หยุดนะ ไอ้หมีบ้า
(ตอนที่ 44 - มนุษย์หมีสีน้ำตาล)
พอเห็นบ้านชาวไอนุหลังนี้แล้ว รู้สึกชื่นใจเหมือนที่ฮอกไกโดเลยเนอะ
อือ
เรากลับมาที่ฮอกไกโดจนได้
แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อ
เรามีแผนไปตามหาทองคำกันเองหรือยัง
เราต้องขโมยแผ่นหนังที่มีรอยสัก จากฮิจิกาตะและสึรุมิหรือเปล่า
เราจะให้พวกเขาสู้กันเองแล้วก็ยึดแผ่นหนังมา
ซ้อนแผนแล้วค่อยขโมยมาน่ะ
พูดง่ายแต่ทำยากน่ะสิ
นี่ คุณครับ
พอรู้วิธีหาเงินค่าเดินทางได้เร็วๆ มั้ย
มีหมู่บ้านชาวไอนุอยู่ทางใต้
ที่อยากได้คนช่วยจัดการกับเว็นคามุย
- เว็นคามุยเหรอ หมายถึงหมีกินคนใช่มั้ย - ใช่
มันไล่ฆ่าคนที่มาหาทองในแม่น้ำ
ทองเหรอ
ทุกคนหวาดกลัวเว็นคามุย ก็เลยไม่มีใครเฉียดเข้าไปใกล้แม่น้ำ
แม่น้ำที่มีแร่ทองงั้นเหรอ
นึกว่าไม่มีเหลือแล้วเสียอีก
(ที่นี่ - แม่น้ำอุริว - อาบาชิริ)
มีข่าวลือว่ามีคนไปหาทองที่แม่น้ำอุริว
ว่ากันว่าเขาทำเงินได้มหาศาล
คุณไปลองหาทองดูได้ตอนที่เว็นคามุยเผลอ
ผมได้ยินว่าเขาหาเงินได้ประมาณวันละ 50 เยน
ห้าสิบเยนเลยเหรอ
ช่วยด้วย!
ช่วยด้วยครับ พ่อ พี่ทากะ พี่จิโร่
เร็วเข้า
จะร่วงแล้ว
ฉันจับไม่อยู่…
ใครก็ได้ช่วยที
จับได้แล้ว
ขอบคุณมากครับ
คุณช่วยชีวิตผม
คุณบาดเจ็บนี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
อ๋อ นั่นแผลเก่าเพราะไปโดนอย่างอื่นมาน่ะ…
ช่างเป็นคนดีจริงๆ
เฮตะ โล่งอกไปทีที่นายไม่เป็นไร
พี่ทากะ
คุณคือคนหาทองใช่มั้ย
ใช่ รู้ได้ยังไง
พวกเรามาหาทองเหมือนกัน
เราได้ยินมาว่ามีทองที่แม่น้ำอุริว
อ๋อ งั้นเหรอครับ
มีทองเยอะมากถ้ารู้ว่าต้องหาตรงไหน
แหมๆ คนพวกนี้ช่างแปลกเสียจริง
คงสนุกน่าดู
พวกคุณรู้จักกันได้ยังไงเหรอ
อุ๊ย มีชาวต่างชาติด้วย
จะบอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน… ก็ได้แหละ
เปล่า พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านน่ะ
โนริโกะ กลับเข้ามาด้านใน
เราจะหาร่องในพื้นแม่น้ำด้วยกล่องกระจกนี้ครับ
เราเลยเรียกวิธีนี้ว่า "การร่อนทองด้วยกล่องกระจก"
แล้วก็ขูดทองจากร่องหินด้วยที่ขูด
วิธีนี้จะขูดชิ้นใหญ่ออกมาได้ดีกว่า
พวกคุณคงเตรียมอุปกรณ์มาเพื่อร่อนทองสินะ
ถ้าจะร่อนหาทองด้วยวิธีนั้นมันหาทำเลดีๆ ยากน่ะ
ว่าแล้วเชียว
ครั้งก่อนที่เคยลองก็ไม่ได้อะไรเลย
คุณช่วยบอกใบ้เราทีว่าต้องไปร่อนตรงไหน
ได้มั้ยครับ
ถ้าอย่างนั้นก็
คุณลองไปดูใต้หินก้อนใหญ่ก้อนนั้นสิ
โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว
อาชิร์ปาจัง ขอน้ำร้อนหน่อย
สวรรค์ชัดๆ
ช่วงเวลานี้ของปี
คุณจะหาทองได้ แค่ประมาณสี่ชั่วโมงเท่านั้นในช่วงกลางวัน
และการร่อนหาทองเป็นวิธีที่ประสิทธิภาพต่ำที่สุด
อะไรกันเนี่ย เราคงคว้าน้ำเหลวแล้วสินะ
คนที่ทำเงินได้ 50 เยนต่อวันในแม่น้ำอุริว เป็นเรื่องโกหกทั้งเพเหรอเนี่ย
ไม่ครับ เป็นความจริง
ผมทำเงินได้เท่านั้นแหละ
เอ๊ะ
เฮ้ย เฮตะ ระวังคำพูดหน่อย
คุณช่วยชีวิตผม ผมเลยจะบอกให้ฟัง
คุณรู้จัก "ฮาคุ" มั้ยครับ
ฮาคุคืออะไร
เดี๋ยวเอาให้ดู
มันคืออันนี้ครับ
นักหาทองเขาเรียกทองที่ขุดขึ้นมาได้ว่า "อากะ"
สีขาวๆ ที่ปนมากับอากะเรียกว่า "ฮาคุ"
ที่จริงมันคือแร่ทองคำขาว
มันแข็งมาก
แถมยังทนความร้อน และกรดก็ละลายแร่ชนิดนี้ไม่ได้
ที่ไม่มีใครชอบเพราะมันทำให้เครื่องมือ ของช่างทองเสียหาย
ถ้ามีฮาคุปนมาด้วยคุณขายไม่ได้เงินมากหรอก
ต้องมาเสียเวลาเอามันออก
ซึ่งก็กินเวลามากๆ
ฮอกไกโดเป็นที่เดียวที่มีฮาคุ
และที่แม่น้ำอุริวมีมากเป็นพิเศษ
เอ๊ะ ก็ไม่ดีสิ
แต่ว่า…
มีอีกหลายคนที่ยอมจ่ายเงินมากมายเพื่อซื้อมัน
สูงสุดสามเยนต่ออัน
อะไรนะ
แพงเท่าก้อนทองคำเลยนี่หว่า
พวกโรงงานทำยุทโธปกรณ์ ไม่รู้จะผลิตอะไรตั้งแต่จบสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
เพราะงั้นโรงงานบางแห่ง ถึงได้เริ่มผลิตปากกาหมึกซึมในประเทศ
ปากกาหมึกซึมที่นำเข้าจากต่างประเทศ
มีปลายปากกาเป็นโลหะที่แข็ง และไม่ทำให้เกิดรอยขูดขีด
พวกเขาไปรู้เข้าว่าปลายปากกานั้น ทำจากทองคำขาว
แล้วจากนั้นพวกเขาก็รู้ว่าแร่ทองคำขาว พบได้ที่ฮอกไกโด
ทุกคนเคยคิดว่าฮาคุไร้ประโยชน์ แต่ความต้องการแร่นี้กลับพุ่งสูงมาก
แม้แต่ต่างประเทศก็ต้องการแร่ชนิดนี้
ทุกคนที่เคยทิ้งฮาคุไป
เขาก็ทิ้งลงแม่น้ำในฮอกไกโดนี่แหละ
นี่แหละยุคตื่นทองครั้งที่สอง
นั่นไง หมีตัวนั้น
- เอ๊ะ - ไหน มันอยู่ไหน
อยู่ตรงโน้น
มันดูเราอยู่
มันซ่อนตัวไปแล้ว
มันเข้ามาใกล้เราทุกที
เมื่อวานนี้มันยังอยู่ไกลๆ อยู่เลย
มันคือเว็นคามุย
อาชิร์ปา คิดว่าไง
เธอเห็นร่องรอยมันบ้างมั้ย
ไม่ละ ไม่เห็นเลย
มันกระโดดหนีไปตามต้นไม้อย่างนั้นเหรอ
ไม่รู้สิ
นั่นชักชักคามุยเหรอ
ถ้ามีหมีอยู่ใกล้ๆ นกชักชักจะต้องร้องแล้ว
เพื่อบอกเราว่าหมีอยู่ไหน
แต่มันไม่ร้องเลย
นี่ไง ที่นี่แหละ…
น่าจะมีแร่ทองคำขาวเยอะ
เราน่าจะได้อย่างน้อยสิบหน่วยในหนึ่งวันทำงาน
แล้วเราค่อยแบ่งเงินที่ได้เท่าๆ กัน
ก็มากกว่า 15 เยนต่อวันเชียวนะ
ได้เงินมากกว่าล่าหมีสีน้ำตาลเยอะเลย
ก็ว่าทำไมหลายคนถึงเลิกล่าหมี แล้วไปร่อนทองทำให้แม่น้ำแปดเปื้อนแทน
ท่านเฮตะ พวกเราขอฝากตัวด้วยครับ
กระเป๋ายาสูบนั่นของเผ่าไอนุใช่มั้ย
อ๋อ อันนี้เหรอ
ผมเคยไปร่อนทองกับชาวไอนุ
มีคนนึงให้ผมไว้เป็นของขวัญ
อย่างนี้นี่เอง คุณก็เลยรู้จักเว็นคามุยสินะ
พวกเขาเล่าเรื่องเว็นคามุยให้ฟังตอนผมเด็กๆ
ผมกลัวมากจนนอนไม่หลับเลยละ
ผมกลัวมาก กลัวมากจริงๆ
ฉี่รดที่นอนทุกคืนเลย
เฮตะน้อยผู้น่าสงสาร
ผมกลัวมาก กลัวมากๆๆ…
เราเคยได้ยินเรื่องเว็นคามุยมาเหมือนกัน
เราได้ยินว่ามันทำร้ายพวกคนหาทองในแม่น้ำอุริว
ไม่ต้องกลัวนะครับ
เรามากับพรานล่าหมีสีน้ำตาล ที่ได้รับการฝึกมาโดยเฉพาะ
คุณตั้งใจหาทองได้เต็มที่เลยนะครับ
คุณบอกว่ามันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เหรอ
มันป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้มานานแค่ไหนแล้ว
ก็หลายปีแล้วครับ
วาดอะไรอยู่เหรอ
สนุกมั้ย
นี่ ช่วยวาดฉันหน่อยได้มั้ย
วาดรูป… ฉัน
มาทางนี้สิจ๊ะ
อากาศหนาวนะ เข้ามาข้างในดีกว่า
เข้ามาสิจ๊ะ
วาดสวยๆ ล่ะ
ชอบร่างกายของฉันมั้ย
มันมาอีกแล้ว
ฉันว่าฉันโยนทิ้งไปแล้วนะ
โนริโกะ ทำอะไรของเธอน่ะ
แต่ข้างนอกมันน่าเบื่อนี่นา
ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำตัวแบบนี้ได้ เธอเพิ่งรู้จักเขาเองนะ
ฉันไม่สนเขาหรอก
ฉันแค่อยากให้ร่างสวยๆ ของฉัน คงอยู่ต่อไปบนกระดาษ
ที่ผ่านมาฉันได้แต่รอคุณหาทอง
อีกไม่นานฉันก็แก่เป็นคุณยายแล้ว…
ขอโทษนะคะ
ไม่เป็นไร คงอีกไม่นานแล้วละ
พอฉันหาฮาคุได้มากพอ
เราค่อยไปตั้งตัวทำธุรกิจที่โตเกียว
อ้าว ท่านเฮตะหายไปไหน
เขาเดินออกไปเองเหรอ
อันตรายมากนะถ้ามีหมีกินคนลอยนวลอยู่
อาชิร์ปาจัง ท่านเฮตะหายไปไหนไม่รู้
เธอช่วยไปตามหาเขาได้มั้ย
ถ้าหมีกินเขาไป เราคงอดหาทองแน่ๆ
ถ้ามีหมีจริงๆ ก็ดีสิ
นี่ นาย
ทางนี้ มานี่สิ
นายเห็นตรงนั้นมั้ย
เห็นที่อยู่บนเห็นมั้ย
ใช่กล้องส่องทางไกลของนายหรือเปล่า
โนริโกะอาจจะแกล้งนายอยู่ก็ได้
กับดักธนู เกือบไปแล้วเชียว
นายสังเกตุกับดักธนูได้ จากสัญลักษณ์อย่างรอยขูดบนต้นไม้
ซูกินจังควรจำสัญลักษณ์ไว้นะ
ฉันเดาว่าอาจมีคนมาติดกับดักไว้เพื่อจับกวาง
ช่วงนี้หมีสีน้ำตาลมักจะจำศีลอยู่ในถ้ำ
ฉันลองเดินหา เลยจากจุดที่เฮตะบอกว่าเห็นหมีตัวนั้น
แต่ก็ไม่พบร่องรอยแม้แต่อย่างเดียว เจ้าหมีหนีจำศีลไม่ได้อยู่ในถ้ำ
เฮตะน่ะ ทำไมถึงโกหกเรื่องหมีด้วย
เฮ้ย สุกิโมโตะ นั่นอะไรเหรอ
อาชิร์ปา หมีอยู่ตรงนี้
พวกเราเห็นมัน
ท่านเฮตะพูดถูก มันอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ
เราต้องปกป้องท่านเฮตะจากเว็นคามุย
แปลกจริง
มันอยู่แถวนี้แน่นอน
เลิกเดินไปมาสักที
รอยเท้าพวกนายทำฉันหาร่องรอยหมีไม่เจอ
ไม่มีทางที่หมีจะอยู่ตรงนี้ โดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
อือ
ฉันจะฆ่าหมี ส่วนชิราอิชิไปตามหาท่านเฮตะ
พาซูกินจังไปด้วย
ได้เลย
พ่อ พี่จิโร่…
นะโมอมิตาพุทธ…
มีคนสวดมนต์เหรอ
นะโมอมิตาพุทธ…
- เป็นอะไรหรือเปล่า - เฮตะ
ทากะ… ทากะเขา…
อย่านะ
ขอโทษครับ
อย่าบอกพี่ทากะนะ เขาคงได้ตีผมอีกแน่…
พี่โนริโกะเป็นคนเริ่มก่อน
ท่านเฮตะ เกิดอะไรขึ้น เจอหมีตัวนั้นมั้ย
ผมต้องรีบหนีแล้ว
ผมต้องรีบหนีแล้ว ไม่งั้นคงเป็นรายต่อไป
ไม่เป็นไรนะครับ คุณอยู่กับเราแล้ว เราจะปกป้องคุณเอง
หมีไปทางไหนเหรอ
คุณปกป้องผมไม่ได้หรอก
มันมาฆ่าผมแน่
คุณต้องหนีไปให้ไกลจากผมที่สุด
หมายความว่ายังไง
พ่อ พี่จิโร่ พี่ทากะ… มันฆ่าพวกเขาหมด
ซูกินจัง มาทางนี้หน่อยสิ
มันฆ่าพี่โนริโกะไปแล้วด้วย…
ผมผิดเอง
ผมพาเว็นคามุยมาหาพวกเขา
ท่านเฮตะ
กำลังพูดถึงใครเหรอ
โนริโกะ กลับเข้ามาด้านใน
แหมๆ คนพวกนี้ช่างแปลกเสียจริง
ชอบร่างกายของฉันมั้ย
ของที่กองอยู่ตรงเท้าเฮตะน่ะ
คือหนังหมีใช่มั้ย
มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่อะไร
คุณแบกมันไว้ตลอดอย่างกับเป็นของรักของหวง
ไม่ใช่นะครับ ผมทิ้งมันไปหลายทีแล้ว
ผมทั้งเผา ทั้งเอาไปทิ้งในแม่น้ำ ทำไมมันถึงกลับมาหาผมอยู่ได้
หมีที่สุกิโมโตะและชิราอิชิเห็น…
อาจใช่หนังหมีผืนนี้หรือเปล่านะ
เร็วเข้า ทุกคนหนีเร็ว
ฉันว่าเว็นคามุยของเฮตะ…
อยู่ในความคิดของเขานั่นแหละ
ท่านเฮตะ เป็นอะไรไป
เฮตะ มัตสึดะนักโทษแดนประหาร ที่เรือนจำอาบาชิริ
อ๋อ ใช่ หมอนั่น ผมจำได้แม่นเลย
เขามีนิสัยประหลาดชอบเปลี่ยนวิธีพูด
บางครั้งเขาก็ทำตัวเหมือน นึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงสวย
น่ากลัวเป็นบ้า
เขาเคยเล่าให้ผมฟังอยู่ครั้งนึง
เขาบอกว่า "มีหลายคนอยู่ในตัวผม"
แล้วก็พร่ำบ่นว่า
มีหมีตัวนึงน่ากลัวเดินป้วนเปี้ยนอยู่ด้านนอกคุก
มันอยู่นั่น อยู่ข้างนอกไง
เขาบอกว่าเป็นคามุยอะไรสักอย่าง
เหมือนเป็นปีศาจกินคนอะไรทำนองนั้น
เว็นคามุย
ใช่ๆ เว็นคามุยนี่แหละ
เขาบอกว่ามันโจมตี และกินคนที่อยู่ในหัวเขาไปทีละคน
มันเก็บผมไว้เป็นคนสุดท้ายแล้วค่อยยึดร่างผม
จากนั้นผมก็ไปทำร้ายคนอื่น
ผมต้องฆ่าคน ไม่อย่างนั้นมันจะไม่ยอมหยุด
แล้วพอผมฆ่าพวกเขา
ร่างกายผมจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ เศษเนื้อกระจายไปทั่วภูเขา
แล้วผมก็จะกลับมาเป็นปกติ
วงจรมันเป็นอย่างนั้นแหละ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ที่บ้านเกิดผม พอเราฆ่าเว็นคามุยแล้ว เราจะไม่เอาเนื้อหรือหนังของมันมา
เราจะสับเป็นชิ้นๆ แล้วโปรยไปทั่วภูเขา
เขาน่าจะหมายถึงเรื่องนี้
เว็นคามุยเข้าสิงผม
มันช่วยวางแผนให้ผมแหกคุกไปจากที่นี่
ดูนี่สิครับ
อยู่ดีๆ ผมก็มีรอยสักบนร่างกายเฉยเลย
ทุกคนคิดว่าเขากุเรื่องขึ้นมาเอง
บันทึกการพิจารณาคดี ตอนที่เฮตะ มัตสึดะถูกตัดสินโทษประหาร
ระบุว่าเขาสวมผ้าคลุมหนังหมี
แล้วฉีกร่างกายเหยื่อจนถึงเนื้อด้านใน…
เฮตะ มัตสึดะ มนุษย์หมีสีน้ำตาล
ถ้าสิ่งที่เขาบอกเป็นเรื่องจริง
เขาอาจลอยนวลอยู่และลงมือทำแบบเดิมอีกครั้ง
สุกิโมโตะ
หมอนี่แรงเยอะเป็นบ้า
ดีมาก เว็นคามุยอ่อนแรงแล้ว
ทีนี้ฉันก็จะได้…
สุกิโมโตะ เป็นอะไรหรือเปล่า
สำเร็จแล้ว
จัดการมันได้แล้ว
เราวนมาที่เดิมนี่นา
ผมล่อมันมาตรงนี้ มันจะได้ไม่ทันสังเกต
เราต้องเอาลูกธนูออก
อาชิร์ปาจังพอจะช่วยได้มั้ย
ไม่เป็นไร ทิ้งผมไว้อย่างนี้แหละ
ผมกลัวเว็นคามุยมาตลอด
ตั้งแต่ชาวไอนุคนนั้นเล่าให้ผมฟังตอนเด็กๆ
มันตามหลอกหลอนผมตั้งแต่นั้นมา
ผมทุ่มเททุกอย่างไปกับการหาทอง
แต่ครอบครัวผม กลับใช้เงินทั้งหมดไปภายในวันเดียว
พวกเขาหน้ามืดตามัวด้วยความโลภและทองคำ
ผมเลยอยากให้พวกเขาโดนลงโทษ
วันนึงผมเจอซากศพที่โดนหมีฆ่า
ผมเอาซากนั้นกลับบ้านและซ่อนไว้ ตรงที่ทุกคนเคยนอน
นายพรานชาวไอนุคนนึง ฆ่าหมีที่ฆ่าครอบครัวผมไปก่อนที่มันมาจะกินผม
แล้วโปรยเศษซากของมันไปทั่วภูเขา
เว็นคามุยก็กลับมาหาผมเรื่อยๆ นับแต่นั้นมา
เป็นการลงโทษครอบครัวผม
และลงโทษผมที่โลภมากเกินไป
ผมโดนเว็นคามุยครอบงำและทำร้ายคนบริสุทธิ์
ผมอยากให้ใครสักคนมาหยุดผม
ที่คุณสุกิโมโตะสู้กับผม
เว็นคามุยในใจผมจะได้หายไปสักที
ที่บ้านเกิดฉัน เวลามีคนถูกเว็นคามุยฆ่า
เราจะบอกว่าเว็นคามุยพรากพวกเขาไปจากเรา เพราะมันชอบพวกเขา
เราไม่เชื่อว่าเว็นคามุยฆ่าคนเพื่อลงโทษ
เขาคงได้ยินเรื่องจากเผ่าไอนุมาแค่บางส่วน
แล้วก็คิดเป็นตุเป็นตะ ถึงเรื่องราวที่ผิดเพี้ยนของเว็นคามุย
สิ่งสำคัญคือเราต้องส่งต่อ เรื่องราวของเราให้ถูกต้อง
ความโลภอยากได้ทองคำ ทำให้เขาเป็นบ้าได้ขนาดนี้เชียวเหรอ
ทองคำมีอำนาจขนาดนั้นเลยงั้นหรือ
อย่าเพิ่งตาย ท่านเฮตะ
บอกเราก่อนว่าต้องไปร่อนทองตรงไหนต่อ
ท่านเฮตะ!
ตอนต่อไป: สมรู้ร่วมคิด