Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ

Οἰδίπους τέκνον τυφλοῦ γέροντος Ἀντιγόνη, τίνας χώρους ἀφίγμεθʼ ἢ τίνων ἀνδρῶν πόλιν; τίς τὸν πλανήτην Οἰδίπουν καθʼ ἡμέραν τὴν νῦν σπανιστοῖς δέξεται δωρήμασιν; σμικρὸν μὲν ἐξαιτοῦντα, τοῦ σμικροῦ δʼ ἔτι μεῖον φέροντα, καὶ τόδʼ ἐξαρκοῦν ἐμοί· στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὠ χρόνος ξυνὼν μακρὸς διδάσκει καὶ τὸ γενναῖον τρίτον. ἀλλʼ, ὦ τέκνον, θάκησιν εἴ τινα βλέπεις ἢ πρὸς βεβήλοις ἢ πρὸς ἄλσεσιν θεῶν, στῆσόν με κἀξίδρυσον, ὡς πυθώμεθα ὅπου ποτʼ ἐσμέν· μανθάνειν γὰρ ἥκομεν ξένοι πρὸς ἀστῶν, ἃν δʼ ἀκούσωμεν τελεῖν. Ἀντιγόνη πάτερ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, πύργοι μέν, οἳ πόλιν στέγουσιν, ὡς ἀπʼ ὀμμάτων, πρόσω· χῶρος δʼ ὅδʼ ἱερός, ὡς ἀπεικάσαι, βρύων δάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου· πυκνόπτεροι δʼ εἴσω κατʼ αὐτὸν εὐστομοῦσʼ ἀηδόνες· οὗ κῶλα κάμψον τοῦδʼ ἐπʼ ἀξέστου πέτρου· μακρὰν γὰρ ὡς γέροντι προὐστάλης ὁδόν. Οἰδίπους κάθιζέ νύν με καὶ φύλασσε τὸν τυφλόν. Ἀντιγόνη χρόνου μὲν οὕνεκʼ οὐ μαθεῖν με δεῖ τόδε. Οἰδίπους ἔχεις διδάξαι δή μʼ ὅποι καθέσταμεν; Ἀντιγόνη τὰς γοῦν Ἀθήνας οἶδα, τὸν δὲ χῶρον οὔ. Οἰδίπους πᾶς γάρ τις ηὔδα τοῦτό γʼ ἡμὶν ἐμπόρων. Ἀντιγόνη ἀλλʼ ὅστις ὁ τόπος ἦ μάθω μολοῦσά ποι; Οἰδίπους ναί, τέκνον, εἴπερ ἐστί γʼ ἐξοικήσιμος. Ἀντιγόνη ἀλλʼ ἐστὶ μὴν οἰκητός· οἴομαι δὲ δεῖν οὐδέν· πέλας γὰρ ἄνδρα τόνδε νῷν ὁρῶ. Οἰδίπους ἦ δεῦρο προσστείχοντα κἀξορμώμενον; Ἀντιγόνη καὶ δὴ μὲν οὖν παρόντα· χὤ τί σοι λέγειν εὔκαιρόν ἐστιν, ἔννεφʼ, ὡς ἀνὴρ ὅδε. Οἰδίπους ὦ ξεῖνʼ, ἀκούων τῆσδε τῆς ὑπέρ τʼ ἐμοῦ αὑτῆς θʼ ὁρώσης, οὕνεχʼ ἡμὶν αἴσιος σκοπὸς προσήκεις ὧν ἀδηλοῦμεν φράσαι— Ξένος πρὶν νῦν τὰ πλείονʼ ἱστορεῖν, ἐκ τῆσδʼ ἕδρας ἔξελθʼ· ἔχεις γὰρ χῶρον οὐχ ἁγνὸν πατεῖν. Οἰδίπους τίς δʼ ἔσθʼ ὁ χῶρος; τοῦ θεῶν νομίζεται; Ξένος ἄθικτος οὐδʼ οἰκητός· αἱ γὰρ ἔμφοβοι θεαί σφʼ ἔχουσι, Γῆς τε καὶ Σκότου κόραι. Οἰδίπους τίνων τὸ σεμνὸν ὄνομʼ ἂν εὐξαίμην κλύων; Ξένος τὰς πάνθʼ ὁρώσας Εὐμενίδας ὅ γʼ ἐνθάδʼ ἂν εἴποι λεώς νιν· ἄλλα δʼ ἀλλαχοῦ καλά. Οἰδίπους ἀλλʼ ἵλεῳ μὲν τὸν ἱκέτην δεξαίατο· ὡς οὐχ ἕδρας γῆς τῆσδʼ ἂν ἐξέλθοιμʼ ἔτι. Ξένος τί δʼ ἐστὶ τοῦτο; Οἰδίπους ξυμφορᾶς ξύνθημʼ ἐμῆς. Ξένος ἀλλʼ οὐδʼ ἐμοί τοι τοὐξανιστάναι πόλεως δίχʼ ἐστὶ θάρσος, πρίν γʼ ἂν ἐνδείξω τί δρῶ. Οἰδίπους πρός νυν θεῶν, ὦ ξεῖνε, μή μʼ ἀτιμάσῃς, τοιόνδʼ ἀλήτην, ὧν σε προστρέπω φράσαι. Ξένος σήμαινε, κοὐκʼ ἄτιμος ἔκ γʼ ἐμοῦ φανεῖ. Οἰδίπους τίς ἔσθʼ ὁ χῶρος δῆτʼ, ἐν ᾧ βεβήκαμεν; Ξένος ὅσʼ οἶδα κἀγὼ πάντʼ ἐπιστήσει κλύων· χῶρος μὲν ἱερὸς πᾶς ὅδʼ ἔστʼ· ἔχει δέ νιν σεμνὸς Ποσειδῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸς Τιτὰν Προμηθεύς· ὃν δʼ ἐπιστείβεις τόπον, χθονὸς καλεῖται τῆσδε χαλκόπους ὀδός, ἔρεισμʼ Ἀθηνῶν· οἱ δὲ πλησίοι γύαι τόνδʼ ἱππότην Κολωνὸν εὔχονται σφίσιν ἀρχηγὸν εἶναι καὶ φέρουσι τοὔνομα τὸ τοῦδε κοινὸν πάντες ὠνομασμένοι. τοιαῦτά σοι ταῦτʼ ἐστίν, ὦ ξένʼ, οὐ λόγοις τιμώμενʼ, ἀλλὰ τῇ ξυνουσίᾳ πλέον. Οἰδίπους ἦ γάρ τινες ναίουσι τούσδε τοὺς τόπους; Ξένος καὶ κάρτα, τοῦδε τοῦ θεοῦ γʼ ἐπώνυμοι. Οἰδίπους ἄρχει τις αὐτῶν ἢ ʼπὶ τῷ πλήθει λόγος; Ξένος ἐκ τοῦ κατʼ ἄστυ βασιλέως τάδʼ ἄρχεται. Οἰδίπους οὗτος δὲ τίς λόγῳ τε καὶ σθένει κρατεῖ; Ξένος Θησεὺς καλεῖται, τοῦ πρὶν Αἰγέως τόκος. Οἰδίπους ἆρʼ ἄν τις αὐτῷ πομπὸς ἐξ ὑμῶν μόλοι; Ξένος ὡς πρὸς τί λέξων ἢ καταρτύσων μολεῖν; Οἰδίπους ὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα. Ξένος καὶ τίς πρὸς ἀνδρὸς μὴ βλέποντος ἄρκεσις; Οἰδίπους ὅσʼ ἂν λέγωμεν πάνθʼ ὁρῶντα λέξομεν. Ξένος οἶσθʼ, ὦ ξένʼ, ὡς νῦν μὴ σφαλῇς; ἐπείπερ εἰ γενναῖος, ὡς ἰδόντι, πλὴν τοῦ δαίμονος, αὐτοῦ μένʼ οὗπερ κἀφάνης, ἕως ἐγὼ τοῖς ἐνθάδʼ αὐτοῦ μὴ κατʼ ἄστυ δημόταις λέξω τάδʼ ἐλθών· οἵδε γὰρ κρινοῦσί σοι εἰ χρή σε μίμνειν ἢ πορεύεσθαι πάλιν. Οἰδίπους ὦ τέκνον, ἦ βέβηκεν ἡμὶν ὁ ξένος; Ἀντιγόνη βέβηκεν, ὥστε πᾶν ἐν ἡσύχῳ, πάτερ, ἔξεστι φωνεῖν, ὡς ἐμοῦ μόνης πέλας. Οἰδίπους ὦ πότνιαι δεινῶπες, εὖτε νῦν ἕδρας πρώτων ἐφʼ ὑμῶν τῆσδε γῆς ἔκαμψʼ ἐγώ, Φοίβῳ τε κἀμοὶ μὴ γένησθʼ ἀγνώμονες, ὅς μοι, τὰ πόλλʼ ἐκεῖνʼ ὅτʼ ἐξέχρη κακά, ταύτην ἔλεξε παῦλαν ἐν χρόνῳ μακρῷ, ἐλθόντι χώραν τερμίαν, ὅπου θεῶν σεμνῶν ἕδραν λάβοιμι καὶ ξενόστασιν, ἐνταῦθα κάμψειν τὸν ταλαίπωρον βίον, κέρδη μὲν οἰκήσαντα τοῖς δεδεγμένοις, ἄτην δὲ τοῖς πέμψασιν, οἵ μʼ ἀπήλασαν· σημεῖα δʼ ἥξειν τῶνδέ μοι παρηγγύα, ἢ σεισμὸν ἢ βροντήν τινʼ ἢ Διὸς σέλας, ἔγνωκα μέν νυν ὥς με τήνδε τὴν ὁδὸν οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ πιστὸν ἐξ ὑμῶν πτερὸν ἐξήγαγʼ εἰς τόδʼ ἄλσος· οὐ γὰρ ἄν ποτε πρώταισιν ὑμῖν ἀντέκυρσʼ ὁδοιπορῶν, νήφων ἀοίνοις, κἀπὶ σεμνὸν ἑζόμην βάθρον τόδʼ ἀσκέπαρνον. ἀλλά μοι, θεαί, βίου κατʼ ὀμφὰς τὰς Ἀπόλλωνος δότε πέρασιν ἤδη καὶ καταστροφήν τινα, εἰ μὴ δοκῶ τι μειόνως ἔχειν, ἀεὶ μόχθοις λατρεύων τοῖς ὑπερτάτοις βροτῶν. ἴτʼ, ὦ γλυκεῖαι παῖδες ἀρχαίου Σκότου, ἴτʼ, ὦ μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι πασῶν Ἀθῆναι τιμιωτάτη πόλις, οἰκτίρατʼ ἀνδρὸς Οἰδίπου τόδʼ ἄθλιον εἴδωλον· οὐ γὰρ δὴ τόδʼ ἀρχαῖον δέμας. Ἀντιγόνη σίγα· πορεύονται γὰρ οἵδε δή τινες χρόνῳ παλαιοί, σῆς ἕδρας ἐπίσκοποι. Οἰδίπους σιγήσομαί τε καὶ σύ μʼ ἐξ ὁδοῦ πόδα κρύψον κατʼ ἄλσος, τῶνδʼ ἕως ἂν ἐκμάθω τίνας λόγους ἐροῦσιν· ἐν γὰρ τῷ μαθεῖν ἔνεστιν ηὑλάβεια τῶν ποιουμένων.

Χορός ὅρα. τίς ἄρʼ ἦν; ποῦ ναίει; ποῦ κυρεῖ ἐκτόπιος συθεὶς ὁ πάντων ὁ πάντων ἀκορέστατος; προσδέρκου λεῦσσέ νιν, προσπεύθου πανταχῇ. πλανάτας πλανάτας τις ὁ πρέσβυς οὐδʼ ἔγχωρος· προσέβα γὰρ οὐκ ἄν ποτʼ ἀστιβὲς ἄλσος ἐς τᾶνδʼ ἀμαιμακετᾶν κορᾶν, ἃς τρέμομεν λέγειν καὶ παραμειβόμεσθʼ ἀδέρκτως, ἀφώνως, ἀλόγως τὸ τᾶς. εὐφάμου στόμα φροντίδος ἱέντες, τὰ δὲ νῦν τινʼ ἥκειν λόγος οὐδὲν ἅζονθʼ, ὃν ἐγὼ λεύσσων περὶ πᾶν οὔπω δύναμαι τέμενος γνῶναι ποῦ μοί ποτε ναίει. Οἰδίπους ὅδʼ ἐκεῖνος ἐγώ· φωνῇ γὰρ ὁρῶ, τὸ φατιζόμενον. Χορός ἰὼ ἰώ, δεινὸς μὲν ὁρᾶν, δεινὸς δὲ κλύειν. Οἰδίπους μή μʼ, ἱκετεύω, προσίδητʼ ἄνομον. Χορός Ζεῦ ἀλεξῆτορ, τίς ποθʼ ὁ πρέσβυς; Οἰδίπους οὐ πάνυ μοίρας εὐδαιμονίσαι πρώτης, ὦ τῆσδʼ ἔφοροι χώρας. δηλῶ δʼ· οὐ γὰρ ἂν ὧδʼ ἀλλοτρίοις ὄμμασιν εἷρπον κἀπὶ σμικροῖς μέγας ὥρμουν.

Χορός ἐή, ἀλαῶν ὀμμάτων ἆρα καὶ ἦσθα φυτάλμιος; δυσαίων μακραίων γʼ, ὅσʼ ἐπεικάσαι. ἀλλʼ οὐ μὰν ἔν γʼ ἐμοὶ προσθήσει τάσδʼ ἀράς. περᾷς γάρ, περᾷς· ἀλλʼ ἵνα τῷδʼ ἐν ἀ- φθέγκτῳ μὴ προπέσῃς νάπει ποιάεντι, κάθυδρος οὗ κρατὴρ μειλιχίων ποτῶν ῥεύματι συντρέχει, τόν, ξένε πάμμορʼ, εὖ φύλαξαι; μετάσταθʼ ἀπόβαθι. πολ- λὰ κέλευθος ἐρατύει· κλύεις, ὦ πολύμοχθʼ ἀλᾶτα; λόγον εἴ τινʼ οἴσεις πρὸς ἐμὰν λέσχαν, ἀβάτων ἀποβάς, ἵνα πᾶσι νόμος, φώνει· πρόσθεν δʼ ἀπερύκου. Οἰδίπους θύγατερ, ποῖ τις φροντίδος ἔλθῃ; Ἀντιγόνη ὦ πάτερ, ἀστοῖς ἴσα χρὴ μελετᾶν, εἴκοντας ἃ δεῖ κἀκούοντας. Οἰδίπους πρόσθιγέ νύν μου. Ἀντιγόνη ψαύω καὶ δή. Οἰδίπους ὦ ξένε, μὴ δῆτʼ ἀδικηθῶ σοὶ πιστεύσας καὶ μεταναστάς.

Χορός οὔ τοι μήποτέ σʼ ἐκ τῶνδʼ ἑδράνων, ὦ γέρον, ἄκοντά τις ἄξει. Οἰδίπους ἔτʼ οὖν; Χορός ἔτι βαῖνε πόρσω. Οἰδίπους ἔτι; Χορός προβίβαζε, κούρα, πόρσω· σὺ γὰρ ἀΐεις. Ἀντιγόνη Οἰδίπους Ἀντιγόνη ἕπεο μάν, ἕπεʼ ὧδʼ ἀμαυρῷ κώλῳ, πάτερ, ᾇ σʼ ἄγω. Οἰδίπους Χορός τόλμα ξεῖνος ἐπὶ ξένης, ὦ τλάμων, ὅ τι καὶ πόλις τέτροφεν ἄφιλον ἀποστυγεῖν καὶ τὸ φίλον σέβεσθαι. Οἰδίπους ἄγε νυν σύ με, παῖ, ἵνʼ ἂν εὐσεβίας ἐπιβαίνοντες τὸ μὲν εἴποιμεν, τὸ δʼ ἀκούσαιμεν, καὶ μὴ χρείᾳ πολεμῶμεν.

Χορός αὐτοῦ· μηκέτι τοῦδʼ αὐτοπέτρου βήματος ἔξω πόδα κλίνῃς. Οἰδίπους οὕτως; Χορός ἅλις, ὡς ἀκούεις. Οἰδίπους ἦ ἑσθῶ; Χορός λέχριός γʼ ἐπʼ ἄκρου λᾶος βραχὺς ὀκλάσας. Ἀντιγόνη πάτερ, ἐμὸν τόδʼ· ἐν ἁσυχαίᾳ Οἰδίπους ἰώ μοί μοι. Ἀντιγόνη βάσει βάσιν ἅρμοσαι, γεραὸν ἐς χέρα σῶμα σὸν προκλίνας φιλίαν ἐμάν. Οἰδίπους ὤμοι δύσφρονος ἄτας. Χορός ὦ τλάμων, ὅτε νῦν χαλᾷς, αὔδασον, τίς ἔφυς βροτῶν; τίς ὁ πολύπονος ἄγει; τίνʼ ἂν σοῦ πατρίδʼ ἐκπυθοίμαν;

Οἰδίπους ὦ ξένοι, ἀπόπτολις· ἀλλὰ μὴ Χορός τί τόδʼ ἀπεννέπεις, γέρον; Οἰδίπους μὴ μὴ μή μʼ ἀνέρῃ τίς εἰμι, μηδʼ ἐξετάσῃς πέρα ματεύων. Χορός τί τόδʼ; Οἰδίπους αἰνὰ φύσις. Χορός αὔδα. Οἰδίπους τέκνον, ὤμοι, τί γεγώνω; Χορός τίνος εἶ σπέρματος, ὦ ξένε, φώνει, πατρόθεν. Οἰδίπους ὤμοι ἐγώ, τί πάθω, τέκνον ἐμόν; Ἀντιγόνη λέγʼ, ἐπείπερ ἐπʼ ἔσχατα βαίνεις. Οἰδίπους ἀλλʼ ἐρῶ· οὐ γὰρ ἔχω κατακρυφάν. Χορός μακρὰ μέλλετον, ἀλλὰ τάχυνε. Οἰδίπους Λαΐου ἴστε τινʼ; Χορός ὢ ἰοὺ ἰού. Οἰδίπους τό τε Λαβδακιδᾶν γένος; Χορός ὦ Ζεῦ. Οἰδίπους ἄθλιον Οἰδιπόδαν; Χορός σὺ γὰρ ὅδʼ εἶ; Οἰδίπους δέος ἴσχετε μηδὲν ὅσʼ αὐδῶ. Χορός ἰὼ ὢ ὤ. Οἰδίπους δύσμορος. Χορός ὢ ὤ. Οἰδίπους θύγατερ, τί ποτʼ αὐτίκα κύρσει; Χορός ἔξω πόρσω βαίνετε χώρας. Οἰδίπους ἃ δʼ ὑπέσχεο ποῖ καταθήσεις, Χορός οὐδενὶ μοιριδία τίσις ἔρχεται ἃν προπάθῃ τὸ τίνειν· ἀπάτα δʼ ἀπά- ταις ἑτέραις ἑτέρα παραβαλλομέ- να πόνον, οὐ χάριν, ἀντιδίδωσιν ἔ- χειν. σὺ δὲ τῶνδʼ ἑδράνων πάλιν ἔκτοπος αὖθις ἄφορμος ἐμᾶς χθονὸς ἔκθορε, μή τι πέρα χρέος ἐμᾷ πόλει προσάψῃς. Ἀντιγόνη ὦ ξένοι αἰδόφρονες, ἀλλʼ ἐπεὶ γεραὸν πατέρα τόνδʼ ἐμὸν οὐκ ἀνέτλατʼ, ἔργων ἀκόντων ἀΐοντες αὐδάν, ἀλλʼ ἐμὲ τὰν μελέαν, ἱκετεύομεν, ὦ ξένοι, οἰκτίραθʼ, ἃ πατρὸς ὑπὲρ τοὐμοῦ μόνου ἄντομαι οὐκ ἀλαοῖς προσορωμένα ὄμμα σὸν ὄμμασιν, ὥς τις ἀφʼ αἵματος ὑμετέρου προφανεῖσα, τὸν ἄθλιον αἰδοῦς κῦρσαι· ἐν ὔμμι γὰρ ὡς θεῷ κείμεθα τλάμονες. ἀλλʼ ἴτε, νεύσατε τὰν ἀδόκητον χάριν· πρός σʼ ὅ τι σοι φίλον ἐκ σέθεν ἄντομαι, ἢ τέκνον ἢ λέχος ἢ χρέος ἢ θεός· οὐ γὰρ ἴδοις ἂν ἀθρῶν βροτὸν ὅστις ἄν, εἰ θεὸς ἄγοι, ἐκφυγεῖν δύναιτο.

Χορός ἀλλʼ ἴσθι, τέκνον Οἰδίπου, σέ τʼ ἐξ ἴσου οἰκτίρομεν καὶ τόνδε συμφορᾶς χάριν· τὰ δʼ ἐκ θεῶν τρέμοντες οὐ σθένοιμεν ἂν φωνεῖν πέρα τῶν πρὸς σὲ νῦν εἰρημένων. Οἰδίπους τί δῆτα δόξης ἢ τί κληδόνος καλῆς μάτην ῥεούσης ὠφέλημα γίγνεται, εἰ τάς γʼ Ἀθήνας φασὶ θεοσεβεστάτας εἶναι, μόνας δὲ τὸν κακούμενον ξένον σῴζειν οἵας τε καὶ μόνας ἀρκεῖν ἔχειν; κἄμοιγε ποῦ τοῦτʼ ἐστίν, οἵτινες βάθρων ἐκ τῶνδέ μʼ ἐξάραντες εἶτʼ ἐλαύνετε, ὄνομα μόνον δείσαντες; οὐ γὰρ δὴ τό γε σῶμʼ οὐδὲ τἄργα τἄμʼ· ἐπεὶ τά γʼ ἔργα μου πεπονθότʼ ἐστὶ μᾶλλον ἢ δεδρακότα, εἴ σοι τὰ μητρὸς καὶ πατρὸς χρείη λέγειν, ὧν οὕνεκʼ ἐκφοβεῖ με· τοῦτʼ ἐγὼ καλῶς ἔξοιδα. καίτοι πῶς ἐγὼ κακὸς φύσιν, ὅστις παθὼν μὲν ἀντέδρων, ὥστʼ εἰ φρονῶν ἔπρασσον, οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἐγιγνόμην κακός; νῦν δʼ οὐδὲν εἰδὼς ἱκόμην ἵνʼ ἱκόμην, ὑφʼ ὧν δʼ ἔπασχον, εἰδότων ἀπωλλύμην. ἀνθʼ ὧν ἱκνοῦμαι πρὸς θεῶν ὑμᾶς, ξένοι, ὥσπερ με κἀνεστήσαθʼ, ὧδε σώσατε, καὶ μὴ θεοὺς τιμῶντες εἶτα τοὺς θεοὺς μοίρας ποιεῖσθε μηδαμῶς· ἡγεῖσθε δὲ βλέπειν μὲν αὐτοὺς πρὸς τὸν εὐσεβῆ βροτῶν, βλέπειν δὲ πρὸς τοὺς δυσσεβεῖς, φυγὴν δέ του μήπω γενέσθαι φωτὸς ἀνοσίου βροτῶν. ξὺν οἷς σὺ μὴ κάλυπτε τὰς εὐδαίμονας ἔργοις Ἀθήνας ἀνοσίοις ὑπηρετῶν, ἀλλʼ ὥσπερ ἔλαβες τὸν ἱκέτην ἐχέγγυον, ῥύου με κἀκφύλασσε· μηδέ μου κάρα τὸ δυσπρόσοπτον εἰσορῶν ἀτιμάσῃς, ἥκω γὰρ ἱερὸς εὐσεβής τε καὶ φέρων ὄνησιν ἀστοῖς τοῖσδʼ· ὅταν δʼ ὁ κύριος παρῇ τις, ὑμῶν ὅστις ἐστὶν ἡγεμών, τότʼ εἰσακούων πάντʼ ἐπιστήσει· τὰ δὲ μεταξὺ τούτου μηδαμῶς γίγνου κακός. Χορός ταρβεῖν μέν, ὦ γεραιέ, τἀνθυμήματα πολλή ʼστʼ ἀνάγκη τἀπὸ σοῦ· λόγοισι γὰρ οὐκ ὠνόμασται βραχέσι· τοὺς δὲ τῆσδε γῆς ἄνακτας ἀρκεῖ ταῦτά μοι διειδέναι. Οἰδίπους καὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ κραίνων τῆσδε τῆς χώρας, ξένοι; Χορός πατρῷον ἄστυ γῆς ἔχει· σκοπὸς δέ νιν, ὃς κἀμὲ δεῦρʼ ἔπεμψεν, οἴχεται στελῶν. Οἰδίπους ἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴν ἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας; Χορός καὶ κάρθʼ, ὅταν περ τοὔνομʼ αἴσθηται τὸ σόν. Οἰδίπους τίς δʼ ἔσθʼ ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν; Χορός μακρὰ κέλευθος· πολλὰ δʼ ἐμπόρων ἔπη φιλεῖ πλανᾶσθαι, τῶν ἐκεῖνος ἀΐων, θάρσει, παρέσται. πολὺ γάρ, ὦ γέρον, τὸ σὸν ὄνομα διήκει πάντας, ὥστε κεἰ βραδὺς εὕδει, κλύων σοῦ δεῦρʼ ἀφίξεται ταχύς. Οἰδίπους ἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλει ἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος; Ἀντιγόνη ὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ; Οἰδίπους τί δʼ ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη; Ἀντιγόνη γυναῖχʼ ὁρῶ στείχουσαν ἡμῶν ἆσσον, Αἰτναίας ἐπὶ πώλου βεβῶσαν· κρατὶ δʼ ἡλιοστεγὴς κυνῆ πρόσωπα Θεσσαλίς νιν ἀμπέχει. τί φῶ; ἆρʼ ἔστιν; ἆρʼ οὐκ ἔστιν; ἢ γνώμη πλανᾷ; καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω τί φῶ. τάλαινα. οὐκ ἔστιν ἄλλη· φαιδρὰ γοῦν ἀπʼ ὀμμάτων σαίνει με προσστείχουσα· σημαίνει δʼ ὅτι μόνης τόδʼ ἐστὶ δῆλον Ἰσμήνης κάρα. Οἰδίπους πῶς εἶπας, ὦ παῖ; Ἀντιγόνη παῖδα σήν, ἐμὴν δʼ ὁρᾶν ὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν. Ἰσμήνη ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ ἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλις εὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω. Οἰδίπους ὦ τέκνον, ἥκεις; Ἰσμήνη ὦ πάτερ δύσμοιρʼ ὁρᾶν. Οἰδίπους τέκνον, πέφηνας; Ἰσμήνη οὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι. Οἰδίπους πρόσψαυσον, ὦ παῖ. Ἰσμήνη θιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ. Οἰδίπους ὦ σπέρμʼ ὅμαιμον. Ἰσμήνη ὦ δυσάθλιαι τροφαί. Οἰδίπους ἦ τῆσδε κἀμοῦ; Ἰσμήνη δυσμόρου τʼ ἐμοῦ τρίτης. Οἰδίπους τέκνον, τί δʼ ἦλθες; Ἰσμήνη σῇ, πάτερ, προμηθίᾳ. Οἰδίπους πότερα πόθοισι; Ἰσμήνη καὶ λόγων γʼ αὐτάγγελος, ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ. Οἰδίπους οἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν; Ἰσμήνη εἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν. Οἰδίπους ὦ πάντʼ ἐκείνω τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ νόμοις φύσιν κατεικασθέντε καὶ βίου τροφάς· ἐκεῖ γὰρ οἱ μὲν ἄρσενες κατὰ στέγας θακοῦσιν ἱστουργοῦντες, αἱ δὲ σύννομοι τἄξω βίου τροφεῖα πορσύνουσʼ ἀεί. σφῷν δʼ, ὦ τέκνʼ, οὓς μὲν εἰκὸς ἦν πονεῖν τάδε, κατʼ οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι, σφὼ δʼ ἀντʼ ἐκείνων τἀμὰ δυστήνου κακὰ ὑπερπονεῖτον. ἡ μὲν ἐξ ὅτου νέας τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας, ἀεὶ μεθʼ ἡμῶν δύσμορος πλανωμένη γερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατʼ ἀγρίαν ὕλην ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀλωμένη, πολλοῖσι δʼ ὄμβροις ἡλίου τε καύμασιν μοχθοῦσα τλήμων δεύτερʼ ἡγεῖται τὰ τῆς οἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι. σὺ δʼ, ὦ τέκνον, πρόσθεν μὲν ἐξίκου πατρὶ μαντεῖʼ ἄγουσα πάντα, Καδμείων λάθρᾳ, ἃ τοῦδʼ ἐχρήσθη σώματος, φύλαξ τέ μου πιστὴ κατέστης, γῆς ὅτʼ ἐξηλαυνόμην· νῦν δʼ αὖ τίνʼ ἥκεις μῦθον, Ἰσμήνη, πατρὶ φέρουσα; τίς σʼ ἐξῆρεν οἴκοθεν στόλος; ἥκεις γὰρ οὐ κενή γε, τοῦτʼ ἐγὼ σαφῶς ἔξοιδα, μὴ οὐχὶ δεῖμʼ ἐμοὶ φέρουσά τι. Ἰσμήνη ἐγὼ τὰ μὲν παθήμαθʼ ἅπαθον, πάτερ, ζητοῦσα τὴν σὴν ποῦ κατοικοίης τροφήν, παρεῖσʼ ἐάσω· δὶς γὰρ οὐχὶ βούλομαι πονοῦσά τʼ ἀλγεῖν καὶ λέγουσʼ αὖθις πάλιν. ἃ δʼ ἀμφὶ τοῖν σοῖν δυσμόροιν παίδοιν κακὰ νῦν ἐστι, ταῦτα σημανοῦσʼ ἐλήλυθα. πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρως Κρέοντί τε θρόνους ἐᾶσθαι μηδὲ χραίνεσθαι πόλιν, λόγῳ σκοποῦσι τὴν πάλαι γένους φθοράν, οἵα κατέσχε τὸν σὸν ἄθλιον δόμον· νῦν δʼ ἐκ θεῶν του κἀλιτηρίου φρενὸς εἰσῆλθε τοῖν τρὶς ἀθλίοιν ἔρις κακή, ἀρχῆς λαβέσθαι καὶ κράτους τυραννικοῦ. χὠ μὲν νεάζων καὶ χρόνῳ μείων γεγὼς τὸν πρόσθε γεννηθέντα Πολυνείκη θρόνων ἀποστερίσκει, κἀξελήλακεν πάτρας. ὁ δʼ, ὡς καθʼ ἡμᾶς ἔσθʼ ὁ πληθύων λόγος, τὸ κοῖλον Ἄργος βὰς φυγὰς προσλαμβάνει κῆδός τε καινὸν καὶ ξυνασπιστὰς φίλους ὡς αὐτίκʼ Ἄργος ἢ τὸ Καδμείων πέδον τιμῇ καθέξον ἢ πρὸς οὐρανὸν βιβῶν. ταῦτʼ οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων, ἀλλʼ ἔργα δεινά· τοὺς δὲ σοὺς ὅπου θεοὶ πόνους κατοικτιοῦσιν οὐκ ἔχω μαθεῖν. Οἰδίπους ἤδη γὰρ ἔσχες ἐλπίδʼ ὡς ἐμοῦ θεοὺς ὤραν τινʼ ἕξειν, ὥστε σωθῆναί ποτε; Ἰσμήνη ἔγωγε τοῖς νὺν γʼ, ὦ πάτερ, μαντεύμασιν. Οἰδίπους ποίοισι τούτοις; τί δὲ τεθέσπισται, τέκνον; Ἰσμήνη σὲ τοῖς ἐκεῖ ζητητὸν ἀνθρώποις ποτὲ θανόντʼ ἔσεσθαι ζῶντά τʼ εὐσοίας χάριν. Οἰδίπους τίς δʼ ἂν τοιοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς εὖ πράξειεν ἄν; Ἰσμήνη ἐν σοὶ τὰ κείνων φασὶ γίγνεσθαι κράτη. Οἰδίπους ὅτʼ οὐκέτʼ εἰμί, τηνικαῦτʼ ἄρʼ εἴμʼ ἀνήρ; Ἰσμήνη νῦν γὰρ θεοί σʼ ὀρθοῦσι, πρόσθε δʼ ὤλλυσαν. Οἰδίπους γέροντα δʼ ὀρθοῦν φλαῦρον ὃς νέος πέσῃ. Ἰσμήνη καὶ μὴν Κρέοντά γʼ ἴσθι σοι τούτων χάριν ἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου. Οἰδίπους ὅπως τί δράσῃ, θύγατερ; ἑρμήνευέ μοι. Ἰσμήνη ὥς σʼ ἄγχι γῆς στήσωσι Καδμείας, ὅπως κρατῶσι μὲν σοῦ, γῆς δὲ μὴ ʼμβαίνῃς ὅρων. Οἰδίπους ἡ δʼ ὠφέλησις τίς θύρασι κειμένου; Ἰσμήνη κείνοις ὁ τύμβος δυστυχῶν ὁ σὸς βαρύς. Οἰδίπους κἄνευ θεοῦ τις τοῦτό γʼ ἂν γνώμῃ μάθοι. Ἰσμήνη τούτου χάριν τοίνυν σε προσθέσθαι πέλας χώρας θέλουσι, μηδʼ ἵνʼ ἂν σαυτοῦ κρατοῖς. Οἰδίπους ἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει; Ἰσμήνη ἀλλʼ οὐκ ἐᾷ τοὔμφυλον αἷμά σʼ, ὦ πάτερ. Οἰδίπους οὐκ ἆρʼ ἐμοῦ γε μὴ κρατήσωσίν ποτε. Ἰσμήνη ἔσται ποτʼ ἆρα τοῦτο Καδμείοις βάρος. Οἰδίπους ποίας φανείσης, ὦ τέκνον, συναλλαγῆς; Ἰσμήνη τῆς σῆς ὑπʼ ὀργῆς, σοῖς ὅταν στῶσιν τάφοις. Οἰδίπους ἃ δʼ ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις, τέκνον; Ἰσμήνη ἀνδρῶν θεωρῶν Δελφικῆς ἀφʼ ἑστίας. Οἰδίπους καὶ ταῦτʼ ἐφʼ ἡμῖν Φοῖβος εἰρηκὼς κυρεῖ; Ἰσμήνη ὥς φασιν οἱ μολόντες εἰς Θήβης πέδον. Οἰδίπους παίδων τις οὖν ἤκουσε τῶν ἐμῶν τάδε; Ἰσμήνη ἄμφω γʼ ὁμοίως, κἀξεπίστασθον καλῶς. Οἰδίπους κᾆθʼ οἱ κάκιστοι τῶνδʼ ἀκούσαντες, πάρος τοὐμοῦ πόθου προύθεντο τὴν τυραννίδα; Ἰσμήνη ἀλγῶ κλύουσα ταῦτʼ ἐγώ, φέρω δʼ ὅμως. Οἰδίπους ἀλλʼ οἱ θεοί σφιν μήτε τὴν πεπρωμένην ἔριν κατασβέσειαν, ἔν τʼ ἐμοὶ τέλος αὐτοῖν γένοιτο τῆσδε τῆς μάχης πέρι, ἧς νῦν ἔχονται κἀπαναίρονται δόρυ· ὡς οὔτʼ ἂν ὃς νῦν σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχει μείνειεν οὔτʼ ἂν οὑξεληλυθὼς πάλιν ἔλθοι ποτʼ αὖθις· οἵ γε τὸν φύσαντʼ ἐμὲ οὕτως ἀτίμως πατρίδος ἐξωθούμενον οὐκ ἔσχον οὐδʼ ἤμυναν, ἀλλʼ ἀνάστατος αὐτοῖς ἐπέμφθην κἀξεκηρύχθην φυγάς. εἴποις ἂν ὡς θέλοντι τοῦτʼ ἐμοὶ τότε πόλις τὸ δῶρον εἰκότως κατῄνεσεν. οὐ δῆτʼ, ἐπεί τοι τὴν μὲν αὐτίχʼ ἡμέραν, ὁπηνίκʼ ἔζει θυμός, ἥδιστον δέ μοι τὸ κατθανεῖν ἦν καὶ τὸ λευσθῆναι πέτροις, οὐδεὶς ἔρωτʼ ἐς τόνδʼ ἐφαίνετʼ ὠφελῶν· χρόνῳ δʼ, ὅτʼ ἤδη πᾶς ὁ μόχθος ἦν πέπων, κἀμάνθανον τὸν θυμὸν ἐκδραμόντα μοι μείζω κολαστὴν τῶν πρὶν ἡμαρτημένων, τὸ τηνίκʼ ἤδη τοῦτο μὲν πόλις βίᾳ ἤλαυνέ μʼ ἐκ γῆς χρόνιον, οἱ δʼ ἐπωφελεῖν, οἱ τοῦ πατρός, τῷ πατρὶ δυνάμενοι, τὸ δρᾶν οὐκ ἠθέλησαν, ἀλλʼ ἔπους σμικροῦ χάριν φυγάς σφιν ἔξω πτωχὸς ἠλώμην ἀεί. ἐκ ταῖνδε δʼ, οὔσαιν παρθένοιν, ὅσον φύσις δίδωσιν αὐταῖν, καὶ τροφὰς ἔχω βίου καὶ γῆς ἄδειαν καὶ γένους ἐπάρκεσιν· τὼ δʼ ἀντὶ τοῦ φύσαντος εἱλέσθην θρόνους καὶ σκῆπτρα κραίνειν καὶ τυραννεύειν χθονός. ἀλλʼ οὔ τι μὴ λάχωσι τοῦδε συμμάχου, οὐδέ σφιν ἀρχῆς τῆσδε Καδμείας ποτὲ ὄνησις ἥξει· τοῦτʼ ἐγῷδα, τῆσδέ τε μαντεῖʼ ἀκούων συννοῶν τε τἀξ ἐμοῦ παλαίφαθʼ ἁμοὶ Φοῖβος ἤνυσέν ποτε. πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα πεμπόντων ἐμοῦ μαστῆρα, κεἴ τις ἄλλος ἐν πόλει σθένει. ἐὰν γὰρ ὑμεῖς, ὦ ξένοι, θέληθʼ ὁμοῦ προστάτισι ταῖς σεμναῖσι δημούχοις θεαῖς ἀλκὴν ποεῖσθαι, τῇδε τῇ πόλει μέγαν σωτῆρʼ ἀρεῖσθε, τοῖς δʼ ἐμοῖς ἐχθροῖς πόνους. Χορός ἐπάξιος μέν, Οἰδίπους, κατοικτίσαι, αὐτός τε παῖδές θʼ αἵδʼ· ἐπεὶ δὲ τῆσδε γῆς σωτῆρα σαυτὸν τῷδʼ ἐπεμβάλλεις λόγῳ, παραινέσαι σοι βούλομαι τὰ σύμφορα. Οἰδίπους ὦ φίλταθʼ, ὡς νῦν πᾶν τελοῦντι προξένει. Χορός θοῦ νῦν καθαρμὸν τῶνδε δαιμόνων, ἐφʼ ἃς τὸ πρῶτον ἵκου καὶ κατέστειψας πέδον. Οἰδίπους τρόποισι ποίοις; ὦ ξένοι, διδάσκετε. Χορός πρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειρύτου χοὰς κρήνης ἐνεγκοῦ, διʼ ὁσίων χειρῶν θιγών. Οἰδίπους ὅταν δὲ τοῦτο χεῦμʼ ἀκήρατον λάβω; Χορός κρατῆρές εἰσιν, ἀνδρὸς εὔχειρος τέχνη, ὧν κρᾶτʼ ἔρεψον καὶ λαβὰς ἀμφιστόμους. Οἰδίπους θαλλοῖσιν ἢ κρόκαισιν, ἢ ποίῳ τρόπῳ; Χορός οἰός γε νεαρᾶς νεοπόκῳ μαλλῷ λαβών. Οἰδίπους εἶεν· τὸ δʼ ἔνθεν ποῖ τελευτῆσαί με χρή; Χορός χοὰς χέασθαι στάντα πρὸς πρώτην ἕω. Οἰδίπους ἦ τοῖσδε κρωσσοῖς οἷς λέγεις χέω τάδε; Χορός τρισσάς γε πηγάς· τὸν τελευταῖον δʼ ὅλον. Οἰδίπους τοῦ τόνδε πλήσας θῶ; δίδασκε καὶ τόδε. Χορός ὕδατος, μελίσσης· μηδὲ προσφέρειν μέθυ. Οἰδίπους ὅταν δὲ τούτων γῆ μελάμφυλλος τύχῃ; Χορός τρὶς ἐννέʼ αὐτῇ κλῶνας ἐξ ἀμφοῖν χεροῖν τιθεὶς ἐλαίας τάσδʼ ἐπεύχεσθαι λιτάς. Οἰδίπους τούτων ἀκοῦσαι βούλομαι· μέγιστα γάρ. Χορός ὥς σφας καλοῦμεν Εὐμενίδας, ἐξ εὐμενῶν στέρνων δέχεσθαι τὸν ἱκέτην σωτήριον, αἰτοῦ σύ τʼ αὐτὸς κεἴ τις ἄλλος ἀντὶ σοῦ, ἄπυστα φωνῶν μηδὲ μηκύνων βοήν· ἔπειτʼ ἀφέρπειν ἄστροφος. καὶ ταῦτά σοι δράσαντι θαρσῶν ἂν παρασταίην ἐγώ· ἄλλως δὲ δειμαίνοιμʼ ἄν, ὦ ξένʼ, ἀμφὶ σοι. Οἰδίπους ὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων; Ἀντιγόνη ἠκούσαμέν τε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν. Οἰδίπους ἐμοὶ μὲν οὐχ ὁδωτά· λείπομαι γὰρ ἐν τῷ μὴ δύνασθαι μήδʼ ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν· σφῷν δʼ ἁτέρα μολοῦσα πραξάτω τάδε. ἀρκεῖν γὰρ οἶμαι κἀντὶ μυρίων μίαν ψυχὴν τάδʼ ἐκτίνουσαν, ἢν εὔνους παρῇ. ἀλλʼ ἐν τάχει τι πράσσετον· μόνον δέ με μὴ λείπετʼ· οὐ γὰρ ἂν σθένοι τοὐμὸν δέμας ἔρημον ἕρπειν οὐδʼ ὑφηγητοῦ δίχα. Ἰσμήνη ἀλλʼ εἶμʼ ἐγὼ τελοῦσα· τὸν τόπον δʼ ἵνα χρῆσταί μʼ ἐφευρεῖν, τοῦτο βούλομαι μαθεῖν. Χορός τοὐκεῖθεν ἄλσους, ὦ ξένη, τοῦδʼ· ἢν δέ του σπάνιν τινʼ ἴσχῃς, ἔστʼ ἔποικος ὃς φράσει. Ἰσμήνη χωροῖμʼ ἂν ἐς τόδʼ· Ἀντιγόνη, σὺ δʼ ἐνθάδε φύλασσε πατέρα τόνδε· τοῖς τεκοῦσι γὰρ οὐδʼ εἰ πονεῖ τις, δεῖ πόνου μνήμην ἔχειν.

Χορός δεινὸν μὲν τὸ πάλαι κείμενον ἤδη κακόν, ὦ ξεῖνʼ, ἐπεγείρειν· ὅμως δʼ ἔραμαι πυθέσθαι Οἰδίπους τί τοῦτο; Χορός τᾶς δειλαίας ἀπόρου φανείσας ἀλγηδόνος, ᾇ ξυνέστας. Οἰδίπους μὴ πρὸς ξενίας ἀνοίξῃς τᾶς σᾶς ἃ πέπονθʼ ἀναιδῆ. Χορός τό τοι πολὺ καὶ μηδαμὰ λῆγον χρῄζω, ξεῖνʼ, ὀρθὸν ἄκουσμʼ ἀκοῦσαι. Οἰδίπους ὤμοι. Χορός στέρξον, ἱκετεύω. Οἰδίπους φεῦ φεῦ. Χορός πείθου· κἀγὼ γὰρ ὅσον σὺ προσχρῄζεις.

Οἰδίπους ἤνεγκʼ οὖν κακότατʼ, ὦ ξένοι, ἤνεγκʼ ἀέκων μέν, θεὸς ἴστω, τούτων δʼ αὐθαίρετον οὐδέν. Χορός ἀλλʼ ἐς τί; Οἰδίπους κακᾷ μʼ εὐνᾷ πόλις οὐδὲν ἴδριν γάμων ἐνέδησεν ἄτᾳ. Χορός ἦ ματρόθεν, ὡς ἀκούω, δυσώνυμα λέκτρʼ ἐπλήσω; Οἰδίπους ὤμοι θάνατος μὲν τάδʼ ἀκούειν, ὦ ξεῖνʼ· αὗται δὲ δύʼ ἐξ ἐμοῦ μὲν Χορός πῶς φῄς; Οἰδίπους παῖδε, δύο δʼ ἄτα Χορός ὦ Ζεῦ. Οἰδίπους ματρὸς κοινᾶς ἀπέβλαστον ὠδῖνος.

Χορός σαί τʼ εἴσʼ ἄρʼ ἀπόγονοί τε καὶ Οἰδίπους κοιναί γε πατρὸς ἀδελφεαί. Χορός ἰώ. Οἰδίπους ἰὼ δῆτα μυρίων γʼ ἐπιστροφαὶ κακῶν. Χορός ἔπαθες Οἰδίπους ἔπαθον ἄλαστʼ ἔχειν. Χορός ἔρεξας Οἰδίπους οὐκ ἔρεξα. Χορός τί γάρ; Οἰδίπους ἐδεξάμην δῶρον, ὃ μήποτʼ ἐγὼ ταλακάρδιος ἐπωφέλησας πόλεος ἐξελέσθαι.

Χορός δύστανε, τί γάρ; ἔθου φόνον Οἰδίπους τί τοῦτο; τί δʼ ἐθέλεις μαθεῖν; Χορός πατρός; Οἰδίπους παπαῖ. δευτέραν ἔπαισας, ἐπὶ νόσῳ νόσον, Χορός ἔκανες Οἰδίπους ἔκανον. ἔχει δέ μοι Χορός τί τοῦτο; Οἰδίπους πρὸς δίκας τι. Χορός τί γάρ; Οἰδίπους ἐγὼ φράσω. καὶ γὰρ ἄν, οὓς ἐφόνευσʼ, ἔμʼ ἀπώλεσαν· νόμῳ δὲ καθαρός, ἄϊδρις εἰς τόδʼ ἦλθον.

Χορός καὶ μὴν ἄναξ ὅδʼ ἡμὶν Αἰγέως γόνος Θησεὺς κατʼ ὀμφὴν σὴν ἐφʼ ἁστάλη πάρα. Θησεύς πολλῶν ἀκούων ἔν τε τῷ πάρος χρόνῳ τὰς αἱματηρὰς ὀμμάτων διαφθορὰς ἔγνωκά σʼ, ὦ παῖ Λαΐου, τανῦν θʼ ὁδοῖς ἐν ταῖσδʼ ἀκούων μᾶλλον ἐξεπίσταμαι. σκευή τε γάρ σε καὶ τὸ δύστηνον κάρα δηλοῦτον ἡμῖν ὄνθʼ ὃς εἶ, καί σʼ οἰκτίσας θέλω ʼπερέσθαι, δύσμορʼ Οἰδίπους, τίνα πόλεως ἐπέστης προστροπὴν ἐμοῦ τʼ ἔχων, αὐτός τε χἠ σὴ δύσμορος παραστάτις. δίδασκε· δεινὴν γάρ τινʼ ἂν πρᾶξιν τύχοις λέξας ὁποίας ἐξαφισταίμην ἐγώ, ὃς οἶδα καὐτὸς ὡς ἐπαιδεύθην ξένος, ὥσπερ σύ, χὢς εἷς πλεῖστʼ ἀνὴρ ἐπὶ ξένης ἤθλησα κινδυνεύματʼ ἐν τὠμῷ κάρᾳ· ὥστε ξένον γʼ ἂν οὐδένʼ ὄνθʼ, ὥσπερ σὺ νῦν, ὑπεκτραποίμην μὴ οὐ συνεκσῴζειν· ἐπεὶ ἔξοιδʼ ἀνὴρ ὢν χὤτι τῆς εἰς αὔριον οὐδὲν πλέον μοι σοῦ μέτεστιν ἡμέρας. Οἰδίπους Θησεῦ, τὸ σὸν γενναῖον ἐν σμικρῷ λόγῳ παρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι. σὺ γάρ μʼ ὅς εἰμι κἀφʼ ὅτου πατρὸς γεγὼς καὶ γῆς ὁποίας ἦλθον, εἰρηκὼς κυρεῖς· ὥστʼ ἐστί μοι τὸ λοιπὸν οὐδὲν ἄλλο πλὴν εἰπεῖν ἃ χρῄζω, χὠ λόγος διοίχεται. Θησεύς τοῦτʼ αὐτὸ νῦν δίδασχʼ, ὅπως ἂν ἐκμάθω. Οἰδίπους δώσων ἱκάνω τοὐμὸν ἄθλιον δέμας σοὶ δῶρον, οὐ σπουδαῖον εἰς ὄψιν· τὰ δὲ κέρδη παρʼ αὐτοῦ κρείσσονʼ ἢ μορφὴ καλή. Θησεύς ποῖον δὲ κέρδος ἀξιοῖς ἥκειν φέρων; Οἰδίπους χρόνῳ μάθοις ἄν, οὐχὶ τῷ παρόντι που. Θησεύς ποίῳ γὰρ ἡ σὴ προσφορὰ δηλώσεται; Οἰδίπους ὅταν θάνω ʼγὼ καὶ σύ μου ταφεὺς γένῃ Θησεύς τὰ λοίσθιʼ αἰτεῖ τοῦ βίου, τὰ δʼ ἐν μέσῳ ἢ λῆστιν ἴσχεις ἢ διʼ οὐδενὸς ποεῖ. Οἰδίπους ἐνταῦθα γάρ μοι κεῖνα συγκομίζεται. Θησεύς ἀλλʼ ἐν βραχεῖ δὴ τήνδε μʼ ἐξαιτεῖ χάριν. Οἰδίπους ὅρα γε μήν· οὐ σμικρός, οὔχ, ἁγὼν ὅδε. Θησεύς πότερα τὰ τῶν σῶν ἐκγόνων κἀμοῦ λέγεις;— Οἰδίπους κεῖνοι κομίζειν κεῖσʼ ἄναξ, χρῄζουσί με. Θησεύς ἀλλʼ εἰ θέλοντά γʼ οὐδὲ σοὶ φεύγειν καλόν. Οἰδίπους ἀλλʼ οὐδʼ, ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν. Θησεύς ὦ μῶρε, θυμὸς δʼ ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορον. Οἰδίπους ὅταν μάθῃς μου, νουθέτει, τανῦν δʼ ἔα. Θησεύς δίδασκʼ· ἄνευ γνώμης γὰρ οὔ με χρὴ λέγειν. Οἰδίπους πέπονθα, Θησεῦ, δεινὰ πρὸς κακοῖς κακά. Θησεύς ἦ τὴν παλαιὰν ξυμφορὰν γένους ἐρεῖς; Οἰδίπους οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ πᾶς τοῦτό γʼ Ἑλλήνων θροεῖ. Θησεύς τί γὰρ τὸ μεῖζον ἢ κατʼ ἄνθρωπον νοσεῖς; Οἰδίπους οὕτως ἔχει μοι. γῆς ἐμῆς ἀπηλάθην πρὸς τῶν ἐμαυτοῦ σπερμάτων· ἔστιν δέ μοι πάλιν κατελθεῖν μήποθʼ, ὡς πατροκτόνῳ. Θησεύς πῶς δῆτα σʼ ἂν πεμψαίαθʼ, ὥστʼ οἰκεῖν δίχα; Οἰδίπους τὸ θεῖον αὐτοὺς ἐξαναγκάσει στόμα. Θησεύς ποῖον πάθος δείσαντας ἐκ χρηστηρίων; Οἰδίπους ὅτι σφʼ ἀνάγκη τῇδε πληγῆναι χθονί. Θησεύς καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν τἀμὰ κἀκείνων πικρά; Οἰδίπους ὦ φίλτατʼ Αἰγέως παῖ, μόνοις οὐ γίγνεται θεοῖσι γῆρας οὐδὲ κατθανεῖν ποτε. τὰ δʼ ἄλλα συγχεῖ πάνθʼ ὁ παγκρατὴς χρόνος. φθίνει μὲν ἰσχὺς γῆς, φθίνει δὲ σώματος, θνῄσκει δὲ πίστις, βλαστάνει δʼ ἀπιστία, καὶ πνεῦμα ταὐτὸν οὔποτʼ οὔτʼ ἐν ἀνδράσιν φίλοις βέβηκεν οὔτε πρὸς πόλιν πόλει. τοῖς μὲν γὰρ ἤδη, τοῖς δʼ ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ τὰ τερπνὰ πικρὰ γίγνεται καὖθις φίλα. καὶ ταῖσι Θήβαις εἰ τανῦν εὐημερεῖ καλῶς τὰ πρὸς σέ, μυρίας ὁ μυρίος χρόνος τεκνοῦται νύκτας ἡμέρας τʼ ἰών, ἐν αἷς τὰ νῦν ξύμφωνα δεξιώματα δόρει διασκεδῶσιν ἐκ σμικροῦ λόγου· ἵνʼ οὑμὸς εὕδων καὶ κεκρυμμένος νέκυς ψυχρός ποτʼ αὐτῶν θερμὸν αἷμα πίεται, εἰ Ζεὺς ἔτι Ζεὺς χὠ Διὸς Φοῖβος σαφής. ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἡδὺ τἀκίνητʼ ἔπη, ἔα μʼ ἐν οἷσιν ἠρξάμην, τὸ σὸν μόνον πιστὸν φυλάσσων, κοὔποτʼ Οἰδίπουν ἐρεῖς ἀχρεῖον οἰκητῆρα δέξασθαι τόπων τῶν ἐνθάδʼ, εἴπερ μὴ θεοὶ ψεύσουσί με. Χορός ἄναξ, πάλαι καὶ ταῦτα καὶ τοιαῦτʼ ἔπη γῇ τῇδʼ ὅδʼ ἁνὴρ ὡς τελῶν ἐφαίνετο. Θησεύς τίς δῆτʼ ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοι τοιοῦδʼ, ὅτῳ πρῶτον μὲν ἡ δορύξενος κοινή παρʼ ἡμῖν αἰέν ἐστιν ἑστία; ἔπειτα δʼ ἱκέτης δαιμόνων ἀφιγμένος γῇ τῇδε κἀμοὶ δασμὸν οὐ σμικρὸν τίνει. ἁγὼ σεβισθεὶς οὔποτʼ ἐκβαλῶ χάριν τὴν τοῦδε, χώρᾳ δʼ ἔμπολιν κατοικιῶ. εἰ δʼ ἐνθάδʼ ἡδὺ τῷ ξένῳ μίμνειν, σέ νιν τάξω φυλάσσειν, εἴτʼ ἐμοῦ στείχειν μέτα, τόδʼ ἡδύ, τούτων, Οἰδίπους, δίδωμί σοι κρίναντι χρῆσθαι· τῇδε γὰρ ξυνοίσομαι. Οἰδίπους ὦ Ζεῦ, διδοίης τοῖσι τοιούτοισιν εὖ. Θησεύς τί δῆτα χρῄζεις; ἦ δόμους στείχειν ἐμούς; Οἰδίπους εἴ μοι θέμις γʼ ἦν· ἀλλʼ ὁ χῶρός ἐσθʼ ὅδε, Θησεύς ἐν ᾧ τί πράξεις; οὐ γὰρ ἀντιστήσομαι. Οἰδίπους ἐν ᾧ κρατήσω τῶν ἔμʼ ἐκβεβληκότων. Θησεύς μέγʼ ἂν λέγοις δώρημα τῆς συνουσίας. Οἰδίπους εἰ σοί γʼ ἅπερ φῂς ἐμμενεῖ τελοῦντί μοι. Θησεύς θάρσει τὸ τοῦδέ γʼ ἀνδρός· οὔ σε μὴ προδῶ. Οἰδίπους οὔτοι σʼ ὑφʼ ὅρκου γʼ ὡς κακὸν πιστώσομαι. Θησεύς οὔκουν πέρα γʼ ἂν οὐδὲν ἢ λόγῳ φέροις. Οἰδίπους πῶς οὖν ποήσεις; Θησεύς τοῦ μάλιστʼ ὄκνος σʼ ἔχει; Οἰδίπους ἥξουσιν ἄνδρες Θησεύς ἀλλὰ τοῖσδʼ ἔσται μέλον. Οἰδίπους ὅρα με λείπων Θησεύς μὴ δίδασχʼ ἃ χρή με δρᾶν. Οἰδίπους ὀκνοῦντʼ ἀνάγκη. Θησεύς τοὐμὸν οὐκ ὀκνεῖ κέαρ. Οἰδίπους οὐκ οἶσθʼ ἀπειλὰς Θησεύς οἶδʼ ἐγώ σε μή τινα ἐνθένδʼ ἀπάξοντʼ ἄνδρα πρὸς βίαν ἐμοῦ. πολλαὶ δʼ ἀπειλαὶ πολλὰ δὴ μάτην ἔπη θυμῷ κατηπείλησαν, ἀλλʼ ὁ νοῦς ὅταν αὑτοῦ γένηται, φροῦδα τἀπειλήματα. κείνοις δʼ ἴσως κεἰ δείνʼ ἐπερρώσθη λέγειν τῆς σῆς ἀγωγῆς, οἶδʼ ἐγώ, φανήσεται μακρὸν τὸ δεῦρο πέλαγος οὐδὲ πλώσιμον. θαρσεῖν μὲν οὖν ἔγωγε κἂν ἐμῆς ἄνευ γνώμης ἐπαινῶ, Φοῖβος εἰ προὔπεμψέ σε· ὅμως δὲ κἀμοῦ μὴ παρόντος οἶδʼ ὅτι τοὐμὸν φυλάξει σʼ ὄνομα μὴ πάσχειν κακῶς.

Χορός εὐίππου, ξένε, τᾶσδε χώρας ἵκου τὰ κράτιστα γᾶς ἔπαυλα, τὸν ἀργῆτα Κολωνόν, ἔνθʼ ἁ λίγεια μινύρεται θαμίζουσα μάλιστʼ ἀηδὼν χλωραῖς ὑπὸ βάσσαις, τὸν οἰνωπὸν ἔχουσα κισσὸν καὶ τὰν ἄβατον θεοῦ φυλλάδα μυριόκαρπον ἀνήλιον ἀνήνεμόν τε πάντων χειμώνων· ἵνʼ ὁ βακχιώτας ἀεὶ Διόνυσος ἐμβατεύει θεαῖς ἀμφιπολῶν τιθήναις.

Χορός θάλλει δʼ οὐρανίας ὑπʼ ἄχνας ὁ καλλίβοτρυς κατʼ ἦμαρ ἀεὶ νάρκισσος, μεγάλαιν θεαῖν ἀρχαῖον στεφάνωμʼ, ὅ τε χρυσαυγὴς κρόκος· οὐδʼ ἄϋπνοι κρῆναι μινύθουσιν Κηφισοῦ νομάδες ῥεέθρων, ἀλλʼ αἰὲν ἐπʼ ἤματι ὠκυτόκος πεδίων ἐπινίσσεται ἀκηράτῳ σὺν ὄμβρῳ στερνούχου χθονός· οὐδὲ Μουσᾶν χοροί νιν ἀπεστύγησαν οὐδʼ ἁ

Χορός χρυσάνιος Ἀφροδίτα. ἔστιν δʼ οἷον ἐγὼ γᾶς Ἀσίας οὐκ ἐπακούω οὐδʼ ἐν τᾷ μεγάλᾳ Δωρίδι νάσῳ Πέλοπος πώποτε βλαστὸν φύτευμʼ ἀχείρωτον αὐτόποιον, ἐγχέων φόβημα δαΐων, ὃ τᾷδε θάλλει μέγιστα χώρᾳ, γλαυκᾶς παιδοτρόφου φύλλον ἐλαίας· τὸ μέν τις οὐ νεαρὸς οὐδὲ γήρᾳ συνναίων ἁλιώσει χερὶ πέρσας· ὁ γὰρ αἰὲν ὁρῶν κύκλος λεύσσει νιν μορίου Διὸς χἀ γλαυκῶπις Ἀθάνα.

Χορός ἄλλον δʼ αἶνον ἔχω ματροπόλει τᾷδε κράτιστον δῶρον τοῦ μεγάλου δαίμονος, εἰπεῖν, χθονὸς αὔχημα μέγιστον, εὔιππον, εὔπωλον, εὐθάλασσον. ὦ παῖ Κρόνου, σὺ γάρ νιν εἰς τόδʼ εἷσας αὔχημʼ, ἄναξ Ποσειδάν, ἵπποισιν τὸν ἀκεστῆρα χαλινὸν πρώταισι ταῖσδε κτίσας ἀγυιαῖς. ἁ δʼ εὐήρετμος ἔκπαγλʼ ἁλία χερσὶ παραπτομένα πλάτα θρῴσκει, τῶν ἑκατομπόδων Νηρῄδων ἀκόλουθος.

Ἀντιγόνη ὦ πλεῖστʼ ἐπαίνοις εὐλογούμενον πέδον, νῦν σὸν τὰ λαμπρὰ ταῦτα δὴ φαίνειν ἔπη. Οἰδίπους τί δʼ ἔστιν, ὦ παῖ, καινόν; Ἀντιγόνη ἆσσον ἔρχεται Κρέων ὅδʼ ἡμῖν οὐκ ἄνευ πομπῶν, πάτερ. Οἰδίπους ὦ φίλτατοι γέροντες, ἐξ ὑμῶν ἐμοὶ φαίνοιτʼ ἂν ἤδη τέρμα τῆς σωτηρίας. Χορός θάρσει, παρέσται· καὶ γὰρ εἰ γέρων ἐγώ, τὸ τῆσδε χώρας οὐ γεγήρακεν σθένος. Κρέων ἄνδρες χθονὸς τῆσδʼ εὐγενεῖς οἰκήτορες, ὁρῶ τινʼ ὑμᾶς ὀμμάτων εἰληφότας φόβον νεώρη τῆς ἐμῆς ἐπεισόδου, ὃν μήτʼ ὀκνεῖτε μήτʼ ἀφῆτʼ ἔπος κακόν. ἥκω γὰρ οὐχ ὡς δρᾶν τι βουληθείς, ἐπεὶ γέρων μέν εἰμι, πρὸς πόλιν δʼ ἐπίσταμαι σθένουσαν ἥκων, εἴ τινʼ Ἑλλάδος, μέγα. ἀλλʼ ἄνδρα τόνδε τηλικόσδʼ ἀπεστάλην πείσων ἕπεσθαι πρὸς τὸ Καδμείων πέδον, οὐκ ἐξ ἑνὸς στείλαντος, ἀλλʼ ἀνδρῶν ὑπὸ πάντων κελευσθείς, οὕνεχʼ ἧκέ μοι γένει τὰ τοῦδε πενθεῖν πήματʼ εἰς πλεῖστον πόλεως. ἀλλʼ ὦ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, κλύων ἐμοῦ ἱκοῦ πρὸς οἴκους. πᾶς σε Καδμείων λεὼς καλεῖ δικαίως, ἐκ δὲ τῶν μάλιστʼ ἐγώ, ὅσῳπερ, εἰ μὴ πλεῖστον ἀνθρώπων ἔφυν κάκιστος, ἀλγῶ τοῖσι σοῖς κακοῖς, γέρον, ὁρῶν σε τὸν δύστηνον ὄντα μὲν ξένον, ἀεὶ δʼ ἀλήτην κἀπὶ προσπόλου μιᾶς βιοστερῆ χωροῦντα· τὴν ἐγὼ τάλας οὐκ ἄν ποτʼ ἐς τοσοῦτον αἰκίας πεσεῖν ἔδοξʼ, ὅσον πέπτωκεν ἥδε δύσμορος, ἀεί σε κηδεύουσα καὶ τὸ σὸν κάρα πτωχῷ διαίτῃ, τηλικοῦτος, οὐ γάμων ἔμπειρος, ἀλλὰ τοὐπιόντος ἁρπάσαι. ἆρʼ ἄθλιον τοὔνειδος, ὦ τάλας ἐγώ, ὠνείδισʼ εἰς σὲ κἀμὲ καὶ τὸ πᾶν γένος; ἀλλʼ οὐ γὰρ ἔστι τἀμφανῆ κρύπτειν, σύ νιν πρὸς θεῶν πατρῴων, Οἰδίπους, πεισθεὶς ἐμοὶ κρύψον, θελήσας ἄστυ καὶ δόμους μολεῖν τοὺς σοὺς πατρῴους, τήνδε τὴν πόλιν φίλως εἰπών· ἐπαξία γάρ· ἡ δʼ οἴκοι πλέον δίκῃ σέβοιτʼ ἄν, οὖσα σὴ πάλαι τροφός. Οἰδίπους ὦ πάντα τολμῶν κἀπὸ παντὸς ἂν φέρων λόγου δικαίου μηχάνημα ποικίλον, τί ταῦτα πειρᾷ κἀμὲ δεύτερον θέλεις ἑλεῖν ἐν οἷς μάλιστʼ ἂν ἀλγοίην ἁλούς; πρόσθεν τε γάρ με τοῖσιν οἰκείοις κακοῖς νοσοῦνθʼ, ὅτʼ ἦν μοι τέρψις ἐκπεσεῖν χθονός, οὐκ ἤθελες θέλοντι προσθέσθαι χάριν· ἀλλʼ ἡνίκʼ ἤδη μεστὸς ἦ θυμούμενος καὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ, τότʼ ἐξεώθεις κἀξέβαλλες, οὐδέ σοι τὸ συγγενὲς τοῦτʼ οὐδαμῶς τότʼ ἦν φίλον· νῦν τʼ αὖθις ἡνίκʼ εἰσορᾷς πόλιν τέ μοι ξυνοῦσαν εὔνουν τήνδε καὶ γένος τὸ πᾶν, πειρᾷ μετασπᾶν, σκληρὰ μαλθακῶς λέγων. καίτοι τίς αὕτη τέρψις ἄκοντας φιλεῖν; ὥσπερ τις εἴ σοι λιπαροῦντι μὲν τυχεῖν μηδὲν διδοίη μηδʼ ἐπαρκέσαι θέλοι, πλήρη δʼ ἔχοντι θυμὸν ὧν χρῄζοις, τότε δωροῖθʼ, ὅτʼ οὐδὲν ἡ χάρις χάριν φέροι· ἆρʼ ἂν ματαίου τῆσδʼ ἂν ἡδονῆς τύχοις; τοιαῦτα μέντοι καὶ σὺ προσφέρεις ἐμοί, λόγῳ μὲν ἐσθλά. τοῖσι δʼ ἔργοισιν κακά. φράσω δὲ καὶ τοῖσδʼ, ὥς σε δηλώσω κακόν. ἥκεις ἔμʼ ἄξων, οὐχʼ ἵνʼ ἐς δόμους ἄγῃς, ἀλλʼ ὡς πάραυλον οἰκίσῃς, πόλις δέ σοι κακῶν ἄνατος τῆσδʼ ἀπαλλαχθῇ χθονός. οὐκ ἔστι σοι ταῦτʼ, ἀλλά σοι τάδʼ ἔστʼ, ἐκεῖ χώρας ἀλάστωρ οὑμὸς ἐνναίων ἀεί· ἔστιν δὲ παισὶ τοῖς ἐμοῖσι τῆς ἐμῆς χθονὸς λαχεῖν τοσοῦτον, ἐνθανεῖν μόνον. ἆρʼ οὐκ ἄμεινον ἢ σὺ τἀν Θήβαις φρονῶ; πολλῷ γʼ, ὅσῳπερ κἀκ σαφεστέρων κλύω, Φοίβου τε καὐτοῦ Ζηνός, ὃς κείνου πατήρ. τὸ σὸν δʼ ἀφῖκται δεῦρʼ ὑπόβλητον στόμα, πολλὴν ἔχον στόμωσιν· ἐν δὲ τῷ λέγειν κάκʼ ἂν λάβοις τὰ πλείονʼ ἢ σωτήρια. ἀλλʼ οἶδα γάρ σε ταῦτα μὴ πείθων, ἴθι· ἡμᾶς δʼ ἔα ζῆν ἐνθάδʼ· οὐ γὰρ ἂν κακῶς οὐδʼ ὧδʼ ἔχοντες ζῷμεν, εἰ τερποίμεθα. Κρέων πότερα νομίζεις δυστυχεῖν ἔμʼ ἐς τὰ σά, ἤ σʼ εἰς τὰ σαυτοῦ μᾶλλον, ἐνἐς τῷ νῦν λόγῳ; Οἰδίπους ἐμοὶ μέν ἐσθʼ ἥδιστον, εἰ σὺ μήτʼ ἐμὲ πείθειν οἷός τʼ εἶ μήτε τούσδε τοὺς πέλας. Κρέων ὦ δύσμορʼ, οὐδὲ τῷ χρόνῳ φύσας φανεῖ φρένας ποτʼ ἀλλὰ λῦμα τῷ γήρᾳ τρέφει; Οἰδίπους γλώσσῃ σὺ δεινός· ἄνδρα δʼ οὐδένʼ οἶδʼ ἐγὼ δίκαιον ὅστις ἐξ ἅπαντος εὖ λέγει. Κρέων χωρὶς τό τʼ εἰπεῖν πολλὰ καὶ τὰ καίρια. Οἰδίπους ὡς δὴ σὺ βραχέα, ταῦτα δʼ ἐν καιρῷ λέγεις. Κρέων οὐ δῆθʼ ὅτῳ γε νοῦς ἴσος καὶ σοὶ πάρα. Οἰδίπους ἄπελθʼ, ἐρῶ γὰρ καὶ πρὸ τῶνδε, μηδέ με φύλασσʼ ἐφορμῶν ἔνθα χρὴ ναίειν ἐμέ. Κρέων μαρτύρομαι τούσδʼ, οὐ σέ· πρὸς δὲ τοὺς φίλους οἷʼ ἀνταμείβει ῥήματʼ, ἤν σʼ ἕλω ποτέ Οἰδίπους τίς δʼ ἄν με τῶνδε συμμάχων ἕλοι βίᾳ; Κρέων ἦ μὴν σὺ κἄνευ τοῦδε λυπηθεὶς ἔσει. Οἰδίπους ποίῳ σὺν ἔργῳ τοῦτʼ ἀπειλήσας ἔχεις; Κρέων παίδοιν δυοῖν σοι τὴν μὲν ἀρτίως ἐγὼ ξυναρπάσας ἔπεμψα, τὴν δʼ ἄξω τάχα. Οἰδίπους οἴμοι. Κρέων τάχʼ ἕξεις μᾶλλον οἰμώζειν τάδε. Οἰδίπους τὴν παῖδʼ ἔχεις μου; Κρέων τήνδε τʼ οὐ μακροῦ χρόνου. Οἰδίπους ἰὼ ξένοι, τί δράσετʼ; ἦ προδώσετε, κοὐκ ἐξελᾶτε τὸν ἀσεβῆ τῆσδε χθονός; Χορός χώρει, ξένʼ, ἔξω θᾶσσον. οὔτε γὰρ τὰ νῦν δίκαια πράσσεις οὔθʼ ἃ πρόσθεν εἴργασαι. Κρέων ὑμῖν ἂν εἴη τήνδε καιρὸς ἐξάγειν ἄκουσαν, εἰ θέλουσα μὴ πορεύεται. Ἀντιγόνη οἴμοι τάλαινα, ποῖ φύγω; ποίαν λάβω θεῶν ἄρηξιν ἢ βροτῶν; Χορός τί δρᾷς, ξένε; Κρέων οὐχ ἅψομαι τοῦδʼ ἀνδρός, ἀλλὰ τῆς ἐμῆς. Οἰδίπους ὦ γῆς ἄνακτες. Χορός ὦ ξένʼ, οὐ δίκαια δρᾷς. Κρέων δίκαια. Χορός πῶς δίκαια; Κρέων τοὺς ἐμοὺς ἄγω. Οἰδίπους ἰὼ πόλις. Χορός τί δρᾷς, ὦ ξένʼ; οὐκ ἀφήσεις; τάχʼ εἰς βάσανον εἶ χερῶν. Κρέων εἴργου. Χορός σοῦ μὲν οὔ, τάδε γε μωμένου. Κρέων πόλει μαχεῖ γάρ, εἴ τι πημανεῖς ἐμέ. Οἰδίπους οὐκ ἠγόρευον ταῦτʼ ἐγώ; Χορός μέθες χεροῖν τὴν παῖδα θᾶσσον. Κρέων μὴ ʼπίτασσʼ ἃ μὴ κρατεῖς. Χορός χαλᾶν λέγω σοι. Κρέων σοὶ δʼ ἔγωγʼ ὁδοιπορεῖν. Χορός πρόβαθʼ ὧδε, βᾶτε βᾶτʼ, ἔντοποι· πόλις ἐναίρεται, πόλις ἐμά, σθένει· πρόβαθʼ ὧδέ μοι. Ἀντιγόνη ἀφέλκομαι δύστηνος, ὦ ξένοι ξένοι. Οἰδίπους ποῦ, τέκνον, εἴ μοι; Ἀντιγόνη πρὸς βίαν πορεύομαι. Οἰδίπους ὄρεξον, ὦ παῖ, χεῖρας. Ἀντιγόνη ἀλλʼ οὐδὲν σθένω. Κρέων οὐκ ἄξεθʼ ὑμεῖς; Οἰδίπους ὦ τάλας ἐγώ, τάλας. Κρέων οὔκουν ποτʼ ἐκ τούτοιν γε μὴ σκήπτροιν ἔτι ὁδοιπορήσῃς· ἀλλʼ ἐπεὶ νικᾶν θέλεις πατρίδα τε τὴν σὴν καὶ φίλους, ὑφʼ ὧν ἐγὼ ταχθεὶς τάδʼ ἔρδω, καὶ τύραννος ὢν ὅμως, νίκα. χρόνῳ γάρ, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει τάδε, ὁθούνεκʼ αὐτὸς αὑτὸν οὔτε νῦν καλὰ δρᾷς οὔτε πρόσθεν εἰργάσω βίᾳ φίλων, ὀργῇ χάριν δούς, ἥ σʼ ἀεὶ λυμαίνεται. Χορός ἐπίσχες αὐτοῦ, ξεῖνε. Κρέων μὴ ψαύειν λέγω. Χορός οὔτοι σʼ ἀφήσω, τῶνδέ γʼ ἐστερημένος. Κρέων καὶ μεῖζον ἆρα ῥύσιον πόλει τάχα θήσεις· ἐφάψομαι γὰρ οὐ ταύταιν μόναιν. Χορός ἀλλʼ ἐς τί τρέψει; Κρέων τόνδʼ ἀπάξομαι λαβών. Χορός δεινὸν λέγοις ἄν. Κρέων τοῦτο νῦν πεπράξεται. Χορός ἢν μή σʼ ὁ κραίνων τῆσδε γῆς ἀπειργάθῃ. Οἰδίπους ὦ φθέγμʼ ἀναιδές, ἦ σὺ γὰρ ψαύσεις ἐμοῦ; Κρέων αὐδῶ σιωπᾶν. Οἰδίπους μὴ γὰρ αἵδε δαίμονες θεῖέν μʼ ἄφωνον τῆσδε τῆς ἀρᾶς ἔτι, ὅς μʼ, ὦ κάκιστε, ψιλὸν ὄμμʼ ἀποσπάσας πρὸς ὄμμασιν τοῖς πρόσθεν ἐξοίχει βίᾳ. τοιγὰρ σέ τʼ αὐτὸν καὶ γένος τὸ σὸν θεῶν ὁ πάντα λεύσσων Ἥλιος δοίη βίον τοιοῦτον οἷον κἀμὲ γηρᾶναί ποτε. Κρέων ὁρᾶτε ταῦτα, τῆσδε γῆς ἐγχώριοι; Οἰδίπους ὁρῶσι κἀμὲ καὶ σέ, καὶ φρονοῦσʼ ὅτι ἔργοις πεπονθὼς ῥήμασίν σʼ ἀμύνομαι. Κρέων οὔτοι καθέξω θυμόν, ἀλλʼ ἄξω βίᾳ κεἰ μοῦνός εἰμι τόνδε καὶ χρόνῳ βραδύς. Οἰδίπους ἰὼ τάλας. Χορός ὅσον λῆμʼ ἔχων ἀφίκου, ξένʼ, εἰ τάδε δοκεῖς τελεῖν. Κρέων δοκῶ. Χορός τάνδʼ ἄρʼ οὐκέτι νεμῶ πόλιν. Κρέων τοῖς τοι δικαίοις χὠ βραχὺς νικᾷ μέγαν. Οἰδίπους ἀκούεθʼ οἷα φθέγγεται; Χορός τά γʼ οὐ τελεῖ. ~~ἴστω μέγας Ζεύς.~~ Κρέων Ζεύς γʼ ἂν εἰδείη, σὺ δʼ οὔ. Χορός ἆρʼ οὐχ ὕβρις τάδʼ; Κρέων ὕβρις, ἀλλʼ ἀνεκτέα. Χορός ἰὼ πᾶς λεώς, ἰὼ γᾶς πρόμοι, μόλετε σὺν τάχει, μόλετʼ, ἐπεὶ πέραν περῶσʼ οἵδε δή. Θησεύς τίς ποθʼ ἡ βοή; τί τοὔργον; ἐκ τίνος φόβου ποτὲ βουθυτοῦντά μʼ ἀμφὶ βωμὸν ἔσχετʼ ἐναλίῳ θεῷ τοῦδʼ ἐπιστάτῃ Κολωνοῦ; λέξαθʼ, ὡς εἰδῶ τὸ πᾶν, οὗ χάριν δεῦρʼ ᾖξα θᾶσσον ἢ καθʼ ἡδονὴν ποδός. Οἰδίπους ὦ φίλτατʼ, ἔγνων γὰρ τὸ προσφώνημά σου, πέπονθα δεινὰ τοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς ἀρτίως. Θησεύς τὰ ποῖα ταῦτα, τίς δʼ ὁ πημήνας; λέγε. Οἰδίπους Κρέων ὅδʼ, ὃν δέδορκας, οἴχεται τέκνων ἀποσπάσας μου τὴν μόνην ξυνωρίδα. Θησεύς πῶς εἶπας; Οἰδίπους οἷά περ πέπονθʼ ἀκήκοας. Θησεύς οὔκουν τις ὡς τάχιστα προσπόλων μολὼν πρὸς τούσδε βωμούς, πάντʼ ἀναγκάσει λεὼν ἄνιππον ἱππότην τε θυμάτων ἄπο σπεύδειν ἀπὸ ῥυτῆρος, ἔνθα δίστομοι μάλιστα συμβάλλουσιν ἐμπόρων ὁδοί, ὡς μὴ παρέλθωσʼ αἱ κόραι, γέλως δʼ ἐγὼ ξένῳ γένωμαι τῷδε, χειρωθεὶς βίᾳ. ἴθʼ, ὡς ἄνωγα, σὺν τάχει. τοῦτον δʼ ἐγώ, εἰ μὲν διʼ ὀργῆς ἧκον, ἧς ὅδʼ ἄξιος, ἄτρωτον οὐ μεθῆκʼ ἂν ἐξ ἐμῆς χερός. νῦν δʼ οὕσπερ αὐτὸς τοὺς νόμους εἰσῆλθʼ ἔχων, τούτοισι κοὐκ ἄλλοισιν ἁρμοσθήσεται. οὐ γάρ ποτʼ ἔξει τῆσδε τῆς χώρας, πρὶν ἂν κείνας ἐναργεῖς δεῦρό μοι στήσῃς ἄγων· ἐπεὶ δέδρακας οὔτʼ ἐμοῦ καταξίως οὔθʼ ὧν πέφυκας αὐτὸς οὔτε σῆς χθονός· ὅστις δίκαιʼ ἀσκοῦσαν εἰσελθὼν πόλιν κἄνευ νόμου κραίνουσαν οὐδέν, εἶτʼ ἀφεὶς τὰ τῆσδε τῆς γῆς κύριʼ, ὧδʼ ἐπεισπεσὼν ἄγεις θʼ ἃ χρῄζεις καὶ παρίστασαι βίᾳ, καί μοι πόλιν κένανδρον ἢ δούλην τινὰ ἔδοξας εἶναι κἄμʼ ἴσον τῷ μηδενί. καίτοι σε Θῆβαί γʼ οὐκ ἐπαίδευσαν κακόν· οὐ γὰρ φιλοῦσιν ἄνδρας ἐκδίκους τρέφειν, οὐδʼ ἄν σʼ ἐπαινέσειαν, εἰ πυθοίατο συλῶντα τἀμὰ καὶ τὰ τῶν θεῶν, βίᾳ ἄγοντα φωτῶν ἀθλίων ἱκτήρια. οὔκουν ἔγωγʼ ἂν σῆς ἐπεμβαίνων χθονός, οὐδʼ εἰ τὰ πάντων εἶχον ἐνδικώτατα, ἄνευ γε τοῦ κραίνοντος, ὅστις ἦν, χθονὸς οὔθʼ εἷλκον οὔτʼ ἂν ἦγον, ἀλλʼ ἠπιστάμην ξένον παρʼ ἀστοῖς ὡς διαιτᾶσθαι χρεών. σὺ δʼ ἀξίαν οὐκ οὖσαν αἰσχύνεις πόλιν τὴν αὐτὸς αὑτοῦ, καί σʼ ὁ πληθύων χρόνος γέρονθʼ ὁμοῦ τίθησι καὶ τοῦ νοῦ κενόν. εἶπον μὲν οὖν καὶ πρόσθεν, ἐννέπω δὲ νῦν, τὰς παῖδας ὡς τάχιστα δεῦρʼ ἄγειν τινά, εἰ μὴ μέτοικος τῆσδε τῆς χώρας θέλεις εἶναι βίᾳ τε κοὐχ ἑκών· καὶ ταῦτά σοι τῷ νῷ θʼ ὁμοίως κἀπὸ τῆς γλώσσης λέγω. Χορός ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ὦ ξένʼ; ὡς ἀφʼ ὧν μὲν εἶ φαίνει δίκαιος, δρῶν δʼ ἐφευρίσκει κακά. Κρέων ἐγὼ οὔτʼ ἄνανδρον τήνδε τὴν πόλιν νέμων, ὦ τέκνον Αἰγέως, οὔτʼ ἄβουλον, ὡς σὺ φῄς, τοὔργον τόδʼ ἐξέπραξα, γιγνώσκων δʼ ὅτι οὐδείς ποτʼ αὐτοὺς τῶν ἐμῶν ἂν ἐμπέσοι ζῆλος ξυναίμων, ὥστʼ ἐμοῦ τρέφειν βίᾳ. ᾔδη δʼ ὁθούνεκʼ ἄνδρα καὶ πατροκτόνον κἄναγνον οὐ δεξοίατʼ, οὐδʼ ὅτῳ γάμοι ξυνόντες ηὑρέθησαν ἀνόσιοι τέκνων. τοιοῦτον αὐτοῖς Ἄρεος εὔβουλον πάγον ἐγὼ ξυνῄδη χθόνιον ὄνθʼ, ὃς οὐκ ἐᾷ τοιούσδʼ ἀλήτας τῇδʼ ὁμοῦ ναίειν πόλει· ᾧ πίστιν ἴσχων τήνδʼ ἐχειρούμην ἄγραν. καὶ ταῦτʼ ἂν οὐκ ἔπρασσον, εἰ μή μοι πικρὰς αὐτῷ τʼ ἀρὰς ἠρᾶτο καὶ τὠμῷ γένει· ἀνθʼ ὧν πεπονθὼς ἠξίουν τάδʼ ἀντιδρᾶν. θυμοῦ γὰρ οὐδὲν γῆράς ἐστιν ἄλλο πλὴν θανεῖν· θανόντων δʼ οὐδὲν ἄλγος ἅπτεται. πρὸς ταῦτα πράξεις οἷον ἂν θέλῃς· ἐπεὶ ἐρημία με, κεἰ δίκαιʼ, ὅμως λέγω, σμικρὸν τίθησι· πρὸς δὲ τὰς πράξεις ὅμως, καὶ τηλικόσδʼ ὤν, ἀντιδρᾶν πειράσομαι. Οἰδίπους ὦ λῆμʼ ἀναιδές, τοῦ καθυβρίζειν δοκεῖς, πότερον ἐμοῦ γέροντος ἢ σαυτοῦ, τόδε; ὅστις φόνους μοι καὶ γάμους καὶ συμφορὰς τοῦ σοῦ διῆκας στόματος, ἃς ἐγὼ τάλας ἤνεγκον ἄκων· θεοῖς γὰρ ἦν οὕτω φίλον, τάχʼ ἄν τι μηνίουσιν εἰς γένος πάλαι. ἐπεὶ καθʼ αὑτόν γʼ οὐκ ἂν ἐξεύροις ἐμοὶ ἁμαρτίας ὄνειδος οὐδέν, ἀνθʼ ὅτου τάδʼ εἰς ἐμαυτὸν τοὺς ἐμούς θʼ ἡμάρτανον. ἐπεὶ δίδαξον, εἴ τι θέσφατον πατρὶ χρησμοῖσιν ἱκνεῖθʼ ὥστε πρὸς παίδων θανεῖν, πῶς ἂν δικαίως τοῦτʼ ὀνειδίζοις ἐμοί, ὃς οὔτε βλάστας πω γενεθλίους πατρός, οὐ μητρὸς εἶχον, ἀλλʼ ἀγέννητος τότʼ ἦ; εἰ δʼ αὖ φανεὶς δύστηνος, ὡς ἐγὼ ʼφάνην, ἐς χεῖρας ἦλθον πατρὶ καὶ κατέκτανον, μηδὲν ξυνιεὶς ὧν ἔδρων εἰς οὕς τʼ ἔδρων, πῶς ἂν τό γʼ ἆκον πρᾶγμʼ ἂν εἰκότως ψέγοις; μητρὸς δέ, τλῆμον, οὐκ ἐπαισχύνει γάμους οὔσης ὁμαίμου σῆς μʼ ἀναγκάζων λέγειν, οἵους ἐρῶ τάχʼ· οὐ γὰρ οὖν σιγήσομαι, σοῦ γʼ εἰς τόδʼ ἐξελθόντος ἀνόσιον στόμα. ἔτικτε γάρ μʼ ἔτικτεν, ὤμοι μοι κακῶν, οὐκ εἰδότʼ οὐκ εἰδυῖα, καὶ τεκοῦσά με, αὑτῆς ὄνειδος παῖδας ἐξέφυσέ μοι. ἀλλʼ ἓν γὰρ οὖν ἔξοιδα, σὲ μὲν ἑκόντʼ ἐμὲ κείνην τε ταῦτα δυσστομεῖν· ἐγὼ δέ νιν ἄκων ἔγημα φθέγγομαί τʼ ἄκων τάδε. ἀλλʼ οὐ γὰρ οὔτʼ ἐν τοῖσδʼ ἁλώσομαι κακὸς γάμοισιν οὔθʼ οὓς αἰὲν ἐμφορεῖς σύ μοι φόνους πατρῴους ἐξονειδίζων πικρῶς. ἓν γάρ μʼ ἄμειψαι μοῦνον ὧν σʼ ἀνιστορῶ. εἴ τις σὲ τὸν δίκαιον αὐτίκʼ ἐνθάδε κτείνοι παραστάς, πότερα πυνθάνοιʼ ἂν εἰ πατήρ σʼ ὁ καίνων ἢ τίνοιʼ ἂν εὐθέως; δοκῶ μέν, εἴπερ ζῆν φιλεῖς, τὸν αἴτιον τίνοιʼ ἂν οὐδὲ τοὔνδικον περιβλέποις. τοιαῦτα μέντοι καὐτὸς εἰσέβην κακά, θεῶν ἀγόντων· οἷς ἐγὼ οὐδὲ τὴν πατρὸς ψυχὴν ἂν οἶμαι ζῶσαν ἀντειπεῖν ἐμοί. σὺ δʼ, εἶ γὰρ οὐ δίκαιος, ἀλλʼ ἅπαν καλὸν λέγειν νομίζων ῥητὸν ἄρρητόν τʼ ἔπος, τοιαῦτʼ ὀνειδίζεις με τῶνδʼ ἐναντίον. καί σοι τὸ Θησέως ὄνομα θωπεῦσαι καλόν, καὶ τὰς Ἀθήνας, ὡς κατῴκηνται καλῶς· κᾆθʼ ὧδʼ ἐπαινῶν πολλὰ τοῦδʼ ἐκλανθάνει, ὁθούνεκʼ εἴ τις γῆ θεοὺς ἐπίσταται τιμαῖς σεβίζειν, ἥδε τοῦθʼ ὑπερφέρει· ἀφʼ ἧς σὺ κλέψας τὸν ἱκέτην γέροντʼ ἐμὲ αὐτόν τʼ ἐχειροῦ τὰς κόρας τʼ οἴχει λαβών. ἀνθʼ ὧν ἐγὼ νῦν τάσδε τὰς θεὰς ἐμοὶ καλῶν ἱκνοῦμαι καὶ κατασκήπτω λιταῖς ἐλθεῖν ἀρωγοὺς ξυμμάχους θʼ, ἵνʼ ἐκμάθῃς οἵων ὑπʼ ἀνδρῶν ἥδε φρουρεῖται πόλις. Χορός ὁ ξεῖνος, ὦναξ, χρηστός· αἱ δὲ συμφοραὶ αὐτοῦ πανώλεις, ἄξιαι δʼ ἀμυναθεῖν. Θησεύς ἅλις λόγων, ὡς οἱ μὲν ἐξειργασμένοι σπεύδουσιν, ἡμεῖς δʼ οἱ παθόντες ἕσταμεν. Κρέων τί δῆτʼ ἀμαυρῷ φωτὶ προστάσσεις ποεῖν; Θησεύς ὁδοῦ κατάρχειν τῆς ἐκεῖ, πομπὸν δέ με χωρεῖν, ἵνʼ, εἰ μὲν ἐν τόποισι τοῖσδʼ ἔχεις τὰς παῖδας ἡμῖν αὐτὸς ἐκδείξῃς ἐμοί· εἰ δʼ ἐγκρατεῖς φεύγουσιν, οὐδὲν δεῖ πονεῖν. ἄλλοι γὰρ οἱ σπεύδοντες, οὓς οὐ μή ποτε χώρας φυγόντες τῆσδʼ ἐπεύξωνται θεοῖς. ἀλλʼ ἐξυφηγοῦ· γνῶθι δʼ ὡς ἔχων ἔχει καί σʼ εἷλε θηρῶνθʼ ἡ τύχη· τὰ γὰρ δόλῳ τῷ μὴ δικαίῳ κτήματʼ οὐχὶ σῴζεται. κοὐκ ἄλλον ἕξεις εἰς τάδʼ· ὡς ἔξοιδά σε οὐ ψιλὸν οὐδʼ ἄσκευον ἐς τοσήνδʼ ὕβριν ἥκοντα τόλμης τῆς παρεστώσης τανῦν, ἀλλʼ ἔσθʼ ὅτῳ σὺ πιστὸς ὢν ἔδρας τάδε. ἃ δεῖ μʼ ἀθρῆσαι, μηδὲ τήνδε τὴν πόλιν ἑνὸς ποῆσαι φωτὸς ἀσθενεστέραν. νοεῖς τι τούτων, ἢ μάτην τὰ νῦν τέ σοι δοκεῖ λελέχθαι χὤτε ταῦτʼ ἐμηχανῶ; Κρέων οὐδὲν σὺ μεμπτὸν ἐνθάδʼ ὢν ἐρεῖς ἐμοί· οἴκοι δὲ χἠμεῖς εἰσόμεσθʼ ἃ χρὴ ποεῖν. Θησεύς χωρῶν ἀπείλει νῦν· σὺ δʼ ἡμίν, Οἰδίπους, ἕκηλος αὐτοῦ μίμνε, πιστωθεὶς ὅτι, ἢν μὴ θάνω ʼγὼ πρόσθεν, οὐχὶ παύσομαι πρὶν ἄν σε τῶν σῶν κύριον στήσω τέκνων. Οἰδίπους ὄναιο, Θησεῦ, τοῦ τε γενναίου χάριν καὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἐνδίκου προμηθίας.

Χορός εἴην ὅθι δαΐων ἀνδρῶν τάχʼ ἐπιστροφαὶ τὸν χαλκοβόαν Ἄρη μείξουσιν, ἢ πρὸς Πυθίαις ἢ λαμπάσιν ἀκταῖς, οὗ πότνιαι σεμνὰ τιθηνοῦνται τέλη θνατοῖσιν, ὧν καὶ χρυσέα κλῂς ἐπὶ γλώσσᾳ βέβακε προσπόλων Εὐμολπιδᾶν· ἔνθʼ οἶμαι τὸν ἐγρεμάχαν Θησέα καὶ τὰς διστόλους ἀδμῆτας ἀδελφὰς αὐτάρκει τάχʼ ἐμμίξειν βοᾷ τούσδʼ ἀνὰ χώρους·

Χορός ἤ που τὸν ἐφεσπέρου πέτρας νιφάδος πελῶσʼ Οἰάτιδος εἰς νόμον, πώλοισιν ἢ ῥιμφαρμάτοις φεύγοντες ἁμίλλαις. ἁλώσεται· δεινὸς ὁ προσχώρων Ἄρης, δεινὰ δὲ Θησειδᾶν ἀκμά. πᾶς γὰρ ἀστράπτει χαλινός, πᾶσα δʼ ὁρμᾶται καθεῖσʼ ἀμπυκτήρια στομίων ἄμβασις, οἳ τὰν ἱππίαν τιμῶσιν Ἀθάναν καὶ τὸν πόντιον γαιάοχον Ῥέας φίλον υἱόν.

Χορός ἔρδουσʼ ἢ μέλλουσιν; ὡς προμνᾶταί τί μοι γνώμα τάχʼ ἀντάσειν τᾶν δεινὰ τλασᾶν, δεινὰ δʼ εὑρουσᾶν πρὸς αὐθαίμων πάθη. τελεῖ τελεῖ Ζεύς τι κατʼ ἆμαρ μάντις εἴμʼ ἐσθλῶν ἀγώνων. εἴθʼ ἀελλαία ταχύρρωστος πελειὰς αἰθερίας νεφέλας κύρσαιμʼ ἄνωθʼ ἀγώνων αἰωρήσασα τοὐμὸν ὄμμα.

Χορός ἰὼ θεῶν πάνταρχε, παντ- όπτα Ζεῦ, πόροις γᾶς τᾶσδε δαμούχοις σθένει ʼπινικείῳ τὸν εὔαγρον τελειῶσαι λόχον, σεμνά τε παῖς Παλλὰς Ἀθάνα. καὶ τὸν ἀγρευτὰν Ἀπόλλω καὶ κασιγνήταν πυκνοστίκτων ὀπαδὸν ὠκυπόδων ἐλάφων στέργω διπλᾶς ἀρωγὰς μολεῖν γᾷ τᾷδε καὶ πολίταις. ὦ ξεῖνʼ ἀλῆτα, τῷ σκοπῷ μὲν οὐκ ἐρεῖς ὡς ψευδόμαντις· τὰς κόρας γὰρ εἰσορῶ τάσδʼ ἆσσον αὖθις ὧδε προσπολουμένας.

Οἰδίπους ποῦ ποῦ; τί φής; πῶς εἶπας; Ἀντιγόνη ὦ πάτερ πάτερ, τίς ἂν θεῶν σοι τόνδʼ ἄριστον ἄνδρʼ ἰδεῖν δοίη, τὸν ἡμᾶς δεῦρο προσπέμψαντά σοι; Οἰδίπους ὦ τέκνον, ἦ πάρεστον; Ἀντιγόνη αἵδε γὰρ χέρες Θησέως ἔσωσαν φιλτάτων τʼ ὀπαόνων. Οἰδίπους προσέλθετʼ ὦ παῖ, πατρὶ καὶ τὸ μηδαμὰ ἐλπισθὲν ἥξειν σῶμα βαστάσαι δότε. Ἀντιγόνη αἰτεῖς ἃ τεύξει· σὺν πόθῳ γὰρ ἡ χάρις. Οἰδίπους ποῦ δῆτα, ποῦ ʼστόν; Ἀντιγόνη αἵδʼ ὁμοῦ πελάζομεν. Οἰδίπους ὦ φίλτατʼ ἔρνη. Ἀντιγόνη τῷ τεκόντι πᾶν φίλον. Οἰδίπους ὦ σκῆπτρα φωτός. Ἀντιγόνη δυσμόρου γε δύσμορα. Οἰδίπους ἔχω τὰ φίλτατʼ, οὐδʼ ἔτʼ ἂν πανάθλιος θανὼν ἂν εἴην σφῷν παρεστώσαιν ἐμοί. ἐρείσατʼ, ὦ παῖ, πλευρὸν ἀμφιδέξιον ἐμφύντε τῷ φύσαντι, κἀναπαύσατον τοῦ πρόσθʼ ἐρήμου τοῦδε δυστήνου πλάνου. καί μοι τὰ πραχθέντʼ εἴπαθʼ ὡς βράχιστʼ, ἐπεὶ ταῖς τηλικαῖσδε σμικρὸς ἐξαρκεῖ λόγος. Ἀντιγόνη ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας· τοῦδε χρὴ κλύειν, πάτερ, οὗ κἄστι τοὔργον· τοὐμὸν ὧδʼ ἔσται βραχύ. Οἰδίπους ὦ ξεῖνε, μὴ θαύμαζε, πρὸς τὸ λιπαρὲς τέκνʼ εἰ φανέντʼ ἄελπτα μηκύνω λόγον. ἐπίσταμαι γὰρ τήνδε τὴν ἐς τάσδε μοι τέρψιν παρʼ ἄλλου μηδενὸς πεφασμένην· σὺ γάρ νιν ἐξέσωσας, οὐκ ἄλλος βροτῶν. καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω, αὐτῷ τε καὶ γῇ τῇδʼ, ἐπεὶ τό γʼ εὐσεβὲς μόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼ καὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν. εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε· ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν· καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡς ψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα. καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼς θιγεῖν θελήσαιμʼ ἀνδρός, ᾧ τίς οὐκ ἔνι κηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε, οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶν μόνοις οἷόν τε συνταλαιπωρεῖν τάδε. σὺ δʼ αὐτόθεν μοι χαῖρε καὶ τὰ λοιπά μου μέλου δικαίως, ὥσπερ ἐς τόδʼ ἡμέρας. Θησεύς οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον, τέκνοισι τερφθεὶς τοῖσδε, θαυμάσας ἔχω, οὔτʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προύλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη. βάρος γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχει. οὐ γὰρ λόγοισι τὸν βίον σπουδάζομεν λαμπρὸν ποεῖσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς δρωμένοις. δείκνυμι δʼ· ὧν γὰρ ὤμοσʼ οὐκ ἐψευσάμην οὐδέν σε, πρέσβυ· τάσδε γὰρ πάρειμʼ ἄγων ζώσας, ἀκραιφνεῖς τῶν κατηπειλημένων. χὤπως μὲν ἁγὼν ᾑρέθη, τί δεῖ μάτην κομπεῖν, ἅ γʼ εἴσει καὐτὸς ἐκ ταύταιν ξυνών; λόγος δʼ ὃς ἐμπέπτωκεν ἀρτίως ἐμοὶ στείχοντι δεῦρο, συμβαλοῦ γνώμην, ἐπεὶ σμικρὸς μὲν εἰπεῖν, ἄξιος δὲ θαυμάσαι· πρᾶγος δʼ ἀτίζειν οὐδὲν ἄνθρωπον χρεών. Οἰδίπους τί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ με ὡς μὴ εἰδότʼ αὐτὸν μηδὲν ὧν σὺ πυνθάνει. Θησεύς φασίν τινʼ ἡμῖν ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολιν οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, προσπεσόντα πως βωμῷ καθῆσθαι τῷ Ποσειδῶνος, παρʼ ᾧ θύων ἔκυρον, ἡνίχʼ ὡρμώμην ἐγώ. Οἰδίπους ποδαπόν; τί προσχρῄζοντα τῷ θακήματι· Θησεύς οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· σοῦ γάρ, ὡς λέγουσί μοι, βραχύν τινʼ αἰτεῖ μῦθον οὐκ ὄγκου πλέων. Οἰδίπους ποῖόν τινʼ; οὐ γὰρ ἥδʼ ἕδρα σμικροῦ λόγου. Θησεύς σοὶ φασὶν αὐτὸν ἐς λόγους ἐλθεῖν μόνον αἰτεῖν ἀπελθεῖν τʼ ἀσφαλῶς τῆς δεῦρʼ ὁδοῦ. Οἰδίπους τίς δῆτʼ ἂν εἴη τήνδʼ ὁ προσθακῶν ἕδραν; Θησεύς ὅρα κατʼ Ἄργος εἴ τις ὑμὶν ἐγγενὴς ἔσθʼ, ὅστις ἄν σου τοῦτο προσχρῄζοι τυχεῖν. Οἰδίπους ὦ φίλτατε, σχὲς οὗπερ εἶ. Θησεύς τί δʼ ἔστι σοι; Οἰδίπους μή μου δεηθῇς. Θησεύς πράγματος ποίου; λέγε. Οἰδίπους ἔξοιδʼ ἀκούων τῶνδʼ ὅς ἐσθʼ ὁ προστάτης. Θησεύς καὶ τίς ποτʼ ἐστὶν ὅν γʼ ἐγὼ ψέξαιμί τι; Οἰδίπους παῖς οὑμός, ὦναξ, στυγνός, οὗ λόγων ἐγὼ ἄλγιστʼ ἂν ἀνδρῶν ἐξανασχοίμην κλύων. Θησεύς τί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴ χρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν; Οἰδίπους ἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί· καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν. Θησεύς ἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπει μή σοι πρόνοιʼ ᾖ τοῦ θεοῦ φυλακτέα. Ἀντιγόνη πάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω. τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶ χάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται, καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν. οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσει γνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται. λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶς ηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται. ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σε τὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ, θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς. ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶ καὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοι φίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν. σὺ δʼ εἰς ἐκεῖνα, μὴ τὰ νῦν, ἀποσκόπει πατρῷα καὶ μητρῷα πήμαθʼ ἅπαθες· κἂν κεῖνα λεύσσῃς, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει κακοῦ θυμοῦ τελευτὴν ὡς κακὴ προσγίγνεται. ἔχεις γὰρ οὐχὶ βαιὰ τἀνθυμήματα, τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος. ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸν δίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖ πάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν. Οἰδίπους τέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ με λέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον. μόνον, ξένʼ, εἴπερ κεῖνος ὧδʼ ἐλεύσεται, μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε. Θησεύς ἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν, ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢν σῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.

Χορός ὅστις τοῦ πλέονος μέρους χρῄζει τοῦ μετρίου παρεὶς ζώειν, σκαιοσύναν φυλάσσων ἐν ἐμοὶ κατάδηλος ἔσται. ἐπεὶ πολλὰ μὲν αἱ μακραὶ ἁμέραι κατέθεντο δὴ λύπας ἐγγυτέρω, τὰ τέρποντα δʼ οὐκ ἂν ἴδοις ὅπου, ὅταν τις ἐς πλέον πέσῃ τοῦ δέοντος· ὁ δʼ ἐπίκουρος ἰσοτέλεστος, Ἄϊδος ὅτε μοῖρʼ ἀνυμέναιος ἄλυρος ἄχορος ἀναπέφηνε, θάνατος ἐς τελευτάν.

Χορός μὴ φῦναι τὸν ἅπαντα νικᾷ λόγον· τὸ δʼ, ἐπεὶ φανῇ, βῆναι κεῖθεν ὅθεν περ ἥκει, πολὺ δεύτερον, ὡς τάχιστα. ὡς εὖτʼ ἂν τὸ νέον παρῇ κούφας ἀφροσύνας φέρον, τίς πλαγὰ πολύμοχθος ἔξω; τίς οὐ καμάτων ἔνι; φθόνος, στάσεις, ἔρις, μάχαι καὶ φόνοι· τό τε κατάμεμπτον ἐπιλέλογχε πύματον ἀκρατὲς ἀπροσόμιλον γῆρας ἄφιλον, ἵνα πρόπαντα κακὰ κακῶν ξυνοικεῖ.

Χορός ἐν ᾧ τλάμων ὅδʼ, οὐκ ἐγὼ μόνος, πάντοθεν βόρειος ὥς τις ἀκτὰ κυματοπλὴξ χειμερία κλονεῖται, ὣς καὶ τόνδε κατʼ ἄκρας δειναὶ κυματοαγεῖς ἆται κλονέουσιν ἀεὶ ξυνοῦσαι, αἱ μὲν ἀπʼ ἀελίου δυσμᾶν, αἱ δʼ ἀνατέλλοντος· αἱ δʼ ἀνὰ μέσσαν ἀκτῖνʼ, αἱ δʼ ἐννυχιᾶν ἀπὸ Ῥιπᾶν.

Ἀντιγόνη καὶ μὴν ὅδʼ ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὁ ξένος ἀνδρῶν γε μοῦνος, ὦ πάτερ, διʼ ὄμματος ἀστακτὶ λείβων δάκρυον ὧδʼ ὁδοιπορεῖ. Οἰδίπους τίς οὗτος; Οἰδίπους ὅνπερ καὶ πάλαι κατείχομεν γνώμῃ, πάρεστι δεῦρο Πολυνείκης ὅδε. Πολυνείκης οἴμοι, τί δράσω; πότερα τἀμαυτοῦ κακὰ πρόσθεν δακρύσω, παῖδες, ἢ τὰ τοῦδʼ ὁρῶν πατρὸς γέροντος; ὃς ξένης ἐπὶ χθονὸς σὺν σφῷν ἐφηύρηκʼ ἐνθάδʼ ἐκβεβλημένον ἐσθῆτι σὺν τοιᾷδε, τῆς ὁ δυσφιλὴς γέρων γέροντι συγκατῴκηκεν πίνος πλευρὰν μαραίνων, κρατὶ δʼ ὀμματοστερεῖ κόμη διʼ αὔρας ἀκτένιστος ᾄσσεται· ἀδελφὰ δʼ, ὡς ἔοικε, τούτοισιν φορεῖ τὰ τῆς ταλαίνης νηδύος θρεπτήρια. ἁγὼ πανώλης ὄψʼ ἄγαν ἐκμανθάνω· καὶ μαρτυρῶ κάκιστος ἀνθρώπων τροφαῖς ταῖς σαῖσιν ἥκειν· τἀμὰ μὴ ʼξ ἄλλων πύθῃ. ἀλλʼ ἔστι γὰρ καὶ Ζηνὶ σύνθακος θρόνων Αἰδὼς ἐπʼ ἔργοις πᾶσι, καὶ πρὸς σοί, πάτερ, παρασταθήτω· τῶν γὰρ ἡμαρτημένων ἄκη μέν ἐστι, προσφορὰ δʼ οὐκ ἔστʼ ἔτι. τί σιγᾷς; φώνησον, ὦ πάτερ, τι· μή μʼ ἀποστραφῇς. οὐδʼ ἀνταμείβει μʼ οὐδέν, ἀλλʼ ἀτιμάσας πέμψεις ἄναυδος, οὐδʼ ἃ μηνίεις φράσας; ὦ σπέρματʼ ἀνδρὸς τοῦδʼ, ἐμαὶ δʼ ὁμαίμονες, πειράσατʼ ἀλλʼ ὑμεῖς γε κινῆσαι πατρὸς τὸ δυσπρόσοιστον κἀπροσήγορον στόμα, ὡς μή μʼ ἄτιμον, τοῦ θεοῦ γε προστάτην, οὕτως ἀφῇ με μηδὲν ἀντειπὼν ἔπος. Ἀντιγόνη λέγʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, αὐτὸς ὧν χρείᾳ πάρει· τὰ πολλὰ γάρ τοι ῥήματʼ ἢ τέρψαντά τι, ἢ δυσχεράναντʼ ἢ κατοικτίσαντά πως, παρέσχε φωνὴν τοῖς ἀφωνήτοις τινά. Πολυνείκης ἀλλʼ ἐξερῶ· καλῶς γὰρ ἐξηγεῖ σύ μοι· πρῶτον μὲν αὐτὸν τὸν θεὸν ποιούμενος ἀρωγόν, ἔνθεν μʼ ὧδʼ ἀνέστησεν μολεῖν ὁ τῆσδε τῆς γῆς κοίρανος, διδοὺς ἐμοὶ λέξαι τʼ ἀκοῦσαί τʼ ἀσφαλεῖ σὺν ἐξόδῳ. καὶ ταῦτʼ ἀφʼ ὑμῶν, ὧ ξένοι, βουλήσομαι καὶ ταῖνδʼ ἀδελφαῖν καὶ πατρὸς κυρεῖν ἐμοί. ἃ δʼ ἦλθον, ἤδη σοι θέλω λέξαι, πάτερ. γῆς ἐκ πατρῴας ἐξελήλαμαι φυγάς, τοῖς σοῖς πανάρχοις οὕνεκʼ ἐνθακεῖν θρόνοις γονῇ πεφυκὼς ἠξίουν γεραίτερος. ἀνθʼ ὧν μʼ Ἐτεοκλῆς, ὢν φύσει νεώτερος, γῆς ἐξέωσεν, οὔτε νικήσας λόγῳ οὔτʼ εἰς ἔλεγχον χειρὸς οὐδʼ ἔργου μολών, πόλιν δὲ πείσας. ὧν ἐγὼ μάλιστα μὲν τὴν σὴν ἐρινὺν αἰτίαν εἶναι λέγω. ἔπειτα κἀπὸ μάντεων ταύτῃ κλύω. ἐπεὶ γὰρ ἦλθον Ἄργος ἐς τὸ Δωρικόν, λαβὼν Ἄδραστον πενθερόν, ξυνωμότας ἔστησʼ ἐμαυτῷ γῆς ὅσοιπερ Ἀπίας πρῶτοι καλοῦνται καὶ τετίμηνται δόρει, ὅπως τὸν ἑπτάλογχον ἐς Θήβας στόλον ξὺν τοῖσδʼ ἀγείρας ἢ θάνοιμι πανδίκως ἢ τοὺς τάδʼ ἐκπράξαντας ἐκβάλοιμι γῆς. εἶεν· τί δῆτα νῦν ἀφιγμένος κυρῶ; σοὶ προστροπαίους, ὦ πάτερ, λιτὰς ἔχων αὐτός τʼ ἐμαυτοῦ ξυμμάχων τε τῶν ἐμῶν, οἳ νῦν σὺν ἑπτὰ τάξεσιν σὺν ἑπτά τε λόγχαις τὸ Θήβης πέδιον ἀμφεστᾶσι πᾶν· οἷος δορυσσοῦς Ἀμφιάρεως, τὰ πρῶτα μὲν δόρει κρατύνων, πρῶτα δʼ οἰωνῶν ὁδοῖς· ὁ δεύτερος δʼ Αἰτωλὸς Οἰνέως τόκος Τυδεύς. τρίτος δʼ Ἐτέοκλος, Ἀργεῖος γεγώς· τέταρτον Ἱππομέδοντʼ ἀπέστειλεν πατὴρ Ταλαός· ὁ πέμπτος δʼ εὔχεται κατασκαφῇ Καπανεὺς τὸ Θήβης ἄστυ δῃώσειν πυρί· ἕκτος δὲ Παρθενοπαῖος Ἀρκὰς ὄρνυται, ἐπώνυμος τῆς πρόσθεν ἀδμήτης χρόνῳ μητρὸς λοχευθείς, πιστὸς Ἀταλάντης γόνος· ἐγὼ δὲ σός, κεἰ μὴ σός, ἀλλὰ τοῦ κακοῦ πότμου φυτευθείς, σός γέ τοι καλούμενος, ἄγω τὸν Ἄργους ἄφοβον ἐς Θήβας στρατόν. οἵ σʼ ἀντὶ παίδων τῶνδε καὶ ψυχῆς, πάτερ, ἱκετεύομεν ξύμπαντες ἐξαιτούμενοι μῆνιν βαρεῖαν εἰκαθεῖν ὁρμωμένῳ τῷδʼ ἀνδρὶ τοὐμοῦ πρὸς κασιγνήτου τίσιν, ὅς μʼ ἐξέωσε κἀπεσύλησεν πάτρας. εἰ γάρ τι πιστόν ἐστιν ἐκ χρηστηρίων, οἷς ἂν σὺ προσθῇ, τοῖσδʼ ἔφασκʼ εἶναι κράτος. πρὸς νῦν σε κρηνῶν καὶ θεῶν ὁμογνίων αἰτῶ πιθέσθαι καὶ παρεικαθεῖν, ἐπεὶ πτωχοὶ μὲν ἡμεῖς καὶ ξένοι, ξένος δὲ σύ. ἄλλους δὲ θωπεύοντες οἰκοῦμεν σύ τε κἀγώ, τὸν αὐτὸν δαίμονʼ ἐξειληχότες. ὁ δʼ ἐν δόμοις τύραννος, ὦ τάλας ἐγώ, κοινῇ καθʼ ἡμῶν ἐγγελῶν ἁβρύνεται· ὅν, εἰ σὺ τἠμῇ ξυμπαραστήσει φρενί, βραχεῖ σὺν ὄγκῳ καὶ χρόνῳ διασκεδῶ. ὥστʼ ἐν δόμοισι τοῖσι σοῖς στήσω σʼ ἄγων. στήσω δʼ ἐμαυτόν, κεῖνον ἐκβαλὼν βίᾳ. καὶ ταῦτα σοῦ μὲν ξυνθέλοντος ἔστι μοι κομπεῖν, ἄνευ σοῦ δʼ οὐδὲ σωθῆναι σθένω. Χορός τὸν ἄνδρα τοῦ πέμψαντος οὕνεκʼ, Οἰδίπους εἰπὼν ὁποῖα ξύμφορʼ ἔκπεμψαι πάλιν. Οἰδίπους ἀλλʼ εἰ μέν, ἄνδρες, τῆσδε δημοῦχοι χθονός μὴ ʼτύγχανʼ αὐτὸν δεῦρο προσπέμψας ἐμοὶ Θησεύς, δικαιῶν ὥστʼ ἐμοῦ κλύειν λόγους, οὔ τἄν ποτʼ ὀμφῆς τῆς ἐμῆς ἐπῄσθετο· νῦν δʼ ἀξιωθεὶς εἶσι κἀκούσας γʼ ἐμοῦ τοιαῦθʼ ἃ τὸν τοῦδʼ οὔ ποτʼ εὐφρανεῖ βίον· ὅς γʼ, ὦ κάκιστε, σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχων, ἃ νῦν ὁ σὸς ξύναιμος ἐν Θήβαις ἔχει, τὸν αὐτὸς αὑτοῦ πατέρα τόνδʼ ἀπήλασας κἄθηκας ἄπολιν καὶ στολὰς ταύτας φορεῖν, ἃς νῦν δακρύεις εἰσορῶν, ὅτʼ ἐν πόνῳ ταὐτῷ βεβηκὼς τυγχάνεις κακῶν ἐμοί. οὐ κλαυστὰ δʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οἰστέα τάδʼ, ἕωσπερ ἂν ζῶ, σοῦ φονέως μεμνημένος· σὺ γάρ με μόχθῳ τῷδʼ ἔθηκας ἔντροφον, σύ μʼ ἐξέωσας, ἐκ σέθεν δʼ ἀλώμενος ἄλλους ἐπαιτῶ τὸν καθʼ ἡμέραν βίον. εἰ δʼ ἐξέφυσα τάσδε μὴ ʼμαυτῷ τροφοὺς τὰς παῖδας, ἦ τἂν οὐκ ἂν ἦ, τὸ σὸν μέρος· νῦν δʼ αἵδε μʼ ἐκσῴζουσιν, αἵδʼ ἐμαὶ τροφοί, αἵδʼ ἄνδρες, οὐ γυναῖκες, εἰς τὸ συμπονεῖν· ὑμεῖς δʼ ἀπʼ ἄλλου κοὐκ ἐμοῦ πεφύκατον. τοιγάρ σʼ ὁ δαίμων εἰσορᾷ μὲν οὔ τί πω ὡς αὐτίκʼ, εἴπερ οἵδε κινοῦνται λόχοι πρὸς ἄστυ Θήβης. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως πόλιν κείνην ἐρείψεις, ἀλλὰ πρόσθεν αἵματι πεσεῖ μιανθεὶς χὼ σύναιμος ἐξ ἴσου. τοιάσδʼ ἀρὰς σφῷν πρόσθε τʼ ἐξανῆκʼ ἐγὼ νῦν τʼ ἀνακαλοῦμαι ξυμμάχους ἐλθεῖν ἐμοί, ἵνʼ ἀξιῶτον τοὺς φυτεύσαντας σέβειν καὶ μὴ ʼξατιμάζητον, εἰ τυφλοῦ πατρὸς τοιώδʼ ἐφύτην· αἵδε γὰρ τάδʼ οὐκ ἔδρων. τοιγὰρ τὸ σὸν θάκημα καὶ τοὺς σοὺς θρόνους κρατοῦσιν, εἴπερ ἐστὶν ἡ παλαίφατος Δίκη ξύνεδρος Ζηνὸς ἀρχαίοις νόμοις. σὺ δʼ ἔρρʼ ἀπόπτυστός τε κἀπάτωρ ἐμοῦ, κακῶν κάκιστε, τάσδε συλλαβὼν ἀράς, ἅς σοι καλοῦμαι, μήτε γῆς ἐμφυλίου δόρει κρατῆσαι μήτε νοστῆσαί ποτε τὸ κοῖλον Ἄργος, ἀλλὰ συγγενεῖ χερὶ θανεῖν κτανεῖν θʼ ὑφʼ οὗπερ ἐξελήλασαι. τοιαῦτʼ ἀρῶμαι καὶ καλῶ τὸ Ταρτάρου στυγνὸν πατρῷον ἔρεβος, ὥς σʼ ἀποικίσῃ, καλῶ δὲ τάσδε δαίμονας, καλῶ δʼ Ἄρη τὸν σφῷν τὸ δεινὸν μῖσος ἐμβεβληκότα. καὶ ταῦτʼ ἀκούσας στεῖχε, κἀξάγγελλʼ ἰὼν καὶ πᾶσι Καδμείοισι τοῖς σαυτοῦ θʼ ἅμα πιστοῖσι συμμάχοισιν, οὕνεκʼ Οἰδίπους τοιαῦτʼ ἔνειμε παισὶ τοῖς αὑτοῦ γέρα. Χορός Πολύνεικες, οὔτε ταῖς παρελθούσαις ὁδοῖς ξυνήδομαί σοι, νῦν τʼ ἴθʼ ὡς τάχος πάλιν. Πολυνείκης οἴμοι κελεύθου τῆς τʼ ἐμῆς δυσπραξίας, οἴμοι δʼ ἑταίρων· οἷον ἆρʼ ὁδοῦ τέλος Ἄργους ἀφωρμήθημεν, ὦ τάλας ἐγώ, τοιοῦτον οἷον οὐδὲ φωνῆσαί τινι ἔξεσθʼ ἑταίρων, οὐδʼ ἀποστρέψαι πάλιν, ἀλλʼ ὄντʼ ἄναυδον τῇδε συγκῦρσαι τύχῃ. ὦ τοῦδʼ ὅμαιμοι παῖδες, ἀλλʼ ὑμεῖς, ἐπεὶ τὰ σκληρὰ πατρὸς κλύετε ταῦτʼ ἀρωμένου, μή τοί με πρὸς θεῶν σφώ γʼ, ἐὰν αἱ τοῦδʼ ἀραὶ πατρὸς τελῶνται καί τις ὑμῖν ἐς δόμους νόστος γένηται, μή μʼ ἀτιμάσητέ γε, ἀλλʼ ἐν τάφοισι θέσθε κἀν κτερίσμασιν. καὶ σφῷν ὁ νῦν ἔπαινος, ὃν κομίζετον τοῦδʼ, ἀνδρὸς οἷς πονεῖτον, οὐκ ἐλάσσονα ἔτʼ ἄλλον οἴσει τῆς ἐμῆς ὑπουργίας. Ἀντιγόνη Πολύνεικες, ἱκετεύω σε πεισθῆναί τί μοι. Πολυνείκης ὦ φιλτάτη, τὸ ποῖον, Ἀντιγόνη; λέγε. Ἀντιγόνη στρέψαι στράτευμʼ ἐς Ἄργος ὡς τάχιστά γε, καὶ μὴ σέ τʼ αὐτὸν καὶ πόλιν διεργάσῃ. Πολυνείκης ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε· πῶς γὰρ αὖθις ἂν πάλιν στράτευμʼ ἄγοιμι ταὐτόν. εἰσάπαξ τρέσας; Ἀντιγόνη τί δʼ αὖθις, ὦ παῖ, δεῖ σε θυμοῦσθαι; τί σοι πάτραν κατασκάψαντι κέρδος ἔρχεται; Πολυνείκης αἰσχρὸν τὸ φεύγειν καὶ τὸ πρεσβεύοντʼ ἐμὲ οὕτω γελᾶσθαι τοῦ κασιγνήτου πάρα. Ἀντιγόνη ὁρᾷς τὰ τοῦδʼ οὖν ὡς ἐς ὀρθὸν ἐκφέρει μαντεύμαθʼ, ὃς σφῷν θάνατον ἐξ ἀμφοῖν θροεῖ; Πολυνείκης χρῄζει γάρ· ἡμῖν δʼ οὐχὶ συγχωρητέα. Ἀντιγόνη οἴμοι τάλαινα· τίς δὲ τολμήσει κλύων τὰ τοῦδʼ ἕπεσθαι τἀνδρός, οἷʼ ἐθέσπισεν; Πολυνείκης οὐκ ἀγγελοῦμεν φλαῦρʼ· ἐπεὶ στρατηλάτου χρηστοῦ τὰ κρείσσω μηδὲ τἀνδεᾶ λέγειν. Ἀντιγόνη οὕτως ἄρʼ, ὦ παῖ, ταῦτά σοι δεδογμένα; Πολυνείκης καὶ μή μʼ ἐπίσχῃς γʼ· ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν ἥδʼ ὁδὸς ἔσται μέλουσα δύσποτμός τε καὶ κακὴ πρὸς τοῦδε πατρὸς τῶν τε τοῦδʼ ἐρινύων· σφῷν δʼ εὖ διδοίη Ζεύς, τάδʼ εἰ θανόντι μοι τελεῖτʼ, ἐπεὶ οὔ μοι ζῶντί γʼ αὖθις ἕξετον. μέθεσθε δʼ ἤδη χαίρετόν τʼ· οὐ γάρ μʼ ἔτι βλέποντʼ ἐσόψεσθʼ αὖθις. Ἀντιγόνη ὦ τάλαινʼ ἐγώ. Πολυνείκης μή τοί μʼ ὀδύρου. Ἀντιγόνη καὶ τίς ἄν σʼ ὁρμώμενον εἰς προὖπτον Ἅιδην οὐ καταστένοι, κάσι; Πολυνείκης εἰ χρή, θανοῦμαι. Ἀντιγόνη μὴ σύ γʼ, ἀλλʼ ἐμοὶ πιθοῦ. Πολυνείκης μὴ πεῖθʼ ἃ μὴ δεῖ. Ἀντιγόνη δυστάλαινά τἄρʼ ἐγώ, εἴ σου στερηθῶ. Πολυνείκης ταῦτα δʼ ἐν τῷ δαίμονι καὶ τῇδε φῦναι χἀτέρᾳ. σφὼ δʼ οὖν ἐγὼ θεοῖς ἀρῶμαι μή ποτʼ ἀντῆσαι κακῶν· ἀνάξιαι γὰρ πᾶσίν ἐστε δυστυχεῖν.

Χορός νέα τάδε νεόθεν ἦλθέ μοι κακὰ βαρύποτμὰ παρʼ ἀλαοῦ ξένου, εἴ τι μοῖρα μὴ κιγχάνει. μάταν γὰρ οὐδὲν ἀξίωμα δαιμόνων ἔχω φράσαι. ὁρᾷ ὁρᾷ ταῦτʼ ἀεὶ χρόνος, τρέχων μὲν ἕτερα, τὰ δὲ παρʼ ἦμαρ αὖθις αὔξων ἄνω. ἔκτυπεν αἰθήρ, ὦ Ζεῦ. Οἰδίπους ὦ τέκνα τέκνα, πῶς ἄν, εἴ τις ἔντοπος, τὸν πάντʼ ἄριστον δεῦρο Θησέα πόροι; Ἀντιγόνη πάτερ, τί δʼ ἐστὶ τἀξίωμʼ ἐφʼ ᾧ καλεῖς; Οἰδίπους Διὸς πτερωτὸς ἥδε μʼ αὐτίκʼ ἄξεται βροντὴ πρὸς Ἅιδην· ἀλλὰ πέμψαθʼ ὡς τάχος.

Χορός μέγας, ἴδε, μάλʼ ὅδʼ ἐρείπεται κτύπος ἄφατος διόβολος· ἐς δʼ ἄκραν δεῖμʼ ὑπῆλθε κρατὸς φόβαν. ἔπτηξα θυμόν· οὐρανία γὰρ ἀστραπὴ φλέγει πάλιν. τί μὰν ἀφήσει τέλος; δέδοικα δʼ· οὐ γὰρ ἅλιον ἀφορμᾷ ποτʼ, οὐκ ἄνευ ξυμφορᾶς. ὦ μέγας αἰθήρ, ὦ Ζεῦ. Οἰδίπους ὦ παῖδες, ἥκει τῷδʼ ἐπʼ ἀνδρὶ θέσφατος βίου τελευτὴ κοὐκέτʼ ἔστʼ ἀποστροφή. Ἀντιγόνη πῶς οἶσθα; τῷ δὲ τοῦτο συμβαλὼν ἔχεις; Οἰδίπους καλῶς κάτοιδʼ· ἀλλʼ ὡς τάχιστά μοι μολὼν ἄνακτα χώρας τῆσδέ τις πορευσάτω.

Χορός ἔα ἔα, ἰδοὺ μάλʼ αὖθις ἀμφίσταται διαπρύσιος ὄτοβος. ἵλαος, ὦ δαίμων, ἵλαος εἴ τι γᾷ ματέρι τυγχάνεις ἀφεγγὲς φέρων. ἐναισίου δὲ σοῦ τύχοιμι, μηδʼ ἄλαστον ἄνδρʼ ἰδὼν ἀκερδῆ χάριν μετάσχοιμί πως. Ζεῦ ἄνα σοὶ φωνῶ. Οἰδίπους ἆρʼ ἐγγὺς ἁνήρ; ἆρʼ ἔτʼ ἐμψύχου, τέκνα, κιχήσεταί μου καὶ κατορθοῦντος φρένα; Ἀντιγόνη τί δʼ ἂν θέλοις τὸ πιστὸν ἐμφῦναι φρενί; Οἰδίπους ἀνθʼ ὧν ἔπασχον εὖ, τελεσφόρον χάριν δοῦναί σφιν, ἥνπερ τυγχάνων ὑπεσχόμην.

Χορός ἰὼ ἰὼ παῖ, βᾶθι βᾶθʼ, εἴτʼ ἄκρα, περὶ γύαλʼ ἐναλίῳ Ποσειδωνίῳ θεῷ, τυγχάνεις βούθυτον ἑστίαν ἁγίζων, ἱκοῦ. ὁ γὰρ ξένος σε καὶ πόλισμα καὶ φίλους ἐπαξιοῖ δικαίαν χάριν παρασχεῖν παθών. ~~σπεῦσον~~ ἄϊσσʼ, ὦναξ.

Θησεύς τίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος, σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου; μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρία χάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦ τοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα. Οἰδίπους ἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶν τύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ. Θησεύς τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ; Οἰδίπους ῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσα θέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν. Θησεύς τῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ; Οἰδίπους αὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι, ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων. Θησεύς πῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε; Οἰδίπους αἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τε στράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη. Θησεύς πείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶ κοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε. Οἰδίπους ἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοι γήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει. χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι, ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν. τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί, μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις· ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ. ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ, αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος· ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ οὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως. ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος τοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳ σήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω. χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλιν σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις, κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν. θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταν τὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ· ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν. τὰ μὲν τοιαῦτʼ οὖν εἰδότʼ ἐκδιδάσκομεν. χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν, στείχωμεν ἤδη μηδʼ ἔτʼ ἐντρεπώμεθα. ὦ παῖδες, ὧδʼ ἕπεσθʼ· ἐγὼ γὰρ ἡγεμὼν σφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί. χωρεῖτε καὶ μὴ ψαύετʼ, ἀλλʼ ἐᾶτέ με αὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵνα μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί. τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγει Ἑρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός. ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν, νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας. ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίον κρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων, αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶ εὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳ μέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.

Χορός εἰ θέμις ἐστί μοι τὰν ἀφανῆ θεὸν καὶ σὲ λιταῖς σεβίζειν, ἐννυχίων ἄναξ, Αἰδωνεῦ Αἰδωνεῦ, λίσσωμαι ἄπονα μήτʼ ἐπὶ βαρυαχεῖ ξένον ἐξανύσαι μόρῳ τὰν παγκευθῆ κάτω νεκρῶν πλάκα καὶ Στύγιον δόμον. πολλῶν γὰρ ἂν καὶ μάταν πημάτων ἱκνουμένων πάλιν σφε δαίμων δίκαιος αὔξοι.

Χορός ὦ χθόνιαι θεαὶ σῶμά τʼ ἀνικάτου θηρός, ὃν ἐν πύλαισι ταῖσι πολυξένοις εὐνᾶσθαι κνυζεῖσθαί τʼ ἐξ ἄντρων ἀδάματον φύλακα παρʼ Ἁίδᾳ λόγος αἰὲν ἔχει· τόν, ὦ Γᾶς παῖ καὶ Ταρτάρου, κατεύχομαι ἐν καθαρῷ βῆναι ὁρμωμένῳ νερτέρας τῷ ξένῳ νεκρῶν πλάκας· σέ τοι κικλήσκω τὸν αἰένυπνον.

Ἄγγελος ἄνδρες πολῖται, ξυντομωτάτως, μὲν ἂν τύχοιμι λέξας Οἰδίπουν ὀλωλότα· ἃ δʼ ἦν τὰ πραχθέντʼ, οὔθʼ ὁ μῦθος ἐν βραχεῖ φράσαι πάρεστιν οὔτε τἄργʼ ὅσʼ ἦν ἐκεῖ. Χορός ὄλωλε γὰρ δύστηνος; Ἄγγελος ὡς λελοιπότα κεῖνον τὸν ἀεὶ βίοτον ἐξεπίστασο. Χορός πῶς; ἆρα θείᾳ κἀπόνῳ τάλας τύχῃ; Ἄγγελος ταῦτʼ ἐστὶν ἤδη κἀποθαυμάσαι πρέπον. ὡς μὲν γὰρ ἐνθένδʼ εἷρπε, καὶ σύ που παρὼν ἔξοισθʼ, ὑφηγητῆρος οὐδενὸς φίλων, ἀλλʼ αὐτὸς ἡμῖν πᾶσιν ἐξηγούμενος. ἐπεὶ δʼ ἀφῖκτο τὸν καταρράκτην ὀδὸν χαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον, ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ, κοίλου πέλας κρατῆρος, οὗ τὰ Θησέως Περίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα. ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρου κοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου, καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς. κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶν ὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν· τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιον πάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶ ταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νιν ἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται. ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴν κοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο, κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοι ῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούνατα πατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσαν στέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους. ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν, πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα, οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ. ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτι τὴν δυσπόνητον ἕξετʼ ἀμφʼ ἐμοὶ τροφήν· σκληρὰν μέν, οἶδα, παῖδες· ἀλλʼ ἓν γὰρ μόνον τὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα. τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέον ἢ τοῦδε τἀνδρὸς ἔσχεθʼ, οὗ τητώμεναι τὸ λοιπὸν ἤδη τὸν βίον διάζετον. Ἄγγελος τοιαῦτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοι λύγδην ἔκλαιον πάντες. ὡς δὲ πρὸς τέλος γόων ἀφίκοντʼ οὐδʼ ἔτʼ ὠρώρει βοή, ἦν μὲν σιωπή· φθέγμα δʼ ἐξαίφνης τινὸς θώϋξεν αὐτόν, ὥστε πάντας ὀρθίας στῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας, καλεῖ γὰρ αὐτὸν πολλὰ πολλαχῇ θεός· ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους, τί μέλλομεν χωρεῖν; πάλαι δὴ τἀπὸ σοῦ βραδύνεται. ὁ δʼ ὡς ἐπῄσθετʼ ἐκ θεοῦ καλούμενος, αὐδᾷ μολεῖν οἱ γῆς ἄνακτα Θησέα. κἀπεὶ προσῆλθεν, εἶπεν· ὦ φίλον κάρα, δός μοι χερὸς σῆς πίστιν ὁρκίαν τέκνοις, ὑμεῖς τε, παῖδες, τῷδε· καὶ καταίνεσον μήποτε προδώσειν τάσδʼ ἑκών, τελεῖν δʼ ὅσʼ ἂν μέλλῃς φρονῶν εὖ ξυμφέροντʼ αὐτοῖς ἀεί. ὁ δʼ, ὡς ἀνὴρ γενναῖος, οὐκ οἴκτου μέτα κατῄνεσεν τάδʼ ὅρκιος δράσειν ξένῳ. ὅπως δὲ ταῦτʼ ἔδρασεν, εὐθὺς Οἰδίπους ψαύσας ἀμαυραῖς χερσὶν ὧν παίδων λέγει· ὦ παῖδε, τλάσας χρὴ τὸ γενναῖον φρενὶ χωρεῖν τόπων ἐκ τῶνδε, μηδʼ ἃ μὴ θέμις λεύσσειν δικαιοῦν μηδὲ φωνούντων κλύειν, ἀλλʼ ἕρπεθʼ ὡς τάχιστα· πλὴν ὁ κύριος Θησεὺς παρέστω μανθάνων τὰ δρώμενα. τοσαῦτα φωνήσαντος εἰσηκούσαμεν ξύμπαντες· ἀστακτὶ δὲ σὺν ταῖς παρθένοις στένοντες ὡμαρτοῦμεν. ὡς δʼ ἀπήλθομεν, χρόνῳ βραχεῖ στραφέντες ἐξαπείδομεν τὸν ἄνδρα τὸν μὲν οὐδαμοῦ παρόντʼ ἔτι, ἄνακτα δʼ αὐτὸν ὀμμάτων ἐπίσκιον χεῖρʼ ἀντέχοντα κρατός, ὡς δεινοῦ τινος φόβου φανέντος οὐδʼ ἀνασχετοῦ βλέπειν. ἔπειτα μέντοι βαιὸν οὐδὲ σὺν χρόνῳ ὁρῶμεν αὐτὸν γῆν τε προσκυνοῦνθʼ ἅμα καὶ τὸν θεῶν Ὄλυμπον ἐν ταὐτῷ λόγῳ. μόρῳ δʼ ὁποίῳ κεῖνος ὤλετʼ, οὐδʼ ἂν εἷς θνητῶν φράσειε, πλὴν τὸ Θησέως κάρα. οὐ γάρ τις αὐτὸν οὔτε πυρφόρος θεοῦ κεραυνὸς ἐξέπραξεν οὔτε ποντία θύελλα κινηθεῖσα τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ, ἀλλʼ ἤ τις ἐκ θεῶν πομπὸς ἢ τὸ νερτέρων εὔνουν διαστὰν γῆς ἀλύπητον βάθρον. ἁνὴρ γὰρ οὐ στενακτὸς οὐδὲ σὺν νόσοις ἀλγεινὸς ἐξεπέμπετʼ, ἀλλʼ εἴ τις βροτῶν θαυμαστός. εἰ δὲ μὴ δοκῶ φρονῶν λέγειν, οὐκ ἂν παρείμην οἷσι μὴ δοκῶ φρονεῖν. Χορός ποῦ δʼ αἵ τε παῖδες χοἰ προπέμψαντες φίλων; Ἄγγελος αἵδʼ οὐχ ἑκάς· γόων γὰρ οὐκ ἀσήμονες φθόγγοι σφε σημαίνουσι δεῦρʼ ὁρμωμένας.

Ἀντιγόνη αἰαῖ, φεῦ, ἔστιν ἔστι νῷν δὴ οὐ τὸ μέν, ἄλλο δὲ μή, πατρὸς ἔμφυτον ἄλαστον αἷμα δυσμόροιν στενάζειν, ᾧτινι τὸν πολὺν ἄλλοτε μὲν πόνον ἔμπεδον εἴχομεν, ἐν πυμάτῳ δʼ ἀλόγιστα παροίσομεν ἰδόντε καὶ παθόντε. Χορός τί δʼ ἔστιν; Ἀντιγόνη ἔστιν μὲν εἰκάσαι, φίλοι. Χορός βέβηκεν; Ἀντιγόνη ὡς μάλιστʼ ἂν ἐν πόθῳ λάβοις. τί γάρ, ὅτῳ μήτʼ Ἄρης μήτε πόντος ἀντέκυρσεν, ἄσκοποι δὲ πλάκες ἔμαρψαν ἐν ἀφανεῖ τινι μόρῳ φερόμενον. τάλαινα· νῶν δʼ ὀλεθρία νὺξ ἐπʼ ὄμμασιν βέβακε. πῶς γὰρ ἤ τινʼ ἀπίαν γᾶν ἢ πόντιον κλύδωνʼ ἀλώμεναι, βίου δύσοιστον ἕξομεν τροφάν; Ἰσμήνη οὐ κάτοιδα. κατά με φόνιος Ἀΐδας ἕλοι πατρὶ ξυνθανεῖν γεραιῷ τάλαιναν, ὡς ἔμοιγʼ ὁ μέλλων βίος οὐ βιωτός. Χορός ὦ διδύμα τέκνων ἀρίστα, τὸ φέρον ἐκ θεοῦ φέρειν, μηδὲν ἄγαν φλέγεσθον· οὔ τοι κατάμεμπτʼ ἔβητον.

Ἀντιγόνη πόθος τοὶ καὶ κακῶν ἄρʼ ἦν τις. καὶ γὰρ ὃ μηδαμὰ δὴ φίλον ἦν φίλον, ὁπότε γε καὶ τὸν ἐν χεροῖν κατεῖχον. ὦ πάτερ, ὦ φίλος, ὦ τὸν ἀεὶ κατὰ γᾶς σκότον εἱμένος· οὐδέ γʼ ἔνερθʼ ἀφίλητος ἐμοί ποτε καὶ τᾷδε μὴ κυρήσῃς. Χορός ἔπραξεν; Ἀντιγόνη ἔπραξεν οἷον ἤθελεν. Χορός τὸ ποῖον; Ἀντιγόνη ἇς ἔχρῃζε γᾶς ἐπὶ ξένας ἔθανε· κοίταν δʼ ἔχει νέρθεν εὐσκίαστον αἰέν, οὐδὲ πένθος ἔλιπʼ ἄκλαυτον. ἀνὰ γὰρ ὄμμα σε τόδʼ, ὦ πάτερ, ἐμὸν στένει δακρῦον, οὐδʼ ἔχω πῶς με χρὴ τὸ σὸν τάλαιναν ἀφανίσαι τοσόνδʼ ἄχος. ὤμοι, γᾶς ἐπὶ ξένας θανεῖν ἔχρῃζες ἀλλʼ ἔρημος ἔθανες ὧδέ μοι. Ἰσμήνη ὦ τάλαινα, τίς ἄρα με πότμος αὖθις ὧδʼ ἐπαμμένει σέ τʼ, ὦ φίλα, τὰς πατρὸς ὧδʼ ἐρήμας; Χορός ἀλλʼ ἐπεὶ ὀλβίως γʼ ἔλυσεν τὸ τέλος, ὦ φίλαι, βίου, λήγετε τοῦδʼ ἄχους· κακῶν γὰρ δυσάλωτος οὐδείς.

Ἀντιγόνη πάλιν, φίλα, συθῶμεν. Ἰσμήνη ὡς τί ῥέξομεν; Ἀντιγόνη ἵμερος ἔχει με. Ἰσμήνη τίς; Ἀντιγόνη τὰν χθόνιον ἑστίαν ἰδεῖν Ἰσμήνη τίνος; Ἀντιγόνη πατρός, τάλαινʼ ἐγώ. Ἰσμήνη θέμις δὲ πῶς τάδʼ ἐστί; μῶν οὐχ ὁρᾷς; Ἀντιγόνη τί τόδε ἐπέπληξας; Ἰσμήνη καὶ τόδʼ, ὡς Ἀντιγόνη τί τόδε μάλʼ αὖθις; Ἰσμήνη ἄταφος ἔπιτνε δίχα τε παντός. Ἀντιγόνη ἄγε με, καὶ τότʼ ἐπενάριξον. Ἰσμήνη αἰαῖ, δυστάλαινα, ποῦ δῆτʼ αὖθις ὧδʼ ἔρημος ἄπορος αἰῶνα τλάμονʼ ἕξω;

Χορός φίλαι, τρέσητε μηδέν. Ἀντιγόνη ἀλλὰ ποῖ φύγω; Χορός καὶ πάρος ἀπέφυγε Ἀντιγόνη τί; Χορός τὰ σφῷν τὸ μὴ πίτνειν κακῶς. Ἀντιγόνη φρονῶ. Χορός τί δῆθʼ ὅπερ νοεῖς; Ἀντιγόνη ὅπως μολούμεθʼ ἐς δόμους, οὐκ ἔχω. Χορός μηδέ γε μάτευε. Ἀντιγόνη μόγος ἔχει. Χορός καὶ πάρος ἐπεῖχε. Ἀντιγόνη τοτὲ μὲν ἄπορα, τοτὲ δʼ ὕπερθεν. Χορός μέγʼ ἄρα πέλαγος ἐλάχετόν τι. Ἀντιγόνη ναὶ ναί. Χορός ξύμφημι καὐτός. Ἀντιγόνη αἰαῖ, ποῖ μόλωμεν, ὦ Ζεῦ; ἐλπίδων γὰρ ἐς τίνʼ ἔτι με δαίμων τανῦν γʼ ἐλαύνει;

Θησεύς παύετε θρήνων, παῖδες· ἐν οἷς γὰρ χάρις ἡ χθονία ξύνʼ ἀπόκειται, πενθεῖν οὐ χρή· νέμεσις γάρ. Ἀντιγόνη ὦ τέκνον Αἰγέως, προσπίτνομέν σοι. Θησεύς τίνος, ὦ παῖδες, χρείας ἀνύσαι; Ἀντιγόνη τύμβον θέλομεν προσιδεῖν αὐταὶ πατρὸς ἡμετέρου. Θησεύς ἀλλʼ οὐ θεμιτόν. Ἀντιγόνη πῶς εἶπας, ἄναξ, κοίρανʼ Ἀθηνῶν;

Θησεύς ὦ παῖδες, ἀπεῖπεν ἐμοὶ κεῖνος μήτε πελάζειν ἐς τούσδε τόπους μήτʼ ἐπιφωνεῖν μηδένα θνητῶν θήκην ἱεράν, ἣν κεῖνος ἔχει. καὶ ταῦτά μʼ ἔφη πράσσοντα καλῶς χώραν ἕξειν αἰὲν ἄλυπον. ταῦτʼ οὖν ἔκλυεν δαίμων ἡμῶν χὠ πάντʼ ἀΐων Διὸς Ὅρκος. Ἀντιγόνη ἀλλʼ εἰ τάδʼ ἔχει κατὰ νοῦν κείνῳ, ταῦτʼ ἂν ἀπαρκοῖ· Θήβας δʼ ἡμᾶς τὰς ὠγυγίους πέμψον, ἐάν πως διακωλύσωμεν ἰόντα φόνον τοῖσιν ὁμαίμοις. Θησεύς δράσω καὶ τάδε καὶ πάνθʼ ὁπόσʼ ἂν μέλλω πράσσειν πρόσφορά θʼ ὑμῖν καὶ τῷ κατὰ γῆς, ὃς νέον ἔρρει, πρὸς χάριν· οὐ δεῖ μʼ ἀποκάμνειν. Χορός ἀλλʼ ἀποπαύετε μηδʼ ἐπὶ πλείω θρῆνον ἐγείρετε· πάντως γὰρ ἔχει τάδε κῦρος.