######OpenITI#


#META# title: feraqnameh
#META# ed_info: Ed. n.n. (n.d.), , Ganjoor corpus: n.n..
#META# url: https://ganjoor.net/salman/feraghname/

#META#Header#End#

# 1 به نام خدایی که با تیره خاک  %~% بر آمیخت این جوهر جان پاک
# 2 چو با یکدگر کردشان آشنا  %~% دگر بارشان کرد از هم جدا
# 3 که دانست کان آشنائی چه بود %~% پس از آشنائی جدائی چه بود
# 4 درین پرده کس را ندادند بار  %~% نمی‌داند این راز جز کردگار
# 5 به بوئی که در نافه افزون کند  %~% بسی آهوان را جگر خون کند
# 6 صدف تا کند دانه در پدید  %~% بسی شور و تلخش بباید چشید
# 7 بر افراخت نه پرده لاجورد  %~% ده و دو مقام اندر و راست کرد
# 8 بهر پرده و هر مقامی که ساخت  %~% یکی را زد و دیگری را نواخت
# 9 شکر را زنی خانه‌ای بر فراخت  %~% گره کاری و بند گیریش ساخت
# 10 مگس خواست حلوائی از خوان او  %~% عسل آیتی گشت در شان او
# 11 خداوند هفت آسمان و زمین  %~% زمین گستر و آسمان آفرین
# 12 ز خورشید مه را جدائی دهد  %~% شب و روزشان روشنائی دهد
# 13 نپرسی چرا اختر و آسمان  %~% شب و روز گردند گرد جهان
# 14 مپندار کین بی سبب می‌کنند  %~% خداوند خود را طلب می‌کنند
# 15 نمی‌گنجد او در تمنای تو  %~% تو او را بجو کوست جویای تو
# 16 گل ما بنا کرده قدرتش  %~% دل ما سرا پرده عزتش
# 17 به نورش دو چشم جهان ناظر است  %~% از آن نور مردم شده ظاهر است
# 18 خداوند چار و دو و سه یکی است  %~% بماند شش و چار و نه اندکی
# 19 به مسمار هفت اخترش دوخته  %~% فلک حلقه‌ای بر درش دوخته
# 20 به حکمت رسانیده است آن بدین  %~% روان ز آسمان و تن از زمین
# 21 فزون از زمین است تا آسمان  %~% تفاوت مر این هر دو را در میان
# 22 دگر بارشان کرد از هم جدا  %~% دو بیگانه با هم شدند آشنا
# 23 که آن از گل تیره است این ز نور  %~% ز تن تا ms01 به جان نسبتی هست دور
# 24 به زاری و حسرت جدا می‌شوند  %~% چو با یکدیگر آشنا می‌شوند
# 25 نمی‌بودشان کاشکی اتصال  %~% چون جان را و تن را چنین بود حال
~~PageV01P01
# 1 الهی الهی خطا کرده‌ایم  %~% تو بر ما مگیر آنچه ما کرده‌ایم
# 2 گنه کارم و عذر خواهم توئی  %~% چه حاجت بپرسش گواهم توئی
# 3 به گیتی نداریم غیر از تو کس  %~% به لطف تو داریم امید و بس
# 4 مرا مایه‌ای بس گران داده‌ای  %~% به شهر غریبم فرستاده‌ای
# 5 که تا دولت هر دو عالم خرم  %~% کنم سود و سرمایه باز آورم
# 6 کنون می‌روم کیسه پرداخته  %~% همه سود و سرمایه در باخته
# 7 به خود روی خود را سیه کرده‌ام  %~% به بد کار خود را تبه کرده‌ام
# 8 مگر هم تو بر حال فردای من  %~% کنی رحمتی ورنه ای وای من
# 9 در آن دم که جان عزم رفتن کند  %~% ز سودای جان مرغ دل پر زند
# 10 مرا ذوق شهد شهادت چشان  %~% به نام خودم ساز و شیرین زبان
# 11 ندارم بغیر از تو فریاد رس  %~% الهی در آن دم به فریاد رس
# 12 گنه کارم و آنگه امید وار  %~% که دریای فضلت ندارم کنار
# 13 مگر باز پوشد گنه داورم  %~% وگر باز پرسد چه عذر آورم
# 14 فرو مانده‌ام سخت در کار خویش  %~% سیه رویم از کار و کردار خویش
# 15 ز اشکی که آید به رویم فرو  %~% چه سود است جز ریختن آبرو
# 16 چه حاصل دهد با گنه کاریم  %~% جز از درد سر ناله و زاریم
# 17 به عذر گناهم که رسم است و خو  %~% سرشکی همی ریزم آنگه برو
# 18 زند هر کس از طاعت خود نفس  %~% مرا تکیه بر رحمت تست و بس
# 19 به پیرانسر ار چه گنه می‌کنم  %~% ولیکن در رحمتت می‌زنم
# 20 خداوندگارا به حق رسول  %~% که فرما مناجات سلمان قبول PageV01P02
# 1 رسولی که پا بر عرش سود  %~% ز ms02 پایش سر عرش را تاج بود
# 2 بلند آفتاب مبارک نظر  %~% که او راست هر دو عالم اثر
# 3 رسول کریم و متاع امین  %~% امام الوری قدوه العالمین
# 4 گهی جبرئیلش بود میر بار  %~% گهی عنکبوتش بود پرده‌دار
# 5 امام شش و هفت و سی بار ده  %~% سپهر و دو مه و چارده
# 6 شد از نافه مشگ عبد مناف  %~% معطر حرم کان زمین راست ناف
# 7 از اینجا براقش توجه نبود  %~% به جائی که آنجایگه جای نبود
# 8 به یک پی بساط فلک در نوشت  %~% چو تیر از کمان فلک در گذشت
# 9 چنین رفت تا سدره المنتها  %~% به ملکی گذر کرد بی منتها
# 10 کجا دایه رحمتش داد شیر  %~% مسیحا شد آنجاش طفلی به شیر
# 11 اگر معجز یوسف از ماهی است  %~% تو خورشیدی و معجزت ماهی است
# 12 نهاده قدم بر سر آسمان  %~% نینداخته سایه بر خاکدان
# 13 ز یونس به احمد همان است راه  %~% که از قعر ماهی است تا اوج ماه
# 14 همه عقل و روح است و روحی لدیه  %~% ایا معشر الناس صلوا علیه
# 15 پس از شکر دادار نعمت نبی است  %~% وز آن پس عائی که فرض است چیست
# 16 دعای شهنشاه دیهیم و گاه  %~% پدر بر پدر خسرو و پادشاه
# 17 فشاننده گنج دریا به بزم  %~% دراننده قلب خارا به رزم
# 18 فرازنده پایه سروری  %~% فروزنده ماه نیک اختری
# 19 سپهر از کمر بستگان درش  %~% ظفر یک سپاهی است از لشکرش
# 20 کجا لشکر عزم او سیر کرد  %~% رود چرخ گردنده آنجا به گرد
# 21 بر آفاق گسترده ظل همای  %~% در آن سایه آسوده خلق خدای
# 22 ز یک سوی ظلم است و یکسو امان  %~% چه سدی است شمشیر او در میان
# 23 ز شیر درفشش درفشان ظفر  %~% چو از خانه شیر تابنده خور
# 24 نیبند شبیهش بصر جز به خواب  %~% نیابد نظیرش نظر جز در آب
# 25 گر از کوه پرسی ms03 که در بحر و بر  %~% که زیبد که بندند پیشش کمر
# 26 به لفظ صدا پاسخ آید ز کوه  %~% که سلطان اویس آسمان شکوه
# 27 الا ای جهاندار پیروز بخت  %~% سزاوار شاهی و زیبای تخت
# 28 سر فرقدان پایه تخت تست  %~% بلند آسمان سایه بخت توست
# 29 نگینی است خورشید بر افسرت  %~% حبابی است ناهید در ساغرت
# 30 زمین و زمانه به کام تواند  %~% همه پادشاهان غلام تواند
# 31 شب مملکت را مه و اختری  %~% تن سلطنت را سر و افسری
# 32 زهی در تن مملکت جاودان  %~% وجود تو چون جان و حکمت روان
# 33 کسی را که کین تواش داد تاب  %~% ندادش جز از چشمه تیغ آب
# 34 اگر حمله بر کوه خارا کنی  %~% چو خاشاکش از جای خود بر کنی
# 35 به عهد تو خونریز شد بی دریغ  %~% چنین واجب الحد از آنست تیغ
# 36 قلم کرد تزویر در عهد شاه  %~% بریدش زبان کرد درویش سیاه
# 37 خدایت همه هر چه بایست داد  %~% جوانمردی و دانش و دین و داد
# 38 ترا داد رسم است و بخشش طریق  %~% همین کن که توفیق بادت رفیق
# 39 مراد از جهان نام نیک است و بس  %~% بجز نام نیکو نماند به کس
# 40 جهان راست حاصل همه چیز لیک  %~% چه با خود توان برد جز نام نیک
# 41 بخوان قصه خسروان جوان  %~% ز هوشنگ و جم تا به چنگیز خان
# 42 که گر عکس شمشیرشان آفتاب  %~% بدیدی اسد را شدی زهره آب
# 43 ز چندین زر و افسر و تخت و گنج  %~% که کردند حاصل به سختی و رنج
# 44 بجز نام نیکو ازین انجمن  %~% ببین تا چه بردند با خویشتن
# 45 شنیدم که می‌گفت بهرام گور  %~% پدر را کز او شد جهان پر ز شور
# 46 که:« آه ضعیفان به گردون رسید  %~% سرشک یتیمان به جیحون رسید
# 47 از آن ترسم ای شهریار جوان  %~% که اشک ستمدیدگان ناگهان
# 48 فراهم ms04 شود ملک گردد خراب  %~% برد جاه ما را به یکباره آب‌»
# 49 چو بشنید در دیده آورد آب  %~% بپیچید مردانه دادش جواب
# 50 که ایزد تو را بخشش و داد داد  %~% به من در ازل جور و بیداد داد
# 51 تو را آن نصیب من این آمدست  %~% چه تدبیر قسمت چنین آمدست
# 52 مرا جز که بی معدلت نیست رای  %~% ولی غیر از این است حکم خدای
# 53 درختی است عدل ملک بارور  %~% که بیخش دوام است و دولت ثمر
# 54 اساس بقا عدل ثابت کند  %~% درخت سعدات ستم برکند
# 55 نبی ملک را گفت دین توام است  %~% حقیقت بدان کان بدین قائم است
# 56 قیامت که آنجاست قاضی خدای  %~% برابر نشینند شاه و گدای
# 57 اگر عدل باشد گوای ملک  %~% شود عرش ثابت برای ملک
# 58 بود ساعتی عدل دارای دین  %~% ز هفتاد ساله عبادت گزین
# 59 صبوح سعدات صباح تو باد  %~% جنود ملائک جناح تو باد
# 60 کسی را که با تست سر در غرور  %~% کلاه از سر و سر ز تن باد دور
~~PageV01P03
# 1 الا ای جگر گوشه فرزند من  %~% تو ای قره العین دلبند من
# 2 جوانی و فرزانه و هوشیار  %~% اوان جوانی غنیمت شمار
# 3 جوانی است سرمایه‌ای بس عزیز  %~% به بازی چو من در نبازی تو نیز
# 4 کنون سالم از شصت و یک در گذشت  %~% بساط نشاطم جهان در نوشت
# 5 ز شام سرم صبح پیری دمید  %~% سپیدیم گشت از سیاهی پدید
# 6 درختم به آورد بر جای سیب  %~% ز بالا نهادم سر اندر نشیب
# 7 ز شخص ضعیفم خیالی نماند  %~% ز نخل وجودم خلالی نماند
# 8 جوانی و پیری بهار است و دی  %~% نه آن دی که باشد بهارش ز پی
# 9 غنیمت شمر پیش از آن کاین گلت  %~% شود زرد و نسرین دهد سنبلت
# 10 نشیند به جای سمن زار برف  %~% چو گل در هوایت شود عمر صرف
# 11 زمان هوی ms05 و هوس در گذشت  %~% هوا بر دلم سرد و می تلخ گشت
# 12 چو صافی عمر من ایام برد  %~% از آن جرعه‌ای ماند و آن نیز درد
# 13 چه می‌شاید از جرعه انگیختن %~% که در خاک می‌بایدش ریختن
# 14 ازین پیش سرو بلند قدم  %~% ز پستی به بالا نهادی قدم
# 15 شد آن یرو بالای من سرنگون  %~% به خاک سیه میل دارد کنون
# 16 کسی را که سوده است سر بر سماک  %~% چه سود است چون می‌رود زیر خاک
# 17 جهان غره عمر من تلخ کرد  %~% همان عیش می‌بر دلم تلخ کرد
# 18 هواب بتان رفتم از سر بدر  %~% به یکبارگی عقلم آمد به سر
# 19 سعادت کسی را بود راهبر  %~% که در خدمت شاه بندد کمر
# 20 کسی همعنان سعادت شود  %~% که چون سایه اندر رکابش دود
# 21 نمی‌آید از دست من هیچ کار  %~% که تا نعمتش را شوم حقگزار
# 22 شدم حاصل از نعمتش مغز و پوست  %~% ورم مغز استخوان است از اوست
# 23 بسی نعمت از دولتش خورده‌ام  %~% به نانش چهل سال پرورده‌ام
# 24 کنون گشت موی سیاهم سپید  %~% ز عمر گرامی شدم ناامید
# 25 برو حلقه در گوش کن ای پسر  %~% همی گرد بر آستانش چو در
# 26 اگر من نشستم تو در پای باش  %~% ور از جای رفتم تو بر جای باش
# 27 من از یمن اقبال این خاندان  %~% گرفتم جهان را به تیغ زبان
# 28 من از خاوران تا در باختر  %~% ز خورشیدم امروز مشهورتر
# 29 اگر چه من از ذره‌ای کمترم  %~% ولی خدمتی کرده اندر خورم
# 30 چه دانی چه جائی است خاک درش  %~% عجب کیمیائی است خاک درش
# 31 کمر بر میان بند چون کوهسار  %~% ولیکن ثبات قدم گوش دار
# 32 کسی کز مقیمان این در شود  %~% اگر خاک باشد همه زر شود
# 33 بیا تا به قاف قناعت رویم  %~% چو عنقا بر آن قاف ساکن شویم
# 34 گشائیم بر دل هوای ms06 جلال  %~% که آن قاف بر عین عزاست دال
# 35 سریر سلاطین ملک رضا  %~% ریاض ریاحین باغ بقا
# 36 جهان رضا را شده کدخدا  %~% سریر سران را زده پشت پا
# 37 به یک دم دو عالم بر انداخته  %~% به بیش و کم از هیچ در ساخته
# 38 کسی کو عنانش به دست هواست  %~% اگر پادشاهست پیشم گداست
# 39 تو رنج ار کشی ور نخواهی کشید  %~% نصیب تو البته خواهد رسید
# 40 مقرر شد اول همه قسم تو  %~% دگر جان دمیدند از جسم تو
# 41 چو حال نصیبت یقین شد که چیست  %~% پس این جستجوی تو از بهر کیست
# 42 اگر تیغ خواهی زدن ور قلم  %~% نخواهد شدن روزیت بیش و کم
# 43 توانگر یکی دان که پیشش یکی است  %~% کم و بیش و نیک و بد و هست و
~~نیست
# 44 هر آنچش در آید ببازد روان  %~% ورش در نیاید بسازد بدان
# 45 اگر در قناعت گریزد کسی  %~% نباید شدش بر در هر خس
# 46 یکی خیمه تنگ و تیره است دل  %~% تو ای خیمگی خیمه بر کن ز دل!
# 47 بزن خیمه جائی که تا جاودان %~% نباید شدن هیچ جا ز آن مکان
# 48 کسی راز طاس سپهر دغا  %~% نیابد به ششدر سپنجی سرا
# 49 سرای جهان پیش اهل نظر  %~% چو خانی نماید که باشد دو در
# 50 ازین در کسی کامدش در درون  %~% همی بایدش رفت از آن در برون
# 51 چنان زی که نام تو روز حساب  %~% نویسند با راستان در کتاب
# 52 کسی کو به غم حاصل آرد زری  %~% غم زر خورد او و زر دیگری
# 53 تو نعمت کجا گرد می‌آوری  %~% کجا می‌بری چون تو غم می‌خوری
# 54 برین زندگی هیچ بنیاد نیست  %~% جز از پاره‌ای خاک بر باد نیست
# 55 عجب نیست در تو که ما و منی است  %~% که اصل سرشتت ز ما و منی است
# 56 کسی کو در آز بندد فرو  %~% گشایند ms07 درهای جنت برو
# 57 دلت مست آزاست هشیار باش  %~% به خواب غرور است بیدار باش
# 58 که چون بگذرد نیز این هفته عمر  %~% ز خواب اندر آئی بود رفته عمر
# 59 برو سینه خاک را باز کن  %~% ببین در دلش رازهای کهن
# 60 در او نازکان گل اندام بین  %~% همه خشت بالین و بستر زمین
# 61 بر آنی که ایشان ازین خاکدان  %~% برفتند و تو زنده‌ای جاودان
# 62 همه در پی یکدگر می‌رویم  %~% نماند کسی سر به سر می‌رویم
# 63 دلا برگ این راه نیکو بساز %~% که راهی است باریک و دور و دراز
# 64 شب زندگانی به آخر کشید  %~% شبت روز شد وقت رفتن رسید
# 65 یکایک برفتند یاران تو  %~% رفیقان و اندوه گساران تو
# 66 رسیدند هر یک به ماوای خویش  %~% تو مسکین گرانباری و راه پیش
# 67 در این منزل آخر چرا خفته‌ای %~% رباطی است ویران کجا خفته‌ای
# 68 بسی کاروان شد درین ره روان  %~% نیامد کسی باز از این کاروان
# 69 که ز آن رفتگان باز گوید خبر  %~% که چون است احوالشان در سفر
# 70 بسا کاروانا کزین پل گذشت  %~% مگر نیست ز آنسو ره بازگشت
# 71 شبی بنده را شاه پیروز بخت  %~% طلب کرد و بنشاند در پیش تخت
# 72 در آمد ز راه سخن گستری  %~% سخن راند از نظم در دری
# 73 که از در معنی چه پرورده‌ای %~% ز درای خاطر چه آورده‌ای
# 74 بیاور ز نو گوهری پر ثمن  %~% که داند خرد لایق گوش من
# 75 در گنج معنی دلم باز کرد  %~% سخن را ز هر گونه‌ای ساز کرد
# 76 گهرهای من شاه در گوش کرد  %~% شکرهای نغزم همه نوش کرد
# 77 ز من نامه‌ای خواست اندر فراق  %~% که آن نامه باشد سراسر فراق
# 78 برین طرز نظمی روان از نوی  %~% بیارای در کسوت مثنوی
# 79 طلب کردم آن را به هر کشوری  %~% ز هر قصه خوانی و هر دفتری
# 80 پس از ms08 روزگار کهن روزگار  %~% در آموختم داستان دو یار
# 81 که با یکدیگر هر دو را مدتی  %~% دم صحبتی بود و خوش صحبتی
# 82 یکی پادشاه جهان جلال  %~% یکی آفتاب سپهر جمال
# 83 یکی داور کشور آب و گل  %~% یکی حاکم خطه جان و دل
# 84 یکی بر فلک سوده پر کلاه  %~% یکی تکیه گه جسته زلفش ز ماه
# 85 به ملک جلال آن یکی شاه بود  %~% به اوج جمال این یکی ماه بود
# 86 چنان بود با ماه شه را نظر  %~% که از جان خود داشتش دوست‌تر
# 87 به آخر میانشان جدائی فتاد  %~% که کس در بلای جدائی مباد
# 88 به فرمان دارای فرمان روان  %~% نهادم من آغاز این داستان
# 89 که تا ماند از من بسی روزگار  %~% به گیتی از این داستان یادگار
# 90 همی خواهم از داور کردگار  %~% که چندان امانم دهد روزگار
# 91 که ده نامه زین نامه خسروی  %~% دهم جلوه در کسوت مثنوی
# 92 سخن را بر آرم به خورشید نام  %~% به نام شهنشاه سازم تمام
# 93 کنون از زبان من ای هوشیار  %~% بیا گوش کن قصه آن دو یار PageV01P04
# 1 شنیدم که شاهی به ایران زمین  %~% سزاوار دیهیم و تاج و نگین
# 2 زر افشان چو خورشید در گاه بزم  %~% سر افشان چو شمشیر درگاه رزم
# 3 ز آب کفش بحر گریان شده  %~% ز تاب تفش ببر بریان شده
# 4 اگر با فلک در کمر دست کین  %~% زدی آسمان را زدی بر زمین
# 5 به رمح از فلک عقده را می‌گشود  %~% ز چوگان او گوی مه می‌ربود
# 6 چو دستش کمان را بیاراستی  %~% ز هازه ز هر گوشه برخاستی
# 7 چو بر گوش مرکب نهادی قدم  %~% زدی خامه را پای کردی قلم
# 8 زهی زور دست شهنشاه زه  %~% که بست از سر دست بر چرخ زه
# 9 همه رادی و مردی و بخردی  %~% ز سر تا به پا فره ایزدی
# 10 قدش در لطافت که ms09 جانی است پاک  %~% فرو برده آب روان را به خاک
# 11 اگر مانی آن روی دیدی یقین  %~% به هم برزدی صورت نقش چین
# 12 خرامان قدش با رخ ماهتاب  %~% چو سروی که بار آورد آفتاب
# 13 چو خورشید ماهیش منظور بود  %~% ز سر تا قدم پایه نور بود
# 14 فرشته نهادی پری پیکری %~% لطیفی ظریفی هنر پروری
# 15 ز سر تا به پا و ز پا تا به سر  %~% همه جان و دل بود و هوش و هنر
# 16 دو گنجش نهان در دو کنج دهن  %~% نبودش در آن کنج گنج سخن
# 17 ز شور لب لعل شیرین وی  %~% به تلخی همی داد جان جام می
# 18 به هر گوشه نرگسش دلربا  %~% در آن گوشه‌ها جاودان کرده جا
# 19 جوانی به قد راست چون نیشکر  %~% تراشیده اندام و بسته کمر
# 20 لبانش سراسر ز قند و نبات  %~% دهانش لبالب ز آب حیات
# 21 از او پر هنر‌تر جوانی نبود  %~% به حسن رخش دلستانی نبود
# 22 ز معشوق عاشق به خوبی بسی  %~% فرون بود و دانست این هر کسی
# 23 خرد وزنشان کرد با یکدگر  %~% به شیرینی این بود از آن چرب‌تر
# 24 در آیینه می‌دید رخسار خویش  %~% که او بود صد ره به از یار خویش
# 25 ولی عشق را با چنین‌ها چه کار %~% هوی پادشاهی‌ است بس کامگار
# 26 گهی خیمه را بر سرابی زند  %~% گهی بر کند بر سر آبی زند
# 27 گهش راه روم است و گه ز نگبار  %~% گهش جای هند است و گه قندهار
# 28 شهنشاه را مونس و یار بود  %~% شب و روز دلجوی و دلدار بود
# 29 مه و سالشان چون مه و آفتاب  %~% نظر بود با همه به روز شباب
# 30 کشیدی گه و بیگه از جام کی  %~% به شادی روی دلارام می
# 31 چو چشم و لب خویشتن کامیاب  %~% گهی در شکار و گهی در شراب
# 32 چو ابروی خود گاه ms10 در بوستان  %~% کشیدند بر گلستان سایه‌بان
# 33 چو خورشید تابان به فصل بهار  %~% مبارک شده هر دو بر روزگار
# 34 « چو شیر و شکر با هم آمیخته »  %~% چو جان و خرد در هم آمیخته
~~PageV01P05
# 1 بهاران که خندان شدی نسترن  %~% چو مینا شدی دشت و مینو چمن
# 2 هوا فرش ز نگاری افراختی  %~% سمن برگ و بلبل نوا ساختی
# 3 چو طفلان نو دایه روزگار  %~% نشاندی گل و سرو را بر کنار
# 4 فسان کردی آغاز بلبل به شب  %~% دمیدی فسون باد در زیر لب
# 5 گرفته به خنجر چمن شاخ بان  %~% به مرز چمن در شده مرزبان
# 6 زهر پشته‌ای رودی آمد فرود  %~% نوازنده با رود مرغان سرود
# 7 ندانم چه می‌گفت بلبل به شب %~% که گل خنده می‌کرد در زیر لب
# 8 رخ لاله گلگون ز جام شراب  %~% سر نرگس سرگران مست خواب
# 9 گرفته چو پیکان دل غنچه زنگ  %~% به خون اندر آغشته وز غصه تنگ
# 10 به شکل دل عاشقان آمدی  %~% وز آن دل همه بوی جان آمدی
# 11 به شادی همه روز و شب دوستان  %~% زدندی می لعل در بوستان
# 12 زمان بهار و اوان شباب  %~% هوای زنگار و نشاط شراب
# 13 کسی را که حاصل بود هر سه چار  %~% تو دانی چه خوش باشدش روزگار
# 14 سحر لاله چون در گرفتی چراغ  %~% سرا پرده گل زدندی به باغ
# 15 بیاراستی بزمشان نای و نوش  %~% به می بودشان چشم و برنای گوش
# 16 چو کردندی از باغ عزم شکار  %~% بر آهو شدی کوه و هامون حصار
# 17 چو چرم گوزن آمدیشان به شست  %~% روان گوزن آمدیشان به دست
# 18 گرازان در آن عرصه دلپذیر  %~% هزار آهو از پی همه شیر گیر
# 19 چو برخاست اسب تکاور ز جاش  %~% فتاد آهو از عجز در دست و پاش
# 20 عقاب از پی کپک رفتی فراز  %~% به پیش عقاب آمدی کبک باز
# 21 زسودای بط باز رفتی ز ms11 دست  %~% به ابروی کبکان شدی پای بست
# 22 ز بسیاری کبک و دراج و غاز  %~% گرفتی به دندان سر انگشت باز
# 23 بر ایشان گذشتی سه مه روزگار  %~% بدین شادمانی و عشرت بهار
~~PageV01P06
# 1 چو بنمودی از برج مه مهر چهر  %~% شدی چرخ را گرم با خاک مهر
# 2 شدی زرد رخسار گلگون وی  %~% بدی در رگ کان روان خون وی
# 3 اگر ابر ناگه شدی قطره بار  %~% ز تاب تفش قطره گشتی شرار
# 4 و گر در هوا برق کردی گذر  %~% چو پروانه‌اش سوختی بال و پر
# 5 سیه گشته خون از حرارت چو مشک  %~% دهان شمر چون لب بحر خشک
# 6 شده بر سر شاخ بریان ز تاب  %~% عنادل چو بر سیخ مرغ کباب
# 7 تن ماهیان در دل آبگیر  %~% چنان سوختی کاندر آتش حریر
# 8 ز گرمی آب و هوا گرم گاه  %~% همی برد ماهی بر آتش پناه
# 9 در آن آب جوشیده بر روی شط  %~% ز سوز جگر ماغ گفتی به بط
# 10 که وقت سمندر ز ما خوشتر است  %~% خنک جان آن کس که بر آذر است
# 11 ز بس کآفتاب از هوا یافت تاب  %~% دل سنگ می‌سوخت بر آفتاب
# 12 گه آتش فکندی هوا در سحاب  %~% گهی سوختی در زمین پای آب
# 13 درین موسم و در چنین حالتی  %~% ملک بود در خوشترین حالتی
# 14 به بیتی درون خوش نشسته دو یار  %~% چو ابیات من روشن و آبدار
# 15 به مجلس نشسته دو نو خاسته  %~% به آب رزان مجلس آراسته
# 16 نهادیش رضوان به از بیت خویش  %~% خنک آنکه دارد چنین بیت پیش
# 17 نبودی در او راه خورشید را %~% بجز باده یا باد یا بید را
# 18 چو مطرب زدی ز خمه بر روی آب  %~% ز فواره بر فور دادی جواب
# 19 سحر گاهشان از نسیم زلال  %~% شدی سرد بر دل شمیم شمال
# 20 چو از خانه بیرون شدی شهریار  %~% زدی خیمه بر ms12 کوه خورشید وار
# 21 دماغ و درون را به باد سحر  %~% ز برگ سمن داشتی تازه‌تر
# 22 به هر دم که باد سحر می‌گشود  %~% هوای دگر بر دلش می‌فزود
# 23 چو فصل بهارش بر آن ماه چهر  %~% شدی گرم‌تر روز در روز مهر
# 24 گهی شاه کردی بر آن کوه گشت  %~% گهی تاختی اسب بر روی دشت
# 25 چو مهر از افق بر فراز آمدی  %~% به خیش خوش خویش باز آمدی PageV01P07
# 1 به وقتی که باد خزان خاستی  %~% رزان را به زیور بیاراستی
# 2 هوای مخالف زدی باغ را  %~% شدی زرد و بیمار شاخ از هوا
# 3 خزان بر رزان دامن افشاندی  %~% چراغ گل و لاله بنشاندی
# 4 زمانی شدی بید بن تیغ بار  %~% دمی باد می‌برد دست چنار
# 5 ز سوز فراق سمن یافت داغ  %~% از آن جامه زرد پوشید باغ
# 6 نبینی که خور پشت چون برکند  %~% زمین جامه رزد در بر کند
# 7 اوان جوانی و فصل بهار  %~% همه رنگ و بوی است و نقش و نگار
# 8 خزان است ایام پیری و مرگ  %~% شود روی زرد و برد باد برگ
# 9 بهار ار نبودی خزان کی شدی %~% چنین زرد روی رزان کی شدی
# 10 رخ زرد به را گرفتی غبار  %~% به خون سرخ می‌کرد دندان انار
# 11 ز بی برگی از بس که بر سر چنار  %~% زدی دست دستش فتادی ز کار
# 12 بسی آب نالید و بر خود گریست  %~% که زنجیر بر گردن من ز چیست
# 13 بسم نیست این کاندرین روز چند  %~% هوا کرد خواهد مرا تخته بند
# 14 بساط رزان بود در زر نهان  %~% چو بزم جهانبخش گیتی ستان
# 15 به فصلی چنان شاه پیروز بخت  %~% سر آب جستی و پای درخت
# 16 می‌ زرد زرین چو برگ رزان  %~% کشیدندی اندر هوای خزان
# 17 نسیم خزانی چو برخاستی  %~% همه بزم مستان بیاراستی
# 18 ملک در خزان داشتی نوبهار  %~% درختش برومند و باغش به ms13 بار
# 19 گزیدی لب یار را بی حجیب  %~% گرفتی ز نخدان سیمین چو سیب
# 20 به حسن ار چه سیب از میان برد گو  %~% ز نخدان زد او با ز نخدان او
# 21 اگر چه زند خنده شیرین انار  %~% به خود خندد او با لب لعل یار
~~PageV01P08
# 1 کجا تاختی خسرو خاروان  %~% عنان بر زمستان گه آسمان
# 2 شدی شاخ از باد لرزان چو بید  %~% سر سبز کهسار گشتی سپید
# 3 چو برخاستی باد بهمن ز جای  %~% فرو مردی آتش به دست و به پای
# 4 شدی آب در قاقم از باد خشک  %~% به سنجاب گشتی نهان بید مشک
# 5 سپیدی گرفتی همه کوه و راغ  %~% سیاهی ندیدی کسی جز کلاغ
# 6 به برف ار فرو رفتی آن روز خور  %~% کجا بر توانستی آمد دگر
# 7 چو درای سیماب بودی زمین  %~% سر از برف بر ابر سودی زمین
# 8 ستاده درختان گل ناامید  %~% برهنه تن از باد لرزان چو بید
# 9 بر ایشان بسی نوحه کردی سحاب  %~% به زاری بباریدی از دیده آب
# 10 شده سرو را خشک و افسرده دست  %~% چنار است در آستین برده دست
# 11 هوا شیر را پوستین می‌درید  %~% سیه گوش را گوشها می‌برید
# 12 کجا مرد را باد دیدی به کوی  %~% به جستی و بینی ببردی ز روی
# 13 به ناوک هوا موی را می‌شکافت  %~% سنان می‌زد و روی را می‌شکافت
# 14 هر آنکس که دردی در آتش نبود  %~% دمی خوش نمی‌آمدش همچو عود
# 15 ملک منقل زر برافروختی  %~% همه عود و عنبر بر آن سوختی
# 16 ز گلنار منقل چو بستان شدی  %~% به بستان بسی مرغ بریان شدی
# 17 روان گشته در بزم جام شراب  %~% چو گردنده گرد فلک آفتاب
# 18 بلورین قدح بود مرجان نما  %~% چنان کاتشی سرکشد در هوا
# 19 سر هر دو از عشق و می گرم بود  %~% نمی‌داشت دی را دم سرد سود
# 20 به می مجلس عیش خوش داشتند ms14  %~% دم سرد دی باد پنداشتند
# 21 کسی را که در ماه دی آتشی  %~% ز می نیست یا از رخ مهوشی
# 22 حقیقت بدانش که افسرده‌ای است  %~% چه افسرده یکبارگی مرده‌ای است
~~PageV01P09
# 1 شبی همچو روز قیامت دراز  %~% پریشان چو موی بتان طراز
# 2 هوا نقطه‌ای بود گفتی سیاه  %~% ز تاریکیش چرخ گم کرده راه
# 3 همه روشنان فلک گشته جمع  %~% شده طالب روشنایی چو شمع
# 4 تو گفتی که گردون نهان کرد مهر  %~% و یا ایزد از وی ببرید مهر
# 5 تهی گشته پستان گردون ز شیر  %~% بر اندوه درهای مشرق به قیر
# 6 سیه گشته چشم جهان سر به سر  %~% در او کس ندید از سپیدی اثر
# 7 نهان گشته مرغان سبز آشیان  %~% سیاهی ز زاغ سیه طیلسان
# 8 تو گفتی که راه هوا بسته‌اند  %~% همه بال در بال پیوسته‌اند
# 9 ملک گفت تا مجلس آراستند  %~% ز ساقی گلچهره می‌خواستند
# 10 بیاراست بزمی چو باغ بهشت  %~% به رخسار خوبان حوری سرشت
# 11 به یک جای صد نازنین مست مل  %~% فراهم نشسته چو در غنچه گل
# 12 می‌افکنده بر روی ساقی شعاع  %~% شده ماه و خورشید را اجتماع
# 13 چو بر حسن می حسن ساقی فزود  %~% همه خانه نور علی نور بود
# 14 صراحی به گردن درش خون دن  %~% ز خونش قدح را لبالب دهن
# 15 چو بنمود رامشگر از پرده راز  %~% همه برگ عیش از نوا کرد ساز
# 16 دلی پرده از غم نمی‌داشتی  %~% مغنی زدی پرده برداشتی
# 17 نوای دف و نی به هم گشت راست  %~% ز عشاق مشتاق فریاد خاست
# 18 چو بلبل نمی‌گشت مطرب خموش  %~% به او داده گلچهرگان گوش هوش
# 19 می اندر سر شاهدان تاخته  %~% ز اندیشه‌ها دل بپرداخته
# 20 ز باد جوانی سر افشان شده  %~% به بستان همه پایکوبان شده
# 21 نشسته به عشرت چو خورشید شه  %~% برابر ستاده مه چارده
# 22 در آن مجلس آن هر دو مه را نظر  %~% چو خورشید ms15 و مه بود با یکدیگر
# 23 به هر می که کردی شهنشاه نوش  %~% شهنشاه را گفتی آن ماه نوش
# 24 ملک ساغری با پری روی خورد  %~% چو جرعه پری رخ زمین بوس کرد
# 25 سهی سرو خورشید را سجده برد  %~% به گلبرگ روی زمین را سترد
# 26 که شاها درونت چو گل شاد باد!  %~% دل از بار چون سروت آزاد باد!
# 27 تو تابنده مهری زوالت مباد  %~% تو رخشند ماهی وبالت مباد!
# 28 چراغ من از دولتت در گرفت  %~% مرا لطفت از خاک ره بر گرفت
# 29 سعادت مرا سایه بر سر فکند  %~% شد از خاک پایت سر من بلند
# 30 چو لطف تو در چاهم افتاده دید  %~% شدم دستگیر و مرا بر کشید
# 31 شها از جهان سایه‌ات کم مباد!  %~% جهان بی رضای تو یک دم مباد!
# 32 تویی آن دلفروز و شمع جهان  %~% که گیرد ز نورت چراغ آسمان
# 33 منم همچو پروانه شیدای تو  %~% سر مردنم هست در پای تو
# 34 امیدم ز لطف خداوندگار  %~% فزون زین نمی‌باشد ای شهریار
# 35 که چون خاک سازند بستر مرا  %~% تو باشی در آن حال بر سر مرا
# 36 چو خسرو سخن‌های شیرین شنید  %~% ز شیرینی‌اش لب به دندان گزید
# 37 ز ناز دو چشمش ملک مست بود  %~% ز سودای او رفته از دست بود
# 38 بدو گفت ای سرو دلجوی من  %~% گل مهربان وفا خوی من
# 39 همه روز‌ه‌ام یار و مونس توئی  %~% شب تیره‌ام شمع مجلس توئی
# 40 توای آنکه گوئیز سر تا به پای  %~% به دلخواه من آفریدن خدای
# 41 پری یا ملک یا بنی آدمی  %~% چو انسان عینی همه مردمی
# 42 تو عمری از آن نیست هیچت وفا  %~% چو صبحی که پیوسته بادت بقا
# 43 سعادت رفیق جوانیت باد  %~% فزون از همه زندگانیت باد
# 44 نکوئی ز حسن نکوئی تو را  %~% چه می‌باید ای دوست غیر از وفا
# 45 به بازی سخن تلخ می‌گفت شاه  %~% چو ms16 آتش برافروخت زین طیره ماه
# 46 رخ شمع مجلس پر از تاب شد  %~% در آن تاب چشمش پر ازآب شد
# 47 گهر ریخت از جزع و در از عقیق  %~% به آواز گفت ای سروشت رفیق
# 48 منم بنده شاه تا زنده‌ام  %~% به سر در رکاب تو تا زنده‌ام
# 49 چنین بی‌وفا از چه خوانی مرا %~% بجور از در خود چه رانی مرا
# 50 ترا کار شاهی مرا بندگی است  %~% درین راه رسمم سرافکندگی است
# 51 چو در زندگانی جفا می‌برم  %~% من این زندگانی کجا می‌برم
# 52 چو من بی‌وفایم همان به که من  %~% نیایم ازین پس درین انجمن
# 53 بگفت این و برخاست از پیش شاه  %~% ز مجلس بتابید رخشنده ماه
# 54 چو آزاد سروی پر از باد سر  %~% روان گشت و از مجلس آمد بدر
# 55 روان رفت و آورد پا در رکاب  %~% دلی پر ز تاب و سری پر عتاب
# 56 تکاور برانگیخت مانند باد  %~% سراندر بیابان و صحرا نهاد
# 57 گهش سایه می‌ماند باز از رکاب  %~% گهی در پیش قطره می‌زد سحاب
# 58 ز خاک زمین داشت گردی هوا  %~% که بر دامنش می‌نشینی چرا
# 59 از آن رو که بر تخت او پشت کرد  %~% چه بنشست در وجه او غیر گرد
# 60 جهان را همه ساله آئین و خوست  %~% جدائی فکندن میان دو دوست
# 61 همانا حسد برد بر حالشان  %~% زمانه تبه کرد احوالشان
# 62 رخ عشقشان گرچه بس خوب بود  %~% از آرایش هجر محجوب بود
# 63 از آن تا بدانند قدر وصال  %~% به هجران فلک دادشان گوشمال
# 64 کسی تا به هجران نشد پایمال  %~% ندانست قدر زمان وصال
# 65 وصال آورد رخنه در کار عشق  %~% جدائی کند گرم بازار عشق
# 66 ازین سوی شبگیر چون شاه چین  %~% در آورد خنگ فلک را به زین
# 67 در آمد از آن خواب نوشین ملک  %~% پریشان ز غوغای دوشین ملک
# 68 دلش بود در بند سودای یار  %~% وز آن ms17 مستی دوش در سر خمار
# 69 ندانست کز دست بازش برفت  %~% دل آزرده شد دلنوازش برفت
# 70 یکی گفت کان روشنائی چشم  %~% شب تیره شد در سیاهی به چشم
# 71 شهنشاه پیچید در خویشتن  %~% ولی راز نگشود بر انجمن
# 72 دل از بزم یکبارگی بر رفت  %~% به ترک می و جام و ساغر گرفت
# 73 می از دست ساقی نمی‌کرد نوش  %~% به گفتار مطرب نمی‌داد گوش
# 74 نمی‌داد در پیش خود راه نی  %~% همی ریخت بر خاک ره خون می
# 75 گهی سنگ زد بر سبوی شراب  %~% گه از کاسه بر بست دست رباب
# 76 گذشت از گل و باغ و صحرا همه  %~% که با یار خوش باشد آنها همه
# 77 نه پروای باز و نه رای شکار  %~% که بازش نمی‌آمد آنجا به کار
# 78 ندیدی به غیر از خیال رخش  %~% نجستی بجز طلعت فرخش
# 79 ملک چون جدا ماند از یار خویش  %~% خیال نگارینش آمد به پیش
# 80 خیالی نمودش سحرگاه دوست  %~% شد از جای و برجست و پنداشت اوست
# 81 گهی دست کردی چو زلفش دراز  %~% که چون گیسویش در برآرد به ناز
# 82 به غیر از خیال رخ دلبرش %~% نیامد شب تیره کس بر سرش
# 83 چو آغوش بهر کنارش گشود  %~% نظر کردش اندر میان هیچ بود
# 84 به خورشید گفتی بر آن رخ متاب  %~% مبادا که آزرده گردد ز تاب
# 85 به باد صبا لابه کردی سحر  %~% که آهسته بر راه او می‌گذر
# 86 مبادا که چشمش که خوش خفته است  %~% همان زلف مشکین که آشفته است
# 87 به آواز پایت در آید ز خواب  %~% رود از حدیث تو ناگه به تاب
# 88 دلم را ز خاک درش باز جو  %~% وگر یابی آنجاش آهسته گو
# 89 که من دورم ای دل ز جانان تو  %~% تو با جان خوشی ای خوشا جان تو
# 90 تو نزدیکی ای دل بر آن دل گسل  %~% مرا چاره‌ای کن که دورم ms18 ز دل
# 91 شب تیره‌اش دیده دمساز بود  %~% خروش و فغانش هم آواز بود
# 92 ز سودای دل نامه‌ای زد رقم  %~% سیاهی ز دل ساخت مژگان قلم PageV01P10
# 1 ‌سر نامه بنوشت نام خدای  %~% خدای جهانداور رهنمای
# 2 رساننده عاشقان را به کام  %~% رهاننده بستگان را ز دام
# 3 نگارنده گلشن لاجورد  %~% برآرنده گنبد سالخورد
# 4 فروزنده شمع و ناهید مهر  %~% فرازنده طاق مینا سپهر
# 5 هزار آفرین باد بر جان تو  %~% خداوند عالم نگهبان تو
# 6 ز چشم بدان ایزدت گوش دار  %~% هوای غریبی تو را سازگار
# 7 همه ساله بخت تو بادا جوان  %~% مبیناد باغ بهارت خزان
# 8 از این دامن از خود برافشانده‌ای  %~% ز کام دل خود جدا مانده‌ای
# 9 ازین عاشق صادق مستهام  %~% تو را می‌رساند دعا و سلام
# 10 اگر من حدیث فراقت کنم  %~% و یا قصه اشتیاقت کنم
# 11 همانا که با تو نگوید رسول  %~% دل نازک تو گردد ملول
# 12 قلم خواست تا شرح غوغای تو  %~% نویسد ولی سر سودای تو
# 13 کجا گنجد اندر زبان قلم %~% که بادا سیه دودمان قلم!
# 14 میان من و تو ز دلبستگی  %~% جدائی فزون کرد پیوستگی
# 15 کسی کز مراد دل خود جداست  %~% اگر پادشاهی کند بینواست
# 16 تو دانی که من پادشائی خویش  %~% بزرگی و کار و کیائی خویش
# 17 به یک سو نهادم گزیدم تو را  %~% به خوناب دل پروریدم تو را
# 18 در آخر مرا خوار بگذاشتی  %~% دل از من به یکباره برداشتی
# 19 برانم که پاداش من این نبود  %~% خطائی اگر رفت چندین نبود
# 20 کنون روز و شب دیده دارم به راه  %~% که تا کی بر آید درخشنده ماه
# 21 شب تار هجران به پایان رسد  %~% تن بی‌روایم به جانان رسد
# 22 دهم هر نفس بوسه بر پای باد  %~% که باد آمد و بوی زلف تو داد
# 23 هر آن برق کان از دیارت جهد  %~% دو چشم مرا روشنائی دهد
# 24 اگر ms19 ناله مرغم آید به گوش  %~% بزاری ز جانم برآید خروش
# 25 که من دانم این ناله و آه سرد  %~% نیاید به غیر از دلی پر ز درد
# 26 ندارم به غیر از خیالت هوس  %~% مرادم به گیتی همین است و بس
# 27 شب و روز می‌خواهم از بی‌نیاز  %~% که چندان امانم ببخشد که باز
# 28 ز روی توام خانه گلشن شود  %~% به نور توام دیده روشن شود
# 29 بیا رحم کن بر جوانی من  %~% ببخشای بر ناتوانی من
# 30 کنون از همه چیز باز آمدم  %~% تو باز آ که من نیز باز آمدم
# 31 گر چه حدیث مرا نیست بن %~% مبادا که گردی ملول از سخن
# 32 حدیث ملولان فزاید ملال  %~% پراکنده گوید پراکنده حال
# 33 در اندیشه شاه ناگه گذشت  %~% که باید بساط سخن در نوشت
# 34 بر آن نامه بر مهر شاهی نهاد  %~% بر آن ره نورد سخن سنج داد
# 35 سخندان محرم بریدی گزید  %~% که با باد در چابکی می‌پرید
# 36 که این نامه ای قاصد نامور  %~% به آن قاصد جان مشتاق ببر
# 37 برید سخندان زمین بوسه داد  %~% روالن گشت و افتاد در پیش باد
# 38 ز گرد ره آمد چو باد بهار  %~% ره آوردی آوردش از شهریار
# 39 سهی سرو چون نامه شاه دید  %~% روان جست چون باد و پیشش دوید
# 40 بر آن نامه بس در و گوهر فشاند  %~% به گوهر چو چشم خودش در نشاند
# 41 سر و پای آن نامه را بوسه داد  %~% ز دستش ستد نامه بر دل نهاد
# 42 همین کان سر نامه را باز کرد  %~% ز مژگان گهر باری آغاز کرد
# 43 گشادش به صد ناز چون چشم یار  %~% که صبحی گشاید ز خواب خمار
# 44 سواد حروفش پر از نور بود  %~% بیاضش پر از در منثور بود
# 45 شکن بر شکن همچو زلف بتان  %~% که در هر شکن داشت صد دل نهان
# 46 به سطری کز آن نامه ms20 می‌خواند ماه  %~% به یک حرف می‌کرد صد بار آه
# 47 پشیمان از آن کرده خویش بود  %~% پشیمانی آنگه نمی‌داشت سود
# 48 به خود بر تن خویش بیداد کرد  %~% برین داستانی جهان یاد کرد
# 49 ازین پیش خوش طوطئی نغز گوی  %~% به گفتار از اهل سخن برده گوی
# 50 قضا را بدست لطیفی فتاد  %~% به گفتار نغزش دل و هوش داد
# 51 ز پولاد چین ساختش خانه‌ای  %~% در آن خانه بنهاد هر دانه‌ای
# 52 برایش نبات و شکر می‌خرید  %~% به خوشتر نباتیش می‌پرورید
# 53 حسد برد بر حال او روزگار  %~% شدش لقمه عافیت ناگوار
# 54 به دل گفت چندین درین تنگنای  %~% چرا باشم آخر بدین پر و پای
# 55 چه گفتم که بود آن سخن ناپسند  %~% که هستم به زندان آهن به بند
# 56 فراخ است روزی و روی زمین  %~% چه باشم در این خانه آهنین
# 57 چو این رای بد با خود اندیشه کرد  %~% برون رفتن از جای خود پیشه کرد
# 58 به بومی شد آن طوطی بلهوس  %~% که از بوم ناشناختش باز کس
# 59 نخوردی بجای برنج و شکر  %~% بجز ریزه سنگ و خون جگر
# 60 متاعی که او داشت نخرید کس  %~% سخن هر چه او گفت نشنید کس
# 61 چو حالش ز نعمت به محنت کشید  %~% بجز بازگشتن طریقی ندید
# 62 به زحمت سفر کرد و راحت گذاشت  %~% در آخر بدانست که اول چه داشت
# 63 بجائی که وقتت خوش است ای پسر  %~% نمی‌بایدت کرد ز آنجا سفر
# 64 مکن دولت عافیت را رها  %~% مینداز خود را به خود در بلا
# 65 مکن دست آز و هوس را دراز  %~% به چیزی که بخشیده‌اندت بساز
# 66 اگر مور را آز کمتر بدی  %~% چرا پایمال همه کس شدی
# 67 گل رفته از بوستان چون شنید  %~% نسیم صبا از گلستان دمید
# 68 همی خواست کاید به باغ و بهار %~% ولی داشت از شرم در پای خار
# 69 به ناچار بشکست بازار ms21 خویش %~% دگر باره آن رنجش آورد به پیش
# 70 نه بر جای خود نازی آغاز کرد %~% سر قصه‌های کهن باز کرد
# 71 دوات و قلم و خواست آن مه چو تیر %~% ز مشک ختن زد رقم بر حریر
# 72 ستردی همه سرنوشت قلم %~% همی شست خونی به خون دم به دم
# 73 چو سطری نوشتی به خون جگر  %~% صنم هم به مژگان خوناب تر
# 74 نخست آفرین کرد بر دادگر %~% بر آن آفریننده ماه و خور
# 75 که حسن رخ دلبران او دهد %~% هوی در دل عاشقان او نهد
# 76 کسی درنبندد دری کو گشود %~% ز کاری که کرد او پشیمان نبود
# 77 مه ارداشتی اختیاری به کف %~% نرفتی به برج و بال از شرف
# 78 کسی را جز او در میان نیست دست %~% از و دان جز او را مدان هرچه هست
# 79 ازو رحمت و فضل بادا نثار %~% شب و روز بر حضرت شهریار
# 80 خداوند دیهیم و تخت مهی %~% شهنشاه اقلیم فرماندهی
# 81 بر آرنده آفتاب از نیام %~% نماینده فر و احشام شام
# 82 به صبح حبیبان که آن روی تست %~% به شام غریبان که آن موی تست
# 83 به خاک کف پات یعنی سرم %~% که از خاک پای تو در نگذرم
# 84 کمین بنده برگرفته ز راه %~% رساننده بر واج خورشید و ماه
# 85 از آن پس که بر مه سر افراخته %~% به خاک سیاهش در انداخته
# 86 چو خورشید بودم منت در حضور %~% کنون ذره وارم ز خورشید دور
# 87 چو شاخ گیا کو نیابد هوا %~% چو ماهی که از آب گردد جدا
# 88 ز هجران روی تو پژمرده‌ام %~% تو باقی بمانی که من مرده‌ام
# 89 تو تا همچو ابرم برفتی ز سر %~% ز برگ رزان هر دمم خشکتر
# 90 مگر سایه‌ای بر سر آری مرا %~% دگر تازه‌ و تر برآری مرا
# 91 مرا جان برای تو باشد عزیز %~% وگرنه ملولم من از عمر نیز ms22
# 92 به چشم تو می‌بندم از دیده خواب %~% همیشه خیال تو جویم در آب
# 93 به شب ناله‌ام بر ثریا رسد %~% ز مژگان سرشکم به دریا رسد
# 94 شبی نلتفت گر ز حالم شوی %~% ز صد ساله ره ناله‌ام بشنوی
# 95 اگر بی‌وفایند ارباب حسن %~% درین حسن روی مرا باب حسن
# 96 مخوان خوب را بی‌وفا کان خطاست %~% که خود پیش من حسن حسن وفاست
# 97 سگ و بی‌وفا هر دو پیشم یکی است %~% مرا بی‌وفا خواندنت شرط نیست
# 98 نه کنج رفت بد عهد را سگ مخوان %~% که گر بشنود سگ بر آرد فغان
# 99 که سگ حق نعمت شناسد نکو %~% ولی هیچ حقی نمی‌داند او
# 100 شبی وقت گل بودم اندر چمن %~% می و شمع بودند شب یار من
# 101 شنیدم که پروانه با بلبلی %~% که می‌کرد از عشق گل غلغلی
# 102 همی گفت کاین بانگ و فریاد چیست %~% ز بیداد معشوق این داد چیست
# 103 چو بلبل شنید این نالید زار %~% که من تیره روزم تویی بختیار
# 104 تو را بخت یار است و دولت رهی %~% که در پای معشوق جان می‌دهی
# 105 به روز من و حال من کس مباد %~% که یارم رود پیش چشمم به باد
# 106 بباید برآن زنده بگریستن %~% که بی‌یار خود بایدش زیستن
# 107 مرا زندگانی برای تو باد %~% اگر من بمیرم بقای تو باد
# 108 چو در نامه احوال خود باز راند %~% فرستاده شاه را پیش خواند
# 109 رخ و دیده مالید بر پای او %~% زر افشاند و گوهر به بالای او
# 110 سر نامه بوسید و پیشش نهاد %~% حکایت ز هر گونه می‌کرد یاد
# 111 که گر بر درش جای خود دیدمی %~% بر این نامه خود را بپیچیدمی
# 112 چو گرد آمدی با تو این خاکسار %~% بر آن درگر از من نبودی غبار
# 113 دگر بار گفتش که ای چاره ساز %~% مگیر از من خسته دل پای باز
# 114 تو ms23 می‌آیی و می‌روم زین سپس %~% که پیشم گرامی‌تری از نفس
# 115 به آمد شدت زنده است این بدن %~% گر آمد شدن کم کنی وای من
# 116 برو که آفریننده یار تو باد %~% خلاص من از رهگذار تو باد
# 117 از آن ماهر و قاصد اندر گذشت %~% چو با وزان شد در این پهن دشت
# 118 روان پشت بر آفتاب بهار %~% رخ آورد در سایه کردگار
# 119 چو برق دمان هر نفس می‌جهید %~% در و دشت و کهسار را می‌دوید
# 120 بیامد دوان تا در شهریار %~% چو خرم نسیمی به باغ بهار
# 121 چو بر تخت روی شهنشاه دید %~% تو گفتی که بر آسمان ماه دید
# 122 سریر شهنشاه را بوسه داد %~% زبان دعا و ثنا برگشاد
# 123 که شاها خدای تو یار تو باد %~% مرا دل اندر کنار تو باد
# 124 مرا آن نامه را پیش تختش نهاد %~% ملک برگرفت و بر آن بوسه داد
# 125 چو بگشود آن نامه را شاه سر %~% چو برگ سمن کردش از ژاله تر
# 126 ببارد بر سرخ گل اشک زرد %~% وزان سنبلستان خط آب خورد
# 127 چو پیغام کدش ز لب پیش او %~% نمک ریخت پندار بر ریش او
# 128 قرار و شکیب درونش نماند %~% زمانی مجال سکونش نماند
# 129 ز دل آتش دیگرش بر فروخت %~% در افتاد و اسباب صبرش بسوخت
# 130 هوای دلش آن سخن تازه کرد %~% همان عهد و مهر کهن تازه کرد
# 131 دگر باره زد رای کلک و دوات %~% دلش کرد سودای کلک و دوات
# 132 به نامه نوشتن قلم برگرفت %~% قلم وار سودایی از سر گرفت
# 133 بر آمد ز سوداش جان دوات %~% سیه شد همی دودمان دوات
# 134 قلم را ز سر بر تراشید پا %~% بنام خداوند بی‌انتها
# 135 چو دیباچه حمد حق شد تمام %~% شخنشاه کرد ابتدای سلام
# 136 سلامی که جان را روان می‌دهد %~% به بوی خوشش یار جان می‌دهد
# 137 سلامی که غلامیش ms24 باد بهار  %~% سلامی سیاهیش مشک تتار
# 138 سلامی چو باد صبا در چمن %~% که خیزد ز برگ گل و نسترن
# 139 بر آن طلعت کامرانی من %~% بر آن حاصل زندگانی من
# 140 چو خورشید تابان مبارک نظر %~% چو صبح دلفروز فرخ اثر
# 141 نگار چگل زبده آب و گل %~% چه آب و چه گل سر به سر جان و دل
# 142 نیازم به دیدار توست آنچنان %~% که باشد تن بی‌روان را به جان
# 143 به روز غریبان بی‌رگ و جا %~% به سوز یتیمان بی‌دست و پا
# 144 به فریاد مظلوم در نیمه شب %~% به نومیدی جان رسیده به لب
# 145 کزین بیش در درد دوری مرا %~% مدارا مفرما صبوری مرا
# 146 همین دم دو اسبه شتابی مگر %~% وگرنه مرا در نیابی دگر
# 147 گذر کن که دوری به غایت رسید %~% نظر کن که وقت عنایت رسید
# 148 گرم هست عیبی بدان کم نگر %~% وگر رفت سهوی از آن درگذر
# 149 ز سوز دلم آتشی درگرفت %~% در افتاد و گیتی سراسر گرفت
# 150 نظامی که امروز حسن تو راست %~% بدان کز پریشانی حال ماست
# 151 از آن سرو است چنین سر فراز %~% که پروردش این جوی چشمم بناز
# 152 اگر نیستی در پی‌ات چشم من %~% تو نشناختی پایه خویشتن
# 153 تو این آبرو گر ز خود دیده‌ای %~% همانا که این قصه نشنیده‌ای
~~PageV01P11
# 1 که آب روان بخش در جویبار %~% به پرورد سرو سهی در کنار
# 2 اگر بر سرش تند بادی گذشت  %~% دل نازک آب آشفته گشت
# 3 چو سر بر کشید و فرو برد پای  %~% زبر دست گشت و شدش دل ز جای
# 4 به دل گفت کز آب من برترم  %~% چرا منت او بود بر سرم
# 5 منم سروری آب تر دامنی  %~% کجا دارد او پای همچون منی
# 6 نکر التفاتی به آب روان  %~% سر از کبر می‌سود بر آسمان
# 7 به آب روانش چون نبودی نیاز  %~% گرفت آب ms25 نیز از سرش پای باز
# 8 بدانست از آن پس که آن تاب یافت  %~% که هر چیز کو یافت ازان آب یافت
# 9 تو را بر من ای دوست بیداد هم  %~% ز پهلوی عشق من است ای صنم
# 10 ز عشق است تیزی بازار تو  %~% ز شوق است آرایش کار تو
# 11 ملک تا غباری نیاید پدید %~% پی باد پای سخن را برید
# 12 سر نامه خسروی مهر کرد  %~% سپردش بدان قاصد ره نورد
# 13 بدو گفت جائی توقف مکن  %~% بگو از زبانم به یار این سخن
# 14 بیا ورنه کارم تبه می‌شود  %~% دعا گفت و جانم ز تن می‌رود
# 15 به روزی مبارک ز درگاه کی  %~% روان شد همان قاصد نیک پی
# 16 بیامد روان تا به جانان رسید  %~% چو از گرد ره دلستانش بدید
# 17 روان رفت و بر پای او بوسه داد  %~% که پایت بر این مرز فرخنده باد
# 18 نخستین بپرسیدش از رنج راه  %~% دگر جست ازرو نامه پادشاه
# 19 بدان چشم کوشاه را دیده است  %~% به آن لب که پایش ببوسیده است
# 20 به بوسه ز قندش شکر ریز کرد  %~% سراپای او شکر آمیز کرد
# 21 سبک قاصد آن نامه شاه را  %~% بداد آن پریروی دلخواه را
# 22 دلی بود پیچیده و پر ز درد  %~% گشاد آن دل بسته را باز کرد
# 23 به هر نکته که آنجا رسیدی نظر  %~% برو ریختی از دیده عقد گهر
# 24 فرو خواند آن نامه سر تا به پای  %~% بر آمد ز جان و دلش وای وای
# 25 برای جوابش قلم در گرفت  %~% سخن را دگر باره از سر گرفت
# 26 که چون آیت رحمت از آسمان  %~% رسول مبارک مثال امان
# 27 رسانیدم از شاه و آنگه چه شاه  %~% ز ماهیش محکوم تا اوج ماه
# 28 خط عنبرین خال مشکین رقم  %~% مرکب شده مشک و گوهر به هم
# 29 نوشته حروفش به سودای دل  %~% شکن‌های خطش همه جای دل ms26
# 30 ز بویش همه بوی جان یافتم  %~% دوای دل و جان در آن یافتم
# 31 چو آورد قاصد روانی به من  %~% تو گوئی رسانید جانی به من
# 32 روان جان شیرین من در طلب  %~% بر آمد به لب گفت در زیر لب
# 33 که ای سایه کردگار جهان  %~% به حکم تو موقوف کار جهان
# 34 اگر بیندت عکس تیغ آفتاب  %~% درآید به چشمش از آن آب آب
# 35 تو مشغول گنجی و شاهی و داد  %~% تو دردی نداری که دردت مباد!
# 36 تو شاهی و من کمترینت رهی  %~% مطیع توام تا چه فرمان دهی
# 37 اگر زانکه می‌باید آمد بگوی  %~% که تا پیشت آیم به سر همچو گوی
# 38 ندارم جز این آرزو از خدا  %~% که یکبار دیگر ببینم تو را
# 39 دهد چرخ فیروزه پیروزیم  %~% چو روز وصالت شود روزیم
# 40 دگر من ز پیمان تو نگذرم  %~% نبرم ز تو گر ببری سرم
# 41 اگر خاک گردم من خاکسار  %~% دگر ز آن درم برنخیزد غبار
# 42 فرستادن پیک و قاصد بسم  %~% فرستادمش وز عقب می‌رسم
# 43 سخن را بر اینگونه کوتاه کرد  %~% پس آن نامه با پیک همراه کرد
# 44 سر زلف شب را چو بر تافت روز  %~% کلید در بسته را یافت روز
# 45 چو مهر فلک دید شادی شب  %~% بشادی بخندید در زیر لب
# 46 از آن پس بسیج سفر کرد ماه  %~% شب و روز پیمود چون ماه راه
# 47 روان شد به اسبی چو باد بهار  %~% که بر وی نشیند نسیم تتار
# 48 جهنده براقی چو برق یمان  %~% رونده سمندی چو آب روان
# 49 گه از تیزیش کند می‌گشت فهم  %~% گه از رفتنش باز می‌ماند و هم
# 50 به کهسار چون ابر خوش بر شدی  %~% نه ز آن ابر کز خوی تنش تر شدی
# 51 به زیر آمدی همچو سیل از زبر  %~% نبودی ز سیرش زمین را خبر
# 52 گهش مشک و عنبر ز گرد و ms27 غبار  %~% گهش فرش و بالین ز خارا و خار
# 53 گمان برد کان خار و خارا مگر  %~% ز چینی حریر است و گل نرمتر
# 54 گهی بود بر پشت ماهیش جای  %~% گهی سود بر تارک ماه پای
# 55 بیامد چنین تا به درگاه شاه  %~% پذیره شدندش سراسر سپاه
# 56 فرو آمد و رفت در بارگه  %~% زمین را ببوسید در پیش شه
# 57 چو نرگس سر افکنده از شرم پیش  %~% ز روی شهنشاه و از کار خویش
# 58 بزرگان درگاه برخاستند  %~% به پوزش زبان را بیاراستند
# 59 که شاها کمین بنده شهریار  %~% برین آستان آمد امیدوار
# 60 گرش می‌کشی بیش ازینش سزاست  %~% وگر جرم بخشی طریق شماست
# 61 گر از ما نه عصیان پدید آمدی  %~% کجا عفو شاهان پدید آمدی
# 62 به خود کار خود را تبه می‌کنیم  %~% به امید عفوت گنه می‌کنیم
# 63 به پیش آمد آنگه صنم شرمناک  %~% به عادت ببوسید صد جای خاک
# 64 در انداخت خود را به پایش چو موی  %~% بغلتید بر خاک مانند گوی
# 65 چو برخاست چون گرد از خاک راه  %~% بزد دست در دامن پادشاه
# 66 که گر رنجشی بر دل است از منت  %~% وزین گر غباری است بر دامنت
# 67 به یکبار دامن بیفشان ز من  %~% خطا رفت خاطر مرنجان ز من
# 68 به خود بر تن خود جفا کرده‌ام  %~% خطا کردم آری خطا کرده‌ام
# 69 خطایم بپوشان که آمد تو را  %~% فزون ملک عفو از بسیط خطا
# 70 ملک بازش از خاک ره بر گرفت  %~% سرش را ببوسید و در بر گرفت
# 71 نخستین بپرسید کای ماه من  %~% تو خود چونی از رنج آمد شدن
# 72 ز سختی نباید نمودن عتیب  %~% که باشد جهان را فراز و نشیب
# 73 وجود تو را منت از دادگر  %~% که دیدم به خیر و سلامت دگر
# 74 چو از مجلس عام برخاستند  %~% نشستند و بزمی آراستند
# 75 لب ساقیان گشت خندان چو جام  %~% خم و ms28 چنگ را پخته شد کار خام
# 76 به مجلس ره چنگ دادند باز  %~% شد از پرده غیب کارش بساز
# 77 نی و نای را باد شاهی دمید  %~% دف بی‌نوا را نوائی رسید
# 78 دل عود را باز بنواختند  %~% به مجلس مقامی خوشش ساختند
# 79 برآورد خوش نازکان را شراب  %~% به رقص اندر آوردشان چو رباب
# 80 ملک گفتش ای نازنین یار من  %~% چنین سیر گشتی ز دیدار من
# 81 چه دیدی ز گرمی و سردی من  %~% که رفتی چو گل ناگهان از چمن
# 82 ترا نیک‌تر دیدم از چشم خود  %~% چرا دور کرد از منت چشم بد
# 83 به روی تو خوش بود احوال من  %~% برفتی و بر هم زدی حال من
# 84 چه گویم ز هجر تو بر جان چه رفت  %~% ز گفتن چو سوداست رفت آنچه رفت
# 85 همین به که باشیم امروز شاد  %~% ز کار گذشته نیاریم یاد
# 86 سر شمع مجلس ز می گرم بود  %~% ز گرمی درآمد زبان را گشود
# 87 که شاها مرا نیست حد جواب  %~% بگویم اگر شاه بیند صواب
# 88 فرو بردن زهر به پیش من  %~% که بردن فروگاه گفتن سخن
# 89 اگر می‌برم این سخن را فرو  %~% مثال صراحی بود با سبو
# 90 راحی به خم گفت کای خم نخست  %~% سبو خورد خون تو هست این درست
# 91 سبو راستی تلخ دادش جواب  %~% که در گردن تو است خون شراب
# 92 بلورین صراحی چو آب از سبو  %~% فرو برد چون گشت روشن بر او
# 93 اگر چه صراحی سخن گوی بود  %~% ولیکن به غایت تنک روی بود
# 94 بدان کو فرو داشت کرد این سخن  %~% به گردن فرو آمدش خون دن
# 95 چو وقت جواب سخن در گذشت  %~% نمی‌باشد آن قول را بازگشت
# 96 خموشی به وقت حکایت مکن  %~% مکن هیچ وقت خموشی سخن
# 97 خموشی گزیدن به وقت جواب  %~% خطادیده‌اند اهل صوب صواب
# 98 از آن بارگه شاه بیرون مرا ms29  %~% اگر کردی و ریخت خون مرا
# 99 بدینم خجالت کجا ماندی  %~% که در مجلسم بی‌وفا خواندی
# 100 ملک قول آن سرو دانست راست  %~% که می‌دید کز پای تا سر وفاست
# 101 بدان معترف شد که بد کرده‌ام %~% بدی با دل و جان خود کرده‌ام
# 102 بدستت کنم توبه افزون ز حد %~% بدی گفتم استغفر الله ز بد
# 103 بیا پیش تا ز آن لب چون نبات %~% دهان را بشویم به آب حیات
# 104 صنم چون شنید این سخن شاد گشت %~% درونش ز بند غم آزاد گشت
# 105 بیامد به پای ملک در فتاد %~% ملک بوسه‌اش بر سر و چشم داد
# 106 می لعل خوردند تا گاه شام %~% چو شد جام مغرب ز می لعل فام
# 107 سر ماهرویان مجلس به خواب %~% ز مستی فرو رفت چو آفتاب
# 108 سوی کاخ خود هر یکی را به دوش %~% کشیدند می در سر و رفته هوش
# 109 چنین بودشان مجلس آراستن %~% به می روز و شب کام دل خواستن
# 110 سپیده‌دم آن دم که ساقی هور %~% می لعل دادی به جام بلور
# 111 شراب صبوحی صنم خواستی %~% به می بزم عشرت بیاراستی
# 112 ملک داغ سودای آن ماه چهر %~% کشیده کشیدی می از جام مهر
# 113 در آمیختندی به هم راح و روح %~% کشیدندی از نیل داغ صبوح
# 114 سهی سرو چون گشتی از باده مست %~% بر افشاندی پای کوبنده دست
# 115 بر هر سوی کو میل کردی به ناز %~% بر آن سو کردی دل و جان و نماز
# 116 چو رفتی برفتی دل و جان روان %~% چو باز آمدی آمدی باز جان
# 117 گه رفتنش دل برفتی ز شست %~% چو باز آمدی آمدی دل به دست
# 118 بدستان چو او پایکوبان شدی %~% ز حیرت جهان دست بر هم زدی
# 119 به هر آستین کو برافشاندی %~% ملک دامنی گوهر افشاندی
# 120 ز رامشگران بانگ و فریاد خاست %~% ز جان زینهار و ز دل ms30 داد خواست
# 121 چنین عیش کردند با یکدگر %~% حسد برد گیتی بر ایشان مگر
# 122 جهان را همه وقت این رسم و خوست %~% که چون جمع بیند میان دو دوست
# 123 کند هردو را شادی و اندوه و غم %~% به تیغ جدایی ببرد ز هم
# 124 به فراش فرمود یک روز شاه %~% که بر روی صحرا زند بارگاه
# 125 سر و سرکشان را همه گرد کرد %~% ز جام بلورین می لعل خورد
# 126 نگارش ستاده در آن انجمن %~% چو سرو سهی در میان چمن
# 127 گهی داشتی جام می شاه را %~% گهی بر مغنی زدی راه را
# 128 گهی نکته خوش در انداختی %~% دل مجلس از غم بپرداختی
# 129 چو از روز یک نیمه اندر گذشت %~% سر سرفرازان ز می گرم گشت
# 130 ز گیلان فرستاده‌ای در رسید %~% که فرمانده‌اش سر ز فرمان کشید
# 131 ز طاعت برون برد یکباره سر %~% ز بیداد ویران شد آن بوم و بر
# 132 به جان نیست ایمن از او هیچکس %~% ایا شاه ایران به فریاد رس
# 133 زمانی در اندیشه شد شهریار %~% دگر باره می‌خواست از میگسار
# 134 که امروز روز نشاط است و بزم %~% نشاید به بزم اندرون یاد رزم
# 135 چو فردا برآید ز کوه آفتاب %~% ببینیم تا چیست روی صواب
# 136 دگر روز گردنکشان را بخواند %~% حکایت در این باب بسیار راند
# 137 سران سپهدار برخاستند %~% اجازت به عرض سخن خواستند
# 138 که شاها کسی جنگ گیلان نکرد %~% که آن جایگه نیست جای نبرد
# 139 نکرده است کس عزم این رزم جزم %~% نخست است فکرت دگر باره رزم
# 140 به هرکاری اندیشه باید نخست %~% همه کار از اندیشه آید درست
# 141 چو گردنکشان را صنم دید سست %~% بدانست کز چیست رنجید چست
# 142 به شاه جهان گفت ای پادشاه %~% به کام تو بادا همه سال و ماه
# 143 چو قسم من است این همه گنج و بزم %~% چرا دیگری را ms31 رسد رنج رزم
# 144 چو صافی این باده من می خورم %~% بود دردی‌اش نیز هم درخورم
# 145 به اقبال داری پیروزگر %~% من این رزم را بسته دارم کمر
# 146 ملک را موافق نیامد سخن %~% ولیکن ستودش در آن انجمن
# 147 چو خالی شد از سروران بارگاه %~% شهنشاه گفت ای دل افروز ماه
# 148 تو دانی که امروز در انجمن %~% چه گفتی به قصد دل و جان من
# 149 تو قصد سر دشمنان می‌کنی %~% و یا بیخ عمر مرا می‌کنی
# 150 شکر لب به گفتار بگشاد لب %~% که شاها نگفتم سخن بی‌سبب
# 151 بر آنند ایشان که در کارزار %~% نمی‌آید از دست من هیچ کار
# 152 مرا بلبلی در گلستان بزم %~% شمارند و خود را عقابان رزم
# 153 برآنم که ایشان کیانند و من کیستم %~% بر این در عزیز از پی چیستم
# 154 شهنشه دژم شد ز گفتار او %~% فرومانده در کار و کردار او
# 155 بدو گفت کای یار جانی من %~% مجو تلخی زندگانی من
# 156 نشد حاصل از داغ هجرم فراغ %~% چرا می‌نهی بر سر داغداغ
# 157 مرو از برم برگ دوریم نیست %~% ز تو احتمال صبوریم نیست
# 158 تو بی من توانی به هر حال زیست %~% مرا نیست ازین دستگه چاره نیست
# 159 اگر ز آنکه رای تو خواهد چنین %~% مرا نیست رای دگر غیر از این
# 160 سپاه م و ملک من ز آن تست %~% همه کشور من به فرمان تست
# 161 بخواه آنچه می‌خواهی از خواسته %~% ز مردان و اسبان آراسته
# 162 صنم روی مالید بر روی خاک %~% شهنشاه را گفت: روحی فداک!
# 163 ملک نیز چون دید که آن نیکخواه %~% سخن را نمی‌گوید الا به راه
# 164 به ناچار فرمود تا سرکشان %~% همه نامداران و لشکرکشان
# 165 سراپرده از شهر بیرون برند %~% درفش همایون به هامون برند
# 166 سحرگه که زد خسرو آسمان %~% سراپرده صبح بر خاوران
# 167 بینداخت شب خیمه‌های سیاه %~% زد از زر ms32 فلک فلکه بارگاه
# 168 ببستند بر پیل روئینه خم %~% دمیدند دم در دم گام دم
# 169 از آواز کوس و دم کره نای %~% برآمد دل کوه خارا ز جای
# 170 درفش درفشان برافراختند %~% ز هر سو سپاهی برون تاختند
# 171 هنرمند مردان با برگ و ساز %~% سر جعبه‌ها را گشادند باز
# 172 ز پولاد خفتان و آهن کلاه %~% بیاراست از پای تا سر سپاه
# 173 در آمد ز هر سو سپه فوج فوج %~% زمین شد چو دریای چین پر از موج
# 174 ز نیزه زمین چون نیستان شده %~% دلیران چو شیران غران شده
# 175 سپهدار خوبان خیل ختن %~% به هر سو خرامان در آن انجمن
# 176 به زیر اندرش نقره خنگی چو آب %~% چو بر پشت صبح دمان آفتاب
# 177 ز بس کوهه زین مرکب سوار %~% تو گفتی پلنگ است در کوهسار
# 178 همی تاخت در جامه آهنین %~% چو تابنده گوهر ز پولاد چین
# 179 میانی ز چشم تصور نهان %~% درآویخته خنجری ز آن میان
# 180 چو یک قطره آب اندر آمیخته %~% چو کوهی به مویی درآویخته
# 181 شهنشه بیامد سپه بنگریست %~% چو گردون زمین را همه خیمه دید
# 182 سیاهی لشکر کرانی نداشت %~% کسی از شمارش نشانی نداشت
# 183 به لشکر گه خویش چون بنگرید %~% لبش گشت خندان دلش می‌گریست
# 184 به دل گفت جان من است این جوان %~% که جان را فرستد بر دشمنان
# 185 که کرد این که من در جهان می‌کنم %~% ز تن جان خود را روان می‌کنم
# 186 مگر این چنین کرد یزدان نصیب %~% که مه بیشتر وقت باشد غریب
# 187 پس آن خسرو خاوری را براند %~% شکر پاره لشکری را بخواند
# 188 بر آن لشکرش میر و سالار کرد %~% دل و گوش او پر ز گفتار کرد
# 189 که: رو بخت پیروز یار تو باد %~% مراد دل اندر کنار تو باد
# 190 به هرجا که اسبت فراز آمده %~% دو اسبه ظفر پیشباز آمده
# 191 ms33 برای وداعش ملک در کنار %~% گرفت و ببارد خون در کنار
# 192 سپهدار بوسید پای ملک %~% بسی گفت در دل دعای ملک
# 193 روان شد وز آنجا ملک بازگشت %~% دگر باره با ناله دمساز گشت
# 194 دری بار بر شادمانی ببست %~% چو یعقوب با بیت احزان نشست
# 195 به غیر از غم یار چیزی نخورد %~% به جز وصل او آرزویی نکرد
# 196 شبی صورت یارش آمد به پیش %~% به زاری همی گفت با یار خویش
# 197 که ای جان من کرده از تن سفر %~% و یا روشنایی دور از نظر
# 198 کجایی و چونی و حال تو چیست %~% که بر حال من مرغ و ماهی گریست
# 199 به قصد عدو مرکب انگیختی %~% ولی خون احباب خود ریختی
# 200 چنان است بر دشمنانت نظر %~% که از دوستان نیست هیچت خبر
# 201 ببخشای بر زندگانی من %~% بیا رحم کن بر جوانی من
# 202 اگر دشمنت از دوستانت خبر %~% بیابد بگوید به خون جگر:
# 203 به جانت که صبر و قرارم نماند %~% دگر طاقت انتظارم نماند
# 204 اگر باز بینم جمالت دگر %~% نکردم جدا از وصالت دگر
# 205 نیارم زدن دم ز سوز درون %~% که می‌آید از سینه آتش برون
# 206 بود شرح حالم نوشتن محال %~% در آیینه دل ببین روی حال PageV01P12
# 1 همین قصه می‌کرد مرغی به باغ %~% ز درد جدائیش در سینه داغ
# 2 شب تیره تا روز روشن نخفت %~% غم یار خود با دل ریش گفت
# 3 برآمد به گوش ملک زاری‌اش %~% بدانست کز چیست بیماری‌اش
# 4 بدو گفت کای یار دمساز من %~% تویی در غم دوست انباز من
# 5 تو را داغ بر دل مرا بر جگر %~% بیا تا بسوزیم با یکدگر
# 6 کسی را که داغی بود بر جگر %~% دهر ناله او ز حالش خبر
# 7 همه بوی مشک آید از درون %~% چو مشک از حدیثش دمد بوی خون
# 8 ز قولش برآشفت و نالید مرغ %~% جوابیش خوش ms34 گفت و بالید مرغ
# 9 که عشق من و تو هردو یکی است %~% تفاوت میان من و تو بسی است
# 10 مرا کرد یار از بر خویش دور %~% منم عاشقی در فراقش صبور
# 11 به ناچار دور ش ز در مانده‌ام %~% بدین حالت از هجر درمانده‌ام
# 12 همه روز ز هر غمش می‌چشم %~% همه شب از ناله بر می‌کشم
# 13 به درد و غمم می‌رود روزگار %~% ندانم چه باشد سرانجام کار
# 14 تو یاری به کف داشتی چون نگار %~% بدادی ز دست از سر اختیار
# 15 چو کام دل خویشتن رانده‌ای %~% به ناکامی امروز درمانده‌ای
# 16 تو را بوده کام دلی در کنار %~% ندیده چنان کام دل روزگار
# 17 ز بیش خودش رانده‌ای ناگهان %~% ندیدم که عاشق بود کامران
# 18 ملک چون ز مرغ این حکایت شنید %~% بزد دست و بر تن گریبان درید
# 19 که دردا ز ناپایداری من %~% در این عاشقی شرمساری من
# 20 که در عاشقی اعتبارم کند %~% که مرغی چنین شرمسارم کند
# 21 چه بودی اگر بال بودی مرا %~% که با مرغ بپرید در هوا
# 22 ملک با خبال رخش صحبتی %~% شب و روز می‌داشت در خلوتی
# 23 و از آن سو سپهدار خوبان چنین %~% بیاورد لشکر به گیلان زمین
# 24 همه را پر بیشه و کوه بود %~% رهی تنگ و لشکر بس انبوه بود
# 25 درختان سر افراشته بر فلک %~% سر و بیخشان بر سما و سمک
# 26 بلندی کوهش بدان پایگاه %~% که تیغش خراشید رخسار ماه
# 27 سر کوه سوده فلک را کمر %~% چو کوه و کمر هر دو با یکدیگر
# 28 شده بر کمر کوه را حلقه یار %~% مقیمانش را اژدها یار غار
# 29 همه کوه و هامون گیاه و کیا %~% کیایی نهان در بن هر گیاه
# 30 هوایش به حدی چنان بود گرم %~% که چون موم می‌شد دل سنگ نرم
# 31 خبر چون به سالار گیلان رسید %~% که آمد درفش سپاهی پدید ms35
# 32 فرستاد از هر سویی لشکری %~% به هر مرز و بومی و هر کشوری
# 33 سپاهی بیاور مانند کوه %~% کز آن کوه و هامون همی شد ستوه
# 34 بیاراستند آن سپه کوه و در %~% به خشت و تبریزین و گیلی سپر
# 35 بدان مرز گفتی که هر مرد کشت %~% برآمد به جای علف تیغ و خشت
# 36 دو لشکر رسیدند با یکدگر %~% پر از کین درون و پر از باد سر
# 37 دو کوه گران در هم آویختند %~% دو دریا به یکدیگر آمیختند
# 38 ز باریدن تیغ و گرد غبار %~% هوا گشت چون ابر پولاد بار
# 39 فلک را دم کر و نای از خروش %~% در آن روز کر کرد چون صخره گوش
# 40 نهان گشت روی هوا در غبار %~% علم می‌فشاند آستین بر غبار
# 41 در افکند دریا بر ابرو گره %~% بپوشید در آب ماهی زره
# 42 سر سرکشان از دم تیغ چاک %~% زنان زیر لب خنده زهرناک
# 43 به ضرب تبر سر ز هم وا شده %~% چو بسته درو مغز پیدا شده
# 44 فتاده ز سر مغز گردان برون %~% بر آن مغز شمشیر گریان به خون
# 45 شد از گرد تاریک چرخ برین %~% زمین آسمان آسمان شد زمین
# 46 رخ لعل فرسوده در زیر نعل %~% ز خون آهنین نعل‌ها گشته لعل
# 47 چکا چاک شمشیر بد هولناک %~% دل کوه شد ز آن چکا چاک چاک
# 48 چه در خون گردان تبر زین نشست %~% گذشت از سر و تن تبریزین شکست
# 49 نمی‌خورد جز آب خنجر جگر %~% نمی‌کرد جز تیر بر دل گذر
# 50 سپهدار ایران چو باد وزان %~% که خیزد به فصل خزان در رزان
# 51 به هر سو که مرکب برانگیختی %~% سر از تن چو برگ رزان ریختی
# 52 گهی راند بر چپ گهی سوی راست %~% ز هر سو چو دریای چنین موج خاست
# 53 سپاه بد اندیش را روی بست %~% چو زلفش سراسر به هم در ms36 شکست
# 54 چنین تا به سر خیل گیلان رسید %~% سپهبد چو عکس درفشش بدید
# 55 به دل گفت که اینجا درفش است و مشت %~% عنان را بپیچید و بر کرد پشت
# 56 صف لشکر از جای برکنده شد %~% به هر سوی لشکر پراکنده شد
# 57 سراسیمه در دشت و کهسار گشت %~% دو روزی و آخر گرفتار گشت
# 58 وز آن پس در آن مرز ماهی نشست %~% در عدل و بیداد بگشاد و بست
# 59 چو آمد همه کار گیلان به ساز %~% به پیروزی و خرمی گشت باز
# 60 در آندم که سلطان نیلی حصار %~% ظفر یافت بر لشکر زنگبار
# 61 ببستند بر کوهه پیل کوس %~% هوا شد ز گرد زمین آبنوس
# 62 سپه را ز گیلان به ایران کشید %~% خبر چون به شاه دلیران رسید
# 63 بفرمود تا سروران سپاه  %~% سراسر پذیره شدندش به راه
# 64 بیامد سپهدار پیروز جنگ  %~% درفشی پس و پشت فیروزه رنگ
# 65 شده لعل رخسارش از آفتاب  %~% ز برگ گل لعل ریزان گلاب
# 66 نشسته بر اطراف رویش غبار  %~% چو بر گرد مه گرد مشک تتار
# 67 قدش رایت لشگر و دلبری  %~% سر رایتش خسرو خاوری
# 68 دو مشکین کمند و دو زنجیر مو  %~% فرو هشته بر آفتاب از دو سوی
# 69 ز یک سو سر دشمنان در کمند  %~% ز یک سو دل دوستانش به بند
# 70 رخش در فروغ جمالش به تاب  %~% کشیده سپر در رخ آفتاب
# 71 کجا رانده او ادهم رهنورد  %~% شده عنبر اشهب آنجا به گرد
# 72 بیامد چنین تا به درگاه شاه  %~% فرود آمد و رفت در بارگاه
# 73 چو از دور تاج شهنشه بدید  %~% نیایش کنان پیش تختش دوید
# 74 سر تخت بنهاد در پیش تخت  %~% شهنشه گرفتش در آغوش سخت
# 75 ملک مدتی آب حیوان طلب  %~% همی کرد تا باز خوردش به لب
# 76 بپرسیدش از رنج و راه دراز  %~% که چون آمدی در نشیب و فراز
# 77 ms37 بسی منت از داور دادگر  %~% که باز آمدی دوستکام از سفر
# 78 بفرمود تا مطرب دلنواز  %~% ز ساز آورد بزم عشرت به ساز
# 79 پری چهره آن جام جمشید و کی  %~% در آورد رخشان ز خورشید می
# 80 در افکند بحری به کشتی زر  %~% که در نمی‌کرد کشتی گذر
# 81 ملک تشنه آن جام می‌بستدش  %~% چو کشتی که دریا کشد در خودش
# 82 به شادی روی صنم نوش کرد  %~% زمان گذشته فراموش کرد
# 83 بفرمود دارای گیتی ستان  %~% به گنجور تا حملهای گران
# 84 به پیلان ز گنجینه بیرون برد  %~% کلاه و کمر کوه کوه آورد
# 85 نخستین از آن سرکشان پادشاه  %~% چو خورشید بخشید خلعت به ماه
# 86 چو چرخش قبای مرصع بداد  %~% چو مهرش ز زر تاج بر سر نهاد
# 87 دل و جان بر او کرده ایثار بود  %~% چه جای زر و اسب و دینار بود
# 88 به نام آوران و سران سپاه  %~% قبا و کمر داد و رومی کلاه
# 89 در گنج بگشاد و دینار داد  %~% به لشکر زهر چیز بسیار داد
# 90 بر آن ماه چندانکه که بگذشت سال  %~% فزون می‌شدش حسن همچون هلال
# 91 هوا هر نفس بود بی شرم‌تر  %~% همی کرد مهر فلک گرم‌تر
# 92 همه روزه تخم طرب کاشتند  %~% ز آب رزش آب می‌داشتند
# 93 همه ساله بودند با بزم می  %~% چه بزمی که زد خنده بر بزم کی
# 94 چنین تا برآمد برین چند سال  %~% بر آن ماه ناگه بگردید حال
# 95 خم آورد بالای سرو سهی  %~% گرفتش گل لعل رنگ بهی
# 96 نسیم خزان بر بهارش گذشت  %~% چو چشم خوش خویش بیمار گشت
# 97 طلب کرد بالین سرش از وبال  %~% نهالی وطن ساخت سیمین نهال
# 98 زمانه مه روشنش تیره کرد  %~% ز دوران رسید آفتابش به زرد
# 99 چو شد تیره روزش به شب نیم شب  %~% همین کامدش جان به لب زیر لب
# 100 به یاران خود گفت یاری کنید ms38  %~% چو مرغان بر این سرو زاری کنید
# 101 بیاید یاران و بر حال یار  %~% ببارید اشک و بنالید زار
# 102 که من داده‌ام زندگانی به باد  %~% چو گل می‌روم در جوانی به باد
# 103 بر این سبز خط و بر این گلعذار  %~% چو ابر بهاری بگریید زار
# 104 به می در ز لعلم حکایت کنید  %~% به مستی ز چشمم روایت کنید
# 105 به شادی لعل لبم می‌خورید  %~% ز من گه گهی یاد می‌آورید
# 106 به آب سرشکم بشوئید تن  %~% بسازیدم از برگ نسرین کفن
# 107 گل اندر عماری من گسترید  %~% عماریم چون غنچه گل برید
# 108 به سوی چمن تا سهی سرو ناز  %~% برد بر قد نازنینم نماز
# 109 سرآسیمه در باغ آب روان  %~% زند سنگ بر سینه دارد فغان
# 110 که او خوی خوش از من آموخته است  %~% صفای درون از من اندوخته است
# 111 بسی بر لبش کامران بوده‌ام  %~% بسی بر کنارش من آسوده‌ام
# 112 به چشم اندر آرد ز غم لاله خون  %~% چو نرگس کند شمع را سرنگون
# 113 چو در گل نهید این تن پر ز ناز  %~% ز خاکم قدم را مگیرید باز
# 114 فرو شد مه چارده نیمه شب  %~% برآورد شیرین روان را به لب
# 115 قفس خرد بشکست و طوطی پرید  %~% به هندوستان رفت و باز آرمید
# 116 بیامد که بر سر کند خاک خور  %~% نمی‌یافت کز اشک شد خاک تر
# 117 به عادت فلک بر سر کوی و راه  %~% همی ریخت از خرمن ماه کاه
# 118 همه راه ز آمد شد کهکشان  %~% پر از کاه شد چون ره کهکشان
# 119 دم صبح آهی برآورد سرد  %~% پلاسی چو شب در بر روز کرد
# 120 بلورین قدح زهره بر زد به سنگ  %~% به ناخن خراشید رخسار چنگ
# 121 دریدند خنیاگران روی دف  %~% به سر بر همی زد می لعل کف
# 122 رخ نی ز آه سیه شد سپاه  %~% نیامد برون از دمش غیر آه
# 123 ms39 ز حسرت در افتاد آتش به عود  %~% دلش سوخت وز دل بر آورد دود
# 124 نمیزد کسی با نی آنروز دم  %~% ز چشمش نمی‌آمد الا که نم
# 125 پس آنگه به کافور و مشک و گلاب  %~% بشستند اندام چون آفتاب
# 126 تن نازنین‌تر ز برگ سمن  %~% گرفتند چون غنچه‌اش در کفن
# 127 ز عود و زرش مرقدی ساختند  %~% ز دیبای چین فرش انداختند
# 128 چو شکر در آمیختندش به عود  %~% بر آمد ز سوز دل خلق دود
# 129 تو گفتی که بودش سیاه و کبود  %~% زمین در پلاس سیه تار و پود
# 130 چو تابوتش از جای برداشتند  %~% همه ناله و وای برداشتند
# 131 بزرگان سراسیمه چون بیهشان  %~% همه راه بر دوش نعشش کشان
# 132 نهادند یاران به خاک اندرش  %~% شده خشت بالین و گل بسترش
# 133 جهانا ندانم دلت چون دهد  %~% که بادی خنک بر چنین گل جهد
# 134 چنان تازه سروی چرا بر کنی %~% به تابوت در تخته بندش کنی
# 135 به کردار آتش رخش برفروخت  %~% دل آخر بر آن آتشت چون نسوخت
~~PageV01P13
# 1 از آن پس چو آمد به شاه آگهی  %~% کز آن دانه در صدف شد تهی
# 2 چو ابر از دل آتشین آه زد  %~% دو دریا بر آورد و بر ماه زد
# 3 چو گل جامه را کرد صد جای چاک  %~% چو باد صبا بر سر افشاند خاک
# 4 نشسته ملک بر سر خاک او  %~% کنان نوحه بر سروچالاک او
# 5 شهنشه همی گفت کای یار من  %~% نگار وفادار و دلدار من
# 6 دریغ آن تن ناز پرورد تو  %~% دریغا به درد من از درد تو
# 7 دریغا و دردا و وا حسرتا  %~% که شد کشته شمعم به باد فنا!
# 8 که ای سرو بالای کوتاه عمر  %~% تو عمر گرامی شدی آه عمر!
# 9 خراب است دل آه! دلدار کو  %~% جهانیست غم وای غمخوار کو
# 10 ندانم چه بودت بتا هر چه بود %~% کنون بودنی ms40 بود گفتن چه سود
# 11 سپردم به زلفت دل و هوش و جان  %~% تو را می‌سپارم به خاک این زمان
# 12 عجب باشد ای ماه رضوان سرشت  %~% اگر چون تو سروی بود در بهشت
# 13 دلم رشک بر حوض کوثر برد  %~% که سرو تو را کنار آورد
# 14 دل و جانم از رشک پیچیده‌اند  %~% که غلمان و حورت چرا دیده‌اند
# 15 به آب مژه پاک می‌شویمت  %~% تو در خاک و در آب می‌جویمت
# 16 از آن اشک ریزم چو ابر بهار  %~% که از گل برآرم تو را لاله وار
# 17 نمی‌خواستم گرد بر دامنت  %~% کنون در دل خاک بینم در تنت
# 18 اگر گرد مشک تو بر روی ماه  %~% دلم دیدی از دود گشتی سیاه
# 19 کنون بر تن تست خاکی زمی  %~% که خاک سیه بر سر آدمی
# 20 روا باشد ای آسمان اینچنین  %~% مه سر و بالا به زیر زمین
# 21 گل نازکش نیست در خورد گل  %~% که هر ذره جزویست از جان و دل
# 22 دریغا که این سرو قد آفتاب  %~% فرو رفت در بامداد شباب
# 23 شکمخواره خاکا خنک جان تو  %~% که جان جهانی است مهمان تو
# 24 تن نازکان می‌خوری زیر زیر  %~% نگشتی از این خوردنی هیچ سیر
# 25 من نامراد از تو دارم غبار  %~% که داری مراد مرا در کنار
# 26 در اول بسی بی‌قراری نمود  %~% در آخر بجز صبر درمان نبود
# 27 پس از مرگ او شاه سالی چو ماه  %~% نمی‌رفت جز در کبود و سیاه
# 28 چو درماند از وصل آن ماه رو  %~% کشیدند بر تخته‌ای شکل او
# 29 تو پنداشتی شکل آن سرو ناز  %~% بر آن تخته شاهی است بر تخت باز
# 30 در آن تخته حیران فرو ماند شاه  %~% بسی نقش از آن تخته می‌خواند شاه
# 31 ملک دید نقشی که جانش نبود  %~% از او آنچه می‌جست آتش نبود
# 32 دلا پیش از آن کز جهان بگذری  %~% بر آن باش کاول ms41 ز جان بگذری
# 33 کسی کو تواند گذشت از جهان  %~% بر او خوار و آسان بود ترک جان
# 34 بسا درد و حسرت که زیر ز می است  %~% دل خاک پر حسرت آدمی است
# 35 همه سرو بالاست در زیر خاک  %~% چو گل کرده پیراهن عمر چاک
# 36 زمانه بر آمیخت چون گل به گل  %~% تن نازنینان چین و چگل
# 37 به هر پای کان می‌نهی بر گذر  %~% سر سرفرازی است آهسته‌تر
# 38 نگوئی که خاکش بفرسوده است  %~% که او نیز چون تو کسی بوده است
# 39 کجا آن جوانان نو خاسته  %~% کجا آن عروسان آراسته
# 40 کشیدند در پرده خاک‌رو  %~% جهان داد بر بادشان رنگ و بو
# 41 بهار آمد و خاک را کرد باز  %~% زمین را به صحرا در افکند راز
# 42 ز مهد زمین هر پری طلعتی  %~% برون آمد امروز در صورتی
# 43 شکوفه چو نازک تن سیمبر  %~% ز صندوق چوبین برون کرده سر
# 44 بنفشه است مشکین سر زلف یار  %~% بریده ز یار خودش روزگار
# 45 چو زلفش از آن رو سرافکنده است  %~% بخاک سیه در پراکنده است
# 46 بر آنم که سوسن پریزاده‌ای است  %~% زبان آور و خوب آزاده‌ای است
# 47 زبان دارد اما ز راه کهن  %~% اجازت ندارد که گوید سخن
# 48 سهی سرو یاری نگاری است چیست %~% که بر جویبار از روان دست شست
# 49 هوای خرامیدن است اندر او %~% به دستان ولی سرو را پای کو
# 50 بر آن گلرخان نوحه‌گر شد سحاب %~% بدیشان همی بارد از دیده آب
# 51 کجا آن رخ ناز پروردشان %~% بیا این زمان بین گل زردشان
# 52 اجل بر سمن خاکشان بیخته %~% چو گل نازک اندامشان ریخته
# 53 وگرنه خروشیدن مرغ چیست %~% نگویی که این نالش از بهر کیست
# 54 چرا لاله را بهر خون جوشیده‌ است %~% بنفشه کبود از چه پوشیده است
# 55 چرا باد در خاک غلطان شود %~% چرا آب گریان و نالان شود
# 56 ms42 به مقدار خود هریکی را غمی است %~% دلی نیست کو خالی از ماتمی است
# 57 که باشد که از دوری دل گسل  %~% نگرید مگرسنگ پولاد دل
# 58 خطا می‌کنم سنگ را نیز هم %~% دمی چشم‌ها نیست خالی زنم
# 59 اگر شمع بینی بدانی یقین %~% که می‌سوزد از فرقت انگبین
# 60 به خونابه رخسار از آن شست لعل %~% که خواهد جدایی ز کان جست لعل
# 61 دل نافه ز آن روسیه گشت و ریش %~% که خواهد بریدن ز دلدار خویش
# 62 صبا گفت با نافه مشک چین %~% که بهر چه خون می‌خوری چون چنین
# 63 جهان پروریدت به خون جگر %~% شدی پیش اهل جهان معتبر
# 64 چرا دل سیاهی و خون می‌خوری %~% به خون جگر چون بسر می‌بری
# 65 به باد صبا گفت در نافه مشک %~% که از هجر شد بر تنم پوست خشک
# 66 از آن در دلم شد سیاهی پدید %~% که نافم جهان بر جدایی برید
# 67 هنوز آن زمان در شکم خون خورم %~% که دور فلک برد از مادرم
# 68 صبا گفتش ای نافه مشک بس! %~% دم اندر کش ارچه تویی خوش نفس
# 69 جهان گرچه از یار خویشت برید %~% تو را این بزرگی ز هجران رسید
# 70 گول کهنه‌ای داشتی درختا %~% ز دیبای چین داری اکنون قبا
# 71 گهی شاهدان از نسیم تو مست %~% گهی با بتان در گریبانت دست
# 72 تو را خود بس است این قدر عیب و عار %~% که افکند مادر به صحرایت خوار
# 73 اگر بیش ازین غرق خون آمدی %~% شدی پاک و ز آهو برون آمدی
# 74 به باد صبا گفت مشک ختن %~% که این قصه باد است از آن دم مزن
# 75 اگر چه مرا حرمت اینجاست بیش %~% ولیکن خوشا صحبت یار خویش
# 76 که در خانه با یار خوردن جگر %~% به است ز شکر در مقامی دگر
# 77 به نرگس نگر کز گلش بر کنند %~% ز سیم و زرش فرش ms43 و بستر زنند
# 78 فراق دیار و هوای وطن %~% کند کاخ زرینش بیت الحزن
# 79 غریبی نه رنگش گذارد نه روی %~% به باد هوایش دهد رنگ و بوی
# 80 همان شوق مسکن بود در سرش %~% بود کوخ خود به ز کاخ زرش
# 81 به نار حجیم از کسی خوی کرد %~% بود بر دلش باد فردوس سرد
# 82 سمندر که او دل بر آتش نهاد %~% نسیم سمن بر دلش هست باد
# 83 ز یاران جدایی مکن بی‌سبب %~% که هجر است بی‌اختیار از عقب
# 84 تن از چاره هجر بیچاره گشت %~% ز رنج بریدن دلش پاره گشت
# 85 نخواهی که گردی به هجران اسیر %~% برو هیچ پیوند با کس مگیر
# 86 تو خود باش همراز و دمساز خویش %~% مکن دیگران را تو انباز خویش
# 87 نیابی به از جان خود همدمی %~% نبینی به از خویشتن محرمی
# 88 که با دوست یاری اگر دل نهد %~% وگر جان دهد زو دلش چون رهد
# 89 به شمشیر گاه جوانی ز جان %~% بریدن بود بهتر از دوستان
# 90 شنیدم که صاحبدلی وقت گشت %~% به دکانچه درزییی بر گذشت
# 91 در آن حالت او جامه‌ای می‌درید %~% خورش دریدن به گوشش رسید
# 92 بنالید صاحبدل از ناله‌اش %~% ز مژگان روان شد به رخ ژاله‌اش
# 93 بر آورد افغان که آه از فراق %~% جهان گشت بر دل سیاه از فراق
# 94 جدایی تن از جان جدا می‌کند %~% جدایی چه گویم چه‌ها می‌کند
# 95 ببینید تا این دو سه پود و تار %~% چه فریاد بر خویشتن می‌زنند
# 96 از اینجا نظر کن به حال دو دوست %~% به هم بوده یک چون مغز و پوست
# 97 دو نازک دو همدم دو هم خوی گل %~% مصاحب چو رنگ گل و بوی گل
# 98 در آن روز بی‌اختیاری نگر %~% که شان دور باید شد از یکدیگر
# 99 جهانا ندانم چه آیین تو است %~% چه بنیاد بر مهر و بر کین تو است
# 100 ms44 که سرو سهی را در آری به ناز %~% کنی سر بلندش به عمر دراز
# 101 ز بیخ و بنش ناگهان برکنی %~% کنی سرنگونش به خاک افکنی
# 102 اگر مرگ را آوری در نظر %~% حقیقت جدایی است از یکدگر
# 103 مه و مهر از آنرو گرفته دلند %~% که هر ماهی از یکدگر بگسلند
# 104 ثریا بود جمع دانی چرا %~% که از جمع او کس نگردد جدا
# 105 به خورشید گفتم که درگاه بام %~% زخت از چه چون گل شود لعل فام
# 106 چرا می‌شوی آخر زود زرد %~% چو برگ رزان از دم باد سرد
# 107 دمی چهره‌ات ارغوانی بود %~% گهی چون رخم زعفرانی بود
# 108 چو بشنید رخساره پرتاب کرد %~% دو چشم از ستاره پر از آب کرد
# 109 جوابیم گرم از سر مهر گفت %~% به مژگان اندیشه از دل برفت
# 110 که هر صبحدم چشم من می‌جهد %~% ز دیدار یاران خبر می‌دهد
# 111 به روی عزیزان این انجمن %~% رخم سرخ و روشن شود چشم من
# 112 شبانگه که آید زمان فراق %~% که بادا سیه دودمان فراق
# 113 شود چشمه بخشت من تیره آب %~% نه توش و توانم بماند نه تاب
# 114 ز بیم جدایی غمی می‌شوم %~% به خود زرد و لرزان فرو می‌روم
# 115 جهان را جفا و ستم رسم و خوست %~% نخواهد وفا کرد با هیچ دوست
# 116 کدامین گل تازه از خاک زاد %~% که آخر زمانه ندادش به باد
# 117 سهی سرو گشت از هوا سر بلند %~% در آخر ز پا هم هوایش فکند
# 118 کجا آن چو گل نازکان چگل %~% که اکنون چخ رخسار ایشان چه گل
# 119 بسا سرو کان گشت با خاک راست %~% بس آب حیاتا که آن خاک راست
# 120 بسا سرو بالا که زیر ز می است %~% دل خاک بر حسرت آدمی است
# 121 بغایت شبیه است نرگس به دوست %~% که زرین قدح مانده از چشم اوست!
# 122 خوشا لاله و چهره فرخش ms45 %~% که دارد نشانی ز خال رخش
# 123 شب تیره چون زنگی بسته لب %~% گشادم زبان را و گفتم به شب
# 124 که بهر چه چون صبح خندان شود %~% ستاره ز روی تو ریزان شود
# 125 بغایت سیه کاسه‌ای در سحر %~% چو چشمم چه ریزی به دامان گهر
# 126 شب تیره گفتا که باید مرا %~% سحرگه شدن زین شبستان جدا
# 127 ز سودای یار و فراق دیار %~% به وقت سحر می‌شوم اشکبار
# 128 ستاره خود از جای خود چون رود %~% سرشک است کز چشم من می‌رود
# 129 سحر وقت اسفار و رحلت بود %~% از آن در سحر مرغ نالان شود
# 130 از آن در سحر کوس دارد فغان %~% ز چشم هوا اشک باشد روان
# 131 به گاه وداع دیار از حزن %~% کدامین سیه دل نگرید چو من
# 132 شب مرگ روز فراق است و بس %~% که روز جدایی مبیند کس
# 133 چه خوش گفت دانای هندوستان %~% که هرگز مرا با کسی در جهان
# 134 نخواهم که هیچ آشنایی بود %~% مبادا که روزی جدایی بود
# 135 فراق از نبودی نمردی کسی %~% جفای محبت نبردی کسی
# 136 ز کشته دل خاک پر خون شدست %~% از آن خون رخ لاله گلگون شده است
# 137 گرانمایه گنجی است این آدمی %~% دریغ این چنین گنج زیر زمی
# 138 ز حسرت که دارد زمین در درون %~% کناره ندارد که آید برون
# 139 به هر گل که برکرده از گل سر است %~% هزاران سمن رخ به زیر اندر است
# 140 شبی می‌شنیدم که با جان بدن %~% همی گفت در زیر لب این سخن
# 141 که ای نازنین مونس و همنفس %~% تو دانی که غیر از توام نیست کس
# 142 ز خاک سیاهم تو برداشتی %~% گلین خانه‌ام را تو افراشتی
# 143 منم خاک و از صحبتت زنده‌ام %~% چو دور از تو باشم پراکنده‌ام
# 144 به هم سالها عیش‌ها رانده‌ایم %~% بسی دست عشرت برافشانده‌ایم
# 145 تو را من به صد ms46 ناز پرورده‌ام %~% دمی بی تو خود بر نیاورده‌ام
# 146 من و تو دو هم صحبت و مونسیم %~% چو رفتیم کی باز با هم رسیم
# 147 تو آب حیاتی و من خاک تو %~% غباری ز من بر دل پاک تو
# 148 چو تو رفته باشی برون زین مغاک %~% چه من پیشت آنگه چه یک مشت خاک
# 149 مرا از تو هرگز رهایی مباد %~% میان من و تو جدایی مباد
# 150 تن این راز می‌گفت در گوش جان %~% چو بشنید دادش جوابی روان
# 151 که ما هردو از یک شکم زاده‌ایم %~% به هم هریک از جایی افتاده‌ایم
# 152 مرا سربلندی ز پستی توست %~% همین پایه از زیر دستی توست
# 153 من این حال خوش از بدن یافتم %~% ز پهلوی تست آنچه من یافتم
# 154 اگرچه بر آرد سپهرم ز تو %~% کجا برکند بیخ مهرم ز تو
# 155 تو را حق نعمت بسی بر من است %~% مرا حق سعی تو در گردن است
# 156 چو ما روزگاری به هم بوده‌ایم %~% به اقبال یکدیگر آسوده‌ایم
# 157 نباشد عجب گر بنالم ز غم %~% که سخت است بر ما بریدن ز هم
# 158 کنون ما که از هم جدا می‌شویم %~% به منزلگه خویشتن می‌رویم
# 159 جدایی ضروریست معذور دار %~% که ما را در این نیست هیچ اختیار
# 160 قضا چون در آشنایی گشاد %~% اساس جهان بر جدایی نهاد
# 161 خدای جهان است بی‌یار و جفت %~% کسی را بر این در جهان نیست گفت
# 162 در اندام خود بنگر اول ببین %~% که از هم جدا ساخت جان آفرین
# 163 دو چشم تو را هردو چون فرقدان %~% حجابی عجب بینی اندر میان
# 164 به غیر از دو ابرو که پیوسته‌اند %~% به پیشانی آن نیز بر بسته‌اند
# 165 دو گوشند در گوشه‌ای هر یکی %~% تعاقب ندارد یکی بر یکی
# 166 دو دست و دو پا را همین صورت است %~% مراد آنکه بنیاد بر فرقت است
# 167 مه و خور ms47 دلیل تو روشن بسند %~% که هر ماه یکبار با هم رسند
# 168 نهاده شب اندر پی روز سر %~% نبینند هرگز رخ یکدیگر
# 169 چنین گفت یک روز نوشیروان %~% به موبد که ای پیر روشن روان
# 170 من اندر جهان از سه چیزم به رنج %~% کز آن بر دلم سرد شد تاج و گنج
# 171 یکی مرگ کز وی شود روی زرد %~% دوم زن که ننگ اندر آرد به مرد
# 172 سوم علت آز و رنج و نیاز %~% کزو جان به رنج است و تن در گداز
# 173 چنین داد پاسخ که ای شهریار %~% نگر تا نداری تو این هرسه خوار
# 174 اگر ز آنکه رن نیستی در جهان %~% نبودی چو تو شاه روشن روان
# 175 قباد از جهان را بپرداختی %~% تو تاج شهی را بر افراختی
# 176 مرا گر نبودی به تختت نیاز %~% چرا بردمی پیش تختت نماز
# 177 حکیمی که جان و جهان آفرید %~% زمین گسترید و زمان آفرید
# 178 یقین دان که هر چیز کو ساخته است %~% به حکمت حکیمانه پرداخته است
~~PageV01P14
# 1 الا ایکه داری امید وصال %~% به یکبارگی از جدایی مثال
# 2 فراق و وصال است عیش و اجل %~% در این هردو هستند یاس و امل
# 3 امید وصال است در اشتیاق %~% ولی در وصال است بیم فراق
# 4 امید نعیم است و بیم جحیم %~% به هر حال امید بهتر که بیم
# 5 فراق است مشاطه روی عشق %~% نهد بر رخ شاهدان موی عشق
# 6 شب تیره را هست امید بام %~% ولی بام را در کمی است شام
# 7 اگرچه وصال است خوش بر مذاق %~% نیرزد به تلخی روز فراق
# 8 دلا گر نه تلخی هجران بدی %~% کجا لذت وصل پیدا شدی
# 9 مراد از دلارام عشق است و بس %~% ز وصلت شود که هوی و هوس
# 10 جدایی کند عشق را تیزتر %~% بود خنجر هجر خون ریزتر
# 11 لب وصل شیرین کند کام دل %~% حرام ms48 است بر عاشق آرام دل
# 12 کمال ات مر عاشقان را وصال %~% جدایی جهان را بر آرد کمال
# 13 مجو آنچه کام تو حاصل کند %~% ز چیزی که مقصود باطل کند
# 14 جوانی جوانبخت و خورشید چهر %~% شنیدم که بام مه رخی داشت مهر
# 15 چو مژگان خود در تمنای او %~% همی ریخت گوهر به بالای او
# 16 شب و روز از مهر چون ماه و خور %~% فشاندی بر آن ماهرو سیم و زر
# 17 نصیبی ازو جز خیالی نداشت %~% مرادی به غیر از وصالی نداشت
# 18 گل اندام دامن از او می‌کشید %~% بر او سایه سروش نمی‌گسترید
# 19 چو نرگس نمی‌کرد در وی نظر %~% سر اندر نیاورد با او به زر
# 20 خراباتی بی‌سر و پا و مست %~% به یکبارگی داده طاقت ز دست
# 21 به سودای دلدار دل بسته داشت %~% ز هجران رویش دلی خسته داشت
# 22 بدان سرو سیمین هوایی نمود %~% به آتش هوا بیشتر میل بود
# 23 نمی‌جست جز عشق کامی ز دوست %~% از او خواست مغز حقیقت نه پوست
# 24 چو باز آید آب وصالش به جو %~% فرو می‌رود آتش تیز او
# 25 یکی کرد از آن ماه پیکر سوال %~% که با من بگو ای جهان جمال
# 26 جوانی بدین حسن و رای و خرد %~% که هر موی او دل به جایی خرد
# 27 چراش آنچنان خوار بگذاشتی %~% سر ناسزایی برافراشتی
# 28 نگارین صنم خوش جوابیش گفت %~% به الماس یاقوت در نوش سفت
# 29 که من همچو خورشیدم و چون هلال %~% نمی‌جوید از من بجز اتصال
# 30 جوان همچو بدر است و من خور مثال %~% نمی‌جوید از من جز از اتصال
# 31 ز دوری من گرچه کاهد چو ماه %~% در آخر به وصلم پناهد چو ماه
# 32 همین کاجتماعی فتد بعد ازآن %~% از آن نور مهرش نماند نشان
# 33 ولی می‌کند این پراکنده حال %~% ز من نور مهرش طلب چون هلال
# 34 ز من هر ms49 زمانی شود دورتر %~% درونش ز عشق است مهجورتر
# 35 همین تا کند مهر کارش تمام %~% از او نور خواهند مردم بوام
# 36 چو می‌گر چه تلخ است طعم فراق %~% ازو شکرین است جان را مذاق
# 37 به خسرو لب لعل شیرین رسید %~% ولی لذت عشق فرهاد دید
# 38 به پولاد فرهاد خارا شکافت %~% مراد دل خود در آن سنگ یافت
# 39 همه روز خسرو پی وصل تاخت %~% خنک جان آن کس که با هجر ساخت
# 40 کسی دولت کعبه عشق دید %~% که رنج بیابان هجران کشید
# 41 از آن نیست در عشق خسرو قوی %~% که می‌جست در عاشقی خسروی
# 42 ز پرویز فرهاد از آن بر گذشت %~% کزین پیر فرهاد کش درگذشت
# 43 یکی گفت مجنون چو مجنون شدی %~% سرو سرور عاشقان چون شدی
# 44 بود بخت عاشق ز وصل حبیب %~% از این قسم هرگز نبودت نصیب
# 45 شود کار عاشق ز صحبت تمام %~% تو را یار هرگز نبخشید کام
# 46 بس آشفته می‌بینم این کار تو %~% چرا شد چنین گرم بازار تو
# 47 چنین داد پاسخی که من اتصال %~% نجستم ز معشوق در هیچ حال
# 48 ز لیلی مرا آرزو هجر بود %~% در عشق بر من ز هجران گشود
# 49 اگر دیگری وصل جوید ز دوست %~% مراد من از دوست سودای اوست
# 50 مبارک زمانس است دور وصال %~% به شرطی که افزون بود اتصال
# 51 دل ار قیمت هجر بشناختی %~% به وصل از فراقش نپرداختی
# 52 نگویی که دل خسته‌ام در فراق %~% که با دوست پیوسته‌ام در فراق
# 53 ز دوری سخن گشت روز دراز %~% کنون خواهم آمد از راز باز
# 54 اگر شرح دوری دهم بر دوام %~% نخواهد شد این قصه هرگز تمام
# 55 نگویم که سلمان تویی کم ز کم %~% گرفتم که بیشی ز هوشنگ و جم
# 56 بین تا از آن پایه سروری %~% چه بردند ایشان تو نیز آن بری
# 57 اگر نردبانی نهی بر فلک ms50 %~% به قصر فلک بر شوی چون ملک
# 58 از آن قصر دوران به زیر آردت %~% چو آهو به چنگال شیر آردت
# 59 اگر شیر یا اژدهایی به زور %~% سرانجام خواهی شدن صید گور
# 60 اگر خواجه‌ای ور امیر اجل %~% نیابی رهایی ز تیر اجل
# 61 اگر رستمی و خود بمردی و نام %~% وگر زال زر هستی از تخم سام
# 62 مبین تا که بختت فزون می‌شود %~% ببین تا سرانجام چون می‌شود
# 63 مجو کام کاین جایگه کام نیست %~% سفر کن که اینجای آرام نیست
# 64 اقامت چه سازی بدر می‌روی %~% از اینجا به جای دگر می‌روی
# 65 چرا خفته‌ای خیز کاری بساز %~% که خود در پی تست خوابی دراز
# 66 چه می‌آیی ای دل بدین خوان فرو %~% که می‌آید این خان ویران فرو
# 67 چنان زی که در راحت آباد جان %~% بر آسایی از رحمت آن جهان
# 68 الی به خاصان درگاه تو %~% تن و جان فدا کرده در راه تو
# 69 به عرفان معروف سر سری %~% که پایان کارم به خیر آوری
PageV01P15 ms51