Sermo cum presbyter fuit ordinatus
Του αυτου ομιλια πρωτη οτε πρεσβυτερος προεχειρισθη εις εαυτον και εις
τον επισκοπον και εις το πληθος του λαου
Ἆρα αληθη τα συμβαντα περι ημας; και γεγονεν οντως τα γεγενημενα και ουκ
εξηπατημεθα; ουδε νυξ τα παροντα και οναρ, αλλ' ημερα οντως εστι και εγρηγοραμεν
απαντες; Και τις αν ταυτα πιστευσειεν οτι ημερας ουσης, νηφοντων ανθρωπων και
εγρηγοροτων, μειρακισκος ευτελης και απερριμμενος προς υψος αρχης ανηνεχθη
τοσουτον; Ἐν νυκτι μεν γαρ ουδεν απεικος τα τοιαυτα συμβαινειν. Ἤδη γουν τινες το
σωμα αναπηροι και μηδε της αναγκαιας ευπορουντες τροφης, καθευδησαντες ειδον
εαυτους αρτιους γεγενημενους και καλους και τραπεζης απολαυοντας βασιλικης· αλλ'
ην υπνος και ονειρων απατη τα φαινομενα. Και γαρ τοιαυτη των ονειρατων η φυσις·
πανουργος τις εστι και θαυμαστη και τοις παραδοξοις εντρυφωσα χαιρει. Ἀλλ' ουκ εν
ημεραι ταυτα, ουδε επ' αυτης των πραγματων της αληθειας τουτο ταχα συμβαινον ιδοι
τις αν.
Ἀλλα παντα νυν συνεβη και γεγονε και τελος εχει, καθως θεωρειτε, ταυτα δη,
ταυτα των ονειρων απιστοτερα οτι πολις ουτω μεγαλη και πολυανθρωπος, δημος
θαυμαστος και μεγας προς την ημετεραν ευτελειαν κεχηνεν, ως μεγα τι και γενναιον
ακουσομενος παρ' ημων. Καιτοι και ει κατα τους αενναως ρεοντας ποταμους πηγαι
λογων εναπεκειντο μου τωι στοματι, τοσουτων αθροων συνδραμοντων προς την
ακροασιν, ταχεως ανεσταλη μοι τωι φοβωι το ρειθρον και ανεχαιτισεν αν εις τουπισω τα
ναματα· οταν δε μη ποταμων, μηδε πηγων μονον, αλλα ψεκαδος ευτελους διασωζωμεν
μετρον, πως ου δεος μη και αυτο το μικρον της επιρροης επιλειπηι τωι φοβωι ξηρανθεν
και γενηται ταυτον ο και επι των σωματων συμβαινειν ειωθε; Τι δε γινεται επι των
σωματων; Πολλα πολλακις κατεχοντες τηι χειρι και τοις δακτυλοις ημων σφιγγοντες,
πτοηθεντες δε απαντα εξεχεαμεν, χαυνωθεντων ημων των νευρων και του τονου της
σαρκος χαλασθεντος. Τουτο δη δεος μη και σημερον γενηται επι της ψυχης της
ημετερας και α μετα πολλου πονου συνηγαγομεν υμιν νοηματα, τα μικρα δη ταυτα και
ευτελη, υπο της αγωνιας ελασθεντα, φρουδα οιχησηται και την διανοιαν ημιν ερημην
καταλιποντα αποπτηι. ∆ιο δεομαι παντων ομοιως υμων, αρχοντων και αρχομενων, οσην
ημιν αγωνιαν ενεβαλετε τηι συνδρομηι τηι κατα την ακροασιν, τοσουτον εμπνευσαι
θαρσος ημιν δια της σπουδης της κατα τας ευχας και δεηθηναι του διδοντος ρημα τοις
ευαγγελιζομενοις δυναμει πολληι, δουναι και ημιν λογον εν ανοιξει του στοματος ημων.
Παντως υμιν πονος ουδεις τοσουτοις ουσι και τηλικουτοις ενος μειρακισκου ψυχην τωι
φοβωι διαλυθεισαν επισφιγξαι παλιν· δικαιοι δε αν ειητε ταυτην ημιν παρασχειν την
αιτησιν, επει και δι' υμας τον κυβον ανερριψαμεν τουτον, δι' υμας και την υμετεραν
αγαπην ης ουδεν βιαιοτερον ουδε τυραννικωτερον, οπου γε και ημας ου μαλα εμπειρως
εχοντας του λεγειν, λεγειν ανεπεισε και προς το της διδασκαλιαν σταδιον αποδυσασθαι
παρεσκευασε, καιτοι μηδεποτε προτερος τουτων αψαμενους των παλαισματων, αλλ' αει
μετα των ακροατων ταττομενους και της απραγμονος απολαυοντας ησυχιας.
Ἀλλα τις ουτω σκληρος και δυσαγωγος ως τον υμετερον συλλογον σιγηι
παρελθειν και θερμους ευρων ακροασεως εραστας μη προσειπειν, καν απαντων
ανθρωπων αφωνοτερος ηι; Ἐβουλομην ουν πρωτον εν εκκλησιαι μελλων αφιεναι λογον,
των προοιμιων απαρξασθαι τωι την γλωσσαν ημιν ταυτην δεδωκοτι Θεωι· και γαρ ουτως
1
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

εδει. Ου γαρ δη μονον αλωνος και ληνου, αλλα και λογων απαρχεσθαι δει τωι Λογωι, και
λογων πολλωι μαλλον η δραγματων οσωι και ημιν οικειοτερος ουτος ο καρπος και αυτωι
προσφιλεστερος τωι τιμωμενωι Θεωι. Βοτρυν μεν γαρ και ασταχυν λαγονες εκφερουσι γης
και τρεφουσιν ομβρων επιρροαι και γηπονων θεραπευουσι χειρες· υμνον δε ιερον τικτει
μεν ευλαβεια ψυχης, τρεφει δε συνειδος αγαθον, δεχεται δε εις τα ταμιεια των ουρανων
ο Θεος. Ὅσωι δε γης αμεινων ψυχη, τοσουτωι και αυτη βελτιων εκεινης η φορα. ∆ια τοι
τουτο και των προφητων τις, ανηρ θαυμαστος και μεγας, Ὠσηε ονομα αυτωι, τοις τωι
Θεωι προσκεκρουκοσι και μελλουσιν ιλεων καταστησειν αυτον παραινει λεγων· Φερετε
μεθ' εαυτων, ουχι βοων αγελας, ουδε σεμιδαλεως μετρα τοσα και τοσα, ουδε τρυγονα
και περιστεραν, ουδε αλλο τι των τοιουτων ουδεν, αλλα τι;
Φερετε μεθ' εαυτων λογους, φησι. Και ποια θυσια λογος; ισως ειποι τις αν.
Μεγιστη μεν ουν, αγαπητε, και σεμνοτατη και των αλλων απασων βελτιων. Και τις
ταυτα φησιν; Αυτος ο ταυτα μαλιστα παντων ειδως ακριβως, ο γενναιος και μεγας
∆αυΐδ. Τωι γαρ Θεωι ποτε ευχαριστηρια θυων επι νικηι πολεμου γεγενημενηι ουτωσι πως
φησιν· Αινεσω το ονομα του Θεου μου μετ' ωιδης· μεγαλυνω αυτον εν αινεσει. Ειτα της
θυσιας ταυτης την υπεροχην ημιν ενδεικνυμενος, επηγαγε. Και αρεσει τωι Θεωι υπερ
μοσχον νεον κερατα εκφεροντα και οπλας. Ἐβουλομην μεν ουν και αυτος ταυτα
σημερον καταβαλειν τα ιερεια και το θυσιαστηριον απο των θυματων τουτων αιμαξαι
το πνευματικον· αλλα τι παθω; Σοφος τις ανηρ επιστομιζει με και φοβει λεγων. Ουχ
ωραιος αινος εν στοματι αμαρτωλου. Καθαπερ γαρ επι των στεφανων ουχι τα ανθη
μονον ειναι χρη καθαρα, αλλα και την υφαινουσαν αυτα χειρα· ουτω και επι των υμνων
των ιερων ουχι τους λογους ευλαβειας μετεχειν χρη μονον, αλλα και την πλεκουσαν
αυτους ψυχην. Ἡμιν δε εναγης τις εστι και απαρρησιαστος και πολ λων γεμουσα των
αμαρτηματων. Τους δε ουτω διακειμενους ουχ ουτος επιστομιζει μονον ο νομος, αλλα
και ετερος αρχαιοτερος εκεινου και προ εκεινου τεθεις. Και τουτον εισηνεγκεν ο περι
των θυσιων ημιν αρτι διαλεχθεις ∆αυΐδ, ειπων γαρ· Αινειτε τον Κυριον εκ των
ουρανων, αινειτε αυτον εν τοις υψιστοις. Αινειτε τον Κυριον εκ της γης, και την κτισιν
καλεσας εκατεραν, την ανω, την κατω, την αισθητην, την νοητην, την ορωμενην, την
ουχ ορωμενην, την υπερ τον ουρανον, την υπο τον ουρανον, και χορον ενα στησας εξ
εκατερας και ουτω τον βασιλεα των ολων παρακελευσαμενος ανυμνειν, ουδαμου τον
αμαρτωλον εκαλεσεν, αλλα και ενταυθα αυτωι τας θυρας απεκλεισε. Και ινα σαφεστερον
υμιν γενηται το λεγομενον, αυτον υμιν ανωθεν αναγνωσομαι τον ψαλμον· Αινειτε τον
Κυριον εκ των ουρανων, αινειτε αυτον εν τοις υψιστοις· αινειτε αυτον παντες οι
αγγελοι αυτου, αινειτε αυτον πασαι αι δυναμεις αυτου.
Ειδες αγγελους αινουντας, ειδες αρχαγγελους, ειδες τα Χερουβιμ και τα Σεραφιμ,
τας ανωτερας δυναμεις; Ὅταν γαρ ειπηι· πασαι αι δυναμεις αυτου, παντα τον ανω
περιλαμβανει δημον. Μη που τον αμαρτωλον ειδες; Πως γαρ ην εν ουρανωι δυνατον
οφθηναι, φησιν; Ουκουν δευρο σε και εις την γην καταγαγωμεν, προς το ετερον του
χορου μεταστησαντες μερος· και ουδε ενταυθα αυτον οψει παλιν. Αινειτε τον Κυριον εκ
της γης δρακοντες και πασαι αβυσσοι, τα θηρια και παντα τα κτηνη, ερπετα και πετεινα
πτερωτα. Ου ματην, ουδε εικηι μεταξυ ταυτα λεγων εσιγησα, αλλα και συνεχυθη μοι της
διανοιας ο λογισμος και πικρον προηλθε δακρυσαι και οιμωξαι μεγα. Τι γαρ αν γενοιτο
ελεεινοτερον, ειπε μοι, οτι σκορπιοι μεν και εχεις και δρακοντες προς την ευφημιαν
καλουνται του πεποιηκοτος αυτους, μονος δε ο αμαρτωλος της ιερας ταυτης
χοροστασιας απολειπεται; Και εικοτως. Θηριον γαρ εστι πονηρον και ανημερον, ουκ εις
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

2

τα συνδουλα των σωματων την κακιαν επιδεικνυμενον, αλλ' εις την δοξαν την
δεσποτικην τον ιον της πονηριας εκχεον. ∆ι' υμας γαρ, φησι, το ονομα μου
βλασφημειται εν τοις εθνεσι. ∆ια τουτο αυτον, ωσπερ εξ ιερας πατριδος, της οικουμενης
απηλασεν ο προφητης και προς την υπεροριαν απυκισεν. Ουτω που και μουσικος
αριστος ευαρμοστου κιθαρας την απηχουσαν νευραν αποτεμνει ωστε μη τηι των λοιπων
φθογγων αρμονιαι λυμηνασθαι, ουτω και ιατρος τεχνικος το σεση πος εκκοπτει μελος
ωστε μη την εκειθεν λυμην τηι των λοιπων μελων ευεξιαι επιδραμειν, ουτω και ο
προφητης εποιησεν ωσπερ απηχουσαν νευραν και ωσπερ μελος νενοσηκος του παντος
σωματος της κτισεως τον αμαρτωλον αποκοψας. Τι ουν αν ειη πρακτεον ημιν; Ἐπειδη
απερριφημεν, επειδη εξεκοπημεν, αναγκη παντως σιγαν. Σιγησομεν ουν, ειπε μοι; και
ουδεις ημιν συγχωρησει τον ∆εσποτην υμνησαι τον ημετερον, αλλ' εικηι τας υμετερας
εκαλεσαμεν ευχας; εικηι προς τας υμετερας κατεφυγομεν πρεσβειας; Ουκ εικηι, μη
γενοιτο.
Ευρον γαρ, ευρον και ετερον δοξολογιας τροπον, αυτων των υμετερων ευχων
μεταξυ της αποριας ταυτης ωσπερ εν σκοτει φανεισων αστραπων· εξεστι γαρ και τους
ομοδουλους επαινειν, τουτων δε επαινουμενων, εις τον ουρανον η δοξα διαβησεται
παντως, ωσπερ ουν και αυτος φησι· Λαμψατω το φως υμων εμπροσθεν των ανθρωπων,
οπως ιδωσι τα καλα εργα υμων και δοξασωσι τον Πατερα υμων τον εν τοις ουρανοις.
Ἰδου ουν και ετερος δοξολογιας τροπος ον και αμαρτωλωι δυνατον ειπειν, και μη
παραλυσαι τον νομον. Τινα ουν, τινα των συνδουλων επαινεσομεθα; τινα δε αλλον αλλ'
η τον κοινον της πατριδος διδασκαλον και δια της πατριδος και της οικουμενης απασης;
Καθαπερ γαρ υμας ουτος επαιδευσε μεχρι θανατου υπερ της αληθειας ενιστασθαι, ουτως
υμεις τους αλλους ανθρωπους εδιδαξατε της ψυχης μαλλον η της ευσεβειας
αφιστασθαι. Βουλεσθε ουν εντευθεν αυτωι πλεξωμεν τους των εγκωμιων στεφανους;
Ἐβουλομην και αυτος, αλλ' ορω πελαγος αχανες κατορθωματων και δεδοικα μη προς
τον πυθμενα κατενεχθεις ο λογος ασθενησηι παλιν αναδραμειν. Ἀναγκη τοιγαρουν
παλαια διηγησασθαι κατορθωματα, αποδημιας, αγρυπνιας, φροντιδας, γνωμας, μαχας,
τροπαια τροπαιοις και νικας νικαις συναπτομενας, πραγματα ουχι της ημετερας μονον,
αλλα και πασης ανθρωπινης μειζονα γλωττης, αποστολικης δεομενα φωνης πνευματι
κινουμενης ωι παντα και ειπειν και διδαξαι δυνατον. Ἀλλα τουτο παραδραμοντες το
μερος, εφ' ετερον ασφαλεστερον ηξομεν ο και εν ακατιωι διαπλευσαι ενι μικρωι. Φερε
ουν τους περι της εγκρατειας κινησωμεν λογους, πως εκρατησε γαστρος, πως υπερειδε
τρυφης, πως κατεγελασε τραπεζης πολυτελους, και ταυτα εν πολυτελει τραφεις οικιαι.
Τον μεν γαρ εν πτωχειαι βεβιωκοτα θαυμαστον ουδεν προς τον αυχμωντα τουτον και
σκληρον βιον ελθειν· εχει γαρ την πενιαν συνεμπορον και συνοδοιπορον και το φορτιον
αυτωι καθ' εκαστης επικουφιζουσαν την ημεραν. Ὁ δε πλουτου γενομενος κυριον ουκ
αν ραιδιως τας εκειθεν λαβας αποδυσαιτο· τοσουτος των νοσηματων εσμος την τοιαυτην
περιΐπταται ψυχην, και νεφος παθηματων βαρυ και ζοφωδες τας της διανοιας
διαφραττον οψεις, ουκ αφιησι προς τον ουρανον ιδειν, αλλα κατω νευειν βιαζεται και
προς την γην κεχηνεναι.
Και ουκ εστιν, ουκ εστιν ουδεν ετερον ουτω κωλυμα προς την αποδημιαν των
ουρανων ως πλουτος και τα απο του πλουτου κακα. Και ουκ εμος ουτος ο λογος, αλλ' εξ
αυτου του Χριστου η ψηφος καταβεβηκεν· Ευκοπωτερον γαρ εστι, φησι, καμηλον δια
τρυπηματος ραφιδος εισελθειν η πλουσιον εις την βασιλειαν των ουρανων. Ἀλλ' ιδου
το δυσκολον τουτο, μαλλον δε αδυνατον, γεγονε δυνατον· και ο παλαι Πετρος ηπορει
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

3

προς τον διδασκαλον και μαθειν εζητει, τουτο δια της πειρας αυτης εγνωμεν απαντες,
μαλλον δε και τουτου πλεον. Ου γαρ δη μονον ουτος εις τον ουρανον ανεβη, αλλα και
δημον εισαγει τοσουτον, μετα του πλουτου και ετερα του πλουτου ουχ ηττονα
κωλυματα εχων, νεοτητα και ορφανιαν αωρον αι πασαν εισιν ανθρωπων μαλλον
ικαναι γοητευσαι ψυχην· τοιαυτας εχουσιν επωιδας, τοιαυτα κατασκευαζουσι φαρμακα.
Ἀλλα τουτων ουτος εκρατησε και των ουρανων επελαβετο και προς την εκει
φιλοσοφιαν μετεθηκεν εαυτον και ουτε την λαμπροτητα του παροντος ενενοησε βιου,
ουτε εις την των προγονων περιφανειαν ειδε· μαλλον δε εις την των προγονων ειδε
περιφανειαν, ου των κατα φυσικην αναγκην συνδεδεμενων αυτωι, αλλα των κατα
προαιρεσιν ευσεβειας αυτωι προσηκοντων. ∆ιο και τοιουτος εγενετο. Ειδεν εις τον
πατριαρχην Ἀβρααμ, ειδεν εις τον μεγαν Μωυσην ος εν οικιαι τραφεις βασιλικηι και
τραπεζης μετασχων συβαριτικης και μεταξυ θορυβων αποληφθεις αιγυπτιακων ιστε δε
οια τα βαρβαρων, οσου τυφου και φαντασιας γεμει, παντα ατιμασας εκεινα, προς τον
πηλον και την πλινθειαν ηυτομολησε και των δουλων και αιχμαλωτων ειναι
επιθυμησας, ο βασιλευς και του βασιλεως υιος. Τοιγαρτοι δια τουτο μετα λαμπροτερου
παλιν επανηιει του σχηματος η προτερον εχων απεβαλε· μετα γαρ την φυγην και την
παρα τωι κηδεστηι θητειαν και την επι της αλλοτριας ταλαιπωριαν, επανηιει του
βασιλεως ηγουμενος, μαλλον δε του βασιλεως γενομενος θεος.
Τεθεικα γαρ σε, φησι, θεον τωι Φαραω. Και λαμπροτερος ην του βασιλεως, ου
διαδημα εχων, ουδε αλουργιδα περικειμενος, ουδε ζευγος ελαυνων χρυσουν, αλλα
παντα εκεινον πατησας τον τυφον. Πασα γαρ, φησιν, η δοξα της θυγατρος του βασιλεως
εσωθεν. Ἐπανηιει τοινυν σκηπτρον εχων, διο ουκ ανθρωποις εκελευε μονον, αλλ'
ουρανωι και γηι και θαλαττηι και αερων και υδατων φυσει και λιμναις και πηγαις και
ποταμοις· παντα γαρ οσα εβουλετο ο Μωυσης, ταυτα εγινετο τα στοιχεια, και εν ταις
εκεινου χερσι μετεσχηματιζετο παλιν η κτισις και καθαπερ θεραπαινα τις ευγνωμων,
δεσποτου φιλον ιδουσα παραγενομενον, παντα επειθετο και υπηκουε καθαπερ αυτωι τωι
δεσποτηι. Προς ον ουτος ιδων, τοιουτος εγινετο και νεος ων, ει δη ποτε εγενετο νεοςου
γαρ εγωγε πειθομαι, ουτως εξ αυτων αυτωι των σπαργανων πολιον φρονημα ην, αλλα
και κατα τον της ηλικιας λογον νεος ων, πασης φιλοσοφιας επελαβετο και καταμαθων
την φυσιν την ημετεραν οτι καθαπερ χωριον εστιν υλομανουν, τα μεν νοσηματα της
ψυχης τωι λογωι της ευσεβειας, καθαπερ δρεπανηι τινι, ραιδιως εξεκοπτε, καθαρας
παρεχων τωι γεωργωι τας αρουρας προς την των σπερματων καταβολην και δεχομενος
απαντα, προς το βαθος παρεπεμπεν· ωστε κατωθεν ριζωθεντα μητε προς την της
ακτινος ενδουναι προσβολην, μητε υπο των ακανθων αποπνιγηναι παλιν. Και την μεν
ψυχην εθεραπευεν ουτω· τα δε της σαρκος σκιρτηματα τοις της εγκρατειας φαρμακοις
κατεστελλεν, ωσπερ ιππωι τινι δυσηνιωι, τωι σωματι τον απο της νηστειας χαλινον
εμβαλλων και μεχρι τοσουτου τεινων οπισω ως αυτα των επιθυμιων αιμαξαι τα
στοματα μετα της προσηκουσης φειδους· ουτε γαρ κατετεινε το σωμα, ωστε μη
συμποδισθεντα τον ιππον αχρηστον αυτωι γενεσθαι προς την διακονιαν, ουτε εις την
αγαν ευεξιαν εμπεσειν ηφιει, μη τοι γε πολυσαρκησαντα παλιν κατεξαναστηναι του
ηνιοχουντος αυτον λογισμου, αλλ' ομου και της υγιειας αυτου και της ευταξιας
επεμελειτο. Και ουχι νεος μεν ων τοιουτος ην, επειδη δε παρηλθε την ηλικιαν εκεινην
και την προνοιαν ταυτην ελυσεν, αλλα και νυν, οτε ως εν ευδιωι λιμενι τωι γηραι
καθηται, της αυτης εχεται επιμελειας παλιν.
Ἡ μεν γαρ νεοτης, αγαπητε, πελαγει προσεοικε μαινομενωι, κυματων αγριων
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

4

και πνευματων γεμοντι πονηρων· η δε πολια ωσπερ εις λιμενα ακυμαντον τας των
γεγηρακοτων ορμιζει ψυχας, παρεχουσα τηι παρα της ηλικιας εντρυφαν ασφαλειαι.
Ταυτης και ουτος απολαυων νυν και εν τωι λιμενι, ως εφθην ειπων, καθημενος, των εν
μεσωι πελαγει σαλευομενων ουχ ηττον εστιν εναγωνιος· και τουτον εδεξατο παρα του
Παυλου τον φοβον ος εις τον ουρανον αναβας και εις τον μετ' εκεινον αναδραμων και
τριτου παλιν αψαμενος, ελεγε· Φοβουμαι μη πως αλλοις κηρυξας αυτος αδοκιμος
γενωμαι. ∆ια τουτο και ουτος εν διηνεκει κατεστησεν εαυτον φοβωι, ινα διηνεκως εν τωι
θαρρειν ηι και καθηται επι των οιακων, ουκ αστερων επιτολας παρατηρων, ουδε
υφαλους και σπιλαδας, αλλα δαιμονων επαναστασεις και διαβολου κακουργιας και
λογισμων μαχας και κυκλωι το στρατοπεδον περιιων, απαντας εν ασφαλειαι καθιστησιν.
Ου γαρ οπως μη βαπτισθειη το σκαφος σκοπει μονον, αλλ' οπως μηδε των εμπλεοντων
τις πειραθειη θορυβου τινος, απαντα πραγματευεται. ∆ια τουτον και την τουτου σοφιαν
ημεις εξ ουριας πλεομεν απαντες, πληρη τα ιστια πετασαντες της νηος. Καιτοι γε οτε τον
προτερον πατερα απεβαλομεν ος και τουτον ημιν εγεννησεν, εν αποριαι τα ημετερα ην.
∆ιο και ελεεινως εθρηνουμεν ως ου προσδοκωντες τον θρονον τουτον ετερον ανδρα
τοιουτον δεξασθαι. Ἐπειδη δε ουτος εφανη και παρηλθεν εις μεσον, πασαν εκεινην την
αθυμιαν παρελθειν εποιησεν ωσπερ νεφος και τα σκυθρωπα απεκρυψεν απαντα, ου
κατα μικρον εξαλειφων ημιν το πενθος, αλλ' ουτως αθροον ως αν ει ο μακαριος αυτος
εκεινος απο της λαρνακος αναστας, επι τον θρονον ανεβη παλιν τουτον. Ἀλλα γαρ
ελαθομεν επιθυμιαι πατρικων κατορθωματων περα του μετρου τους λογους εξαγοντες,
ου του μετρου των τουτωι κατωρθωμενων· τουτων γαρ ουδεπω ηρξαμεθα, αλλα του
προσηκοντος ημιν τηι νεοτητι. Φερε ουν ωσπερ εις λιμενα παλιν τηι σιγηι τους λογους
αναπαυσωμεν. Ἀλλ' ουκ εθελουσιν αφιστασθαι, αλλα δυσχεραινουσι και αγανακτουσι,
παντως εμπλησθηναι του λειμωνος επιθυμουντες. Ἀλλα τουτο αμηχανον, ω παιδες.
Παυσωμεθα ουν διωκοντες ακιχητα· αρκει εις παραμυθιαν ημιν και τα ειρημενα· επει
και επι των μυρων των πολυτελων, ουκ εαν τον λεβητα χεηι τις μονον, αλλα καν ακρας
της επιφανειας αψηται τοις δακτυλοις, τον τε αερα ανεχρωσε και τους παροντας της
ευωδιας ενεπλησεν απαντας· ο δη και νυν γεγονεν, ου δια την δυναμιν των ημετερων
λογων, αλλα δια την αρετην των τουτου κατορθωματων.
Ἀπιωμεν ουν, απιωμεν εις ευχας καταλυσαντες· δεηθωμεν ωστε την κοινην
ημων μητερα ασαλευτον μενειν και ακινητον και τον πατερα τουτον, τον διδασκαλον,
τον ποιμενα, τον κυβερνητην, προς μακροτεραν εξενεχθηναι ζωην. Ει τις υμιν και ημων
λογοςου γαρ δη μετα των ιερεων εαυτους καταλεγειν τολμησομεν, επει μηδε θεμις τα
εκτρωματα μετα των αρτιοτοκων αριθμειν, ει δε τις υμιν και εμου λογος ωσπερ
αμβλωθριδιου τινος, δεηθητε πολλην ημιν ανωθεν γενεσθαι την ροπην. Ἔδει μεν γαρ
ημιν και προτερον ασφαλειας οτε καθ' εαυτους εζωμεν τον απραγμονα βιον· επειδη δε
εις μεσον ηχθημεντο δε πως παριημι, ειτε ανθρωπινηι σπουδηι, ειτε χαριτι θειαι, ουδεν
γαρ υμιν φιλονεικω, ινα μη τις και ειρωνευεσθαι φαιη, πλην αλλ' επειδη ηχθημεν και
τον ζυγον τουτον υπεδυμεν τον ισχυρον και βαρυν, πολλων ημιν δει χειρων, μυριων
ευχων, ωστε δυνηθηναι την παρακαταθηκην αποδουναι σωαν τωι παρακαταθεμενωι
∆εσποτηι κατα την ημεραν εκεινην, οταν οι τα ταλαντα πιστευθεντες καλωνται και
εισαγωνται και τας ευθυνας υπεχωσι.
∆εηθητε τοινυν μη των δεδεμενων ημας γενεσθαι, μηδε των εις το σκοτος
εκβαλλομενων, αλλα των δυναμενων συγγνωμης γουν μετριας τυχειν, χαριτι και
φιλανθρωπιαι του Κυριου ημων Ἰησου Χριστου ωι η δοξα και το κρατος και η
Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

5

προσκυνησις εις τους αιωνας των αιωνων. Ἀμην.

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

6


