Lace v. 0.6.21 copyright 2013-2020, Bruce Robertson, Dept. of Classics, Mount Allison University. Developed through the support of the NBIF.
The following text is encoded in accordance with EpiDoc standards and with the CTS/CITE Architecture
This pointer pattern extracts book and line.
This pointer pattern extracts book.
ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν.
Ex F. Ar.¹) ad
πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω.
†) Ζηνόδοτος νόμον ἔγνω φησίν. ἄμεινον δὲ τὸ νόον . . . δι’ ὧν Ὀδυσσεὺς αὐτὸς εἰσάγεται λέγων (ἠὲ φιλόξεινοι, καί σφιν νόος ἐστὶ θεουδής.
MT.
Post prae egregio
L. Ar. 348. Ad illum locum ab Aristonico citatum
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο.
Citatur hic versus ab Aristonico ad
ἔνθα
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν
τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι
εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων
καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι. θεοὶ δ’ ἐλέαιρον.
†) ὑπερβατόν H.
οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι
διὰ μέσου,
ἔνθα.
†) τότε HV. χρονικὸν ἐπίῤῥημα καὶ ἐν τόπῳ V.
Hoc ex Aristarchea explicatione fluxisse cum Sengebuschio puto, cf.
ἀντιθέῳ Ὀδυσῆι.
Fuit diple
ἀλλ’ ὁ μὲν Αἰθίοπας μετεκίαθε τηλόθ’ ἐόντας,
Αἰθίοπας τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔσχατοι ἀνδρῶν,
οἱ μὲν δυσομένου Ὑπερίονος, οἱ δ’ ἀνιόντος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἡ μετὰ [ἀντὶ τοῦ πρὸς] πρὸς τοὺς Αἰθίοπας H.
cf.
Collatis Αἰθίοπες τοὶ διχθά.
Num sic Ar. legit
cf. not. 1.
cf. not. 2.
οἱ δὲ καὶ αὐτοί
σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε’ ἔχουσιν.
†) σημειοῦται Ἀρίσταρχος λέγων τὸν καὶ σύνδεσμον περιττεύειν. H. M. Q.
Aristonici verba habet V.: ὡς καὶ νῦν Αἴγισθος
esse superfluam notatur. Quod Friedlaenderus et Sengebuschius, quorum ille Aristarchum, qui καί in v. 35 superfluum esse iudicaverit, erravisse demonstrat (
Ἑρμείαν πέμψαντες.
Fuit
μήτ’ αὐτὸν κτείνειν μήτε μνάασθαι ἄκοιτιν·
ἐκ γὰρ Ὀρέσταο τίσις ἔσσεται Ἀτρείδαο
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐντεῦθεν ἐκ τοῦ διηγηματικοῦ μετῆλθεν ἐπὶ τὸ μιμητικὸν, διὸ καὶ ἐπιφέρει ὡς ἔφαθ’ Ἑρμείας
(
cf.
ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων.
Huic versui fuit appictus asteriscus, cf. ad
αἰεὶ δὲ μαλακοῖσι καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιν
πῶς ἂν ἔπειτ’ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην.
Fuit diple
ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν, περὶ δ’ ἱρὰ θεοῖσιν.
δῶρα θεοῖσι δίδωσι.
not. 3.
πέμψω δ’ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα
†) τινὲς πέμψω δ’ ἐς Κρήτην τε.
καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἀλλαχοῦ (πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ . . κεῖθεν δὲ Κρήτηνδε (
HMQ.
ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρήν
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο,
εἵλετο δ’ ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξε̈́ι χαλκῷ
βριθὺ μέγα στιβαρὸν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν
ἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.
†) 97-98. προηθετοῦντο κατ’ ἔνια τῶν ἀντιγράφων οἱ στίχοι, κατὰ δὲ τὴν Μασσαλιωτικὴν οὐδ’ ἦσαν. καὶ ταῖς ἀληθείαις μᾶλλον ἁρμόσει ἐπὶ Ἑρμοῦ· ἴδιον γὰρ αὐτοῦ τοιούτοις ὑποδήμασι κεχρῆσθαι. καὶ ἡ τοῦ δόρατος ἀνάληψις πρὸς οὐδὲν ἀναγκαῖον. MT.
ἀθετοῦνται μετὰ ἀστερίσκων, ὅτι ἐν τῇ Ε τῆς Ἰλιάδος καλῶς
(
Scholion in MT ex Didymo et Aristonico manasse videtur; versibus 97-98 obelos apposuisse cum asteriscis Aristarchum apparet ex Ar. ad
κήρυκες δ’ αὐτοῖσι καὶ ὀτρηροὶ θεράποντες
οἱ μὲν ἄρ’ οἶνον ἔμισγον. .
οἱ δὲ . . νίζον.
Fuit diple
ὀσσόμενος πατέρ’ ἐσθλὸν ἐνὶ φρεσίν.
†) τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑποβλέπων
Frustula ex Aristarchi observatione derivata cf. significat et oculis videre et per translationem animo videre.
δείπνου πασσάμενος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι δείπνου] τοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἀρίστου V.
μὴ ξεῖνος ἀνιηθεὶς ὀρυμαγδῷδείπνῳ
ἁδήσειεν ὑπερφιάλοισι μετελθών.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὑπερφιάλοισι νῦν μὲν ἐπὶ ψόγου, τοῖς] ὑπερσπόνδοις E. [ἐν ἄλλοις δὲ ἐν τάξει ἐγκωμίου.]
ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ λέβητος] τοῦ καθ’ ἡμᾶς χερνίβου.
cf. not. 4.
ὀνείατα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ὀνείατα δηλοῖ τὰ ὄνησιν ἐμποιοῦντα, [οὐ πάντως ὡς οἱ γλωσσογράφοι] τὰ ἐδέσματα EPV.
cf. ad
μολπή τ’ ὀρχηστύς τε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἡ μολπὴ] ἡ μετ’ ᾠδῆς παιδιά. V.
cf.
ἵνα μὴ πευθοίαθ’ οἱ ἄλλοι.
Sic legit Zenodotus cf. ad
ὁπποίης δ’ ἐπὶ νηὸς ἀφίκεο· πῶς δέ σε ναῦται
ἤγαγον εἰς Ἰθάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;
οὐ μὲν γὰρ τί σε πεζὸν ὀίομαι ἐνθα δ’ ἱκέσθαι.
†) οἰκειότερον ταῦτα ὑπὸ Εὐμαίου ἂν λέγοιντο. διὸ ἔν τισιν οὐκ ἐφέροντο. HM.
Obelos cum asteriscis appictos fuisse ab Aristarcho apparet ex schol. ad
εὐχετόωντο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εὐχετόωντο ἀντὶ τοῦ] ἐκαυχῶντο. V.
Notavit Ar.
νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισιν.
†) ἤτοι οὕτως ὡς ὁρᾷς, ὡς ἰδιώτης, οὐχ ὡς ἐπέβαλε βασιλεῖ. MQ. τὸ δὲ ὧδε οὐδέποτε παρὰ τῷ ποιητῇ τοπικῶς, ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ οὕτως. EMQV.
cf.
νηῦς δέ μοι ἥδ’ ἕστηκεν ἐπ’ ἀγροῦ νόσφι πόληος
ἐν λιμένι Ῥείθρῳ, ὑπὸ Νηίῳ ὑλήεντι.
προηθετοῦντο ὑπὸ Ἀριστοφάνους· κατ’ ἔνια δὲ τῶν ἀντιγράφων οὐδ’ ἐφέροντο. HMQR.
Scholion Didymi est, neque dubito, quin Aristarchus quoque hos versus expunxerit, qui Aristophanem in versibus eiiciendis saepissime secutus est; Aristonicus adnotavit semel et vicies, cf. locos collatos apud Friedlaenderum in indice auctorum, et amat verbum
ἀλωῆς οἰνοπέδοιο.
†) ἀλωὴν καὶ τὴν πολύδενδρον γῆν φησιν, ἔνθα δέ οἱ πολύκαρπος ἀλωή.
(σταφυλῇσι μέγα βρίθουσαν ἀλωήν
(
ἐπεὶ θαμὰ τοῖον ἐμισγόμεθα.
†) τὸ τοῖον ἐμισγόμεθα
ἀντὶ τοῦ τοίως ὡς νῦν. HMQ.
Frustula videntur esse adnotationis neutrum τοῖον pro adverbio positum esse. cf.
μέλλεν μέν ποτε οἶκος . . ἔμμεναι.
†) αὕτη ἡ λέξις οὐδέποτε κεῖται παρὰ τῷ ποιητῇ ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ χρονικῶς, ἀλλ’ ἑκάστοτε ἀντὶ τοῦ ἐῴκει EHQV.
cf.
Σάμη.
†) τὴν Σάμον Σάμην εἶπε. BV.
Certe ex Ar. fluxit, qui contra Zenodotum ubique
τάχα δή με διαῤῥαίσουσι καὶ αὐτόν.
†) αὕτη ἡ λέξις οὐ τίθεται παρὰ τῷ ποιητῇ διστακτικῶς ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ, ἀλλ’ ἑκάστοτε ἀντὶ τοῦ ταχέως. VT.
cf.
ἐξ Εφύρης.
B et E conservaverunt Aristarchi observationem, duplicem Ephyram esse apud Homerum, unam Thesprotiae, alteram Corinthum
φάρμακον ἀνδροφόνον διζήμενος , ὄφρα οἱ εἴη
ἰοὺς χρίεσθαι.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ὄφρα δαείῃ. ἐλέγχεται δὲ ἐκ τοῦ ἑπομένου (264). ἀλλὰ πατήρ οἱ δῶκεν
. οὐ γὰρ ἕπεται τὸ διδάσκειν τῷ δοῦναι, ἀλλ’ ἡ χρῆσις τῇ δόσει παρέπεται. HMT.
μάρτυροι.
Fuit diple periestigmene contra Zenodotum, qui legit
ἔεδνα.
Aristarchi interpretationem vocabuli habent cod. EQV quorum V. Aristonici verba paene integra conservavit:
ἄψ ἴτω ἐς μέγαρον πατρὸς μέγα δυναμένοιο,
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδνα.
†) συνεκδοχικῶς. E.
ἢ ὄσσαν ἀκούσῃς.
πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ καὶ εἴρεο Νέστορα δῖον
κεῖθεν δὲ Σπάρτηνδε.
Appicta fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
σῆμά τε οἱ χεῦαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεΐξαι.
In H. varia lectio
ἐπεὶ ἔκτανε πατροφονῆα,
Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸν Κλυταιμνήστρας ὑπὸ τοῦ παιδὸς μόρον EHMS. cf.
καὶ σὺ, φίλος, － μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε
μέγαν τε —
ἄλκιμος ἔσσ’, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ.
Versibus 301 et 302 asteriscos appictos fuisse certum est ex schol. ad
ὄρνις δ’ ὣς ἀνοπαῖα διέπτατο.
φήνῃ εἰδομένη
(πυκνὰ μάλα στενάχων
(
Aristonici tertia explanatio fuit, ut apparet ex Orion. p. 119: quasi exuens personam suam
ἀμφίπολος δ’ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη.
ἀμφίπολος δ’ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη
οὐ μία ἐπὶ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, ἀλλ’ ἑκατέρωθεν μία.
Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια ᾔδης.
†) ἔθος Ὁμηρικὸν ἀπὸ τοῦ γὰρ ἄρχεσθαι MS.
†) οἶδας: τῷ οἶδας οὐκ ἐχρήσατο ὁ ποιητής. Ζηνόδοτος γράφει ᾔδεις, Ἀρίσταρχος δὲ οὐ δυσχεραίνει τῇ γραφῇ. ἐν οὐδετέρᾳ γὰρ τῶν ποιήσεων (
De posteriore
καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
†) Ἑλλάδα τὴν Θεσσαλίαν φησί EM.
Frustula sunt notae Aristarchi, qui versum pro spurio habuit, quod
ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ’ αὐτῆς ἔργα κόμιζε
ἱστόν τ’ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε
ἔργον ἐποίχεσθαι· μῦθος δ’ ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι, μάλιστα δ’ ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ’ ἐνὶ
οἴκῳ.
*) ἀθετοῦνται ἐνταῦθα· ἐπὶ δὲ τοῦ Ἕκτορος [πρὸς Ἀνδρομάχην] καλῶς ἐν τῆ ζ (
τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν.
Fuit diple, quod coniunctivus pro optativo positus est cf. ad ὅς κε φάγῃσι
τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν.
cf.
Ἰθάκης ἔτι ναεταώσης.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ναιεταώσης] ἐνεργητικὸν ἀντὶ παθητικοῦ, ᾠκισμένης οὔσης. B.
cf.
πατρὸς ἐμοῖο.
†) ἀγνοοῦντές τινες ἐμεῖο
γράφουσιν. ὁμοίως ἐν Ἰλιάδι μνῆσαι πατρὸς σεῖο
(
μένον δ’ ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὕτως εἶπε τὴν ἑσπέραν EQS.
cf.
nota 5.
ὁδὸν τὴν πέφραδ’ Ἀθήνη.
†) ἐσήμανεν αὐτῷ S.
Fluxit ex Ar., qui observavit, verbum
βῆ δ’ ἴμεν . . .
αἶψα δὲ κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κέλευσεν.
†) ὁ δέ ποτὲ μὲν παραπληρωματικὸς, ἔστι δ’ ὅτε καὶ ἀντὶ τοῦ γὰρ αἰτιολογικῶς λαμβάνεται. MS.
Fluxit ex Aristonico cf.
κηρύσσειν ἀγορήνδε καρηκομόωντας Ἀχαιούς.
οἱ μὲν ἐκήρυσσον, τοὶ δ’ ἠγείροντο μάλ’ ὦκα.
†) οὐδὲν μὲν ἀντιπράττουσιν οἱ στίχοι πρὸς τὴν παροῦσαν ὑπόθεσιν, οἰκειότεροι δὲ μᾶλλόν εἰσιν ἐν Ἰλιάδι (
Aristarchus his versibus obelos cum asteriscis appinxisse videtur, sed in
vid. not. 1.
εἶξαν δὲ γέροντες.
†)
Ἄντιφος αἰχμητής· τὸν δ’ ἄγριος ἔκτανε Κύκλωψ
ἐν σπῆϊ γλαφυρῷ, πύματον δ’ ὁπλίσσατο δόρπον.
†)
†) δόρπον τὸ καθ’ ἡμᾶς δεῖπνον. τρισὶ δὲ τροφαῖς ἐχρῶντο. καὶ τὴν μὲν πρώτην ἐκάλουν ἄριστον, ἣν ἐλάμβανον πρωΐας σχεδὸν ἔτι σκοτίας οὔσης. τὴν δὲ δευτέραν δεῖπνον, τὸ καθ’ ἡμᾶς λεγόμενον ἄριστον. τὴν δὲ τρίτην δόρπον, τὸ καθ’ ἡμᾶς λεγόμενον δεῖπνον. EHMTV.
τοῦ ὅγε δακρυχέων.
Aristarchus praepositionem
στῆ δὲ μέσῃ ἀγορῇ· σκῆπτρον δὲ οἱ ἔμβαλε χειρί
κηρυξ ...
*) ὅτι δι’ ἑκατέρας τῆς ποιήσεως Ὁμηρικὸν ὂν τὸ ἔθος τετήρηται. H. S. cf. ad
vid. not. 2.
ὃς λαὸν ἤγειρα· μάλιστα δὲ μ’ ἄλγος ἱκάνει.
†) μάλιστα δ’ ἐμὲ·
οὔτε τιν’ ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυον.
†
(τηρητέον) *) ὅτι πρὸς τὸ πρῶτον τῇ τάξει πρῶτον ἀπήντηκεν (
ἀλλ’ ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος, ὅ μοι κακὸν ἔμπεσεν
οἴκῳ
δοιά·
Excidit nota
†) Ἀρίσταρχος τὸ δοιά ἀντί τοῦ διχῶς ἀκούει EH. cf.
ὥς κ’ αὐτὸς (
†) κυρίως μὲν ἕδνα ἐστὶ τὰ διδόμενα ὑπὸ τοῦ γαμοῦντος τῇ γαμουμένῃ· νῦν δὲ καταχρηστικῶς κεῖται ἡ λέξις ἀντὶ τοῦ χρήματα ἐπιδοίη. HPQSV.
οἱ δ’ εἰς ἡμετέρου πωλεύμενοι . . .
*) ἀλλ’ ἄγ’, ὀΐστευσον Μενελάου
(
λευγαλέοι.
Huius vocabuli interpretatio est ad λευγαλέοι τ’ ἐσόμεσθα
.
ἀγασσάμενοι κακὰ ἔργα.
λίσσομαι ἡμὲν Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἠδὲ Θέμιστος,
ἥ τ’ ἀνδρῶν ἀγορὰς ἠμὲν λύει ἠδὲ καθίζει.
(παρατηρητέον δὲ) *) ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι παρὰ Διὸς ἔχει γέρας τοῦτο Θέμις. HMQ. cf.
δάκρυ ἀναπρήσας.
†) Ζηνόδοτος γράφων δάκρυα θερμὰ χέων
ἐκλέλυκε τὴν μεγαλειότητα τοῦ στίχου. HMQR.
ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος, τάχα δ’ εἶσι τέταρτον.
*) ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἑξῆς δοκοῦν ἀσυμφώνως λέγεσθαι ὡς τρίετες μὲν ἔληθε δόλῳ, ἀλλ’ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος
(106). διὸ καί τινες μετεποίησαν ὡς δίετες μὲν ἔληθε δόλῳ· ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦλθεν ἔτος
· οὐδὲν δὲ ἐναντίον ἔχει τὰ ἔπη· τὸ γὰρ τάχα ἀντὶ τοῦ ταχέως, τὸ δὲ εἶσιν ἀντὶ τοῦ δίεισι καὶ τό τέταρτον. HM.
M. habet in alio scholio
πάντας μὲν ῥ’ ἔλπει.
*)
στησαμένη μέγαν ἱστόν.
†) Hoc adnotare ideo non superfluum duxit, quia epithetorum significationem nonnunquam delitescere identidem observaverat.
Diserte hac de re Friedlaender ad
πολλὰ κτεατίσσας.
κτεάτισσα πόλιν
ἀντὶ τοῦ ἐκτησάμην.
ἡμῖν δ’ αὖτ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ.
†) ἀγήνωρ [νῦν] ὁ ἄγαν ἀνδρεῖος S.
ἀλλ’ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος.
†) πῶς οὖν ἄνωθεν ἔλεγεν τάχα δ’ εἶσι τέταρτον
; ταῦτα δὲ πρὸς τὰ μικρῷ πρόσθεν εἰρημένα περὶ τῆς ἀσυμφωνίας. εἶπε γὰρ ἔμπροσθεν ἤδη γὰρ τρίτον ἐστίν
. διὸ καί τινες μετεποίησαν ὡς δίετες μὲν ἔληθε δόλῳ· ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦλθεν ἔτος.
οὐδὲν δὲ ἐναντίον ἔχει τὰ ἔπη· τὸ γὰρ τάχα ἐκεῖ ἐντὶ τοῦ ταχέως, τὸ δὲ εἶσιν ἀντὶ τοῦ διέρχεται καὶ τὸ τέταρτον. EMQ.
σοὶ δ’ ὧδε μνηστῆρες ὑποκρίνονται.
*)
vid. not. 3.
νέμεσις δέ μοι ἐξ ἀνθρώπων
ἔσσεται. ὣς οὐ τοῦτον ἐγώ ποτε μῦθον ἐνίψω.
ἀθετεῖται μὲν ὑπὸ Ἀριστάρχου, στικτέον δὲ ὅμως μετὰ τὸ ἔσσεται, ἵνα τὸ ὣς κέηται ἀντὶ τοῦ οὕτως. HM.
Aristonici et Nicanoris scholia coniunxit scholiasta cf.
vid. not. 4.
ὄσσοντο δ’ ὄλεθρον.
†) προεμαντεύοντο, προεδήλουν αὐτοῖς ἀπώλειαν. S.
cf. ad
. δεξιὼ ἤϊξαν.
†) ἀνατολικοί. δεξιὰ γὰρ τὰ ἀνατολικὰ λέγει ὁ Ὅμηρος. εἴτ’ ἐπιδέξι’ ἴωσι πρὸς ἠώ τ’ ἠέλιόν τε, εἴτ’ ἐπ’ ἀριστερὰ ποτὶ ζόφον ἠερόεντα.
(
Observatio est Aristarchi cf.
ἅ περ τελέεσθαι ἔμελλον.
†)
ταῦτα δ’ ἐγὼ σέο πολλὸν ἀμείνων μαντεύεσθαι.
†) γράφεται ἀμείνω χωρὶς τοῦ ν. H.
Sic scripsit Zenodotus cf. ad
ὄρνιθες δέ τε πολλοὶ ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο
φοιτῶσ’, οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι·
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ (δέ) τε σύνδεσμος περιττός. HMS. cf.
μητέρ’ ἑὴν ἐς πατρὸς ἀνωγέτω ἀπονέεσθαι·
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι.
†) ἡδέως τῷ σχήματι ἐχρήσατο· εἰπὼν γὰρ ἐς πατρός
μετέβη εἰς πληθυντικὸν οἱ δὲ γάμον τεύξουσι
, δηλονότι πατὴρ καὶ ἀδελφοί· τινὲς δὲ λαμβάνουσι τὸ οἱ δὲ γάμον τεύξουσι
, δηλονότι οἱ μνηστῆρες.
Fuit Ar. διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι πρὸς τό νοητὸν. cf.
ἡμεῖς δ’ αὖ ποτιδέγμενοι ἤματα πάντα
εἵνεκα τῆς ἀρετῆς ἐριδαίνομεν.
†) ὁ Ἀρίσταρχος λείπειν φησὶ τὸ ἄρθρον, ἵν’ ᾖ εἵνεκα τῆς ταύτης ἀρετῆς.
Ἰακὸν δὲ τὸ ἔθος εἶναι. Ἀριστοφάνης δὲ ὑπώπτευε τὸν στίχον, νεωτερικὸν λέγων ὄνομα τὸ τῆς ἀρετῆς. HMQR —
Scholion ex Didymo fluxisse videtur, sed Aristonicum quoque verba fecisse de articulo omisso apparet ex
εἶμι γὰρ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα.
Fuit
†) Πύλον ἠμαθόεντα: ὡς τὸ ὀλοόεντος ἐχίδνης
ἀντὶ τοῦ ὀλοοέσσης. E.
Scholion ex Aristonico fluxisse videtur, qui commutationes generum observans adnotare solebat, substantivis feminini generis adiici saepe adiectiva masculina. cf.
ἢ ὄσσαν ἀκούσω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ὄσσαν] θείαν φήμην [λέγει] S. cf.
λῦσεν δ’ ἀγορὴν αἰψηρήν.
*) τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.
(
αἶγας ἀνιεμένους.
†) σημαίνει ἐκδέροντας (ἀναδέροντας κόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρῃφι δὲ μαζὸν ἀνέσχε.
. ER.
Citatur noster versus ad
ἀλλά μοι ἐσθιέμεν καὶ πινέμεν ὡς τὸ πάρος περ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ] ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ. BMS.
πειρήσω ὥς κ’ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω,
ἠὲ Πύλονδ’ ἐλθὼν ἢ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ δήμῳ.
Ex
ῥεῖα· μνηστῆρες δὲ δόμον κάτα δαῖτα πένοντο.
*) (ὁ στίχος οὗτος) ἀθετεῖται ὡς περιττός. προηθετεῖτο δὲ καὶ παρ’ Ἀριστοφάνει. (
ἦ μάλα Τηλέμαχος φόνον ἡμῖν μερμηρίζει,
ἤ τινας ἐκ Πύλου ἄξει ἀμύντορας ἠμαθόεντος,
ἢ ὅ γε καὶ Σπάρτηθεν, . . .
ἠὲ καὶ εἰς Ἐφύρην ἐθέλει.
†) βεβαιωτικὰ ταῦτα τὰ ἔπη τοῦ μὴ εἰρῆσθαι ὑπὸ Τηλεμάχου τοὺς προηθετημένους στίχους (πειρήσω ὡς κ’ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω ἠὲ Πύλονδ’ ἐλθὼν ἢ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ δήμῳ.
ἀποροῦντες γὰρ λέγουσιν ἦ μάλα Τηλέμαχος
, οὐκ ἂν ἀπορήσαντες οἱ [εἰ?] προακηκοότες. EM.
Πύλου ἠμαθόεντος.
†) ἄμαθον ἔχοντος. ἰστέον ὅτι ἄμαθος ἡ ἐν τῷ πεδίῳ κόνις, ψάμαθος δὲ ἡ περὶ θάλασσαν. BE.
ἠὲ καὶ εἰς Ἐφύρην ἐθέλει.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὴν ἐν Θεσπρωτίᾳ [Ἐφύραν λέγει], οὐχ, ὡς ἔνιοι, τὴν Κόρινθον. M.
οὕτω κεν καὶ μᾶλλον ὀφέλλειεν πόνον ἄμμιν·
†) σημείωσαι ὅτι πόνον τὴν ἐνέργειαν καὶ κακοπάθειαν λέγει ὁ ποιητὴς, οὐδέποτε δὲ τὴν ἀλγηδόνα. MQ.
εἶμι γὰρ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον.
*) ὅτι οὐδὲ ἐνταῦθα μνήμη τίς ἐστι τῆς Κρήτης, HMS.
Φρονίοιο Νοήμονα φαίδιμον υἱόν.
†)
οἱ δ’ εὕδειν ὤρνυντο κατὰ πτόλιν.
*) ὅτι οὐκ ἐν τῇ Ὀδυσσέως οἰκίᾳ ἐκοιμῶντο. RT.
ἀλλ’ ἴομεν, μὴ δηθὰ διατρίβωμεν ὁδοῖο.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος εὐήθως ἀθετεῖ αὐτόν HMQ.
νηῒ δ’ ἐνὶ πρύμνῃ κατ’ ἄρ’ ἕζετο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ νεὼς πρύμνῃ· καὶ ἐν Ἰλιάδι νηῒ δ’ ἐνὶ πρύμνῃ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνος
(
cf.
παννυχίη μέν ῥ’ ἥ γε καὶ ἠῶ πεῖρε κέλευθον.
Hunc versum expunxit Aristarchus cf. schol. in BMV. ad
cf. not. 1.
ἰδ’ ἱστία νηὸς ἐΐσης
στεῖλαν ἀείραντες.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem cf.
Τηλέμαχ’, οὐ μέν σε χρὴ ἔτ’ αἰδοῦς.
†) οὐ χρεία σοι τῆς αἰδοῦς. Ἀττικῶς. EHMQ. οὐ μέν σε χρὴ ἔτι αἰδοῦς
ἀντίπτωσίς ἐστιν ἀρχαϊκὴ συνήθης, ἀντὶ τοῦ οὐ μήν σοι χρεία αἰδοῦς.
αἰδὼς δ’ αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι
†) αἰδὼς δ’ αὖ νέῳ ἀνδρὶ οὕτω γράφουσιν οἱ κατὰ Ῥιανόν. HM.
E Didymo manavit, sed Aristonicus quoque rem tetigisse videtur cf. ad
τοὔνεκα σοὶ προτέρῳ δώσω χρύσειον ἄλεισον.
νῦν δὴ κάλλιόν ἐστι μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
ξείνους
Quod M habet ad v. 69
ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρὰ κέλευθα;
ἦ τι κατὰ πρῆξιν ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε,
οἷά τε ληϊστῆρες, ὑπεὶρ ἅλα; τοί τ’ ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλο δαποῖσιφέροντες.
†) τοὺς μετ’ αὐτὸν τρεῖς στίχους ὁ μὲν Ἀριστοφάνης ἐνθάδε σημειοῦται τοῖς ἀστερίσκοις, ὅτε δὲ ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος λέγονται, καὶ ὀβελίσκους τοῖς ἀστερίσκοις παρατίθησιν, ὡς ἐντεῦθεν μετενηνεγμένων τῶν στίχων. πόθεν γὰρ τῷ Κύκλωπι λῃστῶν ἔννοια ᾖ στωμυλλομένῳ φάναι οἵ τ’ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέμενοι κακον ἀλλοδαποῖσι φέροντες;
ὁ δὲ Ἀρίσταρχος οἰκειότερον αὐτοὺς τετάχθαι ἐν τῷ λόγῳ τοῦ Κύκλωπός φησιν. οὐδὲ γὰρ νῦν οἱ περὶ Τηλέμαχον λῃστρικόν τι ἐμφαίνουσι. δοτέον δὲ, φησὶ, τῷ ποιητῇ τὰ τοιαῦτα. καὶ γὰρ ναῦν αὐτὸν παράγει εἰδότα, ἀλλά μοι εἴφ’ ὅπη ἔσχες ἰὼν εὐεργέα νῆα
(οὕς μοι ληΐσσατο δῖος Ὀδυσσεύς
(ἤ τι κατὰ πρῆξιν
τὸ ἢ μαψιδίως
. HMQR.
cf.
πρῆξις δ’ ἥδ’ ἰδίη, οὐ δήμιος, ἣν ἀγορεύω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ ἐνεστὼς ἀντὶ τοῦ μέλλοντος ἀγορεύσω. M.
ἄλλους μὲν γὰρ πάντας, ὅσοι Τρωσὶν πολέμιζον,
πευθόμεθ’ . . .
†)
v. not. 2.
ἔνθα μὲν Αἴας κεῖται ἀρήϊος, ἔνθα δ’ Ἀχιλλεύς.
*) πρόδηλον ἐντεῦθεν ὅτι ὅπου ἐτελεύτησαν, ἐκεῖ ἐθάπτοντο, καὶ οὐκ ὀστέα παισὶν ἕκαστος ἤγετο. [διὸ ἡ διπλῆ]. EMQ.
Relatio est ad Η 334, ubi v. 334-5 damnati sunt, quod
πρίν κεν ἀνιηθεὶς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκοιο.
†) πρὶν ἀκούσαις· ὁμοία δὲ ἡ φράσις ἐκείνῃ πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισι
(Α 29). M. τὴν δ’ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν.
ἔνθ’ οὔ τίς ποτε μῆτιν ὁμοιωθήμεναι ἄντην
ἤθελ’
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἤθελε] ἀντὶ τοῦ ἠδύνατο· [καὶ ἐν Ἰλιάδι] οὐδ’ ἔθελε προρέειν
(Φ 366) BQET.
cf. Ar. ad Φ 366, ubi noster versus citatur. L. Ar. 148. Apoll. l. h. 86, 33. θ 223. λ 105. ρ 321.
οὐδέ κε φαίης
ἄνδρα νεώτερον ὧδε ἐοικότα μυθήσασθαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ συγκριτικὸν ἀντὶ [τοῦ] ἁπλοῦ. ET.
cf. L. Ar. 72, α 182 et locos ibi collatos.
Μυρμιδόνας ἐγχεσιμώρους.
Quomodo Ar. vocabulum
ἐπισμυγερῶς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] περισσὴ ἡ ἐπὶ, ὡς ἐν τῷ βοῶν ἐπιβουκόλος. BEHQ.
Commemoratur vocabulum
καὶ σύ, φίλος, — μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε
μέγαν τε —
ἄλκιμος ἔσσ’ ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ.
†) καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει προηθετοῦντο οὗτοι οἱ δύο στίχοι· ἐκ γὰρ τοῦ λόγου τῆς Ἀθηνᾶς (α 301) μετήχθησαν ἐνθάδε. HMQ. (μετηνέχθησαν
ἀλλ’ οὔ μοι τοιοῦτον ἐπέκλωσαν θεοὶ ὄλβον
πατρί τ’ ἐμῷ καὶ ἐμοί· νῦν δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης.
*) περιττός (209)· ἀρκεῖ γὰρ ὁ πρὸ αὐτοῦ· [διὸ καὶ ἀθετεῖται] H.
τίς δ’ οἶδ’ εἴ κέ ποτέ σφιβίας ἀποτίσεται ἐλθάν,
ἢ ὅ γε μοῦνος ἐὼν . . .
Fuit diple periestigmene propter lectionem Zenodoti, quam commemorat schol. HEQ.
cf. not. 3.
οὐκ ἂν ἔμοιγε
ἐλπομένῳ τὰ γένοιτ’, οὐδ’ εἰ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὑπερβολικῶς τοῦτο εἴρηκεν ἐν ἤθει· ὅπερ εἰ μὴ θεοὶ ὥς ἐθέλοιεν
. HMQRT.
Τηλέμαχε, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων;
ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι.
Τηλέμαχ’ ὑψαγόρη μέγα νήπιε, ποῖον ἔειπες;
τὸν δὲ δεύτερον περιήγει τελέως διὰ τὸ μαχόμενον αὐτῷ εἰ μὴ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν.
(228).
*) 231. σημείωσαι τὸν στίχον, ὅτι καὶ ἀνωτέρω οὐ περὶ Τηλεμάχου, ἀλλὰ περὶ Ὀδυσσέως εἴρηται, τίς δ’ οἶδ’ εἴ κέ ποτέ σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθών; (216) HMQ.
Pertinet ad refutationem lectionis Zenodoti cf. ad v. 216.
βουλοίμην δ’ ἂν ἔγωγε καὶ ἄλγεα πολλὰ μογήσας
οἴκαδέ τ’ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι
ἢ ἐλθὼν ἀπολέσθαι ἐφέστιος, ὡς Ἀγαμέμνων
ὤλεθ’ ὑπ’ Αἰγίσθοιο δόλῳ καὶ ἧς ἀλόχοιο.
ἀλλ’ ἤτοι θάνατον μὲν ὁμοίιον οὐδὲ θεοί περ
καὶ φίλῳ ἀνδρὶ δύνανται ἀλαλκέμεν, ὁππότε κεν δή
μοῖρ’ ὁλοὴ καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο.
*) ἀθετοῦνται στίχοι ἑπτὰ ἀπὸ τοῦ βουλοίμην δ’ ἂν ἔγωγε
μέχρι τοῦ μοῖρ’ ὀλοὴ·
οἱ μὲν πρῶτοι τέσσαρες ὡς οὐκ ἀκολούθως τοῖς προκειμένοις ἐπενεχθέντες, οἱ δὲ ἑξῆς τρεῖς διὰ τὸ ἀσύμφωνον. ἐναντίοι γάρ εἰσι τῷ ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι. EHMQR.
κείνῳ δ’ οὐκέτι νόστος ἐτήτυμος, ἀλλά οἱ ἤδη
φράσσαντ’ ἀθάνατοι θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν.
†) ὀβελίζονται δύο. τί γὰρ ὄφελος λέγεσθαι, τῆς Ἀθηνᾶς εἰπούσης ποῖόν σε ἔπος φύγεν; ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων.
ἄλλως τε, εἰ οὕτως πέπεισται, τί ζητεῖ περὶ τῶν νόστων; HMQR.
Νέστορ’ ἐπεὶ περίοιδε δίκας ἠδὲ φρόνιν ἄλλων.
τρὶς γὰρ δὴ μίν φασιν ἀνάξασθαι γένἐ ἀνδρῶν,
ὥς τέ μοι ἀθάνατος ἰνδάλλαται εἰσοράασθαι.
*) ἀθετοῦνται οἱ τρεῖς στίχοι οὗτοι ὡς περιττοί. HM.
ἤτοι μὲν τάδε καὐτὸς ὀίεαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ πλῆρές ἐστι τῆς συναλοιφῆς κε [αὐτός· Ὁμηρικὸν δὲ τὸν κέ περιττὸν εἶναι.] τὸ δὲ ὅμοιον ἐν Ἰλιάδι ἔπειτα δὲ καὐτὸς οἰήσεαι
. HM. (Ζ 260).
Corr. quod cod. habent
τῷ κέ οἱ οὐδὲ θανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι οὐ πᾶσαν γῆν οὕτως λέγει, ἀλλὰ] τὴν ἐπιχεομένην τοῖς νεκροῖς γῆν T. (
δῖα Κλυταιμνήστρη.
Dipla fuisse videtur
τὴν δ’ ἐθέλων ἐθέλουσαν ἀνήγαγεν.
†) ἐθέλων Ὅμηρος τρισυλλάβως H.
cf. Η 111. ο 316. ubi edi solet
ἡμεῖς μὲν γὰρ ἅμα πλέομεν Τροίηθεν ἰόντες.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ἀναπλέομεν, κακῶς· Ὅμηρος γὰρ τὸν εἰς Τροίαν πλοῦν ἀνάπλουν φησίν M.
cf. L. Ar. 111. Ceterum idem in schol. ad γ 296 observat Porphyrius.
Μαλειάων ὄρος αἰπύ.
*) ὅτι ὡς Κρητάων (ξ 199) καὶ Μαλειάων [νῦν μὲν πληθυντικῶς εἴρηται, ἀλλαχοῦ δὲ ἑνικῶς] ὡς Κρήτη τις γαῖά ἐστι
(τ 172) καὶ περιγνάμπτοντα Μάλειαν
(ι 80) HMQ.
ἐς Φαιστόν, μικρὸς δὲ λίθος μέγα κῦμ’ ἀποέργει.
Fuit diple periestigmene contra Zenodotum, qui legit:
δέδμητο δὲ λαὸς ὑπ’ αὐτῷ.
Ἀρίσταρχος δέδμηντο, ὡς ἡ πληθὺς ἀπονέοντο
(
Scholion Didymi videtur esse, sed certe ad hanc lectionem apposuit Ar.
ἤλυθε δῖος Ὀρέστης
ἂψ ἀπ’ Ἀθηνάων , κατὰ δ’ ἔκτανε πατροφονῆα,
Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
>ἤτοι ὁ τὸν κτείνας δαίνυ τάφον Ἀργείοισιν
μητρός τε στυγερῆς καὶ ἀνάλκιδος Αἰγίσθοιο.
ὁ Ἀρίσταρχός φησι, ὅτι διὰ τούτων παρυποφαίνεται ὅτι συναπώλετο Αἰγίσθῳ ἡ Κλυταιμνήστρα· τὸ δὲ εἰ καὶ ὑπὸ Ὀρέστου, ἄδηλον εἶναι. οὐδὲ γὰρ τὰ περὶ τὴν Ἐριφύλην εἰδέναι αὐτὸν MQRT.
†) 309. τάφος ὁ ἐπιτάφιος δεῖπνος EB.
Fluxit ex Ar. cf.
καὶ σύ, φίλος, μὴ δηθὰ δόμων ἀπὸ τῆλ’ ἀλάλησο.
†) οὗτος ὁ τόπος ἀνέπεισε Ζηνόδοτον ἐν τοῖς περὶ τῆς ἀποδημίας Τηλεμάχου διόλου τὴν Κρήτην ἔναντι τῆς Σπάρτης ποιεῖν· οἴεται γὰρ ἐκ τούτων τῶν λόγων κατὰ τὸ σιωπώμενον ἀκηκοέναι τὸν Νέστορα παρὰ τοῦ Τηλεμάχου ὅτι καὶ ἀλλαχόσε περὶ τοῦ πατρὸς πευσόμενος παρεσκεύαστο πλεῖν. διὸ καὶ ἐν τῇ α′ ῥαψωδίᾳ (πέμψω δ’ ἐς Κρήτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα
καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἀλλαχοῦ πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ, κεῖθεν δ’ ἐς Κρήτην τε παρ’ Ἰδομενῆα ἄνακτα, ὃς γὰρ δεύκατος ἦλθεν Ἀχαίων χαλκοχιτώνων.
(
ἀλλ’ ἐς μὲν Μενέλαον ἐγὼ κέλομαι καὶ ἄνωγα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ εἰς Μενέλαον (δὲ) ἀντὶ τοῦ πρὸς Μενέλαον, ὡς εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον
M.
cf. not. 4 et 5.
σπείσαντες κοίτοιο μεδώμεθα· τοῖο γὰρ ὥρη.
ἤδη γὰρ φάος οἴχεθ’ ὑπὸ ζόφον.
[ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἡρωϊκοῦ προσώπου εἴρηται]· ὁ δὲ ποιητὴς εἰς ὠκεανὸν τὴν δύσιν καὶ ἐξ ὠκεανοῦ τὴν ἀνατολήν φησι γίνεσθαι.
MQRT.
†) Ζηνόδοτος ᾤχετο H.
cf. notam 6.
ᾧ οὔτε χλαῖναι καὶ ῥήγεα πόλλ’ ἐνὶ οἴκῳ.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus scripsit: ᾧ οὔπερ χλαῖναι καὶ κτήματα πόλλ’ ἐνὶ οἶκω
οἶος γὰρ μετὰ τοῖσι γεραίτερος εὔχομαι εἶναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ τοῦ γεραιός· κακῶς δὲ Ζηνόδοτος γεραίτατος (
cf.
ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα.
Diple periestigmene propter Zenodoti scripturam
ἀλλὰ Διὸς θυγάτηρ, ἀγελείη τριτογένεια.
Zenodotus pro
ἀλλὰ ἄνασσ’ ἵληθι, δίδωθιδέ μοι κλέος ἐσθλόν.
†)
οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν.
†) κοιμηθησόμενοι· ἐνεστὼς δὲ ἀντὶ μέλλοντος. κείω γὰρ τὸν μέλλοντα οὐκ ἔχει, ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα ὅμοια, καὶ χρῆται τῷ ἐνεστῶτι ἀντὶ μέλλοντος. E.
Fluxit ex Ar. cf.
ὑπ’ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ.
Quod afferunt BEQV de vocabulo
πάρ δ’ ἄρ’ ἐυμμελίην Πεισίστρατον, ὄρχαμον ἀνδρῶν,
ὃς οἱ ἔτ’ ἠίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν.
Hos versus Zenodotus expunxit cf. schol. HMQR.
αὐτὸς δ’ αὖτε καθεῦδε.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem:
ἐλάσῃ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ.
*) ὅτι τὸ βοῶν παρέλκει καὶ μετὰ τῆς προθέσεως εἴρηται ἐπιβουκόλος. H.
cf.
χρυσοχόον Λαέρκεα.
†) τινὲς τὸ λαέρκεά φησιν ὄνομα κύριον, τινὲς δὲ ἐπίθετον παρὰ τὸ ἐπαρκεῖν τοῖς λαοῖς E.
Quod fuse legitur in EMQ ad v. 440 de vocabulis
Περσεὺς δ’ ἀμνίον εἶχε.
Notata fuit Zenodoti lectio
not. 7.
τένοντας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πάντα τὰ διατεταμένα νεῦρα τένοντας καλεῖ ὁ Ὅμηρος. EQM.
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἀνελόντες ἀπὸ χθονὸς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἀνελόντες δηλοῖ τὸ ἄνω ἑλόντες· ἐκ
ἄφαρ δ’ ἐκ μηρία τάμνον
πάντα κατὰ μοῖραν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πάντα ἀντὶ τοῦ ὅλα,] ὅλα διεμέλισαν τὰ μηρία, ὡς τὸ πᾶσαι δ’ ὠΐγνυντο πύλαι
(
cf.
δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ’ αὐτῶν δ’ ὠμοθέτησαν.
Quod legitur in E ad v. 470 referendum est ad nostrum locum et fluxit ex Aristonico, cuius insunt verba, quae ex
τόφρα δὲ Τηλέμαχον λοῦσεν καλὴ Πολυκάστη.
*) ὅτι ὑπὸ παρθένων ἔθος ἦν τοὺς ἥρωας λούεσθαι· πρὸς τὰ περὶ Ἥβης· λούει γὰρ καὶ αὐτὴ τὸν Ἄρεα ὡς παρθένος. πῶς οὖν διὰ τῶν ἀθετουμένων Ἡρακλεῖ συνοικεῖ; HMQ.
ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα
ἔκ ῥ’ ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ δεύτερον πρῶτον εἶπεν, ὡς τὸ οὐδ’ ἀπέλυσε θύγατρα καὶ οὐκ ἀπεδέξατ’ ἄποινα
. (
παῖδες ἐμοί, ἄγε ... ζεύξαθ’ . .
†) σημείωσαι τὸ ἄγε πληθυντικὸν πρὸς τὸ ζεύξατε E.
οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγόν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ προηγούμενον δεδήλωκεν (ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ
. (
υἱέος Ὀρσιλόχοιο, τὸν Ἀλφειὸς τέκε παῖδα.
In HMQR notatum est, Zenodotum pro
οἱ δ’ ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν
πρὸς δ’ ἄρα δώματ’ ἔλων Μενελάου κυδαλίμοιο.
Ex scholiis in HQMT apparet, Aristarchi diplam fuisse
τὸν δ’ εὗρον δαινύντα γάμον.
†) ὥσπερ ἀλλαχοῦ φησιν Ὅμηρος τάφον τὴν ἐπὶ τεθνεῶτί τινι εὐωχίαν, οὕτω καὶ νῦν γάμον τὴν ἐπὶ γάμου δαῖτα M.
ὅς οἱ τηλύγετος γένετο κρατερὸς Μεγαπένθης ἐκ δούλης.
†) τινὲς τὸ δούλης κύριόν φασι διὰ τὸ μηδέποτε οὕτω λέγειν τὸν ποιητὴν τὴν θεράπαιναν. διὸ καὶ τὸ εἰσόκεν ἢ ἄλοχον ποιήσεται ἢ ὅγε δούλην
(
cf.
δοιὼ δὲ κυβιστῆρε κατ’ αὐτούς
μολπῆς ἐξάρχοντος ἐδίνευον κατὰ μέσσους.
*) ὅτι οὐ τὴν ᾠδὴν, ἀλλὰ τὴν παιγνίαν λέγει οὕτω, πρὸς τὸ μέλποντες Ἑκάεργον·
(κυνῶν μέλπηθρα
(
cf.
ἦ ἄλλον πέμπωμεν ἱκανέμεν, ὅς κε φιλήσῃ.
*) ὅτι ἐπὶ τοῦ ξενίζειν τὸ φιλεῖν τίθησι· παρέλκει δὲ ὁ κέ M. καὶ ὅτι λείπει ἡ εἰς, ἵν’ ᾖ εἰς ἄλλον.
cf.
ἐς δ’ αὐτοὺς προτέρω ἄγε θοινηδῆναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προτέρω] τοπικῶς ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν BQF.
ὁρώμενοι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ] ὁρῶντες, τὸ παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ. BE.
not. 1.
ἀνδρῶν· οὐ γὰρ σφῷν γε γένος ἀπόλωλε τοκήων,
ἀλλ’ ἀνδρῶν γένος ἐστὲ διοτρεφέων βασιλήων
σκηπτούχων, ἐπεὶ οὔ κε κακοὶ τοιούσδε τέκοιεν.
†) προηθετοῦντο καὶ παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει· τό τε γὰρ σφῶϊν οὐχ Ὁμηρικῶς μονοσυλλάβως ἐξηνέχθη ὅ τε ἔπαινος τῶν νέων οὐκ ἀναγκαῖος HM.
Aristonici scholion sic fere restituendum est:
Aristarchum
πευθοίαθ’ οἱ ἄλλοι.
Diple periestigmene contra Zenodotum, sic enim legit, Ar. sine articulo
cf. α 157. ρ 592.
ἑκὰς Ἄργεος ἱπποβότοιο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι Ἄργος ἱππόβοτον] τὴν Πελοπόννησον λέγει]. E.
Observatum est propter discrimen inter Argos Peloponnesi factum et Argos Thessaliae, quam Ἄργος Πελασγικὸν nominat. cf. L. Ar. 227.
ὅς τέ μοι ὕπνον ἀπεχθαίρει καὶ ἐδωδὴν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀπεχθαίρει ἀντὶ τοῦ] ἀπεχθαίρειν ποιεῖ, ὡς πάντας μὲν ρ’ ἔλπει
(
Τηλέμαχός θ’, ὅν ἔλειπε νέον γεγαῶτ’ ἐνὶ οἴκῳ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει νέον κατὰ τὴν ἡλικίαν, ἀλλὰ κατὰ μεσότητα ἀντὶ τοῦ] νεωστὶ γεγονότα, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (νέον ἡβώοντα
τουτέστι νεωστὶ ἡβῶντα. MQ.
cf.
ἠέ μιν αὐτὸν πατρὸς ἐάσειε μνησθῆναι.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι παραλλήλως ἔταξε μίν καὶ αὐτόν HM.
κλισίην.
Diple fuisse videtur, quod nunc
νήματος ἀσκητοῖο βεβυσμένον.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι τὸ εἰς τὴν νῆσιν εὔθετον μήρυμα ἐρίου νῆμα εἶπεν HM.
cf.
οἵ τινες οἵδε
ἀνθρῶν εὐχετόωνται ἱκανέμεν ἡμέτερον δῶ;
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εὐχετόωνται ἀντὶ τοῦ] καυχῶνται V.
ἀλλὰ σαόφρων ἐστί, νεμεσσᾶται δ’ ἐνὶ θυμῷ
ὧδ’ ἐλθὼν τὸ πρῶτον ἐπεσβολίας ἀναφαίνειν
ἄντα σέθεν, τοῦ νῶϊ θεοῦ ὣς τερπόμεθ’ αὐδῇ.
*) ἀθετοῦνται στίχοι γ’ ὡς περιττοὶ καὶ ὑπὸ νέου παντάπασι λέγεσθαι ἀπρεπεῖς· καὶ τὸ νεμεσσᾶται ἀντὶ τοῦ αἰδεῖται οὐχ Ὁμηρικῶς. καὶ αἱ ἐπεσβολίαι δὲ γέλοιαι. ὅθεν Ζηνόδοτος μεταποιεῖ ἐπιστομίας ἀναφαίνειν
. ἄλλως τε οὐδὲ συμβουλευσόμενος τῷ Μενελάῳ πάρεστιν, ἀλλ’ εἴ τινα οἱ κληηδόνα πατρὸς ἐνίσποι (
Perturbatum sententiarum ordinem sic fere restituendum puto. Pro cod.
ἐέλδετο γάρ σε ἰδέσθαι.
†) Ζηνόδοτος ὀΐετο
κακῶς. H.
οἷσιν ἐνὶ μεγάροισι, καὶ ἀλλήλους ἐρέοιμεν.
Aristarchus expunxit. cf. in H.
τοίου γὰρ καὶ πατρὸς.
*)
Πολύδαμνα.
†) κύριον ὄνομα ἡ Πολύδαμνα κατὰ Ἀρίσταρχον. Q.
Παιήονός εἰσι γενέθλης.
†) Παιήων ἰατρὸς θεῶν, οὐχ ὁ αὐτὸς τῷ Ἀπόλλωνι, ἀλλὰ κεχωρισμένος· παρὰ μέντοι τοῖς νεωτέροις ὁ αὐτὸς νομίζεται εἶναι. καὶ Ἡσίοδος δὲ μάρτυς ἐστὶ τοῦ ἑτέρου εἶναι τὸν Παιήονα τοῦ Ἀπόλλωνος, λέγων εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος ὑπὲκ θανάτοιο σαώσαι ἢ καὶ Παιήων, ὃς ἁπάντων φάρμακα οἶδεν.
MTV.
cf.
πάντα μὲν οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι . . .
ὅσσοι Ὀδυσσῆος . . . εἰσιν ἄεθλοι.
†)
αὐτόν μιν πληγῇσιν . . δαμάσσας.
†) δύο ἰσοδυναμοῦσαι ἀντωνυμίαι ἀντὶ τῆς μιᾶς παραλαμβάνονται VT.
δέκτῃ, ὃς οὐδὲν τοῖος ἔην ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.
†) ὁ κυκλικὸς τὸ Δέκτῃ ὀνοματικῶς ἀκούει, παρ’ οὗ φησι τὸν Ὀδυσσέα τὰ ῥάκη λαβόντα μετημφιάσθαι. ὅς οὐκ ἦν ἐν ταῖς ναυσὶ τοιοῦτος οἷος Ὀδυσσεὺς ἀχρεῖος. Ἀρίσταρχος δὲ δέκτῃ μὲν ἐπαίτῃ, τὸ δὲ, ὃς οὐδὲν τοῖος ἔην
τῷ ἐναντίῳ τὸ ἐναντίον, ὅς οὐκ ἦν τοιοῦτος (ὁ Ὀδυσσεὺς) ἀλλ’ ἐνδοξότατος καὶ μεγαλοπρεπέστατος, (ἴκελος δὲ ἐπαίτῃ) HMQT.
M praeterea habet:
Aristarchi interpretationem vocabuli
οἱ δ’ ἀβάκησαν.
†) ἡ λέξις τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἐστίν V.
Has Ar.adnotare solebat contra chorizontes, quod Homerus et in Iliade et in Odyssea iis usus sit cf.
μὴ μὲν πρὶν Ὀδυσῆα μετὰ Τρώεσσ’ ἀναφῆναι
πρίν γε τὸν ἐς νῆάς τε θοὰς κλισίας τ’ ἀφικέσθαι.
τὴν δ’ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν
(οὐδὲ ποτ’ ἐκπέρσει, πρίν μιν κύνες ἀργοὶ ἔδονται
. (
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀκὴν ἔσαν υἷες Ἀχαιῶν,
Ἄντικλος δὲ σέ γ’ οἶος ἀμείψασθαι ἐπέεσσιν
ἤθελεν· ἀλλ’ Ὀδυσσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζε
νωλεμέως κρατερῇσι, σάωσε δὲ πάντας Ἀχαιούς,
τόφρα δ’ ἔχ’, ὄφρα σε νόσφιν ἀπήγαγε Παλλὰς Ἀθήνη.
*)
ἀλλ’ Ὀδυσσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζεν.
†) ἐπεπίεζε τὴν μάστακα, ὅ ἐστι τὸ στόμα, ἀπὸ τοῦ μασᾶσθαι Β.
Sic interpretatus est Ar. vocabulum ad
ὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ τερπώμεθα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] δοτική ἐστιν ἀντὶ γενικῆς H.
Ἀτρείδης δὲ καθεῦδε.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
τίπτε δέ σε χρειὼ δεῦρ’ ἤγαγε;
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν ἑρμηνείαν, [τίπτε] (τί ποτέ) σε χρειὼ ἤγαγε δήμιον ἢ ἴδιον; H.
cf.
κληηδόνα πατρὸς ἐνίσποις.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περὶ, ἵνα ᾖ, εἰ τινά μοι φήμην περὶ τοῦ πατρὸς ἐνίσποις Q.
cf.
τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνομαι, αἴ κ’ ἐθέλῃσθα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἱκάνομαι] ἀντὶ τοῦ ἱκάνω· ἡ δὲ λέξις ἀντὶ τοῦ ἱκετεύω. BQ.
Sic Ar. ad
οἱ δ’ αἰεὶ βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι ἐφετμέων.
†) βούλεται μὲν λέγειν θυσιῶν· ἀσαφέστερον δὲ εἴρηται· διὸ Ζηνόδοτος ἠθέτει. ποῖαι γὰρ, φησὶν, ἐγένοντο ἐντολαί; EHPQ.
Aristonici verba non sunt, nam nunquam Zenodotum ipsum loquentem induxit, sed certe de illius athetesi dixit.
Εἰδοθέη·
Diple periestigmene, quod Zenodotus pro
αἰεὶ γὰρ περὶ νῆσον ἀλώμενοι ἰχθυάασκον.
Diple fuit contra chorizontes, qui opponebant, solum in
ἡ δ’ ἐμεῦ ἄγχι στᾶσα ἔπος φάτο, φώνησέν τε.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit:
ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ.
†)
Ποσειδάωνος ὑποδμώς
(Proteus).
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει ἡ ὑπό EQ.
λελαβέσθαι.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὸν] ἀναδιπλασιασμὸν, ὡς τετυπέσθαι. E.
Notare solebat Ar. eas formas, quae reduplicatione ponuntur. cf.
μελαίνῃ φρικὶ καλυφθείς.
†)
λέξεται ἐν μέσσῃσι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ λέξεται] ἀντὶ τοῦ κοιμηθήσεται, ἀπὸ τοῦ λέχους BQ.
cf.
αὖθι δ’ ἔχειν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀπαρεμφάτῳ χρῆται ἀντὶ προστακτικοῦ, ἔχειν] ἀντὶ τοῦ ἔχετε. PQ.
cf.
cf. not. 3.
δόρπον θ’ ὁπλισάμεσθ’, ἐπί τ’ ἤλυθεν ἀμβροσίη νύξ.
In H hoc est scholion: ἐπῆλθεν ἀμβροσία νὺξ
.
ὀλοώτατος ὀδμή.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὀλοωτάτη ὀλοώτατος εἴρηκεν] ὅμοιον τῷ κλυτὸς Ἀμφιτρίτη (
καὶ κλυτός Ἱπποδάμεια
(
λέκτο δ’ ἀριθμόν.
ἐν δ’ ἡμέας πρώτους λέγε κήτεσιν, οὐδέ τι θυμῷ
ὠίσθη δόλον εἶναι· ἔπειτα δὲ λέκτο καὶ αὐτός.
*) ὅτι τῇ αὐτῇ λέξει παραλλήλως οὐκ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου κέχρηται. PQ.
cf.
ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ.
πρίν γ’ ὅτ’ ἂν Αἰγύπτοιο διιπετέος ποταμοῖο.
*) ὅτι τὸν Νεῖλον Αἴγυπτον ὀνομάζει, ὁ δὲ Ἡσίοδος ὡς ὢν νεώτερος Νεῖλον αὐτὸν οἶδεν ἤδη καλούμενον. HMPQT.
De aetate Hesiodi, Homero posterioris, etiam ad
Fuit praeterea diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
ταῦτα μὲν οὕτω δὴ τελέω, γέρον, ὡς σὺ κελεύεις.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν τοῦ χρόνου, ὅτι ἀντὶ τοῦ] τελέσω, ἐνεστὼς ἀντὶ μέλλοντος E.
cf.
Αἴας μὲν μετὰ νηυσὶ δάμη δολιχηρέτμοισι.
Versum Zenodotus expunxisse videtur cf. in H: σὺ δὲ τρίτον ἄνδρ’ ὀνόμαζε
. La Roche ex hoc scholio corrupto colligere, non potest, Zenodotum hunc versum expunxisse, nisi forte pro
Μαλειάων.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μὲν πληθυντικῶς εἴρηκεν Μαλειάων] περιγνάμπτοντα Μάλειαν
(
πατρίδος αἴης.
†)
τάφου ἀντιβολήσαις.
†)
ἠὲ θανών. ἐθέλω δὲ καὶ ἀχνυμενός περ ἀκοῦσαι.
ἐν ἁπάσαις ἠθετεῖτο· τοῦ γὰρ Πρωτέως εἰπόντος δύο μοῦνοι ἀπόλοντο
(
τὸν δὲ ἴδον ἐν νήσῳ θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντα.
†) δῆλον κἀκ τούτου ὅτι ἐξῴκισται [ἐξωκεάνισται
ἑξῆς δ’ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρέτμοις.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι ὁμοίως ἐκείνῳ εἴρηται ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ
(
cf.
τρεῖς ἵππους καὶ δίφρον ἐΰξοον.
*)
ἵππους δ’ εἰς Ἰθάκην οὐκ ἄξομαι, ἀλλὰ σοὶ αὐτῷ
ἐνθάδε λείψω ἄγαλμα.
*) ὅτι τοὺς ἵππους ἄγαλμα εἴρηκεν [καὶ] ἐν Ἰλιάδι (βασιλῆϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα
. ὥσπερ δὲ. ὁ Τηλέμαχος ἐνθάδε παραιτεῖται τοὺς ἵππους, οὕτως καὶ Ὀδυσσεὺς τοὺς ἐκ τῆς
cf.
δώρων δ’, ὅσσ’ ἐν ἐμῷ οἴκῳ κειμήλια κεῖται.
†) σημειοῦνται ὡς ἀκατάλληλοι P.
Fortasse notaverat Ar., hoc loco Homerum praeter consuetudinem κεῖται verbi singularem cum plurali neutrius
τεῒν δ’ ἐθέλω τόδ’ ὀπάσσαι.
*)
τοῖς δ’ υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων.
*) ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι ἡ αὐτὴ εὐστοχία τῆς τῶν ὀνομάτων θέσεως. P.
not. 5.
ἤ σε βίῃ ἀπηΰρα νῆα μέλαιναν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἤλλακται πτῶσις σὲ ἀπηύρα νῆα ἀντὶ τοῦ σοῦ] ὁμοίως τῷ ἐπεί μ’ ἀφέλεσθέ γε δόντες
(
ἀχνύμενος· μένεος δέ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι
πίμπλαντ’, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην.
†) ἐκ τῆς Ἰλιάδος (
Fuerunt obeli cum asteriscis cf. ad
ἐπισμυγερῶς.
*)
αὐλῆς ἐκτὸς ἐών.
†) σημειοῦνταί τινες πρὸς τὸ περὶ τῆς Ὀδυσσέως οἰκήσεως P.
ὕστατα καὶ πύματα νῦν ἐνθάδε δειπνήσειαν.
*) ὅτι τὰ ἰσοδυναμοῦντα παράλληλα τέθεικεν, ὕστατα καὶ πύματα P.
ἄλλον κ’ ἐχθαίρῃσι βροτῶν, ἄλλον κε φιλοίη.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἐχθαίρῃσιν ἀντὶ τοῦ ἐχθαίροι ὡς (ἰχθὺς, ὅς κε φάγῃσι
(
Restitui, quod P. habet in nostris scholiis fere ubique coniunctivus pro optativo esse dicitur.
Ceterum schol. citatum
ἐς Πύλον ἠγαθέην ἠδ’ ἐς Λακεδαίμονα δῖαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐδὲ ἐνταῦθα ἡ Κρήτη οὐδὲ Ἰδομενεὺς ὀνομάζεται HP.
Diple est contra Zenodotum cf.
πουλὺν ἐφ’ ὑγρήν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐν σχήματι εἴρηται, ὡς θέρμος ἀϋτμή P.
ὄφρα πύθηται πατρὸς ἑοῦ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περὶ. HT.
κλῦτε φίλαι· πέρι γάρ μοι . .
*) ὅτι ἐν ἀρχῇ λόγου ὁ γάρ, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (πολλοὶ γὰρ τεθνᾶσι
H.
ἐσθλὸν, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
*) περιττὸς ὁ στίχος· καὶ γὰρ προεῖπεν ἢ πρὶν μὲν πόσιν ἐσθλόν
(
ὅ οἱ φόνος υἷι τέτυκται.
*)
πάντα κατὰμοῖραν· ἀνὰ θ’ ἱστία λευκὰ πέτασσαν.
†) περιττὸς δοκεῖ οὗτος ὁ, στίχος M.
Non legit Eust. cf.
ἕσπερον.
*)
ἐπήλυθε νήδυμος ὕπνος.
Ex schol. in E apparet, fuisse diplam Ar. de vocabulo
λύθεν δέ οἱ ἅψεα πάντα.
*) ὅτι οὕτως λέγει τὰς συναφὰς τῶν μελῶν, οὐ τὰ μέλη. (οὐκ οὖν ἂν εἴποι μηρὸν ἢ χεῖρα ἅψεα.) PQH.
Ἰφθίμῃ κούρῃ.
†) ἀμφιβάλλει Ἀρίσταρχος, πότερον ἐπίθετον τὸ ἰφθίμη, ἢ κύριον. P.
ἐσθλόν, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
Certe obelo notavit Ar. cf.
οὐ μέντοι κεῖνόν γε δίηνεκέως ἀγορεύσω.
*)
Ζεῦ πάτερ ἠδ’ ἄλλοι μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες.
†) ἐκ τῆς ἐν Ἰλιάδι Νέστορος εὐχῆς μετατέθειται P.
Nestoris
ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν νήσῳ κεῖται κρατέρ’ ἄλγεα πάσχων.
*) οἰκειότερον ἐν Ἰλιάδι —
παλιμπετὲς ἀπονέωνται.
†) εἰς τοὐπίσω στρεφόμενοι P.
Hoc scholion inserui propter rectam vocabuli
νύμφῃ εὐπλοκάμῳ εἰπεῖν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπαρέμφατόν ἐστιν ἀντὶ προστακτικοῦ, τοῦ εἰπέ PT.
cf.
πόλλ’, ὅς ἂν οὐδέποτε Τροίης ἐξήρατ’ Ὀδυσσεύς,
εἴ περ ἀπήμων ἦλθε, λαχὼν ἀπὸ ληίδος αἶσαν.
†) Τροίης δισυλλάβως, ἵνα τὴν χώραν ἀκούσωμεν P.
cf.
αὐτίκ’ ἔπειθ’ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,
ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρὴν
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῆς ἀνέμοιο.
*) [τούτοις τοῖς στίχοις παράκεινται ἀστερίσκοι ὅτι] μετάκεινται οὐ δεόντως ἐντεῦθεν εἰς τὰ περὶ τῆς Ἀθηνᾶς ἐν α′ λεγόμενα· (
Πιερίην δ’ ἐπιβὰς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ.
†) ἀναγκαῖον τὸ ἔπος, ὅτι ὄρος Ὄλυμπος θεῶν οἰκητήριον κατὰ τὸν ποιητὴν. HP.
cf.
Pieriam enim, Olympi cacumen, transcendunt dii apud Homerum, iter facientes ex Olympo in terram.
not. 1.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀφίκετο τηλόθ’ ἐοῦσαν.
*) ut Minerva T 530
. L. — cf.
ἡμερὶς ἡβώωσα.
Notatum fuit vocabulum
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
*)
εἴρωτᾷς μ’ ἐλθόντα θεὰ θέον· αὐτὰρ ἐγώ τοι
νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ.
*) [ἀθετοῦνται οἱ στίχοι ὅτι] εὐτελεῖς κατὰ τὴν σύνθεσιν καὶ κατὰ τὴν διάνοιαν HP.
Porsonus, Buttmannus, Dindorfius hoc scholion, quod in P scriptum est interiore margine incipiens ob angustiam a v. 96 et desinens proxime ante 98, pertinere ad v. 94. 95. coniecerunt. Ego retinui scholii locum secutus
τίς δ’ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἄσπετον, οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις ..
*)
φησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ὀιζυρώτατον ἄλλων
τῶν ἀνδρῶν, οἳ ἄστυ πέρι Πριάμοιο μάχοντο
εἰνάετες, δεκάτῳ δὲ πόλιν πέρσαντες ἔβησαν
οἴκαδ’. ἀτὰρ ἐν νόστῳ Ἀθηναίην ἀλίτοντο,
ἥ σφιν ἐπῶρσ’ ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
τὸν δ’ ἄρα δεῦρ’ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
*) περιττοὶ οἱ στίχοι καὶ πρὸς τὴν ἱστορίαν μαχόμενοι. οὐ γὰρ καθ’ ὃν καιρὸν ὑπὸ τῆς Ἀθηνᾶς ὁ ἄνεμος ἐκινήθη καὶ οἱ ἄλλοι ἀπώλοντο, Ὀδυσσεὺς τῇ νήσῳ προσηνέχθη· οἱ δὲ τελευταῖοι δύο ἐκ τῶν μετὰ ταῦτά (
Numeros 105-111 Maius posuit, Buttmannus probavit.
not. 2.
not. 3.
Ζεὺς ἔλσας (κεραυνῷ).
†)
Versibus 133-134 fuit appictus asteriscus cf. 105-111.
ἑταῖροι.
*) ὅτι ἐπὶ τῶν συμπλεόντων τίθησι τὸ (
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
*) [ὁ ἀστερίσκος ὅτι] ἐντεῦθεν εἰς τὸ ὀλίγον ἀνωτέρω (
αὐτὰρ ἐγὼ σῖτον καὶ ὕδωρ καὶ οἶνον ἐρυθρόν
ἐνθήσω, μενοεικέ’, ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι.
*) ὅτι καὶ ἐπὶ δίψης ὁ λιμός P.
ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ φράσσομαι, ἅσσ’ ἂν ἐμοί περ
αὐτῇ μηδοίμην.
*)
τοῖς (
*) ὅτι ἑνὸς πρὸς ἕνα διαλεγομένου φησὶ τοῖς ἄρα μύθων ἦρχεν
P.
σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης.
†) τὸ ἔμπης, ὃ καὶ ἔμπα λέγεται, ἐν τοῦτῳ τῷ τόπῳ ὅμως σημαίνει, ποτὲ δὲ ὁμοίως καὶ ἐπίσης, ὡς τὸ ἔμπης εἰς γαῖάν
(
εἴκοσι δ’ ἔκβαλε πάντα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει τὸ πάντα, ὡς ἐν τῷ τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται
(
τέτρηνεν δ’ ἄρα πάντα καὶ ἥρμοσεν ἀλλήλοισιν
γόμφοισιν δ’ ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονιῇσιν ἄρασσεν.
†) Ἀριστοφάνης τὸ αὐτὸ ᾤετο περιέχειν ἄμφω. διὸ τῷ μὲν σίγμα, τῷ δὲ ἀντίσιγμα ἐπιτίθησιν BPQ. Vind. ὁ δὲ Ἀρίσταρχός φησι διὰ τοῦ πρώτου τὸ μὲν τέλειον τῆς ἁρμογῆς μὴ εἶναι, ἀλλ’, ὡς ἄν τις εἴποι, ἁρμόζοντα κατεσκεύασε, καὶ πρὸς ἄλληλα συγκαταγαγὼν ἐσκέψατο εἰ ἁρμόζει ἀλλήλοις· τῷ δὲ ἑξῆς συνέκλεισε καὶ κατεγόμφωσε. διὰ γὰρ τοῦ ἄρασσε τὸ τέλος τῆς ἁρμογῆς παρέστησε BHMPQT.
ἀραρὼν θαμέσι σταμίνεσσι.
Quod habent cod. BEHQV ad interpretationem vocabuli
ἄρκτόν θ’, ἣν καὶ ἅμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν,
ἥ τ’ αὐτοῦ στρέφεται καί τ’ Ὠρίωνα δοκεύει.
*) ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι (
ποντοπορευέμεναι ἐπ’ ἀριστερὰ χειρὸς ἔχοντα.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὸ περὶ τῆς πλάνης, ὅτι ὡς ἀπὸ τῶν περὶ τὸ Ἀτλαντικὸν πέλαγος φέρεται ἐπ’ ἀνατολάς H.
cf.
εἴσατο δ’ ὡς ὅτε ῥίνὸν ἐν ἠεροειδέϊ πόντῳ.
Fuit interpretatio vocabuli
vid. not. 4.
ὅτε μοι πλεῖστοι χαλκήρεα δοῦρα
Τρῶες ἐπέῤῥιψαν περὶ Πηλείωνι θανόντι.
Quod legitur in BPQ recentiorum est, qui fingunt, Achilli necati corpus ab Ajace ex proelio ablatum esse Ulixe tegente. Quod illi finxerunt ad similitudinem Iliadis
λευγαλέῳ θανάτῳ.
*) ὅτι λευγαλέον θάνατον οἱ γλωσσογράφοι ἀποδεδώκασι τὸν ἐν ὑγρῷ, ἐκ τε τούτων καὶ ἐκ τῶν ὑπ’ Ἀχιλλέως ἐν τῇ πρὸς τὸν ποταμὸν μάχῃ λεγομένων. ἄμεινον δὲ ὀλέθριον, παρὰ τὸν λοιγόν Q.
cf.
αἰθυίῃ δ’ εἰκυῖα ποτῇ ἄν ἀνεδύσετο λίμνης.
†) οὐκ ἐφέρετο ἐν τοῖς πλείοσι. Ἀρίσταρχος δὲ περὶ μὲν τῆς ἀθετήσεως διστάζει, γράφει δὲ διὰ τοῦ ῡ ὑπεδύσατο, ἐν αὐτὴ δ’ ἂψ ἐς πόντον ἐδύσατο κυμαίνοντα αἰθυίῃ εἰκυῖα
. HPQ.
οὐ μὲν δή σε καθαφθίσει, μάλα περ μενεαίνων·
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρξαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μενεαίνων ἀντὶ τοῦ] προθυμούμενος· σημαίνει γὰρ ἑκάτερον ἡ λέξις· τὸ δὲ ὧδ’ ἔρξαι ἀντὶ τοῦ οὕτως ἔρδε, (H) ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ V.
cf.
τόδε κρήδεμνον τανύσσαι.
†) τὸ τανύσσαι ἀπαρέμφατον διὰ τὸ βαλέειν P.
cf. Herodianum ad Ο 159.
ἂψ ἀπολυσάμενος βαλέειν εἰς οἴνοπα πόντον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πάλιν τοῖς ἀπαρεμφάτοις ἀντὶ προστακτικῶν χρῆται. HPQ.
κέληθ’ ὡς ἵππον ἐλαύνων.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οἶδε μὲν ὁ ποιητὴς τὸν κέλητα, οὐκ εἰςάγει δὲ τούς ἥρωας αὐτῷ χρωμένους, εἰ μὴ ἐξ ἀνάγκης ἐν τῇ Δολωνείᾳ τὸν Διομήδην PQT.
cf.
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο· ἡ δὲ γαλήνη.
†) Ἀρίσταρχος ἡ δὲ, ἄρθρον δεχόμενος τὸ η̄· οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ καὶ H.
Scholion Didymi est, sed certe Ar. posuit diplam
ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆν, ὅσσον τε γέγωνε βοήσας.
†) τὸ (δὲ) ἐγεγώνει ἀντὶ τοῦ εἰς ἀκοὰς ἐγένετο βοήσας τις B. ὥστε ἐξακουστὸν γενέσθαι βοήσαντά τινα EV.
Fluxisse videtur ex Ar., qui ad
εἰ δέ κ’ ἔτι προτέρω παρανήξομαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προτέρω] ἀντὶ τοῦ εἴ που ἔμπροσθεν· καὶ περισσὸς ὁ κέ. PT.
cf.
κλυτὸς Ἀμφιτρίτη.
*) ἡ διπλῇ πρὸς τὸ σχῆμα, ὡς τὸ κλυτὸς Ἱπποδάμεια
ἀντὶ τοῦ κλυτή. καὶ ὅτι ἐν θαλάττῃ ὢν λέγει ἐξ ἁλός. HPQE.
παλιρρόθιον.
†)
τὸν δ’ ἐσάωσεν || ἐς ποταμοῦ προχοάς.
*)
κρήδεμνον ἀπὸ ἕο λῦσε θεοῖο.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit
μή μ’ ἄμυδις στίβη τε κακὴ καὶ θῆλυς ἐέρση.
*) [ἡ διπλῇ ὅτι] οὐκ εἶπε θήλεια, ἀλλὰ θῆλυς ἀρσενικῶς, ὡς ποιητικώτερον BQ.
ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας ὁ μὲν φυλίης, ὁ δ’ ἐλαίης.
*)
†) τὸ σχῆμα ἀντίπτωσις, ἵν’ ᾖ, τὸν μὲν φυλίης, τὸν δ’ ἐλαίης. ἢ στικτέον μετὰ τὸ πεφυῶτας, ἵνα ἐν τοῖς ἑξῆς λείπῃ τὸ ἦν ῥῆμα, ὁ μὲν φυλίης ἦν, ὁ δὲ ἐλαίης PQ.
Fluxisse potest ex Aristonico aut ex Nicanore, ad quem alteram scholii partem malim referre. cf.
ὥς ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ἐκάθευδε HP (
εἷσεν δὲ Σχερίῃ.
*) ὅτι Σχερία ὠνομάσθη ἡ τῶν Φαιάκων γῆ καὶ οὐ Κέρκυρα, καὶ ὅτι ἔξω τῆς καθ’ ἡμᾶς οἰκουμένης. EPQ.
εἵματα μέν τοι κεῖται ἀκηδέα σιγαλόεντα.
†)
Adnotare solebat Ar. haec epitheta apud Homerum nominibus quasi propria et ita firmiter adhaerentia, ut ne tum quidem divelli possint, si significatio eorum ab aliquo loco vel tempore aliena sit. cf.
ὄφρα τάχιστα || ἐντύνεαι.
†) ἀντὶ ὑποτακτικοῦ τοῦ ἐντύνηαι, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπεὶ ἄρ’ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων
(ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπεύειν
(
Verba non sunt Ar., nam nunquam his modorum nominibus:
ἐφοπλίσαι, ἥ κεν ἄγῃσιν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄγῃσιν] ἀντὶ τοῦ ἄγοι P.
cf. F. Ar. 9.
ζῶστρά τε καὶ πέπλους.
Notatum fuit vocabulum
Οὐλυμπόν δ’, ὅθι φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] εἰ μὲν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὸ ὅθι φασὶ, νῦν (
οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται.
†) ἀχιόνιστον μὲν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ἀνωτέρω μερῶν λέγει, ἀγάννιφον δὲ ἀπὸ τῶν κατωτέρω, τὸν μετὰ τὰ νέφη τόπον. BHPQT.
Sic explicuisse Aristarchum Lehrsio non dubium est. cf.
πέπταται ἀνέφελος.
†) νεφελῶν χωρίς· ἡ γὰρ κορυφὴ ἡ τοῦ Ὀλύμπου ἐπουράνιος καλεῖται. ὁ δὲ οὐρανὸς ὑφ’ Ὁμήρου ἀπὸ τῶν νεφελῶν ἑὼς τοῦ κατηστερισμένου τόπου συνωνύμως αὐτῷ τῷ κατηστερισμένῳ καλεῖται. EPQV.
cf.
βῆ δ’ ἴμεναι διὰ δώμαθ’.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ διὰ δώματα] ἀντὶ τοῦ διὰ δωμάτων. H.
cf.
cf. not. 1.
πάππα φίλ’.
†) πάτερ. ψελλιζομένη ἐστί τις φωνή, προσφώνησις φιλοφρονητικὴ νεωτέρου πρὸς πρεσβύτερον. EP.
ἵνα κλυτὰ εἵματ’ ἄγωμαι.
†) οὐ τὰ τότε, ἀλλὰ τὰ φύσει. ὡς ἐπὶ τοῦ φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην
(πλήθει δή μοι νεκύων ἐρατεινὰ ῥεέθρα
(
vid. not. 2.
ἐσθῆτα φαεινήν.
†) οὐ τὴν τότε οὖσαν φαεινήν· ῥερύπωται γάρ· ἀλλὰ τὴν φύσει καθαράν. EHPV.
μήτηρ δ’ ἐν κίστῃ.
†) ἅπαξ ἐνταῦθα ἡ κίστη. PQV.
αἱ δ’ ἄμοτον τανύοντο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος [τὸ] ἔτρεχον, ὡς ἐκεῖ οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγόν
(
cf.
ἔνθ’ ἤτοι πλυνοὶ ἦσαν ἐπηετανοί, πολὺ δ’ ὕδωρ καλὸν ὑπεκπρορέει.
*) σημειωτέον τὴν ἐναλλαγὴν τῶν χρόνων, οὗ μὲν ἦσαν, οὗ δὲ ῥέει. πρὸς ὃ ἡ διπλῆ. P.
εἵματα δ’ ἠελίοιο μένον τερσήμεναι αὐγῇ.
*) ὅτι καὶ [ἐν Ἰλιάδι ?] τὰ τοιαῦτα τηρεῖ, τὸ μὲν γὰρ ἐν τοὶ δ’ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο χιτώνων
(
cf. ad
τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] μεταβαλὼν (σφαίρῃ ταὶ δ’ ἄρ’ ἔπαιζον
(τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς
, πᾶσαν παιδίαν μολπὴν λέγων. οἱ δὲ νεώτεροι τὴν ᾠδήν. ὅτι δὲ οὐκ ᾖδεν ἡ Ναυσικάα, ἀλλ’ ἐσφαίριζε, δηλοῖ τὸ σφαῖραν ἔπειτ’ ἔῤῥιψε μετ’ ἀμφίπολον βασίλεια
(
cf.
ῥεῖα τ’ ἀριγνώτη πέλεται.
Ex
θῆλυς ἀυτή.
†)
σμερδαλέος δ’ αὐτῇσι φάνη.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit
λίσσοιτ’, εἰ δείξειε πόλιν καὶ εἵματα δοίη.
†) περιττὸς ὁ στίχος· οὐ γὰρ περὶ τῆς διανοίας αὐτῆς διστάζει, ἀλλὰ πῶς παρακαλέσει, πλησίον σταίη ἢ ἀφεστηκὼς αὐτῆς. καὶ Ἀθηνοκλῆς δὲ ὑπώπτευσε τὸν στίχον HP.
Athenocles
νέον ἀνερχόμενον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ νέον ἀνερχόμενον ἀντὶ τοῦ] νεωστὶ ἀνερχόμενον [ὡς τὸ νέον ἡβώωντα
ᾗ δὴ ἔμελλεν ἐμοὶ κακὰ κήδε’ ἔσεσθαι.
*)
ἐκ δόρυ γαίης.
†) σημείωσαι ὅτι καὶ τὸ δένδρον δόρυ καλεῖ E.
ὡς σέ, γύναι, ἄγαμαί τε τέθηπά τε.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι τὸ μὲν ἄγαμαι ἀντὶ τοῦ θαυμάζω, τὸ δὲ τέθηπα ἀντὶ τοῦ ἐκπέπληγμαι PQV.
cf.
τελέουσιν πάροιθεν.
*)
σὲ . . . ἐς πρώτην ἱκόμην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἱκόμην ἀντὶ τοῦ] ἱκέτευσα V.
cf.
οὐκ ἔσθ’ οὗτος ἀνὴρ διερὸς βροτός.
†)
οἰκέομεν δ’ ἀπάνευθε πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ.
*) ὅτι σαφῶς ἐνταῦθα ἐκτετοπισμένην που καὶ ἐσχάτην τὴν τῶν Φαιάκων χώραν ὑφίσταται, οὐ τὴν Κέρκυραν T.
στῆθ’ οὕτω ἀπόπροθεν.
†) δεικτικῶς, οὕτως ὡς ἔχετε· ὡς κἀν τῷ Ἥφαιστε, πρόμολ’ ὧδε (
cf. ad
ἄντην δ’ οὐκ ἂν ἔγωγε λοέσσομαι.
†) ἢ περιττεύει τὸ ἄν, ἢ τὸ λοέσσομαι ἀντὶ τοῦ λοεσσαίμην τέτακται P.
De virginum officio heroes lavandi certe fuit adnotatio Aristarchi, quod hic locus observationi eius repugnare videtur. cf. μετελθών
τὸν δ’ ἐπεὶ οὖν δμῶαι λοῦσαν
,
κούρῃσιν ἐυπλοκάμοισι μετελθών.
†) ἀντὶ τοῦ ἐπελθών V.
χρόα νίζετο ἅλμην.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν φράσιν τὸν χρόα τὴν ἅλμην ἀπενίζετο. Q.
cf.
αἴ γὰρ ἐμοὶ τοιόσδε πόσις κεκλημένος εἴη
ἐνθάδε ναιετάων, καί οἱ ἅδοι αὐτόθε μίμνειν.
†) ἄμφω μὲν ἀθετεῖ Ἀρίσταρχος, διστάζει δὲ περὶ τοῦ πρώτου, ἐπεὶ καὶ Ἀλκμὰν αὐτὸν μετέλαβε (transtulit ad sua
Ζεῦ πάτερ, αἴ γὰρ ἐμὸς πόσις εἴη
. HQ.
cf.
πατρὸς ἐμοῦ πρὸς δῶμα.
*) ὅτι ἐν πᾶσι φέρεται ἐμοῦ, ἀλλ’ οὐκ ἐμεῦ. ὅμως ἐπί τινων (
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρδειν, δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν.
*) ὅτι ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ τοῦ ἔρδε· τὸ δὲ οὐκ ἀπινύσσειν οὐκ ἀπίνυτος εἶναι, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (κῆρ ἀπίνυσσων
τὸ κῆρ ἀπίνυτος ὤν. QT.
cf.
ὄφρ’ ἂν μέν κ’ ἀγροὺς ἴομεν.
*)
καρπαλίμως ἔρχεσθαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ τέθεικεν. H.
καἰ νύ τις ὧδ’ εἴπῃσι κακώτερος ἀντιβολήσας·
τίς δ’ ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται καλός τε μέγας τε
ξεῖνος; ποῦ δέ μιν εὗρε; πόσις νύ οἱ ἔσσεται αὐτῇ.
ἦ τινά που πλαγχθέντα κομίσσατο ἧς ἀπὸ νηὸς
ἀνδρῶν τηλεδαπῶν, ἐπεὶ οὔ τινες ἐγγύθεν εἰσίν.
ἤ τίς οἱ εὐξαμένη πολυάρητος θεὸς ἦλθεν
οὐρανόθεν καταβάς, ἕξει δέ μιν ἥματα πάντα.
βέλτερον, εἰ καὐτή περ ἐποιχομένη πόσιν εὗρεν
ἄλλοθεν· ἡ γὰρ τούσδε γ’ ἀτιμάζει κατὰ δῆμον
Φαίηκας, τοί μιν μνῶνται πολέες τε καὶ ἐσθλοί.
ὣς ἐρέουσιν, ἐμοὶ δέ κ’ ὀνείδεα ταῦτα γένοιτο.
καὶ δ’ ἄλλῃ νεμεσῷ, ἥ τις τοιαῦτά γε ῥέζοι,
ἥ τ’ ἀέκητι φίλων πατρὸς καὶ μητρὸς ἐόντων
ἀνδράσι μίσγηται πρίν γ’ ἀμφάδιον γάμον ἐλθεῖν.
*) ἀθετοῦνται στίχοι ιδ′ ἕως ἀνδράσι μίσγηται
ὡς ἀνοίκειοι τῷ ὑποκειμένῳ προσώπῳ. — εἴρηται οὖν τοῦτο διὰ τῶν πρὸ αὐτῶν β′ στίχων, τῶν ἀλεείνω φῆμιν ἀδευκέα
. ΗQ.
πατρὸς ἐμοῖο.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem ἐμεῖο cf. schol. HQ.
τέμενος τεθαλυῖα τ’ ἀλωή.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τέμενος λέγεται ἡ ἀποτετμημένη γῆ EV.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀλωὴ λέγεται [ἡ] δενδροφόρος γῆ. QV.
ἴμεν ἐς πόλιν, ἠδ’ ἐρέεσθαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἴμεν] ἀντὶ τοῦ ἴθι [καὶ τὸ] ἐρέεσθαι ἀντὶ τοῦ ἐρώτησον HV.
δώματα Φαιήκων ..
... ἀλλ’ ὁπότ’ ἄν σε δόμοι κεκύθωσι καὶ αὐλή·
†) κεκύθωσιν ὅμοιον τῷ λελάχωσιν. προειπὼν δὲ δώματα ἐπήνεγκε δόμος, πρὸς ὃ ἡ διπλῆ. Q.
ἡ δ’ ἧσται ἐπ’ ἐσχάρῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐπ’ ἐσχάρῃ] ἀντὶ τοῦ παρὰ (
εὗ δὲ πλίσσοντο πόδεσσιν.
Notatum fuit vocabulum πλίσσοντο ἅπαξ λεγόμενον.
γρηῢς Ἀπειραίη.
*) ὅτι συνέστειλεν Ἰακῶς καὶ ἑξῆς τὴν ποτ’ Ἀπείρηθεν
(9). P.
ἥ οἱ πῦρ ἀνέκαιε καὶ εἴσω δόρπον ἐκόσμει.
Fuit diple periestigmene quod Zenodotus hunc versum expunxit v. HP: δαῖε δέ οἱ πῦρ
(7).
*) [ἡ διπλῆ] διὰ τὴν διαφορὰν τοῦ εἴσω πρὸς τὸ ἔνδον. HP.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι δόρπον λέγει τὴν] ἑσπερίνην τροφήν. δεῖ γὰρ νοεῖν, ὅτι ἑσπέρας εἰςῆλθεν ἡ Ναυσικάα HPT.
πολλὴν ἠέρα χεῦε φίλα φρονέουσ’ Ὀδυσῆι.
*) ὅτι τῷ Ὀδυσσεῖ περιέθηκε σκότος, οὐ τοῖς Φαίαξιν, ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς Ζηνόδοτος PQT. v. ad v. 41 et 140. Fortasse adnotavit etiam: ὅτι ἀέρα τὴν σκοτίαν καλεῖ. cf. schol. in Ε 14, Ρ 644. 649. L. Ar. 102.
καὶ γὰρ ἐγὼ ξεῖνος ταλαπείριος.
†) Ἀρίσταρχος μὲν ἀντὶ τοῦ ταλαίπωρος, τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ ξένος καὶ πόρρωθεν πεπερακὼς, ἢ μακρόθεν ἀφιγμένος PV.
τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης.
*) ὅτι [ἀπίαν λέγει] τὴν πολὺ ἀφεστῶσαν γῆν, οὐ τὴν Πελοπόννησον, ὡς (οἴονται) οἱ νεώτεροι. EMPT.
οὐδ’ ἀγαπαζόμενοι φιλέουσι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ. τὸ δὲ φιλέουσι μετὰ στοργῆς ξενίζουσι. BPT.
τῶν νέες ὠκεῖαι ὡς εἰ πτερὸν ἠὲ νόημα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐντεῦθεν τὸ παροιμιῶδες διέπτατο δ’ ὥστε νόημα
BET [ἔκ τε τούτων καὶ τῶν κατὰ τὴν Ἰλίαδα ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀίξῃ νόος ἀνέρος
(
ἐρχόμενον κατὰ ἄστυ διὰ σφέας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ δι’ αὐτῶν PV.
ἥ ῥά οἱ ἀχλὺν κατέχευε.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος ἥ σφισιν ἀχλὺν γράφει, οὐκ εὖ. ἐν γὰρ τοῖς ἑξῆς (καὶ τότε δὴ ῥ’ αὐτοῖο πάλιν χύτο θέσφατος ἀήρ
. HP.
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε.
*) ὅτι δύο ὄντων τοῖσι
εἶπε· καὶ περισσὸς ὁ δέ P.
δήεις δὲ διοτρεφέας βασιλῆας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] βασιλεῖς [καὶ] τοὺς κατὰ μέρος ἄρχοντάς φησιν. BPQT.
not. 1.
νύμφων ἐν μεγάρῳ.
Notatum fuit vocabulum
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον, λίπε δὲ Σχερίην ἐρατεινήν
ἵκετο δ’ ἐς Μαραθῶνα καὶ εὐρυάγυιαν Ἀθήνην.
*) ὅτι ἑνικῶς τὰς Ἀθήνας Η.
In HP praeterea legitur:
πεντήκοντα δέ οἱ δμῳαὶ
αἱ μὲν ἀλετρεύουσι, αἱ δὲ ἵστους ὑφῶσι.
Ex schol. PQ sequitur, ut fuerit Ar. diple
ἀλετρείουσι.
*)
καιροσέων δ’ ὀθονέων.
*) ὅτι καὶ ἐπὶ ἐρίων ὀθόναι λέγεται (
ἀλωή.
†) ἀλωὴ νῦν ἡ ἀμπελόφυτος γῆ. ἐῤῥίζωται δέ, πεφύτευται. B.
ἕτεραι δ’ ὑποπερκάζουσιν.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὸ ἕτερον, ὅτι ἐπὶ δύο. ἐπὶ δὲ τοῦ τρίτου ἄλλας (
τοῖ’ ἄρ’ ἐν Ἀλκινόοιο θεῶν ἔσαν ἀγλαὰ δῶρα
*) [ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τοῦ οὐδετέρου τὸ πληθυντικόν] τοῖα (cod. τόσα] ἔσαν, ὡς σπάρτα λέλυνται
(
Observatum est, quod neutrum plurale cum verbo plurali coniunctum est. cf.
σπένδοντας δεπάεσσιν ἐυσκόπῳ ἀργειφόντῃ,
ᾧ πυμάτῳ σπένδεσκον, ὅτε μνησαίατο κοίτου.
*) ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἔθος. καὶ ὅτι κοίτου ἀρσενικῶς φησι. P.
βῆ διὰ δῶμα.
*)
πολλὴν ἠέρ’ ἔχων, ἥν οἱ περίχευεν Ἀθήνη.
*) ὅτι τῷ Ὀδυσσεῖ περιέχεεν, οὐ τοῖς Φαίαξιν, ὡς Ζηνόδοτος. HP.
ἕζετ’ ἐπ’ ἐσχάρῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ παρ’ ἐσχάρῃ. PT. cf. ζ 305. 52.
v. not. 2.
Ἀλκίνο’, οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον, οὐδὲ ἔοικεν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ οὐ κάλλιον] ἀντὶ τοῦ οὐ καλόν. PQ.
cf.
παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.
*) ἀθετεῖται τὸ ἔπος ὡς ἀσύμφωνον τῇ τοῦ Ὁμήρου συνηθείᾳ. οὐ γὰρ ποιεῖ τὰς τραπέζας ἀφαιρουμένας παρόντων τῶν δαιτυμόνων, ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀπαλλαγήν. HPQT.
cf.
πρίν γε τὸν ἧς γαίης ἐπιβήμεναι.
†) ἀντὶ τοῦ πρίν αὐτόν. ὡς περὶ ἑτέρου λέγει P.
not. 3.
ἥ τ’ ἐκέλευσε ἕο μνήσασθαι ἀνάγκῃ.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος ἑοῦ (
ὑμεῖς δ’ ὀτρύνεσθαι.
*) ὅτι ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ, ὅπερ ἀγνοῶν Ζηνόδοτος γράφει ὀτρύνεσθε HP.
τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν; τίς τοι τάδε εἵματ’ ἔδωκεν;
*) ὅτι πρὸς τὸ τελευταῖον ἀποκρίνεται μόνον τίς τοι τάδε εἵματ’ ἔδωκεν. P.
ἀργῆτι κεραυνῷ | Ζεὺς ἔλσας
P.
γράφεται ἐλάσας
Hanc Zenodoti lectionem fuisse et ab Ar. vituperatam esse apparet ex
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
αὐτὰρ ἐγὼ τρόπιν ἀγκὰς ἑλὼν νεὸς ἀμφιελίσσης
εννῆμαρ φερόμην· δεκάτῃ δέ με νυκτὶ μελαίνῃ
νῆσον ἐς Ὠγυγίην πέλασαν θεοί, ἔνθα Καλυψὼ
ναίει εὐπλόκαμος, δεινὴ θεός, ἥ με λαβοῦσα
ἐνδυκέως εφίλει τε καὶ ἔτρεφεν ἠδὲ ἔφασκεν
θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήρων ἤματα πάντα
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν.
ἀθετοῦνται στίχοι η′. ὕστερον γὰρ ταῦτα λέγεται· εἰ δὲ προείρητο, οὐκ ἂν ἐπαλιλλόγει. HP.
In M. obeli appicti sunt. Ad v. 251
δύσετό τ’ ἠέλιος.
†) Ἀρίσταρχος γράφει δείλετο, ὅ ἐστιν εἰς δείλην ἐκλίνετο. πρὸ δυσμῶν γάρ, φησὶ, συνέτυχε τῇ Ναυσικάα ὁ Ὀδυσσεύς ΗP.
cf.
ὡς οὐκ ἂν ἔλποιο.
†) οὕτως Ὁμηρικὸν τὸ τῆς ἑρμηνείας. ἀντὶ γὰρ τοῦ ἔλποιτο H.
ἦγεν ἐς ἡμέτερον.
†) οὕτως ἡμετέρου. Ἀττικὸν δὲ τὸ σχῆμα ὡς ἐς διδασκάλου HP.
Fluxisse videtur ex Didymo et Aristonico cf. ad
αἴ γὰρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον,
τοῖος ἐών, οἷός ἐσσι, τά τε φρονέων, ἅ τ’ ἐγώ περ,
παῖδα δᾶ τ’ ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαι
αὖθι μένων· οἶκον δέ κ’ ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην,
εἴ κ’ ἐθέλων γε μένοις· ἀέκοντα δέ σ’ οὔτις ἐρύξει
Φαιήκων. μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο.
†) τοὺς ἕξ Ἀρίσταρχος διστάζει Ὁμήρου εἶναι. εἰ δὲ καὶ Ὁμηρικοὶ (
εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἐστ’ Εὐβοίης
†) ἐκτετόπισται τὰ τῆς πλάνης. τῆς γὰρ Σχερίας πόῤῥω φησὶ τὴν Εὔβοιαν. ἴδιον τοῦτο τῶν ἀπείρων τῆς Ἑλλάδος. P.
cf.
τοῖσιν δ’ ἡγεμόνευε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ τοῖσιν ἀντὶ γενικῆς H.
δεῦτ’ ἄγε, Φαιήκων ἡγήτορες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἰδίως ἐξενήνοχε. τὸ γὰρ δεῦτε πληθυντικῶς φήσας τὸ ἄγε ἑνικῶς εἶπε. E.
ὄφρα ξείνοιο πύθησθε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐλλείπει ἡ περὶ, ἵνα ᾖ περὶ τοῦ ξείνου T.
ἀγοραί τε καὶ ἕδραι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ ἑνικοῦ τοῦ ἀγορά· προεῖπε γοῦν εἰς ἀγορὴν ἰέναι (ἐνθάδε τέ σφ’ ἀγορὴ καλὸν Ποσιδήϊον ἀμφίς
(
θηήσαντο ἰδόντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] σαφῶς νῦν τὸ ἐθηήσαντο ἀντὶ τοῦ ἐθαύμασαν· ἐπιφέρει γοῦν ἰδόντες. Q.
δεινός τ’ αἰδοῖός τε, καὶ ἐκτελέσειεν ἀέθλους
πολλούς, τοὺς Φαίηκες ἐπειρήσαντ’ Ὀδυσῆος.
Nota fuit de Zenodoti athetesi versuum 22-23, qui in eo offendit, quod Ulixes unum modo certamen disci apud Phaeaces inierit, non multa. Crates
ἠὲ πρὸς ἠοίων ἢ ἑσπερίων ἀνθρώπων.
†) οὐ προσέθηκεν ἄρκτον καὶ μεσημβρίαν (
Fluxit ex Ar. qui ad
θοὴν ἀλεγύνετε δαῖτα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ θοὴν] ἀντὶ τοῦ θοῶς, ὡς λῦσεν ἀγορὴν αἰψήρην
(
cf.
κῆρυξ δὲ μετ’ ᾤχετο θεῖον ἀοιδόν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἡ μετὰ ἀντὶ τῆς ἐπί· ᾤχετο ἐπὶ τὸν θεῖον ἀοιδόν Q.
νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλῆος.
De Ar. adnotatione ad contentionem Ulixem inter et Achillem exortam cf.
χρήσομενος· τότε γάρ ῥα κυλίνδετο πήματος ἀρχὴ
Τρωσί τε καὶ Δαναοῖσι Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς.
†) ἐν ἐνίαις τῶν ἐκδόσεων οὐκ ἐφέροντο. διὸ ἀθετοῦνται H.
Verba composita esse videntur ex Didymo et Aristonico. cf.
ἐπέτοντο κονίοντες πεδίοιο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἐλ]λείπει ἡ διά, (ἵν’ ᾖ διὰ πεδίου] Q.
αὐτὸς νῦν προκάλεσσαι ἰὼν καὶ πέφραδε μῦθον.
Hunc versum Ar. non legit cf. H:
Λαοδάμα, τί με ταῦτα κελεύετε;
†)
κήδεά μοι καὶ μᾶλλον ἐνὶ φρεσὶν ἤπερ ἄεθλοι.
*)
φόρτου τε μνήμων.
†) τοῦτό τινες σημειοῦνται πρὸς τὸ ἀγνοεῖν γράμματα τοὺς ἥρωας· τῇ γὰρ μνήμῃ φασὶ τὰ ἐγκείμενα κατέχειν διὰ τὸ ἀπείρως ἔχειν γραμμάτων. ὅθεν καὶ τοὺς Φοίνικας ἐμπόρους ὑπὸ τῆς χρείας αὐτῆς ἐπὶ τὴν τῶν γραμμάτων εὕρεσιν ἐλθεῖν EQ.
ἦ ῥα.
Certe adnotatum fuit, vocabulum
cf. not. 1.
τόν ῥα περιστρέψας ἧκε.
*) [ἡ διπλῆ] ὅτι ὁ δίσκος ἐκ μέσου σχοῖνον εἶχεν EV.
λᾶος ὑπὸ ῥιπῆς. ὁ δ’ ὑπέρπτατο σήματα πάντων.
ὑπέρβαλε σήματα πάντων
, πλείονες γὰρ δισκεύουσιν.
πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι μετ’ ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεθλοι
†) σημειωτέον, ὅτι τῷ ἆθλα οὐδετέρῳ ἀρσενικὸν ἐπήγαγε τὸ ὅσσοι HQ.
ἐριζέμεν οὐκ ἐθελήσω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ οὐ δυνήσομαι, ὡς τὸ οὐδ’ ἔθελε προρέειν
(
οὐδ’ Εὐρύτῳ Οἰχαλιῆι.
†) ἡ Οἰχαλία πόλις Θεσσαλίας QV.
Ex Ar. fluxit, qui ad
οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμέν.
οὐ γὰρ πύξ γε μαχήσεαι οὐδὲ παλαίσεις
.
ἀλλ’ ἄγε, Φαιήκων βητάρμονες ὅσσοι ἄριστοι, παίσατε . .
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
αἰσυμνῆται δὲ κριτοὶ ἐννέα πάντες ἀνέσταν.
†) οἱ μὲν τὸ πάντες κατὰ παρολκήν φασι κεῖσθαι, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ τὸ δέκα πάντα τάλαντα
(οἱ δ’ ἐννέα πάντες ἀνέσταν
(
Sic interpretatus est Ar. cf. ad
λείηναν δὲ χορόν.
†) τὸ χωρίον, ἐν ᾧ ἔμελλον ὀρχεῖσθαι, χορόν ἐκάλεσεν BE.
πέπληγον.
Demodoci cantum de Martis cum Venere amoribus in offensionem veterum grammaticorum incurrisse constat ex schol. ad
ἥλιος.
†) ἅπαξ εἴρηται ἥλιος· ἠέλιος γὰρ ἀεί φησιν Ἰακῶς, τὸ ῆ εἰς ῆε. H.
βῆ ρ’ ἴμεν ἐς χαλκεῶνα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸν Ἥφαιστον ἐργαζόμενον ἢ ἐν Λιπάρᾳ τῆς Σικελίας τῶν Αἰολίδων νήσων, ἢ ἐν Λήμνῳ, ἀλλ’ ἐν Ὀλύμπῳ· καὶ γὰρ καὶ τὴν ἀσπιδοποιΐαν ἐκεῖ λέγει γεγενῆσθαι. Q.
cf.
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ἑρμῖσιν.
†) τοῖς κλινοποδίοις· ἑρμὶς ὁ τῆς κλίνης ποῦς BQV.
εἴσατ’ ἴμεν.
†) ὥρμησεν ἀπιέναι Q.
ἐρχομένη κατ’ ἄρ’ ἕζεθ’ . .
†)
οἴχεται ἐς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους.
†)
De Ar. interpretatione vocabuli
ἀλλὰ τοκῆε δύω.
†) Ἡσίοδος ἐκ μόνης τῆς Ἥρας γενέσθαι τὸν Ἥφαιστον. κἀκεῖνο δ’ ἱκανὸν τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν Ἥφαιστος
(
ἡ δ' ἄρα Κύπρον ἵκανε φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη
ἐς Πάφον· ἔνθα δέ οἱ τέμενος.
†)
ἠμὲν ἀπείλησας . .
†) ἐπηγγείλω· οὐδ’ ἠπείλησεν ἄνακτι
(
δώδεκα γὰρ βασιλῆες ἀριπρεπέες κατὰ δῆμον·
Ex Ar. ad
θερμὰ λοέτρ’, ἐπεὶ οὔ τι κομιζόμενός γε θάμιζεν,
ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς.
De dipla ab Ar. adpicta propter
κῆρυξ, τῆ δὴ, τοῦτο πόρε κρέας.
†) τὸ τῆ ῥῆμα προστακτικόν ἐστι παρὰ ποιηταῖς εἰρημένον χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ BQ.
ἥρῳ Δημοδόκῳ.
Fuit diple,
ἠὲ διαπλῆξαι κοῖλον δόρυ νηλέι χαλκῷ.
†) Ἀρίσταρχος διαπλῆξαι, ὡς ἀλλαχοῦ τὰς μὲν ἔπειτα διαπλήσσοντες Ἀχαιοί
(
εἴρερον εἰςανάγουσι.
Notatum fuit vocabulum
ἀντὶ κασιγνήτου ξεῖνος.
Fuit diple
οὐ γὰρ Φαιήκεσσι κυβερνητῆρες ἔασιν.
†) τοῦτο φανερὸν ὅτι ἐκτετόπισται ἡ πλάνη. διὸ μὴ χρῄζειν τὰς ναῦς τῶν κυβερνητῶν, ἀλλ’ αὐτὰς τὸν πλοῦν ἐπίστασθαι T.
ἀλλὰ τόδ’ ὥς ποτε πατρὸς ἐγὼν εἰπόντος ἄκουσα
Ναυσιδόου, ὅς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι
ἡμῖν, οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.
φῆ ποτὲ Φαιήκων ἀνδρῶν εὐεργέα νῆα
ἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν ἠεροειδέι πόντῳ
ῥαισέμεναι, μέγα δ’ ἧμιν ὄρος πόλειἀμφικαλύψειν·
ὣς ἀγόρευ’ ὁ γέρων· τὰ δέ κεν θεὸς ἢ τελέσειεν.
*) ἀθετοῦνται· οἰκειότερον γὰρ ἐν τοῖς ἑξῆς, (ἦ σύγ’ Ὀδυσσεύς ἐσσι
(
ὃς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι || ἡμῖν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀγάσασθαι νῦν] ἀντὶ τοῦ φθονῆσαι B.
ἦ τίς τοι καὶ πηὸς ἀπέφθιτο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] σαφῶς ἐκ τούτου δηλοῦται ὅτι πηὸς [ὁ] (οὐ ἢ πού τις καὶ ἑταῖρος ἀνήρ
ὁρισμὸν ποιῶν. T.
cf. not. 1.
ὅς πᾶσι δόλοισιν || ἀνθρώποισι μέλω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρεῖται ἡ διὰ καὶ ἡ δοτικὴ ἀντὶ αἰτιατικῆς κεῖται· διὰ δόλους γὰρ μέλω· ὅμοιόν ἐστι τῷ σοὶ πάντες μαχόμεθα
(
cf.
ναιετάω δ’ Ἰθάκην εὐδείελον· ἐν δ’ ὄρος αὐτῇ.
†) σύνηθες αὐτῷ τὰ ὄρη χωρίζειν τῆς γῆς. προεῖπε γὰρ τὴν Ἰθάκην καὶ ἐπήγαγε περὶ τοῦ ὄρους H.
cf. ad ne quis intelligat Olympum extra terram poni
.
Σάμη.
*) [ἡ διπλῆ ότι] τὴν Σάμην ἐν ἄλλοις Σάμον λέγει· οἵ τε Ζάκυνθον ἔχον ἠδ’ οἳ Σάμον ἀμφενέμοντο
(
cf.
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθον.
ὣς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδὲ τοκήων
γίγνεται, εἴ περ καί τις ἀπόπροθε πίονα οἶκον.
Versus 33-35 obelis notati in Q. —
Ἰλιόθεν με φέρων ἂνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν Ἰσμάρῳ.
†) ἡ μὲν χώρα Κικονία — ἔστι δ’ αὐτὴ τῆς Θράκης — ἡ δὲ πόλις Ἴσμαρος. τῷ γὰρ γενικῷ τὸ εἰδικὸν ἐπήγαγεν, ὡς τὸ ἡ δ’ ἄρα Κύπρον ἵκανεν, εἰς Πάφον
(
δασσάμεθ’, ὡς μὴ τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.
Versus 42 asteriscum habuit,
διερῷ ποδὶ φευγέμεν ἡμέας.
Quod habet schol. in PQV: fugaci pede
interpretatur, cuius interpretationis vestigium in eodem scholio est:
οἵ σφιν γείτονες ἦσαν.
†) ἐπισημαίνονται ἐν Ἰλιάδι γείτονα μὴ ὠνομάσθαι, ἐν δὲ Ὀδυσσείᾳ νῦν δὲ κἀκεϊ (ὣς οἱ μὲν δαίνυντο γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου
H. (
Κίκονες κλῖναν δαμάσαντες Ἀχαιούς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ κλῖναν] ἀντὶ τοῦ κλιθῆναι ἠνάγκασαν. T.
ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προτέρω] ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν. καὶ ἑξῆς ὁμοίως οὐδ’ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον
(
cf.
νηυσὶ δ’ ἐπῶρσ’ ἄνεμον Βορέην . . .
λαίλαπι θεσπεσίῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐλλείπει ἡ σύν πρόθεσις, σὺν λαίλαπι T.
not. 2.
περιγνάμπτοντα Μάλειαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] νῦν ἑνικῶς Μάλειαν, ἑτέρωθι δὲ πληθυντικῶς ἀλλ’ ὅτε δή ῥα ἔμελλε Μαλειάων ὄρος αἰπὺ ἵξεσθαι
BEQ.
Κυκλώπων δ’ ἐς γαῖαν ὑπερφιάλων ἀθεμίστων.
†) ἢ τῶν μεγαλοφυῶν τῷ σώματι — τῶν δισήμων γὰρ ἡ λέξις — (θεμιστεύει δὲ ἕκαστος παίδων ἠδ’ ἀλόχων
(οἵ ῥα θεοῖσι πεποιθότες
; (οὐ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσι
, (ἰχθύσι μὲν καὶ θηρσὶ καὶ οἰωνοῖσι πετεινοῖς ἔσθειν ἀλλήλους, ἐπεὶ οὐ δίκη ἐστὶν ἐν αὐτοῖς, ἀνθρώποισι δ’ ἔδωκε δίκην
. ὥστε Πολύφημον μόνον λέγει ὑπερήφανον καὶ ἄδικον, τοὺς δὲ λοιποὺς πάντας Κύκλωπας εὐσεβεῖς καὶ δικαίους καὶ πεποιθότας τοῖς θεοῖς, ὅθεν καὶ ἀνῆκεν αὐτοῖς αὐτομάτως ἡ γῆ τοὺς καρπούς H.
Sic fere etiam alii codd. TV ex parte BQ ad
τοῖσιν δ’ οὔτ’ ἀγοραὶ βουληφόροι οὔτε θέμιστες
†) ἀθεμίστους λέγει οὐχ ὡς ἀδίκους, ἀλλ’ ὡς μὴ θέμιδος ἤτοι νόμου χρῄζοντας εἰς εὕρεσιν τοῦ καλοῦ. ἦσαν γὰρ ἀγαθοί Q.
νῆσος ἔπειτα λάχεια.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem, quam servavit HQ:
ἀὴρ γὰρ παρὰ νηυσὶ βαθεῖ’ ἦν, οὐδὲ σελήνη.
†) ἀορασία ἢ ἀχλύς H.
ὦρσαν δὲ νύμφαι || αἶγας ἀρεσκῴους ἵνα δειπνήσειαν ἑταῖροι.
†) ὅμοιόν ἐστι τῷ οὐδ’ ἄρ’ ἀπ’ ἀσφάραγον μελίη τάμε
(
cf. not. 3.
ὡς εἰπὼν ἀνὰ νηὸς ἔβην.
†) ἰδίως εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἀνὰ τὴν ναῦν ἔβη H.
Sic in praepositione
μῆλ’, ὄιές τε καὶ αἶγες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] προτάξας τὸ γένος ἐπήνεγκε τὸ εἶδος V.
(Vinum) ὅν μοι ἔδωκε Μάρων || ἱρεὺς Ἀπόλλωνος.
†) ταῦτα σημειοῦνταί τινες πρὸς τὸ μὴ παραδιδόναι Ὅμηρον Διόνυσον οἴνου εὑρέτην, τὸν δὲ Μάρωνα οὐ Διονύσου, ἀλλ’ Ἀπόλλωνος ἱερέα, δι’ ὅλης τῆς ποιήσεως οἴνου μνημονεύων· ἡ δ’ ἀπότασις πρὸς Ἡσίοδον λέγοντα τὸν Μάρωνα εἶναι Οἰνοπίωνος τοῦ Διονύσου HQ.
cf.
χωρὶς δ’ αὖθ’ ἕρσαι.
†) ἐκ τούτων ἡ δικαιοσύνη τῶν Κυκλώπων δήλη, ἐκ τοῦ ἀμελῶς εὑρεθῆναι τὸ σπήλαιον πλῆρες ὄν τυρῶν τε καὶ θρεμμάτων. ᾔδει γὰρ ὁ Κύκλωψ ὅτι οὐδεὶς ὑφαιρήσεται τῶν ἐπιχωρίων T.
ἔνθα δὲ πῦρ κήαντες ἐθύσαμεν ἠδὲ καὶ αὐτοί
τυρῶν αἰνύμενοι φάγομεν.
†) ἐθύσαμεν ἀπὸ τῶν τυρῶν. παλαιὸν γὰρ ἔθος τὸ τῶν ἀπαρχῶν θύειν. ὁ δ’ ἐν πυρὶ βάλλε θυηλάς
. H.
Ad ἔνθα δὲ πῦρ κήαντες ἐθύσαμεν
τόσσην ἠλίβατον πέτρην ἐπέθηκε θύρῃσιν.
πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα.
†) πονηθεὶς τὰ αὑτοῦ ἔργα, ὅ ἐστι περιγενόμενος. τοῦτο
ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρὰ κέλευθα;
ἦ τι κατὰ πρῆξιν, ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε
οἷά τε ληιστῆρες ὑπὲρ ἅλα, τοί τ’ ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες;
Versibus appicti fuerunt asterisci, cf. ad
ἄλλην ὁδὸν, ἄλλα κέλευθα || ἤλθομεν.
†) ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ· τὰ γὰρ δύο ἕν σημαίνουσιν Q.
ἡμεῖς δ’ αὖτε κιχανόμενοι τὰ σὰ γοῦνα
ἱκόμεθ’, εἴ . .
†)
οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσιν.
†) τὸ ἴδιον ἁμάρτημα ἑαυτοῦ ὁ Πολύφημος κοινὸν ποιεῖται· ὅτι γὰρ οἱ ἄλλοι Κύκλωπες οὐκ ἦσαν ἄθεοι, φησὶ νοῦσον δ’ οὔπως ἐστὶ Διὸς μεγάλου ἀλεύασθαι
(
ἐμπλήσατο νηδύν
ἀνδρόμεα κρέ’ ἔδων καὶ ἐπ’ ἄκρητον γάλα πίνων.
†) εἰς ἔμφασιν τοῖς παρατατικοῖς κέχρηται ἀδιαλείπτως ἐσθίοντος καὶ πίνοντος· καὶ τὸ ἀνδρόμεα
μείζον τοῦ ἀνθρώ πεια. καὶ τὸ κεῖτο
ἐμφαντικῶς. οὐ γὰρ ἄν ἐκ προνοίας ἀνεκλίθη, ἀλλὰ κατηναγκασμένην ἀνατροπὴν σημαίνει τὸ ῥῆμα. Q.
Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τῆ] ἀντὶ τοῦ λάβε. P.
ὁ δ’ ἐρεύγετο οἰνοβαρείων.
Fuit diple, quod dixit
cf. not. 4.
ὅσσον τε γέγωνε βοήσας.
†) ὅσον ἐξακούεται φωνὴ ἀνδρὸς. cf.
τυτθόν, ἐδεύησεν δ’ οἰήιον ἄκρον ἱκέσθαι.
†) οὗτος ὁ στίχος συντάσσεται ἀπὸ τοῦ στίχου τοῦ ἀρχομένου πλημμυρίς
(τυτθὸν ἐδεύησεν οἰήιον ἄκρον ἱκέσθαι
ἀστέρα ἔχει μετὰ ὀβέλου· ὡς ἄριστον μὲν ἔπος ὂν ἐκεῖθεν δὲ ὀβελιζόμενον. ἐν δὲ τοῖς δευτέροις στίχοις ἀστέρα μόνον ἔχει ὡς ἐκεῖ ἄριστα κείμενον.
βαλὼν βέλος
†) βλῆμα· νῦν γὰρ τὸν βληθέντα λίθον λέγει V.
ἔσκε τις ἐνθάδε μάντις.
†) ἐκ τούτου νοητέον ὅτι δεισιδαίμονες οἱ Κύκλωπες, ὅτι ὑπήκουον βουλήμασι θεῶν, καὶ οὐκ ἀπέκτεινον τοὺς προλέγοντας αὐτοῖς τινα παρὰ θεῶν ἐσόμενα Q.
τυτθόν, ἐδεύησεν δ’ οἰήιον ἄκρον ἱκέσθαι.
Versus asterisco notatus erat cf. ad
Αἰολίην δ’ ἐς νῆσον ἀφικόμεθ’.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐ τὰς Αἰόλου νήσους νῦν λεγομένας, ἀλλά τινα ἄλλην ἐκτετοπισμένην νῆσον λέγει. BQV.
cf.
πλωτῇ ἐνὶ νήσῳ.
†) ὁ (δὲ) Ἀρίσταρχος πλωτῇ ἀντὶ τοῦ φορητῇ, οἷον περιφερομένη, ὡς ποτὲ μὲν ἐν τοῖς δεξιοῖς μέρεσι, ποτὲ δὲ ἐν τοῖς ἀριστεροῖς ὁρᾶσθαι, οἷον δή τι καὶ περὶ τὴν Δῆλον ἱστορεῖ Πίνδαρος λέγων οὕτως ἦν γὰρ τὸ πάροιθε φορητὰ κυμάτεσσι Δᾶλος παντοδαπῶν τ’ ἀνέμων ῥιπαῖς
(
καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα,
Ἴλιον Ἀργείων τε νέας καὶ νόστον Ἀχαιῶν.
†) περὶ τῆς Ἰλίου, περὶ τῶν νεῶν τῶν Ἀργείων, περὶ τοῦ νόστου τῶν Ἀχαιῶν BH.
Accusativum pro
κατέδησε κέλευθα.
†) Ἰωνικῶς τὰς κελεύθους κέλευθα εἶπε H.
πολλὰ μὲν ἐκ Τροίης ἄγεται κειμήλια καλά
ληίδος.
*) ὅτι διῃρημένως ἀναγνωστέον. βούλεται γαρ λέγειν Τρωϊκῆς οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληΐδος ἤθελε πάσης Τρωϊάδος
(
Praeterea fuit diple periestigmene, quod Zenodotus in
cf. not. 1.
ὡς ἐφάμην μαλακοῖσι καθαπτόμενος ἐπέεσιν.
μαλακοῖσιν ἀμειβόμενος
γράφει. καὶ ἔστι χαριεστάτη ἡ γραφή· οὐ καθάπτεται γὰρ αὐτὸν, ἀλλ’ ἱκετεύει.
ἔνθ’ οἵ γ’ εἴσω πάντες ἔχον νέας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ εἰσεῖχον, ὡς μὴ συγχεῖσθαι τὸ ἔνδον· τὸ δὲ ἔχον ἀντὶ τοῦ ἤλαυνον H.
ὅς τις τῶν δ’ εἴη βασιλεύς, καὶ τοῖσιν ἀνάσσοι.
κατὰ δ’ ἔστυγον αὐτὴν.
†) ἐφοβήθησαν, ἐξεπλάγησαν.
ἰχθῦς δ’ ὣς πείροντες ἀτερπέα δαῖτα φέροντο.
†) δῆλον ἐκ τούτου ὅτι ᾔδεσαν ἰχθύων τροφήν T.
διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἐνήλλακται] διὰ δρυμῶν πυκνῶν καὶ τῆς ὕλης Q.
ἐπεὶ ἴδον αἴθοπα καπνόν.
†) Ἀρίσταρχος τὸν ἐκ τοῦ αἴθεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι, ἀναδιδόμενον HQ.
δὴ γάρ μιν.
Diple periestigmene, quod Zenodotus legit
κατ’ ἄκνηστιν μέσα νῶτα.
†) καταχρηστικῶς φησιν ὁ Ἀρίσταρχος ἐπὶ τῶν θηρίων εἶναι τὴν ἄκνηστιν. οὐ γὰρ αὐτὴν μόνην ἀδυνατοῦσι κνήσασθαι, ἀλλὰ καὶ τὴν ὀσφῦν καὶ τὸν τράχηλον. δεῖ γινώσκειν ὅτι αὐτὸς ἐπεξηγεῖται τί ἐστιν ἄκνηστις διὰ τοῦ εἰπεῖν μέσα νῶτα, ἤτοι ἡ ῥάχις, ἢ τὰ μέσα τῶν τετραπόδων, παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι κνήσασθαι HQ.
βῆν δὲ καταλοφάδειαν φέρων.
Ad
ὦ φίλοι, οὐ γάρ πω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπὸ τοῦ γὰρ ἤρξατο HQ.
κέκλυτέ μευ μύθων κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι.
Versum 189 Callistratus a grammatico quodam, qui nullam illius Homeri consuetudinis
ὦ φίλοι, οὐ γάρ τ’ ἴδμεν ὅπῃ ζόφος οὐδ’ ὅπῃ ἠώς,
οὐδ’ ὅπῃ ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσ’ ὑπὸ γαῖαν,
οὐδ’ ὅπῃ ἀννεῖται.
†) ἐκ τούτων ἐκτετοπισμένη φαίνεται ἡ πλάνη τοῦ Ὀδυσσέως BQT.
Refutatio fuit Cratetis, qui quatuor coeli regiones Homero notas fuisse ex hoc loco contendit. Aristarchus recte eum duas modo orientem et occasum novisse docuit. cf.
— ἐγὼ δ’ οὐκ ὀίομαι εἶναι. —
†) τοῦτο εἶναι διὰ μέσου φησὶν Ἀρίσταρχος ὡς ἂν ἀπαλγήσαντος τοῦ Ὀδυσσέως ἰδίᾳ ἀναπεφωνῆσθαι HQ.
εὗρον δ’ ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκης.
ἀμφὶ δέ μιν . . .
†) ἀπὸ τοῦ πληθυντικοῦ τοῦ δώματα (ἐξ ἑτέρων ἕτερ’ ἐστίν
(οὐκ ἄν τίς μιν ἀνήρ
Q.
ῥάβδῳ πεπληγυῖα.
Fuit diple
καὶ δέμας.
Diple periestigmene, quod Zenodotus legit
αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος ὡς τὸ πάρος περ.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν ἑξῆς ἀθέτησιν (σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν
(
πάρ ῥ’ ἄκυλον βάλανόν τ’ ἔβαλεν καρπόν τε κρανείης.
παντοίης ὕλης ἐτίθει μελιηδέα καρπόν
.
οὔτε τιν’ ἄλλον || ἄξεις σῶν ἑτάρων.
†) Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ σῶον H.
not. 2.
Ἑρμείας μὲν ἔπειτ’ ἀπέβη.
Notatum fuit vocabulum
ἔρχεο νῦν συφεόνδε, μετ’ ἄλλων λέξο ἑταίρων.
†) οὕτως Ἀρίσταρχος δισυλλάβως τὸ λέξο· ἄδηλον δὲ πότερον κοιμῶ ἢ συναριθμοῦ H.
E Didymo et Aristonico manasse videtur. cf.
ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.
†) διαβῇ, παρέλθῃ. τὰ φάρμακα δηλονότι, ὡς τὸ δοῦρα σέσηπεν
(
Diple fuit, quod praeter consuetudinem verbi formam singularem construxit Homerus cum plurali neutrius
σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν.
οἵ τ’ εἰς ἅλαδε προρέουσιν.
†) οἵ τε ἅλαδε, οὕτω γράφει Ζηνόδοτος (
ἡ δὲ ἑτέρη.
*) ὅτι τὸ ἑτέρη ὑγιῶς ἐπὶ τῆς δευτέρας H.
οἴκτρ’ ὀλοφυρομένους.
†)
ἀποπλήξας κεφαλήν.
καὶ τότε μ’ ἐκκαλέσαντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ καὶ περισσός BQ.
τοὶ δὲ σκιαὶ ἀίσσουσιν.
†) ἀντὶ τοῦ αἱ ψυχαί· ὁ μέντοι ποιητὴς πρὸς τοὺς ἄλλους νεκροὺς ποιεῖται τὴν σύγκρισιν ἐν τῷ οἱ δὲ ἄλλοι νεκροὶ ὡς σκιαὶ ἀίσσουσιν
BQT.
ὦ Κίρκη, τίς γάρ.
*)
ἐνθ’ ἀκτή τε λάχεια.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus scripsit
ἰτέαι ὠλεσίκαρποι.
†) σημείωσαι ὅτι ἄκαρπα φυτὰ εἶπεν εἶναι ἐν τῷ ἄλσει τῆς Περσεφόνης, διὰ τὸ νεκροῖς προσήκειν BQ.
ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσιν
Κωκυτός τε
†) τὸ ἑξῆς, ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε καὶ Κάστωρ ὠκέων πώλων ἐλατῆρες καὶ Πολυδεύκης
. ὅμοιον δέ ἐστι τὸ σχῆμα εἰ δὲ κ’ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ Φοῖβος Ἀπόλλων
(ἔνθα ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος
(
ἴκμενον οὖρον ἵει . . ἐσθλὸν ἑταῖρον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἑταῖρον οὐ φίλον λέγει, ἀλλὰ] νῦν τὸν συνεργόν V.
cf. ad
ποντοπορούσης.
†) δῆλός ἐστιν ὁ ποιητὴς διὰ τὸ ποντοπορούσης Ὠκεανὸν καλῶν τὴν ἔξω θάλασσαν. ἀλλαχοῦ δὲ ποταμὸν τὸν Ὠκεανὸν καλεῖ διὰ τὸ ῥοῶδες BQ.
χοὴν χεόμην.
Diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
ψυχαὶ ὑπὲξ Ἐρέβευς νεκύων κατατεθνηώτων
νύμφαι τ’ ἠίθεοί τε πολύτλητοί τε γέροντες,
παρθενικαί τ’ ἀταλαὶ νεοπενθέα θυμὸν ἔχουσαι·
πολλοὶ δ’ οὐτάμενοι χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν,
ἄνδρες ἀρηίφατοι βεβροτωμένα τεύχε’ ἔχοντες.
οἳ πολλοὶ περὶ βόθρον ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος
θεσπεσίῃ ἰαχῇ. ἐμὲ δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει.
*) οἱ [ἕξ] καὶ παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ Ἀριστοφάνει [προ] ἠθετοῦντο ὡς ἀσύμφωνοι πρὸς τὰ ἑξῆς. οὐ γὰρ μεμιγμέναι παραγίνονται αἱ ψυχαί. νῦν δὲ ὁμοῦ νύμφαι, ἠίθεοι, γέροντες, παρθένοι. καὶ ἄλλως οὐδὲ τὰ τραύματα ἐπὶ τῶν εἰδώλων ὁρᾶται, τίς νύ σε κὴρ ἐδἀμασσε;
(
Numerum expunctorum versuum posui ex schol. in
οὐ γάρ πω ἐτέθαπτο ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείης·
σῶμα γὰρ ἐν Κίρκης μεγάρῳ κατελείπομεν ἡμεῖς
ἄκλαυτον καὶ ἄθαπτον, ἐπεὶ πόνος ἄλλος ἔπειγε.
Versus expunxit Callistratus cf. in HQ: πῶς ἦλθες ὑπὸ ζόφον;
ψυχὴ μητρὸς κατατεθνηυίης.
*) ὅτι πρὸς τὸ ἐκ τῆς περιφράσεως νοούμενον ἀπήντησε. ψυχὴ γὰρ μητρὸς κατατεθνηκυίας ἐστὶν ἡ Ἀντίκλεια BQ.
ψυχὴ Θηβαίου Τειρεσίαο.
*) ὅτι πάλιν πρὸς τὸ ἐκ τῆς περιφράσεως νοητὸν ἀπήντησε. ψυχὴ γὰρ Θηβαίου Τειρεσίου ἐστὶν ὁ Τειρεσίας. διὸ ἐπήνεγκεν ἔχων, οὐκ ἔχουσα HQ.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus dedit
αἴ κ’ ἐθέλῃς σὸν θυμὸν ἐρυκακέειν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ αἴ κ’ ἐθέλῃς ἀντὶ τοῦ] ἐὰν δύνῃ V.
ἰοειδέα πόντον.
δήεις δ’ ἐν πήματα οἴκῳ,
ἄνδρας ὑπερφιάλους, οἵ τοι βίοτον κατέδουσιν.
*) ὅτι οὐκ ἐνήλλακται ὁ χρόνος ὡς τὸ σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισαν
(
οὐδ’ εὐήρε’ ἐρετμά τά τε πτέρα νηυσὶ πέλονται
, πέλονται ἀντὶ τοῦ πέλεται
θάνατος δέ τοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ.
†) ἔξω τῆς ἁλὸς· οὐ γὰρ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὰ κατὰ τὸν Τηλέγονον καὶ τὰ κατὰ τὸ κέντρον τῆς τρυγόνος Q.
cf. ad
μέσσῳ γὰρ μεγάλοι ποταμοὶ καὶ δεινὰ ῥέεθρα,
Ὠκεανὸς μέν πρῶτα, τὸν οὔ πως ἔστι περῆσαι
πεζὸν ἐόντ’, ἤν μή τις ἔχῃ εὐεργέα νῆα.
†)
νηί τε καὶ ἑτάροισι πολὺν χρόνον; οὐδέ πω ἦλθες
εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ εἶδες ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκα;
Nota fuit de Aristophanis athetesi versuum 161-62 cf.
Τηλέμαχος τεμένεα νέμεται.
†) σεσημείωται τὸ ὄνομα ἀδιαιρέτως ἐξηνεχθέν HQ. cf. ad
ἐν κόνι ἄγχι πυρός, κακὰ δὲ χροὶ εἵματα εἷται·
*) ὅτι τὴν ἀπὸ τῆς ἐσχάρας σποδὸν κόνιν εἴρηκεν H.
Praeterea Zenodoti lectio
ἀλλά με σός τε πόθος σά τε μήδεα, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ,
σή τ’ ἀγανοφροσύνη μελιηδέα θυμὸν ἀπηύρα.
*) ὅτι οὐχ ὡς οἱ νεώτεροί φασιν, αὐτὴν ἀπάγξασθαι παρὰ Ναυπλίου πεπυσμένην τὴν Ὀδυσσέως τελευτήν. οἳ διεσφάλησαν ὑπὸ τοῦ λεγομένου παρὰ τοῦ συβώτου ὡς ἀπώλετο λευγαλέῳ θανάτῳ, ὡς μὴ θάνοι ὅστις ἔμοιγε ἐνθάδε ναιετάων φίλος εἴη καὶ φίλα ἔρδοι
(
*) ὅτι οὐχ ὑποτίθεται ἀσεβῆ τὸν Σαλμωνέα, ὡς οἱ νεώτεροι. οὐ γὰρ εὐπατέρειαν ἂν τὴν Τυρὼ εἶπεν οὐδὲ ἀμύμονος πατρός QT.
(ὃς πολύ κάλλιστος ποταμῶν.
†) ἐναντίον εἶναι δοκεῖ τοῦτο τῷ Ἀξίου, οὗ κάλλιστον ὕδωρ ἐπὶ γαῖαν ἵησιν
(Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην
, (ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην Κασάνδρην
(
λῦσε δὲ παρθενίην ζώνην, κατὰ δ’ ὕπνον ἔχευεν.
*) ἀθετεῖται. πρὸς τί γὰρ τῇ ἐρώσῃ καὶ ἑκουσίως βουλομένῃ
τέξεις ἀγλαὰ τέκνα.
Diple periestigmene, quod Zenodotus
τοὺς δ’ ἑτέρους Κρηθῆι τέκεν.
†) καλῶς τοὺς ἑτέρους· δύο γὰρ ἦσαν γένη παίδων, τὸ μὲν ἐκ Ποσειδῶνος, τὸ δὲ ἐκ Κρηθέως Q.
not. 2.
not. 3.
not. 4.
(ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν Θήβῃ πολυηράτῳ ἄλγεα πάσχων
Καδμείων ἤνασσε θεῶν ὀλοὰς διὰ βουλάς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀγνοεῖ τὴν τύφλωσιν καὶ τὴν φυγὴν Οἰδίποδος. καὶ ἐν Ἰλιάδι (Μηκιστέως υἱὸς Ταλαϊονίδαο ἄνακτος, ὅς ποτε Θήβαςδε ἦλθε δεδουπότος Οἰδιπόδαο
. BHQ.
cf. ad
ἥ δὲ Πύλου βασίλευε, τέκεν δέ οἱ ἀγλαὰ τέκνα,
Νέστορά τε Χρομίον τε Περικλύμενόν τ’ ἀγέρωχον.
†) ἐναντία φαίνεται ταῦτα τῷ δώδεκα γὰρ υἷες ἦμεν
(
Fuit diple
ἥ ῥ’ ὑπὸ Τυνδαρέῳ κρατερόφρονε γείνατο παῖδε.
*) ὅτι οὐ παραδίδωσιν ἐκ Διὸς Κάστορα καὶ Πολυδεύκην, ἀλλ’ ἐστὶ νεωτερικὰ ταῦτα H.
Ὅσσαν ἐπ’ Οὐλύμπῳ μέμασαν θέμεν, αὐτὰρ ἐπ’ Ὄσσῃ
Πήλιον εἰνοσίφυλλον, ἵν’ οὐρανὸς ἀμβατὸς εἴη.
*)
Notatum fuit Homero ignotum esse Eriphylam per filium interiisse cf.
ξεῖνος δὲ τλήτω.
†)
μάλιστα δ’ ἐμοί. τοῦ γὰρ κράτος.
†) δεικτικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ οὗτινος ἰσχύς ἐστιν ἐν τῷ δήμῳ BQ.
οἷά τε πολλούς.
Diple periestigmene fuit contra Zenodotum, cf. Didymum:
ὥρη μὲν πολέων μύθων, ὥρη δὲ καὶ ὕπνου.
†) ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἐν τῷ καθόλου, ὁ δὲ Σιδώνιος ἐλλειπτικῶς· ὥρη μὲν πολέων μύθων παύσασθαι, ὥρη δὲ ὕπνου μνήσασθαι HT.
Fuit nota de Aristophanis athetesi
(ἔκτα σὺν οὐλομένῃ ἀλόχῳ οἰκόνδε
καλέσσας || δειπνίσσας.
*) ὅτι τῇ ἐπιβουλῇ κἀκείνη συνέγνω· τὸν γὰρ χιτῶνα καὶ τὸν πέλεκυν Ὅμηρος οὐκ οἶδεν Q.
not. 5.
κουριδίῳ τεύξασα πόσει φόνον.
*) ὅτι κουρίδιον αὐτόν φησιν. ἔνιοι γὰρ γεγαμῆσθαι τὴν Κλυταιμνήστραν Ταντάλῳ, ὡς Εὐριπίδης (ἔγημας ἄκουσάν με κἄλαβες βίᾳ τὸν πρόσθεν ἄνδρα Τάνταλον κατακτανών
Q.
ὣς ἔφατ’· αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ γόνον Ἀτρέος εὐρύοπα Ζεὺς
ἐκπάγλως ἤχθηρε γυναικείας διὰ βουλάς
ἐξ ἀρχῆς· Ἑλένης μὲν ἀπωλόμεθ’ εἵνεκα πολλοί,
σοὶ δὲ Κλυταιμνήστρα δόλον ἤρτυε τηλόθ’ ἐόντι.
ὣς ἐφάμην, ὅ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμειβόμενος προσέειπε·
τῶ νῦν μή ποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἤπιος εἶναι
μήθ’ οἱ μῦθον ἅπαντα πιφαυσκέμεν, ὅν κ’ εὖ εἰδῇς.
Obeli sunt appicti in M, et ex cod. H sequitur, Aristophanem
not. 6.
οὐ γάρ πω τέθνηκεν ἐπὶ χθονὶ δῖος Ὀρέστης.
*) ἀθετεῖται διὰ τὸ εὔηθες. εἰ γὰρ ἐπέπειστο ὅτι οὔπω τέθνηκε, πρός τί ἐρωτᾷ ἤ που ἔτι ζώοντος ἀκούετε; H.
Hic posui, non ut
ἀν’ Ἑλλάδα τε Φθίην τε.
†) σημείωσαι μόνην τὴν Θετταλίαν (
οὐ γὰρ ἐγὼν ἐπαρωγός.
Diple periestigmene fuit propter Zenodoti lectionem:
εἰ τοῖος δέ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ δὲ ἀντὶ τοῦ γὰρ, εἰ τοῖος γάρ H.
ἀμφὶ πόλιν Τροίην φραζοίμεθα βουλάς.
†) τρισυλλάβως τὸ Τροΐην, ὡς καὶ Ἀρίσταρχός φησι.
πάντας δ’ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι
ὅσσον λαὸν ἔπεφνεν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πρὸς τὸ σημαινόμενον ἀπέδωκε πάντας, ὅσσον λαόν H.
Constructio quae dicitur ad sensum saepius notatur cf.
πολλοὶ δ’ ἀμφ’ αὐτὸν ἑταῖροι || κήτειοι κτείνοντο.
†) κήτειοι τοὺς μεγάλους ἀκουστέον παρὰ τὸ κῆτος, ὡς καὶ Ἀρίσταρχος BHQ.
Lehrsius
ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν λόχον ἠδ’ ἐπιθεῖναι.
†) περιγραπτέον ὡς ἀπρεπῆ. θυρωροῦ γὰρ ἔγρον H. Ἀρίσταρχος οὐκ οἶδε τὸν στίχον, ἔνια δὲ τῶν ὑπομνημάτων H. ἔνια
παῖδες δὲ Τρώων δίκασαν καὶ Παλλὰς Ἀθήνη.
ἀθετεῖ Ἀρίσταρχος H.
†) Νοθεύεται μέχρι τοῦ ὣς εἰπὼν ὁ μὲν αὖθις ἔδυ δόμον Ἅιδος εἴσω
(
De atheteseos initio plane non liquet. Buttmannus posuit numeros 568-627. Sed monet Lehrsius
(Μίνωνα) ἥμενον· οἵ δέ μιν ἀμφὶ δίκας εἴροντο ἄνακτα
ἥμενοι ἑσταότες.
†) οὐκ ἄρα ὑπεξῆλθεν ὁ Μίνως ἵνα συνοφθῇ. ἄλογον γὰρ τὸ καὶ σὺν δικαζομένοις καὶ αὐτῷ δίφρῳ ἐξελθεῖν HQT.
(Ὠρίωνα) . . τοὺς αὐτὸς κατέπεφνεν ἐν οἰνοπόλοισιν ὄρεσσι.
†) οὐδὲ ἐπὶ τούτου τετήρηται τὸ σύμφωνον. ἄλογον γὰρ τὸ ἐν Ἅιδου κυνηγετεῖν· πῶς τε ἅμα τῇ τῶν θηρῶν ἀγέλῃ προῆλθε, καὶ διὰ τί; HT.
(Τιτυὸν) κείμενον ἐν δαπέδῳ· ὃ δ’ ἐπ’ ἐννέα κεῖτο πέλεθρα.
†) καταγέλαστα καὶ ταῦτα, εἰ κατεστρωμένος ἐν τῷ δαπέδῳ προῆλθεν ἐπὶ τὸ σφάγιον· αὐτὸς γὰρ ὁ Ὀδυσσεὺς οὐκ ἠδύνατο διαβῆναι ἐπὶ τὸ ἔρεβος QT.
δέρτρον ἔσω δύνοντες.
†) Ἀρίσταρχος τὸ δέρμα καὶ πάντα τὸν χρῶτα τὸν πρὸ τοῦ ἥπατος.
Λητὼ γὰρ ἕλκησε.
†) πόθεν ᾔδει τῶν κολάσεων τὰς αἰτίας; οὐ γὰρ ἤκουσεν. (εἰ μὴ φησί τις εἶναι τοῦτο κατὰ τὴν Ἑλλάδα φήμην) H.
διὰ καλλιχόρου Πανοπῆος.
*) ὅτι κατὰ τὸ ἀρσενικὸν ἐσχημάτισται ὁ Πανοπεὺς, ὡς βασιλεὺς καὶ βασιλῆος H.
στεῦτο δὲ διψάων.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ στεῦτο] νῦν ἀντὶ τοῦ ἵστατο ἐπὶ τῶν ποδῶν. κέχρηται δὲ τῇ λέξει ὁ διασκευαστὴς παρὰ τὴν τοῦ ποιητοῦ συνήθειαν V et partim B.
Ar. enim observavit hoc verbum in animum inducere, nunquam stare significare (cf.
(Τάνταλος) ἀμφὶ δὲ ποσσὶ || γαῖα μέλαινα φάνεσκε,
καταζήνασκε δὲ δαίμων. || δένδρεα δ’ ὑψιπέτηλα
†) οὐδὲ οὗτος (
καὶ μὴν Σίσυφον εἰσεῖδον.
†) πῶς δύναται σὺν τῷ λίθῳ καὶ τῇ ἀκρωρείᾳ ἐφ’ ᾗ ἀνεκύλιε τὸν λίθον, ἥκειν ἐπὶ τὸ σφάγια; πῶς τε κολάζεται ὁ ἐν Ἰλιάδι (
Cf.
τὸν δὲ μετ’ εἰσενόησα βίην Ἡρακληείην.
†) καὶ τοῦτο νεωτερικόν· οὐ γὰρ οἶδε τὸν Ἡρακλέα ἀπηθανατισμένον, οὐδὲ τὴν Ἥβην γεγαμημένην, ἀλλὰ πάρθενον. διὸ καὶ παρθενικὰ ἔργα ἀποτελεῖ· οἰνοχοεῖ γὰρ καὶ λούει HQT.
βίην Ἡρακληείην || εἴδωλον· αὐτὸς δὲ μετ’ ἀθανάτοισιν θεοῖσιν
τέρπεται ἐν θαλίῃ καὶ ἔχει καλλίσφυρον Ἥβην,
παῖδα Διὸς μεγάλοιο καὶ Ἥρης χρυσοπεδίλου.
*) ὅτι εἰς τρία διαιρεῖ, εἰς εἴδωλον, σῶμα, ψυχήν· τοῦτο δὲ οὐκ οἶδεν ὁ ποιητής BQ.
*)
καί μ’ ὀλοφυρόμενος.
†) ἐλέγχεται ἐκ τούτων τὰ προκείμενα περὶ τοῦ Ἡρακλέους εἰδώλου αὐτὸς γὰρ μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι
. πῶς οὖν ὀλοφύρεται ὡς ἐν δεινοῖς ὢν; HQT.
λίπεν ῥόον Ὠκεανοῖο
νηῦς, ἀπὸ δ’ ἵκετο κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] δι’ ὅλου θάλασσαν ἀπὸ Ὠκεανοῦ διαστέλλει ὁ ποιητής BQ.
νῆσόν τ’ Αἰαίην, ὅθι τ’ ἠοῦς ἠριγενείης
οἰκία καὶ χοροί εἰσι καὶ ἀντολαὶ ἠελίοιο.
†) ἢ ὡς ἐπὶ τὰ ἀνατολικὰ μέρη τῆς νήσου προσορμισάντων, ἢ ὅτι ἐξ Ἅιδου ἐλθόντες πρώτην αὐτὴν φωτεινὴν ἐθεάσαντο. ἔνιοι δὲ βιαιότερον ὑπερβάτως κολλῶντες τὸ Ὠκεανοῖο τῷ ὅθι τ’ ἠοῦς ἠριγενείης
, οὗ, φασὶν, οἰκεῖ ἡ ἡμέρα· ἐξ αὐτοῦ γὰρ ἀνατέλλει καὶ εἰς αὐτὸν δύνει. οὐ μόνον δέ ἐστι βίαιον, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῷ ποιητῇ· οὐ γὰρ παραδίδωσιν ὁ Ὅμηρος τοὺς ήρωας ἐπισταμένους ὅτι ἐξ Ὠκεανοῦ αἱ ἀνατολαὶ τοῦ ἡλίου, ἀλλ’ αὐτὸς ἐκ τοῦ ἰδίου προσώπου τὸ τοιοῦτον παρέδωκεν. ἠέλιος μὲν ἔπειτα νέον προσέβαλλεν ἀρούρας ἐξ ἀκαλαῤῥείταο βαθυῤῥόου Ὠκεανοῖο
(ἐν δ’ ἔπεσ’ Ὠκεανῷ φάος ἠελίοιο
(οὐδ’ ὅπη ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσ’ ὑπὸ γαῖαν
(
πήξαμεν ἀκροτάτῳ τύμβῳ εὐῆρες ἐρετμόν.
Diple periestigmene, quod Zenodotus legit:
Σειρῆνας μὲν πρῶτον ἀφίξεαι.
†) κατὰ Ὅμηρον δύο· Σειρήνοιν γὰρ λέγει V. Ὅμηρος οὔτε γένος αὐτῶν παρίστησιν οὔτε πτερωτὰς αὐτάς φησιν εἶναι HQT.
οἴκαδε νοστήσαντι.
†) ὁ μὲν Ἀριστοφάνης φησὶ κατατηκομένους τῇ ᾠδῇ καὶ αἰφνιδίως ἐκλείποντας ἀπολέσθαι, ὅ δὲ Ἀρίσταρχος διὰ τὴν τῶν ἀναγκαίων σπάνιν Q. [ἥν πάσχουσι προστετηκότες ἐπὶ μακρὸν τῇ ᾠδῇ].
ἐπὶ δ’ οὔατ’ ἀλεῖψαι ἑταίρων.
†) [πρὸ] περισπωμένως, ἵν’ ᾖ ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ, τοῦ ἄλειψον H.
†)
ἀκούῃς Σειρήνοιιν.
*)
εἰ δέ κε λίσσηαι ἑτάρους λῦσαί τε κελεύῃς,
οἳ δέ σ’ ἔτι πλεονέσσι τότ’ ἐν δεσμοῖσι διδέντων.
Fuit nota de Aristophanis athetesi horum versuum cf. H:
not. 1.
οἱ δὲ δύω σκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει
ὀξείῃ κορυφῇ, νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκεν
κυανέη· τὸ μὲν οὔ ποτ’ ἐρωεῖ.
Fuit diple οἱ δὲ δύο σκόπελοι ὁ μὲν
Ἀρίσταρχος οὐ λέγει πρὸς τὸ νέφος τὴν ἀπότασιν εἶναι, ἀλλά φησιν ότι τοῦτο οὐδέποτε λήγει, τὸ κεκαλύφθαι τὸν σκόπελον τῷ νέφει HQ.
οὐδ’ εἴ οἱ χεῖρές τε ἐείκοσι καὶ πόδες εἶεν.
*) ὅτι ὁμοία ἡ προφορὰ τῆς ὑπερβολῆς τῷ οὐδ’ εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι
(
δεινὸν λελακυῖα.
†) Ἰακῶς συνεστάλη H.
τῆς ἦ τοι φωνὴ μὲν ὅση σκύλακος νεογιλῆς
γίγνεται, αὐτὴ δ’ αὖτε πέλωρ κακόν· οὐδέ κέτίς μιν
γηθήσειεν ἰδών, οὐδ′ εἰ θεὸς ἀντιάσειε.
*) ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς· πῶς γὰρ ἡ δεινὸν λελακυῖα δύναται νεογνοῦ σκυλακίου φωνὴν ἔχειν; HQ.
τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι.
†) Ἀρίσταρχος ἀκώλους· τοὺς γὰρ Ἴωνας λέγειν φασὶ τὴν κωλῆν ὥρην καὶ ὡραίαν· οὐκ ἔχοντας οὐν ὀστᾶ ἀκώλους καὶ ἀνάρθρους λέγεσθαι· ὑποκεῖσθαι γάρ φησι τῇ Σκύλλῃ πετραῖόν τι θηρίον προσπεφυκὸς τῷ σκοπέλῳ καὶ κοχλιῶδες πόδας τε ἔχον πλεκτανώδεις, ὥστε λέγειν οὕτως τὸν ποιητὴν Σκύλλην πετραίην (φέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳ φῶτα ἁρπάζουσα
. (
πυκνοὶ καὶ θαμέες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ παραλλήλου ἔταξε τὰς λέξεις ἰσοδυναμούσας V.
cf. ad
ἀλλὰ μάλα σφοδρῶς ἐλάαν, βωστρεῖν δὲ Κράταιιν,
μητέρα τῆς Σκύλλης, ἥ μιν τέκε πῆμα βροτοῖσιν.
ἥ μιν ἔπειτ’ ἀποπαύσει ἐς ὕστερον ὁρμηθῆναι.
*) ἀθετοῦνται γ′, ὅτι διὰ τούτων σημαίνει μὴ εἶναι τὴν Σκύλλαν σύμφυτον τῇ πέτρᾳ H.
ἵνα εἰδότες ἤ κε θάνωμεν.
ἤ κεν ἀλευάμενοι θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.
†) ἐν ἀμφοτέροις πλεονάζει ὁ κέν, ἢ ἑλώμεθα τὸν θάνα τον, ἢ τὰ πρὸς σωτηρίαν παρασκευασώμεθα H.
versus expunxit Aristophanes cf. H:
ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ.
†) ἔτυπτον· ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος BQV. cf.
δεῦρ’ ἄγ’ ἰών, πολύαιν’ Ὀδυσεῦ.
Ar. interpretationem vocabuli πολύαινε habet
ἵνα νωιτέρην ὄπ’ ἀκούσῃς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] δύο φαίνονται καὶ ἐντεῦθεν H.
οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἔπι κακόν.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
ψάμμῳ κυανέῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ κυανιζομένη, ὡς φοίνικι φαεινός
(
cf. not. 2.
ἐς πόντον προίησι βοὸς κέρας ἀγραύλοιο.
†) κέρας Ἀρίσταρχος τὸ κεράτινον σύριγγον, ὃ ἐπιτιθέασι πρὸς τὸ μὴ ἐσθίεσθαι ὑπὸ τοῦ ἰχθύος τὴν ὁρμιάν. ἔνιοι δὲ τὴν τρίχα Q.
cf. ad
σχέτλιός εἰς, Ὀδυσεῦ.
†) καρτερικὸς, ἀνένδοτος. καὶ ἐν Ἰλιάδι (σχέτλιός ἐσσι, σὺ μὲν πόνου οὔποτε λήγεις
BQ.
ὅς ῥ’ ἑτάρους καμάτῳ ἀδδηκότας ἠδὲ καὶ ὕπνῳ.
†) ἀηδισθέντας καμάτῳ καὶ ἀγρυπνίᾳ· μὴ τοὶ μὲν καμάτῳ ἀδδηκότες ἠδὲ καὶ ὕπνῳ
(ὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένος
(
ἀλλ’ αὔτως διὰ νύκτα θοὴν ἀλάλησθαι ἄνωγας.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit:
ἐκ νυκτῶν δ’ ἄνεμοι χαλεποί.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ νυκτῶν ἐστιν] μετὰ τὰς νύκτας, ὅ ἐστιν ὄρθρου, ὡς τὸ πίομεν ἐκ βοτάνης
(
Sic Ar. ad
θεῶν ἀέκητι ἀνάκτων.
†) Ζηνόδοτος γράφει φίλων ἀέκητι ἑταίρων
H.
ἧ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] βιάζεσθ’ οἶον ἐόντα, οὐ νοήσας ὅτι ποιητικῶς ἐσχημάτισται H.
†) 374-390. ἐναντίον τοῦτο τῷ Ἠέλιος δ’ ὃς πάντ’ ἐφορᾷς καὶ πάντ’ ἐπακούεις
(ὠκέα δ’ ἠελίῳ ὑπερίονι ἄγγελος ἦλθεν
. ταῦτα δ’ ἐγὼν ἤκουσα Καλυψοῦς ἠυκόμοιο· ἡ δ’ ἔφη Ἑρμείαο διάκτορος αὐτὴ ἀκοῦσαι
(
οἵ μοι βοῦς ἔκτειναν ὑπέρβιον.
†)
δύσομαι εἰς Ἀιδαο καὶ ἐν νεκύεσσι φαείνω.
†) τὸ φαείνω ἐνεστῶτός ἐστιν ἀντὶ τοῦ μέλλοντος H.
τυτθὰ βαλών.
Diple periestigmene, quod Zenodotus dedit:
εἰ δὲ θεείου πλῆτο.
†)
Zenodotus pro Ar.
ἐπίτονος βέβλητο.
ὄψ’. ἦμος δ’ ἐπὶ δόρπον ἀνὴρ ἀγορῆθεν ἀνέστη.
κρίνων νείκεα πολλὰ δικαζομένων αἰζηῶν,
τῆμος δὴ τά γε δοῦρα Χαρύβδιος ἐξεφαάνθη.
†) ἐν πολλοῖς ἐδιστάχθησαν οἱ στίχοι διὰ τὸ τρὶς μὲν
(
Fluxisse videtur ex Didymo et Aristonico. Callistratus, qui hos versus retinuit,
Σκύλλην δ’ οὐκέτ’ ἔασε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
εἰσιδέειν· οὐ γάρ κεν ὑπέκφυγον αἰπὺν ὄλεθρον.
†) νοθεύονται δύο· τί γὰρ εἰ εἶδεν ὅπου οὐ δύναται ὁρμᾶν ἡ Σκύλλα, ἀλλ’ ἐνίδρυται τῷ σπηλαίῳ; ὡς ἐκ τῶν λόγων τῆς Κίρκης ἔστι μαθεῖν· εἰ γὰρ ἐβούλετο διὰ τῆς Χαρύβδεως πλεῖν ὁ Ὀδυσσεύς, οὐκ ἂν ἠδικήθη ὑπὸ τῆς Σκύλλης, ὡς ἀνημμένης τῷ σπηλαίῳ QH.
cf. not. 1.
τῷ σ’ οὔ τι παλιμπλαγχθέντα γ’ ὀίω.
†) ὀπισθόρμητον γενόμενον V.
cf.
*) ὅτι οἱ ἑστιώμενοι τοῖς ἑστιῶσι προπίνουσι παρὰ τῷ ποιητῇ H.
ὣς Ὀδυσῇ’ ἀσπαστόν.
†) τὸ πλῆρες Ὀδυσῆι, ὡς ἥρωι Λαομέδοντι
(
cf. not. 2.
χαῖρέ μοι ὦ βασίλεια διαμπερές.
*) ὅτι οἱ ἑστιώμενοι παρ’ Ὁμήρῳ τοῖς ἑστιῶσι προπίνουσιν, ὡς Ὀδυσσεὺς Ἀχιλλεῖ καὶ Εὐμαίῳ ὁ αὐτὸς H.
ἀνακλινθέντες ἀνεῤῥίπτουν ἅλα πηδῷ.
†) ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος· ἀναῤῥίπτεται γὰρ ὑπὸ τῶν κοπῶν τὸ ὕδωρ BV.
εὖτ’ ἀστὴρ ὑπερέσχε φαάντατος.
Adnotatum fuit, nunc Luciferum nominari
De scholio ad
δύω δέ τέ οἱ θύραι εἰσίν.
αἱ μὲν πρὸς Βορέαο . . . αἱ δὲ . .
†) πῶς ἐπὶ τῶν δύο θυρῶν ἐν τῷ διαιρεῖν φησιν αἱ μὲν, αἱ δὲ; BHQ.
Ζεῦ πάτερ.
*) ὅτι Ποσειδῶν (ὃς ἦν ἀδελφὸς) πατέρα προσαγορεύει τὸν Δία πρὸς τιμήν H.
πρεσβύτατον καὶ ἄριστον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐ καθ’ ἡλικίαν [λέγει], ἀλλὰ τιμιώτατον, ὡς Ἥρα καί με πρεσβυτάτην τέκετο
(ἀλλὰ Ζεὺς πρότερος ἐγεγόνει
(
ἵνα θαυμάζωσιν ἅπαντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ θαυμάζωσιν ἀντὶ τοῦ] ὁρῶντες ἐκπλήττωνται V.
ἐς Σχερίην, ὅθι Φαίηκες γεγάασιν.
†) καταχρηστικῶς ἀντὶ τοῦ οἰκοῦσι. ἐκ γὰρ τῆς Ὑπερησίας μετεληλύθασιν BQ.
*) [οἱ ἀστερίσκοι] ὅτι ἐκ τοῦ τόπου τούτου μετάκεινται εἰς τὰ κατ’ ἀρχὴν πρὸς Ὀδυσσέα ὑπὸ Ἀλκινόου λεγόμενα· οὐκ ὀρθῶς. εἰ γὰρ ἐμέμνητο τοῦ χρησμοῦ, οὐκ ἂν ἀπεκομίσθη ὁ Ὀδυσσεύς Q.
Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι.
Fuit diple
οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.
*) ὅτι καὶ τῶν μὴ ἀναξίων ἀπήμονες, μὴ ἐῶντες αὐτοὺς πημαίνεσθαι Q.
ἐγὼ δέ κεν ἄλλον ὑπερμενέων βασιλήων || ἐξικόμην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐξικόμην ἀντὶ τοῦ] ἱκέτευσα V.
θέσθαι ἐπίσταμαι.
Fuit diple
Ζεύς σφεας τίσαιτο.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem (cf. in H):
σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη
ἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα νέῳ ἐπιβώτορι μήλων,
παναπάλῳ, οἷοί τε ἀνάκτων παῖδες ἔασιν.
*) ὅτι καὶ οἱ βασιλεῖς ἔνεμον δῆλον δι’ ὧν φησιν Ἀνδροἐπ’ μάχη πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς βουσὶν εἰλιπόδεσσιν
(ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσιν
(
Ἀθήνη || ἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα νέῳ ἐπιβώτορι μήλων.
*) ὅτι ὁ ποιητὴς ἄῤῥενας μὲν θεοὺς θηλείαις οὐδέποτε εἰκάζει, θηλείας δὲ ἄῤῥεσιν HQ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] περισσὴ ἡ πρόθεσις, ὡς καὶ ἐν τῷ (βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ
B.
ἀλλ’ αἰεὶ φρεσὶν ᾗσιν ἔχων δεδαιγμένον ἠτορ
ἠλώμην, εἵως με θεοὶ κακότητος ἔλυσαν.
πρίν γ’ ὅτε Φαιήκων ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ
θάρσυνάς τ’ ἐπέεσσι καὶ ἐς πόλιν ἤγαγες αὐτή.
*) (νοθεύονται) ἀθετοῦνται δ′ στίχοι. ὁ μὲν πρῶτος ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐμῇσιν ἔχει τὸ ᾗσιν, ὅπερ ἐστὶ τρίτου προσώπου, τηροῦντος ἀεὶ τοῦ ποιητοῦ τὴν ἐν τούτοις διαφοράν. ὁ δὲ δεύτερος ὅτι Ἀθηνᾶς παρούσης θεοῖς ἀνατίθησι τὴν σωτηρίαν· ὁ δὲ τρίτος καὶ τέταρτος ὅτι οὐκ ἐγίνωσκεν ὡς ἡ φανεῖσα αὐτῷ παρὰ Φαίαξι θεὰ ἦν, ὅτι οὐκ ἐθάρσυνεν, ἀλλὰ τοὐναντίον μηδέ τιν’ ἀνθρώπων ποτιόσσεο, οὐ γὰρ ξείνους οἵδε μαλ’ ἀνθρώπους ἀνέχονται
(
οὕνεκ’ ἐπητής ἐσσι.
†)
ἀσπασίως γάρ κ’ ἄλλος ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν
ἵετ’ ἐνὶ μεγάροις ἰδέειν παῖδάς τ’ ἀλοχόν τε.
σοὶ δ’ οὔ πω φίλον ἐστὶ δαήμεναι οὐδὲ πυθέσθαι,
πρίν γ’ ἔτι σῆς ἀλόχου πειρήσεαι, ἥ τέ τοι αὔτως
ἧσται ἐνὶ μεγάροισιν, ὀιζυραί δέ οἱ αἰεὶ
φθίνουσιν νύκτες τε καὶ ἤματα δάκρυ χεούσῃ.
*) ἀθετοῦνται στίχοι ϛ′ ὅτι οὐδὲν εἴληφε παρ’ αὐτοῦ σημεῖον ἦ μάλα δὴ Ἀγαμέμνονος Ἀτρείδαο φθίσεσθαι κακὸν οἶτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔμελλον, εἰ μή μοι σὺ ἕκαστα θεὰ κατὰ μοῖραν ἔειπες
(
ἀγχόθι δ’ αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές.
ἱρὸν νυμφάων, αἳ νηιάδες καλέονται.
Ad hos versus annotat Eust.:
λίθον δ’ ἐπέθηκε θύρῃσιν.
Ex
οἳ δή τοι τρίετες μέγαρον κάτα κοιρανέουσιν.
†) κατὰ τὸν ἀπαρτίζοντα ἀριθμὸν εἶπε τρίετες, ἐπιστάντος ἤδη καὶ τετάρτου· ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος, τάχα δ’ εἶσι τέταρτον
. (ὡς τρίετες μὲν ἔληθε δόλῳ, ἀλλ’ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος, καὶ τότε δή τις ἔειπε γυναικῶν
(
πάντας μὲν ῥ’ ἔλπει.
αἴ κέ μοι ὣς μεμαυῖα παρασταίης, γλαυκῶπι,
καί κε τριηκοσίοισιν ἐγὼν ἄνδρεσσι μαχοίμην.
†) ὑπονοεῖται ὁ στίχος διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὑπερβολήν. ἐν τῇ Λ γοῦν τῆς Ἰλιάδος πλείοσι τριακοσίων ἀντέστη καὶ [μὴ] παρούσης Ἀθηνᾶς H.
κάρψω μὲν χρόα καλὸν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσι,
ἕσσω, ὅ κε στυγέῃσιν ἰδὼν ἄνθρωπος ἔχοντα,
κνυζώσω δέ τοι ὄσσε πάρος περικαλλέ’ ἐόντε.
*) ἀθετοῦνται μετὰ ἀστερίσκων ὡς ἐκ τῶν ἑξῆς μετενηνεγμένοι H.
ὅς τοι ὑῶν ἐπίουρος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει [ἡ πρόθεσις] ὡς [ἐν τῷ] (
*) [οἱ ἀστερίσκοι] ὅτι ἐντεῦθεν οἱ ἄνω (398401) μετενηνεγμένοι εἰσίν H.
χῶρον ἀν’ ὑλήεντα δι’ ἄκριας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ δι’ ἀκρίων B.
αὐτὸς δείμαθ’ ὕεσσιν.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem:
τὸ μέλαν δρυὸς ἀμφικεάσσας.
†)
ἀντίθεοι μνηστῆρες.
In schol. QV hoc legitur: μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισιν
(
fuit de Zenodoti athetesi, cf. in
κύνες ὑλακόμωροι.
†) ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ὀξύφωνοι QV.
δέρμα ἰονθάδος ἀγρίου αἰγός.
†) ἐγὼ μέλαιναν ἐξιονθίζω τρίχα
(corr. Lehrsius
θέρμ’ αὐτοῖς ὀβελοῖσιν· ὁ δ’ ἄλφιτα.
†) ὡς περὶ ἑτέρου· ἔστι δὲ ἐπὶ τοῦ Εὐμαίου. Ὁμηρικὴ δὲ ἡ φράσις H.
πλησάμενοι δὲ τε νῆας ἔβαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ πλεονάζει HQ.
cf. not. 1.
ζατρεφέων αἰγῶν ὅς τις φαίνηται ἄριστος.
*) ὅτι ἀρσενικῶς τὸν αἶγά φησιν Q.
οὔ τις κεῖνον ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν ἀγγέλων πείσειε.
†)
ἀλλά μιν ἠθεῖον καλέω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἠθεῖε προσφώνησίς ἐστι [σεπτικὴ] νεωτέρου πρὸς μείζονα BQ.
ἱστίη τ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω.
*) [ἀθετεῖται] μετενήνεκται [γὰρ] ἀπὸ τῶν ἑξῆς ἐπὶ τῶν πρὸς τὴν Πηνελόπην λόγων (
τοῦ μὲν φθίνοντος μηνός, τοῦ δὲ ἱσταμένοιο
οἴκαδε νοστήσει καὶ τίσεται, ὅς τις. ἐκείνου
ἐνθαδ’ ἀτιμάζει ἄλοχον καὶ φαίδιμον υἱόν.
†) ὑποπτεύονται οἱ τρεῖς ὡς ἀσύμφωνοι πρὸς τὰ πρὸ αὐτῶν, καὶ ὡς ὕποπτοι καὶ ὡς ἄπιστοι. πόθεν γὰρ ᾔδει εἰ καὶ ἐκ Δωδώνης ὑποστρέφων οὐ πλοίσει; H.
Hanc notam in imo paginae versus 125-166 continentis scriptam Buttmannus recte ad 162-64 retulit. Obeli cum asteriscis appicti sunt in M etiam duobus praecedentibus versibus 160-61, aptius credo leguntur
ἀλλ’ ἤτοι ὅρκον μὲν ἐάσομεν.
Diple periestigmene, quod Zenodotus:
τῶν αὖ παιδὸς ἄλαστον ὀδύρομαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περὶ, περὶ παιδὸς (Η) [καὶ τὸ ἄλαστον] ἀντὶ τοῦ ἀλάστως, ἀνεπιλήστως BV.
τὸν δέ τις ἀθανάτων βλάψε φρένας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐν σχήματι [εἴρηται] ὡς τὸ γυναῖκά τε θήσατο μαζόν
(οἵ σ’ ὠτειλῆς αἷμ’ ἀπολιχμήσονται
(
cf.
*) ἀστερίσκος πρόσκειται ἄχρι στίχων γ’, ὅτι νῦν ὡς πρὸς ῥάκεσιν ἠμφιεσμένον ὀρθῶς λέγονται· ὡς δὲ πρὸς
ἐκ μὲν Κρητάων γένος εὔχομαι.
†) ἀπὸ τοῦ Κρῆται· καὶ τὰς Ἀθήνας γὰρ ποτὲ ἑνικῶς, ποτὲ πληθυντικῶς ὀνομάζει HQ.
cf. not. 2.
ἀλλ’ ἔμπης καλάμην γέ σ’ ὀΐομαι εἰσορόωντα
γιγνώσκειν.
†)
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus
Αἴγυπτόνδε με θυμὸς ἀνώγει ναυτίλλεσθαι.
*) ὅτι ὁμωνύμως τὸν ποταμὸν καί τὴν χώραν. νῦν δὲ τὴν χώραν H.
cf. not. 3.
Diple periestigmene, quod Zenodotus pro
αἴθρῳ καὶ καμάτῳ δεδμημένον.
†) ἐν πύλῳ ἐν νεκύεσσιν
(
ἐνθ’ Ὀδυσῆος ἐγὼ πυθόμην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περί H.
βασιλῆι Ἀκάστῳ.
†)
cf. not. 4.
ἀνδρὸς ἐπισταμένου.
†) Ex
μάρτυροι ἀμφοτέροισιν θεοί.
Fuit diple periestigmene
πέμψαι || Δουλίχιόνδ’ ἰέναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πέμψαι] ἀντὶ τοῦ πέμψον B.
ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπεύειν.
Fuit diple,
καὶ ἄργματα θῦσε.
†) τὰς ἀπαρχὰς τῶν μερίδων ἢ τὰ ἀπομερισθέντα τοῖς θεοῖς. θῦσε δὲ ἐθυμίασεν· οὐδέποτε γὰρ θῦσαι ἐπὶ τοῦ σφάξαι ἱερεῖόν φησι BQ.
οἶνον Ὀδυσσῆι πτολιπόρθῳ
ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν. ὁ δ’ ἕζετο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] καὶ τοῦτο ἐξ ἐπαναλήψεως ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ Ὀδυσσέως H.
εὐξάμενός τι ἔπος ἐρέω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εὐξάμενος ἀντὶ τοῦ] καυχησάμενος BQ.
εἴθ’ ὣς ἡβώοιμι.
†) ἔνθεν δῆλον ὅτι τὸ εὐξάμενος (
ἀλλ’ ἑπόμην σάκος οἶον ἔχων καὶ ζῶμα φαεινόν.
†) νῦν προφανῶς ζῶμα τὸν χιτῶνά φησιν, ὡς διὰ τῶν ἑξῆς δῆλον παρά μ’ ἤπαφε δαίμων οἰοχίτων’ ἴμενται·
(
κλῦτε φίλοι· θεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειρος.
*) ἀθετεῖται ὡς ἐκ τῆς Ἰλιάδος (
ὣς νῦν ἡβώοιμι βίη τέ μοι ἔμπεδος εἴη.
δοίη κέν τις χλαῖναν ἐνὶ σταθμοῖσι συφορβῶν,
νῦν δέ μ’ ἀτιμάζουσι κακὰ χροὶ εἵματ’ ἔχοντα.
†) καὶ ὁ Ἀθηνοκλῆς προηθέτει. ἀφανίζουσι γὰρ τὸ χωρίον τοῦ αἰνίγματος διαῤῥήδην αἰτοῦντος. ἄλλως τε καὶ ὁ Εὔμαιος ὕστερον λέγει αἶνος μέντοι ἀμύμων ὃν κατέλεξας
H.
Versibus 503-506 quatuor obeli appicti sunt in M, in Q tres modo v. 504-506. De Athenocle cf. ad
Βορέω ὑπ’ ἰωγῇ.
†) τῇ σκέπῃ V.
Sic Aristarchum interpretatum esse
εὗρε δὲ Τηλέμαχον καὶ Νέστορος ἀγλαὸν υἱὸν
ἤτοι Νεστορίδην μαλακῷ δεδμημένον ὕπνῳ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πρὸς τὸ δεύτερον πρῶτον ἀπήντηκεν (
ἤδη γάρ ῥα πατήρ τε κασίγνητοί τε κέλονται
Εὐρυμάχῳ γήμασθαι.
*) ὅτι Ἰθακήσιος ὁ Ἰκάριος, οὐ Σπαρτιάτης, ἀδελφὸς Τύνδάρεω H.
cf. schol. in
μή νύ τι σεῦ ἀέκητι δόμων ἐκ κτῆμα φέρηται.
Fuit nota de Aristophanis athetesi cf. in H:
οἶσθα γὰρ, οἷος θυμός.
ἀλλὰ σύ γ’ ἐλθὼν αὐτὸς ἐπιτρέψειας ἕκαστα
δμωάων ἥ τίς τοι ἀρίστη φαίνεται εἶναι,
εἰς ὅ κέ τοι φήνωσι θεοὶ κυδρὴν παράκοιτιν.
εἰς ὅ κέ τοι φήνωσι θεοὶ κυδρὴν παράκοιτιν.
ἔνιοι τοὺς γ′ νοθεύουσιν, ότι μηδὲν τούτων ἐπανελθὼνποιεῖ H.
Dindorfius lemma 19-21 praefixit, sed
ἐν πορθμῷ Ἰθάκης τε Σάμοιό τε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὴν Σάμην εἴρηκεν Σάμον διὰ τὸ μέτρον καὶ τὴν δείλην δείελον (
not. 1.
λὰξ ποδὶ κινήσας, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν.
†) νοθεύεται ὡς διαπεπλασμένος ἐξ ἡμιστιχίου τῆς Κ′ Ἰλιάδος (158). ἐκεῖ γὰρ προσηκόντως Νέστωρ κοιμώμενον Διομήδην ἀνίστησι κύψαι (
χρῇ ξεῖνον παρεόντα φιλεῖν, ἐθέλοντα δὲ πέμπειν.
†) ἐν πολλοῖς οὐκ ἐφέρετο. καὶ ἔστιν Ἡσιόδειος τῆς φράσεως ὁ χαρακτήρ HQ.
ἀμφότερον, κῦδός τε καὶ ἀγλαΐη καὶ ὄνειαρ,
δειπνήσαντες ἴμεν πολλὴν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν.
εἰ δ’ ἐθέλεις τραφθῆναι ἀν’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος,
ὄφρα τοι αὐτὸς ἕπωμαι, ὑποζεύξω δέ τοι ἵππους,
ἄστεα δ’ ἀνθρώπων ἡγήσομαι· οὐδέ τις ἡμέας
αὔτως ἀππέμψει, δώσει δέ τι ἕν γε φέρεσθαι,
ἠέ τινα τριπόδων εὐχάλκων ἠὲ λεβήτων
ἠὲ δύ’ ἡμιόνους ἠὲ χρύσειον ἄλεισον.
*) οἱ η′ ἠθετοῦντο· συγκέχυται δὲ τὸ δυικὸν τοῦ ἀμφότερον H.
Obeli adscripti sunt in M cf. ad
εἰ δ’ ἐθέλεις τραφθῆναι ἀν’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
†) ἀτόπως καὶ τὸ ἀν’ Ἑλλάδα
. μόνην γὰρ τὴν ὑπὸ Ἀχιλλεῖ Ἑλλάδα καλεῖ Ὅμηρος Q.
ὄφρα τοι αὐτὸς ἕπομαι, ὑποζεύξω δέ τοι ἵππους.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ πλεονάζει H.
καὶ ταῦτα ἀπρεπῆ διδάσκεσθαι πρὸς Μενελάου τὸν Τηλέμαχον τὸ ἀπαιτεῖν H.
Versum 91
ἀγχίμολον δέ οἱ ἦλθε Βοηθοίδης Ἐτεωνεύς,
ἀνστὰς ἐξ εὐνῆς, ἐπεὶ οὐ πολὺ ναῖεν ἀπ’ αὐτοῦ.
†) οὐκ ἀναγκαῖον ἀθετεῖν· οὐ γὰρ δοῦλοι (
χέρνιβα δ’ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε.
†) χερόνιπτρα H.
Ὀδυσῆ’ ἐνὶ οἴκῳ || εἴποιμ’.
†) Ὀδυσῆϊ ἐνί. Ἀττικόν ἐστιν, ὡς ἥρωϊ Λαομέδοντι πολίσσαμεν
(
ἀργὴν χῆνα.
*)
σεῖον ζυγὸν ἀμφὶς ἔχοντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ ἔτρεχον B.
φεύγων ἐξ Ἄργεος.
†)
not. 2.
Ἀμφιάραος.
Fuit diple periestigmene quod Zenodotus legit
ὃν περὶ κῆρι φίλει Ζεύς τ’ αἰγίοχος καὶ Ἀπόλλων
παντοίην φιλότητ’. οὐ δ’ ἵκετο γήραος οὐδόν.
†) ὁ δὲ παρὰ σύνταξιν κεῖται· λέγει γὰρ ὅτι καίπερ θεοφιλὴς ὢν οὐκ ἐγήρασε. τὸ οὖν ἑξῆς γήραος δὲ οὐδὸν οὐχ ἵκετο
. ὅμοιον δέ ἐστι τῷ οὐδ’ Ἀγαμέμνων λῆγ’ ἔριδος τὴν πρῶτον ἐπηπείλησ’ Ἀχιλῆϊ
(Ἀγαμέμνων δ’ οὐ λῆγ’ ἔριδος
HQ.
τοῦ δ’ υἱεῖς ἐγένοντ’ Ἀλκμαίων Ἀμφίλοχός τε
*) ὅτι οὐκ οἶδεν Ὅμηρος τὸν Ἀλκμάιονα μητροκτόνον.
κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν’ ἀθανάτοισι μετείη.
Hunc versum expunxit Ar. cf. ad
ἀλλά με νηὸς ἔφεσσαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔφεσσαι] ἀντὶ τοῦ ἔφεσον B.
φωνήσας οἱ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἐλ]λείπει ἡ παρὰ, ἵν’ ᾖ παρ’ αὐτοῦ Q.
ἐπαιγίζοντα δι’ αἰθέρος.
†) Ἀριστοφάνης ἐπαΐσσοντα· αἰγίδας ἔλεγον τὰς ὑφ’ ἡμῶν καταιγίδας καὶ σφοδρὰς πνοὰς τῶν θυέλλων Q.
Fluxisse videtur ex Didymo et Aristonico, cuius verba ab
ἡ δὲ Φεὰς ἐπέβαλλεν.
Diple fuit ὅτι νῦν μὲν Φεὰς πληθυντικῶς εἴρηκεν, ἐν δὲ Ἰλιάδι Φειᾶς πὰρ τείχεσσιν
(
αἴ κέν τις κοτύλην καὶ πύρνον ὀρέξῃ.
BV. †) ἐκπώματος ἤτοι ποτηρίου εἶδος τοσούτου καὶ μέτρου
δρῶοιμι μετὰ σφίσιν, ὅττ’ ἐθέλοιεν.
Fuit diple ὅτι τὸ ἐθέλω ἀεὶ ἀπὸ τοῦ ε̄ ἄρχεται;
σίτου καὶ κρειῶν ἠδ’ οἴνου βεβρίθασιν.
†) δισυλλάβως μετρητέον καὶ τοῦτον τὸν στίχον.
δειπνήσας ἅμ’ ὕεσσιν ἀνακτορίῃσιν ἑπέσθω.
†) ὁ Ἀρίσταρχος ταῖς δεσποτικαῖς B.
Ὀρτυγίης καθύπερθεν, ὅθι τροπαὶ ἠελίοιο.
†) οἷον ὡς πρὸς τὰς τροπὰς ἡλίου, ὅ ἐστιν ἐπὶ τὰ δυτικὰ μέρη ὑπεράνωθεν τῆς Δήλου. οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός BHQ.
ἐντύνοντο ἄριστον ἅμ’ ἠοῖ.
*) ὅτι καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι ἅμα τῇ ἀνατολῇ ἐσθίουσιν. ἅπαξ ἐνθάδε τὸ ἄριστον καὶ ἐν Ἰλιάδι H.
cf.
ποδῶν δ’ ὑπὸ δοῦπον ἀκούω.
†) παρέλκει ἡ ὑπὸ B.
ἐλθόντ’ ἐξ ἀπίης γαίης δεκάτῳ ἐνιαυτῷ.
Fuit diple ὅτι ἀπίαν τὴν πολὺ ἀφεστῶσαν, οὐχ ὡς οἱ νεώτεροι τὴν Πελοπόννησον λέγει· καὶ ἐξηγητικός ἐστιν ὁ τόπος.
ἔσσεται οὕτως, ἄττα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄττα] προσφώνησίς ἐστι νέου πρὸς γέροντα Q.
*) [οἱ ἀστερίσκοι] ὅτι νῦν ὀρθῶς εἴρηται πῶς ἀφῖκται πτωχὸς ὤν. κατὰ δὲ τὴν πρώτην, ὅτι Μέντῃ εἰκάζεται ἡ Ἀθηνᾶ οὐχ ὑγιῶς HQ.
ἔλθοι ἀλητεύων· ἔτι γὰρ καὶ ἐλπίδος αἶσα.
†) οὗτος ὁ στίχος ὀβελίζεται καὶ καλῶς M. ἔστι περιττὸς ὁ στίχος καὶ διαλύων τὸ πᾶν νόημα HM.
E
ἐλθὼν ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος.
*) καὶ οὗτος ἀθετεῖται. δύο γὰρ μόνα εὔχεται ἢ παῖς ἐξ Ὀδυσσέως εἶναι ἢ μόνος αὐτὸς ὁ Ὀδυσσεύς· ἀθετεῖ [καὶ] Ζηνόδοτος H.
ἀμφίπολον ταμίην ὀτρυνέμεν ὅττι τάχιστα
κρύβδην· κείνη γάρ κεν ἀπαγγείλειε γέροντι.
†) νοθεύονται, ὅτι μὴ πέμπει Πηνελόπη πρὸς Λαέρτην (εἰ μὴ ἄρα σιωπωμένως) H.
ἥτε με τοῖον ἔθηκεν, ὅπως ἐθέλει.
†) Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ τίθησιν τὸ ἔθηκεν ἐξηγεῖται. H.
not. 1.
†) τοὺς μνηστῆράς φησι ρη’ Ἀρίσταρχος H.
μὴ πολύπικρα καὶ αἰνὰ βίας ἀποτίσεαι.
†) σύνθετον τὸ πολύπικρα, καὶ ἔστιν ἀντὶ τοῦ πολυπίκρως H.
ἀνδράσι τε κρατέουσι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ ἄλλων ἀνδρῶν καὶ θεῶν B.
†) νοθεύονται ιη’. πόθεν γὰρ ᾔδει τὰ ὅπλα ἐν τῷ ἀνδρῶνι ἀντικείμενα; οἰκείως δὲ χρήσεται τῷ λόγῳ ὅταν αὐτὰ θεάσηται. ἀθετεῖ [καὶ] Ζηνόδοτος HQ.
Ar. interpretationem
τεύχεα δέ σφ’ ἀπένεικαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ αὐτῶν B.
τοῦ νῦν οἶκον ἄτιμον ἔδεις.
*) [ὅτι τὸ ἄτιμον] ἀντὶ τοῦ ἀτίμως Q.
τὸν ξεῖνον δύστηνον ἄγ’ ἐς πόλιν.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν τοῦ ἄρθρου μετάθεσιν. ὅμοιόν ἐστι τῷ οὔτε τὰ τεύχεα καλά
. (
πύρνον καὶ κοτύλην.
De vocabuli
αὐτίκ’ ἐπεί κε πυρὸς θερέω ἀλέη τε γένηται.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει τὸ διὰ, διὰ πυρός H.
ἀμφὶ δὲ παιδὶ φίλῳ βάλε πήχεε.
†) ἐν ἴσῳ τῷ τὰς χεῖρας περιέβαλεν.
φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον.
Superfluam esse particulam
ἐνδυκέως ἐφίλει ὡσεί τε πατὴρ ἑὸν υἷα
. οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ζηνόδοτος ἐνδυκέως ἐφίλει ὡσεί τε πατὴρ ἑὸν παῖδα
,
ἐξ ἔριδος Φιλομηλείδῃ ἐπάλαισεν ἀναστάς.
κάδ δ’ ἔβαλε κρατερῶς, κεχάροντο δὲ πάντες Ἀχαιοί
(νῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖο μνησάσθω
.
οἷον ἐγὼν οἰωνὸν ἐυσσέλμου ἐπὶ νηὸς
ἥμενος ἐφρασάμην καὶ Τηλεμάχῳ ἐγεγώνευν
Versus 160-161 expunxisse videtur Aristarchus, quod Theoclymenus avem non in nave sedens, sed egressus in Ithacam viderat et propter novam vocabuli ἐγεγώνευν significationem, quod est clamare non dicere. Si nostro loco clamare interpreteris, ineptum est nec reliquae narrationi conveniens. Nam
in Q. ὥς φάτο
ἐξ ἐμεῦ
.
ἵρευον δὲ σύας σιάλους καὶ βοῦν ἀγελαίην.
†)
ἐπεὶ ἦ φατ’ ἀρισφαλέ’ ἔμμεναι οὐδόν.
†) τὸ οὐδὸν ἀντὶ τοῦ τὴν ὁδόν· νῦν δὲ μόνως μετὰ τοῦ ῡ BV.
αὐτὰρ μῆλα κακοὶ φθείρουσι νομῆες
(
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ μῆλα νῦν μόνως τὰς αἶγας H.
στήτην ἐρχομένω, περὶ δέ σφεας ἤλυθ’ ἰωή.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ περὶ δὲ] ἀντὶ τοῦ περὶ γάρ σφεας, ἵνα τοῦ στῆναι φαίνηται ἡ αἰτία H.
De hac verborum coniunctione: ἦ μάλα δὴ τάδε δώματα (
(
ὑπεροπλίσσαιτο.
†) ὁ Ἀρίσταρχος ἀποδίδωσι νικήσειεν [τοῖς ὅπλοις
ἐγὼ δ’ εἶμι προπάροιθεν.
†) πρότερον χρονικῶς, ὅμοιον τῷ τὸν δ’ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδει δεῖξε
(ἔστι δέ τις προπάροιθε πόλιος αἰπεῖα Κολωνή
(
cf.
οὐ γάρ τι πληγέων ἀδαήμων οὐδὲ βολάων.
†) λείπει τὸ εἰμί H.
ἐνίπλειος κυνοραιστέων.
†)
κνώδαλον, ὅττι δίοιτο.
†)
εὖθ’ ὁ δεδειπνήκει, ὁ δ’ ἐπαύετο θεῖος ἀοιδός.
Versum 359 Aristarchus expunxisse videtur cf.
ὅ κεν τέρπῃσιν ἀείδων.
*) (ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ τέρπῃσιν ἀντὶ τοῦ τέρποι (νῦν δ’ ἂν πολλὰ πάθῃσι
(
οὗτοι γὰρ κλητοί γε βροτῶν.
ἀλλ’ ἄγετε, κλητοὺς ὀτρύνομεν
(
δός, φίλος· οὐ μέν μοι δοκέεις ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν
ἔμμεναι, ἀλλ’ ὥριστος.
Fuit diple
ἐγὼ δὲ κέ σε κλείω κατ’ ἀπείρονα γαῖαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ κλείω] ἐνεστῶς ἐστιν ἀντὶ μέλλοντος H.
Nota fuisse videtur, nunc Dmetorem Cypri regem esse, in Iliade (
στῆθ’ οὕτως ἐς μέσσον.
†) μετὰ δείξεως, ὁμοίως τῷ ἀμφίπολοι στῆθ’ οὕτω ἀπόπροθεν
Ἥφαιστε, πρόμολ’ ὧδε
(
ἑξείης πάντεσσι παρίστασαι· οἱ δὲ διδοῦσι
μαψιδίως, ἐπεὶ οὔ τις ἐπίσχεσις οὐδ’ ἐλεητὺς
ἀλλοτρίων χαρίσασθαι, ἐπεὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ.
†) τρεῖς νοθεύονται· ἐφ’ οἷς γὰρ Ἀντίνοος ὀνειδισθεὶς ὤργισται εἰκὸς ἦν ἀχθεσθῆναι καὶ τοὺς λοιπούς H.
ἀλλ’ εἴ που πτωχῶν γε θεοὶ καὶ ἐρινύες εἰσίν,
Ἀντίνοον πρὸ γάμοιο τέλος θανάτοιο κιχείη.
τὸν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος προσέφη, Εὐπείθεος υἱός·
ἔσθι’ ἕκηλος ξεῖνε καθήμενος, ἢ ἄπιθ’ ἄλλῃ,
μή σε νέοι διὰ δῶμα ἐρύσσωσ’, οἷ’ ἀγορεύεις,
ἢ ποδὸς ἢ καὶ χειρός, ἀποδρύψωσι δὲ πάντα.
†) νοθεύονται ϛ′. πῶς γὰρ ὁ Ἀντίνοος ἐκαρτέρησεν ἐπὶ ταῖς κατάραις, ὃς ἐπὶ τοῖς ἐλλάσσοσιν οὕτως ἠγρίανε; πῶς τε συναλγοῦσιν αὐτῷ οἱ λοιποί, εἰ τοιοῦτος ὢν οὕτω κατηρᾶτο πικρῶς; HQ.
εὐνομίην ἐφορῶντες.
†) ἅπαξ εἴρηται παρὰ τῷ ποιητῇ H. εὐνεμεσίαν, καθ’ ἧν εὖ νεμόμεθα καὶ διατελοῦμεν V.
ξεῖνός τις δύστηνος ἀλητεύει κατὰ δῶμα
ἀνέρας αἰτίζων· ἀχρημοσύνη γὰρ ἀνώγει·
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησάν τ’ ἔδοσάν τε,
οὗτος δὲ θρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὦμον.
†) νοθεύει Ἀρίσταρχος δ’. πῶς γὰρ ἂν ταῦτα εἰδείη, εἰ μή πως κατὰ τὸ σιωπώμενον; H.
†)
σὺ δ’ ἔρχεο δειελιήσας.
†) πρὸς τὴν δειλινὴν ὥραν παραγενόμενος, τουτέστι τὴν μεσημβρίαν· ἢ τὴν ἑσπερινὴν διατρίψας. ἔνιοι δὲ τὴν δειλινὴν τροφὴν αἰτῶν. καὶ Καλλίμαχός φησι δείελον αἰτίζουσιν, ἄγουσι δὲ χεῖρας ἀπ’ ἔργου
, τὴν πρὸς τῇ δειλινῇ τροφὴν αἰτοῦντες. οὐ δεόντως. προειρήκαμεν γὰρ ὅτι οἱ ἀρχαῖοι τρισὶ τροφαῖς ἐχρῶντο V.
οὐδὸς δ’ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται.
*)
ὄλβον δὲ θεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μέλλουσιν ἀντὶ τοῦ] ἐοίκασι QV.
γρηῒ καμινοῖ ἶσος.
†) τῇ καμινοκαυστρίᾳ, τῇ φρυττούσῃ τὰς κριθὰς πρὸς τὸ ποιῆσαι ἄλευρα. οὕτως Ἀρίσταρχος BHQ.
κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀγήνορες] νῦν οἱ ἄγαν ἀνδρεῖοι QV.
γαστέρες αἵδ’ αἰγῶν κέατ’ ἐν πυρί.
†) ἐν πυρὶ ἀντὶ τοῦ παρὰ πυρί· οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης ἐν πυρί, ἐν τῷ καταφωτιζομένῳ τόπῳ, ὡς ἐν Ἰλιάδι αὐτὰρ ὅγε κρεῖον μέγα κάββαλεν ἐν πυρὸς αὐγῇ
(
μή τις ἐπ’ Ἴρῳ ἦρα φέρων.
†) ἐπίηρά ἐστι τὸ ἐντελές, καὶ ἐν Ἰλιάδι μητρὶ φίλῃ ἐπίηρα
, ὁ μεσολαβήσας τῷ ὀνόματι εἶπεν H.
βουγάϊε.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus dedit
Versibus 84-85 appicti fuerunt asterisci, cf. ad v. 115-116.
ἢ ἐλάσει’.
†) πλήξει βαλών V.
δή τότ’ ἀνασχομένω ὁ μὲν ἤλασε . .
Ἶρος, ὁ δέ.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν πτώσεως.] ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἀνασχομένων H.
γέλῳ ἔκθανον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ] ὑπὸ γέλωτος ἀπέθανον HGI.
κοίρανος εἶναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀπαρεμφάτῳ χρῆται ἀντὶ προστακτικοῦ, εἶναι] ἀντὶ τοῦ ἔσο Q.
cf.
ἐν δήμῳ· τάχα γάρ μιν ἀνάξομεν ἠπειρόνδε
εἰς Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων.
*) οὗτοι οἱ β′ ἐκ τῶν ἄνωθεν (
χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος Ὀδυσσεύς.
Ζεύς τοι δοίη ξεῖνε, ὅττι μάλιστ’ ἐθέλεις
.
ἐπητῇ δ’ ἀνδρὶ ἔοικας.
†) δεινῷ εἰπεῖν ἢ λογίῳ παρὰ τὰ ἔπη V.
οὐδὲν ἀκιδνότερον.
Fuit diple periestigmene contra Zenodotum, qui scripsit
καὶ γὰρ ἐγώ ποτ’ ἔμελλον ὄλβιος εἶναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔμελλον ἀντὶ τοῦ] ἐῴκειν Q.
δὴ γὰρ κακὸν ὄσσετο θυμός.
†) προεμηνύετο Q.
κάλλεϊ μέν οἱ πρῶτα.
†) νῦν τὰ μύρα V. ῥοδόεντι δὲ χρῖεν ἐλαίῳ
καὶ (κάλλεϊ μέν οἱ πρῶτα
μύρου τι γένος ὀνοματοποιήσας.
ἡ μὲν ἄρ’ ὧς ἔρξασ’ ἀπεβήσετο δῖα θεάων.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
ἐσθλά τε καὶ τὰ χέρηα· πάρος δ’ ἔτι νήπιος ἦα.
†) ἠθέτει καὶ Ἀρίσταρχος H.
βίῃ δ’ ὅ γε φέρτερος ἦεν.
[ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ H.
ἀν’ Ἴασον Ἄργος Ἀχαιοί.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι Ἴασον Ἄργος] τὴν Πελοπόννησον [λέγει] ἀπὸ Ἰάσου τοῦ τῆς Ἰοῦς· πρὸς τὴν αὐτὴν δὲ καὶ Ἀχαϊκὸν Ἄργος φησί, Πελασγικὸν δὲ Ἄργος τὴν Θεσσαλίαν BQ.
ἑλὼν ἐμὲ χεῖρα.
*)
οὕνεκα τῶν μὲν δῶρα παρέλκετο, θέλγε δὲ θυμόν.
Fuit nota de Aristophanis athetesi cf. schol. in H:
ἕρματα τρίγληνα μορόεντα.
†) τρίκορα κόσμια, ἐνώτια, τριόφθαλμα. τὸ δέ μορόεντα ἀντὶ τοῦ μετὰ πολλοῦ μόρου καὶ κακοπαθείας κατεσκευασμένα. BQV.
θαρσαλέως πολλοῖσι μετ’ ἀνδράσιν, οὐδέ τι θυμᾷ
ταρβεῖς· ἦ ῥά σε οἶνος ἔχει φρένας, ἤ νυ τοι αἰεὶ
τοιοῦτος νόος ἐστίν, ὃ καὶ μεταμώνια βάζεις.
*) ἀθετοῦνται τρεῖς ὡς ἐκ τῶν ἑξῆς (
cf. not. 1.
ἔμπης μοι δοκέει δαΐδων σέλας.
†) ἀντὶ τοῦ ὁμοίως, ὡς τὸ ἔμπης εἰς γαῖάν τε καὶ οὐρανόν
. (
Versibus 390-92 asterisci appicti fuerunt, cf. ad
ὁ δ’ ἄρ’ οἰνοχόον βάλε χεῖρα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται ἀντὶ τοῦ οἰνοχόου βάλε χεῖρα] ὅμοιον τῷ ὁ δ’ ἐρινεὸν ὀξέϊ χαλκῷ τάμνε νέους όρπηκας
(
not. 2.
κρητῆρα κεράσσατο Μούλιος ἥρως.
*) ὅτι πάντας ἥρωας ἔλεγον B.
cf.
οἱ ἀστερίσκοι, ὅτι ἀναγκαίως ἐνθάδε, ὅτε καὶ ἑώρακε τὰ ὅπλα
HMQ.
Asterisci appicti sunt in
χοίνικος ἅπτηται.
†) ἀντὶ τοῦ δαπάνης, τροφῆς, τό τε μετροῦν καὶ τὸ μετρούμενον. ἅπαξ ἐνταῦθα ἡ φωνή· καὶ οὐ διὰ τοῦτο χωριστέον τῆς Ἰλιάδος τὴν Ὀδύσσειαν· κἀκεῖ γάρ εἰσι τοῦδε εὐτελέστερα ὀνόματα ὅλμον δ’ ὡς ἔσσευε βαλὼν
(ἀμφ’ ἀστραγάλοισι χολωθεὶς
(
χρύσεον λύχνον ἔχουσα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ λύχνον] ἀπὸ τοῦ λύειν τὸ νύχος. λέγει δὲ τὴν δᾷδα κυρίως· τοῦ δὲ παρ’ ἡμῖν καλουμένου λύχνου τοὺς ἥρωας χρωμένους ὁ ποιητὴς οὐκ εἰςάγει. οὐδὲ Ἡσίοδος μέμνηται HQV.
ἔμπης μοι τοῖχοι μεγάρων καλαί τε μεσόδμαι.
†) ὁ Ἀρίσταρχος τὰ μεσόστυλα. BHQ.
cf.
κίονες ὑψόσ’ ἔχοντες.
*) ὅτι καὶ ἀρσενικῶς ὁ κίων H.
Forma feminina est
ἡ δέ μ’ ὀδυρομένη εἰρήσεται.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ H.
εἶσθα θύραζε.
Notata fuit forma
εὐδικίας ἀνέχησι.
†) ὁ Ἀρίσταρχος εὐδικίας ἄνω ἔχῃ.
ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι,
Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνθῳ,
οἵ τ’ αὐτὴν Ἰθάκην εὐδείελον ἀμφινέμονται,
οἵ μ’ ἀεκαζομένην μνῶνται, τρύχουσι δὲ οἶκον.
†)
ὑλήεντι Ζακύνθῳ.
*) [ὅτι] ἀρσενικῷ θῆλυ ἐπήγαγεν, ὡς τὸ κλυτός Ἱπποδάμεια
H.
ἤδη γὰρ ἀνὴρ οἷός τε μάλιστα || οἴκου κήδεσθαι.
†) δυνατός· καὶ ὁ τε πλεονάζει H,
(Κρήτη) καὶ ἐννήκοντα πόληες.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τοὺς χωρίζοντας, ὅτι] ἐν Ἰλιάδι (
ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὁμοῖα.
†) τινὲς βούλονται τὸ ἔλεγε σημαίνειν. ἄλλοι δὲ (
Observavit enim Ar. verbum inquit
, sed ubique aequavit
. Ratio habita est huius loci ab
ἀσπαίροντα λάων.
†) ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἀπολαύων, ἀπολαυστικῶς ἔχων. ὁ δὲ Κράτης λάων φησὶν ἀντὶ τοῦ βλέπων· ὅθεν κατα στέρησιν ἀλαὸς ὁ τυφλός V.
Quae de cognato vocabulo
Versibus 304-307 appicti fuerunt asterisci cf. ad
οὐδέ τί μοι ποδάνιπτρα ποδῶν ἐπιήρανα θυμῷ
γίγνεται.
†)
εἰ μή τις γρῆυς ἔστι παλαιή, κεδνὰ ἰδυῖα,
ἥ τις δὴ τέτληκε τόσα φρεσίν, ὅσα τ’ ἐγώ περ·
τῇ δ’ οὐκ ἂν φθονέοιμι ποδῶν ἅψασθαι ἐμεῖο.
*) ἀθετοῦνται οἱ τρεῖς, πρῶτον μὲν ὅτι αἱρεῖται τὴν δυναμένην ἐπιγνῶναι· εἶτα δὴ καὶ γέλοιον τὸ ἥτις δὴ τέτληκε
; τίς γὰρ φθονεῖ τῶν μὴ σπουδαίων; MN.
ἐπεί μοι ὀρώρεται ἔνδοθι θυμός || κήδεσιν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ διὰ τὰ σὰ κήδεα B.
τήν ποτέ μιν σῦς ἤλασε λευκῷ ὀδόντι.
†) τύψας ἐποίησε B.
λικριφὶς ἀίξας.
Fuit diple ὅτι δὶς κέχρηται τῇ λέξει, νῦν καὶ ἐν Ἰλιάδι (
καὶ αἳ νηλείτιδές εἰσι.
†) Ἀρίσταρχος τοὺς πολυαμαρτήτους, τοῦ νη ἐπιτατικοῦ ὄντος B.
cf. not. 1.
καί τέ σφιν ἰαίνομαι εἰσορόωσα.
Notata fuit praepositio ἐπὶ omissa,
ἤτοι μὲν ὄνειροι ἀμήχανοι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀμήχανοι ἀντὶ τοῦ] προς οὓς μηχανὴν εὑρεῖν οὐκ ἔστιν V.
Εὐρυνόμη δ’ ἄρ’ ἐπὶ χλαῖναν βάλε κοιμηθέντι.
ἔνθ’ Ὀδυσεὺς . . . κεῖτ’ ἐγρηγορόων.
Nota fuit, Homerum discrimen facere inter verba
αὐτίκα νῦν ἢ ἔπειτα.
Quod legitur in V sic corrigendum esse videtur:
ὡς δ’ ὅτε Πανδαρέου κούρας ἀνέλοντο θύελλαι.
*) [ἡ διπλῆ ότι] τὸ δὲ περιττόν H.
not. 1.
ἐμπλήγδην ἕτερόν γε τίει.
†) ἐν τῷ Υ τῆς Ὀδυσσείας ὑπομνήματι ὁ Ἀρίσταρχος εὐμεταβόλως.
ἐπὴν δὴ γείνεαι αὐτός.
†)
Ἀγέλαος.
Fuit
ἐς Σικελοὺς πέμψωμεν.
†) ἐγινώσκετο ἄρα τὰ κατὰ τοὺς Σικελούς. οὐκ εἰκὸς οὖν ἐκεῖ τὴν πλάνην γεγονέναι V.
τῇ δ’ ἄρ’ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ PVBQ.
δῶρα τά οἱ ξεῖνος Λακεδαίμονι δῶκε.
τῷ δ’ ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλήλοιιν
οἴκῳ ἐν Ὀρσιλόχοιο.
†)
not. 1.
ἐπειτα δὲ πέφνε καὶ αὐτόν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ B.
αἴνυτο τόξον || αὐτῷ γωρυτῷ.
Fuit diple
φέρον ὄγκιον.
Notatum fuit vocabulum ὡς δὲ ἴδεν νευρόν τε καὶ ὄγκους ἐκτὸς ἐόντας
(
ἀέθλια τοῖο ἄνακτος.
ἀλλ’ ἀκέων δαίνυσθε.
Fuit certe nota de οὐ γάρ ἐστιν ἀντὶ τοῦ ἡσύχως
. An etiam nostro loco pro ἀλλὰ καὶ ὥς δαίνυσθε
.
ἐώλπει || νευρὴν ἐντανύσειν.
Ar. legit
ἀλλ’ ἄγε μὴ μύνῃσι παρέλκετε.
Notatum fuit
παρὰ κρητῆρα δὲ καλόν || ἷζε μυχοίτατος αἰεί.
†) Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ πρῶτος. ἔστι πόλις Ἐφύρη μύχῳ Ἄργεος
(
ἀτὰρ πελέκεάς γε καὶ εἴ κ’ εἰῶμεν ἅπαντας
ἑστάμεν.
ἀλλ’ εἴ μιν ἀεικισσαίμεθ’ ἑλόντες
. (
Εὐρύμαχον δὲ μάλιστα καὶ Ἀντίνοον θεοειδέα
λίσσομ’, ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπεν.
†) ὁ Ἀντίνοος· πρὸς γὰρ τὸ δεύτερον τὸ πρότερον V.
ὑπερφιάλοισι μεθ’ ἡμῖν.
*)
οὐ γάρ τευ ἐπητύος ἀντιβολήσεις.
†) Ἀρίσταρχος ἐπητέος (τούνεκ’ ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος καί ἐχέφρων
(
Versibus 350-353 asterisci fuerunt appicti, quod recte inserti sunt hic et
>not. 2.
ὣς ἄρ’ ἄτερ σπουδῆς τάνυσεν.
Fuit diple
ἴσκεν ἕκαστος ἀνήρ, ἐπεὶ ἦ φάσαν οὐκ ἐθέλοντα
ἄνδρα κατακτεῖναι· τὸ δὲ νήπιοι οὐκ ἐνόησαν,
ὡς δή σφιν καὶ πᾶσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπτο.
*) [ἀθετοῦνται οἱ στίχοι ὅτι] οὐδέποτε Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ ἔλεγε τὸ ἴσκε, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ ὁμοίου· ἠπάτηται οὖν ὁ διασκευαστὴς ἐκ τοῦ ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὅμοια
(
Certe Ar. hunc locum obelis notavit, teste
οὗτος γὰρ ἐπίηλεν τάδε ἔργα.
†) Ἀρίσταρχος ἐπεισέπεμψεν.
περιῤῥηδὴς δὲ τραπέζῃ κάππεσε.
†) ὁ Ἀρίσταρχος στροβηθεὶς περιφερὴς ἔπεσε τῇ τραπέζῃ, ὡς περικλασθῆναι περὶ αὐτήν.
Ὁδυσῆος ἐείσατο κυδαλίμοιο.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα διότι ἐλλείπει ἡ ἐπὶ καὶ πτῶσις ἤλλακται. Ὀδυσῆος ἐείσατο] ὡς ἐπὶ Ὀδυσσέα ὥρμησεν. V.
ἢ ἐλάσειεν φασγάνῳ.
†) πλατεῖ τῷ ξίφει πλήξειεν V.
ἔνθεν δώδεκα μὲν σάκε’ ἔξελε, τόσσα δὲ δοῦρα
καὶ τόσσας κυνέας, χαλκήρεας ἱπποδασείας.
†) σημείωσαι καὶ ὅτι τὸ περὶ τῶν δώδεκα σακέων καὶ τὸ ἐφεξῆς Ἀρίσταρχος ἀθετήσας κεχίακεν, ἀδύνατον εἶναι εἰπὼν τοσαῦτα βαστάσαι ἄνθρωπον.
κεῖνος δ’ αὖτ’ ἀΐδηλος ἀνήρ.
Ar. interpretatio vocabuli
σφῶι δ’ ἀποστρέψαντε.
†) ὑμεῖς οἱ δύο V.
cf. ad
σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε
Notatus fuit
ἔρυσάν τέ μιν εἴσω || κουρίξ.
†)
σταθμὸν ἐϋσταθέος μεγάροιο || βεβλήκειν.
†) σημειῶδες· ἀεὶ γὰρ τὸ βάλλειν παρ’, Ὁμήρῳ ἐπὶ τοῦ τυχεῖν H.
τῶν ἄλλος μὲν σταθμὸν ἐυσταθέος μεγάροιο
βεβλήκειν, ἄλλος δὲ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν.
ἄλλου δ’ ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.
†) τοὺς τρεῖς στίχους (
βάλε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ λίγδην.
†) ξεστικῶς. ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα καὶ ἅπαξ ἐν Ἰλιάδι (
ἤριπε δὲ πρηνής.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὗτος ἐπ’ αὐτὴν πίπτει τὴν πληγήν. V.
ταὶ μέν τ’ ἐν πεδίῳ νέφεα πτώσσουσαι ἵενται.
†) λείπει ἡ εἰς πρόθεσις, ἵν’ ᾖ εἰς τὰ νέφη. νέφη δὲ τὰ λίνα ἤγουν τὰ δίκτυα τὰ ἱστάμενα πρὸς ὀρνίθων ἄγραν.
θάνατόν γε δυσηλεγέα προφύγοισθα.
†) ὁ Ἀρίσταρχος ὅταν μὲν λέγῃ τὸν θάνατον τοιοῦτον σημαίνει μακροκοίμητον, ὅταν δὲ ἄλλως, καταστρέφει εἰς ταὐτὸν τῷ κακοκοίμητον.
Τερπιάδης δέ τ’ ἀοιδός.
†) Τέρπιος παῖς ἢ ὁ τέρπων V.
δικτύῳ ἐξέρυσαν πολυωπῷ.
†) σημειοῦνται οἱ παλαιοὶ ἅπαξ ἐνταῦθα μνησθῆναι τὸν ποιητὴν ἰχθύων θήρας τῆς διὰ δικτύων. τὸ γὰρ ἐν Ἰλιάδι μὴ πως ὡς ἀψίσι λίνου ἁλόντες πανάγρου
ἄδηλόν φασι εἴτε ἰχθύων εἴτε πεζῶν ζώων εἴτε καὶ πτηνῶν ἄγραν δηλοῖ. τὴν δέ γε δι’ ὁρμιᾶς καὶ ἀγκίστρου θήραν πολλάκις εἶπεν.
αἵματι καὶ λύθρῳ πεπαλαγμένον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτό H.
οἶσε θέειον.
Diple fuit, quod
πόδες δ’ ὑπερικταίνοντο.
†)
ἦλθ’ Ὀδυσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνεται.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ οἶκον ἱκάνεται] ἀντὶ τοῦ καὶ εἰς οἶκον ἱκάνει H.
ὕβριν ἀγασσάμενος θυμαλγέα.
†)
ἑλὼν ἐπὶ μάστακα χερσίν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μάστακα] νῦν τὸ στόμα, ἐν δὲ τῆ Ἰλιάδι (μάστακ’ ἐπεί κε λάβῃς
. HQ.
κατέβαιν’ ὑπερώϊα.
†) ὑπερωΐων, ὡς τὸ διὰ τ’ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα
(
ἐν πυρὸς αὐγῇ.
†) ἐν τῷ πεφωτισμένῳ τόπῳ καὶ πεφλογισμένῳ ἀπὸ τοῦ πυρός V.
ποτιδέγμενος εἴ τί μιν εἴποι.
Fuit diple
ἑρμῖν’ ἀσκήσας.
†) ὁ Ἀρίσταρχός φησιν, ἑρμῖνας ἐκάλουν τοὺς πόδας τῶν κλίνων, οὗτοι δὲ ἦσαν σφηνοειδεῖς τῇ κατασκευῇ· τῶν ἅπαξ εἰρημένων.
οἱ νῶϊν ἀγάσαντο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀγάσαντο νῦν ἀντὶ τοῦ] ἐφθόνησαν Q.
οὐδέ κεν Ἀργείη Ἑλένη, Διὸς ἐκγεγαυῖα,
ἀνδρὶ παρ’ ἀλλοδάπῳ ἐμίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ,
εἰ ᾔδη, ὅ μιν αὖτις ἀρήιοι υἷες Ἀχαιῶν
ἀξέμεναι οἶκονδε φίλην ἐς πατρίδ’ ἔμελλον.
τὴν δ’ ἦ τοι ῥέξαι θεὸς ὤρορεν ἔργον αεικές.
τὴν δ’ ἄτην οὐ πρόσθεν ἑῷ ἐγκάτθετο θυμῷ,
λυγρήν, ἐξ ἧς πρῶτα καὶ ἡμέας ἵκετο πένθος.
ἀθετοῦνται οἱ ἑπτὰ στίχοι οὗτοι ὡς σκάζοντες κατὰ τὸν νοῦν. MV.
ἐπεὶ ἤδη σήματ’ ἀριφραδέα κατέλεξας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀριφραδέα] ἀντὶ τοῦ ἀριφραδέως H.
θάνατος δέ μοι ἐξ ἁλός.
†) ἔξω τῆς θαλάσσης.
†)
†)
†) Ἀρίσταρχος ἀθετεῖ τὴν νέκυιαν κεφαλαίοις τοῖς συνεκτικωτάτοις τοῖςδε. ὅτι οὐκ ἔστι καθ’ Ὅμηρον ψυχοπομπὸς ὁ Ἑρμῆς
In schol. MV cuique Aristarchearum obiectionum responsio vel solutio subiicitur brevissimis, quas omisi, cf.
αἶψα δ’ ἵκοντο κατ’ ἀσφοδελὸν λειμῶνα,
ἔνθα τε ναίουσι ψυχαί.
Versus 40 ex
Μοῦσαι δ’ ἐννέα πᾶσαι ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ.
cf.
Versus 74 asteriscum habuit cf. ad
σπουδῇ παρπεπιθόντες Ὀδυσσῆα.
†) μόγις. V.
σώματ’ ἀκηδέα κεῖται ἐνὶ μεγάροις Ὀδυσῆος.
†) καὶ πῶς μίγνυνται τοῖς νεκροῖς τοῦ Πατρόκλου λέγοντος ἐν Ἰλιάδι (οὐδέ μέ πω μίσγεσθαι ὑπὲρ ποταμοῖο ἐῶσιν
H.
περὶ δὲ κλίσιον θέε πάντῃ.
†)
πολύδωρος Πηνελόπεια.
†) ἡ πολλοῖς δώροις γαμηθεῖσα V.
οὖλέ τε καὶ μάλα χαῖρε.
Notatum fuit οὖλε vocabulum ἅπαξ εἰρημένον. cf. schol. H: ὑγίαινε· παρὰ τὸ ὅλην· τῶν ἅπαξ εἰρημένων.
Ὄσσα δ’ ἄρ’ ἄγγελος ὦκα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ὄσσα ἡ] θεία κληδών· οἱ δὲ νεώτεροι ἀντὶ τῆς φωνῆς HQ.
τοῦ ὅ γε δακρυχέων.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περί H.