In Jesu Nave homiliae
290 «τετελευ τηκε Μωυσης», απεθανεν ο νομος, Μωυσης χρηματιζων, κατα το·
«εχουσι Μωυσεα και τους προφητας». 291 επι μεν ουν Μωυσεως αγοντος δια
θαλαττης, υδατος αλμυρου, ουδεμια ταξις εγι νετο, ην νυν ορωμεν Ἰησου
στρατηγησαντος και του Κυριου πλη ρουντος το συμβολον. τωι μελλοντι διαβηναι
τον Ἰορδανην επισιτισμου χρεια ... Θεου γαρ οδος εργασιαν αρετης απαιτει. 293
Μωυσης δε ουκ ειπεν· «Στητω ο ηλιος», ουκ ανεβλεψεν εις τον ουρανον, ουκ εδειξε
σημειον ουρανιον. Ὁ δε Ἰησους φησι· «Στητω ο ηλιος». Και η Γραφη μαρτυρει, ως
«ουδεποτε Θεος ουτως ανθρωπων υπηκουσεν». Ἔστησεν ουν τον ηλιον και Ἰησους ο
εμος και επι της παρουσιας αυτου μειζονα μοι την ημεραν κατα των πολεμιων
πεποιηκεν, ινα στρατηγουμενος υπο του Ἰησου τους αντιπαλους τροπωσωμαι. 298
«Την ερημον» υπεταξεν ο Πατηρ τωι Χριστωι. Περι ης ειρηται· «ευφρανθητι ερημος η
διψωσα» και· «πολλα τα τεκνα της ερημου μαλλον η της εχουσης τον ανδρα». Και
299 ου τον Λιβανον υπεταξεν Ἰησου, τον Ἰσραηλ, ουτως εν προφηταις καλουμενον,
ος και «καλλιελαιος» ειρηται· αλλα τα εθνη, «τον Ἀντι λιβανον», «εγκεντρισθεντα»
μεν εν Ἰσραηλ, αντ' αυτου δε γενομενα. 300 (ουτοι δια Μωυσεως εκληρωθη σαν την
γην, επειδη πολλοι δια του νομου προ της χαριτος ετελειω θησαν. Και επει
πρωτοτοκος Ἰσραηλ ονομαζεται), δια Μωυσεως οι πρωτοτοκοι τους κληρους
εδεξαντο, Ῥουβην και Γαδ και Μανασσης. ∆ιαβαινουσι μεντοι και ουτοι ευζωνοι προ
των αλλων. Οι γαρ εξ Ἰουδαιων πεπιστευκοτες ηγησαντο της των εθνων σωτηριας.
301 αυτοι δε τον λαον οδηγουσι «περι ζωσαμενοι την οσφυν αυτων εν αληθειαι». Και
μετα βιον γαρ συνα γωνιζονται τοις πιστοις οσοι ανδρες γεγονασιν «τα του νηπιου
καταρ γησαντες». 302 ∆ια τι δε μη γʹ και θʹ φυλαι, αλλα «δυω ημισυ φυλαι» υπο
Μωυσεως και «εννεα ημισυ» κληροδοτουνται υπ' Ἰησου; ... ταχα δε, φασι, και οι
προτεροι ηψαντο μεν της τρια δος, ου μην καθαρως. Ουπω γαρ το της οικονομιας
προσεκειτο, ει και Χριστον προεκηρυττον. 305 τυπος οντως ουσα της Ἐκκλη σιας
****, η προτερον πορνειαι τηι των δαιμονων εφυρετο κατα το· «ημεν γαρ ποτε και
ημεις απειθεις»· και του Χριστου τους κατα σκοπους Ἀποστολους εδεξατο
«ετοιμαζοντας Κυριωι λαον κατεσκευασμε νον». «Και επι το δωμα τουτους
ανηγαγεν»· ουδεις γαρ κατασκοπος Ἰησου δυναται ειναι χαμαι ουδε μειναι κατω. 308
ωσπερ δε τωι αμαρτωλωι πασα η κτισις πολεμει, ως επι των Αιγυπτιων, ουτω γινεται
παντα τωι δι καιωι βατα Ἐρυθραν διοδευοντι θαλατταν και την ερημον, την πολ λην
την εξ ουρανου χορηγουμενωι τροφην· και ο αηρ δε τουτωι βα τος κατα το·
«Ἁρπαγησομεθα εν νεφελαις εις αερα». Καθολου γαρ ηκουσε μη φοβεισθαι· «εαν γαρ
διελθηις δια πυρος, φλοξ ου κατα καυσει σε». 310 των γαρ μετα το βαπτισμα απολ
λυμενων το υδωρ του Ἰορδανου «εις την θαλασσαν απεισι των αλων»· το δε αλλο το
υδωρ εστι των δικαιων. 312 διαπερωσι δε τον Ἰορδανην τηι δεκατηι του μηνος του
πρωτου, εν ωι και το Πασχα. 394 «Και Ἰησους πρεσβυτερος προβεβηκως των
ημερων». Ουχ απλως οι πολυ χρονιοι λεγονται «πρεσβυτεροι» τηι Γραφηι, αλλ' οι
φρονημα εχοντες αξιον τιμης επουρανιου πρεσβυτεριου. Τοιγαρουν ουτε <τον> Ἀδαμ
ουτε τον Μαθουσαλα ουτε τον Νωε «πρεσβυτερον» ειρηκεν, ους μαλλον εχρην, αλλα
τον ολιγοχρονιωτερον Ἀβρααμ πρωτον ειπε «πρεσβυτερον». Και προς Μωυσεα δε
φησι Κυριος· «εκλεξαι σεαυτωι απο παντος του λαου πρεσβυτερους, ους αυτος συ
οιδας, οτι πρεσβυτεροι εισιν». Ει δε που λεγοι τουτο περι αμαρτωλου η Γραφη, μεθ'
υποτιμησεως 395 φησιν, οιον· «αυτος ο Κυριος εις κρισιν ηξει μετα των πρεσβυτερων
και μετα των αρχοντων του λαου». Ὁμοιως δε και το «προβεβηκεναι ταις ημεραις»
επι αγιων φησιν. Ουδεις γαρ «στρεφομενος εις τα οπισω» «προβεβηκεν», αλλ' ει «τις
τοις εμπροσθεν επεκτεινεται των οπισθεν επιλανθανομενος». 396 «Και η γη
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

1

υπολελειπται πολλη σφοδρα». Καιτοι προειπε· «και η γη κατεπαυσε πολεμουμενη»
και οτι «ο Ἰησους ελαβε πασαν την γην». Νοει τοινυν του Κυριου Ἰησου προτεραν
μεν κρατησιν της γης, οτε εσπειρε τον λογον αυτου εις πασαν την οικουμενην. Τωι
γαρ κεκρατηκεναι ταχα των εν εκαστωι 397 εθνει δαιμονων απελασαι τε τουτους
εσπειρε τον λογον εις τας Ἐκ κλησιας. Αυτη μια κρατησις του Ἰησου. Ἴδε μοι και επ'
εκεινηι δευτεραν, οτε παντων κρατησει πολλων νυν μοριων υπολειπομενων της γης.
∆ιο τηι μεν προτεραι το «πολεμουμενη» προσκειται, τηι δε δευ τεραι το «πολλη
σφοδρα». Πλην μακαριοι παντες οι εν τηι πρωτηι παρουσιαι κεκρατημενοι· χαρις γαρ
αυτοις οτι πολλων ετι πολεμουν των υποτασσονται. Οι γαρ επι της δευτερας αναγκηι
κρατουνται, ως και «τον εσχατον εχθρον θανατον καταργηθηναι». «Παντα» δε
πρωτον «τα εθνη», καθα δοκει τοις προφηταις «απο περατων εως περατων 398 της
οικουμενης υποταγησεται». Πολλων δε των υποτασσομενων ονομασθεντων εθνων,
επι μονων των Σιδωνιων φησιν, ως· «εξολο θρευσω αυτους απο προσωπου των υιων
Ἰσραηλ» η κοινον τουτο κατα παντων λαμβανων η επειδη Σιδωνιοι ερμηνευονται
θηρευται. Πασαν γαρ δυναμιν θηρευουσαν ψυχας ανθρωπων «εξολοθρευσει». Και
τοτε μηδενος οντος θηρευοντος «αναπαυσεται εκαστος υποκατω της αμπελου αυτου
και υποκατω της συκης αυτου». 406 ουκουν κληροδοτει Μωυσης, αλλα «περαν του
Ἰορδανου»· κληροδοτει δε «Ἰησους μετα των αρχιφυλων του Ἰσραηλ». Ουτως
Ἰησους ο Χριστος την αληθη κληροδοσιαν διδους παραλαμβανει «τους αρχοντας»
του πνευματικου «Ἰσραηλ», τους Ἀποστολους, προς ους εφησεν, οτι· «καθησεσθε επι
θρονους ιβʹ κρινοντες τας ιβʹ φυλας του Ἰσραηλ». Παραλαμβανεται δε και
«Ἐλεαζαρ» συνιων Ἰησου, τυπων εκατερος τον ιερεα και αρχοντα, τον υιον του
Θεου. 407 Πρωτος δε Χαλεβ εικοτως ετυχε κληρου. ερμηνευεται δε ως καρδια· εστι
δε ουτος ο παντα προσεχων τοις νοημασιν, ο παρα παντα τα μελη, οις απεταξατο,
χρηματιζων ως καρδια και ολος ανα στοιχειωθεις εις ηγεμονικον. Ὁ δε τουτου
πατηρ Ἰεφοννη· ερμηνευεται δε <επιστροφη· Χαλεβ ουν> υιος της επιστροφης. Ἔστι
δε παιδευμα Μωυσεως και δευτερον Ἰησου. Τι δε φησιν; «Συ επιστηι το ρημα, ο
ελαλησε Κυριος προς Μωυσην». Τις γαρ οιδε τον νομον ως Ἰησους ο Χριστος, ος και
ακριβως ημιν τουτον ανηπλωσεν; «Ἐλαλησεν δε» φησι «Κυριος προς Μωυσεα περι
εμου και σου». Προφη τευει γαρ Μωυσης περι τε Ἰησου και του ως καρδια. Ὃς και
φησι 408 «σημερον ισχυειν ως οτε ισχυε τοτε». Ἐν αμφοτεροις γαρ «ισχυει» τοις
λογοις ο αγιος, εν τε παλαιωι και καινωι, επι Μωυσεως και Ἰησου. «Αιτει» δε «ορος»,
χαμαιπετες εθελων ουδεν, εν ωι «πολεις με γαλαι και οχυραι», ως ειδως πολεμειν
προς «τους Ἐνακειμ»· «πολεις» γαρ «οχυρας επεβη σοφος και επεβη το οχυρωμα, εφ'
ωι επεποιθεσαν οι ασεβεις». Φησι γαρ Σολομων· «σοφος πολεις ωχυρωσε και κα 409
θαιρει τα οχυρωματα», δηλαδη τους μετα πιθανοτητος λογους απα ταν δυναμενους.
Ους εν «ορει» φησιν, επειπερ «υψωματα εισιν επαιρομενα κατα της γνωσεως του
Θεου». Ταυτα Χαλεβ «ικανος ειναι» καθαιρειν επαγγελλεται· εφ' ωιπερ «αυτον
ευλογησεν Ἰησους». Χεβρων δε ερμηνευεται συζυγη· τα γαρ οστα των πατερων εκει
κατα 410 συζυγιαν αποκειται, Ἀβρααμ και Σαρρας, Ἰσαακ και Ῥεβεκκας, Ἰακωκαι
Λειας. ∆ιδωσιν ουν την τιμην των πατερων τωι Χαλεβ καθαι ρειν τους αλλοφυλους
εθελοντι. «Και η γη εκοπασεν του πολεμου». και πως γαρ αν τις κληρονομησηι παρ'
Ἰησου μη τον πολεμον κατα λυσας τον εν αυτωι; 411 Τεσσαρων δε οντων γενικων
κλιματων επι «των οριων Ἰουδα» τα δυο λεγων, «λιβα» τε και «ανατολας», τα λοιπα
σεσιωπηκε. Μετα γαρ «τα Λιβυκα», φησι, «του Ἰουδα τα ορια» διαδεχεται. Ἅπερ εστι
πλησιον «της Ἰδουμαιας», ητις ερμηνευεται γηινα, μεθ' α «τα ορια Ἰουδα». Φησι δε
και «απο της ερημου Σιν»· ερμηνευεται δε πειρασμοι. Μεθ' ους «Ἰουδα» κληρονομια.
Και επι τωνδε κατα «λιβα» της φυλης οριων ουδεν ωνομασται κλιμα αλλ' η «λιψ» η
«δυσμαι» η «φαραγξ Αιγυπτου», ινα ταυτα και 412 τους πειρασμους διαπορευθηι τις
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

2

και δυνηθηι λαβειν ορια εν τηι φυληι τηι βασιλικηι, περι ης γεγραπται· «προδηλον γαρ,
ως εξ Ἰουδα ανατε ταλκεν ο Κυριος». –»Και προσαναβηναι την αναβασιν Ἀκραβιν».
Ἑρμηνευεται δε σκορπιοι, «καθ' ων πατειν και των οφεων» ελαβομεν παρα του
Χριστου. «Ἀναβηναι» δε σε δει, τουτεστιν υπεραναβηναι τους σκορπιους τους
πολεμουντας εν Ἰουδαι κληρονομησαι βουλο μενον. Ἰεζεκιηλ δε φησιν· «ο δε δικαιος
εν μεσωι σκορπιων κατοι κει». –»Τα δε ορια εως Καδης». Ὅπερ αγιον και αγιασμος
ερμη νευεται. 413 Ἴδωμεν δε και τα επι «των ανατολικων οριων» μυστηρια μη
ψιλον νοουντες ονοματων καταλογον. Λεγεται τοινυν εν τουτοις «πηγη Ἡλιου»,
«πολις Ἡλιου», «πολις γραμματων», ην ο λαβων εν ευλογιαι γινεται. Ἀλλα τις η εν
Ἰουδαι «του ηλιου πηγη» και ποιου «ηλιου»; ∆ηλον ως περι ου γεγραπται· «τοις δε
φοβουμενοις το ονομα μου ανατελει ηλιος δικαιοσυνης». Ταυτην την πηγην
χαριζεται τοις μαθηταις, ινα «πηγη υδατος αλλομενου εις ζωην αιωνιον» ηι εν
αυτοις. Ἔστι δε και «πολις ηλιου» κατ' Αιγυπτον τα επιφανη και ενδοξα του 414
κοσμου σημαινουσα. Τα γαρ κατα Θεον ενδοξα της κληροδοσιας Ἰουδα βασιλικης τε
φυλης και εν γηι αγιαι. 415 (Προς το μη εκκακειν εν τηι αναγνωσει της θειας γραφης
τον μη συνιεντα το σκο τεινον των εν αυτηι αινιγματων και παραβολων. απο της κʹ
ομιλιας της εις τον Ἰησουν τον Ναυη): Ἡ μεν ακρα ωφελεια απο των τοιουτων
αναγνωσματων τωι δυναμενωι νοησαι την αληθη κληροδοσιαν απο Ἰησου
μεριζομενην τοις υιοις Ἰσραηλ γινεται και τωι οιωι τε γενομενωι αναβηναι επι «την
γην την αγιαν», την αληθινην, «την» οντως «αγαθην» και εφαρμοσαι εκ της
ονομασιας των ειρημενων τηι διαφοραι των κληρονομουντων τα κατα τους τοπους
λεγομενα. Ἐπει δε δυσκο λον εστιν ευρειν τον ουτως ωφελουμενον, βουλομεθα
παραμυθησασθαι τους ακουοντας μη εκκακειν επι ταις αναγνωσεσι. Τις ουν η παρα
416.20 μυθια υπερ του μη εκκακειν τον ακουοντα των τοιουτων αναγνωσμα των,
λεκτεον. Ὥσπερ τοινυν αι επωιδαι δυναμιν τινα εχουσι φυσικην και μη νοων ο
κατεπαιδομενος λαμβανει τι εκ της επωιδης κατα την φυσιν των φθογγων της
επωιδης ειτε εις βλαβην ειτε εις ιασιν σω ματος η ψυχης εαυτου· ουτω μοι νοει πασης
επωιδης δυνατωτεραν ειναι την ονομασιαν των εν ταις θειαις γραφαις ονοματων.
Εισι γαρ τινες δυναμεις εν ημιν, ων αι μεν κρειττονες δια τουτων των οιονει
επωιδων τρεφονται συγγενεις ουσαι αυταις και ημων μη νοουντων 417 εκεινας τας
δυναμεις νοουσας τα λεγομενα δυνατωτερας εν ημιν γι νεσθαι προς το συνεργειν τωι
ημετερωι βιωι. Ὅτι γαρ εστι τινα εν ημιν αορατα και πολλα γε ταυτα, δηλωσει ο
ειπων Ψαλμος· «Ευλογει η ψυχη μου τον Κυριον, και παντα τα εντος μου το ονομα
το αγιον αυτου». Ἔστιν ουν πληθος τι εν ημιν δυναμεων κεκληρωμενων ημων τας
ψυχας και τα σωματα· αιτινες, εαν ωσιν αγιαι, της γραφης ανα γινωσκομενης
ωφελουνται και γινονται ισχυροτεραι, καν «ο νους» ημων «ακαρπος ηι», ως
γεγραπται περι «του γλωσσηι λαλουντος», οτι· «Το πνευμα μου προσευχεται, ο δε
νους μου ακαρπος εστι». Νοει 418 ουν μοι, οτι ποτε «του εν ημιν νου ακαρπου
οντος» αι δυναμεις αι συνεργουσαι τηι ψυχηι και τωι νωι και πασιν ημιν τρεφονται
λογικηι τηι απο των ιερων γραμματων και των ονοματων τουτων τροφηι και
τρεφομεναι δυνατωτεραι γινονται προς το ημιν συνεργειν. Ὥσπερ δε αι κρειττους
δυναμεις οιονει κατεπαιδονται και ωφελουνται και γινονται δυνατωτεραι απο των
τοιουτων γραμματων και ονοματων, ουτως αι αντικειμεναι δυναμεις των εν ημιν
οιονει καθελκονται και νικωνται απο των του Θεου επωιδων και νικωμενοι
κοιμιζονται. Και ει ποτε τις υμων εωρακεν απο επωιδων ασπιδα κοιμιζο μενην η
αλλο τι τουτων των ιοβολων, εκεινο το παραδειγμα λαβετω εις την γραφην· ης
αναγινωσκομενης και μη νοουμενης ενιοτε ακηδιαι 419 και εκκακει ο ακροατης. Και
πιστευετω οτι αι εν αυτωι ασπιδες και αι εν αυτωι εχιδναι ατονωτεραι γινονται απο
των φαρμακων των φαρμακευοντων, οιον παρα σοφου Μωση, παρα σοφου Ἰησου,
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

3

παρα σοφων των αγιων προφητων. Μη εκκακωμεν ουν ακουοντες γραφων, ας ου
νοουμεν, αλλα «γενηθητω ημιν κατα την πιστιν ημων», ην και πιστευομεν, οτι
«πασα γραφη θεοπνευστος ουσα ωφελιμος εστι». Το γαρ εν των δυο δει σε
παραδεξασθαι επι τουτων των γραφων, η οτι ουκ εισι «θεοπνευστοι», επει ουκ εισιν
«ωφελιμοι», ως υπολαμβανοι αν ο απιστος· η, ως πιστος, παραδεξασθαι, οτι, επει
εισιν «θεοπνευστοι», «ωφελιμοι» εισιν. Ἰστεον μεντοι γε, οτι και ανεπαισθητως
ημων πολ λακις γινεται η ωφελεια, οιον πολλακις τροφην τινα διατασσομεθα
εσθιειν οξυδερκικην και ου δηπου εν τωι εσθιειν αισθανομεθα, οτι ωφελουμεθα τον
οφθαλμον, αλλ' ημερας διαγενομενης δευτερας και 420 τριτης η αναδοσις της
τροφης της ωφελουσης τον οφθαλμον ποιει ημας τηι πειραι πιστευσαι, οτι τον
οφθαλμον ωφελημεθα. Ἀλλα και επ' αλλων τροφων ωφελουσων τινα μελη του
σωματος τουτο εστιν ιδειν. Ουτω τοινυν πιστευε και περι της θειας γραφης, οτι
ωφελει ται σου η ψυχη, καν μη «ο νους τον καρπον» λαμβανηι της ωφελειας της απο
των γραμματων, εκ μονης ψιλης της αναγνωσεως. Τα γαρ εν ημιν επαιδεται και τα
μεν κρειττονα τρεφεται, τα δε χειρονα καταργειται. «Και προσηλθον οι υιοι Ἰουδα
προς Ἰησουν». Προ της μεριδος, ην ελαβεν η φυλη, Χαλεβ ακληρωτι 421 μερος
λαμβανει δια προσταγματος του Θεου. Τινα δε πολιν εδει τον μονον σωθεντα μετ'
Ἰησου παρα τας χʹ χιλιαδας λαβειν η «μητρο πολιν την Ἐνακ, την Χεβρων»; ην δη
λαβων «ανεβη επι τους κατοι κουντας ∆αβειρ, η προτερον ελεγετο πολις
Γραμματων». Και κηρυττει «τωι ταυτην ελοντι Ἀσχαν διδοναι την θυγα τερα», ην
«ειλε Γοθονιηλ υιος Κενεζ, αδελφος Χαλεβ ο νεωτερος»· 422 δηλον ως εξ ετερου
πατρος κατα γε τον του γραμματος λογον. Λαμ βανει δε κατ' αιτησιν η Ἀσχαν παρα
του πατρος «την Γονεθλαν την ανω και την Γονεθλαν την κατω της κληρονομιας
Ἰουδα». Ἀλλα τις η «μητροπολις»; Πολλων τοινυν ουσων πολεων εν 423 τηι αγιαι
κληροδοσιαι και ταγματων διαφεροντων δει και ταγμα ταγμα των υπαρχειν
περιεκτικον τε και κυριον και οιον «μητροπολιν», ην οι διαφερ<οντες> λαμβανουσι,
και αλλην αλλοι. Πολλας γαρ μητρο πολεις φησιν η Γραφη, ως παρ' Ἡσαΐαι·
«Μητροπολις πιστη Σιων». Ὧν λαμβανει την πρωτην ο Χαλεβ ουσαν των
«Ἐνακειμ», οπερ ταπεινωσις κενη ηγουν αποκρισις κενη ερμηνευεται.
«Μητροπολιν» ουν λαμβανει κενης ταπεινωσεως. ∆υο γαρ ταπεινωσεις· η μεν κενη,
η δε πληρης. Ἡ μεν επαινετη, περι ης φησιν ο Σωτηρ· «Μαθετε απ' εμου, οτι πραυς
ειμι και ταπεινος τηι καρδιαι» και «πας ο ταπεινων εαυτον υψωθησεται»· και ο
Παυλος· «Ταπεινωθητε ουν υπο την κρα ταιαν χειρα του Θεου». Ἡ δε ψεκτη, ην
ταπεινουται ο αμαρτωλος, και περι του δε παρανομως γυναικι συνιοντος ειρηται τηι
Γραφηι· «εταπεινωσεν αυτην». Ταυτην «ο Χαλεβ κατηργησε» την ταπεινωσιν
«Ἐνακ» λεγομενην, ου παιδες «Σουσι», ος ερμηνευεται εκτος μου– 424.20 εκτος γαρ
του Θεου και του αγιου ο υιος της κενης ταπεινωσεως–· και «Ἀχιμαν», ο εστιν
αδελφος μου απο βουλης· αδελφοι μεν γαρ παν τες, ο δε αμαρτωλος αποβουλος
αδελφος εκβεβλημενος βουλης· και «Θαλαμιν», ος ερμηνευεται κρεμασμος,
μετεωρος τις και ουκ εστηριγ μενος. Ους «ανελων ο Χαλεβ» επι τους κατοικουντας
«αναβαινει ∆α βειρ, ητις ην πολις Γραμματων» και ερμηνευεται λαλια. Νοητεον δε
ταυτην την παλαιαν ειναι Γραφην, η καλουμενη «Γραμματων» γινεται λαλια
τυχουσα συνετης διηγησεως. 425 Ἐπαγγελλεται δε «την εαυτου θυγατερα τωι τας
Γραφας ελοντι· και λαμβανει την πολιν Γοθονιηλ», ος ερμηνευεται αποκρισις Θεου.
Ὅταν μοι Θεος αποκρινηται, γεγονα αποκρισις Θεου. «Ἐκκοπτω» δε «τα γραμματα
αδελφος ων Χαλεβ ο νεωτερος», τουτεστιν ο απο της 426 Ἐκκλησιας. Ουκετι γαρ
περιτεμνομαι κατα το γραμμα, ου Πασχα ποιω, ουκ αζυμα, ου σαββατιζω. Και του
αδελφου μου του πρεσβυτερου λαμβανω το γεννημα, ο «του Κενεζ υιος» γεγονως, ος
ερμηνευεται φαυ λισμος. Ὁποιοι γεγοναμεν οι εξ εθνων του πρεσβυτερου αδελφου
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

4

μη τοιουτου τυγχανοντος· ην γαρ «υιος Ἰεφοννη» της επιστροφης. Ὃς «διδωσι» μοι
«την θυγατερα» κατα το γεγραμμενον· «Ἀρθησεται αφ' υμων η βασιλεια του Θεου
και δοθησεται εθνει ποιουντι τους καρ πους αυτης». Ἣν εκβαλων του οικου του
πατρος επ' «ονου» φερω, 427 ον «ελυσαν οι μαθηται». Και εξ αιτησεως «ευλογιαν»
ειληφε πατρικην «και λαμβανει Γονεθλαν την κατω»· κληρονομει γαρ καν τωι
παροντι βιωι το σχολασαι Θεωι· «και Γονεθλαν την ανω»· η γαρ κατα Θεον
μακαριοτης «επαγγελιαν εχει ζωης και της παρουσης και της μελ λουσης». «Και ο
Ἰεβουσαιος κατυκει εν Ἱερουσαλημ, και ουκ ηδυνηθησαν οι υιοι Ἰουδα απολεσαι
αυτους· και κατυκησεν ο Ἰεβουσαιος μετα των υιων Ἰουδα εως της σημερον ημερας». Ἐρωτητεον τους εκ παντος τροπου προισταμενους του γραμ 428 ματος, πως
«εως της σημερον ημερας» φησιν; οπερ εν τηι Γραφηι μεχρι της συντελειας του
παροντος αιωνος δηλοι κατα το· «Ουτος πατηρ Μωαβιτων εως της σημερον ημερας»,
και παλιν· «μη αποστητε απο Κυριου εν ταις σημερον ημεραις», αντι του οσον το
σημερον καλειται. Μηκετι ουν «των υιων Ἰουδα» «κατοικουντων εν Ἱερουσαλημ»
πως»ο Ἰεβουσαιος οικει μετ' αυτου»; Τοιγαρουν επι τι νοητον αναδραμω μεν ομοιον,
την περι των «ζιζανιων» ειληφοτες παραβολην· «α τωι 429.20 σιτωι κατελειπε
συναυξανεσθαι, μη συνεκριζωθηι τουτοις ο σιτος». Ἐν γαρ τηι Ἐκκλησιαι εισιν
«Ἰεβουσαιοι» καταπατουμενοι, αμαρτωλοι τε και της πιστεως αλλοτριοι. Και ουκ αν
τις εν τωι παροντι παυσειε βιωι τοιουτους εχειν την Ἐκκλησιαν και μονων υπαρχειν
αγιων. Τι γαρ αν τις ποιησειε περι των αμφιβολων αμαρτωλων, οτε και τους
φανερους απελασειεν; Τα δε ομοια και περι του Ἐφραΐμ φησιν η Γραφη· «και ουκ
απωλεσεν Ἐφραιμ τον Χαναναιον τον κατοικουντα εν Γαζερ· και 430 κατυκει ο
Χαναναιος εν τωι Ἐφραιμ μεχρι της ημερας ταυτης». «Ἐφραιμ» δε καρποφορια
ερμηνευεται. Ὁ καρποφορων ουν «ου δυναται τον Χαναναιον», το σπερμα το
αλλοτριον, το κατηραμενον «εκ βαλειν» απο της χωρας αυτου «εως της ημερας
ταυτης». Ὃ δη περι 431 της Ἐκκλησιας ειρηκαμεν. Και αλλως δε· ου δυναται ψυχη
καθαρως Ἱερουσαλημ εν τωι παροντι βιωι γενεσθαι μονην ειρηνην ορωσα και μηδεν
αμαρτανουσα, τον Χριστον ορωσα, του Θεου «την ειρηνην», και καρποφορουσα δια
παντος. «Ουδεις γαρ καθαρος απο ρυπου» και διαλογισμων αλλοτριων· ως
ευρισκεσθαι παντως «Ἰεβουσαιον και Χα 432 ναναιον εν Ἱερουσαλημ», ει και δει
προς την τουτων εκβολην αγωνι ζεσθαι Θεον καλουντας τον μονον δυναμενον.
Τριτον δε φησιν η Γραφη «τον Χαναναιον» ειναι μετα των υιων Ἐφραΐμ, ου ψιλην
ιστοριαν, αλλα τινα δηλουσα μυστηρια. Ἅπαξ 433.20 μεν γαρ ειρηται το· «ουκ
απωλεσεν Ἐφραιμ τον Χαναναιον» και τα εξης εως του· «και εδωκεν αυτην Φαραω
εν φερνηι τηι θυγατρι αυτου». ∆ευτερον δε εγενηθη, επει «κατισχυσαν οι υιοι Ἰσραηλ
και εποιησαν τους Χαναναιους υπηκοους». Το τριτον, οτε ζητουντες οι Ἐφραιμ παρ'
Ἰησου μειζω κληρον κελευονται «εξολοθρευσαι τον Χαναναιον», ως αν «εις τον
δρυμον ανελθοντες» εαυτοις ευτρεπισωσι τοπον. Ουκουν πρωτον ο Χαναναιος μεθ'
ημων εστιν, ουδεν καθ' ημων τοσουτον δυναμενος, «υποφορος» μεν ων, ουχ
υπηκοος δε ουδε «δουλος». Ταυτα γαρ το δευτερον γινεται. Ὅταν γαρ τα σωματικα
434.20 υποτασσηται τηι ψυχηι, ου μονον εστι μεθ' ημων, αλλα και «δουλος». Το δε
τριτον, εαν τελειωθωμεν, τελειον «εξολοθρευθησεται», «των επι γης μελων
νεκρουμενων». Ουτω προκοπτειν οιδεν ο κατηχουμενος τον Ἰσραηλιτην λογον
λαβων· οικει γαρ μετα του Χαναναιου «στα σιαζουσης» αυτου «της σαρκος», ειτα
«δουλουμενης», ειτα «νεκρωθεισης κατα παν μελος, πορνειαν, μοιχειαν,
ακαθαρσιαν». «Κατυκει δε» φησιν «μετ' αυτων, εως αν ελθηι Φαραω βασιλευς
Αιγυπτου», οτε και «Γαζερ» ο τοπος του Χαναναιου «διδοται φερνη τηι θυγατρι
Φαραω». «Γαζερ» δε διατασις ερμηνευεται. Ἐπαν γαρ οιονει ηνωμενη και
διατεταμενη σαρξ μετα του πνευματος εν ημιν 435.20 ηι, ομου εσμεν εν τηι «Γαζερ»,
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

5

«ο» τε «Χαναναιος» και «ο υιος Ἐφραιμ» ο καρποφορων. Ὁ δε τοιουτος και ως
«ηυλογημενος υπο Κυριου» μειζονος επιδικαζεται κληρου και «δρυμον» λαβων
ακαρπων δενδρων και ******** χωριον υπο Ἰησου εκκοψει τοις ιδιοις καματοις
αυτον, ινα γενηται γη καρποφορος «καθαρισθεντων εν αυτωι Φερε ζαιων και
Ῥαφαΐν». ∆ηλοι δε το μεν «Φερεζαιοι» καρποφοριαν, ην 436 αρξαμε<νοι Θεον>
σεβειν καρποφορουμεν, καρποφοριαν ακαθαρτον, αναμιξ εχουσαν αμαρτηματα και
δεομενην καθαρσεως· το δε «Ῥαφαιν» ανακειμενας μητρας· ινα σφοδρον και
ευτονον το της ψυχης κατα στησωμεθα γονιμον. Ταυτα λεγεται προς «τους υιους
Ἰωσηφ», ος ερ μηνευεται προσθηκη Κυριου. Οι και λεγουσιν· «ιππος επιλεκτος και
σιδηρος εν παντι τωι 437 Χαναναιωι», «ιππος ψευδης εις σωτηριαν», ος εν Ἰσραηλ
ουχ ευρισκε ται, και «σιδηρος» πολεμικος. Καλως δε ειρηται το· «και οταν
εξολοθρευσηις τον Χαναναιον» 438 Μενων γαρ και τον εν ημιν Ἰσραηλιτην «σπερμα
Χανααν και ουκ Ἰουδα» ποιει, προς ον εφη· «το καλλος εξηπατησεν σε». Ἀπεστω δε
τουτο και γενοιμεθα τεκνα μεμορφωμενα Ἀβρααμ τε και πατερων των εκλεκτων,
υπερ παντας δε του Χριστου. 439 «Και εξεκκλησιασθη πασα συναγωγη υιων Ἰσραηλ
εν Σηλω» και τα εξης. Ουχ ως εν τηι συνηθειαι συντυχικος ο κληρος, ουτως εν τηι
Γραφηι, οτε λεγει «κληρον Θεου» και «κληρον αποπομπαιου». Και Μωυ σης δε κατα
κληρους την προ Ἰορδανου γην και Ἰησους την μετα 440 τουτον διενειμεν. Ὃς και
φησι· «βαλω κληρον και εξοισω ενωπιον Κυριου τον κληρον». Ουκουν ου
συντυχικως. Λαγχανει γαρ η φυλη «Βενιαμιν» πρωτη, οπου ην «Ἱερουσαλημ», και
εφεξης αι λοιπαι. Ἐν αις αι τρεις των παιδισκων του Ἰακωβ τελευταιαι λαγχανουσιν.
Και εν αλλοις δε «∆αν» τελευταιος ευρισκεται. Και Σολομων δε φησιν εν Παροιμιαις·
«αντιλογιας παυει κλη ρος»· ουδε «εν δυνασταις» αντιλογιαν ειναι φησι παροντος
κληρου. Και εθνικοι δε χρωνται κληροις, αλλ' ουχ ομοιως, ως επι του Ἰωνα 441 οι
συμπλεοντες. Και εν τηι καινηι δε τους Ἀποστολους ευρησεις κλη ροις αντ' Ἰουδα τον
Ματθιαν προβαλλοντας, της ευχης επι τουτον ενεγκουσης τον κληρον. Ευρησεις δε
τουτον και επι Χριστου φθα νοντα και τα της Ἐκκλησιας επι των σωζομενων
μυστηρια. Λεγεται γαρ προς Ἐφεσιους περι Χριστου· «εν ωι και εκληρωθημεν προορι
σθεντες κατα προθεσιν του τα παντα ενεργουντος κατα την βουλησιν 442 του
ονοματος αυτου εις το ειναι ημας εις επαινον δοξης αυτου τους προηλπικοτας εν τωι
Χριστωι». Και προς Κολασσαεις· «Ευχαριστουντες τωι πατρι τωι ικανωσαντι ημας εις
την μεριδα του κληρου των αγιων εν τωι φωτι». Μηποτε ουν, φασιν, ως εν
ανθρωποις κληροι γινον ται, ουτως και εν δυναμεσιν; Ὡς αν ουν μη προς χαριν η της
γης εξεστι διανεμησις γινεσθαι, τωι Θεωι δια κληρων Ἰησους αυτην επιτρεπει.
Τοιουτους δ' αν ειποι 443 τις γεγονεναι κληρους και επι του διαμερισμου των εθνων,
«οτε διε μεριζεν ο Ὕψιστος εθνη». Ου γαρ συντυχικως οι αγγελοι την των 444
τουτων επιμελειαν ανεδεξαντο, ως ουδε την ενος εκαστου ψυχην, θειοτερωι δε
κληρωι και υπερ ανθρωπον. Οι δε περι της γης κληροι της κληροδοσιας της
μελλουσης την οικονομιαν σημαινουσιν. «Σκιαν» γαρ «περιεχει» τα παλαια «των
μελ λοντων αγαθων». Και ειπερ εστι «προσεληλυθεναι Σιων ορει και 445.20 πολει
Θεου ζωντος. Ἱερουσαλημ επουρανιωι», δια τι μη, ωσπερ «Ἱερουσαλημ» εν κληρωι
γεγονε του Βενιαμιν, και εφ' εκαστης φυλης ειεν αν τινες αναλογοι τοποι,
«Βηθλεεμ» τυχον και «Χεβρων», επουρανιοι κατα «την γην των πραεων»; 448 «Και
ο Ἀμορραιος υπεμεινε του κατοικειν εν Ἑλωμ και εν Σαλαμειν· και εβαρυνθη η χειρ
του Ἐφραιμ επ' αυτους». «Ἀμορραιος» ερμηνευεται ο λαλητος η ο πικραινων. ∆ηλον
δε, ως οι πλειους των ανθρωπων λαλουσι περι χειρονων δυ ναμεων, ουδεν δε περι
Θεου. Οιτινες και πικραινουσιν· οι και «υπο μενουσιν οικειν» εν τοις κεκριωμενοις
εθελοντες, ο δηλοι το «Ἐλωμ», και εν τοις ειρηνικοις, ο δηλοι «Σαλημ», των
χειρονων δια των «Ἀμορραιων» σημαινομενων δυναμεων. Και επει το «υπεμεινε»
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

6

πονον 449 δηλοι, την αιτιαν επηνεγκε· «και εβαρυνθη η χειρ του Ἐφραιμ επ'
αυτους». Αι γαρ αγαθαι πραξεις βαρειαι ταις πονηραις αγαν δυνο μεσι βουλομεναις
ημιν ενοχλειν και υποφορους εργαζονται· τοσουτον ισχυουσιν. ορα δε τον Ἰησουν
επιεικη τε λιαν και της του Σωτηρος επωνυμιας επαξιον. Μετα παντας γαρ λαμ
450.20 βανει τον κληρον, ουκ αυτος ελομενος, αλλα «των υιων Ἰσραηλ δε
δωκοτων» αυτωι· και ταυτα Χαλεβ του συν αυτωι σωθεντος πρωτου λαβοντος τον
κληρον. Και ο εισαγαγων αυτους, ο διανειμας, ο πρω τος εν απασιν, «εσχατος»
λαμβανει, ινα οντως γενηται «πρωτος». Τοιουτον το· «ταπεινου σαυτον εναντι
Κυριου και ευρησεις χαριν», και το· «ηγουμενον σε κατεστησαν; μη επαιρου· γινου εν
αυτοις ως εις εξ αυτων». Λαβων δε μεριδα οικοδομει τον τοπον, ον ειληφεν, κοσμων
αυτον, ως αν ποιησειε κληρον αξιον μεριδος Θεου. Και πας δε ο αληθης λαος διδωσι
τωι αληθινωι Ἰησου τοπον 451 οικησεως αμα αυτωι. Ὃν λαβων οικοδομει και κοσμει
κρειττονα ποιων η παρελαβεν εκαστον αυτου τοπον γενομενον, εν ωι κατοικων
εξαιρε τως ***. «Και προσηλθοσαν οι αρχιπατριω ται των υιων Λευΐ». Ουτοι
κληρονομιαι αρκουνται Θεωι και «δεκατας» 452 λαμβανουσι γης ως και των αλλων
απαντων. Ἔδει δε και τουτους κατα κληρους διανειμασθαι τα διδομενα και το μεν
ισον πασι δια του κληρωθηναι φυλαττεσθαι, το δε κατ' αξιαν· δι' ων οι κληροι κατα
θειαν κρισιν ανηγοντο τοις πρωτοις τα πρωτεια παρεχοντες και τοις 453 αλλοις
εξης, ως και εν τοις Ἀριθμοις ταξει τινι περι την σκηνην εστρατοπεδευοντο οι εκ του
«Κααθ» και «Γηρσωμ» και «Μεραρι». 454 Και νυν δε κατανοειν αξιον των κληρων
την ανισον ισοτητα και αναλογιαν και την προς τας φυλας των ιερεων και των
αλλων ανακρασιν. Τεσσαρων γαρ οντων κλι ματων και των φυλων κατα ταυτα
διηιρημενων τας ανατολικας και 455 πρωτας λαγχανει «Κααθ»· ενθα και η του Ἰουδα
τα πρωτα φερει των φυλων η τιμιωτατη και κατα την αγιαν γην ακληρωτει παρ'
Ἰησου πρωτη λαβουσα τον κληρον. Τον δε δευτερον εν ανατολαις ελαχεν «ο
Γηρσωμ», ως αν ο Κααθ μη πασαν λαβηι την ανατολην, αλλα κρα σις τις ηι Λευιτικων
και Ἰσραηλιτικων ταγματων· ει γαρ πασαν ειλη φεν ο Κααθ την ανατολην, υβρις ην
τοις λοιποις. Νυνι δε κατα την εκ Θεου των κληρων δικαιοσυνην τους «εν
ανατολαις» «Ἰουδαν», «Ἰσσαχαρ», «Ζαβουλων» λαγχανουσι «Κααθ», «Γηρσωμ»,
«Μεραρι», οι πρω τοι υιοι του Λευΐ. Τους δε «κατα λιβα Ῥουβην και Συμεων και Γαδ»
απο «Κααθ» κατα τον δευτερον τοπον τον του «Συμεων», κατα δε τον πρωτον «ο
Μεραρι» τον «του Ῥουβην». Παλιν «ο Μεραρι» τον τριτον «κατα ανατολας» εν
Ἀριθμοις «τον Ζαβουλων», της του Θεου δικαιοσυνης μυστικως δηλουσης τα
μελλοντα της των εκει κληρων διανομης· Παλιν «των κατα θαλατταν Ἐφραιμ και
Βενιαμιν και 456 Μανασση» «ο Κααθ» λαγχανει τον δευτερον «τον Βενιαμιν», «οι δε
λοι ποι του Κααθ» «τον Ἐφραΐμ», ειτα «τους απο ημισους φυλης Μανασση» του εν
τηι αγιαι γηι· ειτα «Γηρσωμ» παλιν «το ημισυ φυλης Μανασση». Ἐπει δε εδει και τους
«απο βορρα» τιμηθηναι τοπους του Ἰσραηλ τοις ταγμασι τοις ιερατικοις, ινα μη
πλεονεκτηθηι τα τελευταια ταγματα οντων «κατα βορραν ∆αν, Νεφθαλιμ, Ἀσηρ»,
«Κααθ ο κατα τους λοιπους», ουχ ο κατα τους ιερεις, λαγχανει τον πρωτον και τι
μιωτερον των «κατα βορραν», «τον ∆αν», «ο» δε «Γηρσωμ» τον δευ τερον, «τον
Ἀσηρ», ειτα παλιν «ο Γηρσωμ» τον τριτον, «τον Νεφ θαλιμ». Ει δε των καθ' ιστοριαν
η ποικιλια τον νουν και την μνημην νικαι, τι δει λεγειν περι της των μελλοντων
οικονομιας; 460 «Τοτε συνεκαλεσεν Ἰησους τους υιους Ῥουβην». Ἀπολυονται οι
περαν Ἰορδανου κληρονομησαντες.Ὅταν γαρ απολαυωμεν τας επαγγελιας οι υπο τωι
Ἰησου στρατευομενοι και συγκαμωσιν ημιν οι υπο Μωυσεως λαβοντες την
κληρονομιαν, ουπω δε κατοικησαντες εν αυτηι, απολυονται εκαστος εις τα ιδια μετα
των τελων των υπο Ἰησου διδομενων, ως αν εκαστος κατοικησηι εν ειρηνηι παντος
πολεμου καθαιρεθεντος. Ουτοι δε και μεγαν οικοδομουσι βωμον και αποστασιν
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

7

εγκληθεν τες απολογουνται, ως το θυσιαστηριον εστιν, οπου Ἰησους αρχει, εκεινου
461.20 δε τουτο μιμημα τε και συμβολον· ως αν μη τους εκτος Ἰορδανου ξενους μετα
χρονον οι εντος ειναι νομισωσιν, κωλυοντες αυτους της του ιερου μετοχης. ∆ηλοι δε
ταυτα, ως ο λαος της περιτομης ο προ τερος, οι υιοι Ῥουβην του πρωτοτοκου, οι υιοι
Γαδ αλλου πρωτοτο κου, οι υιοι Μανασση αλλου πρωτοτοκου (κατα χρονον
δηλονοτι) 462 ποιουσι βωμον ου τον αληθινον, αλλα συμβολον· ινα μη διελωμεν
αυτους απ' εκεινων. Ἀδελφοι γαρ ημων οι προ της παρουσιας Ἰουδαιοι και το
αληθινον μυστηριον ᾔδεσαν ως ουκ εχουσιν. Ἀλλ' αι παλαιαι θυσιαι των αληθινων
τυπος ετυγχανον, οπου ην Ἰησους. Ἀμφοτεροι τοινυν γινομεθα «μια ποιμνη, εις
ποιμην». Ὡς γαρ παλαι απεθνησκεν ο λαος και ηλθεν Ἀαρων και εστη μεταξυ των
τεθνη κοτων και των ζωντων και απο των λοιπων τον θανατον εστησεν, ουτως ο
αληθινος αρχιερευς μεταξυ των τεθνηκοτων και των ζωντων των τε μεχρι της
παρουσιας τον Ἰουδαισμον τετηροκοτων και των αυτον μη δεξαμενων και εαυτους
μαλλον η τον Ἰησουν νεκρωσαντων, δι' ων «εφ' εαυτους το αιμα» φερειν
ετολμησαν Ἰησου (διο και «παν αιμα δικαιον εφθασεν επ' αυτους»)· μεταξυ τοινυν
ελθων εστησεν 463 αφ' ημων την του θανατου νομην. των νεκρων Ἰουδαιων μηδεν
ετι ποιουντων αληθινον των υπο νομου διηιρημενων. Παρ' ημιν γαρ ο αληθινος ναος
ο εκ «λιθων ζωντων» και Ἰησους ο αληθινος. «Αυτωι η δοξα εις τους αιωνας· αμην».

 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

8


