Uda.
Pakakainin kita. Nganga!
Sige na, kainin mo na itong marimo.
Yumayaman ang mga magulang niya mula sa pagmimina.
Hindi angkop ang marimos sa panlasa mo, batang laki sa layaw?
Ano? Kumakain kayo ng marimos?
Wow. Kapag mahirap ka, kakain ka ng marimo para lang makaraos.
Tulong! Tulungan ninyo ako!
Oras na lumubog ang araw, mamamatay ako sa ginaw.
Obe.
Um, maaari ba ninyo akong tulungan?
Becho.
Sandali! Hula ko ay gutom ka na.
May pagkain ako rito. Mga pinatuyong peach.
Heto. Puwede kang kumuha, kaya kung maaari ay kalasin mo na ang tali ko.
Peach?
Ang tiyuhin ko sa Yamanashi ay laging nagpapadala ng isang kahon nito.
Num num.
O hindi ba ang sarap?
Ngayon, puwede mo na ba akong pakawalan?
Obe.
Mabuti!
Hindi, hindi ganyan! Hindi iyan ang tinutukoy ko!
Hindi ito ang tinutukoy ko, pero wow!
Salamat sa pagsagip sa akin.
Uda.
Ako si Chiyotaro. Ano'ng pangalan mo?
Obencho.
Obencho?
Okay, ikaw si Obencho.
Puwede kang kumuha ng dagdag na peach na pinatuyo. Mula ngayon, tauhan na kita.
Obencho.
Ang saya!
Ang tauhan ko, si Obencho ang Mapanganib!
EPISODE 38 - COCOON
Bilang lider ng Shinsengumi, nagapi mo ang maraming matinding labanan sa Kyoto.
Nalampasan mo rin ang Digmaang Hakodate,
at pumuga pa nga sa Piitan ng Abashiri sa dulo ng lupain.
At ito ang kapalaran ng isang marangal na lalaki.
Wala na si Ushiyama!
Hindi maaari… Sinira niya ang ataul at gumapang palabas!
Peste, minaliit ko ang kakayahan ni Ushiyama.
Pero hindi pa mawawala ang bisa ng Korean morning glory
sa susunod pang 12 oras.
Hindi niya maaalala ang lugar na ito.
Obencho! Nariyan ka ba?
Narito ako para pakainin ka.
Mii.
Giniginaw ka ba?
Paumanhin pero hindi kita maisasama sa bahay ko.
Magi-isketing tayo ngayong araw!
Huwag kang matakot. Tuturuan kita!
BAHAY-TULUYAN
Gising na po, ginoo!
Magandang umaga.
Kadaraan lang ng isang lalaki.
Sabi niya ay ibigay ito kay Kadokura, ang punong bantay ng piitan.
At paanong nalaman ng hayop na iyon ang pangalan ko?
Malay ko? Iiwan ko na lang ito rito.
Ito ay…
-Nagakura! -Wala rito si Nagakura.
Nasaan siya?
Sabi niya ay wala kang silbi at mag-isa silang hinanap.
Si Sekiya. Binihag ng hayop na iyon si Hijikata.
Dinala niya ang sulat sa pantubos.
Si Toshizou Hijikata ay nasa kalagayang catatonic dulot ng lason ng butete.
Sa mababaw na paghinga ay mabubuhay siya ng ilang oras sa loob ng ataul.
Sasabihin ko ang kinalalagyan niya kapalit ang mga balat na may tattoo.
Wala tayong patunay na buhay pa si Hijikata nispa.
Laging ginagawa ni Sekiya ang mga dati nang kalokohan.
Mag-isa siyang kumikilos. Hindi siya ang nagbabantay sa bihag niya.
Inililibing niya nang buhay ang mga biktima niya habang kinukuha ang pantubos.
Tumpak ang trabaho niya. Iniiwang agaw-buhay ang mga biktima niya.
Hinahayaan niyang idikta ng kapalaran kung buhay o patay ang biktima niya.
BAHAY-TULUYAN
Na kay Nagakura ang mga balat na may tattoo.
Kailangan natin siyang mahanap.
Hayop, ang laking abala.
Wala na tayong natitirang oras bago ang palitan.
Kapag pumalpak tayo, mamamatay si Hijikata!
Maa!
Tingnan mo. Natural sa iyong gawin ito.
Suot ni Ushiyama ang mga skate mula sa sandalyas na Hapones.
Kilala rin bilang gerori,
naging sobrang popular ito sa Hokkaido noong gitnang bahagi ng 1800s.
Maa!
Hoy, batang mapera.
Binalaan ka na naming huwag tumambay dito.
O baka gusto mo ng isa pang marimo?
Uda.
Sino ka?
Siya si Obencho.
Nguya, nguya.
Bumaba ka para sa akin.
Tauhan ko siya.
Hindi ba ay papakainin mo ako ng maraming marimos?
Peste ka!
Mga walang kuwentang tao lamang kayo.
Magpatuloy na tayo, Obencho.
Kung hindi ay mahahawa tayo sa pagiging dukha nila.
Pakiusap, patawarin mo ako!
Obencho, huwag!
Hinto, tama na!
Tingnan mo, peach!
Paborito mo. Peach!
Peach…
Nakakakilabot naman.
Hindi ko alam na si Obencho na Mapanganib ay ganito ka-peligroso!
Isa siyang buhay na sandata!
Kailangan ko siyang patayin.
Hintay, Kirawus!
Magpahinga muna tayo saglit.
Hindi na ako makatakbo.
Hindi na ako makahinga.
Mauuna akong malagutan ng hininga bago si Hijikata.
Tanda!
Kailangan nating mahanap si Nagakura nispa sa lalong madaling panahon!
Wala tayong oras para riyan.
Walang paraan si Sekiya para malaman kung ilang balat na may tattoo ang dala natin.
Magsisinungaling tayo at kukunin sa kaniya ang kinalalagyan ni Hijikata.
Paano?
Mabibigo tayo sa ganyang kapalpak na plano, Kadokura!
Makakaisip ka ba ng mas maganda? Ha?
Kita mo? Hindi mo kaya. Kasi mahirap ka!
Wala ka ring trabaho at dukha,
matandang taga-suri ng puwit!
Kailangan kong ipagtanggol ang siyudad ko.
Boitaro! Maa!
Kailangan ko itong gawin.
Umaagos ang mainit na tubig palabas ng bunganga ng Lawa ng Akan.
Kapag taglamig, nagyeyelo ang ibabaw ng lawa.
Bumubulwak ang mga lugar ng tubig na tinatawag na yutsubo.
Lumapit ka rito, Obencho.
Punong bantay ng piitan Kadokura.
Huminto ka riyan. Hubarin mo ang mga damit mo at ihagis mo sa isang tabi.
Kailangan kong matiyak na hindi ka armado.
Mayroon akong baril sa pangangaso na nakasuksok sa puwit ko.
Gusto mong tingnan, Sekiya?
Grabe. Tuso at maingat pa rin tulad noon.
Pinili ni Sekiya ang alanganing lugar para maging pinaka-gitna ng lawa.
Hindi ito bababa sa isang kilometro mula sa pinakamalapit na dalampasigan.
Kahit isang propesyunal na sniper ay hindi kayang bumaril sa ganito kalayo.
Nasaan ang balat na may tattoo?
Dinala ko sila. Tingnan mo sa loob ng kapote ko.
Kapag may ginawa kang kaduda-dudang galaw, wala nang kasunduan.
Ah, magiging problema iyan.
Sinipat mo sa likod mo.
Ha? Ano? Hindi ko maunawaan ang sinasabi mo.
Nakaabang ba doon ang lalaking Ainu?
Ang punyal na tinatago mo sa puwitan mo. Sa kaniya ba iyan?
Isang espesyal na punyal na inukit ng tatay ko. Alagaan mong mabuti.
Saan mo ito itatago?
Sige, gagawin ko.
Saan mo ito itatago?
Iniisip mong puwersahang kunin sa akin ang kinalalagyan ni Hijikata.
Hindi pa rin nagbabago ang pagiging pabaya mo.
Gusto kong marinig ang iniisip mo, Kadokura.
Sa palagay mo ba ay totoo ang Diyos?
Dito! Kung hindi ka lalapit para kunin ito, itatapon ko na lang!
-Ayos lang ba sa iyo iyon? -Uda.
Bilis! Itatapon ko na ito!
MUNDO NG KABABAIHAN
Kunin mo na!
Maa!
Paumanhin talaga.
Paumanhin talaga, Obencho.
Patawarin mo ako.
Gerori!
Hayop, naloko niya talaga tayo.
Humito ka riyan, Sekiya!
Biro lang.
Wala ka ring trabaho at isa kang dukha,
matandang taga-sipat ng puwit!
Tumahimik ka at mag-isip!
Kita mo? Wala kang maisip na kahit ano.
Sadyain mong sirain ang usapan at hayaan mong makatakas si Sekiya.
Palihim ko siyang susundan.
Babalik siya kina Hijikata nispa at Ushiyama nispa para sa balat nila.
Iyon ang plano natin.
Tumingin ako sa basta-bastang direksyon para lokohin ka.
Pananatilihin ni Sekiya ang layo mula sa mga dalampasigan
habang patungo siya sa pinakamalayo.
Magkukunwari akong hinahabol ko siya at papupuntahin ko siya kay Kirawus.
Ayon siya. Nasusunod ang plano!
Sandali!
Ushiyama!
Nawala ang epekto ng Korean morning glory sa mismong sandaling ito!
Sekiya, hayop ka!
Ushiyama!
Bakit ka nariyan, sa dinami-rami ng mga lugar?
Masama ito.
Huwag mo siyang hahayaang makatakas. Habulin mo siya, Kadokura!
Hayop ka… Aray, aray!
Ang balat ko!
Nagkalat ako. Napakamalas ko.
Ushiyama, binihag ka ba ni Sekiya?
Saan ka niya dinala? Baka nakatago pa rin doon si Hijikata.
Hindi ko maalala. Noong nagkamalay na ako, nakalawit sa yelo ang ulo ko.
Ang puta na iyon! Binayaran ba siya ni Sekiya para gawin iyon?
Naalala kong nakihati ako sa tinatawag niyang pampalibog.
Ang tanga mo talaga.
Nalokong muli ng isang puta!
Nakita ko ang puting bahay-uod na ito kung saan nakita si Hijikata.
May isa pang nakita sa kapote ni Ushiyama, na ibig sabihin…
Tumitindi ang kuwento!
Hindi ba bahay-uod ng silkworm iyan?
Ginaw na ginaw na ako.
Baka nalagay sa bulsa niya noong binihag siya.
Hindi makakagawa ng seda sa taglamig.
May mga gusaling nanatiling bakante sa panahong iyon.
Iyon na nga!
Napagdugtong na ang mga tuldok at nakabuo ng linya!
Dahil tinatalakay natin ang seda!
Ang pinakamalapit na pagawaan ay naroroon
at ang katapat na dalampasigan.
Kuha ko. Wala na tayong gaanong oras.
Maghihiwalay tayo at iipitin ang hayop na iyon!
Sekiya!
Nasa loob si Hijikata, hindi ba?
Dalhin mo ako sa kaniya, ngayon na!
Punong bantay ng piitan, binabati kita sa pagkakahanap mo ng taguan ko.
Huwag mong maliitin ang galing sa pag-aanalisa ni Detektib Kadokura.
-Dito. -Ano?
Sinusubukan ko ito ngayon lang.
Isa itong makina sa pagpili ng bahay-uod.
Pinaghihiwalay nito ang kasarian ng mga silkworm
sa pamamagitan ng pagtimbang ng bigat nito.
Bawat silid ay para sa iba-ibang bahagi ng proseso ng produksyon ng silkworm.
Kabilang ang bahay na tinitirhan, mayroon itong higit sa sampung silid.
Nakalibing si Toshizou Hijikata sa isang bahagi ng lugar na ito.
Punong bantay ng piitan, ito ang paglilitis mo.
Sa loob ng mga bahay-uod ay mga tableta ng wolfsbane, strychnine,
at cyanide, lahat sa nakakamatay na dami.
Ilan sa mga bahay-uod ay walang lason.
Kadokura, pumili ka ng bahay-uod at lunukin ito.
Gayon din ang gagawin ko at lulunok din ng isa.
Kapag nalason ako,
sasabihin ko sa iyo kung saan nakalibing si Hijikata bago ako mamatay.
Pero kung nalunok mo ang may lasong bahay-uod,
isinusumpa ko sa iyo na ililigtas ko si Hijikata.
Saang lupalop mo itinago si Hijikata?
Walang ibang mas nakaalam bukod sa akin na paubos na ang hangin ng ataul.
Mayroon pa siyang 30 minuto kung susuwertehin siya.
Naiintriga ako sa mga tao na hindi pinanghihinaan ng kalooban.
Kadokura.
Kung tama ang landas mo,
ikaw ang pipiliin ng tadhana, hindi ako.
Ang totoo, wala kang pakialam
sa mga balat na may tattoo o nakabaong kayamanan.
Ang interes mo ay nasa mga lumalapit talaga sa mga yaman.
Itinutulak si Sekiya
ng mumunting pustahan sa buhay o kamatayan na tinatawag niyang pagsubok.
Ako ang tipo ng taong nakakapili ng nakalalasong tableta.
Kahit na isa lang sa mga bahay-uod ang may lason,
Iyong may lason ang mapipili ko. Wala akong duda roon.
Pero… kahit na!
Kung maiaalay ko ang buhay ko para kay Hijikata, hayaan mo na!
Maaari ka bang makinig sa kuwento ko habang hinihintay natin ang kalalabasan?
Linggo ng umaga noon.
Naglalakad ako pauwi kasama ng maliit kong anak.
Naglalakad siya ng ilang hakbang lang sa harap ko.
May biglaang pagsabog. Nawalan ako ng malay.
Isang bahagi ng ulo at binti ng anak ko ay sumabog.
Matagal bago ko natanto na kumidlat sa malapitan.
Bakit ang anak ko ang napili?
Bakit hindi ako namatay?
Diyos ba ang pumili ng suwerte namin?
Pinili niya ang kriminal na tulad ko na manatiling buhay.
Siguro ay hindi talaga totoo ang Diyos.
Umeepekto ito sa loob ng sampung minuto. Wolfsbane iyan.
Panindigan… mo ang salita mo. Iligtas mo si… Hijikata.
Huhukayin ko siya ngayon mismo.
Ilang minuto pa…
bago ako mamatay?
Ilang oras kang magdurusa.
Kalokohan ito.
Paumanhin talaga, Hijikata.
Hanggang dito lang kita masasamahan.
Si Toshizou Hijikata ay may silbi pa rin sa layunin ko.
Ililipat ko siya habang baldado pa siya.
Ang lalaking Ainu ba ang susunod kong pupuntiryahin?
Puwede ko ring subukang muli ang suwerte ni Ushiyama.
Hindi ko naisip na ang pagsasanay ko sa medisina ay mapapakinabangan ko.
Hindi na sapat ang suwerte para mabuhay sa panahong ito.
Ha?
Oh, mas maganda na ang pakiramdam ko.
Sa tangkang pabilisin ang kamatayan niya, lumunok ng maraming tableta si Kadokura.
Nagkataong pareho silang lason ng puffer fish.
Ang lason ng butete, or tetrodotoxin, at wolfsbane
ay kinokontra ang bawat isa.
Ang mga epekto ng tetrodotoxin ay kumokontra sa wolfsbane.
Milagrong nalunok ni Kadokura ang sapat na dami ng lason ng butete
para kontrahin ang lason ng wolfsbane na hindi nalalason ng tetrodotoxin.
Samantala, habang nawawala-bumabalik ang ulirat, si Toshizou Hijikata
ay nakalunok ng sapat na dami ng wolfsbane
para pigilan ang panganib ng tetrodotoxin na lingid sa kaalaman ni Sekiya.
Nilunok niya ang wolfsbane oras na nalaman niyang nakalunok siya ng tetrodotoxin?
Paano niya napili ang wolfsbane?
Mayroon ding arsenic at strychnine.
Kung nalalapit na ang kamatayan,
napipilitan akong sumugal.
Masasabi ko na kinampihan ako ng tadhana dahil sa aking tapang at karanasan.
Imposible.
Milgaro siguro iyon.
Oo, tanging milagro lang ang makakagawa nito.
May Diyos palang talaga.
Hindi mo ba masasabi, Hijikata?
Sa wakas ay pinagalitan na ako ng Diyos.
Naging walang-pusong mamamatay-tao siya para magkasundo
ang pananampalataya niya at trahedyang pagkamatay ng anak niya.
Paglaon ay naging halimaw siya.
Naniwala siya ang pagkamatay ng anak niya ay paraan ng Diyos para parusahan siya.
Wala akong interes sa mga relihiyosong bagay.
Narito lamang sa buhay na ito ang interes ko.
Paano natin gagamitin ang buhay na binigay sa atin?
Iyan lamang ang nais kong malaman.
Gamitin man lang natin sa mabuting bagay ang mga tattoo niya.
Sana ay maayos ang kalagayan ni Kadokura.
Salamat, Obencho.
Hindi kita malilimutan.
UNANG TINYENTE TOKUSHIROU TSURUMI
SARHENTO HAJIME TSUKISHIMA
IKALAWANG TINYENTE OTONOSHIN KOITO
PRAYBAYT NG UNANG KLASE KOUHEI AND YOUHEI NIKAIDOU
SUPERYOR NA PRAYBAYT TOKISHIGE USAMI
IKALAWANG TINYENTE YUUSAKU HANAZAWA
UNANG KLASE NG HUKBONG IMPERYONG JAPAN RIKIMATSU ARIKO - IPOPTE
OPISYAL NG WARRANT MOKUTAROU KIKUTA
TOSHIZOU HIJIKATA WALANG AWANG BISE-KOMANDER
TATSUUMA USHIYAMA USHIYAMA ANG HINDI NATATALO
SHINPACHI NAGAKURA
DR. KANO IENAGA
TOSHIYUKI KADOKURA
KIRAWUS
TAKUBOKU ISHIKAWA
KANTAROU OKUYAMA
ANJI TONI - ANG BULAG NA NAMAMARIL
TOSHIZOU HIJIKATA
SUPERYOR NA PRAYBAYT HYAKUNOSUKE OGATA
SOFIA ANG MAY GININTUANG KAMAY
HEITA MATSUDA
JACK ANG NANGANGATAY KEIJI UEJI
WAICHIROU SEKIYA
BOUTAROU ANG PIRATA
WILK
VASILY PAVLICHENKO
CIKAPASI - ENONOKA - RYU
YOSHITAKE SHIRAISHI
INKARMAT
GENJIROU TANIGAKI
ASIRPA
SAICHI SUGIMOTO
HOKKAIDO KONJIN INQUIRER
Susunod na bahagi: The Smell of Sulfur