In Bonum patricium
Εις Βονον πατρικιον και τοποτηρητην του βασιλεως
Παλαι μεν ειχεν Ἡρακλης Ευρυσθεα μικρων αγωνων, ως δοκει μοι,
προστατην· τι γαρ το κοινον ωφελησε του βιου καπρος φονευθεις η λεων
πεπνιγμενος; αντεισφοραι δε σημερον των κρειττονων σοι, τωι συνοπλωι, κοσμικην
αγωνιαν ο κοσμορυστης Ἡρακλης επιτρεπει· ουκ εις φονους γαρ τεχνικον σε
τοξοτην, αλλ' εις το συζειν οιδε τεχνιτην μεγαν. εντευθεν υμας τους αγωνας
εικοτως τους αντι παντων εκτελειν ψηφιζεται, ουκ εξ αναγκης· πως γαρ αν παθοι
βιαν ψυχη ποθωι τρωσασα και τετρωμενη; αλλ' ενθα μαλλον συντρεχουσιν οι πονοι
εις ταυτο συννευοντες, ενταυθα πλεον η των ποθουντων θερμοτης αναπτεται, και
πιστιν αυτοις ασφαλεστερου ποθου η των αναγκων εισαγει περιστασις, και
λανθανουσι τους φιλουντας οι πονοι εν τηι σχεσει κλεψαντες η κεκλεμμενοι· ει
σωματων γαρ υλικη συνουσια την σαρκα ποιει την διεστωσαν μιαν, την ψυχικην τις
πως ενωσιν εκφρασοι, οπου το πνευμα συντρεχει τωι πνευματι και των αΰλων
συντεθεντων οργανων εκ της νοητης ευγενους συνουσιας ψυχη μια προσεστι
σωμασιν δυο; ου γαρ τοσουτον τους υπαιτιους ποθους κρατουντας ισμεν, αλλ'
ενυπνιου δικην· ει και τις αυτους εξαναψει πυρφορος, απηιθαλωσεν εν βραχει την
λαμπαδα· ει και ταχυς τε και πτερωτος εισβαλοι, ως πτηνος αρθεις οξεως αφιπταται
προς ηδονην δε τοξον ελκων, ως λογος, πληγην αφηκε τωι τετρωμενωι μονον· ο δ' αυ
βεβηκως και φρενοκρατης ερως, συνουσιωσας την φιλαλληλον σχεσιν, ουκ οιδεν
οκνον, ου προβαλλεται φοβον, ου τας αδηλους εννοει περιστασεις, ουκ ευλαβειται
την επι σφαιρας τυχην, αλλ' ωσπερ ενδον συντεθεις τηι καρδιαι και συμπεριπλει και
συνοδευει πολλακις, και παν το μακραν πλησιον λογιζεται, και τοις απουσι
συμπαρων λογιζεται, και πανταχου δεικνυσι την κοινην σχεσιν· ου σχιζεται γαρ,
ουτε μην μεριζεται, αλλ' εστιν εκτος ενδον, ως ο δεσποτης ενεστιν εν σοι, καν δοκηι
διεσταναι. αλλ' ω διαυγες ομμα της οικουμενης, τον νουν εχων οχημα φωτος
εμφυτου, ει και διεστης προς το Περσικον νεφος και τηι χαλαζηι συμπλεκηι τηι
βαρβαρωι, γενου προς ημας, και βλεπει τον ηλιον Ῥωμης ο κοσμος, καινοτομων δε
τον χρονον χειμωνι λαμψον, και κατευθυνεις εαρ. οικτειρον ημας, ους ελυτρωσω
παλαι, δι' ους τοσουτους εσχες ωδινων πονους, τον εκ τυραννου κοσμον
ητεκνωμενον ξενωι θελησας τεκνοποιησαι σπορωι, οικτειρον ημας, ως ανεγκλητα
βρεφη· θρασυνεται γαρ πολλακις και νηπια εν απλοτητι παιδικων ψελλισματων·
ομως το λυπουν η σχεσις βιαζεται· η γαρ φυσις νυγεισα συγγνωμην εχει, ει και τι
δρασει νηπιωδες το βρεφος· ραπιζεται γαρ η τεκουσα πολλακις, και προς το τεκνον
ευμενως επιστρεφει, και των πριν, ως εοικεν, ωδινων παλιν μνησθεισα παντα
συγκαλυπτει και στεγει, και παιδικην μεν ουδαμως λυπην εχει, τωι δε προσωπωι
σχηματιζει τον φοβον πλαττουσα θυμον εις επιστημην μονον· ανεξεται δε και πατηρ
ραπισματων, και ταυτα μαλλον ηδεως ασπαζεται, ειπερ τα τεκνα στυγνιωντα
προσβλεπει. πλην ουχ ομοια ταυτα προς το σον κρατος, ος ουδε μεχρι του δοκουντος
οργιλου τον σον καθ' ημων εξανεστησας φοβον, αλλ' εις τοσουτον εκπυροις τα του
ποθου, ως εν βραχει δραμειν σε την οικουμενην, και προς τοσουτων βαρβαρων
ανενδοτως χειμωνα καμνειν και δοκειν θυμηδιαν εχειν εκεινην την μακραν
αθυμιαν· τοπον γαρ αργον της αφ' ημων φροντιδος ουκ εστιν ευρειν, αλλ' επιτρεχεις
ολους ως εν περιοδωι κοσμικης αρρωστιας, και προς τα κοινα των νοσουντων
τραυματα χειρουργος αυτος πανταχου κατεσταθης, θλιβων σεαυτον συμφοραις
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

1

αλλοτριαις ο των πονουντων τους πονους εχων πλεον· αει γαρ ημιν ουσιωθης τοις
πονοις τας αντι παντων ασθενειας βαστασας, εκ βαρβαρων κινδυνον, εξ εχθρων
φοβον, εξωθεν εχθρας, ενδοθεν τας φροντιδας, ιδρωτας εις γην, εν θαλαττηι
συγχυσεις, μαχας τυραννων, προσβολας υπηκοων, χειμωνα και καυσωνα και τας εν
μεσωι παρεμπεσουσας φορτικας αγρυπνιας· απλως το σωμα, τας φρενας, την
καρδιαν, ολον σεαυτον προσκαθηλωσας πονοις, οπως το κοινον σωμα μη φερηι
πονους· και πολλα καμνεις και μαχηι προς την νοσον, κλεπτων, υφελκων των
φθορων την αιτιαν· και των νοσουργων ουκ εφεισω χωριων, πηι μεν φλογιζων, πηι
δε τεμνων τωι ξιφει· την ζωτικην δε συμφυλαττεις καρδιαν ποιων καθαρσεις εξ
αδηλων των πορων και την αναγκην μετοχετευων της νοσου και προς το νυγμα των
ακινδυνων τοπων την του παθους συρροιαν ελκυσαι θελων. ομως βοηθος νυν
γενου του καιριου και την διαυγη της ολης οικουμενης κορην φυλαξον, την
περιβλεπτον Πολιν. διττου γαρ εισφρησαντος, ως φασιν, πονου τον αλλον
ημαυρωσεν ο σφοδρος πονος. πεισουσιν υμας οι κλαδοι σου, δεσποτα, οι ψυχαγωγοι
μαργαριται του βιου ως μαργαριτας εκχεοντες δακρυα· οντες γαρ, ωσπερ εσπαρησαν,
εμφρονες παραψυχην εχουσιν ελπιδος μιαν την συντομον σου συν Θεωι παρουσιαν.
δεχου παρ' αυτων τους στεναγμους εκ βαθους, πρεσβεις επεικτας κοσμικης
σωτηριας, πρεσβεις αποντας, αλλα πειθοντας πλεον τωι μη παρειναι και ποθεισθαι
μειζονως· την γαρ κατα προσωπον εις δεον ταχα εντευξιν αυτων ουκ εφηκεν ο
χρονος. δεος γαρ ειχεν, οια διττων ομματων η κοινοτης ερωσα φωστηρων δυο, μη
τηι στερησει του διαυγους ηλιου και της σεληνης της δι' αυτου φωσφορου παθοι
διπλην εκλειψιν εις μιαν Πολις. αλλ' ω μεσουρανουντος ηλιου δρομον φθανων,
προπηδων εκ διαλλαγης ταχος καν γαρ προσωπον ζωγραφησηις οργιλον, φευγεις το
πλασμα και χρονιζειν ου θελεις, ο πραοτητος εις τοσουτον ηρμενος, ως και δοκειν
χαυνουν σε την εξουσιαν, δος χειρα τοις κραζουσι και προ του χρονου φθασας
εγειρον τους πεσειν ηπειγμενους· ποιησον ημων τας ερημιας πολεις οπου γαρ οφθηις,
παντα γινονται πολεις, οικτειρον εν δεοντι μητρικον γαλα, ο νυν δι' ημας και προ
του χρονου γερων, και νυν μεταστας των εωσφορων τοπων ποιησον ορθρον εις το
προς δυσιν μερος, και σπευσον, ει χρη, προφθασαι τον ηλιον προ του γενεσθαι την
τροπην της ημερας, οπως σε φριξηι πασα βαρβαρος τυχη, και πασα θαυμασηι σε χωρα
και Πολις, και πας ο κοσμος εξ αΰλων χρωματων αειφανει σε ζωγραφησωσιν τυπωι,
στεφοντες υμας εκ λογων το δευτερον. και ταυτα μεν δη της αναγκης ο χρονος
φρασαι συνειδεν εμπονως τα ρηματα, ο τωι λογωι δε παντα μορφωσας Λογος, ο
παντα ποιων συμφεροντως, ως θελει, τας σας τυπωσοι και κατευθυνοι φρενας, ως
οιδεν αυτος, ως νομιζει συμφερειν, των σων δε δειξοι σφαλματων καθαρσιον ην
ανθ' ολων εσταξας ιδρωτων χυσιν. αλλ' ω παρακμη των παρελθουσων νοσων
μενοις απαντας εις ανακτησιν φερων, και τωι σε γεννησαντι τωι κρατει κρατος.
ελθειν γενοιτο θαττον †ειμηνοδρομος† [...] τουτου χεοντος την φοραν των δακρυων
[...] του δευτεραν σοι και θεοπρεπεστεραν γεννησιν ελκυσαντος εκ πυρος δροσου.

 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

2


