Praefatio in epistulas Theodori Lascaris
Του μεγαλου λογοθετου κυρου Γεωργιου του Ἀκροπολιτου.
Ἂν ουρανου τον γυρον η δερρις φερηι Και γης το κυτος ο στενος γραφηι τυπος, Και
γνωσεως αβυσσον ου μετρουμενην Ἡ βιβλος ηδε συμπερικλειειν φθανει, Ἄπειρον
αοριστον αφθονον χυσιν Σοφων ναματων εκ φλεβων τεραστιων. Ὡς αστερας μεν
λευκοσυνθετους λογους Εις πληθος αμετρητον εκπεπτωκοτας Και παμφαεις εσχηκε
τοις θεωμενοις, Ἔσωθεν αυγαζοντας ανθρωπων φυσιν Και καταλαμπρυνοντας
αυτων τας φρενας. Ὡς ποικιλοχρουν αυθις ανθεων θεαν Το ποικιλον συνταγμα των
γεγραμμενων Πανλαμπρον ενδον εγκαθειργνυει βιβλος, Ὡς οστρεον μαργαρον, ως
καλυξ ροδον, Ὡς αλιθρεμμων κοχλος ανθος πορφυρας, Ἐπιστολας εις καλλος
εξειργασμενας, Ἣ, και λυσιτελημα των λογεμπορων, Θεοδωρου Λασκαρι του
βασιλεως Ἄνακτος υιου παγκλεους Ἰωαννου, Ου θρυλλος εξεδραμεν εις πασαν
χθονα, Ου το προς οπλα και προς ιππηλασιαν, Χειρα κραταιαν, ευφυα τοξου τασιν,
Και πασαν αλλην στρατιωτιδα τεχνην Και πασαν αλλην ψυχικην ευανδριαν Ἄλλων
λογων πεφυκε και σπουδασματων· Νυνι δε γραφαι και λογων ευκοσμια, Ἐπιστολων
πονημα συντεταγμενον. Μακρους μεν αλλους ουτος εκφερει λογους, Τους μεν προς
εξετασιν οις φυσις τοπος, Τους δε προς αναπτυξιν οις κρειττων ορος, Ἐγκωμιων
αυχουντας αλλους δ' αυ υλην, Παντας δε σεμνους ως υπεξηιρημενους Νοημασι
σχημασι λοιπαις ιδεαις, Αις λαμπρως απας αγλαΐζεται λογος. Τις δε παραπλευσειεν
αυτων την χαριν, Σειρηνας ωσπερ του Λαερτιου γονος, Και μη προς αυταις πυξισι
των γραμματων Το σκαφος αυτου του νοος καθορμισηι; Ἐπειπερ ουκ ολεθρον
ακροωμενων, Ζωην δε μαλλον προξενουσιν αι βιβλοι Ουκουν χρονωι φθινουσαν ως
των σωματων. Και ταυτα μεν δη μακροσυνθετων περι, Ἀλλ' ενθαδι χαρις τις αλλη
γραμματων Ἐπιστολιμαια τε προς λογων φιλους, Μουσων Ἑλικων και Πιερια νεα,
Μελος λιγυρον και χορευματων κροτος. Ὠιδης το τερπνον ποιον εξειποι στομα;
Ἠχης το σεμνον ποιος εκφρασοι λογος; Ὁ θιασωτης Βακχος ευθυς ευρεθη
Ἐπεμφορηθεις νεκταρος, θειου ποτου, Ὡς εκ πολου ρεοντος αυτης της βιβλου. Τι
δητα μακρον αποτεινω τον λογον Και προς πυλωσι κατεχω του θαλαμου Την λιχνον
ακροασιν, η σπευδει δυναι, Ὡς ζημιουσθαι ζημιαν ου μετριαν; Εισελθε ταχος ταχος
ενδοθεν, ξενε, Κατατρυφησον των σοφων νοηματων, Και προς κορον πλησθητι και
των σχηματων, Μη φρασεως ηδυσμα τι παραδραμηις· Γενησεται γαρ ως γλυκαζον σοι
μελι. Παντων κατακρως εμφορου του βιβλιου Και των λογων θαυμαζε την πρωτην
βρυσιν.

 
 
 

1
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.


