Homilia dicta praesente imperatore
ΟΜΙΛΙΑ Γʹ.
63.473
Του αυτου. Τηι επιουσηι ημεραι, παραγενομενου του βασιλεως εν
τωι μαρτυριωι του αποστολου και μαρτυρος Θωμα του διακειμενου εν τηι
∆ρυπιαι, και αναχωρησαντος προ της διαλεξεως, ελεχθη η ομιλια μετα
την αναχωρησιν την εκεινου προς το πληθος.
αʹ. Ευλογητος ο Θεος, ηλικαι των μαρτυρων αι δυναμεις· χθες ημιν την πολιν
ολοκληρον μετα της βασιλιδος, σημερον τον βασιλεα μετα του στρατοπεδου ενταυθα
ειλκυσαν μετα πολλης της ευλαβειας, ου δεσμα περιθεντες, αλλα της αγαπης την
αλυσιν, αλυσιν μηδεποτε διακοπτομενην. Το γαρ δη θαυμαστον τουτο εστιν, ουχ οτι
παραγεγονε βασιλευς, αλλ' οτι μετα πολλης προθυμιας, ουκ αναγκηι, αλλα γνωμηι, ου
χαριν διδους, αλλα χαριν λαμβανων· και ο παντας ευεργετων τους κατα την
οικουμενην, ηλθεν ευεργεσιας απολαυσων παρα των αγιων τουτων, και τα μεγιστα
καρπωσομενος αγαθα. ∆ια τοι τουτο και αυτος το διαδημα, και οι δορυφοροι παντες,
οι μεν τας ασπιδας, οι δε τα δορατα αποθεμενοι, και την φαντασιαν εκεινην αφεντες,
μετα κατεσταλμενης παρεγενοντο διανοιας απαντες, ως απο γης εις τον ουρανον
εισιοντες, ενθα αξιωματα και περιφανεια και πασα αυτη η σκηνη των αξιωματων
εκποδων, βιου δε επιδειξις διαλαμπει μονον και αρετης καρποι. Ει δε ενταυθα
τοσαυτη των μαρτυρων η δυναμις, εννοησον εν ουρανοις ηλικη· ει εν τωι καιρωι των
αγωνων και των παλαισματων τοιαυται αυτων αι τιμαι, εν τωι καιρωι της
αντιδοσεως ηλικα εσται τα βραβεια; Και γαρ και τα ημετερα ου μεχρι του παροντος
καταλυει, αλλα προς ετεραν αμεινω ζωην της παρουσης οδευομεν, και προς
μακροτερας βαδιζομεν ελπιδας και αγαθων απολαυσιν αθανατον ουκ εχοντων
τελος.
Εις δυο γαρ τουτους αιωνας την ζωην ημων διειλεν ο Θεος, και τον μεν
παροντα επιπονον εποιησε, τον δε μελλοντα ηδυν και ακηρατον, ινα ολιγα
πονησαντες ενταυθα, των ακηρατων απολαυσωμεν εκει στεφανων. Ἐβουλετο μεν
γαρ και εκ προοιμιων ευθεως επ' εκεινην ημας αγαγειν την ζωην, αλλ' ημεις ουκ
ειασαμεν, τηι ραιθυμιαι πολλην εργασαμενοι την αναβολην και δια της αγνωμοσυνης
κατασκευασαντες την μελλησιν ταυτην την μακραν. Και τουτο εκ των εξ αρχης ημιν
γενομενων πειρασομαι ποιησαι δηλον. Και γαρ τοιουτος ο Θεος· οταν μελληι τι
παρεχειν ημιν χρηστον, καν αναξιοι φαινωμεθα της αυτου φιλοτιμιας, ομως
ενδεικνυται δια παντων οτι αυτος μεν εβουλετο, παρα δε την ημετεραν ραιθυμιαν το
εκπεσειν ων εβουλετο γεγονε. Τουτο δη και εξ αρχης εποιησε. Πλαττων γαρ τον
ανθρωπον, ευθεως ου μετα πονων, ου μετα ταλαιπωριας, ου μετα λυπης αυτον
επλασεν, ου θνητον ειργασατο, αλλα και αθυμιας και ιδρωτων και θανατου τεως
εκτος ην. Ου γαρ αν, ειπερ εξ αρχης αυτωι ταυτα συνεκληρωσεν, υστερον μετα την
παραβασιν εν ταξει κολασεως και τιμωριας τουτοις αν αυτον κατεδικασε. Γενομενος
τοινυν τουτων χωρις, υπερ τον ηλιον αυτον ελαμπε, γυμνος μεν ιματιων ων, δοξηι
δε περιβεβλημενος. Και γαρ και τουτο της μακαριοτητος αυτου μεγιστον ην σημειον,
το μητε ιματιων δεισθαι, μη σκεπης, μη αλλης τινος τοιαυτης περιβολης, αλλ' εχειν
σωμα της χρειας της απο τουτων ανωτερον. Ου ταυτηι δε μονον μακαριος ην, αλλ'
οτι και προ τουτου της προς Θεον απελαυεν ομιλιας, και τηι παῤρησιαι τηι προς αυτον
63.474 ενετρυφα. Και αγγελοι μεν ετρεμον, και τα Χερουβειμ και τα Σεραφειμ ουδε
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

1

αντιβλεψαι ετολμων· αυτος δε ωσανει φιλος φιλωι διελεγετο. Και γαρ ηνικα τα των
αλογων εποιησε γενη, προς αυτον ηγαγε, και τα ονοματα πασιν αυτος επεθηκε, και
εμεινεν ακινητα τα ονοματα. Και γαρ και τουτο μεγιστον της του Θεου τιμης
τεκμηριον, ουχ οτι αυτωι τα ονοματα επιθειναι εκελευσεν, αλλ' οτι, του ανθρωπου
τον δοθεντα αυτωι νομον κινησαντος, ο Θεος την τιμην, ην εδωκεν αυτωι προ του
νομου, ουκ εκινησεν, αλλα Παν ο εκαλεσεν Ἀδαμ, τουτο ονομα αυτωι. Ειδες πως
ουδεν της παρουσης εκει ζωης συμβολον; ου τεχνας, ουκ εμποριας, ουκ οικοδομας,
ουκ ενδυματα, ουχ υποδηματα, ου στεγην, ου τραπεζαν, ου πονον, ου λυπην, ου
θανατον, ου τον των αλλων παθων εσμον, αλλα λαμπρα τα προοιμια, και φαιδρα τα
προπυλαια, και την αρχην επι βελτιονα ζωην οδευουσαν.
Ἀλλ' ουκ ειασεν ο Ἀδαμ, ραιθυμιαι αφατωι των επιταχθεντων υπερβας τους
ορους, και μηδε ενος αποσχεσθαι καρτερησας ξυλου· αλλ' ομως και ουτω πολλη η
του Θεου φιλανθρωπια δεικνυται. Και γαρ εθος τωι Θεωι τοιουτον, οταν τινος
εκπεσωμεν δια ραιθυμιαν, μη προτερον αφιστασθαι παντα ποιουντα και
πραγματευομενον, εως αν ημας επι πολλωι μειζονα ων εξεπεσαμεν επαναγαγηι· ο δη
και τοτε συνεβη. Ἐξεπεσαμεν γαρ παραδεισου, και ελαβομεν ουρανον· διο και μειζων
της ζημιας η πραγματεια γεγονε. Ἀλλ' ουκ ευθεως ειληφαμεν· και τουτο της αυτου
κηδεμονιας. Ἐπειδη γαρ ειπεν ο εχθρος, οτι Ἔσεσθε ως θεοι, και ταυταις αυτους
εφυσησε ταις ελπισι, και ισοθεΐαν προσδοκησαι παρεσκευασε, και εις απονοιαν
ηλειψε, και μειζονα της οικειας φυσεως λαβειν εννοιαν εποιησεν· εκ πολλου του
περιοντος το ελκος τουτο θεραπευων, ευθεως αφιησιν εγχρονισαι τωι θανατωι, ωστε
τηι πειραι μαθειν του διαβολου την συμβουλην, και παιδευθεισαν καλως την ψυχην
μετριαζειν, τοτε αθανατον απολαβειν το σωμα. Τεως μεντοι του θανατου τον φοβον
ενακμαζειν ηβουλετο τηι διανοιαι, και φοβερον το πραγμα φαινεσθαι.
βʹ. ∆ια τοι τουτο και τον Ἄβελ συνεχωρησεν αποθανειν πρωτον, ινα ο
παραβας δια της οψεως αυτης μαθηι, τι ποτε εστι θανατος, και πως βαρυ πραγμα και
επαχθες. Ει μεν γαρ αυτος ετελευτησε πρωτος, ουκ αν εγνω του πραγματος την
φυσιν, μηδεποτε αλλον ιδων νεκρον· νυνι δε αυτος μεν ζων, εν ετερωι δε σωματι
ορων τον θανατον κρατουντα, τωι του παιδος, ακριβεστερον και σαφεστερον
εμανθανε της κολασεως το μεγεθος. ∆ια τοι τουτο ουδε απλως εν αλλοτριωι σωματι,
αλλ' εν τωι του παιδος αυτον ειδεν, ενθα μετα της του πραγματος φυσεως η τυραννις
χαλεπωτεραν εποιει την οδυνην, και μετα της φυσεως η αρετη του παιδος, και μετα
της αρετης το της ηλικιας ανθος· ου γαρ εν γηραι, αλλ' εν αυτηι τηι ακμηι της νεοτητος
την τελευτην εδεξατο· και προς τουτοις απασι το παρα αδελφου ταυτα παθειν, και
παρα αδελφου παρανομως και αδικως. ∆ια γαρ απαντων τουτων φοβερον το
προσωπειον του θανατου κατεσκευαζετο και τηι οψει αλγεινοτερον, και η οδυνη τωι
Ἀδαμ ηγειρετο χαλεπωτερα, εκαστου των ειρημενων μεγαλην αναπτοντος καμινον
και δριμυτεραν την φλογα εργαζομενου, και παιδευοντος εις οσον κακον αυτον
ενεβαλεν ο διαβολος.
Ει γαρ ημεις καθ' εκαστην ημεραν ορωντες νεκρους θορυβουμεθα,
ταραττομεθα, συστελλομεθα, και ουχ ημεις 63.475 μενον, αλλα και οι τας οφρυς
ανασπωντες και επι των μεγαλων οντες αξιωματων και πεφυσιωμενοι, ει
παραγινονται επ' εκφοραι και του τυχοντος νεκρου, τηι οψει συστελλονται, και
γινονται παντος ταπεινοτεροι· τι εικος ην παθειν εκεινον τον πρωτον βλεποντα
νεκρον, και εν τωι του παιδος σωματι, και παιδος τοιουτου, και μηδεπω τηι συνεχειαι
των τελευτωντων μελετησαντα το παθος, αλλα τωι ξενωι μαλιστα θορυβουμενον; τι
πασχειν εικος ην ορωντα μη φωνης αισθανομενον, μη αφης, μη δακρυων, μη
κωκυτων, μη κινουμενον, μη συναλγουντα τωι πενθουντι πατρι, μη τα συνηθη
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

2

πραττοντα; Μη γαρ δη την παρουσαν καταστασιν ιδηις, αλλ' εννοησον, οτι τοτε
πρωτον εκεινον νεκρον ειδεν ο ανθρωπος, και πολλου μεν του δεους, πολλης δε
επληρουτο της ταραχης. Ἀλλ' ομως μετα τουτου και τα της παρακλησεως επενοησεν
ο Θεος· ουδε γαρ τον φοβον αυξηθηναι του θανατου μονον ηβουλετο, αλλα τινα και
παραμυθιαν τον ανθρωπον καρπωσασθαι. Ποιαν δη ταυτην; Την απο της
αναστασεως. Ἀλλ' ευθεως μεν αυτην ουκ εδωκεν, ευθεως δε αυτης τας ελπιδας
αμυδρως και ως εν αινιγματι διηνοιξεν. Ἐπειδη γαρ ο φοβος ηυξηθη καλως, και του
ανθρωπου την διανοιαν κατεσεισε, και εδειχθη τι ποτε ην ο θανατος, πως βαρυ και
επαχθες και φορτικον, ουκ απο της οψεως της τοτε γενομενης μονον, αλλα και απο
των μετα την οψιν, των σκωληκων, της δυσωδιας, του ιχωρος, της τεφρας, των
αλλων απαντων των τωι νεκρωι παρακολουθουντων σωματι· επειδη ουν ο φοβος
ηυξηθη, και κατεσεισε την διανοιαν, ορα πως και την απο της αναστασεως εισαγει
λοιπον ελπιδα, αμυδραν μεν και ασαφη, εισαγει δε ουν ομως. Τον γαρ Ἐνωχ μετα
ταυτα γενομενον ουκ αφηκεν αποθανειν· και φησι Παυλος· Πιστει Ἐνωχ μετετεθη
του μη ιδειν θανατον, και ουχ ηυρισκετο, διοτι μετεθηκεν αυτον ο Θεος. Μετεθηκεν,
και ουκ αφηκεν αποθανειν· ου μην αθανατον τεως εποιησεν, ωστε μη εκλυσαι τον
φοβον, αλλα μενει μεν ουκ αποθανων, ου μην εστιν αθανατος, αλλ' εν τωι θνητωι
σωματι μηκος ζωης εχαρισατο· παρανοιγων, ως ειπον, αμυδρως προ της αναστασεως
τας ελπιδας. ∆ια τοι τουτο και πρωτον δικαιον συνεχωρησεν αποθανειν· μετα γαρ
της ειρημενης αιτιας ουκ αν τις αμαρτοι και ταυτην ειπων. Ποιαν δη ταυτην; Την της
αναστασεως. Ἐπειδη γαρ ουκ εμελλε διηνεκως ο θανατος κρατειν, δια τουτο τον
πρωτον αυτου θεμελιον και την πρωτην ριζαν εν δικαιωματι παγηναι εποιησεν, ινα
σαθρος ο θεμελιος γενηται.
Ὥσπερ γαρ αμαρτια θανατου τροφη, ουτω δικαιοσυνη θανατου αναιρεσις και
αφανισμος. Συνεχωρησε τοινυν τον πρωτον μελλοντα τελευταιν δικαιον ειναι, εκ
προοιμιων ημιν διαλεγομενος, και χρηστας υποφαινων ελπιδας και δεικνυς, οτι ουκ
αφησει το γενος ημων εναπομειναι τηι τελευτηι· διο δη και σαθροτερον κατεβαλετο
αυτωι τον θεμελιον.
γʹ. Ειτα μετα τον Ἐνωχ επι του Νωε ετερωι παλιν τροπωι αναστασεως οψιν
ημιν εδειξε. Τι γαρ των τετελευτηκοτων αμεινον διεκειτο εν τοσουτωι βυθωι και
σκοτωι και δεσμωτηριωι κατακεκλεισμενος ο Νωε; Ἀλλ' ομως τα πελαγη εκεινα τα
απειρα, τα καλυψαντα τας κορυφας των ορων, τον εν τηι κιβωτωι ου κατεποντισεν·
αλλ' ωσπερ εκ θανατου αναστας, ουτως εκ του μακρου χειμωνος εξηιει τοτε εκεινου
ο Νωε, της αναστασεως την οψιν επι της οικειας δεικνυς σωτηριας. Παλιν μετ'
εκεινον (οσωι γαρ ο χρονος προηιει, τοσουτωι τρανοτεραι και αι εικονες της
αναστασεως εδεικνυντο) και επι του Ἰωνα το αυτο τουτο ειργασατο. Αι γαρ τρεις
ημεραι αι εν τωι κητει των τριων ημερων των εν τωι θανατωι συμβολον 63.476 ησαν,
και η απαλλαγη του κητους της αναστασεως του ∆εσποτικου σωματος
προανακηρυξις ην· διο και αυτος ελεγε, Σημειον επιζητει η γενεα αυτη, και σημειον
ου δοθησεται αυτηι, ει μη το σημειον του Ἰωνα· ωσπερ γαρ Ἰωνας εν τηι κοιλιαι του
κητους τρεις ημερας και τρεις νυκτας εποιησεν· ουτως εσται ο Υιος του ανθρωπου εν
τηι καρδιαι της γης τρεις ημερας και τρεις νυκτας. Και την γεννησιν δε του Ἰσαακ ουκ
αν τις αμαρτοι αναστασεως τυπον προσειπων.
∆ια τοι τουτο και ο Παυλος διηγησαμενος τα κατα τας γονας αυτου απο της
στειρας, και ειπων οτι ο πατηρ αυτου παρ' ελπιδα επ' ελπιδι επιστευσε, και οτι Μη
ασθενησας τηι πιστει, κατενοησε το εαυτου σωμα νενεκρωμενον και την νεκρωσιν
της μητρας Σαρας· εις δε την επαγγελιαν του Θεου ου διεκριθη τηι απιστιαι, αλλ'
ενεδυναμωθη τηι πιστει, δους δοξαν τωι Θεωι, και πληροφορηθεις οτι καθ' ο
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

3

επηγγελται δυνατος εστι και ποιησαι· διο και επηγαγεν· Ουκ εγραφη δε δι' αυτον
μονον, αλλα και δι' ημας, οις μελλει λογιζεσθαι τοις πιστευουσιν επι τον εγειραντα
Ἰησουν Χριστον τον Κυριον ημων εκ νεκρων. ∆ηλον ουν οτι η γεννησις του Ἰσαακ
τυπος ην της αναστασεως του Χριστου. Ει γαρ μη τυπος ην, ουκ αν επηγαγε και
ειπεν· Ουκ εγραφη δε δι' αυτον μονον, αλλα και δι' ημας, οις μελλει λογιζεσθαι. Οι
γαρ τυποι ου δια τους δεχομενους κατα τον καιρον εκεινον καθ' ον γινονται
γραφονται, αλλα και δια τους μελλοντας απ' αυτων κερδαινειν εν τωι μετα ταυτα
χρονωι. ∆ιο και αλλαχου φησι· Ταυτα δε τυπος συνεβαινον εκεινοις· εγραφη δε προς
νουθεσιαν ημων εις ους τα τελη των αιωνων κατηντησε. Και ο Ἠλιας δε αναληφθεις
ταυτην ημιν ηνοιγε την ελπιδα την της αναστασεως. Ἀλλ' εκεινα μεν ως εν τυποις·
επειδη δε ο μονογενης του Θεου Υιος παρεγενετο μετα πολλους και απειρους
χρονους, εν αυτωι τωι εργωι την αναστασιν ημιν εδειξε δια του οικειου σωματος,
απολυσας αυτο της του θανατου τυραννιδος· διο και φησι, Χριστος αποθανων και
εγερθεις εκ νεκρων, ουκ ετι αποθνησκει· ο γαρ απεθανε τηι αμαρτιαι, απεθανεν
εφαπαξ.
δʹ. Ἀλλ' εν προοιμιοις μεν αμυδρως ταυτα εγενετο· της τε γαρ αναστασεως η
ελπις ως εν αινιγματι παρεδεικνυτο ημιν δια του Ἐνωχ, του τε θανατου η καταλυσις
δια του Ἄβελ· αμφοτερα δε ταυτα σαφως και δηλως και ολοσχερως και εν αληθειαι
δια του μονογενους Υιου του Θεου γεγονεν. Ὅθεν δη και δημοι μαρτυρων ημιν
εβλαστησαν, του θανατου καταλυθεντος, της δε αναστασεως λαμπουσης. ∆ια τουτο
και ο παρων επιπονος γεγονε βιος και πολλων ιδρωτων γεμων, ινα καντευθεν οι
παχυτεροι των ανθρωπων και τοις παρουσιν εμφιλοχωρουντες ωθουμενοι, και προς
το επαχθες της ζωης ταυτης ναρκωντες, φευγωσι μεν ηδονας και την προς τον
παροντα βιον συμπαθειαν, προς δε τον των ουρανων τρεχωσιν ερωτα, και προς
εκεινην επειγωνται την ημεραν. Ὁ μεν γαρ φιλοσοφος και υψηλος ου δεησεται της
εντευθεν παραινεσεως, αλλ' εννοησας ηλικον εστι βασιλεια ουρανων, μαλλον δε
προ της βασιλειας τωι Θεωι συγγινεσθαι και μετα Χριστου ειναι (τουτο γαρ βασιλειας
απασης μειζον), ουδενος αισθησεται των παρ 63.477 οντων ηδεων, αλλ' ατιμασει
ταυτα, της σκιας αυτα μαλλον παρατρεχων. Ἐπειδη δε πολλοι τηι σαρκι δουλευοντες,
και υπο της τυραννιδος των βιωτικων κατεχομενοι, καθαπερ τα φωλευοντα των
θηριων, εμφιλοχωρουσιν αυτοις· διακοπτων αυτων την προς ταυτα συμπαθειαν,
συνεκληρωσεν αυτοις πολλα τα λυπηρα, και φοβους και μεριμνας και φροντιδας και
αγωνιας και κινδυνους και δειλιαν, και τον πολυν των σωματικων παθων εσμον,
και την απο των σωματων πολιορκιαν, και ετερα πολλα, απερ ειπειν ουκ ενι τωι
λογωι· ινα καν το νεφος των κακων τουτων φριττοντες, επιθυμησωσιν εις τον
ακυμαντον καταπλευσαι λιμενα. και της γαληνης απολαυειν της διηνεκους, της ουκ
αναμεμιγμενα τοις αγαθοις τα κακα εχουσης, αλλα καθαρα τα αγαθα, τα οντως
αγαθα. Τα μεν γαρ ενταυθα δοκουντα ειναι καλα, οιον πλουτος και δοξα και
δυναστεια, ονοματα μεν εστι καλων και τοις εναντιοις αναμεμιγμενα· τα δε εκει
ειλικρινη και καθαρα, ουκ εν ονομασιν, αλλ' εν πραγμασι την μακαριοτητα εχοντα.
Ἵν' ουν τουτων επιτυχωμεν, ζηλωσωμεν των μαρτυρων την αρετην, την ανδρειαν,
τον ζηλον, 63.478 την πιστιν, την των παροντων υπεροψιαν, την των μελλοντων
επιθυμιαν. Ἔστι γαρ ταυτα και χωρις διωγμου παντα κατορθουν. Καν γαρ πυρα μη
προκεηται, αλλ' επιθυμια προσεστι σφοδροτερα· καν οδοντες θηριων μη ωσιν, αλλα
θηριου χαλεπωτερος επικειται θυμος· καν δημιοι μη παρεστηκοιεν πλευρας
καταξαινοντες, αλλα φθονος εγκειται δημιου παντος χαλεπωτερον κατεσθιων την
διανοιαν.
 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

4

∆ει τοινυν ημας προς τα παθη ταυτα αποδυσαμενους, και την απο των
φιλοσοφων λογισμων ισχυν αυτοις επιτειχισαντας, ουτω τον παροντα διανυειν
βιον, και πασαν την ζωην εναγωνιους ειναι· ινα ολιγον χρονον πονησαντες,
διηνεκως στεφανωθωμεν, και των ακηρατων απολαυσωμεν αγαθων, και παντοτε
συν Κυριωι οντες, και της συνουσιας εκεινης απολαυοντες της παντα υπερβαινουσης
λογον και διανοιαν· ης γενοιτο παντας ημας μετασχειν, χαριτι και φιλανθρωπιαι του
Κυριου ημων Ἰησου Χριστου, δι' ου και μεθ' ου τωι Πατρι η δοξα, αμα τωι αγιωι
Πνευματι, νυν και αει, και εις τους αιωνας των αιωνων. Ἀμην.

 
 

Ερευνητικο εργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Εργαστηριο ∆ιαχειρισης Πολιτισµικης Κληρονοµιας, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Χρηµατοδοτηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. ποροι 25%).
Πανεπιστηµιο Αιγαιου, Τµηµα Πολιτισµικης Τεχνολογιας και Επικοινωνιας, © 2006.
Επιτρεπεται η ελευθερη χρηση του υλικου µε αναφορα στην πηγη προελευσης του.

5


