In Rachelem et infantes
Εις την Ῥαχηλ και εις τα νηπια.
61.697
Ὥσπερ οι τους ηδιστους καρπους των ακροδρυων λαμβανοντες, ομου τοις
κλαδοις και τοις δενδρεσι τους επαινους διδοασι· τον αυτον δε τροπον και ημεις, αγα
πητοι, τους καρπους των λογων παρα του προλαβοντος διδασκαλου λαβοντες, ομου
τε αυτωι και τοις πατρασι το γερας διδοαμεν. Ὥσπερ γαρ εκ της των δενδρων
πιοτητος η γλυκεια πιοτης τοις καρποις παραπεμπεται· ουτω και τωι προειρημενωι
ανδρι εκ της του Πνευματος χαριτος το γλυκυ του λογου αναπεμπεται. Καρπωσω
μεθα τοινυν των λογων τους ηδιστους καρπους, καθα περ φοινικας γλυκερους εκ
της δικαιας ριζης των πατερων το γλυκασμα κεκτημενους· και το μεν γλυ κυ του
λογου τηι διανοιαι ημων παραπεμψωμεν, το δε ηδυ της ευχαριστιας τοις πατρασιν
ημων απονειμωμεν.
Το γαρ των πατερων γερας εκ της των υιων ευκοσμιας συνεστηκε· μαλλον δε
οι των υιων στεφανοι εκ της των πατερων ευδοξιας καλλωπιζονται. Ἀλλ' επειδη
απο του αναγνωσματος του στεναγμου της Ῥαχηλ, καθαπερ υπο κεντρου,
νυττομενος προς αυτην αποστρεφομαι· Λεγε μοι, ω Ῥαχηλ, λεγε τον εν τωι στεναγμωι
σου κρυπτο μενον πονον· ουτω γαρ το σκαφος της διανοιας σου, το υπο της λυπης
βαρυνομενον, κουφισθησεται· προ φερομενων δε των λογων εκ της καρδιας σου
σημαινον των τον πονον, συνεξερχεται τοις ρημασι και το βαρυ της λυπης. Λεγε μοι
τοινυν, Ῥαχηλ, τι κλαιεις; ορω γαρ σου τα δακρυα περι τας παρειας ποταμηδον επιῤ
ρεοντα, και το πνευμα πικρως περι την καρδιαν ειλου μενον, και δια των μυκτηρων
ατακτως φερομενον. Τι λυεις σου τας κομας, και ταυτας προφερεις, ας δει σε
κρυπτειν; τι των αιδεσιμων γυναικων το σεμνον μυστη 61.698 ριον εκπομπευεις
νικωμενη υπο της αγαν μανιας; Οιμοι, οιμοι Ῥαχηλ! λαλησω λοιπον εν πικριαι ψυχης
συνεχομενη· και τι ειπω; Βουλομαι εκ καρδιας προ φερειν τον λογον, και παλιν
αναποδιζω, την αιτιαν των κακων και της μεγιστης συμφορας ουχ ευρισκουσα. Ὢ
βασιλεως Ἡρωδου του διδασκοντος με μη φονευειν, και εργωι τον εαυτου νομον
ακυρουντος! ον ενομιζον βασι λεα ειναι της ευταξιας, τουτον ηγεμονα της αταξιας
ορω νυν, ατακτως και ανομως εργαζομενον. Ὢ μεγι στης ανοιας! ο ενα φονον
ποιησας υπευθυνος θανατου γινεται, και Ἡρωδης τοσουτους φονους ποιησας, βασι
λευς ονομαζεται. Και οι μεν γεωργοι εξ οικειων θησαυ ρων τον σπορον προφεροντες
εν σχισταις λαγοσι της γης καθαρον τον σιτον ραινουσιν· οποταν δε βλαστησαν τες
οι ασταχυες λαμπραν την ωραν του σπορου σημαι νωσιν, τοτε δη τας χειρας
εκτειναντες οξειαι δρεπανηι τα ληια τεμνουσιν. Ἡρωδης δε τα της εμης κοιλιας γεννη
ματα μηπω τα ανθη της ηλικιας κυπριασαντα, μηπω των εαρινων των χαριτων
ιουλων περι τας παρειας ανατει λαντα, οξειαι μαχαιραι των εμων λαγονων την χλοην
απ εμαρανεν. Οιμοι, οιμοι! την κοιλιαν μου εγω αλγω, και τα αισθητηρια της
καρδιας μου μαιμασσει· η ψυχη μου σπαραττεται τηι καρδιαι· ου σιωπησω. ∆ια γαρ την
αγαμον νυμφην Μαριαμ ταυτα υπομενω, δια τον εν φατνηι κρυπτομενον Λογον.
Μηπω τους εμους βοτρυας, των αισθησεων τους ρωγας περκαζοντας ηδη
αφανισμενους ορω. Οιμοι, οιμοι! ουσπερ ενναμηνιαιωι χρονωι μετα πο νων
βαστασασα η φυσις ωριμους ποιησασα ετεκε, του τους αωρους μιαι πληγηι μαχαιρας
σφαγεντας ορω. Οιμοι! ω παρθενε Μαριαμ, ομου τε και μητηρ, η αν 61.699 δρα ου
γινωσκουσα, και υιον γεννησασα, συ τον πονον των μητερων ουκ οιδας· ει γαρ
ᾔδεις, εκλαυσας αν. Ἀπονως εβαστασας, απονως εκυησας, απονως τον ουρανιον
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

1

Λογον εν τωι οικωι της μητρας σου εξενισας, απονως το ουρανιον ανθος τηι
οικουμενηι εβλαστησας.
Ἀλλα δευρο λοιπον, και μηκετι θρηνει, αλλα παυσαι του πενθους, Ῥαχηλ.
Ἡρωδης τους σους νηπιους επι γης απεκτεινεν, αλλα τουτους Θεος εν ουρανωι
ανατρεφει· Ἡρωδης τους σους παιδας του προσκαιρου φωτος εστερησεν, αλλα
τουτους εν ουρανωι του ιδιου φωτος εμπλησει. Ουχ οραις αυτους επι γης αλλομενους,
αλλα τοτε οψει, και χαρησηι ορωσα τουτους ως αρνας σκιρτωντας εν παραδεισωι. Νυν
λυπηι ουχ ορωσα τουτους επι τραπεζης χειρας εκτεινοντας, αλλα τοτε οψει, και
χαρησηι ορωσα τουτους μετ' αγγελων ευωχουμενους τον ουρανιον αρτον· νυν λυπηι
ουχ ορωσα τουτους κελαδουντας, αλλα τοτε οψει και χαρησηι τουτων των νηπιων
τον χορον, δικην χελιδονων εαρινων, εν τωι παραδεισωι Χριστον ανυμνουντα.
Ἐπειδη γαρ ο προφητης ελεγεν, Ἐκ στοματος νηπιων και θηλαζοντων κατηρτισω
αινον, προελαβεν ο των νηπιων χορος υμνους επινικιους Χριστωι ετοιμαζων, τον
του προφητου λογον πληρων, το, Ἐκ στοματος νηπιων και θηλαζοντων κατηρτισω
αινον. Ἀλλα ταυτα μεν, αγαπητοι, προς ψυχης τερψιν ειρηκαμεν· λοιπον γαρ επι την
ατραπον του Ευαγγελιου τραπωμεν.
Ἀκουσας γαρ, φησιν, Ἡρωδης εταραχθη. Τι ακουσας; Ὅτι ο βασιλευς των
Ἰουδαιων εγεννηθη. Ὅρα μοι, αγαπητε, τον διαβολον εν τωι Ἡρωδηι ταραττομενον,
και τουτον λιαν. Ὁραι τον ποιμενα γεννηθεντα ο λυκος, και τουτον κρυπτομενον εν
φατνηι, και την ισχυραν βακτηριαν του Πνευματος εν ταις χερσι κατεχοντα, και
ταυτα ορων ταραττεται λιαν· οραι ο δρακων το δελεαρ του σωματος, και τον νηπιον
καθαπερ σκωληκα ερποντα· Ἐγω γαρ 61.700 ειμι σκωληξ, και ουκ ανθρωπος· και
κεχηνως επερχεται, και θεωρει ενδον τον ουρανιον Λογον εν τηι σαρκι, καθαπερ
αγκιστρον, κρυπτομενον, και τουτον θεωρων ταραττεται λιαν. Ὁραι τον κοκκον του
σιναπεως επι της γης εληλυθοτα, και κλαδους εκπεμποντα ελπιδος, και μελλοντα το
των ανθρωπων γενος υπο τα φυλλα της σωτηριας σκεπαζεσθαι, και ταυτα ορων ο
μισοκαλος δαιμων ταραττεται λιαν· οραι την σοφιαν επι γης εληλυθυιαν, και
λαβουσαν την μικραν ζυμην του σωματος, και μιγνυουσαν εις τα τρια μερη του
αλευρου, εις ψυχην και σωμα και πνευμα, και μελλουσαν πασαν την ανθρωποτητα
εις μιαν πιστεως σωτηριαν ζυμειν, και ταυτα θεωρησας ταραττεται λιαν. Ὁραι τον
λεγεωνα του δαιμονος απο της ανθρωποτητος εκβαλλομενον, και εις αβυσσον
εκπεμπομενον, και ταυτα ορων ταραττεται λιαν· οραι τα κλειθρα του ᾅδου
συντριβομενα, και τον Ἀδαμ παλιν εις παραδεισον ανακοντιζομενον, και ταραττεται
λιαν· οραι παλιν Ευαν δια Μαριας σωζομενην, και τον οφιν, εν ωι μαλιστα εθαῤρει,
κτεινομενον, και ταυτα ορων ταραττεται λιαν· οραι το ξυλον της ζωης φυτευομενον,
και ταυτα ορων ταραττεται λιαν.
Και επιλειψει μοι, αγαπητοι, διηγουμενωι ο χρονος την ταραχην του
διαβολου. Λοιπον μηδεν δυναμενος κατα του Κυριου ο διαβολος επι τους νηπιους
και ατελεις των βρεφων παιδας κατατρεχει. Και τινας κατασφαζει; Ἀπο διετους και
κατωτερω· τους δε την τριαδα των ετων ζησαντας ου κατασφαζει. Νηπιοι γαρ οι την
δυαδα ομολογουντες, και τηι Τριαδι μη πιστευσαντες. Ὅθεν αυτη η Ῥαχηλ, η εξ
εθνων Ἐκκλησια, τουτους πενθει, ωστε την φωνην αυτης ακουσθηναι εν Ῥαμαι,
τουτεστιν, εν υψηλωι· ουτω γαρ ερμηνευεται Ῥαμα, υψηλη, η ανω Ἱερουσαλημ παρα
τωι υψιστωι Θεωι· ωι πρεπει πασα δοξα, κρατος συν τωι παναγιωι και ζωοποιωι
Πνευματι, εις τους αιωνας των αιωνων. Ἀμην.

 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

2


