1
00:00:01,919 --> 00:00:03,379
โทรเลขบอกว่า

2
00:00:03,462 --> 00:00:08,217
ร้อยโทสึรุมิจะออกจากคาราฟูโตะ
หลังเสร็จธุระที่โนโบริเบ็ตสึ

3
00:00:08,300 --> 00:00:09,385
{\an8}(โตโยฮาระ - โอโดมาริ)

4
00:00:09,468 --> 00:00:12,263
เขาจะมาพบเราที่โอโดมาริในสองสัปดาห์

5
00:00:12,346 --> 00:00:14,348
ตอนนี้เขาอยากให้เรารออยู่แถวนี้ไปก่อน

6
00:00:15,057 --> 00:00:17,601
เราอยู่ที่โตโยฮาระจนกว่าเขาจะมาก็แล้วกัน

7
00:00:18,352 --> 00:00:21,272
คือโตโยฮาระเป็นเมืองใหญ่

8
00:00:21,856 --> 00:00:23,858
เราคงหาที่พักดีๆ ได้ที่นั่น

9
00:00:23,941 --> 00:00:25,943
พอแค่นี้ก่อน เชิญพักผ่อนตามสบายเลย

10
00:00:30,406 --> 00:00:31,407
สุกิโมโตะ

11
00:00:32,366 --> 00:00:36,287
อาชิร์ปาได้คุยกับคิโระรันเกะก่อนเขาตาย

12
00:00:37,538 --> 00:00:39,582
สีหน้าเขาดูหมดห่วง

13
00:00:40,207 --> 00:00:42,793
และบอกว่า "ขอฝากที่เหลือไว้กับเธอ"

14
00:00:43,544 --> 00:00:47,798
อาชิร์ปาอาจรู้วิธีหาทองคำแล้ว

15
00:00:49,341 --> 00:00:51,969
บางทีที่โอกาตะพยายามฆ่าเธอเพราะเขารู้แล้ว

16
00:00:52,052 --> 00:00:54,472
และรู้ว่าเธอไม่มีประโยชน์กับเขาถ้ายังมีชีวิตอยู่

17
00:00:54,555 --> 00:00:55,848
เธอไม่บอกหรอก

18
00:00:57,516 --> 00:01:00,436
ผมจะไปคุยกับเธอเอง คุณไม่ต้องมายุ่ง

19
00:01:02,313 --> 00:01:06,150
ผมไม่คิดว่าอาชิร์ปาจะเคยเจอกับร้อยโทสึรุมิ

20
00:01:07,818 --> 00:01:12,281
แต่เธอจะไม่มีวันเชื่อคนแบบนั้น

21
00:02:45,791 --> 00:02:50,212
{\an8}(ตอนที่ 41 - เครื่องฉายภาพยนตร์)

22
00:02:58,888 --> 00:03:00,514
{\an8}หนูมาจากไหนเหรอ

23
00:03:01,140 --> 00:03:02,766
{\an8}ผู้ชายคนนั้นคือใคร

24
00:03:06,520 --> 00:03:08,147
{\an8}เรามาจากทางตอนใต้ของทะเล

25
00:03:09,023 --> 00:03:11,025
{\an8}คนนั้นคือลุงของผม

26
00:03:11,400 --> 00:03:12,526
{\an8}ไข่ของลุงใหญ่มาก

27
00:03:20,576 --> 00:03:23,954
กระท่อมของพวกเขาอยู่ใกล้ๆ
พวกเขาเลยอยากรู้ว่าเราเป็นใคร

28
00:03:24,038 --> 00:03:26,624
เพราะนายเลย

29
00:03:26,707 --> 00:03:29,251
ชาวบ้านที่คาราฟูโตะถึงใจดีกับเรา

30
00:03:30,169 --> 00:03:32,504
แต่ทุกคนที่คาราฟูโตะรู้ว่าไข่ฉันใหญ่หมดแล้ว

31
00:03:32,588 --> 00:03:35,883
เพราะนายพูดแนะนำตัวฉันแบบนั้นทุกครั้ง

32
00:03:37,760 --> 00:03:41,221
ฉันดีใจที่ไม่ได้กำจัดนายในตอนนั้น

33
00:03:42,348 --> 00:03:45,559
เราเล่นเป็นครอบครัวได้แนบเนียนมาก
ในฮอกไกโดก็ด้วย

34
00:03:46,101 --> 00:03:48,520
อยากรู้จังว่าอินคาร์มัตอาการดีขึ้นหรือยัง

35
00:03:48,604 --> 00:03:52,775
ในโทรเลขบอกว่า
เธออาการดีขึ้นจนเดินและพูดได้แล้ว

36
00:03:52,858 --> 00:03:55,444
จริงเหรอ โล่งอกไปที

37
00:03:55,527 --> 00:03:58,739
อือ ไว้ไปหาเธอทันทีที่เรากลับฮอกไกโดนะ

38
00:04:00,199 --> 00:04:01,450
ชิคาปาชี

39
00:04:03,702 --> 00:04:04,995
จะไปแล้วเหรอ

40
00:04:13,921 --> 00:04:17,383
- นี่ สุกิโมโตะ มาดูนี่สิ
- ขี้มันเหรอ

41
00:04:17,967 --> 00:04:21,261
รอยเท้าวูล์ฟเวอรีนน่ะ
ที่สุกิโมโตะเคยบอกฉันใช่มั้ย

42
00:04:21,345 --> 00:04:22,638
อ๋อ

43
00:04:23,555 --> 00:04:26,642
พวกมันว่องไวและดุร้ายยิ่งกว่าหมี

44
00:04:27,226 --> 00:04:28,894
ฉันไม่เคยเจอสักตัวเลย

45
00:04:30,104 --> 00:04:31,939
เราไปจับวูล์ฟเวอรีนกัน

46
00:04:32,022 --> 00:04:36,318
ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว
ฉันรู้ว่านายอยากชิมสมองของมันก่อนไป

47
00:04:36,402 --> 00:04:38,821
สมองก็รสชาติเหมือนกันหมดนั่นแหละ

48
00:04:40,114 --> 00:04:43,242
มาจุดไฟและอธิษฐานก่อนเข้าป่ากันเถอะ

49
00:04:49,331 --> 00:04:53,752
เธออาจเป็นสาวไอนุหัวสมัยใหม่
แต่เธอไม่เคยพลาดสักพิธีเลย

50
00:04:57,297 --> 00:04:59,717
ในภูเขามีอันตรายซ่อนอยู่มากมาย

51
00:05:00,217 --> 00:05:03,220
พิธีพวกนี้ช่วยให้เราตื่นตัวอยู่เสมอ

52
00:05:04,596 --> 00:05:05,889
ตอนนี้เรามีไม้ขีดไฟแล้ว

53
00:05:05,973 --> 00:05:10,144
เราจะใช้อุปกรณ์แบบนี้ตอนล่าสัตว์เท่านั้น

54
00:05:11,311 --> 00:05:13,147
ฉันอยากรักษาประเพณีนี้ไว้

55
00:05:27,244 --> 00:05:29,371
{\an8}กลับรัสเซียไปซะ

56
00:05:30,372 --> 00:05:31,749
เด็กเผ่าไอนุนี่นา

57
00:05:33,042 --> 00:05:35,419
ที่ทำเมื่อกี้น่าทึ่งจริงๆ

58
00:05:35,502 --> 00:05:38,547
ช่วยทำให้เราดูตั้งแต่แรกได้มั้ย

59
00:05:38,630 --> 00:05:40,716
คุณเป็นใคร

60
00:05:40,799 --> 00:05:43,177
พวกเรากำลังถ่ายภาพเคลื่อนไหว

61
00:05:44,303 --> 00:05:45,429
นั่นอะไรน่ะ

62
00:05:48,223 --> 00:05:50,142
มันมาแล้ว

63
00:05:51,602 --> 00:05:53,145
อะไรวะเนี่ย

64
00:05:53,771 --> 00:05:55,814
สลัดมันให้หลุด ฉันจะฆ่ามันด้วยลูกศรอาบยาพิษ

65
00:05:57,399 --> 00:05:58,484
เดี๋ยวฉันเหวี่ยงมันออก

66
00:06:01,653 --> 00:06:03,280
อาชิร์ปา ระวังข้างหลัง

67
00:06:16,460 --> 00:06:19,046
สุดยอดไปเลย ถ่ายทันหรือเปล่า

68
00:06:19,129 --> 00:06:21,757
ถอยไป มันกำลังตกใจมาก

69
00:06:32,351 --> 00:06:35,354
ในที่สุดก็ได้ชิมสมองวูล์ฟเวอรีนเนอะ สุกิโมโตะ

70
00:06:35,437 --> 00:06:36,855
ฮินนะ ฮินนะ ใช่มั้ยล่ะ

71
00:06:38,440 --> 00:06:40,400
ไม่อะ มันก็รสชาติเหมือนกันหมด

72
00:06:41,193 --> 00:06:44,488
แล้วคุณมาถ่ายอะไรกันที่นี่นะ

73
00:06:45,155 --> 00:06:48,492
พวกเรากำลังถ่ายนายพรานชาวไอนุที่คาราฟูโตะ

74
00:06:48,575 --> 00:06:51,453
แต่เราพลัดหลงกับพวกนายพรานน่ะ

75
00:06:52,246 --> 00:06:54,206
แล้วมันต่างกับการถ่ายรูปมั้ย

76
00:06:54,790 --> 00:06:58,794
นี่เป็นเครื่องมือการถ่ายทำ
ที่เรียกว่าเครื่องถ่ายภาพยนตร์

77
00:06:58,877 --> 00:07:02,297
เครื่องมือนี้สามารถถ่ายได้หลายอย่าง
เหมือนเวลาที่ไหลผ่านไป

78
00:07:02,381 --> 00:07:06,969
หรือการเคลื่อนไหวของคน
ด้วยการถ่ายภาพต่อเนื่องกันอย่างรวดเร็ว

79
00:07:07,845 --> 00:07:12,975
เราใช้เครื่องถ่ายภาพยนตร์นี้
เพื่อบันทึกวัฒนธรรมเผ่าไอนุเป็นส่วนใหญ่

80
00:07:13,058 --> 00:07:14,309
(โรงแรม)

81
00:07:14,393 --> 00:07:18,063
ลูมิแอร์ บริษัทที่ประดิษฐ์
เครื่องถ่ายและเครื่องฉายภาพยนตร์

82
00:07:18,147 --> 00:07:21,358
ได้ส่งช่างไปทั่วโลก

83
00:07:21,441 --> 00:07:24,987
ประเทศญี่ปุ่นก็เป็น
หนึ่งในพื้นที่ถ่ายทำที่ได้รับความนิยมสูงสุด

84
00:07:26,071 --> 00:07:28,740
เขาชื่อจีเรล ช่างจากบริษัทลูมิแอร์

85
00:07:28,824 --> 00:07:31,618
ส่วนผมชื่อคัตสึตาโร่ อินาบะ

86
00:07:31,702 --> 00:07:35,372
ผมได้สิทธิพิเศษจากบริษัทลูมิแอร์
เพื่อจัดแสดงภาพยนตร์ในญี่ปุ่น

87
00:07:35,455 --> 00:07:37,749
ผมเป็นผู้อำนวยการผลิตภาพเคลื่อนไหว

88
00:07:38,458 --> 00:07:40,878
แล้วคุณดูภาพเคลื่อนไหวยังไงเหรอ

89
00:07:46,091 --> 00:07:49,845
โอ้โฮ ขยับได้ด้วย คนในภาพกำลังเต้นรำ

90
00:07:52,181 --> 00:07:56,435
เรามาที่คาราฟูโตะเพราะได้ยินเรื่องเผ่าไอนุที่นี่

91
00:07:56,518 --> 00:08:01,315
ภาพยนตร์เผ่าไอนุที่ฮอกไกโด
ได้รับการตอบรับดีที่ลูมิแอร์

92
00:08:01,982 --> 00:08:02,983
ใช่มั้ย

93
00:08:03,692 --> 00:08:06,695
มีภาพยนตร์ชาวไอนุเต้นรำอีกมั้ย

94
00:08:06,778 --> 00:08:10,365
แล้วการเล่านิทานล่ะ

95
00:08:10,449 --> 00:08:13,118
เราไม่ได้ถ่ายการเล่านิทานมาเลย

96
00:08:13,785 --> 00:08:16,330
เครื่องมือนี้บันทึกเสียงไม่ได้

97
00:08:18,165 --> 00:08:20,709
คุณเก็บเสียงพร้อมภาพไม่ได้สินะ

98
00:08:22,794 --> 00:08:26,548
มาแสดงเรื่องราวของเผ่าไอนุ
แล้วเก็บเป็นภาพเคลื่อนไหวกันเถอะ

99
00:08:26,632 --> 00:08:30,135
จะให้เราแสดงแล้วถ่ายไว้เหรอ

100
00:08:30,219 --> 00:08:33,889
เราเคยถ่ายการแสดงคาบุกิมาแล้ว

101
00:08:34,723 --> 00:08:37,726
แต่เรื่องราวของเผ่าไอนุเป็นการเล่าปากต่อปาก

102
00:08:37,809 --> 00:08:39,770
บันทึกเสียงไว้ไม่ดีกว่าเหรอ

103
00:08:40,354 --> 00:08:43,857
แล้วอีกอย่าง วัฒนธรรมของคุณ
ไม่มีการแสดงละคร

104
00:08:43,941 --> 00:08:46,818
แต่ภาพเคลื่อนไหว
ช่วยให้คนเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น

105
00:08:46,902 --> 00:08:52,324
ภาพยนตร์เป็นวิธีที่ดีเพื่อเล่าเรื่องราวของเรา
ให้คนที่ไม่ได้พูดภาษาเดียวกับเรา

106
00:08:54,368 --> 00:08:56,954
ผมเป็นผู้อำนวยการผลิต

107
00:08:57,037 --> 00:09:01,583
ผมไม่อยากเสียเวลากับแนวคิดที่น่าจะเสียเปล่า

108
00:09:01,667 --> 00:09:04,544
ฉันสาบานว่ามันออกมาดีแน่

109
00:09:04,628 --> 00:09:06,922
ทำตามที่เธอว่าไป

110
00:09:07,005 --> 00:09:11,009
ถ้าไม่ได้อาชิร์ปาช่วยไว้
คุณคงไปอยู่ในท้องวูล์ฟเวอรีนแล้ว

111
00:09:11,551 --> 00:09:13,053
จะเนรคุณกันงั้นสิ

112
00:09:14,763 --> 00:09:18,058
เรื่องแรกจะเป็นเรื่องของพานัมเปและเพนัมเป

113
00:09:19,226 --> 00:09:23,647
พานัมเปแปลว่า "คนที่มาตามกระแสน้ำ"
และเพนัมเปแปลว่า "คนที่มาทวนกระแสน้ำ"

114
00:09:23,730 --> 00:09:26,316
มีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับสองคนนี้

115
00:09:26,900 --> 00:09:29,653
และทุกๆ เรื่อง
พานัมเปจะจบลงด้วยการเป็นคนรวย

116
00:09:29,736 --> 00:09:32,406
ส่วนเพนัมเปจะอิจฉาและเลียนแบบพานัมเป

117
00:09:32,489 --> 00:09:35,200
แต่เพราะเขาโลภมากก็เลยจบไม่สวย

118
00:09:35,284 --> 00:09:37,744
ก็ประมาณแมงเม่าบินเข้ากองไฟ

119
00:09:38,328 --> 00:09:40,747
ไซจิ สุกิโมโตะรับบทเป็นพานัมเป

120
00:09:40,831 --> 00:09:42,958
โยชิตาเกะ ชิราอิชิรับบทเป็นเพนัมเป

121
00:09:43,041 --> 00:09:44,042
(กำกับโดยอาชิร์ปา)

122
00:09:44,126 --> 00:09:45,585
อันนี้บทภาพยนตร์ครับ

123
00:09:46,628 --> 00:09:48,922
ภาพเคลื่อนไหว เตรียมถ่าย

124
00:09:49,006 --> 00:09:51,425
เริ่มถ่ายทำได้

125
00:09:54,052 --> 00:09:58,557
มีอยู่วันหนึ่ง เพนัมเปเจาะรูในแม่น้ำ
ที่กลายเป็นน้ำแข็งและเอาไส้กรอกเขาจุ่มลงไป

126
00:09:58,640 --> 00:10:00,642
เนื้อเรื่องดูแปลกๆ นะ

127
00:10:02,227 --> 00:10:05,230
ฝูงปลามารวมกันที่ไส้กรอกของเขา

128
00:10:05,314 --> 00:10:07,899
เขากลับบ้านไปพร้อมกับปลาเต็มกระบุง

129
00:10:07,983 --> 00:10:09,860
ภรรยาของเขาดีใจมาก

130
00:10:09,943 --> 00:10:12,404
คัต หยุดถ่ายก่อน

131
00:10:12,988 --> 00:10:16,908
นายหาอาหารได้เพียบ
ในหน้าหนาวที่หาอาหารได้ยากมาก

132
00:10:16,992 --> 00:10:20,704
สีหน้าแบบนั้นมันใช่เหรอ

133
00:10:20,787 --> 00:10:25,042
เรากำลังเล่าเรื่องผ่านภาพ
นายต้องเล่นใหญ่กว่านี้อีก

134
00:10:25,125 --> 00:10:27,044
เดี๋ยวปั๊ดหาคนมาเล่นแทนซะเลยนี่

135
00:10:27,127 --> 00:10:29,046
ครับ ขอโทษครับ

136
00:10:30,339 --> 00:10:33,508
พานัมเปกำลังใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
ตอนที่เพนัมเปแวะมาหา

137
00:10:33,592 --> 00:10:36,428
เขาถามพานัมเปว่าตกถังข้าวสารได้ยังไง

138
00:10:38,138 --> 00:10:42,142
เพนัมเปเลยเอาไส้กรอก
ไปจุ่มในแม่น้ำที่เป็นน้ำแข็งอย่างพานัมเปบ้าง

139
00:10:42,225 --> 00:10:44,686
แต่ชายผู้โลภมากคนนี้กลับแช่ไว้ทั้งคืน

140
00:10:45,979 --> 00:10:48,899
ไส้กรอกของเพนัมเปแข็งเพราะถูกแช่ไว้ทั้งคืน
และเขาก็ติดอยู่ตรงนั้น

141
00:10:48,982 --> 00:10:51,943
ภรรยาของเขาพยายามใช้ขวานทุบน้ำแข็ง…

142
00:10:54,279 --> 00:10:56,323
แต่เธอสับโดนไส้กรอกของเขาแทน

143
00:10:57,866 --> 00:11:00,369
เพนัมเปก็เลยตายแบบโง่ๆ

144
00:11:00,452 --> 00:11:02,579
นี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย

145
00:11:03,538 --> 00:11:05,332
ฉันไม่ชอบที่ถ่ายติดบ้านหลังนั้น

146
00:11:05,415 --> 00:11:07,250
ไปถามเจ้าของบ้านทีว่าเรารื้อบ้านนั้นได้มั้ย

147
00:11:07,334 --> 00:11:08,627
จะบ้าเหรอ

148
00:11:09,294 --> 00:11:11,838
เรามีเวลาทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ

149
00:11:12,381 --> 00:11:13,507
นานเป็นบ้าเลย

150
00:11:14,091 --> 00:11:16,259
ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง

151
00:11:18,345 --> 00:11:21,807
สึกิชิมะ ได้ข่าวว่าคุณทำลับๆ ล่อๆ กับสุกิโมโตะ

152
00:11:22,307 --> 00:11:24,643
อยากเล่นเป็นผู้หญิง
เพื่อจะได้อยู่หน้ากล้องนานขึ้นสิท่า

153
00:11:24,726 --> 00:11:27,562
เรื่องของพานัมเปและเพนัมเป ภาคสอง

154
00:11:27,646 --> 00:11:30,107
พร้อมนะ… เริ่มได้

155
00:11:31,400 --> 00:11:34,611
มีอยู่วันหนึ่ง พานัมเปกำลังยืด
ไส้กรอกอยู่ริมชายฝั่ง

156
00:11:34,694 --> 00:11:35,987
แค่นี้ก็แปลกแล้ว

157
00:11:37,114 --> 00:11:39,616
ไส้กรอกของเขายืดไปจนถึงเมืองมัตสึมาเอะ

158
00:11:39,699 --> 00:11:41,618
เฮ้ย คนรัสเซีย ออกไปจากภาพซิ

159
00:11:43,078 --> 00:11:47,416
บรรดาภรรยาในเมืองมัตสึมาเอะ
นึกว่าเจอราวตากผ้าที่แข็งแรงเข้า

160
00:11:47,499 --> 00:11:49,876
พวกเธอเอากิโมโนที่ดีที่สุด
ไปตากบนไส้กรอกของพานัมเป

161
00:11:51,294 --> 00:11:55,006
เมื่อพานัมเปดึงไส้กรอกกลับ
กิโมโนทุกชุดก็ตามมาด้วย

162
00:11:56,174 --> 00:11:59,344
เมื่อเพนัมเปมาเห็นพานัมเปที่ตอนนี้ร่ำรวยแล้ว

163
00:11:59,428 --> 00:12:02,514
เพนัมเปได้ฟังจากพานัมเปว่าเขาทำอะไร

164
00:12:03,849 --> 00:12:06,893
เพนัมเปเลยไปยืดไส้กรอกของเขาที่ริมทะเลบ้าง

165
00:12:08,728 --> 00:12:11,064
บรรดาภรรยาก็มาเหมือนเคย

166
00:12:11,148 --> 00:12:13,525
แต่พวกเธอรู้แล้วว่าราวตากผ้าขโมยกิโมโนไป

167
00:12:14,609 --> 00:12:16,445
พวกเธอชักดาบคาตานะออกมาแล้วสับซะเลย

168
00:12:18,530 --> 00:12:20,740
เพนัมเปก็เลยตายแบบโง่ๆ

169
00:12:21,366 --> 00:12:23,285
เดี๋ยวนะ ฉันตายตอนจบทุกเรื่องเลยเหรอ

170
00:12:24,286 --> 00:12:27,539
ใช้ไม่ได้ ละครพวกนี้ยังไม่ดีพอ

171
00:12:28,540 --> 00:12:31,585
เป็นอะไรไป สีหน้าดูไม่ดีเลย

172
00:12:32,210 --> 00:12:35,714
เวลาผ่านไปคงเชยหมดแน่

173
00:12:36,298 --> 00:12:39,718
ถ้าเราถ่ายเรื่องที่จริงจังล่ะ
ไม่เอาเรื่องเกี่ยวกับไส้กรอก

174
00:12:40,760 --> 00:12:42,971
ฉลาดมาก สุกิโมโตะ

175
00:12:43,597 --> 00:12:48,226
เรื่องราวส่วนใหญ่ของพานัมเปและเพนัมเป
จะเป็นเรื่องลามก

176
00:12:48,310 --> 00:12:51,438
ต่อไปเราจะถ่ายเรื่องชีวิตของเคโซรัป

177
00:12:51,938 --> 00:12:54,357
เรื่องนี้จะเกี่ยวกับพี่น้องสามคน

178
00:12:54,441 --> 00:12:55,901
ชิคาปาชี นายเป็นพระเอก

179
00:12:56,526 --> 00:12:57,819
เยี่ยมเลย ชิคาปาชี

180
00:12:57,903 --> 00:13:00,322
เตรียมพร้อม เริ่มถ่ายทำได้

181
00:13:01,281 --> 00:13:04,659
ฉันมีพี่ชายและน้องชาย

182
00:13:04,743 --> 00:13:06,703
เรามักออกล่าสัตว์ด้วยกัน

183
00:13:07,746 --> 00:13:10,582
อยู่มาวันหนึ่งขณะไปล่าสัตว์
เราเดินทางมาไกลและพบบ้านหลังหนึ่ง

184
00:13:11,791 --> 00:13:13,835
ผู้หญิงสามคนที่เป็นพี่น้องกันอาศัยอยู่ที่นี่

185
00:13:14,794 --> 00:13:18,215
เราเลยเอาปลาที่จับได้มาทำอาหาร
และท่องอาขยานยูคาร์ให้ฟัง

186
00:13:19,508 --> 00:13:22,093
จากนั้นมีผู้ชายดูน่าสงสัยเข้ามาหาเรา

187
00:13:23,428 --> 00:13:26,348
พี่ชายของฉันบอกให้เอาไม้ตีชายคนนั้น

188
00:13:27,474 --> 00:13:31,228
กลายเป็นว่าชายคนนั้นคือหมีปลอมตัวมา

189
00:13:32,687 --> 00:13:35,357
บ้านนี้มีแต่ลูกสาว

190
00:13:35,440 --> 00:13:37,442
ก็เลยไม่มีใครล่าหมีได้

191
00:13:37,526 --> 00:13:39,236
พวกลูกสาวดีใจมาก

192
00:13:40,612 --> 00:13:42,364
หลังออกเดินทางไกลอีกครั้ง

193
00:13:43,448 --> 00:13:45,909
เราก็มาถึงบ้านสามพี่น้องอีก

194
00:13:45,992 --> 00:13:48,995
ครั้งนี้พ่อของพวกเธอบอกว่า
อยากให้เราแต่งงานกับลูกสาวของเขา

195
00:13:50,247 --> 00:13:52,415
ฉันกลายเป็นลูกชายของเขา

196
00:13:52,499 --> 00:13:55,001
ขยันทำงานและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

197
00:13:59,756 --> 00:14:03,552
แต่แล้วพี่ชายคนโตก็เผยว่าเขาไม่ใช่มนุษย์

198
00:14:03,635 --> 00:14:06,513
แต่เป็นคามุยนกที่ชื่อเคโซรัปมาตลอด

199
00:14:07,639 --> 00:14:12,519
เขาแปลงร่างเป็นนกที่งดงาม
สยายปีกโบยบินไปบนฟ้า

200
00:14:13,270 --> 00:14:15,146
ดึง สูงอีก

201
00:14:15,230 --> 00:14:16,606
ตัวหนักชะมัด

202
00:14:17,190 --> 00:14:20,318
ชิคาปาชี ทำหน้าตะลึงแบบนั้นทำไม

203
00:14:21,236 --> 00:14:23,613
นายใช้สีหน้านั้นสื่ออะไรไม่ได้หรอก

204
00:14:23,697 --> 00:14:26,491
ฟังให้ดี ชิคาปาชี ฉากนี้น่ะ

205
00:14:26,575 --> 00:14:30,203
พี่ชายคนโตที่เลี้ยงดูนาย พานายไปล่าสัตว์

206
00:14:30,287 --> 00:14:33,456
หรือแม้แต่สู้กับคามุยชั่วร้ายเพื่อเลี้ยงนายจนโต

207
00:14:33,540 --> 00:14:36,126
เพราะเขานายถึงมีครอบครัวได้

208
00:14:38,044 --> 00:14:40,880
ตอนนี้นายกำลังจะจากกับพี่ชายที่นายรัก

209
00:14:43,049 --> 00:14:45,510
น้ำตาของนกกลายเป็นสายฝน

210
00:14:46,219 --> 00:14:48,513
โปรยลงมาจากบนฟ้า

211
00:14:48,597 --> 00:14:50,140
คุณทานิกากิ

212
00:14:58,023 --> 00:15:01,151
สุดยอด กล้องถ่ายอยู่หรือเปล่า

213
00:15:03,403 --> 00:15:06,948
{\an8}(โกลเดน คามุย)

214
00:15:07,032 --> 00:15:08,033
(คาโนยะ)

215
00:15:08,116 --> 00:15:11,077
เราเช่าโรงละครนี้ไว้ฉายภาพยนตร์น่ะ

216
00:15:11,661 --> 00:15:13,872
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณร้อยตรีโคอิโตะ

217
00:15:13,955 --> 00:15:16,458
เศรษฐีคนนี้ใช้เงินเป็นจริงๆ

218
00:15:32,682 --> 00:15:35,602
ตายแล้ว เห็นไข่ฉันหมด

219
00:15:57,582 --> 00:15:58,792
สุดยอด

220
00:16:01,294 --> 00:16:02,295
เอ๊ะ

221
00:16:02,379 --> 00:16:04,714
เราถ่ายอันนี้ด้วยเหรอ

222
00:16:04,798 --> 00:16:05,924
เปล่า

223
00:16:06,007 --> 00:16:08,051
ไม่ใช่บ้านชาวไอนุในคาราฟูโตะนี่นา

224
00:16:09,010 --> 00:16:13,264
จีเรลนึกอะไรออกตอนเขาถ่ายคุณน่ะ

225
00:16:13,348 --> 00:16:15,892
เขาอยากให้คุณดูภาพยนตร์ม้วนนี้

226
00:16:18,061 --> 00:16:21,815
เราถ่ายที่โอตารุเมื่อสิบปีก่อน

227
00:16:25,485 --> 00:16:27,570
กระท่อมของฉันนี่นา

228
00:16:35,704 --> 00:16:36,746
อาชา

229
00:16:38,248 --> 00:16:42,252
ผมยังจำดวงตาน้ำเงินเข้มได้ดี

230
00:16:42,335 --> 00:16:45,004
เดี๋ยวนะ นั่นวิลก์เหรอ

231
00:16:45,588 --> 00:16:48,049
นปเปราโบะเคยหน้าตาแบบนั้นสินะ

232
00:16:50,635 --> 00:16:53,555
ผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาคงจะเป็น…

233
00:16:59,644 --> 00:17:03,690
จีเรลบอกว่าหน้าคุณเหมือนผู้หญิงคนนี้มาก

234
00:17:15,452 --> 00:17:20,290
อาชาบอกว่าแม่เป็นคนดี เป็นคนที่สดใสมาก

235
00:17:24,878 --> 00:17:27,714
ดูเป็นคนที่วิเศษมากเลยละ

236
00:17:40,310 --> 00:17:43,938
พ่อของคุณมาจากคาราฟูโตะ

237
00:17:44,022 --> 00:17:47,484
เขาอยากได้สัญชาติญี่ปุ่นเพื่อแต่งงานกับเธอ

238
00:17:48,151 --> 00:17:50,737
ผมเลยล้อเขาว่า
ถ้ามีสงครามอีกก็ไปเกณฑ์ทหารซะสิ

239
00:17:50,820 --> 00:17:53,156
ก็คงไม่เอาเสียจะดีกว่า

240
00:17:54,199 --> 00:17:57,118
สุดท้ายเขาได้ไป
สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นหรือเปล่านะ

241
00:18:04,292 --> 00:18:06,169
ทุกคนออกไป

242
00:18:06,252 --> 00:18:09,589
จีเรล อย่าให้ฟิล์มม้วนอื่นโดนไฟไหม้

243
00:18:15,220 --> 00:18:17,472
การฉายภาพยนตร์จากเครื่องฉาย
จะใช้ตะเกียงขนาดใหญ่

244
00:18:17,555 --> 00:18:22,018
ซึ่งก่อให้เกิดอาร์คไฟฟ้าและประกายไฟ

245
00:18:22,101 --> 00:18:27,023
แผ่นฟิล์มนั้นเคลือบด้วยไนโตรเซลลูโลส
สารชนิดเดียวกับที่ใช้ในดินปืน

246
00:18:27,106 --> 00:18:29,317
จึงทำให้เกิดอุบัติเหตุไฟไหม้อยู่บ่อยครั้ง

247
00:18:29,400 --> 00:18:33,822
ภาพยนตร์ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์
โดนเผาวอดวายไปมากมาย

248
00:18:34,989 --> 00:18:36,115
อาชิร์ปาอยู่ไหน

249
00:18:42,413 --> 00:18:43,540
อาชิร์ปา

250
00:18:48,545 --> 00:18:49,629
ไม่เป็นไรใช่มั้ย

251
00:18:51,130 --> 00:18:53,675
ภาพเคลื่อนไหวเป็นเทคโนโลยีที่วิเศษมาก

252
00:18:54,634 --> 00:18:59,681
แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะบันทึกวิถีชีวิตเราทั้งหมด

253
00:19:00,682 --> 00:19:03,393
นั่นคือครั้งแรกที่ฉันได้เห็นหน้าแม่

254
00:19:04,060 --> 00:19:06,187
แต่ฉันจำตอนนั้นไม่ได้เลย

255
00:19:07,188 --> 00:19:10,233
สิ่งที่อาชาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับแม่

256
00:19:10,316 --> 00:19:12,527
อยู่ในความทรงจำฉันมาตลอด

257
00:19:13,111 --> 00:19:17,532
ถ้าเราไม่ทะนุถนอมวัฒนธรรมของเรา
ในที่สุดมันจะสูญหายไป

258
00:19:18,783 --> 00:19:22,328
คุณคิโระรันเกะได้แสดงให้ฉันเห็น
ถึงวิถีชีวิตและชนเผ่าของเรา

259
00:19:24,247 --> 00:19:27,292
ฉันคงไม่มีวันได้รู้เรื่องพวกนี้
ถ้าฉันยังอยู่ที่ฮอกไกโด

260
00:19:29,252 --> 00:19:32,714
การเดินทางที่คาราฟูโตะ
ได้สอนเรื่องเหล่านี้กับฉัน

261
00:19:34,465 --> 00:19:36,593
ก็เหมือนอย่างที่คิโระรันเกะและอาชาเคยพูด

262
00:19:37,427 --> 00:19:40,388
ถ้าเราอยากปกป้องมัน
จะมีทางไหนอีกนอกจากลุกขึ้นสู้

263
00:19:42,682 --> 00:19:45,810
แล้วทำไมเธอต้องสู้ด้วย

264
00:19:47,020 --> 00:19:49,898
เมื่อเจอทองคำแล้ว
นายจะบอกให้ฉันกลับไปโอตารุ

265
00:19:49,981 --> 00:19:52,400
แล้วไปวิ่งไล่หมีกับกวาง

266
00:19:52,984 --> 00:19:56,696
เหมือนอย่างเคยงั้นเหรอ

267
00:19:57,655 --> 00:20:00,617
คุณคิโระรันเกะสละชีวิตเพื่อสอนเรื่องพวกนี้กับฉัน

268
00:20:01,576 --> 00:20:03,786
ฉันจะทิ้งไปดื้อๆ ตอนนี้เลยไม่ได้

269
00:20:05,038 --> 00:20:08,416
แต่เธอไม่ควรต้องสู้ อาชิร์ปา

270
00:20:08,499 --> 00:20:10,001
สุกิโมโตะ

271
00:20:10,835 --> 00:20:13,922
นายพยายามช่วยฉันหรือตัวเองกันแน่

272
00:20:14,005 --> 00:20:19,677
ฉันทำให้นายนึกถึงตัวนายคนเดิม
ตอนที่นายต้องกินลูกพลับตากแห้ง

273
00:20:28,269 --> 00:20:29,562
เรื่องนั้นก็มีส่วน

274
00:20:31,147 --> 00:20:34,817
แต่ฉันไม่เคยบอกเธอใช้มั้ย
ว่าวิลก์เคยพูดกับฉันที่อาบาชิริ

275
00:20:35,568 --> 00:20:37,820
ก่อนที่เขาจะถูกยิง

276
00:20:38,404 --> 00:20:43,618
เขาบอกว่าเขาสอนวิธี
ต่อสู้ด้วยการโจมตีระยะไกลกับเธอ

277
00:20:44,285 --> 00:20:46,454
เขาบอกว่าสักวันเธอจะเป็นผู้นำเผ่าไอนุ

278
00:20:49,582 --> 00:20:51,292
วิลก์พาเธอเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้

279
00:20:51,376 --> 00:20:54,003
แม้เธอจะยังเป็นเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็ตาม

280
00:20:55,254 --> 00:20:57,924
และสุดท้ายที่เขายอมสละชีวิต

281
00:20:58,007 --> 00:21:02,762
คิโระรันเกะบีบให้เธอต้องปกป้องคนที่เธอรัก

282
00:21:02,845 --> 00:21:04,722
ด้วยการลุกขึ้นสู้

283
00:21:06,015 --> 00:21:07,725
ฉันยอมไม่ได้

284
00:21:08,893 --> 00:21:10,853
ที่จะให้เธอเป็นผู้นำเผ่าไอนุและตายไป

285
00:21:11,521 --> 00:21:13,773
ที่จะให้เธอสู้และฆ่าศัตรู

286
00:21:13,856 --> 00:21:17,902
มันเหมือนพวกเขาทิ้งคำสาปไว้ให้เธอ

287
00:21:18,653 --> 00:21:21,739
ฉันไม่เคยเลี้ยงเด็ก

288
00:21:21,823 --> 00:21:25,660
บางทีพวกทหาร
อาจส่งต่อความรับผิดชอบให้ลูกๆ ก็ได้

289
00:21:26,285 --> 00:21:29,205
แต่เธอต้องการแบบนี้จริงๆ เหรอ

290
00:21:31,958 --> 00:21:35,586
เธอบอกว่าคนที่ฆ่าผู้อื่นต้องตกนรก

291
00:21:37,005 --> 00:21:40,466
อาชิร์ปา เธอไม่นับถือศาสนา
เธอจะอธิบายข้อนั้นยังไง

292
00:21:41,968 --> 00:21:47,056
คนที่คิดเรื่องนรกขึ้นมา
อาจฆ่าคนมาแล้วหลายร้อยคนอย่างฉัน

293
00:21:47,140 --> 00:21:50,226
พวกเขาอาจเจ็บปวด
เพราะไม่สามารถกลับไปบริสุทธิ์เหมือนเดิมได้อีก

294
00:21:51,477 --> 00:21:53,980
แต่เธอยังไม่ถึงขั้นนั้น อาชิร์ปา

295
00:21:54,897 --> 00:21:58,860
ฉันไม่อยากให้เธอเข้ามาพัวพัน
ในสงครามแย่งทองคำนี้อีกต่อไป

296
00:22:00,319 --> 00:22:02,530
แต่พอถึงเวลาที่เธอเข้าใจ
มันอาจสายเกินไปแล้ว

297
00:22:12,290 --> 00:22:14,208
(ร้อยโทโทกุชิโร่ สึรุมิ)

298
00:22:14,292 --> 00:22:16,210
(จ่าฮาจิเมะ สึกิชิมะ)

299
00:22:17,670 --> 00:22:19,964
{\an8}(ร้อยตรีโอโตโนชิน โคอิโตะ)

300
00:22:20,631 --> 00:22:22,925
{\an8}(สิบตรีโคเฮและยูเฮ นิไกโด)

301
00:22:23,009 --> 00:22:25,053
(พลทหารชั้นพิเศษโทกิชิเกะ อุซามิ)

302
00:22:25,136 --> 00:22:27,180
(ร้อยตรียูซากุ ฮานาซาวะ)

303
00:22:28,014 --> 00:22:30,767
(ทหารจักรวรรดิญี่ปุ่น
จ่าสิบเอกริกิมัตสึ อาริโกะ - อิโปปเต)

304
00:22:30,850 --> 00:22:32,852
{\an8}(พันจ่าโมกุตาโร่ คิกุตะ)

305
00:22:34,020 --> 00:22:35,938
(โทชิโซ ฮิจิกาตะ
รองผู้บัญชาการผู้เหี้ยมโหด)

306
00:22:36,022 --> 00:22:38,274
(ทัตสึอุมะ อุชิยามะ
อุชิยามะผู้ไร้พ่าย)

307
00:22:40,818 --> 00:22:42,445
(ชินปาจิ นากากุระ)

308
00:22:43,571 --> 00:22:45,073
(ดร.คาโนะ อิเอะนากะ)

309
00:22:45,156 --> 00:22:46,783
(โทชิยูกิ คาโดกุระ)

310
00:22:46,866 --> 00:22:48,117
(คิระอุชิ)

311
00:22:48,201 --> 00:22:49,285
(ทากุโบกุ อิชิกาวะ)

312
00:22:49,368 --> 00:22:50,495
(คันทาโร่ โอกุยามะ)

313
00:22:50,578 --> 00:22:52,246
{\an8}(อันจิ โทนิ - มือปืนตาบอด)

314
00:22:53,372 --> 00:22:54,665
(โทชิโซ ฮิจิกาตะ)

315
00:22:55,374 --> 00:22:57,376
(พลทหารชั้นพิเศษ
เฮียกุโนซุเกะ โอกาตะ)

316
00:22:58,377 --> 00:23:00,004
{\an8}(โซเฟีย โกลเดนแฮนด์)

317
00:23:00,088 --> 00:23:01,714
{\an8}(เฮตะ มัตสึดะ)

318
00:23:01,798 --> 00:23:03,633
{\an8}(แจ็กเดอะริปเปอร์ - เคจิ อูเอจิ)

319
00:23:03,716 --> 00:23:05,134
{\an8}(วาอิจิโร่ เซกิยะ)

320
00:23:05,218 --> 00:23:07,428
(โจรสลัดโบตาโร่)

321
00:23:09,263 --> 00:23:10,890
(วิลก์)

322
00:23:13,851 --> 00:23:15,853
(วาซิลี ปาฟลิเชนโค)

323
00:23:16,437 --> 00:23:18,022
(ชิคาปาชี - เอโนโนกา - ริว)

324
00:23:18,106 --> 00:23:19,774
(โยชิตาเกะ ชิราอิชิ)

325
00:23:19,857 --> 00:23:21,484
(อินคาร์มัต)

326
00:23:23,778 --> 00:23:25,530
(เก็นจิโร่ ทานิกากิ)

327
00:23:27,824 --> 00:23:28,866
(อาชิร์ปา)

328
00:23:28,950 --> 00:23:30,034
(ไซจิ สุกิโมโตะ)

329
00:23:30,118 --> 00:23:31,452
(หนังสือพิมพ์ฮอกไกโดคนจิน)

330
00:23:36,290 --> 00:23:39,210
ตอนต่อไป: "คำโกหกอันหวานหู"