In Psalmum 92 [Sp.]
Εις το ρητον του ενενηκοστου και δευτερου ψαλμου, το, "Ἐπηραν οι
ποταμοι φωνας αυτων·" και περι του εν θαλασσηι περιπατουντος
Σωτηρος, εις τους πεντε αρτους και τους δυο ιχθυας, και εις τους
πρωτοπλαστους κατα της παραβασεως.
55.611
αʹ. Ἐκτων αρτιως ημιν παραναγνωσθεντων εκ του κατα Ματθαιον
Ευαγγελιου τας αφορμας λαβοντες εν τηι της θαλασσης τρικυμιαι, και τηι του Κυριου
θαυματουργιαι, και τηι των αποστολων ολιγοψυχιαι, ευκαιρον λεγειν ημας τα του
προφητου· Ἐπηραν οι ποταμοι, Κυριε, επηραν οι ποταμοι φωνας αυτων, απο φωνων
υδατων πολ λων· θαυμαστοι οι μετεωρισμοι της θαλασσης. Τινες οι μετεωρισμοι της
θαλασσης; Ἡ του Κυριου θαυμα τουργια, οτι νευματι μονωι την τραχυνομενην
θαλασσαν γαληνιασαι παρεσκευασε. Τινες δε οι επαραντες φωνας εν τηι θαλασσηι
ποταμοι, αλλ' η οι μαθηται του Κυριου παντως; Ποταμοι γαρ οι αποστολοι, ως εκ της
αενναου 55.612 πηγης Χριστου προελθοντες, κατα το φασκον ρητον· ο πιστευων εις
εμε, ποταμοι εκ της κοιλιας αυτου ρευσουσιν υδατος ζωντος. Και ο μεν Κυριος θαυμα
τουργων ουκ επαυετο· οι δε αποστολοι της δικαιοσυνης ουκ αφισταντο, εν τηι
θαλασσηι κυμαινομενοι.
Τον Κυριον γαρ τεταρτηι φυλακηι της νυκτος διοδευοντα τα νωτα της
θαλασσης κατανοησαντες, εδοξαν φαντασμα ειναι. Ποιον φαντασμα; Ἡ δουλη τον
∆εσποτην εγνωρισε, και οι μαθηται τον ∆εσποτην ουκ εγνωρισαν; Ἔχοντες αυτου
τοιαυτας αποδειξεις θαυματων, αμφεβαλλον, κατανοη σαντες αυτον τα νωτα της
θαλασσης χωροβατουντα. Ουχι αυτος ην ο δια της Μωυσαικης βακτηριας τον55.613
βυθιον κολπον γυμνωσας, και τους υιους Ἰσραηλ κεκονιαμενωι ποδι παροδευσαι
κατασκευασας; Ἔδοξαν φαντασμα ειναι, και εφοβηθησαν. Ουτως Ἐφοβηθησαν
φοβωι, ου ουκ ην φοβος. Ἐφοβηθησαν γαρ, τον λιμενα της ζωης κατανοησαντες
πλησιασαντα. Παντων δε φοβηθεντων, ο Πετρος πλησιασας εφη προς τον Κυριον·
Κυριε, ει συ ει, κελευσον με ελθειν προς σε επι τα υδατα. Ὁ δε Κυριος προς αυτον,
Ἐλθε. Ειτα προς τους μαθητας, Θαρσειτε, εγω ειμι, μη φοβεισθε. Ου φανταζω, αλλ'
αληθευω. Ἐγω γαρ η αληθεια ενηνθρωπησα, ινα τον φανταζοντα καταργησω. Ἐγω
ειμι, μη φοβεισθε. Τι δοκεισθε τηι των ανεμων εμπνευσει; Ου περι εμου ελεγε το
φασκον ρητον· Ὁ εξαγων ανεμους εκ θη σαυρων αυτων; Και νυν τους ανεμους
εξεβαλον, ουχ ινα ταραξω υμας, αλλ' ινα στηριξω. Ταυτα του Κυριου λεγοντος,
παλιν ο Πετρος προπηδησας, ως θερμος τηι πιστει, απεκρινατο λεγων· Κυριε, ει συ ει
ο Χριστος ο τοις ρημασι γνωριζομενος, και τοις πραγμασιν αμφι βαλλομενος·
ουδαμου γαρ σε κατενοησαμεν την θαλασσαν πεζευοντα· ει συ ει ο Χριστος,
κελευσον με ελθειν προς σε επι τα υδατα. Ὁ δε Κυριος προς αυτον· Ἐλθε, εαν εχηις
πιστιν βασταζουσαν σε. Ουδεν ειρωνειαι χαριζομαι. Ει μη πιστευεις, ου βαδιζεις. Του
δε Πετρου καταπη δησαντος προς την του Κυριου επαγγελιαν, ηρξατο χω ροβατειν
την θαλασσαν, εχων την πιστιν ακλυδωνιστον. Ὡς δε προεβη μικρον, επειδη
ανθρωπινος ην εξει, τρο πηι δουλευων, ως ανθρωπος κλονουμενος, εδιστασεν,
ενεχαυνωθη, και προς εαυτον ηρξατο λεγειν· Ἄπιστον το φαινομενον· την
θαλασσαν πεζευω, η υγρα κονιν εκ βαλλει.
Ἐν τουτωι του Πετρου δισταζοντος η συνδουλος θαλασσα, ως επι απιστου
δουλου, ηρξατο κυματουσθαι, και παιδευειν τον συνδουλον, και καταποντιζειν τον
απι στον. Ὅθεν ο Πετρος κατανοησας, οτι η μεν πιστις την βασιν παρειχεν, η δε
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

1

απιστια κλυδωνιον εφερεν, εκραξε λεγων· Ἐπιστατα, σωσον, απολλυμαι. Τι λεγεις,
ω Πετρε; Ὅτε κινδυνευεις, τοτε γνωριζεις τον ∆εσποτην; Τι ουν ο Χριστος; Ου
καταλιμπανω σε τωι βυθωι, εκτενω την χειρα· τα γαρ παντα εν τηι χειρι βασταζω.
Ἐκτει νας δε την χειρα, φησιν, ο Κυριος επελαβετο αυτου, και λεγει αυτωι·
Ὀλιγοπιστε, εις τι εδιστασας; Πολλη των αποστολων η διχονοια. Προ της
αναστασεως εκλο νουντο· μετα την αναστασιν το βεβαιον καρπωσαμενοι,
απαρασαλευτοι τηι πιστει γεγονασιν. Ὅτι δε προ της αναστασεως εκλονουντο
πολλαις αμφιλογιαις, ηκουες αρτιως, πως οψιας γενομενης προσηλθον οι αποστολοι
τωι Κυριωι λεγοντες· Ἀπολυσον τον οχλον, οτι ερη μος εστιν ο τοπος, οπως
απελθοντες εις τας κυκλωι κωμας, αγορασωσιν εαυτοις βρωματα. Ὅρα μοι και
ενταυθα, πως απιστον το διανοημα. Τωι Σωτηρι προσ ηλθον λεγοντες· Ἀπολυσον τον
οχλον, οτι ερημος εστιν ο τοπος· ο δε Κυριος προς αυτους· Ἀπολυσω τον οχλον; τι
μοι αδοξιαν προσαγετε; τι καταψηφιζεσθε του διδασκαλου; απολυσω τους οχλους,
ινα αγορασωσι βρω ματα; και τι ερουσιν οι πιπρασκοντες αυτοις τους αρ τους; οτι
εμου παροντος ουτοι αρτους αγορασουσιν;
Ει μη ημιν αρτος, καλως το απολυειν επετρεπετε· νυν δε αρτος υπαρχων, πως
απολυσω πεινωντας τους προσμε νοντας μοι; Οι οχλοι προσμενουσι, καγω τους
προσμε νοντας απελασω; ποιος ποιμην προβατων ποιει τουτο; Ἐγω τωι ∆ανιηλ εν τωι
λεοντιωι λακκωι τον Ἀμβακουμ φακοφορον παρεπεμψα· εγω τοις υιοις Ἰσραηλ επι
ετη τεσσαρακοντα ουρανοθεν το μαννα εχορηγουν τοις αχα ριστοις, και τους
ευχαριστους λιμαγχονησω; Ου μην, ουδαμως. ∆οτε υμεις αυτοις φαγειν. Οι δε
αποστολοι φασι· ∆ωμεν αυτοις φαγειν; ποθεν δωμεν τοις επιτα γεισι μηδεν αιρειν
εις οδον; Πλην πεντε αρτων και δυο ιχθυων ουκ εχομεν τι πλεον· και τι εισι ταυτα
εις πεντακισχιλιους ανδρας ανευ γυναικων και παιδιων; Ὁ δε Κυριος φησι προς
αυτους· Ποθεν δωτε; Ἔχετε το γαζοφυλακιον της πιστεως. Ουκ ειπον υμιν, οτι Ἐαν
εχητε πιστιν, ως κοκκον σιναπεως, ερειτε τωι ορει τουτωι, Ἄρθητι και βληθητι εις την
θαλασσαν, και γενησεται; Ὄρη μεθιστανται, και αρτοι ου πληθυνον ται; ∆ωτε αυτοις
υμεις φαγειν. Των δε παραιτουμενων, και προς την δοσιν ιλιγγιωντων, ο Κυριος
προς αυτους· Ἀνακλινατε τους οχλους. Ἐγω τηι διανοιαι [λ. επι τηι 55.614 διακονιαι]
στελλομαι· ου παραιτουμαι τοις δουλοις υπηρε των. Ἀρχαιον γαρ μου τουτο το
επιτηδευμα Ἐγω τωι Ἀδαμ υπηρετησα εν τωι παραδεισωι· ο εκει μετηλθον, και ωδε ου
παραιτουμαι.
βʹ. Ἔστι δε παντως ειπειν, τινα και ποτε ο Θεος τον [φ. του] Ἀδαμ διακονιαν
μετηλθεν. Ἄκουε συνετως. Καλον γαρ αποτισαι της εκτης ημερας της τελευταιας του
Θεου δημιουργιας, εν ηι την επαγγελιαν εποιησαμεθα. ∆ια τουτο γαρ και τωι Ἀδαμ
μονωι ο δημιουργος υπηρετησεν, ομου και δημιουργον και κοινωνον αυτον λαμβα
νων των εαυτου κτισματων. Ἴστε παντες σαφως, πως εν τωι παραδεισωι ο
δημιουργος καθισας τον Ἀδαμ επι υψη λου τοπου, προσηγαγεν αυτωι εκαστον των
ζωων. Ὁ ∆εσποτης εξ αρχης ου παρηιτησατο δουλωι υπηρετων, τωι ιδιωι κτισματι· εξ
ων και εν τωι παραναγνωσθεντι ευαγ γελιωι ου παρηιτησατο υπηρετησαι τοις δουλοις,
ανεκλινεν αυτους επι χορτου, και λαβων τους αρτους εκλασε, και εδιδου τοις
μαθηταις προσφερειν, τρεφων, πληθυνων, θαυματουργων, τα δεοντα χορηγων. Ἐξ
ων και εν τωι παραδεισωι της αρχαιας δημιουργιας φερων την αγαθο τητα, καθισας
τον Ἀδαμ επι υψηλου τοπου, παρηγεν εν εκαστον των ζωων ο δημιουργος, ινα ει τι
βουλεται ο Ἀδαμ, τουτο αυτο καλεσηι, κοινωνον αυτον λαμβανων των εαυτου
κτισματων· οπερ η Γραφη παρεστησε λε γουσα· Και επλασεν ο Θεος ετι εκ της γης
παντα τα θηρια του αγρου, και παντα τα κτηνη· και ηγαγεν αυτα προς τον Ἀδαμ,
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

2

ιδειν τι καλεσαι αυτα. Μαθω σιν, οτι δια σε παρηχθησαν. Την εμην δεχου
οικονομιαν.
Μη τι τοσουτον επι αγγελου, η επι αλλης κτισεως, οιον επι του ανθρωπου;
Ἐπειδη αυτον μονον ιδιαις χερσιν επλασεν, αυτωι μονωι υπηρετησεν ο δημιουργος,
τουτο μεν, τηι των ζωων παραγωγηι, τουτο δε, εν τηι των ενδυ ματων καλλονηι. Ἐξ ων
και εν τηι ενανθρωπησει μηνυων τοις εαυτου μαθηταις, ηρξατο νιπτειν αυτων τους
ποδας, της αρχαιας δημιουργιας την εμφασιν παριστων. Του δε Πετρου απο
ευλαβειας παραιτουμενου την των ποδων νιψιν, ο Κυριος προς αυτον· Ἐαν μη σου
νιψω τους ποδας, ουκ εχεις μερος μετ' εμου. Ἐγω ειμι ο τωι Ἀδαμ υπηρετησας, τουτο
μεν, τα ζωα παραγαγων, τουτο δε, την πλευραν αυτου οικοδομων εις γυναικα, εξ
αυτου το αυτου, και προ αυτου το εμον δι' εαυτου αυτωι προσαγων. Ἐξ ων δεικνυσι,
φιλε, οτι μονος ο ανθρωπος εν κτισμασιν ασυγκριτον και εξαιρετον εργον του Θεου.
Ἐξ ων και περι αυτου μονου γεγραπται· Ποιησωμεν ανθρωπον κατ' εικονα ημετεραν
και καθ' ομοιωσιν. Πολλη σχεσις Θεου περι τον ανθρωπον· και ο μεν δημιουργος
τοσαυτης δοξης τον Ἀδαμ ηξιωσεν, οιας αλλη κτισις καθαπαξ ου μετεσχεν· ο δε
Ἀδαμ ολιγωρησας εξωλισθησεν εις τον του ᾅδου πυθμενα, αντι βασιλειας πτωχειαν
επισπασαμενος, ως γενεσθαι τον δεσποτην δουλον, τον πανταρχην προσαιτην, τον
ευπρεπειαν ημφιεσμενον, μηδε ραβδου ευπορουντα, τον φιλικηι συντυχιαι καθ'
εκαστην τωι Θεωι συνδιατριβοντα, ως κλεπτην υπο δενδρον κρυπτομενον, τον
δεξαμενον τον παραδεισον ενδιαιτημα, εξοριστον του παραδεισου γενομενον, και
κατ' αντικρυ του παραδεισου παροικιζομενον, ινα βλεπων την ζημιαν του
παραδεισου, μη παυσηται μεμφομενος την ματαιαν συμβουλιαν. Τι γαρ ετερον
επραττεν ο Ἀδαμ, εξω του παραδεισου την κατοικησιν εχων, σκαπτων, καμνων,
μεταλλευων, βωλοστροφων, ιδρωτι πανταχοθεν κατακλυζομενος, η ονειδιζει
μεγαλωι στοματι την γαμετην, φασκων ουτως· Ἴδε σου της συμβουλιας τα κερδη· ινα
συ τωι οφει προσπαιζηις, εγω της του Θεου δωρεας ηλλοτριωμαι;
Ουχ υπεσχου μοι λεγουσα, γυναι, εαν γευσηι του απηγορευμενου καρπου,
γενησηι μακαριος; Ου θεον με ποιειν επηγγειλω μετα την βρωσιν του απηγορευμενου
καρπου; Πως ουν ο θεος σκαφευς ανεδειχθην; ο μακαριος τρισαθλιος ευρεθην; Συ
εσφαλης, καγω μαστιζομαι· την πλευραν απολωλεκα, και βοηθον ουχ ευρον. Οιμοι,
γυναι Ευα, θανατου μητηρ, παρακοης γεννητρια, παραδεισου εκβλητρια,
δρακοντιαιων συρισματων αγαπητρια, διαβολικων μηχανηματων επιτηδειον
οργανον. Ἄπιθι, γυναι· τι μου την αθανασιαν εθερισας; τι μου την βασιλικην στολην
εσχισας; ην ουχ υφανας, διεῤρηξας. Τι με φυλλα συκης ραπτειν εδιδαξας; τι μοι
καρπον παγιδευτικον προσηγαγες, γυναι γοητοστομε, λεγουσα· ∆εξαι, φαγε του
φθονηθεντος σοι καρπου; Ἧ δ' αν γαρ ημεραι φαγηι, διανοιχθησονται σου οι
οφθαλμοι, και 55.615 εσηι ως Θεος γινωσκων καλον και πονηρον. Τι επραξας, γυναι;
Ἐτυφλωθην, ου βλεπω. Το κακον εποιησα, το καλον απεπηδησεν. Ὥσπερ η ακτις
μοχθω, ουχ ως Θεος αυθεντω. Ἄπιθι, γυναι, ουκ οιδα τις ει. Προ του συναφθηναι την
λυσιν ζητω· ου φερω τον κοπον. Συ αμεριμνος μεν ουσα, ουκ αισθανηι της οδυνης.
Ὅτε τοκωι πλησιασεις, τοτε της αποφασεως υπομνησθησηι. Ἄπιθι, αφορητων μοι
κακων εγενου προξενος, γυναι· την γην προσεταχθην εργασασθαι, εν ιδρωτι του
προσωπου τον αρτον εσθιειν· ακανθας και τριβολους η γη ανατελλειν μοι
προσεταχθη. Ταυτην θεοθεν την αποφασιν ελαβον. Τι ποιησω; ποτε δικελλαν
χαλκευσω; ποτε αροτρον κατασκευασω; ποτε ταυρον ζυγωι πειθεσθαι διδαξω; ποτε
πλακας εγερω; ποτε σπερμα ριψω; ποτε σταχυν περιμενω; ποτε δρεπανον οξυνω;
ποτε δραγμα θερισω; ποτε αμαξαν γεμισω; ποτε αλωνα καθαρισω; ποτε τυκανην
χαραξω; ποτε πτυον συμπηξω; ποτε ζυμην εγκρυψω; ποτε αρτον σχηματισω; ποτε
οπτηρας εκκαυσω;
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

3

Ου φερω την οδυνην. Μετα ποσων μοχθων και ιδρωτων εσθιω τον αρτον;
Ἴδε ποσων κακων γεγονας μοι προξενος, γυναι, ζωη προσαγορευθεισα, και θανατος
ευρεθεισα. Ὄντως θανατου προξενος η γυνη, εκτοτε και νυν. Και μη μου τουτο
λεγοντος περι γυναικος καταστασιαζετω το των γυναικων συστημα· αποδουναι με
το εγκλημα, ει θελωσιν υποδεξασθαι. Μη εμοι οργιζεσθωσαν, αλλα τωι χριστοφορωι
Παυλωι. Ει τολμωσιν υβριζειν, εκεινον υβριζετωσαν. Ἡμεις ως εκεινου μαθηται τα
εκεινου παρεγγυωμεν ρηματα, ουχ ημετερα καινουργουμεν. Ἀκουσατωσαν Παυλου
δι' ημων βοωντος· Ἡρμοσαμην γαρ υμας ενι ανδρι παρθενον αγνην παραστησαι τωι
Χριστωι. Φοβουμαι δη μηπως ως ο οφις εξηπατησεν Ευαν, και υμας απατησηι. Ὁρας
οτι ουχ ο ανηρ εσκελισθη, αλλ' η γυνη ηπατηθη; Τις η απατηθεισα; τις η τωι οφει
προσπαιξασα; Ἡ οφιοστομος και ιοβολος γυνη.
Τις προσεπαιξε τωι οφει; Ἡ διεμπαιγματα μελετωσα. Ουδεις ην εν τωι
παραδεισωι, πλην αυτης και του ανδρος αυτης· και μητε την μονωσιν, μητε αλλο τι
φοβηθεισα περιηρχετο πλαζομενη, ρεμβομενη, που παρακοιτον ευροι, προ της
συναφης του γαμου την μοιχοσποριαν μελετωσα. Ει προσην τωι ανδρι, ουκ αν
επλησιαζεν ο 55.616 οφις τωι οφει. Ἔξω του ανδρος αυτην ευρε, και εδελεασε. Γυνη
γαρ νομιμωι ανδρι αει συνουσα, διαπαντος φθοραν ουχ υπομενει, ητταν ου δεχεται,
μοιχειαν ουκ εισπραττεται· χωρισθεντος δε του ανδρος, καν μετ' αγγελων ηι
συνδιατριβουσα, ευεπηρεαστος γινεται. Που αλλαχου τας μυσαρας πραξεις
επιτηδευουσιν αι των νομιμων ανδρων χωριζομεναι γυναικες, ει μη εν τοις
μαρτυριοις, προφασει της ικεσιας, τοις γαμολυταις συντασσομεναι, και αυτων των
μαρτυρων καταφρονουσαι; Πολλακις γαρ και κατα των μαρτυρων ομνυουσι μη
αθετησαι τας αθεμιτους πραξεις. Ὢ ποσων κακων Ευα διδακτρια, των αγαθων
αφανιστρια. Και πασαι μεν γυναικες αι σωφροσυνην ερωσαι προσαγορευονται
ανδρειαι. Πολλη γαρ διαφορα και εν γυναιξιν, ως και εν ανδρασιν, ως και εν
αγγελοις· και οσαι γυναικες σωφροσυνην ερωσι, τηι παρθενωι ακολουθουσι, την
Σωσαννην ποθουσι, την Σαῤραν ασπαζονται, την Ῥεβεκκαν περιπτυσσονται· οσαι δε
σωφροσυνης εκτος εισιν, ως η Ευα πλανωνται, ως η Αιγυπτια συκοφαντουσιν, ως η
∆αλιδα ξυρωσιν, ως Ἰεζαβελ τους ενθεους φονευουσι. Καθολικος ο λογος, ου
μερικον το αινιγμα. Μη παλιν τινες των αθεων προσφατως τας λεξεις δεξαμενοι,
αρξωνται τας ακοας δακνεσθαι, εις διανοιας (λ. διχονοιας) ημας ευτρεπιζοντες.
Ἡμιν τουτων λογος ουδεις. Ἀποστολικος ο λογος. ∆ια την Ευαν το αινιγμα. Ἐξ ων
και τηι ενιαυσιαιωι περιοδωι τα αυτα ανακεφαλαιουμεθα, μαρτυρα των λεγομενων
τον θεσπεσιον Παυλον παραγαγοντες τον ειρηκοτα, Ἡρμοσαμην γαρ υμας ενι ανδρι
παρθενον αγνην παραστησαι τωι Χριστωι. Μηπως ως ο οφις εξηπατησεν Ευαν,
γυναικα Ἀδαμ, του σφαλματος την αιτιαν. Και παλιν ο αυτος Ἀποστολος, Ἀδαμ,
φησιν, ουκ ηπατηθη, η δε τουτου γυνη Ευα απατηθεισα εν παραβασει γεγονε·
σωθησεται δε δια της τεκνογονιας, εαν μεινωσιν εν πιστει και αγαπηι και αγιασμωι
μετα σωφροσυνης, ου μετα ακολασιας. Ειπε, Σωθησεται δια της τεκνοποιιας, ουχ ως
η Ευα τον Καιν ετεκεν, αλλ' ως η παρθενος τον Χριστον εκυοφορησεν· ωι η δοξα και
το κρατος αμα τωι Πατρι και τωι αγιωι Πνευματι, νυν και αει, και εις τους αιωνας των
αιωνων. Ἀμην.

 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

4


