De pace iii
ΛΟΓΟΣ ΚΓʹ.
Ειρηνικος γʹ εις την συμβασιν, ην μετα την συστασιν εποιησαμεθα οι
ομοδοξοι.
Αʹ. Θερμος ο ζηλος, πραον το Πνευμα, φιλανθρω πον η αγαπη, μαλλον δ'
αυτοφιλανθρωπια· μακροθυ μον η ελπις. Ὁ ζηλος αναπτει, το Πνευμα πραΰνει, η
ελπις αναμενει, η αγαπη συνδει, και ουκ εαι σκε δασθηναι το εν ημιν καλον, και ει
σκεδαστης εσμεν φυσεως, και τριων εν, η ουσα μενει, η κινηθεισα καθ ισταται, η
απελθουσα επανεισι· καθαπερ των φυτων α βιαι χερσι μετασπωμενα, ειτ' αφιεμενα,
προς εαυτα παλιν επανατρεχει και την πρωτην εαυτων φυ σιν, και δεικνυσι το
οικειον, βιαι μεν αποκλινο μενα, ου βιαι δε ανορθουμενα. Φυσει μεν γαρ προχει ρον η
κακια, και πολυς επι το χειρον ο δρομος, ρους κατα πρανους τρεχων, η καλαμη τις
προς σπιν θηρα και ανεμον ραιδιως εξαπτομενη, και γινομενη φλοξ, και
συνδαπανωμενη τωι οικειωι γεννηματι. Πυρ γαρ υλης γεννημα, και δαπαναι την υλην,
ως τους κακους η κακια, και τηι τροφηι συναπερχεται. Ει δε τις εν εξει καλου τινος
γενοιτο, και απ' αυτου ποιωθειη, το μεταπεσειν εργωδεστερον, η γενεσθαι απ' αρχης
αγαθον. Ἐπειδη και χρονωι και λογωι βεβαιωθεν απαν καλον, φυσις καθισταται,
καθαπερ και η εν ημιν αγαπη, μεθ' ης λατρευομεν τηι οντως αγαπηι, και ην
ηγαπησαμεν, και παντος του βιου προ εστησαμεθα.
Βʹ. Που τοινυν οι τα ημετερα τηρουντες επιμελως, ευ τε και ως ετερως
εχοντα, ουχ ινα κρινωσιν, αλλ' ινα κακισωσιν· ουδ' ινα συνησθωσιν, αλλ' ιν'
εφησθω σι, και τα μεν καλα συκοφαντησωσι, τα δε φαυλα εκ τραγωιδησωσι, και
απολογιαν εχωσι των οικειων κα 35.1153 κων, τα των πλησιον τραυματα; ειθε
δικαιως κρινοντες! Ἦν γαρ αν τι και χολης οφελος, κατα την παροιμιαν, ει φοβωι
των εχθρων υπηρχεν ειναι ασφαλεστερους· νυν δε μετα της εχθρας, και της
επισκοτουσης τοις λογισμοις κακιας, υφ' ης ουδε ο ψογος εχει το αξιοπιστον. Που
τοινυν οι μισουντες επισης και θεοτητα και ημας; τουτο γαρ ων πασχο μεν το
μεγαλοπρεπεστατον, οτι μετα Θεου κινδυνευο μεν. Που ποτε ημιν οι των ιδιων
πραοι κριται, των δε αλλοτριων ακριβεις εξετασται, ινα κανταυθα ψευ δωνται την
αληθειαν; Που ποτε ημιν οι τα τραυματα εχοντες, και τους μωλωπας ονειδιζοντες; οι
τα προσ κομματα διασυροντες, και τα πτωματα αυτοι πα σχοντες; οι τωι βορβορωι
εγκαλινδουμενοι, και τοις σπιλοις ημων επευφραινομενοι; οι ταις δοκοις τυ
φλωττοντες, και τα καρφη προφεροντες, α μητε λυπει λιαν εγκειμενα, μητε χαλεπον
αποσκευασθηναι και αποφυσηθηναι της οψεως;
Γʹ. ∆ευρο μετασχετε των αποῤρητων των ημετε ρων· καλουμεν υμας εις το
συνεδριον, και μισουμε νοι· χρωμεθα διαιτηταις τοις εχθροις, (ω της αυ θαδειας, η
της παῤρησιας!) ιν' απελθητε ηισχυμμενοι και ηττημενοι, (τι τουτων
παραδοξοτερον;) μα θοντες ημων την υγιειαν εξ ων ηῤρωστησαμεν. Ου γαρ περι
θεοτητος διηνεχθημεν, αλλ' υπερ ευταξιας ηγωνισαμεθα· ουδ' οποτεραν δει των
ασεβειων ελεσθαι μαλλον ημφισβητησαμεν, ειτε την συναιρου σαν Θεον, η την
τεμνουσαν, ειτε το Πνευμα μο νον απο της θεικης ουσιας, ειτε και τον Υιον προς τωι
Πνευματι, την μιαν μοιραν, η τας δυο της ασεβειας. Ταυτα γαρ, ως εν κεφαλαιωι
περιλα βειν, τα νυν αῤρωστηματα· επειδη αναβασεις εν τηι καρδιαι τιθενται, ουχ
ομολογιας, αλλ' αρνη σεως· ουδε θεολογιας, αλλα βλασφημιας. Ἄλλος γαρ αλλου
 
 
 

1
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

φιλοτιμοτερος εν τωι πλουτωι της ασεβειας, ωσπερ δεδοικοτες, ου το ασεβειν, αλλα
το μετρια και ετερων φιλανθρωποτερα.
∆ʹ. Ἡμεις δ' ουχ ουτως. Ἀλλ' υπερ μεν θεοτητος συμφρονουμεν τε και
συμβαινομεν, ουχ ηττον η προς εαυτην η θεοτης, ει μη μεγα τουτο ειπειν, και γεγο
ναμεν χειλος εν και φωνη μια, εναντιως η οι τον πυργον οικοδομουντες το
προτερον. Οι μεν γαρ επι κακωι συνεφρονουν· ημιν δε επι παντι βελτιστωι τα της
ομονοιας, ιν' ομοθυμαδον εν ενι στοματι δοξαζω μεν τον Πατερα, και τον Υιον, και
το αγιον Πνευμα, και τουτο λεγηται περι ημων, οτι οντως ο Θεος εν ημιν εστιν, ο
τους ενουντας αυτον ενων, και δο 35.1156 ξαζων τους δοξαζοντας· και μη λεγηται
μονον, αλλα και πιστευηται. Ἄλλα δε εστιν υπερ ων διηνεχθη μεν· κακως μεν και
περι τουτων, ου γαρ αρνησο μαι (εχρην γαρ μηδεμιαν διδοναι τωι πονηρωι παροδον η
λαβην, μηδε ταις πονηραις γλωσσαις ελευθε ριαν), πλην ου τοσουτον, οσον δοκει
τοις τα ημετερα διαβαλλουσιν. Ἐπειδη γαρ εδει τι και αμαρτα νειν, οντας
ανθρωπους, τουτο εστιν ο επταισα μεν, λιαν φιλοποιμενες γεγοναμεν, και ουκ εχο
μεν ευρειν αγαθων δυο το αιρετωτερον, εως συνεβη μεν αμφοτερα επισης
θαυμαζειν. Τουτο ημων το εγ κλημα· περι τουτων ημας ο βουλομενος ευθυνετω η
αφιετω· τουτο των αιρετικων η ασφαλεια· υπερ δε τουτο ουδεν, ουδ' αν σφοδρα
βουλησθε. Μυιαι σα πριουσιν ελαιον, φησιν ο ειπων, εννεκρουμεναι τε και
ενσηπομεναι· τα δε καλα ο φθονος βου λησεται μεν, ου δυνησεται δε. Παντων γαρ
ισχυ ροτατον, ως τωι Ἔσδραι καμοι δοκει, η αλη θεια.
Εʹ. Τα μεν ουν ημετερα ημεις εν ημιν αυτοις και διαλελυμεθα, και
διαλυσομεθα. Ου γαρ οιον τε παιδας πατρασι δικασαι κακως, και αμα της κοινης
Τριαδος μεσιτευουσης, υπερ ης πολεμουμεθα, και δι' ην ου πολεμησομεν. Ἐγω της
ειρηνης εγγυητης, ο μικρος του τοσαυτου πραγματος, επειδη ταπεινοις διδωσι χαριν
ο Κυριος, ταπεινοι δ' υψηλους εως γης. Ὑμιν δε τι τουτο τοις κοινοις ημων διαλ
λακταις; διαλλακται γαρ εστε, και ακουσιως τουτο χαριζεσθε. Ου γαρ υμεις ευσεβεις,
ει κακοι περι τι μικρον η μειζον ημεις· αλλ' ημεις μεν ουκ επαινετοι της κακιας,
ειπερ τι πταιομεν, υμεις δε ουδεν ηττον ασεβεις, καν ημεις αμαρτανωμεν, ει μη και
μαλλον, οσωι και πταιοντων εστε βαρυτεροι. Και ιν' ειδητε τα παντα συμφρονουντας
ημας, και δια τουτων οτι και αει συμφρονησομεν μαθητε, πεπεικε μεν, ως οιμαι, και
το ορωμενον, πατηρ ευ γνωμων, και παις ευπειθης, αλληλοις συγκαθ εζομενοι και
συμπρεποντες· και ει τι ζωπυρον εν υμιν υπηρχεν ευνοιας τε και συμπνοιας, τουτο
αν αψαντες, πειθετω δε και ο λογος. Του μεν ουν ακηκοατε, και το θαυμα ενηχον ετι
ταις εμαις ακοαις· και οιδ', οτι μειζον εν υμιν του εις τον αε 35.1157 ρα χεθεντος, το
εν ταις ψυχαις αποκειμενον· ημων δε ακουσεσθε παλιν, ει παλιν ποθειτε· και ει μη
τωι προς αποδειξιν ικανα τα δημοσιευθεντα πολλακις, και οι πειρασμοι, και οι
λιθασμοι, ους τε ηδη πε πονθαμεν, και οις ηυτρεπισμεθα, ου το παθειν ζη μιαν, το δε
μη παθειν κρινοντες· και τοσουτωι μαλ λον, οσωι των υπερ Χριστου κινδυνων
γεγευσμε θα, ων και καρπον αριστον ηνεγκαμεθα, την του λαου τουδε συναυξησιν.
ςʹ. Τι ουν βουλεσθε; Πεπεισθε τουτο, και ουδεν δει πραγματων ημιν, ουδε
θεολογιας δευτερας, και φειδεσθε της εμης ασθενειας, υφ' ης υμιν και ταυτα μολις
φθεγγομαι; η δει, καθαπερ ταις βαρειαις των ακοων, πολλακις τον αυτον ενηχειν
λογον, ινα τωι επιμονωι γουν της φωνης, εις ωτα λαλησωμεν ακουον των; δοκειτε
μοι τον λογον προκαλεισθαι δια της ησυχιας. Και γαρ την σιωπην συγκαταθεσιν
ειναι, δι δασκει και η παροιμια. Ουκουν δεξασθε λογον αμ φοτερων, εκ μιας ψυχης
και ενος στοματος. Ἄχθο μαι δε, οτι μη επι τι ορος των υψηλων ανελθων, μηδε
φωνην λαβων της επιθυμιας αξιαν, πασιν ομου τοις φρονουσι κακως ταυτα
φθεγγομαι, ωσπερ εν κοινωι θεατρωι τηι οικουμενηι· Υιοι ανθρωπων, εως πο τε
 
 
 

2
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

βαρυκαρδιοι; Ἵνα τι αγαπατε ματαιοτητα, και ζητειτε ψευδος, ου μιαν, ουδ' απλην
θεοτητος φυσιν εισαγοντες, αλλ' ητοι τρεις απεξενωμενας αλληλων και
διεσπασμενας, ου θαυμαστον δε ειπειν, και μα χομενας υπερβολαις και ελλειψεσιν· η
μιαν μεν, μι κροπρεπη δε τινα και στενην, ουκ εχουσαν το μεγα λων ειναι αρχην,
ωσπερ ου δυνηθεισαν, η ου θελησα σαν· και τουτο διχως, η δια φθονον, η δια φοβον·
το μεν, ινα μη τι ομοτιμον συνεισαγηται, το δε, ινα μη εχθρον και μαχομενον; Καιτοι
οσωι τιμιωτερον Θεος κτισματων, τοσουτωι μεγαλοπρεπεστερον τηι πρωτηι αιτιαι,
θεοτητος ειναι αρχην, η κτισματων· και δια θεοτητος μεσης ελθειν επι τα κτισματα,
η τουναν τιον, τουτων ενεκεν υποστηναι θεοτητα, ο δοκει τοις λιαν εξεταστικοις τε
και μετεωροις.
Ζʹ. Ει μεν γαρ εμελλομεν, Υιου και Πνευματος την αξιαν ομολογουντες, η
αναρχα ταυτα εισαγειν, η εις ετεραν αρχην αναγειν, δεος αν ην οντως μη ατι μασθηι
Θεος, η κινδυνευσηι παρ' ημων το αντιθεον. Ει δε οσον αν εξαιρηις τον Υιον, η το
Πνευμα, 35.1160 ουχ υπερ τον Πατερα θησεις, ουδε της αιτιας αποξενωσεις, αλλ'
εκεισε αναγεις το καλον γεννημα, και την θαυμασιαν προοδον· προσερησομαι σε
ολιγον, φιλαγεννητε συ και φιλαναρχε, ποτερος Θεος ατιμα ζει μαλλον, ο τοιουτων
τιθεις αρχην, οιων αυτος εισ αγεις, η ο μη τοιουτων, αλλ' ομοιων την φυσιν, και
ομοδοξων, και οιων ο ημετερος βουλεται λογος; Ἀλλα σοι μεν εις τιμην μεγα και
μεγιστον ο σος υιος, και τοσουτωι μαλλον, οσωιπερ αν τα παντα πατρυζηι, και
χαρακτηρ ηι γνησιος του γεννησαντος, και ουκ αν δεξαιο μυριων ανδραποδων ειναι
μαλλον δεσποτης, η ενος γεννητωρ παιδος· τωι Θεωι δε αλλο τι μειζον, η Υιου
τυγχανειν Πατερα, ο προσθηκη δοξης εστιν, ουχ υφαιρεσις, ως δε και προβολεα
Πνευματος; Ἢ αγνοεις, οτι συ μεν κτισματων τιθεις αρχην, λεγω δη Υιου και
Πνευματος, ουτε την αρχην τιμαις, και ατιμαζεις τα εξ αυτης; Την μεν, οτι μικρων εισ
αγεις αρχην, και αναξιων θεοτητος· τα δε, οτι μι κρα, και μη κτισματα μονον, αλλα
και παντων κτι σματων ποιεις ατιμοτερα· ει γε τουτων ενεκεν υπ εστη, και ποτε,
ωσπερ οργανα τεχνιτηι προ των τε χνιτων προτερον ουκ οντα, ουδ' αν αλλως γενομε
να, ει μη τι κτισαι δι' αυτων εβουληθη Θεος, ως ουκ αρκουντος του βουλεσθαι. Παν
γαρ ο τινος ενεκεν, ατιμοτερον εκεινου δι' ο γεγενηται.
Ηʹ. Ἐγω δε θεοτητος αρχην εισαγων αχρονον, και αχωριστον, και αοριστον,
την τε αρχην τιμω, και τα εκ της αρχης επισης· την μεν, οτι τοιουτων αρχη· τα δε, οτι
ουτως και τοιαυτα, και εκ τοιου του, μητε τωι ποτε, μητε τηι φυσει, μητε τωι σεπτωι
διειργομενα· εν οντα διηιρημενως, και διαιρουμενα συνημμενως, ει και παραδοξον
τουτο ειπειν· ουχ ητ τον επαινετα της προς αλληλα σχεσεως, η καθ' εαυ το εκαστον
νοουμενον τε και λαμβανομενον. Τριαδα τελειαν εκ τελειων τριων, μοναδος μεν
κινηθεισης δια το πλουσιον, δυαδος δε υπερβαθεισης (υπερ γαρ την υλην και το
ειδος), εξ ων τα σωματα, Τρια δος δε ορισθεισης δια το τελειον, πρωτη γαρ υπερ
βαινει δυαδος συνθεσιν, ινα μητε στενη μενηι η θεο της, μητε εις απειρον χεηται. Το
μεν γαρ αφιλοτιμον, το δε ατακτον· και το μεν Ἰουδαικον παντελως, το δε
Ἑλληνικον και πολυθεον. 35.1161
Θʹ. Σκοπω δε κακεινο, και ισως ουκ απαιδευτως, ουδε αμαθως, αλλα και λιαν
επεσκεμμενως, οτι σοι μεν κινδυνος ουδε εις γεννητον εισαγοντι τον Υιον. Ου γαρ
μη παθηι τι γεννων ο αγεννητος των σωματι κων τε και υλικων, οτι μηδε σωμα, και
τουτο αι κοι ναι περι Θεου παραχωρουσιν υποληψεις. Ὥστε τι φοβουμεθα φοβον ου
μη εστι φοβος, και ασεβουμεν διακενης, ο δη λεγεται; Ἐμοι δε κινδυνος ζημιωθη ναι
θεοτητα, ει το κτισμα παραδεχοιμην. Ου γαρ Θεος το κτιζομενον, ουδε δεσποτικον το
ομοδουλον, καν τα πρωτα φερηται δουλειας και κτισεως, και τουτο μονον
φιλανθρωπευηται υβριζομενον. Ὁ γαρ της οφειλομενης αποστερων τιμης, ου
 
 
 

3
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

μαλλον τιμαι τωι διδομενωι, η ατιμαζει τωι αφαιρουμενωι, καν προσποιησιν εχηι τιμης
το γινομενον.
Ιʹ. Και ει σοι πλαττεται παθη περι την γεννησιν, καμοι περι την κτισιν· ουδε
γαρ το κτιζομενον απαθως οιδα κτιζομενον. Ει δε μη γεγεννηται κατα σε, μηδε
εκτισαι κατα τον αληθη λογον, δε ξαι του λογου σοι το λειπομενον, ο μικρου το ισον
λε γειν τολμων δια της προσηγοριας του κτισματος. Σοι μεν ουν ουδεν
ανεπιχειρητον, ουδε ατολμητον τωι κακωι βραβευτηι και διαιτητηι της θεοτητος· ου
γαρ ειχες αλλως ευδοκιμειν, η μακραν εκβαλλων Θεον δεσποτειας, ωσπερ ενταυθα
οι τυραννικοι τον τροπον, και πλεονεκτικοι τους ασθενεστερους. Ἐγω δε μιαν
φωνην, την αυτην και συντομον φθεγξομαι. Τριας ως αληθως η Τριας, αδελφοι.
Τριας δε, ου πραγματων ανισων απαριθμησις (η τι κωλυει, και δεκαδα, και
εκατονταδα, και μυριαδα ονομαζειν μετα τοσου των συντιθεμενην; πολλα γαρ τα
αριθμουμενα, και πλειω τουτων), αλλ' ισων και ομοτιμων συλλη ψις, ενουσης της
προσηγοριας τα ηνωμενα εκ φυσεως, και ουκ εωσης σκεδασθηναι αριθμωι λυομενωι
τα μη λυομενα.
ΙΑʹ. Ουτω φρονουμεν, και ουτως εχομεν, ωστε οπως μεν εχει ταυτα προς
αλληλα σχεσεως τε και τα ξεως, αυτηι μονηι τηι Τριαδι συγχωρειν ειδεναι, και οις αν η
Τριας αποκαλυψηι κεκαθαρμενοις, η νυν, η υστε ρον· αυτοι δε μιαν και την αυτην
ειδεναι φυσιν θεο τητος, αναρχωι, και γεννησει, και προοδωι γνωριζο μενην, ως νωι
τωι εν ημιν, και λογωι, και πνευματι 35.1164 (οσον εικασαι τοις αισθητοις τα νοητα,
και τοις μι κροις τα μεγιστα, επειδη μηδεμια εικων φθανει προς την αληθειαν),
αυτην εαυτηι συμβαινουσαν, αει την αυτην, αει τελειαν, αποιον, αποσον, αχρονον,
ακτι στον, απεριληπτον, ουποτε λειπουσαν εαυτης, ουτε λειψουσαν· ζωας και ζωην,
φωτα και φως, αγα θα και αγαθον, δοξας και δοξαν, αληθινον και αλη θειαν, και
πνευμα της αληθειας, αγια και αυτοαγιο τητα· Θεον εκαστον, αν θεωρηται μονον,
του νου χω ριζοντος τα αχωριστα· Θεον τα τρια, μετ' αλληλων νοουμενα τωι ταυτωι
της κινησεως και της φυσεως· ουτε υπερ εαυτην τι καταλιπουσαν, η υπερβασαν αλ
λο τι· ου γαρ ην· ουτε μεθ' εαυτην τι καταλειψου σαν, η υπερβησομενην· ουκ εσται
γαρ· ουτε μεθ' εαυτης τι παραδεχομενην ομοτιμον· ου γαρ εφικνειται τι των
κτιστων, και δουλων, και μετ εχοντων, και περιγραπτων της ακτιστου, και δεσπο
τικης, και μεταληπτικης, και απειρου φυσεως. Τα μεν γαρ παντη ποῤρω, τα δε ποσως
πλησιαζοντα και πλησιασοντα· και τουτο ου φυσει, αλλα μεταλη ψει, και πηνικα,
οταν το δουλευσαι καλως τηι Τριαδι, υπερ την δουλειαν γενηται· ειπερ μη και τουτο
αυτο η ελευθερια και η βασιλεια, το γνω ναι καλως δεσποτειαν, αλλα μη φυρειν τα
διεστωτα, νου ταπεινοτητι. Οις δε το δουλευσαι τοσουτον, πηλι κη τουτων η
δεσποτεια; και ει το γνωναι μακαριο της, πηλικον το γινωσκομενον;
ΙΒʹ. Τουτο ημιν το μεγα μυστηριον βουλεται· του το, η εις Πατερα, και Υιον,
και αγιον Πνευμα, και το κοινον ονομα, πιστις και αναγεννησις, αρνησις αθεΐας και
ομολογια θεοτητος. Τουτο γαρ το κοινον ονομα. Ὥστε το ατιμαζειν τι των τριων η
χωριζειν, ατιμαζειν εστι την ομολογιαν, το μεν την αναγεννησιν, το δε την θεοτητα·
το μεν την θεωσιν, το δε την ελπιδα. Ὁρατε οια χαριζεται ημιν το Πνευμα
θεολογουμενον, και οις ζημιοι αθετουμενον. Ἐω γαρ λεγειν τον φοβον, και την
ηπειλημενην ορ γην, ου τοις τιμωσιν, αλλα τοις ατιμαζουσιν. Ταυτα ως εν βραχεσι
πεφιλοσοφηται προς υμας δογμα τικως, αλλ' ουκ αντιλογικως· αλιευτικως, αλλ' ουκ
Ἀριστοτελικως· πνευματικως, αλλ' ου κακοπραγμο νικως· εκκλησιαστικως, αλλ' ουκ
αγοραιως· ωφελι μως, αλλ' ουκ επιδεικτικως· ινα γνωτε το αυτο φρο νουντας ημας,
οι καθ' ημων δημηγορουντες, και πα 35.1165 νηγυριζοντες, και τουτο μονον
ομονοουντες, εν εμ πνεομενους, εν πνεοντας· και μη, καθαπερ οι λιμωττοντες,
 
 
 

4
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

σπερμολογητε τα μικρα ημων, ει τε πταισματα χρη λεγειν, ειτε και παιγνια· ως εστι
της ακρας κακοδαιμονιας, μη εν τοις ιδιοις ισχυροις το ασφαλες εχειν, αλλ' εν τοις
ετερων σα θροις.
ΙΓʹ. Ἰδου δεξιας διδομεν αλληλοις εν ταις υμετε ραις οψεσιν. Ἰδου της
Τριαδος τα εργα, της ομοιως ημιν δοξαζομενης τε και προσκυνουμενης. Τουτο υμας
χρηστοτερους ποιησει και ορθοδοξοτερους. Ὡς οφελον γε και ακουσθειημεν, και
γενοιτο την ημεραν ταυτην, ημεραν γενεσθαι κλητην, αγιαν, μη αντιλογιας, αλλ'
ευρυχωριας· μη πειρασμου μνημο συνον, αλλ' εορτην επινικιον· ινα το ημας
συμφρονειν αλληλοις, και μικρου πασαν την οικουμενην, ης τα μεν υγιως ειχε, τα δε
νυν απελαβε την υγιειαν, τα δε υγιαινειν αρχεται, τουτο και υμιν αιτιον γενηται
σωτηριας, και αναπλασεως. Ὦ Τριας αγια, και προσκυνητη, και μακροθυμε!
μακροθυμος γαρ η επι τοσουτον ανασχομενη των σε τεμνοντων. Ὦ Τριας, ης εγω
κατηξιωθην, και λατρης ειναι, και κηρυξ εκ πλειονος ανυποκριτος! Ὦ Τριας η πασι
ποτε γνωσθησομενη, τοις μεν τηι ελλαμψει, τοις δε τηι κο λασει! ∆εχοιο και τουτους
προσκυνητας, τους νυν υβριστας· και μηδενα ζημιωθειημεν, μηδεν των ελαχιστων,
καν εμε τι ζημιωθηναι δεοι της χα ριτος· ου γαρ τολμω τοσουτον οσον ο Ἀποστολος
φθεγξασθαι.
Ι∆ʹ. Ἀλλ' ου ταυτα φιλα υμιν; σπαρασσεται δε η γλωσσα, και ωδινει την
αντιῤρησιν; Ὀψομεθα και ταυτην ποτε, η οις μαλλον ημων σχολη περιεστι·
γνωσομεθα και τα κομψα υμων γεννηματα, η εξαμβλωματα, επειδαν τα ωα των
ασπιδων ρηξαντες η συντριψαντες λογωι σκληρωι και αντιτυπωι, ουρια και ανεμιαια
ταυτα ελεγξωμεν, και τον εν αυτοις της ασεβειας κρυπτομενον βασιλισκον εις μεσον
αγαγωμεν· ει και βασιλισκον, αλλα νεκρον τε και ατελη, και ακινητον, ταις ωδισιν
εναποθανοντα, και πριν γεννηθηναι ουκ οντα, καθ' υμας ειπειν, ινα τι μικρον υμιν
και χαρισωμαι· ου μαλλον μισητον της συλληψεως, η ελεεινον της αμβλωσεως.
Τουτο δωσει ημιν, οιδ' οτι, ο δους επι ασπιδα και βασιλισκον επιβαινειν, και
περιπατειν επανω οφεων και σκορπιων· ος και συντριψει τον Σαταναν εν ταχει υπο
τους ποδας ημων, ειτε ως αστραπην εκ του ουρανου πεσοντα δια την παλαιαν
λαμπροτητα, ειτε ως οφιν φευγοντα δια την υστερον σκολιοτητα, και την εις το
χαμερπες μεταποιησιν, ινα μικρον τι των κακων 35.1168 αναπνευσωμεν,
αποδρασασης παντελως οδυνης, και λυπης, και στεναγμου, νυν τε και υστερον, εν
Χριστωι Ἰησου τωι Κυριωι ημων, ωι η δοξα και το κρατος εις τους αιωνας των αιωνων.
Ἀμην.

 
 
 

5
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.


