Scholia in Odysseam

ΕΠΙΓΡΑΦΑΙ ΤΩΝ ΤΗΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΡΑΨΩΙΔΙΩΝ

Α. ΘΕΩΝ ἀγορά. Ἀθηνᾶς παραίνεσις πρὸς Τηλέμαχον. Μνη- στήρων εὐωχία.

Β. Ἰθακησίων ἐκκλησία, καὶ Τηλεμάχου ἀποδημία.

Γ. Ἄφιξις Τηλεμάχου εἰς Πύλον. Ἄλλως. Τὰ ἐν Πὑλῳ.

Δ. Ἄφιξις Τηλεμάχου εἰς Σπάρτην. Ἄλλως. Τὰ ἐν Λακεδαίμονι.

Ε. Ἀπόπλους ἢ ἀνάπλους Ὀδυσσέως παρὰ Καλυψοῦς. Ἄλλως. Καλυψοῦς ἄντρον. Ὀδυσσέως σχεδία, ἢ, Τὰ περὶ τὴν Σχεδίαν.

Ζ. Ὀδυσσέως ἄφιξις εἰς Φαίακας.

Η. Ὀδυσσέως εἴσοδος πρὸς Ἀλκίνουν.

Θ. Σύστασις τοῦ Ὀδυσσέως πρὸς τοὺς Φαίακας. Ἄλλως. Τῶν παρʼ Ἀλκίνῳ προδιήγησις.

Ι—Μ. Ἀλκίνου ἀπόλογος ἢ ἀπόλογοι, ἢ, Τὰ τοῦ Ὀδυσσέως παρὰ Ἀλκίνῳ.

Ι. Τὰ περὶ Κίκονας καὶ Λωτοφάγους καὶ Κύκλωπας. Ἄλλως. Κυκλώπεια.

1. Has inscriptiones, quarum in ab antiquioribus grammaticis factas codicibus Ambros. et Palatino nul- esse docet Ælianus Var. Hist. 13. lae comparent, ad fidem potissi- 14. qui postquam de inscriptioni- mum dedi Barnesii, nisi quod in- bus singularum partium Iliadis scriptionem Ἀλκίνου ἀπόλογος vel dixit, ταῦτα, inquit, ὑπὲρ τῆς Ἰλιά- ἀπόλογοι, quam Barnesius inscrip- δος· ὑπὲρ δὲ τῆς ἑτέρας, τὰ ἐν Πύλῳ, tionibus rhapsodiæ Θ immiscuit, καὶ τὰ ἐν Λακεδαίμονι, καὶ Καλυψοῦς Wolfio præeunte ad rhaps. I cum ἄντρον καὶ τὰ περὶ τὴν Σχεδίαν, Ἀλκί- sqq. retuli. Quanquam de hac re νου ἀπολόγους, Κυκλωπίαν, καὶ Νεκυίαν, mihi quidem nondum satis con- καὶ τὰ τῆς Κίρκης, Νίπτρα, μνηστήρων stat. Cf. Arist. Poet. 16. cum ej. φόνον, τὰ ἐν ἀγρῷ, τὰ ἐν Λαέρτου. Rhet. 3, 16. BUTTM. Inscrip- 18. Κυκλώπεια Buttm. Scribeba- tiones has, quarum una (rhapso- tur Κυκλωπεία. diæ N.) ex codice H. annotata est,

Κ. Τὰ περὶ Αἰόλου καὶ Λαιστρυγόνων καὶ Κίρκης. Ἄλλως. Κίρκης νίπτρα.

Λ. Νεκυομαντεία, ἢ, Νεκυία.

Μ. Τὰ περὶ Σειρῆνας, καὶ Σκύλλαν. καὶ Χάρυβδιν, καὶ βόας Ἡλίου.

N. Ὀδυσσέως ἀπόπλους παρὰ Φαιάκων καὶ ἄφιξις εἰς Ἰθάκην.

Ξ. Ὀδυσσέως πρὸς Εὔμαιον ὁμιλία, ἢ, Πρὸς τὸν συβώτην ἀνά- βασις.

Ο. Τηλεμάχου ἐπάνοδος. Μνηστήρων λόχος. Τηλεμάχου πρὸς Eὔ- μαιον ἄφιξις.

Π. Ἀναγνωρισμὸς Ὀδυσσέως ὑπὸ Τηλεμάχου.

P. Ἐπάνοδος Τηλεμάχου εἰς Ἰθάκην.

Σ. Ὀδυσσέως καὶ Ἴρου πυγμή.

Τ. Ὀδυσσέως καὶ Πηνελόπης ὁμιλία. Τὰ νίπτρα, ἢ, Ὁ ὑπὸ Εὐ- ρυκλείας ἀναγνωρισμός.

Υ. Τὰ πρὸ τῆς μνηστηροφονίας.

Φ. Τόξου θέσις.

Χ. Μνηστηροφονία, ἢ, Μνηστήρων φόνος, ἢ, Μνηστηροκτονία.

Ψ. Ὀδυσσέως ὑπὸ Πηνελόπης ἀναγνωρισμός.

Ω. Σπονδαὶ, ἢ, Νεκυία.

ΕΠΙΓΡΑΦΑΙ ΕΜΜΕΤΡΟΙ.

Ἄλφα, θεῶν ἀγορὴ, Ὀδυσηΐδι Παλλάδι θάρσος.

Βἥτ’ ἀγορὴν ἔχει, ἤϊα γρηὸς, πλοῦν μετʼ Ἀθάνας.

Γάμμʼ ὑπὸ Νέστωρ δέκτο, συνῶρτο δʼ ὃς υἷϊ, θεὰ ἔπτη.

Δέλτα, μάθʼ ἀμφὶ πατρὸς παρʼ Ἀτρεῖδα λοχώμενος υἱός.

Ε, πλεῖ ἐπὶ σχεδίης Ὀδυσεὺς πόντῳ κεαθείσης.

Ζῆτα δὲ Ναυσικάα κόμισʼ ἐν Σχερίῃ Ὀδυσῆα.

20. Νεκυία] ἐέκυια Butttm. hic matici ἀκρόστιχα εἰς τὴν Ἰλιαάδα κατὰ et infra. Quem accentum probat ῥαψῳδίαν, quam in Anthologia Pala. Lobeck. ad Phrynich. p. 494. Vide tina leguntur 9, 385. et ab Eusta- quæ ad ω, 1. dicentur. thio ad singulas Iliadis rhapsodias 21. ΕΠΙΓΡΑΦΑΙ ΕΜΜΕΤΡΟΙ] A- apposita sunt: qui ἐπιγραφὰς ἐμμέ- crosticha hæc, quæ in editionibus τρους appellat, omisso auctoris no- veteribus leguntur et in pluribus mine. codicibus exstare videntur, verbis 25. θεὰ ἔπτη] Pronunciavit θεʼ et numeris scripta sunt aliquanto ἔπτη, imperite. deterioribus quam Stephani gram-

Ἦτα δʼ ἐῢ φρονέουσʼ Ὀδυσεῖ Σχερίης βασιλῆες.

Θῆτα δʼ ἄθλοις Φαίηκες Ὀδυσσῆος πείρηθεν.

Λωτοφάγων, Κικόνων σὺν Κυκλώπεσσιν Ἰῶτα.

Κάππʼ ἔχει Αἰόλου, Λαιστρυγόνος, ἔργα τε Κίρκης.

Λάμβδα δʼ ἐν Ἀΐδεω ψυχαῖς ἐνετύγχανʼ Ὀδυσσεύς.

Μῦ Σειρῆνας ἔχει, Πλαγκτὰς, βοῦς τʼ Πελίοιο.

Νῦ, Ἰθάκης ἐπέβη, Φαιήκων πομπῇ, Ὀδυσσεύς.

Ξῦ δʼ Ὀδυσῆα ξείνισεν Εὔμαιος ἀγρῷ ὑφορβός.

Οὐ, ἐπέβη Ἰθάκης Λακεδαίμονος ἐξ Ὀδυσείδης.

Πῖ δʼ ἄρα Τηλέμαχος ἀναγνωρίζει πατέρα ὅν.

Ῥῶ βάλες αἰπόλε τε μνηστήρ τε, κύων ὃν ἀνέγνω.

Σῖγμʼ ἔριν Ἴρου, εὖχος Ὀδυσσεῦς. δῶρά τʼ ἀνάκτων.

Ταῦ δʼ ἀναγνωρίζει ἐξ οὐλῆς γρηῦς Ὀδυσῆα.

Υ, βρονταῖς Ζεὺς θάρσυνʼ Ὀδυσσέα καὶ σχέθʼ Ἀχαιούς.

Φῖ δὲ βιὸν προτίθησιν ἄεθλον Πηνελόπεια.

Χῖ, Ὀδυσεὺς μνηστῆρας ἐκαίνυτο νηλέϊ χαλκῷ.

Ψῖ δʼ ἀναγνωρίζει πόσιν ὅν ποτε Πηνελόπεια.

Ὦ δʼ Ὀδυσεὺς σὺν πατρὶ καὶ υἱέϊ μάρνατʼ Ἀχαιοῖς.

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΟΛΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ.

ΜΕΤ τὴν Ἰλίου ἅλωσιν ἕκαστος τῶν Ἑλλήνων εἰς τὴν ἰδίν ἀπῆλθε σκηνήν. καὶ διὰ τῆς νυκτὸς ἀδήλως ἐσφάγη ὁ Αἴας, καὶ εὑρέθη πρώϊος κείμενος. στάσις οὖν γέγονε μεγάλη ἐν τῷ στρατῷ καὶ πάντες ὑπενόουν δόλῳ φονεῦσαι τοῦτον τὸν Ὀδυσσέα. μελλόντων δὲ εἰς ἀλλήλους τῶν Ἑλλήνων χωρεῖν καὶ ἐμφυλίου κρίνεσθαι πολέ- μου πρῶτος Ὀδυσσεὺς ἑλκύσας τὰ ἑαυτοῦ πλοῖα ἀφώρμησε τῆς 2. Θῆτα δʼ ἄθλοις] Fort. Θτῆ’ extant, sed cum iis quæ apud Dic- tyem lib. 6. p. 5. 6. et 15. ed. Da- ἄθλοις. 14. Ζεὺς θάρσυνʼ Ὀδυσσέα] Fort. cer. leguntur fere conspirant. At- θάρσυνʼ Ὀδυσῆ Ζεὺς—. qui Malalas sua etiam illa e Dictye 19. Nugax hoc argumentum, se hausisse testatur p. 134. quæ quod e cod. Palat. transcripsi, e nu- tamen in Dictye nostro Latino non gacissimi scriptoris Jo. Malalæ de inveniuntur. Illis itaque qui criti- Ulysse narratione (Chronogr. 5. p. cam horum auctorum tractant, non 144 sqq. ed. Hod.) breviatum esse inutilis fortasse erit hæc lacinia. dicas. Obstat tamen quod extrema BUTTM. de Alcinoo, Telegono etc. ibi non Τροίας καὶ μετʼ ἐκεῖνον ἅπαντες ἐφεξῆς. καὶ τοῦτο γέγονεν αἴτιον τοῦ διαλυθῆναι τὸ στράτευμα τῶν Ἑλλήνων καὶ καταλιπεῖν τὴν Τροίαν μετὰ τὴν αὐτῆς ἅλωσιν.

Ὡς οὖν Ὀδυσσεὺς εἰς τὴν ἰδίαν ἠπείγετο πατρίδα περιπλεύσας εἰς χώραν λεγομένην Μαρώνειαν καὶ συγχαρούμενος τῶν νεῶν ἀποβῆ- ναι διακρίνεται τούτοις πόλεμῳ, καὶ λαμβάνει τὸν πλοῦτον αὐτῶν ἅπαντα. ἐκεῖ δὲ τὴν Ἑκάβην καταρωμένην τῷ στρατῷ καὶ θορύβους κινοῦσαν λίθων βολαῖς ἀνεῖλε καὶ παρὰ τὴν θάλασσαν καλύπτει ὀνο- μάσας τὸν τόπον Κυνὸς σῆμα. καὶ παραγίνεται εἰς χώραν λεγομέ- νην Λωτοφάγων, ἐκεῖ δὲ πάλιν πολεμήσας ἡττήθη. καὶ φυγὼν κατα- λαμβάνει νῆσον λεγομένην Σικανίαν, τὴν νυνὶ λεγομένην Σικελίαν. ἡ δὲ νῆσος αὕτη τρίγωνος οὖσα ἀπὸ τριῶν ἀδελφῶν ἐκρατεῖτο ἀλλή- λοις συνερχομένων, σὓς οἱ τῆς χώρας ὠνόμαζον Κύκλωπας. ὁ μὲν γὰρ πρῶτος ἐκαλεῖτο Κύκλωψ, ὁ δὲ δεύτερος Πολύφημος, καὶ ὁ τρί- τος Ἀντιφάτης. οὗτοι γεγόνασι παῖδες Σικανοῦ ἄνδρες δυνατοὶ καὶ ἄγριοι κατακρατοῦντες τῆς χώρας καὶ τοὺς ἐμπίπτοντας ἀναιροῦντες. ὡς οὖν Ὀδυσσεὺς περὶ τῶν’ Ἀντιφάτου ἦλθεν καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ δια- φθειρομένους εἶδε, ἔφυγεν εἰς ἕτερον μέρος τῆς νήσου καὶ περιπίπτει τῷ καλουμένῳ Κύκλωπι. καὶ συλληφθεὶς ὑπʼ αὐτοῦ πολλοὺς μὲν τῶν ἑταίρων ἀπολλύει, αὐτὸς δὲ ἐν τῷ σπηλαίῳ κατακλεισθεὶς ἐμηχα- νᾶτο πῶς ὤφειλε σωθῆναι. καὶ προσαγαγὼν αὐτῷ λύτρα χρυσοῦ τε καὶ ἀργύρου πλῆθος τὸν ὑπʼ ἐκείνου διέφυγε θάνατον. καὶ διὰ νυκτὸς ἐπιβὰς τῇ ὁλκάδι περιπίπτει τῷ λεγομένῳ Πολυφήμῳ καὶ καταπο- νηθεὶς ὑπʼ αὐτοῦ καὶ πολλοὺς ἀποβαλὼν δώροις αὐτὸν καὶ οἴνῳ προσ- ενεχθέντι μετέβαλεν. ἦν γὰρ ἀήθης τῆς τοῦ οἴνου γεύσεως. ἀπολυ- θεὶς δὲ λοιπὸν ἔφυγεν ἁρπάσας τὴν ἐκείνου θυγατέρα ἣν εἶχε μονο- γενῆ. ταῦτα Σίσυφος ὁ Κῶος ἐξέθετο. οἱ γὰρ ἄλλοι ποιητικῶς ἔγραψαν ὅτι τρεῖς ὀφθαλμοὺς εἶχον οἱ Κύκλωπες, σημαίνοντες τοὺς τρεῖς ἀδελφοὺς ἀλλήλοις συγκειμένους, ὁ δὲ Πολύφημος ἕνα, ὃν καὶ 2. διαλυθῆναι Buttm. διαλεχθῆναι τιφάτου καὶ τοῦ στρατοῦ αὐτοῦ τῶν λε- γομένων Λαιστρυγόνων. Sensus igitur 17. περὶ τῶν Ἀντιφάτου ἤλθεν] verborum fuit ὡς οὖν Ὀδυσσεὺς πρὸς Verba non integra. Apud Mala- τὸν Ἀντιφάτην ἦλθε —. lam p. 146. (115, 1. ed. Bonn.) 27. Σίσυφος ὁ Κῶος] Commenti- hæc sic narrantur, καταντήσας σῦν cius scriptor, quem ut alios eius ταῖς ναυσὶν αὐτοῦ καὶ τῷ στρατῷ ὁ Ὀ- farinæ multos praeter Malalam ne- δυσσεὺς εἰς τὸ διαφέρον μέρος τῷ Ἀντι- mo novit. Vid, Vossium et Fabri- φάτῃ συνέβαλε πόλεμον μετὰ τοῦ Ἀν- cium. BUTTM. ἐτύφλωσε μετὰ πυρὸς, ὅτι τὴν θυγατέρα αὐτοῦ ἐκκαυθεὶς ἔρωτι ἀφεί- λατο. ἐκεῖθεν δὲ εἰς τὰς Αἰολίδας νήσους ἐλθὼν πρὸς Κίρκην καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς Καλυψὼ τὰς θυγατέρας Ἄτλαντος ὑπʼ αὐτῶν ἐδεξιώθη, αἳ τὰς νήσους κρατοῦσαι ἱέρειαι Ἡλίου καὶ Σελήνης ὑπῆρ- χον. ἡ οὖν Κίρκη ἱέρεια οὖσα Ἡλίου καὶ μυστικὰς ἠπίστατο πρά- ξεις καὶ τοὺς ὁρωμένους ὑπʼ αὐτῆς ἀνούσιον εἰς φαντασίαν μετέβαλε καὶ παραμένειν αὐτῇ λυσσῶντας ἐρωτικῶς παρεσκεύαζεν. ἡ δὲ Κα. λυψὼ ἔχουσα πλῆθος ἀνθρώπων τούτους ἐν ὅπλοις ἐγύμναζεν ὡς καὶ φορᾶν αὐτὴν ἦν τῇ ἀδελφῇ. ἡ δὲ Κίρκη τὸν Ὀδυσσέα ὑποδεξαμένη ἐθεράπευεν ἐλπίδι τοῦ κρατεῖν αὐτὸν ἐν τῇ νήσῳ καὶ σὺν αὐτῇ βασι- λεύειν. οὗτος δὲ γνωρίσας τινὰς τῶν ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς στρατείας ἐπυνθάνετο παρʼ αὐτῶν τίνος χάριν ἐν ἐκείνῃ διάγουσι τῇ νήσῳ. οἱ δὲ εἶπον ὅτι ὑπὸ τῶν κυμάτων ἐκριφέντες προσεπέλασαν τῇ νήσῳ καὶ πόμα μαγικὸν παρὰ τῆς Κίρκης λαβόντες ἔρωτι κεκράτηνται αὐτὴν καὶ τῆς ἰδίας ἐπελάθοντο πατρίδος. ὅπερ Ὀδυσσεὺς μαθὼν τοῖς ἰδίοις ἐκέλευσε μηδενὸς ἃψασθαι τῶν ἀπὸ τῆς Κίρκης αὐτοῖς φερο- μένων βρωμάτων ἢ πομάτων. ἡ δὲ Κίρκη θαυμάσασα πῶς εὗρεν αὐ- τὸν εἰδότα τὰς αὐτῆς μαγγανείας ὑπῆλθε τὸν ἄνδρα δώροις πολλοῖς καὶ ἤτησεν αὐτὸν μεῖναι παρʼ αὐτῇ τὴν ὥραν τοῦ χειμῶνος, ὀμόσασα αὐτῷ ἐν τῷ ἱερῷ ὡς οὔτε αὐτὸν οὔτε τινὰ τῶν σὺν αὐτῷ βλάψει. οὕτω τοίνυν Ὀδυσσεὺς διατρίψας μετʼ αὐτῆς καὶ μιγεὶς αὐτῇ ἐγκύμονα κα- ταλείψας αὐτὴν ἀποπλέει τῆς νήσου. ἐκεῖθεν δὲ ἀνήχθη εἰς ἑτέραν νῆσον, ὅς ἐκράτει Καλυψὼ τῆς Κίρκης ἀδελφή. μεθʼ ἧς πάλιν χρονί- σας παραγέγονεν εἰς τὴν λίμνην τὴν καλουμένην ἱεκυοπομπὸν, ἐν ᾗ διὰ φασμάτων ἔγνω τὰ μέλλοντα συμβαίνειν αὐτῷ. ἐκεῖθεν εἰς τὰς Σειρηνικὰς ἐκρίπτεται πέτρας, καὶ τὴν καλουμένην Χάρυβδιν καὶ Σκύλλαν, ἥτις ἐν στενωπῷ τόπῳ κειμένη ὑποδέχεται τὰ τοῦ ὠκεανοῦ ῥεύματα καὶ τοὺς παρεμπεσόντας βυθίζει. ἐκεῖ δὲ πάντας τοὺς ἑταίρους μετὰ τῶν πλοίων ἀποβαλὼν αὐτὸς περικαθίσας σανίδι ἐν τοῖς ῥεύμασι τῆς θαλάσσης ἐφέρετο. τοῦτον ἑωρακότες τινὲς Φοίνι- κες πλέοντες ἐν τοῖς ὕδασι φερόμενον ἀναλαβόντες ἤγαγον ἐν Κρήτῃ 4. ἐδεξιωθη ex Malala p.117,18. ut vidit Buttm. collata Malalae nar- correctum. ἐδείχθη P., quod ἐδέχθη ratione p. 118, 1. ἡ δὲ ταύτης αδελφὴ esse posse monet Buttm. Καλυψὼ διαφθονουμένη αὐτῇ ἔχθραν εἰχε 6. ἀνούσιον Buttm. ἄνουσον P. πρὸς αὐτὴν μεγάλην etc. 9. Latet in mendosis hisce, διά- 24. Νεκυοπομπὸν] νεοποντὸν P. Cor- φορον sive ἐχθοὰν eam uisse sorori, rectum ex Malala p. 121, 8. πρὸς Ἰδομενέα γυμνόν. ὃν ἑωρακὼς Ἰδομενεὺς ὑπεδέξατο καὶ κρατή- σας τὴν ὥραν τοῦ χειμῶνος ἐξέπεμψεν αὐτὸν πρὸς Ἀλκίνουν εἰς Φαιακίαν τὴν νυνὶ λεγομένην Κέρκυραν, δεδωκὼς αὐτῷ ναῦς δύο καὶ ἄνδρας ἐπιλέκτους πεντήκοντα. παραλαβὼν οὖν τοῦτον Ἀλκίνους ὁ βασιλεὺς καὶ θεραπεύσας αὐτὸν πέμπει πρότερον κατασκόπους εἰς Ἰθάκην ἐν σχήματι πραγματείας ὀφείλοντας τὰ περὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ τὴν γυναῖκα μαθεῖν. οἱ δὲ γνόντες τὰ περὶ τούτων ἐπανῆλθον πρὸς Ὀδυσσέα εἰς Φαιακίαν καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ πάντα. συμπαρα- λαβὼν οὖν Ὀδυσσεὺς ναῦν παρʼ Ἀλκίνου μετὰ πλειόνων στρατιωτῶν καταλαμβάνει τὴν Ἰθάκην. καὶ τοῖς μνηστῆρσιν ἐπελθὼν ἐν τῷ ἰδίῳ οἴκῳ εὐωχουμένοις ἄπαντας ἀνεῖλε, καὶ καθάρας τὸν οἶκον ἐκ τῶν ἐπιβουλευμάτων αὐτῷ δόλον ἀνακτᾶται καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν γυναῖκα. καὶ βιώσας χρόνους πολλοὺς ὑπὸ τοῦ ἰδίου παιδὸς Τηλε- γόνου τοῦ ἀπὸ τῆς Κίρκης αὐτῷ γενομένου καταλύει τὸν βίον. τὸν γὰρ ἀπὸ τοῦ υἱοῦ θάνατον ἔκ τινων μαντευμάτων ἐλπίζων, τὸν Τη- λέμαχον ἐφυλάττετο καὶ συνεῖναι αὐτῷ παρῃτεῖτο. ὅτε οὖν ὁ Τηλέ- γονος τὴν Ἰθάκην κατέλαβε καὶ ἑαυτὸν τῷ πατρὶ κατεμήνυε μὴ προσδεχομένων αὐτὸν τῶν φυλάκων κἀντεῦθεν κραυγῆς γενομένης ὡς ἔτι νυκτὸς οὔσης, νομίσας Ὀδυσσεὺς τὸν Τηλέμαχον εἶναι, ἀνίστα- ται μετὰ ξίφους. καὶ συμπεσὼν Τηλεγόνῳ πλήττεται ὑπʼ αὐτοῦ τῷ κέντρῳ τῆς τρυγόνος. καὶ τούτῳ τῷ τρόπῳ Ὀδυσσεὺς ἀναιρεῖται. μαθὼν οὖν Τηλέγονος ὅτι τὸν πατέρα ἀνεῖλε πενθήσας αὐτὸν πικρῶς ἀνεχώρησε τῆς Ἰθάκης.

9. ναῦν παρʼ addidit Buttm. tere nolui. BUTTM. Idem argu- 12. δόλον] Corruptum. mentum post scholion ad ψ, 310. 23. Sequitur in cod. Palat. aliud, edidit Maius ex codicibus Ambro- et justum quidem argumentum sianis duobus (altero Q, altero E. Odysseæ, quod exhibitum etiam a 81., qui diversus est a, E. 89. quo Clarkio ante Odysseam, cum ad in scholiis usi sumus) cum imme- verbum transcriptum sit e Tzetzæ morabili scripturæ diversitate. Comm. ad Lycophr. S18., hic repe-

ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑΝ.

Α. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

ΘΕΩΝ ἀγορὰ γίνεται περὶ τοῦ τὸν Ὀδυσσέα εἰς Ἰθάκην πεμφθῆ- ναι ἀπὸ τῆς Καλυψοῦς νήσου· μεθʼ ἣν ἡ Ἀθηνᾶ εἰς Ἰθάκην παρα- γίνεται πρὸς Τηλέμαχον ὁμοιωθεῖσα Μέντῃ βασιλεῖ Ταφίων. γινο- μένης δʼ ὁμιλίας παραινέσασα ἡ Ἀθηνᾶ Τηλεμάχῳ παραγενέσθαι διὰ τὴν τοῦ πατρὸς ζήτησιν ἐς Πύλον μὲν πρὸς Νέστορα, εἰς Σπάρ- την δὲ πρὸς Μενέλαον, ἀπαίρει ἔμφασιν δοῦσα ὡς θεὸς εἴη. καὶ τῶν μνηστήρων γίνεται εὐωχία. M.P.V.

ΑΛΛΩΣ.

Ἡμέρᾳ ἐν ᾖ θεῶν ἀγορὰ, Ποσειδῶνος ἐν Αἰθιοπίᾳ ὄντος, Ἀθηνᾶ Διὸς ἐπιτρέψαντος εἰς Ἰθάκην κατελθοῦσα ὁμοιοῦται Μέντῃ Ταφίων βασιλεῖ, καὶ ξενισθεῖσα παρὰ Τηλεμάχῳ παρορμᾷ αὐτὸν κατὰ τῶν μνηστήρων· καὶ ὑποτίθεται αὐτὸν διαπλεῦσαι εἰς Πύλον πρὸς Νέ. στορα, κἀκεῖθεν εἰς Σπάρτην πρὸς Μενέλαον. καὶ αὕτη ἀφανὴς γί- νεται τοῖς μνηστῆρσι· Τηλέμαχος δὲ ἑσπέρου γενομένου εἰς ὕπνον ἐτράπη. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ἀπὸ τῆς ἐναγωνίου καὶ πολεμικῆς Ἰλιάδος ἐπὶ τὴν ἠθικὴν μετα- βῶμεν Ὀδύσσειαν· οὐδὲ γὰρ αὕτη τελείως ἀφιλοσόφητος. αὐτίκα τοίνυν ἐν ἀρχῇ τὴν Διὸς Ἀθηνᾶν ὑπὸ Διὸς ἀποστελλομένην εὑρίσκο- μεν εὐλόγως, ἐπειδὴ ἐκ τῆς ἄγαν νεότητος ἤδη τὴν εἰκοσιετῆ ἡλι- κίαν ὑπερκύπτων μετέβαινεν εἰς ἄνδρας καί τις αὐτὸν ὑπέδραμε τῶν γινομένων λογισμὸς ὡς οὐκέτι χρὴ διακαρτερεῖν ἐπὶ τετραετῆ τῶν 5—11. Habet hoc argumentum 6. ἡ Ἀθηνᾶ Eustathius. ἡ om. Eustathius p. 1380. Similis argu- M.P.V. menti expositio est in scholio ad 12. ΑΛΛΩΣ hic et alibi Argumen- tis præfixi ut diversa distinguerem. μνηστήρων ἀσωτίαν. τοῦτον τοίνυν τὸν ἀθροιζόμενον τῷ Τηλεμάχῳ λογισμὸν Ἀθηνᾶς ἐπιφάνειαν ἠλληγόρησεν. ὁμοιωθεῖσα γὰρ γέροντι ἥκει. E.

1. Εἰπέ μοι ἄνδρα, Μοῦσα, τὸν πλανηθέντα μετὰ τὸ πορθῆσαι τὴν Τροίαν καὶ ἐκ τῆς τοιαύτης πλάνης ἰδόντα ἄστεα πολλὰ, καὶ νοῦν ἔχοντα ἐκ τοῦ ὁμιλῆσαι ἀλλοδαποῖς ἀνθρώποις. ἃ γὰρ εἶχον ἐκεῖνοι πολιτευόμενοι, ταῦθʼ οὗτος τῇ πείρᾳ μαθὼν νοῦν γνῶναι λέγεται. νοῦν γὰρ ἐνταῦθα τὴν πεῖραν νοητέον. ἔγνω οὖν νοῦν, ἀντὶ τοῦ ἐμπορι- κὴν γνῶσιν εἶχεν. Ε.

ἄνδρα μοι] ἔδει μὲν ἐν τῷ ἄνδρα δύο εἶναι ὀξείας, ὡς τὸ “ἄνδρά τε καὶ οἶκον,” ἀλλʼ ἐφυλάξατο ὁ Ἀρίσταρχος διὰ τὸ μὴ ἐν τῇ εἰσβολῇ τῶν λέξεων κακοφωνίαν ποιῆσαι. M.S.

ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα] γελοῖοι οἱ τὸ “ἄνδρα μοι” ἀνδρεῖον ἀκούοντες. ἔσται γὰρ, ἀνδρεῖον καὶ πολύτροπον ἔννεπε. τὰ γὰρ ἐπί- θετα πρὸς τὰ κύρια ἢ προσηγορικὰ τάττεται. τὸ οὖν ἄνδρα κυρίως παρʼ αὐτῷ τίθεται, τὸν ἀντιτιθέμενον τῇ γυναικὶ, ὥσπερ ὁ ἄρρην, ὥς ποτε ἔφη “ἀνὴρ ἠὲ γυνή·” “ἥτʼ ἐπὶ τύμβῳ ἀνέρος ἑστήκει τεθνειῶτος ἠὲ γυναικός” (Il. ρ, 434.) καὶ “ἆνερ, ἀπʼ αἰῶνος νέος ὤλο” (Il. ω, 725.), καὶ “ὅς γε μετʼ ἀνδρῶν ἵζει ἀριθμῷ” (Od. λ, 449.), καὶ τὸ “ἄνδρα γέροντα” (Od. σ, 53.). ὡσεὶ ἔφη ἄρρενα γέροντα· καὶ “ῥεῖα λαθὼν φύλακας ἀνδρῶν δμῶάς τε γυναῖκαςʼ (Il ι, 477.), καὶ συγκριτικῶς ὡς πρὸς τὰς γυναῖκας· αὐτὸς γὰρ ἔφη “ οὐ γάρ πω τοῖον εἶδον βροτὸν ὀφθαλμοῖσιν οὔτʼ ἄνδρα οὔτε γυναῖκα” (Od. ζ, 160.), καὶ ἀνδροτὴς δὲ ἡ τοῦ ἀνδρὸς δύναμις ἡ ποιοῦσα “ἀνδροτῆτα 10—12. ἔδει—ποιῆσαι] Sic M. quoad sensum permista sunt: me- In S. est ἔδει μὲν ἄνδρα μετὰ ὀξείας lius habet schol. sq. BUTTM. εἶναι, τὸ “ἄνδρά τε οἰκον,ʼ ὰλλ’ ἐδέξατο 16. ἀντιτιθέμενον] ἀντιθέμενον Q. ὁ Ἀρίσταρχος διὰ τὸ μὴ ἐν τῇ συμβολῇ 17. ἠὲ] εἴ, οὐ p. 9, 7. Est ἀνὴρ τῶν λέξεων κακοηχίαν ποιῆσαι. Chœ- οὐδὲ γυνή ex Il. ω, 707. roboscus p. 20, 10. ed. Gaisf. καὶ ἑστήκει] ἔστηκε R. εὐλόγως εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς Ὀδυσσείας ὁ 18. νέος ὤλεο] νέος ὤχετο H. ὤχετο Ἀρίσταρχος οὐκ ἠβουλήθη δοῦναι εἰς τὸ νέος ceteri. Correxi ex Homero. “ἄνδρα μοι” δόο ὀξείας, ἀλλὰ μίαν εἰς 20. τὸ ἄνδρα Buttm. Libri τὸν τὸ AN, φάσκων “ἐν ἀρχῇ ποιήσεως ἄνδρα. παράλογον οὐ μὴ ποιήσω.ʼ 23. τοῖον εἶδον] Legitur nunc τοι- 15. ἢ addidi ex R. οῦτον ἴδον. τάττεται] Hoc vult. Si ἄνδρα 24. ἀνδροτὴς—ἀνδροτῆτα enotatum hic esset instar epitheti, aliud de- ex R. Scribebatur ἀνδρότης—ἀνδρό- sideraretur substantivum. Cf. schol. τητα. Veram scripturam ἁδροτῆτα sq. Quae hic sequuntur pessime esse hodie constat. καὶ ἥβην” (Il. χ, 363.). ἐπʼ ἄλλων γὰρ τῶν μὴ σωζόντων ἔξιν φησὶ “κτενέει δέ με γυμνὸν ἐόντα αὔτως ὥστε γυναῖκα” (Il. χ, 124.). οὐχ ὡς ἄνδρα καὶ ἄρρενα, ὥσπερ ἐν ἄλλοις, “Ἀχαΐδες, οὐκέτʼ Ἀχαιοί” (Il. β, 235.) καὶ “μή σʼ ἀπογυμνωθέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα θείη” (Od. κ, 301.), μή σε θηλύνῃ. H.M.Q.R.

ἀνὴρ σημαίνει τέτταρα, τὸν φύσει, ἤτοι τὸν ἀντιτιθέμενον γυναικὶ, ὥς ποτε ἔφη “ἀνὴρ εἶ, οὐ γυνή” καὶ “μή σʼ ἀπογυμνωθέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα θείη.” οὐ γὰρ εὑρίσκεται δύο ἐπίθετα ἄνευ κυρίου ἢ προση- γορικοῦ. δηλοῖ δὲ καὶ τὸν ἀνδρεῖον, ὡς τὸ “ἀνδρὸς ἀκοντίσαντος” (Il. δ, 498.)· ἢ καὶ τὸν ἀνδρὸς ἡλικίαν ἔχοντα, ὡς τὸ, “ὅπου νῦν γε μετʼ ἀνδρῶν ἵζῃ ἀριθμῷ·” καὶ τὸν γήμαντα, ὡς τὸ, “ἄνδρα ᾧ ἔδοσάν με πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ” ( Il. τ, 291.)· καὶ τὸν φύσει, ὡς τὸ “ἄνδρες κίκλησκον καλλίζωνοί τε γυναῖκες” (Il. η, 139.). ἀνὴρ δὲ γέ- γονε παρὰ τὸ ἀνύειν δύνασθαι, γυνὴ παρὰ τὸ γεννᾶν, ἄρσην παρὰ τὸ ἀρόσαι. E.Q.

Ἀπορία. πολύτροπον] οὐκ ἐπαινεῖν φησιν Ἀντισθένης Ὅμηρον τὸν Ὀδυσσέα μᾶλλον ἢ ψέγειν, λέγοντα αὐτὸν πολύτροπον. οὐκ οὖν τὸν Ἀχιλλέα καὶ τὸν Αἴαντα πολυτρόπους πεποιηκέναι, ἀλλʼ ἀπλοῦς καὶ γεννάδας· οὐδὲ τὸν Νέστορα τὸν σοφὸν οὐ μὰ Δία δόλιον καὶ πα- λίμβολον τὸ ἦθος, ἀλλʼ ἀπλῶς τε Ἀγαμέμνονι συνόντα καὶ τοῖς ἄλ- λοις ἅπασι, καὶ εἰς τὸ στρατόπεδον εἴ τι ἀγαθὸν εἶχε συμβουλεύ- οντα καὶ οὐκ ἀποκρυπτόμενον τοσοῦτον ἀπεῖχε τοιοῦτον τρόπον ἀποδέ- χεσθαι ὁ Ἀχιλλεὺς ὡς ἐχθρὸν ἡγεῖσθαι ὁμοίως τῷ θανάτῳ ἐκεῖνον “ὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθει ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ” (Il. ι, 313.).

Λύσις. λύων οὖν ὁ Ἀντισθένης φησὶ, Τί οὖν; ἆρά γε πονηρὸς ὁ Ὀδυσσεὺς ὅτι πολύτροπος ἐκλήθη; καὶ μὴν διότι σοφὸς οὕτως οὐ- 4. κακὸν addidi ex H. tur excerpta sunt ea quæ leguntur 6. ἀντιτιθέμενον] ἀντιθέμενον E.Q. ad h. l. et ad ε, 211. η, 257. ι, 52 Correctum ex scholio superiore. BUTTM. De Antisthene, v. Ebert. Pars hujus scholii, ἀνὴρ, νῦν τὸν φύ- Diss. Sicul. 1. p. 125 128. σεῖ· οὐ γὰρ εὑρίσκεται— καλλίζωνοί τε 17. οὐκ οὖν] οὔκουν R. γυναῖκες est etiam in V. 22. ἀποκρυπτόμενον] ἀποκρινόμενον Q. 7. εἰ, οὐ] Vid. ad p. 8, 17. τοιοῦτον] τοῦτον τοιοῦτον H. 16. Ἀντισθένης] Antisthenes in- 24. εἴπῃ] βάζει H. ter multa quae Homerum spectan- 25. λύων] λέγων Q. tia scripsit, aliquot etiam libellos 26. ἐκλήθη] ἐρρέθη H. soli Odysseæ et Ulyssi atque ejus μὴν H. μὴ ceteri. ingenio explicando destinaverat. αὐτὸν προσείρηκε] αὐτὸν προείρηκε R. Vid. Diog. 6, 15—17. Ex his igi- πρὸς αὐτὸν εἴρηκε H. τὸν προσείρηκε. μήποτε οὖν ὁ τρόπος τὸ μέν τι σημαίνει τὸ ἦθος, τὸ δέ τι σημαίνει τὴν τοῦ λόγου χρῆσιν; εὔτροπος γὰρ ἀνὴρ ὁ τὸ ἦθος ἔχων εἰς τὸ εὖ τετραμμένον· τρόποι δὲ λόγων αἱ ποιαὶ πλάσεις. κέχρηται τῷ τρόπῳ καὶ ἐπὶ φωνῆς καὶ ἐπὶ μελῶν ἐξαλλαγῆς, ὡς ἐπὶ τῆς ἀηδόνος, “ἤτε θαμὰ τροπῶσα χέει πολυηχέα φωνήν” (Od. τ, 521.). εἰ δὲ οἱ σοφοὶ δεινοί εἰσι διαλέγεσθαι, καὶ ἐπίστανται τὸ αὐτὸ νόημα κατὰ πολλοὺς λέγειν τρόπους· ἐπιστάμενοι δὲ πολλοὺς τρόπους λόγων περὶ τοῦ αὐτοῦ πολύτροποι ἂν εἶεν. εἰ δὲ οἱ σοφοὶ καὶ ἀγαθοί εἰσι, διὰ τοῦτό φησι τὸν Ὀδυσσέα Ὅμηρος σοφὸν ὄντα πο- λύτροπον εἶναι, ὅτι δὴ τοῖς ἀνθρώποις ἠπίστατο πολλοῖς τρόποις συν- εῖναι. οὕτω καὶ Πυθαγόρας λέγεται πρὸς παῖδας ἀξιωθεὶς ποιήσα- σθαι λόγους διαθεῖναι πρὸς αὐτοὺς λόγους παιδικοὺς, καὶ πρὸς γυναῖ- κας γυναιξὶν ἁρμοδίους, καὶ πρὸς ἄρχοντας ἀρχοντικοὺς, καὶ πρὸς ἐφήβους ἐφηβικούς. τὸν γὰρ ἑκάστοις πρόσφορον τρόπον τῆς σο- φίας ἐξευρίσκειν σοφίας ἐστίν· ἀμαθίας δὲ τὸ πρὸς τοὺς ἀνομοίως 2. τὴν τοῦ λόγου H. τὴν τοῦ om. scholii (inde ab verbis κέχρηται τῷ ceteri. τρόπῳ usque ad τὸ μονότροπον) præ- ἀνὴρ addidi ex H. scripto Πορφυρίου nomine inter secho- 3. τρόποι δὲ λόγων H. τρόπου δὲ lia Iliadis libri decimi relata est in codice Leidensi Vossiano apud λόγου ceteri. αἱ ποιαὶ Buttmannus. αἴτιοι αἱ li. Valcken. Anim. ad Ammon. P. 243. nonnulla cum scripturæ di- 4. τῷ τρόπῶ] τῷ τρωπῶ Porsonus, versitate, quam sigla “Leid.” no- quod nec necessarium nec proba- tatam apponimus. bile, quum verbum τρωπῶ in ante- ὡς Porsonus. καὶ ὡς Leid. καὶ cedenibus non sit memoratum et ceteri. verba κέχρηται τῷ τρόπῳ καῖ—ma- 5. τροπῶσα] τραπῶσα Leid. nifesto referantur ad superiora πολυηχέα φωνήν] μελιηδέα γῆρυν μήποτε οὖν ὁ τρόπος—. Gramma- ἀοιδήν Leid. quæ ex. μελιηδέα γῆρυν ticus postquam duplicem voca. et μελίγηρυν ἀοιδήν memoriæ errore buli τρόπος usum explicuit, ad ter- confusa esse vidit Porsonus. tium transit, quem exemplo verbi 6. καὶ ἐπίστανται] ἐπίστανται καὶ τροπῶ (nam sic grammatici sæpe Buttm. scripserunt pro τρωπῶ) ab τρόπος 7. λέγειν τρόπους] τρόπους λέγειν H. derivandi probat. Quod verbum Leid. explicando adjectivo πολύτροπος alio 8. τοῦ αὐτοῦ H. Leid. τοῦ om. modo adhibet Eustath. p. 1381, ceteri. 45. ὅτι δὲ τὸ πολύτροπον ἐπαινουμένην πολύτροποι] πολλοὶ τρόποι Leid. τινὰ σημαίνει καὶ πολυειδῆ ἐνέργειαν εὶ δὲ οἱ σοφοὶ H. εἰ δὲ σοφοὶ R. δηλοῖ καὶ τὸ περὶ ἀηδόνος ὑπὸ τοῦ ποιη- Leid. οἱ δὲ σοφοὶ ceteri. τοῦ λεχθὲν, τὸ “τροπῶσα χέει πολυηχέα 13. ἄρχοντας] τοὺς ἄρχοντας Leid. φωνήν.” ἐν γὰρ τῷ “ τροπῶσα πολυη- 14. σοφίας ἐστίν om. H. Leid., de χέα φωνήν” πολύτροπον εἰς ᾠδῂν τὴν quo recte judicat Buttrmannus ἀηδόνα φησίν. Ceterum pars hujus “ Omissa hic vides verba nostri ἔχοντας τῷ τοῦ λόγου χρῆσθαι μονοτρόπῳ. ἔχειν δὲ τοῦτον καὶ τὴν ἰατρικὴν ἐν τῇ τῆς τέχνης κατορθώσει, ἠσκηκυίας τῆς θεραπείας τὸ πολύπροπον διὰ τὴν τῶν θεραπευομένων ποικίλην σύστασιν. τρόπος μὲν οὖν τὸ παλίμβολον, τὸ τοῦ ἤθους πολυμετάβολον. λόγου δὲ πο- λυτροπία καὶ χρῆσις ποικίλη λόγου εἰς ποικίλας ἀκοὰς μονοτροπία γίνεται. ἓν γὰρ τὸ ἑκάστῳ οἰκεῖον. διὸ καὶ τὸ ἁρμόδιον ἑκάστῳ τὴν ποικιλίαν τοῦ λόγου εἰς ἓν συναγείρει τὸ ἑκάστῳ πρόσφορον. τὸ δʼ αὖ μονοειδὲς ἀνάρμοστον τὸν πρὸς ἀκοὰς διαφόρους πολύτροπον ποιεῖ τὸν ὑπὸ πολλῶν ἀπόβλητον ὡς αὐτοῖς ἀπόβλητον λόγον. H.M.Q.R.

πολύτροπον] πολλῶν τρόπων ἔμπειρον ἢ ἐπὶ πολλὰ τρέποντα τὴν διάνοιαν. P.

2. ἱερὸν πτολίεθρον] διὰ τὸ κτισθῆναι ὑπὸ θεῶν. ἢ διὰ τὴν πρὸς Δία εὐσέβειαν. E.V. ἢ πᾶν τὸ τινὸς περιεκτικὸν καὶ φυλακτικὸν ἱεροῦ τῶν θεῶν. E.

ἔπερσε] διὰ τί Ὅμηρος οὐ τὸν Ἀχιλλέα ὀνομάζει, ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα πτολίπορθον, καὶ ταῦτα πόλεις ἀπείρους τοῦ Ἀχιλλέως πορθήσαντος; καὶ λέγομεν, ἐπεὶ ὁ Ἀχιλλεὺς πολίδριά τινα ἐπέσχεν, ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς διὰ τῆς οἰκείας φρονήσεως τὴν περίφημον Τροίαν ἐπόρθησε, διʼ ἣν οἱ Ἕλληνες πολλῆς κακοπαθείας μετέσχηκαν κατα- scholii, σοφίας ἐστίν, quæ tamen ab- illum Iliadis versum (qui non est esse non possunt: nam quod apud 308. πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦ, ut vide- Valckenarium post τρόπον incisum batur Valckenario, sed 500. παρα- est, ut ἐστί intelligatur ad τῆς σο- τρωπῶσʼ ἄνθρωποι, ut monuit Porso- φίας, id mihi quidem non satisfa- nus) explicandum facere. Sed ho- cit; quamvis idem hæream in re- mo ineptus qui subsistere poterat petito illo σοφίας, pro quo priori in allato Odysseæ versu τ. 521. loco aut τοῦ λίγου oportuit aut ni- multa etiam e proximis quasi som- hil” nolentus allevit donec experrectus P. 10. l. 15. ἀμαθίας δὲ τὸ πρὸς tandem finem exscribendi itidem τοὺς ἀνομοίως ἔχοντας τῷ τοῦ λόγου sine ratione fecit. BUTTM. χρῆσθαι μονοτρόπῳ H. Legebatur ἀ- ἔχειν δὲ τοῦτον—] Hæc non inte- μαθίας δὲ εἶναι τὸ πρὸς τοὺς ἀνομοίους gra esse animadvertit Buttm. ἐντυγχάνοντα τοῦ λόγου τὸ μονότροπον 3. ποικίλην H. Legebatur ποικιλίας. consentiente Leid., in qua scrip- 4. πολυμετάβολον] τὸ πολυμετάβο- tura desideratur infinitivus quocum λον R. construatur ἐντυγχάνοντα. 5. ποικίλη H. R. Legebatur ποι- 1. ἔχειν δὲ—ἀπόβλητονσλόγον] Hæc κίλου. tam necessario cum praecedentibus 6. τὸ ἑκάστῳ R. Legebatur τῷ cohærent, ut facile appareat illo- ἑκάστῳ. rum ad Iliadem scholiorum com- 7. τὸ ἑκάστῳ correxi pro τὸν ἐκά- pilatorem e scholio ad Od. α, 1. στου. sumpsisse quæ sibi viderentur ad 12. κτισθῆναι E. τετειχίσθαι V. σχεῖν αὐτὴν θέλοντες, διὰ τοῦτο οὐ τὸν Ἀχιλλέα, ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέα ὀνομάζει πτολίπορθον. E.

3. νόον ἔγνω] Ζηνόδοτος “νόμον ἔγνω” φησίν. ἄμεινον δὲ τὸ νόον διʼ ὧν Ὀδυσσεὺς αὐτὸς εἰσάγεται λέγων (Od. ζ, 121.) “ἠὲ φιλό- ξεινοι, καί σφιν νόος ἐστὶ θεουδής.” M.

νόον ἔγνω] νοῦς τριχῶς λέγεται, θεωρητικὸς, φυσικὸς, πραγματι- κός. θεωρητικὸς, ὡς ὅταν ὁ φιλόσοφος τὴν τῶν ὄντων γνῶσιν περι- σκοπῇ· φυσικὸς, ὡς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπίσης νοῦν ἔχομεν· πρακτικὸς, ὡς ὅταν τις ἰδὼν πολλὰς πόλεις καὶ χώρας κἀκείνων γενόμενος ἔμ- πειρος ἐξ ἐκείνων γνῶσιν συνάξῃ. ἐκ γὰρ τῆς ἐμπειρίας ἡ γνῶσις συνάγεται. E.

4. ὃν κατὰ θυμόν] ἐνταῦθα στικτέον εἰς τὸ ἄλγεα, εἶτα “ὃν κατὰ θυμὸν ἀρνύμενος.” Q.S.V. τὸ ἐφʼ ἑαυτῷ περιποιῶν καὶ σώζων ἑαυ- τὸν καὶ τοὺς ἑταίρους. ἢ ἀντικαταλλασσόμενος τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν καὶ τὴν εἰς τὸν οἶκον τιμωρίαν ὑπὲρ τῶν ἑταίρων· οἷον αὐτὸς ἀπολέ- σθαι θέλων ἵνα σώσῃ τοὺς ἑταίρους. διαληπτέον δὲ ἐπὶ τὸ νόστον. ἀρνύμενος] ἀντικαταλλάσσων, ἀντιδιδοὺς τὰ ἄλγεα διὰ τὴν ἣν ψυχὴν καὶ διὰ τὸν νόστον τῶν ἑταίρων. ἢ ἀντιδιδοὺς τὴν οἰκείαν ψυ- χὴν διὰ τὸν νόστον, ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τοῦ νόστου, τῶν ἑταίρων, οἷον αὐτὸς ἀπολέσθαι. B. ἀντιποιούμενος, ἀντικαταλλασσόμενος καὶ περιποι- ούμενος. P.

8. οἳ κατὰ βοῦς] μυθικῶς μὲν λέγει ὅτι οἱ τοῦ Ὀδυσσέως ἑταῖροι τὰς βοῦς τοῦ Ἠλίου ἔφαγον καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐδυνήθησαν ὑποστρέψαι εἰς τὰς οἰκίας αὐτῶν· ἀλληγορικῶς δὲ βοῦς Ἠλίου τὰς ἡμέρας νοεῖ, ἃς οἱ τοῦ Ὀδυσσέως φίλοι κακῶς διεβίβασαν, ὕστερον δὴ θελή- σαντες ὑποστρέψαι πρὸς τὰς οἰκίας αὐτῶν. E.

ἐμνήσθη τούτων, ἐπεὶ ἐκ προαιρέσεως ἀδικήσαντες ἀπώλοντο. V.

Ὑπερίονος] ἐπιθετικῶς τοῦ ἡλίου, ἀπὸ τοῦ ὑπὲρ ἡμᾶς ἰέναι. Ἡσίοδος δὲ Ὑπερίονος αὐτὸν ἐγενεαλόγησεν. V.

Ἀπορία. διὰ τί μιᾶς ὑφʼ Ἡλίου νεὼς ἀπολωλυίας, ἕνδεκα δὲ παρὰ Λαιστρυγόσιν, ὁ ποιητὴς ἔφη 12. ἄλγεα om. Q. V. cios. BUTTM. 25. ἀλληγορικῷ.] Conf. schol. ad εἶτα om. Q. 13. τὸ ἐφʼ ἐαυτῷ] H. e. quantum μ, 353- quidem in ipso erat: ne videlicet 26. δὴ Buttm. pro δέ. objiciatur, non servasse illum so- 30. Ἡσίοδος] Theog. 374. οἲ κατὰ βοῦς ὑπερίονος Ἠελίοιο ἤσθιον, αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ, ὡς δὴ πάντων ὑφʼ Ἠλίου ἀπολωλότων. φαμὲν οὖν ὅτι ἑταῖροι ἧσαν μὲν πάντες οἱ ἐπανιόντες ἐξ Ἰλίου μετὰ Ὀδυσσέως, ἰδίως δὲ οἱ συμ- πλέοντες αὐτῷ ἐν τῇ αὐτῇ νηΐ καὶ ἡ μὲν σπουδὴ ὑπὲρ τῆς πάντων σωτηρίας, δυνατὴ δὲ μᾶλλον ἡ τῶν ἐν τῇ αὐτῇ νηὶ συμπλεόντων. καὶ γὰρ κατὰ τὴν παροιμίαν “ κοινὴ ναῦς κοινὴ σωτηρία,” ἀλλʼ οὐκέτι κοιναὶ νῆες καὶ κοιναὶ σωτηρίαι. τὸ γοῦν πολλλὰ δʼ ὄγʼ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμὸν, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων, ἰδίως τῶν ἐν τῇ Ὀδυσσέως νηῒ δηλοῖ. ὧν καὶ μάλιστα ὡς ἂν σὺν αὐτῷ ὄντων τῆς σωτηρίας φροντίζειν ἐδύνατο, ἐπεὶ τοῦ μόνον εἰς οἶκον ἀνακομισθῆναι τὸν Ὀδυσσέα αἴτιος γέγονεν ὁ Ἥλιος, τοὺς περιλειπομένους ἀποκτείνας. ὥσπερ οὖν εἴ τις λέγει τοῦ τοὺς Τρῶας ἀπολέσθαι αἴτιον Ὀδυσσέα γενέσθαι τὰ περὶ τὸν ἵππον μηχανητ σάμενον, καίτοι τῶν πλείστων προαπολωλότων ὑπὸ Ἀχιλλέως, Νε- οπτολέμου, Αἴαντος καὶ τῶν λοιπῶν ἀριστέων (ὁ γὰρ τὴν πρᾶξιν τελεώσας ἐπώνυμος τοῦ παντὸς ἔργου γίνεται), οὕτως κἀνταῦθα αἰ- τίου τοῦ μόνον ὑποστρέψαι τὸν Ὀδυσσέα γεγονότος Ἡλίου δικαίως εἶπεν “αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ. . . . . ἔπειτα οὐ πάντων διʼ ἀβουλίας ἀπολωλότων, ἀλλὰ τῶν μὲν διὰ δυστυχίας, ὥσπερ οἱ εἰς τοὺς Κίκονας ἐμπεσόντες, ἢ εἰς τὸν Κύκλωπα, ἢ εἰς τοὺς Λαιστρυγόνας, ἢ εἰς τὴν Σκύλλαν, τῶν δὲ διʼ ἀβουλίαν, ὥσπερ μόνοι εὑρίσκονται οἱ εἰς τὸν Ἥλιον ἀκουσίως ἀσεβεῖν ἑλόμενοι, τὸν Ὀδυσσέα σαφῶς φάναι ὅτι ὑπὲρ τούτων μάλιστα ἐσπούδασεν, ὑπὲρ τῶν μὴ ἔξωθεν αἰτίας ἀπολεσθέντων, ἀλλὰ τῶν σωθέντων ἂν, εἰ μὴ ἄφρονες ἧσαν καὶ παραίτιοι αὑτοῖς τοῦ θανάτου. ὡς γὰρ ἑαυτὸν σώ- ζει ἐκ παντὸς τοῦ παρʼ ἑαυτὸν ῥυόμενος θανάτου, οὕτως καὶ τοὺς ἑταί- ρους ἐκ τοῦ παρʼ ἑαυτὸν δύναται μόνος σοφὸς ῥύεσθαι θανάτου, εἰ τὸ παρ’ ἑαυτοὺς αἴτιον μὴ πρόφασιν ἐνδοῦναι πείσειεν· ἀθανάτους δὲ οὕτε σοφία ποιῆσαι ἐπαγγέλλεται οὔθʼ ὁ σοφὸς σώσειεν ἂν ἐκ παντὸς θανά. του, ἀλλʼ ἐκ μόνου ἄρα τοῦ παρὰ τὴν ἡμετέραν αἰτίαν ὑφισταμένου, εἰ πεισθεῖεν αὐτῷ οἱ συνόντες· οὐδὲ γὰρ οὐδὲ τοῦ πεῖσαι ἐκ παντὸς κύριος 3. δὴ correxi pro διά. tot literarum capax quot in ante- 14. εἴ τις λέγει] Aptius ἄν τις λέ- cedente versu literam sunt verborum κἀνταῦθα αἰτίου—Ἡλίου δικαίως. 20. Ante ἔπειτα lacuna est in H. ὁ σοφός. πολλὰ ὁ μὲν ἔπαθεν ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων ἐν τοῖς παρʼ ἑαυτῷ σωστικοῖς ἔργοις τῶν κινδύνων, ἀλλʼ οὐκ ἐν τοῖς μὴ παρʼ ἡμᾶς ἀποβαινόντων. καὶ ὁμοίως ἐν τοῖς παρʼ ἡμᾶς αὐτὸς μὲν ἔσωσεν ἀρετῇ πειθόμενος τοὺς δυνηθέντας ἂν μὴ διὰ τύχην ἔξωθέν τινα καθʼ εἱμαρμένην ἀποθανεῖν, ἐκ δὲ τῆς παρʼ ἑαυτῶν αἰτίας, καίπερ πολλὰ προθυμηθεὶς, οὐκ ἔσωσεν· αὐτοὶ γὰρ σφετέρῃσιν . . . . . . . . . ἤσαν εἰς τὸν Ἥλιον μόνοι ἀσεβήσαντες. ἔδειξεν οὖν ὅτι τῶν συμβαινόντων τὰ μὲν παρὰ τύχην καὶ τὴν ἔξωθεν αἰτίαν, ὥν ὁ σοφὸς οὐ κύριος, τὰ δὲ παρʼ ἡμᾶς καὶ τὴν ἡμετέραν ὁρμὴν, ὧν κρατεῖν οἷός τε ὁ σπουδαῖος. καὶ θανάτου οὖν τοῦ μὲν ἔξωθεν καὶ παρὰ τὴν τύ- χην οὔτʼ ἐφʼ ἑαυτοῦ οὔτʼ ἐηʼ ἄλλου ὁ σπουδαῖος κύριος, τοῦ δὲ παρὰ τὴν ἡμετέραν αἰτίαν ἐκ παντὸς προνοήσεται ὁ σπουδαῖος καὶ ἐφʼ ἑαυτοῦ καὶ ἐπὶ τῶν αὐτῷ διαφερόντων· καὶ περιγενόμενος ἐφʼ ἑαυτοῦ ἀποτακτήσει τὰ πολλὰ ἐπὶ ἄλλων, ὅταν μὴ τὴν αὐτὴν αὐτῷ τῆς φρο- νήσεως ἔχωσιν ἕξιν. ἀκουστέον οὖν τὸ πολλὰ δʼ ὅγʼ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμὸν, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων ἐν τοῖς δυνατοῖς καὶ παρ’ ἡμᾶς τοῦ θανάτου αἰτίοις, ἀλλʼ οὐ μέντοι τοῖς μὴ παρʼ ἡμᾶς αἰτίοις· τῶν γὰρ ἐφʼ ἡμῖν μόνων ὀρεκτικὸς ὁ σπου- δαῖος, καὶ διὰ τοῦτο τῶν ἐξ ἡμῶν αἰτίων θανάτου φυλακτικὸς, ἅλ’ οὐ τῶν ἔξωθεν κατὰ τὴν εἱμαρμένην αἰτίαν ἀποβαινόντων. οὔτε γὰρ πάντων ἀπαξαπλῶς τῶν ἔξωθεν αἴτια, οὔτε πάλιν τὸ ἐφʼ ἡμῶν πάντων κύριον, ἀλλʼ ὧν μὲν τὸ ἐφʼ ἡμῖν, ὧν δὲ κρατεῖ τὰ ἔξωθεν. καὶ τῶν θα- νάτων οἱ μὲν διʼ αἰτίας ἔξωθεν γίνονται, οἱ δὲ διʼ ἡμετέρας ἁμαρτίας, καὶ ἐκ τῆς ἀνοίας τῆς ἡμετέρας ἤρτηνται, ὡς οἵ γε πλεῖστοι τῶν διὰ κακίας εἰς κόλασιν ὑπὸ τοῦ νόμου ἐπαγομένων ἠρτημένοι ἀπʼ αἰτίας τῆς ἐκ τῶν ἑκουσίων ἁμαρτημάτων. H.

10. ἀμόθεν] παρὰ τοῖς Δωριεῦσιν ἔστιν ὄνομα ἀμός ἰσοδυναμοῦν τῷ τίς. καὶ ἀπὸ τούτου γίνεται τὸ ἀμόθεν. δηλοῖ δὲ τὸ ἀπό τινος μέρους τούτων. ἀπὸ δὲ τοῦ ἀμόθεν γίνεται καὶ τὸ οὐδαμόθεν. ἀπὸ δὲ τοῦ ἄμως ἐπιρρήματος γίνεται τὸ ἁμωσγέπως καὶ τὸ οὐδαμῶς. E. ἔστι δὲ ἡ λέξις τῶν Ἀττικῶν ἀμόθεν ἀπὸ μέρους, ὡς καὶ τὸ ἐναντίον οὐδαμόθεν. τὸ δὲ ἀμόν παρὰ τοῖς Ἴωσι τὸν ἕνα δηλοῖ καὶ οὐδαμὸν τὸν οὐδαμινόν. M.

τῶν ἀμόθεν γε] τῶν περὶ τὸν Ὀδυσσέα ὁπόθεν θέλεις πράξεων ἀπό τινος μέρους ἀρξαμένη διηγοῦ ἡμῖν. ἀμόθεν ποθέν. ἔστι λέξις τῶν Ἀττικῶν. ἢ ἀπό τινος μέρους ὁπόθεν θέλεις. S. V.

τῶν—εἰπὲ καὶ ἡμῖν] ὧν σὺ οἶδας, ἵνα καὶ ἡμεῖς γνῶμεν. V.

12. ἔσαν] ἐπορεύθησαν. H.

13. κεχρημένον] ἐπιδεόμενον, χρείαν ἔχοντα. H.

ἠδὲ γυναικός] οἰκείως προσέθηκεν, ἵνα καταφρονήσῃ καὶ θεᾶς ἐρώ- σης. H. V.

14. Καλυψὼ θυγάτηρ ἦν τοῦ Ἄτλαντος. ὄρος δὲ ἦν μέγα, ὅπερ καὶ λέγουσι βαστάζειν κίονας κατέχοντας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. H. Q.

16. περιπλομένων ἐνιαυτῶν] συστρεφομένων, τελεουμένων τῶν χρό- νων, εἰς ἑαυτοὺς ἀνακυκλουμένων. H.

17. ὑπερβατὸν, ἵνα συντάσσηται οἶκόνδε νέεσθαι καὶ ἐν τοῖς ἑαυ- τοῦ φίλοις. H.

18. ἔνθα] τότε. H. V. χρονικὸν ἐπίρρημα καὶ ἐν τόπῳ. V.

20. ἀσπερχὲς μενέαινεν] διόλου ὠργίζετο, ἐχολοῦτο. H.

[21. ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ] Ὀδυσσεὺς δὲ λέγεται παρὰ τὸ ὁδός καὶ τὸ ὕω, τὸ βρέχω. λέγουσι γὰρ ὅτι ἐν τῇ ὁδῷ ἐγεννήθη. ἐγὼ δὲ καὶ Νικόλαος λέγει ὅτι Ὀδυσσεὺς λέγεται παρὰ τὸ ὀδυσσεύω, τὸ μισῶ. οὕτω γὰρ ἐκλήθη διὰ τὸ συμβεβηκὸς, ὡς καὶ ἐκ τῶν ῥαψῳδιῶν ἔξεστι μαθεῖν. Vind. 56.]

22. ἀλλʼ ὁ μὲν Αἰθίοπας] μυθικῶς μέν φασι τὸν Ποσειδῶνα εἰς Ἄἰθίοπας κατὰ καιρὸν ὡρισμένον παραγινόμενον παρʼ ἐκείνων τιμᾶσθαι, ἀλληγορικῶς δὲ Ποσειδῶν λέγεται τὸ ὕδωρ. ἐπεὶ δὲ τὸ ὕδωρ, ἤτοι ὁ ὠκεανός, τὴν πᾶσαν χθόνα κυκλοῖ, καὶ ὅτι ὁ Νεῖλος κατὰ καιρὸν ὡρισμένον ἀρδεύει τὴν τῶν Αἰθιόπων γῆν καὶ αὔξει τὰ δένδρα, κατὰ τοῦτο λέγουσι τὸν Ποσειδῶνα ἤτοι τὸ ὕδωρ τιμᾶσθαι παρʼ αὐτῶν ὡς πολλῶν ἀγαθῶν ἐκείνοις παρεκτικόν. E.

μετεκείαθε] ἡ μετά πρὸς τοὺς Αἰθίοπας. τὸ κει δίφθογγον διὰ τὸ μέτρον. H.

23. διχθὰ δεδαίαται] ἀπὸ μεσημβρίας διερχόμενος ὁ Νεῖλος 1. Addidi τῶν in lemmate et ὧν 15. ex H. adscripsit vide Præfat. p. correxi pro ὡς. 4. προσέθηκεν] προστέθεικεν V. 14. 16. παρὰ τὸ scripsi pro παρὰ ἵνα καταφρονήσῃ] Hoc est, ut ex- τῆς et παρὰ τοῦ. Etymologia inepta, hibeat illum contemnentem—. No- quacum conf. schol. ad v. 75. tandus tironibus hic usus dicendi 15. ἐγεννήθη scripsi pro ἐγενήθη. cum particula ἵνα in hisce scholiis, 26. In P. est γράφεται δίφθογγον e. g. schol. ι, 353. BUTTM. διὰ τὸ μέτρον. 7. De iis quæ Cramerus versui 28. ἀπὸ μεσημβρίας δ. ὁ Ν. διαμερί- διορίζει τοὺς Αἰθίοπας, ἐκ μὲν ἀνατολῆς ἔχων τοὺς Ἰνδοὺς, ἐκ δυσμῶν δὲ νομάδας καὶ Βλέμυας. ἀρέσκει δὲ τῷ Ἀριστάρχῳ παρὰ τοῖς ἀνατολικοῖς Αἰθίοψι διατρίβειν τὸν Ποσειδῶνα ἐκ τοῦ ἐκ Σολύμων φάσκειν αὐτὸν ὁρᾶν τὸν Ὀδυσσέα. M. Αἰθίοπες ἀνατολικοὶ καὶ δυσμικοί. κατοικοῦσι δὲ ἀμφότεροι πρὸς τῷ ὠκεανῷ. τούτου χάριν φησὶν “ἔσχατοι ἀνδρῶν.” E. νενέμηνται, μεμερισμένοι εἰσίν. οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν ἐπʼ ἀνατολάς εἰσιν, οἱ δὲ ἐπὶ δυσμάς. τινὲς δὲ πρὸς τοῦ Νείλου σχίζεσθαι αὐτοὺς λέγουσιν. H.P.Q.V.

27. ἀθρόοι] δασυντέον τὸ α· καὶ πρὸ τέλους ἡ ὀξεῖα, ἐπειδὴ ση- μαίνει ὁμοῦ. H.

28. τοῖσι δέ] ἐν τούτοις δὲ τοῖς θεοῖς. V.

29. ἀμύμονος Αἰγίσθοιο] ἢ τοῦ καλοῦ πρὸ τοῦ μοιχεῦσαι, ἢ τοῦ κατὰ γένος ἀγαθοῦ. H.P.V.

30. τηλεκλυτός] οὗ πόρρω ἡ δόξα διέρχεται. P. V.

ὀξυτονητέον τὸ τηλεκλυτός ὡς ἀγακλυτός. εἰ μὲν πτωτικὸν κατʼ ἀρχὴν συντεθείη, βαρύνεται, ὡς τοξόκλυτος· εἰ δὲ ἄλλο τι τῶν ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν, ὀξύνεται. διὸ σημειούμεθα τὸ ναυσικλυτός ὀξυνόμε- νον· τὸ δὲ δουρικλυτός ἐν παραθέσει ἐστίν. H.Q.

31. ἔπεα πτερόεντα προσηύδα] γράφεται, ἔπεʼ ἀθανάτοισι μετηύδα. H.P.

32. ὦ πόποι] ὦ παπαῖ. ἔστι δὲ ἐπίρρημα σχετλιασμοῦ δηλωτι- κόν. H. V. πόποι οἱ θεοὶ κατὰ τὴν τῶν Δρυόπων φωνήν· καὶ ἐπίρ- ρημα ἀντὶ τοῦ φεῦ. E.

33. ἐξ ἡμέων] ταῦτα οὐ συμφωνεῖ τῇ πάσῃ μυθοποιίᾳ καθʼ ἣν εἰσάγει τοὺς θεοὺς πολλῶν αἰτίους συμφορῶν. δυνατὸν μὲν οὖν λύειν ζεῖ (nam sic scriptum) τοὺς Αἰθίοπας Conf. schol. Il. κ, 109. habet etiam S. 18. ἐν παραθέσει] Vocem ναυσι- 3. ἐκ Σολύμων] Vide ε, 283. et κλυτός non item ut alteram δουρικλυ- compara Eustath. p. 1386, 36 τός dicit esse ἐν παραθέσει, quoniam, 9. δασυντέον] δασυνητέον H. si ita esset, Homeri sermo requi- πρὸ τέλους ἡ ὁξεῖα]Cf.sct.ad β,185. reret νηυσὶ κλυτός. Vid. schol. 39. ἐπειδὴ σημαίνει τὸ ὁμοῦ] Vide Pier- Sed ipsa grammaticorum de hac sonum ad Mœrin p. 19. Sed hanc re qualiacunque praecepta neque regulam parum constanter ser- ex hoc scholio neque ex illo extri- vasse videntur antiqui; dixere enim care valeo. Conf. ad ζ, 22. et quæ ἄλοχος et ἀδελφός cum leni. Alibi scripsi in Lexil. I. 24. 9. BUTTM. taιmen (ad δ,405.) rem repetit scho- 21. παπαῖ] παπαί H. V. liastes. PORS. σχετλιασμοῦ δηλωτικόν] σχετλιαστι- 16. ὡς τοξόκλυτος addidi ex H. κόν H. τῷ προσώπῳ διὰ τὸ τότε μὲν τὸν ποιητὴν λέγειν, νῦν δὲ τὸν Δία. μᾶλλον δʼ ἂν τῇ λέξει λύοιτο· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν· ὡς καὶ τῶν θεῶν αἰτίων, οὐ μὴν ἀπάντων γε, καθάπερ οἱ ἄνθρωποι νομίζουσι. Q.

οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ] σημειοῦται Ἀρίσταρχος λέγων τὸν καί σύνδεσμον περιττεύειν. H.M.Q.

οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν] τὸ ἑξῆς, οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν ἀτασθαλίαις, ὅ ἐστι ταῖς ἑαυτῶν, ἐν ἴσῳ τῷ αὐτοὶ αἴτιοί εἰσιν. οἱ δὲ περισσὸν τὸν καί σύνδεσμον· ἢ στικτέον, οἱ δέ. V.

34. ὑπὲρ μόρον] οὐ σύνθετον τὸ ὑπὲρ μόρον. μόρον δὲ τὴν μοῖραν. “ἦ ῥα καὶ σὺ κακὸν μόρον ἠγηλάζεις” (Od. λ, 618.). καὶ πῶς ἀλ- λαχοῦ φησι “μοῖραν δʼ οὔτινά φημι” (Il. ζ, 488.); ῥητέον ὅτι τῆς μοίρας τὸ μέν ἐστι μονότροπον, τὸ δὲ ἀμφίβολον, ὡς ἐν Ἰλιάδι ἀπε- δείξαμεν· ὡς ἐν τῷ “μήτηρ γάρ τέ μέ φησι διχθαδίας κῆρας φερέ- μεν” (Il. ι, 410.) M. Q. ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τὸ πεπρωμένον. Q.

36. γῆμʼ ἄλοχον] γαμήλιος ὢν ὁ θεὸς ἀναγκαίως τῶν γάμων προ- νοεῖται. ἢ τὸ πᾶν προκατεσκεύασται πρὸς τῷ μέλλοντι λεχθῆναι ὑπʼ Ἀθηνᾶς. Q.

38. Ἑρμείαν πέμψαντες] ἔνιοι πέμψαντε γράφουσι δυικῶς, ἢ ἐπὶ τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἥῥᾶς· γαμήλιοι γὰρ οὗτοι· ἢ ἐπὶ θεῶν καὶ θεαι- νῶν· ἢ ἐπὶ Διὸς καὶ τῶν ἄλλων θεῶν. οὕτως δὲ καὶ Ἀριστοφάνης 9. σύνδεσμον om H.Q. qui huic καὶ πῶς ἀλλαχοῦ M. πῶς om. Q. scholio adqungunt verba τὸ δὲ ὑπὲρ 13. ἐστι] οἶδε Q. μόρον (ὑπέρμορον H.) οὐ σύνθετον. ἀπεδείξαμεν] ἀπέδειξεν Q. περιττεύειν] Conf. ad λ, 453. 14. μήτηρ—φερέμεν] μοίρα—φέρε- 10. οὐ σύνθετον τὸ ὐ. μ. om. Q. σθαι M. Habet S., addito μόρον δὲ τὴν μοῖραν, 19. ἔνιοι πέμψαντε γράφουσι δυικῶς sed omissa reliqua acholii parte. M. nisi quod γράφουσι compendio ὑπέρμορον probasse Aristarchum, ὑπὲρ γρ expressum hic ut alibi non raro μόρον vero ὡς δύο μέρη λόγου ὄντα, He- γράφει et γράφουσι et γράφεται. ἐκ- liodorum, qui interpretatus sit ὑπὲρ πέμψαντε (ἐιπέμψατε Q.) δυικῶς γάρ τὸ καθῆκον, annotavit Apollon. Lex. H. Q. s. v. ὑπὲρ μόρον. Conf. etiam schol. 20. ἢ ἐπὶ—ἄλλων θεῶν om. H. Il. β, 155. 21. οὕτως—Ζηνόδοτος] πέμψαντε δμῖ- μόρον δὲ] δὲ om. Q. κῶςἀριστοφάνηςκαὶ ζηνόδοτος H. “πέμ- 11. ἦ ῥὰ καὶ σὺ M. ῥα καὶ γὰρ Q. ψαντε qui scripserunt, ἡμεῖς inter- In loco Homerico nunc est ᾖ τινα pretati sunt ἐγώ καὶ ἄλλοι θεοὶ, ut καὶ σὺ, pro quo scholiasta legisse ψ, 443, scholia ἀποκηδήσαντε φερώ- videri potest ἦ ἄρα καὶ σὺ, ut monet μεθᾳ explicant ἐγώ τε καὶ ὑμεῖς.” Buttm. κακὸν μόρον] μόρον κακὸν M. DUENTZER. Zenodot. p. 68. φησὶ καὶ Ζηνόδοτος. H.M.Q. ἡ Μασσαλιωτικὴ γράφει, πέμψαν- τες Μαίης ἐρικυδέος ἀγλαὸν υἱόν. H. M.

Ἀργειφόντην] ἢ τὸν ἀργὸν καὶ καθαρὸν φόνου, ἢ τὸν φονεύσαντα Ἄργον τὸν πολυόμματον, ὃς ἐφύλασσε τὴν Ἰὼ, ἢ τὸν φονέα τῆς ἀρ- γίας, ἢ ὅστις τοὺς ἀργοὺς καὶ ἀπράκτους λογισμοὺς ἀναιρεῖ. S. ὁ Ἑρμῆς πεμφθεὶς πρὸς τὸν Αἴγισθον ἄντικρυς τοῦτο δηλοῖ τὴν ἐκ θεῶν ἀνθρώποις λόγου τοῦ κατʼ ἀρετὴν δωρεὰν, φύσιν ἔχοντος ἀπο- τρέπειν μὲν τῶν κακῶν, ἐπὶ δὲ τὰ ἀγαθὰ παρορμᾶν. μυθικῶς μὲν Ἑρμῆς διάκτορος καὶ Ἀργειφόντης λέγεται ἐκ τοῦ διατορεῖν καὶ ἀγ- γέλλειν τὰ τῶν θεῶν· καὶ Ἀργειφόντης ὅτι Ἄργον ἀνεῖλε τὸν παν- όπτην, ὃν ἡ Ἥρα φύλακα τῆς Ἰσῦς ἐπέστησε τῆς Ἰνάχου παιδός. ἀλληγορικῶς δὲ ὁ προφορικὸς λόγος Ἑρμῆς λέγεται παρὰ τὸ ἑρμη- νευτικὸς εἶναι, καὶ διάκτορος ὅτι διεξάγει τὰ τῆς ψυχῆς καὶ νοῦ ἐνθυμήματα, Ἀργειφόντης δὲ ὡς ἀργὸς καὶ καθαρὸς φόνου. παιδεύει γὰρ καὶ ῥυθμίζει καὶ πραΰνει τὸ θυμικὸν τῆς ψυχῆς. ἢ ὅτι τὸν Ἄρ- γον κύνα ἀναιρεῖ, τουτέστι τὰ λυσσώδη καὶ ἄτακτα ἐνθυμήματα. καὶ παρὰ τὸ ἀργεννὰ ἤτοι καθαρὰ φαίνειν τὰ τῆς ψυχῆς ἐνθυμή- ματα. E.

39. κτείνειν] γράφεται, κτεῖναι. H.

40. ἐντεῦθεν ἐκ τοῦ διηγηματικοῦ μετῆλθεν ἐπὶ τὸ μιμητικὸν, διὸ καὶ ἐπιφέρει “ὣς ἔφαθʼ Ἑρμείας.” τὸ δὲ Ἀτρείδαο οὐ κατὰ τοῦ Ὀρέστου, ἀλλὰ κατὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος τέτακται. H.

Ἀτρείδαο] μετὰ τοῦτο ὑποστικτέον. ἢ τοῦ τοῦ Ἀτρείδου Ἀγα- μέμνονος, τοῦ Ὀρέστου. P. V.

1. φησὶ addidi ex M. “Aristo- bo διακτορεῖν ficto vocem διάκτορος phanem et Ζenodotum, quibus dua- repetere non potuit grammaticus. lis forma diserte tribuitur, legisse Reponendum itaque διατορεῖν, cui verbo a voce διάτορος, τρανὸς, σαφής Ἑρμείαν πέμψαντε διάκτορον Ἀργει- significatio nuntiandi tribui potuit. φονίην: Sic διακτορία apud Theophrastum sic enim, nisi quod mendose ibi male scriptum esse pro διατορία de- scriptum πέμψαντες, habet cod. monstravi in Lexil. 1. 54. not. alt. Vind. 307.ʼʼ BUTTM. Derivatum autem nomen διακτόρου πέμψαντες M. πέμψαντε H. a voce διάτορος ut alibi ita vide in- 2.Μαίηςἐρικυδέος] μαίας ἐρικυδέας H. fra ad ε, 43. BUTTM. 4. τὴν Ἰὼ] τὴν ἰνὼ S. Correxi ex 11. Ἰοῦς] ἰνοῦς E. V. ubi scholion compendifactum 20. In S. ad v. 42. κατῆλθεν ἐπὶ est τὸν ἀργὸν φόνου καὶ εἰρηνικὸν, ἢ τὸν τὸ μιμητικὸν, διὸ καὶ ἐπιφέρει “ὡς ἔφαθʼ φ. Ἄ. τὸν πολυόμματον κύνα, ὃς ἐφύ- Ἑρμείας.” λασσε τὴν Ἰώ. 23. τοῦ τοῦ (id est τοῦ υἱοῦ τοῦ) 9. διατορεῖν] διακτορεῖν E. A ver- Buttm. τούτου V. τοῦ P.

41. μέλλοντα ἀντὶ ἐνεστῶτος ἐπήγαγε ἀκαταλλήλως. H. S.

42. ἀλλ’ οὐ φρένας] κἀκ τούτου δῆλον ὅτι δύο περὶ ἕκαστόν εἰσιν εἱμαρμέναι, αἱρεῖται δὲ ἕκαστος ἣν βούλεται. H. V.

44. γλαυκῶπις Ἀθήνη] . . . . . . ὅταν ἐπὶ τοῦ δράκοντος λέγῃ “σμερδαλέον δὲ δέδορκε,” τὸ ἄγαν στίλβον τῶν ὀφθαλμῶν ἀκου- σόμεθα. καὶ γὰρ δράκων παρὰ τὸ δρακεῖν εἴρηται. “ σμερδαλέω δὲ λέοντε” (Il. σ, 579.) ἐπὶ τῆς ἐκφοβούσης αὐτῶν ὁράσεως ἐκδε- ξόμεθα· καὶ γὰρ ὁ λέων παρὰ τὸ λεύσσειν ὠνόμασται. αὐτὸς γὰρ ἡρμήνευσε τί τὸ σμερδαλέον, ἐπʼ αὐτῶν εἰπὼν (Il. υ, 172.) “γλαυ- κιόων·” καὶ ἡ ἀσπὶς δὲ τῆς Ἀθηνᾶς διὰ τὴν μαρμαρυγὴν “δεινή τε σμερδνή τε·” (Il. ε, 742.) δεινὸν γὰρ καὶ φοβερὸν τὸ ἄγαν λαμπρὸν καὶ στίλβον. γλαυκιόωντες δὲ οἱ λέοντες καὶ ἡ Ἀθηνὰᾶ γλαυκῶπις ἀπὸ τοῦ γάλακτος, ὅ ἐστιν ἄσκιον· καὶ διὰ τοῦτο τὸ λευκὸν ὑπʼ αὐ- τοῦ εἴρηται· μέλαινα γὰρ ἡ σκιὰ, “σκιόωντο δὲ πᾶσαι ἀγυιαί·” (Od. β, 388.) ὀξὺ δὲ τὸ λευκὸν, καὶ τὸ μέλαν ἀμβλύ. ἡ οὖν ὀξὺ ὁρῶσα φρόνησις γλαυκῶπις. ἀπὸ δὲ τοῦ γάλακτος καὶ τῆς στιλβηδόνος γλαυκὴ καὶ ἡ θάλασσα εἴρηται, καὶ ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ κόρη γλήνη, ὡς τὸ “ἔρρε κακὴ γλήνη.ʼ (Il. θ, 164.) καὶ τρίγληνα τὰ ἐλλόβια, ἀπὸ τοῦ ἐν λευκότητι ἀποστίλβειν. καὶ “ὃς γλήνεα πολλὰ κε- χάνδει,” (Il. ω, 192.) τὰ μὴ ῥερυπωμένα ἱμάτια, ἀλλὰ στιλπνὰ διὰ καθαρότητος. καὶ ζοφουμένη θάλασσα “ μελάνει δέ τε πόντος” (Il. η, 64.) λέγεται. ἀτάραχος γὰρ οὖσα καὶ διειδὴς “λευκὴ δʼ ἦν ἀμφὶ “γαλήνη.” (Od. κ, 94.) καὶ γὰρ ἡ γαλήνη ἀπὸ τοῦ γάλακτος εἴ- ρηται· καὶ ἐπεὶ τὸ μέλαν σκυθρωπὸν, τὸ δὲ λευκὸν ἀντίκειται τῷ μέλανι, ἱλαρὸν ἂν εἴη, γέλως δὲ ἡ ἱλαρότης· “γέλασσε δὲ πᾶσα περὶ χθών (φησὶ) χαλκοῦ ὑπὸ στεροπῆς” (Il. τ, 362.) τουτέστι λαμπρυνθεῖσα φαιδρὰ ἐγένετο. οὕτω δεῖ νοεῖν καὶ τὸ “κόρυθες καὶ θώρακες λαμπρὸν γανόωντες” (Il. ν, 265.) ἀπὸ τῆς αὐγῆς τῆς λαμ- πούσης καὶ διὰ τῆς στιλβηδόνος φαιδρυνομένης. καὶ γαίων δὲ τῷ κύδεϊ (Il. α, 405.) ὁ διαχεόμενος καὶ λαμπρυνόμενος διὰ τὴν δόξαν. ἐπεὶ δὲ φῶς ἐστιν ἐπὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς, ὅταν μὲν ἥμερον λάμπωσι, 1. μέλλοντα] Spectat fortasse ad phyr. Quaest. Hom. c. 9. In reli- ἐπιβήσεται a quibusdam pro ἱμείρε- qua quoque scholii parte plura apud ται lectum. Porphyrium paullo aliter scripta. 3. δύο—εἱμαρμέναι] Conf. schol. 14. σκιόωντο-ἀγυιαί] σκιόωνται— ad v. 34. et Il. ι, 410. BUTTM. αἱ ἀγυιαί. H. 5. Indicavi lacunam, cui explen- 28. αὐγῆς ex Porphyrio pro γῆς. dæ non sufficiunt verba ὅταν—σμ. 31. λάμπωσι] βλέπωσι Porphyr. δὲ (Il. , 95.), qum addidi ex Por- φάεα αὐτὰ καλεῖ· “κύσσε δέ μιν κεφαλὴν καὶ ἄμφω φάεα καλά” (Od. π, 15.) καὶ ἥμερον ζῶον ἄνθρωπος φὼς, ζωῆς δὲ ἔτι μετέχων, ἀπὸ τοῦ ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς φωτός· ὅταν γὰρ ἀποθάνῃ, “κατὰ δʼ ὅσσʼ ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψε·” (Il. ε, 659.) ὅταν δὲ ἐξαγριωθῶσιν ὑπʼ ὀργῆς καὶ ἐκκαυθῶσιν, ἔτι μὲν ἀρχομένης τῆς ὀργῆς ʼπυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην,” (Il. α, 104.) κρατησάσης δὲ “πῦρ ὀφθαλμοῖσι δέδορκε·” καὶ γὰρ τὸ φῶς ἀπὸ πυρὸς, καὶ τὸ ὕφαιμον δὲ ὁρᾶν διὰ τὸ πυρὶ ἐοικέναι τὸ αἷμα σμερδαλέον εἴρηται (Od. ζ, 137.) σμερδαλέος δʼ αὐτήσι φάνη κεκακωμένος ἅλμῃ τουτέστιν ὕφαιμον βλέπων διὰ τὸ πυρωποὺς ἔχειν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκ τῆς ἁλός· καὶ ἐπὶ τοῦ πυρὸς δίκην βλεπομένου εἰπών (Il. ο, 605.) μαίνετο δʼ ὡς ὅτʼἌρης ἐγχέσπαλος, ἢ ὀλοὸν πῦρ οὔρεσι μαίνηται ἐπάγει “τὼ δέ οἱ ὄσσε λαμπέσθην·” λοιπὸν δὲ καὶ κατὰ μεταφορὰν σμερδαλέα μὲν τὰ οἰκήματα τοῦ Ἅίδου ἔφη, ἀπὸ τοῦ ὕφαιμα εἶναι καὶ φόνων πλήρη, ἐπὶ τὴν ὄψιν ἀναφέρων· ἐπὶ φωνῆς δὲ λαμπρᾶς καὶ διαφανοῦς (Il. β, 334.) σμερδαλέον κονάβησαν ἀϋσάντων ὑπʼ Ἀχαιῶν. καὶ “σμερδνὸν βοόων.” (Il. ο, 687.) καὶ γὰρ ἐπʼ ὀρχήσεως συντόνου μεταφέρων “ μαρμαρυγὴν” ἔφη “θηῆτο ποδῶν.” (Od. θ, 265.) τὰς ἐν τῇ κινήσει στιλβηδόνας, ἃς ποιεῖ καὶ τὸ πῦρ κινούμενον· καὶ οὐχ οἱ φιλόσοφοι πρῶτοι τὸ λευκὸν ἀφωρίσαντο τὸ διακριτικὸν ὄψεως, ἀλλὰ πρὸ αὐτῶν Ὅμηρος μαρμαίρειν λέγων τὸ λάμπειν, ὅ ἐστι μερί- ζειν καὶ διαιρεῖν, ἀφʼ οὗ τὸ διακρίνειν· ὅθεν τὸ μὴ μερίζον, ἀλλὰ σκο- τεινὸν, ἀμαυρόν. καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ μερίζειν καὶ διακρίνειν καὶ διαιρεῖν κέκληται τὸ σκοτεινὸν, μαρμαίρειν δὲ δηλοῖ τὸ φῶς δάος καλέσας “δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσα,” ἀφʼ οὗ αἱ δεκτικαὶ τοῦ φωτὸς δαίδες. οὕτως ἐβουλόμην τὰς Ὁμηρικὰς λέξεις καὶ τοὺς ἐξηγητὰς σκοπεῖσθαι, καὶ τοὺς τοῦτον τὸν τρόπον ἐξηγησαμένους ἀποδέχεσθαι. H.

46. ἐοικότι] πρέποντι, ὁμοίῳ. H.

47. ὣς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος] ἐμφαίνει τοὺς μνηστῆρας. H. V.

ὣς ὄλλοιτο] γράφεται, ἀπόλοιτο. P.

ῥέζοι] ἐπιτελοίη, παρὰ τὸ αἷμα πράττων. V.

1. κύσσε—μετέχων om. Porphyr. est alio in versu Il. ο, 648. 4. δὲ ex Porphyrio pro γάρ. 22. Inter ἀλλὰ et καὶ διαιρεῖν la- 6. κρατησάσης] κρατούσης Porph. cuna est in H. tot fere verborum 11. βλεπομένου] μαινομένου Porph. capax quot ego ex Porphyrio ad- 18. κονάβησαν] κονάβησε H., quod didi usque ad μκρίζειν.

48. δαΐφρονι] πολεμόφρονι. H. V. δαΐς γὰρ ἡ μάχη. ὅταν δὲ ἐπὶ τῆς Πηνελόπης λέγῃ, δεδαηκυίᾳ κατὰ φρένας, τουτέστι μεμαθηκυίᾳ, ἐξ οὗ τὴν συνετὴν καὶ σώφρονα βούλεται δηλοῦν. V. δαίεται] διακόπτεται. τὸ γὰρ καίεται ἐπὶ ἐρώσης. V.

49. δηθὰ] πολλά. V.

δυσμόρῳ] δύσμορόν φησι τὸν Ὀδυσσέα ὡς μεγάλα κακὰ παθόντα τῇ πλάνῃ. H.

φίλων ἄπο] ἀντὶ τοῦ ἄποθεν· διὸ ἐγκλίνεται, ὡς τὸ “ἄπο πλυνοί εἰσι πόληος.” (Od. ζ, 40.) H.

50. ἀμφιρύτῃ] τῇ ἀμφοτέρωθεν περιρρεομένῃ. H.

ὅθι τʼ ὀμφαλός ἐστι θαλάσσης] μέση τῆς περὶ αὐτὴν θαλάσσης. ἢ τὸ βάθος. V.

52. Ἄτλαντος θυγάτηρ] Ἡσίοδος δὲ ἐν Θεογονίᾳ φησὶ τὴν Κα- λυψὼ θυγατέρα Ὠκεανοῦ καὶ Τηθύος. V.

ὀλοόφρονος] Κλεάνθης δασύνει, τοῦ περὶ τῶν ὅλων φρονοῦντος, ἴδιον οὕτως **. ἄμεινον δὲ ψιλοῦντας ἀκούειν τοῦ τὰ ὀλέθρια καὶ δεινὰ φρονήσαντος· εἷς γὰρ τῶν Τιτάνων ὁ Ἄτλας ἱστορεῖται. H.

ὀλοόφρονος] ὀλεθρίου· ἐπεὶ πολέμιος τοῖς θεοῖς· καὶ γὰρ τοῖς θεοῖς ἐπολέμει. οἱ δὲ τὸ ἑξῆς, θαλάσσης ὀλοόφρονος. οἱ δὲ ἐδάσυναν, ἵνʼ ᾖ περὶ τῶν ὅλων φρονοῦντος. αὐτὸς γὰρ ὁ Ἄτλας τὸν κόσμον βαστά. ζων παραδίδοται. ἢ ἐγέγραπτο κατὰ τὴν ἀρχαίαν γραφήν· εἶτά τις μὴ νοήσας προσέθηκε τὸ ος. H.P.Q.V.

53. ἔχει δέ τε] νῦν, ἐπιμελεῖται, ὡς καὶ ἐκεῖ, “καί μοι κῆπον ἔχει πολυδένδρεον” (Od. δ, 737.). ἢ κρατεῖ καὶ βαστάζει. P. V.

56. αἱμυλίοισι] παραλογιστικοῖς. ἢ εὐνοικοῖς καὶ οἷον συγγενι- κοῖς, ἢ τοῖς μετ’ ἐμπειρίας συνετοῖς καὶ προσηνέσιν. V.

58. ἱέμενος καπνὸν ἀποθρώσκοντα] τρόπον ἑρμηνείας ἀντίστροφον ὁ Χαῖρίς φησιν εἶναι, ὅταν ἀναστρέφωσι τὸν σχηματισμὸν αἱ λέξεις· 2. Πηνελόπης] Immo de Euryclea 21. ἐγέγραπτο] ἐγγέγραπτο Q. γέ- conjuge Laertæ ο, 356. BUTTM. γραπτο H.P.V. 13. Θεογονία] 359. εἶτα—ος om. Q. 15. δασύνει] Conf. ad λ, 322. et 26. ἢ addidit Buttmann. Duas Eustath. p. 1389, 55. proponit derivationes. priorem ab 16. Post οὕτως in H. est voc. ob. οἶμα, alteram ab αἵμων. scutum, in quo literæ ῆσθ apparent. 28. ὁ Χαῖρις (nam sic codicis vi- Fort. νοήσας. tium ὁ χάρις correxit Cobetus) ha- 18. ὀλεθρίου] ὀλέθριος H. præfixo bet M., om. Q. Ἄλλως. καὶ γὰρ τοῖς θεοῖς ἐπολέμει om. V. φησιν M. φασιν Q. ὡς τὸ, “χασσάμενος πελεμίχθη” (Il. δ, 535.) ἀντὶ τοῦ ἐχάσσατο. καὶ “κονίσαλος ὤρνυτ’ ἀέλλης” (Il. γ, 13.) ἀντὶ τοῦ κονισάλου· καὶ, “παρῴχηκεν δὲ πλέων νὺξ τῶν δύο μοιράων” (Il. κ, 252.), παρὸν οὕτως φάναι, τὸ πλέον τῆς νυκτὸς, ὅ ἐστι δύο μοῖραι. τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον κἀνθάδε, Ὀδυσσεὺς δὲ καπνὸν ἀποθρώσκοντα ἱμειρόμενος ἰδεῖν ἧς γαίης θανέειν ἵεται. τινὲς δὲ λείπειν φασὶ τὸ τούτου τνχών. M. Q.

59. ἧς γαίης] ἐνταῦθα στικτέον. τὸ γὰρ ὅλον, ὁ πρότερον ἐπιθυ- μῶν καπνὸν τῆς πατρίδος ἰδεῖν νῦν εὔχεται διὰ τὰ κατέχοντα τελευ- τῆσαι. V.

60. οὔ νύ τʼ Ὀδυσσεὺς Ἀργείων παρὰ νηυσὶ χαρίζετο ἱερὰ ῥέ- ζων] ἐκεῖνος μὲν τὰ παρʼ αὐτοῦ ἐπιθύων, σὺ δὲ οὐ κεχαρισμένως ἐλάμβανες. H. V.

62. τί νύ οἱ] μία μόνη ὀξεῖα. τὰ γὰρ παράλληλα ἐγκλιτικὰ, καὶ μάλιστα ὅτε εἰς φωνῆεν λήγει, προφάσει τῶν δύο βραχειῶν οὐκ ἐγείρει τὸν τόνον. H. M.

τί νύ οἱ] τί αὐτῷ τὸ τοσοῦτον ὠργίσθης, ὦ Ζεῦ; H.

ὠδύσαο] ὠργίσθης ἢ προσέκρουσας. τῷ γὰρ ὀδύσασθαι ἐπὶ τοῦ προσκροῦσαι ἐχρῶντο οἱ παλαιοί. E.

63. καλῶς τὸν Δία νεφεληγερέτην φησί. Ζεὺς γὰρ λέγεται ὁ ἀήρ· τῶν δὲ ἀναθυμιάσεων πυκνὸν μὲν ἐν τῷ ἀέρι ἐγείρονται αἱ νεφέ- λαι. καὶ διὰ τοῦτο νεφεληγερέτην τὸν Δία φησί. E.

66. περὶ μὲν νόον] ὑπερθεῖ τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων καὶ συνέσει καὶ εὐσεβείᾳ. H. V.

67. οὐρανόν] οὐρανῷ τὴν κεφαλὴν ἀναλογεῖν λέγει. θεοὺς δέ φησι τὰς αἰσθήσεις. E.

68. γαιήοχος λέγεται ἢ ὁ ἔχων ἤτοι συνέχων τὴν γῆν, ἢ ὁ ὀχού- μενος ἢ βασταζόμενος ὑπὸ τῆς γῆς. E.

1. ὡς τὸ] καὶ ὡς τὸ M. καὶ τὸ Q. 4. νυκτὸς, ἐστι δύο μοῖραι] νυκτὸς χασσάμενος πελεμίχθη ἀντὶ τοῦ ἐχάσ- δύο μοίρας Q. σατο] χασάμενος πολεμιχθεὶς ἐχάσσατο δὴ om. Q. M. χωσάμενος πολεμιχθεὶς ἀντὶ τοῦ 6. ἵεται Buttmannus. Libri ἰμεί- ἐχώσσατο Q. Post ἐχάσσατο adden- ρεται. dum videtur πελεμιχθείς. τυχών om. Q. 2. καὶ om. Q. 14. μία μόνη ὀξεῖα M. μία ὀξεῖα τὸ κονίσαλος ὤρνυτ’—κονισάλου Μ. κο- τίνυοι H. νίσσαλος αἴνυπ’—κονισσάλου Q. 15. ὅτε—λήγει H. ὅτας—λήγη M. 3. δὲ om. Q.

ἀσκελὲς σημαίνει τὸ ἄγαν σκληρόν. σκέλλειν γάρ ἐστι τὸ σκλη- ροποιεῖν, καὶ ὁ σκελετὸς κατεσκληκὼς διὰ τὴν ἀσαρκίαν. καὶ Ἀσκλη- πιὸς κατὰ στέρησιν μετὰ ἠπιότητος, καὶ διὰ τῆς ἰατρικῆς μὴ ἐῶν σκέλεσθαι. ἐνίοτε δὲ ἀσκελὲς τὸ ἐπὶ πᾶσι σημαίνει. καὶ ὁ Σοφο- κλῆς “σίδηρον ὀπτὸν ἐκ πυρὸς περισκελῆ θραυσθέντα καὶ ῥαγέντα ὁ πλεῖστʼ ἂν εἰσίδοις.” ὁ δὲ ἀπέδωκεν ἀσκελέως ἀδιαλείπτως κατὰ μετάληψιν· τὸ γὰρ ἀσκελὲς ἄβατον, ἀπόρευτον. Πορφύριος. E. Q. ἀσκελὲς, ἀμετακινήτως, κατὰ στέρησιν τῶν σκελῶν· ἢ ἀδιαλείπτως καὶ ἄγαν σφοδρῶς. V.

αἰὲν] ἀεὶ καὶ διὰ παντός. V.

69. ὃν ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν] ὃν τῆς θυγατρὸς ἐστέρησεν. μίαν θυ- γατέρα εἶχεν ὡς ὀφθαλμόν. P.

ἀλάωσεν] τοῦ λάειν, ὅ ἐστι τοῦ βλέπειν, ἐστέρησε. H. οὐκ ἦν δὲ μονόφθαλμος ὁ Κύκλωψ καθʼ Ὅμηρον, ὡς καθʼ Ἡσίοδον. φησὶ γοῦν (Od. ι, 389.) πάντα δέ οἱ βλέφαρʼ ἀμφὶ καὶ ὀφρύας. οὐχ ὡς Θεόκριτος οὕνεκά μοι πλατεῖα μὲν ὀφρὺς ἐπὶ παντὶ μετώπῳ. μονόφθαλμος οὖν ἦν καθʼ Ὅμηρον, τοῦ ἑνὸς αὐτοῦ ὀφθαλμοῦ προ- τυφλωθέντος. H. M.

70. ἀντίθεον] τοῖς θεοῖς ἑαυτὸν ὁμοιοῦντα, ἢ τὸν θεομάχον. H.

ἀντίθεον Πολύφημον] ὁ αὐτὸς ἑαυτὸν διὰ τὴν ἄνοιαν ἐξισάζων τοῖς θεοῖς. ἔστι γὰρ εἷς ἐκείνων περὶ ὧν λέγει, “οἵ ῥα καὶ ἀθανά- τοισιν ἐρίζεσκον περὶ τόξων” (Od. θ, 225.). κοινῶς γὰρ περὶ αὐτῶν λέγει ὁ Πολύφημος, “οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχοιο ἀλέγουσιν οὐδὲ θεῶν μακάρων” (ι, 275.). E.M. ἀντίθεον νῦν τὸν ἐναντιούμενον θεοῖς, τὸν ἀσεβῆ. V.

ὅου] παροξυτονητέον τὸ ὅου· τὸ γὰρ οὗ διήρηται, ὡς τὸ “ἔης τὸ πρίν γʼ ἐράασθε.” (Il. π. 208.) καὶ καθόλου τὰ μὲν ἄρθρα διαι- ροῦνται, αἱ δὲ ἀντωνυμίαι πλεονάζουσιν. καὶ τὰ μὲν βαρύνονται, αἱ δὲ 4."Σοφοκλῆς] Antig. 475. πλατεῖα, sed λασία. 5."ἐκ πυρὸς περισκελῆ] ἐκ τοῦ πυρὸς 19. μονόφθαλμος obliteratum in H. περισκέλλειν E.Q. 24. περὶ αὐτῶν λέγει] λέγεται περὶ 13. οὐκ1—Κόκλωψ] τὸ δὲ ὁφθαλμ αὐτῶν E. . . . . . . . . . κλωπῶν H. 28. παροξυτονητέον τὸ ὅου] παροξύνῃ- 14. Ἡσίοδον] Theog. 145. τέον τὸ οὖ H. 16. ὀφρύας] Adde εὖσεν ἀῦτμή. τὸ γὰρ οὗ om. H. Idem ἔης πέρι γʼ 17. Θεόκριτος] 11, 31. ubi non ἐραᾶσθαι. Et ἐράασθαι etiam M. ἐπὶ τέλους ἔχουσι τὸν τόνον, οἷον ὅου ἄρθρον, ἑοῦ ἀντωνυμία, ἕης ἄρ- θρον, ἑῆς ἀντωνυμία. H. M.

70. ἔσκεν] ὑπῆρχεν. V.

71. Θόωσα] μήτηρ Πολυφήμου Κύκλωπος κυρίως οὕτως λεγο- μένη. V.

νύμφη] γράφεται, μήτηρ. P.

72. Φόρκυνος θυγάτηρ] ἐνάλιος γὰρ θεὸς ὁ Φόρκυν. V.

μέδοντος] μέδοντος ἐν σπέσι, ἤτοι τοῦ Ποσειδῶνος· ἤτοι ὅντινα ἔτεκεν ἐν σπέσι τοῦ μέδοντος τῆς ἁλὸς τῆς ἀτρυγέτου, ἤτοι τοῦ Πο- σειδῶνος. Q. βασιλεύοντος. συνήθως γὰρ καὶ τοὺς ὑπάρχους βασι- λεῖς ἔλεγον. ἢ συναπτέον, μέδοντος ἐν σπέσσι, ὥστε καὶ ἐν σπηλαίοις τοῦ Ποσειδῶνος γεννηθῆναι τὸν Κύκλωπα. P. V.

74. ἐκ τοῦ δή] ἐκ ταύτης δὴ τῆς αἰτίας. V.

75. πλάζει δʼ ἀπὸ πατρίδος αἴης] τούτου δʼ ἕνεκεν ἐνεποδίσθη μὴ οἴκοι εἶναι μέχρι δεῦρο. οὐ γὰρ δὴ πέρα τούτου οὐδὲ ἐκεῖνός τι ἐβού- λευσε κατʼ αὐτοῦ, πλὴν τοῦ διατρίβειν μόνον ἐν τῇ πλάνῃ. Ε.

Ὅμηρος μὲν ἐτυμολογῶν τὸν Ὀδυσσέα πεποίηκε τὸν Αὐτόλυκον λέγοντα “πολλοῖσιν γὰρ ἐγὼ δὴ ὀδυσσάμενος τόδʼ ἱκάνω.” (Od. τ, 407.) Σιληνὸς δὲ ὁ Χῖος ἐν δευτέρῳ μυθικῶν ἱστοριῶν, (ἔστι δὲ δύο βιβλία) Ἀντίκλειάν φησι τὴν Ὀδυσσέως μητέρα ἐγκύμονα ὁδεύ- ουσαν παρὰ τὸ Νήριτον, ὅπερ ἐστὶ τῆς Ἰθάκης ὄρος, ὕσαντος πολὺ τοῦ Διὸς ὑπὸ ἀγωνίας καὶ φόβου καταπεσοῦσαν τὸν Ὀδυσσέα ἀποτεκεῖν, καὶ διὰ τοῦτο ταύτης τῆς ὀνομασίας τυχεῖν, ἐπειδὴ κατὰ τὴν ὁδὸν ὗσεν ὁ Ζεύς. E.M.T.

85. Ὠγυγίην] ἐν τῇ κατʼ Ἀντίμαχον Ὠγυλίην γράφεται διαφέ- 3. ἔσκεν] Legitur nunc ἐστί. gato ἔγωγε. 8. μέδοντος ἐν σπέσι] Hanc fuisse 19. Σιληνὸς ὁ Χῖος] Eodem auctore Aristophanis rationem discas e et iisdem fere verbis haec narrat schol. ν, 96. ubi improbatur illa, Tzetzes ad Lycophr. 786. De Ὀ- quanquam oratione per corruptio- δυσέως nominis etymologia conf. nem obscura. BUTTM. Vide quæ schol. ad v. 21. BUTTM. Σιληνὸς ibi dicentur. δὲ—μυθικῶν Μ. Σιληνὸς ὁ Χῖος ἐν τῷ 10. ὑπάρχους] ὑπάρχοντας P. δευτέρῳ βιβλίῳ τῶν μυθικῶν Ε. 17. Ὅμηρος—ίκάνω om. Ε. ἔστι δὲ δύο βιβλία om. Ε. τὸν Αὐτόλυκον scripsi pro πρὸς τὸν 22. τὸν Ὀδυσσέα—ἐπειδὴ] ἀποτε- Αὐτόλυκον. κεῖν τὸν ὀδυσσέα καὶ διὰ τοῦτο τούτου 18. πολλοῖσιν—ὸδυσσάμενος—τόδʼ] τοῦ ὀνόματος ἀποτυχεῖν Τ. πολλοῖσι—ὸδυσάμενος—τῶδ· Μ. Cor. 25. κατʼ] κατὰ τὸν Μ. rexi ex Homero, sed intactum re- γράφεται] γρ. Ρ. γράφει H. Q. liqui ἐγὼ δὴ hic scriptum pro vul- ρουσι δὲ οἱ τόποι. τὴν μὲν γὰρ Ὠγυγίαν ἐντὸς εἶναι πρὸς ἑσπέραν, τὴν δὲ Ὠγυλίαν κατὰ Κρήτην Ἡσίοδός φησι κεῖσθαι. λέγεται δὲ ὀνοματικῶς ἡ Καλυψοῦς νῆσος. H.M.P.Q.

τὰ παλσιὰ πάντα ὠγύγια καλοῦσιν ἀπό τινος ἀρχαίου Ὠδγύγου βασιλεύσαντος Ἀθηνῶν. ἴσως δὲ καὶ οὕτως ἐκαλεῖτο ἡ νῆσος αὕτη. Ε.

87. ὤς κε νέηται] γράφεται, ὥς κεν ἵκηται. P.

88. Ἰθάκηνδʼ] γράφεται καὶ χωρὶς τοῦ δε, Ἰθάκην ἐσελεύσο- μαι. H.

89. θείω] τινὲς γρ. θήσω. Η.Μ.

92. ἀδινά] ἤτοι λεπτὰ πρὸς σύγκρισιν τῶν βοῶν, ἢ ἀντὶ τοῦ ἀδινῶς, ἵνα ᾖ πυκνῶς καὶ συνεχῶς. E.Q.V.

εἰλίποδας λέγει βόας ὡς ποιοῦντας τὴν τῶν ποδῶν κίνησιν ὥσπερ ἑλικοειδῆ· ἕλικας δὲ ὡς ἑλικοειδῆ κέρατα ἔχοντας. P. Q.

ἤτοι ἑλικοειδῆ κέρατα ἔχοντας ἢ μέλανας· ἑλικὸν γὰρ κατὰ διά- λεκτον τὸ μέλαν. ὅθεν καὶ ἑλικώπιδα κούρην τὴν μελανόφθαλμον. Q.

93. πέμψω δʼ ἐς Σπάρτην] εἰς τὸν Μενέλαον, διὰ τὸ ὕστερον τῶν ἄλλων τοῦτον ἐλθεῖν ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. Ε. τινὲς “ πέμψω δʼ ἐς Κρήτην τε.” καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἀλλαχοῦ (284.) “πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ . . . . . . κεῖθεν δʼ ἐς Κρήτην παρʼ Ἰδομενῆα ἄνακτα· ὃ γὰρ δεύτατος ἦλθεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.” H.M.Q.

1. Ὠγυγίαν] ὼγυγίην H. 8. χωρὶς τοῦ δε] Similis dubitatio 2. Κρήτην] Quæ post Κρήτην se- de ἀγορήν et ἀγορήνδε est ρ, 52. quuntur om. Q., a m. sec. habet 10. τινὲς γρ. M. τινὲς om. H. H. De Ogylo Stephanus Byz. θήσω est etiam in P. adscriptum. Ὤγυλος· νῆσος μεταξὺ Πελοποννήσου sed omisso τινὲς γρ., ut glossema καὶ Κρήτης· τὸ ἐθνικὸν Ὠγύλιος. potius esse videatur quam varia Ἡσίοδος] Hesiodea locum viden- lectio. Conf. ad β, 334. tur habuisse in illa Γῆς περιόδῳ 14.ἕλικας] Conf. schol. ad δ, 320. quam citat Strabo 7. p. 302; eo- 18. τινὲς—ἐλθὲ om. H. Q. habet que, sive separatum hoc fuerit car- vero H. ad γ, 313. Conf. etiam men sive alius pars (cf. Heyn. ad schol. ad β, 359. δ, 702. Apollod. 1, 9, 21.), alia etiam for- 20. Post ἐλθὲ exciderunt verba tasse geographica retuleris quæ καὶ εἴρεο Νέστορα δῖον. sub Hesiodi nomine leguntur ap. δʼ ἐς Κρήτην] Immo δὲ Κρήτηνδε, Strab. l. c. p. 300. 327. schol. A- ut corrigit Buttm. Vulgata lectio pollon. 4, 892. Etymol. v. Bύβλος. v. 285. est κεῖθεν δὲ Σπάρτηνδε παρὰ BUTTM. ξανθόν Μενέλαον· ὃς γὰρ etc. Κρήτην λέγεται—νῆσος Μ. τὸν δʼ ὤγυλον autem pro Σπάρτην et (v. 285.) ἡδʼ ὠγύλη νήστην τὴν δὲ οἳ καυλοὺς Κρήτηνδε pro Σπάρτηνδε Ζenodot καλοῦσιν H. τὸν δʼ ώγύλιον ἡδʼ ὠγύλη. lectiones sunt, de quibus v. schol. νῆσον δὲ ταύτην οἱ καλοὺς καλοῦσιν P. ad γ, 313.

ἄτοπος δοκεῖ εἶναι Τηλεμάχου ἡ ἀποδημία πρῶτον μὲν κίνδυνον προξενοῦσα τῷ νέῳ, δεύτερον ἐπανάστασιν τῶν μνηστήρων ἀπειλοῦσα, τρίτον οὐκ ὠφελοῦσα τὴν ζήτησιν τοῦ πατρός. ἀλλʼ ἔδει τὸν ἐν γυναιξὶ τεθραμμένον, λύπαις τεταπεινωμένον, ῥητορειῶν οὐ πεπειρα- μένον οὐδεπώποτε, πολύτροπον γενέσθαι παραπλησίως τῷ πατρὶ, καὶ τοῦτο κερδᾶναι τῇ πλάνῃ, καὶ κοινωνεῖν τῷ πατρὶ τῶν κατορθωμάτων ἐν τῇ μνηστηροκτονίᾳ. ἀσφαλίζεται δὲ τὰ κατʼ οἶκον πρῶτον μὲν ἐπαναστήσας τὸν δῆμον κατὰ τῶν μνηστήρων ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, δεύτε- ρον ταῖς ὑποσχέσεσιν ἀνεξικακεῖν διδάξας τοὺς μνηστῆρας εἰπὼν, “καὶ ἀνέρι μητέρα δώσω” (β, 223.). ἔτι μάλα καὶ τῆς τῶν μνηστήρων ὁ κίνδυνος ἠκόνησεν αὐτοῦ τὴν προθυμίαν. Ε.Μ.

95. ἔχῃσιν] ἐν τῇ κατὰ Ῥιανὸν γράφεται λάβῃσι. Η.Μ.

96. τὸ λέγειν τὴν Ἀθηνᾶν καλὰ πέδιλα φορεῖν οὐκ ἄλλο δηλοῖ ἢ ὅτι τῆς φρονήσεως αἱ ἐνεργητικαὶ δυνάμεις στιβαραὶ καὶ ἄλκιμοί εἰσι. τὸ δὲ ἐπέχειν ἔγχος ἐν ᾧτινι δαμάζει τοὺς ἥρωας τὸ πληκτι- κὸν ὑποσημαίνει τῆς φρονήσεως. ὁ γὰρ φρόνιμος διὰ τοῦ οἰκείου λόγου πλήττει τὸν ἀτακτοῦντα. τὸ δὲ τὴν Ἀθηνᾶν ἐξ οὐρανοῦ κατελ- θεῖν οὐκ ἄλλο αἰνίττεται ἢ ὅτι ἡ φρόνησις ἐκ τοῦ νοῦ κατέρχεται. Ε.

97. ἀμβρόσια, χρύσεια] προηθετοῦντο κατʼ ἔνια τῶν ἀντιγράφων οἱ στίχοι, κατὰ δὲ τὴν Μασσαλιωτικὴν οὐδʼ ἤσαν. καὶ ταῖς ἀλη- θείαις μᾶλλον ἁρμόσει ἐπὶ Ἑρμοῦ· ἴδιον γὰρ αὐτοῦ τοιούτοις ὑπο- 1. δοκεῖ εἶνσι] εἶναι δοκεῖ Ε. chum antecesserunt criticorum, Τηλεμάχου] τηλεμάχηῳ Μ. Zenodoti et Aristophanis, ut no- 10. ἔτι μάλα—προθυμίαν om. Ε. tavit Pluygers. de schol. Hom. 12. κατὰ Ῥιανὸν Porsonus. κἆ p. 2. De usu verbi προαθετεῖν dice- αριανὸν Μ. κατὰ ἄρινον Η. tur ad α, 185. 18. ἡ φρόνησις ἐκ τοῦ νοῦ] Conf. 20. οἱ στίχοι] Versus dicit 97 schol. ad v. 101.—101., quorum de tribus post- 19. προηθετοῦντο κατʼ ἔνια τῶν ἀν- remis conf. schol. ad v. 99. Bre- τιγράφων] Verba κατʼ ἔνια τῶν ἀντι- vius ex hoc scholio excerptum est γράφων, nisi ex alio scholio illata in S. προηθετοῦντο κατʼ ἔνια τῶν ἀντι- sunt in quo dictum erat hos versus γράφων οἱ στίχοι. ἴδιον γὰρ ἀγγέλων κατʼ ἔνια τῶν ἀντιγράφων οὐδʼ εἶναι τοιούτοις ὑποδήμασι χρῆσθαι, καὶ ἡ τοῦ (quemadmodum in scholio ad v. δόρατος ἀνάληψις πρὸς οὐδὲν ἀνάκειται. 185. scriptum est προηθετοῦντο ὑπʼ Ad hanc ἀθέτησιν spectat scho- Ἀριστοφάνους, κατʼ ἔνια δὲ τῶν ἀντι- liastæ annotatio ad ε, 43. γράφων οὐδʼ ἐφέροντο), imperitiam 21. ἀρμόσει—ἀναγκαῖον] ἁρμόσειεν produnt gramtmatici nescientis προ- καθʼ ἐρμοῦ. ἴδιον γὰρ ἀγγέλων τοιούτοις ἀθετεῖν non esse τῶν ἀντιγράφων, ὑποδήμασι χρῆσθαι. καὶ ὴ τοῦ δόρατος sed certarum quarundam ἐκδόσεων, . . λέξις πρὸς οὐδὲν ψιλῶς κεῖται Τ. duorum potissimum qui Aristar- θήμασι κεχρῆσθαι. καὶ ἡ τοῦ δόρατος ἀνάληψις πρὸς οὐδὲν ἀναγ- καῖον. Μ.Τ.

τά μιν] ὑπὲρ, αὐτήν. τὸ μίν τριγενές ἐστιν, ἀρσενικὸν, “ καί μιν φωνήσας” (Il. α, 201.), θηλυκὸν, ὡς ἐνθάδε, οὐδέτερον, “αὖτέ μιν υἷες Ἀχαιῶν” (Il. α, 237.). P.

98. ἀπείρονα γαῖαν] τὴν πέρας μὴ ἔχουσαν διὰ τὸ εἶναι στρογ- γυλοειδῆ. ἢ σφαιρικὴν καὶ κυκλικήν· ἢ καθʼ ὅσον πρὸς ἡμᾶς ἄπειρός ἐστιν, εἰ καὶ τῇ φύσει πεπέρασται· τεταρτημόριον γὰρ μόνον τῆς γῆς οἰκεῖται· ἢ ἀντὶ τοῦ περικαλλὴς, καθάπερ τοῖς διαγράφειν τὰ κατʼ αὐτὴν βουλομένοις ἐστὶ πρόδηλον. λαμβάνεται γὰρ τὸ ἄπειρον καὶ ἐπὶ τοῦ κατὰ τὸ εἶδος διαφέροντος καὶ ἄγαν καλοῦ, ὡς παρʼ Ἡσιέδῳ ἐν Γυναικῶν καταλόγῳ ἐπὶ τῆς Ἀγήνορος παιδὸς “Δημοδόκης, τὴν πλεῖστοι ἐπιχθονίων ἀνδρῶν μνηστεύοντο, καὶ πόλλʼ ἀγλαὰ δῶρʼ ὀνό- μηναν ἴφθιμοι βασιλῆες ἀπειρέσιον κατὰ εἶδος.” ἰστέον δὲ ὅτι ἄπει- ρος ὁ κύκλος καὶ ἡ σφαῖρα λέγεται ἢ διὰ τὸ μὴ πέρασι διαφόροις ἀφορίζεσθαι κατὰ στέρησιν τοῦ α, ἢ διὰ τὸ πολλὰ πέρατα ἔχειν κατʼ ἐπίτασιν τοῦ α. οὗ γὰρ ἂν ἔλθῃ τις, τοῦτο αὐτὸ πέρας ἴσως ἔχον διὰ τὸ ἰσοπέρατον εἶναι διὰ τὴν ἐκ τοῦ μέσου πρὸς τὸ πέριξ ἴσην ἀπόστασιν κατʼ ἰσότητα τοῦ α. οὕτως Ἀριστοφάνης Δανοΐσι “δακτύλιον χαλκοῦν φέρειν ἀπείρονα,” ἔφη δηλῶν τὸν σφενδόνην μὴ ἔχοντα πέρας καὶ διὰ τοῦτο ὁμοιομερῆ ὄντα. ὁμοίως καὶ Αἰσχύλος τὰς ἐν κύκλῳ ἑστώσας καὶ ἀπείρονι σχήματί φησιν ἵστασθαι· “ὑμεῖς δὲ βωμὸν τόνδε καὶ πυρὸς σέλας κύκλῳ περίστητʼ ἐν λόχῳ τʼ ἀπεί- ρονι εὔξασθε·” τουτέστιν ἐν τάξει κατὰ κύκλον. ὁ γὰρ λόγος ἐστὶ τάξις, ἐπεὶ καὶ λοχαγὸς ὁ ταξίαρχος. Ε.

ἅμα πνοιῆς ἀνέμοιο] ἅμα, ὁμοίως· ἀλλαχοῦ δὲ χρονικὸν ἐπίρρημα, ὡς τὸ, ἅμα γίνεται τόδε καὶ ἄμα τόδε. Ε.

6. τὴν πέρας—] Conf. prolixius οὐ γὰρ ἂν ἔλθοι τις τοῦτο ἐπʼ αὐτὸ πέρας appositum hoc Porphyrii scholium —ἰσοπέραστον. Ε. in schol. Ven. ad Il. ξ, 200, in quo 19. Ἀριστοφάνης] Fragm. 247. eadem quæ hic habemus veterum 20. φέρειν] φέρων schol. Il. poetarum fragmenta partim emen- τὸν σφενδόνην Buttmann. τὴν σφεν- datius partim mendosius leguntur. δόνην Ε. De δακτυλίῳ ἀπείρονι dixit BUTTM. Boeckh. Inscr. vol. 1. p. 235. 13. ἀνδρῶν] Recte ἀνθρώπων in 21. Αἰσχύλος] Fragm. 407. schol. Il. 23. πυρὸς σέλας] πυρὸν γέρας Ε. μνηστεύοντο] ἐμνήστετον schol. Il. Correxi ex schol. Il. Scribendum μνήστευον cum Heynio. περίστητʼ Hermannus. Legeba- πόλλ’]Scrib. πολλὰ καὶ ex schol. Il. tur παρίστατε. 17. οὗ γὰρ —ἰσοπέρατον schol. Il.

99. εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος] ἀθετοῦνται μετὰ ἀστερίσκων, ὅτι ἐν τῇ έ τῆς Ἰλιάδος καλῶς. M.V.

101. ὀβριμοπάτρη λέγεται ἡ Ἀθηνᾶ διότι τῆς φρονήσεως πατὴρ ὁ νοῦς ἐστι. πάντων δὲ κρεῖττον καὶ ἰσχυρότερον ὁ νοῦς. Ε.

103. δήμῳ] τόπῳ ἐν Ἰθάκῃ ὅπου ἦν τὸ Ὀδυσσέως βασίλειον.

105. Ταφίων] Τάφος ἡ νῆσος τῶν Ἐχινάδων, ἣν κατῴκουν Τηλε- βόαι. V.

107. πεσσοῖσι] τοῖς κύβοις. ἀπὸ δὲ τοῦ παίζειν ἐσχημάτισται· ἢ παρὰ τὸ πίπτειν [βολίοις τὸ πεσεῖν] πεσσοὶ δὲ αἱ ψῆφοι. V.

108. ῥινοῖσι] διὰ τούτου τὸ βίαιον ἐμφαίνει τῶν μνηστήρων, τοῦ καὶ τὰς βύρσας ὑποστρωννύειν τοῖς θρόνοις. M.Q.S.V.

109. αὐτοῖσι] Νικίας δύο μέρη λόγου ποιεῖ, αὖ, καὶ, τοῖσι· Ἀρί- σταρχος δὲ ἓν, ὃ καὶ ἄμεινον. E.M.Q.

110. οἱ μὲν, κήρυκες, οἱ δὲ, θεράποντες. οἱ μὲν, οἱ δὲ, σχῆμα γοργότης. Ms. Barnes.

112. προτίθεντο, ἰδὲ] ἄμεινόν φησιν Ἡρωδιανὸς ἀναγινώσκειν, καὶ πρότιθεν, τοὶ δὲ—. καὶ γὰρ ὁ λόγος οὕτω μᾶλλον ἀκόλουθος· οἱ μὲν οἶνον ἔμισγον, οἱ δὲ σπόγγοισι νίζον, οἱ δὲ κρέα ἐμέριζον. καὶ 2. τῇ ε΄ τῆς M. τῇ τῆς V. Minus αἱ ψῆφοι] Legebatur οἱ ψῆφοι. accurate scholiasta solum Iliadis 11. τοῦ M.S. τὰ Q. V. librum quintum nominat, ubi v. 13. μέρη λόγου M. μέρη τοῦ λόγου 746. 747. iidem sunt qui hic 100. E.Q. 101. Verum v. 99. εἴλετο δʼ ἄλκι- 1 7. Ἡρωδιανὸς] Observandum est μον ἵγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ legi- grammaticos minus antiquos He- tur Il. κ, 135. Nam ut ἀθέτησιν ad rodiano tribuere omnia quæ ex duos tantum versus 100. 101. re- ejus libris excerpta sua aetate lege- feramus, servato v. 99., dissuadet bant. Non dubito quin νίζον καὶ scholiastæ annotatio ad v. 97. Ce- πρότιθεν, τοὶ δὲ — Aristarchi lectio terum ad v. 100. 101. quod atti- sit aut felix conjectura. COBET. net, comparanda scholiastæ anno- Aristarchi hanc scripturam fuisse tatio ad Il. ε, 746. 747. ἡ διπλῆ ὅτι certo colligi potest ex. scholio ad ἐντεῦθεν εἰς τὴν Ὀδόσσειαν μετάκεινται, γ, 10. ex quo colligi potest quæ Ariatar- 18. καὶ πρότιθεν, τοὶ δὲ— Butt- chi de iis sententia fuerit. mann. καὶ προτίθεντο E.M. In textu 5. τόπῳ—] Conspirat Stephanus M. habet προτίθεν : τ: ? adscripto v. Δῆμος: sed recte utrulnque re- a m. rec. το. prehendit Barnesius comparans καὶ γὰρ M. οὐ γὰρ Ε. versum ν, 97. BUTTM. ὁ λόγος Cobetus. ὅλης M. ὅλως Ε. 10. Verba βολίοις τὸ πεσεῖν, quæ e οὕτω correxi pro τά ms. inseruit Barnesius, ita viden. ἀκόλουθος M. ἀκόλοεθον E. tur emendanda β΄ ἀορίστῳ πεσεῖν. 19. οἶνον] οὖν E. BUTTM. ἄλλως τὸν παρατατικὸν τοῦ τίθημι ἐνεργητικῶς οἶδε λεγόμενον ὁ ποιητὴς, οὐ παθητικῶς, “παρὰ δέ σφι τίθει” (Od. α, 142.). ἀκό- λουθον πληθυντικὸν, νίζον καὶ πρότιθεν. E. M. προετίθεσαν. M. V.

νίζον] ἀπένιπτον. V.

ἔδε] ἀντὶ τοῦ καί. V.

113. καλῶς πρῶτος Τηλέμαχος Ἀθηνᾶν ὁρᾷ ὡς αὐτὸς μόνος ἀπὸ τῶν ἄλλων φρονιμώτερος, τῶν μνηστήρων περὶ συμπόσια ἀσχολουμέ- νων. E.

115. ὀσσόμενος] τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑποβλέπων. 5. ἀνειδωλοποιού- μενος καὶ φανταζόμενος, προσδοκῶν· ἢ τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑποβλέ- πων. V.

117. δώμασιν] γρ. καὶ κτήμασιν ἐν ταῖς εἰκαιοτέραις, κτήμασιν οἷσιν ἀνάσσοι. τὸ ὅλον δὲ ἐπὶ Ὀδυσσέως χρὴ ἐξακούειν, Ὀδυσσεὺς ἔχοι. M.

119. βῆ δʼ ἰθύς] ἐπορεύθη ὡς ἐπὶ τὸ πρόθυρον οὐκ ἔνδον, ἀλλὰ πρὸ τοῦ οἴκου ἐν τῷ τυκτῷ καλουμένῳ δαπέδῳ (δ, 627.) Q. V.

120. ξεῖνον δηθὰ] καὶ τοῦτο διὰ τοὺς μνηστῆρας, ἵνα τὸ σκῆ- πτρον ἰδόντες ὡς βασιλέα αὐτὸν ὑπονοήσωσι. S.

121. ἐδέξατο] ἐλάβετο μὲν τῆς δεξιᾶς σπενδόμενος ὡς φίλῳ. ἐδέξατο δὲ τὸ ἔγχος ὑπονοῶν μὴ ἄρα τῶν ἐχθρῶν τις εἶη. E.S.

124. δείπνου] τοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἀρίστου. V.

μυθήσεαι] γράφεται, μυθήσεο. P.

ὅττεο σε χρὴ] περὶ ὅτου σε χρὴ, τοῦτο λέξεις. H. a m. sec. καὶ ἄλλως. ἐν τῇ κατὰ Ῥιανὸν ἄμεινον ἐγέγραπτο ὅττευ σε χρὴ, ὡς ἀλλαχοῦ (Od. ρ, 121.) “ὅττευ χρηΐζων.” H. (a m. sec.) M.

126. ὑψηλοῖο] γράφεται, ποιητοῖο. P.

127. πρὸς κίονα] νοητέον δὲ ἀπεξύσθαι τοὺς κίονας καὶ ἐνταῦθα 1. τὸν παρατατικὸν—παθητικῶς] scriptum in M. τῶν παρατατικῶν—καθητικὸν E. 15. ἐπορεύθη] ἐπʼ εὐθείας S. 2. ἀκόλουθον] Scribendum videtur 16. κρὸ τοῦ οἴκου ἐν τῷ] πρὸ τῆς ἐν ῷ ἀκόλουθον, vel ἀκόλουθον οὖν. τῷ S. 3. πρότιθεν correxi pro προτίθεντο. 19. ὡς φίλῳ Buttm. τῷ φίλῳ E. προετίθεσαν] Hoc quoque glos- φιλίαν 8. sena, quod in M. textui super- 24. καὶ ἄλλως om. M. scriptum, veteri aptum est lectioni κατὰ Ῥιανὸν Cramerus. κἄ ἀριατ ννν H. M. πρότιθεν. 12. δώμασιν] Sic M. in textu. ὅττευ σε] ὅτευ σε M. γρ. καὶ κτήμασιν] δώμασιν super- 27. τοὺς κίονας] τὰ ξόλα E. ἀποτίθεσθαι τὰ δόρατα. E.V. οἰκονομικῶς δὲ εἶπεν, “ἔνθαπερ ἄλλα ἔγχεα Ὀδυσσῆος,” ἵνα μὴ ἀπορήσῃ τις ἔμπροσθεν ὅτι, ποῦ εὑρέθησαν τὰ δόρατα πρὸς φόνον τῶν μνηστήρων. E.

128. ἐυξόου] ἀπέξεον τὰς κίονας καὶ ἐν αὐταῖς ἐπετίθουν τὰ δό. ρατα. E.

130. αὐτὴν δʼ ἐς θρόνον] ὑποφαίνει διὰ τοῦτο καὶ ἄλλο τι καθῆ- κον, ὅτι τοῦ ἰδίου θρόνου παρεχώρησε τᾥ ξένῳ ὁ Τηλέμαχος. πάντα οὖν ἐλέγχει τὸ σῶφρον τοῦ νέου, τὰ τοῦ λόγου καὶ τὰ τοῦ τόπου, τό τε ἔγχος ἀναλαμβάνων καὶ τοῦ θρόνου παραχυρῶν. θρόνος δὲ ἀπὸ τοῦ ἄνω θεωρεῖν, ἤτοι ὁ ἐπηρμένος. E.M.T.

ὑπὸ λῖτα] προπερισπαστέον· ἐνικὸν γάρ ἐστι μεταπλασθὲν ἀπὸ τοῦ λῖτον. P. Q.

λεπτὸν περιβόλαιον ἢ λινοῦν ὕφος. P.

132. κλισμόν] δίφρον ἀνάκλιτον ἔχοντα, καθέδραν. V.

ἔκτοθεν ἄλλων] τὸ γὰρ μεταβῆναι εἰς ἕτερον οἰκον ὑποψίαν ἂν πα- ρέσχε τοῖς μνηστῆρσιν ἐπιβουλῆς, ὁπότε καὶ ἑξῆς διὰ τὸ ἰδιολογεῖν αὐτὸν πολυπραγμονεῖ τίς ὁ ξένος. E.Q.

135. ὀρυμαγδῷ] κυρίως μὲν τῷ ἐν ὄρει ψόφῳ. ἔστι γὰρ κατὰ τὸ ἔτυμον ὀρομαγδῷ, νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ θορύβῳ. V.

134. ἁδήσειεν] ψιλωτέον τὸ ἀδήσειεν. ὅταν γὰρ ἐν συναλοιφῇ τὸ ψιλούμενον ἐν ἀρχῇ φωνῆεν ἐπικρατήσῃ, καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ἐπι- κρατεῖ, οἷον ω ἑταῖρε, ὁταῖρε. Q.

ὑπερφιάλοισι] ὑπερσπόνδοις· οἷον οἱ Πριάμου παῖδες, ἳ ὤμοσαν τοῖς Ἕλλησι μὴ καταλῦσαι τὴν ἀγάπην, ἐκεῖνοι δὲ παρέβησαν τὰ ὅρκια. ώμοσαν δὲ μετὰ φιάλης ὅρκον εἰπόντες· ὥσπερ τὸ ὕδωρ χέεται ἐκ τῆς φιάλης, οὕτως ἡ ψυχὴ τοῦ ἀθετήσαντος τὸν ὅρκον. E.

2. ἔμπροσθεν] Non sibi constant et δ, 123. BUTTM. haec scholia in usu huius vocis, 18. ἀρυγμαδῶ] Sic etiam H. in quam hic quidem et ad 139. habes marg. ἀρυγμαδῷ κυρίως. Vid. Porson. de inferiori poëmatis parte, sicut ad ι, 235. ὄπισθεν ad γ, 366. δ, 456. de supe- 20. ἁδήσειεν] Spectat scholium riori: sed ad β,107. γ, 442. ἔμπρο— ad derivationem formae ἀδῆσαι a σθεν etiam de sperioribus. BUTT. pleniori ἀηδῆσαι, docetque spiritum MANN. Dixit de hoc usu Bern- asperum vocis ἤδός absorptum esse hard. ad Dionys. P. p. 839. a leni in syllaba ἀ. BUTTM. M. 66. ὑποφαίνει M. ἀποφαίνει E.T. in textu ἀηδήσειεν, litera η priori 8. λόγου καὶ τὰ τοῦ τόπου om. E. duobus punctis subnotata et ad. in lacuna. scripto in marg. γρ. καὶ ἁδήσειεν. 14. κλισμόν] Conf. schol. ad 145. 25. ὅρκια Buttrmann. pro ὅρη.

136. ἀμφίπολος] ἀπὸ τοῦ περὶ τὸν δεσπότην πολεῖσθαι. καὶ ἔστιν ἐπὶ γυναικὸς, πρόσπολος δὲ ἐπὶ ἀνδρός. E.

προχόῳ] ἀγγείῳ προχυτικῷ, ἀπὸ τοῦ χέειν τὸ ὕδωρ. τῷ καθʼ ἡμᾶς ξέστῃ. V.

λέβητος] τοῦ καθʼ ἡμᾶς χερνίβου. V.

138. νίψασθαι] πρὸ τῶν βρωμάτων ἐνίπτοντο, ἵνα εὐαγῶς ἐπὶ τὰς σπονδὰς ἔλθωσι, μετὰ δὲ ἄριστον οὐκέτι· καὶ γὰρ οὐδὲ ποικίλοις ἐχρῶντο βρώμασιν. ἄλλως τε ἄσεμνον ἀπονίπτεσθαι μετὰ σπονδήν. E.H.M.Q.

ἐτάνυσσεν] ἐπιμήκεις γὰρ αἱ ἀρχαῖαι τράπεζαι. ξεστὴν τὴν κα- λὥς ἐξεσμένην, ὅπερ ἐστὶ κατεσκευασμένην. H.

139. σῖτον δʼ αἰδοίη] σωφρόνως ἔφρασε κοσμίοις ὀνόμασιν· ἐπὶ δὲ τῶν ἀσελγῶν ἔμπροσθεν (147), “ παρενήνεον ἐν κανέοισι.” E.H.M.

140. εἴδατα] καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔδω τὸ ἐσθίω, ἔδας, τὸ ἑνικὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα εἶδος, τὸ πληθυντικὸν τὰ εἴδατα. P.

χαριζομένη παρʼ ἐόντων] ἐκ τῶν ὄντων ἀφθόνως παραβάλλουσα. τινὲς δὲ, παρὰ μενόντων καὶ μὴ ταχέως σηπομένων, ἵνα ἐκ τούτου τὰ ἐν τῷ ταμείῳ ἀπόθετα δηλώσῃ. E.M.Q. ἐκ τῶν παρεόντων ἐπιδι- δοῦσα. V.

141. πίνακας] τὰς σανίδας. (Od. μ, 67.) “ἀλλά θʼ ὁμοῦ πίνακας νεῶν·” καὶ (Il. ζ, 169.) “γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ.” H.

142. κύπελλον ἐτυμολογεῖται παρὰ τοῦ ἐν αὐτῷ χεῖσθαι τὸν πηλὸν ἢ τὸν οἶνον, χύπελλον καὶ κύπελλον. E.Q.

143. θάμʼ ἐπχετο] τὸ σπουδαῖον τοῦ κήρυκος καὶ τῆς ὑποδοχῆς τοῦ ξένου δηλοῖ. E.Q.

145. κατὰ κλισμούς τε θρόνους τε] κλισμοὶ μέν εἰσιν οἱ ἔχοντες κλιντῆρα ἐξέχοντα πρὸς τὴν τῶν ὤμων ἀνάπαυσιν. ἐν αὐτοῖς γὰρ ἐπερείδουσι τοὺς ὤμους οἱ καθήμενοι. οἱ δὲ μὴ ἔχοντες ταῦτα, θρό- νοι. E.P.Q.

147. παρενήνεον] παρεσώρευον. ἐκ τούτου δὲ τὸ πλῆθος τῶν ἐδεσ- μάτων ἐκφαίνει. τὸ δὲ ὀνείατα δηλοῖ τὰ ὄνησιν ἐμποιοῦντα, τὰ ἐδέσ- ματα. E.P.V.

7. οὐδὲ H. M. δὲ E.Q. defendit Eustathius. 13. ἀσελγῶν H. M. ἀσεβῶν E. 21. ἐν—πτυκτῶ] ἐπὶ—πυκτῶ. H. 18. ταμείῳ M. κελλαρίῳ E.Q. 27. κλιντῆρα Buttm. καὶ ἄπερ T. 20. Versus 141. 142. spurios es- καὶ ἅπερ εἰσὶν E.Q. Conf. schol. ad se judicat Athenaeus 5. p. 193 E., 132.

149. ἲαλλον] ἐδίδοσαν, ἐξέτειναν. νώμησαν] ἐμέρισαν. (150.) αὐ- τὰρ ἐπεί] ἐπειδὴ δέ. V.

150. ἐξ ἔρον ἕντο] τὸ ἐξ μετὰ τοῦ ἕντο συντακτέον, ὡς οὕτω λέ- γεσθαι, ἐξέντο καὶ ἐξέβαλλον ἔρον τῶν βρωμάτων. H.

151. ἄλλα μεμήλει] πιθανῶς, ἵνα ὁ Τηλέμαχος καιρὸν σχῇ. V.

152. μολπή] ἡ μετʼ ώδῆς παιδιά. V.

ἀναθήματα] πληρώματα, κοσμήματα. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν τοῖς θεοῖς ἀνατιθεμένων. E.V.

154. ὅς ῥʼ ἤειδε παρὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ] προανεφώνησεν, ἵνα ὁ Φήμιος σωθῇ ἐν τῇ μνηστηροφονίᾳ. V. σύνεσιν μαρτυρεῖ τοῦ ἀοι- δοῦ προαπαλλάσσων αὐτὸν δικαίως τῆς μνηστηροφονίας. E.P.Q.

155. φορμίζων] τὰς χορδὰς ῥυθμίζων. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ φροί- μιον καὶ φροιμίζω, φορμίζω, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ καὶ ἐκβολὴν τοῦ ι. E.

158. ξεῖνε φίλε] προκαταλαμβάνει τὴν κατηγορίαν, ἵνα μὴ νομι- σθῇ παρὰ τῷ ξένῳ τῆς ἀταξίας αἴτιος εἶναι. E.Q.

160. ῥεῖʼ ἐπεὶ ἀλλότριον] τὸ ἑξῆς, ἐπεὶ ῥεῖα. ἡρέμα παραδηλοῖ ὅτι οὐκ ἀρέσκεται τοῖς δρωμένοις, κωλύειν δὲ ἀμήχανος. E.Q.

161. λεύκʼ ὀστέα] προληπτικῶς, ἵνα μὴ παραμυθούμενος αὐτὸν ὁ ξένος πολλάκις ψεύσηται. “στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακὣν ἐπῶν.ʼ E.

162. ἐπʼ ἠπείροιο] ἐπὶ τῆς γῆς. V.

κυλίνδει] παρὰ τῷ ποιητῇ βαρύνεται ἀεί. δῆλον ἐκ τοῦ “προκυ- λινδόμενοςʼ καὶ “ἤτε κυλινδομένη.” M.

163. Ἰθάκηνδε] κἂν τὴν Ἰθάκην, φησὶν, εἶδεν ὁ Ὀδυσσεὺς τῆς 1. νώμησαν] Haec glossa spectat seo. BUTTM. ad versum a grammaticis reqectum, 7. πληρώματα, κοσμήματα] τῆς εὐ- de quo vid. Barnesium. Qui ta- ωχίας τὸ κόσμημα V. men, cum dicit appositam esse a 9. προανεφώνησεν] Vid. not a d β, scholiorum compilatore hanc glos- 20. BUTTM. sam “ ad v. 148.” non recte dicit, 10. σύνεσιν—ἀσιδοῦ P. ἀνάγκην— ut apparet ex ordine quo eam ex τῷ ᾠδῷ E.Q. ed. ant. posui. Nam in Schreve- 11. δικαίως om. E.Q. Iidem post liana edit. glossa quamque ad nume- μνηστηροφονίας addunt καὶ προκατα. rum sui versus revocata est, cum λαμβάνων τὴν κατηγορίαν etc. quae in edd. ant. glossae singulae sampe iterum leguntur suo loco ad 158. contra verum etiam versuum ordi. 20. στέργει—έπῶν] Sophoclis ver- nem disqectae sint. Ceterum ver- sus Antig. 277. Legitur etiam in sum Νώμησαν etc., si admittitur, M. praescripto γνωμικὸς στίχος. recte poni post v. 147. et ego cen- πλάνης ἐπαναζεύξας, ηὔξαντο ἂν ἅπαντες οἱ μνηστἥρες ἐλαφροτέρους κτήσασθαι πόδας πρὸς τὸ φυγεῖν αὐτοὺς τὴν τοῦ Ὀδυσσέως ὀργὴν, παρὸ πλουσιώτεροι γενέσθαι. Q.

164. ἐλαφρότερος ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τοῦ ἔλαφος, ἐλαφηρός, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ η ἐλαφρός. Q.

165. ἢ ἀφνειότεροι] κοιμιστέον τὸ ἤ· διασαφητικὸς γάρ ἐστιν, ἀντὶ τοὕ ἤπερ, οὐ διαζευκτικός. εὔξονται μᾶλλον ταχεἵς εἶναι ἤπερ πλούσιοι. H. Q.

166. οὐδέ τις ἡμῖν] τοῦτο τὸ ῥητὸν οὕτως συντακτέον· οὐδέ τις φῇσι καὶ εἴπῃ ἐπιχθονίων ἀνθρώπων τὸν Ὀδυσσέα ἐλεύσεσθαι πρὸς ἡμᾶς, εἴπερ, ἤτοι ἐπειδὴ, ὄλετο τοῦδε, καὶ τούτου, τὸ νόστιμον ἦμαρ, ἤτοι ἡ ἡμέρα τῆς ἐκείνου ἐπιστροφῆς. M. Q.

167. θαλπωρή] χαρά. γράφεται ἐλπωρή κατʼ ἐνίους τῶν ἀξιο- λόγων πάνυ, ἵνα λείπῃ ὁ καί· οὐδεμία ἡμῖν ἐλπίς ἐστιν ἐκείνου, εἰ καί τις εἴποι αὐτὸν ἐλεύσεσθαι. E.M.

168. φῇσιν] τὸ φῇσιν σὺν τῷ ι, ὡς τὸ (Il. α, 129.) “δῷσι πόλιν Τροίην.” προπερισπαστέον· ἐν παρολκῇ γάρ ἐστιν ἡ σιν. H.M.Q. φαίη, εἴπῃ. V.

170. πόθεν εἶς] ἐγκλιτέον τὴν εις. ἀλλʼ οὐκ ἐγείρει τὴν θεν υλ- λαβήν· πυρριχιακὴ γάρ ἐστι. M.

171. ὁπποίης δʼ ἐπὶ νηός] ξένης ἢ ἰδίας. M. Q. Ἀρίσταρχος ὁπποίης τε. αλλως. οἰκειότερον ταῦτα ὑπὸ Εὐμαίου ἂν λέγοιντο. διὸ ἔν τισιν οὐκ ἐφέροντο. H. M.

172. εὐχετόωντο] ἐκαυχῶντο. V.

173. οὐ μὲν γάρ τί σε] ἠθικὸν τοῦτο, ὡς τὸ “οὐ γὰρ ἀπὸ δρυός 3. παρό hoc aevo valuit etiam 16. τὸ φζσι-ἡ σιν M. ἐν δὲ τῷ μᾶλλον ἦ : vid. ad 321. Adde schol. φῇσιν. ἐν παρολκῇ ἐστιν ἤσιν· διὸ καὶ 8, 143. et λ, 58. ubi παρό est pro προπερισπαστέον· ὡς τὸ δώσει πόλιν nudo ᾖ: eademque voce utuntur Τρωίην H. ἐν δὲ τῷ φησὶν ἐν παρολκῇ glossograpii quoties particulam ἡ ἐστιν ἢ σι· διὸ καὶ προπερισπαστέον Q. comparandi signiicatione distin- 20. πυρριχιακὴ scripsi pro πυρρι guere volunt. Vid. infra schol. θ, χαῖκή. 491. et glossem. ad Aristopb. Tlut. 22. τε om. M. 173. 118ς. BUTTM. ταῦτα om. H. Versus scholiasta 10. φ5σι καὶ εἴπ5 ἐπιχθονίων M. dicit tres 171-173. qui leguntur φησὶν ἂν εἴπῃ ἀπὸ τῶν ἐπιχθονίων Q. infra ξ, ιS8-190. ubi vid. schol. 13. γράφεται—λείπῃ] κατʼ ἐνίους δὲ ὑπὸ] ἀπὸ H. τῶν πάνυ ἀξιολόγων ἐλπωρὴ, δχ λείπει E. ἐσσιι” (Od. τ, 163.). ὡς εἰ ἔλεγε πεζὸν μὲν γάρ σε ἀδύνατον ἐλη- λυθέναι. E.M.Q.

174. εὖ εἰδῶ] τὸ εἰδῶ Τυραννίων μὲν βαρύνει, Ἀρίσταρχος δὲ περισπᾷ, ῷ καὶ πειστέον. M. Q.

175. ὁ δεύτερος ῇ περισπᾶται· ἐρωτηματικὸς γάρ ἐστι. καὶ τὸς ἐσσι ἐγκλιτέον. E.M.

μεθέπεις] γράφεται, μεθέπῃ. H. ἀντὶ τοῦ πρὸς ἡμἅς ἔρχῃ. τὸ δὲ ἲσαν ἐγίνωσκον. M.

176. ἴσαν] γράφεται, ἔσαν, ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον. H.

177. ἐπεὶ καὶ κεῖνος] ἐκ πλήρους ὁ καί· τῇ γὰρ ἐκεῖνος οὐ χρῆ- ται, εἰ μὴ ἀναγκασθῇ ὑπὸ μέτρου· οὕτως Ἀρίσταρχος. E.H.M.Q.

ἐπίστροφος] τὸ ἐπίστροφος ἤγουν ἐπιστρεπτικὸς ἦν τῶν ἀνθρώπων. εἰς ἑαυτὸν ἔστρεφε τοὺς ἀνθρώπους ὑπὸ τῆς ἰδίας ἀρετῆς καὶ φρονή- σεως καὶ εὐγενείας. B. ἐπιμελής. ἔστι δὲ καὶ ἄνομα κύριον. ἢ οὗ λόγον ἐποιοῦντο πάντες ἄνθρωποι. ἢ ἐπερχόμενος καὶ ἐπιδημῶν. ἄλ- λως. ἐπίστροφος ὁ φροντιστὴς, ὁ ἐπιστρεφόμενος τῶν ἀνθρώπων φιλόξενος, ἤγουν ἐπιστροφὴν καὶ ἐπιμέλειαν ποιούμενος τῶν ἀνθρώ- πων· ἢ οὗ λόγον ἐποιοῦντο πάντες ἄνθρωποι. ἢ παρὰ πολλοῖς ἀνθρώ- ποις ξενιζόμενος. E.

182. νῦν δʼ δὲ] ἤτοι οὕτως ὡς ὁρᾶς, ὡς ἰδιώτης, οὐχ ὡς ἐπέ- βαλε βασιλεῖ. M. Q. τὸ δὲ ὧδς οὐδέποτε κεῖται παρὰ τῷ ποιητῇ τοπικῶς, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ οὕτως. E.M.Q.V. τὸ δὲ ἀλλοθρόους ἀντὶ τοῦ ἀλλογλώσσους. “ἐπεὶ οὔτʼ ἦν ὁμὸς θρόος οὔτʼ ἴα γἣρυς” Il. δ, 437.). Q.

183. ἐπʼ ἀλλοθρόους] γράφεται, ἐς ἀλλοθρόους. H.

184. ἐς Τεμέσην] πόλιν ἐν Οἰνώτροῖς ἡ νῦν Τέμψον καλουμένη, ἢ 4. πειστέον] πιστέον M. νος Homerum non uti nisi metro 5. ὁ δεύτερος ῇ] In verbis ῆ καὶ πα- postulante. τρώῖός ἐσσι. τῆ γὰρ Cobetus. τῆ καὶ γὰρ M. τῷ ἐρωτηματικὸς(έρωτηματικῶς E.) γάρ] καὶ γὰρ E.H.Q. Herodiani praeceptum: v. Lehrs. 18. ἢ παρὰ-ξενιζόμενος om. E. Quaest. Epicʼ p. 54. et conf. schol. 20. ἤτοι om. M. ὡς ἰδιώτης] ὡς om. M. 8, 372. ο, 168. 9. ἔσαν Porsonus. ἴεσαν H. 21. τὸ δὲ ὧὸε-τοπικῶς M. οὐδέ- 10. πλήρους] πλήθους Q. (ἐκ πλήρους ποτε κεῖται τὸ ὧδε τοπικὸν παρὰ τῷ estin schol. ad δ, 519. ε.104.) Hoc ποιητῃ E.Q.V., illatis in E.Q. post dicit scholiasta, καί plene scribi, ὦδε verbis οὕτως ὡς ὁρᾷς. non coalescere cum pronomine, 26. Οἰνωτροῖς correxi pro Οἰνό- κἀκεῖνος: nam forma trisvllaba ἐκεῖ- ιροις. Βρεντησία. Q. Τεμέσῃ πόλις Κύπρου· κατὰ δέ τινας τῆς Ἰτα- λίας, ὃ νῦν Βρενδέσιον καλοῦσι καὶ Τέμψαν. Vind. 56.

αἴθωνα σίδηρον] ἢ μέλανα διὰ τὸ ἀνέργαστον, ἢ λαμπρὸν ἀπὸ τοῦ πυρὸς τοῦ αἴθοντος. E.V.

185. νηῦς δέ μοι ἥδʼ] προφασίζεται νόσφιν εἰναι τὴν ναῦν, πρὸς τὸ μὴ καὶ τοὺς ἑταίρους ἐθέλειν ξενίσαι· τὸν δὲ πλοῦν μακρόν τε καὶ ἀναγκαῖον εἶναι, πρὸς τὸ μὴ κατασχεθῆναι παρʼ αὐτοῦ. Πορφυρίου. E.H.M.R. περισπαστέον δὲ τὸ ἧδε. ἔστι γὰρ ἀντωνυμία ἀναφο- ρική. προηθετοῦντο δὲ ὑπὸ Ἀριστοφάνους· κατʼ ἔνια δὲ τῶν ἀντί- 1. 2. Βρεντησία et Βρενδίσιον formae tali observatione: nam quod hic suht vitiosae pro Βρεντέσιον, sed for- quidem subqicitur, in quibusdam tasse relinquendae his scholiastis. exehplis versus hos non esse po- Βρεντέσιον Eustath. p. 1409, 2. sitos, id aut factum erat auctori- Τεμέση —Τέμψαν] Huius scholii tate Aristophanis aut jam ante il- fragmenta sunt in E. τὸ νῦν Βροντή- lum. Altero autem loco, ad γ, σιον καλούμενον κατὰ δέ τινας Ἰταλούς, 199. ubi schol. Q. ita: παρὰ Ἀρι- in V. Τεμέση πόλις Κύπρου, κατὰ δέ στοφάνει προηθετοῦντο, in schol. Harl. τινας τῆς Ἰταλίας, ὃ νῦν Βρεντίσιον κα- simpliciter scriptum Ἀριστοφάνης λοῦσι. De Τεμέσης nominis formis ἠθέτει: quanquam dici potest, Ari- dixit L. Dindorius in Thesauro. starchum ibi, ut qui Aristophani 5. νόσφιν] νόσφι E. fortasse astipulatus sit, non memo- 6. καὶ τοὺς ἑταίρους] καὶ ἑτέρους E. rari: sed in loco ad δ, 276. ubi 7. Πορφυρίου habet E., om. M. verba προηθετεῖτο παρʼ ἐνίοις (nam sic et, ni fallor, H.R. videtur scribendum) ad Aristopha- 8. ἀναφορικὴ] ητι superscr. in R., nem et Zenodotum referri possunt quod signiicat ἀναφορητική. De ἧδε damnatio Aristarchi auctoritate tam dixit etiam Eustath. p. 1409, 23. parum stabilita videtur, ut echo- 9. προηθετοῦντο] Versus dicit 18. liastes versum defendat potius con- 186. νηῦς —ὑλήεντι. Verbum προα- tra ἐνίους illos. Videtur itaque his θετεῖν aliquoties etiam in Venetis locis verbum προηθετεῖτο spectare Iliadis scholiis occurrit et diserte non ἀθέτησιν aliquam posteriorem, quidem ubique de Aristophane vel sed omnino justam illam et con- de Zenodoto. In omnibus autem tinuam poëmatum Homericorum illis locis praecedit admonitio de recensionem, quae ab Aristarcho ἀθετήσει quam communis opinio se- instituta est. Προηθέτουν itaque hos quator, quaeque Aristarchi auctori- versus illi, antequam Aristarchus tate nitatur. Vide locos a Wolfio de omnibus Homeri versibus ita citatos in Prolog. p. 271. Ari- pronuntiasset, ut qudicium eque ab starcho igitur, ut vere observrt eo tempore instar omnium esset. idem, προηθέτουν illi. Atque sic in BUTTM. Accedit nunc Atheno- nostris quoquo infra ad β, 322. cles Cyzicenus, qui ipse quoque quanquam non nominato Aristar- antiquior Aristarcho grammaticus cto: ἀθετεῖται ὡς περιττός. προηθέτει est: qui Odysseae versum ξ, 507. δὲ καὶ Ἀριστοφάνης. Eo magis mi- προηθετηκέναι dicitur ab scholiasta rum quod hic et ad γ, 199. δ, 276. codicis H. verbum hoc legimus sine praevia ἔνια] ἐνίων Q. R. γράφων οὐδʼ ἐφέροντο. H.M.Q.R. τὸ ἥδε ἀναφορικῶς εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ δεικτικῶς. V.

186. Ῥείθρῳ] ὄνομα κύριον τοῦ ἐν θάκῃ λιμένος ἀπὸ τοῦ συμ- βεβηκότος, ἐπειδὴ ἔκρουν ἔχει καταρρεόμενον ὑπὸ πολλῶν ὑδάτων, ἢ ἀπὸ τοῦ συρρεῖν εἰς αὐτὸν ὑδάτων χειμάρρους πολλοὺς ἀπὸ τοῦ έηρίτου. Νήριτον γὰρ τὸ Νήιον τινὲς λέγουσιν· οἱ δέ φα- σιν ἕτερον εἶναι τὸ Νήῖον τοῦ Νηρίτου. Ἀρίσταρχος δὲ Νήἵόν φησι παρακεῖσθαι τῷ Ῥείθρῳ, ἀφʼ οὗ ἐξῆπτον τὰ πρυμνήσια. H.M.T.V.

ὑπὸ Νηΐῳ ὑλήεντι] διαφέρει Νήριτον καὶ Νήϊον. δύο δέ ἐστιν ὅρη τῆς Ἰθ άκης· “τοὕτο δὲ Νήριτόν ἐστιν ὄρος καταειμένον ὕλῃ” (Od. ν, 351.). καὶ “ἡμεἵς δʼ ἐξ Ἰθάκης ὑπὸ Πηΐου εἰλήλουθμεν” (Od. γ, 81.). ὅπερ κάθυγρον ὂν εἰς τὸν ὑποκείμενον λιμένα πλεῖστον ῥεῦμα ἐνδίδωσι. ὅθεν ἀπὸ τοῦ συμβεβηκότος Ῥεῖθρον προσηγόρευσε τὸν λιμένα. “νηῦς δέ μοι ἥδʼ έστηκεν ἐπʼ ἀγροῦ νόσφι πόληος ἐν λιμένι Ῥείθρῳ ὑπὸ Νηίῳ ὑλήεντι.” τῷ γὰρ “λιμένι Ῥείθρῳ” δηλοῖ. ἐν καλῷ λιμένι Ῥείθρῳ, ὡς εἴ τις ἔλεγεν ἐν καλῷ λιμένι τὸ ‘Ρεῖδοον. τὸ δὲ Νήρικον πόλισμά ἐστι τἥς καταντικρὺ Ἠπείρου· “ὡς ὅτε Νήρικον εἷλον ἐῦκτίμενον πτολίεθρον, ἀκτὴν Ἠπείροιο.” (Οδ. ω, 377.) E.M.Q.T. τῷ πρὸς ὑποδοχὴν νεῶν εὐθέτῳ ὄρει Ἰθάκης. V.

188. εἶπερ τε γέροντʼ εἴρηαι] διχῶς αἱ Ἀριστάρχου, εἴπερ τε καὶ 1. οὐδʼ ἐφέροντο] Non exstitisse ῥεῖν εἰς αὐτὸν χειμάρρους πόλους ἀπὸ τοῦ in exemplari Σenodoti conicit ηίου ὅρους. In H. infra post εἰλή- *Nauck. Aristop. p. 27. λουθμεν pergitur, καταντικρὺ (hoc 3. κύριον om. V., in quo prima male vel scriptum vel lectum pro sunt acholii verba ὅνομα—ἕχει. οὕτω καλουμένη, quod est in T.) λιμένος M. λιμένος τὸ ‘Ρεῖθρον V. Ῥείθρῳ. καταρρεόμενον ὑπὸ πολλῶν ὐδά- 4. ἔχει—πρυμνήσια] Sic haec των παρὰ τὸ πολλοὺς χειμάρρους ῥεῖν εἰς scripta in M. In V. est ἔχει· ἢ αὐτὸν ἀπὸ τοῦ Πηρίτου. ἐήριτον γὰρ ἀπὸ τοῦ συρρεῖν εἰς αὐτὸν χειμάρρους τὸ Nήῖτον τινὲς λέγουσιν· οἱ δέ φασιν— πολλοῦς ἀπὸ τοῦ Νηΐου ὅρους, reliquis πρυμνήσια (ut M.) :— omissis. In T. ad ὑπὸ Νηΐῳ scho- 7. τὸ νήον T. τὸ νήιον H. M. lion hoc est, οὕτω καλουμένηῳ Ῥείθρῳ δὲ νήῖον φησὶ M. T. δέ φησιν νήῖον παρὰ τὸ πολλοὺς χειμάρρους ῥεῖν εἰς οὐ– H. τὸν ἀπὸ τοῦ Νηρίτου. Πήριτον γὰρ τὸ 10. Νήϊον] νήϊον H. Nήβϊόν τινες λέγουσιν· οἱ δέ φασιν ἕτερον 12. Νηΐου] νηίτου H. εἶναι τὸ Νήον τοῦ ηρίτου. Ἀρίσταρχος 15. ἣδʼ om. E.Q. δὲ Σήιον φησι παρὰ τὸ κεῖσθαι τ ‘Ρεί- πόληος] πόλιος E.Q. θοῳ. ἔστι δὲ ὄνομα τοῦ ἐν Ἰθάκῃ λιμέ- 18. et 19. Νήρικον Buttm. correxit τος ἀπὸ τοῦ συμβεβηκότος, ἀπὸ τοῦ συρ- pro Νήριτον. εἴπερ τι. M. εἰς ἀξιόχρεων δὲ μάρτυρα τὴν πίστιν ἀναφέρει. δευ- τέραν πίστιν τῆς καθαρᾶς φιλίας ποιεῖται τὴν ἀκριβολογίαν τῆς κακοδουλείας. M. Q.

192. παρτιθεῖ] ἐνεστὼς χρόνος, ἀπὸ τοῦ τιθῶ, διὸ περισπᾶ- ται. P.

193. ἀνὰ γουνὸν ἀλωῆς] ἀλωὴν καὶ τὴν πολύδενδρον γῆν φησιν· ἔνθα δέ οἱ πολύκαρπος ἀλωή” (Od. η, 122.). καὶ τὴν ἀμπελόφυτον “σταφυλῇσι μέγα βρίθουσαν ἀλωήνʼ (Il. σ, 561.)· ὁμοίως καὶ τὴν σιτοφόρον γῆν. Q. ἀλωὴ λέγεται καὶ ἡ πολύδενδρος γῆ, καὶ ἡ ἀμπελόφυτος, καὶ ἡ σιτοφόρος, καὶ ἡ δασεῖα. B.E.

ἑρπύζοντ-οἰνοπέδοιο] μετὰ ὀδύνης καὶ ἀνίας ἡρέμα βαδίζοντα διὰ τὸ γῆρας. M. βαδίζοντα εἰς τὸν γονιμώτατον τόπον τῆς γῆς οἰνοφόρου. ἐσήμανε τὸν ὑπὸ τοῦ γήρως μετὰ ὀδύνης καὶ ἀνίας ἡρέμα καὶ βαρέως βαδίζοντα. Q.

194. νῦν δʼ χλθον] διὰ τούτων εὔελπιν ποιεῖ τὸν νέον. τὸ δὲ ἑξῆς, ἔφαντο γὰρ δὴ αὐτὸν τὸν σὸν πατέρα ἐπιδήμιον εἶναι. λείπει δὲ τὸ ὅστε. M. P.

195. ἀλλʼ ἔτι που] διὰ τοῦτο εὔελπιν ποιεῖ τὸν νέον. διὰ δὲ τοῦ εἰπεῖν “νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ” δυσχερὲς αὐτῷ τὸ ἐκφυγεῖν ὑπεσήμανεν ὡς ἐν νήσῳ ὄντι· οἱ γὰρ ἐν γῇ εὐχερῶς δραπετεύουσιν. E.Q.

196. οὐ γάρ πω τέθνηκεν] οἶδα, φησὶν, ὅτι οὐ τέθνηκεν· ᾠόμην δὲ αὐτὸν καὶ ἐπανεληλυθέναι. P.M.Q.

198. χαλεποὶ δέ μιν] χαλεποὶ ἄνδρες, ἤγουν ὁ Κύκλωψ καὶ οἱ μετʼ αὐτοῦ. ἁρπάσας Ὀδυσσεὺς τὴν θυγατέρα τοῦ Κύκλωπος, ὁ Κύκλωψ μετὰ πολλῆς ἰσχύος νῆας ποιήσας κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως ἐφέρετο, καὶ οὕτως οὐκ εἴα αὐτὸν πρὸς τὴν οἰκείαν ἐπιστρέψαι. P.

202. οὐκέτι] οὐδαμῶς. V.

οῦτʼ οἰωνῶν σάφα εἰδώς] ἠρέμα παρεδήλωσεν ἡ Ἀθηνα ἥτις ἦν. 1. δὲ om. Q. 16. ἐπιδήμιον] ὥστε ἐπιδήμιον M. 3. κακοδουλείας] Tam absona haec Delevi ὥστε ex proximis verbis il. vox ut fere suspicer scriptum olim latum. fuisse ἀποδημίας, respicique versus 18. εὔελπιν ποιεῖ] δύσελπιν ποιεῖται 259 sqq. ubi cf. schol. BUTTM. E.Q. Correxi ex scholio præce- 15. διὰ τούτων M. διὰ γὰρ τῶτο dente. P., qui prima tantum huqus acholii 26. ἐπιστρέψαι Butttm. ἐπιστρέ- verba habet διὰ—γὰρ δὴ αὐτόν. ψαντες P. ποιῖ P. ποιεῖται M. οἱ γὰρ ἄνθρωποι καὶ μαντείας καὶ τῶν οἰωνῶν δεόμενοι, τὸ δὲ θεῖον ἐξ αὑτοῦ προγινώσκει τὸ μέλλον. E.Q.

204. δέσματαἈττικῶς ὡς γράμματα, ἀλλ’ εἴπερ τε σιδήρεαδέσματʼ ἔχῃσι, φράσσεται ὥς κε νέηται. καὶ ἔχει ἔμφασιν ἡ γραφή. H. M.

δέσματα] ἐκτέταται, ὡς τὸ ὀνείρατα, προσώπατα. Ἀττικὸν δέ ἐστι τὸ τοῖς οὐδετέροις χρῆσθαι ἀντὶ ἀρσενικῶν. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ δέω δέσματα, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ξέω ξέσματα. E.H.M.

207. εἰ δὴ ἐξ αὐτοῖο] πειραστικῶς πυνθάνεται πῶς Ὀδυσσέως ὢν οὐκ ἀνδρίζεται. λείπει δὲ εἰς τὸ τόσος τὸ ν, ἵνʼ ᾖ τηλικοῦτος ὤν. E.Q.

πονῶ πονήσω ἐν ψυχῇ· πονῶ πονέσω ἐπὶ σώματος. E.

208. αἰνῶς γὰρ κεφαλήν τε] Ἀριστοφάνης καὶ Ἀρίσταρχος “αἰνῶς μέν.” καὶ ἔχει τι εἶδος ἡ γραφὴ αὕτη. H.M.Q.R. τὸ δὲ. τοῖον ἐμισγόμεθα, ἀντὶ τοῦ τοίως, ὡς νῦν καὶ ἡμεῖς, ἐγὼ καὶ σύ. H.M.Q.

209. ἐπεὶ θαμὰ τοῖον ἐμισγόμεθα] οὕτως ὡς ἡμεῖς ἐμίχθημεν σήμερον, καὶ μετὰ τοῦ σοῦ πατρὸς ἐμισγόμεθα. Q.

212. ἔκτοτε] ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου. V.

1. μαντείας correxi pro) μάντεις, δέσματα ὡς γράμματα. ἀλλʼ εἴπερ us- quod Buttm. in μάντεων mutari vo- que ad ἡ γραφή. Ego scholion al- terum, ἐκτέταται—ξέσματα exhi- lebat. 3. δέσματα—γράμματα] Haec bui ut scriptum est in M., nisi quod manifeste corrupta. Nam nec ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ξέω ex H. scripsi pro δέσματα opera: pretium erat cum ὡς τὸ ξέω, quod est in M. In E. legi- γράμματα comparari et desideratur tur δέσματα· ἀντὶ τοῦ δεσμεῖα ἀττικῶς· nomen grammatici qui ἀλλʼ εἴπερ τὰ γὰρ ἀρσενικὰ οὐδετέρως λέγουσιν· ἀπὸ pro οὐδʼ εἴπερ legit. Fortasse igitnr τοῦ δέω δέσμα καὶ ἀπὸ τοῦ ξέω ξέσματα. haec sic sunt in ordinem redigenda ἐκτέταται δὲ ὡς τὸ ὀνείρατα, προσώ- ut post lermma οὐδʼ εἴπερ τε σιδήρεα ποτα. Brevius excerptum est in V. δέσματα pergatur Ἀρίσταρχος γρά- δέσματα δεσμοί. ἔθος δὲ Ἀττικοῖς τὰ φει,-. Nomen Aristarchi ante ἀρσενικὰ οὐδετέρως λέγειν. ἀπὸ τοῦ δέω ἀλλʼ εἴπερ excidisse etiam Cobetus δέσματα καὶ ἀπὸ τοῦ ξέω ξέσματα. Si. coniecit. Ceterum illud ἀττικῶς militet Eustath. p. 1411, 23. abest ab H. in quo duo ad hunc 11. πονῶ—σώματος] Haec quo- versum scholia leguntur, alterum modo huc venerint non exputo. manus prima δέσματα ὡς γράμματα BUTTM. ἐκτέταται ὡς τὸ ὀνείρατα, προσώπατα. 13. μὲν (μὴν Nauck. Aristoph. Λττικὸν δέ ἐστι τὸ τοῖς οὐδετέροις ἀντὶ p. 84.)] Legebatur μὲν ἔχει. ἀρσενικῶν κεχρῆσθαι, alterum manus εἴδος] εἰκὸς Buttm. recentioris, γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ δέω 14. τοῦ om. Q. δέσματα, ὔσπερ ἀπὸ τοʼ ξέω ξέσματα. ἐγῶ] ἐγῷ τε Q.

ἐμὲ κεῖνος] πλήρης ἡ ἐμέ ἀντωνυμία· πρὸς γὰρ ἀντιδιαστολὴν παρείληπται. M.

214. τοιγὰρ ἐγώ τοι] τὸ πρῶτον τοί οὐκ ἔστιν ἀντωνυμία· οὐδέ. ποτε γὰρ ἀρκτικὸν τὸ τοί· ἀλλʼ ἔστιν ἀντὶ τοῦ δή. B. M.

ἀτρεκέως] ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ τρέχω· ὁ μὴ παρατρέχων τὴν ἀλήθειαν. ἢ ἀπὸ τοῦ α καὶ τοῦ τρῶ τὸ φοβοῦμαι. ὁ γὰρ τὴν ἀλήθειαν λέγων οὐ δέδιεν. γίνεται γοῦν ἀτρεής καὶ ἀτρε- κής. E.

καταλέξω] γράφεται, ἀγορεύσω. H.

215. μήτηρ μέν τέ μέ φησι] ἡ μὲν μέν ἀπόλυτος, ἡ δὲ ἐγώ ἀντ- διαστολὴν ἔχει πρὸς τὴν μητέρα. H. M. εἰ μηδεὶς τὥν γεννωμένων δύναται γνῶναι τὸν πατέρα, πόθεν ἡ γνῶσις τοῖς παισὶ τοῦ πατρός τὸ γὰρ μήτηρ μέν τέ μέ φησι τοῦ ἔμμεναι, αὐτὰρ ἔγωγε οὐκ οἶδα ὅπως μὲν ἔχῃ,ʼ ἐπὶ τοῦ Τηλεμάχου· ὅτε γὰρ ἀπεδήμησε παῖς ἦν μαζῷ, διὸ μόνου τοῦ ὀνόματος παρὰ τῆς μητρὸς γίνεται ἀκροατὴς ἀκούων ὅτι τοῦ Ὀδυσσέως ἐστὶ παῖς· εἰ δὲ καθόλου “οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον ἀνέγνω,ʼ πόθεν ἡ γνῶσις; ἔδει γὰρ φάναι, ἐγὼ γὰρ οὐκ εἶδον τὸν γεγεννηκότα, ἀλλὰ μὴ καθόλου ποιεῖσθαι τὴν ἀπόφασιν ὡς μηδενὸς εἰδότος τὸν αὑτοῦ πατέρα. ὀρθῶς οὖν ὁ Σέλευκος εἴρηκεν ὅτι δεῖ λαβεῖν τὸ, εἰ μὴ μήτηρ φαίη τοῦ ἔμμεναι. καὶ γὰρ εἰ καὶ ἐτεθνήκει ἄμα τῷ γενέσθαι τὸν παῖδα, ἡ μήτηρ διδάσκει τοῦ πατρὸς τοὔνομα· κἂν περιῇ καὶ παρῇ ἡ μήτηρ, δείκνυσιν ὅτι τούτου ἐστὶ παῖς· ὥστε τὸ “ οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον αὐτὸς ἀνέγνω” προσλαβόν- τας δεῖ τὸ, εἰ μὴ μήτηρ φαίη τοῦ ἔμμεναι, δοκιμάζειν εἰ μὴ ὀρθῶς εἴρηται. ἀλλὰ καὶ οὕτως ζητοῦσι τίς ὁ νοῦς τοῦ μὲν ξένου ἐρωτή- σαντος “ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον, εἰ δὴ ἐξ αὐτοῖο τόσος παῖς εἶς Ὀδυσῆος· αἰνῶς γὰρ κεφαλήν τε καὶ ὄμματα καλὰ ἔοικας κείνῳ.” τοῦ δὲ ἀποκρινομένου “ τοιγὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλʼ ἀτρεκέως ἀγορεύσω· μήτηρ μέν τέ μέ φησι τοῦ ἔμμεναι, αὐτὰρ ἔγωγε οὐκ οἶδα· οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον αὐτὸς ἀνέγνω.” τίς γὰρ ἡ διάνοια τοῦ λέγοντος, οὐδεὶς τὸν πατέρα ἀνεγνώρισε; οὐ γὰρ αὕτη ἡ 4. ἀρκτικὸν Buttm. ἀρκτικὸς M. 20. λαβεῖν] προσλαβεῖν Buttm., ut ἀρσενικὸν B. mox legitur προσλαβόντας. 14. ἀπεδήμησε] ἀπεδήμει H. 21. ἐτεθνήκει H. R. ἐτέθνηκεν Q. 18. ποιεῖσθαι H. ποιεῖται Q. et 23. προσλαβόντας Buttm. pro fortasse R. προσλαβόντες. ἀκολουθία, ὅτι μὴ περὶ παρόντος ἐστὶν ὁ λόγος εἰ γνωρίζεις τοῦτον, ἀλλὰ περὶ ἀπόντος, περὶ οὗ οὐκ, εἰ μὴ γνωρίζει, ἐχρῆν λέγειν, ἀλλʼ, εἰ μὴ πεπίστευκεν. ὁ γὰρ λόγος, εἰπέ μοι εἰ τοῦ Ὀδυσσέως εἶ παῖς, ὁ δʼ ἔφη, οὐκ οἶδα· παρὰ γὰρ τῆς μητρὸς ἀκήκοα Ὀδυσσέως εἶναι· οὐ γὰρ αὐτὸς ἑώρακα. πρὸς δὲ τὸ, παρὰ μητρὸς ἤκουσα, οὐκ ἔχτε λόγον τὸ, οὐ γάρ τις διʼ ἑαυτοῦ τὸν πατέρα ἐγνώρισε. ἔσται οὖν τὸ ἀνέγνω ὡς πρὸς τὴν ἀκοὴν ἐπίστευσε. κἂν οὕτω λαμβάνηται, ἔσται ὁ λόγος, ἡ μήτηρ μὲν ἔφη ἐκείνου εἶναι, ἐγὰ δʼ οὐκ οἴδα· οὐ γάρ τις διʼ ἑαυτοῦ περὶ τοῦ ἑαυτοῦ πατρὸς τὴν πίστιν ἔσχεν. ἐνθάδε δεῖ πά- λιν ἀκοῦσαι, εἰ μὴ παρὰ πατρὸς πύθοιτο καὶ σεβαστικῶς ἐκδέξαιτο τὸν λόγον· οὐδεὶς γὰρ αὑτοῦ τὸν πατέρα ἀνεζήτησε καὶ ἀνηρεύνησεν, εἰ ὄντως εἴη ὁ λεγόμενος, λεγούσῃ δὲ τῇ μητρὶ πᾶς πεπίστευκεν ἄνευ ζητήσεως διὰ τὸ σέβας τὸ πρὸς τοὺς τεκόντας. H.Q.R.

οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον] καὶ ἀλλαχοῦ “τόνδε τʼ ἐμὸν πατέρα φάσʼ ἔμμεναιʼ (Od. δ, 387.). ὁμοίως Εὐριπίδης “μήτηρ φιλότεκνοε μᾶλλον πατρός· ἡ μὲν γὰρ αὐτῆς οἶδεν ὄνθ’, ὁ δʼ οἴεται.” καὶ Μέ- νανδρος “αὑτὸν γὰρ οὐδεὶς οἶδε τοῦ ποτʼ ἐγένετο, ἀλλʼ ὑπονοοῦμεν πάντες ἢ πιστεύομεν.” τινὲς δὲ ταῦτα τὸν ηλέμαχόν φασι λέγειν ἐπεὶ μικρὸς καταλέλειπται. E. M.

Πορφυρίου εἰς τὸ αὐτό. καὶ τὸ, οὐκ οἶδα, οὐκ ἀπιστοῦντός ἐστι, ἀλλʼ αὐτὸν τὸν Ὀδυσσέα φησὶν ἀγνοεῖν οὐχ ἑωρακώς. οὐδὲ γὰρ ἂν δύναιτό τις τοὺς γονέας ἐξ αὑτοῦ γνῶναι. E.

217. ὄφελον] τὸ ὄφελον ἀντὶ τοῦ εἴθε, ὡς δὴ ἔγωγʼ ὄφελον. ηὐχό- μην ἐγὼ εἶναί τινος υἱὸς μάκαρος ἀνδρὸς, ὃν ὁ θάνατος κατέλαβεν ἐν τοῖς ἰδίοις κτήμασι καὶ μὴ ἐν πλάνῃ καὶ ξένοις τόποις. Q.

218. ἐπὶ γῆρας] οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ἐπί. ὑπὸ νεότητος δὲ εἰς 1. περὶ om. Q. λόγον. 5. πρὸς δὲ τὸ H. πρὸς ὁ τὸ Q. 12. εὶ addidit Buttm. legiturque 6. ἔσται H. ἔστω Q. in H., ex quo enotatum εἰ εἴη. 7. οὕτω] οδτω δὲ H. 13. σέβας H. σέβειν Q. 9. παρὰ τοῦ ἑαυτοῦ πατρὸς] Scri- 14. τώδε τ’ M. τὸν δ· E. bendum videtur περὶ τοῦ ε. π. et mox 15. Euripidis fragmentum ite- παρὰ μητρὸς πύθοιτο. Sed nimis im- rum ad δ, 387. adscriptum in M. pedita totius huqus loci argumenta- φιλότεκνος] φιλότεκνον M., sed φι- tio ut pro certo quicquam pronun- λότεκνος loco altero. tiem. BUTTM. περὶ τοῦ ἐ. πατρός 16. οἶδεν ὤθ'] οἶδ’ ἐόντας E.M. οἶ. δεν αὐτῆς ὄντα M. loco altero. Cor- est in H. 10. καὶ σ. ἐκδέξαιτο τὸν λόγον Butt- rexi ex Eustathio p. 14 12, 14. mann. Legebatur κἃν σ. ἐκδέξῃ 17. τοῦ Eustathius. πῶς E.M. μειρακιώδη προνένευκεν ἀφέλειαν, εὐδαίμονα λέγων τὸν ἐν ἰδίοις οἴκοις τελευτῶντα. B.E.

221. γλαυκῶπις] γίνεται μὲν καὶ ἀπʼ ἄλλων, γίνεται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ γλαύσσω, τὸ βλέπω. B.

225. τίπτε δέ] τί σε ἀναγκαῖον ἔχει; εἰ γὰρ ἦν, φησὶν, ἔρανος, φειδωλῶς ἤσθιον ἂν ὡς ἴδια ἐσθίοντες. P.

226. εἰλαπίνη λέγεται ἡ πολλῶν ἀνδρῶν εὐωχία, ἐν ἡ κατὰ εἴλας καὶ συστροφὰς εὐωχοῦνται. E.H.V.

ἐπεὶ οὐκ ἔρανος] ὡς τοῦ ἐράνου κοσμιωτέρου καὶ εὐτελεστέρου ὄντος· καὶ εἰκότως· ὁ μὲν γὰρ γάμος καὶ αἱ ἄλλαι εὐωχίαι φιλίᾳ τινι γίνονται, ὁ δὲ ἔρανος ὡς ἕκαστός τι κομίσειεν. ἔρανος οὖν λέγε- ται τὸ ἀπὸ συμβολῆς δεῖπνον. E.V.

εἰλαπίνη ἡ πολλῶν εὐωχία, ἐν ἧ κατὰ εἴλας πίνουσιν· ἔρανος ἡ ἐκ κοινοῦ εὐωχία. Μσίοδος “ἐκ κοινοῦ πλείστη τε χάρις,ʼ τὸ κόσμιον τῶν ἐράνων δηλῶν. εἰ γὰρ ἦν ἔρανος, φειδωλῶς ἤσθιον ὡς ἴδια ἐσθίον- τες. B.M.Q.

227. ὥς τέ μοι] τὸ ὡς ἀντὶ τοῦ ὅτι. τὸ δὲ ἑξῆς, ὅτι μοι δοκοῦσιν ὑβρίζοντες ὑπερφιάλως. Q.

228. νεμεσσήσαιτο] τὸ συναθροισθῆναι τοὺς μνηστῆρας οὕτως ὡς ἔτυχε καὶ εὐωχεῖσθαι εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ὀδυσσέως μέμψαιτο ἄν τις ἀνὴρ συνετός. Q.

231. μεταλλᾷς] πολυπραγμονεῖς, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μετάλ- λων. B. ζητεῖς, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μέταλλα ψηλαφώντων. P.

232. μέλλεν μέν ποτε] αὕτη ἡ λέξις οὐδέποτε κεῖται παρὰ τῷ ποιητῇ ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ χρονικῶς, ἀλλʼ ἑκάστοτε ἀντὶ τοῦ ἐῷκει. E.H.Q.V.

234. νῦν δʼ ἑτέρως βούλοντο] ἀντὶ τοῦ ἐβουλεύσαντο. τινὲς δὲ γράφουσι, ἐβάλοντο θεοί, ἀντὶ τοῦ μετέβαλον. ἔχει μέντοι λόγον καὶ 5. τίπτε-] In praecedentibus ver- 19. ὡς addidit Buttm. bis τίς δὲ ὅμιλος Aristarchus τίς δαί 24. αὕτη —] Idem scholion in scripserat: v. Toll. ad Apollon. E. adscriptum ad δ, 274. 27. ἀντὶ τοῦ M. ἤτοι E.H.Q. Lex. s. v. δαί p. 215. 7. ἀνδρῶν om. E.V. 28. ἐβάλοντο] Vera scriptura ἐβέ- 9. ὡς τοῦ ἐράνου] ὡς γάμου E. λοντο est, ad quam spectat Hesychii 14. Ἡσίοδος] Op. 721. glossa ἐβόλοντο: ἐβοόλοντο, ἐβουλεύ- πλεἱστη τε χάρις] Lectio non peiorr σαντο. Quae forma verbi (βόλεται quam vulgata (πλείστη δέ) qua dis. et βόλεσθε) etiam duobus aliis in ungunturmembraversus.BUTTM. lois Homeri obliterata erat (Il. λ, τε etiam Eustath. p. 1412, 62. 319. Od. π, 387.). Eam qui non τὸ ἐβούλοντο ἤτοι ἐβουλεύσαντο, ὡς τὸ, “Τρωσὶ δʼ ἐβούλετο νίκην,” (Il. η. 21.) E.H.M.Q.

ἐβούλοντο] Ἰωνικὴ συστολή. τινὲς ἀντὶ τοῦ, οἱ θεοὶ κακὰ ἔβα- λον. P. ἠβούλοντο, ἤθελον. V.

236. ἐπεὶ οῦ κε θανόντι] ἐπεὶ ἐλν Ὀδυσσεὺς μετὰ τῶν ἰδίων φίλων ἐδαμάσθη ἤτοι ἀπέθανεν ἐν τῷ Τρωῖκῷ πολέμῳ, οὐκ ἂν ἀκαχοίμην, ἤτοι ἐλυπούμην. Q.

238. ἠὲ φίλων] τοὺς ἑταίρους ἀπὸ τῶν φίλων διαιρεῖ ὁ ποιητής. οἱ μὲν γὰρ ἑταῖροι οἱ προσοικειωθέντες κατὰ φιλίαν, οἱ δὲ φίλοι οἱ οἰκεῖοι καὶ κατὰ γένος προσήκοντες ὥσπερ καὶ ὁ ἔτης καὶ ὁ γείτων. ἔται μὲν γὰρ οἱ συνέστιοι, γείτονες δὲ οἱ πλησίον μένοντες· “γεί- τονες ἠδὲ ἔται Μενελάου κυδαλίμοιο (Od. δ, 16.). Καὶ ὅτι ἑταίρους τοὺς συνδιαίτους καὶ ἠγαπημένους οἶδε, καί φησι, “ἐπεί οἱ ἑταῖρος ἔην φίλος εἰλαπιναστής (Il. ρ, 577.)· καὶ ἐρίηρας ἑταίρους τοὺς διὰ τὰς χρείας φίλους. καὶ Ἕκτορι δʼ ἦεν ἑταῖρος” (Il. σ, 251.) παρα- λιπὼν ἐνταῦθα τὸ εἶδος. ὁμοίως δʼ αὗ “σοὶ δʼ ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται, ῆν σὺ μενοινᾷςʼ (Od. β, 285.)· καὶ “τοῖος γάρ τοι ἑταἵ. intellexissent hoc loco ἐβάλοντο θοήν. καὶ διακρίνων λέγει, ἢ μετὰ οἷς scripsisse videntur. ἑτάροισι δάμη Τρώων ἐνὶ δήμῳ ἠὲ φίλων 1. ἤτοι (ἤγουν H.) ἐβουλεύσαντο ἐν χερσίν. οὐκ ἄν, φησὶν ἐλυπήθη εἰ ἐν om. M. τῇ Τροία ἀπέθανεν μετὰ τῶν ἑταίρων δʼ ἐβούλετο] δὴ βοόλεται M. δὴ βού- αὐτοῦ πολεμῶν ἢ εἰ κατεργασάμενος τὸν ληται H. πόλεμον ἐν χερσὶ τῶν οἰκείων ἐτελεύτη- νίκην om. H. M. σεν—Eodem loco scholion hoc ha- 3. Ἰωνικὴ συστολή] Hoc qui scri- bet T., sed plenius et tale fere psit, aut veram in libro suo scriptu- quale hic in E.Q. legitur. ram habuit ἐβόλοντο, aut ου diphthon- τοὺς ἑταίρους (ἑτέρους E.Q.)— οἱ gum corripi credidit, hoc quidem μὲν] τοὺς ἔτας . . . οἱ μὲν T. absurde. In M. qui ἐβούλοντο in 9. οἱ ante οἰκεῖοι addidi ex T. textu a correctore habet, super- 10. ὥσπερ —συνέστιοι T. ὥσπερ ὁ scriptum est ἰωνικόν. ἔτης. ἔται γὰρ καὶ οἱ συνέστιοι E.Q. 8. Magnam hujus acholii partem 12. Μενελάου κυδαλίμοιο om. T. levi cum scripturae diversitate ha- Verba καὶ ὅτι ἑταίρους novum bet M. non tamen huic versui ad. acholium ordiuntur pendentque a scriptam, sed ad δ, 12. ἑταῖροι οἱ σημειοῦνται (vid. not. ad ζ, 8.). προσοικειωθέντες κατὰ φιλίαν, φίλοι δὲ BUTTM. οἱ οἰκεῖοι καὶ κατὰ γένος προσήκοντες. 13. τοὺς et καὶ ἠγαπημένους om. T. ἔται μὲν γὰρ οἱ συνέστιοι, γείτονες δὲ οἱ καί φησι om. T. πλησίον μένοντες. ἑταίρους δὲ λέγει καὶ 14. ἔην φίλος T. φίλος om. E.Q. τοὺς συνδιαίτας (sic) καὶ ἐρίηρας ἐταί- 15. καὶ Ἕκτορι -μενοινζς] Haec ῥοῦς τοὺς κατὰ χρείαν φίλους. καὶ συν- addidi ex T. ενωχητὴς μὲν καθὸ λέγει, τοῖος γάρ τοι ἑταῖρος addidi ex M. T. ἑταῖρος ἐγῷ πατρώῖος εἰμὶ ὅστις νῆα 17. καὶ τοῖος T. καὶ τὸ τοῖος E.Q. ρος ἐγῶ πατρώῖός εἰμι, ὅς τοι νῆα θοὴν στελέω καὶ ἅμʼ ἕψομαι αὐ- τόςʼ (Od. β, 286.), καὶ “ἐγω δʼ ἀνὰ δῆμον ἑταίρους αἶψʼ ἐθελοντῆ- ρας συλλέξομαι” (291.). καὶ μεταφέρων ἐκ τοῦ ἐῦκνήμιδας Ἀχαι- οὺς λέγει “ἤδη μέν τοι ἐῦκνήμιδες ἑταῖροιʼ (Od. β, 402.) καὶ ἐκ τοῦ καρηκομόωντας Ἀχαιούς “εὗρον ἔπειτʼ ἐπὶ θινὶ καρηκομόωντας ἑταίρους” (Od. β, 408.) φίλος δὲ υἱὸς, καὶ φίλη μήτηρ, καὶ φίλα γυῖα, καὶ φίλαι χεῖρες. καὶ διακρίνων φησὶν “εἰ μετὰ οἷς ἑτάροισι δάμη Τρώων ἐνὶ δήμῳ ἠὲ φίλων ἐν χερσὶν, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσεν.” (Od. α, 237.) οὐκ ἂν, φησὶν, ἐλυπήθην εἰ ἐν τῇ Τροίᾳ μετὰ τῶν ἑταίρων αὐτοῦ ἀπώλετο πολεμῶν, ἢ εἰ κατεργασάμενος τὸν πόλεμον καὶ ἐπανελθὼν ἐν ταῖς χερσὶ τῶν οἰκείων ἐτελεύτησε. καταχρώμενος δὲ καὶ τοῦ φόβου τὴν φύζαν ἑταίραν λέγει, “φύζα φόβου κρυόεντος ἑταίρη (Il. ι, 2.)· καὶ ἄνεμον, “ἴκμενον οὖρον ἵει πλησίστιον ἐσθλὸν ἑταῖρονʼ (Od. λ, 7.). καὶ πάλιν ὅλην τὴν οἰκειότητα δηλῶν φησιν “ὄφρα ἴδῃ πρότερόν τε πόσιν, πηούς τε φίλους τέ’ (Il. γ, 163.), τὸν ἄνδρα, τοὺς συγγενεῖς, τοὺς οἰκείους· διὸ ἐπιζητεῖ ἡ Ἕλένη τοὺς ἀδελφούς. E.Q.T.

ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσε] κατειργάσατο, μεταφορικῶς. τολύπη γὰρ εἶδος βοτάνης θανασίμου· καὶ τὴν τῶν ἐρίων ἤδη κατειργασμένην εἴλησιν τολύπην λέγομεν. E.V.

239. τύμβον μὲν ἐποίησαν] διὸ ἂν αὐτῷ ἐποίησαν τύμβον διὰ τὸ ἀποθανεῖν ἐν τῷ πολέμῳ. πρὸς τὸ πρῶτον δὲ ὑπήντησεν. B.

241. ἅρπυιαι] αἱ τῶν ἀνέμων συστροφαὶ, ἢ αἱ τιμωρητικαὶ θεαί. B. νῦν τοὺς ἀνέμους τοὺς ἁρπακτικοὺς, ἢ τὰ ἁρπακτικὰ ὄρνεα. E. δαίμονες, ἢ ἄνεμοι ἁρπακτικοί. V.

ἀνηρείψαντο] ἥρπαξαν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τὰ ἱερεῖα κατεργαζομέ- νων. P.

1. ὅς—στελέω T. ῶς—τελέυ E.Q. τὸν πόλεμον om. T. 2. καὶ ἐγὼ] καὶ om. T. 11. καὶἐπανελθν T. καὶ om. E.Q. 3. καὶ μεταφέρων — καρηκομόωντας 12. ἑταίραν λέγει T. ἐτέραᾳ λέξει ἑταίρους addidi ex T. 6. φίλος δὲ υδὸς T. φίλος γὰρ υἱὸς φύζα φόβου T. φύζα λέγει φόβου E.Q. Quo factum ut Buttmannus E.Q. ante haec verba excidisse crederet 13. ἴκμενον addidi ex T. 14. ὅλην T. ὅλων E.Q. φίλοι δὲ οἱ οἰκεῖοι. 16. διὸ -ἀδελφοός] Hec addidi 7. φησὶν om. T. 9. ἐλυπήθην] ἐλύπησεν T. ex 10. αὐτοῦ addidi ex T. 18. τολύπη—θανασίμου om. V. πολεμῶν] πολεμίων T.

242. ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς τὸ “οἴχετʼ ἄϊστος” κατὰ ἀναφώνησιν. B.

244. ἄλλα θεοί] ἀναγκαῖον μὲν ἡ λύπη τοῦ πατρός· τἥς δὲ λύπης τὸ δεινὸν ὁ τῆς ἀπωλείας τρόπος. E.

245. ὅσσοι γὰρ] διὰ τούτου ἀπολογίαν τοῦ μὴ ἐπιχειρεῖν ἐμφαί- νει τὸ πλῆθος ἐξαριθμούμενος. διὰ δὲ τοῦ ἄριστοι δηλοἳ ὅτι οὐ πρὸς ἰδιώτας, ἀλλὰ πρὸς πόλεις ὅλας ἐστὶν αὐτῷ ὁ ἀγών. ὅπερ ἐπιση- μαίνεται καὶ διὰ τοῦ “Ἰθάκην κατακοιρανέουσιν,” ὥστε εἰκότως κρα- τεῖται. E.

246. Δουλιχίῳ] νήσῳ κατὰ τὴν Κεφαλληνίαν. Ζακύνθῳ, νήσῳ καὶ αὐτῇ τῆς Κεφαλληνίας. Σάμῃ. τὴν Σάμον Σάμην εἶπε. ἔστι δὲ καὶ αὐτὴ κατὰ τὴν Κεφαλληνίαν. V.

Σάμῃ τε] τὴν Σάμον Σάμην καλεῖ. τρεῖς δὲ Σάμοι, Ἰωνικὴ, Κε- φαλληνικὴ, Θρακική. B. Σάμος αὕτη κατὰ τὴν Κεφαλληνίαν. Vind. 56.

249. στυγερὸν γάμον] αὐτῇ στυγερὸν διὰ τὴν πρὸς τὸν Ὀδυσσέα πίστιν· ἢ Τηλεμάχῳ στυγερὸν, εἰ βούλοιτο ἰδεῖν ἄλλῳ συνοῦσαν τὴν μητέρα. E.

ἡ ἐμὴ, φησὶ, μήτηρ οὕτε ἀπαρνεῖται τὸν στυγερὸν τῶν μνηστήρων γάμον τῶν βιαζόντων αὐτὴν, οὕτε τέλος αὐτῷ δίδωσι, τὸν ἱστὸν, ὃν ὡς ἐγγυητὴν ἐκείνοις δέδωκε, παρʼ ὅλην μὲν ἡμέραν ὑφαίνουσα, παρὰ δὲ τὴν τῆς ἡμέρας τελευτὴν ἐκλύουσα καὶ ἀφανίζουσα, ὡς μὴ πέρας λάβῃ τὸ ἔργον τὸ τοῖς μνηστῆρσιν αὐτοῖς καταθύμιον. Q.

251. τάχα] αὕτη ἡ λέξις οὐ τίθεται παρὰ τῷ ποιητῇ διστακτικῶς ὡς ἐν τῇ συνηθείῳ, ἀλλʼ ἑκάστοτε ἀντὶ τοῦ ταχέως. V.

252. ἐπαλαστήσασα] τὸ ἐπαλαστήσασα δηλοῖ τὸ ἐπὶ τοῖς λεχ– θεῖσιν ὡς ἀλάστοις καὶ δεινοῖς οὖσι δεινοπαθήσασα. ἐὰν δὲ ᾖ χωρὶς τοῦ ε, παλαστήσασα, ἔσται τῷ παλαιστῇ, ὅ ἐστι τῷ ἀγκῶνι τῆς χειρὸς, νύξασα. E.R.V. ἀναστενάξασα, δεινοπαθήσασα. ἢ μετὰ τῶν παλαμῶν τύψασα αὐτόν. P.

Παλλὰς] ἐπιθετικῶς ἡ Ἀθηνᾶ, ἀπὸ τοῦ πάλλειν τὸ δόρυ· ἢ ὅτι Πάλλαντα ἀνεῖλεν, ἕνα τῶν γιγάντων. V.

254. δεύει] ἐν τῇ κατὰ Ἀριστοφάνην ἐγέγραπτο δεύῃ, ἵνʼ ᾖ πρὸς 4. ἐπιχειρεῖν Buttm. pro ἐπιχαί- λήνην. 27. De verbis παλαιστής, παλα- 9. Κεφαλληνίαν scripsi pro Κεφα- στῆ et παλαστήσασα vid. Phrynich. ληνίαν hic et infra. et Lobeck. p. 295. BUTTM. 13. Κεφαλληνίαν] Codex κεφαλ- ἀγκῶνι] ἀγνωιστῇ Q. τὸν Τηλέμαχον ὁ λόγος, ἀλλὰ μὴ πολλοῦ δεῖ, καὶ τὸ πολλὸν συν- άπτηται τῷ δεύῃ. μήποτε δὲ ἄμεινον ᾖ διὰ τοῦ ει γράφειν. καὶ ἔστιν οἷον τῆς ἀρχαίας γραμματικῆς ἔν τι καὶ τοῦτο τῶν ὑπολελειμ- μένων. H.M.Q.R.

ἦ πολλὸν δεύει] ἐπὶ πολὺ λείπει τούτους τιμωρίαν ὑποσχεῖν. δεύει, ἐνδεῖ, λείπει. V.

255. εἰ γὰρ νῦν ἐλθών] τὰ ἔπη ταῦτα ὅντινα ἔχει λόγον ζητοῦμεν τὸ “εἰ γὰρ νῦν ἐλθὼν δόμου ἐν πρώτῃσι θύρῃσι σταίη ἔχων πήληκα καὶ ἀσπίδα καὶ δύο δοῦρε τοῖος ἐὼν οἷόν μιν ἐγὼ τὰ πρῶτʼ ἐνόησα οἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ πίνοντά τε τερπόμενόν τε·” εἶτα μετʼ ὀλίγον “τοῖος ἐὼν μνηστῆρσιν ὁμιλήσειεν Ὀδυσσεύς.” ἄτοπος ἡ εὐχὴ τῆς Ἀθηνᾶς εὐχομένης, εἰ ἔλθῃ ὁ Ὀδυσσεύς καὶ στῇ ἐν τοῖς μνηστῆρσι τερπόμε- νος, ἄπαντας ὠκυμόρους γενέσθαι. πῶς γὰρ ἦν φοβερὸς ὁ εἰς ποτὰ καὶ τέρψιν δείπνων τρέψας τὴν διάνοιαν: πῶς δὲ οὐκ ἄτοπον τῷ Μέντῃ μὲν ὡμοιωμένην τὴν Ἀθηνᾶν, τῷ Ἀγχιάλου παιδὶ, λεληθότως ἀσεβείας κατηγορεῖν τοῦ πατρός: εἰ γὰρ ὁ Ἴλος θεοὺς σεβόμενος τό θανάσιμον φάρμακον οὐκ ἔδωκεν, ὁ δοὺς Ἀγχίαλος ὁμολογουμένως ἂν εἴη ἀσεβής. τὸ μὲν πρῶτον ζήτημα οὕτως ἂν λυθείη. εὔχεται γὰρ αὐτὸν ἰδεῖν ἐν τοῖς μνηστῆρσιν ἔχοντα πήληκα καὶ ἀσπίδα καὶ δύο δοῦρε, τῇ ἡλικίᾳ καὶ τῇ τοῦ σώματος ῥώμῃ τοῖον ἐόντα, οἷον τὰ πρῶ- τα ἐνόησα παρὰ τῷ Ἀγχιάλῳ ξενιζόμενον. τὸ δὲ λέγειν, πίνοντά τε τερπόμενόν τε, οὐ τῆς εὐχῆς ἐστι μέρος, τῆς δὲ πρὸς τὸν Ὀδυσσέα πα- τρικῆς ξενίας ὑπόμνησις. ἐπεὶ γὰρ ώμοίωται Μέντῃ καὶ ἠρώτηται ὑπὸ τοῦ Τηλεμάχου, “ἠὲ νέον μεθέπεις, ἢ καὶ πατρώῖός ἐσσι ξένος (175.). καθόλου δὴ λέγει, “ξεῖνοι δʼ ἀλλήλοις πατρώῖοι εὐχόμεθʼ εἶναιʼ (187.). 1. πολλοῦ scripsi pro πολλούς. verba om. συνάπτηται H. M. συναπτἶται R. 13. πῶς γὰρ ᾖν φ.]καίτοι πῶς ἦν φ. E. πῶς γὰρ φ. M. πῶς γὰρ ἄν 5 φ. H. Q. συνάπτῃ Q. 2. μήποτε Buttm. pro ποτέ. 14. πῶς δὲ οὐκ M. Aberat δέ. 3. τῆς ἀρχαίας γραμματικῆς] Nam 16. ἴλος M. ἴλλος E.Q. ΔEΥEI et δεύει esse potest et δεύῃ. 17. οὐκ et ὁ δοὺς A. addidi ex M. 7. εἰ γὰρ] In M. superscriptum ὁμολογουμένως ἂν εἴη] ὄντως M., εἴθε, in margine γρ. καὶ εἰ γάρ, hoc omisso ἄν εἴη. est, ut monet Cobetus, γρ. αἲ γάρ vel 18. πρῶτον H. Legebatur αὐτόν. γρ. καὶ αἱ γάρ: quae vera lectio est. εὕχεται—ξενιζόμενον] εὔχεται αὐτὸν τὰ ἔπη—] Excerpta quaedam ex μετὰ τῶν ὅπλων φανῆναι καὶ τοῖον τῇ hoc scholio habet E. ὴλικία οἷον οἱδεν (corr. εἶδεν) αὐτὸν εἰς ζητοῦμεν] ἐξαιτοῦμεν H. Q. τὴν αὐτοῦ σκίαν M. 11. ἄτοπος ἤ—έλθῃ ὁ Ὀδυσσεῦς ad. 25. ἀλλήλοις] ἀλλήλοι (sic) Q. didi ex M. qui praecedentia scholii Recta scriptura ἀλλήλων est. κατὰ μέρος δὲ ἐξηγεῖται, ὅτι ἐν οἴκῳ ἡμετέρῳ πολλάκις αὐτὸν εἶδον πίνοντά τε τερπόμενόν τε. τὸ οὖν “τοῖος ἐὼν οἷόν μιν τὰ πρῶτʼ ἐνόησα οἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ” οὐκ ἔχει ἀναφορὰν πρὸς τὸ “πίνοντά τε τερπόμενόν τε,ʼ ἀλλὰ πρὸς τὸ τῆς ἡλικίας ῥωμαλέον, οἷος ὤφθη ἐλθὼν τότε. καὶ ἔστι τὸ ἑξῆς, εἰ γὰρ νῦν ἐλθὼν δόμου ἐν πρώτῃσι θύρῃσι τοῖος μνηστῆρσιν ὁμιλήσειεν Ὀδυσσεὺς, ἔχων πήληκα καὶ ἀσπίδα καὶ δύο δοῦρε, πάντες τʼ ὥκύμοροι γενοίατο πικρόγαμοί τε. ἐνθάδε μὲν οὖν τοιούτου ὀφθησομένου χρεία· ἐπὶ δὲ οἴκῳ τῷ ἡμετέρῳ ἐνόησα πίνοντά τε τερπόμενόν τε. H.E.M.Q.

ἐν πρώτῃσι θύρῃσι] ἐν αὐταῖς ταῖς πρώταις ταῖς αὐλείαις θύραις. προοικονομεῖ πόθεν ἔσται ἡ μνηστηροκτονία. S.

258. πίνοντά τε τερπόμενόν τε] τὸν τἀγαθὸν πᾶς δείκνυσι καιρὸς, οἷος ἂν ῇ ἐν τοῖς ἔργοις. V.

259. ἐξ Ἐφύρης] Κορίνθου. ἔστι καὶ ἑτέρα πόλις Ἐφύρη ἡ λε- γομένη Βαγνετία. B. πόλις Θεσπρωτίας. δύο δέ εἰσιν, ἥ τε Θεσ- πρωτικὴ ή νῦν καλουμένη Κόρινθος ἡ τῆς Ἠλιδος, καὶ ή κατὰ τὴν Ἤπειρον. E. πόλεως Θεσπρωτίας. Ἐφύραι δὲ τρεῖς εἰσιν, ἥ τε Θεσπρωτικὴ, ή νῦν Κόρινθος, καὶ ἡ τρίτη Ἠλιδος. V.

Ἴλου] Ἰάσων ἄμα τῇ Μηδείᾳ ἐν Ἐφύρᾳ τῆς Θεσπρωτίας παρα- γενόμενος ἴσχει τέρητα, οὗ ὁ Ἴλος, οἵτινες ἐβασίλευσαν Θεσπρω- τίας, ὡς ἱστορεῖ Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος· διὸ φαρμάκων ἐστὶν ἔμ- πειρος. H. T.

Ἴλου] τινὲς Ἴρου γράφουσιν, ἐπεὶ καὶ Πρόξενος ἐν πειρωτικοῖς Ἶρόν φησι Μερμέρου παῖδα. H. M.

ἀνωτέρω μὲν γράψαντες λελύκαμεν τὸ τοῦ, σταίη πήληκα καὶ δύο δοῦρε, ὅπερ ἐστὶ τὸ πρῶτον ζήτημα. νῦν δὲ σκοπήσωμεν πῶς καὶ τὸ δεύτερον τὸ τοῦ, παρʼ Ἴλου Μερμερίδαο. καί φαμεν οὑτωσὶ λύοντες ὅτι ἀμφοτέρω εἶχον τὸ θανάσιμον φάρμακον, ὅ τʼ Ἷλος καὶ ὁ Ἀγχί-· αλος· καὶ εἰ ἦν ἀσεβὲς τὸ διδόναι, ἀσεβὲς ἦν καὶ τὸ κεκτῆσθαι· εἰ δὲ μὴ ἀσεβὲς τὸ κεκτῆσθαι, οὐδʼ ἀσεβὲς τὸ διδόναι. ἀλλʼ ὁ μὲν 5. ἔστι Buttm. pro ἐπί. 27. Hic quoque τὸ τοῦ scripsi 8. ἐπί] ἐγὼ H. pro simplici τοῦ. 18. Ἡλιδος] Legebatur Ἦλις. 28. ἀμφοτέρω Buttm. pro ἀμφοτέ- 23. Ἴρου] ἴροι H. ἐπεὶ M. . . . παῖς H. 30. εἰ δὲ μὴ ἀσεβὲς τὸ κεκτῆσθαι ἐν] ἐν (sic) M. addidit Buttm. 25. τὸ τοῦ Buttm. Aberat τό. Ἷλος οὐκ ἔδωκε, τοὺς θεοὺς φάμενος εὐλαβεῖσθαι, ὁ δὲ Ἀγχίαλος ἔδωκεν, οὐδὲ εὐλαβήθη πρὸς τὴν δόσιν, ὅτι οὐδὲ τὴν κτῆσιν. οὕτʼ οὖν αὐτὸς οὕτε ὁ Ἴλος τοὺς θεοὺς εὐλαβήθησαν, ἀλλʼ ὁ μὲν εἰς τὰς ἑαυ- τοῦ ἀνάγκας οὐκ ὥετο εἰ ἐκέκτητο ἀσεβεῖν, τὸ δὲ ἄλλοις διδόναι πλημμέλειαν ἔχειν· ὁ δʼ Ἀγχίαλος τὸ δοῦναι Ὀδυσσεῖ φίλῳ ὄντι, ὃν ἴσον ἑαυτῷ τιμᾶν τις ἐχρῆν, οὐκ ᾤετο πλημμελὲς εἶναι. ὧν γὰρ ἡ κτῆσις οὐκ ἄδηλος οὐδὲ ἡ τούτων μετάδοσις πλημμελὴς, εἰ φίλοι εἶεν οἱ λαμβάνοντες· καὶ ὧν ἡ κτῆσις εἰς τὰς ἀνάγκας οὐκ ἀσεβὴς, τούτων ἡ μετάδοσις τοῖς ἄγαν φίλοις οὐ νεμεσητή. διὸ τῷ μὲν Ἴλῳ οὐ μεταδόντι ἀπολογία, ὅτι μὴ ἄγαν αὐτὸν εἶχε φίλον, τῷ δὲ Ἀγχι- άλῳ μεταδιδόντι οὐδεμία ἀσέβεια· φιλέεσκε γὰρ τὸν Ὀδυσσέα αἰνῶς. E.Q.

260. καὶ κεῖσε] ἐκ πλήρους ὁ καί σύνδεσμος. M.

261. φάρμακον διζήμενος] προκατεσκεύασεν, ἵνα μὴ ζητῶμεν πῶς ἀπὸ μιᾶς πληγῆς ἀναιροῦνται οἱ μνηστῆρες. E.Q.V.

ὄφρα οἱ εἴη] γρ. ἦν που ἐφεύροι. Ζηνόδοτος, ὄφρα δαείῃ. ἐλέγχε- ται δὲ ἐκ τοῦ ἑπομένου “ἀλλὰ πατήρ οἱ δῶκεν.” οὐ γὰρ ἕπεται τὸ διδάσκειν τῷ δοῦναι, ἀλλʼ ἡ χρῆσις τῇ δόσει παρέπεται. H. M.

262. ἰοὺς χρίεσθαι] ἐζήτηται πῶς ἐν τῇ Ἰλιάδι οὔτε τοὺς ἥρωάς φασι χριστοῖς χρῆσθαι βέλεσι· τῶν γὰρ τοξευθέντων πολλοὶ σώζον- ται· οὕτε τὸν Ὀδυσσέα τόξῳ χρῆσθαί φασιν. ἀμέλει ἐν τῇ Δολω- νείᾳ παρὰ Μηριόνου κίχραται τόξον (Il. κ, 260.), καὶ πάλιν “τὸ δʼ οὔποτε δῖος Ὀδυσσεὺς ἐρχόμενος πόλεμονδε ήρεῖτο” (Od. φ, 38.). ἐν δὲ τῷἢ Ὀδυσσείᾳ καὶ περὶ τῶν χριστῶν ἰῶν φησι, καὶ “αὐτίκα καμ- πύλα τόξα καὶ αἰγανέας δολιχαύλους εἱλόμεθ’ ἐκ νηῶν” (ι, 156.)· καὶ “εὖ μὲν τόξον οἴδα ἐύξοον ἀμφαφάασθαιʼ (θ, 215.). δῆλον οὖν ὅτι προκατασκευάσματα τῆς μνηστηροκτονίας εἰσὶ καὶ τοῦ λέγειν, “ὄφρα μὲν αὐτῷ ἀμύνεσθαι ἔσαν ἰοὶ, τόφρʼ ὅγε μνηστήρων ἕνα γʼ αἰεὶ ἐνὶ οἴκῳ βάλλε τιτυσκόμενος, τοὶ δʼ ἀγχιστῖνοι ἔπιπτονʼ 5. τὸ δοῦναι Buttm. pro τῷ δοῦναι. 18. τῷ δοῦναι] τὸ δοῦναι M. 6. γὰρ addidit Buttm. 20. χριστοῖς addidi ex H.M. 8. καὶ ὧν Buttm. pro καθʼ ὧν. 21. Δολωνεία M. δολωνία E.Q. δο- 13. καὶ κεῖσε] κἀκεῖσε M. in textu λονίᾳ H. contra mentem scholiastae, cujus 22. παρὰ M. Legebatur καὶ παρά. cum observatione conf. schol. ad κίχραται] κιχρᾶται H. M. χρᾶται 16. Hujus scholii media tantum τόξον H. M. τέξυ E.Q. verba Ζηνόδοτος —δῶκεν habet H. 24. χριστῶν H. M. χρισθέντων E.Q. (χ, 116.). ἦν γὰρ τὸ βέλος οὐ μόνον διὰ τοῦ σιδήρου, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ φαρμάκου ἀναιροῦν· ὅθεν οὐδὲ δέονται δευτέρας πληγῆς. E.H.M.Q.

Διὰ τί οὐδαμοῦ τῆς ποιήσεως χριστοῖς βέλεσιν εἶπε χρῆσθαι τοὺς πολεμίους εἴτε τοὺς πολεμοῦντας, ἀλλʼ οἱ πολλοὶ τῶν τοξευομέ- νων διασώζονται καὶ τῶν Τρώων καὶ τῶν Ἑλλήνων, ὥσπερ Διομήδης μὲν καὶ τὸν πόδα καὶ τὸν ὥμον βληθεὶς, Εὐρύπυλος δὲ τὸν μηρὸν, λαῦκος δὲ τὴν χεῖρα, καὶ διὰ τί ἐν μὲν τῇ Ἰλιάδι οὐδὲ ὡς τόξῳ χρώμενον ποιεῖ τὸν Ὀδυσσέα, ἀλλʼ ὅτε ἐπὶ τὴν κατασκοπὴν ἐξορμᾷ σύν Διομήδῃ“Μηριόνης δʼ Ὀδυσιι δίδου βιὸν ἠδὲ φαρέτρην (κ, 260.), ὡς ἂν μηδὲ τόξον ἔχοντι οἰκεῖον, ἐν μέντοι τῇ Ὀδυσσείᾳ “φάρμακον ἀνδροφόνον διζήμενονʼ ἀπελθεῖν πρὸ τοῦ ἀπόπλου τοῦ εἰς τὴν Ἴλιον αὐτόν φησιν “ὄφρα οἱ εἴη ἰοὺς χρίεσθαιʼ καὶ τυχεῖν. . . παρὰ Ἀγ- χιάλου, “ἀλλὰ πατήρ οἱ δῶκεν ἐμός” καὶ ὁμοίως αὐτὸν ἐν τῇ Ὀδυσ- σείᾳ τόξῳ χρώμενον ποιεῖ ἐν τῷ ἀπόπλῳ· λέγει γὰρ “αὐτίκα καμ- πύλα τόξα καὶ αἰγαένας δολιχαύλους εἱλόμεθʼ ἐκ νηῶν” (ι, 156.). αὐτός τε παρὰ τοῖς Φαίαξιν ὑπάρχων αὐχεῖ ἐφʼ ἑαυτοῦ λέγων “εἶ- μὲν τόξον οἶδα ἐύξοον ἀμφαφάασθαι, πρῶτός κʼ ἄνδρα βάλοιμιʼ καὶ τὰ ἑξῆς (θ, 215.). ῥητέον οὖν ὅτι ταῦτα πάντα πρὸς κατασκευὴν τοῦ μεγίστου ἀγῶνος, τῆς μνηστηροφονίας, αὐτὸς μὲν γυμναζόμενος ἐν. . . ἵνα φανῇ τηρῆσαι τὴν ἰδίαν ἔξιν· αὐχεῖ δὲ πάντων προφερέ- στατος εἶναι τῶν ἀνθρώπων (Od. θ, 221.), ἵνα μὴ ἐξαίφνης οἰηθῶμεν τοξότην αὐτὸν ἄριστον ἐν τῇ μνηστηροφονίᾳ γενέσθαι. ἀπιθάνου δὲ ὄντος πάντας τοὺς τιτρωσκομένους εἰς ὁτιδήποτε οὖν μέρος τοῦ σώ- ματος παραχρῆμα διαφθείρεσθαι, πεφαρμακευμένους προκατασκευ- άζει τοὺς οἴκτους, ἵνα συμβαίνῃ λέγειν αὐτῷ “βάλλε τιτυσκόμενος, τοὶ δʼ ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον (χ, 116.). ὅταν οὖν τὰ βέλη ἐν τῇ Ἰλιάδι κοινοτέρως πικρὰ καὶ πευκεδανὰ λέγῃ καί ἐχεπευκῆ, πάντως διὰ τοῦ φαρμάκον κεχρῖσθαι ἀκουστέον· οὐδαμοῦ γὰρ τοῦτο ἐν τῷ Ἰλιακῷ πολέμῳ ἐπεσημήνατο, διὰ δὲ τὸ τὰς ἐξ αὐτῶν πληγὰς οὔσας, καθὰ καὶ τὸν πόλεμον πευκεδανὸν ἔφη καταχρηστικῶς, ἐπώ- δυνον βουλόμενος ἐμφανίσαι “ἢέ ποθι πτολέμοιο μέγα στόμα πευ- κεδανοῖο (Il. κ. 8.). T.

263. ἐπεί ῥα θεούς] φασὶ, καὶ πῶς αὐτὸς κέκτητο εὐσεβὴς ὡν; 4. οὐδαμοῦ τῆς ποιήσεως] Iliadem 34. φασὶ Buttm. pro φησι. Conf. dicit. schol. ad ε, 47. ἀλλʼ ὁ μὲν Ἴλος εἰς τὰς ἰδίας ἀνάγκας οὐκ ῥετο τὴν κτῆσιν ἀσε- θῆ. E.

θεοὺς αἰὲν ἐόντας] δόξαι φέρονται περὶ τοῦ κόσμου, ὥν ἡ μὲν γενη- τὸν καὶ φθαρτὸν τοῦτον ὑποτίθεται, ἡ δὲ γενητὸν μὲν, ἄφθαρτον δέ· ἡ δὲ ἀγένητον μὲν, φθαρτὸν δέ· ἡ δὲ ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον, ἦς δόξης φαίνεται εἶναι καὶ Ὀμηρος· διὸ καὶ τοὺς θεοὺς, ἤτοι τὰ στοι- χεῖα, αἰὲν ἐόντας λίγει. E.

264. φιλέεσκε γὰρ] καὶ οἶδεν ὅτι κατʼ ἐχθρῶν χρήσεται. V.

267. θεῶν ἐν γούνασι] ταῖς τῶν ἀστέρων κινήσεσιν, ἀπὸ μετα- φορᾶς τῶν γονάτων. ἀπὸ γὰρ τῆς τῶν ἀστέρων κινήσεως γίνονται τοῖς ἀνθρώποις τὰ εἱμαρμένα. P. hic et ad v. 400.

268. ἢ κεν νοστήσας] καλῶς εἰς ἀμφιβολίαν κατέστησεν ἐπε- γείρουσα τὸ μειράκιον. δῆλον δὲ ἐκ τῆς ἐπιφορᾶς, σὲ δὲ φράζεσθαι ἄνωγα, δηλονότι μὴ περιμένοντα ἐκεῖνον. E.Q.

270. ὅππως καὶ μνηστῆρας ἀπώσεαι] τὸ τὴν Ἀθηνᾶν παροτρύνειν τὸν Τηλέμαχον εἰς ἀποσόβησιν τῶν μνηστήρων οὐκ ἄλλο αἰνίττεται ἡ ὅτι Ἄθηνᾶ λέγεται ἡ φρόνησις, ὑπὸ δὲ τῆς οἰκείας φρονήσεως ὁ Τηλέμαχος παρωτρύνθη τοὺς μνηστῆρας ἀποσοβῆσαι. E.

272. αὔριον] ψιλωτέον τὸ αὔριον· ἡ γὰρ αυ δίφθογγος πρὸ συμ- φώνου ψιλοῦται, αὐλός, σὔρα· αὔω τὸ φλογίζω· αὔω δὲ, τὸ ξηραίνω, δασύνεται. E.

εἰς ἀγορὴν] ἵνα ἔχῃ μαρτυροῦτὸ π λῆθος τῇ ἐκείνων δικαίᾳ κολά- σει. M. Q.

275. μητέρα δʼ εῖ οῖ] τῇ ἀρχαίᾳ συνηθείᾳ ἐγέγραπτο METTEP ἀντὶ τοῦ MITHP. τοῦτο ἀγνοήσας τις προσέθηκε τὸ α. ἢ δεῖ ὑπο- στίζειν εἰς τὸ μητέρα καὶ μιμεῖσθαι τὸν διασκεπτόμενον. E.H.M. Q. V. τὸ μὲν ἀκόλουθον ἦν οὕτως· μητέρα δὲ, εἴ οἱ θυμὸς ἐφορμᾶται γαμέεσθαι, ἀπόπεμψον εἰς μέγαρον πατρός· ἡ δὲ ἐσχημάτισε τὸν λόγον, τὴν δὲ μητέρα εἰ αὐτῇ ἐφορμᾶται ὁ θυμὸς γαμεῖσθαι, αὐτὴ ἀπίτω ἐς τὸ μέγαρον. οὐ γὰρ ἂν ἑτοίμως ἐδέξατο ὁ νεανίσκος ἐκδι- 8. χρήσεται Buttm. pro στήσεται. δεῖ ὑποστίζειν εἰς τὸ μητέρα δὲ καὶ μι- 22. τῇ ἐ. δικαiᾳ κολάσει M. τῶν μεῖσθαι τὸν διασκεπτόμενον. ἐκείνων δικαίων κολάσεων Q 25. ἢ δεῖ-μιμεῖσθαι M. ἤ στικ- 24. Prima huqus acholii verba τῇ τέον μητέρα δέ, ὐποκρινόνενον E.Q. et ἀρχαίᾳ—σκεπτόμενον habent etiam qui ὑποκριναμένου V. Η.V. et H. duo in scholia divisa, 28. ἀπόπεμψον—γαμεὶσθααι addidi alterum τῇ ἀρχαία—τὸ α. alterum ex M. ὥξαι τὴν μητέρα. E.M.Q. μήτηρ μὲν Πηνελόπης Ἀστεροδία, ἀδελ- φοὶ δὲ Πολύμηλος, Δαμάσικλος καὶ Λαοδίκη ἡ ἀδελφὴ αὐτῆς. H. M.

276. ἄψ] ὀπίσω· καὶ ἀποκοπῇ τοῦ ω ὄπις, καὶ συγκοπῇ τοῦ ι ὄπς, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α, καὶ τοῦ π καὶ ς εἰς ψ, ἄψ. B. γημα συντακτικὸν καὶ καιροῦ παραστατικὸν, πάλιν. εἰς τοὐπίσω, καὶ ἐκ δευτέρου. V.

μέγα δυναμένοιο] ἐν τῷ γάμῳ τῆς θυγατρὸς, οἷον πολλὴν οὐσίαν ἔχοντος καὶ μέγα ἰσχύοντος εἰς τὸ ἐκδοῦναι. ἕδνα δὲ λέγει τὰ ὑπὸ νυμφίων διδόμενα παρὰ τὸ ἔδραν καὶ παραμονὴν προξενεῖν τῇ νύμφῃ. τὰ δὲ ὑπὸ πατέρων κειμήλια· ἕδνα τὰ διδόμενα δῶρα ὑπὸ τοῦ γα- μοῦντος τῇ γυναικί· φερναὶ δὲ τὰ ὑπὸ τῆς γυναικὸς, παρὰ τὸ φέρειν εἰς εὐνήν. E.Q. δασύνεται τὸ ἔεδνα ὡς τὸ ἕεργον. M.

277. οἱ δὲ γάμον] συνεκδοχικῶς οἱ περὶ τὸν πατέρα καὶ τὴν μη- τέρα Ἀστεροδίαν. ἀδελφοὶ δὲ αὐτῆς Πολύμηλος, Ἀμάσικλος καὶ Λαοδίκη. E.

ἔεδνα] ἀπὸ τοῦ ἤθω, τὸ εὐφραίνω, τὰ ἡδονὴν ἐμποιοῦντα. B. δῶρα τὰ διδόμενα ὑπὸ τοῦ γαμοῦντος τῇ γαμουμένῃ. εἴρηται δὲ τὰ ἒεδνα τὰ τὴν ἔδραν καὶ παραμονὴν προξενίζοντα τῇ νύμφῃ. V.

278. ἕπεσθαι] ἀκολουθεῖν. H.

279. σοὶ δʼ αὐτῷ] τὰ μὲν γὰρ πρῶτα περὶ τῆς κτήσεως ἦν καὶ τῶν μνηστήρων καὶ τῆς μητρὸς, τὰ δὲ ἑξῆς πρὸς αὐτὸν μόνον, ὅσα ἔμελλεν ὠφεληθήσεσθαι ἐκ τῆς ἀποδημίας συντυχὼν τοῖς πρεσβυτέ- ροις ἀνδράσι. E.M.Q. οὕτος δὲ ὁ στίχος ἐν τῇ κατὰ ‘Pιανὸν οὐκ ἦν. H.M.

1. Ἀστεροδία] Scribendum potius Sed κειμήλια repetitum etiam in Ἀστερόδεια. Nympha quaedam 'A- schol. horum codd. ad β, 195. ubi στερόδεια est apud Apollon. Rh. 3, in schol. vulg. est μείλια. BUTTM. 242. Eodem modo peccatum in 13. ὅεργον] Respicit ad Od. η, 88. nomine Εὐρυοδείας, quod Εὐουοδίας ubi ψιλοῦται, πυκινὸν δόμον ἐντὸς ἔερ- scriptum in schol. ad π, 118. γον. 2. Δαμάσικλος] Rarum nomen. 15. Ἀστεροδίαν—Λαοδίκη] Conf. Ἐριμήδην τὴν Δαμασίκλου ex Phere— schol. adv. 275. cyde memorat schol. Apoll. Rh. 1. 24. οὗτος—ἦν] Non videtur ormitti 102. ἀμάσικλος H., in quo hoc posse hic versus. Fortasse igitur scholion adscriptum ad 329. Ce- loco mota est Rhiani mentio, per- terum conf. schol. ad 277. et ad tinebatque ad v. 283. ἐκ Διὸς, ἥ τε μάλιστα φέρει κλέος ἀνθρτώποισι. CO. 11. κειμήλια] Eustath. τὰ δὲ ἀπὸ BET. In H. hæc verba versui τῶν πατέρων ἐπιμείλια (ex Il. ι, 147.) 279. superscripta sunt a manu se-

282. ὄσσαν] τὴν ἐκ θεῶν κληδόνα. V.

283. ἐκ Διὸς] τὰς γὰρ φήμας εἰς Δία ἀναφέρουσιν. ὅθεν καὶ πανομφαίου Διὸς ἱερὸν, εἰς ὃν πᾶσα φήμη καὶ κληδὼν ἀναφέρεται· ὅσσαν δὲ τὴν ἐκ θεῶν κληδόνα περὶ ἀγνοουμένων εἰώθασι καλεῖν. E.T. κληδόνα καὶ φήμην περὶ ἀγνοουμένων. V. νῦν κληδόνα, του- τέστι κλέος καὶ δόξαν. H. V.

284. πρῶτα μὲν ἐς Πύλον] πέμπει αὐτὸν παιδευθησόμενον, καὶ ἅμα ἔνδοξον ἐσόμενον, ἐπεὶ διὰ πατέρα ἀπεδήμητεν. V.

πέμπει αὐτὸν παιδευθησόμενον παρὰ τὸν Νέστορα· οὗτος γὰρ είχε τὴν ἀπὸ γήρως ἐμπειρίαν· εἶτα εἰς Σπάρτην πρὸς Μενέλαον· γὰρ ἀπὸ τῆς ὀκταετοῦς πλάνης ἐπανεληλύθει νεωστί· κοινῶς δὲ δοξα- σθησόμενον διὰ τὴν ἀναζήτησιν τοῦ πατρός. E.

τῆς Ὀδυσσείας οὐκ ἐχούσης ἐξ αὑτῆς ποικιλίαν ἱκανὴν, τὸν Τη- λέμαχον ἐξελθεῖν εἰς Σπάρτην καὶ Πύλον ποιεῖ, ὅπως ἂν τῶν Ἰλιακῶν ἐν παρεκβάσεσι πολλὰ λεχθείη διά τε τοῦ Μέστορος καὶ τοῦ λαου. E. παιδευθησόμενον αὐτὸν ὡς Νέστορα πέμπει. περὶ δὲ τῆς ἀποδημίας Τηλεμάχου εἴπομεν εἰς τὸ “πέμψον δʼ ἐς Σπάρτην τέ’ (93.), καὶ νῦν δὲ λεκτέον ὡς ὑπόθεσιν αὐτὴν πεποίηκεν ὁ ποιητὴς ποικιλίας λόγων καὶ ἐξαλλαγῆς ἰδεῶν, ἵνα μὴ μονότροπος ᾖ τῆς ποιήσεως ὁ τρόπος. H. Q.

οὐκ ἀποδέχονται τινὲς τῆς Ἀθηνας τὴν ὑποθήκην ἐκπεμπούσης Τηλέμαχον, ὅτε ἦν ἐν μεγίστοις κινδύνοις ἡ οἰκία, πρὸς τὴν ἄπρακτον ζήτησιν τοῦ πατρὸς, τῶν μνηστήρων ἑτοίμων ὄντων καὶ βίαν προσ- φέρειν τῇ Πηνελόπῃ διὰ τὴν πολυχρόνιον μνηστείαν, τῆς δὲ οἰκίας οὐκ ἐχούσης τὸν προῖστάμενον ἄνδρα· καὶ ὅμως ὑπʼ αἰτίας οὔσης τῆς συμβουλῆς οὐκ ὀκνεῖ ἡ Ἀθηνᾶ λέγειν σοὶ δʼ αὐτῷ πυκινῶς ὑποθήσομαι, αἱ κε πίθηαι, ἐπαινοῦσα ὡς σοφὴν τὴν τοιαύτην παραίνεσιν. ἢ δεικτέον τὸ σοφὸν τῆς εἰς ἀποδημίαν ἀποστολῆς, ἢ ἀλόγου οὔσης ὑποθήκης ἄτοπος ὁ τοιαῦτα θεοῖς ἀνατιθεὶς νοήματα. φαίνεται τοίνυν Ὅμηρος ἀδύνατον νομίσαι ἄνδρα ὑπὸ γυναικὶ τεθραμμένον, εἰ καὶ σωφρονεστάτη εἴη, καὶ ἐν οἴκῳ κατακεκλειμένον πλήρει ὑβριστῶν ἀνθρώπων, ἐν θεραπαι- cunda, ἐν τῇ κατὰ ἀριανὸν οὐκ ἦν πει- Διὸς, εἰς ὄν E. θήσῃ (hoc glossema est verbi πί- 4. ὅσσαν —κληδόνα E. omisso εἰώ- θηαι) ὁ στἱχος. θασι καλεῖν. κληδὼν δὲ καὶ φήμη T. κατὰ ‘Pιανὸν] κατʼ ἀριανὸν M. 9 —12. Ex Heraclti Alleg. c. 62. 2. ἔθεν—Διὸς ἱερὸν, εἰς ὃ T. ἔνθεν— 17. εἰς τὸ addidit Buttm. νίσι τε ἀσελγέσιν ἐναυξόμενον καὶ νήσῳ μικροπρεπεῖ καὶ ἀβασι- λεύτῳ πολὺν χρόνον, κινδύνων τε ξενικῶν μὴ εἰληφότα πεῖραν, μηδὲ μετασχόντα ἀνδρῶν καὶ ἀγωνιάσαντα, ἐν ὅσαις ἀδημονίαις γέγονε Τηλέμαχος προσιέναι μέλλων Νέστορί τε καὶ Μενελάῳ καὶ Ἑλένῃ· φαίνεται οὖν μήτοι ἂν δυνηθῆναι νομίσαι ἀρετῆς ἄλλως πως με- τασχεῖν· διὸ πρόφασιν μὲν ἔχει ἡ ἀποδημία περὶ ἐξετάσεως τοῦ πατρὸς, σκοπὸς δέ ἐστι τῇ συμβουλευούσῃ Ἀθηνᾷ παίδευσις, ἀφʼ ἧς ἤμελλεν ἔσεσθαι ὃ προὔθετο μάλιστα ἡ θεός· καὶ ἐρεῖ (93.) πέμψω δʼ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα, νόστον πευσόμενον πατρὸς φίλου, ἤν που ἀκούσε, ἡδʼ ῖνα μιν κλέος ἐσθλὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἔχησιν. εἰ μὲν ἡ πρόφασις ἐξέτασιν εἶχε πατρὸς ἐπανόδου, σκοπὸς δʼ ἦν ταύτης παίδευσις, ἀφʼ ἧς τὸ κλέος ἐν ἀνθρώποισι γίνεται. εἴη ἂν θεία ἡ παραίνεσις καὶ τῇ Ἀθηνᾷ πρέπουσα, μένων δʼ ἐν θάκῃ ἀπαί- δευτος ἢ τῶν μνηστήρων εἴχετο καὶ προῦδωκεν ν τὸν οἶκον, ἢ ἐπιτι- θέμενος αὐτὸς ἀπώλετο ἂν, μόλις τοῦ Ὀδυσσέως διʼ ὑπερβολὴν φρο- νήσεως καὶ ἐμπειρίας δυνηθέντος αὐτοῖς δολίως ἐπιθέσθαι, ἄξιός τε οὐκ ἂν τοῦ πατρὸς ἐγένετο μή τί γε παρὰ τῶν συστρατευσάντων πυθόμενος περὶ τῶν ἐκείνου πράξεων· διὸ καὶ συνεῖναι αὐτῷ ἐλθόντι κωλυόμενος πεπαίδευται ἤδη, καὶ οἶδε πῶς προσενεχθῇ τῷ πατρὶ ἀφʼ ὧν ἀκήκοε περὶ αὐτοῦ διηγημάτων. τόν τε περὶ τῆς μητρὸς φόβον καὶ ὅλως τῶν περὶ τοῦ οἴκου τὸ μέν τι ἡ Πηνελόπη ἐξέλυσεν ἱκανὴ οὖσα περιγενέσθαι τῷ φρονήματι τῆς τῶν μνηστήρων ἀνοίας, τὸ δέ τι καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἠσφαλίσατο, τὸν δῆμον ἐπαναστῆναι συμβουλεύσασα κατὰ τῶν μνηστήρων διὰ τῆς κατὰ τὴν ἐκκλησίαν ὧν δρῶσιν εἰς τὴν οἰκίαν μηνύσεως (β, 27.) ἐξ οὗ Ὀδυσσεῦς δῖος ἔβη κοίλς ἐνὶ νηυσὶν, οὐδέποθʼ ἡμετέρη ἀγορὴ γένετʼ οὐδὲ θόωκος. ὥστε πῶς ἔλαβε τὸ μέγεθος τῆς τῶν μνηστήρων ἀδικίας, καὶ δημηγορή- σαντος Τηλεμάχου τοσαύτη ἐπιστροφὴ γίνεται ὥστε ἐπειπεῖνὡς οἶκτος 5. ἄλλως πως scripsi pro ἄλλως τέ scholion ad v. 283. 284. spectans, νῦν κληδόνα, τουτέστι κλέος καὶ δόξαν. 9. τε καὶ] τε παρὰ ξανθὸν μενέλαον πρῶτα μὲν ἐς πύλον πέμπει αὐτὸν παι- καὶ H. δευθησόμενον, ἐπεὶ διὰ πατέρα ἀπεδή- 27. ἐξ οὖ] ἐξ οὖ ὁ γὰρ H. μησεν: — Tum scholia plura se- 29. ὅστε πῶς ἔλαβε] Verba non quuntur ad v. 272—275. (fol. 5b. et 6a), post quæ infertur tanquam integra. 30. Post οἴκτος in H. illatum lemma δʼ ἕλε λαὸν ἅπόντα. δʼ ἕλε λαὸν ἅπαντα. καὶ φοβηθέντας τοὺς μνηστῆρας λέγειν (β, 85.) Τηλέμαχʼ ὑψαγόρη, μένος ἄσχετε, ποῖον ἔειπας ἡμέας αἰσχύνων, ἐθέλεις δὲ καὶ μῶμον ἀνάψαι, καὶ ἄλλους δʼ ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας φάναι (β, 166.) πολλοῖσι δὲ καὶ ἄλλοισι κακὸν ἔσται, οἵ νεμόμεσθʼ Ἰθάκην εὐδείελον, ἀλλὰ πολὺ πρὶν φραζώμεσθʼ ὥς κεν καταπαύσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶ παυέσθων· καὶ γάρ σφιν ἄφαρ τόδε λψῖόν ἐστι· ἡ δὲ πρόφασις ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ῥηθεῖσα τῆς ἀποδημίας οὐδὲν καινοτο- μεῖ· τί γάρ φησιν; (β, 210.) ταῦτα μὲν οὐδʼ ὑμέας ἔτι λίσσομαι οὐδʼ ἀγορεύω· ἤδη γὰρ τάγʼ ἴσασι θεοὶ καὶ πάντες Ἀχαιοί. ἀλλʼ ἄγε μοι δότε νῆα θοήν. καὶ εἰπὼν τὴν αἰτίαν διʼ ῆν ἀποπλεῖν μέλλει ἐπάγει (218.) εἰ μέν κεν πατρὸς βίοτον καὶ νόστον ἀκούσω, ἡ τʼ ἂν τρυχόμενος περ ἔτι τλαίην ἐνιαυτόν καὶ τὰ ἑξῆς. οὕτως τοίνυν ἡ ὑπόθεσις ὡς καὶ αὐτῶν ἐπὶ συμφέροντι γενομένης τῆς ἀποδημίας πεπεῖσθαι δοκούντων ὅτι τέθνηκε, καὶ πρῶτα μὲν ὅτι οὐκ ἀποδημήσει ἐλπιζόντων, ἔπειτα δʼ εἰ καὶ ἐκτε- λέσειε τὴν ὁδὸν, ὅτι πεισθήσεται ὅτι τέθνηκεν αὐτῷ ὁ πατὴρ, πει- σθεὶς δὲ τὴν μητέρα ἐκδώσει, μηδὲν ἐγχειρεῖν ἐποίει τῶν ἀτόπων εἰς τὸν οἶκον· ἔπειτα δʼ οὐκ ἧν σκοπὸς βιάσασθαι τὸν γάμον· οἱ γὰρ ἄλλοι ἠμύναντ’ ἂν τὸν βεβιασμένον· ἀλλ’ ἀποκριθῆναι ὑπὸ τῆς μνη- στευομένης τῶν γονέων αὐτὸς ἕκαστος ἠξίου, ἵνʼ οὕτως οἱ λοιποὶ παύ- σωνται τῆς μνηστείας. πολὺν δὲ χρόνον ἡ ἀποδημία λανθάνει τοὺς μνηστῆρας· αἰσθάνονται γὰρ ὁπηνίκα Νοήμων ὁ τὴν ναῦν χρήσας Τηλεμάχῳ πάρεστιν ἐρωτῶν αὐτοὺς περὶ τῆς ἐκείνου ἀπουσίας, καὶ φοβερὸς αὐτοῖς ἀποδημήσας γίνεται, ὡς βουλεύσασθαι περὶ τῶν καθʼ ἑαυτοὺς μᾶλλον ἢ περὶ τοῦ γάμου. ὥστε καὶ περιέσπασε μᾶλλον ἡ ἀποδημία εἰς ἄλλα ἀπὸ τῆς κατὰ Πηνελόπην βίας, ἐξεῖλε δὲ καὶ αὐτὸν ἀπὸ τῶν κινδύνων, σὣς πολλάκις ἂν ὑπέστη μετʼ αὐτῶν πάντα χρόνον διατρίβων. ὡς γὰρ τὰ τελευταῖα, ὅτε ἐπανῄει τε καὶ ἐπανῆλ- θεν, ἐπιβουλεύοντες διετέλουν, οὕτως ἂν παρόντι καθʼ ἡμέραν τὴν πεῖραν προσλαβόντες ἔδρασαν ἄν τι τῶν ἀνηκέστων. διὰ πάντων οὖν 7. φραζώμεθʼ ] φραζόμεθα H. Eustath. p. 1442. 30. 16. ἐνιαυτόν] εἰς ἐναυτόν H. 32. ἐπανῄει] ἐπανήγει H. 21. ἐκδώσει] ἐκδόσει H. Conf. φαίνεται ἡ ἀποδημία ἀναγκαία καὶ κρείττων καὶ πολλῷ ἀσφαλε- στέρα τῆς ἐν Ἰθάκῃ ἐκδιηγήτου μετὰ τῆς τῶν μνηστήρων διατριβῆς· τὸ γὰρ λέγειν ὅτι, ἵνα ἐντύχῃ τῷ πατρὶ κατὰ τοὺς ἀγροὺς, διὰ τοῦτο αὐτὸν ἡ Ἀθηνᾶ ἀποδημῆσαι πεποίηκε, ψεῦδος. καὶ γὰρ καὶ μὴ ἀπο- δημήσας ὑπερόριος, ἐν δὲ τοῖς ἀγροῖς γενόμενος, ἐνέτυχεν ἂν πατρί· καὶ οὐχ ἵνα ἐντύχῃ τῷ Ὀδυσσεῖ, ἀποδημῆσαι αὐτὸν πεποίη- κεν ἡ Ἀθηνᾶ, ἀλλὰ μᾶλλον ἐκ τῆς ἀποδημίας διὰ τοῦτο θᾶττον εἰς τὴν πατρίδα ἐπανήγαγεν. H. a m. sec.

285. κεῖθεν δʼ ἐς Σπάρτην τε] πῶς εἰς Σπάρτην ἐλθὼν οὐ συν- τυγχάνει Ἰκαρίῳ; ἢ ἐπεὶ καθʼ Ὀμηρον ἐν Ἰθάκῃ οἰκεῖ· ἢ ἀπέχθον- ται αὐτῷ αὐτός τε καὶ ἡ μήτηρ ὡς ἀναγκάζοντι αὐτὴν γαμηθῆναι, ὡς αὐτήν φησι “μάλα δʼ ὀτρύνουσι τοκῆες γήμασθαι” (τ, 158.) E. M. Q.

289. εἰ δέ κε τεθνειῶτος] ἐναντίον τοῖς προειρημένοις ὅπου μαν- τεύεται τὴν παρουσίαν αὐτοῦ. ἀναγκαίως ποικίλας ἐκφέρει τὰς γνάώ- μας, ὑπὲρ τοῦ μὴ πάντα προσανέχειν αὐτὸν τῆ Ὀδυσσέως παρουσίᾳ. C. Q.

τεθνηῶτος διὰ τοῦ η. H.

291. χεῦσαι] γρ. χεῦσαι. H. γρ. δὲ οὕτως, χεῦσαι καὶ κτερεΐ- ξαι, ἀπαρέμφατα δεχόμενα τὸ προαιρετικὸν ῥῆμα ἀπάξω, θέλησόν τι ποιῆσαι χεῦσαι, καὶ θέλησόν τι ποιῆσαι κτερείξαι, καὶ ἄλλως τὸ ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ. H.

κτερείξαι] γρ. κτερέιξον. H.

κτερέιξον] τὰ κάτω τῆς ἔρας νενομισμένα τοῖς νεκροῖς ἐπιτάφια, ἢ τὰ ἐναγίσματα, ἢ καθάρματα. κυρίως δὲ τὰ ἐπὶ τοῖς κτεινομένοες ἐντάφια, ἀπὸ τοῦ ἱκετήριόν τι εἶναι. E.

294. φράζεσθαι] γενναίως χρῆται τῇ συμβουλῇ. οὐ γὰρ σπεί- σασθαι τοῖς μνηστῆρσιν αὐτὸν ἀξιοῖ καὶ τέρπεσθαι τοῖς ἰδίοις ὅπως οἱ πολλοὶ ὑπʼ ἀργίας συμβουλεύειν εἰώθασιν, ἀλλὰ τιμωρίαν παρὰ τῶν ἀδικησάντων λαβεῖν. E.Q.

297. νηπιάας ὀχέειν] ἀφροσύνας φέρειν, ἐπεὶ οὐκέτι τοιοῦτος εἶ 2. τῆς τῶν] τῆς om. H. ἐπανέχειν—τῆς—παρουσίας Q. 9. πῶς—] Conf. schol. ad δ, 1. 19. γρ. χεῦσαι] Quum hoc ipsum 10. οἰκεὶ M. Legebatur ὄντος. in textu legatur, corrigendum γρ. 11. ὡς addidi ex M. χεῦαι. et in altera annotatione γρ. 12. μάλα M. μάλιστα E.Q. καὶ οὕτως, χεῦαι καὶ κτερεΐξαι. 16. προσανέχειν— τῇ — παρουσίᾳ] 31. ἀφροσύνας—ὸχέειν, ἢ om. Q. V. εἰς τὸ νηπιάας ὀχέειν, ἢ τὰ νέων φρονεῖν καὶ φέρειν· ἢ ὀχεῖσθαι ὑπὸ τῆς νεότητος, τουτέστιν ἄφρων εἶναι. Q.S.V.

τηλίκος] τηλικοῦτος, μικρὸς, ἀνήλικος, πάνυ νέος. S.

ἐσσί] τὸ ἐσσί γίνεται ἐκ τοῦ ἔω, ἐμί, ἔς. οὐδέποτε δὲ ῥῆμα μο- νοσύλλαβον βραχυκαταληκτεῖ πλὴν τοῦ θές, δός, ἕς. γίνεται δὲ προσθήκῃ τοῦ ἑτέρου σ, ἐσσ. ἐπεὶ δὲ πάλιν λέξις Ἕλληνικὴ οὐδέποτε καταλήγει εἰς δύο σύμφωνα τὰ αὐτὰ, προσθήκῃ τοῦ ι γίνεται ἐσσί. E.

298. ἢ οὐκ ἀίεις] ἐξ ὁμοίων ἡ προτροπή. καὶ οὗτοι γὰρ ὅσον ἐφʼ ἑαυτοῖς καὶ Πηνελόπην ἐμοίχευσαν καὶ τὴν βασιλείαν ἀφείλοντο. γνη- σίου δὲ νουθεσίας ἐστὶ σύμβολον ἡ μετὰ τὴν ἐπίπληξιν προτροπή. E.M.

300. Αἴγισθον] οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸν Κλυταιμνήστρας ὑπὸ τοῦ παιδὸς μόρον. E.H.M.S.

ὅς οἱ πατέρα] ἄνευ τοῦ σ Ἀρίσταρχος, ὅ οἱ πατέρα. M.

ἔκτα] πολλοὶ συστέλλουσι τὸ α τοῦ ἔκτα, νομίζοντες ἀποκοπὴν εἶναι τοῦ ἔκτανε· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος ἐκτείνει. M. Q.

301. μάλα γὰρ σʼ ὁρόω καλόν τε μέγαν τε] αἰσχρὸν γὰρ τοῖς τῆς τύχης δώροις μὴ συνυπουργεῖν. M.S.

302. ἄλκιμος ἔσσο] ταῦτα λοιπὸν εἰδυῖα τὸ φιλότιμον τῶν νέων λέγει. M.S.

305. καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων] διδασκαλικῶς ἐπιλέγει πάλιν περὶ τῶν αὐτῶν ἀντὶ τοῦ ἐπιστρέφου καὶ φρόντιζε. M.S.

307. ξεῖὐ, ἤτοι μὲν ταῦτα φίλα] μιμούμενος πατρικὸν ξένον ἐπι- τιμήσει ἐχρήσατο. ὁ δὲ συνετῶς οὐκ ἐδυσχέρανεν, ἀλλὰ καὶ χάριν ὁμολογεῖ. E.S.

312. κειμήλιον ἔσται ἐξ ἐμεῦ] ἀντὶ τοῦ δοθήσεται παρʼ ἐμοῦ· καὶ οἱ ξένοι παρεῖχον, ὡς Βελλεροφόντης Οἰνεῖ τὸ δέπας. H.

313. διδοῦσι] ἀπὸ τοῦ διδῶ. οἷδε δὲ αὐτοῦ τὴν κλίσιν ὁ ποιητής· “δῶρα μὲν οὐκέτʼ ὀνοστὰ διδοῖςʼ (Il. ι, 164.)· οἶδε δὲ καὶ τὸ δί. δωμι. E.Q.

316. δῶρον δʼ ὅ τοι καί μοι] γράφεται, ὅτι κεν μοι. P.

2. τῆς om. Q. V. 10. γνησίου—προτροπή addidi ex M. ἄφρων] ἄφρονα Q. V. 11. ὑπὸ τοῦ παιδὸς μόρον] ὑπὸ παιδὸς 4. τὸ ἐσσί γίνεται ἐκ τοῦ ἔω, ἐμί, φόνον E. Conf. schol. ad γ, 303. ἔς] Copiosior de his formis dispu- 28. οἱδε δὲ καὶ τὸ δίδωμι] οἰδε καὶ tatio est Eustaathii p. 76. 22. τὴν δύναμιν Q. 8. προτροπή] τροπή E. 30. δʼ ὃ τοι καί μοι] Sic P. in textu, 9. ἀφείλοντο] ἀφείλαντο M. sed ab correctore.

317. αὕτις ἀνερχομένῳ] ὑποστρέφοντι ἐκ τῆς Ἰταλίας. V.

318. ἄξιον ἔσται ἀμοιβῆς] ἀξίως ἀμείψεται, ἢ τοὐναντίον παρʼ ἐμοῦ καλὸν δῶρον λάβοις ἄν, ὥστε ἄξιον ἀμοιβῆς γενέσθαι. καὶ γὰρ οἱ ξενισθέντες ἐδίδοσαν δῶρα· Βελλεροφόντης δὲ χρυσοῦν ποτήριον (Il. ζ, 220.). Q. V.

320. ὄρνις δʼ ὡς ἀνόπαια] εἶδος ὄρνιθος, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄνω πέτεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄνω ἔχειν τοὺς ὥπας. B. ἢ διὰ τὸ ὡς ὄρνις ταχέως ὁρμῆ- σαι. καὶ Ἀρίσταρχος δέ φησιν ὄνομα ὀρνέου ἡ ἀνόπαια, ὡς “φήνῃ εἰδομένη” (γ, 372). ἔνιοι δὲ ἀνὰ τοὺς ὥπας, ὅ ἐστι τοὺς ὀφθαλμούς. Ἄλλως. ὡς ὄρνις ὑψιπέτης ἡ τὰ ἄνω παίουσα, ἢ ἀνὰ τοὺς ὥπας ὁρ- μῶσα· ἢ πανόπαια, ἵνʼ ᾖ ἡ χελιδών. Κράτης δὲ τὴν τετρημένην κερα- μίδα. M. ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἀνόπαια προπαροξυτόνως ἀναγινώσκει ὄνομα ὄρνιθος λέγων, ὁ δὲ Πρωδιανὸς ἀνοπαῖα ἀντὶ τοῦ ἀοράτως, ἵνʼ ᾖ οὐδέτερον πληθυντικὸν, ὡς τὸ “πυκνὰ μάλα στενάχων (Il. σ, 318.)· διὸ καὶ προπερισπαστέον φησίν. οἱ δὲ, ἀνὰ ὀπὴν, ἢ καὶ καπνοδόχος καλεῖται. κακῶς δὲ ὁ Ἡροκλείδης φησὶν ἐν ταῖς ὁμοιό- τησι μὴ ἐπιφέρεσθαι τῷ ὄρνις τὸ κύριον· ἔλαθε γὰρ αὐτὸν τὸ “ὄρνιθι λιγυρῇ ἐναλίγκιοςʼ (Il. ξ, 290.). E.H.Q.R. ἢ ἄρπῃ εἰκυῖα. εἶδος ὀρνέου· ἢ διὰ τῆς ὀπῆς· ἢ ἀόρατος, διὰ τὸ ὡς ὄονις ταχέως ὁρμῆσαι. καὶ Ἀρίσταρχος δέ φησιν ὄνομα ὀρνέου ἡ ἀνόπαια, ὡς “φήνῃ εἰδομένη.” ἔνιοι δὲ ἀνὰ τοὺς ὥπας, ὅ ἐστι τοὺς ὀφθαλ- μούς. H. V. Ἄλλως. οἱ μὲν ἀντὶ τοῦ, ταχέως ἅρμησεν· ἔστι γὰρ εἶδος ὀρνέου· οἱ δὲ προπαροξυτόνως ἀντὶ τοῦ ἀοράτως. οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ, ἀπὸ τῆς καπνοδόχου, ἣν ὀπὴν λέγουσι Φωκεῖς. ἔνιοι δὲ ἀνὰ τοὺς ὥπας ὅ ἐστι τοὺς ὀφθαλμούς. E.Q.

7. Addidi ταχέως ὁρμῆσαι e lin 20 15. ἀνὰ ὁπὴν-καλεῖται] ἀνὰ τὴν eqectis duobus quæ in M. temere ὀπήν· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι οἴκοι ἐν μέσῳ τῆς post ὄρνις illata sunt scholiis, altero ὀροφῆς ὀπὴν εἶχον, ἧν καὶ καπνοδόχην ἐκά- (ad v. 386.) περιρρεομένη —θαλάσσης, λοῦν. R. altero (ad v. 390.) καί κεν—πάνυ 16. κακῶς Maius pro καλῶς. κακόν, quae suis locis vide. 17. τῷ ὄρνις correxi pro τὸ ὄρνις. 11. πανόπαια, ἵνʼ ῇ -τετρημένην 18. ἢ ἄρπῃ] ἡ ἄρπη H. ἡ ἄρπῃ scripsi pro πάνοπα ἴνα ἐστὶν—τε- εἰκυῖα om. V. τριμμένην, collato Etym. M. p. 111, 21. δέ om. H. Conf. lin. 9. ὀρνέου ἡ ἀνόπαια restitui ex scholio κεραμίδα] Eustath. p. 1419, 28. ἢ superiore pro ὀρνέου· ἢ ἀνόπαια. διὰ τῆς ἀπαίας φασὶ κεραμίδος. 24. ἀνὰ τοὺς pro ἀντὶ τοῦ cor- 14. οὐδέτερον] οὐδετέρως R. rectum ex scholio præcedenti.

321. θῆκε μένος] τὸ μένος ἐπὶ ψυχικῆς προθυμίας λαμβάνεται, τὸ δὲ θάρσος ἐπὶ τῆς ἀνδρείας. διαφέρει δὲ θάρσος θράσους. τὸ μὲν γὰρ θάρσος εὔλογόν ἐστι παράστημα τῆς ψυχῆς, τὸ δὲ θράσος τοὐ- ναντίον. E. ἔθηκε δὲ εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ Τηλεμάχου μένος καὶ προθυμίαν τῆς τοῦ πατρὸς ἀναψηλαφήσεως καὶ τοῦ φόνου τῶν μνη- στήρων νῦν παρὸ πρότερον. Q.

324. αὐτίκα] καλῶς τὸ αὐτίκα· οὐ γὰρ ἔδει ἐγχρονίζοντα παρέ- χτιν αὐτοῖς ὑποψίαν τῆς συνουσίας τοῦ ξένου. E.H.P.S.

325. ἀοιδὸς] οὕτος ὁ ἀοιδὸς ἀδελφὸς ἦν λαριάδου τοῦ Κλυταιμνή- στρας ᾠδοῦ, συνάρας ἀπὸ Λακεδαίμονος Πηνελόπῃ. E.H.

326. εἵατʼ ἀκούοντες] δασυντέον τὸ εἴατο· ἕατο γάρ ἐστι. τὸ δὲ ἰῶτα προσελθὸν τηρεῖ τὸ αὐτὸ πνεῦμα, ἕως εἵως, ἕνεκα εἵνεκα. οὐδὲ μάχεται τὸ εἵλως παρὰ τὸ ἕλος γεγονός. οὐ γὰρ δισσὸν τὸ τῆς χρήτ σεως, οὐδὲ ἔστι τις ἔλως, ἀλλʼ αὐτόθεν παρὰ τοῦ ἕλος ἐσχηματίσθη ποιητικῷ πλεονασμῷ. E.H.M.Q.

327. ἐπετείλατο] φησὶν ὅτι ἡ Ἀθηνᾶ προσέταξε τῷ Φημίῳ ἵνα τὸν ἐκ τῆς προνοίας νόστον τῶν Ἀχαιῶν εἰς οἰκείαν ἀοιδὴν ἔχῃ. οὐκ ἄλλο δὲ τοῦτο αἰνίττεται ἢ ὅτι Ἀθηνᾶ λέγεται ἡ φρόνησις, ὑπὸ δὲ τῆς οἰκείας φρονήσεως συνῆκεν ὁ Φήμιος τὸ ἀείδειν τὸν νόστον τῶν Ἀχαιῶν. ἀποροῦσι δέ τινες λέγοντες, διὰ τί ὁ Φήμιος τοῦτο ποιεῖ, καὶ ταῦτα τῆς Πηνελόπης ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ᾠδῇ δακνομένης. καὶ φᾶ- 9. λαριάδου] χορίου E. Recta 13. εἵλως] εῖλω M. scriptura, licet obscuris literarum παρὰ τὸ ἕλος H. M. ἀπὸ τοῦ ἔλως ductibus, est in H., ex quo aertur E.Q. οὖτος δὲ χαριάδου ἀδελφὸς ὴν τῆς κλυται- 14. Ex perversa huqus acholii μνήστρας ᾠδοῦ etc. “Charium Clv- oratione hic qualiscunque sensus. taemnestrae cantorem nominari cæ- est eliciendus. Oiphthongum εἰ ptum in Posthomericis, cum Chari- asperum non admittere nisi ubi demo ejusdem hominis nomine in poetica sit ectasis litterae ε, ut in schol. ad γ, 267. conciliandum sic εῖατο, εἵως, εῖνεκα. Neque adver-. puto, ut ibi pro λαρίδημον cum Eu- sari huic regulae vocem εἵλως: stathio p. 1466, 54. scribatur λα- quamvis enim haec non ex alio ριάδην, id quod compendio scriptum equsdem sensus vocabulo ἔλως pro- in illud facile abiit. Nam χάριος et ductione facta sit, derivari tamen λαριάδης nonnisi duplex forma est illam ab nomine urbis Ἕλος, ita ut equsdem nominis ut Θέσπιος et Θε- ex hoc statim, pleonasmo illo alias σπιάδης et similiter multa alia.” poetico, formatum sit appellativum Heinrich. ap. BUTTM. εἵλως. Conf. Lex. de Spirit. Valck. 10. πηνελόπῃ H. ἰθάκῃ E. p. 240. BUTTM. 11. δασυντέον τὸ εῖατο] Nam alii παρὰ τοῦ ἕλος Buttm. pro παρὰ τοῦ εἴατο scribebant. ἕλως. αὐτόθεν παρὰ τοῦ ἕλος om. H. 12. τὸ αὐτὸ M. αὐτοῦ τὸ E.H.Q. 17. ἔχη] ἐνθῆ Buttm. μὲν ὅτι οἰκονομικῶς ὁ Φήμιος τοῦτο ποιεῖ, ἵνα τῆς τοιαύτης ἀοιδῆς τοῦ Φημίου ἡ Πηνελόπη ἀκροωμένη τοῦ οἰκείου ἀνδρὸς μνημονεύῃ καὶ ἀποσοβῇ τοὺς μνηστῆρας. E.

ἐπετείλατο] ἐπετέλεσεν. οὐκ ἄρα Πινδαρικὴ λέξις τὸ τέλλεται δηλοῦν τὸ ἐπιτελεῖται, γίνεται, “φίλια δῶρα Κυπρίας ἄγʼ εἴ τι, Ποσείδαον, ἐς χάριν τέλλεται,” ἀλλʼ οἶδεν αὐτὴν καὶ ὁ ποιητής. Καὶ ἄλλως. ἐπετείλατο ἀντὶ τοῦ ἐπετέλεσεν. ταῦτα δὲ ἦδε νουθετῶν τοὺς μνηστῆρας ἐκ τῶν περὶ Κασάνδρας καὶ Αἴαντος μὴ ὀρέγεσθαι ἀσεβῶν γάμων. H.

328. ὑπερωιόθεν] κωλύεται τὰ περὶ Ὀδυσσέως λέγειν ὁ δὸς, ἐπεὶ τάχα ἀκούσας ὁ Τηλέμαχος οὐκ ἂν ἀπεδήμησε, καὶ οἱ μνηστῆ- ρες ἀπηλλάττοντο τῆς Πηνελόπης, οὕτω δὲ ἡ πᾶσα οἰκονομία τῆς ὑποθέσεως διελύετο. H. tu.

329. Ἰηνελόπεια] ὥσπερ ἐν ἀρχῇ τῆς Ἰλιάδος τὸ περιμάχητον πρόσωπον λένης ἐνεφάνισεν ἡμῖν ὁ ποιητὴς, οὕτω καὶ νῦν τὴν περι- μάχητον σωφροσύνην Πηνελόπης. καὶ λένη γὰρ ἐπιφοιτᾷ τῷ ἀρίστῳ (Od. δ, 121.), καὶ Ἀρήτη τοὺς Φαίακας οὐ φεύγει (ῃ, 141.) E.H.Q.

330. κλίμακα δʼ ὑψηλὴν] καὶ πῶς ἥρχετο πρὸς ἐραστάς; ἀλλʼ ἐνικᾶτο τῷ διὰ τῆς Ὀδυσσέως μνήμης πένθει, καὶ παύειν ἄλλως τὸν ᾠδὸν οὐκ ἐδύνατο. ἄλλως τε περὶ τὸν ἐχέφρονα πόσιν φιλόστοργον ἦθος ἀποδείκνυσι, τῶν ἐραστῶν ἕκαστον ἐκπαιδεύουσα πρὸς σωφροσύ- νην. οὐ γὰρ ἁπλῶς βιάσασθαι τὴν γυναῖκα τοῖς μνηστῆρσιν ὥριστο, ἀλλὰ νόμῳ γαμεῖν τὸν ἀρεσκόμενον αὐτῇ. E.H.Q.

332. αἰτιᾶται ἐκ τῶν ἐπῶν τούτων Δικαίαρχος τὴν παρʼ θμήρῳ Πηνελόπην 1. οἰκονομικῶς] H. e. Phemius, e παραβάτου εἰς τὸν παρόντα Ὀμηρικὸν consilio Homeri ad economiam στίχον ἂξ uσόδας ἔχοντα, Vν οἱ τρεῖς εἰσι Odysseæ: spectante, ita facit. BUT. δάκτυλοι, Κούρη Ἰκαρίοιο περίφρων Πη- 4. Ἰιδαρικὴ] Olymp. 1, 119. νελόπεια ἂξ ποσὶν—έξεφαάνθη. Idem 10. ῷδὸς H. ἀοιδὸς Q. amnigma, sed anonymum et lem- 11. ἀπεδήμησε Buttm. pro ἐπέθη. mate carens, dedit Huetius in Huetianis p. 74. ab Isaaco Vossio 14. Versui 329. in M. et Vin– acceptum et recte explicavit. Ver- dob. 5. adscriptum ἰξ ποσὶν έμβε- sum priorem sic laudavit Huetius, βαυῖα τριδάκτυλος ἐξεφαάνθη. quocum καλὴ Πηνελόπεια, γυνὴ κλεινοῦὈδυσῆος.ʼ conferenda Boissonadii annot. ad 20. πένθει] πάθει E. Greg. Cor. p.407. “Ex eodem co- 21. ὠδὸν H. ἀοιδὸν E.Q. dice (Parisino 1409.) liceat pro- 25. Δικαίαρχος] Haud dubie ἐν mere aliud ænigma, Ἰουλιανοῦ τοῦ Ἑλλάδος βίῳ. Habet hoc acholium ἡ δʼ ὄτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν, στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο ἄντα παρειάων καὶ τὰ ἑξῆς. οὐδαμῶς γὰρ εὔτακτον εἶναί φησι τὴν Πηνελόπην, πρῶτα μὲν ὅτι πρὸς μεθύοντας αὕτη παραγίνεται νεανίσκους, ἔπειτα τῷ κρηδέμνῳ τὰ κάλλιστα μέρη τοῦ προσώπου καλύψασα τοὺς ὀφθαλμοὺς μόνους ἀπολέλοιπε θεωρεῖσθαι. περίεργος γὰρ ἡ τοιαύτη σχηματοποιῖα καὶ προσποίητος, ἥ τε παράστασις τῶν θεραπαινίδων ἑκάτερθεν εἰς τὸ κατʼ ἐξοχὴν φαίνεσθαι καλὴν οὐκ ἀνεπιτήδευτον δείκνυσι. φαμὲν οὖν ὅτι τὸ καθόλου ἔθος ἀγνοεῖν ἔοικεν ὁ Δικαίαρ- χος. σύνηθες γὰρ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰς ἐλευθέρας γυναῖκας εἰς τὰ τῶν ἀνδρῶν εἰσιέναι συμπόσια. μαρτυρία δὲ τούτων ἥ τε παρὰ τοῖς Φαίαξιν Ἀρήτη συνευαχουμένη τοῖς τοσούτοις κεκλημένοις εἰς τὸν γάμον δαιτυμόσι, καὶ Ἑλένη συνεστιωμένη νέοις ἐξελθοῦσι ξένοις περὶ τὸν Τηλέμαχον σαφῶς ἐδήλωσεν ὅτι παρθένοις μόνον ἦν αἰ- σχρὸν, (Od. ζ. 287.) ὅτʼ ἀέκητι φίλων πατρὸς καὶ μητρὸς ἐόντων ἀνδράσι μίσγηται πρίν γʼ ἀμφάδιον γάμον ἐλθεῖν· ταῖς δὲ γαμηθείσαις μὴ εἶναι αἰσχρόν. ἔθους οὖν ὄντος ταῖς γεγα- μημέναις ἀναμίγνυσθαι τοῖς ἀνδράσι καὶ φαίνεσθαι ἐν τοῖς συμπο- σίοις, οὐδὲν ἄτοπον ἐλθεῖν τὴν Πηνελόπην, ἵνα παύσῃ τὸν ὥδὸν, “ὅς Ἀχαιῶν νόστον ἄειδε λυγρόν.ʼ τό τʼ αὐτουργεῖν ἐλευθέριον μάλιστα εἶναι ἐδόκει τοῖς παλαιοῖς, ὡς καὶ ἐπὶ πλυνοὺς μὴ ὄνειδος εἶναι τὰς τῶν βασιλέων ἀπιέναι θυγατέρας, καὶ εἰς ὑδροφορίαν καί τινας τοιαύτας ἰσοδουλικὰς τὰς νῦν ἀποβεβλημένας διακονίας. τῇδε καὶ τὸ παῦσαι ἄλλως οὐκ ἐνῆν τὸν ὥδὸν μὴ αὐτῇ δεηθείσῃ καὶ μετὰ δακρύων ἱκετευούσῃ, οὐ γὰρ ἔπεισεν ἂν διʼ ἀγγέλων τοῦτο κελεύουσα· ὥστε ἡ μὲν παρουσία ἐκ τούτων οὐκ ἄτοπος, ἀλλὰ καὶ σωφροσύνην ἐμφαίνουσα· ἀεὶ γὰρ ἐβούλετο ὑπόμνησιν ποιεῖν τοῖς μνηστῆρσιν ὡς παρὰ γνώμην αὐτῆς ἡ μνηστεία καὶ ὁ γάμος ἀπεχθὴς, ἡ δὲ τοῦ ἀν- δρὸς μνήμη ἀνεξάλειπτος. τὰ γὰρ τῆς ἐπιβουλῆς οὐχ ἡ κλῖμαξ ἄχρι τοῦ ὑπερῳου διεῖργεν, ἀλλʼ ἕκαστος τῶν μνηστήρων αὐτὸς κρι- θήσεσθαι νυμφίος ὑπολαμβάνων ἐκώλυε τὸν πέλας βίαιόν τι δρᾶν, ἵνα τῶν προκειμένων μὲν αὐτὸς μὴ σφαλῇ, ἐπιεικῆ δὲ πρὸς ἰκείνην et cod. Paris. 2403. CHAMER. 11. σύνηθες—] Conf. Eustatt. p. Codicis Parisini ab H. dissensum 1420, 54- notavimus in Traefatione. ἐπιδείκνυσιν, ἵνα προκριθῇ· ὁ γὰρ σκοπὸς ἦν οὐ τὴν Πηνελόπην ὑβρί- σαι, ἀλλὰ νόμῳ λαβεῖν γυναῖκα, καὶ κύριον ἀπάντων γενέσθαι τῶν ἐκείνης. πάντες οὖν πάντας διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν φυλάξειν ἔμελ- λον· τὸ δὲ ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα οὐκ ἔτι τὸ αὐτὸ τῷ (Il. γ, 141.) αὐτίκα δʼ ἀργεννῇσι καλυψαμένη ὀθόνῃσι ὡρμᾶτο· τὸ δὲ κρήδεμνον οὐκ ἦν προσώπου περίβλημα, ἀλλὰ κεφαλῆς, ὥς που φησὶ (Il. ξ, 184.) κρηδέμνῳ δʼ ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάων, καλῷ, νηγατέῳ· λευκὸν δʼ ᾖν ἠέλιος ὥς. ὡς οὖν τὴν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς καλύπτραν, ἣν κρήδεμνον ἔφη, ταῖς χερσὶν ἐφελκυσαμένη τὰ δάκρυα ἀποκαλύπτειν ἐβούλετο καὶ ἀποψᾶν τῷ κρηδέμνῳ τὰ δάκρυα. τὸ οὖν ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα οὐ τὴν περιβάλλουσαν δηλοῖ τὴν κεφαλὴν καὶ τὰς παρειὰς, μόνους τοὺς ὀφθαλμοὺς δεικνῦσαν, ἀλλὰ τὴν ἐφελκύσασαν ἀπὸ τῆς κεφα- λῆς τὸ κρήδεμνον, καὶ γυμνώσασαν μὲν τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσω- πον δείξασαν, κρατοῦσαν δὲ ἐν ταῖς χερσὶ πρὸ τῶν παρειῶν τὰ δά- κρυα, ὥσπερ καὶ Τηλέμαχος δακρύων τὴν χλαῖναν πρὸ τῶν ὀφθαλ- μῶν ἀνίσχει· διόπερ ἡ μὲν σχομένη εἴρηται, ὅτι ἑλκύσασα πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν εἶχεν, ὁ δὲ ἀνασχεῖν, ὅτι κάτωθεν ἐπάρας πρὸ τῶν ὀφθαλ- μῶν ἐποίησεν. εἰ δὲ καλύπτει τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπον, αἰδου- μένη κλαίειν ἐπὶ τῶν παρόντων τοῦτο ποιεῖ, οὐχ ἑταιρίζουσα διὰ τῆς ἐπιτηδευτῆς. καὶ Ὀδυσσεὺς (Od. θ, 84.) πορφύρεον μέγα φᾶρος ἑλὼν χερσὶ στιβαρῇσι κακκεφαλῆς εἴρυσε, κάλυψε δὲ καλὰ πρόσωπα· αἴδετο γὰρ Φαίηκας ὑπʼ ὀφρύσι δάκρυα λείβων. παυσαμένου μὲν τοῦ δοῦ δάκρυʼ ὀμορξάμενος κεφαλῆς ἀπὸ φᾶρος ἕλεσκεν· αὐτὰρ ὅτʼ ἀῖψ ἄρχοιτο καὶ ὀτρύνειαν ἀείδειν, ἄψ Ὀδυσεὺς κατὰ κρᾶτα καλυψάμενος γοάασκεν. ἔ’ δὲ Ὀδυσσεὺς ἀνὴρ ὢν ήδεῖτο κλαίων φαίνεσθαι ἐν συμποσίῳ καὶ τὴν κεφαλὴν ἐκάλυπτε καὶ τὸ πρόσωπον, πῶς οὐκέτι μᾶλλον ἡ παρὰ αὐτῷ παίδευσις . . . . . . .αἰσχύνη ἐπὶ ἀνδρῶν οὐ 36. παίδευσις] Nullum hic in H. finis acholii indicium, sed vacuum spatium dimid. lin. CRAMER. σφόδρα καθεστηκότων. ἥ τε τῶν θεραπαινίδων κατάστασις ἦν μὲν ἐξ ἔθους ταῖς παλαιαῖς, ἐξαιρεῖ δὲ τὴν Πηνελόπην τῆς βλασφημίας ἡ προσθήκη· οὐ γὰρ ἐξ ἐκείνων ἕπονται τῶν μεγίστων “αἳ πᾶσαι ἀναι- δείης ἐπέβησανʼ (Od. χ, 424.), ἀλλʼ ἀμφίπολος αὐτῇ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη, τουτέστι σώφρων. τῇ οὖν περὶ τὰς θεραπαινίδας κοσμιότητι τὸ τῆς Πηνελόπης εἶδος διασαφεῖται. H.

333. πύκα] πυκνῶς, ἐπιμελῶς, κατεσκευασμένως. S.

334. παρειάων σχομένη] ἀμφιβολία “ σχομένη,” ἀναπετάσασα ἢ καλυψαμένη. S.

ἄντα παρειάων] τὸ “ἄντα παρειάων σχομένη” οὐ πάρεργον, ἀλλὰ δηλαδὴ καθελοῦσα τῆς κεφαλῆς μετὰ χειρῶν εἷλε· καὶ ἄλλως παρʼ Ὀδυσσέως ἔμαθε κρύπτειν ἐν συμποσίοις τὸ δάκρυον. ἀλλʼ οὐδὲ τῆς στάσεως τῶν θεραπαινῶν ἡ κατάστασις· ὑποφαίνει γὰρ τῆς δεσποίνης τὴν κατάστασιν. E.

τὸ δὲ ἄντα παρειάων οὐ πάρεργον οὐδὲ ἑτερορρεπές· ἀλλὰ πρὸ τῶν παρειῶν παρασχοῦσα, τουτέστι προκαλυψαμένη τῷ καλύμματι τοῦ προσώπου, φησὶν ὁ ποιητὴς, καὶ πρὸ τῶν λόγων σωφροσύνην αὐτῆς ἐκφαίνων. E.Q.

κρήδεμνα] κρήδεμνον τὸ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς περιβόλαιον, καρήδεμνον καὶ ἐν συλλήψει κρήδεμνον. S.

337. πολλὰ γὰρ] ἔθος Ὁμηρικὸν ἀπὸ τοῦ γάρ ἄρχεσθαι. M.S.

οἶδας] τῷ οἶδας οὐκ ἐχρήσατο ὁ ποιητής. Ζηνίδοτος γράφει ᾐόεις, Ἀρίσταρχος δὲ οὐ δυσχεραίνει τῇ γραφῇ. ἐν οὐδενὶ γὰρ τῶν 13. ἡ κατάστασις] πάρεργος ex su- σαν τοιαύτην γραφὴν, ἐνταῦθα δὲ οὐκ perioribus intelligendum esse mo- ἂν γένοιτο διὰ τὸ κακομέτρητον. Αἴλιος net Buttm. μέντοι Διονύσιος γράφει ὅτι καὶ τὸ οἶσθα γὰρ addidit Buttm. καὶ τὸ οἶσθας ἄμφω Ἑλληνικὰ, καθὰ 15. τὸ δὲ-παρασχοῖσα om. E. καὶ ἡσθα καὶ ἤσθας. ἅπαξ δὲ, φασὶ, 19. καρήδεμνον] Conf. Etym. M. παρʼ Ὀμήρῳ τὸ σἶδας ἐν τῷ “πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια οἱδας.” 23. Ἀρίσταρχος δὲ] Sic M. (qui 22. τῷ] τὸ H. 23. ᾐόεις] ᾐόεις M. εἴδεις H. tan- hoc scholion a m. sec habet, quæ quam ab εἴδῶ, quem accentum pro- etiam alia bonæ notæ scholia ad– basse Tyrannionem ex scholio ad didi1). καὶ ἀρίσταρχος H., quod sig- α, 174. novimus. ἤδης edidit Bek. nificaret Aristarchum οὐ δυσχεραί- kerus. Eustathii annotatio haec νειν conjecturae Ζenodoti. est (ad ο, 20. οἶσθα γὰρ οἷος θυμὸς—) ἐν οὐδενὶ γὰρ τῶν ποιήσεων] Hac ex τὸ δὲ “οἴσθα γὰρ οἷος θυμός” ἐλέγχει alio scholio excerpta videntur, sic, Ζηνόδοτον καὶ τοὺς κατʼ αὐτὸν κακῶς ut opinor, corrigendo, ἐν οὐδετέρᾳ γράφοντας τὸ οἶσθας παρὰ τῷ ποιητῇ. τῶν ποιήσεων etc. Mox verba οἴδας, ἐν τέλει μὲν γὰρ στίχου ἢ καὶ ἐπιφορ διὸ καὶ absunt ab M. φωνήεντος εἴη ἄν γενέσθαι συγχωρηθεῖ- ποιήσεων ἐχρήσατο τῷ οἶδας· διὸ καὶ σημειωτέον τὸν στίχον. H. M.

340. ταύτης δʼ ἀποπαύεʼ ἀοιδῆς] δέδιε γὰρ ἡ Πηνελόπη μὴ θάνα- τον Ὀδυσσέως σας ἀναπτερώσῃ τοὺς μνηστῆρας. E.H.R. τῆς τῶν Ἀχαιῶν ὑποστροφῆς καὶ τῆς τοῦ Ὀδυσσέως πλάνης. Ἀρίσταρχος μὲν . . . H.

344. καθʼ Ἑλλάδα] Ἑλλάδα τὴν Θεσσαλίαν φησί. Ἑλλὰς γὰρ πόλις Θεσσαλίας· “φεῦγον ἔπειτʼ ἀπάνευθε διʼ ‘Eλλάδα” (Il. ι, 478.). E.M.

346. φθονέεις] τινὲς φρονέεις γράφουσιν ἀντὶ τοῦ φρονεῖς, δι- δάσκεις. M. λαμβάνεται ἐπὶ τοῦ κωλύειν καὶ μέμφεσθαι. γράφε- ται δὲ καὶ φρονέεις ἀντὶ τοῦ συνετίζεις. E.

ἐρίηρον ἀοιδὸν] τὸν ἄγαν ἁρμόζοντα τὴν φωνὴν αὐτοῦ πρὸς τὸ μέλος τῆς κιθάρας. E.

349. ἀλφηστῇσιν] ἐπινοητικοῖς, ἐφευρετικοῖς, ἀπὸ τοῦ ἀλφῶ, τὸ εὑρίσκω, ἀφʼ οὗ καὶ τὸ ἄλφα. B.E.

352. νεωτάτη ἀμφιπέληται] περί τινων λέγεται συντελεσθῆναι. V.

353. ἐπιτολμάτω] ὑπομενέτω. διὰ τῆς τόλμης ὑποφαίνει τὸ τοῦ πάθους μέγεθος. E.

354. οὐ γὰρ Ὀδυσσεὺς] ὡς πεπαιδευμένος ὑπὸ τῆς Ἀθηνᾶς καὶ συμβουλεύει τῇ μητρὶ, οὐκ ἐξαίρετον λέγων δυστυχεῖν τὸν πα- τέρα. τοιαῦτα δέ φησιν εἰς ῥαθυμίαν τοὺς μνηστῆρας προκαλούμενος, ὥστε μένειν ἀπαραφυλάκτως τὸν Ὀδυσσέα. E.tQ. ἄτοπον δὲ καὶ τὸν μὴ δυνάμενον τὰς πράξεις τῶν μνηστήρων κωλύειν ἀποτόμως τού- τοις ἐπιτιμᾶν. ὑφʼ ἓν δέον ἀναγνωσθῆναι τὸν στίχον, οὐ γὰρ Ὀδυ- σεὺς οἰὸς ἀπώλεσε νόστιμον ἤμαρ. E.H.

355. ἐν Τροίῃ πολλοὶ] ἀδιαστόλως ἀναγνωστέον. ὁ γὰρ Ὀδυσσεὺς οὐκ ἐν Τροίᾳ ἀπώλετο. Q. V.

3. δέδιε] ἐδεδὰ, H.R. in quibus 11. καλύειν] λύειν E. Correctum hoc scholion adscriptum ad κλίμακα ex Eustathio. δʼ ὑψηλὴν v. 330. 12. καὶ φρονέεις] καὶ φθονέεις E. ἡ Πηνελόπη om. E. Correctum ex scholio praecedente. 5. Post Ἀρίσταρχος μὲν indicavi Scriptura ipsa absurde est excogi- lacunam. Totum scholion H. habet lata. supra versum a m. secunda. 16. εὑρίσκω] ψηλαφῶ B. 8. φεῦγον] φεύγων E. 24. ἀποτόμως Buttm. pro ἀτόπως. διʼ (καθʼ E ) Ἑλλάδα] Hoc scho- 27. ἀδιαστόλως ego correxi. δια- liasta memoriam errore posuit pro στολῶς Q. διαστολῇ V. δ,· Eλάδος εὐρυχόροιο. Ceterum vide ὁ γὰρ Ὀδυσσεῦς οὐκ ἐν Q. οὐ γὰρ schol. ad, δ 726. Ὀδυσσεῦς ἐν V.

356. ἀλλʼ εἰς οἶκον] ἀθετοῦνται ἐνταῦθα· ἐπὶ δὲ τοῦ Εκτορος κα- λῶς ἐν τῇ ζ τῆς Ἰλιάδος. H. M. ἐπὶ τοῦ Εκτορος εὐπρεπῶς εἶχον οἱ στίχοι πρὸς Ἀνδρομάχην II. ζ, 490.) καὶ ἐν τῇ τοξείᾳ τῶν μνη- στήρων (Od. φ, 350.). τινὲς οὖν ἀθετοῦσιν. ἐν δὲ ταῖς χαριεστέ- ραις γραφαῖς οὐδʼ ἦσαν. H.Q.R.

ἀλλʼ εἰς οἶκον ἰοῦσα] ὅσοι μεταγράφουσιν, ἀλλὰ σύ γʼ εἰσελθοῦσα, καὶ(360.) “ἡ μὲν θαμβήσασα πάλιν θάλαμόνδε βεβήκει, λέγοντες ώς ληρῶδες οἴκοι τὴν Πηνελόπην οὖσαν προστάσσεσθαι οἴκαδε ἀπελθεῖν, ἀγνοοῦσιν ὡς Ὀμηρος τὸν οἶκον ποτὲ μὲν καθολικῶς λαμβάνει, ἄλλοτε δὲ μερικῶς ἐπὶ τοῦ ἀνδρῶνος ἢ τῆς γυναικωνίτιδος, ὡς ἐκεῖ “σιγῇ δʼ ἐξ οἴκοιο Φιλοίτιος ἄλτο θύραζε, κλήισσεν δʼ ἄρʼ ἔπειτα θύρας εὐερ- κέος αὐλῆςʼ (Od. φ, 387.) Ἀρίσταρχος δὲ ἀθετεῖ, ἄμεινον λέγων αὐτοὺς ἔχειν ἐν Ἰλιάδι καὶ ἐν τῇ τοξείᾳ τῶν μνηστήρων. E.H.M. Q. R.

357. ἠλακάτην] οὕτως μὲν αὐτὸ τὸ ἐργαλεῖον, ἠλάκατα δὲ τὰ ἔργα. S.

360. οἶκόνδε βεβήκει] τὴν αἰφνίδιον σύνεσιν ἐκπλαγεῖσα τοῦ παι- δός. τὸ δὲ “ἔνθετο θυμῷ” τὸ παιδευτικὸν ὅτι οὐ χρὴ εἴργειν τὴν τῶν λόγων δύναμιν. H.Q.R.

361. μῦθον] γρ. λόγον. P.S.

364. βλεφάροις] βλέφαρον παρὰ τὸ αἴρεσθαι ἐν τῷ βλέπειν. S.

365. ὁμάδησαν] ἐθορύβησαν κοινολογούμενοι περὶ τῆς Πηνελόπης, ὅτι συνετὴ γυνὴ, ὅτι εὔμορφος· ὅθεν Τηλέμαχος μὴ ἐνεγκὼν ἐξῆ- 2. ἐν τῇ ζ τῆς Ἰλιάδος om. M. In σεσθαι ceteri. H. hoc scholion textui superscrip- 9. ἀγνοοῦσιν M. ἀγνοοῦντες ceteri. tum. τὸν οἱκον post ποτὲ μὲν R. 4. τινὲς—ἤσαν om. Q. R. Scripsi μὲν om. H. autem οὐδʼ ἤσαν pro οὐκ ἤσαν. Nam 12. Ἀρίσταρχος—ττμνηστήρων om. E. sic loquuntur scholiastae, ubi ἀθετῇ. Conf. schol. Il. ζ, 490. σεῖς aliorum librorum auctoritate 17. παιδὸς -λόγων δύναμιν] παιδὸς, conirmant. Vid. ad schol. α, 97. ἤγουν διὰ τὴν τοῦ Τηλεμάχου φρόνησιν. 6. σύ γʼ εἰσελθοῦσα] σύ γε ἐλθοῦσα (et ad v. 362.) οὐκ ἀπέβταλε τὸ παι- δευτικὸν, ὅτι οὐ χρὴ εἰς τὴν τῶν λόγων 7. καὶ ἡ μὲν θαμβήσασα πάλιν ego δύναμιν S. correxi. καὶ πάλιν ἡ μὲν θαμβήσασα 18. εἴργειν Buttm. Libri εἰς. πάλιν H. R. καὶ πάλιν θαμβήσασα 20. γρ. λόγον] Posui hoc, ut ap- E. Q. Nihil praeter πάλιν est in M. pareat in hoc etiam codice inter- λέγοντες ὡς ληρῶδες M. ἀγνοοῦντες dum glossas introdhuci cum sigla ὡς ληρῶδες H. R. ἀγνοοῦντες ὡς σκλη- γρ. Vid. et ε, 267. et cf. not. ad β, ρῶδες E.Q. 234. BUTTM. 8. προστάσσεσθαι H. R. προτάσ- 23. εὔμορφος] ὡραία S. λεγξε τὴν ὕβριν. E.Q.S. ἐθορύβησαν· ὅμαδος γὰρ ὁ θροῦς. γίνε- ται δὲ ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ ἄδειν. B. διὰ τὴν Πηνελόπην ἐθορύβησαν οἱ μνηστῆρες, ὅτι συνετὴ γυνὴ καὶ φρόνιμος. P.

ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα] τὰ μεγάλην ἀποτελοῦντα σκιὰν διὰ τὸ ὕψος. ἢ τὰ σκιώδη, τὰ κωλυτικὰ καύσωνος καὶ χειμῶνος, πρὸς ἀντι- διαστολὴν τῶν ὑπαίθρων οἰκημάτων, οἷα τῶν ἀσκεπῶν ἡλιακῶν. E.

366. κλιθῆναι] ἤτοι μετὰ ταῦτα τοῦ κοιμηθῆναι ηὔξαντο, ἐπεὶ ἐθαύμασαν αὐτὴν ἰδόντες. B.

370. καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ] μικρὸν ἀνῆκεν ὁ ἀοιδὸς καὶ εὐθέως πᾶσα ἀκοσμία. ἄμεινον οὖν ἡγεῖται τοῦ ἀοιδοῦ ἀκούειν αὐτοὺς ἢ παρέχειν αὐτοῖς σχολήν. E.Q.

371. τοιοῦδʼ οἷος] τοῦτο κατὰ τὸν Πυθαγόρου λόγον. ἐκεῖνος γάρ φησιν ὡς ἔξω γενόμενος τοῦ σώματος ἀκήκοα ἐμμελοῦς ἁρμονίας. E. θεοῖς ἐναλίγκιος] ἢ ταῖς μούσαις, ἢ ταῖς τῶν ἀστέρων ἀπηχή- σεσι. P.

373. ἀπηλεγέως] ἀποτόμως, ἀπαγορευτικῶς, ἀφροντίστως. ἀπὸ τοῦ ἀπό καὶ τοῦ ἀλέγω τὸ φροντίζω. E.

374. ἐξιέναι μεγάρων] προλέγων πολλάκις ἀναπολόγητον αὐτοῖς παρίστησι τὴν κατηγορίαν, ὡς καὶ τῷ Αἰγίσθῳ. E.Q.

375. ἀμειβόμενοι] ἐρχόμενοι κατὰ διαδοχὰς ἀλλήλων. H. ἐξ ἀναδοχῆς ἀλλήλους καὶ ἀμοιβῆς ὑποδεχόμενοι καὶ ἐσθίοντες. S. ἐκ διαδοχῆς ἀλλήλους καὶ ἀμοιβῆς ἀποδεχόμενοι εἰς τοὺς οἰκείους οἴ. κους, οὐκ εἰς τὸν ἐμόν. B. ἤγουν κατʼ ἀμοιβὴν ἀποδεχόμενοι καθʼ ἑκάστην ταῖς ἰδίαις κατασκηνώσεσι. P.

378. κείρετʼ] ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἵππων τῶν ἰπελθόντων ἐν χωρα- φίῳ καὶ κατανεμομένων τὰ ἐν αὐτῷ. E.

ἐπιβώσομαι] ἐπιβοήσομαι, κατὰ τροπὴν τοῦ ο καὶ η εἰς ω μέγα· ἐπιμαρτύρομαι, ἐπικαλέσομαι. E.

379. αἴκε πόθι Ζεὺς] διχῶς, αἴκε καὶ εἴκε. αἱ δὲ χαριέστεραι διὰ τοῦ α. M.

1. βριν] ὐβρισθεισαν S. 13. ἐμμελοῦς Maius pro ἐμμελῶς. 2.ἐθορύβησαν] ἐθορυβήθησαν P. Cor- 17. ἀλέγω Eustath. λέγω E rectum ex scholio praecedente. 23. ἀποδεχόμενοι correctum ex 4. μεγάλην-χειμῶνος] μεγάλα τὰ schol. praecedente pro ἀπερχόμενοι. - χιόνος E. Correctum ex Eustathio. 25. χωραφίη] χωράφιον, prædium, 5. ὕψος] πολὺ τοῦ ὕψους Eustath. ager cultus. Vid. Ducangium. 9. ἀοιδὸς] κιθαρρδὸς Q. BUTTM. 12. τὸν Buttm. pro τοῦ. 30. διὰ addidit Cobetus.

δῶσι] ὡς “δῶσι πόλιν Τροίην” (Il. α,129.) M. διαμερίζεται δῶ· τὸ δὲ σι κατʼ ἐπέκτασιν. B.

παλίντιτα] παλίντροπα, παλιντιμώρητα, τὰ είς τιμωρίαν ἀντι- στρόφως εἰσπραττόμενα. S. ὑπὲρ ὧν ἐξ ἑτέρου τιμωρία γίνεται. V.

380. νήποινοι] πολύπονοι· ἐκτὸς ἐκδικήσεως· ἤτοι ἀβοήθητοι, εἰρω- νικῶς. E.

381. ὀδὰξ] μετὰ τῶν ὀδόντων· ἀπὸ τοῦ θήκω, θήξω, δήξ καὶ δάξ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀδάξ, ἤτοι δακόντες τὰ χείλη. E.

383. Ἀντίνοος] πρῶτος τῶν μνηστήρων. B.

385. ὑψαγόρην] μεγαλορρήμονα, ἐν τῷ λέγειν ὑπερήφανον. S. ἀπὸ τοῦ ὑψηλῶς ἀγορεύειν.

386. ἀμφιάλῳ] περιρρεομένῃ πανταχόθεν ὑπὸ θαλάσσης. M. τῇ ἀμφοτέρωθεν ῥεομένῃ ἐν θαλάσσῃ. B.

389. εἴπερ μοι καὶ ἀγάσσεαι] ἐν ἐνίοις γρ. νεμεσήσεαι. εἰ καὶ μέλλεις θαυμάζειν. M.

Ἀντίνοε] πῶς Ἀντινόου εἰπόντος “μή σέ γʼ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλῆα Κρονίων ποιήσειεν, ὅ τοι γενεῇ πατρώϊόν ἐστιν,” ὁ Τηλέμα- χος ὥσπερ τοὐναντίον ἀκούσας φησὶ “καί κεν τοῦτʼ ἐθέλοιμι Διός γε διδόντος ἀρέσθαι ;ʼ εἰ μὲν γὰρ εἰρήκασι, βασιλῆά σε ποιήσειαν οἱ θεοὶ, ἀκόλουθον ἦν φάναι, “καί κεν τοῦτʼ ἐθέλοιμι, ὡς καὶ αὐτοῦ ἐθέλοντος τὸν Δία δῆθεν πιστεῦσαι αὐτῷ τὴν βασιλείαν καὶ συνευ- χομένου· τῷ φαμένῳ δὲ, μὴ ποιήσειέ σε μηδὲ δοίη σοι ὁ θεὸς τὴν βασιλείαν, ∗ ∗ ∗ ∗ ἀλλʼ οὐ τοὐναντίον ὅτι βασιλεῦσαι εὔχεται, ᾧπερ τί παραστῆσαι βούλεται ὁ Τηλέμαχος: ῥητέον οὖν ὅτι ἐστὶ 1. Τροίην] τρωῖην M. textu habet εἴπερ μοι καὶ ἀγάσσεαι, 3. παλἱντιτα] Conf schol. ad 394. sed literis περ μοι καὶ ex correctione 5. ἐκδικήσεως] Sic corrigendum positis. In marg. ἐν ἐνίοις νεμέσσηαι, erat quod in E. est διοικήσεως, non in alio scholio εἰ καί μοι νεμεσήσεαι, οἰκήσεως, quod voluit Buttm. Quod quod εἰ καί μοι νεμεσήσεαι scriben- vocabulum aftertur quidem ex dum, ut legitur apud Eustathium Sirac. 47, 29. ἕως δίκησις ἔλθῃ ἐπʼ p. 1425, 17. αὐτούς, sed hic quoque corruptum 18. Διός γε] θεοῦ E. est ex ἐκδίκησις, quod legitur eodem 19. ἀρέσθαι] εὑρέσθαι H. in libro 7, 17. et 12, 6. 23. Post βασιλείαν indicavi lacu- 12. περιρρεομένη—θαλάσσης] Hæc nam. Sensus verborum quæ ex- in M. scholio ad v. 320. sunt in- ciderunt fuit ἀκόλουθον ἦν φάναι, οὐκ serta. ἂν τοῦτʼ ἐθέλοιμι. 14. νεμεσήσεαι] Eadem scripturæ 24. ὦπερ H. ὣσπερ E., quad in diversitas annotata in H., qui in ὥστε mutari volebat Buttm. τὸ “τοῦτο” δεικτικὸν, καὶ οὐ κοινῶς ἐπὶ τὸ προειρημένον ὑπὸ τοῦ ντινόου ἀναφέρεται, ἀλλʼ ὅτι ἡ περίοδος τοῦ λόγου ἀνέστραπται. ἔστι γὰρ αὕτη “οὐ μὲν γάρ τι κακὸν βασιλευέμεν, αἶψά τέ οἱ δῶ ἀφνειὸν πέλεται καὶ τιμηέστερος αὐτός· καί κεν τοῦτʼ ἐθέλοιμι Διός γε διδόντος ἀρέσθαι·” ἢ σύ γε τοῦτο νενόμικας ἐν ἀνθρώποισι κάκι- στον τετύχθαι, οὐδὲν ἦν ἄτοπον. οὕτω καὶ νῦν τοῦτον ἐχόντων τὸν τρόπον τῶν ἐπῶν, ἀνεστραμμένης τῆς περιόδου ἀκουστέον καί κεν τοῦτʼ ἐθέλοιμι Διός γε διδόντος ἀρέσθαι· ἢ φὴς τοῦτο κάκιστον ἐν ἀνθρώποισι τετύχθαι; ἐπεὶ γὰρ ὡς ἐν εὐχῇ προήγαγε τὸν λόγον Ἀντίνους μὴ σέ γʼ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλῆα Κρονίων ποιήσειεν, ἀπευχόμενος διὰ τὸ μῖσος τὴν τεῦξιν τῆς ἀρχῆς, Τηλέμαχος οὐχ ὡς ἐχθροῦ προσποιεῖται τὴν ἀπευχὴν τοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλʼ ὡς φίλου ὄντος ἀπευχὴν τινὸς κακοῦ, οὐκ ἐλέγχων ὅτι ἐξ ἀπεχθείας πεποίηται τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἀπευχὴν ὁ Ἀντίνους, προσποιούμενος δὲ ὡς ἀπὸ φίλου γενέσθαι κακοῦ παραίτησιν διʼ εὐχῆς διορθοῦσθαι προσποιεῖται, ὅτι δὲ μὴν τοῦτο θέλει Διός γε διδόντος ἀρέσθαι, τὸ βασιλεῦσαι δηλονότι, ὃ σύ μοι ἀπηύξω κηδόμενος ἴσως ἐμοῦ· ἐπερωτᾷ δὲ, ἢ φὴς τοῦτο κάκιστον ἐν ἀνθρώποισι τετύχθαι; καὶ ἐπάγει, καὶ μὴν οὐκ ἔστι κακόν· οὐ μὲν γάρ τι κακὸν βασιλευέμεν. διὰ τί δέ; αἶψά τέ οἱ δῶ, καὶ τὰ ἑξῆς. εἶτα περὶ μὲν τῆς βασι- λείας φησὶ μὴ ἀμφισβητεῖν, περὶ μέντοι τοῦ κρατεῖν τοῦ ἑαυτοῦ οἴκου. ἀλλʼ ἤτοι βασιλῆες Ἀχαιῶν εἰσι καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ νέοι ἤδὲ παλαιοὶ, τῶν κέν τις τόδʼ ἔχησιν, ἐπεὶ θάνε δῖος Ὀδυσσεὺς 1. τὸ τοῦτο H. τοῦτο τὸ E. ἢ σύ γε in εἰ σύ γε mutetur, nec cum οὐ κοινῶς om. H., ἐπὶ om. E. sequentibus: ut aliquid excidisse 2. τοῦ λόγου om. H. videatur. ἀνέστραπται] ἀντέστραπται E. 8. τοῦτʼ ἐθέλοιμι-ἔσεσθαι] τοῦτο 3. μὲν] μὴν H. θέλοιμι—ἔσεσθαι H. 4. τιμηέστερος] τιμιέστερος H. 13. Delevi δὲ post Τηλέμαχρς lec- 5—22. ἢ σύ γε—βασιλευέμεν H. tum. In E. nihil præter ἢ φῆς τοῦτο κάκι- 17. ὅτι δὲ μὴν] δὲ aut delendum στον ἐν ἀνθρώποισι τετύχθαι; καὶ ἐπάγει, aut saltem in καὶ mutandum. καὶ μὴν οὐκ ἔστι κακόν· οὐ μὲν γάρ τι 21. οὐκ ἔστι] οὐκέτι H. 23. δέ om. H. κακὸν βασιλευέμεν. 6. οὐδὲν ἦν ἄτοπον] Haec verba nec 25. A. εἰσι] εἰσὶν ἀ. E. cum antecedentibus cohaerent, nisi 26. πολλοὶ—Ὀδυσ.] καὶ τὰ ἐξῆς E. ὡς τῆς βασιλείας μετὰ τὸ ἀποθανεῖν τὸν βασιλέα ἐπὶ τῇ τύχῃ κει- μένης, τῶν δὲ κτημάτων ὧν δέδωκεν ὁ βασιλεὺς ὀφείλοντα κύριον εἶναι ᾧ δέδωκε. πᾶς οὖν ὁ λόγος ῥητορικὸς καὶ ἐνθυμηματικός. διὸ καὶ τῆς περιόδου ἀνεστραμμένης προενήνεκται. E.H.

Ἄλλως. ὁ μὲν ηὔχετο μὴ τυχεῖν αὐτὸν τιμῆς, ὁ δὲ σαρκάζων αὐ- τόν φησι, βούλομαι βασιλεύειν, καὶ εἰ διδόασιν οἱ θεοὶ, λάβοιμι ἄν· ἀλλʼ ἐπειδή εἰσιν ἐπιτήδειοι εἰς βασιλείαν ἕτεροι, αὔταρκες ἐμοὶ τῶν ἐμῶν ἄρχειν. ἡρέμα δέ πως παραδηλοῖ τῷ Ἀντινόῳ ὅτι, κἂν αὐτὸς ἐκβληθῇ τῆς τιμῆς, οὐκ ἀπονητὶ κρατήσει ὁ Ἀντίνοος ἢ ἕτερός τις τῶν μνηστήρων· εἶναι γὰρ καὶ ἄλλους ἐπιτηδείους εἰς τὸ ἄρχειν. E.H.Q.

καί κεν τοῦτʼ ἐθέλοιμι] τὸ ἰδιωτεύειν Διὸς βουλομένου· οὐδὲ γάρ ἐστι πάνυ κακόν. M. V.

394. ἀλλʼ ἤτοι βασιλῆες] ὃ λέγει τοιοῦτόν ἐστι· βασιλεῖς εἰσι πολλοὶ ἐν τῇ ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ, ἤτοι ἐπιτήδειοι εἰς τὸ ἄρχειν· ἀφʼ ὧν τίς τὸ βασιλεύειν ἔχει ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἐμοῦ πατρὸς Ὀδυσσέως, διὰ τὸ θανεῖν ἐκεῖνον; ἐὰν ἡμῖν ὁ Ζεὺς δώσει ἔργα παλίντροπα, ἤτοι ἐναντία τῶν πράξεων τῶν μνηστήρων, καὶ βοηθήσῃ, ἐγὼ ἔσομαι ἄναξ τοῦ ἐμοῦ οἴκου καὶ οὐχ ὑμεῖς. H. Q.

398. ληῖσατο] ἀπὸ λείας πολεμικῆς ἐκτήσατο. λεία γὰρ κυρίως ἡ τῶν πολεμικῶν λαφύρων συναγωγή. P. V.

403. μὴ γὰρ ὅδʼ ἔλθοι ἀνὴρ] οἱ μὲν λόγοι μέτριοι, τὰ δὲ ἔργα μαχόμενα. S.

βίηφι] γρ. βίηται. P.

404. ναιεταώσης] τὸ ἐνεργητικὸν ἀντὶ παθητικοῦ, ᾠκισμένης οὕ- σης, ἤτοι ἡμῶν ζώντων. B.

405. ἐρέσθαι] περὶ τοῦ ξένου, ἤτοι Ἀθηνᾶς τῆς μεταβληθείσης εἰς τὸ εἶδος τοῦ Μέντου. Q.

2. ὧν] ἐξ ὧν H. 12. 13. Hoc scholion in M. legi ὀφείλοντα] ὀφειλόντων H. ad v. 320. supra dixi. 3. ῷ Buttm. ὄν H. δ, E. 12. οὐδὲ] οὐδὲν M. 4. ἀνεστραμμένης H. ἀνηραμμένης 16. ἔχει] ἔξει Buttm. 17. δώσει] Aut δῷ scribere debe- προενήνεκται Buttm. προσενήνεκται bat, aut, qua forna scholiastae in. H. προσήνεκται E. terdum utuntur, δώσῃ, nisi Homeri- 5. τυχεῖν] κατέχειν H. cum δῷσι servare vellet, quod legi- 6. βούλομαι] ὅτι βουλόμενος H. tur v. 379. Ibidem non παλίντροπα καὶ εἰ] καὶ om. H. est, sed παλίντιτα. 7. ἐπειδή] ἐπεί H. 18. βοηθήσῃ H. βοηθήσει Q.

406. εἶναι] ἀντὶ τοῦ ἰέναι, ὡς Ἡσίοδος “καὶ τῷ προσιόντι προσ- εῖναιʼ ἐπείτοιγε δισσολογία εὑρίσκεται. Q.R.S.

408. πατρὸς φέρει ἐρχομένοιο] τινὲς γράφουσιν, οἰχομένοιο. ἄμει- νον δὲ εὐφημίζεσθαι τὴν ἄφιξιν τὸν Εὐρύμαχον ὑποθωπεύοντα Τη- λέμαχον πρὸς τὸ μαθεῖν περὶ τοῦ ξένου. E.Q.R.S.

409. τόδʼ ἱκάνει] τὸ τόδε ἀντὶ τοῦ τδε, ὅ ἐστιν ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ αὐτόθι. H. S.

411. γνώμεναι] ὥστε γνωρισθῆναι παρ ἡμῶν. S.

ἐώῷκει] οὐ γὰρ κατὰ τὴν πρόσοψιν ὅμοιος ἦν τῷ κακῷ. S.

413. ῦὐρύμαχ, ἤτοι] ἡ μὲν ἐρώτησις ἁπλῆ περὶ τοῦ ξένου ε τι ἀγγέλλει· ὁ δὲ ἐν κεφαλαίῳ δηλώσας τὸ κεχαρισμένον Εὐρυμάχρ ταῦτα ἐπάγει, οἷον, ἐάν τις ἔλθῃ ἐφʼ ἡμᾶς ἀγγελία ἢ μαντεία· αὐ- τὸς δὲ προσέχειν οὐδενί φησι. διόλου οὖν ἔργον ἐστὶ Τηλεμάχῳ ἐν ῥαθυμίᾳ αὐτοὺς διαφυλάσσειν. E.H.Q.S.

ἤτοι νόστος] ἡ μὲν οἴκαδε ἐπάνοδος καὶ ὑποστροφὴ τοῦ ἐμοῦ πα- τρός. S.

ἐμοῖο] ἀγνοοῦντές τινες “ἐμεῖο” γράφουσιν· ὁμοίως ἐν Ἰλιάδι, “μνῆσαι πατρὸς σεῖο” (ω, 486.), δέον κτητικῶς. H.M.S.

414. ἔτι πείθομαι] γρ. ἐπιπείθομαι. M. a m. rec.

415. ἐμπάζομαι] διὰ φροντίδος ἔχω, ἀντιποιοῦμαι. 8. ἥντινα μήτηρ] τινὲς ψιλοῦσι τὸ “ἥντινα μήτηρ,” ἵν’ ᾖ, εἴτινα. ἄμεινον δέ ἐστι δασύνειν. ἐξεφαύλισεν ὡς γυναικεῖον ὸν ταῖς τοι- αύταις μαντείαις πιστεύειν. E.Q.S.

416. ἐς μέγαρον] δεόντως περὶ τοῦ προσώπου τἀληθῆ λέγει εἰς τὸ τὴν ὑποψίαν ἀνελεῖν τοῦ πεποίθεσθαι παρʼ αὐτοῖς περὶ Ὀδυσσέως. H. Q.

1. σίοδος] Op. 351. pro ἐλπῖς—άγγελοῦσα μαντείας, quod 3. τινὲς γράφουσιν οἰχρμένοιο] In H. est in E.H.Q. est γρ. πβος οἰχομένοι (sic) φέρει. 13. διόλου-διαφυλάσσειν om. S. 6. τὸ τόδε-αὐτόθι] τόδε ἀντὶ τοῦ δέ, 17. τινες] Intelligendus Ζeno- ἐστιν ἐνταῦθα· τὸ δὲ τόθι αάντὶ τοῦ dotus: v. Wolf. TProleg. p. 209. et αὐτόθι. S. Hevn. ad Il. ω, 486. vol. 8. p. 696. 11. ἀγγέλλει S. ἀγγείλοι E.Q. ἀγ- ἐν om. H. γείλῃ H. 18. κτητικῶς] άτικῶς H. S. 12. ταῦτα Buttm. pro πάντα. 21. τινὲς—εἴτινα est etiam in H. ταῦτα—μαντεία] πάντα ἐποίει. οὕ- τινὲς ψιλοῦσι post ἥντινα S. τω μέν τις ἐλπὶς ἐφʼ ἡμᾶς ἀγγέλλουσα 22. ἐστι δασύνειν] εἰς τὴν S. ὄν Struvius.pro ἐν, quod om. S. μαντείας S. ἐάν] ἄν H. 25. τοῦ πεποίθεσθαι παρʼ αὐτοῖς] An ἕλθῃ— ἀγγελία ἢ μαντεία correxi τοῦ πεπύσθαι παρʼ αὐτῶν ? sc. τῶν μάν-

καλέσασα θεοπρόπον] τοῦτο δὲ λέγει ἐπεὶ ἡ Πηνελόπη τοὺς μάν- τεις καλοῦσα ἠρώτα περὶ τοῦ Ὀδυσσέως. B.

θεοπρόπον] τὸ ἐκ θεοῦ λεγόμενον, ἐξ οὗ καὶ θεοπρόπος ὁ τὰ τοῦ θεοῦ λέγων. S.

417. ἐκ Τάφου] πόλις μία τῶν Ἐχινάδων. S. Τάφος σημαίνει τέσσαρα· τὴν νῆσον, ὡς τὸ “Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσει·” τάφος ἡ ἔκπληξις, ὡς τὸ “ταφων δʼ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεύς” (Il.ι.193.)· τάφος ὁ ἐπιτάφιος δεῖπνος, ὡς τὸ “δαίνυ τάφον Ἀργείοισιʼ (Od. γ, 309.)· τάφος καὶ τὸ μνημεῖον. E.

418. δαίφρονος] τοῦ πολεμικὸν φρόνημα ἔχοντος. S.

420. ἔγνω] ἔγνω καὶ ἐβουλεύσατο μὴ εἰπεῖν αὐτοῖς τὴν βουλὴν ἣν συνέθετο αὐτῷ ὁ Μέντης. P.

421. ἱμερόεσσαν] τὰς πίστεις πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν λαμβάνουσιν· ἐμφρόνων δὲ ἦν τὸ μὴ πιστεύειν ἐχθρᾷ. E.Q.

422. ἐπὶ ἕσπερον] οὕτως εἶπε τὴν ἑσπέραν. ἄκρως δὲ κατηγορεῖ τῆς τῶν ἀργῶν ἀπραξίας. ὑπὸ γὰρ ἀργίας προσδέχονται πότε νὺξ ἐπιγένηται. E.Q.S.

423. ἕσπερος] μετέπλασε τὴν ἑσπέραν εἰς τὸ ἑσπερινὸν δεῖπνον.

424. δὴ τότε κακκείοντες] κατακοιμηθησόμενοι, ἔφεσιν ἔχοντες κοιμηθῆναι. E.Q.

ἔνιοι “δὴ τότε κοιμήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἔλοντο.ʼ μεταποιηθῆ- ναι δέ φασιν ὑπὸ Ἀριστοφάνους τὸν στίχον. ἐν δὲ τῇ Ἀργολικῇ προστέθειται E.H.M.Q.R.

425. θάλαμος] ὁ κοιτῶν, ὁ ἐνδότατος οἶκος, παρὰ τὸ θάλλειν ἅμα. S.

426. περισκέπτῳ] ὑψηλῷ, ὅθεν ἔστι περισκέψασθαι, ἢ πανταχόθεν ὁρωμένῳ, τῷ μεσαιτάτῳ. E. ἐν τῷ περισκέπτῳ τῆς αὐλῆς, ὅ ἐστιν ἐν τῷ μεσαιτάτῳ καὶ πανταχόθεν ἐκ τῆς αὐλῆς σκοπουμένῳ. Q.S.

τεων. An παρʼ αὐτοῦ sc. τοῦ Μέντου. 22—24. Hoc scholion est etiam Nam videtur mihi hoc scholium in cod. Paris. 2404. CRAMER. spectare potius ad v.417. BUTTM. 23. Ἀργοτικά] ἀργολογικῇ H. M. et 8. δαίνυ] δαίνυ E. Conf. schol. Paris. 2404. ad γ, 309. 24. προστέθειται] Quid Videtur 15. οὕτως S. ὅπως E.Q. aliquid excidisse. 16. πότε νὺξ ἐπιγένηται] τότε νὺξ 27. περισκέπτῳ] Cf. sch. ad ξ, 5. ἐπιγενέσθαι. ἕσπερον δὲ εἶπε τὴν ἐσπέ- 28. ἐστιν πανταχόθεν] ἐστι τῷ ραν. S. πανταχόθεν S.

427. μερμηρίζων] εἰς πολλὰ μέρη μερίζων τὴν ψυχὴν, καὶ ἐνθυ- μούμενος περὶ τῆς ἐσομένης ἐκκλησίας. E.Q.8. διανοούμενος, με- ριμνῶν, εἰς πολλὰ μέρη διαιρῶν τὴν ψυχήν. V.

428. δαΐδας] δαὶς ὀξυτόνως ἡ λαμπὰς, δάἵς δὲ βαρυτόνωςή μάχη. S. κέδνʼ εἰδυῖα] προσφιλῆ, συνετὰ φρονοῦσα. S.

429. Εὐρύκλειʼ, δπος] ἀκριβῶς διέξεισι τὰ περὶ αὐτῆς, ἐπεὶ πολλὰ μέλλει διʼ αὐτῆς γίνεσθαι. Q. Ὧπὸς προπερισπαστέον, διὰ τὴν ἀντέκφρασιν πρὸς τὸν ὀφθαλμόν. V. πεπλασμένα εἰσὶ τὰ παρ- όντα ὀνόματα. Εὐρύκλεια ἡ εὐρὺ καὶ μέγα κλέος ἔχουσα, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ὦπος, τοῦ περιβλέπτου, ἀπὸ τοῦ ὦψ ὁ ὀφθαλμὸς, τοῦ υἱοῦ τοῦ Πεισήνορος, ἤγουν τοῦ ἰσχυροῦ, τοῦ τοὺς ἄνδρας πείθοντος, ἢ τοὺς ἀνδρείους, ἀπὸ τοῦ πείθειν τὴν ἠνορέην. P.

430. κτεάτεσσιν] ἐκ τῶν ἰδίων κτημάτων. S.

431. ἐεικοσάβοια] εἴκοσι νομίσματα ἐγκεχαραγμένους ἔχοντα βοῦς· ἢ εἴκοσι βοῶν τιμήν. E. vel Q.

433. ἀλέεινε γυναικός] τοῦτο πρὸς τὸ δεῖξαι τὸ σῶφρον ἐκ γένους. ἅμα δὲ στοχάζεται τῶν πολλῶν ὁ Ὀμηρος, τίνας ποτὲ ἔχουσιν ὑπο- ψίας. E.Q.

436. πύκα] πυκνῶς, καλῶς κατεσκευασμένου. S.

438. γρηός] γρ. γραίης.

πυκιμηδέος] τῆς συνετὰ βουλεύματα εἰδυίας. S. καὶ τοῦτο πε- πλασμένον . . . τῆς, ἤγουν τῆς πυκνὰ καὶ συνετὰ μήδεα ἐχούσης. P.

440. τρητοῖσι] τορνευτοῖς, ἱμαντοδέτοις. Q.

441. ἐπέρυσσε κορώνῃ] ἐπεσπάσατο τῷ κόρακι λεγομένῳ. E.V.

κορώνη τὸ ἄκρον τοῦ τόξου, εἰς ὃ ἡ νευρὰ τίθεται. λέγεται δὲ καὶ ὁ κρίκος τῆς θύρας· καὶ τὸ ζῷον· καὶ ὄρνεον ἄλλο θαλάσσιον, ὃ καλεῖ- ται αἴθυια, λάρος· καὶ εἶδος στεφάνου τὸ ἐκ τῶν ἴων πεπλεγμένον· καὶ ὁ κόραξ. τῷ κρικίῳ, ἐπισπώμεθα τὴν θύραν, ἤτοι τῷ λεγομένῳ κόρακι, καὶ τῷ ἐπισπάστρῳ τῆς θύρας. Q.

1. εἰς] καὶ εἰς E.Q. MANN. Fort. συνετῆς. μέρη μερίζων S. μερμηρίζων E.Q. 22. ἐχούσης] εἰδοόση P. 12. ἠνορέην Buttm. pro ὁρέην. 24. λορώνη] Conf. schol. ad η, 90. 16. τὸ σῶφρον] Telemachi sciti. 27. λάρος] Vid schol. ad ε, 66. cet. BUTTM. BUTTM. 17. ἔχουσιν ὑποψίας] ὑπονοίας ἔχου- τὸ Buttm. pro ὁ. σιν Q. 29. ἐπισπάστρῳ] ἐπισπάστῳ Q., in 21. Quae punctis notavi legere quo consentit V. Correxi ex Eu- non potui: sed videtur esse ἐστὶν, stathio. ut vox τῆς sit delenda. BUTT.

442. ἐτάνυσσεν ἱμάντι] τὸ λεγόμενον ὑφʼ ἡμῶν κλεῖθρον. δύο δὲ εἶχεν ἱμάντας ἐξηρτημένους διά τινων τρήσεων, ὃν μὲν ἐκ δεξιῶν, ὃν δὲ ἐξ ἀριστερῶν, εἰς τὸ δύνασθαι καὶ ἀνοῖξαι καὶ κλεῖσαι. νῦν οὖν τὸ κλεῖθρον παρέτεινε καὶ παρήγαγε τῷ ἱμάντι. κλεῖθρον δέ ἐστιν ἔξω- θεν ἐφελκόμενον διὰ τοῦ ἱμάντος, ὃς συνέχει τὴν θύραν, ἀνοίγει δὲ μονοβάλανος κλεὶς καθιεμένη καὶ εἰς τὸ ἕτερον μέρος ἀποδιωθοῦσα τὸ κλεῖθρον, ὅστε κλεισθὲν μηδένα ἔσωθεν ἀνοίγειν. E.H.M.Q.S.V.

Ἄλλως. ὡς ἐνημμένου τινὸς ἱμάντος τῷ κλείθρῳ πρὸς τὸ παρολι- σθεῖν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ἔξωθεν ἐπικλείοντος. E.

ἐτάνυσσεν] ἤγουν ἐκρέμασεν τὴν κληῖδα τῷ χώρῳ. P.

443. οἰὸς ἀώτῳ] τῷ ἄνθει τῆς οἰὸς, ὅ ἐστι τῇ σισύρᾳ, ἤγουν τῷ ἐξ ἀπαλῶν ἐρίων γεγονότι περιβολαίῳ. H. τῷ ἄνθει καὶ τῷ καλλί- στῳ τοῦ προβάτου. λέγει δὲ τῶν ἐξ ἀπαλῶν ἐρίων γεγονότων περιβο- λαίων. V. ἤγουν τοῖς πέπλοις τοῖς ἀπὸ τῶν ἀπανθισμάτων τῶν μαλίων τῶν προβάτων κατεσκευασμένοις. P.

444. πέφραδʼ Ἀθήνη] ἐβουλεύσατο, εἶπεν, ἐσήμανεν αὐτῷ. S.

Β. ΥΠΟΘΕΣΙΣ

Συναγαγὼν ἐκκλησίαν Τηλέμαχος παραγγέλλει τοῖς μνηστῆρσιν ἐξιέναι τῆς οἰκίας τοῦ Ὀδυσσέως. καὶ λαβὼν παρὰ μὲν Εὐρυκλείας τὰ πρὸς τὴν ἀποδημίαν ἐπιτήδεια, παρὰ δὲ τῆς Ἀθηνᾶς ἑταίρους τε καὶ ναῦν, εἰς πλοῦν ἀνάγεται ἡλίου δύναντος. E.H.M.P.Q.S.V.

1. ὑφ’ ἤμῶν H. ἐφʼ ἡμῶν V. ἐφʼ scholio ad v. 441. ἡμῖν S. παρʼ ἡμῖν E.Q. 15. μαλίων] μαλίον, sic duplici 2. εἶχε] τόδε ἔχει S. λλ, scribenda videtur hæc vox ubi- ἱμάντας S. τοὺς ἱμάντας ceteri. cunque vellus et floccos significat, ὃν—ὃν] ἓν—ἓν Maii editio. ut infra ad δ, 135. ubi vel ex ac- 3. καὶ ἀνοῖξαι] καὶ om. S. centu patet pro μαλίον scribendum τὸ κλεῖθρον] τῷ κλείθρῳ S. esse μαλλίον. Contra μάλιον uno λ νῦν οὖν] νῦν μὲν E.Q. et proparoxytone nonnisi de ca- 4. κλεῖθρον δὲ—ἰμάντος solus ha. pillis in usu fuisse videtur: cf. Schneid. et Ducangium. BUTTM. bet S. 5. ὃς συνέχει-ἔσωθεν ἀνούγειν] Haec 18—22. Hoc argumentum apud soli habent M.S. Post ἀνοίγειν per- Eustathium p. 1429. git S. ἱμάντες, τοῖς ἱμαντοδέτοις δὲ ὧν 20 et 21. τοῦ et τῆς habent M. ἐκτετρημένων ἢ τῶν ἱμάντων, δηλαδὴ et Eustathius, om. ceteri. τῶν ἐνηλάτων, ἔκτασις γίνεται τῷ κρι- 20. καὶ λαβσν] λαβὸν δὲ S. κίω, ᾧ ἐπισπώμεθα τὴν θύραν, τῷ λεγο- 21. ἑταίρους] ἑτέρους S. μένηῳ κόρακι, τῷ ἐπισπάστῳ τῆς θύρας. 22. Post δόναντος H. add. περὶ Quæ partim supra leguntur in τοῦ μὴ εἶναι εἱμαρμένην καὶ τύχην καὶ

ΑΛΛΗ ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἅμα ἕω Τηλέμαχος συναγαγὼν εἰς ἐκκλησίαν τοὺς Ἰθακησίους κελεύει τοὺς μνηστῆρας ἀπαλλάττεσθαι τῆς οἰκίας, καὶ ναῦν αἰτή- σας παρʼ αὐτῶν, ὅπως εἰς Πύλον καὶ Σπάρτην πορευθῇ, ἀποτυγχάνει. παρὰ δὲ Nοήμονος λαβὼν καὶ ἐφόδια παρὰ Εὐρυκλείας τῆς τροφοῦ αὐτοῦ λάθρα τῆς μητρὸς ἀποπλεῖ. H.M.S. et MS. Barnes.

1. Τὸ ἦμος τροχαϊκόν ἐστι καὶ διὰ τοῦτο ψιλοῦται. ἀπὸ μέρους καλὴ ἠριγένεια, ἢ ἡ τῷ ἦρι γεννωμένη, τουτέστι τῷ ὄρθρῳ, ἢ ἡ τὸ ἦρ γεννῶσα, τουτέστι τὴν πρωΐαν. E.

ἠριγένεια] ἦρ γεννῶσα, τουτέστι τὴν πρωΐαν, ἢ ἐν τῷ ἦρι γεννω- μένη, ὅπερ ἐστὶν ὄρθρος. Q. V. ῥοδοδάκτυλος δὲ ἀπὸ τῆς πρωϊνῆς ἀνατολῆς καὶ τοῦ χρώματος τοῦ περὶ τὸ διάστημα τὸ πρωῖνὸν τὴν ἡμέραν διʼ ἐπιθέτου κεκσμηκεν. V.

ῥοδοδάκτυλος ἠὼς] ἤτοι ῥοδόχρους. ἀπὸ μέρους καλὴ, ἀπὸ τῆς πρωινῆς ἀνατολῆς. S. ἠὼς διάφορα σημαίνει· τήν τε σωματοειδῆ θεὸν διὰ τοῦ φάναι τὸν ποιητὴν “ἠὼς δʼ ἐκ λεχέων παρʼ ἀγαυοῦ Τι- θωνοῖο ὤρνυθ’, ἵν’ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσι” (Il. λ,1.) καὶ τὸν ὄρθρον φερωνύμως κληθέντα ἀπὸ τοῦ ὀρθοῦσθαι ἡμᾶς ἀπὸ τῆς κοίτης καὶ περὶ τὰ οἰκεῖα τρέπεσθαι ἔργα, ὡς ὅταν φησὶν “ἠὼς μὲν κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπʼ αἶαν” (Il. θ, 1.)· καὶ τὸ ἀπὸ μέχρις ὥρας ἕκτης διάστημα, ὡς τὸ “ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἤμαρʼ (Il. θ, 66.)· καὶ τὴν ὅλην ἡμέραν, καθʼ ὃ σημαινόμενον ἡμέρα νοεῖται ὁ ἀπὸ ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου δρόμος μέχρι δύσεως, ὁπότε τὴν ὑπὲρ ἡμᾶς ποιεῖται φορὰν ὁ θεὸς οὗτος, τὸ παρʼ ἡμᾶς διεξιὼν ἡμισφαίριον, ὡς τὸ “οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἤλθον ἀμοιβοὶ ἠοῖ γένεσιν κατὰ τοὺς ἄφρονας Ελληνας. 3. τοὺς μ. ἀ. τῆς οἰκίας M.8. τῆς καὶ αὐτὸς ὸ μέγιστος ποιητὴς αὐτῶν οἰκίας μ. ἀ. ceteri. Ὅμηρος μάρτυς. πεποίηται γὰρ οὕτως ἐν 6. αὐτοῦ addidi ex M.S. τοῖς ἔπεσιν αὐτοῦ ὁ Ζεὺς διαλεγόμενος ἀποπλεῖ M.S. ἐκπλεῖ ceteri. πρὸς τοὺς ὁμοίους αὐτῷ δαίμονας περὶ τῆς 8—9. ριγένεια] ἐστὶν, ἡ ἦρ γεν- Αἰγίσθου μοιχείας, καὶ τῆς ἐπὶ τῷδε νῶσα, τουτέστι τὴν πρωίαν, ἢ τὴν ἐν τῷ ποινῆς “ὦ πόποι, οἷον δή νυ θεοὺς αἰτιό- ἦρι γεννῶσαν, ἤτοι τῷ ὄρθρῳ S. ωνται, ἐξ ἡμέων γάρ φασι” καὶ τὰ 17. ὀρνυθ —βροτοῖσι addidi ex H. ἐξῆς. ἕως τοῦ··ἄλγεʼ ἔχουσιν”—quæ M. ad α, 32–35 spectant. CRAMER. 23. ὁπότε–ἠμισφαίριον habent M. 1. Ἄλλη ὑπόθεσις addidi ex H. In V., om ceteri. M.S. est Ἅλλως. 25. ἀμοιβοὶ] ἀμοιβὴ H. P. τῇ προτέρῃ, τότε δὲ Ζεὺς ὥρσε μάχεσθαι. (Il. ν, 793.)· καὶ “ἤματι τῷ προτέρῳ, ὅτʼ ἐμαίνετο φαίδιμος Ἕκτωρ” (Il. φ, 5.)· καὶ τὸ συν- αμφότερον ἡμέραν τε καὶ νύκτα, καθ ὃ σημαινόμενον καὶ παρὰ τοῖς μαθηματικοῖς νοεῖται, ὡς τὸ “ἠὼς δέ μοί ἐστιν ἥδε δυωδεκάτη ὅτʼ ἐς Ἵλιον εἰλήλουθαʼ (Il. φ, 80.)· καὶ τὴν ἡλίου πάροδον, καὶ τὸν τό- πον ὅθεν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος κατὰ Ἀρίσταρχον· “ὦ φίλοι, οὐ γὰρ ἴδ. μὲν ὅπῃ ζόφος, οὐδʼ ὅπῃ ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσʼ ὑπὸ γαῖαν, οὐδʼ ὅπῃ ἀννεῖται” (Od. κ, 190.)· νῦν γὰρ, καθά φησιν ὁ Κράτης, τῶν τεσσά- ρων τοῦ κόσμου μέμνηται μερῶν, ἄρκτου, μεσημβρίας, ἀνατολῆς καὶ δύσεως, ἄπερ ἀλλήλοις ἐξ ἀντιθέτου ἀντίκειται, ἡ μὲν ἄρκτος τῇ μεσημβρίᾳ, ἡ δὲ ἀνατολὴ τῇ δύσει. E.H.M.P.Q.V.

εἴπωμεν δὲ καὶ τί τὸ διάφορον τῆς ῥοδοδακτύλου πρὸς τὴν κροκό- πεπλον. διὰ μὲν τοῦ κρόκου τὸ πολὺ τῆς νυκτὸς, ὀλίγον δὲ τῆς ἡμέ- ρας δηλοῖ, ἐν οἷς καὶ μετὰ τὸν ἑωσφόρον αὐτὴν ἀνατέλλειν φησὶν, “ὅντε μέτα κροκόπεπλος (Il. ψ, 227.). διὰ δὲ τοῦ ῥόδου τὸ πολὺ τῆς ἡμέρας, ὀλίγον δὲ τῆς νυκτὸς δηλοῖ, ἐν οἷς τῷ ὄρθρῳ αὐτὴν ἐπά- γει, “ἤμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ἠώς·” καὶ τὸ ἤμος δʼ ἑωσφόρος εἶσι φόως ἐρέων ἐπὶ γαῖαν, ὅντε μέτα κροκόπεπλος ὑπεὶρ ἅλα κίδνατο ἠώςʼ (Il. ψ, 226.)· γεννήσας δὲ ἐκ τῆς κροκοπέπλου τὸν ὄρθρον ἐπάγει τὴν ῥοδοδάκτυλον. ἐν δὲ τῷ “ἠὼς μὲν ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπʼ α αν” τὸ ἐκίδνατο παράτασιν ἔχει, οὐ συντέλειαν. ἐπεὶ γὰρ σφαιροειδοῦς ὄντος τοῦ κόσμου καὶ τῆς γῆς οὐχ ἅμα πᾶσι κατὰ τὸ αὐτὸ ὁ ἥλιος ἀνατέλλει οὐδὲ κατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν ἡμῖν ἐνί- σταται, εἰκότως τὸ ἐκίδνατο ἔφη, τὴν ἐν παρατάσει ἄλλοτε πρὸς ἄλλους ἐπιβολὴν παριστὰς τῆς πορείας. καὶ ὅτι σὺν τῷ 1. τότε—μάχεσθαι habent M. P., omittere, ex illis tarmen indiciis for- om. ceteri. tasse colligas lectum etiam olim δεἱο] ὁ ζεὺς T. fuisse ὐρσε M. ἤρχε T. ὦ φίλοι, οὐ γάρ πω ἴδμεν ζόφος οὐδʼ 3. παρὰ om. ed. Mediol. ὅπη ἠώς· 6. οὐ γάρ ποι ἴδμεν ὅπη ζόφος] Sic eo sensu formulæ οὔπω, qui est E.P.Q., nisi quod P. habet οὐ γάρ πη. μ, 208. ὦ φίλοι, οὐ γάρ πώ τι κακῶν Schol. vulg. integriori sermone οὐ ἀδαήμονές εἰμεν, et alibi. BUTTM. γάρ πῃ ἴδμεν ζόφος, οὐδʼ ὅπη ἠὼς, οὐδʼ Scripsi οὐ γὰρ ἴδμεν ex M., qui πη ὅπη ἠέλιος: quæ omnia fortasse non super γάρ scriptum habet. οὐ γάρ negligenda sunt, ob digamma læ- πη ἴδμεν H. sum in vulgata apud Homerum, οὐ 8. Κράτης] σωκράτης E.P.Q. σο- γάρ τʼ ἴδμεν, ὅπη ζόφος, οὐδʼ ὅπη ἠὼς. κράτης H. Quamvis enim facillimum sit τε 9. καὶ δύσεως] καὶ om. M. λέσματι καὶ τὸν κύριον τοῦ ἀποτελουμένου εἶναι βούλεται ἡ μὲν γὰρ θεὸς κροκόπεπλος, ὡς ἂν οὖσα ἔννους τε καὶ ἔμψυχος καὶ ἐν σώ- ματι· τὸ δὲ ἀπʼ αὐτῆς φῶς σκεδάννυτο περὶ τὴν γῆν. ὁ δὲ λαβὼν τήν σωματοειδῆ θεὸν ἐν τῷ κροκόπεπλος συνήντησεν αὐτὴν τῷ σκε- δαννυμένῳ ἀπʼ αὐτῆς φωτὶ, εἰπὼν αὐτήν, ἀλλʼ οὐχὶ τὸ ἀπʼ αὐτῆς φῶς σκεδάννυσθαι. ἔνθα δήπου ἡ σωματοειδὴς ἐπεπόρευτο, ἀλλʼ οὐ τὸ ἀπʼ αὐτῆς φῶς ἡμερινόν. ἀλλʼ οἶδεν, ὅπου τὸ ἀποτέλεσμα, ἐκεῖ καὶ τὸ ἀποτελοῦν. E.Q.

2. ὤρνυτ’ ἄρʼ] τὸ διὰ τῆς προτροπῆς τῆς θεοῦ πρόθυμον τοῦ νέουτα διὰ τοῦ ώρνυτο ἐσήμανε. M. Q.S. ὤρνυτο, ὡς τὸ “ώχθησαν δʼ ἀνὰ δῶμαʼ (Il. α, 570.). σπανίως γὰρ ὁ ποιητὴς αὔξει τὴν ἄρχουσαν, εἰ μή που διὰ τὸ μέτρον. M.S.

3. εἵματα ἑσσάμενος] λιτὴν τῆς προόδου τὴν ἀφήγησιν ἐκ τοῦ κοιτῶνος πεποίηται, οἰκείως τῇ ὀρφανίᾳ καὶ τῷ πένθει τοῦ πατρός· οὐχ οἷός ἐστιν Ἀγαμέμνων προὶὼν εἰς ἐκκλησίαν “μαλακὸν δʼ ἔν- δυνε χιτῶνα, περὶ δὲ μέγα βάλλετο φᾶροςʼ (Il. β. 42.). B.H.M.Q. περὶ δὲ ξίφος] σημαίνει ὅτι τὸ παλαιὸν ώμοις τὰ ξίφη περιεβάλ- λοντο καὶ ὡς ἐν Ἰλιάδι φησὶν ὁ ποιητὴς τῇ ῥα δύο τελαμῶνε περὶ στήθεσσι τετάσθην, ἤτοι ὁ μὲν σάκεος, ὁ δὲ φασγάνου ἀργυροήλου” (Il. ξ, 404.). E.

4. λιπαροῖσιν] λιπαροῖς καὶ πλουσίοις, μεταφορικῶς. S.

5. βῆ δʼ ἴαεν] διὰ τοῦτο φοβερὸς μέν ἐστι τοῖς ἐχθροῖς, προσφι- λὴς δὲ τοῖς πολίταις. H.

6. ἰψα] ταχέως. S.

αἶψα δὲ] ὁ δέ ποτὲ μὲν παραπληρωματικὸς, ἔστι δʼ ὅτε καὶ ἀντὶ τοῦ γάρ αἰτιολογικῶς λαμβάνεται. M S.

κηρύκεσσι] φύσει μακρὸν τὸ ρυ, κῆρυξ δὲ θέσει. S.

λιγυφθόγγοις] ἡδυφώνοις. S.

κέλευσε] παρεκελεύσατο. S.

1. ἡ μὲν Buttm. pro εἰ μὲν. ὁρφανίαα H. M. ὁρφανεία B. Q. 6. ἀλλʼ οὐ τὸ Buttm. pro ἀλλὰ τὸ. πένθει τοῦ πατρὸς M. πατρὸς πένθει 10. ὥρνυτο—ώχθησαν—που] ὄρνυτο ceteri. —ὤχθισαν—πω M. 15. εἰς ἐκκλησίαν om. B. Q. 13. προόδου Buttm. pro προσόδου. μαλακὸν δʼ] μαλακὸν γάρ φησιν H. ἐκ] Legebatur ὡς καὶ, nisi quod 25. 26. Hoc scholion in S. re- καὶ om. M. fertur ad ἀγορήνδε v. 7. 14. κοιτῶνος M. κοίτου ceteri. 26. αἰτιολογικῶς S. αἰτιολογικοῦ M.

7. κηρύσσειν] οὐδὲν μὲν ἀντιπράττουσιν οἱ στίχοι πρὸς τὴν παροῦσαν ὑποθεσιν, οἰκειότεροι δὲ μᾶλλόν εἰσιν ἐν Ἴμιάδι (β, 51.). M.Q.S.

8. οἱ μὲν ἐκήρυσσον] οὗτοι μὲν οἱ κήρυκες κηρύσσοντες ἐκάλουν, οἱ Ἀχαιοὶ δὲ συνηθροίζοντο πάντες ταχέως. S.

9. αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἤγερθεν] οὐ γὰρ ἔδει προφθάνειν αὐτὸν τὴν σύνοδον τῶν πολιτῶν, συνειλεγμένων δὲ αὐτῶν ἀπιέναι. E.M. μετὰ ταῦτα ἀφʼ οὗ δὴ συνήχθησαν, ὁμοῦ δὲ κατὰ ταυτὸν ἐγένοντο. S.

10. βῆ ῥʼ ἴμεν] τὸ ἑξῆς βῆ ῥʼ ἴμεν εἰς ἀγορὴν οὐκ οἶὸς· τὰ δὲ ἄλλα διὰ μέσου διορθωτέον. M.S. ὁρμήσας ἐπορεύθη εἰς δημηγο- ρίαν αὐτός. S.

παλάμῃ δʼ ἔχε χάλκεον ἔγχος] ὡς κυνηγὸς πρόεισιν ὁ νέος οὐκ ἄποθεν τῶν τοῦ πατρὸς ἐπιτηδευμάτων. καὶ γὰρ ἐκεῖνος περὶ τὸν Ἄργὸν ἐσπουδακώς φαίνεται (Od. ρ, 291.), καὶ τὸ σύμβολον τοῦ σώματος ἀπὸ κυνηγεσίων οὐλὴν ἔσχε καὶ ἐν τῇ χλανίδι αὐτοῦ “ἐν προτέροισι πόδεσσι κύων ἔχε ποικίλον ἑλλὸν ἀσπαίροντα λάων” (Od. τ, 228.). οὕτω γὰρ οἱ εὐγενεῖς τῶν νέων ἐπαιδεύοντο. καὶ ὁ Μέναν- δρος, “ἐλεύθερόν τι τολμήσει πονεῖν, θηρᾶν λέοντας, ὅπλα βαστά- ζειν.” ἢ ἀντὶ τοῦ μὲν σκήπτρου τὸ δόρυ κατέχει ὡς οὐ συγχυρούμε- νος εἶναι βασιλεὺς, κύνας δὲ ἔχει ἑπομένους, δηλονότι διὰ τὴν ἐπι- βουλὴν τῶν μνηστήρων, οὐδὲ ἀκολούθους ἔχει θεράποντας. E.H.M. Q. R.

11. ἅμα τῷγε δύω κύνες] τοῦτό τινες σημειοῦνται πρὸς τὸν ἄγροικον τῶν παλαιῶν βίον. ἢ ὡς φιλακόλουθον τὸ ζῷον ἕπεται οὐ κατὰ προαίρεσιν αὐτοῦ. E.M.Q. ἢ ἔθος ἦν τοῖς ἀρχαίοις ἔνα κύνα 1. μὲν om. Q. 18. τι] τε M. 2. οἰκειότεροι] οἰκειότερον M. τολμήσει Buttm. pro τόλμης εἷ εἰσὶν ἐν] εἰσὶ τῆ S. 7. σύνοδον—ἀπιέναι] σύνοδον, ἀλλὰ πονεῖν] ποιεῖν H. R. ποεῖν M. συνειλεγμένων τῶν πολιτῶν ἀπιέναι E. θηρᾶν λέοντας Buttm. pro θήραν 12. κυνηγὸς] κυναγὸς H. λέγοντας. 13. ἄποθεν] ἄπωθεν R. 20. κύνας δὲ] δὲ in libris post 14. σύμβολον] συμβάλλον R. συγχωρούμενος lectum huc transpo- 15. οὐλὴν additum ex Eustath. suit Buttm. In V. breve ex hoc P. 1430, 53. a quo ἡ ἀπὸ τοῦ κυνη- scholio excerptum est, Ἀντὶ σκήπτρου γεσίου οὐλὴ dicitur σύμβολον σώματος τὸ δόρυ κατεῖχεν ὡς οὐ συγχωρούμενος εἰς ἀναγνωρισμόν. εἷναι βασιλεύς. καὶ om. E.Q. In H. est δὲ, in- 23. σημειοῦνται addidit Cobetus. terpunctione ante ἔσχε posita. 24. τῶν παλαιῶν M. παλαιὸν E.Q. κομεῖν πρὸς φυλακὴν, ὡς καὶ Πσίοδος. ὁ δὲ Τηλέμαχος διὰ τὸ ἀσφαλέστερον καὶ τὴν ἐπήρειαν τῶν ἐχθρῶν δύο ἐκέκτητο. M.

14. θώκῳ] τοῦτον οἱ Ἀττικοὶ θᾶκον καλοῦσιν. ἔστι δὲ καθέδρα. H.M.

γέροντες] γέροντας νῦν τοὺς πρεσβυτέρους ἀκουστέον, ὧν ἂν εἴη καὶ ὁ διαλεγόμενος νῦν. τοῦτο δὲ εἰς ἔλεγχον τῶν μνηστήρων. ἤτοι ὅν ἐτίμων οἱ γέροντες διὰ τὸ γένος, τοῦτον ὕβριζον αὐτοὶ καὶ ἀπηξίουν βασιλέα εἶναι ἑαυτῶν. E.H.M.Q.

15. τοῖσι δʼ ἔπειθ] εἰκότως δημηγορεῖ. δέδιε γὰρ ἄμφω τῶν παί- δων, τοῦ μὲν τῇ ἀπουσίᾳ, τοῦ δὲ τῇ ἀταξίῳ. ἅμα δὲ τῷ γέροντι τοῦ δημηγορεῖν ὁ Τηλέμαχος ἤρξατο. καὶ οὐκ ἐπαίρεται τῇ τιμῇ τῶν γερόντων ὁ νέος, ἀλλὰ μιμεῖται τὸ ἠθικὸν τοῦ πατρός. τοιοῦτος γὰρ καὶ ὁ Ὀδυσσεὺς ἐν τῷ λέγειν, οὐ ταχέως ἀρχόμενος, ἀλλὰ “στάσκεν, ὑπαὶ δὲ ἴδεσκε κατὰ χθονὸς ὄμματα πήξας” (Il. γ, 217.) E.H. M. Q.

16. καὶ μυρία ᾔδη] ἐπειδὴ ὑπὸ τοῦ γήρως κυφοὶ γίνονται καὶ οἱ τυχόντες, καὶ οὐ διὰ τὸ γῆρας δεῖ θρασύνεσθαι, πρόσκειται “καὶ μυρία ἤδη.” E.S.

18. εὔπωλον] καλοῖς ἵπποις χρωμένην· ἢ ἐν ἧ καλῶς ἀναστρέ- φεταί τις. P. Q. τὴν εὗ οἰκουμένην, τὴν καλοὺς ἵππους ἔχου- σαν. S.

20. ύματον] ἤτοι προφαγὼν ἄλλους ἐν πρώτοις ὕστατον ἔφαγεν αὐτόν. B.

ὅτι τάχα ἐτιμωρήθη ὑπὸ τοῦ Ὀδυσσέως καὶ οὐκέτι ἄνθρωπον ἔφαγεν. ἢ τὸν ἐν τάξει ἔσχατον. ἢ ἐπιφωνῶν τοῦτο εἴρηκεν. H.M.Q. ἤτοι τὸν ἐν τάξει ἔσχατον. ἢ ἐπιφωνῶν τοῦτο εἴρηκεν, ὄντως πύματον καὶ ἔσχατον, διὰ τὸ τιμωρηθῆναι αὐτὸν ὑπὸ Ὀδυσσέως. ἢ πύματον 1. σίοδος] Op. 602. 17. πρόσκειται Buttm. pro πρόκει- 3. καλοῦσιν] λέγουσιν H., qui hoc ται. scholion supra versum habet a m. 25. ἐπιφωνῶν τοῦτο] ἐπιφανῶν τοῦ- sec., omissis verbis ἔστι δὲ καθέδρα. τον Q. 5. γέροντας —διαλεγόμενος νῦν et δὲ 26. ἐπιφωνῶν] ἐπηφρωνέον V. In post τοῦτο om. E.Q. MSS. ἐπιφρονέων, ἐπὶ φονέων; unde 6. τοῦτο δὲ—ἑαυτῶν om. H. Barnesius fecit έπιφωνέων; rectius 8. ἑαυτῶν M. αὐτόν ceteri. ἐπιφωνῶν hic et in scholio Q. Con- 10. ἀταξία H. M. ἀξίᾳ E.Q. fer ἀναφωνεῖν et προαναφωνεῖν in schol. τοῦ δ.] τ δ. H. α. 54. β, 127. 284. 367. BUTT– 11. ἐπαίρεται] ἐπήρτηται H. Fort. MANN. ἐπῆρται. τῶν ἕξ· ἢ δόρπον πύματον· οὐκέτι γὰρ ὁ Κύκλωψ ἔφαγε, συναποβα- λὼν τῷ φωτὶ καὶ τὸ ζῆν, ὡς λέγεται. V.

δόρπον] τὸ καθʼ ἡμᾶς δεῖπνον. τρισὶ δὲ τροφαῖς ἐχρῶντο. καὶ τὴν μὲν πρώτην ἐκάλουν ἄριστον, ἣν ἐλάμβανον πρωίας σχεδὸν ἔτι σκο- τίας οὕσης· καὶ ὠνομάσθη ἄριστον ἢ παρὰ τὸ τοὺς λαμβάνοντας εἰς ἀριστείαν ἔρχεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ προσφέρεσθαι ταύτην πρώτην τροφὴν, παρὰ τὸ ἄειρε ὠνομασμένης τῆς λέξεως· “μή μοι οἶνον ἄειρε μελί- φρονα, πότνια μῆτερ” (Il. ζ, 264.) τὴν δὲ δευτέραν δεῖπνον, τὸ καθʼ ἡμᾶς λεγόμενον ἄριστον, καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον δείπονον, μεθʼ ὃ δεἵ πονεῖν, ὅπερ ἐστὶν ἐνεργεῖν· λαμβάνοντες γὰρ ταύτην τὴν τροφὴν πάλιν περὶ τὰ πολεμικὰ ἔργα ἐπόνουν. τὴν δὲ τρίτην δόρπον, τὸ καθʼ ἡμᾶς λεγόμενον δεῖπνον, καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον ἰαύερπον, ὅταν εἰς τὸ ἰαύειν πορευώμεθα, ὅπερ ἐστὶ κοιμᾶσθαι. Αἰσχύλος δὲ καὶ τῆς τάξεως τῶν ὀνομάτων μάρτυς ἐστὶ λέγων “ἄριστα, δεῖπνα, δόρπα θʼ αίρεῖσθαι τρίτα.ʼ E.H.M.T.V.

22. δύο δʼ αἰὲν ἔχον] διχῶς Ἀρίσταρχος, “δύο δʼ λλοι ἔχον καὶ δόρ δʼ αἰὲν ἔχον.ʼ H.

23. ἀλλʼ οὐδʼ ὣς] περισπαστέον τὸ ὧς. H.

ἅλλ’ οὐδʼ ὣς τοῦ λήθετο] τὸ συμβαῖνον εἰς τοὺς γονέας παρεφύ- λαξεν. οὐ γὰρ οὕτως ἡ τῶν ζώντων παρουσία εὐφραίνει ὡς ἡ τοῦ ἑνὸς ἀπώλεια λυπεῖ. οὗτος οὖν τρεῖς ἔχων οὐ παύεται τὸν ἀπολωλότα ὀδυρόμενος. E.H.M.Q.S.

24. τοῖς ὅγε] τινὲς, τοὺς ὅγε. H. τοῦ ὅγε] ὑπὲρ τούτου. M.

26. οὕτε ποθ’] Ἀρίσταρχος “οὔτε πω.” τοῦτο δὲ εἰς τὴν ἀναρχίαν, ὅθεν καὶ ἐθρασύνθη τὰ μειράκια, μηδενὸς ἐπιπλήσσοντος ἐκείνοις. H.M.S.

28. ῦν δὲ τίς] τὸ τίς πυσματικὸν ἐνθάδε τυγχάνον φυλάσσει τὸν ἴδιον τόνον. H.M.Q.S.

1. ἢ πύματον τῶν ἔξ-ὡς λέγεται] 13. Αἰσχύλος] Fragm. 181. Hæc ex Eustathio interpolata. 14. ἐστὶ addidi ex H. 3. τὸ (sic etiam T.)—τρισὶ M. 15. θ’ addidi ex Eustathio, qui Legebatur τὸν—τρισσαῖς. sua debet Athenæo 1. p. 11. 6. ἀριστείαν ἔρχεσθαι] τὴν ἀριστεία 19. γονέας H. γονεῖς ceteri. 21. ἑνὸς H. M.S. ἀπελθόντος E.Q. προέρχεσθαι V. 9. μεθʼ ὃ] καθὰ T. 24. οὔτε πω Cobetus pro οτε πέ- 12. ἰαύερπον] Hoc ineptissimum πωκας. quod habet M. et omisso utique etymon plane non assequa- οὔτε S. In H. est οὔτε πέπτωκας. ris nisi rationem habeas cognatio- 27. ἐνθάδε] καὶ ἐνθάδε Q. nis quæ est inter Græcum δ et lit- 28. ἴδιον om. S, teram ἰ vel (dj). BUTTM.

29. ἠὲ νέων ἀνδρῶν ἢ] οὗτοι μὲν ἐγκλίνονται διαζευκτικοὶ ὄντες, οἱ δὲ ἑξῆς περισπῶνται· ἐρωτηματικοὶ γάρ. H. S.

30. ἔκλυεν] τινὲς, πολεμίων στρατοῦ· ἄμεινον δὲ, τοῦ ἐπὶ Ἴλιον στρατεύσαντος. οὗτος γὰρ ἅμα μὲν ὡς περὶ δημοσίων πραγμάτων ἐρωτᾷ, ἄμα δὲ καὶ τὰ αὐτῷ διαφέροντα πολυπραγμονεῖ. H.Q.S.

31. ἡμῖν] ἀπολύτως ἡ ἀντωνυμία, διὸ τὴν προτέραν ὀξυντέον. H.S.

ὅτε] γρ. καὶ, ὅτι. ὅτε] ὅστις. ἐπίρρημα ἀντὶ τοῦ ἡνίκα. Ἄλ- λως. τὸ ὅτε ἀντὶ τοῦ ἡνίκα· κρεῖττον τὸ ὅστις. H.

32. ἠέ ἀντὶ τοῦ η. H. S.

33. ἐσθλός μοι δοκεῖ εἶναι] ἕως τοῦ εἶναι ἡ στιγμή. τὸ δὲ ὀνή- μενος ἠθικῶς ἀναπεφώνηται, ἄξιος ὀνήσεως. H. Q.S. εἰς τὸ ὀνήμε- νος λείπει τὸ εἴη, ἀντὶ τοῦ, εἴη ὀνηθησόμενος. ἡ δὲ στιγμὴ εἰς τὸ εἶναι. τὸ δὲ ὀνήμενος ἠθικῶς ἀναπεφώνηται. B. ἀντὶ τοῦ ὠφελῶν αὐτὸς ἑαυτὸν εἴη καὶ ὄνησιν αὑτοῦ λάβοι. E.

οἱ] ἀπολύτως ἡ οἱ. H.

34. μενοινᾷ] κατὰ διάνοιαν ἐνθυμεῖται, μεριμνᾷ, λογίζεται. H.

35. φήμῃ] τῇ κληδόνι, τῇ μαντείᾳ. λέγει δὲ τὸν λόγον τοῦ Αἰ- γυπτίου, ὃν ὡς μαντείαν ἐκδεξάμενος ὁ Τηλέμαχος ἐχάρη οἰωνιζόμενος ἐκ τούτου ὅτι τὰ κατὰ σκοπὸν αὐτῷ πάντα εἰς τέλος ἀχθήσε- ται. E.

37. μέσῃ ἀγορῇ] μέσον τῶν συνειλεγμένων. S.

στῆ δὲ μέσῃ ἀγορῇ] ὅτι διʼ ἑκατέρας τῆς ποιήσεως θμηρικὸν ὂν τὸ ἔθος τετήρηται. H. S.

39. ἔπειτα γέροντα καθαπτόμενος προσέειπε] ἤτοι τὸν λόγον πρὸς αὐτὸν ποιούμενος ἢ καταπραΰνων καὶ προσαγόμενος. H.S. τὴν ἀπό- τασιν τῶν λόγων ποιούμενος. S.

καθαπτόμενος] πρὸς ἐκεῖνον τὸν λόγον ἀποτεινόμενος. τὸ γὰρ καθάπτομαι ἐπὶ δύο λαμβάνεται, ἐπὶ καλοῦ τε καὶ κακοῦ, ἐπὶ καλοῦ μὲν ἀντὶ τοῦ πρὸς σὲ ποιοῦμαι τὸν λόγον· ἐπὶ κακοῦ δὲ ἀντὶ τοῦ ὑβριστικῶς διατίθεμαι, ὅπερ καὶ γενικῇ συντάσσεται. B.

40. ὦ γέρον] ἀπὸ τοῦ καιροῦ πεποίηται τὴν . . . . ὡς Ὀδυσσεὺς ἐν τῇ τ καὶ Διομήδης ἐν τῇ ξ. H.M.S.

6. Hujus acholii prima tantum 20. σκοπὸν Buttm. pro σκοπῶν. verba in M. supersunt ἀπολύτως ἡ 32. πεποίηται τὴν . . . . . ὡς] πε- ἀντωνυμία, reliquis abscissis. ποίηται ὡς H. τὴν habet S., sed sine 12. ὀνήσεως] ἔσται addit S. lacuna.

τάχα εἴσεαι] γρ. τάχα μαθήσῃ. Η.

41. ἤγειρα] Ζηνόδοτος γρ. ἤγειρε. ἐλέγχεται δὲ διὰ τοῦ “μά- λιστα δʼ ἐμεέ” ἐχρῆν γὰρ εἶναι αὐτόν. Η.Μ.

42. ἔκλυον] γελοίως γράφει Ζηνέδοτος, ἤϊον, ἀπὸ τοῦ ἀίειν, ὅ ἐστιν ἀκούειν. Η.Μ. τηρητέον ὅτι πρὸς τὸ πρῶτον τῇ τάξει πρῶ- τον ἀπήντησεν, ὅπερ σπανίως ποιεῖ. Μ.

45. ὅ μοι κακὸν ἔμπεσεν οἵκῳ] μετὰ τοῦτο ὑποστικτέον. S. V. ὅ μοι κακὸν ἔμπεσεν] Ἀριστοφάνης, ὅ μοι κακὰ ἔμπεσε. τὸ δὲ, ὅ μοι, ἀντὶ τοῦ, ὅτι μοι. Β.Η.Μ. κῆδος λέγει οὕτως, ὅ μοι κακὸν ἔμπεσε κῆδος. Μ. ἐπειδὴ εἶπε κακὸν ἑνικῶς, ὡς λαμβανόμενος ἑαυτοῦ ἐπάγει, οὐχ ἓν κακὸν, ἀλλὰ δύο. Μ.

46. δοιά] ὁ μὲν Ἀριστοφάνης κακά πληθυντικῶς γράφει· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος τὸ δοιά ἀντὶ τοῦ διχῶς ἀκούει. Ε.

Ἀρίσταρχος τὸ δοιά ἀντὶ τοῦ διχῶς. συναπτέον αὐτὸ τοῖς ἄνω καὶ στικτέον. Η.

47. πατὴρ δʼ ὣς ἤπιος ἧεν] οἱ ἀρχαῖοι τὴν βασιλείαν ἐμέριζον εἰς τρία ἐπίθετα. τὸν μὲν πρᾶον βασιλέα ὠνόμαζον πατέρα, τὸν ἀπη- νῆ καὶ θυμώδη, δεσπότην τὸν φειδωλὸν καὶ φιλόχρυσον κάπη- λον. Β.

48. νῦν δʼ αὖ] οὐχ ὡς προκρίνων τοῦ πατρὸς τὴν οὐσίαν, ἀλλὰ τὴν κατηγορίαν αὔξων τῶν νέων. ἄλλως τε τοῦτο μὲν ἀμφίβολον, ἐκεῖνο δὲ πρόδηλον. Μ.Q.

1. τάχα μαθήσῃ] Εst glossema. tione. Nam ἠῖών de litore dicitur. 2. Prima tantum verba Ζ. γοάφει 6. πρῶτον—ὅπερ Cobetus. πρώτην ἤγειρεν habet S. —προεῖπε Μ. 3. εἶναι Μ. εἰπεῖν Η. 7. κακὰ Η. κακῶ (sic) Μ. κακὸν 4. γελοίως] γελοῖος Η. Β. et ἔκπεσε pro ἔμπεσε. 9. Post ὅτι μοι in Η. est τινὲς δὲ γράφει om. Μ. ἤῖον Μ. quod Ζenodotus pro ἔ- ἀνα (sic, sine accentu) οἴκῳ, post κλυον sive posuit sive scriptum in quæ finis scholii indicatur duobus libro corrupto invenit ᾐΐονα Η., punctis cum lineola (:—). Idem quod substantivum esse videbatur signum mox post ἔμπεσε κῆδος. Porsono ab Ζenodoto pro ἀγγελίην 10. λαμβανόμενος ἑαυτοῦ] Se ipsum illatum. Illud autem ἤῖον scholiasta reprehendens, i. e. corrigens. Vid. ridiculum vocat propterea quod ad schol. Demost. vol. 8. p. 89, 7. verbi ἀΐειν imperfectum ἤῖον inaudi. Idem p. 211, 15. αὐτὸς ἑαυτοῦ ἐλά- tum est. Nam ἤῖον ubi apud Εpi. βετο. ἐπιδιόρθωσιν dicit Εustath. p. cos legitur est ab verbo εἴμι. Νi. 1433, 52. hilo melior altera scriptura ἤῖόνʼ 12. κακὰ] κακῶς Ε. (nam hoc accentu id scribendum 13. ἀκούει Buttm. pro ἀνύει. foret), inaudita nuntii significa- 20. προκρίνων Μ. πρὸ ἐκείνων Q.

50. ἐπέχραον] Ἀριστοφάνης, ἐπέχρων. Η. ἐπῆλθον μετὰ βλά- βης καὶ ἐπηρείας ἐπηρεάζοντες. S. ὡς πολλάκις Τελχῖνες. Μ.

51. τῶν ἀνδρῶν φίλοι υἷες] τουτέστι τῶν ἐνθάδε ἀρίστων υἱοί. Β.Η. καὶ μὴν δώδεκα μόνοι ἦσαν ἀπὸ τῆς Ἰθάκης· ἀλλʼ ἐκείνων ἔδει μάλιστα κατηγορεῖν, σὓς ἔστι συλλαμβάνεσθαι τῷ πολίτῃ βια- ζομένῳ ἄλλως τε καὶ τῶν ἄλλων μείζονες ἦσαν, ὡς αὐτός φησιν ἐκ δʼ αὐτῆς Ἰθάκης δυοκαίδεκα πάντες ἄριστοι· ἴδιον οὖν τὸ ἀδίκημα ἐποίησεν, ὡς καὶ τῶν ἄλλων τούτοις ἀκολουθη- σάντων ὡς ἂν ἡγεμόσι καὶ ἀριστέων παισίν. ἐν πᾶσι γὰρ τὸ ἡγεμο- νικὸν ὀλιγώτερον τῶν ἀρχομένων, καὶ τῷ ἡγεμονοῦντι, κἂν ὀλίγον ᾖ, πείθεται τὸ ἡγεμονούμενον πλῆθος. Η.Μ Καὶ ἄλλως. Ἀριστοφάνης προστίθησιν ἄλλοι θʼ οἳ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνθῳ, οὐκ ὀρθῶς· περὶ γὰρ τῶν ἐν Ἰθάκῃ φροντίζει μόνων, σὒς ἀπελάσας, οὐκ ἂν ἐφρόντισε τῶν λοιπῶν. Η.Μ.

ἑκατὸν δέκα καὶ ὀκτὼ σχεδὸν τῶν ἀπάντων ὄντων μνηστήρων, ἀπὸ τούτων δὲ ἐκ τῆς Ἰθάκης “δυοκαίδεκα πάντες ἄριστοι” (π, 251.) ῥηθέντων, ζητεῖ Ἡροκλείδης πῶς ὁ Τηλέμαχος κατασμικρύνει ἐν τῇ δημηγορίᾳ συστέλλων τὸ πλῆθος εἰς μόνους τοὺς Πθακησίους. τί γὰρ ἔφη ῾“μητέρι μνηστῆρες ἐπέχραον οὐκ ἐθελούσῃ, τῶν ἀνδρῶν φί- λοι υἷες, οἳ ἐνθάδε γʼ εἰσὶν ἄριστοι;” τὸ γὰρ πολὺ φορτίον τῆς μνη- στείας περιῄρηκε συστείλας τὸ πλῆθος εἰς τοὺς ἐνθάδε, τοὺς ὄντας ἐλάχιστον μέρος τοῦ παντὸς πλήθους. φαίη δʼ ἄν τις ἐν Ἰθάκῃ δη- μηγοροῦντα τὸν Τηλέμαχον τῶν ἐξ Ἰθάκης εἰκότως κατηγορεῖν. ῥη- 2. ὡς πολλάκις] μητέρι μὲν ὡς πολ- 13. ἄλλοι—Ζακύνθῳ] Εx Od. α, λάκις Μ. Delevi μητέρι μὲν, quæ 245. ubi legitur ὅσσοι γὰρ νήσοισιν verba lemma scholii sunt ex μη- etc. τέρι μοι corruptum. 14. Δουλιχίῳ] δουλιχίῃ Μ. 3. ἀρίστων Η. ἄριστοι Β. Σάμῃ] σάμηῳ Η. 4. καὶ μὴν—βιαζομένῳ] Ηæc verba 15. μόνων] μόνον Μ. sunt etiam in Β. ἀπελάσας] ἀπώλεσας Μ. 5. ἔδει—σ. τῶ ποιητῇ] δεῖ—σ. μᾶλ- 16. τῶν λοιπῶν] τὸ λοιπόν Μ. λον τῷ ποιητῇ S. 17. τῶν ἁ. ὄνίων H. R. ὄντων τῶν 9. ἀριστέων] ἀρίστων Μ., sed su. ἁ. Q. perscripto εα. 19. ῥηθέντων Η. ῥηθεν R. ῥηθέντες παισίν Μ. πᾶσιν Η. 10. ὀλίγον Μ. ὀλιγοστὸν Η. In κατασμικρύνει] σμικρύνει Q. scholio proximo est ὀλίγιστον. 21. ἔφη] φησι R. 11. καὶ ἄλλως om. Μ. 24. μέρος R. Legebatur μετά. θέντων δὲ καὶ ὑπὲρ τῶν ἄλλων ἀπολογία μᾶλλον ἦν τοῖς πατράσι τὥν Ἰθακησίων, ὅτι οὐχ οἱ ἡμέτεροι μόνον, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι, καὶ δεῖ πρό- τερον ἐκείνους κωλύειν πλείους ὄντας· τοῖς γὰρ πολλοῖς ἀκολουθήσειν καὶ τοὺς ἐλάττους. εἰ γὰρ ἁπλῶς ἔφη “ μητέρι μοι μνηστῆρες ἐπέ- χραον οὐκ ἐθελούσῃ,” κοινῶς ἂν κατηγόρησεν ἀλλοδαπῶν καὶ ξένων ἐν ἀλλοτρίοις ἀκροαταῖς. ἡ δὲ ἐπαγωγὴ ἡ “τῶν ἀνδρῶν φίλοι υἷες οἳ ἐν- θάδε γʼ εἰσὶν ἄριστοι” ἴδιον τὸ ἀδίκημα ἐποίησεν, ὡς καὶ τῶν ἄλλων τούτοις ἀκολουθησάντων, ὅτι τῶν ἀρίστων ἐν Ἰθάκῃ ἦσαν παῖδες οἱ Ἰθακήσιοι μνηστῆρες. ὡς ἂν οὖν ἡγεμόσιν οἱ ἄλλοι εἵποντο. ἐν πᾶσι γὰρ τὸ ἡγεμονοῦν ὀλιγώτερον τῶν ἀρχομένων, καὶ τῷ ἡγεμονοῦντι, κἂν τὸ ὀλίγιστον ᾖ, πείθεται τὸ ἄλλο πλῆθος εἴς τε τὰς ἐπιθέσεις καὶ τὰς ἀποχὰς τῶν πραττομένων. Η.Μ.Q.R.

52. οἳ πατρὸς μὲν] διαβάλλει τὴν μνηστείαν ὡς πρόφασιν οὖσαν τῆς ἁρπαγῆς τῶν χρημάτων. ἐξὸν γὰρ κατὰ νόμους μνηστεύεσθαι παρανόμως ἡμῖν ἐνοχλοῦσιν. Η.Q. δῆλον ἐκ τούτων ὅτι ὁ Ἰκάριος θακήσιος ἦν. ἔφη γοῦν “εἰς οἶκον.” εἰ δὲ ἦν ξένος, ἔφη ἂν ποτὶ ἄστυ ἢ πρὸς τὴν γαῖαν. εἰ δὲ ἦν Σπαρτιάτης, πῶς εἰς Σπάρτην ἐλ- θὼν Τηλέμαχος οὐ συνέτυχεν αὐτῷ; πῶς τε ὁ φιλοδέσποτος Εὔμαιος κατηρᾶτο τῇ δεσποίνῃ λέγων “ ὡς ὤφελλʼ Ἑλένης ἀπὸ φῦλον ὀλέ- σθαι πρόχνυ” (ξ, 68.); Ἰκάριος γὰρ καὶ Τυνδάρεως ἀδελφοὶ, καὶ περιείχετο τῇ κατάρᾳ ἡ Πητελόπη, ὡς θυγάτηρ ἐκείνου τοῦ Ἰκαρίου. πῶς τε Ἀθηνἅ ἐν Σπάρτῃ ὄντι τῷ Τηλεμάχῳ φησὶν “ἤδη γάρ ῥα πατήρ τε κασίγνητοί τε κέλονται Εὐρυμάχῳ γήμασθαι” (ο, 16.); ὡς γὰρ ἐν Ἰθάκῃ οἰκούντων ποιεῖται τὸν λόγον. Η.Μ.Q.

53. ὥς κʼ αὐτὸς] γρ. ὅς. Ρ. ὅς] γρ. ὧς. Η.

ἐεδνώσαιτο] ἕδνα ἐπιδώσει, ἀποπροικίσει, χρήματα δώσει· καὶ κυρίως μὲν ἕδνα ἐστὶ τὰ διδόμενα ὑπὸ τοῦ γαμοῦντος τῇ γαμουμένῃ· 15. παρανόμως Η. παρανόμοι Q. quæstione vid. schol. ad δ, Ι. δῆλον ἐκ τούτων] ἐκ τούτου δῆλον S. 19. κατηρᾶτο correxi pro κατηγο- ὁ addidi ex Μ.S. ρᾶτο, quod est in Η. κατηγορεῖτο Q. 16. ἦν] μὲν Μ. διατερεῖτο Μ. ἔφη γοῦν] γοῦν Μ. i. e. φασὶ 25. ὡς θ. ἐνείνου τοῦ ἰκαρίου Μ. γοῦν, quod est in S. εἴπερ ἐκείνη τοῦ ἱκαρίου ἦν θ. Η.Q. εἰ δὲ—ποτὶ S. Legebatur εἰ γὰρ 26. ἀποπροικίσει, χρήματα δώσει ad- —πρὸς τό. Quæ post ἄστυ leguntur didi ex S. usque ad finem scholii non habet S. 27. ὑπὸ Ρ. ἀπὸ ceteri. 17. πῶς εἰς Σπάρτην—] De hac νῦν δὲ καταχρηστικῶς κεῖται ἡ λέξις ἀντὶ τοῦ χρήματα ἐπιδοίη. Η.Ρ.Q.S.V.

55. οἱ δʼ εἰς ἡμετέρου] ἀπὸ κοινοῦ τὸ πατρός· ἢ ἀντὶ τοῦ εἰς ἡμέτερον Ἀττικῶς, ὡς “ἀλλʼ ἄγʼ, ὀΐστευσον Μενελάου” (Ιl. δ, 100.) ἀντὶ τοῦ Μενέλαον. Μ. λείπει τοῦ πατρὸς οἶκον. Gl. Μ.

56. βοῦς ἱερεύοντες καὶ ὄῖς] πάντα πληθυντικῶς λέγει, αὔξων τὴν κατηγορίαν, καίτοι μίαν βοὕν ἔθυον. “ἵρευον δὲ σύας σιάλους καὶ βοῦν ἀγελαίην” (Od. ρ, 181.) Μ.S.

57. εἰλαπινάζουσι] κατὰ συστροφὰς πίνουσιν, ἐν ἀθροίσματι εὐωχοῦνται, ἑορτάζουσι. S.

58. τὰ δὲ] τὰ ἐπὶ συντριβῇ ἡμετέρᾳ θελήματα τούτων. Β. τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται] ταῦτα δὲ πολλὰ ὄντα καταναλίσκε- ται. S.

κατάνεται] τελειοῦται. ἀπὸ τοῦ ἀνύω, ἄνω, ῥῆμα. Β.

59. οἷος Ὀδυσσεὺς] οὐκ ἐσμὲν τοιοῦτοι οἷος ἦν ὁ Ὀδυσσεύς. ἐπιχειρήσωμεν, ὀλοθρευθείημεν ἄν. Q.

ἔσκεν] ὑπῆρχεν. S.

ἀρὴν ἀπὸ οἴκου ἀμῦναι] βλάβην ἀποσοβῆσαι. S.

60. ἡμεῖς δʼ οὔ νύ τι] ἐλεγχθείημεν ἂν ἀσθενεῖς ὄντες καὶ ἄποροι δυνάμεως καὶ ἐπιχειρήσαντες ἀνελεῖν αὐτοὺς τάχα ἀναιρεθησό- μεθα. Q.

ἡμεῖς δʼ οὔ νύ τι] οὐχ οἷοί τε ἐσμέν. S.

ἀμυνέμεν] ὥστε βοηθεῖν. S.

ἦ καὶ ἔπειτα] οἱ μὲν γράφουσι περισπωμένως, οἱ δὲ ὀξυτόνως· καλῶς δὲ ἔχουσι καὶ τὰ δύο. Η. ὄντως γὰρ καὶ μετὰ τὸ ἐπιχει- ρῆσαι. S.

61. λευγαλέοι] ἀσθενεῖς, ἀδύνατοι, πικροὶ ἑαυτοῖς ὑπάρξομεν. S.

1. ἐπιδοίη] ἐπιδώσει S. In Η. post 301. et Bekkeri cens. Homeri Wol- ἐπιδοίη legi dicitur ἕδνα λαβὼν δώσει fiani p. 159. BUTTM. τὴν θυτὴν θυγατέρα. τὸ] τοῦ Μ. 3. ?? δʼ εἰς ἠμετέροιυ] Sic Μ. etiam 4. ἀλλʼ ἄγ΄, ὁἰστευσον] ἀλλά γʼ in textu. Εtiam alibi in hoc codice ὁΐστευσεν Μ. Inepte autem scho- εἰς ἡμετέρου pro εἰς ἡμέτερον reperi. liasta exemplum comparat plane COBET. ἡμετέρου Η. in textu, et diversum. sic ter repetitur in scholiis, bis di- 7. ἵρευον —ἀγελαίην] ἱέρευον δὲ θυ- serte. Vid. Ηerod. 1, 35. 7, 8, 4. σίας σιάλους καὶ βοῦν ἀγγελίην Μ. et Wesselingium ad priorem lo- Verba poetæ omittit S. cum. PORSON. Vid. et schol. η.

καὶ οὐ δεδαηκότες ἀλκὴν] καὶ εἰδότες, μεμαθηκότες, ἐπιστάμεθα τὸν τρόπον τῆς βοηθείας, τῆς δυνάμεως. S.

63. οὐ γὰρ ἔτʼ ἀνσχετὰ] εὔθετα, καὶ πλεονάζει ἡ ἀνά στέρησις,- ἴν᾿ ᾖ σχετά. S. αἰτιᾶται ὁ Ἡρακλείδης καὶ τὸ τῆς Τηλεμάχου δημηγορίας ἀνοικονόμητον. δέον γὰρ, φησὶν, ἀξιοῦν καὶ ἱκετεύειν συνάρασθαι αὐτῷ πρὸς τὴν τῶν μνηστήρων τοῦ οἴκου ἀπαλλαγὴν, ὁ δὲ ἐπιπλήσσει λέγων “οὐ γὰρ ἔτʼ ἀνσχετὰ ἔργα τετεύχαται, οὐδʼ ἔτι καλῶς οἶκὸς ἐμὸς διόλωλε.” καὶ τὸ ὅτι, εἰ μὴ πάρεστιν ὁ πατὴρ, ταῦτα πάσχειν ἐπανατεινόμενος, “οὐ γὰρ ἔπʼ ἀνὴρ οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσκεν ἀρὴν ἀπὸ οἴκου ἀμῦναι· ἡμεῖς δʼ οὔ νύ τι τοῖοι ἀμυνέμεν” (58 —60.). καὶ ἔτι πικροτέρου πρὸς τοὺς Ἰθακησίους ὄντος τοῦ λόγου, καὶ τὴν ἀπειλὴν “ἄλλους τʼ αἰδέσθητε” φησὶ “περικτίονας ἀνθρώπους, θεῶν δʼ ὑποδείσατε μῆνιν.” ἀγνοεῖ δὲ ὁ κατήγορος τὴν δύναμιν τῆς δημηγορίας. συμπλέκεται γὰρ βασιλικὸν φρόνημα δεήσει καὶ ἱκεσίᾳ. καὶ ἔστιν οὐχ ἀπλῶς ὁ λόγος ἀτυχοῦντος, ἵνα δέησις ᾖ μόνη, ἀλλὰ βασιλέως ἀτυχοῦντός τε ἅμα καὶ ἀδικουμένου ὑφ’ ὧν ἥκιστα ἐχρῆν· ὁ δὲ λόγος πρὸς τοὺς ἀδικοῦντας. διὸ ἡ μὲν παρρησία τῆς ἐπιπλήξεως βασιλικὴ, ἡ δὲ δέησις (παραμέμικται γὰρ καὶ δέησις) οἰκεία τῷ δυστυχοῦντι, “λίσσομαι ἠμὲν Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἠδὲ Θέμιστος.” H.Q.R.

64. νεμεσσήθητε] μεμπτὸν ἡγήσασθε. S.

65. ἄλλους τʼ αἰδέσθητε] ἐλέγχει τὸ πλῆθος, ὅτι ἐχρῆν καὶ αὐτὸ τῶν παρ᾿ αὐτοῦ λόγων πάσχοντος διακωλῦσαι τὰ τολμώμενα. πάντη δὲ προβάλλεται τὸν ἔλεον καὶ τὴν πρὸς τοὺς ἔξω αἰδῶ. Q. ἄμφω γὰρ ταῦτα συνίστησι τὸν βίον, ὡς Ἡσίοδος 5. φησὶν R. ἔφη ceteri. μένος H. Q. 7. ἀνσχετὰ] ἀνάσχετο R. ἔπ᾿·] ἕστʼ R. ἐστιν H. Q. οὐδʼ ἔτι καλῶς] οὐδέ τι καλὸς R. 10. οἴκου—τι] Legebatuιr τοῦ οὶκου 8. καὶ τὸ ὅτι, εῖ—] Deleta parti—τοι. cula εἰ scribendum videtur, καὶ τὸ, ἀμυνέμεν] ἀμύναιμεν Q. ὅτι μὴ πάρεστιν ὁ πατὴρ, ταῦτα πά- 12. ἀπειλὴν Cobetus pro πάλην. σχειν ἐπανατεινάμενος, quod partici- φησὶ R. ἕφη ceteri. pium pendet adhuc a verbo ἐπι- 15. ἀτυχοῦντος ButtIn. pro ἀδι- πλήσσει jungcndumque est ita : καὶ κοῦντος. ἐπανατεινάμενος τὸ ταῦτα πάσχειν ὅτι 18. βασιλικὴ R. Legebatur βασι- μὴ πάρεστιν ὁ πατήρ: h. e. illud ma- λικῆς. xime urgens atque ostendens se παραμέμικται] παραμεμίγνυται Q. hæc pati propter absentiam patris. 24. καὶ τὴν Buttm. Aberat καί. BUTTM. 25. Ἡσίοδος] Op.195. Conf. Eu- 9. ἐπανατεινόμενος R. ἐπανατεινά- stath. p. I 434, 33. καὶ τότε δὴ πρὸς Ὄλυμπον ἀπὸ χθόνος ἴτην Αἰδὼς καὶ Νέμεσις, τὰ δὲ λείψεται ἄλγεα λυγρὰ θνητοῖς ἀνθρώποις. Η.

περικτίονας] γείτονας· ἀπὸ τοῦ πέριξ, τὸ πλησίον, ἤτοι τοὺς περὶ ἐκείνους ὄντας, πλησιαστὰς, πέριξ κατοικοῦντας. B.E.

67. ἀγασσάμενοι] ἀπὸ τοῦ ἀγῶ γίνεται ἄγαμαι, ὃ σημαίνει δύο, τὸ θαυμάζω καὶ τὸ μέμφομαι. ὡσαύτως καὶ τὸ θαυμάζω δύο ση- μαίνει, τὸ κατηγορῶ καὶ τὸ ἐπαινῶ. Β.

τινὲς τὸ ἀγασσάμενοι ἀντὶ τοῦ μεμψάμενοι ἐκλαμβάνουσιν. οὐκ ἔστι δὲ, ἀλλὰ σημαίνει τὸ ἐκπλαγέντες, ὡς ἐπὶ τινὶ μεγάλῳ παρανο- μήματι δηλονότι. Ε.

ἀγασσάμενοι κακὰ ἔργα] θαυμάσαντες τὰ κακὰ ἔργα, τῶν ἀδικούν- των τὴν τόλμαν. ἢ νεμεσήσαντες ἐπὶ τοῖς κακῶς πραττομένοις, μὴ μεταβάλωσι τὰ πράγματα. S.

68. λίσσομαι ἠμὲν Ζηνὸς] ἱκετεύω ὑμᾶς καὶ διὰ τοῦ Διὸς νόν. S.

λίσσομαι] καὶ τοῦτο ἐκ τοῦ καιροῦ. τὴν γὰρ προεστηκυῖαν τῶν ἐκ- κλησιῶν θεὰν ἐπικαλεῖται. τινὲς δὲ ᾠήθησαν Θέμιδος ἄγαλμα εἰσφέ- ρεσθαι εἰς τὰς ἐκκλησίας. παρατηρητέον δὲ ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι (υ, 4.) παρὰ Διὸς ἔχει γέρας τοῦτο Θέμις H.M.Q.

Θέμιστος] Αἰολικῶς, τῆς Θέμιδος. V.

69. λύει ἠδὲ καθίζει] διαλύει καὶ συνίστασθαι ποιεῖ. S.

70. σχέσθε, φίλοι] βαρύτης γὰρ ὀνειδίζειν μὲν ἃ πάσχει, ἱκε- τεύειν δὲ συγχωρεῖσθαι αὐτῷ τὸν πατέρα, ὃν πάντας μὲν ἔδει ποθοῦν- τας δακρύειν, αὐτὸς δὲ ἐν ἱκετηρίᾳ τίθεται τὸ κἂν μόνῳ αὐτῷ συτ χωρηθῆναι τὸ πένθος. καὶ εὐθὺς ἀπολογισμὸς περίδοξος ἐφʼ οἷς δρῶσι παράδοξα, εἰ μή πού τι πατὴρ ἐμὸς ἐσθλὸς Ὀδυσσεῦς δυσμενέων κάκʼ ἔρεξεν ἐύκνήμιδας Ἀχαιούς 6. ἀγῶ Lobeck. Rhemat. p. 49. ex Η. affert Cramerus. ἄγω B. ἀγῶ per καταπλήττομαι ex- 20. γέρας τοῦτο] τοῦτο γέρας Q. plicat Arcad. p. 151, 17. 21. Θέμιστος] Αἰολικῶς τῆς Θέμιδος, 11. δηλονότι Buttm. pro δῆλον. καὶ διὰ τοῦ νόμου. τινὲς ὤήθησαν εἰς τὴν 12. ἔργα] ὅρα S. ἐκκλησίαν φέρεσθαι Θέμιδος ἄγαλμα S. 17. καὶ τοῦτο om. Q. 23. Hoc scholion H. habet a 18. εἰσφέρεσθαι] ἐκφέρεσθαι Q. m. sec., sub qua manus antiquioris Verbum simplex est in scholio S. vestigia apparent. 19. ἐν Ἰλιάδι] εὔκλεια Q., εὐκλείσαν πάσχει] πάσχειν Η. καὶ ἐχθρὸν τιμωρούμενοι ἐμὲ διʼ ἐκεῖνον ἀμύνεσθε. συμπλέκει δὲ τοὺς Ἰθακησίους τῇ ἀδικίᾳ τῶν μνηστήρων, καίπερ κατʼ ἀρχὰς χω- ρίσας τοὺς μνηστῆρας ἀπʼ αὐτῶν, κατʼ ἰδίαν τούτων κατηγορῶν, “μητέρι μοι μνηστῆρες ἐπέχραον, τῶν ἀνδρῶν φίλοι μοι υἷες, οἳ πατρὸς μὲν ἐς οἶκον ἀπερρίγασι νέεσθαι, οἱ δʼ εἰς ἡμετέρου πωλεύμε- νοι” (50.). ἐκθεὶς γὰρ ταῦτα περὶ ἐκείνων, μετὰ τὴν διήγησιν καὶ ἐπίδειξιν τοῦ ὅτι παῖδές εἰσι τῶν ἐν Ἰθάκῃ ἀρίστων, ἀκόλουθον τὸ τῆς κοινοποιΐας ἐπήγαγε “νεμεσσήθητε καὶ αὐτοὶ, ἄλλους τʼ αἰ- δέσθητε, θεῶν δʼ ὑποδείσατε μῆνιν. σχέσθε, φίλοι.” τίς οὖν ἡ τούτων ἀδικία ; οὐ μόνον ὅτι οὐκ ἀμύνονται τούτους ὀτρύνοντες· πῶς οὖν ὀτρύνουσιν; ὅτι εἰ παῖδας ὄντας αὐτῶν οὐκ ἐπέχουσιν· σὓς γὰρ αὐ- τός τις κωλύειν δυνάμενος, διὰ τὸ εἶναι κύριος, ἐᾷ πλημμελεῖν, αὐτὸς ἂν εἴη ὁ δοὺς τὴν ἐξουσίαν τῆς ἀδικίας. καὶ πάλιν χωρίσας ἀπʼ αὐ- τῶν τοὺς μνηστῆρας “ἐμοὶ δέ κε κέρδιον εἴη,” φησὶν, “ ὑμᾶς ἐσθέ- μεναι·” παρʼ ὑμῶν μὲν γὰρ ἔστιν ἀπολαβεῖν, παρὰ δὲ τούτων οὐκέτι. εἶτα πάλιν κοινῇ νῦν δέ μοι ἀπρήκτους ὀδύνας ἐμβάλλετε θυμῷ· τῷ μεταξὺ διαιρεῖν τε καὶ κοινοποιεῖν τὸ ἀδίκημα καὶ παρρησίᾳ κέχρηται βασιλικῇ καὶ δεήσει πάλιν ταπεινὰ πράττοντος, καὶ ποτὲ μὲν τὸ δίκαιον ὑπομιμνήσκει καὶ νέμεσιν, ποτὲ δʼ αὖ καὶ αἰσχύνην τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, καὶ τὴν παρὰ θεῶν μῆνιν, καὶ τοὺς πατέρας ὑπομιμνήσκει. διὰ πάντων γοῦν τούτων μικτήν τε ὁμοῦ καὶ ποικι- λίας πλήρη ποιήσας τὴν δημηγορίαν δεινοῦ ῥήτορος δυνάμει κεχρη- μένος φαίνεται. Η. πῶς τοὺς μνηστῆρας φίλους καλεῖ; ἢ ὁ λόγος πρὸς τοὺς Ἰθακησίους, οἷον ἀντίσχεσθέ μου. διὸ καὶ Ἀριστοφάνης γράφει “μή μʼ οἶον ἐάσατε,” ὅ ἐστι καὶ ὑμεῖς συμπενθήσατε. Ἀρί- σταρχος δὲ τὴν μὲν γραφὴν οὐκ ἀμείβει, τὸ δὲ οἶον ἀκούει πρὸς τὸ πένθος τοῦ πατρός· ἐπιτρέψατέ μοι μόνον ἐν τῷ πένθει εἶναι, καὶ μὴ ἄλλα ἐπισωρεύετε κακά. ἢ καὶ ἐφʼ ἑαυτοῦ φησιν, ἐμὲ μόνον ἐάσατε σχολάζειν τῷ πένθει καὶ μὴ ἐπιφύεσθε. πάνδεινον γὰρ τὸ μηδὲ πεν- θεῖν ἐξουσίαν ἔχειν. Η.Μ.Q.R.T. ἐπιφθόνως λίαν ἐν μέρει χάριτος αἰτεῖται τὴν ἐξουσίαν τοῦ πένθους, ὃν ἔδει πάντας δακρύειν αἰτῶν κἂν 20. 22. ὑπομιμνήσκει] ὑπομνήσκειν ἐάσατε] φησὶ addit R. 30. ἐπιφύεσθε] ἐπιφύεσθαι Μ.: 26. ατε ceteri. R. ἐπιφέρεσθε ceteri. 29. ἐφʼ] ἀφʼ Q. μηδὲ Μ. μὴ ceteri. μόνος πενθεῖν ἀδεῶς. Μ.Τ. ἀνάσχετε ἀπὸ τῆς ἀδικίας ταύτης. S. βοηθήσατε. τὸ γὰρ φίλοι ἀνάρμοστον κατὰ τῶν μνηστήρων, ἵνʼ ᾖ ἀπόσχεσθε. S.T.V.

πρὸς τοὺς Ἰθακησίους ὅλους· ἐὰν ὁ πατήρ μου δυσμενέων καὶ ἐχθραινόμενος ὑμῖν ἦν, ἐάσατέ με πάσχειν. τὸ δὲ μή παρέλκον. Β.

72. δυσμενέων κάκʼ ἔρεζεν] ἐκακοποίει. Gl. Μ. τὸ ἔρεζεν διὰ τοῦ ζ καὶ τὸ δυσμενέων μετοχή. πεφεισμένως δὲ τῷ λόγῳ χρῆται οὐκ ἄντικρυς εὐεργέτην καλῶν τὸν πατέρα. Μ. Q.

73. τῶν μʼ ἀποτινύμενοι] ὑπὲρ ὧν καὶ ἕνεκα τούτων με τιμωρού- μενοι πράττονται, δυσχεραίνοντες, ἐχθρωδῶς διακείμενοι. S.

74. τούτους ὀτρύνοντες] οὐχ ὅτι ὤτρυνον αὐτοὺς εἰς τὸ φανερὸν ἐκεῖνοι, τοῦτο ἐγκαλεῖ Τηλέμαχος, ἀλλʼ ὅτι παῖδας ὄντας αὐτῶν τοὺς μνηστῆρας οὐκ ἐπεῖχον. οὓς γάρ τις κωλύειν δυνάμενος, διὰ τὸ εἶναι κύριος αὐτῶν, ἐᾷ πλημμελεῖν, οὗτος ἂν εἴη ἄντικρυς ὁ τὴν τῆς ἀδι-. κίας ἐξουσίαν αὐτοῖς δεδωκώς. Ε.

75. ὑμέας] ἀντικειμένου λύσις. τῷ γὰρ “τούτους ὀτρύνοντες” ῥᾴδιον ἀπαντῆσαι ὅτι οὐκ ὀτρύνομεν οὐδὲ κοινωνοῦμεν τῆς εὐωχίας. πολλῷ οὖν, φησὶν, αἱρετώτερον ὑμᾶς ἐσθίειν ἤπερ τοῖς μνηστῆρσιν ἐπι- τρέπειν. Q. οἱ γὰρ μὴ ἐνιστάμενοι τῇ βίᾳ τῶν μειρακίων σχεδὸν ἐπιτρέπουσι καὶ ἐπὶ τὰ ἁμαρτήματα προκαλοῦνται. Ρ. Q. πρόβασιν] τὴν κτῆσιν τῶν τετραπόδων, ἀφʼ ἧς προβαίνει ἡ οὐσία. τὰ κτήματα καὶ τὴν πρόσοδον. Ε. περιουσίαν, πρόσοδον, ἀπὸ τοῦ προβαίνειν ἐκ τούτου τὴν οὐσίαν. S.

77. ποτιπτυσσοίμεθα] προστερνιζοίμεθα, παραβάλοιμεν· ἢ ἀχώ- ριστοι γινοίμεθα φιλοφρονούμενοι καὶ προσπλεκόμενοι. Β. προσλα- λοίμεθα, φιλοφρόνως ἀπαιτοῖμεν, παρακαλοῖμεν, προσομιλοῖμεν. Ε.

προτιπτυσσοίμεθα, φιλοφρόνως ἀπαιτοῖμεν, μετὰ τοῦ ρ. δηλοῖ δὲ τὸ στερνιζοίμεθα, ἢ ἀχώριστοι γενοίμεθα. καὶ ἔδει μὲν ἡμᾶς ὑποστί- ζειν εἰς αὐτὸ, τὸ δὲ μύθῳ τοῖς ἑξῆς ἀποδιδόναι. ἀλλʼ οὐδέποτε ὁ εἰ- κοστὸς χρόνος τοῦ ἡρωῖκοῦ στιγμὴν ἐπιδέχεται. Η.Μ.Q.

6. ιὰ τοῦ ζ addidi ex Μ., qui 28. στερνιζοίμεθα] προστερνιζοίμεθα, ἔρεζεν in textu, sed ξ a m. sec. ad- ut in scholio superiore, Buttm. 30. στιγμὴν ἐπιδέχεται] Conf. scripto. 7. πεφεισμένως—ἄντικρυς Μ. πε- hanc notam cum regula a Bentleio φασμένον —ἄντικρυ Q., si recte legit tradita ad Lucan. 1, 231. POR- Maius. SON. Et: Friedlaender. Nican. p. 27. προτιπτυσσοίμεθα Η.Μ. etiam 128. in textu.

79. ἀπρήκτους] πρὸς ἃς οὐδὲν ἔστι πράξασθαι. B.E.M.Q. ἀπράκτους ὀδύνας, ἢ πρὸς ἂς οὐκ ἔστι τι πρᾶξαι. S. νῦν δὲ ἐῶντες ἑτέρους φθείρειν ταῦτα ἐμβάλλετέ μοι ὀδύνας. οὐ γὰρ δυνήσομαι καταπρᾶξαι ἐπὶ τῷ ταῦτα ἀναλαβεῖν. Ε.

81. ἀναπρήσας] ἀντὶ τοῦ ἀνομβρήσας καὶ δακρύων πλῆθος προέ- μενος. Ζηνόδοτος δὲ γράφων “δάκρυα θερμὰ χέων” ἐκλέλυκε τὴν μεγαλειότητα τοῦ στίχου. Η.Μ.Q.R. δακρύων πλῆθος προέμενος, ἢ πληρώσας δακρύων τοὺς ὀφθαλμούς. S. δαιμονίως ἑαυτῷ ἐπιμαρ- τυρεῖ ὁ ποιητὴς ὅτι πρὸς τὸ οἰκτρότατον προῆκε τὸν λόγον. Μ.Q.R.

82. ἀκὴν ἔσαν] ἥσυχοι ἦσαν σιωπῶντες. S.

οὐδέ τις ἔτλη] οὐδεὶς δὲ ἐτόλμα. S.

85. Τηλέμαχʼ ὑψαγόρη] μεγάλῃ κατηγορίᾳ προδιαβάλλει τὸν λόγον ὡς συκοφάντην καὶ δεινὸν εἰπεῖν ἀποφαίνων τὸν Τηλέμαχον. Μ.Q.

μένος ἄσχετε] ἀκατάσχετε τῇ δυνάμει· εἰρωνικῶς ἀντὶ τοῦ ἀδύ- νατε. Β.Ε.Ρ.Q.V.

86. μῶμον ἀνάψαι] περιποιῆσαι, περιθεῖναι ἡμῖν. S.

87. μνηστῆρες Ἀχαιῶν] γρ. καὶ ἀχέων, ἤγουν τῶν θλίψεων. ἡ ὀξεῖα παρὰ τῷ ποιητῇ ἐκτείνει. Μ.

88. ἀλλὰ φίλη μήτηρ] τὸ μὲν πρῶτον ἔγκλημα “ μητέρι μοι μνηστἥρες ἐπέχραον οὐκ ἐθελούσῃ” ἑκὼν παρῆκεν· οὐ γὰρ ἦν τοῦτο λῦσαι· ὡς νομίμης δὲ γενομένης τῆς μνηστείας, τὴν ἐξαπατῶσαν αὐτοὺς αἰτίαν φησὶν εἶναι. λέληθε δὲ αὐτῶν ὁμολογῶν τὴν βίαν· ἀπὸ γὰρ τῆς ὑπερθέσεως φανερὰ ἡ τῆς γυναικὸς προαίρεσις. Η. Μ. Q.

περὶ κέρδεα] οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν περί· ἔστι γὰρ περίοιδεν. Μ.

1. ἃς] οὓς Μ. recte, si τούτου λύσις scribatur. 2. ἃς] οὓς S. 22. νομίμης Η. νομίμως Μ. νομί- 5. προέμενος correxi ex scholio μου Q. proximo. προῖέμενος Μ. προῖείς Q. R. δὲ] καὶ Μ. 6. γράφων] γράψας Q. γράφει R. τῆς addidi ex Μ. 7. στίχου] στοιχείου R. 23. αὐτοὺς Μ. αὐτὸν Η. Q. 9. προῆκε] προῆξε Μ. αὐτῶν] αὐτόν Η.Μ. 12. προδιαβάλλει—συκοφάντην Μ. 24. ἀπὸ] ἐπεὶ Q. προδιαβάλλων—συκοφαντικὸν Q. προαίρεσις] πρόφασις Q. 20. πρῶτον] γὰρ Μ. 26. περίοιδεν] περὶ οἶδεν Μ. περίοιδε μοι om. Η.Q. per περισσῶς οἶδε explicat Εustath. 21. τοῦτο λῦσαι] τούτους λύσις Μ., p. 801, 41.

89. τάχα δʼ εἶσι τέταρτον] ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἑξῆς δοκοῦν ἀσυμφ- Φώνως λέγεσθαι “ὣς τρίετες μὲν ἔληθε δόλῳ, ἀλλʼ ὅτε τέτρατον ἧλθεν ἔτος” (106.)· διὸ καί τινες μετεποίησαν “ὣς δίετες μὲν ἔληθε δόλῳ· ἀλλʼ ὅτε δὴ τρίτον ἦλθεν ἔτος.” οὐδὲν δὲ ἐναντίον ἔχει τὰ ἔπη. τὸ γὰρ τάχα ἀντὶ τοῦ ταχέως, τὸ δὲ εἶσιν ἀντὶ τοῦ δίεισι καὶ τὸ τέταρτον. Η.Μ.

τάχα δʼ εἶσι] προπερισπαστέον τὸ εἶσι· σημαίνει γὰρ τὸ διελεύ- σεται, πληρωθήσεται. τὸ δὲ τάχα ἀντὶ τοῦ ταχέως. Μ. κυρίως τὸ τάχα. ἔστι γὰρ τοῦ ἀπεγνωκότος περιγενέσθαι τῆς Πηνελόπης. Μ.Q.

90. ἐξ οὗ ἀτέμβει] ἀφʼ οὗ στερίσκει, λυπεῖ, ξηραίνει ἐπιθυ- μίαν. S.

91. πάντας μέν ῥ ἔλπει] ὑπὲρ τοῦ διαφυγεῖν τὸν παρόντα ἔλεγχον τῆς μητρὸς κατηγορεῖ. Μ.S.

ἔλπει] ἐλπίζειν ποιεῖ, ἢ ἀντὶ τοῦ ἐλπίδας ὑπισχνεῖται, ὁμολο- γεῖ S.

92. ἀγγελίας προῖεῖσα] ἀπαγγελίας προπέμπουσα. S.

93. ἡ δὲ δόλον] διόλου σχεδὸν ὁμολογεῖ τὴν βίαν. S.

ἐνὶ φρεσὶ μερμήριξε] ἐμφαντικῶς τὸ ὅλον, ὡς καὶ τὰ πρῶτα δο- λίως ἀπατώσης αὐτούς. Μ.

94. μέγαν ἱστὸν ἐνὶ μεγάροισιν] οὐ ποιητικῶς κόσμον χάριν προσέρριπται τὸ μέγαν, ἀλλὰ πρὸς τὸ πολυχρόνιον τῆς τοῦ ἔργον κατασκευῆς. καὶ τὸ ἄφαρ νῦν ἀντὶ τοῦ ἐξαίφνης. Η.Μ.Q.S.

1—6. Εadem fere in schol. ad 8. κυρίως— πηνελόπης Μ. κυρίως— 107. Conf. etiam schol. ad ν, 377. πηνελόπης. τὸ δὲ εἶσι προπερισπαστέον· 1. ἐξῆς—λέγεσθαι Μ. εἶσι δοκοῦν σημαίνει γὰρ ὃ ἐπελεύσεται, πληρωθή εἶναι ἀσύμφωνον λέγεται Η. σεται Q. 2. τρίετες] τρίτον ἔτος Η. 14. μητρὸς correxi pro μηρούσης, ἀλʼ ὅτε] ἀλλ’ ὅτε δὴ Η. ἄλλοι δὲ Μ. quod est in Μ. Nam in S. verba τέτρατον] τέταρτον Η.Μ. τῆς μ. κ. desunt. 3. διὸ καί τινες μετεποίησαν] Ζeno- 18. ὁμολογεῖ τὴν βίαν] Conf. schol. dotus, ut conjicit Osann. Anecd. ad 88. p. 130: de quo non infrequens in 19. 20. Scholion simile in S. ὡς scholiis verbum est μεταποιεῖν vel καὶ τὰ πρῶτα δολίως ἀπατῶσα αὐτοὺς μεταγράφειν. Idem tamen etiam de ἐβουλεύσατο, omissis ἐμφ. τὸ ἕλον. Aristophane dicitur, velut ad α, 22. ἀλλὰ—τοῦ ἔργου] ἀλλʼ ὡς παρέκτασις μᾶλλον ἀπὸ τῆς πολυχρονίου 4. ἔχει om. Μ. τοῦ ἔργου S. 5. εἶσιν ἀντὶ τοῦ δίεισιν Μ. εἶσιν 23. καὶ τὸ] καὶ ὁ Q. διέρχεται Η. νῦν om. Q.

95. λεπτὸν καὶ περίμετρον] ὁ λεπτοϋφὴς καὶ ὑπέρμετρος, εἰκότως, ἵνα δυστήρητον ἔχῃ τὴν τοῦ ἔργου προκοπήν. Η.Μ.S. Ἄλλως. πολὺν, μέγαν, περισσὸν μέτρον ἔχοντα. S. V.

96. κοῦροι] διὰ τὸ κοῦροι ὀνειδίζει αὐτοὺς, ὡς οὐ δέον ταύτην τὴν ἡλικίαν τὴν μὴ προσήκουσαν μνᾶσθαι. Ἁλλως. Διονύσιος ὁ Θρᾷξ ἰδίᾳ μὲν τὸ κοῦροι, ἰδίὴ δὲ τὸ “ἐμοὶ μνηστῆρες” διαστέλλει. καὶ ἡμῖν δὲ οὕτω δοκεῖ, ἵνʼ ᾖ, ὦ νέοι, ἐμοὶ μνηστῆρες. Δημήτριος δὲ ὁ Ἰξίων μετὰ τὴν ἀντωνυμίαν ἔστιξεν, ἵνα, φησὶ, τὸ ἀπρεπὲς αὐτῶν ὀνειδίζη- ται. M.Q.R.

ἐπεὶ θάνε] τὸ μὴ διηγήσασθαι τὴν ἀπάτην, ἀλλὰ καὶ τὰς φωνὰς αὐτὰς θεῖναι ἐξ ὧν ἠπάτησεν, φαντασίαν ἔχει τῆς ἀλη- θείας. Η.

97. μίμνετʼ] τὸ ἑξῆς, μίμνετε εἰσόκε φᾶρος ἐκτελέσω Λαέρτῃ ἥρωϊ ταφήϊον. τὸ δὲ “μή μοι μεταμώλια νήματʼ ὄληται” διὰ μέ- σου. Μ. φησὶ δὲ μὴ ἐξεῖναι μνηστεύεσθαι ἱστοῦ ἑστῶτος. Ε. φᾶρος] ἱμάτιον. S.

98. μεταμάνια] γρ. μεταμώλια ἢ μεταμώνια. Ρ.

μεταμώνια] μή πώς μοι ἠμελημένα. S.

99. Λαέρτῃ ἥρωϊ] ἔμφυτόν πώς ἐστι ταῖς γυναιξὶ πρὸς τοὺς γο- νεῖς τῶν ἀνδρῶν ἀπεχθῶς ἔχειν. δείκνυσιν οὖν λεληθότως τὴν πρὸς Ὀδυσσέα φιλοστοργίαν, ὃς ταυτὸ παρῄνει μεμνῆσθαι πατρὸς καὶ μη- τρός. Μ.S.

100. μοἵρʼ ὀλοὴ καθέλῃσι] μερὶς ὀλεθρία καταλάβῃ. S.

τανηλεγέος θανάτοιο] μακροχρονίου, ἐκ τοῦ λέγω τὸ κοιμῶμαι. S. τοῦ μακρὰν ἀφροντισίαν παρέχοντος. ἢ τοῦ μακροκοιμήτου, ἀπὸ τοῦ ταναὸν τὸ μακρὸν καὶ τοῦ λέγω τὸ κοιμῶμαι. Β.Ε.

101. κτεατίσσας] προικοδοτήσας. S.

102. ἄτερ σπείρου] ὡς ἀξίου ἱματίου σπανίζοντος· οὐ γὰρ παν- 1. ὁ λεπτοῦφὴς καὶ ὑπέρμετρος] λεπ- ἱστοῦ δʼ ἑστῶτος μὴ μνηστεύεσθαι ἄμει- τοὔφῆ καὶ ὑπέρμετρον Η. νον. BUTTM. 3. πολὺν om. V. 17. μεταμάνια] Sic P. in textu. 4. διὰ τὸ—μνᾶσθαι] Hæc sunt 19. ἔμφυτον] καὶ μὴν ἔμφυτον Μ. etiam in S. πρὸς] ἀπὸ M. 7. νέοι addidi ex M. 21. ὁς—μητρός] ὅ—μητέρος M. 15. In V. hæc adjecta sunt scho- 25. ἀφροντισίαν] Hæc forma lege- lio ad 95. sic scripta, φασὶ δὲ μὴ μν. batur apud Themist. orat. p. 230, 2. ἱστοῦ ἑστῶτος. Gnomen hæc verba cui ἀφροντιστία restitui ex cod. Am- sapiunt sic fortasse conceptam: bros. τελῶς ἐσπάνιζε. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐνσπείρεσθαι καὶ ἐγκεῖσθαι τοῖς μέλεσιν, ὡςὍμηρος ἀπανταχοῦ φησιν. Ε.Q.

103. ἀγήνωρ] ὁ ἄγαν ἀνδρεῖος. S.

104. ἠματίη] διʼ ὅλης τῆς ἡμέρας. S.

105. νύκτας] γρ. νύκτωρ. Η.Ρ.

ἀλλύεσκεν] ἀνέλυεν. S.

δαΐδας παραθεῖτο] δᾷδας, φῶτα παρατιθέμενος. S.

106. τρίετες] ὁ μὲν χρόνος βαρέως, τὸ δὲ μετεσχηκὸς τοῦ χρόνου ὀξυτόνως. E.V. τρίετες προπαροξυτόνως. Η.

107. ἀλλʼ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος] πῶς οὖν ἄνωθεν ἔλεγεν “τάχα δʼ εἶσι τέταρτον” ; ταῦτα δὲ πρὸς τὰ μικρῷ πρόσθεν εἰρημένα περὶ τῆς ἀσυμφωνίας. εἶπε γὰρ ἔμπροσθεν “ἤδη γὰρ τρίτον ἐστίν” διὸ καί τινες μετεποίησαν “ὣς δίετες μὲν ἔληθε δόλῳ· ἀλλʼ ὅτε δὴ τρίτον ἦλθεν ἔτος.” οὐδὲν δὲ ἐναντίον ἔχει τὰ ἔπη. τὸ γὰρ τάχα ἐκεῖ ἀντὶ τοῦ ταχέως, τὸ δὲ εἶσιν ἀντὶ τοῦ διέρχεται καὶ τὸ τέταρτον. E.M.Q.

καὶ ἐπήλυθον ὧραι] αἱ ὧραι τοῦ τετάρτου ἔτους. πῶς οὖν ἔμπροσθεν ἔλεγε “τάχα δʼ εἶσι τέταρτον”; οἷον τελειωθήσεται. H. V.

108. καὶ τότε δή. . .] προοικονομία εἰς τὰ ἑξῆς, ἵνα καὶ τὴν τῶν θεραπαινῶν ἀναίρεσιν ἑτοίμως παραδεξώμεθα. Ε.Η.Μ.Q.V.

1. ἀπὸ] ἀντὶ Ε. Q. Correctum num post τέταρτον ponendum. Ad ex Η. in quo annotatum κοινότερον rem conf. schol. ν, 377;” Recte Ὅμηρος πᾶν εἷμα σπεῖρον λέγει ἀπὸ τοῦ leguntur in scholio proximo. δὲ om. M. ἐνσπείρεσθαι. 2. μέλεσιν] μέλεσιν ἱματίου E.Q. 12–15. εἶπε—τέταρτον om. M. Delevi ἱματίου ex superioribus ver- 12. ἔμπροσθεν] V. 89. ubivid.schol. bis repetitum. Ceterum conf. schol. 13. δὴ—ἦλθεν] δὲ—ἤλυθεν E.Q. 17. αἱ ὧραι Η. αἱ om. V. ad δ, 244. 5. γρ. νύκτωρ] Non est varia lec- πῶς οὖν ἔμπροσθεν] ὡς συνέμπροσθενV. tio, sed glossema: conf. ad 334. 18. τελειωθήσεται] ταῦτα δὲ πρὸς τὰ et ad α, 361. BUTTM. μικρῷ πρόσθεν εἰρημένα περὶ τῆς ἀσυμ- 8. τρίετες] Conf. Ammon. in v. φωνίας addit H. Quæ leguntur in BUTTM. Vid. Lehrs. Quæst. Ep. cholio praecedente. 19. προοικονομία] ποιητικὴ οἰκονομία p.136 11. Delevi verba οἷον τελειωθήσε. V. Brevius scholion in S. προοικο- ται post τέταρτον addita, de quibus δμία εἰς τὰ ἐξῆς, ἵνα καὶ τὴν τῶν θερα- Buttm. “Verba, οἷον τελειωθήσεται, παινῶν ἀναίρεσιν συντόμως προδηλώσῃ. glossa sunt præpostere huc intrusa. 20. παραδεξώμεθα H. V. πδεξώμε- Solvunt enim quæstionem quæ in θα Μ. ὑποδεξόμεθα Ε.Q. δηλοῦται δὲ proximis expenditur adhuc. Illis ἡ δουλικὴ ἀπιστία addit V. ex Eu- igitur seclusis interrogationis sig- stath. p. 1437, 14.

111. ὧδε] τὸ ὧδε ἀντὶ τοῦ οὕτως· τὸ δὲ ὑποκρίνονται ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνονται. Β.

114. τῷ ὅτεῳ] περὶ τῆς γνώμης Ἰκαρίου δεδήλωται καὶ ἐν ἄλλοις “ἤδη γάρ ῥα πατήρ τε κασίγνητοί τε κέλονται Εὐρυμάχῳ γήμα- σθαι.” (Od. ο, 16.) H. M. ὅτεῳ] ὡς Πηνέλεῳ. τὸ γὰρ τῷ μετὰ τὸ γενέσθαι ὅτῳ διῃρέθη, ὡς τὸ ὅτου ὅτεο, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ τ “εἰρήσεται ὅττεό σε χρή” (Od. α,124.). Ε.Μ.Q.

καὶ ἁνδάνει] καὶ ἀρέσκει. S.

115. εἰ δʼ ἔτʼ ἀνιήσει] γράφεται καὶ, εἰ δέ τʼ ἀνίησιν, ἀντὶ τοῦ ἀναπείθει ἢ λυπεῖ. Ε.

εἰ δʼ ἴτ’ ἀνιήσει γε πολὺν χρόνον υἷας Ἀχαιῶν, ἡμεῖς δʼ οὔτʼ ἐπὶ ἔργα πάρος γʼ ἴμεν (127.). οὕτως τὸ ἑξῆς. τὰ δὲ λοιπὰ διὰ μέσου. δυνατὸν δὲ καὶ Ὁμηρικῷ ἔθει αὐτὸ ἀπολύσασθαι. εἴωθε γὰρ ὁ ποιη- τὴς τῷ εἰ μηδὲν ἀνταποδιδόναι, οἷον “ἀλλʼ εἰ μὲν δώσουσι γέρας” (II. α,135.). H.M.Q.

116. τὰ φρονέουσʼ ἀνὰ θυμὸν] ταῦτα λογιζομένη κατὰ τὴν ψυχήν. S. ἅ οἱ] τινὲς. οἱ αὐτῇ. Η.

118. κέρδεα] τὰ πανουργεύματα, οὐχ ὡς ἡμεῖς τὴν φιλοχρημα- τίαν. ἀπὸ κοινοῦ δὲ τὸ ἐπίστασθαι. H.M.S.

119. τάων αἳ πάρος ἦσαν] ἐπανέλαβε τὸν λόγον, ἐπεὶ μεταξυλογίᾳ ἐχρήσατο. “τάων,” ἐκείνων τῶν γυναικῶν. M.S.

αἳ πάρος ἦσαν] πρὸ ἡμῶν ὑπῆρχον. S.

ἐϋπλοκάμιδες Ἀχαιαὶ] εὔκομοι θυγατέρες τῶν Ἑλλήνων. S.

120. Τυρὼ] Σαλμωνέως θυγάτηρ. ἔσχε δὲ παῖδας ἐκ Ποσειδῶ- νος Νηλέα καὶ Πελίαν. Ἀλκμήνη Ἠλεκτρύωνος θυγάτηρ. Μυκήνη Ἰνάχου θυγάτηρ καὶ Μελίας τῆς Ὠκεανοῦ, ἧς καὶ Ἀρέστορος Ἄρ- γος, ὡς ἐν τῷ Κύκλῳ φέρεται. B.E.H.Q.

ἐϋπλόκαμος] γρ. ἐϋστέφανος. Η.Μ.

6. διῃρέθη] διεκρίθη Q. 17. τινὲς, ὅ οἱ αὐτῇ] Absurde. αὐτῇ ὡς τὸ—τοῦ τ] εἰς τὸ ὅτου καὶ ὅτεω videtur glossema esse ad οἱ ad. καὶ ἔμπαλιν ἐν τούτῳ Μ. scriptum. 7. εἰρήσεται] Legitur μυθήσεαι. 19. ἀπὸ—ἐπίστασθαι om. Η. 12. τὸ ἐξῆς] τὰ ἐξῆς Μ. 21. τάων—γυναικῶν om. Μ. 13. δυνατὸν δὲ καὶ] Sic correxi. 24. παῖδας om. Η. δυνατὸν καὶ Μ. Legebatur λείπει καὶ. 25. θυγάττρ addidi ex Η. 26. Ἀρέστορος Buttm. pro ἀριστερός- αὐτὸ] αὐτῷ Μ. ὁ ποιητὴς τῷ] ὁ ποιτῶν Μ. 28. ἐύστέφανος] sic Apollon. Lex. 14. εἰ (οἷ Q.) μηδὲν] εἰ μηδὲ Μ. s. v. στεφάνη.

εὐστέφανος] καλὴν στεφάνην ἔχουσα. στεφάνη δὲ κόσμος γνναι- κεῖος. Ε.

121. ὁμοῖα] πικρῶς καθαψάμενος τῆς Πηνελόπης διαχέαι αὐτὴν βούλεται τοῖς ἐγκωμίοις. ἅμα δὲ καὶ τὴν μνηστείαν εὔλογόν φησι περὶ ἐναρέτου γυναικὸς γινομένην. Ε.

122. τοῦτό γʼ ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησε] τοῦτο δὲ οὐ πρεπόντως οὐδὲ προσηκόντως ἐβουλεύσατο. S.

ᾔδη] πάντα μὲν ἠπίστατο, τοῦτο δὲ μόνον ἠγνόει, ὅτι μέλλομεν κατεσθίειν τὸν σὸν οἶκον. Β.

123. τόφρα] ἐπὶ τοσοῦτον. S. μέχρι τοσούτου. Q. Ἀριστοφά- νης, τε τε ἤοι μνηστῆρες ἔδονται. Μ. Ἀριστοφάνης, βίοτός τε τεὸς ἢ οἱ μνηστῆρες ἔδονται. Q.

124. ὄφρα κε κείνη] καὶ μὴν προτρέπεται ὁ λόγος ἐπὶ πλέον σω- φρονεῖν τὴν Πηνελόπην. ἀλλʼ οὐχ οὗτος ὁ νοῦς, ἀλλʼ ἐρεθίζει τὸν Τηλέμαχον ἀπώσασθαι τὴν μητέρα, εἰ διὰ τὸ ἰδίᾳ συμφέρον παρορᾷ τὰ τοῦ Τηλεμάχου. Ε.Μ.

ὅντινά οἱ νῦν] κατʼ εἰρωνείαν τοῦτο λέγει. S.

126. ποιεῖται] ἀντὶ τοῦ γίνεται. Β. περιποιεῖται. S.

ποθὴν] ἐπιθυμίαν. S.

127. ἡμεῖς δʼ οὔτʼ ἐπὶ ἔργα] τοῦτο πρὸς κακοῦ τοῖς μνηστῆρσιν. ἐξὸν σωθῆναι ἄλλην τραπομένους ὅμως πάνυ ὁμοῦ εὑρεθέντες πανωλε- 1. στεφάνην] κεφαλὴν Ε. ρες præcedentibus jungendum aut 10. Ἀριστοφάνης, τε—οἱ μνηστῆρες sic, βίοτον τεὸν οἱ μνηστῆρες, aut sic, ἔδονται] Exhibui corruptas codicum βίοτον τὸν σὸν μνηστῆρες.” Recte, ut scripturas, quarum altera sola usus videtur, conjicit lectionem pro- Buttm. hæc annotavit “Porsonus pterea mutatam esse quod sub- ex scholio Hart. sibi ut videtur non jectum verbi ἔδονται desideraretur, intellecto hoc tantum refert ῾Ari- sed in reliquis ab vero aberrat. stophanes videtur legisse μνηστῆρες quod in Μ. est τε ἤσι significat ἔδονται.ʼ Simul monet in textu co- τεὸς ἢ τεοί. Aristophanes fortasse dicis supra τεόν scriptum esse τὸν scripserat τόφρα γὰρ οὖν βιότοιο τεοῦ σόν. Hinc colligo grammaticos of- τμνηστῆρες ἔδονται (ut Aristoph. comi- fendisse in verbo ἔδονται sine sub cus Nub. 121. dixit οὐκ ἄρα—τῶν jecto posito, ejusque rei binas attu- ἐμῶν ἔδει). Alia tentavit Nauck. lisse medelas. Quarum lenissima Aristoph. p. 39. videbatur ut scriberetur βίοτός τε 13. ὅφρα—ἀλλʼ οὐχ Μ. τιθεῖσι τεός, et forma ἔδονται, lingua scilicet θεοί: φρονεῖν τὴν πηνελόπην φησίν. ἀλλ’ antiqua, passive acciperetur: altera οὐχ Ε. audacior, qua pro verbis καὶ κτήματʼ 15. εἰ διὰ τὸ—παρορᾷ τὰ τοῦ] εἰ δὲ propinabant nominativum μνηστῆ τὸ—προοᾷ τοῦ Μ. θρίον ἔπαθον. καὶ εἴη ἂν ὁ τελευταῖος οὗτος τοῦ Ἀντινόου λόγος ὡς οἷά τις κατὰ τῶν μνηστήρων προεκθετικὴ ἀναφώνησις. V.

130. δόμων ἀέκουσαν ἀπῶσαι] καὶ οὗτος τεχνικῶς ἄγαν τὴν ἀν- τίρρησιν ποιεῖται. περὶ γὰρ τῆς ἀπάτης καὶ τῆς ὑποσχέσεως σιωπᾷ. παρατηρήσας δὲ ὅπη μάλιστα ἀπερυθριάσει Ἀντίνοος πρὸς τοῦτο τὴν ἀντίρρησιν ποιεῖται. ἔστι γὰρ πρόσφορον ἐν πλήθει τὸν ὑπὲρ τῆς φύσεως λόγον ἀντικαταστῆσαι. ὅρα δὲ καὶ τὴν ὑπαλλαγὴν τοῦ ῥή- ματος· ὁ μὲν γὰρ ψιλῶς εἶπεν ἀπόπεμψον, ὁ δὲ οὐκ ἄν φησιν ἀπώ- σασθαι. καὶ ὁ μὲν μητέρα, ὁ δὲ, ἥ μʼ ἔτεχ᾿, ἥ μʼ ἔθρεψε. καὶ ἐπὶ τούτοις τὸ μῦθον ἐνίψω. H.Q.V.

131. ἥ μʼ ἔτεχ᾿] διὰ τῶν ῥημάτων ἔδειξε τοὺς ἐν τῷ τίκτειν καὶ προσφέρειν κινδύνους. ἔστι δὲ κινητικὰ ταῦτα. ἐν γὰρ πρεσβυτέ- ροις καὶ γονεῦσιν ὁ λόγος. Ε.Η.Μ.

132. κακὸν δέ με πόλλʼ ἀποτίνειν] καὶ στικτέον. λέγει γὰρ ὅτι κακόν ἐστι πολλοῖς ὑπέχειν τιμωρίαν ἀποπέμψαντι τὴν θυγατέρα τῷ Ἰκαρίῳ. Q. Ms. Barnes.

133. Ἰκαρίῳ] κατʼ ἔνια τῶν ὑπομνημάτων ἡ τούτων ἐξήγησις ἡμάρτηται. φασὶ γὰρ, ἔθος ἦν, εἴ τις ἑκὼν ἐξ οἴκου γυναῖκα ἀπέπεμ- ψε, χρήματα ἀποτίνειν τοῖς ταύτης συγγενέσι καὶ τῷ πατρί. φησὶν οὖν ὅτι κακόν ἐστι καὶ οἷον ἀλυσιτελὲς ἐὰν ἐκδιώξω τῶν οἴκων τὴν μητέρα· πολλὰ γὰρ ἀποτίσω τῷ Ἰκαρίῳ. ἄμεινον δὲ οὕτω διαστέλ- λειν, κακὸν δέ με πόλλʼ ἀποτίνειν. καὶ οὐ περὶ χρημάτων φησὶν, ἀλλὰ περὶ τῶν ἐπαγομένων. ἐκ γὰρ τοῦ πατρὸς κακὰ πείσομαι, ἄλλα δὲ δαίμων δώσει. εἶτα καθʼ ὑπερβατὸν, αἴκʼ αὐτὸς ἑκὼν Ἰκαρίῳ ἀπο- πέμψω τὴν μητέρα. ἐπεὶ εἰ περὶ χρημάτων ἔλεγε, σμικρολόγος ἂν ἐφαίνετο. Β.Μ.V. ἑκών] γρ. ἐγών. Η.

134. ἐκ γὰρ τοῦ πατρὸς κακὰ πείσομαι] εἰ ἐπανέλθοι ὁ Ὀδυσ- σεύς. οὐ γὰρ ἀπεγνώκει αὐτὸν παντελῶς. τινὲς δὲ, ἐκ γὰρ τοῦ πα- τρὸς, τοῦ αὐτῆς πατρός· καὶ στίζουσι τῷ Ἰκαρίῳ. Β.Ε.Η.Q.

3. οὖτος (οὕτως Q.) τεχνικῶς ἄγαν 12. γὰρ Η.Μ. τοῖς Ε. τὴν] οὖτος τεχνικὴν ἄγαν μερικὴν V. 16. Ἰκαρίῳ] μῖθον ἐνίψω (ex 137.) 5. ὅπο] ὅτι, Η.Q. addit Q. ἀπερυθριάσει Η. ἀπερεθριώσει Q. 20. ἐὰν] εὶ V. ἀπηριθριώση (sic) V. ἐκδιώ ξω] διώξω B. 10. μῦθον om. Q. V. 27 —29. In Η., qui hoc scholion 11. α M. ἐκ γὰρ τοῦ πατρός: τινὲς ἐκ γὰρ τοῦ ῥημάτων Μ. χρημάτων Ε. πατρὸς, τὸν αὐτῆς πατρὸς, καὶ στίζουσι

τοῦ πατρὸς] τὸ δὲ τοῦ πατρός οὐ περὶ Τυνδάρεω, ἀλλὰ περὶ Ὀδυσσέως· οὐ γὰρ ἀπεγνώκει αὐτὸν, ἐπειδή φησιν “ὀσσόμενος πατέρʼ ἐσθλὸν ἐνὶ φρεσίν” (α, 115.). ἄλλως τε κατὰ Καλλίμαχον “χαλεπὴ μῆνις ἐπιχθονίων.” διὸ Ἀρίσταρχος ἀθετεῖ τὸν “ἔσσεται, ὡς οὐ τοῦτον ἐγώ ποτε μῦθον ἐνίψω.” περισσὸς γάρ ἐστι πρὸς ταύ- την τὴν ἀπόδοσιν. M. V.

135. ἀρήσετʼ Ἐριννῦς] ἐπικαλέσεται. S.

137. ἔσσεται] ἀθετεῖται μὲν ὑπὸ Ἀριστάρχου, στικτέον δὲ ὅμως μετὰ τὸ ἔσσεται, ἵνα τὸ ὥς κέηται ἀντὶ τοῦ οὕτως. Η.Μ.

ἐγώ ποτε μῦθον ἐνίψω] μετὰ ἀπειλῆς ἐπιπλήξω, λοιδορήσω. εἴπω μετὰ ἐπιπλήξεως. ἐνιπὴ ἡ ἐπίπληξις. S.

139. ἔξιτε] ἐξέλθετε. ἐξέρχεσθε. S.

δαῖτας] ἀπὸ τοῦ δαῖς δαιτός προπερισπωμένως, εἴτε ἀπὸ τοῦ δαίτη δαίτης παροξυτόνως. S.

140. ὑμὰ κτήματα] τὴν ὑμετέραν κτῆσιν. S.

ἀμειβόμενοι] ἐξ ἀμοιβῆς εἰς ἑνὸς ἑκάστου οἶκον πορευόμενοι. Ε. ἐναλλάσσονται κατὰ διαδοχήν. S.

142. νήποινον] ἀνεκδίκητον. S.

143. κείρετʼ] φθείρετε. S.

ἐπιβώσομαι] ἐπιβοήσομαι, ἐπικαλέσομαι, ὡς τὸ ὀγδώκοντα τὰ ὀγδοήκοντα. S. ἐπικαλέσω. ἐπὶ κατάρας καὶ εὐχὰς τραπόμενος πρὸς τὰ ἑξῆς εὐκαταφρόνητος ἔσται πρὸς ἐπιβουλάς. Η.Q.

αἰὲν ἐόντας] ἐπὶ τὸ ἐόντας στικτέον. ἡ γὰρ ἑξῆς περίοδος καθʼ αὑτήν ἐστιν· αἴκε Ζεὺς δῷσι, νήποινοί κεν ἔπειτα. Q.

144. αἴ κε] ἢ ἀντὶ τοῦ εἴθε ἢ ἀντὶ τοῦ ἐάν. Μ. αἴκε ποτὲ Ζεὺς δῷσι] γρ. ποθί. Η.

παλίντιτα] παλιντιμώρητα. S.

τῷ Ἰκαρίῳ· εἰ ἐπανέλθοι ὁ πατὴρ, οὐ γὰρ imprecationes descendit illud efficit ἀπεγνώκει αὐτὸν παντελῶς. Telemachus, ut eum contemnant Ι. τὸ δὲ τοῦ—Ὀδυσσέως om. V. proci, neque insidias timeant e 3. Καλλίμαχον] Fragm. 262. postremis ejus verbis (πρὸς τὰ ἐξῆς), 4. τὸν Buttm. pro τό. intra domum eos fortasse perituros 5. ἐστι πρὸς] ἐστὶν οὐ πρὸς V. esse. BUTTMl. Correxi εὐκατα- 8. ἀθετεῖται] Vid. schol. ad 134. φρόνητος ἔσται ex Η. Idem πρὸς τὰς 9. κέηται Η. κεῖται Μ. ἐξῆς habere dicitur. 19. φθείρετε] φθείρει S. 26. γρ. ποθί] αἴκε πόθι in textu ha- 22. εὐκαταφρόνητοί ἐστε Q. Suspi- bet Μ. a correctore, cum gl. εἴπως cor scripsisse hominem εὐκαταφρό- ποτέ. νητος ἔστι: h. e. eo quod ad preces et

145. νήποινοί κεν ἔπειτα] ἀνεκδίκητοι τὸ μετέπειτα. S.

146. τῷ δʼ αἰετὼ εὐρύοπα Ζεὺς] ἡ μὲν ἐξ ὅρους ἄφιξις τὴν ἐξ ἀγρῶν ἐπάνοδον Ὀδυσσέως καὶ τοῦ παιδὸς σημαίνει· καὶ ἡ μὲν ἐν ἀρχῇ ἠρεμαία πτῆσις τὴν μετὰ ἡσυχίας κάθοδον· ὁ δὲ κατὰ τὴν ἀγορὰν αὐτῶν θόρυβος τὴν κατὰ τὴν πόλιν γενομένην ταραχήν· ὁ δὲ τιναγμὸς τῶν πτερῶν τὴν ἀποβολὴν καὶ ἐλάττωσιν τῶν κρειττόνων· τὸ δὲ καταδρύψαι τὰς παρειὰς τὸν τῶν μνηστήρων ἐσήμανε φόνον. διὰ δὲ τὸ ἀνατολικοὺς ὁρμῆσαι, ὅτι οἱ μὲν δύο νικήσουσιν, οἱ δὲ μνη- στῆρες ἐν ζόφῳ γενήσονται. Ε.Η.Q.V.

τὼ δʼ αἰετὼ] τινὲς τὸ τώ περισπῶσιν ἐπὶ τοῦ Τηλεμάχου ἀκού- οντες. Η.Q.S.

147. ὑψόθεν ἐκ κορυφῆς] ἐξ ὕψους, ἐκ τοῦ ἀνωτέρου μέρους. S. προέηκε] ἔπεμψε. S.

148. τὼ δʼ εἵως] καὶ οὕτω οἱ δύο ἀετοί. S. τὸ εἵως ἀντὶ τοῦ τέως· διὸ οὐδὲ ὑποστιγμὴν ἀποτελεῖ, ἀλλὰ στιγμὴν τῷ “πτερύγεσσιν.” Η.Μ.S.

τὼ δʼ εἵως μέν] οἱ ἀετοὶ σημαντικοὶ δεξιῶν ἤτοι ἀγαθῶν. δεξιὰ γὰρ τὰ ἀγαθὰ οἶδεν Ὅμηρος. ἀετὸς δὲ παρὰ τὸ ἐτεὸν, τὸ ἀληθές. Ε.

μετὰ πνοιῇς ἀνέμοιο] ὡς ἡσυχῇ τὸ ἔργον τὰ πρῶτα διαχειριζόμε- νοι. V.

149. πλησίω ἀλλήλοισιν] ἐπεὶ οὐκ ἀποστατοῦσιν ἀλλήλων ταῖς βουλαῖς. V.

τιταινομένω] ἐξέτεινον. S.

πτερύγεσσιν] Ἀττικὸν ἰδίωμα. S.

150. ἀλλʼ ὅτε δὴ μέσην ἀγορὴν] ἀλλʼ ὁπόταν μέσον τοῦ ἀθροίσμα- τος, ἐν ᾧ πολλαὶ φῆμαί εἰσι, παρεγένοντο. S.

πολύφημον] ἐν ᾧ πολλαὶ φῆμαί εἰσιν, ἐν ᾗ πολλαὶ κληδόνες εἰσὶν, ἥτις πολλὰς φήμας περὶ τοῦ Ὀδυσσέως ἔχει. ἢ τὴν πολλὴν εὐφη- μίαν ἐν τοῖς λόγοις ἔχουσαν. S.

151. ἔνθʼ ἐπιδινηθέντες] ἐκεῖσε δὲ ἐνταῦθα συστραφέντες ἐν τῷ καταράσσειν τὰ συνεχῆ αὐτῶν πτερά. S.

152. ἐς δʼ ἱκέτην] ἀφίκοντο. Μ.S.

ὄσσοντο δʼ ὄλεθρον] προεμαντεύοντο, προεδήλουν αὐτοῖς ἀπώλειαν. S.

6. ἀποβολὴν καὶ Η. ἀπώλειαν καὶ ἀνατολικοὺς] κατὰ ἀνατολὰς V. V., om. Ε.Q. 15. ὑποστιγμὴν] στιγμὴν S. κρειττόνων] ἀρχόντων V. στιγμὴν] στιγμὴ ἐν S. 8. τὸ] τοὺς Ε.Q. Fort. τοῦ.

ὄσσοντο] ἐν τῇ Ῥιανοῦ, ἕσσατο, ἀντὶ τοῦ ὄσσαν καὶ κληδόνα ἐποί- ουν. H.

153. δρυψαμένω δʼ ὀνύχεσσι] κατασπαράξαντες, ἀποξύσαντες δὲ τοῖς ὄνυξι καὶ τοὺς αὐχένας. S.

154. δεξιῶ ἤϊξαν] ἀνατολικοί. δεξιὰ γὰρ τὰ ἀνατολικὰ λέγει ὁ Ὅμηρος· “εἶτʼ ἐπιδέξιʼ ἴωσι πρὸς ἠῶ τʼ ἠέλιόν τε, εἴτʼ ἐπʼ ἀριστερὰ ποτὶ ζόφον ἠερόεντα.” (Il. μ, 239.). E.Q.S.

αὐτῶν] Ἀριστοφάνης οὕτως γράφει, ἀντὶ τοῦ ὥσπερ ἦλθον καὶ ἀπέστησαν. H. M.

καὶ πόλιν αὐτῶν] πόλιν πλάττει ἰδίαν τοῖς ἀετοῖς ὁ Ὅμηρος. εἴποι δʼ ἄν τις καὶ πόλιν αὐτῶν τὰς τῶν ὀρῶν κορυφάς. B.

156. ὥρμηναν δʼ ἀνὰ θυμὸν ἅπερ τελέεσθαι ἔμελλον] οἱ γὰρ κακοὶ τὰς πράξεις κακὰς καὶ τὰς ἐλπίδας ἔχουσι. τὰ δὲ τοιαῦτα τῶν ση- μείων τοῖς μὲν ἀγαθοῖς τὸ θαρρεῖν, τοῖς δὲ πονηροῖς ἀποτροπὴν ποιεῖ τῶν τετολμημένων. E.H.Q.S.V. τὸ δὲ ὥρμηναν σημαίνει τὸ διενό- ησαν, διελογίζοντο. τὸ δὲ ἅπερ ἀντὶ τοῦ καθάπερ. H.

ἔμελλον διὰ τοῦ ο· τοῦτο γὰρ Ὁμήρῳ σύνηθες. H.M.S.

157. Ἀλιθέρσης] τὸ Ἀλιθέρσης ψιλωτέον, εἰ καὶ παρὰ τὸ ἅλς ἐγένετο, εἰς ἰδιότητα τοῦ ὀνόματος. E.M. ὁ διάπυρος ἐν τῇ ἁλί. μαρτυρεῖ δὲ αὐτῷ καὶ χρόνον καὶ φύσιν εἰς ἔπαινον. B.E.M.

158. Μαστορίδης] ὁ τοῦ Μάστορος υἱός. S.

ὁμηλικίην ἐκέκαστο] ἐκ τῶν ὁμηλίκων ἐκεκόσμητο. S.

159. ὄρνιθας γνῶναι] διὰ τῶν ὀρνίθων ἐπιγνῶναι. S.

1. ἕσσατο corruptum. ὄσσαντο 15. Verba διενοήθησαν (nam sic Porson. scriptum), διελογίζοντο habet etiam 5. ἀνατολικοί] δεξιοὶ καὶ ἀνατολικοὶ S. 17. ἔμελλον] ἔμελλεν M. in textu. τὰ om. E.Q. 18—20. Hæc in M. sic disposi- λέγει] καλεῖ 8. ta, μαρτυρεῖ αὐτῷ—ἕπαινον. ψιλωτέον 6. εἶτʼ ἐπʼ] εἶτε τ᾿ E.Q. δὲ τὸ ἀλιθέρσης—ὀνόματος. 7.ἠερόεντα om. E.Q. ἱερόεντα (quod 18. ἄλς Buttm. pro ἄλις. in Odysseæ versu in textu habet 19. διάπυρος Buttm. pro διὰ πυρός. M.) S. addito Ἀριστοφάνης, quod re- διάπυρος ἐν τῇ αλί] Manifestius mansit ex scholio proximo. etymon in voce θέρσος, quae Æolica 8. αὐτῶν—ἀπέστησαν] Scholion in est forma pro θάρσος, et unde Ther- H.M. sine lemmate positum recte sitæ quoque nomen est audaci ho- huc rettulit Cobetus. Idem οὕτως, mini: vid. Etym. M. in v. et schol. quod ex αὕτως corruptum videri Ven. ad Il. β, 212. BUTTM. potest, recte in αὖτις mutare vide- 20. μαρτυρεῖ αὐτῷ—ἔπαινον habet etiam H. 12. γὰρ om. S.

ἐναίσιμα] μαντευτικὰ, τὰ ὑπὸ τῆς αἴσης πεπρωμένα, τὰ καθή- κοντα μαντεύσασθαι. S.

160. ὅ σφιν ἐϋφρονέων] τὸ ὅ προκαταρκτικόν ἐστιν ἀντὶ τοῦ ὑπο- τακτικοῦ. Η.Μ.S. ὅστις ἐν αὐτοῖς καλῶς ἐδημηγόρησε καὶ τὸ μετὰ ταῦτα εἶπε. S.

161. ὅττι κεν εἴπω] ὅπερ ἂν εἴπω καὶ λέξω. S.

162. πιφαυσκόμενος] προμηνύων, προλέγων, διαβεβαιούμενος. S.

163. τοῖσι γὰρ μέγα πῆμα κυλίνδεται] τούτοις μεγίστη βλάβη ἐπέρχεται. S.

164. δὴν ἀπάνευθε φίλων] ἐπὶ πολὺν χρόνον χωρὶς ἰδίων. S.

165. ἐγγὺς ἐὼν] ἀλλὰ μὴν ἐν Ὠγυγίᾳ ἐστὶν, ὥστε οὐκ ἐγγύς ἐστιν. λύοιτο δʼ ἂν ἐκ τῆς λέξεως· τὸ γὰρ ἐγγύς καὶ ἐπὶ χρόνου καὶ ἐπὶ τόπου τάσσεται· νῦν οὖν ἐπὶ χρόνου παρείληπται. Β.Ε.Η.Q. τὸ ἐγγὺς οὐ τοπικῶς νῦν, ἀλλὰ χρονικῶς. ἐν Ὠγυγίᾳ γὰρ ἦν. Η.S.

τοίσδεσσι φόνον καὶ κἥρα φυτεύει] τούτοις τὸν διὰ τοῦ φόνου θάνατον κατασκευάζει. S.

166. πολέσιν] πολλοῖς τοῖς πατράσι τῶν Ἑλλήνων δηλονότι, ἤτοι τῶν μνηστήρων. S.

167. Ἰθάκην εὐδείελον] τὴν εὖ πρὸς δείλην κειμένην· ἢ εὔσημον, εὐπεριόριστον· τοιαῦται γὰρ αἱ νῆσοι ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν ἠπείρων τῷ ὕδατι περιγραφόμεναι· ἢ τὴν λαμπρὰν, ἀπὸ τοῦ εὖ καὶ τοῦ ἔλη, ἡ θερμασία. Β.Ε.Q. τὴν πρὸς δυτικὸν μέρος εὖ ἔχουσαν. ἀναλογεῖ γὰρ τὸ ἀνατολικὸν καὶ ἑῷον μέρος τοῦ κόσμου τῇ πρωΐᾳ τῆς ἡμέρας, τὸ δὲ δυτικὸν καὶ ἑσπερινὸν τῇ δείλῃ καὶ ἑσπέρ. ἢ εὐδείελον τὴν εὖ ἔχουσαν τοῦ ἀέρος κατὰ τὴν δείλην μᾶλλον τῆς ἡμέρας ἢ τὴν πρωΐαν. ἢ εὐδείελον τὴν πρὸς τὸ δυτικὸν μέρος κειμένην, παρὰ τὸ ἐνδεῆ εἶναι τῆς ἕλης ἤτοι τῆς θέρμης. Ε. εὐπεριόριστον ἢ εὔδηλον καὶ φανερὰν, καθὸ νῆσός ἐστιν. πᾶσαι δὲ αἱ νῆσοι συγκρινόμεναι ἠπείροις εὐδη- λότερα ἔχουσι τὰ ὅρια. ἢ τὴν πρὸς δύσιν καὶ δείλην κειμένην (δείλη γὰρ ἡ δύσις), τουτέστιν ἑσπερίαν. Η.Ρ.Q.S. MS. Barnes.

19. εὐδείελον] Conf. schol. ι, 21. εἰς τὴν δύσιν καὶ δείλην κειμένην, δείλη 20–30. εὐπεριόριστον—δύσις] εὐ- γὰρ ἡ δύσις S. δεἱελον, ἤτοι εὐδιεινὴν καὶ ἀπεριόριστον. 28. εἰδηλότερα S. εὐδηλότατα ce- καὶ τὴν εὖ πρὸς δήλην κειμένην, ἢ εὕδῃ. teri. λον καὶ φανερὰν, καθὸ νῆσος ἐστὶ, πᾶ- 29. πρὸς] εὗ πρὸς Barnes. σαι δὲ αἱ νῆσαι συγκρινόμεναι ταῖς ἠπεί- 30. τουτέστιν ἑσπερία (correxi ἐσ- ροις εὐδηλότερα ἔχουσι τὰ ὅρια· ἢ τὴν περίαν) habent Η.S., om. ceteri.

169. καὶ γάρ σφιν] καὶ γὰρ λώϊον αὐτοῖς ἐστι τὸ ἄφαρ παύσα- σθαι. Β.Q.S.

λωΐτερον] γρ. λώϊον. Η.

170. ἀπείρητος] ἄπειρος καὶ ἀμαθής. S.

μαντεύσομαι] αἱ χαριέστεραι μαντεύομαι, ὡς συνεχῶς, ἤγουν ἄπειρος αὐτὸς μαντεύομαι. Η. προλέξω. Gl.M.

172. ὥς οἱ ἐμυθεόμην] συναπτέον ἕως τοῦ “πολύμητις Ὀδυσ- σεύς.” δύναται δέ τις καὶ ἐπὶ τὸ ἐμυθεόμην στίζειν, τοῖς ἄνω αὐτὸ ἀποδιδοὺς, καὶ ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγινώσκειν “ὅτε Ἴλιον ἐσανέβαι- νον,” ἵνα ὑποστίζωμεν μετὰ τὸ Ἀργεῖοι καὶ Ὀδυσσεὺς, ἡ δὲ ἀπόδο- σις, φῆν κακὰ πολλά. Ε.Q.S.V.

178. εἰ δʼ ἄγε] τὸ εἴα καὶ ἄγε καὶ φέρε ἐπιρρήματα παρακε- λευσματικά. τὸ εἰ ἀντὶ τοῦ εἴα. Β.

180. ἀμείνων] γράφεται, ἀμείνω, χυρὶς τοῦ ν, ὅπερ καὶ κάλ- λιον. Η.

182. φοιτῶσʼ] τινὲς πωτῶντʼ. ἀκυρότερον γὰρ ἐπὶ ὀρνίθων τὸ φοι- τᾶν. Μ.Q.S.

οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι] μαντικοὶ, τὸ εἱμαρμένον σημαίνοντες· τοῦτο γὰρ τὸ ἐναίσιμοι. ὁ δὲ τε σύνδεσμος περισσός. ἐν δὲ τοῖς εἰκαιοτέροις γράφεται οὐδέ τι. Η.Μ.S.

183. ὤλετο τῆλʼ] τὸ τῆλε σημαίνει καὶ τὴν ἐν τόπῳ σχέσιν, ὥσπερ νῦν, καὶ τὴν ἐκ τόπου “τῆλʼ ἐξ Ἀσκανίης (Il. β, 863.), καὶ τὴν εἰς τόπον “τῆλέ με εἴργουσι ψυχαί” (Il. ψ, 72.). Q.

1. ἐστι om. S. ποτῶντο mutavi in τὸ φοιτᾶν. 3. γρ. λώῖον] Est glossema. Vid. 18. οὐδέ τε) Sic Μ. in textu a ad 334. BUTTM. pr. m., οὐδέτῖ a correctore. οὐδέ τι 8. δύναται δέ S. δέ om ceteri. Η. in textu, sed οὐδέ τε in lemmate 14. κάλλιον] Mirum, nominati- scholiii. οὐδέ τι S. vum in ω hic commendari, qui alias 19. τοῦτο γὰρ τὸ ἐναίσιμοι S. ut Ζenodoteus longe reqicitur. Vid. ὁ δὲ — περισσός Μ. S. περισσὸς schol. Il. α, 80. et al. Nam cum ὁ τε Η. Εx Q. ad lemma οὐδέτι ταῦτα illud strui nequit. BUTTM. enotatum γράφε, οὐδέ τε. ἔστι δὲ ὁ 16. πωτῶντο Buttm. pro ποτῶντο τέ περισσός. ubi γράφε in γράφεται (ποτῶντ· Μ.) mutandum. ἀκυρότερον scripsi pro οὐδὲ ἀκυ- τοῖς εἰκαιοτέροις] Nominativum τὰ ρότερον. οὐδέ ex verbis poetæ illa. εἰκαιότερα habes infra ad τ, 83. In- tum servari potest si scribatur τινὲς telligenda τὰ ἀντίγραφα. Sic et ad “πωτῶντʼ· οὁδέ.” ρ, 160. ἐν τοῖς χαριεστέροις et ἐν τοῖς γὰρ om. Q. ἐπὶ ὀρνίθων] Quod addunt libri τὸ κοινοτέροις. BUTTM.

ὡς καὶ σὺ] τὸ ὡς ἀναφορικόν ἐστι, καὶ συναπτέον αὐτὸ τοῖς ἐπάνω. ἢ ἀντὶ τοῦ εἴθε, καὶ ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς αὐτὸ ἀναγνωστέον. Q.V.

184. θεοπροπέων] ἐκ θεῶν μαντευόμενος. κατʼ εἰρωνείαν τοῦτο. S.

185. ὧδ᾿ ἀνιείης] ἀπὸ τοῦ ἀνίημι, ὡς τιθείης. κυνηγετικὴ ἡ λέξις, ὅτε τις κύνα τοῦ δεσμοῦ ἀνεὶς ἀφήσει κατὰ θηρός. V. ἀνέπειθες, διήγειρες. ἡ μεταφορὰ τῆς λέξεως εἴληπται ἀπὸ τῶν κυνηγετῶν τοὺς ἱμάντας ἀφιέντων τοῖς κυσί. Ε.R.

ἀνιείης] δασυντέον. ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ἀναπείθοις, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κυνηγῶν τῶν ἐφιέντων τοὺς ἱμάντας τοῖς κυσί. ψιλοῖ δὲ Ἑλ- λάνικος παρὰ τὴν ἀνίαν ἐκδεχόμενος τὸ λυποίης. εἰ δὲ τοῦτο, ἐχρῆν γράφειν ἀνιῴης. τοιαύτη γὰρ ἡ δευτέρα συζυγία. Η.Μ.Q.R.V.

186. ποτιδέγμενος] προσδεχόμενος. S.

πόρῃσιν] παράσχῃ. S.

189. παρφάμενος] παραπείσας, παραλογισάμενος, συμβουλεύσαςʼ ἐκ τοῦ παραινῶ καὶ τοῦ φημί, ἀπὸ τῆς παρά προθέσεως καὶ τοῦ αἶ- νος, ὁ λόγος. Ε. παραπείσας, ἀπατῶν. S.

190. ἀνιηρέστερον] λυπηρότερον. Ἀττικὸν. ὡς τὸ πτωχέστερον. S.

192. θωὴν ἐπιθήσομεν] ζημίαν, ἤγουν θάνατον ἐμβαλοῦμεν. S.

σοὶ δὲ, γέρον, θωὴν ἐπιθήσομεν] ἤτοι ἐπιβαλοῦμεν θωὴν, τουτέστι ζημίαν, ἥντινα τίνων, τουτέστιν ἀποτίνων καὶ ἀποδιδοὺς, ἀσχαλεῖς ἤτοι δυσχερανεῖς. Η.Q. γρ. ἐπιθήσομαι. Η.

195. μητέρα ἣν ἐς πατρὸς—οἱ δὲ γάμον τεύξουσι] τὸ σχῆμα περιττὸν, ἀπότομον. V.

μητέρα ἣν ἐς πατρὸς] ἡδέως τῷ σχήματι ἐχρήσατο· εἰπὼν γὰρ, “ἐς πατρός” μετέβη εἰς πληθυντικὸν “οἱ δὲ γάμον τεύξουσι,” δηλον- ότι οἱ μνηστῆρες, καὶ εὐτρεπίσουσιν ἔεδνα ὅσα δεῖ ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ 5. κυνηγετικὴ—θηρός] Hæc ex Eu. 10. δὲ] δὲ καὶ Η.R. stathio compilata videntur p. 1441. Ἑλλάνικος] De Hellanico hoc 9. unde ἀφήσει correxi pro ἀφήση. grammatico, idemne sit an diver- 6. νέπειθες, διήγειρες om. Ε. sus ab historico, vide Sturzium 7. εἴληπται om. R. disputantem in Comm. de Hel- 8. ἀφιέντων ante τοὺς ἱμάντας ha- lanico §. 10. BUTTM. bet Ε., omisso τοῖς κυσί. 16. φημί Buttm. pro φῆς. 9. δασυντέον] Nempe in accuratis 21. ἀσχαλεῖς Buttm. pro ἀσχάλ- editionibus addiderant spiritum et- λεις (ἀσχάλεις Η.). iam in media voce, ut ἀνἱείς, φιλἵπ- 24. ἀπότομον Buttm. in Præfat. πους. PORSON. δασυνητέον V. Cf. p. xiii. pro ἄτομον. ad α, 27. BUTTM. δασυντέον δὲ 27. οἱ μνηστῆρες] Immo auctor pri- τοῦτο R. παιδὶ δίδοσθαι παρὰ τῶν γαμούντων. κειμήλια δὲ τὰ παρὰ τοῦ πα- τρὸς τῆς νύμφης διδόμενα, ἤγουν τὰ ἐξώπροικα. Ε.Q.

196. οἱ δὲ γάμον] οὗτοι οἱ μνηστῆρες, οἱ ἐν τῷ δώματι τοῦ πα- τρός. S.

ἀρτυνέουσιν] ἑτοιμάσουσιν. S.

ἔεδνα] τὰ παρὰ τοῦ νυμφίου, γαμήλια δὲ τὰ παρὰ τοῦ πατρὸς τῆς νύμφης διδόμενα. Μ.S.V.

197. πολλὰ μάλʼ ὅσσα ἔοικε φίλης] πλεῖστα πάνυ ὁπόσα καὶ ἅ ἐστι προσφιλεστάτῃ παιδὶ δίδοσθαι. S.

199. μνηστύος ἀργαλέης] ἔξωθεν ληπτέον, πρὸ τοῦ γῆμαι τὴν σὴν μητέρα. Β.

ἐπεὶ οὔτινα δείδιμεν] προειπὼν “ἐπεὶ οὔτινα δείδιμεν ἔμπης,” οὔτε Τηλέμαχον οὔτε τὸν μάντιν οὐκέτι ἐπήγαγεν οὔτε ἄλλον τινὰ, καίτοι ὁ λόγος ἀπῄτει, ἀλλʼ ἣν εἶχεν ἀπέχθειαν πρὸς τὸ πλῆθος. Η.Μ.Q.V.

206. εἵνεκα τῆς ἀρετῆς ἐριδαίνομεν] ἕνεκα τῶν ἀρετῶν αὐτῆς ἐρί- ζομεν. τὰ κοσμοῦντα αὐτὴν πάντως λέγει. S.

εἵνεκα τῆς ἀρετῆς] ὁ Ἀρίσταρχος λείπειν φησὶ τὸ ἄρθρον, ἵνʼ ᾖ, εἵνεκα τῆς ταύτης ἀρετῆς· Ἰακὸν δὲ τὸ ἔθος εἶναι. Ἀριστοφάνης δὲ ὑπώπτευε τὸν στίχον, νεωτερικὸν λέγων ὄνομα τὸ τῆς ἀρετῆς. πι- θανὸν δὲ συναθετεῖν αὐτῷ καὶ τὸν πρὸ αὐτοῦ καὶ τὸν μετʼ αὐτόν. Η.Μ.Q.R.

207. ἐπιεικὲς ὀπυιέμεν] πρέπει μνηστεύεσθαι, γαμεῖν. S.

209. ἀγαυοὶ] γρ. ἀγανοί. οἱ δὲ, Ἀχαιοί. Η.

210. ταῦτα μὲν] λείπει ἡ εἰς πρόθεσις, ἵνʼ ᾖ εἰς ταῦτα. παροξυ- τόνως δὲ ὑμέας ἀντωνυμία. ἔστι γὰρ ἀντιδιασταλτική. Μ.

ταῦτα μὲν οὐχ ὑμέας] περὶ τούτων οὐκέτι ὑμᾶς λιτανεύσω οὐδὲ δημηγορήσω. S.

morum hujus acholii verborum vo- Ι. κειμήλια] Vid. ad α, 276. lebat πατὴρ καὶ ἀδελφοί. IIlud ta. BUTTM. men et in schol. Vulg. ubi leguntur 6. γαμήλια] μείλια V. verba, εἰπὼν, ἐς πατρὸς, usque ad τῶν τῆς νύμφης M.S. τῇ νύμφῃ V. γαμούντων. Videntur itaque jam 13. τὸν μάντιν Μ. τὴν μαντείαν olim excidisse quædam propter re- ceteri. ἔμπης -μάντιν om. Q. petitionem eorundem verborum, in 14. ἣν om. V. hunc modum: οἱ δὲ γάμον τεύξουσι, 18. ὁ] ὁ δὲ Q. Verba ὁ Ἀρίσταρ- δηλονότι πατὴρ καὶ ἀδελφοί. τινὲς δὲ χος—ταύτης ἀρετῆς habet etiam S. λαμβάνουσι τὸ, οἱ δὲ γάμον τεύξουσι. 19. Ἰακὸν Η.R. ἰακὰ Μ. ἰαὴ Q. δηλονότι οἱ μνηστῆρες. BUTTM. 21. αὐτόν Buttm. pro αὐτοῦ.

212. ἀλλʼ ἄγε μοι δότε] τὴν ὑπόνοιαν ἀποτριβόμενος αἰτεῖται παρὰ τῶν μνηστήρων τὰ πρὸς τὴν πορείαν. πῶς γὰρ ἐδύνατο σκευω- ρεῖν κατʼ αὐτῶν πολίτας ὀπαδοὺς ἔχων; Ε.Η.V.

213. διαπρήσσωσι κέλευθον] τὸ πρήσσω, τὸ περῶ, γίνεται ἀπὸ τοῦ περάω περῶ, ὁ μέλλων περάσω καὶ κατὰ συγκοπὴν πράσω, καὶ πρήσω τροπῇ τοῦ α εἰς η. ἐπεὶ δὲ ὁ μέλλων θεματοποιεῖται προσ- λαμβάνει καὶ ἕτερον σ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀφʼ οὗ γέγονε μέλ- λοντος. Β.

214. εἶμι γὰρ εἰς Σπάρτην] πορεύσομαι εἰς τὴν Σπάρτην. S.

ἠμαθόεντα] ὡς τὸ “ὀλοόεντος ἐχίδνης,” ἀντὶ τοῦ ὀλοοέσσης. Ε.

215. νόστον πευσόμενος] τὴν ὑποστροφὴν ἀκουσόμενος τοῦ πατρὸς τοῦ ἐπὶ πολὺν χρόνον. S.

216. ἤν τίς μοι εἴπῃσι βροτῶν] λείπει τὸ ἰδών. S.

ὅσσαν] θείαν φήμην, ἢ ἀπὸ μαντείας ἀκούσω. S.

219. ἦτʼ ἂν τρυχόμενός περ] καταπονούμενος, δαμαζόμενος καρ- τερήσω, ὑπομείνω. S.

222. χεύω] Πτολεμαῖος ὁ τοῦ Ὀροάνδου χείω γράφει, καὶ Ἀρί- σταρχος, Ἡρωδιανὸς δὲ χεύω, ἵνʼ ᾖ ἐνεστὼς ἀντὶ τοῦ μέλλοντος. Η.Μ.

ἐπὶ κτέρεα] τὰ κάτω τῆς ἔρας νενομισμένα εἰς νεκρούς· ἢ ἀπὸ τοῦ ἱκετήριόν τι εἶναι. Ε.

226. ἐπέτρεπεν οἶκον] ἐπίτροπον, οἰκονόμον εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἐποίησε. Β.

3. κευωρεῖν Η.V. σκαιωρεῖν Ε. χείω Porsonus. χρείω Η. χρειὼ Μ. 9. Versibus 214—223. adpictæ χείω siscripsit Ptolemæus, pro futu- sunt in M. decem διπλαῖ, sic ro habuit. Sed videndum ne χεύσω εἶμι γὰρ— scripserit, quod M. in textu habet νόστον— cum γρ. χεύω. Inter χεῦαι et χεῦσαι ἤν τις —etc. variatur in loco parallelo α, 291. Totus locus videtur spurius ac Χεύομεν futuri significatione dictum recte ab antiquis criticis ὠβελισμέ- etiam Il. η, 336. τύμβον δʼ ἀμφὶ πυρὴν νος. Pro διπλαῖς aut ὀβελοὶ erant ἕνα χεύομεν ἐξαγαγόντες, ubi nulla in scribendi, aut saltem ἀστερίσκοι. scholiis annotata est scripturæ di- COBET. versitas. Verba proxima καὶ Ἀρι- 10. ὁλόεντος] φολόεντος Buttm. ex σταρχος, Ἡρωδιανὸς δὲ χεύω fortasse Nicandri Ther. 129. sic sunt corrigenda, Ἀρίσταρχος δὲ 10. Addidi τοῦ. καὶ Ἡρωδιανὸς χεύω—. 12. τοῦ] Excidit ἀπόντος. τοῦ om. Η. 17. Ὀροάνδου correxi ex scholio 20. νενομισμένα εἰς Buttm. pro Il. α, 120. ὁροάνδρου Η. ὁρεάνδρου Μ. νενομισμένους.

229. κέκλυτε, Ἰθακήσιοι] ὁρῶν τοὺς μνηστῆρας ἀπηρυθριακότας οὐ πρὸς αὐτοὺς ἀποτείνεται, ἀλλὰ πρὸς τὸ κοινόν. E.Q.V.

232. καὶ αἴσυλα ῥέζοι] ἀπρεπῆ. βραχὺ διασταλτέον ἐπὶ τὸ ῥέζοι· τὸ γὰρ ὡς ἀντὶ τοῦ ὅτι ἐστίν. Q.

ἢ ῥέζων. H.

236. κακορραφίῃσι] κακοβουλίαις, κακομηχανίαις. τινὲς δὲ κακο- φραδίῃσι γράφουσι. H.M.S.

237. σφὰς γὰρ παρθέμενοι] τῶν οἰκείων καταφρονήσαντες, εἰς ἐχυρὸν θέμενοι, ἀντὶ τοῦ ὡς μὴ ἐπικείμενοι τὰς ἑαυτῶν κεφαλὰς, ἀλλὰ παραβαλόντες καὶ παρατιθέμενοι αὐτάς. S. εἰς τιμωρίαν ὑποθέμενοι τὰς ἰδίας κεφαλὰς, ἢ ὡς ἐνέχυρον τιθέμενοι, ὡς μὴ ἐπι- κείμενοι τὰς ἑαυτῶν κεφαλὰς, ἀλλὰ παρατιθέμενοι. ὀξυτονητέον δὲ τὴν σφάς· κτητικὴ γὰρ ἀντὶ τοῦ σφετέρας. B.M.Q.S.

238. οἶκον Ὀδυσσῆος] μετωνυμικῶς τὰ ἐν τῷ οἴκῳ· τὸ δὲ ἐναν- τίον “μετὰ δαίμονας ἄλλους” (Il. α, 222.), τὸν τόπον τῶν θεῶν. ὁμοίως καὶ τὸ “σύεσσι παρήμενον” (Od. ν, 407.). Q.S.

240. ἄνεῳ] σὺν τῷ ι τὸ ἄνεῳ. εὐθεῖά ἐστι πληθυντικὴ ἀπὸ τοῦ ἄνεως. H. M.

241. κατερύκετε] Ῥιανὸς γράφει καταπαύετε. καὶ λόγον ἔχει διὰ τὸ καὶ τὸν μάντιν εἰπεῖν “φραζώμεσθʼ ὥς κεν καταπαύσομεν, οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ παυέσθων” (168.), καὶ τὸ “ἡμέας ὀτρύνων καταπαυέ- μεν.” H.M.Q.S.

4. ὡς ἀντὶ τοῦ ἔτι] ὅτι οὕτως po- 17. τὸ om. M. tius dici debuisse censet Lehrs. εὐθεῖα—πληθυντικὴ] εὐθείας τε πλη- Aristarc. p. 162. maleque nunc θυντικῶν M. scribi ὣς, recte ὡς ε, 11. ubi hæc 19. Scholion in codicibus male verba repetuntur. Εgo utrobique ad καταπαυέμεν relatum v. 244. Ani- ὣς prætuli cum plena post ῥέζοι in- madvertit errorem Bekkerus in terpunctione, quam probat schol. censura Homeri Wolfiani p. 169. ad ε, 11. et Friedlaender. de Ni. 170. γράφει (hoc etiam Porsonus) κα- can. 9. 35. 6. τινὲς δὲ κ. γ.] τινὲς δὲ γ. κ. Η. ταπαύετε Bekkerus pro γὰρ καὶ (καὶ om. S.) παύεται. τινὲς κ. γ. S. 10. εἰς τιμωρίαν—παρατιθέμενοι] ἔχει διὰ om. Q., nisi fallit Maii Ἄλλως. τὰς ἰδίας κεφαλὰς εἰς τιμωρίαν editio. 20. τὸ om. Η. ὑποθέμενοι. S 12. ὀξυτονητέον δὲ τὴν σφάς Μ.S. τὸ φραζώμεσθʼ] Libri φραζώμεθ᾿. δὲ σφάς ὀξυντέον Β.Q. καταπαύσομεν] καταπαύσωμεν Μ. 13. κτητικὴ—σφετέρας addidi ex S. Μ.S. 14. μετωνυμικῶς] παρωνυμικῶς S. 21. ἡμέας] ἡμείας Μ.

243. ἠλεὲ] ἠλίθιε καὶ ἀνόητε τὰς φρένας, μάταιε. S.

245. ἀνδράσι καὶ πλεόνεσσι] ἔδειξεν ὅτι γαστριμαργίας ἕνεκεν ἔπρασσε τὸ πᾶν. τινὲς γράφουσιν, ἀνδράσι καὶ παύροισιν. ἄμεινον δὲ καὶ πλεόνεσσι γράφειν, ἵνʼ ᾖ ἐπὶ τῶν κωλυόντων· εἰ δὲ καὶ πλείονες κωλύοιεν, φησὶ, περιέσονται εὐωχούμενοι. Η.Μ.Q.

247. κατὰ δῶμα ἔω] τινὲς τὸ ἕω ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ λέγουσι κακῶς. M.S.

251. εἰ πλέονές οἱ ἕποιντο] εἰ πολλοὶ αὐτῷ ἕποιντο, ἢ εἰ πολλοὺς ὀπαδοὺς ἔχοι. τινὲς δὲ γελοίως γράφουσιν “εἰ πλεόνεσσι μάχοιτο.” δύναται καὶ οὕτως νοεῖσθαι, εἰ σὺν πολλοῖς μάχοιτο. Η.Μ.Q.

252. ἀλλʼ ἄγε, λαοὶ] καὶ τοῦτο τῆς προπετείας αὐτῶν, ἀλλʼ οὐ συναγαγόντως λύειν. S.

253. τούτῳ δʼ ὀτρυνέει] διασυρτικῶς, ἐπειδὴ οὗτοι ἦσαν οἱ ὑπὲρ Ὀδυσσέως εἰπόντες. Ε.Q.S.

254. πατρώϊοι] πάτριον τὸ τῆς πατρίδος, πατρῷοι ἐπὶ φίλων ἐμψύχων, πατρικοὶ δὲ οἶκοι, κτήματα. S.

255. δηθὰ] ἐπίρρημα. τὰ δὲ ἐπιρρήματα ἀπὸ πασῶν τῶν πτώσεων γίνονται. S.

256. τελέει δʼ ὁδὸν] τάχα ὡς μὴ δυναμένου τοῦ Μέντορος καὶ τοῦ Ἀλιθέρσου παρασχεῖν αὐτῷ τὰ ἐπιτήδεια πρὸς τὸ πλέειν. Q.

257. αἰψηρὴν] ἀντὶ τοῦ ταχέως, ὡς τὸ “τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών” (Il. δ, 182.), ἀντὶ τοῦ εὐρέως. Η.Μ.S. γρ. λαιψηρήν, τα- χεῖαν. Ρ.

260. ἰὼν ἐπὶ θινὶθαλάσσης] αἰγιαλῷ. Gl. Μ. εἰ κατὰ δοτικὴν γρά- 2. ἔδειξεν] οὖν add. Q. postulat explicatio scholiastæ. In 3. ἔπρασσε τὸ Μ. ἐπράσσετο ceteri. S. πλειόνεσσιν ἕποιτο: οἱ πολλοὶ αὐτῷ 4. δὲ καὶ π. Μ, καὶ om. ceteri. ἕποιντο. ἢ εἰ πολλοὺς ὁπαδοὺς ἔχοι. τί- εἰ δὲ καὶ] καὶ om. Η. νὲς δὲ γελοίως γράφουσι (excidit μά- 6. ἔω] Sic bis uterque codex χοιτο) δόναται καὶ οὕτω νοεῖσθαι. 9. γράφουσι hoc loco Μ., post pro ἐόν. ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ (αὖ, i. e. αὐτῶν, Μ.) μάχοιτο Η.Q. ante τινὲς habet S. εἰ πλεόνεσσι ego addidi. κακῶς] Verba ab hoc loco aliena 10. καὶ Μ. δὲ καὶ Q. τὰ τῆς δευτέρας συζυγίας, εἰ μὲν καθα- 12. συναγαγόντως] Corruptum. ριεύει ἢ καὶ τὸ ῥῶ ἐπάγοιτο ἐκτείνεται. 13 ἐπειδὴ] ἐπειδὴ καὶ Ε. Q. εἰ δὲ τὸ λ ἐστὶ, ἕτερον τῶν συμφώνων 14. εἰπόντες] ἄπαντες Q. σιστέλλεται addit S. 21. αἰψηρὴν] λαιψηρὴν Η. in scho- 8. εἰ πλεόνεσσιν ἕποιτο lemma lio et ab correctore in textu. acholii habent Η.Μ., qui in textu 24. εὐ—γράφεται] ἐὰν—γράφηται εἰ πλεόνεσσι μάχοιτο. Scripsi cum H.Q.R. Buttmanno εἰ πλέονές οἱ ἕποιντο, quod φεται τὸ θινὶ, βραχὺ διαστελοῦμεν ἐπὶ τὸ ἰών καὶ τὰ ἑξῆς συνάψο- μεν· εἰ δὲ διὰ τοῦ α, ὡς Δίδυμός φησι γράφειν Ἀρίσταρχον, μετὰ τὸ θαλάσσης διαστελοῦμεν. βραχὺ δὲ διασταλτέον καὶ μετὰ τὸ ἁλός. Η.Μ.Q.R.S.

262. κλῦθί μευ] ὁ μὲν Τηλέμαχος ἀπλῶς θεὸν ἐπικαλεὶται ἀγνοεῖ γὰρ τίς ἦν θεῶν ὁ φανεὶς αὐτῷ· ὁ δὲ ποιητὴς “εὔχετ’ Ἀθη- ναίῃ” φησίν. Β.Ρ.Q.S.V.

263. ἠεροειδέα πόντον] μέλανα, ἢ βαθὺν, ἢ ἀναπεπταμένον καὶ μέγαν. ἢ διὰ τὸ μόνον ἀέρα ὁρᾶσθαι τοῖς πλέουσιν· ἢ ἐπεὶ τὸν ἀέρα καθορᾶν ἔστιν ἐν τῷ ὕδατι. ἢ ὅτι ἀέρι ὁμοία ἡ θάλασσα τὴν χροιάν. Β.Ε.Η.Q.V.

265. διατρίβουσιν Ἀχαιοὶ] ἐκλύουσιν, ἀναβάλλονται, δαπανί- ζουσι. S.

267. ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος] εἰκότως ἄρα ᾗκεν ἐπὶ τὴν εὐχὴν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν ἔξοδον ἕτοιμα ἔχων ὁ νέος. Q.S.

270. Τηλέμαχε] προτρεπτικῶς, ὡς περὶ τὴν ἐκκλησίαν ἐμφρόνως διατεθειμένου· οὐδὲ ὕστερον κακὸς ἔσῃ, εἰ Ὀδυσσέως παῖς τυγχάνεις καὶ τῆς πατρῴας σπορᾶς ἔχεις τι σύμβολον. Q.V.

271. εἰ δή τοι σοῦ πατρὸς ἐνέστακται] ὁ στίχος καὶ τοῖς ἑπομέ- νοις καὶ τοῖς ἡγουμένοις δύναται συνάπτεσθαι. Μ.S. εἰ δή τοι] εἰ δὲ ἡ σὴ ψυχὴ δέδεκταί τι τῆς ἐκείνου προθυμίας δίκην σταλαγμοῦ· μέγας γὰρ ἦν ἐκεῖνος εἰπεῖν τε καὶ πρᾶξαι· τάχα καὶ τὴν προκειμένην ὁδὸν οὐχὶ ματαίως πορεύσῃ. τὸ “οἷος ἐκεῖνος” κατὰ ἀναφώνησιν εἴρηται εἰς ἔπαινον τοῦ Ὀδυσσέως τοῦ πατρὸς Τηλεμάχου. Β.Ε.Q.

1. βραχὺ] βραχέως Q. τὸν μ. ἢ βαθόν. ἢ διὰ—πλέουσιν. ἢ ὅτι τὰ ἐξῆς συνάψομεν] Id est τὸ ἐπὶ ἀέρι ὁ. ἡ θ. τὴν χ. S. θινί τοῖς ἐξῆς συνάψομεν, ut monet 8. μέλανα] δίκην ἀέρος addit V. Friedlænder., qui de scholio hoc, cum Eustathio. quod Nicanoris esse videtur, dixit ἢ utrumque et καὶ om. Β.Ε.Q. Ρ. 106. Libri τὰ ἐξῆς συνάπτομεν. 9. ἢ ἐπεὶ] ἢ om. Β.Ε.Q. εὶ δὲ διὰ τοῦ α] ἐὰν δὲ διὰ τοῦ ὰ Η. Ι Ι. τὴν χροιάν post ὁμοία Β.Ε.Q. ἐὰν δὲ αἰτιατικὴ (-ὴν R) Q.R. In Η. 16—20. προτρεπτικῶς—σύμβολον] annotatum ἐπὶθινί καὶἐπὶ θῖνα διχῶς. οὐδὲ ὕστερον κακὸς ἔσῃ· οὐδὲ ὅμοιος τῷ 2. γράφειν Ἀρίσταρχον] γρ΄ ἀρἱστα πατρὶ παῖς τυγχάνων καὶ τῆς πατρῴας Μ. γράφει ἀρίσταρχος S. σπορᾶς ἔχεις τί σύμβολον· τὸ οὐδὲ ὄπι- 3. δὲ om. Q. θεν προτρεπτικῶς, ὡς περὶ τὴν ἐκκλησίαν 8—11. μέλανα—χροιάν] ἡ θά- ἐμφρόνως διατιθεμένου. S. λασσα γὰρ ἀέρι παρεικάζεται, ὅθεν καὶ 22. σταλαγμοῦ Buttm. pro στη- θιὰ λογίζεται (?), ἤγουν ἀεροειδής· ἐπεὶ ναγμοῦ. μόνον ἀέρα ὁρῶσιν οἱ πλέοντες. Ἄλλως. τάχα Buttm. pro τάχιστα.

273. ἁλίη] ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀχρήστων καὶ ῥιπτομένων εἰς τὴν θάλασσαν. S.

275. οὔ σέ τʼ ἔπειτα] γρ. οὐ σέ γʼ ἔπειτα, χωρὶς τοῦ τέ. Η.Μ.

276. παῦροι γάρ τοι παῖδες] τὸ αἴτιον τοῦ διστασμοῦ. V.

278. οὐδʼ ἀνοήμων] ἐπὶ τὸ ἀνοήμων ὑποστικτέον, ἐπὶ δὲ τὸ προλέ- λοιπεν ἢ ὑποστικτέον ἢ στικτέον. Q.

279. μῆτις Ὀδυσσῆος] τὰ μὲν περὶ τοὺς λόγους εὐδοκίμως πέ- πρακται τῷ Τηλεμάχῳ. ἐπαινοῦσα τὸν Ὀδυσσέα λεληθότως τὸν νεανίαν ἐπὶ τὰ ἔργα προτρέπεται. Η.Q.S.

281. τῷ] γρ. καὶ τώ, μετὰ ὀξείας. Η.

282. οὔτι νοήμονες οὐδὲ δίκαιοι] συνετοὶ, προνοητικοί. ἄκρως δογματίζει Ὅμηρος ὅτι ὁ ἄδικος καὶ ἀσύνετος. Ε.Η.V.

287. στελέω] ἐκπλεῦσαι ἑτοιμάσω, εἰς πλοῦν εὐτρεπίσω. Η.

289. ὅπλισσόν τʼ ἤϊα] ἐν μὲν τῇ συνηθείᾳ ἐφόδια τὰ πρὸς τροφὴν ἐπιτήδεια ἀπὸ τῆς ὁδοῦ λέγεται, παρὰ δὲ Ὁμήρῳ ἤϊα τὰ ἐφόδια οἰκείως ἀπὸ τοῦ ἰέναι εἴρηται. ὅταν δὲ λέγῃ “θώων παρδαλίων τε λύκων τʼ ἤϊα πέλονται” (Il. ν, 103.), καταχρώμενος λέγει ἀντὶ τοῦ ἑλώρια. Ε.Η.Ρ.Q.

Ἄλλως. τὰ εἰς τὸ ἰέναι ἐπιτήδεια ἤτοι ἐφόδια, ἰήϊα, καὶ ἀπο- βολῇ τοῦ πρώτου ι, ἤϊα. Ε.Q. νῦν τὰ ἐφόδια, παρὰ τὸ ἰέναι. ση- μαίνει δὲ ἡ λέξις καὶ τὰ ἄχυρα, ἀπὸ τοῦ κινεῖσθαι τῷ ἀνέμῳ, “ἠΐων θημῶνα τινάξῃ” (Od. ε, 368.)· καὶ τὸ ἐπορευόμην “ἤϊα πολλὰ θεοὺς γουνούμενος” (Od. δ, 433.)· καὶ τὰ ἄλευρα “ἐν δὲ καὶ ἤϊα κωρύκῳ” (Od. ε, 266.). Ε.Η.Μ.Ρ.Q.S. στικτέον δὲ μετὰ τὸ ἤϊα, μετὰ δὲ τὸ πάντα βραχὺ διασταλτέον, καὶ μετὰ τὸ ἀμφιφο- ρεῦσιν. Μ.Q.S.

ἤϊα] ἀπὸ τοῦ ἀΐσσειν δύναμαι. οἱ γὰρ ἐσθίοντες καὶ πορεύεσθαι δύνανται. S.

3. ὔ σε τ᾿ Μ. in textu. οὔ σʼ ἐγʼ 12. δογματίζει ῞Ομηρος] δόγμα ὁμή- ( sic) Η. in textu. ρου Ε. γρ. οὔ σέ γ᾿] γ᾿ om. Μ. 14. τροφὴν] ὁδὸν Ρ. cum Εustathio. 4. διστασμοῦ] Forma prava pro 18. ἑλώρια] ἐλλώρια Η.Ρ. δισταγμοῦ, de qua dixi in Thesauro. 20. νῦν —ἰέναι addidi ex Μ.S. Annotatio ipsa conficta haud dubie 21. δὲ om. S. ἀπὸ—ἀνέμῳ om. ex verbis Eustathii p. 1445, 6. M.S. 8. ἐπαινοῦσα] ἐπαινοῦσα ἐν ᾧ ἀμ- λέξις] καὶ τὰ ἄλευρα· πολλάκις δὲ φοτέροις Η.S. addunt Ε.Ρ.Q. 10. καὶ τώ] καὶ τὸ τό Η. 22. τινάξῃ] τινάξει Η. 11. ἄκρως addidi ex Η.

290. ἀμφιφορεῦσι] τοῖς Μεγαρικοῖς. ἄλφιτα δὲ τὰ ἄλευρα παρὰ τὸ ἀλφῶ, τὸ ψηλαφῶ. μύελον δὲ, ὡς ἰσχυροποιοῦντα τοὺς ἄνδρας. Ε. πᾶν δίωτον τὸ ἀπὸ δύο μερῶν βασταζόμενον εἶδος κεράμου. S. ἄλφιτα] τὰ ἐκ κριθῶν ἄλευρα καὶ τὰ ἐκ σίτων. S.

291. πυκινοῖσι] τοῖς μὴ ἀπʼ ἀλλήλων ἀραιουμένοις. S.

294. ἐπιόψομαι] Ἀττικὸν λίαν φησὶν ὁ Ἀριστοφάνης τὸ ἐπιόψο- μαι ἀντὶ τοῦ ἐποπτεύσομαι, περιβλέψω. Μ.Q.

297. παρέμιμνεν] ἐχρόνισε, παρέμεινε. S.

298. φίλον τετιημένος ἦτορ] οὐκ ἐσκυθρωπακὼς, ἀλλὰ καὶ φρον- τίζων ὡς ἀποδημεῖν μέλλων. Ε.S.

300. ἀνιεμένους, δασέως ἀπὸ τοῦ ἵημι. σημαίνει δὲ ἐκδέροντας, γυμνοῦντας· “κόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρῃφι δὲ μαζὸν ἀνέσχε” (Il. χ. 80.). παρατηρητέον δὲ διόλου ὅτι οὔτε σπένδοντας οὔτε εὐχομένους θεοῖς πεποίηκεν αὐτοὺς, ὁπότε οὐδὲ ὁ συβώτης παρῆκε τὸ πρὸς τοὺς θεοὺς εὐσεβές. τὸ δὲ ἀνιεμένους ἐκ τῶν κάτω μερῶν ἐπὶ τὰ ἄνω ἕλκοντας καὶ ἐκδέροντας κάτωθεν ἀρξαμένους. Ε.R.

ἀνασχίζοντας ἢ ἀνατείνοντας ἐκ τῶν κάτω μερῶν, ἔπειτα ἀνέλκον- τας καὶ ἐκδέροντας κάτω ἀρξαμένους· ἢ διὰ πυρὸς ἱερωμένους. Β.

ἀνιεμένους δασέως, ἀπὸ τοῦ ἵημι. Q.

σιάλους] λιπαροὺς καὶ εὐτραφεῖς χοίρους. σίαλος γὰρ ὁ σεσι- τισμένος χοῖρος. Β.

302. ἔν τʼ ἄρα] μεγάλην ὕβριν ἐμφαίνει τὸ δεξιοῦσθαι ἐπὶ κατα- γέλωτι. Μ.S.

304. ἐν στήθεσσι] τὸ ἀπενεγκεῖν αὐτὸν αὐτοὺς εἰς δημηγορίαν αἰνίττεται. S.

305. ἀλλὰ μάλʼ ἐσθιέμεν] ἄκρως ἀπομιμεῖται φωνὰς ἀσώτου μει- ρακίου. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα πάντα ἀπορρῖψαι τῆς ψυχῆς παρακελεύεται, 1. τοῖς Μεγαρικοῖς] Sic recentiores 11. δασέως ἀπὸ τοῦ ἵημι. σημαίνει glossatores interpretari solent vo- δὲ om. Ε. cabulum ἀμφορεύς, velut apud Ari- 13 παρατηρητέον-] Conf. schol. stopb. Pl. S08. ubi videnda Hem- υ, 250. sterh. annotatio. διόλου om. Ε. 6. ἐποπτεύσομαι] ἐποπτεύσω Nauck. εὐχομένους R. et Eustath. p. 1446, Aristoph. p. 23. 36. εὐωχουμένους Ε. De impietate 9. ὐκ ἐσκυθρωπακὺς om. S. procorum vid. schol. υ, 250. καὶ et ὡς addidi ex S. 19. δασέως] Conf. schol. ad 185. 10. ἀποδημεῖν] ἐνδημεῖν S. 26. ἀπομιμεῖται] μεμίμηται Η. μόνῃ δὲ τῇ γαστρὶ σχολάσαι. τοιαῦτα δὲ τὰ τῶν παροίνων ῥήματα. Ε.Η.Q.

ἐσθιέμεν] ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ. Β.Μ.S.

307. ἐξαίτους] ἐξαιρέτους, ἐκ τοῦ αἱρῶ τὸ βούλομαι καὶ προκρίνω. Β. τουτέστιν ἔξω τῆς αἰτίας· ἤτοι ἐπιθυμητοὺς, σὓς ἐξῄτησας. Q.

310. ὑπερφιάλοισι] ἔθος ἦν τοῖς παλαιοῖς ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ μὲν φιάλου ἢ ποτηρίου πίνειν ἐν συμποσίῳ τοὺς πάντας. τοὺς δὲ ἀναι- σχύντως καὶ ἀπαιδεύτως ἐν τῇ φιάλῃ προσκαθημένους ὑπερφιάλους ὠνόμαζον. S.

311. δαίνυσθαι] ἔθος ἦν τοῖς παλαιοῖς, ἐπεὶ μετὰ τῶν φίλων ἔφαγον, μὴ ἀδικεῖν αὐτοὺς, οἱ δὲ τοὐναντίον εἰργάσαντο. S.

ἀκέοντα] οὕτω γράφει Ῥιανός. γράφεται δὲ καὶ ἀέκοντα. Μ.

313. ἐγὼ δʼ ἔτι νήπιος ἦα] τοῦτο σημειοῦται Ἀριστοφάνης, ὅτι ἱκανὰ ἔτη ἐγεγόνει ἀφ’ οὗ οἱ μνηστῆρες συνήχθησαν. τοῦτο δὲ πρὸς τὸ ἐν τῇ Νεκυίᾳ (λ, 116.), ὅτι δεῖ εἶναι “οἵ τοι βίοτον κατέδοιεν,” οὐ “κατέδουσιν.” Ε.Η.Μ.Q.R.S.

314. νῦν δʼ ὅτε] τὸ ἑξῆς, νῦν δʼ ὅτε δὴ μέγας εἰμὶ, πειρήσω ὥς κʼ ὔμμι. Β.S.

315. πυνθάνομαι] ἀντιστροφή ἐστιν ἀντὶ τοῦ πυνθανόμενος ἀκούω. Β.

ὁ μὲν θυμὸς ἀπὸ τοῦ θύειν, ὁ δὲ χόλος ἀπὸ τῆς χολῆς. θυμὸς δὲ καὶ χόλος, λαβὼν τὴν ἐπὶ τὸ δρᾶσαι κακὸν ἀγανάκτησιν, χώεσθαι λέγεται, ὡς τὸ “σὺ δʼ ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξεις χωόμενος” (Il. α, 243.), ἤγουν ἀμυχὰς ποιήσεις σπαράσσων τὴν ψυχήν· καὶ “ χωόμενος δʼ 3. τοῦ om. S. Ἀριστοφάνης] Dubium non est 5. ἐξῄτησας Buttm. pro ἐζῄτησας. quin pro Ἀριστοφάνης hic et fortasse 7. φιάλου] Scribendum φιαλίου, alibi Ἀρίσταρχος sit reponendum. aut, quod probabilius, τῆς αὐτῆς φιά- Nam tujus σημεῖα, non Aristopha- nis, in Homero sola a grammaticis 12. ἀκέοντα] Sic M. in textu. Ex cognoscebantur. COBET. quo sequitur quod in scholio scrip- 14. τοῦτο δὲ—κατέδουσιν om. E. tum est γράφεται δὲ καὶ ἀκέοντα mu- Q.R. tandum esse in γράφεται δὲ καὶ πρὸς] καὶ M.S. ἀέκοντα, ut ego feci cum Cobeto. 15. εἶναι H., si recte legit Cra- Eadem in H. annotatio esse vide- merus. εἰδέναι M.S., quod in γρά- tur, de quo sic refert Porsonus φειν mutabat Cobetus. “ἀκέοντα ῥιανὸς γρ. ἀέκοντα, sed ἀκέ- οἵ τοι] ἤτοι M.S. ἤτε H. οντα citaturetiam in scholiis(320.)” 17. ὥς κʼ ὔμμι om. Β. ὥςχʼ ὕμμι S. 13. ἐγὼ δ᾿ ἔτι νήπιος ἦα] Hoc lem- 19. ἀντὶ τοῦ π. (π. om. B.) ἀ.] ma est in M.S., in ceteris ὡς τὸ Hoc etiam in V. πάροιθεν. 21.Seholion Porphyrii. COBET. ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο” (Il. α. 380.). δηλοῖ δὲ τὸ οὐχ ἁπλῶς ὀργιζό- μενος, ἀλλὰ μετὰ ἀγανακτήσεως ἀμυντικῆς· διὸ καὶ καταρᾶται καὶ κατὰ τοῦτο ἀμύνεται. καὶ “ χωόμενος κατὰ θυμὸν ἐϋζώνοιο γυναι- κὸς” (Il. α, 429.) Ἀχιλλεὺς τῇ ὀργῇ δηλοῦσθαι ποιεῖ τὴν τιμωρη- τικὴν διαγανάκτησιν· ἐπιβουλεύει γοῦν διὰ τῆς μητρὸς τοῖς Ἕλ- λησι. ταυτὸν οὖν ἐστι θυμὸς καὶ χόλος· μῆνις δὲ καὶ μένος ὀργὴ ἐναπόθετος καὶ ἔμμονος· ζαφελὴς οὖν χόλος ἡ μῆνις, ζαφελὲς γὰρ τὸ ἀναφαίρετον. ὅτι δὲ τὸ μένος σθένος “πάντως οἷον ἐμόν γε μένος καὶ χεῖρες ἄαπτοι” (Il. θ, 450.), καὶ πρὸς τὸν Δία “εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι σθένος οὐκ ἐπιεικτόν” (Il. θ, 32.). ὡς οὖν παρὰ τὸ σθένος μένος, οὕτω καὶ χόλος μένων μένος καὶ μῆνις. καὶ ὅτι ἐπιτηρητικὸς ὁ κότος εἰς τὸ δρᾶσαί τι πονηρὸν, Ζεὺς γὰρ “αὐτὸς ἐπισσείῃσιν ἐρεμνὴν αἰγίδα πᾶσι τῆς ἀπάτης κοτέων” (Il. δ, 167.), καὶ τὸ “ἔχει κότον ὄφρα τελέσσῃ” (Il. α, 82.). καὶ ἔστιν ἡ μὲν κατὰ κίνησιν πρόσκαιρος ὀργὴ χόλος, θυμός· ἡ δὲ κίνησις μετὰ ἀγανακτήσεως καὶ δραστικῆς ἐνεργείας χώεσθαι λέγεται καὶ σκύζεσθαι. ὥστε ἀπό- θετος μὲν χόλος μένος, καὶ μῆνις δὲ τὸ ἀμύνεσθαι ἐπιτηροῦσα κότον· καὶ ὅπως ὁρμὴ ἐπηρτημένη μετὰ λύπης ὀρέξεως ἡ ὀργὴ, καὶ ὅπως κατὰ αὔξησιν τοῦ θυμοῦ γίνεται. ὅπερ οὖν τὸ ἄχθεται πρὸς τὸ ἄχνυ- ται ἔχει περιττεῦον τῇ ἀγανακτήσει, τοῦτο καὶ τὸ χώεσθαι πρὸς τὸ χολοῦσθαι. Ε.

316. κακὰς ἐπὶ κῆρας] οὐκ ἀνέχεται τωθαζόμενος, ἀλλʼ εἰς ἄπειρον ὀργὴν ἦλθεν, ὥστε καὶ γυμνοῦν τὴν ἐπιβουλήν. Ε.S.

318. ἁλίη] θαλασσία, ἢ ματαία· οὕτω γάρ ἐστι καὶ βέλτιον. Η.

319. ἔμπορος] ἀντὶ ναυκλήρου διʼ ὑμᾶς ἐπιβάτης ἐσόμενος τοὺς 6. οὖν] γοῦν Ε. ἅπειρον ὀργῆς] ἄπειρον ὀργῆς τόσου- 13. τῆς] τῆσδʼ vulgo. τον S. 14. κατὰ κίνησιν Buttm. pro κατα- 23. γυμνοῦν] γυμνοῦναι (sic) S. κἱνησις. 25. Εx scholiis de voc. ἔμπορος 15. ἀ. καὶ, Buttm. Aberat καί. hæc sunt excerpta in S., τὸ ἐξῆς 16. ἀπόθετος—κότον] F. ἀπόθετος εἰμὶ μὲν ἔμπορος, ὅ ἐστιν ἐπιβάτης ἐπὶ μὲν χόος, μένος καὶ μῆνις· μῆνις δὲ τὸ νεὼς ἀλλοτρίας, μὴ ἔχων ἐμὴν ναῦν. ἔμ- ἀμύνεσθσι ἐπιτηροῦσα, κότος. Sed se- πορος ἤγουν ἐπιβάτης ἐπὶ νηὸς ἀλλοτρίας· quentia quoque laborant; in quibus μετὰ ναυκλήρου φησὶ καὶ ὑμᾶς ἐπιβάτης tamen μετὰ λύπης ἀρέξεως est idem ἐσόμενος τοὺς καταναλωκότας μου τὸν quod μετὰ ὀρέξευς τοῦ λυπεἵν. BUTTM. πλοῦτον, διὰ τὰ ἄνω οὐχ ἅλις ὡς τὸ 22. Exciderunt quæ de versibus πάροιθεν ἐκείρετε πολλά· ἔμπορον δὲ τὸν 316, 317. ἠθετημένοις hoc loco dicta ἐπʼ ἀλλοτρίας νηὸς πλέοντα ἐπιβάτην, ὡς fuisse apparet ex scholio v. 325. καὶ ἀλλαχοῦ, “ἔμπορος εἰλήλουθας νηὸς κατηναλωκότας μου τὸν πλοῦτον· διὰ τὰ ἄνω (312.), “ἢ οὐχ ἅλις ὡς τὸ πάροιθεν ἐκείρετε πολλά.” Ε.Q.R. Ἄλλως. ἀλλοτρίας νηὸς ἐπιβάτης μὴ ἔχων ἰδίαν ναῦν, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ “ἔμπορος εἰλήλου- θας νηὸς ἐπʼ ἀλλοτρίας” (Od. ω, 300.). οὐ γὰρ κατὰ συνήθειαν τέτακται παρʼ Ὁμήρῳ, ἀλλʼ ἐπὶ τῶν ἐπʼ ἀλλοτρίας νηὸς παρόντων, οὕσπερ συνήθως ἐπιβάτας νῦν λέγομεν. ὅπερ γὰρ παρὰ τῷ ποιητῇ τῶν ἐπὶ τοῖς ἅρμασιν οἱ μὲν μαχόμενοι παραβάται, οἱ δὲ τὰς ἡνίας ἔχοντες ἡνίοχοι, τοῦτο ἐπὶ τῶν ἐν τριήρεσιν οἱ ἐπιβάται καὶ ἐπίκωποι παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. ἐπίκωποι δὲ οἱ τὰς κώπας ἔχοντες καὶ τὰ πη- δάια. Ε. Ἄλλως. οὐ μέντοι ὁ ἔμπορος ἀπὸ τοῦ πορίζειν πεποίηται παρʼ Ὁμήρῳ, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ πόρου, τουτέστι τῆς πορείας. τὸν δὲ πόρον κυρίως ἐπὶ τοῦ ὕδατος τάττει, ὡς τὸ “πόρους ἁλὸς ἐξερεείνων” (Od. μ, 259.), καὶ τὸ “Θρύον Ἀλφειοῖο πόρον” (Il. β, 592.). καὶ τὸ “ἀλλʼ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖσ” (Il. ξ, 433.), τὴν διʼ ὑγροῦ διάβασιν. ὡς οὖν τὸ μὴ ἐν ἰδίῳ οἴκῳ γαμεῖν, ἀλλʼ ἐν ἀλλο- τρίῳ ἐγγαμεῖν λέγουσιν, οὕτως τὸ ἐπʼ ἀλλοτρίας νεὰὼς τὸν πλοῦν ποι- εῖσθαι ἐμπορεύεσθαι. καλεῖται δὲ ἔμπορος ὁ τοιοῦτος. E.H.Q.R. ἔμπορος, οὐ γὰρ νηὸς ἐπήβολος] τὸ ἑξῆς· εἶμι μὲν ἔμπορος, ὅ ἐστιν ἐπιβάτης, ἐπὶ νηὸς ἀλλοτρίας, ἀντὶ ναυκλήρου, φησὶ, διʼ ὑμᾶς ἐπιβάτης ἐσόμενος. ἐπήβολος δὲ σημαίνει, ὥς φησιν ὁ Πορφύριος. ἐπιτυχῆ καὶ ἐγκρατῆ καὶ δεσπότην ἀπὸ τοῦ βάλλειν, ὅ ἐστι τοῦ σκο- ποῦ τυγχάνειν· ἔμπορος δὲ τὸν ἐπʼ ἀλλοτρίας νεὼς πλέοντα ἐπιβάτην, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ “ἔμπορος εἰλήλουθας νηὸς ἐπʼ ἀλλοτρίας.” Β. Q.

ἐπʼ ἀλλοτρίας” ἄλλως. ὡς τὸ μὴ ἐν ἰδίῳ 1. μου R.S. μὲν E.Q. οἴκῳ γαμεῖν, ἀλλʼ ἐν ἀλλοτρίῳ ἐγγαμεῖν δοὰ, R.S. διὸ E.Q. ἐστιν, οὕτως καὶ τὸ ἐπʼ ἀλλοτρίας νηὸς 10. οὐ μέντοι ὁ ἔμπορος Η.R. ὁ μέν- τὸν πλοῦν ποιεῖσθαι καὶ ἐμπορεύεσθαι, τοι ἔμπορος οὐκ Ε.Q. τοιοῦτος ἔμπορος· “ἐπήβολος” δὲ ἐπι- 12. τάττει] λέγει R. omissis prox- τυγχάνων τοῦ σκοποῦ. Et in H., ἐπι- imis ὡς τὸ —καὶ τό. βάτης ἐπὶ νεὼς ἀλλοτρίας. ἔμπορος τὸν 13. Θρόον] θοὸν E. θεῖον Q.R. ἐπʼ ἀλλοτρίας νεὼς πλέοντα ἐπιβάτην οὕ- καὶ τὸ “ἀλλʼ] τὸ om. R. τως εἴρηκεν—εἰλήλουθας ἀντὶ ναυκλήρου 14. τὴν διʼ ὑγροῦ διάβασιν] τὴν διά- διʼ ὑμᾶς ἐπιβάτης ἐσόμενος etc. In R. βάσιν τὴν διὰ τοῦ ὑγροῦ R. scholia ab his verbis incipiunt, ἔμ- 16. ἐγγαμεῖν additum ex H. S., πορον τὸν ἐπʼ ἀλλοτρίας νεὼς πλέοντα om. Maii editio fortasse typothetæ ἐπιβάτην οὕτως εἴρηκεν, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ, culpa. ἀλλ’ ἐν ἀλλοτρίῳ ἐγγαμεῖν om. ἔμπορος εἰλήλουθας νηὸς ἐπʼ ἀλλοτρίας: R. —Tum sequuntur ἀντὶ τοῦ ναυκλήρου 17. καὶ ante ἐμπορεύεσθαι lectum —ἐκείρετε πολλά· οὐ μέντοι ὁ ἔμπορος— post καλεῖπαι posuit Buttm., ego ἔμπορος ὁ τοιοῦτος. delevi, addito quod R. præbuit δὲ Ρ. 108. l. 25. ναυκλήρου—ἐσόμενος] post καλεῖται. τοῦ ναυκλήρου—γενόμενος R.

οὐ γὰρ νηὸς ἐπήβολος] Ἀττικὴν εἶναι τὴν λέξιν φησὶν ὁ Πορφύ- ριος· δηλοῖ δὲ τὸν ἐπιτυχῆ, ἀπὸ τοῦ βάλλειν, τουτέστι τοῦ σκοποῦ τυγχάνειν. ἐξ οὗ καὶ τὸ “σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι” (Il. α, 297.), τουτέστιν ἐπιτυχῶς λάμβανε. καὶ ἡ βουλὴ δὲ οἱονεὶ βολή τις οὖσα· ὅθεν ἔφη “σῇ δʼ ἥλω βουλῇ πόλις Πρίαμοιο ἄνακτος (Od. χ,230.), ὡς εἰ ἔφη τοῖς σοῖς ὅπλοις ἢ τοἵς σοῖς τόξοις ἢ βέλεσιν. ἐκ τούτου λύσεις καὶ τὸ “ἡ δὲ Φερὰς ἐπέβαλλεν ἐπειγομένη Διὸς οὔρῳ” (Od. ο, 297.)· μετῆκται γὰρ ἀπὸ τῶν πόρρω τὴν ἐπιβολὴν ποιουμένων· ἡ ναῦς οὖν ἐπιβολὴν ἐποιεῖτο ὥστε τυχεῖν τῶν Φερῶν. χρῶνται δὲ ταύτῃ τῇ λέξει καὶ οἱ μεθʼ Ὄμηρον. Ἄρχιππος “νῦν δʼ ὡς ἐγενόμην χρη- μάτων ἐπήβολος” ἀντὶ τοῦ ἐπιτυχὴς καὶ κύριος. τί οὖν αἱ λέξεις σημαίνουσι δεδήλωται. Ε.Q.R.

320. τὸ, ὥς νύ που ὔμμιν ἐείσατο κέρδιον εἶναι, σὺν βαρύτητι εἴρηται, λέγοντος τοῦ Τηλεμάχου ὅτι ἐν ἀλλοτρίῃ πλευσοῦμαι νηΐ· οὐ γάρ εἰμι, φησὶν, ἐπιτυχὴς ἰδίας νεὼς οὐδὲ κέκτημαι ἰδίους ἐρέτας· τοῦτο γὰρ ὑμῖν ὠφελιμώτατον εἶναι ἐφάνη, τουτέστι τὸ ἐμὲ μὴ ἔχειν ἰδίαν ναῦν, ἀλλʼ ἔμπορος πλεῖν. ἀναφέρει δὲ εἰς ἐκεῖνο ὅτι εἰς πενίαν αὐτὸν κατέστησαν. προεῖπε γὰρ “ Ἀντίνο᾿, οὔπως ἔστιν ὑπερφιάλοισι μεθ ὑμῖν δαίνυσθαί τʼ ἀκέοντα καὶ εὐφραίνεσθαι ἕκηλον. ἢ οὐχ ἅλις ὡς τὸ πάροιθεν ἐκείρετε πολλὰ καὶ ἐσθλὰ κτήματʼ ἐμὰ μνηστῆρες, ἐγω δʼ ἔτι νήπιος ἦα;” ἔστιν οὖν δυνάμει τὸ νόημα, ἀντὶ τοῦ ναυ- κλήρου διʼ ὑμᾶς ἐπιβάτης γέγονα τοὺς κατηναλωκότας μου τὸν πλοῦ τον. Η.Q.R.

321. σπάσεν] Ἀρίσταρχος, σπάσατο. Η.Q.R.

322. ῥεῖα—] ὁ στίχος οὗτος ἀθετεῖται ὡς περιττός. προηθέτει δὲ καὶ Ἀριστοφάνης. Μ.Q.R.

323. πιθανὸν, ἵνα ἀπιστούντων καὶ κραιπαλώντων λάθῃ ἡ ἔξο- δος. Μ.

1. Πορφύριος] Quæst. Ηomer. καὶ τὸ Ε.Q. cap. 1. ἐπήβολος per εἰδὼς, γιγνώσκων, 10. Ἄρχιππος] Nomen fabulæ, νοήμων. ἐπιτήδειος, ἐπιτιχής explicat Ηλούτῳ, addit Porphyrius. glossator cod. Monac. 51. apud 13. τὸ] τὸ δὲ Η.R. Boeckh. ad Platon. Min. p. 148. 15. ἰδίους] οἰκεάους R. Articulum ὁ ante Il. addidi ex R. 17. ἔμπορος πλεῖν] ἔμπορον ἀποπλεῖνV. 2. τὸν ἐπιτυχῆ—οὶονεὶ] τὸ ἐπιτυχής. 20. πάροιθεν] πρόσθεν R. ἔστι δὴ ἐκ τοῦ βάλλω, τὸ ἐπιτυγχάνω, 22. κατην–] καταν- R. hic et p. ἐξ οὖ καὶ τὸ βουλή, οἱονεὶ R. 109. 6. βέλεσιν. ἐκ τούτου λύσεις καὶ τὸ 25. ὁ στίχος οὖτος om. Q.R. R. βέλεσι λύσιν ἐνταῦθεν καὶ τὲ V. περιττός] περισσός R. in excerptis ex hoc scholio. βέλεσι προηθέτει] Vid. ad α, 185.

οἱ δʼ ἐπελώβευον] ἐφύβριζον· ἀπὸ τοῦ λωβὸς ὁ τοῦ ὠτίου. οἱ γὰρ παλαιοὶ τοὺς λωβοὺς τῶν ὠτίων ἔκοπτον τοῖς ὑπʼ αὐτῶν τιμυρουμένοις εἰς ἀτιμίαν αὐτῶν· ὅθεν καὶ λώβη ἡ βλάβη καὶ λωβεύω τὸ βλάπτω διὰ ὕβρεως. Β.

ἐκερτόμεον] κερτομῶ τὸ ὑβρίζω, ἀπὸ τοῦ τέμνειν τὸ κῆρ. ὁ γὰρ ὑβριζόμενος λυπεῖται. Β.

325. ἦ μάλα Τηλέμαχος] ὁ μὲν πρῶτος περισπᾶται, οἱ δὲ ἑξῆς ἅπαντες ἐγκλίνονται, πλὴν τοῦ δευτέρου, ὃς ὀξύνεται διὰ τὸ τινάς. Μ.

ἦ μάλα] βεβαιωτικὰ ταῦτα τὰ ἔπη τοῦ μὴ εἰρῆσθαι ὑπὸ Τη- λεμάχου τοὺς προηθετημένους στίχους (316. 317.) “πειρήσω ὥς κʼ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω ἠὲ Πύλονδʼ ἐλθὼν ἢ αὐτοῦ τῷδʼ ἐνὶ δή- μῳ.” ἀποροῦντες γὰρ λέγουσιν “ἦ μάλα Τηλέμαχος,” οὐκ ἂν ἀπο- ρήσαντες οἱ προακηκοότες. Ε.Μ.

326. Πύλου ἠμαθόεντος] ἄμαθον ἔχοντος. ἰστέον ὅτι ἄμαθος ἡ ἐν τῷ πεδίῳ κόνις, ψάμαθος δὲ ἡ περὶ θάλασσαν. Β.Ε.

328. ἠὲ καὶ εἰς Εφύρην] τὴν ἐν Θεσπρωτίᾳ, οὐχ, ὡς ἔνιοι, τὴν Κόρινθον· ἐκείνη γὰρ καὶ μετωνομάσθη Κίχυρος. Μ.

334. οὕτω κεν καὶ μᾶλλον ὀφέλλειεν πόνον] οὕτως ἂν ἡμῶν ηὔξη- σε τὸ κατὰ τὴν μνηστείαν ἔργον· ἢ ἐν εἰρωνείᾳ, οὕτως ἡμῖν μείζονα παρέξει κακά· μερισόμεθα γὰρ αὐτοῦ τὰ κτήματα. Μ. σημείωσαι ὅτι πόνον τὴν ἐνέργειαν καὶ κακοπάθειαν λέγει ὁ ποιητὴς, οὐδέποτε δὲ τὴν ἀλγηδόνα. ἢ πόνον τὴν περὶ τὸν γάμον σπουδήν. Μ.Q.

ὀφέλλειεν] γρ. ἐπαυξήσειε. Η.

9. βεβαιωτικὰ Μ. βεβαίωται Ε. COB ΕT. Pars hujus scholii est 10. προηθετημένους (id est supra in Ε., τὸ περὶ τὴν μνηστείαν ἔργον ἠθετημένους) Μ. προτεθειμένους Ε. πόνον λέγει, τὴν ἐνέργειαν καὶ κακοπά- κʼ ὔμμι] χʼ ὕμμι Μ. χʼ ὑμῖν Ε. θείαν· οὐ γάρ ποτε τὴν ἀλγηδόνα. 11. κῆρας Μ. χεῖρας Ε. 23. ἐπαυξήσειε] Satis apparet ex ἠὲ Πύλονδʼ —δήμῳ om. Ε., sola ver- illis quæ apposita sunt ad 40. 105. ba ἤ ἐς πόλον ἐλθὼν (nam sic scriptum 169. in Η. siglam γρ. glossis etiam est) habet Μ. interdum ascriptam esse. P. ha- 12. οὐκ ἂν—προακηκοότες om. Ε. bet γρ. ἐπαυξήσειν. De sigla γρ. 18. οὕτως ἂν—] Post hoc scho- idem observat Porsonus ad schol. lion in Μ. aliud brevius, οὕτως τὸν θ, 434. Causam autem hujus con- αὐτοῦ πόνον ὃν ἔχει αὐξηθήσεται ἡμῖν. fusionis agnosces in eo cujus exem- In Β. εἰς τὸ μερίζεσθαι τὰ κτήματα. plum prostat ad α, 89. Nimirum τοῦτο δὲ ἐν εἰρωνείᾳ φησί· τινὲς δὲ τὴν cum lectiones quoque variantes sæ- περὶ τὸν γάμον σπουδήν. pissime sine sigla γρ. apponerentur, 20. σημείωσαι, usitato compendio alii postea exscriptores, qui addere Cη expressum, habet Μ., om. Ε. solerent omissam, iis etiam subinde “ Est scholion Aristonici, cui re- vocibus addebant quæ pro inter- centiores σημεὶωσαι adjecerunt.” pretamento appositæ essent. BUT.

337. ὡς ἔφαν] γράφεται καὶ φάν. ἔφασαν καὶ ἐν συγκοπῇ ἔφαν καὶ φάν. τὸ δὲ, θάλαμον κατεβήσατο, νόει ἐκ τῆς λέξεως τὸ κοῖ- λον. Ε.

338. ὅθι νητὸς] Ἀριστοφάνης ὅθιννητός γράφει διὰ δύο νν, ὡς τὸ ἐνιμμεγάροισιν (94.)· Ἀρίσταρχος δὲ διʼ ἑνὸς ν. Η.Μ.

340. ἐν δὲ πίθοι οἴνοιο] οὐ γὰρ ἦν τοσαύτη τῶν παλαιῶν περιεργία ὡς ἑκάστῳ τόπον ἀπονέμειν. Ε.Μ.Q.

341. ἄκρητον θεῖον] ἄκρατον, ἀπαραμιγὲς, διὰ τὸ φυλάττεσθαι ἀβλαβὲς καὶ ἀμετάβλητον. Ε.

344. κληισταὶ δʼ ἔπεσαν σανίδες] ἐξ ὕλης τὸ εἶδος. ἡ γὰρ σανὶς ὕλη, ἡ δὲ θύρα τὸ εἶδος. πᾶν γὰρ πρᾶγμα ἐκ τεσσάρων συνίσταται, ἐκ ποιητικοῦ ἢ αἰτίου καὶ ὑλικοῦ, ἐξ εἰδικοῦ καὶ τελικοῦ. Ε.

349. ἀμφιφορεῦσιν] ἀμφιφορεὺς καλεῖται τὸ παρὰ ἰδιώταις λε- γόμενον φλασκίον. Ρ.

350. μετὰ τὸν λαρώτατος] χρηστὸν ἦθος ὑποφαίνει. οὐ γὰρ τὸν κάλλιστον, ἀλλὰ τὸν μετʼ ἐκεῖνον δεύτερον αἰτεῖ, τὸν δὲ προτερεύοντα τῷ πατρὶ φυλάσσει. Μ.Q.V.

οἰκονομικὸν τὸ διανόημα, ὅτι οὐκ εἰς τὴν καθʼ ἡμέραν δαπάνην τῷ αὐτῷ χρῆσθαι προσήκει, ἀλλʼ ἀποκεῖσθαι τὰ τιμιώτερα εἰς ἐξαίρετον χρόνον. Ε.Q.

ὧν] γρ. καὶ μικρὸν, ἵνʼ ᾖ, ἐστὶν ἀπὸ τοῦ ὃν, ὡς τὸ “μετʼ ἀμύμονα Πλείωνα.” Μ.

351. ὀιομένη] ἐν οἰήσει ἔχουσα καὶ δοξάζουσιν ἐλεύσεσθαι τὸν δυστυχῆ. Ε.

355. εἴκοσι δʼ ἔστω μέτρα] εἴκοσι δὲ μοδίους ἀλεύρου ἀπὸ τῆς 4. Hinc liquet, jam olim in duas tioribus scriptoribus collecta vide sectas divisos esse grammaticos, in Thesauro vol. 6. p. 2061. An- quorum alteri in heroici versus cæ- tiquiores scriptores προτερεῖν dixe- sura semper liquidas duplicaverint, runt. alteri non. PORSON. 17. τῷ addidi ex Μ. γράφει διὰ δύν νν om. Η. 21. ὧν] ὧν σὺ φυλάσσεις in libris 5. ἐνιμμεγάροισιν] ἐνί (sine accen- quibusdam pro ὃν σὺ φ. scriptum tu) μεγάροισιν Μ. ἐνὶ μεγάροισιν Η. fuisse novimus ex Η. in quo ὧν 6. περιεργία] ἐργασία Μ. supra ὃν scriptum est. 12. ἢ addidit Buttm. ἵνʼ ἦ5, ἐστὶν ἀπὸ τοῦ ὃν] ἵνʼ ἐστὶν 14. φλασκίον] Vide exempla ab ἀπὸ τοῦτον Μ. Sic τοῦ ἀφʼ οὗ p. Ducangio allata s. h. v. p. 1683. 101, 7. 16. αὐτεῖ] καλεῖ Q. 25. μοδίους Buttm. μοδ. Ρ. μόδια προτερεύοντα Μ. πρωτεύοντα Q.V. Q. Verbi προτερεύειν exempla e recen- μυληφάτου ἀκτῆς οὕτω καλουμένης ἀλεύρου. Ρ.Q. λέγεται δὲ ἀκτὴ τὸ λεπτότατον τοῦ ἀλεύρου. Q.

μυληφάτου] ἀλεύρου καθαροῦ ἀληλεσμένου ἀπὸ μύλης. Μ. τοῦ ἐν τῷ μύλῳ πεφαμένου, ὅ ἐστι κεκομμένου. λέγει δὲ τοῦ ἀλφίτου ἐπιθετικῶς. Β.Ε.

ἀλφίτου] ἄλφιτον λέγεται τὸ παχὺ ἄλευρον παρὰ τὸ ἀλφαίνειν· ἡ πρῶτον εὑρεθεῖσα τροφή· κατὰ περίφρασιν τοῦ ἀλφίτου ἐπικατασ- σομένου τῆς κριθῆς. Η.

358. κοίτου] οἱ κοῖτοι τὰ στρώματα, ὁ κοῖτος δὲ ἡ κοίμησις. Ε.

359. ὅτι οὐδὲ ἐνταῦθα μνήμη τίς ἐστι τῆς Κρήτης. Η.Μ.S.

360. νόστον πευσόμενος] περὶ τῆς ὑποστροφῆς ἐρωτήσων. S.

361. κώκυσεν] ὠλόλυξε, θρηνητικῶς ἐβόησε. S.

κώκυσεν δὲ φίλη τροφὸς] ἤτοι θρηνητικῶς ἀνεβόησεν. οἰκεῖον δὲ ἐστι τοῦτο γυναικὶ καὶ Τηλεμάχου τροφῷ καὶ ἐξαιρέτως εὐνοϊκῇ. Ε.

εἰκότως ἄρα ἀπολοφύρεται ἐν τούτῳ ὁρῶσα πᾶσαν τὴν τοῦ οἴκου διαδοχήν. Q.

362. καί ῥʼ ὀλοφυρομένη] καὶ πρὸς αὐτὸν ἀποκλαιομένη, ὀδυρο- μένη. S.

363. τίπτε δέ σοι] τίνος ἕνεκεν ἔπλετο, παρεγένετο. S.

365. μοῦνος ἐὼν ἀγαπητὸς] μονογενὴς ὢν καὶ ἀγαπώμενος. S.

366. ἀλλογνώστῳ ἐνὶ δήμῳ] ἐν τῷ ὑπὸ ἄλλων καὶ οὐχ ὑφʼ ἡμῶν γινωσκομένῳ πλήθει. S. ἀλλοδαπῶν, ἢ πολεμίων καὶ ἐχθρῶν, ἢ τῶν ἄλλοις καὶ οὐχ ἡμῖν γινωσκομένων. S. ἢ τῷ ἄλλα γινώσκοντι ἔθνη, ἢ τῷ μὴ γινωσκομένῳ ἡμῖν, ἢ τῷ τοῖς ἄλλοις γινωσκομένῳ. Ε.

367. οἱ δέ τοι αὐτίκʼ ἰόντι] ἀναφώνησις. τοῦτο γὰρ καὶ γέγονε. V. οὗτοί σοι εὐθέως πορευθέντι. S.

κακὰ φράσσονται ὀπίσσω] χαλεπὰ βουλεύσονται ἐν ὑστέρῳ. S.

368. ὥς κε δόλῳ] ὅπως δολίως διαφθαρείης. S.

ὥς κε δόλῳ φθείης] γράφεται καὶ διὰ τοῦ ι φθίῃς. Q. φθείης, ἀπὸ τοῦ φθαρείης κατὰ συγκοπήν. Β.

369. ἀλλὰ μένʼ αὖθι] τὸ αὐτὸ νόημα καὶ πρὸς τοῦ Ἀντινόου ἐλέχθη, δυσμενῶς μέντοι. V.

370. πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον] ἐπὶ τὴν θάλασσαν τὴν ἄκαρπον, ἀκατα- 4. πεφαμένου] πεφονευμένου Ε. p. 1450, 62. 10. οὐδὲ ἐνταῦθα] Respicit schol. 25. ἀναφώνησις] Conf. ad β, 20 ad ea quæ dicta sunt ad α, 93. η, 270. BUTTM. 21. ἀλλογνώστῳ] Conf. Eustath. 29. φθίῃς] φθείης Q. πόνητον ὑπομένειν πλανᾶσθαι. S. ἢ τὸν ἀκαταπόνητον, ἢ τὸν ἄκαρ- πον, τὸν μὴ ἔχοντα τρύγα ἤτοι καρπόν. τὸν πολλὴν τρύγα ἤτοι πολ- λοὺς καρποὺς ἔχοντα, ἵνα σημαίνῃ τὸ α ἐπίτασιν. Ε.

οὐδʼ ἀλάλησθαι] προπαροξυτόνως· δηλοῖ γὰρ τὸ πλανᾶσθαι. M.S.

373. ἀλλʼ ὄμοσον] ὀμόσαι μὲν τὸ ὀνομάσαι θεὸν. τελευτῆσαι δὲ τὸν ὅρκον τὸ ἐπαγαγεῖν τὸ πρᾶγμα περὶ οὗ ὁ ὅρκος γίνεται. Ε.P.Q.S. ἀλλʼ ὄμοσόν μοι μὴ πρότερον τῇ προσφιλεῖ μου μητρὶ ἐξείπῃς. S.

μυθήσασθαι] γρ. διὰ τοῦ ε, μυθήσεσθαι. Η.

375. ἀφορμηθέντος] ἐξελθόντος, ἐκπορευθέντος. S.

376. ἰάπτῃ] διαφθείρῃ, καταδαπανᾷ, παρὰ τὸν ἰόν· ὅθεν καὶ τὸ “ Ἄϊδι προΐαψεν.” P.S.V.

378. ὄμοσέν τε] ὀμόσαι μὲν τὸ εἰπεῖν θεῖόν τι ὄνομα, οἷον νὴ τὸν Ἑρμῆν, μὰ τὰς Ἐλευσινίας θεὰς, τελευτῆσαι δὲ τὸν ὅρκον, τὸ ἀπο- δοῦναι τὸν ἔνορκον λόγον, οἷον ποιήσω τόδε, ἢ οὐ ποιήσω. V.

379. αὐτίκʼ ἔπειτα] εὐθέως μετὰ ταῦτα. S.

ἀμφιφορεῦσι] ἐν τοῖς κεραμίοις. S.

ἄφυσσεν] ἐπήντλησεν. S.

380. ἐν δέ οἱ ἄλφιτʼ] ἐπέλαβε δὲ καὶ τὰ ἄλευρα τοῖς καλῶς ἐρραμ- μένοις θυλάκοις. S.

ἄλφιτα χεῦεν] τὸ χέειν οὐ μόνον ἐπὶ τῶν ὑγρῶν λέγεται, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν μαλακῶν. Ε.

381. ἐς δώματʼ ἰὼν] ἰστέον ὅτι δῶμα Ὄμηρος οὐ πάντοτε τὴν ὅλην οἰκίαν λέγει, ἀλλʼ ἔστιν ὅτε καὶ τὸ ἐνδότερον αὐτῆς μέρος. S.

382. ἔνθʼ αὖτʼ ἄλλʼ ἐνόησε] τότε δὴ ἕτερα ἐβουλεύσατο. S.

383. κατὰ πτόλιν ᾤχετο πάντη] ἐπορεύθη πανταχοῦ ὅσα ἂν εἶπεν ἐκεῖνος. S.

385. ἀγέρεσθαι ἀνώγει] ἐνδεία τοῦ ἀγείρεσθαι. Η. συναθροίζε- σθαι παρακελεύει. S.

386. Φρονίοιο Νοήμονα] πεποίηκεν πλαστὰ ὀνόματα. S.

387. ὑπέδεκτο] ὑπέσχετο. S.

388. δύσετό τʼ ἠέλιος] εἴωθεν ὁ ποιητὴς τοὺς μέλλοντας πολλάκις εἰς ἐνεστῶτας μετάγειν. ἔστιν οὖν τὸ ἐδύσετο παρατατικὸν ἀπὸ ἐνε- στῶτος τοῦ δύσω. Ε.Μ.Q.S.

4. προπαροξυτόνως] Conf. Eustath. νίζει Ρ. 8. γρ. addidi. 10. διαφθείρῃ] διαφθείρει S. ἀφα- καταδαπανᾷ om. P. V. 31. τοὺς μέλλοντας addiddi ex M.S.

σκιόωντο] ἐσκιάζοντο, σκιὰν ἐποιοῦντο, ὑπεσκιάζοντο, ἢ αἱ ὁδοὶ ἐσκοτίζοντο. S. τὸ σκιόωντο δὲ, σκιὰς ἐποίουν, ἀπὸ τοῦ τὸν ἥλιον εἶναι πρὸς δύσιν. E.Q.

ἀγυιαί] τὰ ἄμφοδα, αἱ ὁδοί. στενωποὺς Ἀθηναῖοι, ἀγυιὰς Ἀρ- γεῖοι καλοῦσιν. MS. Barnes.

389. πάντα δʼ ἐν αὐτῇ] πάντα ἀσφαλῶς· τὸ μὲν γὰρ λαθεῖν δυνά- μενον καὶ μεθʼ ἡμέραν πέπρακται, τε ἔντευξις ἡ πρὸς τοὺς πλευσο- μένους καὶ ἡ πρὸς τὸν τὴν ναῦν παρέξοντα, τὰ δὲ τῆς καθολικῆς τοῦ σκότους ἐπεληλυθότος. E.Q.S.

390. εὔσελμοι φορέουσιν] αἱ εὔζυγοι, αἱ εὐτάβλωτοι, αἱ εὐκάθε- δροι. Ε. εὐσανίδωτοι. λέγει δὲ ἐπιθετικῶς τὰς ναῦς· σέλματα γὰρ τὰ τῶν νηῶν σανιδώματα. Ε.Η.S.

εἴρυσε] καθείλκυσε. S.

ὄπλ’ ἐτίθει] τὰ χρειώδη σχοινία ἀπετίθει. S.

391. στῆσε δʼ ἐπʼ ἐσχατιῇ] ἔστησε δὲ αὐτὴν τῷ τελευταίῳ μέρει περὶ δὲ αὐτὴν οἱ συμπλέοντες ἢ καὶ οἱ συνναῦται. S.

392. ἀθρόοι] γρ. αὐτήν. Η.

ἀθρόοι ἠγερέθοντο] ὁμοῦ ἐν τῷ αὐτῷ συνηθροίζοντο· ἡ θεὸς γὰρ παρώρμα τούτων ἕκαστον. S.

396. πλάζε] πλανᾶσθαι ἢ παραφρονεῖν ἐποίει. Η.

χειρῶν δʼ ἔκβαλλε κύκελλα] ἀδυνατουσῶν διὰ τὸν ὕπνον. V. εἰκό- τως. πολὺν γὰρ ἔπινον χρόνον ἐξ ὅτου τὴν ἐκκλησίαν διέλυσαν. Ε.Q.

397. οἱ δʼ εὕδειν ὤρνυντο] δεῖ νοεῖν ὅτι οἱ ξένοι τῶν μνηστήρων παρὰ φίλοις ἐκάθευδον. οὐ γὰρ ἐθάρρουν παρὰ τῶν Ἰθακησίων μνη- στήρων ἐν τῷ οἴκῳ Ὀδυσσέως καθεύδειν. οὕτως γὰρ αὐτῶν καὶ ἡ ἀπώλεια ἐγνώσθη. Ε.Ρ.Q.R.

401. Μέντορι εἰδομένη] ἐπεὶ τοῖς ἔμπροσθεν ὁμοιωθεῖσα τῷ Τη- λεμάχῳ ἡ θεὸς κατὰ πόλιν ᾤχετο πάντη, εὐλόγως νῦν μεταβάλλε- ται. Q.

4. στενωποὺς Buttm. pro στενόχους. σκιόωντο δέ. Hesych. στενωπός· ἡ ἀγυιὰ καὶ πλα- 17. γρ. αὐτήν] Videtur glossema τεῖα καὶ ἄμφοδος. Suidas, ἀγυιάν· esse ad περί adscriptum v. 391. τὸν στενωπὸν Ξενοφῶν. 24. δεῖ νοεῖν—καθεύδειν] ὅτι οὐκ ἐν 6. πάντα ἀσφαλῶς] πάντα δὲ ἀσφα- τῇ Ὀδυσσέως οἰκίᾳ ἐκοιμῶντο R. λῶς Ε.Q. in quibus hoc scholion 26. οὕτως —ἐγνώσθη om. Ρ. supra inter verba τοῦ δύσω et τὸ

402. ἐύκνήμιδες ἑταῖροι] ἔνοπλοι· ἐκ μέρους τὸ πᾶν. ἢ κατὰ μετάληψιν εὖ ὡπλισμένοι τὰ περὶ τὸν πλοῦν. Ε.Q.

404. διατρίβωμεν ὁδοῖο] Ἀττικῶς, μὴ ἀναβαλλώμεθα τῆς ὁδοῦ. Ε.Η.Μ. Ζηνόδοτος δὲ εὐήθως ἀθετεῖ αὐτόν. Μ.

410. Καλλίστρατος, δεῦτε φίλοι, ὄφρ’ ᾖα φερώμεθα. καὶ ἔστι τῆς νεωτέρας Ἀτθίδος τὸ οὕτως συναιρεῖν. Η.Μ.Q.

412. οὐδʼ ἄλλαι δωμαὶ] λεληθότως ἀπόρρητον αὐτοῖς ὑποτίθησι τὴν πρᾶξιν ἔσεσθαι, ἵνα μηδὲ αὐτοὶ ἐξείπωσί τισιν. Ε.Q.S.V.

414. βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ φέροντες. Η.

417. νηῒ ἀντὶ τοῦ νηός. Β. ἀντὶ τοῦ, νεῶς πρύμνῃ· καὶ ἐν Ἰλιάδι “νηηῒ δʼ ἐνὶ πρύμνῃ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνος” (Il. κ, 570.). V.

419. ἐπὶ κληϊσι] ταῖς ναυτικαῖς καθέδραις, ἐκ τοῦ συγκλᾶσθαι τὸν καθίσαντα. Ε.

420. ἴκμενον οὖρον] ἀπὸ τοῦ ἱκνοῦμαι, τὸ παραγίνομαι. Β.Q. τὸν ἱκνεῖσθαι καὶ φέρεσθαι ποιοῦντα· ἢ τὸν δίυγρον καὶ ἁπαλόν. καὶ ἀλλαχοῦ “ἀνέμων μένος ὑγρὸν ἀέντων” (Od. ε, 478.). ἢ τὸν ἐπιτή- δειον εἰς τὸ ἰέναι· ἢ τὸν ὑγρὸν ἀπὸ τῆς ἰκμάδος. Ε.

421. ἀκραῆ ζέφυρον] ἐπιτήδειον, ἄκρως πνέοντα πρὸς τὰς χρείας, οὐ πλέον οὐκ ἔλαττον. Β.Q.V.

τὸ “ἀκραῆ ζέφυρον κελάδοντα,” καὶ τὸ “ἐπλέομεν βορέῃ ἀνέμῳ ἀκραέϊ” (Od. ξ, 253.), οὐκ ἔστιν ἄκρως πνέοντι, ἀλλʼ ἀκεράστως πνέοντι. τῆς γὰρ κράσεως τῶν ἀνέμων κατηγορεῖ τὸ δεινόν· λέγει γὰρ “δεινὴ μισγομένων ἀνέμων ἐλθοῦσα θύελλα” (Od.ε,317.). ἐπαινεῖ ὡσαύτως καὶ ἐπὶ οἴνου τὸ ἀκέραστον· “ἐν δὲ πίθοι οἴνοιο παλαιοῦ ἡδυπό- τοιο ἕστασαν ἄκρητον θεῖον πότον ἐντὸς ἔχοντες” (340.). οὕτως ἀκου- στέον καὶ τὸ ἀκήρατον, καθαρὸν πόμα, καὶ ἀκέραστον, καὶ ἀκραιφνές. Ε.Q.R. ἢ τὸν ἐπιτήδειον, ἢ ἄμικτον ἑτέρῳ· ἢ ἄκρως ἄοντα, ἤτοι 2. εὖ ὡπλισμένοι Buttm. εὐοπλισμέ- ἔλαττον addit ἢ τὸν μὴ κεκραμένον, ἀλλʼ ἀκριβῶς ζέφυρον. τινὲς εὐκραῆ ex νοί Ε.Q. 3. Ἀττικῶς —ὁδοῦ] ἀναβαλώμεθα Eustathio compilata sunt p. 1452 ἀπὸ τῆς ὁδοῦ, ἀττικῶς Ε. 4. εὐήθως Cobetus. εὐηθέως Μ. 24. τὸ ἀ. R. τὸν ἀ. Ε.Q. - 5. ᾖα] libri ἤῖα. 25. οὕτως ἀκουστέον] οὕτως ἀκού R. 14. παραγίνομαι] ἐπιτήδειον addunt ὅπως ἀκούσῃς Ε.Q. Β.Q. ex scholio proximo illatum, 26. καθαρὸν—άκραιφνές om. Β. ut animadvertit Buttm. 27. ἄοντα] ἀέντα ἤτοι πνέοντα Εu- 18. 19. Hoc scholion integrius stath. l. c. est infra lin. 27. Quæ V. post αὐτάρκως πρὸς τὴν χρείαν, οὐ πλέον οὐκ ἔλαττον. τὸ δὲ κελάδοντα, τὸ κελαδεῖν ἐπὶ λιγυρᾶς φθογγῆς τίθεται, τὸ δὲ ῥοχθεῖν ἐπὶ κυμά- των. Ε.Q.

422. ἐποτρύνας] γρ. καὶ “ἐποτρύνων” διχῶς. Η.

423. ὅπλων ἄπτεσθαι] τῶν σχοινίων κωπίων ἐπιλαμβάνεσθαι πα- γορμήσαντος ὑπήκουσαν. S.

424. μεσόδμης] ἱστοδόκης, ἐκ τοῦ μέσον δεδομῆσθαι. τῆς λίνου λέγει, εἰς ἢν ἐμβάλλεται ὁ ἱστός. ἔστι δὲ τοῦ πλοίου μέσος τόπος. Ε.Q.Τ.

426. εὐστρέπτοισι βοεῦσι] καλῶς ἡρμοσμένοις ἢ εἰργασμένοις ἱμᾶσι. ὕστερον δὲ οἱ κάλοι ἐπενοήθησαν. Ε.Q.

βοεῦσι] λώροις· τούτοις γὰρ ἐχρῶντο τὸ πρότερον, νῦν δὲ τοῖς ὀνο- μαζομένοις κάλοις. Β.

427. ἱστίον τὸ ἄρμενον, ἱστὸς δὲ τὸ κατάρτιον, ὡς τὸ μέσον ἱστά- μενον ξύλον. Β.

428. στείρῃ] τῇ τρόπιδι, διὰ τὸ στερεὰν εἶναι, καὶ διὰ τὸ στερε- οῦσθαι ἐν αὐτῇ τὴν ναῦν. Ε.

πορφύρεον] μέλαν· ἀφʼ οὗ λέγεται καὶ πορφύρεος θάνατος, ἤτοι μέλας. Ε.

430. δησάμενοι] γρ. δήσαντες. Ρ.

ὅπλα θοὴν ἀνὰ νῆα] τὰ σχοινία τὰ τείνοντα τὸ ἄρμενον. Q. βρα- χὺ διασταλτέον ἢ μετὰ τὰ ὅπλα, ἢ μετὰ τὸ νῆα μέλαιναν. Η.

431. ἐπιστεφέας] μέχρι τῆς στεφάνης μεστοὺς καὶ τοῦ χεί- λους. Q.

433. γλαυκώπιδι κούρῃ] ἢ τῷ ἀέρι. ἡ Ἀθηνᾶ στοιχειακῶς εἰς τὸν ἀέρα ἀλληγορεῖται. Ε.

434. ἠῶ πεῖρε] ἠῶ λέγει τὴν ὀρθρινὴν ὥραν τὴν μεταξὺ νυκτὸς καὶ ἡλίου ἀνατολῆς. τὸ δὲ πεῖρε ἀντὶ τοῦ ἐπέρα. ἔνθεν καὶ τὸ “ἀλε- γεινά τε κύματα πείρων” (Od. θ,183.). Ε.Β.Q.

1. κελάδοντα Buttm. pro κέλαδον. 7. λίνου] ληνοῦ Ε.Q. 2. τίθεται Buttmann. pro άδεται. 10. εἰργασμένοις] ἡργασμένοις Ε.Q. “ Observatio contra eos qui κελά- 11. κάλοι] κάλωες Ε. δόντα ad πόντον traherent: cf.ε,402. 28. ἀνατολῆς] ἀνατολήν Q. ubi ῥοχθεῖν de mari, et Ιl. ψ, 208. ἔνθεν] ἔνθα Ε.Β.Q. ubi κελαδεινός de zephyro.” BUTT.

Γ ΥΙΙΟΘΕΣΙΣ.

Τηλέμαχος εἰς Πύλον καταχθεὶς ἅμα τῇ Ἀθηνᾷ ἐν Μέντορος μορφῇ καταλαμβάνει τοὺς Πυλίους θυσίαν ταύρων ἐπιτελοῦντας τῷ Ποσειδῶνι, καί τι περὶ τοῦ πατρὸς αὐτῷ πυθομένῳ ἐκτίθεταί τινα τῶν Ἰλιακῶν διηγημάτων. μετὰ τοῦτο ἡ μὲν Ἀθηνᾶ ἐν ὀρνέου μορφῇ ἀπαλλάττεται, ὁ δὲ Νέστωρ θυσίαν αὐτῇ συντελέσας τὸν Τηλέμα- χον ἅμα τῷ υἱῷ Πεισιστράτῳ εἰς Λακεδαίμονα ἀποπέμπει. Q.S.V.

Τηλέμαχον ἐλθόντα σὺν Ἀθηνῷ ξενίζει Νέστωρ, καὶ διηγεῖται αὐτῷ τὰ συμβεβηκότα τοῖς Ἐλλησι καὶ τὸν ἐκ Τροίας ἀπόπλουν. πυθόμενος δὲ τὰ περὶ τοὺς μνηστῆρας καὶ γνωρίσας τὴν Ἀθηνᾶν ἀπιοῦσαν θυσίαν αὐτῇ ἐπιτελεῖ. λαβὼν δὲ ὁ Τηλέμαχος ἅρμα σὺν Πεισιστράτῳ τῷ Νέστορος υἱεῖ εἰς Σπάρτην ἀπαίρει. νυκτὸς δὲ ἐπι- γενομένης ξενίζονται παρὰ Διοκλεῖ ἐν Φηραῖς. Ρ.S.V.

1. ἠέλιος δʼ ἀνόρουσε] ἅμα ἡμέρᾳ καταγόμενον ποιεῖ τὸν νεανίαν εἰς τὴν Πύλον, ὥστε μηδὲν αὐτῷ ἀργὸν τῆς ἡμέρας μέρος κατα- λείπεσθαι. τὸ δʼ αὐτὸ κατὰ τὴν ὑποστροφήν. “αἶψα γὰρ ἠὼς ἦλθεν ἐΰθρονος, οἱ δʼ ἐπὶ χέρσου Τηλεμάχου ἕταροι λύον ἱστία” (ο, 495.). καὶ ἐν Ἰλιάδι ἡ Θέτις ἕωθεν φέρει τῷ Ἀχιλλεῖ τὰ ὅπλα. Μ.Q.S.Τ.

λίμνην ὁ ποιητὴς πᾶν ὕδωρ φησὶ, νῦν δὲ τὸν ὠκεανόν. Β.Ε.Ρ. Q.S. τὸν ἀέρα καὶ γῆν καὶ θάλασσαν καὶ ἀπλῶς τὰ στοιχεῖα πάντα. S.

3. θνητοῖσι βροτοῖσιν] βροτοῖς ἀθανάτοισι καὶ θνητοῖς, τὸ μὲν διὰ τὴν ψυχὴν, τὸ δὲ διὰ τὸ σῶμα. Ε.

ζείδωρον] τὴν τὰ πάντα πρὸς τὸ ζῆν δωρουμένην. Ε.

4. οἱ δὲ Πύλον Νηλῆος] Νηλεὺς μαχεσάμενος μετὰ Πελίου ἐξ Ἰωλκοῦ ἧκεν εἰς Μεσσήνην καὶ τὴν Πύλον ἔκτισε, Μεσσηνίων χώραν παρασχόντων. ἱστορεῖ Ἑλλάνικος. Β.Ε.Η.Μ.Τ.

9—14. Hoc argumentum apud 20. πᾶν—τὸν] τὸ στᾶν ὕδωρ καλεῖ, Eustathium p. 1453. νῦν δὲ φησὶ τὸν S. 10. ἐκ Τροίας post ἀπόπλουν Ρ.V. 26. Νηλεὺς] γὰρ ὡς εἴρηται (εἴρηκεν 13. τῷ om. S. Buttm.) ἐλλάνικος add. Β.Ε. Iidem 16. εἰς τὴν Πύλον post καταγόμε- μαχησάμενος. 27. ἧκεν] ἦλθεν T. et Eustath. ἀργὸν] ἔργον Q. Μεσσήνην et Μεσσηνίων Τ. et Eu- 17. τὸ δʼ αὐτὸ—ὅπλα om. S. stath. Μεσήνην et Μεσηνίων ceteri. 19. ἡ Θέτις addidi ex Τ. 28. ἰστορεῖ Ἑλλάνικος om. Β.Ε

6. ταύρους παμμέλανας] ταύρους μὲν διὰ τὸ βίαιον τῆς θαλάσσης, μέλανας δὲ διὰ τὴν χρόαν τοῦ ὕδατος τὴν ἐκ τοῦ βάθους. Ρ.S.V.

διὰ τὴν ἐπιφάνειαν τῶν ὑδάτων μέλανας. πορφυροῦν γὰρ κῦμά (Il. φ, 326.) φησι, καὶ “μέλαν δέ ἑ κῦμʼ ἐκάλυψεν” (Il. ψ, 693, Od. ε, 353.), καὶ “ ἔνθορε μείλανι πόντῳ” (Il. ω, 79.)· καὶ “ἰοειδέα πόντονʼ (Il. λ, 298.) φησίν. Η.Q. ὅτι μέλαν τὸ ὕδωρ διὰ τὸ βάθος ἠχητικόν. Ε.

ἐνοσίχθονι κυανοχαίτῃ] ταύρῳ ἀπεικάζουσι τὸν Ποσειδῶνα διὰ τὸ δίκην ταύρου ὑπὸ τῶν κυμάτων ὠρύεσθαι. τῷ Ποσειδῶνι δὲ θύουσιν ἢ ὡς ἀπόγονοι αὐτοῦ διὰ Νηλέως, ἢ εὐχαριστοῦντες τούτῳ ἐπὶ τῷ νόστῳ. Ε.Μ.Η.Q.S.

ἐνοσίχθονι] τῷ Ποσειδῶνι τῷ κινοῦντι τὴν γῆν. ἔνοσις γὰρ ἡ κίνη- σις, χθὼν δὲ ἡ γῆ. δοκοῦσι γὰρ οἱ σεισμοὶ ἐξ αὐτοῦ εἶναι. V.

7. ἐννέα δʼ ἕδραι ἔσαν] ἐννέα συνέδρια ἦν διὰ τὸ ἐννεάπολιν εἶναι τὴν Πύλον. Ε.Ρ.S. ἢ ἐννέα πόλεων ἦρχε Νέστωρ, Πύλου, Ἀρήνης, Θρύου, Αἴπυος, Κυπαρισσήεντος, Ἀμφιγενείας, Πτελεοῦ, Ἕλους καὶ Δωρίου. Ε. ἐπεὶ ἐννέα πόλεων ἦρχεν ὁ Νέστωρ· “σἳ δὲ Πύλον τʼ ἐνέμοντο καὶ Ἀρήνην ἐρατεινὴν, καὶ Θρύον, Ἀλφειοῖο πόρον, καὶ ἐΰκτι- τον Αἶπυ, καὶ Κυπαρισσήεντα καὶ Ἀμφιγένειαν ἔναιον, καὶ Πτελεὸν καὶ Ἕλος καὶ Δώριον” (Il. β, 591.). καθʼ ἑκάστην οὖν πόλιν ἦν ἔδρα. τὸ δὲ “πεντηκόσιοι δʼ ἐν ἑκάστῃ” τὸ πλῆθος ὑποφαίνει τῶν ἐπὶ Ἴλιον συνεστρατευκότων Νέστορι. ἐνενήκοντα γὰρ αἱ νῆες ἦσαν τοῦ Νέστορος, τῶν δὲ ἑκάστη πεντήκοντʼ ἀνδρῶν. εἰσὶν οὖν οἱ πάντες δφ΄. πάντα οὖν μετὰ παρατάξεως καὶ εὐκοσμίας γίνεται ὡς ἂν Νέστορος ἡγουμένου. Η.Μ.Q. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐννέα ἔτη ταλαιπωρεῖσθαι εἰς τὴν Τροίαν. S.

πεντακόσιοι δʼ ἐν ἑκάστῃ] οὕτω διὰ τοῦ α τὸ πεντακόσιοι Ἀρίσταρ- 8. ταύρῳ—ώρύεσθαι] Hæc verba et lato Eustathio et Il. π, 169. 170. τῷ et δὲ post Ποσειδῶνι addidi ex S. 27. πεντακόσιοι] Sic Μ. in textu 10. τούτῳ Μ. τοῦτον S. τῷ δαί- a pr. m., πεντηκόσιοι a correctore. μονι ceteri. In Η. πεντήκοντα δʼ ἐν ἑκάστη, super- ἐπὶ τῷ νόστῳ] ἐπὶ τοῖς νόστοις Η. scripto πεντηκόσιοι δʼ ἀνʼ ἑκάστη (vo- διὰ τὸν νόστον Μ.S. luit ἑκάστην, ut monet Porson.). 16. θρύου, Αἴπυος correxi pro Recte autem Aristarchus πεντακό- θρύου, Αἴσχυος. σιοι servavit, cujus syllaba secunda 18. Θρύον] θροῖον Μ. φρύον Η.Q. quum in arsi produci possit, nihil 22. αἱ addidi ex Η. caussæ est cur σεντηκόσιοι inferatur 23. τῶν δὲ ἑκάστη πεντήκοντʼ pro forma inaudita, nisi quod librarii τῶν δʼ ἐνενήκοντʼ correxit Buttm. col- apud Ηerodotum aliquoties πεντη- χος καὶ Ἡρωδιανός. ἑκάστοθι, ἐν ἑκάστῳ τόπῳ. τινὲς δὲ, ἑκάστοθεν, ὅ ἐστιν ἐξ ἑκάστης πεντηκοντύος. προπαροξύνεται δὲ ἀμφότερα. Η. Μ.Q.S.

8. εἵατο καὶ προὔθεντο] γράφεται καὶ προὔχοντο. Ε.

προὔχοντο] ὁ μὲν Ἀρίσταρχος, προείχοντο τῷ θεῷ, οἷον παρεῖχον· οἱ δὲ, πρὸ αὐτῶν κατείχοντο ἐπὶ τὸ σφάξαι· τινὲς δὲ, προεβάλλοντο. Ε.Η.Μ.Q.S.

9. οἱ σπλάγχνʼ ἐπάσαντο] τινὲς σπλάγχνʼ ἐδάσαντο. ὅτε οὗτοι τῶν σπλάγχνων ἐπάσαντο καὶ οὗτοι ἰθὺς κατάγοντο. Ε.Η.Μ.Q.

10. κατάγοντο, ἰδʼ] Ἀρίσταρχος κάταγον· εἶτα, τοὶ δʼ ἱστία. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς κατάγοντο. τὸ ὅμοιον καὶ ἐπὶ τοῦ “νίζον καὶ προτίθεντο ἰδὲ κρέα πολλὰ δατεῦντοοʼ (α, 112.). Η.Μ.

11. στεῖλαν] οἱ περὶ Ζηνόδοτον, σεῖσαν ἀείραντες. τότε δὲ σείου- σιν ὅτε θέλουσι χαλάσαι τὸ ἄρμενον. Η.Μ.Q.R.Τ

14. χρὴ] γρ. χρεῖ᾿ . Η.

οὐ μέν σε χρὴ ἐτ’ αἰδοῦς] οὐ χρεία σε τῆς αἰδοῦς, Ἀττικῶς. εὐπρεπῶς δὲ ἡ μὲν ὡς ἀδαήμονι διαλέγεται ἀξιοῦσα νῦν ἀποθέσθαι διὰ τὸν καιρὸν τὸ τοιοῦτον ἦθος, ὁ δὲ οὐκ ἐπά άγει ὅτι ἀδαήμων εἰμί· οὐ γὰρ εὐπρεπὲς περὶ αὑτοῦ τοιαῦτα ἐκφέρειν· ἀλλὰ τἀληθές φησιν, οὐδέ τί πω μύθοισι πεπείρημαι. Ε.Η.Μ.Q.

οὐδʼ ἠβαιόν] ἄδηλον πότερον ἐκ συναλοιφῆς ἐστι τὸ ἡ ἢ τοῦ ἠβαιόν τρισυλλάβου· οἱ δὲ νεώτεροι βαιόν φασι. Η.Μ.Q.

κόσιοι scripserunt pro πεντακόσιοι, ut Post ἀείραντες Μ. addit ἔφαγον, quod τεσσερήκοντα pro τεσσαράκοντα : de est glossema verbi ἐπάσαντο v. 9. quo errore dixi in Comment. de 14. θέλουσι Μ. θελήσωσι ceteri. dialecto Herodoti p. vi. In Τ. est ἐπειδὰν χαλάσαι θέλωσι. Ρ. 119. l. 27. οὕτω] οὕτως Μ. 15. γγρ. χρεῖʼ] Ortum ex glosse- 2. πεντηκοντόος] Forma πεντηκοντύς mate χρέα ad χρή adscripto. est præter usum: oportuit, si a πεν- 16. σε τῆς Η.Μ. σοι τῆς Ε.Q. τήκοντα venit, πεντηκοστύς, sin a πεν- 17. ἢ μὲν ὡς Μ. Legebatur ὡς τακόσιοι—πεντακοσιοστός. BUTTM. μέν. προπαροξύνεται (—ονται M.) δὲ ἀμ- 20. μύθοισι πεπείρημαι] μύθοιο πε- φότερα] Hæc verba M. habet in πειραμαι E. scholio ad v. 10. inter κατάγοντο et 21. ἄδηλον] Nam scriptura anti- qua ΟΥΔΗΒΑΙΟΝ et οὐδʼ ἠβαιόν et Ἀρίσταρχος. 5. ὁ μὲν om. Ε.Q. οὐ δὴ βαιόν significare potest. 10. τοὶ δ᾿] τὸ, ἰδ᾿· Η.Μ. πότερον] ὅτι Q. 11. ἐπὶ τοῦ νίζον Η. ἐπιγουνίζον Μ. συναλοιφῆς] συναλιφῆς Η. qui ἐστι προτίθεντο ἰδὲ] Ubi Aristarchus om. τὸ ἡ ἢ τοῦ Cobetus. τὸ ἦ τοῦ Η. πρότιθεν, τοὶ δὲ—. 13. ἀείραντες Μ. ἀείροντες ceteri. Μ. τοῦ η τοῦ Q.

15. ἐπέπλως] ὥσπερ ἀπὸ τοῦ διδόω διδῶ δίδωμι, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πλόω πλῶ πλῶμι. Β. πλῶ, πλώσω, ἔπλωσας, καὶ κατὰ ἀπο- κοπὴν ἔπλως καὶ ἐπέπλως. Ε.

16. ἐπέσπεν] γρ. ἐπέσπα. Η.

17. ἀλλʼ ἄγε νῦν] γρ. ὄφρα τάχιστα. Η.

18. εἴδομεν] γρ. ἴδωμεν. Η.

ἐνὶ στήθεσσι κέκευθε] παρά τινων λέγεται τὸ λογιστικὸν ἐν τῇ κεφαλῇ, παρʼ ἑτέρων δὲ ἐν τῇ καρδίᾳ. Ε.

20. μάλα πεπνυμένος ἐστί] καὶ πῶς Ὀδυσσεὺς ὁ πεπνυμένος ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων (Od. τ. 203.); ἀλλὰ πρὸς τὸ μηδὲν κατεπεῖγον ψεύδεσθαι τοῦτο κομιδῆ νηπίου ἀνδρός. Ε.Μ.

21. τὴν δʼ αὖ] ἢ αὐτὸς πρὸς ἑαυτὸν, ἢ πρὸς φίλον τινὰ Μέν- τορα. Ε.

22. πῶς τʼ ἂρ προσπτύξομαι] προσεταιρίσομαι, προσαγορεύσω, φιλοφρονήσομαι, προσκαλέσομαι πρὸς τὸ ἀληθὲς εἰπεῖν. Μ.

23. οὐδέ τί πω] καὶ πῶς ἐν τοῖς Ἰθακησίοις οὕτως ἐπαρρησιά- σατο ; ἀλλʼ ἐκεῖνος μὲν οὖν ἀναστραφεὶς, ἔτι δὲ καὶ πρὸς ὀργὴν ἱκα- νῶς κινηθεὶς παρρησιάζεται, Νέστορα δὲ συνέσει πανταχοῦ κηρυσσό- μενον ἀκούων εἰκότως αὐτὸν εὐλαβεῖται. Μ.

24. αἰθὸς δʼ αὖ νέῳ ἀνδρὶ] οὕτω γράφουσιν οἱ κατὰ Ῥιανόν. Η.Μ.

28. γενέσθαι τε τραφέμεν τε] οὐκ ἔστιν ἀναδιπλασιασμὸς τὸ, τε τραφέμεν, ἀλλὰ σύνδεσμος συμπλεκτικός. Μ.Q.

31. ἄγυριν τε] γρ. ἀγορήν τε. ἄγυριν εἰπὼν τοὺς παρεστῶτας ὄχλους ἐδήλωσεν. Μ.

ἀγορήν τε] γρ. ἄγυρίν τε. Ρ.

32. ἀμφὶ δʼ ἑταῖροι] ἔννοιαν τῆς ἀρχῆς καὶ τοῦ οἴκου τὴν εὐδαι- μονίαν παρίστησι. Q.

4. ἐπέσπα correxi pro ἔπασπε. 12. Nimirum hoc sermper agit Sic ἐπέσπον interdum corruptum in hic scholiastes, ut veras scilicet res gestas sine numinum personis de- ἐπέσπων. 6. γρ. ἴδωμεν] Εst glossema. monstret. BUTTM. 10. ἴσκε—λέγων Μ. ἴσχε—λέγειν 20. αἰδὼς δʼ αὖ νέον ἄνδρα Η.Μ. in textu. sed αἰδὼς δʼ αὖ νέῳ (νέον Μ.) 10. Desunt ante vocem ἀλλά ἀνδρί in lemmate scholii. verba quædam docentia, urgente γράφουσιν Cobetus. γὰρ Μ. δὲ Η. necessitate decere ψεύδεα λέγειν. Pιανόν Porsonus pro ἀριανόν. BUTTM. Nihil deesse videtur. 23. συμπλεκτικός om. Q.

33. ἄλλα δʼ ἔπειρον] περιέπειρον, ἐσούβλιζον, τοῖς ὀβελίσκοις ἐνήργουν, ὅ ἐστιν ἐπερόνησαν. Μ.

34. οἱ δʼ ὡς οὖν ξείνους] ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (α, 534.) “ἐξ ἑδέων σφοῦ πατρὸς ἐναντίον.” μετὰ τὸ ἴδον ἡ ὑποστιγμὴ παράσημος· οὐδέποτε γὰρ τὸ ἔπος εἰς δύο διαιρεῖται τῇ στιγμῇ, ὅ ἐστιν εἰς τὸν ιβ΄ χρο΄- νον. Η.Μ.

οἱ δ᾿ ὡς] λους γὰρ ἰδόντες οὐκ ἐνόμισαν ἐχθροὺς εἶναι. Ε.

ἀθρόοι] τὸ ἀθρόοι Ἀρίσταρχος ὡς ἄχροοι τῇ προσῳδίᾳ ἀναγινώ- σκει. Η.Μ.

35. ἑδριάασθαι] τὸ δεύτερον συνέσταλται α ἐν τῷ ἑδριάασθαι. Η.

36. πρῶτος] παρέπεται γὰρ τοῖς ἀγαθοῖς τῶν νέων προλαμβάνειν τοὺς λοιποὺς ταῖς ἀγαθοεργίαις καὶ προπετεύεσθαι τὴν φιλοτιμίαν. Μ.Q. πρῶτος δʼ ὁ Πεισίστρατος διὰ τὸ ἰδεῖν τὸν Τηλέμαχον ἰσή- λικα αὐτῷ ὄντα. εἴωθε γὰρ ἡ νεότης ἐπὶ νεότητι χαίρειν. Μ.

διὰ τί πρῶτος ὁ Πεισίστρατος; παροιμία ἐστὶν ἡ λέγουσα, ἧλιξ ἥλικα τέρπει. Ε.

37. ἀμφοτέρων ἕλε χεῖρα] εἶχε μὲν εἰπεῖν δυικῶς χεῖρε, ἀλλὰ διὰ τὸ καινότερον οὕτως εἶπε, καὶ νοητέον ὡς ἰδίᾳ τὴν ἑκατέρου ἔλαβε χεῖρα ἑκατέραις ταῖς ἑαυτοῦ χερσὶν ὡς ἔν τινι τύπῳ χοροῦ, ἢ μίαν καὶ μίαν ἐξ ἑκατέρων τὰς δεξιὰς, τῇ ἑαυτοῦ δεξιᾷ δηλαδή. λαιᾷ γὰρ οὐκ ἦν ἅπτεσθαι, ὡς προγέγραπται. Μ.

38. κώεσιν] ἀπὸ τοῦ κῶος μεταπλασμός ἐστι τοῦ κώασι. Η.Μ.

39. πάρ τε κασιγνήτῳ Θρασυμήδεϊ] καθηκόντως ὁ πρεσβύτερος τῶν παίδων πλησίον τοῦ Νέστορος καθῆστο. οὗτός ἐστιν ὁ καὶ στρατείας αὐτῷ τῆς ἐπὶ Ἴλιον κοινωνήσας. M.Q.

41. χρυσέῳ ἐν δέπαϊ] χωρὶς τοῦ ἐν αἱ Ἀριστάρχου καὶ σχεδὸν ἄπασαι, χρυσείῳ δέπαϊ. Η.Μ.

δειδισκόμενος] δέχω τὸ δεξιοῦμαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ καὶ 1. ἄλλα δ᾿ M., non ἄλλα τʼ. 18. ἰδία] ἢ ἰδίᾳ Eust. p.1456, 17. ἐσοόβλιζον] Verbum Græcobar- 22. In Β. ἀπὸ τοῦ κῶας. μετέπλα- barum, de quo vid. Ducang. σται δὲ τὸ κῶος ἀπὸ τοῦ κῶας, ὃ κη- 8. ἀθρόοι] Aristarchum ἁθρόοι cum μαίνει τὸ δέρμα. Conf. Eustath. p. spiritu aspero scripsisse annota- 1456, 22. tum in schol. ad Il. ξ, 38. κώασι] κῶας Η. έ 16. ᾔλικα correxi pro ἥλικι. 26. χρυσέῳ ἐν] χρυσείῳ ἐν Μ. 17. ἀμφοτέρων] τὸ δʼ ἀμφοτέρων αἱ Ἀριστάρχυυ] ὡς ἀρίσταρχος Μ. Μ. in quo hoc scholion legitur 27. χρυσείῳ] χρυσέῳ Η. Μ. infra ad v. 45. post verbum εὔξεαι. τροπῇ τοῦ ε εἰς ι, δίσκω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν δεδίσκω καὶ δειδίσκω. Β.Ε.

43. εὔχεο νῦν, ὦ ξεῖνε] πῶς ὁ μὲν Τηλέμαχός φησιν, “ αἰδως δʼ αὗ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι,” ὁ δὲ οὕτως ἀόκνως διαλέγεται τῇ Ἀθηνᾷ ; ὑποφαίνει οὖν ὁ ποιητὴς ὅτι “ ἔχει γε μέντοι καὶ τὸ θρεφθῆναι καλῶς δίδαξιν ἐσθλοῦ.” ἦν δὲ καὶ τοῦτο γενναίου τρόπου, ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἰδίων ἐλαττωμάτων. Η.Μ.Q.R.T.

44. τοῦ γὰρ καὶ δαίτης ἠντήσατε] ἐπετύχετε, τοῦ Ποσειδῶνος. αὐτῷ γὰρ θύσαντες εὐωχοῦνται. Ρ.

45. ὑποστικτέον κατὰ τὸ ᾖ θέμις ἐστί. δύναται δὲ καὶ τοῖς ἑξῆς συνάπτεσθαι τὸ ᾖ θέμις ἐστίν, ὑποστιζόντων ἐπὶ τοῦ εὔξεαι. Η.Μ.

46. δασυντέον τὸ μελιηδέος. Η.

48. θεῶν χατέουσʼ ἄνθρωποι] τὸ γὰρ βρότειον γένος τῶν θεῶν χῥῄζει μάλα. Μ.

49. ὁμηλικίην δʼ ἐμοὶ αὐτῷ] ὅτι ὁ Τηλέμαχος δαιμονίως καὶ τὸν νέον ἐθεράπευσε τῇ τῆς ἡλικίας ὁμοιότητι, ἐπιδεικνὺς ὡς οὐδʼ αὐτὸς ἐσκυθρώπασεν ἐπὶ τῇ πρεσβυτέρου προτιμήσει. Μ.Q.

50. τοῦνεκά σοι] ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν σοί. Ζηνίδοτος δὲ, τοὔνεκά τοι, γράφει, νοῶν ὅτι ἐπὶ τῆς διαστολῆς παραλαμβάνεται ἡ τοι. Η.Μ.Q.

ἄλεισον] τὸ πλατὺ, ὅθεν ἐστὶν ἅλις πιεῖν. ἄλεισον δὲ ἀπὸ τοῦ λεῖον. Β. λέγεται τὸ ποτήριον τὸ ἐξεσμένον καὶ λεῖον, κατʼ ἐπίτα- σιν τοῦ α, τὸ δὲ σ κατὰ προσθήκην. Ε. ἔκπωμα ἐκτετορνευμένον, οἱονεὶ λεῖον ὑπάρχον· ἢ πλατὺ, ὅθεν ἐστὶν ἅ λίς πιεῖν. H.M.Q.V.

52. χαῖρε δʼ Ἄθηναίη] διὰ τὴν διάκρισιν τοῦ διδόντος· οὐ γὰρ τὸ θεῖον δέεταί τινος. Μ.Q.

4. διαλέγεται] λέγεται Q. προτιμήσεως Q. 5. γε addidi ex Μ. Sunt Εuri- 18. ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν—] Conf. schol. pidis verba Hec. 601. Il. α, 294. 7. ἰδίων] οἰκείων Q. 19. ἡ τοι Μ. ὸ τοι Η. Q. 10. κατὰ τὸ θέμις ἐστί] κατὰ τὸ 23. ἔκπωμα] ἤτοι ἔκπωμα Q.V. τέλος Η. 24. οἱονεὶ λεῖον Μ. οἷον εὐάλειον Η. 11. ἠ] ἡ Η οἷον εὐάλεισον Q. οἷον εὐάλιον V. “ Ο- ὑποστιζόντων] ὑποστίζων Η. rion in Etym. Ἄλεισον, τὸ ποτήριον, ἐκὶ Η. ὑπὸ Μ. ἐκ τοῦ ἅλις καὶ ἀθρόον πιεῖν. οὕτως ἐν 13. τὸ γὰρ—μάλα] Εst versus ὑπομνήματι εὖρον Ὀδυσσείας.” BUTT. tragici, in quo delendum γένος. ὑπάρχον] ὑπάρχει Q.V. 15. ὅτι ὁ addidi ex Μ 25. διάκρισιν] κρίσιν Q. 17. τῇ—προτιμήσει Μ. τῆς τοῦ—

55. κλῦθι] διὰ τὸ γινώσκειν τὸν Ποσειδῶνα κωλύειν τὸν Ὀδυσσέα, τούτου χάριν λέγει. Μ.

57. Νέστορι μὲν πρώτιστα] οὐδενὸς γὰρ ἄλλου ἐδεῖτο ἢ χρυσῶν ἢ κτημάτων ἢ πλούτου ἤ τινος ἄλλου ὁμοίου ἀλλʼ ἢ δόξης, καίτοι βασιλεὺς ὤν. ἡ γὰρ δόξα περὶ τιμῶντι καὶ οὐ περὶ τῷ τιμωμένῳ κεῖται. Μ. Ἄλλως. Πλοῦτος γὰρ σύμμετρος ἦν τῷ Νέστορι, χρόνου μῆκος, εὐπαιδία, μεγάλων πράξεων ἐπιτυχία, φρόνησις, ἀκμὴ λόγου. ὡς οὖν ἠθληκότι ἤδη κατὰ τὸν βίον, τὴν ἐπὶ τούτοις ἀγαθὴν δόξαν εὔχεται. Μ.Q.

59. σύμπασιν] σύνθετον τὸ σύμπασι· διὸ προπαροξύνεται. Η.

63. δέπας ἀμφικύπελλον] τὸ ἀμφοτέρωθεν κυπτόμενον. Β.

65. ὑπέρτερα] ὑπέρθετα καὶ μείζονα· ἢ νωτιαῖα· ταῦτα γὰρ ὑπερέχει. ὡς πρὸς τὰ ἐμπρόσθια δὲ ἡ σύγκρισις. ἢ τὰ ὑπεράνω τοῦ πυρός. Β.Η.Q. τὰ ὑπέρθετα καὶ μείζονα ἔξωθεν τῶν ἔνδον. ἔστιν οὖν νωτιαῖα, ταῦτα γὰρ ὑπερέχει τῶν λοιπῶν κρεῶν. V. ἐπεὶ ἐξείλ- κυσαν τὰ ὀπτηθέντα ὑπεράνω τοῦ πυρός. Ε.

68. Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ] κατὰ μὲν Ἡσίοδον ὁ ἐν Γερήνοις ἀνατραφείς. κρεῖσσον δὲ ἀποδιδόναι ὁ ἔντιμος κατὰ τὸ γέρας. Μ. ἱππότα] Εὐδαίμων ὁ Πηλουσιώτης εἶναι λέγει Μακεδονικὸν, οἱ δὲ Αἰολικόν. Ρ.

69. νῦν δὴ κάλλιον] ὅτι ἐννέα ἡμέρας ἐφιλοξένουν καὶ οὕτως ἠρώ- των. αὐτῶν δὲ ἐν τῇ οἰκείᾳ μὴ πορευθέντων λέγει τὸ νῦν κάλλιόν ἐστι. Μ. τοῖς φίλοις ὁ γέρων ταῦτά φησιν εἰς φιλοξενίαν ἐκφερό- μενος, ἵνα γνωρίμους καὶ τοῖς ἄλλοις καταστήσῃ τοὺς ξένους. Μ.Q. μεταλλῆσαι] ἐρευνῆσαι. Q.

71. ὦ ξεῖνοι τίνες ἐστέ] τοὺς μετʼ αὐτὸν τρεῖς στίχους ὁ μὲν Ἀριστοφάνης ἐνθάδε σημειοῦται τοῖς ἀστερίσκοις, ὅτε δὲ ὑπὸ τοῦ 4. ἤ τινος] τε τινος Μ. pra post ὑπερέχει habet. 6. Ἄλλως om. Q. 17. Ἡσίδον] Vid. Ruhnk. Εp. 7. ἐπιτυχία] εὐτυχία Εustath. p. Cr. p. 112. schol. Ven. ad Il. β, 336. BUTTM. κατὰ μὲν Ἡσίοδον 10. τὸ σύμπασι] τὸ πᾶσι Η. om. Q. 13. ὡς πρὸς τὰ] ὑπέρτερα ὡς πρὸς τὰ Γερήνοις] γερήνῃ Q. 18. γέρας Q. γῆρας M.V. Η. ἐπὶ τὰ B.Q. δὲ ἡ Buttm. διὰ ἡ B.Q. διὰ ἡ Η. 20. Hæc ex Εustathio trans- Conf. schol. ad v. 470. scripta videntur p. 1457, 19., unde ἢ τὰ] καὶ τὰ B.Q. Correxi ex Η. εἷναι λέγει post Πηλουσιώτης supplevi. qui verba ἢ τὰ ὑπεράνω τοῦ πυρός su- 23. οἰκείᾳ] οἰκίᾳ Μ. Κύκλωπος λέγονται, καὶ ὀβελίσκους τοῖς ἀστερίσκοις παρατίθησιν, ὡς ἐντεῦθεν μετενηνεγμένων τῶν στίχων. πόθεν γὰρ τῷ Κύκλωπι λῃ- στῶν ἔννοια ᾖ στωμυλλομένῳ φάναι, “οἵ τʼ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέ- μενοι κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες;” ὁ δὲ Ἀρίσταρχος οἰκειότερον αὐτοὺς τετάχθαι ἐν τῷ λόγῳ τοῦ Κύκλωπός φησιν· οὐδὲ γὰρ νῦν οἱ περὶ Τηλέμαχον λῃστρικόν τι ἐμφαίνουσι. δοτέον δὲ, φησὶ, τῷ ποιητῇ τὰ τοιαῦτα. καὶ γὰρ ναῦν αὐτὸν παράγει εἰδότα, “ἀλλά μοι εἴφʼ ὅπη ἔσχες ἰὼν εὐεργέα νῆα” (ι, 279.), καὶ συνίησιν Ἑλλη- νίδα φωνήν. καθάπτεται δὲ καὶ Θουκυδίδου Ἀρίσταρχος λέγοντος ὡς οὐκ αἰσχρὸν ἡγοῦντο τὸ ληίζεσθαι οἱ παλαιοί, ἐν οἷς φησιν “οὕς μοι ληίσσατο δῖος Ὀδυσσεύς” (α. 398.). ὁμωνυμίᾳ γὰρ ἠπάτηται, πολλάκις τῆς ληΐδος ἐπὶ τῆς λαφυραγωγίας τασσομένης· παρὸ καὶ τὴν Ἀθηνᾶν ληΐτιδα προσαγορεύει (Il. κ, 460.). ὅτι γὰρ αἰσχρὸν ἡγοῦντο τὸ λῃστεύειν δῆλον ἐξ ὧν οὐδέποτε ἐπὶ Ἀχιλλέως οὐδὲ ἐπὶ Αἴαντος, καίτοι γε ἰσχυρῶν ὄντων, ἐχρήσατο τῷ ὀνόματι ὁ ποιητής. ἄλλως τε κἀκ τῶν συμφραζομένων δηλοῖ τὴν τοῦ πράγματος μοχθη- ρίαν. ἀντιτάσσεται γὰρ τῷ “ἤ τι κατὰ πρἥξιν” τὸ “ἢ μαψιδίως.” Η.Μ.Q.R. ἰστέον ὡς οὐκ ἄδοξον ἦν τὸ λῃστεύειν παρὰ τοῖς πα- λαιοῖς, ἀλλʼ ἔνδοξον· εἰ γὰρ ἄδοξον ἦν, οὐκ ἂν εἰς μέσον αὐτοῖς τοῦτο προήγαγε φίλοις οὖσι. Μ.

72. ἤ τι κατὰ πρῆξιν] ὁ πρῶτος ῇ σύνδεσμως ὀξύνεται, ὁ δὲ 1. λέγονται] Infra ι, 253—255. ἀλάλησθε, οἷά τε ληιστῆρες ὑπεὶρ ἄλα, τοί τʼ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέμενοι.” παρατίθησιν] πτίθησιν Μ. 3. Μ. ἢ Q.R. De Η. non con- αῦτα γὰρ ἥρμοζεν ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος Ὀδυσσεῖ εἰρῆσθαι, οὐχ ὑπὸ Νέστορος stat. στωμυλλομένῳ] στωμυλομένῳ Η.R. τηλεμάχῳ. 4. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος] Aristarchi ju- 7. ναῦν Cobetus pro νῦν. dicium memorat grammaticus in 9. Θουκυδίδου (1, 5.) Ἀρίσταρχος] Excerptis quam codici Marciano A. Sic M., nisi quod θουκυδίδους. In Q. Iliadis præfixa sunt, ubi de obelis R. θουκυδίδης ἀριστάρχου. Aristarchi Aristarchi agitur, ἔστι δὲ καὶ ἕτερος reprehensionem memorat Eustath. τρόπος τῆς ἀθετήσεως, ὅταν τοῖς αὐτοῖς P. 1458, 2. Thucydidem defen- στίχοις πολλάκις χρῆται, ὁτὲ μὲν οἰκείοις dens. περιτιθεὶς προσώποις τὰ λεγόμενα, ὁτὲ δὲ 10. σῦς Μ. ἅς R. ὥς Η.Q. οὔ, ὡς ἔχει τὰ τοῦ Κύκλωπος τοῦ ἀνημε- 11. ληῖσσατο] ληῖσατο Η.Μ.R. ρωτάτου ῥήματα ὑπὸ τοῦ συνετωτάτου 14. οὐδὲ ἐκὶ Μ. ἢ ἐπὶ ceteri. Νέστορος λεγόμενα πρὸς Τηλέμαχον· “ὧ 16. κἀκ τῶν Η.R. καὶ ἐκ τῶν Μ. ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθʼ ὑγρὰ κέ- καὐτῶν Q. λευθα; ᾖ τι κατὰ πρῆξιν, ἢ μαψιδίως δεύτερος περισπᾶται. Μ. ὁ πρῶτος η ὀξύνεται διὰ τὸ τι, ὁ δὲ δεύτερος περισπᾶται. ἐρωτηματικὸς γάρ. Ρ.

κατὰ πρῆξιν] ἢ κατʼ ἐμπορίαν ἐπὶ τῷ ἰδίῳ κέρδει, ἢ ματαίως τῇδε κἀκεῖσε πλανᾶσθε μὴ ἔχοντες σκοπὸν ὑποστρέψαι εἰς τὰ ἴδια ὅθεν ἐξήλθετε. Ε.

ἢ μαψιδίως ἀλάλησθε] ματαίως, οὐκ ἔχοντες σκοπὸν εἰς τήνδε τὴν πόλιν καὶ εἰς τήνδε ἀπελθεῖν, ἀλλʼ ἀπλῶς φερόμενοι. Ρ.Q.

73. οἷά τε- ληϊστῆρες] ἀπρεπὲς τὸ τὸν φρόνιμον Νέστορα ὑπονοεῖν λῃστείαν. λύεται δὲ τῷ ἔθει. φαίνεται γὰρ οὐκ αἰσχρὸν τοῖς ἀρ- χαίοις ἂν τὸ λῃστεύειν, καὶ Θουκυδίδης εἴρηκεν. Η.Q.Τ.

ληϊστὴρ καὶ κατὰ θάλαττάν ἐστι καὶ κατὰ γῆν· πειρατὴς δὲ μό- νος ὁ κατὰ θάλασσαν λῃστὴς, ἀπὸ τοῦ περῶ. Ε.

74. ψυχὰς παρθέμενοι] ἀφειδήσαντες, εἰς κίνδυνον παραβαλόντες τὰς ἑαυτῶν ψυχάς. Μ.

79. μέγα κῦδος] ἄξια τῆς διαδεδομένης φήμης τοῦ Νέστορος εἰς ἅπασαν Ἕλλάδα τὰ τῆς εἰσβολῆς πρὸς τὴν φράσιν. Μ.Ρ.

80. καταλέξω] τὸ καταλέξω οὐκ ἔστιν ἀπλῶς ἀντὶ τοῦ εἴπω, ἀλλʼ εἰς τέλος τοῦ λόγου ἀφίξομαι. Ε.

εἴρεαι] εὐλαβῶς λίαν, ὡς αὐτὸς μὴ προκατάρξας λόγων, ἀλλὰ πρὸς πεῦσιν ἀποκρινόμενος. Ρ.Q.

81. Ἰθάκης ὑπονηίου] τῆς ὑπὸ τὸ Νήϊον ὄρος κειμένης, ὡς “Θήβῃ ὑποπλακίῃ” (Il. ζ, 379.). τῇ ὑπὸ τὸ Πλά ἀκίον ὄρος κειμένῃ. Β.Μ. Ρ.Q. ὑπὸ τὸ Νήϊον κειμένης. Νήϊον δὲ ὄνομα ὄρους πρὸς ὑποδοχὴν νεῶν εὔθετον. Ε. Νῆον, ὄνομα ὄρους. Ρ. τῆς πλεῖσθαι δυναμένης καὶ μὴ πεζῇ βαδίζεσθαι. Μ.

ὑπονηΐου] ὤφειλε γὰρ εἰπεῖν ἢ ἀπὸ πηΐου, ἢ ὑπὸ Νήϊον, τὸ δέ ἐστι τῆς μεγαλονοίας τοῦ ποιητοῦ. θέλων γὰρ παραδηλῶσαι ὅτι ἀπὸ τοῦ Νηΐου ὄρους εἰσὶ, καὶ ὑπʼ αὐτὸ κεῖνται, τὴν ὑπό συνέταξε μετὰ γενικῆς, ἵνα καὶ ἀμφότερα νοοῦνται, ἀπὸ μὲν τῆς ὑπό προθέσεως τὸ Νήϊον, ἀπὸ δὲ τῆς γενικῆς ἡ ἀπό. Β.

1. διὰ τὸ τι Buttm. διὰ τοῦ εἰ 13. 14. ἀφειδήσαντες, τὰς ἑαυτῶν (vel α) Ρ. (adde ψυχὰς) παραβαλόντες Η. 8. ὑπονοεῖν Η. προσδοκεῖν Q.Τ. 13. παραβαλόντες]παραβάλλοντες Μ. 9. λστείαν] λῃστείας Η. 15. διαδεδομένης] δεδομένης Μ. δια- φαίνεται] φαίνεσθαι Buttm. δομένης Ρ. 10.Θνουκυδίδης] Vid.schol.adv. 71. 22. τὸ addidi ex M.

82. οὐ δήμιος] Ἀριστοφάνης, ἐκδήμιος, ἀντὶ τοῦ ἔξω τοῦ δήμου. Η.Μ.

ἀγορεύω] ὁ ἐνεστὼς ἀντὶ τοῦ μέλλοντος ἀγορεύσω. Μ.

83. ἤν που ἀκούσω] ἔρχομαι, φησὶν, ἤν πως φήμην ἀκούσω περὶ τοῦ ἐμοῦ πατρός. Β.Μ.Q.

85. σὺν σοὶ μαρνάμενον] τοῦτό φησι θεραπεύων τὸν γέροντα λίαν. ὑπασπιστὴν γὰρ αὐτοῦ τὸν πατέρα ὑποδείκνυσιν, ὡς εἴ τις Μηριόνην Ἰδομενέως λέγοι ὑπασπιστήν. Β Μ.Q.

87. πευθόμεθʼ] καὶ ταῦτα δηλοῖ τὴν σπουδὴν τὴν περὶ τὸν πα- τέρα. τὸ δὲ τὰ περὶ τῶν ἄλλων ἀκούσαντα ἀγνοεῖν τὰ περὶ τοῦ πατρὸς ἄγαν περιπαθές. Β.Μ.Q. οἴδαμεν· οὐ γάρ ἐστιν ἀντὶ τοῦ ἐρωτῶμεν. Ἀρίσταρχος δὲ τὸ ἧχι ἄνευ τοῦ ι φησὶ, καθάπερ καὶ τὸ ἧφι βίηφι. Η.Μ.

90. εἴδ’ ὅγε] προαγωγὰ ταῦτα τοῦ μὴ ψεύσασθαι τὸν Νέστορα. Μ.Q.

91. κύμασιν Ἀμφιτρίτης] τῆς θαλάσσης. λέγεται δὲ οὕτω καὶ ἡ Ποσειδῶνος γυνή. Η.Μ. Ἄλλως. Ἐν Νάξῳ τὴν Ἀμφιτρίτην χορεύουσαν ἰδὼν Ποσειδῶν ἥρπασεν· ὅθεν ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων Ποσει- δωνία ὠνομάσθη ἡ θεὸς, ὡς καὶ ἡ Ἥρα Διώνη παρὰ Δωδωναίοις, ὡς Ἀπολλόδωρος. Η.Μ.Q.

Ἀμφιτρίτης] Ἀμφιτρίτη λέγεται ἡ θάλασσα ὅτι τρίτη ἐστιν ἀμ- φοτέρωθεν, ἐκ τοῦ ἄνω μέρους καὶ ἐκ τοῦ κάτω· ἐκ τοῦ ἄνω μὲν ὡς πρωτεύοντος τοῦ αἰθέρος, δευτέρου δὲ τοῦ ἀέρος, τρίτης αὐτῆς· ἐκ τοῦ κάτω δὲ, ὡς τῆς ἀβύσσου καὶ τοῦ ταρτάρου προκειμένων, τρίτης οὔσης αὐτῆς. Ε.

1. ἀντὶ τοῦ Μ. ὁ Η. Pathol. Proleg. p. 32. Nomen mu- τοῦ δήμου] τοῦ om. H. lieris Ποσειδωνίη apud Hippocr. Epi. 4. ἤν πως] εἴπως Β.Q. dem. 6, 7, 2. comparat Meinek. in 7. ὑποδείκνυσιν] δεἱκνυσιν Β.Q. Relationibus Acad. Boruss. a. 9. τὴν σπουδὴν τὴν] σὺν σπουδῇ τὰ 1852. p. 573. Β.Q. 19. ὠνομάσθη] ὀνομάζεται Μ. 10. τὸ δὲ τὰ] τὰ om. Μ. Διώνη Buttm., qui de hoc no- 11. περιπαθές] πέπονθες (literis ες mine dixit in Excursu ad Demosth. compendio expressis) M. orat. Midianam. διόνη Μ. διαίνη 12. τὸ ἦφι] τὸ om. M. H.Q. 17. Ἄλλως om. H.Q. 20. Ἀπολλόδωρος] ἐν ά περὶ θεῶν ἐν Νάξῳ] ὲνεάξυ Η. ἐν ἰάξω Q. ap. Steph. Byz. in fragmento de 18. Ποσειδωνία] Ποσειδώάνη Lobeck. Dodona. BUTTM.

92. γούναθʼ ἱκάνομαι] ἢ ἅπτομαι τῶν σῶν γονάτων μετὰ ἱκε- τείας. Ε.

96. μειλίσσεο] ἢ χαρίζου, μειλιχίους λέγε λόγους. Ε. μείλιχα καὶ προσηνῆ λέγε, ἢ χαρίζου, καταπράϋνε τὸν θρῆνον. Ρ. ταῦτα πρὸς τὸ μέγεθος προβάλλεται τῆς οἰκείας χρείας. μεγάλως γὰρ αὐτῷ διέφερε μαθεῖν περὶ τοῦ πατρός. Q.

97. κατάλεξον] οὐκ ἔστιν ἀπλῶς εἰπέ, ἀλλʼ εἰς τέλος τοῦ λόγου ἐλθὲ καὶ πάντα εἰπέ. ταῦτα γάρ ἐστι τὸ “ἀτὰρ οὐ τέλος ἵκεο μύθων” (Il. ι, 56.). τὸ διελθεῖν οὖν τὸν λόγον ὃν ὁρξατο λέγειν ἢ μέλλει εἰπεῖν δηλοῖ τὸ κατάλεξον, μέχρι οὗ δεῖ ἀπολῆξαι. Q.

ὀπωπῆς] γράφεται, ἀκοῆς. Β. καὶ θέας. ἐξ ἀκοῆς ὁ Τηλέμαχος πολλὰ ᾔδει. Ε. ὅπως μετέλαβες τῆς περὶ αὐτὸν θέας, παρὰ τὴν ὄπα. Q. ὀπωπῆς, θέας, παρὰ τοὺς ὦπας· ἢ φωνῆς παρὰ τὴν ὄπα. M.V. πῶς μετέλαβες τῆς περὶ αὐτὸν θέας. γρ. δὲ τῆς ἀκοῆς παρὰ τὴν ὄπα. H.M. ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς, ἤγουν πῶς εἴτε ἐπὶ καλῷ οὔσης ἢ ἐπὶ κακῷ ἔτυχες τῆς περὶ ἐκείνου ἀκοῆς εἴτε τῆς θέας, ἤγουν ὅθεν ἐνέτυχες αὐτοῦ θεωρίας. Μ.

100. πήματ᾿] γρ. ἄλγεα. Μ.

101. ἐνίσπες] ἐπίσχες, εἰπέ. Η.

103. γεροντικῶς ὁ Νέστωρ μακροτέραν ποιεῖται τὴν ἀπόκρισινʼ ἄλλως τε ὁ ποιητὴς εὐκαίρως προσαναπληροῖ τὰ λελειμμένα τῇ Ἰλιακῇ ὑποθέσει. H.M.

ὦ φίλʼ, ἐπεί] οὐκ ἀποδίδωσι τὸ ἐπεί. καὶ ἐπὶ τοῦ Μενελάου 15. γρ.] Fortasse η (i. e. ἤγουν) Harl. manus antiqua ἔνισπες et hic pro γρ. Nimirum est altera inter- et aliis locis. Hic scholion supra- pretatio, quasi ὀπωπή idem sonaret scriptum: ἐπίσχες εἰπέ. Nempe hoc quod ἀκοή. PORS. Sane addita. voluit: ut ab obsoleto aoristo ἔσχην mentum παρὰ τὴν ὅπα tale quid in- imperativus σχές formatur, cujus dicare videtur: et cf. schol. Vulg. compositum est ἐπίσχες, sic ab ἔσπην Sed cum e codice Β. quoque Ma- provenire σπές et ἐνίσπες. PORS. jus diserte protulerit γράφεται, In Vulg. (ed. ant.) est corruptum ἀκοῆς: veram etiam varietatem, ne- scholium HNIIIEΣ. εἶπες. BUTTM. que spernendam illam, fuisse puto 23. τὸ ἐπεί. καὶ ἐπὶ τοῦ] τὸ ἐπεὶ ἀκουης. Vid. β, 308. BUTTM. δὲ καὶ ἐξ ἐπὶ τοῦ Η. τὸ ἐπεὶ καὶ ἓξ, ἐπὶ post γρ. addidi ex Μ. Recte autem καὶ ἓξ ἐπὶ τοῦ Μ. illatis, sed depra- judicavit Porsonus glossema hic, vatis verbis ἐπὶ ε΄ καὶ ἓξ ἔτη ex scho- ut alibi non raro, pro diversa lio ad v. 115. Non recte autem scriptura acceptum esse. ἐπὶ τοῦ Μενελάου dictum est. Nam 19. ἐνίσπες] Pro ἔνισπε in textu verba allata δ, 204. (ubi vid. schol.) “ὦ φίνʼ, ἐπεὶ τόσα εἶπες” (Od. δ, 204.). Ὁμηρικὸν δέ ἐστι τὸ ἔθος. H. M.

ἐπεί] τὸ ἐπεί ἐνταῦθα βεβαιωτικὸν καὶ ἀργόν. οὐ γὰρ ἀποδίδοται Ὁμηρείῳ ἔθει. B.

ἴσως κενοδοξῶν ὁ Νέστωρ ἑαυτὸν τοῖς πολεμοῦσι συναριθμεῖ ; πλὴν κοινοποιεῖται τὰ πάθη τῶν φίλων. E.

104. μένος ἄσχετοι] τὴν δύναμιν ἀκατάσχετοι. P.

106. πλαζόμενοι] οὐκ ἂν γὰρ τοσοῦτον ὑπέμειναν τοὺς πόνους. ἀπὸ κοινοῦ δὲ τὸ “ἀνέτλημεν” καὶ τὸ “ἐπεί μʼ ἔμνησας.” σαφῶς δὲ non de Menelao dicuntur, sed ip- ἕπι δέος, ἀπὸ κοινοῦ excerpta sunt e sius sunt Menelai ad Pisistratum scholio aliquo pleniori spectante ad verba: ut dicendum potius fuerit 564. in quo versu post Aaec, ἀλλὰ καὶ Μενέλαος ἐπὶ τοῦ Πεισιστράτου. τόδʼ, illa, ἔπι δέος, iterum cogitanda 2. ἔθος] ᾖθος M. sunt. Eodemque modo sero ani- 9. ἀπὸ κοινοῦ] Usus formulae ἀπὸ madverti dispiciendum esse scho- κοινοῦ non hic tantum, sed alibi lium ad η, 2. ubi quod versui Κσύ- etiam dificultatem aliquam affert, ρην δὲ προτὶ ἄστυ φέρεν μένος ἡμιόνοιιν cujus causa aliquot horum scho- ascriptum est, Ἀπὸ κοινοῦ τὸ, μένος liorum locos componere visum est. ἡμιόνοιιν, sensu destitutum est, per- Atque hoc quidem satis constat, spicuum futurum si ascribas verbo usurpari hanc formulam, ubi vox Στῆσεν in versu 4. Diversa est dif- aliqua vel phrasis uni sermonis ficultas acholii ad ζ, 187. ubi ad parti addita, docetur communis imperfectam Nausicaæ orationem, esse alii. Sic ad δ, 247. Αλλῳ δ᾿ Ξεῖν᾿, ἐπεὶ οὔτε κακῷ ὤτʼ ἄφρονι φωτὶ αὐτὸν φωτὶ κατακρύπτων ἤϊσκεν, scho. ἕοικας, notatur: Ἀπὸ κσινοῦ τὸ, τλῆθι, liastes: Ἀπὸ κοινοῦ τὸ αὐτόν: sta- τοῦ γὰρ Ζεύς. Quæ verba etiam timque disertius monet jungendum mutilatione laborant; re ipsa ta- esse non solum κατακρύπτων ἑαυτόν men satis patet, scholiasten docere sed etiam ἤἴσκεν ἑαυτόν. Ibid. 555. intelligendum esse: τλῆθι, τούτων ad responsionem Υἰὸς Λαέρτεω κ. τ. ε. γὰρ Ζεὺς αἴτιος. Atqui hæc ita con- verbo suo carentem monetur: Ἀπὸ cepta nusquam in proximis legun- κοινοῦ τὸ, κατερύκεται εὐρέῖ πόντῳ, h. e. tur: nisi forte dicas formulam ἀπὸ hæc verba ex antecedente interro- κοινοῦ spectare ad ejusdem sensus gatione esse repetenda. Et sic fa- verba alio nexu paulo interius sub- cile quivis intelliget scholia ad ε, jecta sic, καί πού σοι τάγ’ ἔδωκε (Ζεὺς), 236. θ, 246, λ, 26. μ, 178. Qui- σὲ δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης. Sed ρ. busdam autem locis obscuritas inde 354. ubi ad Ulyssis exclamatio- nascitur quod acholium ejusmodi nem, Ζεῦ ἄνα, Τηλέμαχόν μοι ἐν ἀν- perverse additum est ei versui in δράσιν ὄλβιον εἶναι, scholiastes adno- quo ipsa communis vox legitur, lat, ἀπὸ κσινοῦ, ποίησον, quæ vox ne- non ubi desideratur: quod ubi que ipsa neque ejus simile quid- evenit circumspicienda est alia quam in proximis comparet; ma- sermonis pars cui ex repetitione nifestum est, ἀπὸ κοινοῦ eodem sensu tali lux affulgeat. Exemplum ha- usurpari, quo alias ἔξωθεν: quem bes ad ν, 149. ut in nota ibi do- tamen abusum potius esse censeo. cui: quod facere debebam etiam Jam igitur redeamus ad locum ad θ, 563. Ibi enim verba Τὸ γὰρ, unde deversi sumus, ad γ, 104. τῶν Ἑλλήνων πολέμαρχον παρίστησι τὸν Ἀχιλλέα. M. Q. ἰστέον ὅτι εἰς δύο διεμοιράσθη πᾶν τὸ Ἑλληνικὸν στράτευμα. καὶ τοῦ μὲν ἑνὸς μέρους ἦρχεν Ἀγαμέμνων τὴν Τροίαν παρακαθήμενος, τοῦ δὲ ἑτέρου Ἀχιλλεὺς, τοῦ ναυτικοῦ δηλονότι, ἐν ᾧ μέρει καὶ Ὀδυσσεὺς καὶ Νέστωρ ἠρίθμηντο. οὗτοι γοῦν ναυμαχοῦντες οἱ περὶ τὸν Ἀχι- λέα τὰς παρακειμένας πόλεις ἐπόρθουν, ἠπειρώτιδάς τε καὶ θαλασ- σίας. M.

108. κατέκταθεν ὅσσοι ἄριστοι] ὑπέρβατον· τίς κεν ἐκεῖνα πάντα γε μυθήσαιτο ἀπὸ τῶν θνητῶν ἀνθρώπων; εἶτα τὰ ἄλλα διὰ μέσου, ἔνθα μὲν Αἴας, καὶ τὰ ἑξῆς. B.

109. ἔνθα μὲν Αἴας κεῖται] πρόδηλον ἐντεῦθεν ὅτι ὅπου ἐτελεύτη- σαν, ἐκεῖ ἐθάπτοντο, καὶ οὐκ ὀστέα παισὶν ἕκαστος ἤγετο (Il. η, 334.). E.M.Q

Αἴας κεῖται πελώριος] ὁ μέγας πρὸς τὸν Λοκρόν. E.

110. Πάτροκλος θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος] δικαίως ἐπέτεινε ἔπαινον τοῦ Πατρόκλου ὅτι πείσας αὐτὸν εἰς τὸν πόλεμον ἐξήγαγεν. E.Q.

111. ἔνθα δʼ ἐμὸς φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀμύμων] περιπα- θῶς λίαν. οὐ μόνον γὰρ ὡς υἱὸν, ἀλλὰ καὶ ὡς ἄριστον ἐπιποθεῖ. E.Q.

ἀταρβής] γράφεται καὶ ἀμύμων. E.P.

113. ἄλλα τε πολλά] καὶ ταῦτα εἰς παραμυθίαν τοῦ νεανίσκου. πιθανὸς γάρ ἐστιν ὁ σύμβουλος ὅταν καὶ ἑαυτὸν ἐπιδεικνύῃ τὰ ὅμοια δυστυχήματα γενναίως φέροντα. E.M.Q.

γρ. ἀλλά γε πόλλʼ. H.

τίς κεν ἐκεῖνα] ἀποδίδοται τὸ “ἐπεί μʼ ἔμνησας” (103.) καὶ τὸ ubi bonum factum quod de eva- ad verbum ἀνέτλημεν, ita: ἔμνησάς nida scriptura monui: codicem ip- με τῆς ὁϊζύος, et ἔμνησας ὡς ἀνέτλημεν sum enim ante oculos nunc non αὐτήν. BUTTM. jam habeo. Sed cum fieri plane P. 129. l. 9. ἀπὸ—ἔμνησας habet non possit ut duo ista. ἐπεί μʼ ἔμνη- M., om. Q. σας, et ἀνέτλημεν, simul dicantur ἀνέτλημεν καὶ τὸ] ἀνέτλη μετὰ τὸ M. esse ἀπὸ κοινοῦ; non jam dubium Correxi ex P. in quo literis partim quin pro καὶ scriptum fuerit κατά, evanidis scriptum ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἐπειδή atque hæc sit scholiastæ paulo ar- μʼ ἔμνησας καὶ τὸ ἀνέτλημεν. gutior observatio: Ἀπὸ κοινοῦτὸ, I. παρίστησι] συνίστησι M. ἐπεί μʼ ἔμνησας, κατὰ τὸ, ἀνέτλημεν 21. ἀταρβής ex glossemate illa- h. e. verbum ἔμνησας spectare non tum. solum ad nomen ὀϊζύος, sed etiam 22. εἰς] τὰ εἰς E.Q. “ὅσσ” (105.). P. τινὲς οὕτως τὸ ὑπέρβατον, ὦ φίλʼ, ἐπεί μʼ ἔμνη- σας ὀϊζύος, τίς κεν ἐκεῖνα πάντα γε μυθήσαιτο; E.M.Q.

115. οὐδʼ εἰ πεντάετές γε] τινὲς οὕτως· οὐδὲ εἰ ἐπὶ πέντε καὶ ἓξ ἔτη παραμένων ἐρωτῴης ὑπὲρ τῶν συμβεβηκότων τοῖς Ἀχαιοῖς ἀνια- θείης ἂν καὶ ἀπέλθοις εἰς τὴν πατρίδα, ἀλλὰ παραμένοις ἂν δηλονότι ψυχαγωγούμενος ὑπὸ τῆς ποικιλίας τῶν διηγημάτων. ἐμοὶ δὲ οὐ δοκεῖ τοιαύτη εἶναι ἡ ἀπόδοσις, ἀλλʼ οὕτως ἔχει ὁ λόγος· τίς ἂν ἐκεῖνα πάντα διηγήσαιτο; οὐδʼ εἰ ἐπὶ πέντε ἔτη καὶ ἓξ ἔτη παραμένων ἐξερέοις ὅσα κεῖθι πάθομεν, δύναιτό τις πάντα μυθήσασθαι. εἶτα ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς “πρίν κεν ἀνιαθεὶς σὴν πατρίδα γαἵαν ἵκοιο,” καταλι- πὼν τὴν διήγησιν διὰ τὸ μῆκος. H.M.Q.

117. πρίν κεν ἀνιηθεὶς] πρὶν ἀκούσαις. ὁμοία δὲ ἡ φράσις ἐκείνῃ “πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισι” (Il. α, 29.). M.

121. ἤθελε] ἀντὶ τοῦ ἠδύνατο· “οὐδʼ ἔθελε προρέειν” (Il. φ, 366.). B.Q. ἐδυνήθη· ὡς τὸ “οὐ θέλει τὰ δένδρα διδάσκειν με.” E.

124. ἤτοι γὰρ μῦθοί γε] πρεσβύτεροι, φησὶ, τῆς ἡλικίας οἱ λόγοι, καὶ πάνυ τὸ εἰκὸς ἐν αὐτοῖς σώζεται. E.

125. ἄνδρα νεώτερον] τὸ συγκριτικὸν ἀντὶ ἁπλοῦ. E.

ὧδε] ἀεὶ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ τὸ ὧδε ἀντὶ τοῦ κατὰ τοῦτον τὸν τρό- πον. B.

126. εἵως μὲν] τὸ ἀναφορικὸν ἀντὶ τοῦ ἀνταποδοτικοῦ τοῦ τέως. M.P.Q.

127. δίχʼ ἐβάζομεν] ἀντὶ τοῦ, οὐκ ἐδιχονοοῦμεν, οὐκ ἐν τῷ δημη- γορεῖν, οὐκ ἐν τῷ βουλεύεσθαι, ἀλλʼ ἕνα θυμὸν, καὶ τὰ ἑξῆς. B.E.

128. ἀλλʼ ἕνα θυμὸν ἔχοντε] λεληθότως παιδεύει ὁ ποιητὴς ὅτι ὁμόνοια τῶν ἀρίστων καὶ πόλεις ὅλας χειροῦσθαι πέφυκεν, ἐκ δὲ δι- χονοίας καὶ ὅλος ὁ στρατὸς διαφθείρεται. ἐκ μὲν γὰρ ὁμονοίας καὶ συμφωνίας Ὀδυσσέως καὶ Νέστορος πάντα τοῖς Ἀχαιοῖς ἀγαθὰ γενέσθαι, ἐκ δὲ διχονοίας τῶν ἡγεμόνων ἀπολέσθαι περὶ τοὺς νόστους 2. γε om. E.Q. 9. ἐξερέοις M. ἐξερέεις H.E.Q. 3. εἰ om. Q. δόναιτο H. M. δυνήσαιτο E.Q. 4. ἐρωτῴῆς] ἐρωτοίης H. M. καὶ ἐρω- 15. οὐ θέλεν—] Plato Phædr. p. τῶν Q. 230 d. Conf. Greg. Cor. de dial. 5. ἀπέλθοις] ἀπέλθῃς Q. Attica § 67. BUTTM. 7. εἶναι ἡ ἀπόδοσις] εἶναι ἀνταπόδο- 21. τοῦ om. P. Q. σις Q. 23. ἐδιχονοοῦμεν] ἐδιχογνωμονσῦμεν E. 8. οὐδ᾿ εἰ—τὸ μῆκος] Hæc sunt 27. ὅλος ὁ στρατὸς δ.] ὅλον δ. Q. etiam in E. 29. τοὺς νόστους] τοῦ νόστου Q. ἐπὶ om. E.Q. φησὶ τὸ Ἑλληνικόν. H.M.Q.T. ὅρα δὲ πάλιν ἐπικαίρως τὰ λεί- ποντα τῇ ὑποθέσει. H. M.

νόῳ καὶ ἐπίφρονι βουλῇ] διαφέρει νοῦς καὶ βουλή. ὁ μὲν γὰρ νοῦς γεννητικός ἐστιν, ἡ δὲ βουλὴ τελεστική. E.

129. ὄχʼ ἄριστα γένηται] λείπει τὸ, πάντα εἶχε καλῶς τοῖς Eλ- λησιν. E.

134. τῷ σφεων πολέες] ἐγκλιτικὴ μὲν ἡ σφεων. ὅμως τὸ τῷ πάλιν περισπασθήσεται. M. διὰ τοῦτο ἐξ ἑαυτῶν πολλοὶ, ἤτοι διʼ οἰκείας γνώμης, καὶ ἐκ τῆς μήνιδος τῆς Ἀθηνᾶς ἐπεσπάσαντο θάνατον. B.

135. μήνιος ἐξ ὀλοῆς] ἐπεὶ Αἴαντα τὸν Λοκρὸν οὐκ ἐκόλασαν βια- σάμενον ἐν τῷ ἱερῷ αὐτῆς τὴν Κασάνδραν. H.E.V. νῦν μὲν κοινῶς εἰς ἅπαντας τὴν μῆνιν, ἑξῆς δὲ σαφέστερον τὴν αἰτίαν τῆς ὀργῆς δηλοῖ ἐπὶ τοῦ Αἴαντος. Q.

γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης] διὰ τὸ ἀνδρικὸν τῆς φρονήσεως. τὰ γὰρ ἀνδρικώτατα τῶν ζῴων γλαυκά. E.

137. ἐς πάντας Ἀχαιοὺς] βούλονται τῆς ἐς προθέσεως ῥωννύναι τὸν τόνον τινὲς, ἵνα δυνάμει ἀναστροφὴ γένηται κατὰ τὸ “ὄρνιθες ὥς.” E.H.

138. οὐ κατὰ κόσμον] οὐ κατὰ καιρὸν ἐνδεχόμενον. E.

ἐς ἠέλιον καταδύντα] δύναντος τοῦ ἡλίου μῦθον μυθείσθην. B.

139. οἱ δʼ ἦλθον] οὗτος ὁ στίχος διὰ μέσου. B.

σἱ δʼ ἧλθον οἴνῳ βεβαρηκότες] οὕτω τὸ ἑξῆς· τὼ δὲ καλεσσαμένω ἀγορὴν ἐς πάντας Ἀχαιοὺς μῦθον μυθείσθην τοῦ εἵνεκα λαὸν ἄγειραν μὰψ, ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον ἐς ἠέλιον καταδύντα. οἱ γὰρ ἦλθον οἴνῳ βεβαρηκότες. Ἄλλως. τὼ δὲ καλεσσαμένω ἀγορὴν ἐς ἠέλιον κατα- δύντα μὰψ, ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον· (οἱ γὰρ ἦλθον οἴνῳ βεβαρηκότες) μῦθον μυθείσθην. Q.

βεβαρηότες] βαρῶ, βαρήσω, βεβάρηκα, βεβάρηα. E.

146. ὃ οὐ] τὸ ὅ ἀντὶ τοῦ ὅτι. ἔστι δὲ ἀποκοπή. Q.

147. οὐ γὰρ αἶψα θεῶν τρέπεται νόος] ἐναντίον τοῦτο τῷ ἐν Ἰλιάδι “στρεπτοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί” (ι, 497.). λύοιτο δʼ ἄν ἐκ τοῦ 1. πάλιν] Respicit schol. ad ea 17. ἀναστροφὴ (νῦν addit H.)] quæ dixit ad v. 103. In E.Q. infra Nimirum ἀγορὴν ἔς. BUTTM. Dixit ad v. 132. scholion adscriptum de hac anastrophe Lehrs. Quaest. περὶ τοῦ νόστου φησὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ. Epic. p. 98. 23. μῦθον—κόσμον om. M. ὅρα δὲ—ὑποθέσει. 10. ἐκόλασαν] ἐκάλεσαν H. προσώπου· τὰ μὲν γὰρ λέγει ὁ Νέστωρ, τὰ δὲ Φοῖνιξ· ὥστε οὐ ταὐτὰ ἐδοκίμαζον. λύεται δὲ καὶ ἐκ τοῦ καιροῦ· τὸ γὰρ προθυμούμενον, τὸ στρεπτοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί, τῷ καιρῷ ἥρμοσται. λύεται δὲ καὶ ἐκ τῆς λέξεως· πρόσκειται γὰρ τὸ αἶψα· στρέφονται μὲν γὰρ, οὐκ αἶψα δέ. B.E.Q.

149. ἕστασαν] δασύνεται· οὐ γὰρ ἀντὶ τοῦ ἑστήκεισαν ἐκεῖ. M.

151. νύκτα μὲν ἀέσαμεν] διετελέσαμεν, διηλλάξαμεν. H. Καὶ ἄλλως Πορφυρίου. τὸ ἀέσαμεν, οὐκ, ἐκοιμήθημεν, ἀλλʼ ἐπνεύσαμεν, ἀπὸ τοῦ ἄειν, ὅ ἐστι πνεῖν. λέγει δὲ καὶ ἀνάπνευσιν τὴν μικρὰν τῶν κακῶν παραμυθίαν, “ ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο” (Il. λ, 801.), ἀπὸ τῶν ἐκ πολέμου ἐπʼ ὀλίγον ἀναπνεόντων· καὶ “ἀσπασίως φεύ- γοντες ἀνέπνεον Ἕκτορα δἵον” (Il. λ, 327.)· “ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν στῆθι καὶ ἄμπνυε” (Il. χ, 222.)· “αὖτις δʼ ἀμπνύνθη” (Il. ε, 697.). ἀφʼ οὗ καὶ τὸν εὑρίσκοντα πόρους εἰς ἀνάπνευσιν τῶν κακῶν, ὅπερ ἐστὶν ὁ φρόνιμος, πεπνυμένον φησίν. τὸ δὲ “χαλεπὰ φρεσὶν νοντες ἀλλήλοις” ἀντὶ τοῦ ἀγρυπνοῦντες καὶ χαλεπὰ μεριμνῶντες εἰς ἀλλήλους. E.H.M.Q. τινὲς δὲ τὸ ἀέσαμεν ἀντὶ τοῦ ἀνεπαυσά- μεθα, ἐκοιμήθημεν, ἢ διενυκτερεύσαμεν, ἐμείναμεν. M. Ἄλλως. ἀνεπνεύσαμεν τῆς στάσεως, ἀπὸ τοῦ ἄω. εἰ γὰρ, ἐκοιμήθημεν, πῶς ὁρμαίνοντες; ἐν δὲ ταῖς χαριεστέραις γέγραπται εἰάσαμεν, ὅπερ ἐστὶν ἄπρακτον ἀφήκαμεν, ἠῶθεν δὲ οἱ μὲν νέας. ἀνοίκειον γὰρ τὸ κοιμᾶσθαι αὐτοὺς ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ, εἴ τις τὸ ἀέσαμεν ἀντὶ τοῦ ἐκοιμήθημεν ἐκδέξαιτο. E.H.M.Q.R.

153. εἰς ἅλα δἵαν] γρ. ἀμφιελίσσας. H.

154. βαθυζώνους τε γυναῖκας] τοῖς γὰρ ὑποδύταις αἱ βάρβαροι γυναῖκες μέχρι βάθους ἐπισύρουσαι χρῶνται. E.M.P.

156. αὖθι] ἀπὸ τοῦ αὐτόθι κατὰ συγκοπήν. B.

158. ἐστόρεσεν] ἔστρωσεν, γαλήνην ἐποίησεν, ἐγαληνοποίησε τὸν πόντον τὸν μεγάλα κήτεα ἔχοντα. Gl. H.

2. Addidi καί. 12. ἀνέπνεον post δῖον E.H.Q. 6. Addidi ἀντί. νῦν addidi ex H. 7. καὶ ἄλλως addidi ex H. Πορφυ- 13. αὖτις M. αὖθις ceteri. ρίου ex H. et m. sec. M. 14. ὅπερ] ὥσπερ (i. e. ὅσπερ) M. ὅ R. 8. τὸ om. H., τὸ ἀέσαμεν om. M. 20. γέγραπται om. H. M. ἐπνεύσαμεν M. ἀνεπνεύσαμεν ceteri. ἀέσαμεν Buttm. pro εἰάσαμεν. 9. ἐστι πνεῖν H. ἐστιν ἀναπνεῖν 26. ἐπισύρουσαι] Litera α duobus punctis notata in M., quo indica- ceteri. 11. πολέμου M. πολέμων ceteri. tur ἐπισύρουσι. Conf. Eustath. p. φεύγοντες M. φυγόντες ceteri. 1462, 3.

161. σχέτλιος] ἀπὸ τοῦ σχῶ τὸ κρατῶ· ὁ κατέχων ἐπιπολὺ τοὕ θυμοῦ καὶ σχετλιάζειν ἡμἅς ποιῶν. E.

164. ἦρα φέροντες] ἐπιθυμητά· ἀπὸ τοῦ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω, ἦρα, ἐπίηρα, ἐπέραστα. P. Q.

165. ἀολλέσιν] ἐκ τοῦ ἁ τὸ ὁμοῦ, καὶ τοῦ εἱλῶ τὸ συστρέφω. ἢ ταχείαις, ἀπὸ τῆς ἀέλλης. E.

168. μετὰ νῶϊ] πρὸς ἡμἅς, μεθʼ ἡμἅς, ἐφʼ ἡμῖν Διομήδης καὶ Νέστωρ. εἴρηται δὲ ἐπὶ δυϊκῶν. M.

169. ἐν Λέσβῳ] ἐν τῇ Λέσβῳ δὲ κατέλαβεν ἡμᾶς μόλις ὁ ξανθὸς Μενέλαος, διαλογιζομένους ἡμᾶς ἢ ἵνα πλεύσωμεν ὑπεράνωθεν τῆς Χίου ἐπὶ τῆς νήσου τῆς ψυρίης, ἔχοντες αὐτὴν τὴν νῆσον ἐπὶ τὰ ἀριστερά· ἢ ὑποκάτωθεν τῆς Χίου παρὰ τὸν Μίμαντα. ἔστι δὲ τὸ μὲν ὄνομα ὄρους οὕτω πως καλουμένου. Μίμας ὄρος ἐρυθρὸν κατέ- ναντι Χίου, ἀπὸ Μίμαντος ἑνὸς τῶν γιγάντων ὀνομασθέν. B.

Λέσβος νῆσος Τροίας ἔχουσα πόλεις πέντε, Πύρραν, Ἕρεσσον, Μιτυλήνην, Μήθυμναν, Ἄντισσαν. E.Q V.

170. ἢ καθύπερθε Χίοιο] ὑπεράνω, ἀντὶ τοῦ εἰς τὰ δεξιά. ὑπερέ- χειν γὰρ λέγομεν τὴν δεξιὰν τῆς ἀριστερᾶς. E.M.Q.

171. νήσου ἐπὶ ψυρίης] ἀντὶ τοῦ παρὰ νἥσον ψυρίαν, ὡς “ Ὄσ- σαν ἐπʼ Οὐλύμπῳ μέμασαν” (Od. λ, 314.). H.Q.R. νησίδιον μι- κρὸν πρὸ τῆς Χίου ἐστὶ τὰ ψύρα, ἀπέχον Χίου σταδίους ὀγδοήκοντα, ἔχον λιμένα νεῶν εἴκοσι. Ἀλκμὰν “πάρ θʼ ἱερὸν σκόπελον παρά 13. ἐρυθρὸν] Facile tentari possis 17. ἢ καθύπερθε —εἰς M. τὸ δὲ ad mutandam hanc vocem. Atque καθύπερθε χίοιο ἀντὶ τοῦ ὑπεράνω, ἤτοι ἐρυμνὸν quidem dixeris talem mon- εἰς τὰ E.Q. in quibus hoc scholion tem: et εὔθηρον hunc appellat legitur post annotationem de Mi- Strabo cujus verba Eustathius mante, quam vide ad v. 172. etiam huic loco apposuit. Verum 19. Ὄσσαν—Οὐλύμπῳ Cramerus reputans Erythras urbem sub hoc pro οὖσαν— ὁλύμπῳ. ipso monte sitam fuisse, et fre- 20. μέμασαν om. Q. R. quentissime a tali colore telluris νησίδιον— οἶον ἐν] νησίδιον μικρὸν et rupium oppida apud nostrates ἔχον λιμένα νηῶν εἴκοσι. Ἀλκμὰν παρά etiam nomen traxisse, ab omni τε—διόνυσσον ἄγοντες, ἤτοι ἐν Q. mutatione destiti: præsertim cum 21. ψύρα] ψυρὰ R. et sic idem bis præterea in scholiis sqq. idem cum H.M.Q. in verbis Alcmanis. epitheton compareat, quod male in Et sic rursus ad ο, 403. altero (ad 172.) Barnesius muta- ὀγδοήκοντα] πεντήκοντα in scholio bat in Ἐρυθρῶν. BUTTM. Stra- proximo et ap. Strabonem. bonis verba sunt 14. p. 645. με- 22. πάρ θʼ Buttmannus. παρά τε ταξὺ τῶν Ἐρυθρῶν καὶ τοῦ ῾ γποκρήμνου codices et Eustathius. Alemanis Μίμας ἐστὶν ὅρος ὑψηλὸν, εὔθηρον, πο- fragmentum finitur verbis παρά τε λύδενδρον. ψύρα, post quæ hæc fere olim lecta τε ψύρα τὸν Διόνυσον ἄγοντες.” οἷον ἐν μηδενὶ αὐτὸν τιθέμενοι διὰ τὸ λυπρὸν τῆς νήσου. H.M.Q.R.

ψυρία νησίδιόν ἐστιν ἀπέχον τε σταδίους ν΄ τῆς Χίου, ὃ καὶ αἰ- γιαλὸν ἔχει, ἐν ᾧ ἐστι λιμὴν ἐκδεχόμενος ἀπὸ τοῦ Αἰγαίου πελάγους ταρασσομένας τὰς ναῦς. μέμνηται Δημοσθένης. κεῖται δὲ ἡ Χίος νῆσος μέση τῶν ψυρίων καὶ τοῦ Μίμαντος. H.Q.V. Vind. 56.

αὐτὴν ἐπʼ ἀριστέρʼ ἔχοντες] τὴν Χίον ἐπʼ ἀριστερά. ἀντὶ τοῦ περὶ νῆσον ψυρίαν. M.

172. ἢ καθύπερθε] ὁ ἢ σύνδεσμος δύο τόνω ἐπιδέχεται, ἢ περισπω- μένην ἢ βαρεῖαν, ὅπερ κάλλιον. E. ὑπένερθεν] ὑποκάτωθεν. V.

παρ᾿ ἠνεμόεντα Μίμαντα] ἀνέμοις καταπνεόμενον, ἢ κατήνεμον, ὑψηλόν. H. Μίμας δὲ ὄρος ὑψηλὸν καὶ ἐρυθρὸν Ἰωνίας ἀντικρὺ Χίου τῆς νήσου, ἀπὸ Μίμαντος ἑνὸς τῶν γιγάντων ὀνομασθέν. E.H.Q.V.

174. πέλαγος μέσον εἰς Εὔβοιαν] τὴν τούτων μέσην ὁδόν. μέσον τὸ μέσον ψύρων καὶ τῆς Χίου. Εὔβοιαν νῆσον ἐγγὺς Ἀθηνῶν. M.

177. ἐς δὲ Γεραιστόν] ὄνομα λιμένος. Q.

178. ἐννύχιαι] αἱ Ῥιανοῦ γράφουσιν ἐννύχιοι. H. ἐννύχιοι] γρ. ἐννύχιαι. P.

Ποσειδάωνι ταύρων] τὸ μὲν ὡς ἐγχωρίῳ θεῷ· ἐτιμᾶτο γὰρ ὁ Πο- σειδῶν ἐν Γεραιστῷ· τὸ δὲ ὡς θαλαττίῳ διὰ τὸν πλοῦν. E.Q.

fuerint necesse est, ὅθεν καὶ παροιμία 1. οἷον H. R. οἱ M. ἤτοι Q. παρὰ Κρατίνῳ “ψύρα τὸν Διόνυσον 3. ψυρία—ἐν ὦ] ἄλλως. νησίδιον ἄγοντες.” Hoc patet ex Photii ἐστὶν ἐν ᾧ H. Q. glossa p. 656, 9. ψύρα τὸν Διόνυσον ἀπέχον τε] λυπρὸν ἀπέχον V. ἄγοντες: ἡ παροιμία παρὰ Κρατίνῳ· τὰ ν΄] π΄ V. δὲ ψύρα νησίδιον ἔρημον πλησίον Χίου· 4. ἐστι] τυγχάνει H. Q. λέλεκται δὲ ἐπὶ τῶν εὐτέλειαν σημαι- Αἰγαίου] αἰγέου H. νόντων. et Steph. Byz. Στράβων ἐν 5. Δημοσθένης] In oratione per- τῷ ιδ΄ (p. 645.) τὰ ψύρα φησὶν οὐδε- dita. δὲ καὶ δημοσθένης Q., reliquis τέρως “τὰ ψύρα νῆσος ἀπὸ πεντήκοντα omissis. σταδίων τῆς ἄκρας.” —λαμβάνεται δὲ 6. ψυρίων] ψυρῶν V. τὸ ὄνομα ἐπὶ εὐτελείᾳ διὰ τὸ εὐτελε- 12. δὲ ὅρος—Χίου] δὲ ὅρος ἐρυθρῶν στάτην εἶναι τὴν νῆσον. Κρατῖνος. ἰωνίας κατεναντίας (scr. κατέναντι ex “ψύρα (libri alii ut supra ψυρά vel p. 134, 13.) χίου H. ὄρος ἀντικρὺ Χίου ψυρᾶ) τὸν Διόνυσον ἄγοντες.” καὶ ἐν V. : sed addito infra alio scholio, ὁ Νεμέσει “ψύρα τε τὴν Σπάρτην ἄγεις.” Μίμας ὄρος ἐρυθρὸν ἀντικρὺ Χίου. Ceterum verba Alcmanis et Cra- 14. τὴν τούτων— Ἀθηνῶν] τὸ μέσον tini jam in exemplaribus scholio- ψυχρῶν (sic) καὶ τῆς Χίου B. rum quibus Eustathius usus est 17. αἱ Ῥιανοῦ γράφουσιν Porsonus. (quem v. p. 1462, 46.) confusa ἀρειανοὶ γρ. H. fuerunt, veteris culpa librarii qui a 19. θεῷ om. E. γὰρ om. Q. priore ψύρα ad alterum aberravit. ὁ Ποσειδῶν om. E.

179. μῆρʼ] μῆρα ὡς μῆλα. τὸ δὲ μετρήσαντες ἀντὶ τοῦ οὐριο- δρομήσαντες. H. Q.

180. τέτρατον ἦμαρ] ἀφʼ οὗ ἐκ Λέσβου ἀνήχθησαν ἀριθμουμένων τῶν ἡμερῶν. τέτρατον, ἀφʼ οὗ καὶ τὸ τέτρασι. B.

μετάθεσις Ἰωνική. διαφέρει γὰρ μετάθεσις ὑπερθέσεως· ἡ μὲν γὰρ ἐν τῇ αὐτῇ συλλαβῇ γίνεται, ἡ δὲ ὑπέρθεσις ἐν ἑτέρᾳ, ὡς τὸ ὀθνεῖος. ἦν γὰρ νόθος νοθεῖος καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν ὀθνεῖος. καὶ πάλιν γόνυ γόνυος καὶ δόρυ δόρυος, καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν γουνός καὶ δουρός. E.Q.

184. ὡς ἦλθον, φίλε τέκνον] δαιμονίως ὁ ποιητὴς, ἐμβαλὼν εἰς ἐπιθυμίαν τῶν νόστων τὸν ἀκροατὴν ἀναρτᾷ πάλιν, ἵνα τὰ λοιπὰ διʼ ἄλλου χωρίου δηλώσῃ. τὸ γὰρ ἑνὶ πάντων τῶν κατὰ τοὺς νόστους πραγμάτων ἐμπειρίαν περιθεῖναι οὐ πιθανόν· ἐν μέρει δὲ δηλουμένων τῶν συμβεβηκότων ἀξιόπιστον γίνεται τὸ πᾶν. οὐκ ἄλογος οὖν οὐδʼ ἡ πρὸς Μενέλαον ἐκπομπὴ, ἀλλʼ ἵνα τὰ περὶ Ἑλένην ἐνταῦθα διατυ- πώσῃ ὄντα ἐν ἡδονῇ τῷ ἀκροατῇ. E.H.M.Q.

φίλε τέκνον] ἀντὶ τοῦ φίλον τέκνον. B.

ἤτοι πρὸς τὸ σημαινόμενον ἀπήντησε· φίλος γὰρ τὸ τέκνον οὐδέτε- ρον. ἢ πρὸς τὸ συνώνυμον, τὸ παῖς. V.

ἀπευθής] μὴ μαθών τι περὶ τοῦ σοῦ πατρὸς ἢ τῶν ἄλλων. B.

188. εὖ μὲν Μυρμιδόνας] Νεοπτόλεμος κατὰ κέλευσιν Θέτιδος ἐμπρήσας τὰ ἴδια σκάφη πεζὸς ἄνεισι. χρησθεὶς δὲ ὑπὸ Ἑλένου, ἔνθα ἂν ἴδοι οἶκον ἐκ σιδηρῶν θεμελίων, τοίχων δὲ ξυλίνων καὶ ὀρόφου ἐρεοῦ, ἐκεῖ μένειν, ἐλθὼν εἰς τὴν Παμβῶτιν λίμνην τῆς Ἠπείρου, καὶ τοὺς ἐγχωρίους εὑρὼν δόρατα πήξαντας καὶ χλαίνας ἄνωθεν καταπε- τάσαντας καὶ οὕτω σκηνοῦντας, συμβάλλει τὸν χρησμόν. καὶ πορ- 11. δηλώση H.M.Q. et Eustath. vol. 2. p. 290. p. 1463, 18. ἀνασώσῃ E. 22. σιδηρῶν M. σιδηρίων H. σιδη- 13. οὖν] δὲ E.Q. ρείων E.Q. σιδήρου T. θεμελίους στδη- 17. Corrigerem φίλος γὰρ τὸ τέκ- ροῦς etiam Eustath. dixit p. 1463 νον, καίπερ οὐδέτερον (conf. schol. ad 35. α,238.), nisi Barnes. ex Ms. Aloy- ὀρόφου ἐρεοῦ] ὀρόφου σερεοῦ (σερίου sii edidisset: — ἀπήντησε φίλος· τὸ Q.) E.Q. et fortasse H. R. ὀρόφους γὰρ τέκνον οὐδέτερον: quod tamen ἐξ ἐρέου M. In T. est τοῖχον δʼ ἐκ meæ rationi ægre præpono. BUT. ξυλίνων καὶ ὀρόφου ἐξερεοῦ. τοίχους ξυ- 18. πρὸς τὸ συνώνυμον] Eodem mo- λίνους καὶ ὄροφον ἐρεοῦν dixit Eustath. do pronomen generis neutrius ad 23. Παμβῶτιν Eustathius. παμβῶ νεφέλη pro νέφος dictum referri opi- (vel παμβὼ) τὴν H.M.Q. et fortasse natur schol. ad μ, 75. R. T. παραβῶτιν E. 21. Ἑλένου] De Heleni oraculo 24. καταπετάσαντας καὶ οὕτω σκη- v. Lobeck. Aglaoph. p. 260. et νοῦντας] Legebatur κατασκηνοῦντας. Welcker. in libro de Cyclo epico Explevi defectum ex Eustathio. θήσας τὴν Μολοσσίαν ἐξ Ἀνδρομάχης ἴσχει Μολοσσὸν, ἀφʼ οὗ καὶ τὸ γένος ἐστὶ τῶν ἐν Μολοσσίᾳ βασιλέων, ὡς ἱστορεῖ Ἐρατοσθένης. E.H.M.Q.R.T.

οἱ νεώτεροι τὸν Νεοπτόλεμον εἰς τὴν Ηπειρον ἐλθεῖν λέγουσι. V.

ἐγχεσιμώρους] τοὺς περὶ τὰ ἔγχη κακοπαθοῦντας. B. τοὺς με- μωραμένους, ὅ ἐστι κάμνοντας, τοῖς ἔγχεσι. E.

189. 190. Ἀχιλλῆος . . . υἱὸς] μετὰ θάνατον αὐτοῦ. εὐκαίρως ἐνεφάνισεν ὅτι ὁ Νεοπτόλεμος καὶ Φιλοκτήτης ἧκον σύμμμαχοι. E.Q.

192. πόντος δέ οἱ οὔτινʼ ἀπηύρα] οὐκ ἀπήλαυσεν ὁ πόντος ὣστε οὐ κατεπόντισέν τινα. V.

193. ἀκούετε νόσφιν] διὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ παθόντος καὶ διὰ τὴν τόλμαν τῶν ἀδικησάντων. E.M.Q.

195. ἐπισμυγερῶς] περισσὴ ἡ ἐπί, ὡς ἐν τῷ “βοῶν ἐπιβούκολος.” σμύχεσθαι δέ ἐστι τὸ ὑπὸ πυρὸς ἀναλίσκεσθαι. μετῆκται δὲ ἐπίρ- ρημα ἀπὸ τῶν ἐπισμυχομένων· καὶ “ἐπισμύξαι πυρὶ νῆας” (Il. ι, 653.). δηλοῖ δὲ τὸ ἐπισμυγερῶς τὸ ἐπιπόνως, ἀξίως. B.E.H.Q. σμυγερῶς] ἐπιπόνως· τὸ μέτρον μετήλειπται. Αἰολικῶς δέ ἐστιν ἐπιπόνως. V.

199. 200. καὶ σὺ. . . εὖ εἴπῃ] καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει προηθε- P. 136. l. 25. τὸν χρησμὸν] καὶ οἰ- γερή indubitatum ap. Hesiodum Sc. κεῖ ἐκεῖ addit Eustathius. 624.—In ipso scholio Barnesius 1. τόλμαν M. Scribebatur τόλ- reposuit μετείληπται, quod notius μην. sane verbum est, sed mihi quidem 13. μετῆκται δὲ ἐπίρρημα (sic Cra- hic perinde obscurum. Neque ta- merus correxit pro ἐπιχείρημα) ἀπὸ men leniorem invenio medicinam H. λέγεται δὲ ἀπὸ ceteri. ea quam Boeckhius porrrigit, ut 15. καὶ “ἐπισμύξαι] καὶ om. H. scribatur scilicet, διὰ τὸ μέτρον πα- Apud Hom. legitur κατά τε σμῦξαι. ρείληπται. Nimirum Σμυγερῶς, ἐπι- 17. ἀξίως] Corruptum. οἰζυρῶς πόνως est glossula quæ, ut sæpe in Buttm. parum probabiliter. Facil. hac congerie factum (e. g. β, 350. limum foret ἀναξίως. Per ἐπιπόνως, 363.), coaluit cum justo scholio. ὀδυνηρῶς, καυστικῶς exp. Eustathius. Istud autem sic habuit: Σμυγερῶς] 18. σμυγερῶς] Ex hoc lemmate, διὰ τὸ μέτρον παρείληπται. Αἰολικῶς δέ et ex eo quod Eustathius quoque ἐστιν ἐπιπόνως. hoc dicit: pro ver- formam σμυγερῶς solam explicat, bo μογερῶς ob metrum admisisse apparet fuisse qui ἐπί separarent; poetam Æolicam ejus formam σμυ- ut aut sit pro ἔπειτα aut jungatur γερῶς. BUTTM. ἐπαπέτισεν. Sed non ita facile dis- 20. καὶ addidi ex M. Eo sig- jungas praepositionem in altero ex- nificatur non solum ab Aristarcho, emplo infra δ, 672. (ubi vide tamen sed etiam, qui ei præiverat, Ari- schol.); et extat adjectivum ἐπισμυ- stophane hos versus ejectos esse. τοῦντο οὗτοι οἱ δύο στίχοι. ἐκ γὰρ τοῦ λόγου τῆς Ἀθηνᾶς (α, 301.) μετήχθησαν ἐνθάδε. H.M.Q.

ἄλκιμος ἔσσʼ] ἐν συντόμοις ἡ προτροπή. μάλιστα γὰρ τῶν εὐφυῶν ἅπτεται ἡ ἐπὶ ταῖς καλαῖς πράξεσιν ἐσομένη δόξα. M. Q.

203. καὶ λίην κεῖνος μὲν] οὕτως ἥψατο ὁ λόγος τοῦ Τηλεμάχου, ὡς τὰ περὶ τὸν πατέρα ἀφεὶς μακαρίζειν Ὀρέστην. E.Q.

206. ὑπερβασίης ἀλεγεινῆς] ὕβρεως, ὑπερηφανίας, ἀδικίας. αὕτη γὰρ ὑπέρβασίς ἐστι τῆς δικαιοσύνης μεσότητος οὔσης. E.

209. πατρί τʼ ἐμῷ] περιττός· ἀρκεῖ γὰρ ὁ πρὸ αὐτοῦ. H.

πατρί] προσληπτέον τὸ δυνηθῆναι βοηθῆσαι. E.

τετλάμεν] τλῆναι καὶ προσθήκῃ τῆς μεν τλήμεναι, τροπῇ δὲ τοῦ η εἰς α καὶ ἀποκοπῇ τῆς αι διφθόγγου τλάμεν καὶ πλεονασμῷ τοῦ τε τετλάμεν. E.

213. μητιάασθαι] γρ. μηχανάασθαι. M.

214. ὁ μὲν πρῶτος ἢ ὀξύνεται, ὁ δὲ δεύτερος περισπᾶται. H.

ἐχθαίρουσ᾿] τοῦτο ἐξηγητέον ἐκεῖθεν. ἔφη γάρ που “δεινὸν δὲ γένος βασιλήϊον κτείνειν” (π, 401.), καὶ ἐπάγει, “ἀλλὰ πρῶτα θεῶν εἰρώ- μεθα βουλάς,” εἰ χρὴ αὐτὸν ἀναιρεῖν· τὸ οὖν ἐχθαίρουσʼ ἀνὰ δῆμον, μισοῦσί σε, βουλεύονται ἀνελεῖν ἔκ τινος θεοπροπίας. τὸ δὲ ἑκών οὕτω νοητέον, ἑκουσίως ἀνέχει μὴ βουλόμενος ἐπεξελθεῖν τὴν ὕβριν. E.Q.

215. ἀνὰ δῆμον] οἱ κατὰ τὸν δῆμον ὄχλοι, τουτέστιν αὐτὸς ὁ δῆ- μος μισεῖ σε ἔκ τινος θεοπροπίου. B.

ἐπισπόμενοι θεοῦ ὀμφῇ] πολλάκις γὰρ μεθίστασαν τοὺς βασιλεῖς μαντείαις ἐπισπόμενοι. ἱστορεῖ Ἔφορος ἐν τῇ ις΄ περὶ τοὺς θεούς. τούτῳ συνῳδόν ἐστι τὸ “δεινὸν δὲ γένος βασιλήϊόν ἐστι κτείνειν· ἀλλὰ πρῶτα θεῶν εἰρώμεθα βουλάς.” E.H.M.

216. σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθών] ἀπορεῖ ὁ Ζηνόδοτος πότερόν ἐστιν ὁ λόγος, βίας αὐτοῖς, ἀντὶ τοῦ τὰς βίας αὐτῶν, ἢ, ἐλθών σφιν, 1. οὖτοι οἱ om. Q. πολλάκις— βουλάς H. M. (nisi 2. μετηνέχθησαν Cobetus. quod in H. κλεοφόρος) ἐν τῇ ἑξακαι- 3. εὐφυῶν] εὐχῶν Q. δεκάτῃ ἱστορεῖ κλεοφόρος περὶ τ. θ. πολ- 5. οὕτως Buttm. pro οὖτος. λάκις μ. τοὺς βασιλεῖς μαντεῖα E. 6. ὡς—μακαρίζειν] ὃς —μακαρίζει μαντεῖα etiam H. τὰ περὶ τὸν Q. 24. ἐν τῆ] ἐν M. ἐν τῷ H. 17. πρῶτα θ. εἰρώμεθα βουλάς] πρῶ- περὶ τοὺς θεοὺς a m .sec. habet M. τον εἰσόμεθα βουλὰς θεῶν E. 26. πρῶτα] πρῶτον M. 19. ἑκὼν Buttm. pro ἀέκητι. 27. πότερον Cobetus pro πῶς. 23. πολλάκις— ἐπισπόμενοι] Hæc 28. ἐστιν ὁ] ἐστὶ καὶ ὁ Q. verhabet etiam B. qui μεθίστασι. ὅ ἐστιν ἐλθὼν αὐτοῖς, ὥσπερ λέγομεν ἀνίσταμαί σοι ἀντὶ τοῦ ἀνί- σταμαι κατὰ σοῦ. Q. T.

Ζηνόδοτος γράφει, ἀποτίσεαι, καὶ τὸ ἑξῆς, ἢ σύγε μοῦνος. H.

217. ἢ ὅγε μοῦνος ἐὼν] ὁ μὲν ὡς ἀδύνατος μόνος κολάσαι τοὺς ἐχθροὺς ἀπωλοφύρετο “εἰ γὰρ ἐμοὶ τοσήνδε θεοὶ δύναμιν παραθεῖεν” (205.), ὁ δὲ ἠρέμα ἐνδείκνυται αὐτῷ ὅτι ἐν τοῖς τοιούτοις οὐκ ὄχλου δεῖ, ἀλλὰ δύναιτο ἂν καὶ μόνος τιμωρήσασθαι τοὺς μνηστῆρας. E.

M. Q. καὶ αὐτὸς Ζηνόδοτος, σύ γε. E.Q.

219. περικήδετο] ὑφʼ ἓν τὸ περικήδετο ἀντὶ τοῦ ὑπερεκήδετο. οὕ- τως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. H. M.

224. τῷ] τούτου ἕνεκεν. M.

226. ὦ γέρον] τὸ, ὦ γέρον, μέσως λαμβάνεται, καὶ ἐπὶ ὕβρεως καὶ ἐπὶ τιμῆς, τὸ δὲ, ὦ γέροντες, τὸ πληθυντικὸν ἐπὶ μόνης τιμῆς. B.

οὕπω τοῦτο ἔπος] οὐ τὸ φιληθήσεσθαι ὑπὸ Ἀθηνᾶς, ἀλλὰ πρὸς ἐκεῖνο ἀπήντησεν “τίς δʼ οἶδ᾿ εἴ κέ ποτέ σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθὼν, ἢ ὅγε μοῦνος.” M. Q. τὸ τοὺς μνηστῆρας ἀναιρεθῆναι ὑπὸ Ὀδυσ- σέως. M.P.Q.

228. οὐδʼ εἰ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν] ὑπερβολικῶς τοῦτο εἴρηκεν ἐν ἤθει· ὅπερ οὐ συνεὶς ὁ Ζηνόδοτος γράφει, εἰ μὴ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν. H. M. Q.R. τοῦτο οἰκονομίαν λέγουσιν εἶναι τοῦ ποιητοῦ. ἐπεὶ γὰρ μετὰ Νέστορος διαλεγόμενον εἰσάγει τὸν Τηλέμαχον, ἄνδρα δὲ μήπω στε- ρεόφρονα ὄντα, οἰκείους καὶ τοὺς λόγους αὐτῷ ἀνατίθησιν. M.

230. Τηλέμαχε] οὗτος ὁ στίχος, λαγαρός ἐστι· διὸ Ζηνόδοτος ἴσως μετέγραφε, “Τηλέμαχʼ ὑψαγόρη μέγα νήπιε, ποῖον ἔειπες;” τὸν δὲ δεύτερον περιῄρει τελέως διὰ τὸ μαχόμενον αὐτῷ “εἰ μὴ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν.” (228.) H. M.

231. οὐ χρή σε ἐπὶ τῇ βραδύτητι δυσχεραίνειν. οὐδὲ γὰρ Ἀγα- 1. σοι M. σου Q. T. ὑπὸ Ὀδυσσέως om. Q. 5. παραθεῖεν M. περιθεῖεν E.Q. 19. συνεὶς] συνιεὶς Q. R. 6. τοῖς om. E.Q. 21. δὲ fortasse delendum. 8. σύ γε] Huic scripturæ conve- 23. οὗτος —μετέγραφε M. λαγαρός nit scholion præcedens. ἐστιν ὁ στίχος δὲ ἴσως με γέγραφε H. 10. Ἡρωδιανός] ἠρόδοτος H. 24. ἴσως] ϊσ M. οὕτως Cobetus. 11. τούτου ἕνεκεν] Hoc gl. huc 25. περιήρει] περιείρη (η a corr. in retuli. In M. est lemma ὦ γέρον ει mutato) M. περιείρει H. τούτου ἕνεκεν. τὸ τοὺς—ὑπὸ ὀδυσσέως 27. οὐ χρή—συνήνεγκεν ad v. 234. (ex scholio ad 226.). 16. τὸ τοὺς] τούτους Q. habet E.Q. μέμνονι τὸ ταχέως νοστῆσαι συνήνεγκεν. ὁ λόγος δὲ καὶ ὁ νοῦς οὕτως, ἄνδρα εἵμαρται τὸ ζῆν δύναται ὁ θεὸς σῶσαι κινδυνεύοντα· ᾧ δὲ εἵμαρται τὸ ἀποθανεῖν οὐδὲ οἱ θεοὶ δύνανται παρὰ μοῖραν βοηθῆσαι. E.Q.T.

ῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων] σημείωσαι τὸν στίχον, ὅτι καὶ ἀνωτέρω οὐ περὶ Τηλεμάχου, ἀλλὰ περὶ Ὀδυσσέως εἴρηται, “τίς δʼ οἶδʼ εἴ κέ ποτέ σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθών;” (216.) H.M.Q.

σαώσαι] γρ. σαώσειεν. H.

232. βουλοίμην δʼ ἂν ἔγωγε] ἀθετοῦνται στίχοι ἑπτὰ ἀπὸ τοῦ· “βουλοίμην δʼ ἂν ἔγωγε” μέχρι τοῦ “μοῖρʼ ὀλοή,” οἱ μὲν πρῶτοι τέσ- σαρες ὡς οὐκ ἀκολούθως τοῖς προκειμένοις ἐπενεχθέντες, οἱ δὲ ἑξῆς τρεῖς διὰ τὸ ἀσύμφωνον· ἐναντίοι γάρ εἰσι τῷ “ῥεἵα θεός γʼ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι.” E.H.M.Q.R.

236. ἀλλʼ ἤτοι θάνατον] ἀποροῦσι τινὲς διὰ τί ὁ Ὅμηρος παρεισ- άγει τὸ αὐτὸ καὶ ἓν πρόσωπον, τὸν δῆθεν Μέντορα, ἀνωτέρω μὲν λέγοντα ὅτι “ῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι,” πάλιν δʼ ἐν τῷ παρακατιέναι λέγοντα ὅτι οὐδὲ θεοὶ δύνανται τὸν ὁμοίϊον θά- νατον οὐδὲ ἀπὸ τοῦ φίλου αὐτοῖς ἀνδρὸς ἀποσοβῆσαι. καὶ πρὸς τοῦτο φαμὲν ὅτι ὃ μὲν ἀνωτέρω λέγει τοιοῦτόν ἐστιν, ὡς εὐκόλως ἂν σώσαιεν καὶ ἀπὸ μακρόθεν οἱ θεοὶ ὃν ἄν βούλοιντο, κἂν ἐν ἀφύκτοις δεσμοῖς περιέχηται, μηδὲ πεπρωμένης οὔσης τῆς αὐτόθι τελευτῆς ἐκείνου καὶ ἴσως καὶ τὴν ζωὴν αὐτῷ παρατείνουσιν· ὃ δὲ παρακατιὼν λέγει τοι- οῦτόν ἐστιν, ἀλλὰ τὸν ὁμοίϊον θάνατον, ἤγουν τὸν πᾶσιν ὁμοίως διδό. μενον, οὐδʼ οἱ θεοὶ ἂν ἀποσοβήσειαν ἀφʼ οὗ βούλοιντο, ἀλλὰ τότε ὁπόταν ᾖ πεπρωμένον τὸ τελευτῆσαι αὐτόν. M.

θάνατον μὲν ὁμοίϊον] κοινὸν, φυσικὸν, τὸν πᾶσιν ὁμοίως ἐπερχόμε- νον. ἢ καὶ ἄλλως. τὸ τισὶ μὲν κακὸν, τισὶ δὲ καλὸν, ὅπερ ἐστὶ καὶ 1. ὁ λόγος δὲ καὶ ὁ νοῦς T. ὅλος ὁ μέχρι M. ἕως ceteri. τοῦ om. R. 11. ὡς om. Ε. Q., nisi fallit Maii νοῦς Ε. Q. οὕτως, ἄνδρα om. T. editio. 5. σημείωσαι] σημειωτέον Q. 17. δʼ ἐν τῷ correxi pro δὲ τό. 6. ἀλλὰ περὶ] περὶ δὲ H. Q. 21. περιέχηται] περιέχεται M. 8. γρ. σαώσειεν] Est glossema. 22. παρατείνουσιν correxi pro πα- Vid. ad β, 334. BUTTM. ρατείνωσιν. 9. ἑπτὰ] His septem versibus 24. Addidi ἂν post θεοί. obeli sunt adscripti in M. ἀλλὰ τότε] Oratio non integra. ἀπὸ τοῦ] ἐν τῶ M. Excidit τελευτᾷ vel τελευτήσει, vel 10. δʼ ἂν ἔγωγε et τοῦ om. R. τελευτῆσαι ἀνάγκη. πρὸς τὶ κακὸν, οὐ ῥηθήσεται ποτε ὅμοιον· ὃ δέ ἐστι πᾶσιν ἐξ ἴσου κακὸν, ἐκεῖνο καὶ ὅμοιον ῥηθήσεται, ἤτοι κοινὸν κακόν. B.E.Q.

237. ἀλαλκέμεν] ἀλκεῖν. καὶ ἐγένετο ἀλκέν κατὰ συστολὴν, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ν καὶ προσθέσει τῆς μεν, ἀλκέμεν, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀλκέμε- ναι, καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ, ἀλαλκέμεναι. E.

241. 242. κείνῳ δʼ οὐκ ἔτι νόστος] ὀβελίζονται δύο. τί γὰρ ὄφε- λος λέγεσθαι, τῆς Ἀθηνᾶς εἰπούσης “ποἵόν σε ἔπος φύγεν; ῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων.” ἄλλως τε, εἰ οὕτως πέπεισται, τί ζητεῖ περὶ τῶν νόστων; H.M.Q.R.

244. ἠδὲ φρόνιν] φρονῶ φρόνις, ὡς κλονῶ κλόνις. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης τὸ φρόνιν νῦν μεν ἐπὶ τῆς φρονήσεως, ἐν δὲ τῷ “κατὰ δὲ φρόνιν ἤγαγε” (Od. δ, 258.), τὴν καταφρόνησιν. E.M.Q.R.T.

245. τρὶς γὰρ δή μιν] παρὰ τὸ ἐν Ἰλιάδι πεποίηται, “μετὰ δὲ τριτάτοισιν ἄνασσεν (Ιl. α, 252.). ἀλλὰ νῦν μὲν βασιλεῦσαι αὐ- τόν φησι τρὶς, ἐκεῖ δὲ ἅπαξ, βιῶναι δὲ ἐπὶ τρίτην γενεάν. περιγρα- φομένων οὖν τῶν τριῶν στίχων τὰ τῆς διανοίας χαρίεντα. E.M.Q.R.

Ἄλλως. Πορφυρίου. ἐν γὰρ τῷ γένει τῶν ἀνδρῶν, ἤτοι τῷ πλή- θει, φασὶν ἐκ τρίτου ἀνάξαι τὸν Νέστορα, ἤτοι ἐπὶ τρισὶ γενεαῖς. οἱ γὰρ παλαιοὶ τὰς γενεὰς ἐψήφιζον ἕως ἐτῶν τριάκοντα. γενεὰ δὲ λέ- γεται ἡ τοῦ τίκτειν καὶ γεννᾶν τελείωσις, ἥτις τὴν τριακονταετῆ περίοδον ἔχει. ὁ γοῦν ἐν τῷ ἄρχειν δύο τριακονταετίας παραδραμών καὶ τὴν τρίτην ἐλαύνων εἰκότως λέγεται τρὶς ἀνάξαι. E.

φασιν ἀνάξασθαι] διὰ τοῦ α τὸ ἀνάξασθαι ἀντὶ τοῦ βασιλεῦσαι. γένεα δὲ τὰς γενεάς. ἀθετοῦνται δὲ οἱ τρεῖς στίχοι οὗτοι ὡς περιτ- τοὶ “Νέστορʼ ἐπεὶ περίοιδε” καὶ “τρὶς γὰρ δή μίν φασιν ἀνάξασθαι” καὶ “ὥστε μοι ἀθανάτοις.” τὸ δὲ ἀθανάτοις Ἀριστοφάνης ἀθάνατος λέγει ἑνικῶς. H. M.

247. μέγα κῦδος Ἀχαιῶν] γρ. σὺ δʼ ἀληθὲς ἔνισπε. P.

248. πῶς ἔθανʼ Ἀτρείδης] καλῶς ἀναπλήρωσις τῆς Ἰλιάδος ἡ Ὀδύσσεια λέγεται. ἃ γὰρ κατέλειψεν ἐκεῖ, ἐνταῦθα λέγει. E.

250. Αἴγισθος δολόμητις] κυρίως ἐνθάδε τέτακται τὸ ἐπίθετον, ἵν᾿ 3. Similis de τετλάμεν annotatio 15. φησι addidi ex M. hujus scholiastæ est ad v. 209. 22. ἀνάξαι Buttm. pro ἀνάξειν. 6. δύο. τί] διότι H. R. 24. ἀθετοῦνται] Versibus 244 10. φρονῶ—ὁ δὲ addidi ex M. T. 246. obelos apposuit in M. manus 11. φρονήσεως —καταφρόνησιν] Hanc recentior. interpretationes posuit etiam He- 26. ἀθάνατος] Sic Ιl. ψ, 460. ἄλ- sych. s. v. φρόνιν. λος δʼ ἡνίοχος ἰνδάλλεται. PORSON. ἐμφαίνηται ὁ δόλῳ κρατήσας τοῦ κρείττονος· ἐπιφέρει γοῦν “ἐπεὶ κτάνε πολλὸν ἀρείω.” H.M.Q.

Ἄλλως. ἐκ τούτου συνετὸς ὁ Τηλέμαχος, συνιεὶς καὶ ἀφʼ ἑαυτοῦ, μὴ ἂν ἐκ φανερᾶς ἐπιθέσεως τὸν ἐλάττονα περιγενέσθαι τοῦ κρείττο- νος εἰ μὴ μετὰ δόλου. οὐκ ἐντεῦθεν δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ, “ἢ οὐκ Ἄργεος ἦεν Ἀχαϊκοῦ.” διὸ καὶ ὁ Νέστωρ ἀποδεξάμενος αὐτόν φησιν, ἤτοι μὲν καὶ αὐτὸς ὀΐεαι ὥς κεν ἐτύχθη, εἰ ζώοντʼ Αἴγισθον, καὶ τὰ ἐξῆς. E.

251. ἢ οὐκ Ἄργεος ἦεν Ἀχαϊκοῦ] Ἀττικῶς κατʼ ἔλλειψιν, ἐν τῷ τόπῳ τοῦ Ἄργους. B.

τινὲς δὲ, ἢ οὐκ Ἄργει ἔην ἐν Ἀχαιικῷ. H. Q.

252. εἰς τὸν φιλάδελφον· τοιούτους γὰρ ἐν Ἰλιάδι παρέδωκεν αὐ- τούς. H.

255. ἤτοι μὲν τόδε] προσαγωγῶς πάνυ τὴν εὐφυΐαν αὐτοῦ καὶ προσοχὴν ἐπαινεῖ, ὅτι εὐφυῶς, ἐπύθετο περὶ Μενελάου, ἢ οὐκ Ἄργεος ἦεν Ἀχαϊκοῦ. E.Q.

κʼ αὐτὸς] τὸ πλῆρές ἐστι τῆς συναλοιφῆς κεν ἀντὶ τοῦ δή. τὸ δὲ ὅμοιον ἐν Ἰλιάδι (ζ, 260.) “ἔπειτα δέ κʼ αὐτὸς ὀνήσεαι.ʼ H. M. αὐτὸς ὀΐεαι] ὑπολαμβάνεις ὃν τρόπον γεγόνασιν ἂν τὰ περὶ τοῦ Αἰγίσθου. B. τόδε κʼ αὐτὸς ὀΐεαι ὥσπερ ἐτύχθη] γρ. τάδε κʼ αὐτός. γρ. ὥσπερ. P.

258. ἔχευαν] τινὲς, ἔχευεν, ἵνα λείπῃ τὸ τίς· ἐὰν δὲ ἔχευαν, οἱ προσήκοντες τῷ Αἰγίσθῳ ἅμα δηλονότι ἐκώλυσεν αὐτὸς ὁ Μενέλαος. E.M.Q.

260. ἑκὰς ἄστεος] γρ. ἑκὰς Ἄργεος. H.

262. πολέας] γρ. πολλάς. H.

263. μυχῷ Ἄργεος] οὐ μυχῷ Ἀργεός φησιν ὡς εἴ τις λέγοι ἐν Κορίνθῳ, ἀλλʼ ἐν μυχῷ τοῦ οἴκου, ὃς ἦν ἐνι Ἄργει. E.M.Q.

266. κέχρητʼ ἀγαθῇσιν] γρ. κέκρητο. P.

267. πὰρ γὰρ ἔην καὶ ἀοιδὸς] τὸ ἀρχαῖον οἱ ἀοιδοὶ φιλοσόφου τάξιν ἐπέσχον καὶ πάντες αὐτοῖς προσεῖχον ὡς σοφοῖς, καὶ παιδευ- θῆναι τούτοις παρεδίδοσαν τοὺς ἀναγκαίους· ἔν τε ταῖς ἑορταῖς ἔν τε 11. ἔην ἐν Ἀχαιιῷ] ἦεν ἐν ἀχαῖκῷQ. ἐτύχθη desuper inserto περ. BUTT. 17. συναλοιφῆς] συναλιφῆς H. 23. ἐκώλυσεν—Μενέλαος] κωλυθέν- 21. γρ. ὥσπερ] Respicit hoc alte- τες ὑπὸ μενελάου E.Q. ram lectionem ὥς κεν, quanquam ea 27. λέγοι] λέγει E.Q. in textu cod. Pal. non est, sed ὡς ταῖς ἀναπαύσεσιν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας συλλεγόμενοι τούτων ἤκουον εἴ που γέγονεν ἐπιφανὲς ἢ καλὸν ἔργον. καὶ ὁ καταλειφθεὶς οὖν παρὰ τῇ Κλυταιμνήστρᾳ ᾠδὸς πονηρὰς ἐπινοίας ἐγγίνεσθαι ἐκώλυε, διη- γούμενος ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ἀρετάς. καὶ ἕως τούτου ἐσωφρόνει ἕως αὐτῇ παρῆν οὗτος. τινὲς ἀοιδὸν τὸν μὴ αἰδοῖα ἔχοντα, κακῶς. τοῦ- τόν τινες Χαριάδην, οἱ δὲ Δημόδοκον καλοῦσιν, οἱ δὲ Γλαῦκον. E.M. πὰρ δʼ ἄρʼ ἔην καὶ ἀοιδὸς] συμπαρῆν γὰρ αὐτῇ καὶ ᾠδός. τὸ γὰρ ἀρχαῖον οἱ ᾠδοὶ φιλοσόφων τάξιν ἐπεῖχον. τινὲς δὲ κακῶς νοήσαντες τὸν εὐνοῦχον ἀπέδοσαν. M.Q.V. ἐνταῦθα δέ τινες ἀοιδὸν τὸν εὐνοῦ- χον νοοῦσιν ἐκ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ αιδοίου, τὸν ἐστερη- μένον τῶν αἰδοίων. M.

ἀοιδὸς] οἱ μὲν ἀοιδοὺς λέγουσι τοὺς τραγῳδούς. διὰ τιμῆς γὰρ οἱ παλαιοὶ τούτους ἦγον· οἱ δὲ. . . . φασὶν εἶναι εὐνοῦχον λέγοντα τὸν ἀοιδὸν εἶναι τῆς Κλυταιμνήστρας. P.

πὰρ γὰρ ἔην καὶ ἀοιδὸς] οὕτω Δημήτριος ὁ Φαληρεύς· Μενέλαος ἅμα τῷ Ὀδυσσεῖ ἐλθὼν εἰς Δελφοὺς τὸν θεὸν ἤρετο περὶ τῆς μελ- λούσης ἔσεσθαι εἰς Ἴλιον στρατείας. τότε δὴ καὶ τὸν ἐνναετηρικὸν τῶν Πυθίων ἀγῶνα ἀγωνοθετεῖ Κρέων, ἐνίκα δὲ Δημόδοκος Λάκων μαθητὴς Αὐτομήδους τοῦ Μυκηναίου, ὃς ἦν πρῶτος διʼ ἐπῶν γράψας τὴν Ἀμφιτρύωνος πρὸς Τηλεβόας μάχην καὶ τὴν ἔριν Κιθαιρῶνός τε καὶ Ἑλικῶνος, ἀφʼ ὧν δὴ καὶ τὰ ἐν Βοιωτίᾳ ὄρη προσαγορεύεται· ἦν δὲ καὶ αὐτὸς μαθητὴς Περιμήδους Ἀργείου, ὃς ἐδίδαξεν αὐτόν τε τὸν Μυκηναῖον Αὐτομήδην, καὶ Λικύμνιον τὸν Βουπράσιον καὶ Σίνιν, καὶ τὸν Δωριέα, καὶ Φαρίδαν τὸν Λάκωνα, καὶ Πρόβολον τὸν Σπαρτιά- την. τότε δὴ Μενέλαος τῇ προνοίᾳ τῆς Ἑλένης ἀνέθηκεν ὅρμον 2. παρὰ Heinrichius apud Butt- τοῦ om. E.Q.R. ἦν πρῶτος] πρῶτος ἦν H. R. mann. pro περί. 6. Χαριάδην M. cum Eustathio, 22. αὐτόν τε τὸν M. αὐτόν τε καὶ quod etiam ex H. annotatum. Χα- τὸν ceteri. αὐτόν τε καὶ τὸν ῥηθέντα ρίδημον E. Vid. schol. ad α, 325. Eustathius. 14. τῆς Buttm. pro τοῖς. 23. Αὐτομήδην] αὐτομήδη H. 15. Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς] In libro Βουπράσιον M. βουπρασίδην E.H. deperdito de poetis. Vid. Suidam, Q. R. Βουπρασιέα Eustath. et cf. Tzetz. in Proleg. ad Ly- Σίνιν M. σίπια E.Q.R. σίκι H. cophr. BUTTM. Est hoc scho- Hunc Eustath. omisit. lion etiam in T., sed minus plene. 24. Φαρίδαν R. et Eustath. φαρί- 16. ἤρετο correxi pro εἴρετο. δα E.H.Q. φαλάριδα M. 17. ἐνναετηρικὸν] ἐνναέτη M. 25. δὴ H. R. et Eustath. δὲ ce- 18. ἀγωνοθετεῖ] Fort. ἠγωνοθέτει. teri. 19. Αὐτομήδους] αὐτοῦ μὴ δὲ H. R. ἀνέθηκεν] ἀνατέθεικεν M. Ἀθηνᾷ. τὸν δὲ Δημόδοκον εἰς Μυκήνας λαβὼν Ἀγαμέμνων ἔταξε τὴν Κλυταιμνήστραν τηρεῖν. ἐτίμων δὲ λίαν τοὺς ᾠδοὺς ὡς διδασκά- λους τῶν τε θείων καὶ παλαιῶν ἀνδραγαθημάτων, καὶ τῶν ἄλλων ὀρ- γάνων πλέον τὴν λύραν ἠγάπων. δηλοῖ δὲ καὶ Κλυταιμνήστρα τὴν εἰς αὐτὸν τιμήν· οὐ γὰρ φονεύειν, ἀλλʼ ἀφορίζειν αὐτὸν ἐκέλευσε. Τιμόλαος δὲ ἀδελφὸν αὐτόν φησιν εἶναι Φημίου, ὃν ἀκολουθῆσαι τῇ Πηνελόπῃ εἰς Ἰθάκην πρὸς παραφυλακὴν αὐτῆς· διὸ καὶ βίᾳ τοῖς μνηστῆρσιν ᾄδει. E.H.M.Q.R. τοσοῦτον δὲ καὶ πρὸς τὰ πολιτικὰ διέτεινεν ἡ τῶν κιθαρῳδῶν μουσικὴ ὡς τῶν Σπαρτιατῶν τὴν πόλιν ὠφελεῖσθαι λέγουσιν ὑπὸ τούτων τῶν ἀνδρῶν τὰ μέγιστα καὶ πρὸς ὁμόνοιαν καὶ πρὸς τὴν τῶν νόμων φυλακήν. ὡς καὶ τὴν Πυθὼ, αὐτόθι φυομένης ταραχῆς, εἰπεῖν, τὸν Λέσβιον ᾠδὸν ἀκούειν καὶ παύσασθαι τῆς φιλονεικίας. ὃ καὶ γέγονεν. E.Q.

268. εἴρυσθαι] ὥσπερ γίνεται ἀπὸ τοῦ εἱλίσσω τὸ εἱλίξας, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ εἰρύω εἴρυμι τὸ εἴρυσθαι. B.

269. ἀλλ᾿ ὅτε δή μιν] τὸν ἀοιδὸν, ἢ τὴν Κλυταιμνήστραν, ἢ τὸν Αἴγισθον, ἢ τὸν Ἀγαμέμνονα. E. τὴν Κλυταιμνήστραν. δαμῆναι] ὑποταγῆναι τῷ Αἰγίσθῳ. P.

270. ἄγων ἐς νῆσον ἐρήμην] ὁ Αἴγισθος. E. εἰς Κάρφην. E.H.

271. κύρμα] ἐπιτυχίαν, ἀπὸ τοῦ κυρῶ τὸ ἐπιτυγχάνω. B.

272. ἐθέλων] Ὅμηρος τρισυλλάβως. H.

274. πολλὰ δʼ ἀγάλματα] Ὅμηρος ὁπόταν τὸ γένος προείπῃ τὸ 1. Ἀθηνᾷ H.M.R. τῇ ἀθηνᾷ E.Q. ἀκολούθως καὶ τὴν πηνελόπην H. R. Apud Eust. τότε δὴ Μενέλαος μὲν τῇ 7. πρὸς παραφυλακὴν αὐτῆς] Vid. Προνοίᾳ Ἀθηνᾷ τὸν τῆς Ἑλένης ὅρμον ad α, 325. BUTTM. ἀνέθηκεν ἐν Δελφοῖς, Ἀγαμέμνων δὲ 8. ᾄδει M. ἀείδει ceteri. 15. Cavet acholium ne quis in Δημόδοκον] Scribebatur Δημοδόκον syllaba ει augmentum agnoscat et hic et alibi interdum, qui accentus εἰρύσθαι scribat: quod apte fit com- frequens est in M. etiam in textu paratione participii εἱλίξας. BUTT. Homeri. 22. Ὅμηρος ὁπόταν . . .] Ex hoc Ἀγαμέμνων] ἀγαμέμνονι M. scholio excerpta sunt quæ in E.Q. 2. ἐτίμων δὲ λίαν] ἐτίμα γὰρ λίαν leguntur, ὅταν Ὅμηρος προσείπῃ (sic) φησὶ (Demetrius) Eustath. τὸ γένος ἐπάγει καὶ τὸ εἶδος διὰ τοῦ 4. πλέον] τέλεον H. R. τέ συνδεσμοῦ συμπλεκτικοῦ. ἀγάλματα 5. εἰς αὐτὸν H.M.R. τὴν αὐτῶν E. γὰρ τὸ γένος, ὑφάσματά τε χρυσόν τε τὸ εἶδος. τοιοῦτον καὶ τὸ, νηῶν δʼ ἔκφερʼ φονεύειν] κτείνειν R. ἄεθλα, λέβητάς τε τρὶποδάς τε, ἵππους ἐκέλευσε] ἀφῆκε Eustath. θʼ ἡμιόνους τε βοῶν τʼ ἴφθιμα κάρηνα, 6. ἀκολουθῆσαι τῇ πηνελόπῃ M. ἀκο- ἠδὲ γυναῖκας ἐΰζώνους, πολιόν τε σίδηρον. λούθως ἔταξαν καὶ τῇ πηνελόπη Ε. Q. πάλιν εἰπὼν μῆλα ἐπάγει τὸ εἶδος, ὄῖές συνεκτικόν τινων, ἐπιφέρειν εἴωθε καὶ τὰ περιεχόμενα εἴδη, οὐ μέντοι διὰ τοῦ διαζευκτικοῦ συνδέσμου, ὃς οὐκ ἔστι συναγωγὸς, ἀλλὰ διὰ τοῦ τε τοῦ συμπλεκτικοῦ καὶ ἀναφορικοῦ ὑπάρχοντος, πάντα σημαί- νων, ὥσπερ ἐν τούτοις “πολλὰ δʼ ἀγάλματʼ ἀνῆψεν.” τίνα οὖν ταῦτα; “ὑφάσματά τε χρυσόν τε.” τὸ εἶδος. τοιοῦτον καὶ τὸ “νηῶν δʼ ἔκφερʼ ἄεθλα, λέβητάς τε τρίποδάς τε, ἵππους θ” ἡμιόνους τε βοῶν τʼ ἴφθιμα κάρηνα, ἠδὲ γυναῖκας ἐϋζώνους, πολιόν τε σίδηρον (Il. ψ, 259.) πάλιν εἰπὼν μῆλα ἐπάγει τὸ εἶδος “ἔϊές τε καὶ αἶγεςʼ (Od. α,184.). καὶ “Βοιωτῶν μὲν Πηνέλεως καὶ Λήϊτος ἤρχον” (Il. β, 494.). ποῖοι; “οἵ Ὑρίην ἐνέμοντο.” πάλιν “οὐ φυτὸν" εἰπων (Od. ω, 246) ἐπάγει “οὐ συκῆ, οὐκ ἄμπελος, οὐ μὲν ἐλαίη, οὐκ ὄχνη, οὐ πρασιή τοι ἄνευ κομιδῆς κατὰ κῆπον," καὶ πρὸς μὲν τὸ φυτὸν τὴν συκῆν ἀπέδωκε, πρὸς δὲ τὸν κῆπον τὴν πρασιάν. κῆπον δὲ λέγει τὸν κατα- πνεόμένον τόπον, πρασιὰν δὲ ἀπὸ τῶν λαχανευομένων τόπων, ἃ καὶ ἐπʼ ἐσχάτοις φυτεύουσιν. “ἔνθα δὲ κοσμηταὶ πρασιαί (Od. η, 127.). καὶ τὰ μὲν συνεκτικὰ οὕτως· τὰ δὲ διαζευκτικὰ “μάντιν ἢ ἰητῆρα κακῶν ἢ τέκτονα δούρων." (Od. ρ, 384.) M.

ἄγαλμα λέγει ὁ ποιητὴς πᾶν ἐφʼ τις ἀγάλλεται, καὶ οὐ τὸ ξόανον. M. Q. ἀγάλματα παρὰ τοῖς νεωτέροις αἱ στῆλαι, ἐνταῦθα δὲ τὰ ἀναθήματα. M.

275. ἐκτελέσας μέγα ἔργον] τὸ τοῦ γάμου καὶ τῆς βασιλείας κρατῆσαι. B.

ἔλπετο] Ἰακῶς τὸ ἔλπετο, οὐκ ἤλπετο. M.

276. ἅμα πλέομεν] Ζηνόδοτος ἀναπλέομεν, κακῶς· Ὅμηρος γὰρ τὸν εἰς Τροίαν πλοῦν ἀνάπλουν φησίν. M.

278. Σούνιον] ἀκρωτήριον τῆς Ἀττικῆς. ἱερὸν δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ἀνατεθεῖσθαι τῷ Ποσειδῶνι. M. ἀκρωτήριον Ἀττικῆς. τὸ δὲ ἑξῆς, ἱερὸν ἄκρον. Q.

τε καὶ αἶγες· καὶ φυτὸν εἰπὼν ἐπάγει, centus conspirans ille versui Od. οὐ συκῆ, οὐκ ἄμπελος οὐ μὲν ἐλαίη, οὐκ η, 127. et præcepto Eustathii ad ὄχνη οὐ πρασιή τοι ἄνευ κομιδῆς κατὰ p. 1967, 29. Nam in omnibus κῆπον. καὶ, Βοιωτῶν μὲν Πηνέλεως, καὶ edd. et apud ipsum Eustathium ad τὰ ἐξῆς. hunc nostrum locum, inveni πρα- 9. μὲν om. M. σίη. BUTTM. 10. οὐ φυτὸν] οὐ om. M. 18. οὐ om. Q. Conf. schol. ad 11. πρασιή] Hinc tandem verus v. 438. redeat hic quoque huic voci ac- 25. ἀνάπλουν] Vide p. 148, 23.

279. ἔνθα κυβερνήτην] δαιμονίως προῳκονόμηται πρὸ τοῦ μεσοῦν- τος χειμῶνος τελευτᾶν τὸν κυβερνήτην. H.

Φοῖβος Ἀπόλλων] ὁ φοιβάζων καὶ μαντευόμενος καὶ τὰ τῶν θεῶν ἄδηλα δηλοποιῶν· ἢ ὁ ἐκ Φοίβης γυναικὸς γεννηθεὶς Ἀπόλλων. λέ- γει δὲ τὸν ἥλιον Ἀπόλλωνα ἀπὸ τοῦ μὴ πολλοὺς ἡλίους εἶναι· τὸ γὰρ α στερητικόν. ἀγανοῖς δὲ, τοῖς λαμπροῖς· ἢ τοῖς ἄγαν ὀξυτάτοις, ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἵεσθαι καὶ πέμπεσθαι· ἢ τοῖς γλυκυτάτοις διὰ τὴν συντομίαν τοῦ θανάτου. ἐκ γὰρ τῆς τοῦ ἡλίου κινήσεως γίνονται πολλάκις θάνατοι αἰφνίδιοι. E.

280. οἷς ἀγανοῖς] ἢ ταχυτάτοις, ἄγαν ἱεμένοις. καὶ ἀγανός ἐτυ- μολογεῖται ἀπὸ τοῦ ἄγαν νέειν εἰς αὐτὸν πάντας, ὡς καὶ ἀγαθός ἀπὸ τοῦ ἄγαν θέειν περὶ αὐτόν· τὸν γὰρ ἀγαθὸν πάντες φιλοῦντες εἰς αὐ- τὸν τρέχομεν· ὁμοίως καὶ εἰς τὸν ἀγανὸν ἤτοι λαμπρὸν καὶ ἐνάρετον πάντες πορευόμεθα. B.

ἤγουν λοιμικῇ νόσῳ τετελεύτηκεν. P.

282. Φρόντιν Ὀνητορίδην] παρὰ τὸ φροντίζειν καὶ ὄνησιν εἶναι ἔπλασε τὸ ὄνομα. H.

ἐκαίνυτο] τὸ δὲ ἐκαίνυτο, ἐνίκα. κυρίως δὲ ἀπὸ τοῦ καίνειν, ὅ ἐστι κόπτειν. πᾶς γὰρ καίνων ἤτοι τιτρώσκων τὸν ἐναντίον νικᾷ. ὅθεν καὶ καίνω ῥῆμα τὸ νικῶ καὶ καίνυμι. B. ἐνίκα. κυρίως δὲ καίνυσθαι τὸ κτείναντα νικῆσαι. καίνειν γὰρ τὸ φονεύειν. E.V.

286. ταῦτα ἐπίσταται ὁ Νέστωρ, ἢ τοῖς ἐκ τοῦ ναυαγίου τοῦ περὶ τὴν Κρήτην διασεσωσμένοις. H.

287. Μαλειάων] ὅτι ὡς Κρητάων (Od. ξ, 199.) καὶ Μαλειάων ἔφη. καὶ ὡς “Κρήτη τις γαῖά ἐστι” (Od. τ, 172.), καὶ “περι- γνάμπτοντα Μάλειαν” (Od. ι, 80.). H.M.Q.

289. λιγέων τε] διχῶς Ἀρίσταρχος, λιγέων δέ, καὶ, λιγέων τε. H. ἐπʼ ἀϋτμένα] ἀρσενικῶς τὸν ἀυτμένα, ἀπὸ ὀρθῆς τῆς ἀϋτμήν, τουτέστι τὴν σφοδρὰν πνοήν. H. Q.

290. τροφέοντο] γρ. τροφόεντα. Q. τροφόεντα] γρ. τρεφό- 20. ἐνίκα] ὑπερενίκα E. ad τ, 172, de quo tacet Cramerus. 21. κτείναντα] κτεῖναι, τὸ E. καὶ περιγνάμπτοντα] εἴκων (εἰπών ?) 24. ὅτι om. Q. καὶ περιγνάπτοντα H. 25. Κρήτη] κρήτης H. in quo et- 28. τὸν ἀῦτμένα om. Q. iam Λήμνου γαῖαν ex θ, 301. citari 30. γρ. (i. e. γράφεται)] γράφε annotavit Porsonus in Addendis Maii editio hic et p. 159, 8. εντα. P. Ἀρίσταρχος γράφει τροφόεντο ἀντὶ τοῦ ηὐξάνοντο. H. τροφέοντο] ηὐξάνοντο. M. V.

292. κύδωνες] ἔθνος Κρήτης· καὶ Κυδωνὶς πόλις Κρήτης, ποτα- μὸν ἔχουσα Ἰάρδανον. Q. V.

Ἰαρδάνου] ἀπὸ τῆς Ἰαρδάνης εὐθείας, ὅς ἐστι ποταμὸς Κρήτης. M.

293. Λισσὴ] τινὲς μὲν ὄνομα κύριον τὴν νῦν Βλισσὴν καλουμένην, οἷον λεία. ὁ δὲ Κράτης σὺν τῷ ν γράφει Λισσήν. τὸ δὲ ἐξῆς, ἔστι τέ τις ἐπὶ τοῖς ἐσχάτοις μέρεσι τῆς Γορτυνίας ὑψηλὴ πέτρα. H. M. Q. λεία πέτρα. ἢ κατὰ μεταπλασμὸν εἶπε τὸ νῦν καλούμενον παρὰ τοῖς Κρησὶ σὺν τῷ β Βλίσση. ἔστι δὲ ἀκρωτήριον τῆς Γορ- τυνίας. ὁ δὲ Κράτης σὺν τῷ ν γράφει Λισσήν. M. V.

Λισσὴ αἰπεῖα] ἔοικεν Ὅμηρος ἐναντιοῦσθαι αὑτῷ. P.

295. ῥίον] τὸ ῥίον λέγει μικρὸν ὂν μέγα κῦμα τὸ προσπῖπτον ἀπείργειν. μικρὸν δὲ λίθον εἶπεν ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν ἐκεῖ γινομέ- νων λίθων. B.

σκαιὸν] οἱ μὲν τὸ δυτικὸν, οἱ δὲ τὸ δεινὸν καὶ ἄγριον. Q. δεινὸν, χαλεπόν. V.

1. τροφόεντο vitiosum. In τροφέ- βλισσήν Eustathius, qui addit καὶ οντο mutat Porsonus. Eustathius δοκεῖ κατὰ εὐθεῖαν πτῶσιν ἀρσενικῶς et hic et Ιl. ο, 621, ubi eadem lo- προφέρειν ὁμοίως τῷ σωλήν καὶ τοῖς τοι- cutio, duplicem memorat scriptu- ιύτοις. Corrupte ὀλύσσην τῆς Φαι- ram, τροφέοντα et τροφόεντα. Ari. στίας apud Strabon. 10. p. 479. ubi starchus quid probaverit ex con- Coraës ὁ Λισσήν, ex codice, ut ait, fusis codicum in hoc scholio scrip- in quo ὁ Λίσσην scriptum sit. Ὁ Λισ- turis non liquet. Probabile est σής ap. Steph. Byz. s. v. Φαιστός, eum τροφόεντα scripsisse, quum alii ἔστι τῆς Φαιστιάδος καὶ ὁ καλούμενος τροφέοντα vel τροφέοντο posuissent. Λισσής. Ὅμηρος “ἔστι δέ τις Λισσὴς Nam τροφέοντο illud ineptius est αἰπεῖά τε εἰς ἅλα πάτρη.” Dixit de quam ut Aristarcho imputari posse his nominibus Hoeckius in libro videatur. De quo si recte judi. de Creta vol. i. p. 410. 411. In camus, annotatio scholiastæ sic versu Homeri manifestum est recte erit scribenda, τροφέοντο ἀντὶ τοῦ ηὐ- legi adjectivum λισσὴ πέτρη. ξάνοντο. Ἀρίσταρχος γράφει τροφόεντα. 8. ὑψηλὴ πέτρα addidi ex M., in 5. εὐθείας addidit Cobetus. quo est οὖ ὑψηλαὶ πέτραι. 6. τινὲς μὲν ὄνομα κύριον] λεία. τι- 9. τὸ νῦν καλούμενον παρὰ M. τόν νὲς δὲ κύριον ὄνομα Q., omisso infra νῦν παρὰ V. 10. Βλίσση] βλισσή M. βλίση V. οἷον λεία. Βλισσήν correxi pro βλήσσην,quod 11. ὁ δὲ] ὅθεν M. V. Correctum est in H., vel βλεισσηνὴν, quod ha- ex scholio superiore. bet Q. In M. βρίσην. τῶ ν—Λισσήν] τῷ ιν—λίσσιν M. V. 7. σὺν τῷ ν ex Eustathio p. 1468, 12. ἐναντιοῦσθαι] Nimirum voci 50. scripsi pro σὺν τῷ ιν (σὺν τῶϊν M.) λισσή in textu superscriptum εὐτε- λισσὴν H. λισσίν M. λίσσιν Q. λής. BUTTM.

296. ἐς Φαιστὸν] ἀκρωτήριον τῆς Γόρτυνος πόλεως Κρήτης ἀπὸ μὲν τῶν πολλῶν μερῶν λίαν περικλυζόμενον καὶ εἰ βραχεῖά τις αὔρα γένηται, ἀπὸ δὲ μεσημβρίας οὐδʼ ὅλως, καίτοι τοῦ νότου μέγιστα ἐγείροντος κύματα, διὰ τὸ κατὰ τοῦτο τὸ μέρος προηκούσαις εἰς θά- λασσαν πέτραις περιαράσσεσθαι τὰ κύματα. τινὲς δὲ τὴν Φαιστὸν πόλιν λέγουσι τῆς Κρήτης. E.H.Q.

μικρὸς δὲ λίθος] τὸ γὰρ ὑπὸ τοῦ νότου κῦμα τὴν Φαιστὸν ἂν ἐποίει ἀλίμενον, εἰ μὴ προκείμενος ὁ λίθος ἐκώλυεν ἐντὸς μέγα γίνε- σθαι κῦμα, προκαταγνυμένων περὶ αὐτὸν τῶν κυμάτων. γράφει δὲ Ζηνόδοτος “Μαλέου δὲ λίθος·” Μάλειον γὰρ ὀνομάζεται τὸ πρὸ τοῦ Φαιστίων λιμένος ἀκρωτήριον. E.M.Q.V.

μικρὸς δὲ λίθος] μικρὸν λίθον εἶπεν ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν ἐκεῖ γινομένων κυμάτων· ὅλον δὲ οἰκονομημένως, ἵνα τοῖς περὶ τὸ χωρίον αὐτῶν ἀσινὴς ἡ ἔκβασις γένηται προεκλυομένου τοῦ κύματος. H.

Ἄλλως. Πορφυρίου. διὰ τί ὁ μὲν βορέας μέγα κῦμα κυλίνδει, ὁ δὲ νότος μέγα κῦμα ποτὶ σκαιὸν ῥίον ὠθεῖ; ἔστι δὲ τὸ μὲν κυλίνδειν τὸ ἐξ ὕψους τι καταφέρειν, τὸ δὲ ὠθεῖν τὸ ἐκ ταπεινοτέρων εἰς ὕψος ἀνάγειν βεβιασμένως. καὶ φαμὲν ὡς εἰδὼς Ὅμηρος ὅτι ἡ ἡμετέρα οἰκουμένη βορειοτέρα ἐστὶ καὶ ὑψηλὴ, ἡ δὲ ἀντοικουμένη νοτιωτέρα καὶ ταπεινὴ ὡς πρὸς ἡμᾶς, εἰκότως ὡς ἂν τοῦ βορέου ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ πνέοντος κυλίνδειν αὐτὸν ἔφη τὰ κύματα· τοῦ δὲ νότου ἐκ τοῦ ταπει- νοτέρου πνέοντος ἀνωθεῖν ἔφη τοῦτον τὰ κύματα. ὅθεν καὶ τῆς Ἰλίου καὶ τοῦ Ἑλλησπόντου βορειοτέρων ὄντων τῆς Ἑλλάδος ἀνάπλουν καὶ 1. Γόρτυνος] γορτύνης V. γράφεται δὲ, φασὶ, καὶ Μαλείου δὲ λί- 2. μερῶν ex Eustathio correctum θος. Μάλειον γὰρ ὀνομάζεται etc. 10. μαλέου E.Q. μαλίου M. V. pro κυμάτον. περικλυζόμενον] ἐπικλυζόμενον H. δὲ om. M. 5. περιαράσσεσθαι correxi. περι- Μάλειον] μάλιον M. V. ράσσεσθαι V. περιβάσσασθαι H. Q. ὀνομάζεται] ὠνομάζετο E.Q. ἐπιρρήγνυσθαι E. Verbo προσαράσ- τὸ addidit Buttm. σεσθαι utitur Eustath. p. 1469, 18. 11. Φαιστίων— ἀκρωτήριον om. E.Q. 8. ἐντὸς μ. γ. κῦμα] μ. κῦμα ἐντὸς 15. Πορφυρὶου] ἐκ τοῦ πορφυρίου H. γ. H. qui primam acholii partem Comparandum schol. ad ε, 295 usque ad τῶν κυμάτων habet. 16. δὲ τὸ μὲν] μὲν γὰρ τὸ H. R. 9. προκαταγνυμένων] προκαταγνύμε- 17. τὸ ἐξ—τὸ ἐς H R. τὸ utrum- que om. E.Q. νον H. γράφει δὲ Ζηνόδοτος] γράφει δὲ ζηνό- 18. βεβιασμένως] ἀναβιαζομένως E. δοτος καὶ M. γράφεται δὲ (δὲ om. V.) καὶ φαμὲν H. R. ῥητέον δὲ E.Q. καὶ E.Q.V., omisso Ζenodoti no- ὡς H. ὅτι E.Q.R. mine. Apud Eustath. p. 1469, 20. 21. ταπεινοτέρου] ταπεινοῦ H. R. ἀναγωγὴν καλεῖ τὸν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος δρόμον εἰς Ἴλιον. E.H.Q.R. ἐπεὶ δὲ πασῶν πόλεων καὶ νήσων ἃς κατέλεξεν ἐν τῷ καταλόγῳ περὶ τὸ Ἑλληνικὸν οὐδεμία βορειοτέρα ἢ προσάρκτιος μᾶλλον Ἰθάκης, ἐν δὲ τοῖς προσαρκτίοις μείζους αἱ νύκτες, εἰκότως τὴν νύκτα φησὶν ἐν τῇ Ἰθάκῃ μακροτάτην εἶναι, λέγει δὲ “νύκτες ἀθέσφατοι· ἔστι μὲν εὕδειν, ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκουέμεν· οὐδέ τί σε χρὴ πρὶν ὥρη κατα- λέχθαι· ἀνίη καὶ πολὺς ὕπνος” (Od. ο, 392.). E.Q.

298. σπιλάδεσσιν] Ὁμηρικὸν τοῦτο. σπιλάδεσσι δὲ ταῖς παρα- λίαις πέτραις, παρὰ τὸ ἐσπιλῶσθαι· ἢ ταῖς κατὰ θάλασσαν περιει- λημμέναις ἐν ὀλίγῳ ὕδατι. E.Q.V.

301. πολὺν βίοτον] κατὰ τὸ εἰκὸς τοῦ Μενελάου ἥκοντος διηγ- γέλθη περὶ τοῦ πλήθους τῶν χρημάτων ἅπερ ἀπʼ Αἰγύπτου ἤγαγεν. οὐ κατʼ ἀδολεσχίαν δὲ ἐπὶ ταῦτα ἧκεν ὁ Νέστωρ, ἀλλʼ ἀποπληρῶν τὴν ζήτησιν τοῦ νεανίσκου, ὡς οὐκ ἦν ἐπὶ τῆς οἰκίας ὁ Μενέλαος, οὐδὲ αὐτὸς ἐτιμωρήσατο τὸν Αἴγισθον. αὐτὸ δὲ τὸ κεφάλαιον φράζει· τὸ δὲ κατὰ μέρος περὶ Εἰδοθέας καὶ Πρωτέως καὶ τῆς ἐνταῦθα διατριβῆς αὐτὸς ὁ παθὼν διηγήσεται. πιθανῶς δὲ συμμεμέρισται τὰ τῆς διη- γήσεως. Q.

304. δέδμητο] Ἀρίσταρχος δέδμηντο, ὡς “ἡ πληθὺς ἀπονέοντο” (Il. ο, 305.). H.M.Q.R.

307. ἄψ ἀπʼ Ἀθηναίων] Ζηνόδοτος μὲν, ἄψ ἀπὸ Φωκήων. ἐκεῖ γὰρ κατῴκει ὁ Στρόφιος, εἰς ὃν ἀνετρέφετο Ὀρέστης κατὰ νεωτέρους, Ἀρίσταρχος δὲ, ἂψ ἀπʼ Ἀθηναίης. ὡς ἐκεῖ “ἵτετο δʼ ἐς Μαραθῶνα καὶ εὐρυάγυιαν Ἀθήνην” (Od. η, 80.). H.M.Q.

ἐπαιδεύετο ἴσως ἐκεῖ. οἱ δὲ νεώτεροι παρὰ Στροφίῳ αὐτὸν τετρά- φθαι φασίν. ὅθεν καὶ, ἄψ ἀπὸ Φωκήων, γράφεται. E.T.

309. 310. ἤτοι ὁ τὸν κτείνας] ἔν τισι τῶν ἐκδόσεων οὐκ ἤσαν. ὁ 3. Ἰθάκης] En ignoratas geogra- 22. νεωτέρους] ἐπαιδεύετο δὲ ἐν Ἀθή- phicas rationes Porphyrii etiam ναις addit Q., qui partem hujus tempore, qui Thessaliae urbes Ho- scholii habet ἐκεῖ γὰρ—Ἀθήναις. mero nominatas nescit magis bo- 23. Ἀθηναίης] ἀθηναίοις M. reales longe esse Ithaca. BUTT. 25. ἴσως ἐκεῖ] διὰ τὸ τοὺς φιλοσό- 8. Ὀμηρικὸν—δὲ ταῖς om. E.V. φους καὶ ῥήτορας κατοικεῖν ἐν Ἀθήναις 19. ἡ πληθὺς ἀπονέοντο] Hoc ex. addit T. empto nihil probatur. Nam hic 27. ἔν τισι—] Recte hoc scho- pluralem requirebat metrum, quod lion ad v. 309. refertur in M. T.; non cadit in Odysseæ versum, ubi male in aliis ad v. 303. Prima nihil caussæ erat cur δέδμηντο dice- scholii verba ἔν τισι—ἦσαν (εἰσὶν T.) retur potius quam δέδμητο. afferuntur etiam ex H. δὲ Ἀρίσταρχός φησιν ὅτι διὰ τούτων παρυποφαίνεται ὅτι συναπώλετο Αἰγίσθῳ ἡ Κλυταιμνήστρα. τὸ δὲ εἰ καὶ ὑπὸ Ὀρέστου, ἄδηλον εἶ- ναι· οὐδὲ γὰρ τὰ περὶ τὴν Ἐριφύλην φησὶν εἰδέναι αὐτόν. M. Q. R.T.

τάφον] κατεσκεύασε δεῖπνον. τάφος γὰρ τὸ ἐπὶ νεκροῖς δεῖπνον. B.

δαίνυ τάφον Ἀργείοισιν] κατεσκεύασε δεινὴν ἔκπληξιν ἢ κρίσιν ἐν τῷ Ἀργει. E.

τάφος σημαίνει πέντε· τὴν νῆσον, ὡς τὸ “Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἄνασσε” (Od. α, 419.)· τὴν ἔκπληξιν, ὡς τὸ “ταφὼν δʼ ἀνόρουσεν Ὀδυσσεύς,” ἢ Ἀχιλλεύς· τάφος ὁ ἐπιτάφιος δεῖπνος, ὡς τὸ “ὧδε δαίνυ τάφον Ἀργείοισι·” τὸ μνημεῖον, καὶ τὸ σῆμα. E.

Ἄλλως. ἢ εὐτρέπισεν αὐτῷ τάφον ἐκ τῶν Ἑλλήνων, ἢ εὐωχίαν ἐποίησεν ἐπιτήδειον. ἔθος γὰρ ἦν τοῖς παλαιοῖς τινὸς τελευτήσαντος λαμπράν τινι εὐωχίαν ἑτοιμάζειν ἐπʼ αὐτῷ, ὅπερ καὶ τάφος παρʼ ἐκεί- νοις ἐκέκλητο. E.

310. μητρός τε στυγερῆς] φείδεται διὰ τούτων τοῦ Ὀρέστου. τὸ μὲν γὰρ εὐφημότερον εἶπεν ὅτι ἔθαψε τὴν μητέρα, τὸν δὲ θάνατον παρεσιώπησεν. E.Q.V.

311. βοὴν] μάχην. ἔνθα γὰρ μάχη ἐκεῖ καὶ βοή. E.

313. καὶ σὺ φίλος] οὗτος ὁ τόπος ἀνέπεισε Ζηνόδοτον ἐν τοῖς περὶ τῆς ἀποδημίας Τηλεμάχου διόλου τὴν Κρήτην ἔναντι τῆς Σπάρτης ποιεῖν. οἴεται γὰρ ἐκ τούτων τῶν λόγων κατὰ τὸ σιωπώμενον ἀκη- κοέναι τὸν Νέστορα παρὰ τοῦ Τηλεμάχου ὅτι καὶ ἀλλαχόσε περὶ τοῦ πατρὸς πευσόμενος παρεσκεύαστο πλεῖν. διὸ καὶ ἐν τῇ ά ῥαψωδίᾳ (93.) ἔγραψε “πέμψω δʼ ἐς Κρήτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα,” 1. φησιν ὅτι διὰ M. T. φησὶ διὰ Q. quidem sileat. Add. schol. 310. BUΤTM. παρυποφαίνεται] παρεμφαίνει T. 8. τάφος] Conf. schol. ad α, 417. 2. εἰ καὶ om. M. 10. Ἀχιλλεύς] De Achille Il. ι, 193. et bis præterea; tum Od. π, ὑπὸ] ἀπὸ Q. ἄδηλον] εὔδηλον Q. 12. ταφὼν δʼ ἀνόρουσε συβώτης. De 3. τὴν om. R. Ulysse nusquam. BUTTM. Verba οὐκ εἰδέναι significant non 11. σῆμα Maius pro σῶμα. memorare: vid. ad α, 300. Hoc 20. Ζηνόδοτος] Ζenodoti senten- igitur volebat Aristarchus: Ho- tiæ adversatur schol. ad β, 359. et merum de parricidio ipso Orestis δ, 702. BUTTM. disertis verbis nihil dicere; sicut ἐν τοῖς] ἐν τῷ M. etiam in loco λ, 326. Eriphyles 22. οἴεται] νοεῖται M. scelus quidem memoret, sed quod 24. διὸ καὶ] καὶ om. M. manu filii Alcmæonis perierit, hoc 25. ἔγραψε] εἴρηκεν R. καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἀλλαχοῦ “πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ, κεῖθεν δʼ ἐς Κρή- την τε παρʼ Ἰδομενῆα ἄνακτα, ὃς γὰρ δεύτατος ἦλθεν Ἀχαιῶν χαλ- κοχιτώνων” (α, 284.). H.M.Q.R.

ἄπο τῆλʼ ἀλάλησο] ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν. Q.

316. τηϋσίην] ἀπὸ τοῦ δεύω, τὸ βρέχω, δευσίη, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ καὶ διαλύσει τοῦ ευ τεῦσίη, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, τηῦ- σίην. E.

ἐμοὶ οὕτω δοκεῖ, σὺ δὲ τηῦσίην ὁδὸν ἔλθῃς. P.

ἀντεστραμμένως γὰρ πάνυ ἔπραττε βραδύνων ὁ Τηλέμαχος. ὁ μὲν γὰρ ἔκδοτον κατέλιπε τὸν ἀδελφὸν τοῖς ἐχθροῖς, ἦκε δὲ μετὰ χρημάτων, ὁ δὲ ἐπὶ μὲν τῇ μητρὶ ἐθάρρει, ἐκινδύνευε δὲ τὰ ὑπάρχοντα ἀπολέσαι, ὑποχείρια τοῖς ἐχθροῖς ἀφείς. H. Q.

317. κέλομαι καὶ ἄνωγα] σημείωσαι ὅτι τὸ κέλομαι καὶ τὸ ἄνωγα λαμβάνονται ἐπὶ τοῦ παραινεῖν καὶ συμβουλεύειν. E.

ἀλλʼ ἐς Μενέλαον] συνεμπέπτωκε τῷ τῆς Ἀθηνᾶς βουλήματι ὁ Νέστωρ πρὸς Μενέλαον αὐτὸν στέλλων, οὐχ ὅτι προήκουσέ τι, ἀλλʼ ὅτι νεωστὶ ὁ ἥρως ἐπανεληλύθει. εἰς Μενέλαον δὲ ἀντὶ τοῦ πρὸς Με- νέλαον, ὡς “εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον.” M. εἰώθασιν οἱ πολλοὶ ὅταν μηδὲν ἔχωσιν ὠφελῆσαι, καὶ παρʼ ἄλλων μαθεῖν κωλύειν. ὁ δὲ Νέστωρ οὐ τοιοῦτος. δεῖ γὰρ τὸν συνετὸν ἄλλοις ἄλλων μαθημάτων παραχωρεῖν. H.Q.R.

319. ὅθεν οὐκ ἔλποιτό γε θυμῷ] ὅθεν οὐκ ἄν τις προσδοκήσαι σω- θῆναι, ἐκεῖνος δηλονότι, ὅντινα πρῶτον ἀποσφήλωσιν ἄελλαι. Q.

320. ἀποσφήλωσιν] ἀποσφαλῆναι καὶ ἀποκρουσθῆναι ποιήσουσιν ἐν αὐτῷ τῷ ἔτει. E.

321. ὅθεν τέ περ οὐδʼ οἰωνοί] ὑπερβολικῶς τοῦτό φησιν. ἐπάγει οὖν “πεμπταῖοι δʼ Αἶγυπτον” (ξ, 257.) H. M. τῇ ταχυτῆτι δὲ τοῦ ζῷου πρόσεστι καὶ μῆκος χρόνου ὑπὲρ τοῦ ἐμφῆναι τὸ διάστημα. τὸ δὲ ὅλον ἐν ὑπερβολῇ, καὶ ὅτι ἀκμὴν ξενικὰ ταῦτα τὰ χωρία τοῖς Ἕλλησιν. H.M.Q.

1. ἡ om. Q. R. λῶσιν ἀποσφαλῆναι E. κεῖθεν] κἀκεῖθεν Q. 26. ὑπερβολικῶς τοῦτό φησιν] Hæc δʼ et τε addidi ex M. etiam in Q. 2. ἦλθεν M. ἐστιν H.Q.R. 27. οὖν om. H. 5. δεύω Maius pro τυδεύω. ταχυτῆτι δὲ τοῦ] ταχύτητι τοῦ Q 22. προσδοκήσαι scripsi pro προσ- δὲ om. etiam H. 29. καὶ ὅτι M. ὅτι καὶ H. Q. δοκήση. 23. ἀποσφαλῆναι Buttm. ἀποσφα-

322. αἰτόετες] διʼ ὅλου τοῦ ἔτους διὰ τὸ πολὺ τὴν ὁδοιπορίαν ἀναβαλλόμενοι. E.

324. πάρα τοι δίφρος τε] δίφρος λέγεται παρὰ τὸ δύο φέρειν, ὧν ὁ ἕτερος παραβάτης, ὁ δὲ ἕτερος ἡνίοχος, τραπέντος τοῦ υ εἰς ι. παρὰ δʼ Αἰγυπτίοις τρεῖς ἵσταντο, διὸ καὶ τριστάται ἐλέγοντο. E.

325. ἔσονται] γράφεται καὶ, ἕπονται. B.

327. αὐτὸν] Ἀρίσταρχος, αὐτός, οὐκ αὐτόν. H.

328. ψεῦδος] ἐναντίον ἐστὶ τοῦτο τῷ “ ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγειν ἐτύμοισιν ὅμοια·” καὶ γὰρ πεπνυμένος ὑπόκειται· ἡ δὲ λύσις ἐκ τοῦ καιροῦ. τὸ γὰρ κατὰ καιρὸν κατεπείγοντα ψεύδεσθαι, τοῦτο φρόνησιν εἶναι φασίν. H.

329. κνέφας] ἀπὸ τοῦ κενὸν φάους εἶναι νέφας καὶ κνέφας. E.

332. τάμνετε μὲν γλώσσας] ἔθος ἦν τρεπομένοις πρὸς τὸ καθεύ- δειν τῶν ἱερείων τὰς γλώσσας ἀποτέμνειν καὶ καίειν τοῖς θεοῖς τοῖς λόγου ἐπιμελομένοις. διὸ καὶ ἐπὶ μόνης τῆς Νέστορος θυσίας εἴρη- ται τὸ ἔθος. εὔηθες γὰρ τὸ λέγειν, σύντεμε τοὺς λόγους. λέγεται δὲ Ἀττικὸν εἶναι τὸ ἔθος λαβὸν τὴν ἀρχὴν ἐντεῦθεν. V.

Ἀπορία. διὰ τί τοῖς θεοἵς ἀπένεμον τὰς γλώσσας; Λύσις. οἱ μὲν ὅτι κράτιστον τῶν μελῶν ἡ γλῶσσα, οἱ δὲ ὅτι δεῖ τὰ ἐν συμποσίοις λεχθέντα τηρεῖν. ὅθεν καὶ παροιμία “ μισῶ μνάμονα συμπόταν.” B.

ἵνα ἄλαλος φανῇ ὁ Τηλέμαχος τῷ Μενελάῳ. ἔθος ἦν τοῖς Ἕλλησι τὰς γλώσσας τῶν ἱερείων ἀποτέμνειν καὶ καίειν τοῖς θεοῖς αὐτῶν. E.

Ἄλλως. τετραχῶς λέγεται. τὰς γλώσσας γὰρ τῷ Ἑρμῇ ἀνετί- θουν ὡς ἐφόρῳ τοῦ λόγου. καὶ ὅτε ἔμελλον κοιμηθῆναι, ἔθυον γλώσ- σας δεικνύντες ὅτι τῆς ἡμέρας παρελθούσης οὐ χρὴ ἔτι λαλεῖν, ἀλλὰ 5. τριστάται] Vide Hesychii in- Buttmanno scribendum esse, mon- terpretes s. h. v. BUTTM. strat quod præcedit εὔηθες γὰρ τὸ 6. ἕπονται] Sic est in M. λέγειν. Erant qui sic dicerent : συν- 13. τοῖς λόγου Buttm. pro τοὺς έτεμε ὁ Νέστωρ τοὺς λόγους. Quodsi λόγους. “Verba τοῖς λόγου ἐπιμελομέ- referre voluisset scholiastes, quam νοις non ad deos pertinere, sed co- absurde imperativam sententiam hærere Ἔθος ἦν τοῖς λόγου ἐπιμελομέ- τάμνετε γλώσσας quidam eœponerent νοις, certissimum est tum ex sen- alio verbo hoc dixisset quam λέ- tentia, tum ex eo quod sequitur. γειν: quin istos ipsos puto dicturos διὸ καὶ etc.: ut sane melius, quam- fuisse συντέμνετε. Postremum, ἐν- vis vel sic non optime, struerentur τεῦθεν est hinc, e?? hoc ritu Nesto- sic verba : Ἔθος ἦν τοῖς λ. ἐπιμελομέ- ris.ʼʼ HEINRICH. ap. Buttm. νοις, τρεπομένοις—. Deinde ex cor- 17—19. Conf. schol. ad v. 341. rupto σύντεμε quam facile rectum 17. λαβὸν] λαβόντων V. fit συνέτεμε, sic non συντέμετε cum 24. ὅτε] ὅταν E. καιρὸν ποιεῖσθαι ὕπνου μετὰ τὸ δειπνῆσαι τὴν νύκτα, καὶ ὅτι τὰ ἐν συμποσίῳ δομενα οὐ χρὴ τῇ ἐπαύριον ἐν τῷ μεμνῆσθαι ἐκείνων λέ- γειν πρὸς ἄλλους, ἀλλὰ σιωπᾶν ταῦτα. διὸ καί τις σοφὸς “μισῶ μνάμονα συμπόταν.” καὶ ὅτι τὰ μυστικὰ καὶ θεοῖς ἁρμόζοντα οὐ χρὴ πρὸς τοὺς ἀμυήτους καὶ ἰδιώτας λέγειν ἀνθρώπους. καὶ ὅτι τὸ κάλλιστον τοῦ ἱερείου ἡ γλῶσσα, τὸ δὲ κάλλιστον τοῖς θεοῖς ἀνετί- θουν. διὸ καί τις εἶπε πρός τινα σοφὸν, τί κρεῖττον ἐκ τῶν μερῶν ὅλων τοῦ ἱερείου; ὁ δὲ εἶπεν, ἡ γλῶσσα. καὶ αὖθις, τί χεῖρον; καὶ ἔφη πάλιν τὴν γλῶσσαν, ὡς ποτὲ μὲν ὕμνοις θείοις καὶ ἀγαθοῖς λόγοις χρωμένην, ποτὲ δὲ βλασφήμοις καὶ ὕβρεσι καὶ λοιδορίαις. E.

Ἄλλως. ἀλληγορικῶς, τάμνετε, ἀντὶ τοῦ παιδεύετε τὰς γλώσσας ὥστε μὴ κακολογεῖν. ἢ παραθήγετε εἰς τὸ τοὺς θεοὺς ὑμνεῖν. πρὸ γὰρ τοῦ κοιμηθῆναι δεῖ ψάλλειν. Ἀντίπατρος δὲ ὅτι χρὴ αὐτὴν παύειν πρὸς κοίτην ἰόντας. Πορφύριος δὲ, ὡς ἐπὶ μαρτύρων τῶν θεῶν διελέγοντο. ὥσπερ κατὰ τὸ οὖς τῶν ἐκπωμάτων ἔσπενδον ὀττευό- μενοι τὰς ἀκοὰς τῶν θεῶν, οὕτω καὶ τὰς γλώσσας ἔβαλλον ὀτ- τευόμενοι τὰ ῥηθέντα πρὸς θεούς. οἱ δὲ ὅτι τοῖς χθονίοις τὰς γλώσ- σας ἀπήρχοντο, τοὺς βλασφήμους λόγους καὶ τὰς λοιδορίας ἐξ αὐτῶν διὰ τούτων ἐκκαθαίροντες. E.

334. κοίτοιο] ἀρσενικῶς εἶπε τὴν κοίτην. Q.

335. ἤδη γὰρ φάος οἴχεθʼ ὑπὸ ζόφον] ἡρωϊκὸν πρόσωπόν ἐστι τὸ λέγον. ὁ δὲ ποιητὴς εἰς ὠκεανὸν τὴν δύσιν καὶ ἐξ ὠκεανοῦ τὴν ἀνα- τολήν φησι γίνεσθαι. M.Q.R. Ζηνόδοτος, ᾤχετο. H.

336. οὐδὲ ἔοικε . . . . . θαασσέμεν] τοῖς γὰρ ἐπουρανίοις θεοῖς μεθ᾿ ἡμέραν θύειν καλόν. διόπερ καὶ τὰς δειλινὰς θυσίας οἱ μάντεις παραιτοῦνται, ἡλίου δʼ ἀνίσχοντος ἐπιτελοῦσιν. M.Q.R.

ἐν μὲν ταῖς ἑορταῖς καὶ παννυχίζειν εἴθιστο, ἐν δὲ θυσίαις οὐχ ἁρμόττον ἐδόκει ἐπιδιατρίβειν νύκτωρ πίνοντας μή τι καὶ τοῦ πότου προκόπτοντος συμβαίη ἄτοπον. H.M.Q.

νέεσθαι] εἰς ὕπνον, ἢ εἰς τὸ θῦσαι. E.

4. μνάμονα συμπόταν scripsi hic tum ex scholio ad v. 341. (ubi μνάμονα συμποτήν E.) et p. 152, 15. ὀττευόμενοι Buttm. pro ὀπτευό- 20. (ubi μνήμονα συμπόταν B. quod μένοι. est in omnibus p. 154, 13., nisi 23. γίνεσθαι M. γενέσθαι Q. R. quod H. συμπόταν cum η super- “ Vide exemplis hoc probantem scripto.) scholiasten ad μ, 3.” BUTTM. 13. χρὴ αὐτὴν—κοίτην] χρῆν αὐτὴν 28. καὶ] κατὰ Q. ἔφη πείθεσθαι πρὸς μῆτιν E. Correc-

337. ἔκλυον] ὑπήκουσαν. κλύειν γὰρ τὸ ἁπλῶς ἀκούειν καὶ τὸ ὑπα- κούειν. E. ἡ ἐκ καί ἡ εἰς ἐπὶ ἀψύχου, εἰς πόλιν καὶ ἐκ πόλεως· ἡ δὲ ἀπό καὶ ἡ πρός ἐπὶ ἐμψύχου· ἡ δὲ παρά δηλοῖ καὶ τὴν πρός κοί την ἀπό. E.

341. γλώσσας δʼ ἐν πυρὶ βάλλον] ἐζήτησαν διὰ τί τοῖς θεοῖς ἀπένεμον τὰς γλώσσας. οἱ μὲν ἐνόμισαν, ὧν ἐστι Λέανδρος ἢ Ἀρητά- δης, κατὰ πατρῷον ἔθος Ἰώνων. ἔστι γὰρ πάτριον ἔθος Ἰώνων. Ἀπίων δὲ ὅτι κράτιστον τῶν μελῶν ἡ γλῶσσα, τὰ δὲ κράτιστα τοῖς θεοῖς ἀπένεμον. οἱ δὲ ὅτι δέ’ παύειν αὐτὴν εἰς κοίτην ἰόντας· ὅθεν καὶ τῷ Ἑρμῇ πυμάτῳ σπένδεσκον (Od. η, 138.). οἱ δὲ ὅτι δεῖ τὰ ἐν συμ- ποσίοις λεχθέντα τηρεῖν ἐχεμυθοῦντας· ὅθεν καὶ παροιμία “ μισῶ μνάμονα συμπόταν.” ἢ ὅτι τὰ ῥηθέντα τοῖς θεοῖς ἀνετίθεσαν· ὡς ἐπὶ μαρτύρων γὰρ θεῶν διελέγοντο. ἀμέλει καὶ κατὰ τὸ οὖς τῶν ἐκπω- μάτων ἔσπενδον τὴν ἀκοὴν τῶν θεῶν οἰωνιζόμενοι· οἱ δὲ διὰ τοῦ καίειν τὰς γλώσσας ἐδόκουν αὐτὰς καθαίρειν τῶν βλασφημιῶν. οὕτω καὶ τὰς γλώσσας ἔθυον ὀττευόμενοι τὰ ῥηθέντα εἰρῆσθαι πρὸς θεούς. καὶ γὰρ τοῖς χθονίοις θεοῖς ταύτας ἀπήρχοντο, τοὺς βλασφήμους λόγους καὶ τὰς λοιδορίας ἐξ ἑαυτῶν διὰ τούτων ἐκκαθαίροντες. H.M.Q.R.

4. Conferantur scholia ad 332. 5. οἱ μὲν—πατρῷον ἔθος Ἰώνων om. Ex utroque scholio composita quæ M. leguntur in T. γλώσσας δʼ ἐν πυρὶ βάλ- Λέανδρος H. R. λεάνδρου Q. “ Vi- λον] . . . . . ἀλλὰ καὶ οἱ Ἴωνες τοῦτο de an huc faciat Leander vel Le- ἐποίουν. ζητήσειεν ἄν τις . . . Ἀπίων δὲ andrius Milesius, de quo vid. Voss.” ὅτι ἡ γλῶσσα κράτιστον ἐν ζῴῳ, τὰ δὲ BUTTM. κράτιστα τοῖς θεοῖς ἀπένεμον. Ἀντίπα- Ἀρητάδης Cobetus pro Ἀρκτιάδης. τρος δὲ ὅτι χρὴ αὐτὴν πείθεσθαι πρὸς Aretades memoratur ab schol. Il. κοίτην ἰόντας. Πρώταρχος (corrigen- ω, 110., Euseb. Præp. Ev. 10, p. dum Πλούταρχος. quem v. Moral. p. 467. Nomen in Ἁρπάδης vel Ἁρ- 612 D.) ὅτι χρὴ ἐκ τοῦ συμποσίου πτάδης corruptum ap. Alciphr. 3. ἐχεμυθεῖν, ὅθεν καὶ παροιμίαν λέγεσθαι, 56. correxit Meinekius. Verba pro- μισῶ μνάμονα συμπόταν. ἡμεῖς δὲ ὅτι xima κατὰ πατρῷον—πάτριον ἔθος Ἰώ- τὰ ῥηθέντα τοῖς θεοῖς ἀνετίθεσαν· ὡς νων aut dittographia aut lacuna la- γὰρ ἐπὶ μαρτύρων τῶν θεῶν διελέγοντο, borant. ὥσπερ καὶ κατὰ τὸ οὖν τῶν ἐκπωμάτων 6. γὰρ] δὲ M. ἔσπενδον ὀττευόμενοι τὰς ἀκοὰς τῶν θεῶν, Ἀπίων—ἀπένεμον om. M. οὕτως καὶ τὰς γλώσσας ἔβαλλον ὁττευό- 8. οἱ δὲ] οἱ μὲν M. μενοι τὰ ῥηθέντα εἰρῆσθαι πρὸς τοὺς 12. ἀμέλει—οἰωνιζόμενοι om. R. θεούς. οἱ δὲ ὅτι τοῖς χθονίους καὶ γλώσ- 13. διὰ τοῦ H. διὰ τὸ H.Q.R. σας ἀπήρχοντο, τοὺς βλασφήμους λόγους 14. αὐτὰς] αὐτοὺς M. καὶ τὰς λοιδορίας ἐξ ἑαυτῶν διὰ τούτων οὕτω—ἐκκαθαίροντες om. M. ἐκκαθαίροντες. οἱ δὲ ὅτι τῷ Ἑρμῇ “πυ- 15. ἔθυον addidi ex H. ἔβαλλον μάτῳ σπένδεσκον, ὅτε μνησαίατο κοίτου” est in schol. ad v. 332. (Od. η, 138.) διὰ οὖν καὶ τὰς γλώσ- ὀττευόμενοι H. R. ὁπτευόμενοι Q. σας λόγῳ ἐκάρπουν. 16. ταύτας] ταῦτα R.

345. καθαπτόμενος] παρακαλῶν, φιλοφρονούμενος. σημείωσαι τὸ καθαπτόμενος ἐπὶ καλοῦ. E.

346. Ζεὺς τόγʼ ἀλεξήσειε] τὸ ὑμᾶς χωρισθῆναι ἀπʼ ἐμοῦ ὡς πε- νιχροῦ ἢ ἀνελευθέρου. V. τὸ ὑμᾶς χωρισθῆναι ἀπʼ ἐμοῦ. ἰδίως δὲ πέφρακε. βούλεται γὰρ εἰπεῖν, ἀλεξήσαι ὁ Ζεὺς τὸ ἐπὶ νεὼς αὐ- λισθῆναι ἐᾶσαι ὑμᾶς. H. Q. ὑπερβατόν· ἵνα ὑμεῖς παρʼ ἐμεῖο θοὴν ἐπὶ νῆα κίοιτε, Ζεὺς τό γʼ ἀλεξήσειε. H.

347. παρʼ ἐμεῖο] λείπει τὸ ἐαθέντες. B.

348. ἀνείμονος ἠὲ πενιχροῦ] ἄλλο πενιχροῦ καὶ ἄλλο ἀνείμονος. πενιχροῦ μὲν τοῦ εὐτελῆ τινα ἔχοντος, ἀνείμονος δὲ τοῦ κἂν ἱματίων ἀποροῦντος. E.

πενιχροῦ] ὥστε παρά τινος πτωχοῦ, ἵνα ἐαθῆτε ἀπελθεῖν ἐπὶ τὴν νῆα. B.

349. οὔτε χλαῖναι] αἱ Ἀριστάρχου “ᾧ οὔτι,” αἱ δὲ φαυλότε- ραι “ᾧ οὔτε.” Ζηνόδοτος δὲ “ οὔπερ χλαῖναι καὶ κτήματα πόλλ᾿ ἐνὶ οἴκῳ,” ἀκαίρως. M.

ῥήγεα] οὐχ ἁπλῶς τὰ ἱμάτια, ἀλλὰ τὰ βαπτὰ ἱμάτια καὶ περι- βόλαια. ῥῆξαι γὰρ οἱ παλαιοὶ ἔλεγον τὸ βάψαι. E.M.Q.V.

352. οὔ θην δὴ τοῦδʼ ἀνδρὸς] δεικτικῶς τὸ τοῦδε· ὁ φίλος τοῦδε δεικτικῶς ἀντὶ τοῦ, ἐμοῦ· ἢ ἀναφορικῶς τὸ τοῦδε ἐπὶ Ὀδυσσέως ἀκουστέον. Q. ἤτοι ἀναφορικῶς, τοῦ Ὀδυσσέως, ἢ δεικτικῶς τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς, ἀντὶ τοῦ, ἐμοῦ. M. V.

353. νηὸς ἐπʼ ἰκριόφιν] ἐπὶ τῶν καταστρωμάτων καὶ σανιδωμάτων τῆς νεώς. B. V.

ἰκρίον λέγεται ὁ ἱστός. λέγεται ἰκρία καὶ τὰ κεκυρτωμένα ξύλα ἐν τοῖς πλευροῖς ὄντα τοῦ πλοίου, ἐν οἷς προσήλωνται αἱ σανίδες. ἰκρία λέγεται καὶ τὰ κατεστρωμένα σανίδια ἐν τῷ σανδαλίῳ, οἷά εἰσι τὰ τῶν ἰχθυβόλων. ἐπίκριον δὲ λέγεται τὸ κερατάριον ἀπὸ τοῦ ἐπὶ τῷ ἰκρίῳ ἤγουν τῷ ἱστῷ εἶναι. E.

360. ἐγὼ δʼ ἐπὶ νῆα μέλαιναν εἶμι] οἰκονομικῶς. ἑώρα γὰρ ὁ ποιητὴς ὅτι οὐκ ἦν πιθανὸν οὐδὲ εὐσεβὲς διόλου παρεῖναι τὴν Ἀθηνᾶν 5. ὁ Ζεὺς H. ὅτι Q. 21. δεικτικῶς τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς] τοῦδε 17. οὐχ ἁπλῶς —ἀλλὰ om. E.Q.V. ἀνδρὸς δεικτικῶς V. 25. ἰκρίον—ὁ ἱστός] Conf. schol. Conf. schol. ζ, 38. βαπτὰ M. βεβαμμένα ceteri. ο, 283. BUTTM. 18. ἔλεγον post βάψαι E.Q.V. 30. ἑώρα addidi ex M. τῷ Τηλεμάχῳ· ἀλλʼ οὐδὲ πρὸς Μενέλαον ἐλθεῖν εὐπρεπὲς παρθένον θυομένων γάμων. ἵνα δὲ μὴ ἐπιζητῶμεν ποῦ ὁ Μέντωρ, ἐπάγει, “ἀτὰρ ἠῶθέν γε μετὰ Καύκωνας.” M. Q.

361. ἀλλʼ ἄλλοι] γρ. καὶ, οἱ δʼ ἄλλοι. P.

362. οἶος γὰρ] οἰκειοτάτη ἡ πρόφασις, ὅτι νέοι πάντες οἱ συνε- σταλμένοι Τηλεμάχῳ, παραθαρσῦναι δὲ χρὴ τούτους. M.

οἶοσι] ἀντὶ τοῦ οἶος. τὸ δὲ ι ἐπέκτασις. B.

γεραίτερος] ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ τοῦ γεραιός. κακῶς δὲ Ζηνόδοτος γεραίτερος γρ. M.

363. φιλότητι] φιλίας τρόπῳ ἕπονται τῷ Τηλεμάχῳ ἐν ὁμη- λικίῃ. B.

364. ὁμηλικίη] ἀντὶ τοῦ ὁμήλικες. H.

366. μετὰ Καύκωνας] νῦν τῶν ἐν Ἀρκαδίᾳ μέμνηται. οὐκέτι δὲ ἡ Ἀθηνᾶ πρὸς τὸν Μενέλαον σὺν τῷ Τηλεμάχῳ ἀφικνεῖται διότι γάμοι ἐπετελοῦντο υἱοῦ καὶ θυγατρὸς Μενελάου. ἀλλοτρία δὲ τούτων ἡ Ἀθηνᾶ. E.V.

παραιτεῖται τὴν εἰς Λακεδαίμονα ἄφιξιν, διότι γάμους οἶδεν αὐ- τόσε γινομένους, ὧν ἀλλότριός ἐστιν ὁ δαίμων. Q.

Ἄλλως. μεταξὺ τῆς Ἠλείας καὶ Πύλου οἱ Καύκωνες οἰκοῦσιν ἐν τῇ Τριφυλίᾳ ἀπὸ Καύκωνος τοῦ Ἀρκάδος ὠνομασμένοι. εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλοι ἐν Παφλαγονίᾳ οἱ τοῖς Τρωσὶ συμμαχίαν πέμψαντες. “καὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες (Ιl. κ, 429.). E.Q.

πῶς ψευδῶς εἶπεν ἡ Ἀθηνᾶ; οὐκ ἔστι τοῦτο μεμπτὸν, ἀλλʼ οἰκο- νομικόν. εἰ μὴ γὰρ οὕτω εἶπεν, οὐκ ἂν εἰάθη παρὰ τοῦ Νέστορος ὑποχωρῆσαι, καὶ οὕτως οὐδὲ ἐφάνη τίς ἦν, εἰ μὴ ὑπεχώρησεν. ἔλεγε γὰρ ὄπισθεν ὁ Νέστωρ τῷ Τηλεμάχῳ “εἴ σʼ οὕτως φιλέει” (218.), τῷ Τηλεμάχῳ ὡς πατρὶ αὐτοῦ. καὶ νῦν μέλλει δεῖξαι αὐτὴ ὅτι προ- φανῶς αὐτῷ συνέπεται ὡς τῷ πατρί. καὶ ἅμα ποιῆσαι θέλει πλείονα τὸν Τηλέμαχον προσφιλῆ τῷ Νέστορι. εἰ γὰρ ὡς ἄνθρωπος ὑπέχώ- 1. παρθένον M. Legebatur παρ- (οἶος γὰρ μετὰ τοῖσι:) quod ipsum θένων. tamen mirarer. BUTTM. 2. γάμων addidit Cobetus. Conf. 9. γεραίτερνς] Aliud quid scripse- schol. ad v. 366. rat Ζenodotus, fortasse γεραίτατος. 7. οἶοσι] Nescio unde natum quod etiam Cobetus conjecit. monstrum hoc lectionis, nisi est 26. φιλέει] Deesse hic aliquid vi- corruptum e scholio ad vocem τοῖσι detur. BUTTM. ρησεν, οὐκ ἂν ταῦτα οὕτως ἐγένετο, καὶ οὐδʼ αὐτῇ θυσίαν ἐποίησεν ὁ Νέστωρ. Ε.

367. ἔνθα χρέος] ὅσον γὰρ παρέρχεται ὁ καιρὸς αὐξάνει τὸ χρέος. E.

ἔνθα χρεῖός μοι] Ἀρίσταρχος χρείως. δύναται δὲ καὶ χρεῖος διὰ τοῦ δ μικροῦ. αἰσχρὸν γὰρ τὸ δοκεῖν διὰ βραχὺ ἀργύριον ἀπαλλάτ- τεσθαι. H. M.

368. ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα] Ζηνόδοτος, ἐπεὶ τὰ σὰ γούναθʼ ἱκάνει. H.Q.V.

369. δὸς δέ οἱ ἵππους] ὑπὲρ τοῦ θᾶττον διανυσθῆναι τὴν ὁδόν· ἐν μεσογείῳ γὰρ ἡ Λακεδαίμων. H.

372. φήνῃ εἰδομένη] εἶδος ὀρνέου ὅμοιον ἀετῷ. θαυμάζει δὲ ὁ γε- ραιὸς ὅτι νέῳ ὄντι τῷ Τηλεμάχῳ συνηκολούθησεν ἡ Ἀθηνᾶ. H. εἶδος ὀρνέου ἀετῷ ὅμοιον ὀξυπετεῖ φαιδρῷ προσαρμόζοντι τῇ Ἀθηνᾷ. φαεινὸν γὰρ ὡς ἀπὸ τοῦ φαίνω γινόμενον· καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἤγουν ἡ φρόνησις φαεινοτάτη καὶ λαμπροτάτη ἐστίν. ὥσπερ καὶ τῷ Ἀπόλ- λωνι ἤτοι τῷ ἡλίῳ ἀνετέθη ὁ κύκνος διὰ τὸ μουσικὸν καὶ λαμπρὸν καὶ λευκόν. ἐνταῦθα δὲ μυθικῶς λεκτέον. Ε.

ἕλε πάντας Ἀχαιούς] Ἀχαιοὺς, ἤτοι τοὺς Πυλίους, οὐ τὸν Νέ- στορα. οἱ μὲν γὰρ Πύλιοι ἐξεπλάγησαν, Νέστωρ δὲ οὐ τοῦτο θαυ- μάζει, ἅτε δὴ πολλὰς ἐπιφανείας θεῶν ἑωρακὼς, ἀλλʼ ὅτι νεωτέρῳ τῷ Τηλεμάχῳ συνηκολούθησεν Αθηνᾶ. E.M.Q. ὑπὲρ τοῦ πιστεῦσαι τοῖς λεγομένοις τοὺς ἀκούοντας ἐκφανῆ ποιοῦσαν ἑαυτὴν παρεισάγει τὴν θεόν. M.

πάντας ἰδόντας] γράφεται Αχαιούς. E.H.

375. οὔτις ἔολπα] γρ. οὔ σε ἔολπα. P.

378. ἀλλὰ Διὸς θυγάτηρ] στοχάζεται ἀφʼ ὧν καὶ ἐν Ἰλιάδι παρηκολούθησεν. ἀναγκαία δὲ νῦν ἡ περὶ τὸν θεὸν ἐπιφάνεια, ἵνα καὶ ὅταν Ὀδυσσεὺς ἐν τῷ πρὸς Τηλέμαχον ἀναγνωρισμῷ λέγῃ “αὐτάρ τοι τόδε ἔργον Ἀθηναίης ἀγελείης” (π, 207,), πιστεύοι ὁ νέος προ- κατηχημένος ὑπὸ τοῦ Νέστορος ὅτι φιλεῖ τὸν Ὀδυσσέα ἡ Ἀθηνᾶ. Q.

14. ὀξυπετεῖ φαιδρῷ] Nescio unde 22. συνηκολούθησεν Ἀθηνᾶ] παρείη ἡ huc illata sint duo hæc verba poe- (ἡ om. E.) θεάς E.M. tica, quæ hexametrum inchoant, 25. Ἀχαιούς] Hoc M. in textu quorumque prius lexicis etiam ig- habet, in marg. a m. recentissima notum est. BUTTM. γρ. ἰδόντας. 20. γὰο om. M.

κυδίστη Τριτογένεια] Τριτογένεια ἡ φρόνησις, καθὸ τρίτον γένος ἤτοι καθόλου τῆς ψυχῆς, τριμερὴς γὰρ ἡ ψυχή. ἢ ἀπὸ τοῦ τρεῖν καὶ φοβεῖσθαι τοῖς ἐναντίοις παρέχουσα· ἢ διὰ τρία ταῦτα, διὰ τὸ εὐλο- γίζεσθαι, διὰ τὸ λέγειν καλῶς, καὶ διὰ τὸ πράττειν ἃ δεῖ. ἢ ὡς ἐκ τριῶν συναυξηθεῖσα, βροντῆς, Διὸς καὶ Τρίτωνος. ἢ ὅτι λέγεται ἡ τριτὼ κεφαλὴ κατʼ ἐγχώριον διάλεκτον ὡς ἐκ τριτοῦς, ἤτοι κεφαλῆς, τοῦ Διὸς γεννηθεῖσα. E.

ἀγελείη] ὁ δὲ Ζηνόδοτος, κυδίστη. H. M.

380. ἵληθι] ἀπὸ τοῦ ἵλημι. διὰ δὲ τὸ μέτρον ἐκτέταται ἡ παρα- λήγουσα, ὡς ἐν τῷ “δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν.” ὑγιῶς οὖν Καλλί- μαχος ἔκλινεν “ἵλαθί μοι, φαλαρῖτι πυλαιμάχε.” H.M.Q.R.

Ζηνοδότος ἀλλὰ ἄνασσʼ ἐλέαιρε. H. M.

382. βοῦν ἦνιν] ἑνὸς χρόνου. παρακολούθημα τοῦτο πᾶσι βουσὶ, βοῦν ἦνιν. τὰ ἄλογα μέρη τῆς ψυχῆς λέγει. E.

ἦνιν] ἐνιαύσιον. Q.

383. ἀδμήτην] ἐφερμηνευτικὸν καὶ διασαφητικόν. E.

390. τοῖς δʼ ὁ γέρων] ἀπηλλάττοντο μὲν ὡς ἐπὶ κοίτην· διὰ δὲ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς θεᾶς ἐδέησεν αὐτὸν κρατῆρα στῆσαι. M. Q.

ἀνὰ κρητῆρα κέρασσεν] ἤτοι ἐκ δευτέρου ἐκέρασεν. ἐκέρασε γὰρ ἤδη αὐτοῖς καὶ πρῶτον. B.

391. ἑνδεκάτῳ ἐνιαυτῷ] ἀμφίβολον, κἄν τε δεκάτῳ, κἄν τε ἑνδε- κάτῳ E.

392. τὸ σχῆμα σεμνοπρεπές. P.

ὤϊξεν ταμίη] ἡ ὑπηρέτις ἤνοιξεν οὐ διὰ τοῦ πώματος, ἀλλὰ διὰ τῆς ὀπῆς, ἥτις ἐν ἑκάστου πίθου πώματι ὑπάρχει. M.

ὤϊξε] τὸ ι προσγεγραμμένον· ἐξεφωνήθη δὲ καὶ τὸ ι. E.

6. τριτὼ—] Ex M. enotata verba in Diss. de Product. Syllab. Vi. τριτὼ γὰρ παρὰ Βοιωτοῖς ἡ κεφαλή. dentur itaque verba supra allata 8. ὁ δὲ om. M. In P. nihil præ- esse ex hymno Callimachi aliunde ter γρ. κυδίστη. quidem ignoto in Martem: cf. 11. φαλαρῖτι] φαλάριτι H. φιλά- ejusdem Hymn. in Cererem extr. ριτι M. φάλαρί τε Q. φαλαρίτε R. Quare pro φάλαρί τε conjicio fuisse πυλαιμάχε M. πυλεμάχε H. R. φαλαρῖτα, quod vocabulum ad for- πυλημάχε Q. “Vox πυλημάχος a mam notissimi ὁπλίτης formaverit Stesichoro usurpata fuit in verbis poeta.ʼʼ BUTTM. ab Athenæo 4. p. 155. servatis αὐ- 12. Ζηνόδοτος, ἀλλὰ] τὸ (sic) M. τόν σε Πυλαμάχε πρῶτον, quæ ad 18. κρατῆρα] κρητῆρα Q. Martem referenda esse collato 21. ἀμφίβολον] Amphibolia est schol. Il. ε, 31. docuit Lobeck. in his, ἑνδεκάτω et ἐν δεκάτω. BUTTM.

κρήδεμνον] τοῦ πίθου τὸ πῶμα μεταφορικῶς· λέγεται γὰρ καὶ ἐπὶ τειχῶν πόλεων. B.E.Q.

393. πολλὰ δʼ Ἀθήνῃ] ἐνταῦθα διὰ τὴν ἐπιφάνειαν καὶ ἐπίκλησιν τῆς Ἀθηνᾶς αὖθις μετὰ τὸ καὶ τὰς γλώσσας ἐκτεμεῖν παριστᾷ ὁ ποιητὴς τοὺς περὶ τὸν Νέστορα πίνοντας, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν, ἐπεὶ οὐδέ- ποτε μετὰ τὸ τὰς γλώσσας θῦσαι ἤσθιον ἢ ἔπινον, ἀλλʼ εὐθὺς εἰς ὕπνον ἐτρέποντο. M.

394. ἀποσπένδων] γρ. ἐπισπένδων. Q.

395. ὅσον ἤθελε θυμὸς] οὐ κατὰ κόρον, ὕβρις γὰρ τοῦτο, ἀλλʼ ὅσον ἤθελεν ὁ θυμὸς, ἤτοι ἤρκει αὐτοῖς. Ε.

396. κακκείοντες] κοιμηθησόμενοι· ἐνεστὼς δὲ ἀντὶ μέλλοντος· κείω γὰρ τὸν μέλλοντα οὐκ ἔχει, ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα ὅμοια, καὶ χρῆται τῷ ἐνεστῶτι ἀντὶ μέλλοντος. E.

399. ὑπʼ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ] αἴθριος, ἄστεγος· καὶ αἴθουσα, ὁ ἐξ ἀέρος τόπος καὶ ὑψηλός· διὸ καὶ ἐρίδουπος λέγεται. B. τῇ πρὸς ἥλιον τετραμμένῃ στοᾷ, παρὰ τὸ αἴθεσθαι ἐν αὐτῇ φῶς, ὅ ἐστι καί- εσθαι. ἐριδούπῳ δὲ μεγάλους ἤχους ἀποτελούσῃ, ὑπὸ ἀνέμων κατα- κρουομένῃ καὶ ἠχούσῃ· ἢ τῇ μεγάλως ἠχούσῃ, ἐάν τις ἐντὸς ταύτης· φωνήσῃ. E.Q.V. ὑπὸ τῇ ἐξωτάτω ἐν μεγάροις οἰκήσει. P.

400. 401. οἱ ἄλλοι γυναῖκας ἔχουσι. διόπερ οὐ συνιδὼν ὁ Ζηνό- δοτος τὸ φιλότεκνον τοῦ ποιητοῦ τοὺς δύο στίχους περιέγραψεν. H.M.Q.R.

401. ὅς οἱ ἔτʼ ἠΐθεος] νέος, ἄζυξ. Gl. H. ὁ ἀπὸ ιε΄ ἐτῶν ἕως ιη΄ ἠΐθεος λέγεται. ἔστι δὲ ὁ ἄγαμος. H. ἠΐθεος ὁ μὴ ἐλθὼν εἰς γάμον. λέγεται δὲ ὁ ἀπὸ τεσσαρεσκαίδεκα ἐτῶν ἄχρι τῶν ὀκτωκαί- δεκα φθάσας ἠΐθεος, διὸ καὶ τοὺς θεοὺς μὴ εἰς γάμον ἔρχεσθαι· οἱ δὲ τὸ ἠΐθεος ἀπὸ τοῦ αἴθω τὸ καίω, οἱ γὰρ νέοι αἴθονται ὑπὸ τῆς θέρμης τῆς ἐκ νεότητος. E.

402. γρ. αὐτὸς δʼ ἐκάθευδε. ὁ Νέστωρ. H.

1. In T. κρήδεμνον τὴν ἀλοιφὴν, τὸ 21. φιλότεκνον] φιλότεχνον M.Q.R. πῶμα μεταφορικῶς τοῦ πίθου. 12. τὸν μέλλοντα Buttm. pro ὁ ύο] ιβ M. 29. Conflatum videtur hoc scho- μέλλων. 13. θευδε pro καθεῦδε (ut in cod. Vin- ὑπὸ τῇ καμ μεγάλους ἤχους διὰ τοὺς dob. 307. est αὖτ᾿ ἐκάθευδε) et glossa ἀνέμους ἀποτελούσῃ sup. lin. scr. ὁ Νέστωρ. Nisi potius plane delenda 16. ἐν—καίεσθαι om. E.Q. est sigla γρ. BUTTM. Recte con-

408. ἀλείφατος] λείπει τὸ ὡς· ἔστι γὰρ ὡς ἐλαίου. M. λείπει τὸ ὡς, ὡς ἀπὸ ἀλείμματος. ἀντίστροφον τὸ σχῆμα, ἵνα ᾖ ἐφʼ οἷς. B.

ἡ εὐθεῖα τὸ ἄλειφαρ. ὡς ἀπὸ τοῦ ἐλαίου. γλίσχρον δὲ ἂν τὸ ἔλαιον στιλπνὸν ποιεῖ τὸ χριόμενον, οἷον τὸ μάρμαρον. E.

411. Νέστωρ αὖ τότʼ ἔφιζε] διὰ τί ὁ Νέστωρ βασιλεὺς ὢν, τοῖς αὐτοῦ παισὶν ἐπιτέλλει τὰ τῶν δούλων καὶ τῶν ὑπὸ χεῖρα; φασὶν οὖν ὅτι ἁπλοϊκῶς καὶ ἀκενοδόξως τότε διέκειντο καὶ οὐκ ἔχοντες ἔπαρσιν. ἀλλαχοῦ δὲ καὶ θυγατέρες τῶν τοιούτων βασιλέων μετὰ οἰκείων χειρῶν ἔπλυναν τὰ ἱμάτια. ὥστε οὐκ ἦν αὐτοῖς εἰς ἀτιμίαν τὸ οὕτω ποιεῖν διὰ τὴν ἁπλότητα. E.

οὖρος Ἀχαιῶν] φύλαξ, ἐκ τοῦ ὅρος ὁ περιορισμός. εὐτυχία, βοή- θεια, ἢ τερπνότης. E.Q.

412. σκῆπτρον] ἀπὸ τοῦ σκηρίπτω τὸ ἐπακουμβίζω. E.

υἷες ἀολλέες] εἰς τὸ εὔδαιμον τοῦ οἴκου· οὐ γὰρ ὠνητοὶ οἱ περὶ τὸν Νέστορα, ἀλλʼ ὑπὸ τῶν παίδων ὑπηρετεῖται· εἰ δὲ μακαρίζομεν τοὺς ἐν ὑπηρεσίαις ἀνδραπόδων ὑπερέχοντας, ὅρα πῶς εὐδαιμονέστερος ὁ ὑπὸ τῶν υἱῶν θεραπευόμενος. Q.

ἀολλέες] ἐκ τοῦ α, ὃ δηλοῖ τὸ ὁμοῦ, καὶ τοῦ εἱλῶ τὸ συστρέφω, εἱλέες· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, τοῦ ι εἰς λ· ἢ τροπῇ τοῦ ι εἰς ν, τοῦ δὲ ν εἰς λ διὰ τοῦ ἑτέρου λ. E.

416. 417. Inter hos versus in marg. P. insertus est hic: Αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἤγερθεν ὁμηγερέες τε γένοντο.

418. καρπαλίμως] κραιπνὸς, κραιπνάλιμος, καὶ ἐξ αὐτοῦ καρπα- λίμως. E. ἡδέως ἄγαν. εὐφραίνεται γὰρ ὁ πρεσβύτης ἐπιτάττων ἕκαστα τοῖς παισίν. Q.

ἐέλδωρ] ἀπὸ τοῦ ἕλω τὸ προκρίνω, ἕλωρ, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ δ, ἐέλδωρ. E.

420. θεοῦ ἐς δαῖτα] τοῦ Ποσειδῶνος. Q.

θάλειαν] τὴν ποιοῦσαν θάλλειν τὸν θύοντα καὶ χαίρειν. οὐ γὰρ μάτην θύει, ἀλλὰ ὥστε βοηθεῖσθαι καὶ φυλάττεσθαι παρὰ τοῦ ᾧ θύει. E.

422. ἔλθῃσιν ἐπιβουκόλος ἀνήρ] ἐπὶ τούτῳ, ἤτοι σὺν τῷ ἀποστελ- jicit scripturæ diversitatem ad οὐ. hæc scribenda αὐτὸς δʼ αὖτε καθεῦδε] τὸς δʼ αὖτε καθεῦδε spectare ab aliis γρ. αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐκάθευδε. Tum se- αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐκάθευδε scriptum: quitur glossema ad αὐτὸς adscrip- quam Ζenodoti scripturam fuisse tum, ὁ Νέστωρ. videri dicetur ad ζ, 1. Sic igitur 1. τὸ ὡς Buttm. Aberat ὡς. λομένῳ. τὸ γὰρ ἐλαύνειν οὐκ ἐπὶ βασιλεῖ ἁρμόζει. διὸ πρόσκειται τὸ “ἐλάσῃ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ.” E.Q. ὅτι τὸ βοῶν παρέλκει καὶ μετὰ τῆς προθέσεως εἴρηται ἐπιβουκόλος. H.

424. πάντας ἰὼν ἑτάρους] Ἑλληνικώτατα, ἵνα κἀκεῖνοι τῶν ἱερῶν μετασχῶσι. M. Q.

425. χρυσοχόον Λαέρκεα] τινὲς τὸ λαέρκεά φασιν ὄνομα κύριον, τινὲς δὲ ἐπίθετον παρὰ τὸ ἐπαρκεῖν τοῖς λαοῖς. E.

427. εἴπατε δʼ εἴσω] Ἀριστοφάνης τὸ “εἴπατε δʼ εἴσω” ἀντὶ τοῦ εἰσαγγείλατε. H. Q.

430. ἐποίπνυον] μετὰ σπουδῆς ἤρχοντο· πονύω, ποπνύω, καὶ ποιπνύω. E. ἐνήργουν καὶ ἐπόνουν. παρὰ τὸ πονῶ ποπνύω καὶ ποιπνύω. T.

431. νηὸς ἐΐσῃς] ἰσοτοίχου, ἰσοπλεύρου, οὐχ ἑτερορρεποῦς. E.

432. ἦλθε δὲ χαλκεὺς] ἤτοι χρυσοχόος. τοῦτο δʼ εἴρηκεν, ὅτι τοῖς αὐτοῖς χρῆται ἐργαλείοις ὅ τε χαλκεὺς καὶ ὁ χρυσοχόος. E.

ὁ χρυσοχόος· ἀπὸ γὰρ τοῦ πρώτου φανέντος μετάλλου πάντας τοὺς δημιουργοὺς οὕτως ἐκάλουν, ὡς καὶ τὸν Ἥφαιστον, “ἣν ἄρα χαλκεὺς Ἥφαιστος ποίησεν” (Ιl. ο, 309.). M. Q.

433. ὅπλʼ ἐν χερσὶν ἔχων] οὐδὲν γὰρ ὄφελος ἐπίστασθαι μὲν, μὴ ἔχειν δʼ ἐργαλεῖα. Q.

ἔργα (sic pro ὅπλα)] τὰ ἐργαλεῖα. V.

435. οἷσίν τε χρυσὸν εἰργάζετο] τίνα δὲ ἦν ταῦτα; δηλονότι οἷς ἐχώνευον. Q. ἤτοι τοῖς προειρημένοις, ἄκμονι, σφύρᾳ, πυράγρᾳ· ἢ καὶ οἷς τὸν χρυσὸν εἰργάζετο. Q.

438. ἵνʼ ἄγαλμα θεὰ] ἡμεῖς μὲν ἄγαλμα τὸ ξόανον, Ὅμηρος δὲ πᾶν δῶρον ὃ βλέπει τις καὶ χαίρει καὶ ἐφʼ ᾧ ἀγάλλεται ἄγαλμά φησιν. E.

440. ἀνθεμόεντι] τῷ ἀνθηρῷ, ἐν ᾧ τις ἥδεται διὰ τῆς θέας· ἢ ἀνθε- μόεντι τῷ ποικίλῳ, λαμπροτάτῳ διὰ τὰ ἐντετορευμένα αὐτῷ ἐπιτερπῆ· ἢ ἀνθεμόεντι τῷ ἀναθεματικῷ, τῷ ὡς ἀνάθημα κειμένῳ. E.M.Q.

λέβητι] λέβης γὰρ ὁ ξέστης ἀφʼ οὗ λείβεται τὸ ὕδωρ· λέγεται καὶ τὸ χέρνιβον εἰς ὃ λείβεται τὸ ὕδωρ. E. λέβης μὲν νῦν τὸ καθʼ 2. βοῶν scripsi ex Eustathio p. 23. σφύρᾳ, πυράγρᾳ] σφυρᾷ, πυρά- 1475, 11. In H. συν esse dici- γρῃ Q. 29. ποικίλῳ—ἐπιτερπῆ] Hæc tan- 4. Ἑλληνικώτατα] ἑλληνικωτέρως Q. tum verba habet M. λαμπροτάτῳ 10. ἤρχοντο Buttm. pro ἦρχον. om. E.Q. 17. ἣν—ποίησεν] ὃν—ἐποίησεν Q. ἐντετορευμένα M. ἐντετορνευμένα E.Q. ἡμᾶς χέρνιβον· πρόχοος δὲ ἐξ οὗ ἐπιχεῖται τὸ ὕδωρ, ὃ νῦν χέρνιβα προσαγορεύει, ἵνα νοῶμεν ἐν τῷ λέβητι κεῖσθαι τὸν πρόχοον, οὐκ αὐτὸ τὸ ὕδωρ. M.Q.

441. ἑτέρῃ δʼ ἔχεν οὐλὰς] οὐλαὶ καὶ οὐλοχύται τὸ αὐτό. λέγονται δὲ τὰ προθύματα· ἐμίγνυον γὰρ κριθὰς καὶ ἅλατα χυτῷ ἢ ὕδατι ἢ οἴνῳ, καὶ ἔθυον αὐτὰ πρὸ τοῦ ἱερείου, εἶτα τὸ ἱερεῖον. τινὲς δὲ οὐλο- χύτας λέγουσι τὰ ἀγγεῖα ἐν οἷς εἰσιν αἱ κριθαὶ, αἵτινες οὐλαὶ ἐκα- λοῦντο. κριθὰς δὲ ἐνέβαλον τοῖς θύμασι χάριν εὐφορίας καρπῶν τῶν ἐκ γῆς, ἢ πρὸς ἀνάμνησιν τῆς ἀρχαίας τροφῆς· λέγουσι γὰρ, δίκην ἀγρίων ζῴων καὶ ἀλόγων ἔζων τὸ παλαιὸν οἱ ἄνθρωποι, διὰ τὸ σῖτον μὴ εἶναι μηδʼ ἄλλο τι οἰκεῖον τοῖς ἀνθρώποις, βοτάνας δὲ καὶ ἄκρα δένδρων ἤσθιον. εἶτα ἐφάνη ἡ κριθὴ, ἐξ ἧς διεκρίθησαν καὶ διεχω- ρίσθησαν οἱ ἄνθρωποι τῶν ἀλόγων ζῴων κατὰ τὴν τροφήν. E. κριθὰς ἐλαιοβρόχους. E.H.V.

442. μενεπτόλεμος Θρασυμήδης] οἰκείως τῶν μὲν ἄλλων τὰ ὀνό- ματα ψιλῶς ἐξήνεγκεν, ἐπὶ δὲ τοῦ Θρασυμήδους ἐπιθέτῳ κέχρηται. ὡς καὶ ἔμπροσθεν “Περσεύς τʼ Ἀρητός τε καὶ ἀντίθεος Θρασυμή- δης” (414.). ἐστράτευται γὰρ ἤδη τῷ πατρί. διὰ τοῦτο καὶ τὸ ἀν- δρειότατον αὐτῷ μέρος τῆς διακονίας προστέτακται. H.M.Q.

443. χερσὶ] ἑνικῶς χειρί αἱ Ἀριστάρχου. H.

444. Περσεὺς δʼ ἀμνίον εἶχε] τὸ αἱματοδόχον ἀγγεῖον. καὶ γίνε- ται ἀπὸ τοῦ αἷμα αἱμνίον καὶ ἀμνίον· ἢ ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ μο- ρίου καὶ τοῦ μένος ἡ ψυχικὴ προθυμία, ἤτοι ἀμένιον, τὸ στερίσκον τοῦ μένους τὸ ζῷον καὶ τὸ αἷμα αὐτοῦ δεχόμενον ἤτοι τὴν ζωτικὴν δύναμιν. ἔστι δὲ τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἡ λέξις. ἄλλοι δὲ μικρὸν μα- χοιρίδιον, ὃ καὶ σφάγιον καλοῦσιν οἱ Ἀττικοί. E.

ἀμνίον ὡς πηνίον. Κρῆτες δὲ αἱμνίον αὐτό φασι. H. M. Ἄλλως.

Ι. οὗ] ἧς M. ἀμνίον ὡς πηνἱον—Νίκανδρος] ἀγ- 17. Περσεύς τʼ] τʼ om H. γεῖον εἰς ὃ τὸ αἷμα τοῦ ἱερείου ἐδέχοντο. 18. διὰ τοῦτο om. Q. Ζηνόδοτος δὲ ἐν ταῖς ἀπὸ τοῦδε (τοῦ δ῾ 20. χειρί] Hoc in textu habet Μ. R.) γλώσσαις τίθησι τὴν λέξιν. ἅπαξ 22. ἢ addidit Buttm. δὲ ἐνταῦθα παρʼ Ὁμήρῳ ἡ λέξις. ἀμνίον 27. Ex hoc scholio excerpta sunt τὸ ἀγγεῖον τοῦ ὑποσφάγματος, ὡς πηνίον. in T. τὸ αἱμοφόρον ἀγγεῖον, παρὰ τὸ Κρῆτες αἱμνίον (αἵμνιον Q.) αὐτό φασι. αἷμα αἱμνίον καὶ ἀμνίον. ἄλλως. ἔστι Νίκανδρος Q. R. δὲ τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἡ λέξις. σημαί- ὡς πηνίον] παροξυτόνως addit Eu- νει δὲ τὸ ἀγγεῖον ὅπου τὸ αἷμα τοῦ stath. p. 1476, 35. ἱερείου δέχονται, καί ἐστι κατὰ τὸ ἔτυ- αἱμνίον] αἵμνιον H. M. ἄμνιον apud μον ἀμένιον, στερητικὸν τοῦ μένους ἤτοι τῆς Eustath., fortasse typothetæ culpa. ψυχῆς. Ἀττικοὶ σφάγιον αὐτὸ καλοῦσιν.

ἀμνίον. ἀγγεῖον εἰς ὃ τὸ αἷμα τοῦ ἱερείου ἐδέχοντο. Ζηνόδοτος δὲ ἐν ταῖς ἀπὸ τοῦ δ γλώσσαις τίθησι τὴν λέξιν. ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα παρʼ Ὁμήρῳ ἡ λέξις. M.

ἀμνίον εἶχε] ἔστι μὲν τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἡ λέξις σημαίνει δὲ τὸ ἀγγεῖον, ὅπου τὸ τοῦ σφαττομένου ἱερείου αἷμα ἐδέχοντο. καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον ἀμένιον, ὅ ἐστι στερητικὸν τοῦ μένους ἤτοι τῆς ψυχῆς. οἱ Ἀττικοὶ σφάγιον αὐτὸ καλοῦσιν. M. V. Ἄλλως. ἀμνίον τὸ ἀγγεῖον τοῦ ὑποσφάγματος. Νίκανδρος δὲ καὶ Θεοδωρίδας ἀπὸ τοῦ δάμνασθαι προφέρονται ἀσυνδέτως δαμνίον. Πορσίλος δὲ ὁ Ἱεραπύτνιος παρὰ Ἱεραπυτνίοις ἔτι σώζεσθαι τὴν φωνὴν αἱμνίον, δα- σέως μετὰ τοῦ ι κατʼ ἀρχὴν προφερομένην παρὰ τὸ αἷμα. καὶ Ἀπολ- λόδωρός φησιν ὡς εἰκὸς ἦν καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ οὕτως αὐτὸ προφέ- ρεσθαι, ὑπὸ δέ τινων περιῃρῆσθαι τὸ ι. Ἀττικοὶ δὲ σφάγιον αὐτὸ καλοῦσιν. εἰς τοῦτο δὲ πρῶτον αἷμα δεχόμενοι τοῖς βωμοῖς ἐπιχέου- σιν. ἐτυμολογεῖται ἀμένιόν τι ὂν, ὅ ἐστι στερητικὸν τοῦ μένους, ἤτοι τῆς ψυχῆς. H.M.Q.R.

445. χέρνιβά τʼ οὐλοχύτας τε κατήρχετο] ἀντίπτωσις, τῶν ὀλο- χυτῶν. Gl. ἢ ἀπὸ τῶν χερνίβων εἰς τὰς οὐλοχύτας. P.

ἀντὶ τοῦ χερνίβων καὶ οὐλοχυτῶν πρῶτος ἦρχε. τὸ δὲ ἀπὸ τῶν χερνίβων περιρραίνειν τῷ ἱερείῳ καὶ τὰς κριθὰς προβάλλειν κατάρ- χεσθαι ἐκάλουν οἱ παλαιοί. E.H.M.P.Q.

450. αὐχενίους λῦσεν] αὐχενίους προσέθετο διὰ τὸ καὶ εἰς τοὺς P. 162, 27. φασι] Sequuntur πορσίαλος Q. Nomen suspectum, in M. verba τὸ ἀπὸ—παλαιοί ex aliunde non cognitum. scholio v. 445. huc illata, ubi ite- 10. Ἱεραπύτνιος—Ἱεραπυτνίοις] ἱε- rum habet M. - ραπύγνιος—ἱεραπυγνίοις H. M. P.163,1. ἐν ταῖς ἀπὸ τοῦ δγλώσσαις] αἱμνίον R. αἵμνιον ceteri et Eu- In glossis ab litera ὃ incipientibus, stath. quo referri debebat, quum Ζeno- 12. καὶ addidi ex Eustathio. dotus non δʼ ἀμνίον, sed δαμνίον scri- αὐτὸ] αὐτῷ R. beret. Ex hac scriptura Hesychii προφέρεσθαι ex Eustathio scripsi glossam δάμνια: θύματα, σφάγια, ex- pro φέρεσθαι. plicandam esse vidit Albertus. 13. Ἀττικοὶ—καλοῦσιν infra post 4. μὲν scripsi pro μέντοι. ψυχῆς habet Q. Utrobique H. 8. ὑποσφάγματος] ἀποσφάγματος 15. ἐτυμολογεῖται addidi ex H. 19. ἀντὶ τοῦ M. τῶν E.P.Q. Eustath. 9. δαμνίον] δάμνιον H. Q. et Eu- Verba χερνίβων καὶ οὐλ. π. ἦρχε sunt etiam in V. stath. Πορσίλος ex Eustathio, apud quem πρῶτος ἦρχε et δὲ om. E.P.Q. Πόρσιλος, scripsi. πορσίλλος H. M. 21. περιρραίνειν] περιραίνειν E.P.Q. ἀστραγάλους εἶναι τένοντας. πάντα δὲ τὰ διατεταμένα νεῦρα τένον- τας καλεῖ ὁ Ὅμηρος. E.Q.

ὀλόλυξαν] μετὰ βοῆς ηὔξαντο. εἴρηται δὲ ἐπὶ τῶν γυναικῶν μό- νων. M. μετὰ βοῆς ηὔξαντο· τὸν γὰρ ὀλολυγμὸν Ὅμηρος γυναι- κείαν εὐχὴν λέγει. E.

453. τὸ ἀνελόντες δηλοῖ τὸ ἄνω ἑλόντες. ἐκ τούτου δὲ τὸ αὖ ἐρύ- σαντες δηλοῦται. B.H.M.Q. ἡ ἑτέρα τῶν Ἀριστάρχου ἀνίσχοντες, ἀντὶ τοῦ μετεωρίσαντες· διὸ σημειοῦνται ὡς διάφορα τὰ τῆς ἱερουρ- γίας. H. M.

εὐρυοδείης] διὰ τί μικρὸν μέρος τῆς γῆς φησιν ἀπὸ χθονὸς εὐρυο- δείης; οὐκ ἂν τὴν ὅλην γῆν λέγοι εὐρυοδείην, ἀλλὰ τὸ κοινὸν τῆς γῆς ὄνομα μᾶλλον καὶ ἐπίθετον χαρίζει τῷ μικρῷ αὐτῆς μέρει. E.

454. σφάξεν Πεισίστρατος] ὁ μὲν Θρασυμήδης μετὰ πελέκυος ἔκοψε τὰ νεῦρα καὶ τὸ ὀστοῦν, Πεισίστρατος δὲ παντελῶς ἀπέκοψε τὴν κεφαλήν. E.

455. λίπε δʼ ὀστέα θυμὸς] ἡ ζωτικὴ δύναμις. ἐν τοῖς ὀστέοις ἔστι γὰρ δύναμις ζωτική. E.

456. διέχευαν] ὅλα διεμέλισαν τὰ μηρία, ὡς τὸ “πᾶσαι δʼ ὠΐγνυντο πύλαι” (Ιl. β, 809.). H. M. διέκοψαν ἢ ἀνέπτυξαν, ὅλα διεμέλισαν τὰ μηρία. τῇ κνίσσῃ διπλᾶ ἐπὶ τοῖς μηρίοις θέντες, ἓν ἄνωθεν καὶ ἓν κάτωθεν, τῶν λοιπῶν μερῶν ἀπήρχοντο. B. εἰς μέρη καὶ μέρη διέτμαγον διασχίσαντες τὴν συνέχειαν. E.

457. κατὰ μοῖραν] πρεπόντως. B. ἐνδεχομένως. E. κατὰ μέρη διεῖλον. Q.

κατά τε κνίσσῃ ἐκάλυψαν] πιμελῇ τῇ τὴν κνίσσαν ἐκπεμπούσῃ· κνίσσα γὰρ ἡ ὀσμὴ τῆς πιμελῆς ἡ συνανερχομένη τῷ καπνῷ. E.

458. ἐπʼ αὐτῶν δʼ ὠμοθέτησαν] ἐπὶ τῶν βωμῶν ὠμὰ ἔθηκαν μὴ εἰς πῦρ βληθέντα. E.

Ι. πάντα —Ὅμηρος] Hæc habet 10. διὰ τί Buttm. pro διὰ τό. etiam M. sic scripta τὰ δ. νεῦρα πάν- 11. εὐρυοδείην] Immo εὐρυόδειαν. 18. μηρία] μέρη Buttm. Cf. schol. τα Ὅμηρος τ. κ. 6. αὖ ἐρύσαντες] αὐερύσαντες H. ad v. 470. ἀνερρύσαντες Q. ὡς τὸ M. πρὸς τὸ H. 7. ἀνίσχοντες] Hoc metro adver- 20. τῇ (male τὰ ap. Eustath.)— satur. Porsonus ἀνέχοντες. ἀπήρχοντο] Hæc habet etiam H. sic 8. μετεωρίσαντες M. μετεωρήσαντες scripta, τὴν κνίσση (sic) διπλὴν ἐν τοῖς μηρίοις θέντες, ἓν ἄνωθεν καὶ ἓν κάτωθεν σημειοῦνται M. σημειοῦται H. τῶν μερῶν ἀπήρχοντο.

460. πεμπώβολα] πεμπώβολα τὰ ἐκ μιᾶς λαβῆς πέντε ὀβε- λίσκους ἔχοντα, ὡς ἡ τρίαινα τοῦ Ποσειδῶνος. B.E.Q.

462. μίστυλλον] ἀπὸ τοῦ μεῖον, τὸ ἔλαττον, γίνεται μιστύλλω ῥῆμα, τὸ κατὰ μικρὸν τέμνω τι. ἐνταῦθα τὴν κατὰ λεπτὸν διατομὴν μιμεῖται ὁ ποιητὴς τῇ κατακεκομμένῃ φράσει τῶν λέξεων. B. Q.

463. ἀκροπόρους] ὀξεῖς, ὧν τὸ ἄκρον διαπερονούμενον εὐχερῶς δίεισιν διὰ τὴν ὀξύτητα. H. V. τοὺς κατὰ ἄκρον πείροντας καὶ κεν- τῶντας. B. Q. τοὺς ἄκρως ἢ λίαν ὀξεῖς πόρους ἔχοντας, ἢ τοὺς ἄκρως πείροντας. E.

464. τόφρα δὲ Τηλέμαχον λοῦσεν καλὴ Πολυκάστη] λουθῆναι αὐτὸν ἐποίησεν· οὐ γὰρ αὐτὴ ἔλουσεν. ἢ ὅτι ὑπὸ παρθένων ἔθος ἦν τοὺς ἥρωας λούεσθαι. πρὸς τὰ περὶ τῆς Ἥβης· λούει γὰρ καὶ αὐτὴ τὸν Ἄρεα ὡς παρθένος. πῶς οὖν διὰ τῶν ἀθετουμένων Ἡροκλεῖ συνοι- κεῖ ; H.M.Q. ἀδύνατον γὰρ τῷ Νέστορι . . . . παρθένον εἶναι θυ- γατέρα. λύεται δʼ ἐκ τοῦ ἔθους. ἔφαμεν γὰρ μὴ εἶναι παρθένου ἔργον τὸ λούειν, ὡς Ἀρίσταρχος οἴεται. T.

466. ἔχρισεν λίπʼ ἐλαίῳ] ἐχρίοντο ἐλαίῳ μετὰ τὸ λουθῆναι, διότι τὸ ἀνθρώπινον σῶμα σομφόν ἐστι καὶ ἠραιωμένον, καὶ ποτὲ μὲν ὑγραίνεται, ποτὲ δὲ ξηραίνεται, ὡς τοῦ ὑγροῦ ἐξερχομένου δι᾿ ἱδρώτων· ὑγραίνεται δὲ πάλιν ἐν τῇ θέρμῃ τοῦ λουτροῦ καὶ ἀνοίγεται· τότε δὲ ἐχρίοντο τῷ ἐλαίῳ ὡς γλίσχρῳ ὄντι καὶ κωλύοντι τὸ ὑγρὸν ἐξέρ- χεσθαι. ἐμφράττει γὰρ τὰς ὀπὰς τὰς τοῦ σώματος καὶ συνίστησιν αὐτό. E.

467. ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος] ὑπερβιβασμὸς, ὡς τὸ “εἵματ᾿ ἀμ- φιέσασα καὶ λούσασα” (Od. ε, 264.). M. σημειοῦνται τινὲς ὅτι ἐν τῇ πυέλῳ ὄντες περιεβάλλοντο διὰ τὸ αἰδεῖσθαι. H. M. τὸ δεύ- τερον πρῶτον εἶπεν, ὡς τὸ “οὐδʼ ἀπέλυσε θύγατρα καὶ οὐκ ἀπεδέξατʼ ἄποινα” (Ιl. α, 95.). H. M. ἐν τῇ λεκάνῃ ἐνεδύοντο διὰ τὸ αἰδεῖ- 6. διαπερονούμενον H. διὰ τῶν περω- 12. πρὸς (ὡς M.) τὰ περὶ τῆς Ἥβης] μένων V. Scribendum autem δια- Ιl. ε, 905. περονώμενον, nisi illud recentioris lin- περὶ Μ. (qui π). Legebatur παρά. guæ vitium est ut διαπερονούμενα in αὐτὴ H. M. ἀθηνᾶ Q. αὕτη Butt- scholia rec. ad Æschyli Sept. 205. mann. 13. τῶν ἀθετουμένων] οἱ ἀθετούμενοι 10. λουθῆναι —ἔλουσεν. ἢ om. Q. sunt aut versus aliquot aut totus In H. verba λουθῆναι—ἔλουσεν versui locus de Hercule in inferis λ, 601. superscripta sunt. sqq. ubi vid. Eust et nostra schol. 11. παρθένων] Conf. schol. ad ζ. ad λ, 568. 601. 604. BUTTM. 215. 221. τοῦ (sic) ἀθεατουμένων M. σθαι. ἢ ἀδιαφόρως εἶπεν, καὶ ἄλλως τὸ πρῶτον εἶπε δεύτερον, ὡς τὸ “οὐδʼ ἀπέλυσε θύγατρα καὶ οὐκ ἀπεδέξατʼ ἄποινα” (Ιl. α, 95.), τὸ πρῶτον εἰπὼν δεύτερον. B.E.

468. ἔκ ῥʼ ἀσαμίνθου] ἀσάμινθος σημαίνει καὶ τὴν πύελον καὶ τὴν λεκάνην καὶ τὸν λουτρῶνα, περὶ οὗ νῦν λέγει. B.

ἀσαμίνθου] ἀπὸ τοῦ ἄσις ὁ ῥύπος, ἥτις μινύθει καὶ ἀφανίζει αὐ- τόν. E.

469. ποιμένα λαῶν] γρ. ποιμένι. P.

470. οἱ δʼ ἐπεὶ ὤπτησαν] καλῶς ἀπὸ πάντων τῶν μερῶν τοῦ ζῴου κόπτοντες ἐκάλυπτον τὰ κεκομμένα ἐν πιμελαῖς, μιᾶς κειμένης ἄνω- θεν, ἄλλης δὲ κάτωθεν· ἃ καὶ δίπτυχα ὠνόμασαν, καὶ ἔθυον αὐτὰ, ἐπεὶ οὐκ ἦν ὅλον παντελῶς θύειν διὰ τὸ καὶ αὐτοὺς μέλλειν εὐωχεῖ- σθαι ἐκ τοῦ θυομένου. ἔκοπτον γοῦν ἐξ ὅλων τῶν μερῶν, ἵνα δοκῇ τὸ ὅλον θύεσθαι καὶ μὴ νομίζηται ἡ θυσία κολοβή. τὰ δὲ σπλάγχνα ἤσθιον δεικνύντες ὅτι ἐξ αὐτῶν ἐγκάτων ἐκ μέσης καρδίας θύουσι τὸ θῦμα τοὺς θεοὺς τιμῶντες καὶ μετὰ προαιρέσεως. E.

κρέʼ ὑπέρτερα] τὰ ὑπεράνω τῶν ἀνθράκων. B. ἢ τὰ νωτιαῖα ἢ τὰ ὑπεράνω πάντων ὡς μείζονα κείμενα· ἢ τὰ ἔξω τοῦ ἱερείου πρὸς ἀντι- διαστολὴν τῶν τυθέντων. E.

472. οἶνον ἐνοινοχοεῦντες] περίφρασις ὁ τρόπος καλεῖται. Q. οἰνοχοεῦντες] κιρνῶντες. V.

475. παῖδες ἐμοὶ, ἄγε] σημείωσαι τὸ ἄγε πληθυντικὸν πρὸς τὸ ζεύξατε. E.

476. ἵνα πρήσσῃσιν ὁδοῖο] πορεύηται εἰς τὴν ὁδόν. Gl. M. ἐκ μεταφορᾶς τοῦ θαλασσίου πόρου· ἐπὶ γὰρ τῆς ξηρᾶς οὐ μετέχει. ἀλλʼ ἐπεὶ ὁ ἐν ξηρᾷ ὁδεύων πέρας ἔχει τῆς ὁδοῦ, διὰ τὸ πέρας τῆς ὁδοῦ φησι τὸ πρήσσῃσιν, ἤτοι διέλθῃ, καὶ εἰς πέρας ἔλθῃ τῆς ὁδοῦ καὶ περατώσῃ αὐτήν. E. Ἀττικῶς, ἔξωθεν τὸ μῆκος τῆς ὁδοῦ. B.

479. ἐν] γρ. ἄν. H. ἔθηκεν] γρ. ἔχευεν. H.

485. γρ. δʼ ἵππους εἰς τὸ ἐλαύνειν. M.

486. οἱ δὲ πανημέριοι] ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ προηγούμενον ἐδήλωσεν, ὡς ἐπὶ τοῦ “ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ” (Od. μ, 171.). M.Q.R.

4. τὴν πύελον] τὸν πτύελον B. 30. γρ.] Est non varia lectio, 5. λουτρῶνα Buttm. pro λουτρόν. sed glossema. 17. νωτιαῖα] νωτικὰ E. Correxi 32. ἐπὶ τοῦ M. R. ἐπʼ ἐρετμὰ Q. ex scholio ad v. 65. ὕδωρ] ὕδωρ τέως R.

σεῖον ζυγὸν] ἀντὶ τοῦ ὥδευον. Q. R. παρεκδοχικῶς εἷλκον· ἀπὸ τοῦ παρεπομένου τὸ προηγούμενον, ἀντὶ τοῦ ὥδευον. M. V.

σεῖον] ἤλαυνον, ἔθεον, συνεκδοχικῶς. E.

οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγὸν] Ἀριστοφάνης γράφει, θεῖον, ἀντὶ τοῦ ἔτρεχον· εἶτα, ζυγὸν ἀμφὶς ἔχοντες. ὁ δὲ Καλλίστρατός φησιν, ὥσπερ ἐπὶ τῆς οὐριοδρομούσης νηὸς τὸ τῆς εὐπλοίας ἐμφαίνεται διὰ τοῦ “τῆς δὲ πανημερίης τέταθʼ ἱστία ποντοπορούσης” (Od. λ, 11.), οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ συνεχοῦς δρόμου τῶν ἵππων τὴν ἀδιάλειπτον ἄνυσιν τῆς ὁδοῦ σημαίνει τὸ “σεῖον ζυγόν.” H.M.Q.R.T.

488. ἐς Φηρὰς] Φηραὶ μὲν τῆς Λακωνικῆς, Φεραὶ δὲ τῆς Θεσ- σαλίας, Φειαὶ δὲ τῆς Ἥλιδος. H. Q. τόπος Λακωνικῆς ἢ τῆς Mε- σηνίας. E.

489. υἱέος Ὀρτιλόχοιο] ἐντεῦθεν Ζηνόδοτος ἐν Ἰλιάδι (ε, 549.) ἔγραφε “Κρήθων Ὀρτίλοχός τε.” ἔστι γὰρ Ὀρτίλοχος μὲν Ἀλφειοῦ. τούτου δὲ Διοκλῆς, Διοκλέους δὲ Κρήθων καὶ Ὀρτίλοχος. H. M. Q. R.

τὸν Ἀλφειὸς τέκε] Ἀλφειὸς ὁ διερχόμενος μέσον τῆς θαλάσσης ποταμὸς Ἤλιδος καὶ ἀπερχόμενος εἰς τὴν Ἀρέθουσαν πηγὴν τῆς Σι- κελίας καὶ εἰσβάλλων εἰς αὐτήν. ἰᾶται δʼ οὗτος τοὺς κατʼ ἐγχώριον διάλεκτον ἀλφοὺς, ἤτοι λελωβημένους, ἣν νόσον ἱερὰν ἡμεῖς καλοῖ- μεν. E.

490. νύκτʼ ἄεσαν] συνέσταλται τὸ α· ἀλλαχοῦ δὲ “νύκτα μὲν ἀέσαμεν” (γ,151.). H. Q.

νύκτα ἔσαν] γρ. ἄεσαν, ἀντὶ τοῦ ἀνεπαύσαντο, ἐκοιμήθησαν. Vind.

ὁ δʼ ἄρα ξεινήϊα δῶκε] γρ. ὁ δὲ τοῖς πὰρ ξείνια θῆκεν. H. M.

496. ἦνον] ἀντὶ τοῦ ἤνυον. B. Q.

1. εἷλκον om. V. per τ constanter habet Harleia- 5. ἀμφὶς ἔχοντες M. ἀμφιέχοντες nus. POR SON. 14. Κρέθων] κρίθων H.Q.R. ceteri. 6. διὰ τοῦ H. Legebatur διὰ τό. Ἀλφειοῦ] ἀλφείου H. Q. 11. Φειαὶ] φαιαὶ H. Q. Correc- 15. Κρήθων] κρίθων Q. R. tum ex Eustathio p. 1477, 61. ὀρτίλοχος Q. ὀρσίλοχος ceteri. ὀρτι- 13. Ἰλιάδι (τῆ ἰλιάδι M.)] Schol. λόχοιο Μ. in textu. ad Ιl. ε, 542. in cod. Townlej. Κρή- 17. Ἀλφειὸς] ἀλφεῖος utrobique Q. θωνά τε Ὁρσίλοχόν τε. καὶ ἐν Ὁδυσ- 23. Post ἀέσαμεν H. addit ἀ καὶ σεία οὖν διὰ τοῦ τ. Deinde citat ex τανέμειν. CRAMER. Od. φ, 16. Ὀρτιλόχου. In Ιliade ta- 25. ὁ δʼ ἄρα ξηνήῖα(sic) δῶκε H. in men σ in τ, ε, 546. 547. mutavit textu. ὁ δὲ τοῖς πὰρ ξένια δῶκεν M. manus secunda ejus MS. In utro. in textu. que Odysseæ loco ο, 187. φ, 16. τοῖς πὰρ] πὰρ om. H.

γρ. ἤνυον ἀντὶ τοῦ διήρχοντο. Vind.

τοῖον] ἀντὶ τοῦ τοίως, ὅ ἐστι σφόδρα· οὕτω γὰρ μετὰ τάχους ἔτρεχον. M.P.Q.

Δ. ΥΠΟΘEΣΙΣ.

Παρὰ Μενελάῳ ξενισθεὶς σὺν Πεισιστράτῳ Τηλέμαχος ἀπαγ- γέλλει τὰ κατὰ τὴν Ἰθάκην ὑπὸ τῶν μνηστήρων πραττόμενα. ἔπειτα ἐξηγεῖται αὐτῷ ὁ Μενέλαος περὶ τοῦ νόστου τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς Πρωτέως μαντείας, διʼ ἧς ἔγνω τὸν Ἀγαμέμνονος θάνατον, καὶ ὡς Ὀδυσσεὺς παρὰ Καλυψοῖ εἴη. βουλὴ δὲ γίνεται τῶν μνηστήρων περὶ τοῦ τὸν Τηλέμαχον ἀνελεῖν. παραμυθεῖται δὲ ἡ Ἀθηνᾶ διʼ ὀνείρου τὴν Πηνελόπην ἐπὶ τῇ τοῦ παιδὸς ἀποδημίᾳ δυσχεραίνουσαν, διὰ εἰδώλου ὁμοιωθεῖσα Ἰφθίμῃ τῇ τῆς Πηνελόπης ἀδελφῇ. E.M.P. Q.V.

1. οἱ δʼ ἷξον] ὁ ἵξω μέλλων εἰς ἐνεστῶτα μεταβὰς ποιεῖ παρα- τατικὸν ἀντὶ τοῦ δευτέρου ἀορίστου, τὸ ἷξον ἐν συστολῇ. M. Q.

κοίλην Λακεδαίμονα] ἐπεὶ ὑψηλοτάτοις ὄρεσι περικέκλεισται. V.

ποτὲ μὲν τὴν πόλιν καλεῖ Λακεδαίμονα, ποτὲ δὲ τὴν χώραν Λα- κεδαίμονα, ἤτοι τὴν Σπάρτην. Q. παρὰ τὴν ἱστορίαν φασὶν εἶναι τὸν γενόμενον ἤδη ἐν τῇ Λακωνικῇ (αἱ γὰρ Φηραὶ, ἔνθα Διοκλῆς ᾤκει, τῆς Λακωνικῆς εἰσι). τὸν οὖν γενόμενον ἐν τῇ Λακωνικῇ αὖθις ὡς μὴ γενόμενον ἐπισημαίνεσθαι ἄτοπον. ἔστι δὲ ἡ λύσις ἐκ τῆς λέξεως. τὰ γὰρ τῶν χωρίων ὀνόματα τίθεται καὶ ἐπὶ τῶν προηγου- μένων πόλεων, ὥστε τὴν Σπάρτην οὐκ ἀπεικότως Λακεδαίμονα λέγει, καθάπερ καὶ τὴν Ἴλιον Τροίαν “ἔνθα κεν ὑψίπυλον Τροίην ἕλον υἷες Ἀχαιῶν” (Ιl. φ, 544.)· καὶ ἀνεστραμμένως τὴν Ἀττικὴν εἴρηκεν Ἀθήνας “ἀλλʼ ὅτε Σούνιον ἱρὸν ἀφικόμεθ᾿, ἄκρον Ἀθηνέων” (Od. γ, 278.). M. T.

κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν] κοίλην, τὴν μέσην κειμένην κοί- λων καὶ βαθυτάτων τόπων, ἤτοι τὴν μεγάλην. κητώεσσαν δὲ ἐκ 1. γρ.] Est glossema. 20. τὸν γενόμενον] τὸ γενόμενον M. 2. οὕτω M. ἢ οὕτω P. Q. Φηραὶ] φεραὶ M. 11. ἡ addidi ex M. et Eustathio, 23. τὰ γὰρ] τάχα γὰρ M. T. qui hoc argumentum repetivit p. 25. Ἴλιον Τροίαν] Reliquam post hæc verba partem acholii om. M. 16. τοῦ om. Q. qui priorem acholii partem a m. 19. παρὰ τὴν M. παρὰ γὰρ τὴν T. sec. habet. μεταφορᾶς τοῦ κήτους. λέγει δὲ τὴν Σπάρτην. ἐπάγει γοῦν “πρὸς δʼ ἄρα δώματʼ ἔλων.” E.H. κοίλην μὲν διὰ τὸ πολλοῖς ὄρεσι περιέ- χεσθαι, κητώεσσαν δὲ ἢ μεγάλην ἀπὸ τοῦ κήτους, ἢ μέγα κῆτος ἔχουσαν. B.H.Q.R. Ζηνόδοτος δὲ γράφει καιετάεσσαν ἀντὶ τοῦ καλαμινθώδη. δοκεῖ δὲ καὶ Καλλίμαχος ἐντετυχηκέναι τῇ γραφῇ δι᾿ ὧν φησιν “ ἵππους καιετάεντος ἀπʼ Εὐρώταο κομίσσαι.” H.M.Q.R.

κητώεσσαν] ὤφειλεν εἶναι τὸ τω μικρὸν, ἀλλʼ [ἔγραψε] ὥσπερ τὸ ἡβώωσα ἐκτείνει, διὰ τὸ εἶναι τὸ πρὸ αὐτῆς μακρὸν, τὸ η, καὶ τὸ τηλεθόωσα σμικρύνει. διὰ τὸ εἶναι τὴν πρὸ αὐτῆς συλλαβὴν βραχεῖαν, ἤτοι τὸ λε, οὕτω κητώεις καὶ ὠτώεις καὶ κηώεις καὶ ὅσα τοιαῦτα ἐκτείνει. συστέλλει δὲ τὸ ἐρόεις, κερόεις, ἐρόεσσα, κερόεσσα, ἠερό- εσσα, καὶ ὅσα τοιαῦτα, τὸ μὲν διὰ τὰς πρὸ αὐτῶν συλλαβὰς, τὸ δὲ διὰ τὸ μέτρον· ἐπεί τοι γὰρ ἂν οὐκ ἦν οὕτω ἐρόεις καὶ κερόεις· μεγάλα γὰρ ὤφειλον εἶναι. E.

Ἀπορία. διὰ τί ὁ Τηλέμαχος εἰς Λακεδαίμονα ἐλθὼν οὐκ ἐνέτυχε τῷ Ἰκαρίῳ; καίτοι ἄλογον ἐλθόντα τῷ πατρὶ τῆς μητρὸς μηδαμοῦ ἐντυχεῖν. οὐδαμοῦ εἴρηκεν ὡς ἐν Λακεδαίμονι ᾤκουν, ἀλλὰ μᾶλλον πλησίον αὐτῆς ἦσαν. ἡ γοῦν Ἀθηνᾶ ἐν τῷ ὕπνῳ ἐπιστᾶσά φησιν “ἤδη γάρ ῥα πατήρ τε κασίγνητοί τε κέλονται Εὐρυμάχῳ γήμα- σθαι” (ο, 16.)· καὶ τὸ μὲν ὀνείροις μάρτυσι χρῆσθαι ἴσως ἄπιστον· αὐτὴ δὲ ἡ Πηνελόπη πρὸς τὸν Ὀδυσσέα τὰ καθʼ ἑαυτὴν διηγουμένη φησὶ “νῦν δʼ οὔτʼ ἐκφυγέειν δύναμαι γάμον, οὕτε τινʼ ἄλλην μῆτιν ἐφευρίσκω· μάλα δʼ ὀτρύνουσι τοκῆες γήμασθαι” (τ,157.). H.Q.T. ὅθεν καὶ ἄλλη λύσις γίνεται πρὸς τοὺς ἀποροῦντας διὰ τί πρὸς τοὺς γονέας οὐκ ἀποστέλλει τοὺς ἑαυτῆς ἡ Πηνελόπη εἰς βοήθειαν, ὅτε ὁ 1. ἐπάγει γοῦν πρὸς δʼ ἄρα δώματʼ κομίσσαι H. 7. Seclusi ἔγραψε. ἔλων om. E. 3. ἀπὸ τοῦ κήτους —κῆτος H. Le- 15. Hoc scholion in H. adscrip- gebatur ἀπὸ κήτους —κύτος. tum versui 597., in T. versui 248. 4. καιετάεσσαν—καιετάεντος] Le- ἐνέτυχε τῷ ἰ. T. ἐνέτυχεν ἰ. H. Q. gebatur καιτάεσσαν καιτάεντας. 16, ἐλθόντα—οὐδαμοῦ T. ἐλθόντα Quæ καιετ- scripta ap. Eustath. (ἐλθόντος Q.) μηδαμοῦ τῆς μητρὸς τῷ P. 1478, 38. καιετόεσσαν et καιετό- πατρὶ ἐντυχεῖν. ἢ οὐδαμοῦ H. Q. εντος placet Lobeckio Pathol. El. 18. πλησίον αὐτῆς T. πλησίον νήσου vol. 1. P. 344. τῆς πηνελόπης αὐτῆς H. Q. δὲ καὶ M. καὶ om. H.Q.R. ἡ γοῦν—ἐπιστᾶσά φησιν om. Q. Καλλίμαχος] Fragm. 224. 19. Εὐρυμάχῳ γήμασθαι om. T. 5. καιετάεντος —κομίσσαι Bentl. 20. ἴσως post χρῆσθαι T., post pro καιετάεντας (nam sic Eustathius. ὀνείροις H. Q. καιτάεντας H. M.Q.R.)—κομίσαι. Et 23. γήμασθαι om. T. παῖς ἐκινδύνευσεν, ἀλλὰ πρὸς τὸν Λαέρτην βούλεται ἀποστεῖλαι. φαίνεται γὰρ ἠλλοτριωμένη τοῖς γονεῦσιν ὡς ἀναγκάζουσι γήμασθαι· διὸ καὶ ἐξήρτηται ἀπὸ τῆς τοῦ Τηλεμάχου προσηκούσης μνήμης ὁ Ἰκάριος τοῦ τε Ὀδυσσέως καὶ τῆς Πηνελόπης. τοσοῦτον δὲ εἴρηται ὑπὸ τοῦ Τηλεμάχου “οἳ πατρὸς μὲν ἐς οἶκον ἀπερρίγασι νέεσθαι Ἰκαρίου” (β, 52.) καὶ “κακὸν δέ με πόλλʼ ἀποτίνειν Ἰκαρίῳ.” αὐτὸς μὲν γὰρ Πηνελόπην μὴ βουλομένην καταλιπεῖν τοῦ ἀνδρὸς τὸν οἶκον ἀναγκάζειν οὐκ εὐπρεπὲς ἡγεῖτο. πάντως οὖν κατὰ τὴν προαίρεσιν τῆς Πηνελόπης ἀνῆψε τοῦ γάμου τὸ τέλος. T. τινές φασιν ὅτι ὁ Ἰκάριος ὁ τῆς Πηνελόπης πατὴρ ἐν Λακεδαίμονι ἦν. καὶ πῶς οὐκ ἀπῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ Τηλέμαχος ; ἀνατρέπονται δὲ παρʼ ἄλλων λε- γόντων ὅτι ἐχθρὸν εἶχεν αὐτὸν διότι προετρέπετο τὴν Πηνελόπην λαβεῖν ἄλλον ἄνδρα· ὃ μισητὸν ἐδόκει τῷ Τηλεμάχῳ ὑπολαμβάνοντι καὶ ἀπὸ τούτου ὅτι μῖσος εἶχεν ὁ Ἰκάριος πρὸς τὸν Ὀδυσσέα. E.

3. δαινύντα] ὡς ὀμνύντα, ἀπʼ εὐθείας τῆς ὁ δαινύς. H.

γάμον] ὥσπερ ἀλλαχοῦ φησιν Ὅμηρος τάφον τὴν ἐπὶ τεθνεῶτί τινι εὐωχίαν, οὕτω καὶ νῦν γάμον τὴν ἐπὶ γάμου δαῖτα. M.

ἔτῃσιν] ψιλῶς ἔτῃσιν, εἴτε ἐπὶ τοῦ πολίτου εἴτε ἐπὶ τοῦ ἑταί- ρου. M.

4. ἠδὲ θυγατρὸς ἀμύμονος] Σοφοκλῆς ἐν Ἑρμιόνῃ φησὶν ἔτι ἐν Τροίᾳ τυγχάνοντος Μενελάου ἐκδοθῆναι τὴν Ἑρμιόνην ὑπὸ Τυνδάρεω τῷ Ὀρέστῃ, κατὰ δὲ ὑπόσχεσιν ἥκοντος Νεοπτολέμου ἀφαιρεθῆναι τὸν Ὀρέστην ταύτην· πάλιν δὲ αὐτῇ συνοικῆσαι τὸν Ὀρέστην Νεο- πτολέμου ἐν Πυθοῖ ἀναιρεθέντος ὑπὸ Μαχαιρέως, καὶ τότε τὸν Τισα- μενὸν γεννῆσαι. E.H.Q.R.T.

5. ῥηξήνορος] ἀνδρείου, τοῦ διὰ τῆς ἠνορέης, ὅ ἐστιν ἀνδρείας, ῥήσ- σοντος τὰς τῶν πολεμίων τάξεις. E.Q.T.V.

6. ἐν Τροίῃ γὰρ] διὰ τὸ κακὸν εἶναι τὴν τῷ πατρὶ μνηστευθεῖσαν 7. Πηνελόπην obliteratum in T. τὴν γυναῖκα. Apud Eustath. est 8. πάντως] πάντα T. εἶτα ὕστερον ἀφαιρεθεῖσαν αὐτοῦ ἐκδο- 17. γάμου] Immo γάμῳ. θῆναι τῷ Νεοπτολέμῳ. 20. ἔτι ἐν Τροίᾳ τυγχάνοντος] ἐν αὐτῇ συνοικῆσαι τὸν (τὸν om. E.Q.) Τροίᾳ τυγχάνων ἔτι H. R. ἐν Τροίᾳ ἂν. Ὀρέστην] αὐτὴν συνοικῆσαι ὀρέστῃ T. τος ἔτι Eustath. p. 1479, 11. 24. Πυθοῖ] πυθίᾳ T. 21. Μενελάου] μενέλαος H. R. ἀναιρεθέντος post Τυνδάρεω H. R. 23. τὸν Ὀρέστην ταύτην] τὸν ὀρέ- Μαχαιρέως ex Eustathio restitui στην τῆς γυναικὸς H.R.T. Quod sal- pro Τυνδάρεω. tem dicendum fuisset τοῦ Ὀρέστου 26. ὃ ἐστιν ἀνδρείας om. E.Q.V. καὶ τὸν υἱὸν λαβεῖν, τούτου χάριν τὰ μὲν λοιπὰ ἐκ τοῦ Ἀγαμέμνονος ἔλαβε, τὴν δὲ γυναῖκα ἐκ Μενελάου. M.

9. Μυρμιδόνων προτὶ ἄστυ] ἣν Ὅμηρος μὲν Φθίαν λέγει, οἱ δὲ νεώ- τεροι Φαρσαλίαν. E.H.M.T.V.

10. υἱέϊ] τρισυλλάβως. “υἱέϊ σῷ ἑπόμην” (Ιl. γ, 174.). ἰδίως δὲ εἴρηκεν. ἐν Σπάρτῃ γὰρ ὄντος αὐτοῦ φησι Σπάρτηθεν. Q.

Ἀλέκτορος κούρην] οὗτος υἱὸς Ἀργείου τοῦ Πέλοπος καὶ Ἡγη- σάνδρας τῆς Ἀμύκλα θυγατρός· θυγάτηρ δὲ αὐτοῦ οἱ μὲν Ἰφιλόχη, οἱ δὲ Ἐχεμήλα. M. οἱ μὲν Ἰφιλόχην, οἱ δὲ Ἐχέμηλον λέγουσιν. τὸν δὲ Ἀλέκτορα γενεαλογοῦσιν Ἀργείου τοῦ Πέλοπος. V. ἐκ τῆς γενεαλογίας τοῦ Πέλοπος ὁ Ἀλέκτωρ. E.

11. τηλύγετος Μεγαπένθης] ὁ τῆλε τῆς ἡλικίας, τουτέστι προ- βεβηκόσι τοῖς γονεῦσι, γενόμενος, μεθʼ ὃν οὐκέτι ἐλπίζουσι τεκνῶσαι διὰ τὸ γῆρας· ἢ ὁ τηλοῦ ἀποδημήσαντι τῷ πατρὶ γεννηθεὶς παῖς· ἢ μονογενὴς, καθάπερ Τηλέμαχος Ὀδυσσεῖ καὶ Ὀρέστης Ἀγαμέμνονι. ὁ γὰρ Μενέλαος κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἁρπαγῆς τῆς Ἑλένης ἐμίγη τινὶ δούλῃ, καὶ ἔτεκεν υἱὸν καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν φερωνύμως Μεγαπέν- θην· κατὰ γὰρ τὸν καιρὸν τοῦ διὰ τὴν Ἑλένην πένθους ἐτέχθη. διὰ τί δὲ Ἑλένη μόνην τὴν Ἑρμιόνην ἔτεκε; διότι τὸ πολλάκις τεκεῖν ἀλλοιοῖ τὸ κάλλος τῆς γυναικός. μελλούσης γὰρ αὐτῆς μεσολαβῆ- σαι εἰς τὸν πόλεμον τῶν Τρώων καὶ τῶν Ἑλλήνων, οὐκέτι ἐδίδουν αὐτῇ τέκνον οἱ θεοὶ, ἵνα τὸ κάλλος φυλάττῃ, Ἀλέξανδρος ἡδυνθῆναι ἔμελλε. τὸ δὲ παντελῶς εἶναι ἄτεκνον ἦν δύσδαιμον καὶ κακὸν, τὸ δὲ τεκεῖν εὔδαιμον καὶ μακάριον. διὰ τοῦτο ἔτεκεν ἓν, ἵνα μακαρία λογί- ζηται καὶ ἵνα τὸ κάλλος ἔχῃ. ἐπιφέρει δὲ καὶ ὁ ποιητὴς “ Ἑλένῃ δὲ θεοὶ γόνον οὐκέτʼ ἔφαινον·” πιθανῶς, ἵνα ἐπὶ πλεῖστον ἀκμάσῃ, ἢ ἵνα 2. ἔλαβε] ἔλαβ M. quod est ἔλα- nunc restitutum Φαρσάλου. 8. Ἀμύκλα correxi ex Eustathio. 3. ἥν Ὅμηρος—Φαρσαλίαν M.T.V. ἀμύκλας M. καθʼ ὅμηρον μὲν φθίαν, κατὰ δὲ νεωτέ- 9. Ἐέμηλον] Ἐχέμηλος etiam ab ρους φαρσαλίαν H. ἡ παρʼ ὁμήρῳ μὲν Eustathio dicitur. Id vero filii fo- φθίη, παρὰ δὲ νεωτέροις φάρσαλος E. ret, non filiæ, nomen. Scribendum Quod verum videtur. Nam Phar- igitur Ἐχεμήλαν ex scholio præce- saliam dixerunt interdum scriptores dente. Latini: sed Græca hujus formæ ex- 14. διὰ τὸ γῆρας addidi ex H. empla quæ certa haberi possint 26. πιθανῶς —γενεαλογοῦσι] Hæc nulla videntur exstare. Straboni 9. pars acholii, sed v. 12. adscripta, p. 430., cui Φαρσαλίας ex Plethone est etiam in H.M.Q.V. nisi quod illatum erat pro Φαρσαλίου, recte in M. paullo brevius, πιθανῶς ὁ ἐξ Ἀλεξάνδρου γόνον μὴ σχῇ. οἱ δὲ νεώτεροι Ἑλένης μὲν καὶ Ἀλεξ- άνδρου Κόρυθον ἢ Ἕλενον, ἐκ δὲ Μενελάου Νικόστρατον γενεαλογοῦσι. Η.E.Q.

Μεγαπένθης] ἐκ τοῦ ὀνόματος δηλοῖ ὅτι μετὰ τὴν ἁρπαγὴν τοῦτον ἔσχεν. Q. V.

12. ἐκ δούλης] οἱ μὲν κύριον τὸ Δούλης, οἱ δὲ Τηριδάης· Τηριδάη γὰρ τὸ κύριον αὐτῆς ὄνομα. M.Q.T.V.

αὕτη, ὡς μὲν Ἀλεξίων, Τειρὶς, ὡς δὲ ἔνιοι Τηρὶς, θυγάτηρ Ζευξίπ- τοῦτο λέγων Ὅμηρος, ἵνα ἐπὶ πλεῖστον quam absonum sit veteri τῶν Νό- ἀκμάσῃ. οἱ δὲ νεώτεροι Ἑλένης μὲν στων poetæ commentum illud de καὶ Ἀλεξάνδρου Κόρυθον ἡ Ἕλενον, ἐκ Δούλης nomine proprio supponi, δὲ Μενελάου Νικόστρατον γενεαλογοῦ- quod a grammatico aliquo Alexan- σιν. Porro in H. R. hæc legun- drino excogitatum est. Quod En- tur, οἱ νεώτεροι ὑπὸ Ἀλεξάνδρου γενέ- stathium quoque fugit, cujus ex σθαι αὐτῇ Κόρυθον ἢ Ἕλενον, ἐκ δὲ Με- verbis apparet scholion hoc iam νελάου Νικόστρατος (corr. Νικόστρα- illius ætate corruptum fuisse: τὴν τον). Post quæ in utroque codice δὲ διαληφθεῖσαν δούλην Ζευξίππου τέ τι- sequitur, ἐκ δούλης: αὕτη, ὡς μὲν A- νος εἶπὸν θυγατέρα καὶ κύριον αὐτῆς ἐξέ- λεξίον etc. θεντο ὄνομα, οὗ τὸ ἀκριβὲς ἀφανὲς ἐν 1. γόνον] παῖδα V. τοῖς παλαιοῖς ὑπομνήμασιν. καὶ ὁ τῶν 2. Νικόστρατον] Hunc memorant Νόστων δέ φασι ποιητὴς κύριον ὄνομα schol. Soph. El. 539. ex Hesiodo, λέγει τὸ Δούλης. Similis de δέκτῃ Apollod. 3, 11, 1. Tausan. 2,18, 6. vel Δέκτῃ dubitatio est infra δ, 248. et de ἰφθίμη vel Ἰφθίμη δ. 792., ubi 6. Τηριδάης—Τηριδάη M. V. τορι- mireris de nomine proprio dubitari δάης —τοριδάη Q. στειρηδάης—στειρη- potuisse ab Aristarcho. Dixit de δάη T. Apollodorus 3, 11, 1. Με- hoc genere nominum Nitzsch. vol. νέλαος μὲν οὖν ἐξ Ἑλένης Ἑρμιόνην ἐγέν- 3. p. 29. νησε καὶ κατά τινας Νικόστρατον, ἐκ Τειρὶς M. τῆρῖα (sic) H. γῆρι Q. δούλης Πιερίδος, γένος Αἰτωλίδος, ἢ καθά- H. Scriptura corrupta, quam non περ Ἀκουσίλαός φησι, Τηριδάης (libri dubitassem in Πιερὶ, mutare, si plerique τηρηΐδος) Μεγαπένθη, ἐκ Κνωσ- satis certum videretur quod ex Α- σίας δὲ νύμφης, κατὰ Εὔμηλον, Ξενόδα- pollodoro supra memoravi Πιερίδος 7. γὰρ] δὲ M. nomen, quod vereor ne ipsum quo- que corruptum sit, nisi gentile est, 8. Hoc scholion Maius ex Q. quod Heynio videbatur, qui ἐκ δού- edidit sic scriptum, αὕτη, ὡς μὸν λης Πιερίδος γένος ἢ Αἰτωλίδος scribi Ἀλεξίων, Γῆρι, ὡς δὲ ἔνιοι θυγάτηρ τινὸς volebat. Ζευξίππου· ὡς δὲ ὁ τῶν Νόστων ποιητὴς, Τηρὶς θυγάτηρ] Sic correxi quod τὸ τῆς δούλης κύριον ὄνομα. φασὶ δὲ in H M. R. et ut suspicor in Q. μηδέποτε λέγειν τὸν ποιητὴν δούλην τὴν quoque est θυγατῆρις θυγάτηρ, nisi θεράπαιναν· διὸ καὶ τὸ et reliqua. Ce- quod in M. θυγατηρὶς scriptum, in terorum librorum scripturam con- R. θυγατηρις sine accentu. Mani- sideranti vix dubium videbitur quin festum est veterem librariun, quum easdem fere corruptelas in Q. in- ab nomine Τηρίς ad proximum vo- venerit Maius, sed utcunque cor- cabulum aberrasset iisdem finitum rigere studuerit, non animadvertens literis a quibus Τηρίς incipit, ob- πης· ὡς δὲ ὁ τῶν Νόστων ποιητὴς, Γέτις. τινὲς δὲ τὸ δούλης κύριόν φασι διὰ τὸ μηδέποτε οὕτω λέγειν τὸν ποιητὴν τὴν θεράπαινα· διὸ καὶ τὸ “εἰσόκεν ἢ ἄλοχον ποιήσεται ἢ ὅγε δούλην” (Ιl. γ, 409.) ἀθετοῦσιν. H.M.Q.R.

Ἑλένῃ] ἐν τῇ κατὰ Ῥιανὸν καὶ Ἀριστοφάνην Ελένης σὺν τῷ σ. M.

16. γείτονες ἠδὲ ἔται] οἱ ἀστυγείτονες, οἱ ἐκτὸς μὲν ὄντες τῆς πόλεως πλησίον, ἔται δὲ οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς πόλεως, οἱ συνήθεις. ἐκ τοῦ ἔθος ἔθης καὶ ἔτης. ἔται ψιλῶς, ἵνʼ ᾖ οἱ πολῖται. E.Q.

17. φασὶ τοὺς έ στίχους τούτους μὴ εἶναι τοῦ μηροῦ, ἀλλὰ τοῦ Ἀριστάρχου. M. T.

litum esse literas θυγα præpostere κύριον H.M.R., non κύριον ὄνομα, ecriptas aut delere aut punctis no- quod apud Maium legitur. tare, unde ortum mirabile istud 2. φασι διὰ τὸ μηδέποτε M. φησὶ θυγατῆρις. Nomen autem Τηρίς etsi (φησὶν H.) δὲ μηδέποτε H. R. Veram valde suspectum, tamen nolui in scripturam suo in libro habuit Eu. Τηριδάη mutare, quod in præce- stathius, qui post verba supra appo- dente scholio legitur, quum apud sita κύριον ὄνομα λέγει τὸ δούλης pergit: Apollodorum, cui ipsi quoque Τη- διὰ τὸ μηδέποτε λέγειν τὸν ποιητὴν δούλας ριδάη nescio qua auctoritate illatum τὰς θεραπαίνας, ἀλλὰ δμωὰς ἢ δμωΐδας· est, codices in τηρηΐδος consentire διὸ καὶ τὸ “εἰσόκε σʼ ἢ ἄλοχον ποιήσεται videantur, quod a Τηρίς propius ab- ἢ ὅγε δούλην” ἀθετεῖται κατὰ τοὺς πα- est quam a Τηριδάη. λαιούς. P. 172, 8. Ζευξίππης] Sic H. οὕτω ex οὐ, quod solus servavit M. R. et, ni fallor, Q., licet Maius M., restituit Cobetus. Ortum au- τινὸς Ζευξίππου ediderit, quod apud tem illud οὐ ex compendio scri- Eustathium legitur, ex ipsius ut pturæ male intellecto, ut sæpe videtur conjectura. Nam τινὸς ex alibi: de quo dixit Bast. ad Greg. corrupto illo θυγατῆρις finxisse, Ζευ- Cor. p. 828. ξἱππης autem in Ζευξίππου mutasse τὴν θεράπαιναν] τὸ θεράπαιναν M. videtur, quum patrem nominatum Articulum omittunt H. R. δούλην τὴν esse probabilius judicaret quam θεράπαιναν Maii editio. matrem solam non adjecto patris 3. ὅγε] ὃ H. R. nomine. 4. ἀθετοῦσιν] De hoc nihil anno- P.173.1. Τέτις] Sic H. (qui γέτ. tatum in schol. ad versum illum. M. γὲ τις R. et similiter haud dubie 5. Ῥιανὸν] ἀριανὸν M. etiam Q. Est autem hoc quoque 7. ἔται] De scholio codicis M. in nomen incertum, etsi Τέτις (nam quo discrimen vocabulorum ἑταῖρος, sic Salmasius correxit pro Γέτης, ἔτης, φίλος explicatur, vide ad α, 238. ἐκαλεῖτο ἠ γυνὴ τοῦ Φιλίππου τοῦ Ἀμύν. Brevius ad h. v. scholion in V. γεί- του, ut refert Steph. Byz. s. v. Γε. τονες μὲν νῦν οἱ ἀστυγείτονες, ἔται δὲ τία. quam Medopam Gothilæ filiam, ψιλῶς, ἵνʼ ᾖ οἱ πολῖται. appellat Jornandes R. Goth.10. p. 9. φασὶ— Ἀριστάρχου] Hoc scho- 91. Lind. a Meinekio memoratus. lion in M. T. sine lemmate scri- τινὲς δὲ τὸ ego addidi: quod post ptum et ita collocatum est ut in- literas τις excitdisse probabilius vi.. certum foret quo sit referendum, detur quam ἕτεροι δὲ τὸ vel ἔνιοι δὲ nisi ex Athenæi disputatione 4. p. 180. cognitum haberemus Ari-

ἐμέλπετο θεῖος ἀοιδὸς] οὕτω γάρ ἐστι μεγαλοπρεπὴς ὁ γάμος. Q.V.

19. μολπῆς] ὅτι οὐ τὴν ᾠδὴν, ἀλλὰ τὴν παιγνίαν λέγει οὕτω, πρὸς τὸ “μέλποντες Ἑκάεργον” (Ιl. α, 474.)· καὶ γὰρ “κυνῶν μέλπη- θρα” (Ιl. ν, 233.) φησί. M. Q.

ἐδίνευον] συνεστρέφοντο, ἤτοι ἐχόρευον, ὠρχοῦντο. B. Q.

22. κρείων Ἐτεωνεὺς] ὁ τοῦ Ἀλέκτορος τοῦ συμπενθεροῦ Μενελάου ἀδελφός. M. κρείων ὁ ἐξέχων καὶ διάκριτος ἐν θεράπουσιν. τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ συβώτου “συβώτης ὄρχαμος ἀνδρῶν” (Od. ξ, 22.). Φερεκύδης δὲ ἱστορεῖ οὕτως· Ἀργεῖος δὲ ὁ Πέλοπος ἔρχεται παρʼ Ἀμύκλαν εἰς Ἀμύκλας, καὶ γαμεῖ τοῦ Ἀμύκλα θυγατέρα Ἡγη- σάνδραν. M.Q. ἐκ τούτου δὲ γίνεται Ἀλέκτωρ. ἔστι γὰρ ἀδελφὸς τούτου καὶ βοηθὸς Ἐτεωνεύς. συγγενὴς οὖν Μενελάου Ἐτεωνεὺς καὶ θεράπων αὐτοῦ, ὡς Ἀχιλλέως Πάτροκλος. κρείων δὲ ὁ ἄλλων μὲν βασιλεὺς, Μενελάου δὲ δεύτερος. B.H.M.Q.

23. θεράπων] ὑπηρέτης, φίλος, ὁ περὶ τὴν θεραπείαν ὑπάρχων. V.

25. ὡς τὸ ὕψι ὑψοῦ καὶ ἄγχι ἀγχοῦ. E.

26. ξείνω δή τινε] μόνῳ τῷ Μενελάῳ περὶ ξένων εἰσαγγέλλεται διὰ τὸ ἠδικῆσθαι ὑπὸ ξένου. H.M.Q.

starchum post versum 14. quinque hæc annotatio præcedenti, quæ ver- hos inseruisse qui nunc leguntur bis οἱ πολῖται finitur, est adjuncta. in libris omnibus 15—19. ὣς οἱ μὲν 3. ὅτι] χρὴ γινώσκειν ὅτι M.: quæ —μολπῆς ἐξάρχοντες ἐδίνευον κατὰ μέσ- recentioris grammatici interpolatio σους, parum cogitanter, ut pluri- est. bus ostendit Athenæus, μετενεγκόντα 8. κρείων ὁ—θεράπουσιν M. ὁ ὑπερ- (tres postremos quidem versus le- έχων ἐν θεράπουσι ceteri. vitet mutatos) ἐκ τῆς Ὁπλοποιῖας (Ιl. 9. τοῦ addidi ex M. σ, 604—606.) σὺν αὐτῷ γε τῷ περὶ 11. παρʼ Ἀμύκλαν] παρὰ μύκλαν τὴν λέξιν ἁμαρτήματι· οὐ γὰρ ἐξάρχον H. περὶ τὸν μύκλαν M. τες οἱ κυβιστητῆρες, ἀλλ᾿ “ἐξάρχοντος” τοῦ Ἀμύκλα (μύκλα M.) θ. Ἡγη- τοῦ ᾠδοῦ πάντως ὠρχοῦντο. Quibus σάνδραν] ἀμύκλαν θ. ἡγησάνδρας B. Q. addit Diodorum Aristophaneum 12. ἐκ τούτου— Ἐτεωνεύς] Sic M. ὅλον τὸν γάμον περιγράψαι. Legebatur τοῦδε γράφεται γελανίων P. 173, 9. τοὺς ε΄ στίχους scripsi (μελανίων H.) καὶ ἠλεκτρύων καὶ βοη- pro τοὺς γ στίχους. Quanquam hic θός. τούτου ἐτεωνεύς. De Alectore fortasse non librarii, sed ipsius er- conf. schol. ad v. 10. ror est scholiastæ, eo explicandus ἔστι γὰρ] Malim ἔστι δέ. quod ab antiquiore interprete ob- 18. περὶ] παρὰ H. servatum erat tres postremos ver- 19. ὑπὸ ξένου om. H. Q. In V. hoc sus ex Ιliade huc translatos esse. scholion paullo aliter conformatum, τούτους om. T. ἀπαγγέλλεται μόνῳ περὶ ξένων Μενε- P. 174, 1. ἐστι] ἔσται V. in quo λάῳ διὰ τὸ ἐπιβεβουλεῦσθαι ὑπὸ ξένου.

τώδε] παροξυτονητέον, ἵνα νοηθῇ δυικόν. Ἄλλως. τὸ τώδε ἐγκλι- τέον. δεικτικὸν δὲ ὂν δηλοῖ τὴν ἐγγύτητα αὐτῶν. M.

27. γενεὴν] γέννησιν, γένος. V.

ἐΐκτην] ἐοίκασιν. ὡμοίωνται. E.M. ὄπισθεν δὲ εἶπε “πυρὶ λαμ- πετόωντι ἐΐκτην” (662. Il. α, 104.), ἤτοι ὡμοιοῦντο. E.

28. ἀλλʼ εἴπʼ εἰ σφῶϊν] ἐγκλιτέον τὸ σφῶϊν, ἵνα τρίτον γένηται πρόσωπον. M.

29. ἦ ἄλλον] περισπαστέον τὸ ἦ ὡς ἐρωτηματικόν. τὸ δὲ φιλήσῃ ἐπὶ τοῦ ξενίζειν ἐνταῦθα. λείπει ἡ εἰς, ἵνʼ ᾖ εἰς ἄλλον. B.

ὅς κε φιλήσῃ] ὅτι ἐπὶ τοῦ ξενίζειν τὸ φιλεῖν τίθησι. παρέλκει δὲ ὁ κε. M.

30. τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας] ὑψώσας τὸν θυμὸν, ἐκ μεταφορᾶς τῆς ὄχθης· ἢ λυπηθεὶς, ἐκ τοῦ ἄχθος, τροπῇ τοῦ α εἰς ο. E.

31. οὐ μὲν] ὁ μέν ἀντὶ τοῦ δή, ὁ δὲ ἀτάρ ἀντὶ τοῦ δέ. H.

Βοηθοίδη] Βοηθοίδης τετρασυλλάβως. ὅμοιον δέ ἐστι τοῦ “Παν- θοίδης Εὔφορβος (Il. π, 808.). H. M. Βοηθοΐδη, καὶ κατὰ συναί- ρεσιν Βοηθοίδη. E.

33. τὸ ἑξῆς οὕτως· εἰ μὲν δὴ ἡμεῖς πολλῶν ἀγαθῶν ἐμπλησθέντες παρὰ ἀλλοδαπῶν ἀνδρῶν, ἐνταῦθα παρεγενόμεθα, ὀφείλομεν πάντως τοῖς ξένοις ὁμοίως ποιεῖν. ἀλλὰ θᾶττον λύε τοὺς ἵππους, αὐτοὺς δʼ εἰσάγαγε εὐωχηθῆναι, ὅπως διὰ τούτου ὁ Ζεὺς τῆς μελλούσης τα- λαιπωρίας ἡμᾶς ἐκλυτρώσηται, καὶ μὴ τοῖς παρεληλυθόσιν ἴσα πα- θεῖν συγχωρήσειεν. Q.

35. ἐξοπίσω περ παύσῃ] δαιμονίως ἐξέφηνε τὴν γεγονυῖαν αὐτῷ πλάνην διὰ μιᾶς λέξεως. H. M.

1. Pars hujus acholii est in B. Si scholion Aristonici est, colligi τὸ τώδε δεικτικόν ἐστι καὶ δηλοῖ τὴν potest Aristarchum φιλήσει pro- ἐγγύτητα αὐτῶν. Post hoc scholion basse. in M. sequuntur verba, τὴν ἀγαθοῦ 15. Βοηθοίδης—Πανθοίδης] τετρα- καταφθιμένοιο λιπέσθαι (Od. γ, 196.) συλλάβως δὲ τὸ βοηθίδης, ὡς τὸ παν- ἐλλειπτικῶς ἐνοήσαμεν τὸ ἀλλὰ παῖδα θοίδης H. ἀγαθόν. Quæ non intelligo. 24. ἐξοπίσω περ παύσῃ] Huic lem- 4. ὡμοίωνται M. ὁμοιοῦνται E. mati Maius ex Q. adscripsit hæc, 6. ἀλλ᾿ εἴπʼ εἰ σφῶίν] Sic M. in διὰ τὴν πλάνην, εἰς τὸ μετὰ ταῦτα ἡμᾶς lemmate: ἀλλ’ εἶπʼ ἠ σφῶϊν in textu, ἐκλυτρώσηται τῆς μελλούσης ταλαιπω- adscripto γρ. ἀλλʼ εἶπʼ εἰ σφῶϊν. ρίας. Quæ ex scholio ad v. 33. re- 10. φιλήσῃ] Sic M. in lemmate. petita sunt. In textu φιλήσει, ει in η mutato.

36. προτέρω] τοπικῶς ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν, ἢ προτέρους τῶν ἵππων. B. Q.

37. ὁ δʼ ἐκ μεγάροιο] Ἀρίσταρχος χωρὶς τῆς ἐκ προθέσεως, ὁ δὲ μεγάροιο διέσσυτο· βούλεται γὰρ λέγειν διὰ μεγάρου. M.H.Q.R.

κέκλετο δʼ ἄλλους] ἐπεὶ ὑπερέχων τῶν ἄλλων θεραπόντων ἦν, προστάσσει τοὺς λοιποὺς συνελθεῖν πρὸς τὸ λῦσαι τοὺς ἵππους. E.

38. ἑοῖ αὐτῷ] αὐτῷ αὐτῷ. τὸ δὲ ε πλεονασμὸς Ἀττικός. B.

39. λῦσαν] Ἰακῶς τὸ λῦσαν οὕτως γράφει Ἀρίσταρχος. H.

40. κάπῃσι] ἀπὸ τοῦ κάπω ῥήματος τοῦ σημαίνοντος τὸ πνέω γίνεται ὄνομα κάπη ἡ φάτνη, ἐν ᾗ ἀναπνέουσι καὶ ἀναπαύονται τὰ ζῷα. B. αἱ φάτναι. καὶ γίνεται παρὰ τὸ πατῶ, τὸ ἐσθίω, πάτη, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τάπη, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς κ κάπη. T. παρὰ τὸ ἐν αὐταῖς ἵστασθαι τοὺς ἵππους καὶ κάπειν ἤτοι ἐσθίειν· ἢ παρὰ τὸ χάπτειν, ὅ ἐστι λάπτειν, χάπη καὶ κάπη. E.

41. ζειὰς] δεῖ νοῆσαι ζειὰν ἐνταῦθα τὸ καλούμενον ἄχυρον. H. Q.

42. πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα] τοὺς ἀντικρὺ τόπους τῆς εἰσέδου ἐνώπια καλεῖ ὁ ποιητής· τοὺς φωτιζομένους ὑφʼ ἡλίου τόπους] ἢ τῆς σελήνης. B.E.Q. τοὺς ἀντικρὺ τόπους τῆς εἰσόδου ἐνώπια καλεῖ ὁ ποιητής. διὰ τοῦτο καί τινες διαλελυμένην γράφουσι τὴν λέξιν τιθέντες εἰς τὸ πρός βαρεῖαν. E.

44. θαύμαζον] ἔοικεν, ὡς δείκνυσιν αὐτοὺς ἀπαιδεύτους ἐνταῦθα ἀπὸ τοῦ ἵστασθαι καὶ βλέπειν τὰ τῆς οἰκίας καλλωπίσματα, καὶ τῇ ἀληθείᾳ ἄπειροι ἦσαν· ἀλλὰ τέως πρὶν φανῆναι τὸν Μενέλαον. ὥστε εἰ πρὸ τοῦ φανῆναι ἀνέβλεπον τὸ κάλλος τοῦ δόμου, καὶ ἠσχολοῦντο ἐκεῖνο θαυμάζοντες, οὐ καινόν. E.

διοτρεφέος βασιλῆος] οὐ παρέλκει τὸ ἐπίθετον. τὸ δὲ ἑξῆς, θαυ- μάζουσιν εἰσελθόντες τὴν κατασκευὴν τὴν οἰκίας. H. οὐ παρέλκει τὸ ἐπίθετον, ἐπεὶ ἀπόγονος Διὸς ὁ Μενέλαος. E.

45. ὥστε γὰρ ἠελίου αἴγλη] σημειοῦνται τινὲς ὡς ἐνηλλαγμένης 3. Ἀρίσταρχος om. M. Et Aristo- nunciandum autem δεμμεγάροιο. phanis potius scripturam esse ex 8. οὕτως] Non ἔλυσαν, ut alii. scholio simili ad β, 1338. probabi. 13. κάπειν] Immo κάπτειν. BUTT. liter colligit Buttm. 14. χάπτειν] Pronuntiatio recen- χωρὶς M. ἔξω ceteri. tiorum Græcorum, teste Eust. ad τῆς ἐκ προθέσεως, ὁ] τῆς ἐξ, ὁ M. h.l. pro κάπτειν, ἐγκόπτειν BUTTM. δὲ μεγάροιο διέσσυτο M. δʼ ἐκ με- 23. τὸν Μενέλαον Struvius pro ?τῷ γάροιο ceteri, omisso διέσσυτο. Pro- Μενελάῳ. τῆς φράσεως. M. ἡ τάξις ἐνήλλακται· πάντως γὰρ προεκδύονται. M. ἔδει γὰρ ἀπὸ τῆς σελήνης ἀναβιβάσαι ἐπὶ τὸν ἥλιον, ἵνα ἂν εἰς τὸν ἤλιον ἀποτύχῃ, εἰς τὴν σελήνην οὐκέτι. E. ἀπὸ μείζονος τὸ ἐπι- χτίρημα. τοῦτο δὲ ποιεῖ διὰ τὴν ἀποτυχίαν. E.

46. δῶμα καθʼ ὑψερεφὲς] τὸ οἴκημα τὸ ὑψηλόστεγον. τὸ δὲ κ διὰ τὸ οἱ Αἰολεῖς τὴν πρόθεσιν ἀντὶ ἄρθρου παραλαμβάνουσιν. M.

47. ὁρώμενοι] ὁρῶντες, τὸ παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ. B.E.

50. ἀμφὶ δʼ ἄρα χλαίνας οὔλας] ἁπαλὰς, κεκροκισμένας ἢ τρι- χωτὰς, τὰ λεγόμενα χάσδια· ἢ καινουργίας, ἀπὸ τοῦ οὖλον τὸ σῶον καὶ ὑγιές. E.

51. ἐν ἄλλῳ, παρὰ ξανθὸν Μενέλαον. H.

52. χέρνιβα δʼ ἀμφίπολος] διὰ τί πρὸ μὲν τοῦ δείπνου ἐνίπτον- το, μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον οὐκέτι, ἐρρήθη μὲν ἤδη καὶ ἐν ἄλλοις, ῥητέον δὲ καὶ τοῦτο. ὅταν γὰρ λέγῃ χέρνιβα δʼ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε φέρουσα καλῇ χρυσείῃ ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος νίψασθαι,” φήσομεν ὅτι οὐκ εἰς τὸ νίψασθαι πρὸ τοῦ δειπνεῖν κυρίως τοῦτο εἴρηται, ἀλλὰ συλλαβὼν τὰ παρασκευαζόμενα ἐπὶ τὸ δεῖπνον λέγει, οὐκέτι τὰ κατὰ μέρος ἐπεξιών. τινῶν γὰρ τὰς ἀρχὰς μηνύσας, οὐκέτι τοῖς κατὰ μέ- σον ἐπέξεισι, συγχωρεῖ δʼ ἡμῖν ἐπινοεῖν καὶ τὰ μεταξὺ οἷα γίνεται. ὥσπερ οὖν οὐδʼ αἰρομένας τὰς τραπέζας ἐποίησεν οὐδὲ τὰ λείψανα τὰ ἐκ τοῦ συμποσίου συναγόμενα, οὕτως οὐδὲ μεταξὺ νιπτομένους καὶ μετὰ τὸ δεῖπνον ἐπινιπτομένους· ἐπεὶ καὶ τοῦτο οὐ δηλοῖ ἅπαξ τὸ νίψασθαι ἐκόμισεν, ἀλλʼ ὅτι ἐκόμισε τὰ χερόνιπτρα ἐν προχόῳ χρυ- σέῃ καὶ λέβητι ὑποδεχομένῳ ταῦτα ἀργυρῷ· ὥστε παρέκειτʼ ἀεὶ τὰ χερόνιπτρα, ὅτε βούλοιντο νίψασθαι, ὥσπερ ἡ τράπεζα καὶ τὰ ἄλλα, ἄχρις ὅτου βούλοιντο αὐτοῖς. οὕτως καὶ τοὺς Πυλίους ποιήσας ἐν τῷ κατάπλῳ τῶν περὶ τὸν Τηλέμαχον εὐωχουμένους οὐκέτι δεδή- λωκεν ὅπως ἐκ τῆς ᾐόνος ἀναστάντες ἀπηλλάγησαν· καὶ τὴν Ἀθη- 5. τὸ δὲ κ—παραλαμβάνουσιν] Hæc ἄλλη H. καὶ ἄλλως R. non intelligo. 14. λέγῃ] λέγει Q. 9. χάσδια] Vox Græcobarbara, 17. οὐκέτι] οὐκ ἐπὶ R. cujus exempla vide apud Ducang. 19. συγχωρεῖ δʼ ἡμῖν] συγχωρεῖν ἡμῶν H. R. καινουργίας] καινουργίδας Buttm. 23. 25. χερόνιπτρα R. χερόνιπτα 11. ἄλλῳ Porsonus pro ἄθλῳ. H. Q. 12. δείπνου—δεῖπνον R. δειπνεῖν— 25. ὅτε correxi pro ὅταν. δειπνεῖν H. Q. 26. αὐτοῖς] Fort. χρῆσθαι αὐτοῖς. 13. ἤδη R. γὰρ δὴ H. Q. 27. τῶν Buttm. pro τῷ. καὶ ἄλλοις] καὶ ἄλλοις Q. καὶ νᾶν Μέντῃ ὁμοιωθεῖσαν καὶ τὸ δόρυ δοῦσαν τῷ Τηλεμάχῳ, οὐκέτι ὅπως τοῦτο ἀπιοῦσα ἀπέλαβεν ἐπεσημήνατο, ἐπεὶ καὶ τὸ τόξον εἰς κατασκοπὴν ἀπιόντι Μηριόνης δίδωσιν Ὀδυσσεῖ· ὅπως δὲ τοῦτο ἀπέ- δωκεν οὐκέτι ἐπεσημήνατο, διδοὺς τοῖς ἀκροαταῖς καθʼ ἑαυτοὺς λογί- ζεσθαι τὰ ἀκόλουθα. καὶ πολλὰ τοιαῦτα ἔστι γνῶναι παρ᾿ αὐτῷ. οὐ γὰρ μόνον τί εἴπῃ, ἀλλὰ καὶ τί μὴ εἴπῃ ἐφρόντισε· καὶ οὐχ ἧττον ἐξ ὧν κατορθοῖ ἐν οἷς λέγει σοφὸς εὑρίσκεται ἢ ἐν οἷς ἀποσιωπᾷ καὶ οὐ λέγει. H.Q.R.

54. παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε] παρέκειντο γὰρ τοῖς θρόνοις αἱ τράπεζαι. εἰκότως δὲ νῦν τὰ περὶ τῆς ταμίας παράκειται· οὐ γὰρ ἐν τῷ ξενίζεσθαι παρὰ Τηλεμάχῳ τὴν Ἀθηνᾶν. ἐπεισεληλύθασι γὰρ οὗτοι τοῖς περὶ τὸν Μενέλαον, ἐξ ἀρχῆς δὲ παρὰ τῷ Τηλεμάχῳ πάρεστιν ὁ Μέντης. H.M.Q.

ξεστὴν] γρ. χρυσῆν. H.

56. εἴδατα] ἀπὸ τοῦ ἔδω τὸ ἐσθίω ἔδωρ καὶ εἶδαρ. E. ἡ- δύσματα μεμυρισμένα, σκευαστὰ παρ᾿ ἡμῖν λεγόμενα. T.

59. τὼ καὶ δεικνύμενος] φιλοφρονούμενος, δεξιούμενος. ἐκ τοῦ δέκω τὸ δέχομαι θείκω δεικνύω καὶ δείκνυμι, τὸ φιλοφρονοῦμαι. B.Ε.

61. δείπνου πασσαμένω] τοῖς ὁδοιπορήσασι δείπνου δηλονότι γε- νομένου. αὐτὸς γὰρ ἑξῆς φησι “δόρπου δʼ ἐξαῦτις μνησώμεθα” (213.). καὶ “οὐ γὰρ ἔγωγε τέρπομʼ ὀδυρόμενος μεταδόρπιος” (194.). H.M.Q.

62—64. προηθετοῦντο καὶ παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ παρὰ Ἀριστο- 2. ἀπιοῦσα Buttm. pro ἐπιοῦσα. 20. τοῖς ὁδοιπορήσασι δείπνου] δεῖπνον ἐπεὶ καὶ —ἐπεσημήνατο om. Q. R. τοῖς ὁδοιποροῦσι Q. 6. ἀλλὰ om. Q. γενομένου M. γενόμενον ceteri. ἐφρόντισε] ἐφρόνησε Q. 21. ἐξῆς φησι δόρπου M. Legeba. 7. ἐξ ego addidi. tur ἐφεξῆς φησι δείπνου. ὧν H. R. ἄν Q. 22. οὐ γὰρ ἔγωγε om. H. Q. κατορθοῖ correxi pro κατορθοῖς. μεταδόρπιος] μετὰ δόρπον Q. ἐν οἷς λέγει H. R. ἐν οἷς λέγειν Q. 24. Ordo scholiorum ad v. 62. 10. νῦν τὰ περὶ M. νῦν παρὰ H. Q. in M. hic est 1. χωρὶς τοῦ ι—λαμ- 11. τηλεμάχῳ M. τηλεμάχου H. Q. θάνῃ. 2. προηθετοῦντο—ἀναγκαῖος. 3. ἐπεισεληλύθασι (sic Cobetus pro) ἄλλως. σὺν τῷ ι—γονέων. ἔπεισε λελύθασι)—Μέντης om. Q., nisi προηθετοῦντο] Vid. Buttm. ad α, quod ἔπεισε habet. 12. τὶν Μενέλαον] τηλέμαχον H. παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει 13. ὁ Μέντης Cobetus pro ὁ Νέ- M., nisi quod ἀριστοφάνη. παρὰ ἀρι- στοφάνους καὶ παρὰ ζηνοδότου H. φάνει· τό τε γὰρ σφῶϊν οὐχ Ὁμηρικῶς μονοσυλλάβως ἐξηνέχθη ὅ τε ἔπαινος τῶν νέων οὐκ ἀναγκαῖος. H. M.

62. σφῶν γε γένος] χωρὶς τοῦ ι ἡ σφῶν, ὡς Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. Ἀπολλώνιος δὲ ἐν τῷ περὶ ἀντωνυμιῶν γράφει αὐτὴν μετὰ τοῦ ι, ἵνʼ ᾖ δευτέρου προσώπου κατὰ συναίρεσιν· ἀλλʼ οὐκ ἔστι ποτὲ παρὰ τῷ ποιητῇ γενικὴ καὶ δοτικὴ μὴ ἐκφωνοῦσα· τὸ γὰρ λέ- γειν καὶ ὤμοιϊν καὶ ποδοῖϊν μετὰ τοῦ ι λέγει δισυλλάβως. ἐπίτηδες δὲ Ἀρίσταρχος ἀθετουμένων τῶν στίχων καὶ ἄνευ τοῦ ι εἴασε τὴν γραφὴν, ἵνα καὶ τοῦτο πρὸς τὴν ἀθέτησιν λαμβάνῃ. H. M.

οὐ γὰρ σφῶν γε γένος] σὺν τῷ ι γραπτέον, ἵνʼ ᾖ σφῶιν δυϊκῶς. οὐ γὰρ ἀφανῶν ἐστε γονέων. M. V.

σεσημείωται τὸ σφῶν ἐπὶ δευτέρου προσώπου λαμβανόμενον. E.

65. νῶτα βοὸς] ὡς ἐν Ἰλιάδι “νώτοισι δʼ Αἴαντα διηνεκέεσσι γέραιρε” (Il. η, 321.). λέγει δὲ καὶ Ξενοφῶν διμοιρίαν δίδοσθαι τοῖς Λακεδαιμονίων βασιλεῦσι. καὶ οὐ τοῦτό φημι, ὅτι κατὰ τὸν ἐν Σπάρτῃ νόμον ταῦτα πέπρακται, ὕστερον γὰρ τὰ Λυκούργου, ἀλλʼ ἴσως καὶ τὸ Λακωνικὸν ἔθος ἐκ τῆς τούτου παραδέδοται τηρήσεως. H. M. Q.R.

66. τά ῥά οἱ γέρα] τὰ γὰρ ἄνω μέρη ἤτοι τὰ νωτιαῖα παρετίθουν τοῖς ἐντίμοις. τὸ δὲ ἑαυτῷ Ὅμηρος οἱ αὐτῷ γράφει. E.

69. δὴ τότε Τηλέμαχος] ἀφορμὴν παρέσχε τῷ Μενελάῳ ἀναγνω- ρισμοῦ καινοῦ. ἐκεῖνο μὲν γὰρ κοινὸν, τὸν μὲν πυνθάνεσθαι, τὸν δὲ ἀποκρίνεσθαι ὅτι Ὀδυσσέως παῖς τυγχάνει, ὥσπερ παρὰ Νέστορι πέπρακται, τὸ δὲ περιπέτειάν τινα εἶχεν, ἐκ τῆς Ὀδυσσέως μνήμης εἰς δάκρυα προπεσόντος τοῦ νέου, εἰς ὑποψίαν ἐμπεσεῖν ἀληθείας τὸν 1. ἐξηνέχθη ὅ τε] ἐξενεχθήσεται M. οὐκ ἀφανῶν γονέων ἐστέ habet etiam E. 4. Ἀπολλώνιος δὲ ἐν τῷ περὶ ἀντωνυ- 14. Ξενοφῶν] De rep. Laced. 15, μιῶν] P. 370. τοιοῦτο δʼ ἦν τὸ “οὐ γὰρ 4. σφῷν γε γένος ἀπόλωλε τοκήων,” ὅπερ διμοιρίαν correctum e Xenophonte. ἐδόκει ἐπίμεμπτον εἶναι ὡς τρίτον πλη- δίμοιραν R. διμοίραν Q. δεῖ μοῖραν M. θυντικὸν δίχα τοῦ ι γραφόμενον, τοῦ λό- δἱδοσθαι] δῖδόσθαι (hoc accentu) γου ἀπαιτοῦντος δεύτερον· πρὸς γὰρ αὐ- M. Q. δεδόσθαι. BUTTM. τοὺς, οὐ περὶ αὐτῶν. Nam sic Nauck. 16. γὰρ M. R. δὲ ceteri. Aristoph. p. 23. correxit pro αὐ- 17. τηρήσεως M. παρατηρήαεως ce- τοὺς ὑπὲρ αὐτῶν. teri. 7. ἐπίτηδες] ἐπίτηδε (sic) M. 22. κοινὸν M. Legebatur καινόν. 8. Ἀρίσταρχος Cramerus. Libri τὸν δὲ ἀποκρίνεσθαι addidi ex M. ἀρχίλοχος. 24. τὸ δὲ—εἶχεν M. Legebatur 11. ἐστε] ἐστι M. Verba ἤγουν τὸν δὲ—ἔχειν. Μενέλαον. αὕτη τοίνυν τοῦ νεανίσκου ἡ ἔκπληξις καιρὸν παρέσχε τῷ Μενελάῳ τῶν λόγων. M. Q.

προσεφώνεε Νέστορος υἱὸν] ἐκεῖνος μὲν ἐλάλει κρυφίως πρὸς τὸν Νεστορίδην, μή ποτε κόλαξ φανῇ· ὁ μέντοι Μενέλαος προσεκτικὸς ὢν ἤκουσε τῶν λεγομένων καὶ ἤρξατο λαλεῖν αὐτοῖς. ταῦτα δὲ οἰκονομία τοῦ Ὁμήρου, καὶ ἵνα πλατύνῃ τὴν ποίησιν αὐτοῦ καὶ ἵνα εἴπῃ ἃ εἰς τὴν Ἰλιάδα οὐκ εἶπε. μέλλει γὰρ παραγαγεῖν καὶ τὴν Ἑλένην ὥστε γνωρίσαι αὐτοὺς καὶ εἰπεῖν περὶ τοῦ Ὀδυσσέως ἐπαίνους, καὶ κατα- λέξαι ἔθη γυναικεῖα, καὶ ἅμα καὶ τὴν Ἑλένην ἐγκωμιάσαι. ἐν γὰρ τῇ Ἰλιάδι οὐδὲν εἶπε τὸ τυχὸν περὶ αὐτῆς ἐπαινετήρια. E.

70. ἵνα μὴ πευθοίαθʼ οἱ ἄλλοι] τὸ γὰρ ἀκούοντος Μενελάου ἐπαι- νεῖν θωπείας ἦν ἀνάπλεων καὶ ἐλευθέροις οὐχ ἁρμόττον. M. ὅπως μὴ δόξειε κολακεύειν. τὸ δὲ πευθοίατο πεύθοιντο ἦν· καὶ οἱ Ἴωνες πευθοίατο ἐκβολῇ τοῦ ν καὶ προσθέσει τοῦ α. E.

πευθοίαθʼ οἱ ἄλλοι] οὕτως Ζηνόδοτος. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος πευθοίατο ἄλλοι, χωρὶς τοῦ ἄρθρου. ὡς Ἡρωδιανός φησιν. H. M.

72. χαλκοῦ τε στεροπὴν] ἄνω εἰπὼν “οἱ δὲ ἰδόντες θαύμαζον κατὰ δῶμα” (44.). νῦν διὰ Τηλεμάχου τὰ περὶ τῆς ἐκπλήξεως ἐσή- μανεν, ὅτι ἐκ τῆς τοιαύτης ὕλης ἦν ὁ κόσμος. H.M.Q.

74. Ζηνός που] τὸ που στοχαστικόν. Q.

γρ. Ζηνός που τοιαῦτα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται. P.

75. ὅσσα τάδε] ἤρκει καὶ τοῦτο εἰς ἔμφασιν, ὁ δὲ ἐπιφέρει, ἄσπετα πολλά. καθʼ ἕκαστον δὲ αὔξησίς ἐστιν ἱκανή. Q.

ἄσπετα] ἐκ τοῦ ἐνίσπω τὸ λέγω ἄσπετον, ἄρρητον. E.

78. τέκνα φίλʼ, ἤτοι Ζηνὶ] μετὰ τὴν προσφώνησιν στικτέον. μετὰ τὸ “Ζηνί” βραχὺ διασταλτέον. οὕτω γὰρ τὰ ἑξῆς σαφέστερα. καὶ ἄλλως ἵνα μὴ δοκῇ τὸν ἕτερον ἐλέγχειν, εὐπρεπῶς πρὸς ἀμφοτέρους ἀποτείνεται, οὐκ ἐπιτιμῶν, ἀλλὰ τὰ ἑαυτοῦ καταβάλλων ἐν ἤθει. H.M. Q.

9. ἐγκωμιάσαι] ἐγκωμιάσειν E. 21. τοιαῦτα] τοῖα P. Correxi ex 10. Fort. οὐδὲν εἷπε τυχὸν—ἐπαιςε- Athen. 5. p. 188. F. ex quo cog- τήριον. noscimus hanc Seleuci scripturam 15. ὁ δὲ Ἀ. M. Ἀ. δὲ H. esse (præeunte, ut conjicere li- 16. ἄλλοι Porsonus. ἄλλως M. cet, Aristophane), vulgatam vero, ἀλλὰ H. Ζηνός που τοιήδε γ᾿ Ὀλυμπίου ἔνδοθεν χωρὶς τοῦ ἄρθρου om. M. αὐλή, Aristarchi esse, contra quam ὡς Ἡρωδιανός φησιν addidi ex M. disputat Seleucus. 18. τὰ περὶ M. τὴν περὶ Q. et 27. ἕτερον] ἕταιρον (sic) M. fortasse H. 28. ἐν ἤθει H.M. ἤθη Q.

79. ἀθάνατοι] ἄφθαρτοι· τὰ δὲ ἀνθρώπινα πάντα χρόνῳ φθείρον- ται. H.

80. ἀνδρῶν δʼ ἤ κέν τίς μοι] ἠρέμα θρύπτεται μετὰ ἤθους ἐκφέ- ρων ὅτι ἀμφήριστα ταῦτα ἀνθρώποις, τὰ δὲ θεῖα μείζω ὑπάρχει διὰ τὸ ἄφθαρτα εἶναι. Q.

81. κτήμασιν] εἰς σύστασιν περὶ τοῦ πλήθους. ἴδιον δὲ τῶν ἐκ πόνου πεπλουτηκότων διηγεῖσθαι. καὶ τὸ μὲν κεκτῆσθαι παρὰ προγό- νων μικρὸν, τὸ δὲ κτήσασθαι μεῖζον. M.Q.

ἐπαληθεὶς] πλανηθείς. οἱ δὲ, ἐπὶ τοὺς ἀληθεῖς Αἰγυπτίους, ὅτι μαντικῆς ἔμπειροι. V.

84. Αἰθίοπάς θʼ ἱκόμην καὶ Σιδονίους καὶ Ἐρεμβοὺς] Σιδονίους τοὺς περὶ τὴν ἐρυθρὰν θάλασσαν λέγει, οὓς μετῴκισαν οἱ Φοίνικες. B.E.M. Ἐρεμβοὺς δὲ ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ ἔρᾳ βαίνειν. τοὺς δὲ Τρωγλο- δύτας Σαρακηνοὺς λέγει. B.E. Σιδονίους τοὺς παρὰ τῇ ἐρυθρᾷ θα- λάσσῃ λέγει, ὅθεν μετῴκησαν οἱ Φοίνικες. V.

Ἐρεμβοὺς] Ἀρίσταρχος Ἐρεμβοὺς τοὺς Ἄραβας ἀκούει. τινὲς δὲ γράφουσιν Ἐρεμνούς, ὅ ἐστι τοὺς Ἰνδοὺς, οἱ δὲ τοὺς εἰς τὴν ἔραν δύνοντας διὰ τοὺς καύσωνας, σὓς καὶ Τρωγλοδύτας φασί. οἵτινες καὶ διὰ τοῦ β γράφουσιν Ἐρεμβούς. κράτιστα δὲ ἀποδιδόασιν οἱ ὀνοματικῶς ἀκούοντες τοὺς Ἐρεμβούς, καὶ παρατιθέντες τοὺς κατα- λογάδην συγγραφεῖς οὕτως ἀναγράφοντας. ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ α γρά- φουσιν Ἐραμβούς. H.M.Q.R. Ἐρεμβοὺς τοὺς Τρωγλοδύτας τοὺς 6. σύστασιν] Conf. not. ad η, 20. ὀνοματικῶς M. ὀνομαστικῶς ce- 241. BUTTM. teri. περὶ M. τὰ παρὰ Q. 21. ἀναγράφοντας] ἀναγράφοντες H. 12. τοῦς—μετῴκισαν M. οὓς κατὰ R. τὴν ἐ. θ. μετῴκισαν B.E. In Q. et γράφουσιν om. M. Vindob. est Σ. τοὺς κατὰ τὴν ἐρυθρὰν 22. Ἐραμβούς] ἐράμβους M. ἀ. μετοικήσαντας Φοίνικας. ράμβους H.Q.R. 16. In accentu nominum Ἐρεμ- Ἐρεμβοὺς] καὶ ἐρέμβους H. In M. βοός vel Ἐρέμβους et Ἐρεμνούς vel hoc scholion sic scriptum, Ἀρίσταρ- Ἐρέμνους libri sibi non constant. χος Ἐρεμβοὺς τοὺς Ἄραβας ἀκούει. καὶ Ego accentu acuto scripsi, quem μεταγράφουσιν—Ἄραβάς τε. τινὲς δὲ praecipit Arcadius p. 46, 1. γράφουσιν Ἐρεμνοὺς, ὃ ἐστι τοὺς Ἰνδοὺς τοὺς Ἄραβας ἀκούει] Repetit hoc παρὰ τὸ—Κράτης Ἐρεμνοὺς λέγει. οἱ δὲ Eustathius p. 1484. sed hanc non ἴδιον ἔθνος. “In Vindob. est ἐρέμβους, potuisse Aristarchi sententiam es- παρὰ τὸ εἰς τὴν ἐρυθρὰν δύνειν. Et se- se ostendit Lehrs. Aristarcb. p. orsim alia manu: ἢ Ἐρεμβοὺς τοὺς 255. Τρωγλοδύτας ἀπὸ τοῦ εἰς τὴν ἔραν βαί- 17. ὄ ἐστι M. in scholio proximo. νειν.” BUTTM. οἱ δὲ H.Q.R. Σαρακηνοὺς παρὰ τὸ εἰς τὴν ἔραν δύειν· οἱ δὲ τοὺς Ἰνδοὺς παρὰ τὸ ἔρεβος, μέλανες γὰρ, ὅθεν καὶ Κράτης τοὺς Ἐρεμνοὺς γράφει· οἱ δὲ ἴδιον ἔθνος. ἔνιοι δὲ τοὺς Ἄραβας, καὶ μεταγράφουσιν οὕτως· “Αἰθίοπάς θʼ ἱκόμην καὶ Σιδονίους Ἄραβάς τε.” H. M. οἱ μὲν τοὺς Τρωγλοδύτας φασὶ, τοὺς Σαρακηνοὺς, παρὰ τὸ εἰς τὰς τρώγλας ὑπὸ τὰς σχισμὰς δύνειν διὰ τὸν καύσωνα τοῦ ἡλίου. οἱ δὲ τοὺς Ἰνδοὺς παρὰ τὸ ἔρεβος, μέλανες γὰρ, ὅθεν καὶ Κράτης Ἐρέμνους γράφει. ἔνιοι δὲ τοὺς Ἄραβας. καὶ μεταγράφουσιν οὕτως “Αἰ- θίοπίας θ᾿ ἱκόμην καὶ Σιδονίους Ἄραβάς τε. E.V. Vind. πῶς δέ φησι Σιδονίους καὶ Ἐρεμνοὺς καὶ τοὺς ἄλλους, καὶ σὺν αὐτοῖς καὶ τὴν Λιβύην; αἱ γὰρ λεχθεῖσαι χῶραι τῆς Λιβύης εἰσίν· οὕτως δʼ ἔοικε διαχωρίζειν. νοητέον δὲ ὅτι ἔλεγεν ὅλας ἐξ ὀνόματος, εἶτα συν- άψας λέγει συντόμῳ λόγῳ αὐτὴν τὴν Λιβύην. E.

85. ἄφαρ κεραοὶ] ὅ ἐστι γεννῶνται καὶ πρώϊμοι γίνονται. ἢ ἔνθα ταχέως κερατοφυοῦσι διὰ τὴν εὐδίαν. οἱ δὲ ἐπίθετον τῶν ἀρνῶν τὸ κεραοί. E.H.M. τὸ δὲ ἄφαρ, ὅτι ταχέως καὶ πρώϊμοι γίνονται. E. ἄφαρ, εὐθὺς ἅμα τῷ γεννηθῆναι. P.

86. τρὶς γὰρ τίκτει μῆλα] τινὲς γελοίως γράφουσι “δὶς γὰρ τίκτει.” πῶς γὰρ ἴδιόν τι λέγει περὶ τῶν ἐν τῇ χώρᾳ προβάτων; H. M. διόλου τοιαῦταί εἰσιν αἱ γοναὶ, οὐχ ὡς παῤ ἡμῖν μόνῳ τῷ ἦρι τίκτουσιν. Q.V.

89. ἐπηετανὸν] ὁλοχρόνιον, αὐταρκὲς, ἀρκετόν. B.E.Q. τὸ εἰς πολὺ καὶ εἰς κόρον. γίνεται παρὰ τὸ ἄτω τὸ κορέννυμι ἄτανος, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ε ἐάτανος, καὶ ἐπαυξήσει τοῦ ε εἰς η ἠέτανος, καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπηετανός. T.

γάλα θῆσθαι] κυρίως μὲν τὸ θηλάσαι, νῦν δὲ τὸ ἀμέλγειν εἶπε, παρὰ τὴν θηλήν. V. θηλάζειν, ἀπὸ τοῦ θῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ θη- λάζω. B. τὸ θηλάσαι· νῦν δὲ τὸ ἀμέλγειν εἶπεν. E.

90. ἕως] εἵως. E.Q.

91. τείως μοι] φιλάδελφον τὸ ἦθος. καί ἐστιν ἴδιον ἀνθρώπων πρό- 4. Σιδονίους et τε om. H., habet 14. ὃ ἐστι γεννῶνται —ἢ ἔνθα ad- M. didi ex H. Ἄραβάς τε] Hoc Zenonis Stoici 15. κερατοφυοῦσι] κέρατα φέρουσι commentum est, merito rejectum M. φέρουσι κέρατα H. ab Strabone 1. p. 41. De quo dixit εὐδίαν] θεραότητα E. Lehrs. Aristarch. p. 246. 20. διόλου] ἄλλοτε ἄλλα, ἢ διόλου V. 8. καὶ om. E. 30. καί M. κἄν Q. χειρον ἔχειν τὸν ἐπὶ τοῖς φιλτάτοις ὀδυρμὸν, καὶ ἐκ πάσης ὁμωνυ- μίας ἐπὶ τὴν ὑπὲρ ἐκείνων μνήμην ἀπαντᾶν. M.Q.

92. λάθρη, ἀνωϊστὶ] λάθρη μὲν ἀντὶ τοῦ μηδενὸς εἰδότος, ἀνωιστὶ δὲ ἀνυπονοήτως καὶ ὡς οὐκ ἄν τις προσδοκήσειε. B.

περιπαθῶς πάνυ εἰς τὸ μὴ δυνηθῆναι ὁτιοῦν χρήσασθαι τὸν ἥρωα. B.

ἀνωϊστὶ] ἀνυπονοήτως. ἐκ τοῦ οἴω τὸ ὑπολαμβάνω ὠϊστί, τὸ ω μέγα κατʼ ἔκτασιν, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀωστί, διὰ δὲ τὴν χασμωδίαν προσθέσει τοῦ ν γίνεται ἀνωστί καὶ ἀνωϊστί. E.

ἐπίτασις. συχνοὶ μὲν γὰρ καὶ λάθρα ἐπεβουλεύθησαν προϋπο- νοήσαντες τοὺς ἐχθροὺς, περὶ τὸν καιρὸν δὲ σφαλέντες. τοῦτον δὲ οὐδὲ ἔννοιαν λαβεῖν φησι τοῦ δεινοῦ, τὸ δὲ ὑπὸ τῆς πιστοτάτης ἐνε- δρευθῆναι καὶ προδοθῆναι τῷ μυχῷ τῶν δεινῶν. M.Q.

93. ὡς οὔτοι χαίρων] οὐ γὰρ ἐν τῷ κτήσασθαι πλοῦτον τὸ ἥδε- σθαί ἐστιν, οὐδὲ εὐδαίμονες οἱ πλούσιοι. πολλοὶ γοῦν ἄφθονα κεκτη- μένοι θρηνοῦντες διατελοῦσιν. ἔστιν οὖν παιδευτικὸν, ὅτι οὐ χρὴ εἰς τὴν πολυτέλειαν τῶν οἴκων ἀφορᾶν, ἀλλʼ εἰς τὴν διάθεσιν τῶν ἐνοι- κούντων. M.Q.

ἔν τισιν ὑπὸ τοῦτον φέρεται στίχος “οὐδέ τι βουλόμενος, ἀλλὰ κρατερῆς ὑπʼ ἀνάγκης” γελοίως. οὐδεὶς γάρ μετὰ ἀνάγκης ἀνάσσει χγημάτων. τὸ γάρ προειρημένον ἱκανὸν ἔχει νοῦν. H.M.Q. χαρτοῖς 9. προῦπονοήσαντες om. Q. i. e. hoc in intimis recessibus in- 10. τοῦτον M. τούτου Q. τοῦτον fortunii ponendum est.” ex conjectura posuerat Buttm., 11. τὸ δὲ M. τοῦ δὲ Q. sed rejecit in Addendis. ' “Non sa- 13. οὔτοι] Sic M. in lemmate tisfaciunt quæ ad hoc scholium acholii, sed οὔτι in textu. οὖτοι Q. emendandum proposui. Nam si et Vind. 133. Et οὔτοι fortasse τοῦτον δὲ ponimus, de Agamem- verum est: vid. Ahrens. in Schnei- none, nulla est oppositio inter hæc dew. Philol. vol. 4. 9. 598. λάθρα et οὐδὲ ἔννοιαν. Immo apparet, 15. διατελοῦσιν M. διατρίβουσι Q. haec οὐδὲ ἔννοιαν respondere voci 18. Huic scholio in Q. præ- ἀνωῖστί. Hoc autem agit scho- scriptum ἄλλως. liastes ut demonstret, post illa λά- ἔν τισιν Cobetus. ἔντισ M. ἔν τι θρη, ἀνωῖστὶ, ἐπίτασιν esse in his H. Q. δόλῳ—ἀλόχοιο. Quare locum nunc τοῦτον] τούτων M. tento ita: συχνοὶ μὲν γὰρ καὶ λάθρα στίχος M. Legebatur τὸν στίχον. ἐπεβουλεύθησαν τοῖς ἐχθροῖς· περὶ τὸν 19. κρατερῆς Porsonus. καρτερεῖς καιρὸν δὲ σφαλέντας τούτους οὐδὲ ἔννοιαν M. καρτερεῖν H.Q. λαβεῖν φησι (sc. ὁ Μενέλαος) τοῦ δει- 20. ἔχει νοῦν om. M. Post νοῦν in νοῦ. τὸ δὲ ὑπὸ τῆς πιστοτάτης ἐνεδρευ- Q. sequuntur verba ᾧ πάντων ἐμπε- θῆναι—τῷ μυχῷ τῶν δεινῶν sc. ἐστί, σὼν etc., de quibus vide ad v. 104. γὰρ φύσει τοῖς χρήμασιν οὐ χαίρω διὰ τὸ συμβὰν ὑπάλλαγμα λίαν ἀνιαρόν. H.

94. ὔμμιν] Αἰολικῶς ψιλοῦται. E.

95. καὶ ἀπώλεσα οἶκον] ἀμφίβολον πότερον τὸν ἑαυτοῦ ἢ τὸν τοῦ Πριάμου. M.V.

96. κεχανδότα] χωροῦντα. ἀπὸ τοῦ χῶ τὸ χωρῶ χάζω. B.E.

97. ὧν ὄφελον] τὸ ἑξῆς, ὄφελον ἐγὼ ναίειν καὶ οἱ ἄνδρες σόοι ἔμμεναι. τὸ ὄφελον ἀπὸ κοινοῦ λαμβάνων διήλλαξε καὶ περὶ πρόσω- πον καὶ ἀριθμόν. H.M.

99. Τροίῃ ἐν εὐρείῃ] ὀβελίζουσι τινὲς τὸν στίχον, λέγοντες αὐτὸν εἶναι περιττόν. διὰ μέντοι τῶν Ἀρισταρχείων ὑπομνημάτων οὐδὲν φέρεται περὶ τοῦ ἔπους. H.M.

Τροίῃ] πιθανῶς, ἵνα καὶ ἀφορμὴν ἔχῃ ὁ λόγος ἐπὶ τὴν Ὀδυσσέως μνήμην καταντῆσαι. H.M.Q.

Ἄργεος ἱπποβότοιο] τῆς Πελοποννήσου, πρὸς τὸ τρέφειν ἵππους ἐπιτηδείου. E.

102. μετὰ τὸ γόῳ βραχὺ διασταλτέον. H.M.

103. αἰψηρὸς δὲ κόρος] ὁ ὑπὲρ τῶν ἄλλων μοι θρῆνος ταχέως θραύεται. V.

104. τῶν πάντων] ἐμπεσὼν εἰς τὸν περὶ τῶν ἡρώων λόγον ἐξαιρέ- τως Ὀδυσσέα φησὶ θρηνεῖν διὰ τὸ ἀγνοεῖν τὰ περὶ αὐτόν. M.Q.

105. ὡς ἑνὸς] εἰς ἐπίτασιν ταῦτα πάντων καὶ τῶν μεγίστων κα- κῶν ἀνάπαυλάν τινα παρέχειν πέφυκεν. H.M.Q.

ἀπεχθαίρει] ἀπεχθαίρειν ποιεῖ, ὡς “πάντας μέν ῥʼ ἔλπει” (Od. ν, 380.). H.M.Q.

108. ἐμοὶ δʼ ἄχος] εἰκότως ἀνιᾶται, ὅτι οὐδὲν ὤναντο τῆς πρὸς ἀλλήλους φιλίας. M.P.Q.

1. φύσει] οὐ φύσει H. bris quibusdam insertum post v. 4. τοῦ om. V. 93. retulerunt Porsonus et Butt- 7. τὸ ἑξῆς om. H. mannus: quem versum neque in 8. ἔμμεναι. τὸ ὄφελον M. ἔμμεναι exemplaribus suis invenisse nec, si ὄφελον. ὅτι τὸ ὄφελον H. invenisset, sine nota prætermissu- 10. Τροίῃ ἐκ εὐρείῃ] Hoc lemma rus fuisse videtur Aristarchus. recte præfixit Cobetus. In H.M. 14. καταντῆσαι] βατῆσαι Q. prima versus proximi verba ἀλλʼ 20. τῶν πάντων: ἐμπεσὼν] ᾧ πάν- ἔμπης præscripta sunt errore mani- τῶν ἐμπεσὼν Q. festo. Ad versum οὐδέ τι βουλόμε- 21. αὐτόν M. Legebatur αὐτοῦ. νος, ἀλλὰ κρατερῆς ὑπʼ ἀνάγκης, in li- 22. Duo scholia in unum con-

109. κείνου, ὅπως δὴ] μετὰ τὸ κείνου βραχὺ διασταλτέον. H.M.

110. ὀδύρονταί νύ που] ἅπερ ἔμελλεν ἐρωτήσειν ὁ Τηλέμαχος, ταῦτα φράσας ὁ Μενέλαος ἐκφέρει, καὶ γίνεται τὸ πᾶν νοούμενον περιπαθές. ἀλλὰ καὶ τὴν ὁμοιότητα ἐκφεύγει ὁ ποιητής· παρὰ γὰρ Νέστορι ὁ Τηλέμαχος ἤρχετο τῶν λόγων. Q.

111. Λαέρτης δʼ ὁ γέρων] ἐπὶ τὸ οἰκτρότατον προήγαγε τὸν οἶκτον· διὸ καὶ εὐθέως ἐπήνεγκε “τῷ δʼ ἄρα πατρὸς ὑφʼ ἵμερον ὦρσε γόοιο.” Q.

112. ἔλειπε νέον] νεωστὶ γεγονότα· ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (ι, 446.) “νέον ἡβώοντα,” τουτέστι νεωστὶ ἡβῶντα. M.Q.

113. ὦρσε γόοιο] ἡ αὐτὴ διάθεσις καὶ παρὰ Φαίαξι πρὸς Ὀδυσ- σέως. ὁ μὲν γὰρ τὰς ἑαυτοῦ πράξεις ἀκούων κλαίει, ὁ δὲ τοῦ πατρὸς ἀναμνησθείς. M.Q.

118. σημειοῦνται τινὲς ὅτι παραλλήλως ἔταξε μίν καὶ αὐτόν. H.M.

119. οὕτως ἐπειρήσαιτο ἀντὶ τοῦ ἐπερωτήσειεν. ἔνιοι δὲ γράφουσι κακῶς μυθήσαιτο. H.M.Q.

121. ἐκ δʼ Ἑλένη] ἐπειδὴ μέλλει τῶν Ὀδυσσέως ἔργων μνημο- νεύειν, συμπλέξαι θέλει τὰς ἐν ἑκατέρῳ στρατοπέδῳ πράξεις αὐτοῦ ὑπὲρ τοῦ ποικίλην καταστῆσαι τὴν διήγησιν. ἐπιτηδειότατον δὲ τὸ τῆς Ἑλένης πρόσωπον, ἅτε δὴ παρατυχὸν ἐν Ἰλίῳ. H.M.Q.

122. χρυσηλακάτῳ] τῇ λαμπρὰς καὶ χρυσαυγέας ἠλακάτας ἤτοι ἀκτῖνας ἐχούσῃ. E.

123. ἅμʼ Ἀδρήστῃ] σημειωτέον καὶ τὰ περὶ τῶν θεραπαινῶν. ἄλλαι μὲν γὰρ ἐν Ἰλιάδι, ἄλλαι δὲ νῦν. οὐ γὰρ εὐπρεπὲς τὰς μετε- χούσας τοῦ ἁμαρτήματος ἐπιτρέπειν συνεῖναι τῇ γυναικί. M.Q.R.

fusa sic edidit Maius ex Q. ἀπε- male lecta ἕκαστά τʼ ἐπειρήσαιτο. χθαίρει] ποιεῖ ὡς ἑνὸς εἰς ἐπίτασιν—πέ- 16. κακῶς post μυθήσαιτο habent φυκεν. P. 182, 27. ὤναντο—ἀλλήλους M. μυθήσαιτο] Hoc in textu habet M. ὤνατο—ἀλλήλων P. ὤνατο, omissis 18. ἑκατέρῳ H.M. ὑστέρῳ Maii reliquis, Q. editio. P. 183, 9. νέον et τουτέστι addidi 20. δὴ addidi ex M. ex M. τὸν νεωστὶ Q. 23. καὶ] δὲ καὶ R. 10. πρὸς M. ὑπὸ Q. τὰ addidi ex M.R. 15. οὕτως om. H.Q. 25. γυναικί] In Q. additum τινὲς ἐπειρήσαιτο M. ἐπερήσαιτο H.Q. δὲ γράφουσιν ἅμα δραστῇ, οἱονεὶ θερά- Vetus scriptura ΕΚΑΣΤΑΤΕΠΕΙΡΗ- παιναν, quæ ex scholio proximo ΣAITO, id est, ἕκαστά τε πειρήσαιτο, sumta.

τρισυλλάβως τὸ Ἀδρήστη, ὡς Ἡρωδιανὸς καὶ Ἀρίσταρχος, καὶ κύριον ἀκουστέον. τινὲς δὲ δρήστη, οἱονεὶ θεράπαινα. H.M.

κλισίην] ὃν ἀλλαχοῦ διʼ ἑτέρων κλισμὸν ὀνομάζει· ἔστι δὲ θρόνος ἀνάκλιντρον ἔχων. H.M. δίφρον ἀνάκλιτον ἔχοντα. V.

124. τάπητα] ἀπὸ τοῦ πατῶ πάτης καὶ τάπης, τὸ ὑποκάτωθεν τῶν ποδῶν ὑπόστρωμα· δάπης δὲ τὸ ἐπάνω, οἷον ἐνάπλωμα καὶ ἐφά- πλωμα. E.

125. τάλαρον] τάλαρος γίνεται ἐκ τοῦ τάλας ὁ καρτερικὸς καὶ τοῦ αἴρω τὸ ἐπαίρω, ὁ βαστάζων ἃ ἐν αὐτῷ τίθενται. E.

126. ἐνὶ Θήβης] Θῆβαι πόλις Αἰγύπτου ἡ νῦν καλουμένη Διόσ- πολις. Q.V. Vind.

128. δύʼ ἀργυρέας ἀσαμίνθους] σημεῖον πλούτου τοῦτο, τὸ ἀσα- μίνθους ὅλας ἀργυρᾶς δοῦναι. M.Q.

129. δοιοὺς] ἀπὸ τοῦ δέω τὸ ἐλλείπω. ἐλλιπέστερα γὰρ τὰ δεύ- τερα ὡς πρὸς τὰ πρῶτά εἰσι. B.

τάλαντα] τὸ τάλαντον ἦν παρὰ τοῖς ἀρχαίοις σταθμὸς ποσὸς ἀόριστος. ἔπειτα δὲ ἐλέγετο εἶναι εἴκοσι πέντε λιτρῶν καὶ παῤ ἄλ- λοις πεντήκοντα. τάλαντον δὲ καὶ τὸ σταθμίζον. ἀτάλαντος οὖν ὁ ἰσοκάμπανος, ὃς ἐὰν ἐξῆν ταλαντευθῆναι, ἤγουν σταθμηθῆναι, ἴσος δʼ ἂν εὑρεθῇ τοῖς συσταθμιζομένοις αὐτῷ. τὸ γὰρ α ἐπὶ ἰσότητος. ἢ ἀτάλαντος ὁ δίκαιος, ὁ μὴ τῇ ταλάντου ἀοριστίᾳ συμπίπτων. E.

131. χρυσῆν τʼ ἠλακάτην] ἠλακάτη τὸ ξύλον ἐν ᾧ περιειλοῦσι τὸ ἔριον, ἠλάκατα δὲ τὰ περιειλούμενα τῇ ἠλακάτῃ ἔρια. M. ἠλακάτη λέγεται τὸ ἐργαλεῖον, ἠλάκατα δὲ τὰ ἔρια τὰ πλεκόμενα τῇ ἠλα- κάτῃ. E.

ὑπόκυκλον] στρογγυλοειδῆ. E. πρὸς τὸ ἐφέλκειν καὶ περιφέρειν 1. Ἀδρήστη] ἀδράστη M. 12. τὸ om. Q. καὶ κύριον ἀκουστέον addidi ex M. 13. ὅλας ἀργυρᾶς] ἀργυρὰς ὅλας Q. 2. τινὲς—θεράπαινα] Hæc inter 16. σταθμὸς addidit Buttm. versus scripta habet H. Correxi 17. ἀόριστος Buttm. pro ἄριστος. autem δρήστη pro δραστή. Inepte 19. ἰσοκάμπανος] Καμπανός, stater. vero excogitatum illud ἅμα δρή- Gloss. Græcolat. Locos auctorum στη, etiam propterea quod masculi- sat antiquorum vid. ap. Ducang. num quidem exstitit δράστης (Ioni. BUTTM. Est scholion gramma- ce δρήστης), sed femininum δράστη tici recentissimi. nullum fuit. 20. συσταθμιζομένοις Buttm. σταθ- 4. ἀνάκλιντρον] ἀνάκλιτρον M. μιζομένοις E. τὸν τάλαρον. ἢ περίκυκλον, ὅ ἐστι κυκλοτερῆ. ἀφʼ ἑτέρας δὲ ἀρχῆς τὸ ἔπος ἀναγνωστέον. M.Q.

132. ἐπὶ χείλεα κεκράαντο] ἀντὶ τοῦ ἀπήρτιστο ἢ κεκέραστο. H.Q.

134. νήματος ἀσκητοῖο] τοῦ φιλοκαλουμένου καὶ νήθεσθαι λοιπὸν δυναμένου. M.Q. σημειοῦνται δὲ τινὲς ὅτι τὸ εἰς τὴν νῆσιν εὔθετον μήρυμα ἐρίου νῆμα εἶπεν. H.M.

νήματος] εἰς νῆσιν ἐπιτηδειότητος. ἀσκητοῖο] καλῶς γεγονό- τος. V.

135. ἰοδνεφὲς] μέλαν ἢ πορφυροῦν, ἢ τὸ λεγόμενον ἰάνθινον. M. βεβαμμένον πορφυροῦν. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἴον τὸ ἄνθος καὶ τοῦ δνόφος. ἤτοι τὸ βεβαμμένον κατὰ τὰ ἴα. B. μέλαν μαλλίον. Q.

136. ὑπὸ δὲ θρῆνυς] ὑπὸ τοῖς ποσὶν ἦν θρῆνυς ἐκ τοῦ θρόνου προσ- φυής. H.

139. εὐχετόωντο] ἐκαυχῶντο. V.

140. ψεύσομαι] ὃ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν, εἴτε ψεύσομαι εἴτε ἀλη- θεύσω, ὅμως ἐρῶ. οὕπω γὰρ λέγω ὁρᾶσθαί τινα οὕτως ἐοικότα. B.

ψεύσομαι ἢ ἔτυμον ἐρέω] Ἀριστοφάνης οὐκ ἀποφαντικῶς, ἀλλʼ ἐν ἤθει. οὐκ ἀναγκαῖον δὲ περισπᾶσθαι τὸν ἤ. ὃ γὰρ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν, εἴτε ψεύσομαι εἴτε ἀληθεύσω, ὅμως ἐρῶ. H.M.Q.R.

141. ἰδέσθαι] γρ. γενέσθαι. E.

143. Ὀδυσσῆος υἷι ἔοικε] πῶς τὸν Τηλέμαχον ἐχαρακτήριζον καίτοι μὴ ἰδόντες καὶ ἄλλοτε αὐτὸν, τὸν δὲ Πεισίστρατον οὐκ ἐχα- ρακτήριζον; πλείονα γὰρ φιλίαν καὶ προσοχὴν εἶχον πρὸς τὸν Ὀδυσ- σέα παρὸ πρὸς τὸν Νέστορα, καὶ ὡς ἀκμάζοντα καὶ σφριγῶντα. τὸν δὲ Πεισίστρατον καθὸ οὐκ ἐγνώρισαν, δηλοῖ αὐτὸς ἑαυτόν. E.

οὐ Τηλέμαχον εἰδυῖα ταῦτα λέγει, ἀλλʼ ἐκ τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Ὀδυσσέως. E.

3. ἀντὶ τοῦ H. λείπει τὸ Q. tioribus sic interpolatum scholium: 6. δὲ et τὴν om. H. εὐχετόανται] ἔνιοι, εὐχοτόωντο, ἐκαυ- νῆσιν] νῆσον H.M. χῶντο. Et sic aliquoties in his scho- 7. ἐρίου νῆμα H. ἐρίνημα M. liis cum lemma antiquum a recepta 8. ἐπιτηδειότητος scripsi pro ἐπιτη- scriptura discrepat; sed multo sæ- δειότερος. Sic Polyb. 2, 23, 11. σί- pius lemma tacite mutatum repperi. του καὶ βελῶν καὶ τῆς ἄλλης ἐπιτηδειό- BUTTM. τητος πρὸς τὸν πόλεμον. BUTTM. 18. ἀποφαντικῶς] ἀποφατικῶς M. 12. μαλλίον Buttm. quem vid. ad 20. ὅμως ἐρῶ addidi ex H.R. α, 443. μαλίον Q. 21. γρ. (i e. γράφεται)] γράφει E. 15. Sic ed. ant. Nam in recen-

ὡς ὅδʼ Ὀδυσσῆος] τοῦτον ἡ συνήθεια τοῖς ἄνω συνάπτει. δύναται δὲ καὶ θαυμαστικῶς ἀναγινώσκεσθαι, θαυμαστικοῦ ὄντος τοῦ λόγου. H.M.Q. Ἄλλως. ἔοικε, φησὶν, Ὀδυσσέως υἱῷ ὄντως καὶ οὐδενὶ ἄλλῳ. ἐξομοιοῖ δὲ αὐτὸν τῷ πατρὶ οὐχ ἑωρακυῖά ποτε Ὀδυσσέως παῖδα. Q.

μεγαλήτορος] τινὲς, ταλασίφρονος. H.Q.

145. ἐμεῖο κυνώπιδος] ὁ ποιητὴς ὑπεραπολογεῖται Ἑλένης ἀεί. E.

146. ἤλθεθ᾿] γρ. ἦλθον. M.

149. κείνου γὰρ τοιοίδε πόδες] ἐκ γὰρ τῶν ἄκρων καὶ τῆς ὄψεως μάλιστα αἱ ὁμοιότητες τῶν σωμάτων ἐμφαίνονται. ὅσον δὲ βράδιον ἐστοχάσατο, τοσοῦτον ἀκριβέστερον ἀπεφήνατο τὸν μεταξὺ χρόνον δηλονότι κατανοῶν. τὸ δὲ λεγόμενον, ἐκ ποδῶν εἰς κεφαλήν. H. M.Q. καθʼ ἓν δὲ διασταλτέον πόδες, χεῖρες, βολαί. M.

151. καὶ νῦν] καὶ νῦν ὡς ἐγὼ περὶ ἐκείνου ἔλεγον εὐθέως οὗτος ἔκλαιε. B.

153. αὐτὰρ ὁ πυκνὸν] οὗτος δὲ συνεχές. Gl. M.

156. ὄρχαμε] ἡγεμών. παρὰ τὸ ἄρχω ἄρχαμος καὶ ὄρχαμος. H.M.Q. ὡς παρδαλῆ ἡ δορὰ καὶ πάρδαλις τὸ ζῷον. H.M.

158—160. οὐκ ἐφέροντο ἐν τῇ Ῥιανοῦ οἱ τρεῖς στίχοι. H.

158. ἀλλὰ σαόφρων] παρὰ τὰ πάτρια καὶ οὐχ ἁρμόττοντα τῷ Πεισιστράτου προσώπῳ. καὶ τὸ νεμεσσᾶται ἀντὶ τοῦ αἰδεῖται οὐχ Ὁμηρικῶς. καὶ αἱ ἐπεσβολίαι δὲ γέλοιαι. ὅθεν Ζηνόδοτος μεταποιεῖ “ἐπιστομίας ἀναφαίνειν.” ἀθετοῦνται δὲ στίχοι γ΄ ὡς περιττοὶ καὶ ὑπὸ νέου παντάπασι λέγεσθαι ἀπρεπεῖς. ἄλλως τε οὐδὲ συμβου- λευσόμενος τῷ Μενελάῳ πάρεστιν, ἀλλʼ “εἴ τινα οἱ κληηδόνα πατρὸς ἐνίσποι” (Od. δ, 317.). H.M.Q.R.

159. ἐπεσβολίας] ἐπῶν ἐσβολὰς, ἤτοι τὰς τῶν μνηστήρων λοιδο- ρίας. ἐπεσβολία γὰρ ἡ ὕβρις ἡ τοῖς ἔπεσι βάλλουσα. B.Q. βολὰς λόγων ἤτοι προπετείας. P. τὰς γενομένας τῶν μνηστήρων εἰς αὐτὸν 1. τοῦτον] τοῦτο Q. aliena. τοῖς om. Q. 17. Ῥιανοῦ Cramerus. ἀρειανοῦ H. 7. ἦλθον M. in textu a m. pr., 18. τῷ correxi pro τοῦ. ἤλθεθʼ a correctore, unde a m. rec. 19. προσώπῳ M. πρόσωπα Q.R. adscriptum γρ. ἦλθον. 20. αἱ om. Q.R. 9. ἐμφαίνονται ex M. scripsi pro 21. ἀθετοῦνται δὲ M. δὲ om. Q.R. ἐκφαίνονται. στίχοι γ΄] στίχοι ε M. δὲ om. Q.R. βράδιον] ῥᾴδιον H. ῥᾷον Q. πέντε στίχοι Q. Correxi ex scholio 11. ἐκ M. ἀπὸ H.Q. ἐς πόδας ἐκ praecedente: nam tres tantum ver- κεφαλῆς est Il. σ, 353. sus 158—160. abesse possunt. 16. ὡς παρδαλῇ (sic Cobetus pro 23. τῷ Μενελάῳ] τοῦ μενελάου M. πάρδαλις)—ζῷον.] Verba ab hoc loco κληηδόνα] Libri κληδόνα. φλυαρίας, ἢ τὰς περὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ λοιδορίας διεξιέναι. ἢ ὑπὸ σωφροσύνης οὐ βούλεται προκατάρχεσθαι λόγων. ἐπεσβολίας οὖν νῦν τὰς τῶν ἐπῶν εἰσβολὰς καὶ ἀρχάς φησιν. E.V.

161. αὐτὰρ ἐμὲ] οὐκοῦν οὐδὲ οὗτος προπετὴς, οὐχ ὅτι σώφρων φθέγγεται. σχεδὸν γὰρ τὴν ἔντευξιν τὴν πρὸς Μενέλαον οὗτος ἐμπε- πίστευται ὑπὸ τοῦ πατρός. M.Q.

162. ἐέλδετο] Ζηνόδοτος “ὀΐετο” κακῶς. H.

163. ὄφρα οἱ] προειρηκότος τοῦ Μενελάου “οὐδέ τι ἴδμεν, ζώει ὅγʼ ἢ τέθνηκεν” (109.), ψυχρὸν ἦν ἐπαγαγεῖν ὅτι ἧκεν ὁ Τηλέμαχος πευσόμενος περὶ τοῦ πατρὸς εἰ ζῇ. ἐπʼ ἄλλο οὖν μεταβαίνει, ὅτι μαθήσεως καὶ ὠφελείας τυχεῖν βουλόμενος ἥκει διὰ τὰ ἐνοχλοῦντα ἐν τῇ πόλει. τὸ δὲ ἦθος οὐ συνιέντες τινὲς ἠθέτησαν τὰ ἔπη. H.M.Q.R.

164. πολλὰ γὰρ ἄλγεʼ ἔχει πατρὸς] ὅρα τὴν σύνεσιν, πῶς τὴν τοῦ πατρὸς σοφίαν ἀπομέμακται. ὥσπερ ἐκεῖνον παρεφυλάττομεν οὐ φανερῶς ἐκθέμενον τὰ περὶ τοὺς μνηστῆρας, ἵνα εἰ μὴ βούλοιτο ἐμφανίζειν ὁ Τηλέμαχος τὰ περὶ αὐτοὺς, μὴ φαίνηται αὐτὸς περι- εργαζόμενος μηδὲ ὀνειδίζων τὴν συμφορὰν τῷ νεανίσκῳ, οὕτω καὶ ὁ Πεισίστρατος μετήνεγκε τὸν λόγον ἐπὶ τὴν κοινὴν ὀρφανίαν. τὸ γὰρ ἐπελθεῖν τὸ κατὰ τοὺς μνηστῆρας περίεργον παρόντος αὐτοῦ τοῦ πε- πονθότος. H.M.Q.

165. ἀοσσητῆρες] οἱ ἕτοιμοι βοηθοὶ, παρὰ τὸ μὴ ἀναμένειν ὄσσαν ἤτοι χρησμὸν καὶ μαντείαν εἰς τὸ βοηθῆσαι. ὁ γὰρ μὴ θέλων βοη- θῆσαί τινι καλούμενός φησιν ὅτι ἀπελθεῖν θέλω πρῶτον καὶ λαβεῖν χρησμὸν περὶ τούτου, καὶ εἰ ἔστιν ἀπὸ χρησμοῦ δεδομένον, βοηθήσω σοι. ἢ ἐκ τοῦ α ἐπιτατικοῦ καὶ τοῦ ὄσσω τὸ βλέπω. E.

ἔωσιν] ὡς λέγωσι, τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. σημαίνει γὰρ ὑπάρ- χωσιν· ὅτε δὲ ἀπὸ τοῦ ἐῶ ἐᾶς κέκλιται, προπερισπαστέον, “οὐ μέν σʼ οὐδʼ ἐῶσιν” (Od. δ, 805.). H.Q.R.

166. οὐδέ οἱ ἄλλοι] ἐγκλιτικὴ νῦν ἐστιν ἡ οι· διὸ τοῦ συνδέσμου φυλακτέον τὸν τόνον. H.

4. οὐχ ὅτι σ. M. οὐχὶ σ. ὅτι πατρὸς πῶς τὴν Q. 5. τὴν πρὸς M. πρὸς τὸν Q. 14. ὥσπερ] Inserendum puto γάρ 7. ὀὶετο Porsonus. ἵετο H. post ὥσπερ. Respicit autem, puto, 8. τι M. τε H.Q.R. verba Nestoris γ, 199. 200. et ser- 12. τινὲς hoc loco M., post ἦθος mones insequentes. BUTTM. Q.R. ἐκεῖνον] ἐκεῖνα M. τὰ om. Q.R. Versus scholiasta 16. ἐμφανίζειν M. Legebatur ἐκ- dicere videtur duo, 162, 163. φανίζειν. 13. πῶς τὴν τοῦ πατρὸς H.M. τοῦ

167. εἴσʼ οἵ κεν κατὰ δῆμον ἀλάλκοιεν] διὰ τί μὴ συμμαχεῖ Μενέλαος; καλὴ γὰρ ἡ πρόφασις γυναῖκα περισῶσαι φίλου εἰς τὰ ὅμοια ὑπὸ Ὀδυσσέως εὐεργετηθείς. διὰ τί δὲ καὶ Τηλέμαχος οὐκ αἰτεῖ συμμαχίαν; ἢ ὅτι ἔλεγεν Ἀθηνᾶ “οὔτοι ἔτι δηρόν γε φίλης ἀπὸ πατρίδος ἔσσεται, οὐδʼ εἴπερ σιδήρεα δέσματʼ ἔχῃσι” (α, 203.). μετὰ δὲ τοὺς λόγους τούτους θεασάμενος τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς θεᾶς καὶ γνοὺς ὅτι παρὰ θεοῦ ταῦτα ἠκηκόει, εἰκότως ἐκδέχεται τὴν τοῦ πατρὸς παρουσίαν, καὶ τοῦτο μάλιστα σπεύδει μαθεῖν, ποῦ ποτε ἄρα τυγχάνει Ὀδυσσεύς. τὸ δὲ μὴ δεηθέντος τοῦ Τηλεμάχου Μενέλαον συμμαχεῖν περίεργον. δεῖ γὰρ ὠφελεῖν τοὺς φίλους εἰς ἃ βούλονται. ἄλλως τε καὶ ἀφορμὴν ἔχει Νέστωρ τε καὶ Μενέλαος τοῦ μὴ πέμ- ψαι στρατιάν· Νέστωρ μὲν ἐκ τοῦ αὐτόπτης γενέσθαι τῆς Ἀθηνᾶς πιστεύσας τῇ Ὀδυσσέως παρουσίᾳ, ὁ δὲ ἐκ Πρωτέως ἀκούσας. τί οὖν ἔδει ὑφαρπάζειν τῆς Ὀδυσσέως ἐκδικίας; H.M.Q.R.

168. τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος] γρ. τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας. H.

169. ὦ πόποι] οὐκ ἂν ὁμοίως πιστὸς ἦν ὁ λόγος, εἰ μὴ καὶ πρὸ τῆς γνώσεως τοῦ Τηλεμάχου ἀγνοῶν τίνες οἱ παρόντες προείρηκεν ἐκεῖνα τὰ ἔπη, “τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι” (104.) καὶ ἑξῆς. H.M.Q.

170. πολεῖς] γρ. πολέας. H.

171. ἔξοχα πάντων] γρ. ἔξοχον ἄλλων. M.

175. ἐξ Ἰθάκης] ὥστε χώραν εὐδαίμονα ἀντὶ τῆς λυπρᾶς ἐκείνης ἀνταλλάξασθαι. τὸ γὰρ μόνον μετοικῆσαι ὅμοιον φυγῆς. H.Q.

176. μίαν πόλιν ἐξαλαπάξας] ἀπὸ τῶν πόλεων ἐκείνων, αἵτινες ὑπʼ ἐμοῦ βασιλεύονται. τὸ δὲ ἐξαλαπάξας οὐκ ἔστι νῦν πορθήσας, ἀλλʼ ἁπλῶς κενώσας, καὶ μεταστήσας τοὺς ἐνοικοῦντας εἰς ἕτερον τόπον. ἀπίθανον γὰρ τὸ ἐξαλαπάξας ἐπὶ τῶν ὑποτεταγμένων πόλεων. B.E. H.M.Q. λάπαθα γὰρ βοτάνη κενωτικὴ, ὅθεν καὶ ἀλαπάζω ῥῆμα. B.E.

178. οὐδέ κεν ἡμέας] οὐκ ἐν τῇ Σπάρτῃ, ἀλλʼ ἐν ὅλῃ τῇ χώρᾳ. M.Q.

4. οὔτοι H. οὔτι Q.R. 20. πολέας] πολλέας H. 10. εἰς addidi ex M. 25. ἔστι νῦν π.] ἔστιν π. Q. in fine 12. στρατιάν] Scribebatur στρα- scholii præcedentis, ubi post φυγῆς τείαν. eadem verba τὸ δὲ ἐξαλαπάξας—κε- αὐτόπτης] αὐτόπτως R. νώσας leguntur. 14. ἐκδικίας H.M. ἐκδικήσεως Q.R. 27. ἀπίθανον] πιθανὸν H. 18. καὶ ἐξῆς om. H.Q. 28. λάπαθα Buttm. pro ἀλάπαθα.

179. ἄλλο διέκρινε] οὐδὲν ἡμῖν διέζευξε τῆς φιλίας τὴν εὐφροσύ- νην, ἢ ὥστε κατὰ διαδοχὴν ἥκειν πρὸς ἀλλήλους, πλὴν θάνατος. E. M.Q.

181. ἀλλὰ τὰ μέν που] περιπαθῶς ὀλοφύρεται ὡς αὐτὸς δεινὰ πεπονθώς. ἔγκειται δὲ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνθρώπινον. M.Q. ἀγάσσα- σθαι] ὅτι ταῖς μεγάλαις ὑποσχέσεσι τῶν ἀνθρώπων φθόνος θεῖος ἐπα- κολουθεῖ. M.Q.

ἀλλὰ τὰ μέν που μέλλεν] ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐῴκει ἐπὶ πάθους παῤ Ὁμήρῳ φθονήσειν, ἐμποδίσαι, ἀποτρέψασθαι παρὰ Διὸς ἡμῖν ἐκπλα- γῆναι. E.

184. φανερῶς δείκνυσιν ὅτι πρόφασιν σχόντες τὸν Τηλέμαχον κλαίει εἷς ἕκαστος περὶ τῶν ἰδίων· ἡ μὲν Ἑλένη ὑπὲρ τῶν γεγονότων εἰς αὐτὴν, ἢ ὅτι “κάρτα τοι φίλοικτον ἡ γυνή·” Πεισίστρατος δὲ διὰ τὸν αὐτοῦ ἀδελφόν. κλαίουσι δὲ καὶ Πάτροκλον αἱ ἀμφίπολοι τάχα. καὶ γὰρ ἐκεῖνον πρόφασιν ἔχουσαι κλαίουσι περὶ τῶν ἰδίων (Il. τ, 302.). E.

δαιμονίως ἀντιλαμβανόμενος ὁ ποιητὴς, ὅπως κεκίνηκε τὸν οἶκτον τῶν ἀκροατῶν, φαντασίαν ἐπὶ τοὺς τότε ἀκούοντας μετήνεγκε. δαι- μονίως τῇ τάξει κέχρηται, πρῶτα μὲν κλαίειν τὴν Ἑλένην· φύσει γὰρ πολύδακρυ τοῦτο τὸ γένος· εἶτα τὸν παραγενόμενον πρωτοστατοῦντα τοῦ πάθους· ὁ δὲ Μενέλαος τρίτος δεόντως μετὰ τὴν θήλειαν καὶ αὐ- τὸν τὸν πεπονθότα· τέταρτος δὲ Πεισίστρατος, οὐ μὰ Δία Ὀδυσσέα, οὐ γὰρ οἶδε τὸν ἄνδρα· κεκίνηκε δὲ αὐτὸν ἡ τοῦ ἀδελφοῦ ἀνάμνησις, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι “Πάτροκλον πρόφασιν, σφῶν δʼ αὐτῶν” (τ, 302.). παρατηρητέον δὲ καὶ τὴν ἐν τοῖς ῥήμασι διαφοράν. ἐφʼ ὧν μὲν γὰρ παρατατικῶς ἔφη κλαῖε, ἐπὶ δὲ Πεισιστράτου ὡς ἀγνοοῦντος Ὀδυσ- 2. 4. πλὴν θάνατος et δεινὰ om. M. σθαι] Aut φθονῆσαι scribendum, 6. ὅτι—ἐπακολουθεῖ] Hoc scholion aut in proximis futurum restituen- in M.Q. cum præcedente conjunc- dum. Nam scholiasta verbum in- tum est. Separavi, adjecto lem- terpretatur in libris aliis ἀγάσσα- mate ἀγάσσασθαι. σθαι, aliis (ut M.) ἀγάσσεσθαι scri- 8. ταῦτα Buttm. pro τούτοις. ptum. μὲν] μάτην E. Correxi ex V. qui 13. κάρτα—] Sophoclis verba prima tantum scholii verba habet Aj. 580. ubi κάρτα τοι φιλοίκτιστον ἀλλὰ—ἐῴκει. γυνή. ἐπὶ πάθους παῤ Ὁμήρῳ] Hæc et 20. πολύδακρυ τοῦτο] πολυδάκρυτον quæ mox sequuntur παρὰ Διὸς ἡμῖν Q.R. ἐκπλαγῆναι intelligi non possunt. παραγενόμενον om. Q.R. Videntur loco alieno illata esse. πρωτοστατοῦντα H. προστατοῦντα Q. 9. φθονήσειν, ἐμποδίσαι, ἀποτρέψα- σέα “οὐδʼ ἄρα Νέστορος υἱὸς ἀδακρύτω ἔχεν ὄσσε.” τοῦτον γὰρ οὐ διατρίβειν κλαίοντα ὡς ἐκείνους, ἀλλʼ αὐτὸ μόνον τὸ μὴ εἶναι ἄδακρυν δηλοῖ. H.Q.R.

185. κλαῖε καὶ Ἀτρείδης Μενέλαος] οὐχ ὅτι πέπεισται τεθνηκέ- ναι αὐτόν (πιστεύει γὰρ αὐτὸν ζῆν, ἐξ οὗ τοῦ Πρωτέως ἀκήκοεν), ἀλλὰ τὸ μηδέπω παραγεγονέναι ἀπολοφύρεται. M.Q.

186. οὐδʼ ἄρα Νέστορος υἱὸς ἀδακρύτω] μὴ θέλων πολλάκις λέγειν τὸ αὐτὸ, ἤτοι τὸ κλαῖε, διʼ ἄλλου τρόπου φησί. ἔστι δὲ θαυμαστι- κόν. E.

187. μνήσατο γὰρ] τὰ ἐν Ἰλιάδι παραλειφθέντα διὰ τῆς Ὀδυσ- σείας ὡς μιᾶς οὕσης τῆς πραγματείας παραδίδωσι. Q.

ἀμύμονος Ἀντιλόχοιο] ἤτοι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ τοῦ παρὰ τοῦ Τι. θωνοῦ υἱοῦ τῆς Ἡμέρος ἀναιρεθέντος ἐν Τροίᾳ. B.

188. τόν ῥʼ Ἠσῦς ἔκτεινε] ἴσως διὰ τὸ ἐξ ἀνατολῆς αὐτὸν εἶναι. Τιθωνοῦ γὰρ καὶ Ἡμέρας λέγεται εἶναι υἱὸς Μέμνων. E. τοῦτο λέγει, τὸν Ἀντίλοχον φονευθῆναι ὑπὸ τοῦ Μέμνονος. οὐκ ἄλλο αἰνίτ- τεται ἢ ὅτι νέος καὶ παρὰ τὸν καιρὸν τὸν δέοντα ἐτελεύτησε. Μέμνων γὰρ ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ μένειν νέος. E.

Ἡρώδης ἑρμηνεύεται παῤ Ἕλλησι δερμάτινος νοῦς.

190. Ἀτρείδη] πάντων ἐπὶ δάκρυα τετραμμένων ἔδει τινὰ παρελ- θεῖν τὸν ἐφέξοντα. τὴν μὲν οὖν Ἑλένην οὐ πιθανὸν τοῦτο πράττειν, ἥτις γε καὶ αὐτῶν πρώτη κατάρχει. οὐδὲ μὴν τὸν Τηλέμαχον, πα- τέρα γὰρ ἀπολοφύρεται. εὐπρεπὲς δὲ οὐδὲ τῷ Μενελάῳ, αὐτὸς γὰρ αἴτιος τῆς συμφορᾶς. πιθανὸς δὲ πρὸς τοῦτο ὁ Πεισίστρατος Ὀδυσ- σέα μὲν ἀγνοῶν, πρὸς βραχὺ δὲ δακρύσας ἐκ τῆς τοῦ ἀδελφοῦ μνή- μης, ἀλλʼ οὐδὲ ἐκείνῳ συνήθης γεγονώς· κομιδῆ γὰρ νέος τυγχάνει, καὶ οὐχ ὁμοία ἡ τελευτὴ εὐκλεής. Q.R.

191. τὸ ἑξῆς, Νέστωρ φάσχʼ ὁ γέρων οἷσιν ἐνὶ μεγάροισιν, ἢ ὅτʼ ἐπιμνήσομαι σεῖο οἷσιν ἐνὶ μεγάροισιν· ἤγουν ἐν τοῖς αὐτοῦ οἴκοις. H.

192. καὶ ἀλλήλους ἐρέοιμεν] τινὲς, καὶ ἀλλήλοις ἐρέοιμεν, ὅ ἐστι διαλεγοίμεθα. Ἀρίσταρχος δὲ ἀθετεῖ. H.Q.

1. ἔχεν] ἔσχεν R. ab Maio. Est haud dubie ex E. 2. μὴ habent H.R., om. Q. 21. τὸν om. R. 5. ἀλλὰ—παραγεγονέναι M. τὸν δὲ 22. μὴν B. μὲν Q. μηδέπω παραγινόμενον Q. 30. ἀλλήλοις Buttm. pro ἄλλοις. 15. Τιθωνοῦ] τιθῶνος B. 31. διαλεγοίμεθα ego scripsi. δία- 16. λέγει] λέγων Buttm. λεγόμεθα Q. διαλέγωμεν H. 19. Scholion sine sigla positum Ἀρίσταρχος δὲ ἀθετεῖ om. Q.

193. εἴτι πού ἐστι] εἴπως ἐστὶν, ἤτοι εἰ δυνατόν ἐστι, πείσθητί μοι. οὐ γὰρ ἔγωγε ὀδυρόμενος μετὰ δείπνου εὐφραίνομαι. B. ἐὰν πρέπον ἐστὶν, εἰ ἐνδέχεται. E. εἴπως ἐστὶ, τουτέστιν εἴτις μηχανή ἐστι. Q.R.

194. τέρπομʼ ὀδυρόμενος] ἐν δείπνῳ οὐ τέρπομαι ὀδυρόμενος, ὅτε ἀνέσεως μάλιστα τῇ ψυχῇ χρεία. τὸ ἀνεπιτήδειον οὖν τοῦ καιροῦ μέμνηται· ἐπιφέρει γοῦν “ἀλλὰ καὶ ἠὼς ἔσσεται.” Q. ἐν δείπνῳ οὐκ ἔστιν ὀδύρεσθαι, ἀλλʼ ἔλθῃ ἡμέρα καὶ τότε λύπη ἔστω. E.

μεταδόρπιος] μετὰ τὸ δεῖπνον. ἢ οὕτως, οὐκ ἀρέσκει μοι θρηνεῖν μετὰ τὸ δεῖπνον. V. Ἄλλως. μεταδόρπιος, δείπνου ὥρᾳ, ἤγουν ἐν τῷ δείπνῳ· καὶ μεταδήμιος, ἔνδημος, ὁ ἐν δήμῳ ὤν. MS. Barnes.

196. κλαίειν, ὅς κε θάνῃσι] ἔοικεν ἐνταῦθα μωρὸς εἶναι ὡς μὴ δεινοπαθῶν ὁ Πεισίστρατος καὶ ἀνάλγητος, πλὴν συνετῶς ἐποίει ἀνακτήσασθαι θέλων ἐκείνους. ἀπρεπὲς γὰρ ἀνδράσι τὸ τοιοῦτον. E.

199. καὶ γὰρ ἐμὸς τέθνηκεν ἀδελφεὸς] δεξιῶς καὶ τούτου μνημο- νεύει, ἵνα μὴ δοκῇ ἐκ περιουσίας τὰ τοιαῦτα ἐπιτάττειν, μηδὲν αὐτὸς πεπονθὼς δεινόν. Q. Καὶ ἄλλως. δαιμονίως οὗτος γνωμολογεῖ περὶ πάντων ὅτι οὐ χρὴ κλαίειν, ἀλλὰ τὸ ἴδιον πάθος ἐξήνεγκε. τὸ μὲν γὰρ ὡς μαλακιζομένοις ἐπιτιμᾶν οὐ πρέπον νέῳ, τὸ δὲ διὰ τὴν ἑαυ- τοῦ ἀηδίαν παραιτεῖσθαι δάκρυα ἀνθρώπινον. Q.

200. ἔγωγε] τὸ φορτικὸν τῶν τοῦ ἀδελφοῦ ἐπαίνων διέφυγε τὸν ἀκούοντα μάρτυρα ἐπαγόμενος. H.

202. περὶ μὲν θείειν ταχὺν] μετὰ γὰρ τὸν Ἀχιλλέα τὸ τρέχειν ταχὺς ὁ Ἀντίλοχος. E.

204. ὦ φίλʼ, ἐπεὶ] περιττεύει ὁ ἐπεί, ὡς καὶ ἐν τῷ “ὦ φίλʼ, ἐπεί μʼ ἔμνησας ὀϊζύος” (γ, 103.). τὸ ἑξῆς ἐστιν, ἐπεὶ τόσα εἶπες, ἡμεῖς δὲ κλαυθμὸν μὲν, περιττεύοντος τοῦ συνδέσμου. Q. τὸ ἐπεί ἐνταῦθα βεβαιωτικὸν καὶἀργόν ἐστι. B.

205. καὶ ὃς προγενέστερος εἴη] ὃς καὶ τῷ χρόνῳ προὔχοι, ὁ πεπνυ- μένος ἀνὴρ δηλονότι. H.

206. τοίου] ἀντὶ τοῦ τοιούτου, οὐχ ὡς οἱ γλωσσογράφοι, πάντως ἀγαθοῦ. H.

207. ᾧ τε Κρονίων ὄλβον ἐπικλώσῃ] οὐ τῷ γόνῳ, ἀλλὰ τῷ γεν- νήτορι ὄλβον ἔδωκεν ὁ Ζεὺς καὶ γαμοῦντι καὶ τεκνοῦντι. B.

214. χευάντων] ἐπιχεέτωσαν, Ἀττικῶς. E.

1. In H. ὁ δὲ λόγος, εἴτις μηχανὴ 21. ἐπαγόμενος] ἀγόμενος H. 25. Apodosin sequi v. 21 2. Eu- ἔστι, πείσθητί μοι. 4. ὅτε Buttm. pro οὕτε. stath. quoque monet p. 1491, 49. 15. μὴ addidit Buttm.

216. Ἀσφαλίων] οἰκεῖον τὸ ὄνομα Μενελάου θεράποντι. τοιοῦτος δὲ καὶ ὁ Ἐτεωνεύς. οὐκ ἀνεπισκέπτως· ἀπὸ γὰρ τῶν συμπτωμάτων καὶ τὰ ὀνόματα τοῖς οἰκέταις τιθέναι εἰώθαμεν, ὡς καὶ ὁ Πηνελόπης δόμος διὰ τὸν τρόπον τῶν δεσποτῶν. Q. πεποίηκε τὸ ὄνομα παρὰ τὴν ἀσφάλειαν· ἀρετὴ γὰρ δούλου τὸ μὴ σφάλλειν. E.

221. νηπενθές τʼ ἄχολόν τε] ἐξ οὗ ἐπεκράτησε λέγεσθαι τὰ τῆς Ἑλένης νηπενθῆ φάρμακα. H. δαιμονίως τὰ ἀνώτατα δύο παρέλαβε, τὸ πένθους καὶ ὀργῆς ἀπαλλάττειν, οἷς καὶ τὰ λοιπὰ ὑποστέλλεται πάθη. Q.

ἐπίληθον] προπαροξυτόνως, ἵνʼ ᾖ ἐπιληστικόν. οἱ δὲ προπεριέσπα- σαν, ἵνʼ ᾖ ἐπιλανθάνεσθαι ποιοῦν. T. V.

ἐπίληθες] προπαροξυτόνως, ἵν’ ᾖ ἐπιλαθέσθαι ποιοῦν. E.

κακῶν ἐπίληθον ἁπάντων] ὁ Ἀσκαλωνίτης περισπᾷ μετοχὴν ἀκούων, Ἀρίσταρχος δὲ προπαροξύνει ὄνομα ἐκδεχόμενος. οὕτω δὲ καὶ ἡμῖν ἀρέσκει, ἐπεὶ καὶ τὰ προκείμενα ὀνόματα ἐπίθετα ἦν, “νη- πενθές τʼ ἄχολόν τε.” H.Q.

222. καταβρόξεῖεν] γράφεται καὶ μικρὸν καὶ μέγα. ὅτε μὲν γὰρ λαμβάνεται ἀντὶ τοῦ καταπίῃ, τότε τὸ βρο μικρὸν, ἀπὸ τοῦ βρόχω. ὅταν δὲ ἀντὶ τοῦ καταφάγῃ, μέγα βρω. E. διχῶς ἡ γραφή. H.

μιγείη] ὑποστικτέον εἰς τὸ μιγείη. H.

223. ἐφημέριος] διήμερος, ὅ ἐστι διʼ ὅλης τῆς ἡμέρας. B.Q.T. ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐν ἔπιεν. B.Q. ἀσφαλῶς τὸ ἐφημέριος. ἀπά- θειαν γὰρ τῶν τοιούτων κακῶν οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Q.

224. ἐμφαντικώτατα ἡ αὔξησις καὶ καθʼ ἕκαστον ἐπιτεινόμενον. H.

226. χαλκῷ δηιόῳεν] ἀναιροῖεν, φονεύοιεν. B.E.T. ἔστι τὸ θέμα δήω, καὶ κατὰ παραγωγὴν δηϊόω. B.E.

χείρους γὰρ αὐτομάτων οἱ βίαιοι δοκοῦσι θάνατοι. Q.

227. φάρμακα μητιόεντα] δραστήρια, ἢ ὑπὸ συνέσεως εὑρεθέντα. B.H. μητιόεντα] γρ. μητιόωντα. P.

φάρμακα μητιόεντα] ⋇ ⋇ ⋇ ἢ τὰ ὑπὸ συνέσεως εὑρημένα καὶ κατὰ τέχνην θεωρητικὴν ἐσκευασμένα. τῆς γὰρ ἰατρικῆς τὸ μὲν θεωρητι- κὸν, τὸ δὲ διὰ τῶν καθολικῶν λόγων καὶ διὰ μεθόδου ἐπάγον ἐπὶ τὴν 3. ὁ Πηνελόπης δόμος] Hæc viden- 17. ἀπὸ] ἀντὶ E. tur spectare nomina Δολίου (qui ser- 27. δραστήρια, ἢ om. B. In V. vus Penelopes proprius erat, δ, 735 πρακτικὰ, ἢ ὑπὸ συνέσεως ηὑρημένα. sq.), Εὐρυκλείας, Εὐρυνόμης, ad Ulys- 29. ⋇ ⋇ ⋇ ἢ τὰ] Indicavi lacu- sem relata. BUTTM. nam. Excidit δραστήρια vel simile 14. ὁνόματα—νηπενθές] ὀνοματικὰ quid. πενθές H. τῶν κατὰ μέρος γνῶσιν. τούτου δὲ αὖ μέρη τὸ μὲν σημειωτικὸν, τὸ δὲ αἰτιολογικὸν, τὸ δὲ πρακτικόν. ταύτης ἐστὶν ὁ διὰ τῆς ἐνεργείας βαδίζων. τούτου δὲ μέρη τὸ μὲν διαιτητικὸν, τὸ δὲ χειρουργικὸν, τὸ δὲ φαρμακευτικόν. E.

228. Πολύδαμνα] ἀμφίβολα πότερον τῆς φαρμακίδος ἐστὶ τὸ ὄνομα, ἢ τὰ φάρμακα τὰ πολλοὺς δαμάζοντα. ἐκείνην γὰρ Θοῦμιν Πτολεμαῖος ἐν τῷ πρώτῳ χρόνῳ φησί. M.V. κύριον ὄνομα ἡ Πολύ- δαμνα κατὰ Ἀρίσταρχον. καὶ Ἡρωδιανὸς ἄμεινον εἶναι φησίν. Q. γρ. πολύδαμνα, τὰ πολλοὺς δαμάζοντα. σχῆμα ἀμφιβολίας. E. εἴτε κύριόν ἐστιν ὄνομα ἡ Πολύδαμνα, ὡς Μήθυμνα, εἴτε ἐπιθετικὸν τῶν φαρμάκων, τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. βέλτιον δὲ ὄνομα κύριον αὐτὸ δέχεσθαι, ἐπεὶ καὶ Εὐφορίων ἐν Διονύσῳ φησὶ “βλαψίφρονα φάρ- μακα χεῦεν, ὅσσʼ ἐδάη Πολύδαμνα, Κυτηϊὰς ἢ ὅσα Μήδη.” H.Q.

Θῶνος παράκοιτις] ἀπὸ τοῦ Θόωνος. τὸν αὐτὸν δὲ λέγουσιν εἶναι τὸν Θῶνιν. οὗτός ἐστιν εὑρετὴς τῆς ἰατρικῆς παῤ Αἰγυπτίοις, οὗτι- νος καὶ φερώνυμός ἐστιν ὁ πρῶτος μήν. Q.T Vind. ὁ Θῶνος βασι- λεὺς ἦν τοῦ Κανώβου καὶ τοῦ Ἡρακλείου στόματος, ὃς πρὶν μὲν ἰδεῖν Ἑλένην ἐφιλοτιμεῖτο Μενέλαον, ἰδὼν δὲ αὐτὴν ἐπεχείρει βιάζεσθαι· ὃ γνοὺς Μενέλαος ἀναιρεῖ αὐτόν. ὅθεν ἡ πόλις Θῶνις ὠνόμασται, ὡς ἱστορεῖ Ἑλλάνικος. Q. Vind.

229. τῇ] ἀντὶ τοῦ ᾗ, τουτέστιν ὅπου, ἐν Αἰγύπτῳ δηλονότι. τῇ, ἐνταῦθα, ὡς “τῇ εἴη, ὃς ἄποινα φέρει” (Il. ω, 139.). H.

230. φάρμακα] παρὰ τὸ φέρειν ἄκος ἢ ἄχος. E.

231. ἰητρὸς δὲ ἕκαστος] ἕκαστος δὲ τῶν ἐκεῖθι ἰατρῶν ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἐστὶν, ἐπεὶ Παιήονος ἀπόγονοί εἰσι. γράφεται καὶ “περὶ πάντων φαρμακέων.” οὐ γὰρ πάντες πάντα ἴσασιν. M.V. ὁ νοῦς, ἕκαστος δὲ ἰατρὸς Αἰγύπτιος ἐπιστήμων ἐστὶν ὑπὲρ πάντας ἀνθρώ- 7. χρόνῳ] χρονικῶν Barnes. Herodian. p. 107. Nominativus κύριον om. H. tamen ὁ Θῶνις βασιλεύς non scho- 8. γρ. (i. e. γράφεται)] γράφε E. liastæ, sed librario imputandus vi- 9. Κυτηϊὰς ἢ ὅσα Μήδη Meinek. detur. Scribendum igitur aut ὁ Θῶν Anal. Alex. p.46. Legebatur τε κυ- (vel ὁ Θών) aut ὁ Θῶνις. Conf. Eu- ταῒς(κυταῒς H.) ἢ ὅσα Μήδεια. Apud stath. p. 1493, 55. Eunt. p.1493, 47. κυταῒς ὅσα Μηδεία. 18. ἐφιλοτιμεῖτο] ἐξένιζε Vindob. 14. τοῦ] τινος Vindob. φιλοτίμως διακεῖσθαι πρὸς Μενέλαον di- 16. Θῶνος] Non mirandum diver- xit Eustath. p. 1493, 56. sas in his duobus scholiis Θῶνος no- 24. ἕκαστος δὲ] δὲ om. V. minis formas poni, quum de forma 26. φαρμακέων Buttm. φαρμάκων nominativi et declinatione diversæ M. φαρμακευτῶν V. fuerint grammaticorum veterum ὁ νοῦς addidi ex H. et qui verba sententiæ, quas exposuit Lehrs. ad ὁ νοῦς—βοτανῶν habet T. πους τῆς εἰδήσεως τῶν βοτανῶν. Ἀρίσταρχος δὲ γράφει οὕτως “ἰητρὸς δὲ ἕκαστος, ἐπεί σφισι δῶκεν Ἀπόλλων ἰᾶσθαι· καὶ γὰρ Παιήονός εἰσι γενέθλης” κακῶς. διαφέρει ὁ Παιήνων Ἀπόλλωνος, ὡς καὶ Ἡσίοδος μαρτυρεῖ, “εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος ὑπὲκ θανάτοιο σαώσαι, ἢ καὶ Παιήων, ὃς ἁπάντων φάρμακα οἶδεν.” B.H.Q.

232. Παιήονος] Παιήων ἰατρὸς θεῶν, οὐχ ὁ αὐτὸς τῷ Ἀπόλλωνι, ἀλλὰ κεχαρισμένος. παρὰ μέντοι τοῖς νεωτέροις ὁ αὐτὸς νομίζεται εἶναι. καὶ Ἡσίοδος δὲ μάρτυς ἐστὶ τοῦ ἕτερον εἶναι τὸν Παιήονα τοῦ Ἀπόλλωνος, λέγων “εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος ὑπὲκ θανάτοιο σαώσαι, ἢ καὶ Παιήων, ὃς ἁπάντων φάρμακα οἶδεν.” M.T.V. ἰατρὸς οὗτος ἄριστος. ἐκ τοῦ παύω Παιών, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η Παιήων. E.

233. ἐνέηκε] Ἰωνικόν. E.

235. τὸ ἑξῆς. Ἀτρείδη Μενέλαε καὶ ὦ παῖδες, ἤτοι νῦν δαίνυσθε. Ζεὺς γὰρ ἄλλοτε ἄλλα δίδωσιν, ὡς καὶ νῦν ἡμῖν τὸ εὐωχεῖσθαι. Q.T.V.

236. ἀτὰρ] τὸ ἀτάρ ἀντὶ τοῦ δέ, ὁ δὲ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ. Q.

240. πάντα μὲν] ἰδίως τὸ πάντα ἐπήνεγκε τῷ ὅσσοι τὸ γένος ἀλ- λάξας. Q. παραληπτικὸν σχῆμα. P.

241. ἄεθλοι] ὁ ἆθλος ἀρσενικῶς μόνον ὁ ἀγὼν, τὸ ἆθλον δὲ καὶ τὸ ἐπινίκιον καὶ ὁ ἀγών. H.

242. ἀλλʼ οἷον τόδʼ ἔρεξε] Παρμενίσκος ἐψίλου τὸ οἶον, ἵνʼ ᾖ, τοῦτο μόνον ἐρῶ. ἄμεινον δὲ θαυμαστικῶς ἀναγινώσκειν. H.P.Q.

244. αὐτόν μιν] ψιλῶς. οὐκ οἶδε τὴν αὐτῶν συνήθειαν ὁ ποιητής. H. δύο ἰσοδυναμοῦσαι ἀντωνυμίαι ἀντὶ τῆς μιᾶς παραλαμβάνονται. . T. V.

αὐτόν μιν πληγῇσιν] ταύτην ἐπελέξατο τοῦ ἀνδρὸς τὴν πρᾶξιν, ἐν ᾗ τὸ πᾶν ὠφεληκυῖα αὐτὸν φαίνεται. αἰτία γὰρ πᾶσι καθεστῶσα τῶν συμφορῶν οὐκ ἄλλην ἀπολογίαν εὕρετο. δεόντως οὖν ἐπιλεαίνει τὰ χαλεπά. Q. πληγῇσιν ἀεικελίῃσι] δαμαστικαῖς, δειναῖς, ἀπρε- πέσιν. ἀπὸ τοῦ ἀεικὲς τὸ ἀπρεπές. E.

5. σαώσαι—οἷδεν] σαώσει ἢ αὐτὸς αὐτὸς om. Eustath. παιήων, ὃς πάντα τε (τε om. H.) φάρ- ἁπάντων] πάντων Eustath. πάντα T. μακα οἶδεν B.H.Q. Correxi proxi.- 13. τὸ ἐξῆς om. Q. mi scholii ope. Μενέλαε et ὦ om. V. 6. οὐχ ὁ αὐτὸς τῷ Ἀπόλλωνι] οὐχ ὁ 14. δίδωσιν, ὡς καὶ] περιποιεῖ, νῦν τοῦ ἀπόλλωνος M. μέντοι V. In T. ζεὺς γὰρ ἄλλοιτ᾿ ἐπʼ 8. εἶναι et δὲ om. M. δὲ μάρτυς ἄλλῳ διδοῖ κακόν:— om T. in lacuna. 21. τοῦτο] κατὰ τοῦτο Q. 9. σαώσαι] σαῶσαι M. T. σώσει 22. αὐτῶν] Corrigendum videtur Eustathius. σάωσεν V. Ἀττικῶν: qui αὐτὸν dicunt. 10. ἢ καὶ Goettling. ad Hesiod. 26. ἄλλην Buttm. pro ἄλλων. fragm. 139. Legebatur ἢ αὐτός.

245. σπεῖρα] ἱμάτια παλαιὰ ἀπὸ τοῦ σπειρᾶσθαι τὸ ἐντυλίσσε- σθαι. B. ἐπεὶ σπεῖρα κοινῶς πᾶν ἱμάτιον, προσέθηκε κακά. H. κοινῶς πᾶν ἱμάτιον. P.

σπεῖρα κακὰ] ἱμάτια. προσέθηκε δὲ κακά, ἵνα δηλώσῃ ῥάκη. V. τὰ ἐνδύματα, ἀπὸ τοῦ διασπείρεσθαι ἐν ὅλοις τοῖς μέλεσι. προσέθηκε δὲ τὸ κακά, ἵνα ῥάκη δηλώσῃ. E.

διὰ πολλὰ τῆς πράξεως ταύτης μνημονεύει ὁ ποιητὴς, οὐ μόνον ὅτι πρὸς τὴν ποίησιν συμφέρει τὰ μὴ δεδομένα τῆς Ἰλιάδος νῦν ἐμ- φανίζειν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν μνηστηροκτονίαν ταῦτα ᾠκονόμηται, ἵνα μηδὲ τοῖς μνηστῆρσι συνὼν ἐν τοιούτῳ σχήματι ἀπίθανον φαίνοιτο. τὸ πιθανὸν δὲ τοῦτο καὶ πρὸς τὴν Τηλεμάχου πίστιν. δεξάμενος γὰρ ταύτην τὴν διήγησιν, ἑτοιμοτέρως καὶ παῤ Εὐμαίῳ πιστεύει τοῦτον εἶναι τὸν πατέρα τὸν τοῦ πτωχοῦ πρόσωπον ὑποκρινόμενον. Q. πιστεύει αὐτῷ ἐπιθέσθαι βουλευομένῳ τοῖς μνηστῆρσιν. ὁ γὰρ καὶ πληγὰς καρτερήσας ὑπὲρ τῶν κοινῇ συμφερόντων καὶ πόλεως ὅλης καταφρο- νήσας πῶς τῶν ἰδίων ἀποστήσεται; καλῶς οὖν Λακεδαιμόνιοι παι- δεύουσι τὴν μαστίγωσιν τοὺς νέους καρτερεῖν τὰ δεινὰ ἐθίζοντες. Q.

246. κατέδυ πόλιν] ἵνα μετρήσῃ τὰς πύλας διὰ τὸν δούριον ἵπ- πον. P.Q. οἱ μὲν ἵνα μετρήσῃ τὸ τεῖχος, οἱ δὲ ἵνα πείσῃ τὴν Ἑλέ- νην συνεργῆσαι τοῖς Ἕλλησιν. E.V.

247. ἄλλῳ δʼ αὐτὸν φωτὶ] ἀπὸ κοινοῦ τὸ αὐτόν, ἵνʼ ᾖ, κατακρύπτων νῦν ἑαυτὸν ἤϊσκεν αὐτὸν ἄλλῳ φωτὶ καὶ οὐκ Ὀδυσσεῖ. H.M.Q. ἀντὶ τοῦ κατακρύπτων ἑαυτὸν ὡμοιοῦτο. E.

248. δέκτῃ, ὃς οὐδὲν] ὁ κυκλικὸς τὸ Δέκτῃ ὀνοματικῶς ἀκούει, παῤ οὗ φησι τὸν Ὀδυσσέα τὰ ῥάκη λαβόντα μετημφιάσθαι· ὃς οὐκ ἦν ἐν ταῖς ναυσὶ τοιοῦτος οἷος Ὀδυσσεὺς ἀχρεῖος. Ἀρίσταρχος δὲ δέκτῃ μὲν ἐπαίτῃ, τὸ δὲ “ὃς οὐδὲν τοῖος ἔην,” τῷ ἐναντίῳ τὸ ἐναντίον, 1. σπειρᾶσθαι] Vid. ad β, 102. H.Q. Quæ frequenter in codicibus 16. ἀποστήσεται] οὐ προστήσεται permutata: vid. Schæfer. ad Greg. Eustath. p. 1494. 51. Cor. p. 592. 698. et Preller. ad Po- 21. ἀπὸ κοινοῦ] Vid. ad γ, 104. lemon. p. 16. κατὰ κυριολεξίαν dixit κατακρύπτων] κατακρύπτειν Q. Eustathius. Nomen autem pro- 22. νῦν om. M. prium Δέκτῃ recte alteri rationi 24. ὁ κυκλικὸς H.M.T. οὐ κυκλικῶς præferre videtur Lehrs. in Schnei- Q. Vid. ad η, 115. ὁ κυκλικὸς etiam dew. Philologo vol. 4. p. 581. Eustathius p. 1494, 53., qui de suo 25. μετημφιάσθαι] μετημφιέσθαι H. addidit ἤγουν ὁ τῶν κυκλίων ποιητής. ἀμφιβαλέσθαι Eustath. p. 1494, 56. τὸ Δέκτῃ om. M.T. 26. ναυσὶ] κλισίαις T. ὀνοματικῶς T. et Eustathius. ονο- Ὀδυσσεὺς] ὁ ὁδυσσεὺς Q. ματικὸς M. ὀνομαστικῶς δʼ (δʼ om. H.) 27. ὃς ante οὐδὲν addidi ex M.T. ὃς οὐκ ἦν τοιοῦτος, ὁ Ὀδυσσεὺς, ἀλλʼ ἐνδοξότατος καὶ μεγαλοπρε- πέστατος, ἴκελος δὲ ἐπαίτῃ. H.M.Q.T. τὸ δὲ δεν παρέλκει. M. ἤτοι ἐπαίτῃ ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι, πτωχῷ. E.

τοῖος ἔην ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν] δισσῶς νοεῖται. ἢ γὰρ τοιοῦτον πτωχὸν κατέστησεν ἑαυτὸν, οἷος οὐ μὴ εὑρεθῇ ἄλλος εἰς τὸ ὅλον Ἑλληνικόν· ἢ τοιοῦτος ἐγένετο, οἷόν τις ὁρῶν εἶπεν ἂν μὴ εἶναι Ὀδυσσέα· τοιοῦτον εἰργάσατο ἑαυτὸν ὥστε μὴ ἔχειν ἴχνος τοῦ πρώην χαρακτῆρος. ὁ γὰρ Ὀδυσσεὺς ἐπὶ τοῖς Ἕλλησι τοιοῦτος οὐκ ἦν οὐ- δαμῶς· πλούσιος γὰρ ἦν καὶ ἔνδοξος. πλὴν τότε οἰκονομικῶς γέγονε τοιοῦτος, ἵνα ἴδῃ τὴν θέαν τῆς Τροίας καὶ τὴν ἔσωθεν τοῦ πύργου εἴσδυσιν, εἰ ἄρα ὑψηλός ἐστιν ὡς ἀπὸ τοῦ ἔξω μέρους, ἢ οὐχί. E.

249. τῷ ἴκελος] γεγονὼς διὰ τὴν ἀπαίτησιν τῆς Παλλάδος. E.

ἀβάκησαν] ἠγνόησαν, οὐκ εἶπόν τι. οἱ γὰρ ἀγνοοῦντες οὐ δύναν- ται βάζειν. ἀπὸ τοῦ βῶ τὸ λέγω γίνεται. B.Q. ἐμωράνθησαν, ἠγνόησαν. ἀπὸ τοῦ α καὶ βάζω. ὃν οὐδεὶς οἶδεν ὥστε ὁμιλῆσαι. E. ἠγνόησαν. παρὰ τὸ βάζω ἐσχημάτισται. ἡ δὲ λέξις τῶν ἅπαξ εἰ- ρημένων ἐστίν. V.

250. τοῖον ἐόντα] ἀντὶ τοῦ τοιοῦτον. τινὲς δὲ οὕτω, καίπερ ἐν τοι- ούτῳ σχήματι ὄντα· ὃ καὶ ἄμεινον. H.

252. ἀλλʼ ὅτε δή μιν ἐγὼν ἐλόευν] οὕτως ἔλουον. ἐπίτηδες δὲ αὐτὸν λούει, ἵνα διʼ ὧν τὸ λανθάνειν ἐπορίζετο ῥακῶν, τούτων αὐτὸν ἀφελομένων γνωριμώτερον ποιήσηται, ἐπείτοι γε παῤ Ὁμήρῳ παρ- θένων ἐστὶν ἔθος τὸ λούειν τοὺς ξένους. H.Q.

ἐλόευν] ἐξεπίτηδες Ἑλένη λούει αὐτὸν διὰ τὸ ἀκριβῶς γνῶσιν σχεῖν, ἐπεὶ ταῖς παρθένοις τοῦτο ἐφεῖται. E. ἐλόευν] ἔλουον. ἵνα ἀκριβέστερον τὰ κατʼ αὐτὸν μάθῃ, αὐτὴ ἔλουεν αὐτόν. V.

καὶ χρῖον] Ἰακῶς τὸ χρῖον. H.

καὶ ἔχρισ᾿] ἢ καὶ χρῖον. M.

1. ὁ Ὀδυσσεὺς om. M. 25. ἐλόευν] ἐλόεν edd. ant. Quo 2. ἐπαίτῃ M. τῷ ἐπαίτῃ ceteri. ne quis abutatur ad effingendam δεν Cobetus pro οὐδέν. scripturam ἔλοον, accentum consu- 6. ἢ τοιοῦτος—οἷον Buttm. pro ἤτοι lendum moneo, et præterea ob- servo in his codd. ut in P. formam οὖτος—οἷος. 16. Conf. Apollon. Lex. s. v. ἐλόευν ita scriptam esse ut υ vix ἀράκησαν. conspiciatur, sed levis inter ε et ν 18. οὕτω scripsi pro τοῦτο ἤ. ductus esse videatur. BUTTM. 20. ἐλόευν] Sic H. in lemmate 26. κατʼ αὐτὸν—αὐτὴ] Sic correxi scholii. In textu λόευν, sed a cor- pro καθʼ ἑαυτὸν—σὕτη. Conf. Eu. rectore factum ex λόεον. stath. p. 1495, 12. 22. ποιήσηται] ποιήσειεν H. 28. ἢ καὶ χρῖον in textu super- 24. ἐλόευν] ἐλόεν ed. Mediol. scriptum habet M.

254. μὴ μὲν πρὶν Ὀδυσῆα] τί κατήπειγε, φασὶ, μηνύειν τοῖς Τρωσὶν ὅτι ἦν Ὀδυσσεύς; τοῦτο γὰρ καὶ προδοσίας ὑποψίαν παρεῖχε τῇ Ἑλένῃ, εἴ γε ὁμολογοῦσα ἐγνωκέναι τὸν κατασκεψάμενον ὃς ἦν, οὐ τότε ἐμήνυσεν, ἀλλʼ ἐπίτηδες αὐτὸν περιέσωσεν. ἔστιν οὖν ὅμοιον τῷ “τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν” (Il. α, 29.), καὶ “οὐδέ ποτʼ ἐκπέρσει, πρίν μιν κύνες ἀργοὶ ἔδονται” (Il. σ, 283.). H.M.Q.T.

255. πρίν γε τὸν] τὸ πρίν μὴ νόει μοι τοιοῦτον ὅτι μετὰ τὸ ἀπελ- θεῖν τὸν Ὀδυσσέα εἰς τὰς νῆας ἔμελλεν ἡ Ἑλένη εἰπεῖν. οὐδʼ ὅλως γὰρ οὔτε πρώην οὔτε ὕστερον ἔμελλεν εἰπεῖν. τοιοῦτον γὰρ τὸ πρίν ἐνταῦθα. εἰ γὰρ εἶπεν, εὐθέως διεσπάσαντο αὐτὴν ὡς μὴ ὁμολογήσα- σαν. δῆλον δὲ ὅτι καὶ ἡ Ἑκάβη ἀγνοεῖ τὴν Ὀδυσσέως εἰσέλευσιν· εἰ γὰρ ἔγνω, οὐκ ἂν ἐσίγησεν. E.

256. νόον κατέλεξεν] ὃν εἶχε νῦν περὶ τῆς διὰ τοῦ ἵππου ἐπι- βουλῆς. ὅτι δὲ τοῦτό φησι δῆλον ἐκ τοῦ “αὐτὰρ ἐμὸν κῆρ χαῖρε.” P. Q.

257. ταναήκεϊ χαλκῷ] τεταμένην ἔχοντι τὴν ἀκμήν. V. ἀπὸ τοῦ ταναὸν τὸ μακρὸν καὶ τοῦ ἀκονῶ. ταναήκεϊ γὰρ τῷ πολλὰ ἠκο- νημένῳ. B. τῷ εἰς μῆκος ἥκοντι, ἢ τῷ ἐπιτεταμένην ἔχοντι τὴν ἀκμὴν, τῷ ταναῷ γινομένῳ ἀκόνῃ. E.H.Q. δῆλον δὲ ὡς παρὰ τῆς Ἑλένης ἔλαβε τὸ ξίφος· ἐν ῥάκεσι γὰρ παρῆλθεν εἰς τὴν πόλιν. E.H.Q.T.

258. κατὰ δὲ φρόνιν ἤγαγε πολλήν] καταφρόνησιν αὐτῶν ἤγαγεν, τουτέστιν ἢ αὐτὸς κατεφρόνησε τότε αὐτῶν, ἢ τοὺς Ἕλληνας ἐποί- ησεν αὐτῶν καταφρονῆσαι διʼ ὧν ἔπεισε τὴν Ἑλένην. ἢ φρονήσεως ἀπείρου ἑαυτῷ περιέθετο ὄνομα ταῦτα ποιήσας. οἱ δὲ νεώτεροι φρόνιν τὴν λείαν ἀπεδέξαντο. M.V. ἤγαγε δὲ πολλὴν καταφρόνησιν τοῖς πολεμίοις· ἢ τοῖς οἰκείοις φρόνησιν καὶ δόξαν πολλὴν κατήγαγεν, ὅ ἐστιν ἐπηνέγκατο. ἕτεροι δὲ ἀντὶ τοῦ, κατήγαγε πολλὴν φρόνησιν ἤτοι γνῶσιν τῶν ἐν Τροίᾳ τοῖς Ἕλλησιν. E. ἤγαγεν Ἕλλησι πολ- λὴν καταφρόνησιν τῶν πολεμίων, καταγνοὺς αὐτῶν τὸ ἀσθενές. τινὲς δὲ κατήγαγε πολλὴν φρόνιν, ὅ ἐστι πολλὴν δόξαν ἀπηνέγκατο ὁ Ὀδυσ- σεύς. H.Q.

6. ἐκπέρσει M.T. ἐκπέρσειν H.Q. 21. παρῆλθεν H.T. εἰσῆλθεν E.Q. ἔδονται H.M.T. ἕπονται Q. εἰς τὴν πόλιν om. E.Q. 11. διεσπάσαντο Buttm. pro διε- 25. ὄνομα M. τὸ ὄνομα V. σπουδάσαντο. 29. ἤγαγεν] ἤνεγκε τοῖς T. 14. νῦν om. P. 31. ἀπηνέγκατο H.T. et qui partem 20. δῆλον δὲ ὡς π.] δηλονότι π. T. hujus scholii habet P. ἐπηνέγκατο Q.

260. χαῖ'ῤ] λύσις τοῦ ἀντιπίπτοντος· ἤρετο γὰρ ἄν τις διὰ τί τοῦτο Ἑλένη πεποίηκεν. E.

χαῖῤ, ἐπεὶ ἤδη μοι] ἄμεινον τὸν δή χρονικῶς δέχεσθαι κατὰ Ἀρί- σταρχον. Κράτης δὲ δύο ποιεῖ, ἦ καὶ δή· διὸ καὶ περισπᾶται τὸ ἦ. οὐδέποτε δὲ ὁ ἦ ὢν βεβαιωτικὸς μεταξὺ τοῦ ἐπεί καὶ τοῦ δή εὑρέθη. H.Q.

ἐπειὴ δή μοι] τὸ η πλεονασμός. E.

264. οὔ τευ δευόμενον οὔτʼ ἂρ φρένας οὔτε τι εἶδος] ἐνῆν μὲν εἰ- πεῖν, οὐ γὰρ φρένας οὕτε τι ἔργον, ἡ δὲ τὸ εἶδος ἐπαινεῖ. διόπερ καὶ ἐξημαρτηκέναι διεβάλλετο ἡττηθεῖσα τῆς τοῦ Πάριδος εὐμορφίας. οἱ γὰρ ἄνδρες οὐχ οὕτως ἐπὶ ταῖς φθοραῖς τῶν γυναικῶν ἀγανακτοῦ- σιν ὡς ἐπὶ ταῖς προαιρέσεσιν, ὅταν αἴσθωνται ὑπʼ ἄλλων παῤ αὐταῖς. H.M.Q.

269. ἀλλʼ οὔπω] θαυμαστικὸς ὁ λόγος, εἰ χωρίζοιτο, ὁμοιωτικὸς δὲ, εἰ τοῖς ἄνω συνάπτοιτο· ὃ καὶ ἄμεινον. H.Q.

270. ἔσκε] Ἰωνικόν. E.

272. ἵνʼ ἐνήμεθα] ὅπου ἐκαθήμεθα, ἐνεβεβλήμεθα. B.

274. ἦλθες ἔπειτα] τοῦτο πρὸς τὴν Ἑλένην φησὶν ὁ Μενέλαος. E.

κελευσέμεναι δέ σʼ ἔμελλεν] προτρέψαι δέ σε ἐῴκει ὁ θεὸς ὅστις ἐβούλετο τοῖς Τρωσὶ δόξαν παρασχεῖν. B.

275. ὃς Τρώεσσιν] ὁ τὰ τῶν Τρώων αἱρούμενος, μὴ βουλόμενος δὲ τὴν Ἑλένην ἐλέγχειν τοῦτο παρενέβαλλεν. H.

276. καί τοι Δηΐφοβος] προηθετεῖτο κατʼ ἐνίους. καὶ εἴη ἂν ἐγκείμενος ὑπὸ τῶν ἱστορούντων τρίτον Δηίφοβον γεγαμηκέναι τὴν 3. τὸν δή] Male Porsonus τὸ ἤδη. 4. περισπᾶται] Fortasse περισπᾷ. Nam aliter accipi non poterat ἤδη 9. φρένας om. Q. nisi χρονικῶς. Scripsit itaque Ari. ἡ δὲ Buttm. pro ἤδη. starchus ἐπειὴ δή, et τὸν δή (σύνδεσ- 10. ἡττηθεῖσα] ἡττηθεῖσαν Q. μον) accepit χρονικῶς. Crates autem 12. ὡς] ὅσον ὡς H. ὅσον Q. scribebat ἐπεὶ ᾖ δή. Cetera sic sunt αἴσθωνται] Post hoc verbum exci- constituenda: διὸ καὶ περισπᾶται τὸ dit ὑποσκελισθέντες vel simile. BUT. ῆ. οὐδέποτε δὲ ὁ βεβαιωτικὸς μεταξὺ. 14. ὁμοιωτικὸς] ὁμοιωματικὸς Q. τοῦ ἐπεί καὶ τοῦ δή εὑρέθη. BUTTM. 15. εἰ τοῖς ἄνω. Friedlaender. de Recepi Buttmanni correctiones, nisi Nicanore p. 36. εἴ τις ἄνω H.Q. quod ὢν ante βεβαιωτικός servavi. 19. De alio ad v. 274. scholio Maius hæc sic scripta edidit ex Q. vid. ad α, 232. δύο ποιεῖ η (ἦ H.) καὶ δή. διὸ καὶ πε- 23. προηθετεῖτο] Vid. ad α, 185. ρισπᾶται τὸ ἤ. οὐδέποτε δὲ τὸ η, οὐδέ- κατʼ ἐνίους H. παῤ ἐνίαις Q. ποτε δὲ ὢν βεβαιωτικὸς μεταξύ που, 24. γεγαμηκέναι Buttm. ἐγγεγα- ἐπεί καὶ ποῦ εὑρεθῇ (ἐπεὶ καὶ δὴ ηὑρεθῆ μηκέναι Q. Ex H. ἦν γεγαμηκέναι an- annotatum ex H.). notatum. Ἑλένην. καὶ διʼ ἄλλων δὲ ὁ τόπος ἐμφαίνεται “αὐτὸρ Ὀδυσσῆα προτὶ δώματα Δηϊφόβοιο βήμεναι ἠΰτ’ Ἄρηα σὺν ἀντιθέῳ Μενελάῳ” (Od. θ, 517.). H.Q. τοῦτο ἐκ τῶν ὕστερον ἐγνωσμένων φησὶ μα- θὼν ὅτι περιεστήκεσαν οἱ πολέμιοι, ἐπεὶ τότε ἠγνόει καὶ τὴν Δηϊφό- βου πρόσοδον. H.

Δηΐφοβος] Ἀλεξάνδρου ἀδελφὸς, ὃς εἶχε τὴν Ἑλένην. τελευτή- σαντος γὰρ τοῦ Ἀλεξάνδρου ὑπὸ Φιλοκτήτου Δηϊφόβῳ ἐγαμήθη ἡ Ἑλένη. E.Q.

277. περίστειξας] περιῆλθες. ἀπὸ τοῦ στίχειν, ὅ ἐστι πορευ- θῆναι. V. περιῆλθες, ἀπὸ τοῦ στείχειν, ἢ ἀπὸ τοῦ στίξ ἡ τάξις, ἤτοι κατὰ τάξιν, περιεκύκλωσας. B.Q. περιῆλθες, ἀπὸ τοῦ στίχω τὸ βαδίζω. B.Q. περιεπάτησας, περιῆλθες, ἀπὸ τοῦστείχω. E.

περίστιξας] Ἀρίσταρχος βραχέως. δηλοῖ τὸ περιῆλθες, ἀπὸ τοῦ στείχειν. Q.

ἀμφαφόωσα] ψηλαφῶσα, μὴ δόλος τις ᾖ ἐν τῷ κατασκευάσμα- τι. B.H.Q.

279. πάντων Ἀργείων] ἐμιμήσατο γὰρ ἡ Ἑλένη τὰς φωνὰς τῶν γυναικῶν ἑκάστου αὐτῶν. P. ὁμοιοῦσα. ταῖς γυναιξὶν ἑνὸς ἑκάστου ἀπεικάζουσα σεαυτὴν ἐκάλεις ἐξ ὀνόματος. E.

μιμουμένη τὴν Ἑλληνίδα φωνήν. οὐ γὰρ ἂν πασῶν ἠπίστατο τὰς φωνάς. ἢ ἴσως οὐκ ἠγνόει τῶν ἀρίστων τὰς φωνάς. E.

πάντων Ἀργείων] ὅ ἐστι τὴν Ἑλληνικὴν φωνὴν τῶν Ἀχαιϊάδων μι- μουμένη. πόθεν γὰρ ὅλας ᾔδει, ἵνα καὶ τὰς φωνὰς αὐτῶν μιμήσηται; πάνυ δὲ γέλοιος ἡ τῶν φωνῶν μίμησις καὶ ἀδύνατος. πῶς δʼ ἂν ἐπί. στευον ὅτι πάρεισιν αὐτῶν αἱ γυναῖκες; B.H.M.Q.T. τοῦτο ἑκατέ- ροις δύναται πορσδίδοσθαι, μᾶλλον δὲ τοῖς ἄνω, ἵνα μὴ ἀλογώτερον γένηται τὸ ζήτημα. οὐ δυνατὸν γὰρ ταῖς ἀπάντων γυναιξὶν ὁμοφωνῆ- σαι, ἀλλὰ ταῖς τῶν ἀριστέων, αἷς καὶ ἐν ἔθει ἐτύγχανεν. B.H.M.Q.

283. ὑπακοῦσαι] ἀποκριθῆναι. E.

1. ὁ τόπος] Legendum videtur ὁ pro ἀπεικάζουσαν ἑαυτήν. λόγος, h. e. hæc de Helena et Dei. 23. τὴν solus habet T. phobo narratio. BUTTM. 24. δὲ om. H. γὰρ T. 3. τοῦτο — ] Hoc schol. H. in γέλοιος] γελοῖος B.H.Q.T. γελοίως marg. v. 292. CRAMER. M. γελοία Eustath. p. 1496, 23. 14. βραχέως] Id est περίστιξας, 25. τοῦτο H. τοῦτο δ᾿ ceteri. Nica- quod in textu habet M. noris scholion esse conjicit Fried- 18. ὁμοιοῦσα] Hoc est glossema laender. de Nican. p.43. Idem p.91. verbi ἴσκουσα. προσδίδοσθαι correxit pro προδίδοσθαι. 19. ἀπεικάζουσα σεαυτὴν Buttm. 28. αἷς H. ἐν αἷς ceteri.

284. ἀλλʼ Ὀδυσεὺς] καὶ πῶς ἦν νομίζειν αὐτοὺς εὑρεθῆναι ἐκεῖσε τὰς γυναῖκας αὐτῶν; ἴσως ἤλπισαν ὅτι πορθηθεῖσαι ἀπήλθοσαν ἐκεῖ.

285. ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες] Ἀρίσταρχος τοὺς ε΄ ἀθετεῖ, ἐπεὶ ἐν Ἰλιάδι οὐ μνημονεύει Ἀντίκλου ὁ ποιητής. ἀλλʼ οὐδὲν τὸ κωλῦον οὐ βασιλέα ὄντα τοῦτον, ἀλλὰ γενναῖον, εἰς τὴν ἐνέδραν ταχθῆναι, οὐ τῶν ἡγεμόνων μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἐπιλέκτων ἐπὶ τὴν πρᾶξιν ᾑρη- μένων. ἄριστον νῦν (272.) οὐ τῷ ἀξιώματι, ἀλλὰ τῇ ἀνδρείᾳ φησίν. H.Q. ὁ Ἄντικλος ἐκ τοῦ Κύκλου. οὐκ ἐφέροντο δὲ σχεδὸν ἐν πά- σαις οἱ πέντε. τὰ γὰρ τῆς διαθέσεως ψυχρά. H.

286. Ἄντικλος] οὗτος παῤ Ὁμήρῳ ἐν Ἰλιάδι οὐκ ἀναγέγραπται, νῦν δʼ ᾕρηται· στρατηγὸς γὰρ ἄριστος ἦν. E.

287. ἐπὶ μάστακα] ἐπεπίεζε τὴν μάστακα, ὅ ἐστι τὸ στόμα, ἀπὸ τοῦ μασᾶσθαι. τουτέστιν ὁ Ὀδυσσεὺς ταῖς χερσὶν αὑτοῦ ἐκώ- λυσε τὸ στόμα τοῦ Ἀντίκλου μὴ λαλῆσαί τι. B. μάσταξ ἡ τροφὴ, ἀπὸ τοῦ μασᾶσθαι τὰ βρώματα. E.

292. ἄλγιον] δεινότερον καὶ ἐπιπονώτερον τὸ περὶ Ὀδυσσέα πάθος εἰ οὕτω σοφὸς ὢν οὐδέν τι ἀπήλαυσε τῆς σοφίας, ἀλλʼ ὑπὸ τῆς εἱμαρμένης ἐκρατήθη, καὶ ὁ τοὺς ἄλλους σώσας ἑαυτὸν σῶσαι οὐ δεδύνηται. B.E.P.Q.

294. τράπεθʼ ἡμέας] ἀπόλυτος ἡ ἡμέας· διὸ τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. H.

ὄφρα κεν ἤδη] γρ. καί. H.

295. ὑπὸ] περιττὴ ἡ ὑπό. ἢ δοτική ἐστιν ἀντὶ γενικῆς. H.

ταρπώμεθα] γρ. παυσώμεθα, ἀντὶ τοῦ ἀναπαυσώμεθα. H.P.

297. δέμνιʼ ὑπʼ αἰθούσῃ θέμεναι] τινὲς οὕτω τὸ ὑπέρβατον, δέμνιʼ ὑπʼ αἰθούσῃ θέμεναι, στορέσαι τʼ ἐφύπερθε τάπητας, καὶ ῥήγεα καλὰ πορφύρε᾿ ἐμβαλέειν καὶ χλαίνας οὔλας καθύπερθεν ἕσασθαι, ὅ ἐστι περιβαλέσθαι. Q. ὑπʼ αἰθούσῃ] ἠχητικῇ. V.

θέμεναι] καθʼ ἕκαστον βραχὺ διασταλτέον, θέμεναι, βαλέειν, τά- πητας. H.

4. ε΄ Porsonus (i. e. versus 285- Habet autem H. hanc annotatio- 289.) δύο H.Q. Sed H. recte πέντε nem ab alia manu in margine scri- in scholio proximo. ptam rubro liquore. 7. μόνον om. H. 24. ἀντὶ γενικῆς] Conf. schol. Il. ᾑρημένων Buttm. pro εἰρημένων. λ, 121. σ, 11. τ, 62. 9. ἐφέροντο correxi pro ἀνεφέροντο. 29. ἠχητικῇ] Sic hic scholium ita 12. ᾕρηται Buttm. pro εἴρηται. explicat αἰθούσῃ ἐριδούπῳ γ, 399- 23. γρ. καὶ correxi pro γρ. κἄν.

298. ὕπερθε] ὑπεράνωθεν. V.

299. χλαίνας οὔλας] ἁπαλὰς, ἢ τελείας καὶ ἀνδρομήκεις. P.Q.

ἕσασθαι] ἀναπαυθῆναι, καθίσαι. B. ἐνδυθῆναι, σκεπασθῆναι. P.

300. δᾷδας] γράφεται δάος, ἤγουν μερισμὸν, σπουδὴν, ἢ ταχύ- τητα, ἢ φῶς. ἀφʼ οὗ καὶ αἱ δεκτικαὶ τοῦ φωτὸς αἱ δᾷδες. E.

302. ἐν προδόμῳ δόμου] προστώῳ, προθύρῳ τῷ πρὸ τοῦ θαλάμου. E.

304. προπερισπωμένως τὸ καθεῦδε. H.P.

305. τανύπεπλος] ἡ τεταμένον καὶ ἐπιμήκη τὸν πέπλον ἔχουσα. ὡς ἂν εἰ ἔλεγεν ἡ νεωτέρα καὶ εὐμήκης τὴν ἡλικίαν. τεταμένου γὰρ τοῦ σώματος ἀνάγκη τετάσθαι καὶ τὸν πέπλον. B.E.Q.

309. ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσι] στερεοῖς, ταχυτάτοις. E.

311. Τηλεμάχῳ δὲ πάριζεν] ἐὰν ἓν μέρος λόγου ᾖ τὸ πάριζεν, προπαροξυνθήσεται, ὡς “Νέστωρ αὖ τότʼ ἔφιζεν” (Od. γ, 411.). ἐὰν δὲ ἡ παρά πρὸς τῷ Τηλεμάχῳ συντάσσηται, προπερισπᾶται. οὐκ ἀναστρέφεται δὲ ἡ παρά, ἐπεὶ κατʼ ἔκθλιψίν ἐστιν. ἄλλως τε καὶ μέσον πέπτωκεν ὁ δέ. Q. διχῶς, πάριζεν καὶ παρίζεν. P.

312. Τηλέμαχʼ ἥρως] πρὸς τὴν ἑρμηνείαν, τί ποτέ σε χρειῶ ἤγαγε δήμιον ἢ ἴδιον; H. προσαγωγὸν τὸ ἥρωα καλεῖν τὸν νέον διὰ τὰ τοῦ πατρὸς κατορθώματα. H.Q.

313. νῶτα θαλάσσης] μεταφορικῶς τὸ πλάτος τῆς θαλάσσης εἶ- πεν. V.

314. ἔνισπε] γρ. ἐνίσπες. Q.

317. κληδόνα πατρὸς] ἀπὸ τοῦ κλέος κλεΐζω κλεϊδὼν καὶ κλῃδὼν, ὡς τὸ χρέος χρείζω χρῄζω. μένει δὲ τὸ ι προσγεγραμμένον. E. λείπει ἡ περί, ἵνα ᾖ, εἴ τινά μοι φήμην περὶ τοῦ πατρὸς ἐνίσποις. Q.

318. πίονα ἔργα] τὰ ἐκ τῶν ἰδίων κτημάτων γεώργια, ἃ διʼ ἐργα- σίας κτᾶταί τις. E.

320. μῆλʼ ἀδινὰ] λεπτὰ, πρὸς σύγκρισιν τῶν βοῶν. ἢ ἀντὶ τοῦ πυκνῶς. τὸ δὲ ἕλικας βοῦς τοὺς ἑλικοειδῆ κέρατα ἔχρντας, ἢ τοὺς ἑλικοειδῆ τὴν πορείαν ποιουμένους, ἢ τοὺς μέλανας. E.

322. ἱκάνομαι] ἀντὶ τοῦ ἱκάνω. ἡ δὲ λέξις ἀντὶ τοῦ ἱκετεύω. B.Q.

2. ἢ τελείας] ἐντελείας Q. 11. στερεοῖς Maius. στεροῖς E. 4. δᾷδας] In M. non μεγάροιο δάος 14. συντάσσηται] συντάσσεται Q. scriptum in hoc versu, sed μεγάροιο 18. προσαγωγὸν H. προσαγωστόν Q. δάδας, id est, ut monet Cobetus, 22 γρ.] γράφε Q. μεγάρου δαῒδας. ἐνίσπες] ἔνισπες Q. ἐνίσπες habet M. 9. νεωτέρα. τεταμένου—πέπλον] Hæc in textu, sed correctum in ἕνισπε. sunt etiam in P. 29. ἕλικας] Conf. ad α, 92.

326. μηδέ τί μʼ αἰδόμενος] διὰ δύο πράγματα κρύπτει τις τὸ ἀλη- θὲς, ἢ διʼ αἰδῶ ἢ δι᾿ ἔλεον. E.

μειλίσσεο] μειλίχια καὶ προσηνῆ λέγε, ἢ χαρίζου. E.

329. ἔργον ὑποστὰς] ἐκ μεταφορᾶς τῶν βασταζόντων φορτία με- γάλα καὶ τὸ φορτίον ὅ τι ἂν εἴη ἀναδεχομένων. E.

332. μέγʼ ὀχθήσας] τὸν θυμὸν ὑψώσας ἢ ἀχθεσθείς. ὀχθίζω ἢ ὀχθῶ. E.

333. ὦ πόποι] ὅρα τὴν ἐξαλλαγήν. ὁ μὲν γὰρ Νέστωρ ὡς ἂν ἐκ πολλοῦ ἀφιγμένος καὶ τῶν κατὰ τοὺς μνηστῆρας οὐκ ἀνήκοος πυν- θάνεται τοῦ τρόπου τῆς ἐπηρείας “εἰπέ μοι ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμνασαι” (γ, 214.), ὁ δὲ Μενέλαος πρῶτον πυνθανόμενος σχετλιάζει οὐ φέρων τὴν εἰς τὸν Ὀδυσσέως οἶκον ὕβριν. Q.

335. ἐν ξυλόχῳ] ξύλοχον τὴν κατάδυσιν τοῦ λέοντός φησιν, ἢ τὸν φωλεὸν τὸν ἔχοντα ξύλα πολλά. B. ἐν τόπῳ ὑλώδει καὶ συνδέν- δρῳ, ἔνθα τὴν εὐνὴν ὁ λέων ἔχει καὶ ἐνεδρεύει τὰ παρατυχόντα τῶν ζῴων. E.

336. νεβροὺς] νεβρούς φησι τοὺς μνηστῆρας, λέοντος δὲ ξύλοχον καὶ κοίτην τὴν τοῦ Ὀδυσσέως εὐνὴν, λέοντα τὸν Ὀδυσσέα, εἰς ἐλά- φου τόπον τάσσει τοὺς γονεῖς τῶν μνηστήρων, οἵτινες τῶν υἱῶν αὐτῶν ὡς νεβρῶν φονευομένων αὐτοὶ ἢ ἐκφύγωσιν ἢ συσχεθῶσιν, ἐὰν εὑρεθῶ- σιν ἐκεῖ. E.

νεηγενέας] Ἀρίσταρχος, νεογενέας. H.Q.

337. κνημοὺς] τοὺς βασίμους τόπους, τὰς προβάσεις τῶν ὀρέων. ἢ κνημοὺς σκληροὺς τόπους καὶ τραχεῖς, ἐκ μεταφορᾶς τῆς κνήμης τοῦ σκέλους, ὡς αὐτοῦ ὀστώδους καὶ νευρώδους ὄντος. B.E.

κρημνοὺς] γρ. κνημούς. B.

ἄγκεα ποιήεντα] κοίλους τόπους ὀρέων. ἀπὸ γὰρ τοῦ συγκλείεσθαι καὶ συνάγεσθαι ἐν αὐτοῖς τὰ ξύλα. ἀπὸ τοῦ ἄγω τὸ φέρω, ἄγη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἄγκη. E.

339. ἀμφοτέροισι δὲ τοῖσιν] Ἀριστοφάνης τὸ ἀμφοτέροισι ἐπὶ τῆς ἐλάφου καὶ τῶν νεβρῶν λαμβάνει. ὁ γὰρ Ἀριστοτέλης ἕν φησι τίκτειν τὴν ἔλαφον, σπανίως δὲ δύο. εἰκότως δὲ Ὅμηρος τούτῳ 22. νεογενέας] Aristarchus νεοιγε- 31. τῆς ἐλάφου] αὐτῆς H. νέας scripsisse videtur. COBET. τῆν νεβρῶν ex H. scripsi pro τοῦ 26. γρ.] γράφε B. νεβροῦ. 27. συγκλείεσθαι] σιγκλεῖσθαι E. Ἀριστοτέλης] Hist. Anim. 6, 29. 30. τὸ ἀμφοτέροισι addidi ex H. ἔν φησι] φησὶ ἓν T. et, qui τὸ om., T. 32. εἰκότως—ἀντίκεινται om. T. συγχρῆται, ἵνα καὶ κατὰ τὸν ἀριθμὸν ἐμφερὲς ᾖ τὸ τῆς εἰκόνος. ὡς γὰρ οἱ μνηστῆρες πλεῖστοι πρὸς ἕνα, οὕτως καὶ οἱ νεβροὶ πρὸς τὸν ἕνα ἰσχυρότερον ἀντίκεινται. E.H.Q.T.

342. τοῖος ἐὼν] ἐπεὶ μεταξυλογίᾳ ἐχρήσατο, ἐπανέλαβε τὸ τοῖος ἐών. H.

343. Φιλομηλείδῃ] τινὲς τὸν Πάτροκλον ἤκουσαν· Φιλομήλας γὰρ ἦν υἱός. οὕτε δὲ ἀπὸ μητρὸς τὸ γένος Ὅμηρος σχηματίζει οὔτε οἱ Ἕλληνες ἥσθησαν ἂν Πατρόκλου ἡττηθέντος· “πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μείλιχος εἶναι” (Il. ρ, 671.). ἀλλʼ οὗτος βασιλεὺς ὢν Λέσβου τοὺς παριόντας εἰς πάλην ἐκάλει, καὶ τοὺς Ἕλληνας δὲ προσορμισθέντας, ὃν Ὀδυσσεὺς καὶ Διομήδης δολοφονήσαντες τὸν τάφον αὐτοῦ κατα- γώγιον ξένων ἐποίησαν, ὡς Ἑλλάνικός φησιν. M.

Φιλομηλείδῃ] τῷ Πατρόκλῳ. Φιλομήλας γὰρ ἦν υἱός. V. γρ. Φιλομηλείδη, κατʼ Ἀττικοὺς χωρὶς τοῦ ν. E.

ἐν Ἀρίσβῃ] ἐνὶ Λέσβῳ. P. βασιλεὺς γὰρ ἦν Λέσβου ὁ Φιλο- μηλείδης. P. ab alia manu.

347. τὸ ἑξῆς, ταῦτα δʼ ἅ μʼ εἰρωτᾷς καὶ λίσσεαι εἴποιμι ἔγωγε, οὐκ ἄλλα παρακλιδόν. τό παρακλιδόν ἄμεινον τοῖς ἄνω συνάπτειν, 1. συγχρῆται M. Legebatur συγ- ναῒδης, ὁ τῆς Δανάης· Νιοβίδης, ὁ τῆς χρᾶται. Verbo συγκέχρηται utitur Νιόβης· ὅθέν τὸ Φιλομηλοίδης κύριον λέ- schol. ad ζ, 235. κ, 208. γεται εἶναι. εἰ γὰρ ἦν μητρωνυμικὸν, διὰ 2. πλεῖστοι] πλειος (πλείους ?) H. τοῦ ῑ ἐγράφετʼ ἄν. ἀλλὰ οὐδὲ Ὅμηρος 3. ἔνα ἰσχυρότερον ἀντἰκεινται ex H. ἀπὸ μητέρων σχηματΐζει πατρωνυμικόν. scripsi pro ἕνα, ὃ ἰσχυρότερος ἀντίκει- 8. ἥσθησαν ἂν] ἂν om. M. Addidi ται. Post ἀντίκεινται in H. sequitur ex Eustathio p. 1498, 61. qui οὐκ scholion brevius, Ἀριστοφάνης ἀμφο- ἂν ἐχάρησαν dixit. τέροις ἤκουσεν αὐτῇ καὶ τῶν νεβρῶν (τῷ 13. γρ.] γράφε E. γράφεται Lo- νεβρῷ Nauck. Aristopm. p. 23. qui beck. Paralip. p. 6. Aristophanem νεβρὸνκοιμήσασα νεηγε- 14. Φιλομηλείδη correxi pro Φιλο- νέα γαλαθηνὸν scripsisse conjicit)· ὁ μήδῃ. Ineptum autem hoc de ac- γὰρ Ἀριστοτέλης ἕν φησι τίκτειν τὴν cusativo Attico commentum, ut ἔλαφον. εἰρήκει δʼ ἂν νεβρὸν κοιμήσασα. alia multa quæ in scholiis hujus 6. τινὲς—] Plura ex hoc scholio codicis traduntur. Lobeckio l. c. excerpsit Eustathius, sed omisit scribendum videbatur γράφεται Φι- Hellanici mentionem. Cf. schol. λομηδιάδῃ ἢ Φιλομηδὶδῃ κατʼ ἄλλους χω- ρ, 134. Etym. M. p. 166, 6. ubi de ρὶς τοῦ ε. Idem Hesychii glossam patronymicis in ειδης agit, Φιλομη- memorat, Φιλομηδιάδῃ· οἱ μὲν κύριον λείδης. “Φιλομηλείδῃ ἐπάλαισεν ἀνα ὄνομα· πολλάκις γὰρ πατρωνυμικῷ τύπῳ στάς”: ταῦτα μὲν παρὰ τῶν εἰς δης κύριον (legitur κυρίως) δηλοῦται, ὡς Εὐ- πατρωνυμικῶν καὶ τῶν τύπῳ πατρωνυ- ριπίδης, Ἡρακλείδης. μικῶν. τὰ δὲ μητρωνυμικὰ διὰ τοῦ ῑ τοῦ addidi. γράφεται, Λητοΐδης, ὁ τῆς Λητοῦς· Δα- 17. τὸ ἐξῆς addidi ex H. διὰ τὸ ὑπέρβατον. E.H.P.Q. παρατρεπτικῶς, παρακλιθείσης τῆς ἀληθείας· ἐκ τοῦ παρακλίνεσθαι εἰς τόδε τὸ μέρος. E.

349. τά ἀντὶ τοῦ ἅ, προτακτικὸν ἀντὶ τοῦ ὑποτακτικοῦ. H.

νημερτὴς] ἀπὸ τοῦ νη στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ ἁμαρτῶ. ὁ μὴ ἁμαρτήσας περὶ σὓς εἶπέ μοι λόγους. B.

351. Αἰγύπτῳ μʼ ἔτι] ὁ μὲν Ἀριστοφάνης παρέλκειν φησὶ τὸ ἔτι, ὡς τὸ “ὅν μοι ἔδωκε πατὴρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ” (736.). οἱ δὲ οὕτως, εἰς Λακεδαίμονα ὁρμώμενον ἔτι ἐν Αἰγύπτῳ ἔσχον οἱ θεοί. E.H.Q.

353. ἐφετμέων] βούλεται μὲν λέγειν θυσιῶν. ἀσαφέστερον δὲ εἴρηται. διὸ Ζηνόδοτος ἠθέτει. ποῖαι γὰρ, φησὶν, ἐγένοντο ἐντολαί; E.H.P.Q. ἡμᾶς θυσιῶν, ἐντολῶν. ἐντολὴ γὰρ ἦν θύειν τοῖς θεοῖς, αὐτὸς δὲ οὐκ ἔθυσεν, ἵνα τὴν ἐντολὴν πληρώσῃ. E.

355. Φάρον] Φάρος νῆσος, ἀπὸ Φάρου τινὸς ναυκλήρου ἐν Αἰγύπτῳ τῆς νηὸς ἐκβάντος καὶ ὑπὸ ὄφεως καταποθέντος, ὡς Ἀντικλείδης ἱστορεῖ. B. Ἀντικλείδης ἱστορεῖ ὅτι ποθοῦσα Μενέλαον Ἑλένη λάθρα ἔξεισι τῆς πόλεως, καὶ Καρικὸν εὑροῦσα πλοῖον παρακαλεῖ τὸν ναύκληρον, ὃς ἐκαλεῖτο Φάρος, εἰς Λακεδαίμονα αὐτὴν ἀποκαταστῆ- σαι. χειμασθέντες δὲ ἧκον εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἐνθάδε τῆς νεὼς ἀπο- βάντα τὸν Φάρον ὄφις ἀναιρεῖ. ἡ δὲ θάψασα αὐτὸν οὕτως ὠνόμασε τὴν νῆσον. E.H.Q. Vind. Φάρος ἐστὶ νῆσος Αἰγύπτου, ἡ νῦν Ἀλε- ξάνδρεια λεγομένη. τινές φασιν ὅτι φάρους τῆς Ἑλένης ἐκπεσόν- τος οὕτως ὠνομάσθη. H.Q.

356. τόσσον ἄνευθʼ] εἰκὸς τοσοῦτον εἶναι κατὰ τοὺς ἡρωϊκοὺς χρόνους τὸ διάστημα. ἔπειτα ἀπογαιωθῆναι τοῦ Νείλου ὑπερχέοντος τὴν ἰδίαν ἰλύν. ποταμόχωστος γὰρ ἡ Αἴγυπτος κατὰ Ἡρόδοτον. V.

τόσσον ἄνευθʼ] τοσοῦτον γὰρ ἀπέχει Ναυκράτεως ἡ Φάρος, ἔνθα τότε τῆς Αἰγύπτου τὸ ἐμπόριον ἦν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης. μέχρι 7. ἔδωκε] δῶκε H. superioribus ita: τὴν νῆσον. τινὲς δέ 10. ποῖαι—ἐντολαί om. P. φασιν κ. τ. λ. 11. ἡμᾶς] Accusativus refertur φάρους] φάρου Q. ad infinitivum in textu. BUTTM. 23. εἰκὸς—Ἡρόδοτον] Hæc ex Eu- 14. καταποθέντος] καταπατηθέντος stath. p. 1500, 21. compilata vi- ἀποθανόντος Struvius. dentur. 15. Ἀντικλείδης—] Excerpsit hæc 23. τόσσον ἄνευθʼ] Porsonus (quem Eustath. p. 1500, 13. vide in postscripto) e scholio (lem- ὅτι] ὡς H. mate. opinor) H. profert ἄνευθεν ὅσον 19. ἀποβάντα] ἀποβάντες E. Q. τε. BUTTM. ἀποβάντων H. 27. Ἀριστοτέλης] Post Herodo- 21. ὅτι—] Cod. Vind. hæc addit tum 2, 179. Ναυκράτεως τὸ πέρας ἦν τοῦ Νείλου τότε. καὶ Ἡρόδοτος γοῦν φη- σιν ὅτι τὸ παλαιὸν τὸ κάτω μέρος τῆς Αἰγύπτου πᾶν πέλαγος ἦν, ὁ δὲ Νεῖλος πολλὴν καταφέρων ἰλὺν τὴν καλουμένην κάτω χώραν ὅλην προσέχωσεν· ὅθεν καὶ μέλαινα καλεῖται. ὁρᾶται δὲ καὶ μέχρι νῦν κογχύλια καὶ λοπάδες. ἐγὼ δὲ καὶ περὶ Μέμφιν εἶδον, φησὶν ὁ Πῖος. E.H.Q.

358. εὔορμος] εὐκαθόρμιστος. H.

ὅθεν τʼ ἀπὸ] ἀφ᾿ οὗ λιμένος ἀρύονται ὕδωρ ἐκ τῆς ἠπείρου ἐπὶ τὰς νῆας. B.

359. ἀφυσσάμενοι] ἐὰν διὰ τοῦ ο, ἀρυόμενοι, ἐὰν διὰ τοῦ α, ὑδρευσάμενοι. E.P. τὸ ὕδωρ τῇ νηῒ κομισάμενοι. E.

360. ἔνθα μʼ εἴκοσιν] γρ. καὶ χωρὶς τοῦ ν τὸ εἴκοσι. H.

361. ἁλιαέες] οἱ ἐν τῇ θαλάσσῃ πνέοντες. ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ πνέω, καὶ ἐκ τοῦ ἅλς, ἢ τοῦ ἄλη ἡ πλάνη. B.E.

363. καί νύ κεν] ὡς μήπω τῶν ὅλων ἀναλωθέντων. τάχα οὖν φη- σιν ὅτι πεφεισμένως ἤσθιον τῇ προσδοκίᾳ τῆς βραδύτητος οὐ πρὸς κόρον ἄρτον σιτούμενοι. E.Q.

364. εἰ μή τίς με θεῶν ὀλοφύρατο] βραχὺ διασταλτέον ἐπὶ τὸ ὀλοφύρατο, εἰ μὴ ἄρα στικτέον καὶ ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς τὰ ἑξῆς. E.Q.

καί μʼ ἐλέησεν] διέσωσεν. Gl. M.

καὶ τοῦτο παιδευτικόν. ὡς γὰρ ἡ αἰτία θεοῖς ἀνάκειται, οὕτως καὶ ἡ λύσις. E.H.Q.

365. Πρωτέος ἰφθίμου] ἡδέως τῷ ἐπιθέτῳ· ὡς γὰρ εὐεργέτην ἐγκωμιάζει. E.Q.

366. Εἰδοθέη] ἀπὸ τῆς εἰδήσεως καὶ ἐπιστήμης τοῦ πατρὸς τὸ ὄνομα. καὶ Αἰσχύλος δὲ ἐν Πρωτεῖ Εἰδοθέαν αὐτὴν καλεῖ. ὁ δὲ Ζηνόδοτος γράφει Εὐρυνόμη. E.H.Q.

367. ἥ μʼ οἴῳ ἔρροντι] μετὰ λύπης μόνῳ πορευομένῳ, φθειρομένῳ, καὶ μετὰ φθορᾶς βαδίζοντι. καταστρέφει δὲ εἰς τὸ ἀλύοντι. P.

6. Πῖος scripsi pro Πίος. 26. Αἰσχύλος—Εἰδοθέαν] Æschy- 16. τῆς βραδύτητος] τοῦ βράδους E. lus non Εἰδοθέαν dixerat, sed Εἰδώ, 22. ἡ λύσις Maius. ἡ λίας E.Q. de quo dixi ad Fragm. 210. ἡλιας τῆς H.: ut λύσις τῆς . . . 27. εὐρυνόμη H. εὐρυνόμην E.Q. scribendum videri possit, si ἡ λύσις Conf. Eustath. p. 1500, 40. Mox recte scripserit Maius, de quo du- verbo ὄρινα superscriptum in P. ὤῖα. bito. 29. ἀλύοντι] ἁλιεύοντες E.Q. ἀελύ- 23. ἐπιθέτῳ] χρῆται addit Buttm. οντι P. qui hoc scholion habet inde Frustra: v. ad δ, 720. ab verba φθειρομένη.

368. ἰχθυάασκον] ἀλλαχόσε οὐ λέγει ὁ Ὅμηρος ἐσθίειν τοὺς Ἕλληνας ἰχθύας. νῦν δέ φησι τούτους ἀγρεύειν ἰχθύας διὰ τὸ τεί- ρεσθαι ὑπὸ τοῦ λιμοῦ. B.

370. ἡ δʼ ἐμεῦ ἄγχι στᾶσα] Ζηνόδοτος, ἡ δέ μοι ἀντομένη. E.H.

371. νήπιος εἶς, ὦ ξεῖνε] ἀντὶ τοῦ ἀμαθὴς, ἔτι τὰ παίδων φρονῶν. χαλίφρων δὲ χαυνωθεὶς καὶ διαρρυεὶς τῆς προτέρας φρονήσεως. ἑκὼν δὲ μεθίεις ἀντὶ τοῦ ἑκὼν πάσχεις καὶ τέρπῃ ὑπερβολικῶς. τρία δὲ ταῦτά εἰσι διʼ ἃ ἄνθρωποι ἁμαρτάνομεν. E.Q.P. ὁ νοῦς, τοσοῦτον ἀνόητος εἶς, ὦ ξεῖνε, ὅτι δηθὰ ἐνὶ νήσῳ ἐρύκεαι. E.Q.

εἰς] ἐγκλιτικὸν τὸ εἰς. E.

χαλίφρων] χαυνόφρων, καὶ μὴ πεπυκνωμένος τὰς φρένας, ὅ ἐστι πρώην μὲν πυκνὸς, νῦν δὲ κεχαυνωμένος τὸν νοῦν, κεχαλασμένας καὶ παρῃωρημένας ἔχων τὰς φρένας. B.E.H.Q.

372. ἠὲ ἑκὼν μεθίεις] ἄμεινον κοιμίζειν τοῦ ἠέ τὴν ἐπὶ τέλους ὀξεῖαν, ἵνα γένηται διαζευκτικός. ὅτε γάρ ἐστι διαπορητικὸς ὁ η, περισπᾶται, ὡς τὸ “ἦε χόλον παύσειεν ἐρητύσειέ τι θυμόν” (Il. α, 192.). E.Q.

373. θαυμαστικὸς ὁ λόγος, ἐὰν καθʼ αὑτὸ τὸ ἡμιστίχιον προάγω- μεν. E.

374. μινύθει δέ τοι ἦτορ ἑταίρων] γρ. μινύθει δέ τοι ἔνδοθεν ἦτορ. E.

376. ἐκ μέν τοι] ὁ μέν ἀντὶ τοῦ δή. ἐξερῶ δή σοι ἥτις ἐσσὶ θεάων. καὶ περιττὴ ἡ πρόθεσις. E.M.Q.

378. ἀθανάτους ἀλιτέσθαι] λείπει ἡ εἰς, ἀλλὰ ἔοικα ἡμαρτηκέ- ναι εἰς τοὺς θεούς. B.E.Q.

379. εἰπὲ] Ζηνόδοτος ἔειπε κακῶς· τὴν διαφορὰν γὰρ ἠγνόη- σεν. H.

4. ἀντομένη om. E. Neque co- ἦε, sed ἠὲ acutoconsopito. BUTTM. dicis H. scriptura integra est. Nam De grammaticorum veterum præ- si Ζenodotus scripsit ἡ δέ μοι ἀντο- cepto ἢ (vel ἠέ)—ἦ (vel ἦε) scri- μένη, non potuit reliquam versus bendum esse v. Lehrs. Quæst. partem ἔπος φάτο φώνησέν τε ser- Epic. p. 53. vare, sed aliter scribere debuit, 19. προάγωμεν Friedlaender. de velut ἔπεα πτερόεντα προσηύδα, vel Nican. p. 36. προσάγωμεν E. ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευεν, quod recte 21. γρ.] γράφε E. observavit Duentzer. p. 133. δέ τοι ἔνδοθεν] δʼ ἔνδοθεν E. Conf. 13. κεχαυνωμένος H. χαυνώμενος v. 467. ceteri. 23. πρόθεσις M. ὑπέρθεσις E.Q. 15. κοιμίζειν correxi pro κομίζειν. 26. εἰπὲ] εἶπε H. in textu, et in Hoc dicit, scribendum esse, non scholio Ζηνόδοτος εἰπέ, quod Ζηνόδοτος

384. πωλεῖται] ἀντὶ τοῦ ἀναστρέφεται· κατὰ Ἀττικοὺς, ἐπι- φοιτᾷ. ἐξέτεινε δὲ τὸ ο μικρὸν διὰ τὸ μέτρον. B.E. καὶ ἐν Ἰλιάδι (δ, 231.) ἐπὶ τῆς αὐτῆς σημασίας τῇ λέξει χρῆται “πεζὸς ἐὼν ἐπι- πωλεῖται.” καὶ τὸ “δεῦρο” δὲ εἰς τοῦτον τὸν τόπον. E.Q.

γέρων ἅλιος νημερτής] ἠλληγόρηται παρὰ τῷ Ἡ ρακλείτῳ οὕτως· ὁ Πρωτεὺς ἄνθρωπος ἦν οἰκῶν κατὰ θάλασσαν, εἴτε πλησίον αὐτῆς εἴτε ἐν νήσῳ, χρώμενος μαντικῇ ἀπὸ τῶν ἐναλίων ζῴων, ὡς ἄλλοι ἀπὸ τῶν ὀνείρων καὶ ἄλλοι ἀπὸ τῶν ἱερείων. Εἰδοθέη δὲ γυνὴ καὶ αὐτὴ θνητὴ ὡς ἐκεῖνος, θυγάτηρ αὐτοῦ. καί τινές φασιν ὡς τεθνήκει πρὸ τοῦ τὸν Μενέλαον ἐκεῖσε ἰέναι. ἀλλʼ ὅμως εἰ καὶ αὐτὸς σωματικῶς οὐ παρῆν, ἀλλʼ ἦσαν αὐτῷ βίβλοι καὶ ἑρμηνεῖαι περὶ μαντείας, αἷς ἐχρήσατο ὡς ἐκείνῳ Μενέλαος, ἀναγκασθεὶς ὑπὸ τῶν ἀπουσιῶν τῶν ἀνέμων καὶ παντελοῦς ἀπνοίας. τινὲς δὲ καὶ ἀλληγορικῶς Πρωτέα τὴν ὕλην. ἄνευ γὰρ ὕλης φασὶ τὸν δημιουργὸν πάντα τὰ ὁρώμενα ⋇ ⋇ ⋇ ⋇ ὕλης δὲ τῆς μὴ φαινομένης ἡμῖν, ἐξ ἧς ἄνθρωποι, δένδρα, ὕδατα καὶ πάντα τἄλλα. Εἰδοθέη γὰρ τὸ εἶδος. ὕλη γὰρ ἀποτελεῖ εἶδος κατεργασθεῖσα. ἄλλοι δὲ Πρωτέα φασὶν ἀλληγορικῶς τὸν πρὸ τοῦ ἔαρος καιρὸν, μεθʼ ὃν ἄρχεται ἡ γῆ εἴδη ποιεῖν βοτανῶν καὶ γενῶν. ὁ δὲ Μενέλαος μὴ ὄντος καιροῦ ἐπιτηδείου πρὸς τὸ πλεῖν φθάσαντος τοῦ ἔαρος ἀπέπλευσε. τὸ δὲ Πρωτέως ὄνομα εἰς τὴν ἀλληγορίαν ἐπιτήδειον. E.M.

386. ὑποδμώς] ὁ ὑποτεταγμένος θεράπων τοῦ Ποσειδῶνος. ἔμ- φασιν γὰρ ἔχει ἡ ὑπό. E.Q. θεράπων ὁ ὑπείκων τῷ οἰκείῳ δεσπότῃ καὶ δαμαζόμενος. παρέλκει ἡ ὑπό, διαφυλάττει δὲ τὴν ὀξεῖαν. E.Q.

387. Ἐρώτησις. ἐκ ποίας διανοίας ἡ Εἰδοθέα ὁρμωμένη φησὶ πρὸς ἔειπε scribendum fuisse patet ex v. P. 209, 5. ἠλληγόρητα ι— οὕτως 468. ubi in H. pariter, etsi omisso addidi ex M. Zenodoti nomine, annotatum γρ. Ἡρακλείτω] ἡρακλητῷ M. ἔειπε. Eustath. p. 1499, 50. τὸ 7. μαντικῇ Buttm. pro μάντῃ, “ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ” ἔειπε γράφε- quod in μαντεία mutabat Maius. σθαι Ἡρακλείδης φησὶν, ὡς καὶ προγέ- 8. Εἰδοθέη] Sic, non Εἰδοθέα, hic γραπται ἐν τῇ A ῥαψηῳδίᾳ. Idem p. scholiasta etiam infra ad v. 437. 1410. extr. ubi de formis ἔργων et γυνὴ pro ἡ γυνή Buttm. ἐέργων dixit, addit καὶ τὸ “ἀλλὰ σύ 11. αὐτῷ] αὐτοῦ Maius. πέρ μοι ἔειπε” ἀντὶ τοῦ εἰπέ· ὃ καὶ ση- μαντείας] Fort. μαγείας. Vid. ad μείωσαι ὡς καινόν. τὰ πλείω γὰρ τῶν 403. BUTTM. Ὁμηρικῶν ἀντιγράφων “ἀλλὰ σύ πέρ 13. Πρωτέα] πρῶτα E. hic et infra. μοι εἰπέ” γράφουσιν. 14. τὴν ὕλην] Vid. infra p. 214, 20. P. 208, 26. τὴν διαφορὰν] Impe- ὁρώμενα] πεποιηκέναι addit Maius: rativi, cujus una forma est εἶπέ, et immo οὐ πεποιηκέναι, ni fallor. BUTT. indicativi, cujus duplex, εἶπε et ἔειπε. Indicavi lacunam. Μενέλαον τάδε “πωλεῖταί τις δεῦρο γέρων, τὸν δέ τʼ ἐμόν φασιν πατέῤ ἔμμεναι;” τὸ γὰρ “φασίν” ἀμφιβαλλούσης ἐστὶ καὶ διανο- ουμένης περὶ τοῦ πατρός. Ἀπόκρισις. τὰ μὲν περὶ τῶν μητέρων ἐκ γενέσεως ἱκανά φησιν Ὅμηρος ἔχειν τεκμήρια, τὸ δὲ τῶν πατέρων ἀδιόριστον εἶναι. ἔφη γάρ που (Od. α, 215.) “μήτηρ μέν τέ μέ φησι τοῦ ἔμμεναι.” ὅθεν καὶ Εὐριπίδης “ἀεὶ δὲ μήτηρ φιλότεκνος μᾶλλον πατρός· ἡ μὲν γὰρ αὐτῆς οἶδεν ὄνθ᾿, ὁ δʼ οἴεται.” M.

388. τὸν δʼ εἴπως σὺ] ἐπίτηδες αὐτὸν προδίδωσιν, ὅπως γνωστὸς παρὰ τοῖς ἀνθρώποις γένηται. E.Q.

λελαβέσθαι] ἀναδιπλασιασμὸς, ὡς τετυπέσθαι. E. γρ. δὲ λαβέ- σθαι. B.Q.

396. ἀλέηται] ἐκφύγῃ. ἀπὸ τοῦ ἀλέω τὸ ἐκφεύγω, καὶ πλεο- νασμῷ τοῦ υ ἀλεύω, ὡς τὸ χέω χεύω καὶ δέω δεύω. E.

399. τοιγὰρ ἐγὼν ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι] ἢ οὕτως, τοιγὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλʼ ἀτρεκέως ἀγορεύσω. M.P.

400. ἀμφιβεβήκει] δίχα Ἀρίσταρχος, ἀμφιβεβήκει. H. τὴν γῆν. πρὸς ταῦτα νοητέον τὸ ἀμφιβεβήκει. τινὲς γάρ φασι τὸν ἥλιον πολλῷ μείζονα τοῦ κόσμου. πῶς οὖν τὸ ἀμφιβαῖνον μεῖζόν ἐστι τοῦ ἀμφιβαινομένου; E.

402. φρικὶ] τῇ ἐπιγενομένῃ μελανίᾳ πόντῳ ἐκ τῆς ἐπιπολαίου κινήσεως τῶν ὑδάτων. V. φρίκην λέγουσι τὴν ἐπιγενομένην μελα- νίαν τῷ ὕδατι ἐν τῇ ἐπιπολαίῳ κινήσει τοῦ ὕδατος κατὰ τὰς ἀρχὰς τῶν ἀνέμων τοῦ πνεῖν. E.H. εἰς τὸ λανθάνειν συντελεῖ καὶ τὸ με- λαίνῃ φρικὶ καλυφθείς. φρῖκα δὲ λέγει τὴν ἐπιγενομένην κ. τ. λ. P.

403. ἀμφὶ δέ μιν φῶκαι] συνδιαιτᾶται γὰρ φώκαις ὁ Πρωτεὺς, διότι ἐπιτηδειότατον εἰς μαντείαν τῶν ἄλλων ἐναλίων τοῦτο τὸ ζῷον. E.

3. ἐκ] τε M. sus legitur eademque scripturae di- 5. εἶναι Cobetus. οὖν M. versitas memoratur, quanquam non 6. ἀεὶ] αἰεὶ M. addito nomine Aristarchi, quem ta- 7. αὐτῆς οἶδεν ὄνθ’] οἶδεν αὐτῆς ὄντα men aliunde colligi potest formas M. Correxi ex schol. ad α, 215. plusquamperfecti in ειν terminatas 10. Addidi γρ. probasse. 12. ἀλέω Buttm. pro ἀλέγω. 18. οὖν] γοῦν E. 14. ἢ οὕτως M. γρ. P. 20. πόντῳ pro ἐν τῷ Lehrs. Arist. 15. ἀγορεύσω abscissum in P. p. 99- Scriptura sumta ex α, 179. 22. ἐπιπολαίῳ] ἐπιπολέῳ H. 16. Scholion non integrum. Du- 25. In V. est περὶ αὐτὸν δὲ φώ- plex in eo memorata fuit scrip- καις (corr. φῶκαι, αἷς) συνδιαιτᾶται ὁ tura, altera ἀμφιβεβήκει, altera haud Π. ἐπιτηδειότατον γὰρ τῶν ἐναλίων ζῴων dubie ἀμφιβεβήκειν, ut colligi potest τοῦτο εἰς μαγείαν. ex scholio Il. θ, 68. ubi idem ver-

404. νέποδες] αἱ διὰ τοῦ νήχεσθαι τὴν πορείαν ποιούμεναι· ἢ ἄποδες. V. αἱ ἐστερημέναι τῶν ποδῶν, εἰ πρὸς τὰ μεγέθη τῶν σωμάτων αὐτῶν συγκρίνῃ τις. τὸ νέποδες ἀντὶ τοῦ σχεδὸν ἄποδες. σφόδρα οὖσαι μεγάλαι σμικροτάτους ἔχουσι πόδας. πρὸς ἀντιδιαστο- λὴν νῦν τῶν ἰχθύων ἀπόδων ὄντων τὸ νέποδες, ὡς τοῖς ποσὶ νηχόμεναι. E. βοσκήματα τῆς θαλάσσης. ὡς καὶ ἀλλαχοῦ “ἢ ἔτι μοι καὶ κῆτος ἐπισσεύῃ μέγα δαίμων, οἷά τε πολλὰ τρέφει κλυτὸς Ἀμφιτρίτη” (Od. ε, 421.). ἐπιτήδειον δὲ εἰς μαγείαν φώκη. P.Q. Καὶ ἄλλως. νέποδες ἢ ἄποδες, τοῖς ποσὶ νηχόμεναι. P.

καλῆς] ἤτοι τῆς εὐμόρφου, τῆς χρησίμου, ἀπὸ τοῦ ἐμπορεύεσθαι διʼ ἐκείνης καὶ ἔχειν τροφὰς τοὺς ἀνθρώπους. ἀλλὰ τὸ μὲν εὐμόρφου, εἰ Νηρηΐδα εἶπες τὴν Ἁλοσύδνην, τὴν Ἀμφιτρίτην καλουμένην· εἰ δὲ ἐπὶ θαλάσσης, τὸ καλῆς ἤτοι χρησίμου. E.

Ἁλοσύδνης] τῆς θαλάσσης, παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ σεύεσθαι. V. ἐπι- θετικῶς τῆς Ἀμφιτρίτης, παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ σεύεσθαι. E.H.P.

406. ὀδμήν] ἡ λέξις μέση, καὶ σημαίνει ποτὲ μὲν εὐωδίαν, ποτὲ δὲ δυσωδίαν. B.

410. ὀλοφώϊα] ἢ σκοτεινὰ καὶ ἀπόκρυφα, ἀπὸ τοῦ ἑλεῖν τὸ φῶς· ἢ ὀλέθρια, ἀπὸ τοῦ ὀλοὸν τὸ ὀλέθριον καὶ τοῦ φαίνω. B.

ὀλοφώια λέγονται τὰ ποιοῦντα πάτον καὶ ὄλεθρον, ἀπὸ τοῦ ὄλω τὸ φθείρω καὶ τοῦ φῶ τὸ λέγω. E. ὀλοὰ ποιήματα, ἢ ἀπόκρυφα, ὀλέ- θρια, ἢ δόλια. P.

411. ἀριθμήσει καὶ ἔπεισιν] πρωθύστερον. καταλάβῃ, ἐπέλθῃ. μέλλοντα νοητέον, παραχρᾶται γὰρ ταῖς λέξεσι. E.

412. πεμπάσσεται] κατὰ πεντάδας μετρήσῃ, ἀριθμήσῃ. πεμπά- ζειν γὰρ λέγεται τὸ κατὰ πεντάδας μετρεῖν. παρὰ δὲ τοῖς Δωριεῦσι πέμπε τὰ πέντε κατονομάζονται. E. κατὰ πέντε ἀριθμήσει. τὰ γὰρ πέντε πέμπε λέγουσιν Αἰολεῖς. P.Q.

413. λέξεται] ἀντὶ τοῦ κοιμηθήσεται, ἀπὸ τοῦ λέχους. B.Q.

415. καὶ τότʼ ἔπειτʼ ὔμμιν] διὰ τούτων δείκνυσιν ὁ ποιητὴς ὅτι οὐ δεῖ ποτε προχείρως χαρίζεσθαι καὶ ὠφελεῖν, ἀλλὰ δοκιμάσαντα. Q.

4. σφόδρα] Malim σφόδρα γάρ. θετικῶς P. 6. ἢ ἔτι—ἐπισσεύῃ] ἠέτι—ἐπισ- 15. τῆς Ἀμφιτρίτης] ἀμφιτρίτη P. σεύει P. παρὰ τὸ] ἀπὸ τοῦ E. 8. μαγείαν] μάγον Q. 30. 31. Hoc scholion una cum 14. τὸ ἐν ἁλὶ σεύεσθαι] τὸ ἐν ἁλὶ lemmate suo apud Maium inter σύεσθαι Eustathius p. 1502, 33. scholia ad v. 456. legitur. ἐπιθετικῶς om. E. θαλάσσης ἐπι-

415. ἔργον τε ἔπος τε] γρ. κάρτος τε βίη τε. P. Vind.

416. αὖθι δʼ ἔχειν] ἀντὶ τοῦ ἔχετε. P.Q. βραχὺ διασταλτέον ἐπὶ τὸ ἔχειν, πρὸς τὸ σαφέστερον. H.Q.

417. γιγνόμενος πειρήσεται] ἀντὶ τοῦ πειρώμενος γενήσεται. Q.

418. ἑρπετὰ] κυρίως μὲν οἱ ὄφεις, καταχρηστικῶς δὲ νῦν πάντα τὰ θηρία. V. νῦν καταχρηστικῶς τὰ ζῷα ἑρπετὰ λέγει. B.P.

θεσπιδαὲς] θεῖον, ἐκ θεοῦ πῖπτον, θείως καῖον, ἐκ τοῦ δαίω τὸ καίω. Q.

419. ὑμεῖς δʼ ἀστεμφέως ἐχέμεν] πάλιν ἀντὶ τοῦ ἔχετε. καὶ πιέζειν δὲ ὡς δικάζειν. φησὶ γοῦν “ἐπὶ μάστακα χειρὶ πίεζε” (287.). Ἀπίων μέντοι περισπᾶ· “χερσὶ στιβαρῇσι πιέζευν” (Od. μ, 174.). Q.

420. αὐτός] Ἀρίσταρχος, αὐτός. H.

421. ἴδησθε] γρ. ἴδηαι. M. rec.

423. εἴρεσθαι, ὡς φθείρεσθαι. ἔστι γὰρ ἐνεστῶτος καὶ παρατα- τικοῦ. P.

427. πόρφυρε κιόντι] ἐν βάθει τῆς διανοίας διενοεῖτο, ἐκινεῖτο, ἐταράσσετο, ὅπερ συμβαίνει ἐπὶ τῶν ὑδάτων ἃ ἐκ βάθους κινούμενα μελαίνεται. B.E.P.Q.V.

428. αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἐπὶ νῆα] ὑποστικτέον εἰς τὸ θάλασσαν, καὶ ὁπλισάμεσθα, καὶ ἀμβροσίη νύξ. Q.

429. δόρπον] ἄριστον. τοῦ Ἀριστάρχου σημειοῦνται τινὲς ὅτι δόρπον τὸ δεῖπνον. H.

434. πεποίθεα] Ἰωνικόν. E. ἰθύν] ὁρμὴν, πρᾶξιν, ἐκ τοῦ ἰθύω τὸ πορεύομαι. B.E.Q.

436. φωκάων] τὰ δέρματα φώκας καλεῖ, ὡς βόας τὰς βύρσας. B.E.P.Q.

437. νεόδαρτα] τὰ γὰρ ξηρὰ οὐ συναρμόζονται τοῖς σώμασιν. E. πιθανῶς, ὑπὲρ τοῦ φαντασίαν ζώντων παρέχειν. P.Q.

δόλον δʼ ἐπεμήδετο] τὸν δόλον ἐνταῦθα αἴτιον τιμῆς μεγίστης μάλιστα νοητέον τῷ Πρωτεῖ παρὰ τῆς θυγατρὸς Εἰδοθέης. E.

3. ἐπὶ] μετὰ H. 18. ὅπερ—μελαίνεται] ὥσπερ—τὰ πρὸς τὸ σ. om. Q. ἐκ—μελαίνεσθαι P. V. 6. λέγει] φησὶ P. 26 In P. hoc scholion adscrip- 7. πῖπτον] Fort. ἅπτον. BUTTM. tum versui 450. Aliquanto minus 13. Ἀρίσταρχος αὐτός] Nimirum inepte quam ad utrumque locum re- ob v. l. αὖτις, quæ est in Vindd. et ferretur hoc schol.ad 442. BUTTM. P. BUTTM.

438. διαγλάψασα] διαγλύψασα, διακοιλάνασα, ἐκ τοῦ γλάφω. καὶ πῶς οὐκ εἶπε γράψασα; ἀλλὰ τὸ ρ ἐπὶ τραχυτήτων λαμβάνε- ται, οἷον τὸ μετὰ χαλκοῦ κονδύλου τοῖς πίναξι τῶν ζωγράφων ἐγξέειν καὶ γράφειν. ἔστι δὲ καὶ τὸ διὰ μέλανος γράφειν. ἡμεῖς γὰρ προσ- τιθέαμεν τῷ μέλανι γράφοντες, ἐκεῖνοι δὲ μᾶλλον ἀφαιροῦσιν ἀπὸ τοῦ ἐν πίνακι κειμένου εἴτε κηροῦ εἴτε ὀστράκου. τὸ γλάπτειν δὲ ἐπὶ τραφερῶν, οἷον ἐπὶ ψάμμου. B.E. διακοιλάνασα. πιθανῶς, ὑπὲρ τοῦ φαντασίαν ζώντων παρέχειν. Q.

441. κεῖθι δὴ αἰνότατος] αἱ πλείους “ἔνθα κεν αἰνότατος,” ὡς τὸ “ἔνθα κε λοιγὸς ἔην” (Il. θ, 130.). ἀντὶ τοῦ δυσχερέστατος. H.P.Q.

442. ὀλοώτατος ὀδμή] ὅμοιον τῷ “κλυτὸς Ἀμφιτρίτη” (Od. ε, 422.) καὶ “θερμὸς ἀϋτμή” καὶ “κλυτὸς Ἱπποδάμεια” (Il. β. 742.). P.

445. ἀμβροσίην] νῦν τὸ θεῖον καὶ εὐῶδες ἔλαιον. V. ἀλληγορι- κῶς ἀμβροσίην τὴν εὐελπιστίαν τοῦ ἀποτελέσματος. ὑπέμεινε γὰρ τὴν δυσωδίαν διὰ τὸ μέλλειν κατορθῶσαι τὸ ἑαυτοῦ συμφέρον. E.

447. ἠοίην] τὸν ἑωθινὸν καιρὸν τὸν ἀπὸ πρώτης ὥρας ἕως ἕκτης λέγει ἠοίην. B.E.H.P.Q. τὴν ἄχρι μεσημβρίας ὥραν. ἐπιφέρει γοῦν “ἔνδιος δʼ ὁ γέρων ἦλθεν.” P.

450. ἔνδιος] μεσημβρινός. τότε γὰρ ἄρχεται λοιπὸν ἐνδεῖν ἡ ἕλη, ὅ ἐστιν ἡ ἀκτὶς ἡλίου. V. μεσημβρινὸς, ἤτοι κατὰ τὴν μεσημ- βρίαν, ἐν ᾗ ἐνιδίουσιν ἤτοι ἱδροῦσιν, ἐνίδιός τις ὢν, καὶ ἐν συγκοπῇ ἔνδιος, ἤτοι βεβρεγμένος. B. κατὰ τὴν συνήθη ὥραν. μεσημβρινὸς, ἀπὸ τοῦ ἐνδεῖν καὶ ἐλλείπειν. αὔξεται γὰρ ἕως ἕκτης ὥρας, ἔκτοτε δὲ ἐλαττοῦται ἡ ἡμέρα. E. κατὰ τὴν συνήθη ὥραν. ἔστιν οὖν καὶ τοῦτο παίδευμα τοῦ Ὁμήρου, τὸν σοφὸν τεταγμένῃ τῇ διαίτῃ χρῆ- σθαι καὶ μὴ ἄλλοτε ἄλλῃ. Q.

451. λέκτο δʼ ἀριθμόν] ἐμέτρει τὸν ἀριθμὸν, κατηρίθμει. P.

1. γλάφω Buttm. γλύφω E. νότατος.” Et revera in P. κενότατος. Sed in altero margine ad vocem γλάπτω B. 4. προστιθέαμεν (sc. τι) J. G. κεῖθι scriptum hoc tantum: γρ. ἔνθα. Schneider. ap. Buttm. προτιθέαμεν BUTTM. B.E. 12. θερμὸς ἀῦτμή] Ex Hymn. 7. τραφερῶν correxi pro τρυφερῶν. Merc. 110. Hesiod. Theog. 696. 9. κεν αἰνότατος] κʼ αἰνότατος Q. Cf. Od. μ, 369. ἡδὺς ἀῦτμή. BUTTM. Sed H. καινότατος. Porsonus: “Per 18. λέγει ἠοίην om. H. diphthongum αι duxerat ε, volens 26. τεταγμένῃ] ἀντιτεταγμένῃ Q. procul dubio refingere ἔνθα κεν αἰ- ἂν τεταγμένη Buttm.

λέκτο δʼ ἀριθμόν, λέγε κήτεσι (452.), λέκτο καὶ αὐτός (453.)] ὅτι τῇ αὐτῇ λέξει παραλλήλως οὐκ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου κέχρηται. P.Q.

456. ἀλλʼ ἤτοι πρώτιστα] οὐκ ἀληθῶς μετέβαλεν, ἀλλὰ φαντα- σίαν ἐποίει τέχνῃ μαγικῇ. ἐλήφθη δὲ ἐν δόλῳ οὐ προμαντευόμενος, οὐδὲ προεφεστηκὼς ἐπὶ τὰς μεθόδους τῆς μαντείας. V. λέων γένετʼ] οὐκ ἀληθῶς, ἀλλὰ κατὰ φαντασίαν. P.Q.

μάντις ὢν καὶ φρόνιμος ὁ Πρωτεὺς μερίζεται καὶ τρέπεται εἰς πολλὰ, εἰς λέοντα, καὶ εἰς τὰ τοιαῦτα διὰ δριμύτητος, καὶ διʼ ἄλλων ποικίλων τρόπων, θέλων ἰδεῖν εἰ ἔστιν ἄξιος τοῦ εὐεργετηθῆναι. ὁ δὲ ἔμεινεν ἀστεμφέως ἔχων ὁ Μενέλαος ἤτοι μειδιάσας. ἀλλʼ ἀνθρωπι- κῶς νοητέον. ὁ γὰρ θεὸς οἶδε καὶ οὐκ ἀγνοεῖ. E.

λέων γένετο] ὄπισθεν ἑρπετὰ εἶπε μόνον, καὶ νῦν λέοντα καὶ πάρ- δαλιν καὶ σῦν. καὶ μὴν αὐτὰ ἑρπετὰ οὐκ εἰσὶν, ἀλλʼ εἰπὼν “ὅσσʼ ἐπὶ γαῖαν” (417.) δηλοῖ ἀπὸ μέρους τὸ πᾶν. ἐν γὰρ τῇ γῇ καὶ ἑρ- πετὰ. οἷον δράκοντες καὶ ἄλλα ὅσα ἂν εἴπῃς. τὸ γὰρ “ὅσσʼ ἐπὶ γαῖαν” πάντα δηλοῖ καὶ ἑρπετὰ καὶ ἀλλοῖα. μάγος γὰρ ὢν καὶ ποι- κίλος ἐκ μαγειῶν ἐδοκίμαζεν αὐτὸν εἰ ἄξιός ἐστιν ἐλεηθῆναι. καὶ γὰρ οὐκ ἀληθῶς μετέβαλεν, ἀλλὰ φαντασίαν ἐποίει μαγικῇ τέχνῃ. E. Ἄλλως. ἀλληγορικῶς. ἡ ὕλη ἐγένετο πρὸ τῶν ἄλλων, καὶ ἐξ αὐτῆς ἔπειτα ἐγένετο ζῷα καὶ τὰ λοιπά. ἡ Εἰδοθέη δὲ εἰδωλοπλα- στήσασα πάντα, πρόνοια. διὰ μὲν γὰρ λέοντος ἐμπύρου ζῴου τὸν αἰθέρα δηλοῖ, διὰ δὲ τοῦ δράκοντος καὶ τῶν λοιπῶν ὡς αὐτοχθόνων τὴν γῆν· τὸ δὲ ὕδωρ προῦπτον· διὰ δὲ τοῦ δένδρου τὸν ἀέρα διὰ τὴν ἀπὸ γῆς τοῦ δένδρου μεταρσίαν ὁρμήν. E.

460. ὀλοφώϊα] ὀλέθρια καὶ πανοῦργα βουλεύματα. H.

461. ἀμειβόμενος] γρ. ἀνειρόμενος. P. ἀνειρόμενος, ἡ γραφή. H

462. συμφράσσατο] γρ. ἐφράσσατο. H. βουλὰς] γρ. βουλήν. P.

ἐν ἤθει λέγεται ὥσπερ ἐξελέγχοντος τὴν θυγατέρα. διὸ καὶ ὁ Μενέλαος, “οἶσθα, γέρον.” P.Q.

465. τὸ ἑξῆς, οἶσθα ὡς δὴ δηθὰ ἐν νήσῳ ἐρύκομαι, τὰ δὲ ἄλλα διὰ μέσου. P.Q.T.

2. παραλλήλως] Cf. schol. Il. ν, 276. Heracliti Alleg. Hom. c. 66. BUTT. 6. προεφεστηκὼς] προεφθακὼς cod. ἡ ὕλη—] Conf. schol. ad 384. Barnes. 30 γέρον] γέρων P. μαντείας] μαγείας Buttm. 31. διὰ] ὡς διὰ Q. 20. ἀλληγορικῶς] Excerpta hæc ex 32. μέσου T. μέσου διορθωτέον P.Q.

ἐρεείνεις] γρ. ἀγορεύεις. H. Ἀρίσταρχος, ἐρεείνεις, γράφει, οὐκ ἀγορεύεις. P.

468. γρ. ἔειπε, θεοὶ δότε. H.

472. ἀλλὰ μάλʼ ὤφελλες] Ὁμηρικὸν τὸ ἀπὸ συνδέσμου ἄρχεσθαι. P. Q.

473. βραχὺ διασταλτέον πρὸς τὸ καλά διὰ τὸ σαφέστερον. P.

474. πόντον] ἰστέον ὅτι δύο σημαίνει, τὸν ποταμὸν τὸ ῥεῖθρον, καὶ τὸν ἐπιστατοῦντα δαίμονα, ὡς εἶπον οἱ θεολόγοι. E.

476. οἶκον ἐς ὑψόροφον] γρ. ἐϋκτίμενον. P.

477. Αἰγύπτοιο] ὁ γὰρ Νεῖλος πρότερον Αἴγυπτος ἐκαλεῖτο. E.V. ὅτι τὸν Νεῖλον Αἴγυπτον ὀνομάζει. ὁ δὲ Ἡσίοδος ὡς ὢν νεώτερος Νεῖλον αὐτὸν οἶδεν ἤδη καλούμενον. H.M.P.Q.T.

διιπετέος] τοῦ ἐξ ἀέρος ἀρδευομένου ἢ πίπτοντος. E. τοῦ ὑπὸ Διὸς πληρουμένου. οἱ δὲ, διαπεπετασμένου καὶ μεγάλου. οἱ δὲ, διαφανοῦς. B. πολλῶν λεγομένων περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναβά- σεως πρῶτος Ὅμηρος τὴν ἀληθεστάτην αἰτίαν εἶπε διιπετῆ προσ- αγορεύσας αὐτὸν, διότι πληροῦται ἐκ τῶν ἐν Αἰθιοπίᾳ γινομέ- νων ἀδιαλείπτων τοῦ θέρους καὶ σφοδρῶν ὑετῶν, ὡς καὶ Ἀρι- στοτέλης καὶ Εὔδοξος, πεπύσθαι ταῦτα φάσκοντες ἀπὸ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων. ὁ δὲ Ἡσίοδος ὡς μεταγενέστερος Νεῖλον καλεῖ. E.H.P.Q.T.

Αἰγύπτοιο διιπετέος] θαυμάσαι τις ἂν πῶς τὸν ποταμὸν τοῦτον διιπετῆ εἴρηκεν. διὰ τὸ ἀφανεῖς ἔχειν τὰς πηγὰς καὶ κατὰ τοὺς Αἰγυπτίους οὐρανόθεν ῥεῖν. πρῶτον μὲν καὶ τὸν Σπερχειὸν διιπετῆ λέ- γει, “υἱὸς Σπερχειοῖο διιπετέος ποταμοῖο” (Il. π, 174.). καὶ τὸν πρὸς τῇ Φαιάκων γῇ “ἐγὼ δʼ ἀπάνευθε διιπετέος ποταμοῖο” (Od. η, 284.). καὶ ἁπλῶς δὲ πάντας διιπετεῖς ἐν παραβολῇ λέγει, “ὡς δʼ ὅτʼ ἐπὶ προχοῇσι διιπετέος ποταμοῖο βέβρυχεν μέγα κῦμα” (ll.ρ,263.) διι- 1. ἐρεείνεις] Sic H.M. in textu. 18. τοῦ θέρους et ὡς —καλεῖ om. T. 3. ἔειπε] Vid. ad schol. v. 379. 19. φάσκοντες] φάσκων H. δότε] librarii error pro δέ τε. 20. ἱερέων Eustath. ἱερῶν E.P.Q. 4. Ὁμηρικὸν] ἑλληνικὸν Q. ὁ δὲ Ἡσίοδος—Νεῖλον καλεῖ om. E. 11. ὅτι τὸν N.] τὸν δὲ ν. T. qui 22. θαυμάσαι scripsi pro θαυμάσῃ. hoc scholion habet post p. 216, 21. 23. εἴρηκεν] εἰρῆσθαι H. ὡς ὢν M. ὡς ἃν H. ὡσὰν P. Q. διὰ τὸ—οὐρανόθεν ῥεῖν om. H. 24. ῥεῖν] Adde τοῦτο δὲ ψεῦδος ex οἶλεν ἤδς H.P. οἶδε Q.T., omisso b. 216. 12. πρῶτον—μέγα κῦμα om. E. 17. ἐκ P.T. et Eustath. p. 1505. 25. καὶ—ἀπ. δ. π. addidi ex H. 60. ἀπὸ E.Q. πετεῖς οὖν τοὺς ποταμοὺς λέγει τοὺς ἐκ Διὸς γεγενημένους. τῷ γὰρ πεσεῖν ἀντὶ τοῦ γενέσθαι χρῆται, ὥσπερ τῷ “ὅστις ἐπʼ ἤματι τῷδε πέσῃ μετὰ ποσσὶ γυναικός” (Il. τ, 110.). ἀλλαχοῦ δὲ ἔφη ἀντὶ τοῦ διιπετοῦς, “Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς” (Il. ξ, 434.) τοῦτο δὲ ὅτι φύσει οἱ ποταμοὶ ἐκ Διὸς πληροῦνται, ὥς που ἔφη “καί σφιν Διὸς ὄμβρος ἀέξει” (Od. ι, 111.). οἴῳ λόγῳ καὶ τὰς νύμφας Διὸς θυγατέρας λέγει, “νύμφαι κρηναῖαι, κοῦραι Διός” (Od. ρ, 240.). ἔτι “νύμφαι ὀρεστιάδες, κοῦραι Διός,” ἐπειδὴ καὶ τὰ ἐν τοῖς ὄρεσι φυτὰ τῷ τοῦ Διὸς ὕδατι τρέφεται. Ζηνόδοτος δὲ διιπετῆ τὸν διαυγῆ ἀποδίδωσι. διὰ τοῦτο καὶ γράφει διειπετέος διὰ τῆς ει διφθόγ- γου. E.H.Q. τινὲς διιπετῆ, ἐπεὶ καὶ Αἰγύπτιοί φασιν οὐρανόθεν ῥεῖν τὸν Αἴγυπτον. τοῦτο δὲ ψεῦδος. φησὶ γὰρ “υἱὸς Σπερχειοῖο διιπετέος ποταμοίο.” οὕτως οὖν αὐτοὺς καλεῖ ὡς διογενεῖς τινας ὄν- τας, τῷ πεσεῖν ἀντὶ τοῦ γεννηθῆναι χρώμενος, ὥσπερ τῷ “ὅστις ἐπʼ ἤματι τῷδε πέσῃ παρὰ ποσσὶ γυναικός” (Il. τ, 110.). H.Q.T. διι- πετῆ εἶπε διὰ τὸ ἀφανεῖς ἔχειν τὰς πηγάς. τοῦτο δὲ ψεῦδος. φησὶ γὰρ, “υἱὸς Σπερχειοῦ διιπετέος ποταμοῖο.” καὶ οὕτως καλεῖ πάντας διιπετεῖς ἐν παραβολῇ, “ὡς δʼ ὅτʼ ἐπὶ προχοῇσι διιπετέος ποτα- μοῖο.” καλεῖ δὲ καὶ ὡς διογενεῖς τινας ὄντας, τῷ πεσεῖν ἀντὶ τοῦ γεννηθῆναι χρώμενος. P. τὸ δὲ ὅλον ἐπεὶ τῷ ὑετῷ πληροῦνται. καὶ νύμφαι κοῦραι Διός. H.P.T.

481. κατεκλάσθη φίλον ἦτορ] ἐλυπήθη. πάθος γὰρ ψυχῆς ἡ λύπη. B.P.Q.

484. ἀλλὰ καὶ ὥς μιν ἔπεσσιν] γρ. ἀλλὰ καὶ ὣς μύθοισιν. M.

485. τελέω] τελέσω, ἐνεστὼς ἀντὶ μέλλοντος. E.

486. κατάλεξον] γρ. ἀγόρευσον. H.P.

487. εἰ πάντες σὺν νηυσὶν] ταῦτα ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγνω- στέον, ἵνʼ ὁ πρότερος σύνδεσμος ἀντὶ τοῦ ἆρα διαπορητικοῦ κέηται. ἢ συναπτέον, ἵνα ὁ σύνδεσμος ἀντὶ συναπτικοῦ κέηται τοῦ εἰ. Q. περὶ τῶν ἅμα Ἀγαμέμνονι ἀπομεινάντων, ὧν ἦν καὶ Ὀδυσσεὺς ἐξ ὑποστροφῆς. τὸ γὰρ περὶ πάντων πυνθάνεσθαι ἀφορμὴν ταυτολογίας 1. τοὺς π. λέγει] λέγει τοὺς π. H. 14. χρώμενος] χρωμένων H. Conf. 2. ὥσπερ τῷ addidi ex H. Cf.l.14. l. 2. et 20. 8. ἔτι—κοῦραι Διός addidi ex H. ὥσπερ τῷ] ὥσπερ τὸ H.Q., om. T. 9. Ζηνόδοτος] ζηνόδωρος E. 28. δ. κέηται] δ. κέοιτο Q. 10. ἀποδίδωσι] ἐκδίδωσι H. 29. ἵνα ὁ ἤ] ἵνα ὁ Q. Correxit 13. οὕτως οὖν H.T. οὖτως οὖν οὕτως Q. Friedlaender. de Nicanore p. 32. ὡς διογενεῖς scripsi pro διογενεῖς ὥς ἅμα addidi ex H. (ὥς om. T.) hoc loco et l. 19. παρεῖχε τῷ Πρωτεῖ ἄνωθεν τοῦ νόστου ἐπεξιόντι, ἅπερ φθάνει διηγη- σάμενος ὁ Νέστωρ. καὶ τὸ μὲν ὅλον διὰ τὸν ἀδελφὸν πυνθάνεται δε- διὼς ὅτι κατέλιπεν αὐτὸν ἐν Τροίᾳ, διὰ δὲ τὸ νεμεσητὸν κοινοποιεῖται τὸν λόγον. H.Q.

489. ὀλέθρῳ ἀδευκέϊ] ἀδοκεῖ, ἀπροσδοκήτῳ, ἀπὸ τοῦ δεύχω τὸ δέχομαι. ἢ πικρῷ, ἐκ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ γλεύκους. B.E.

490. τολύπευσεν] ἐμηχανήσατο. μετὰ κακοπαθείας ποιηθέν. το- λυπεύειν ἐργάζεσθαι, τολύπη ἡ ἐργασία, τολυπευτὸν κατασκευαστὸν καὶ πεφιλοκαλημένον ἔριον. V. τολύπη, εἶδος βοτάνης. μεταφο- ρικῶς δὲ καὶ τὴν ἐρίων τῶν ἤδη κατειργασμένων εἴλησιν τολύπην λέγο- μεν. τολύπευσε γοῦν ἤτοι κατειργάσατο, ὑπέμεινεν, ἢ ἐξέφυγεν. E.

494. ἐπεί κʼ εὖ πάντα] γρ. ἐπὴν εὖ πάντα. H.

495. δάμεν] οὕτως αἱ Ἀριστάρχου. αἱ κοινότεραι θάνον. H.

496. ἀρχοὶ δʼ αὖ δύο] τὸν Αἴαντα τὸν Λοκρὸν λέγει καὶ τὸν Ἀγαμέμνονα. καὶ γὰρ αὐτὸς οὐδέπω εἰς τὴν αὐτοῦ παρῆν οἰκίαν. H.V. Αἴας ὁ Λοκρὸς καὶ Ἀγαμέμνον. ἀμφοτέρους δὲ ἐν νόστῳ ἀπολέσθαι φησὶ, παρόσον καὶ Ἀγαμέμνων ἀγροῦ ἐπʼ ἐσχατιῆς ἀπώ- λετο, οὐ φθάσας οἴκαδε ἀνελθεῖν καὶ τοὺς φίλους ἰδεῖν καὶ συγγενεῖς. διὸ καὶ ἐν νόστῳ ἀπώλετο, ἤτοι ἅμα τῷ νοστῆσαι. E.Q.T.

497. μάχῃ] τὸ “μάχῃ δέ τε καὶ σὺ παρῆσθα,” τάχα ὁ Πρωτεύς φησι πρὸς τὸν Μενέλαον. ὁ δʼ Ὅμηρος πρὸς τὸν ἀκροατὴν, ἐδι- δάχθης, φησὶν, ἐν τῇ Ἰλιάδι τίνες ἀπώλοντο, καὶ διὰ τοῦτο οὐδὲ θέλει αὐτοὺς πάλιν ἀπαριθμεῖν. E.

παρῆσθα] γρ. παρῆας. ἦν ἔα ἦα παρῆα καὶ παρῆας. H.

498. εἷς δʼ ἔτι—] Ζηνόδοτος τοῦτον περιγράφει. ἀναγκαῖον δὲ καὶ αὐτὸν εἶναι διὰ τὸ λέγειν ὕστερον (551.) Μενέλαον “σὺ δὲ τρίτον ἄνδῤ ὀνόμαζε.” H.

. Αἴας μὲν] ἡ διάθεσις τοῦ μύθου ὠφέλιμος τοῖς νέοις, ὅτι 1. τοῦ] Fort. τὰ τοῦ vel περὶ τοῦ. 22. ὁ δὲ Ὅμηρος—ἀπαριθμεῖν] Si. 5. ἀδοκεῖ, ἀπρ. habet etiam T. milis observatio Eustathiip. 1507,4. 13. ἐπὴν εὖ] εὖ om. H. 26. περιγράφει correxi pro ὂς γρά- 16. αὐτὸς] αὐτοὶ H. οὖτος Buttm. φει, quod est apud Cramerum: nisi 18. ἀπολέσθαι Buttm. pro ἀπολέ- quis οὐ γράφει malit cum Duentzero σαι. Zenod. p. 13. φησὶ T. φασὶ E.Q. 27. εἶναι] Excidit verbum a quo ἀπώλετο om. E.Q. pendet infinitivus, nisi ἀναγκαῖον pro 19."ἀνελθεῖν:—T. ἀναγκαῖόν ἐστιν accipiendum. ἐφ᾿ ἑνὶ ἁμαρτήματι ἐσώθη ἂν ὁ Αἴας διὰ τὴν τῶν θεῶν φιλανθρωπίαν. εἰ μὴ καὶ ἄλλο προσέθηκεν. P.Q.

500. γυρῇσιν] πέτραις πλησίον Μυκόνου τῆς νήσου οὕτως καλου- μέναις, ἐπεί εἰσι περιφερεῖς. V. στρογγύλαις πέτραις, ἐξ οὗ καὶ γυρὸς ὁ κυρτὸς, διὰ τὸ δοκεῖν κυκλοῦσθαι. B. γυραὶ πέτραι εἰσὶ περὶ τὴν Μύκονον πλησίον, Μύκονος δὲ καὶ Νάξος τῶν Κυκλάδων νήσων. H.P.Q. γυραὶ πέτραι εἰσὶν ἢ αἱ μεγάλαι πέτραι αἱ ἐξέ- χονσαι τῆς θαλάσσης, αἱ λεγόμεναι χοιράδες. T.

ἐπέλασσε] γρ. ἐδάμασσε. H.P.

504. λαῖτμα] τὸ κῦμα, παρὰ τὸ λίαν ἀΐσσειν. T.

505. τοῦ δὲ Ποσειδάων μεγάλʼ ἔκλυεν αὐδήσαντος] οὐκ ἔστι, μεγάλα ἔκλυεν, ἀλλὰ, μεγάλα αὐδήσαντος, τουτέστιν ὑπερήφανα εἰπόντος, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις ὑψαγόρην καλεῖ τὸν Τηλέμαχον “Τηλέ- μαχʼ ὑψαγόρη μένος ἄσχετε” (β, 85.). καὶ παραινεῖ μὴ μεγαλί- ζεσθαι θυμῷ μηδὲ ἑαυτὸν ἐπαίρειν. E.H.Q.T. μεγαλορρημονήσαντος. τίς οὖν ὁ ὑπερήφανος λόγος; “φῆ ῥʼ ἀέκητι θεῶν.” Q.T.

506. ἑλῶν χερσὶ] ἀντὶ τοῦ εὐτρεπισθεὶς εἰς τὸ πλῆξαι. H.

507. ἀπὸ δʼ ἔσχισε ναὐτήν] Ἀττικῶς· πᾶν ἀπέσχισε τῆς πέτρας τὸ μέρος ᾧ ἐκάθητο ὁ Αἴας. H. ἀπʼ αὐτῆς δέ τι ἔσχισεν, ὅ ἐστι μέρος αὐτῆς κατέβαλεν εἰς τὴν θάλασσαν. E.P.T.

508. μεῖνε] γρ. μίμνε. H.

τρύφος] ἀπόκομμα. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ θρύπτω, ἢ ἐκ τοῦ ἔτρυφον δευτέρου ἀορίστου. E.

511. ὣς ὁ μὲν ἔνθʼ] ἐν οὐδεμιᾷ ἐφέρετο. καὶ λίαν γάρ ἐστιν εὐτε- λής. θαυμάσαιμεν δʼ ἂν πῶς παρέλαθε τὸν Ἀρίσταρχον ὀβελίσαι αὐτόν. H.P.

514. Μαλειάων] ἀλλαχοῦ δὲ ἑνικῶς “περιγνάμπτοντα Μάλειαν” (ι, 80.). P.

6. τὴν Μύκονον] τὴν μήκονον H.P. γος . . . . . ἀέκητι θεῶν φυγέειν μέγα τὴν μήκωνα Q. λαῖτμα θαλάσσης. ἀπʼ αὐτῆς δέ τι ἔσχι- πλησίον Μύκονος δὲ καὶ Νάξος] Sic σεν, ὅ ἐστι μέρος αὐτῆς κατέβαλεν εἰς H.P., nisi quod μήκονος. πλησίον μή- θάλασσαν. τοῦ Πορφυρίου:— κωνος καὶ νάξου Q. πλησίον delendum. 13. εἰπόντος H. λέγοντος E.Q. 7. ἢ delendum, nisi alia inter- 15. μηδὲ] μὴ H. pretatio excidit. 16. ὁ om. Q. 10. Addidi παρὰ τό. 24. οὐδεμιᾷ] οὐδεμιᾷ ἐκδόσει Eu- 11. In T. praecedit τὸ δὲ ποσειδάων stath. p. 1506, 40. —αὐδήσαντος οὐκ ἔστι μάλ᾿ ἔκλυεν, ἀλ- 25. Verba ὀβελίσαι (δʼ addit P.) λὰ μεγάλα αὐδήσαντος, μεγαλορημονή- αὐτόν huc retuli cum Eustathio. In σαντος ἔκλυεν. τίς οὖν ὁ ὑπερήφαντος λό. H.P. adscripta versui 515.

516. βαρέα] γρ. μεγάλα. E.

517. Ἄνδρων τὴν Θυέστου οἴκησιν περὶ Κύθηρα ὑφίσταται. H.P.

519. καὶ κεῖθεν] ἐκ πλήρους ὁ καί. P.

521. πατρίδος αἴης] σημειοῦνταί τινες ὅτι ἐπὶ τῆς ὅλης χώρας νῦν τέθεικε τὴν πατρίδα, οὐκ ἐπὶ τῆς πόλεως. P.Q.

522. καὶ κύνει] προσεκύνει. B.V. ἁπτόμενος ἐφίλει. ἔθος εἶχον οἱ ἀποδημοῦντες τῆς πατρίδος, ὅταν ἐνδημήσωσι, κυνεῖν αὐτὴν καὶ κατασπάζεσθαι. E.

523. δάκρυα θερμὰ χέοντʼ] ἤτοι περιχαρῆ, χαρᾶς ἐκλυόμενα τοῦ σώματος ἐπὶ τῆς ἡδονῆς. E.

527. παριὼν] τινὲς, παρεών. H.P. νῦν δὲ ἐγκλιτική ἐστιν ἡ ἑ. P. μνήσαιτο δὲ θούριδος ἀλκῆς] μνησθείη ὁ Ἀγαμέμνων τοῦ φονεῦ- σαι τὸν Αἴγισθον. P.Q.

532. βῆ καλέων] ὑπαντήσων αὐτῷ ἐξῆλθεν εἰς τὸν αἰγιαλὸν, ὡς δὴ τιμήσων αὐτόν. B.E.P.Q.T.

534. στικτέον εἰς τὸ ἀνήγαγε. P.

535. δειπνίσσας] δεῖπνον ποιήσας ἐκείνῳ. δειπνῶ γὰρ δειπνήσω ἐγὼ, δειπνίζω δὲ ἕτερον. B. βραχὺ διασταλτέον εἰς τὸ δειπνήσας. P. ἀριστήσας κατέκτανεν ὡς βοῦν ἐπὶ φάτνῃ. P.T.

ἔοικεν ὡς τρυφητοῦ κατηγορεῖν τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ μεθύσου καὶ διὰ τοῦτο ἀγνοοῦντος καὶ τὴν αὐτοῦ ἐπιβουλὴν ὡς μεμεθυσμένου. ἀλλʼ οὐκ ἔστι τοῦτο. ἐθάρρει γὰρ καὶ τὸν δόλον οὐκ ἐνόησεν. εἰ δὲ καὶ βοῦν εἶπεν, ἀλλʼ οὐ πρὸς ὕβριν αὐτοῦ εἶπεν, ἀλλὰ μᾶλλον τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐδήλωσε. κατεκτάνθη γὰρ καθήμενος ἐπὶ τῆς τρα- πέζης καὶ ἐσθίων, ὡς ὅταν μὲν βοῦς στερρὸς καὶ δυνατὸς ᾖ, σφαγῇ δὲ ὅμως ἐν φάτνῃ δεδεμένος καὶ ἀγνοῶν τὴν ἑαυτοῦ ἐπιβουλήν. E.

537. οὐδέ τις Αἰγίσθου] τοῦτο εἰς σύστασιν τοῦ ἥρωος, ὅτι καὶ πλειόνων ὄντων τῶν ἐπιθεμένων καὶ ἐνόπλων οὐδεὶς περιεσώθη, ἐπειδὴ ἅπαξ ἤσθετο τῆς ἐπιθέσεως γινομένης. P.Q.

539. οὐδέ μοι ἦτορ] γρ. οὐδέ νύ μοι κῆρ. H.

1. βαρέα] Sic etiam M. in textu. κεῖθεν scribendum esse. Vid. ad γρ.] γράφε E. α, 77. 2. Ἄνδρων] ἀνδρῶν H.P. 6. προσεκύνει] γράφε (i.e. γράφεται) τὴν θυέστου H. τοῦ θυέστου τὴν P. præfixum in B., ut sæmpe glossema- Κύθηρα Eustath. p.1507, 44. κύ- tis. Vid. ad β, 334. θηραν H.P. 14. ὑπκντήσων αὐτῷ—τιμήσων] ἀ- 3. ἐκ πλήρους ὁ καί] Hoc dicit παντήσων αὐτὸν—τιμῶν T. scholiasta, non κἀκεῖθεν, sed καὶ 22. οὐκ addidit Maius.

541. ἀνθρωπίνως εἶξε τῇ ἐπιθυμίᾳ αὐτοῦ καὶ παρέσχε καιρὸν ἀπο- κλαῦσαι τὸν ἀδελφόν. P.Q.

542. γέρων ἅλιος νημερτής] δῆλον ὡς ὁ Πρωτεὺς μάντις ἄνθρω- πος ἦν· εἰ γὰρ ἦν δαιμόνιον, παντελῶς ἂν ὑπεχώρησε. τῷ μύθῳ δὲ δοτέον τοῦτο ὅτι θεὸς ἦν. E.

543. ἀσκελὲς αἰεί] ἀμετακινήτως, ἀμεταμελήτως, ἀμετατρέπτως, ἀδιαλείπτως καὶ συνεχῶς. E.

αἰεί] γρ. οὕτω. Q.

545. πείρα] βαρυτόνως καὶ χωρὶς τοῦ ι. προστακτικὸν γάρ ἐστιν. P.T. σπούδαζε, ἀγωνίζου. παῤ ἡμῖν μὲν τὸ πειρᾶν ἐπὶ τοῦ τὴν ἐρωμένην βιάζεσθαι, παῤ Ὁμήρῳ δὲ οὐχ οὕτως. E. πειρῶμαι τὸ ἀπόπειραν ποιῶ, παθητικὸν, πειρῶ δὲ τὸ συνεύω ἐνεργητικόν. E.

546. ἤ κεν Ὀρέστης] διαζευκτικοί εἰσιν οἱ δύο σύνδεσμοι. διὸ ὁ μὲν πρῶτος βαρεῖαν δέχεται, ὁ δὲ δεύτερος διὰ τὸν κέν ἐγκλιτικὸν ὄντα τηρεῖ τὴν ὀξεῖαν. Q.

547. ὑποφθάμενος] ἀντὶ τοῦ προφθάσας. ἄλλως γὰρ παρὰ τοὺς Ἀθηναίους οὐκ ἐλέγετο. E.

τάφου] τοῦ δείπνου τοῦ ἐν τῇ ταφῇ. B.T.

ἀντιβολήσαις] ἀντιβολῆσαι παῤ ἡμῖν τὸ παρακαλέσαι λέγεται, ἐκ τοῦ ἄντα καὶ ἔμπροσθεν τῶν ποδῶν βάλλειν ἑαυτόν. νῦν δὲ ἐκ τοῦ ἀντί καὶ ἐξεναντίας τοῦ σκοποῦ βάλλειν. παῤ ἡμῖν μὲν καὶ ἁπλῶς παντὸς τοῦ σκοπουμένου, εἴτε καλοῦ εἴτε φαύλου, ὡς καὶ νῦν τοῦ ἐλ- πιζομένου. E.

549. αὖτις ἐνὶ στήθεσσι] ὡς καὶ ἐν τοῖς κακοῖς παραμυθίαν φέρει τὸ μὴ ἀτιμωρήτους γενέσθαι τοὺς ἄρξαντας τῶν ἀτυχημάτων. P.Q.

553. ἠὲ θανών] ἐν ἁπάσαις ἠθετεῖτο. τοῦ γὰρ Πρωτέως εἰπόν- τος “δύο μοῦνοι ἀπόλοντο” (496.) γελοίως τρίτον ζητεῖ ἀπολόμενον. H.P.Q.

1. Hoc scholion v. 546. adscri- referri, propterea quod sæpe nulla ptum in Q. textus verba iis præponuntur, sæpe 8. γρ.] γράφε Q. in longe distanti paginæ parte dis- 12. συνεύω] συνεύνω E. De verbo tant. Scholion quod nunc in mar- συνεύω vid. Oudendorp. ad Thom. M. gine positum est ad α, 386. circiter, p. 700. pertinet ad 328.” Eadem plane 26. Sola conjectura ad hunc ver- nobis sæpe usu venerunt in cod. sum scholium hoc retulit Porsonus Pal. et, ut augurari possum, Maio cum hac nota: “Notandum est, etiam in suis. Et hoc quidem scho- non semper pari cum fiducia mar- lium in Pal. positum est e regione ginales notas ad loca sua a me versus 550. BUTTM.

καὶ ἀχνύμενός περ] παιδευτικῶς ὁ ποιητὴς, μὴ ὑπὸ λύπης ἐκ- κρούεσθαι τῶν μαθημάτων. P.

555. Λαέρτεω] Ἰωνικόν. Λαέρταο ἡ εὐθεῖα Βοιωτικόν. E.

Ἰθάκῃ ἐνὶ οἰκία ναίων] ἀπὸ κοινοῦ τὸ κατερύκεται εὐρέϊ πόντῳ. P.Q. στικτέον εἰς τὸ τέλος τοῦ στίχου. P.

556. ἐν νήσῳ] δῆλον κἀκ τούτου ὅτι ἐξῴκισται ἡ νῆσος. ἐπεὶ τί ἐκώλυε τὸν Μενέλαον οὕτως ἔχοντα περὶ τὸν Ὀδυσσέα ὡς καὶ πόλιν ὅλην χαρίσασθαι ἐθέλειν ναῦν πέμψαι καὶ σῶσαι τὸν φίλον; B.P.Q.T.

563. ἀλλά σʼ ἐς Ἠλύσιον πεδίον] ἐκ τοῦ λύω. λύονται γὰρ τῶν βιωτικῶν δεσμῶν οἱ ἀπελθόντες ἐκεῖ. καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η Ἠλύσιον. E. τὸ τῶν ἡρώων ἐνδιαίτημα ἦν κεκλημένον ἀπὸ Ἠλυσίου τοῦ Ἐλευθερίου, εὐσεβεστάτου γενομένου. ἢ παρὰ τὸ ἄλυτα ἐν αὐτῷ μένειν τὰ σώματα. ὁ δὲ τόπος ἐν ταῖς καλουμέναις Μακάρων νή- σοις, ἔξω τῆς καθʼ ἡμᾶς οἰκουμένης. E.V. τὸ Ἠλύσιον πεδίον οἱ νεώ- τεροι Μακάρων εἰρήκασι νήσους. P.Q.T.

Ἠλύσιον πεδίον] παρὰ τὸ λύσιν εἶναι τῶν κακῶν, ἢ παρὰ τὸ τοὺς λυσσῶντας ὀνεῖσθαι. ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης ἐν ταῖς ὁδοῖς φυομένη, πορφύρεα ἔχουσα φύλλα. T.

Ἀπίων διὰ πολλῶν κατασκευάζει τὴν περὶ Κάνωβον καὶ Ζεφύριον πεδιάδα Ἠλύσιον εἰρῆσθαι ἀπὸ τῆς Νείλου ἰλύος. πέρατα δὲ γῆς, τῆς Αἰγυπτίας· ἐπὶ θαλάσσῃ γὰρ κεῖται. οἷον καὶ τὸ Αἰσχύλου “ἔστιν πόλις Κάνωβος ἐσχάτη χθονός.” κινεῖσθαι δὲ αὐτὸν οἶμαι διὰ τὸ Μενελάου τὴν χώραν ἅπασαν ἐκείνην καλεῖσθαι, ἡ καὶ ὁ Με- νελαΐτης νομός παράκειται. H.Q.

564. ἀθάνατοι πέμψουσιν] οὕνεκα ἔχεις Ἑλένην (569.), οὕτω τὸ ἐξῆς. P.

567. ἀλλʼ αἰεὶ ζεφύροιο] δοκεῖ καὶ τοῦτο φυσικῶς εἰρηκέναι Ὅμη- 7. τὸν alterum et ὡς addidi ex T. 19. τὴν περὶ H. et Eustath. τὸ Ὀδυσσέα] ὁδυσσέως P. περὶ Q. 12. Ἐλευθερίου] Sic Mediol. ex καὶ Ζεφύριον scripsi ex Eustath. cod. E. Schol. Vulg. et MS. Bar- Aberat καί. nesii Ἐλευθήρου. In Schreveliana 20. πεδιάδα Eustath. et fortasse Ἐλευθῆρος, quod servavit Barnesius H. πεδίον Q. ob Eleutherem Apollinis filium ἀπὸ τῆς Νείλου ἰλύος] παρὰ τὴν τοῦ Pausaniæ memoratum. BUTTM. Νείλου ἰλὺν Eustath. Apud Eustath. p. 1509, 29. τινὲς δὲ 21. Αἰσχύλου] Prometh. 852. ἀπό τινος Ἠλυσίου εὐσεβεστάτου ἀνδρὸς 22. ἔστιν] ἔστι H.Q. τοῦ ἐν Ἐλευθῆρι τόπῳ κληθῆναι εἶπον πε- αὐτὸν Buttm. pro αὐτό. δίον Ἠλύσιον. 24. νομὸς om. H. ρος. ὁ γὰρ ζέφυρος οὐ μόνον ἐστὶ πολύκαρπος καὶ γόνιμος, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις φησὶ “ζεφυρίη πνείουσα τὰ μὲν φύει, ἄλλα δὲ πέσσει” (Od. η, 119.), ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς τὸ διανοητικὸν ἔχειν δοκεῖ καὶ πρὸς ἐπίνοιαν συντελεῖν. H.P.Q.

τὸ πνείοντος διὰ τοῦ ο πρὸς τὸ ζεφύροιο. H.P.

569. καί σφιν γαμβρὸς Διός ἐσσι] τινὲς, φίλος ἐσσί. ἐν ἐνίοις δὲ οὐ φέρεται ὁ στίχος διὰ τὸ ἀκύρως ἔχειν τὴν ἀντωνυμίαν. οὐ γὰρ Διὸς γαμβρὸς ὁ Μενέλαος. H.P.Q. δύναται ἡ σφίν πρὸς τὸ ἀνίησι φέρεσθαι. E.P.

572. πόρφυρε κιόντι] ἐν βάθει ἐμερίμνησε. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ βαθυτάτων φρεάτων, ἅτινα διὰ τὴν ἄγαν βαθύτητα πορφυρίζονται καὶ μέλανα φαίνονται. T.

578. νηῒ μελαίνῃ] γρ. νηὸς ἐΐσης. γρ. νηυσὶν ἑῆσιν. P.

580. ἑζόμενοι] σημειοῦνταί τινες ὅτι ὁμοίως ἐκείνῳ εἴρηται “ἑζό- μενοι λεύκαινον ὕδωρ” (Od. μ, 172.). P.

581. ἂψ δʼ εἰς Αἰγύπτοιο] εἰς τοὐπίσω, ἤτοι εἰς Αἰγύπτου τόπον, ὡς τὸ εἰς Ἅιδου, καὶ εἰς μυσταγωγῶν. E. Ἀττικῶς, ὡς εἰς διδα- σκάλου. P.

582. τεληέσσας ἑκατόμβας] τὰς ἀλωβήτους. οὐ γὰρ κολοβόν τι ἔθυον. E.

584. τύμβον, ἵνʼ ἄσβεστον] ἐποίησε κενοτάφιον τῷ Ἀγαμέμνονι γράψας ἐκεῖ ἐν λίθῳ τὸ αὐτοῦ ὄνομα καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ θανάτου καὶ τὸ ποῦ ἦν καὶ ὅπως πέπονθε. τὸ δὲ ἵνα ἄσβεστον κλέος εἴη, τὸ μὴ σβεννύμενον, ἀλλʼ ἀεὶ φαῖνον, ἐκ μεταφορᾶς τοῦ πυρὸς τοῦ ἀεὶ φαι- νομένου, τοῦ ἀειφανοῦς. τοιαύτη γὰρ ἡ δόξα τρόπον πυρὸς φαίνουσα διαφανῆ ποιεῖ καὶ περίφημον τὸν ἔχοντα. E.

589. ἄτοπόν φησι τὸ προλέγειν. ποιεῖν γὰρ δεῖ, φασὶ, τὰ τοιαῦτα καὶ μὴ προλέγειν, ἵνα μὴ ἀπαρνήσεται ὁ λαμβάνων. ἀλλʼ ἔθει πα- λαιῷ τοῦτο λυτέον. P.

590. τρεῖς ἵππους] ὅτι οὐκ ἂν, εἰ τέθριππα ᾔδεσαν, τρεῖς ἵππους ἐδίδου τῷ Τηλεμάχῳ. νῦν δὲ ξυνωρίδα δίδωσι καὶ παρήορον, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι χρώμενοι, πλὴν Ἕκτορος. B.P.Q.T.

595. καὶ γάρ κʼ εἰς ἐνιαυτὸν] περὶ δύο γέγονεν ὁ λόγος τῷ Μενε- 5. τοῦ ο Porsonus. τοὺς H. P. γὰρ δή. πνείοντας H. in textu, πνείοντος M. 28. ἔθει] ἤθει P. Cf. p. 165, 15. 6. ἐσσί P. ἐσσί H.Q. 30. ὅτι om. B.Q.T. 27. ποιεῖν γὰρ δεῖ Buttm. pro ποὶ 31. ξυνωρίδα] συνωρίδα P. λάῳ, περὶ τῆς ιβ΄ ἡμερῶν ἐπιμονῆς καὶ δωρεᾶς ἵππων. ὁ δὲ πρὸς ἄμφω συνετῶς ἀνθυποφέρει, τὴν μὲν ἑαυτοῦ ἐπιμονὴν ἑκούσιον ἀπο- φαίνων, ἀντιτιθεὶς δὲ τὴν τῶν ἑταίρων ἀνίαν, σὓς κατέλιπεν ἐν Πύλρῳ· τὸ δὲ δῶρον ὡς ἀνεπιτήδειον οὐ διʼ αὐτὸν, ἀλλὰ διὰ τὴν πατρίδα ἀρ- νούμενος. H.Q.

598. ἀνιάζουσιν ἑταῖροι] σὓς λέλοιπα ἐπὶ νηὸς παρὰ Νέστορι. H.P.

599. σὺ δέ με] Ἀρίσταρχος, σὺ δέ κε. H.

602. ἄγαλμα] ὅτι τοὺς ἵππους ἄγαλμα εἴρηκεν ἐν Ἰλιάδι (δ, 144.) “βασιλῆ δὲ κεῖται ἄγαλμα.” ὥσπερ δὲ ὁ Τηλέμαχος ἐνθάδε πα- ραιτεῖται τοὺς ἵππους, οὕτως καὶ Ὀδυσσεὺς τοὺς ἐκ τῆς κατασκοπῆς ἵππους Διομήδει παραχωρεῖ. P.Q.

603. ἔνι μὲν λωτὸς πολὺς] λωτὸς λέγεται ἡ πόα καὶ τὸ δένδρον. παρὰ τοῖς Λωτοφάγοις δὲ τοῦτο, ὅπερ παρέχει καὶ ξηρὰν τροφὴν καὶ ὑγρὰν ἀπὸ τοῦ καρποῦ αὐτοῖς. διὸ καὶ Λωτοφάγοι καλοῦνται. E. λωτός] τριφύλλιον. B.

606. αἰγίβοτος] τραχεῖα, πρὸς βόσιν αἰγῶν ἐπιτηδεία. ἀπὸ ἄλ- λης δὲ ἀρχῆς τοῦτο, ἵνʼ ᾖ, καίτοι αἰγίβοτος οὖσα, τῆς ἱπποτρόφου ἐμοὶ μᾶλλον ἐπέραστος. αἰγίβοτος δὲ λειμὼν ὁ τραχὺς, πρὸς βόσιν καὶ νομὴν αἰγῶν ἐπιτήδειος. B.E.H.P.Q.

Ἀρίσταρχος, αἰγίβοτον καὶ μᾶλλον ἐπήρατον, τὸ πεδίον. H.P.

607. ἱππήλατος] ἤτοι ἐπιτηδεία εἰς τὸ ἐλαύνειν ἵππους. ἵνα γὰρ μὴ δόξῃ ὅτι τὴν πατρίδα ὑβρίζει, καὶ τὰς ἄλλας τοιαύτας φησίν. E.

609. μείδησε] γρ. γήθησε. H.

611. ἀγαθοῖο] Κράτης γράφει ὀλοοῖο. H.

τὸ “οἷ᾿ ἀγορεύεις” καθʼ ἑαυτὸ προοιστέον. μᾶλλον γὰρ οὕτως ἐμφ- φαίνει ὁποῖα ἀγορεύεις. P.

612. μεταστήσω] μεταλλάξω. ἀπὸ δὲ τῶν σταθμῶν τὰς ἀμοιβὰς ποιουμένων ἡ μεταφορὰ ὅταν χρυσὸν πρὸς ἄργυρον ἢ ἄλλα ἀντικαθι- στῶσιν. B.E.P.Q.T.

1. ιβ΄ addidit Buttm. 21. αἰγίβοτον] αἴγιβον P.Q. 2. ἑαυτοῦ H. αὐτοῦ Q. 22. ἐλαύνειν] ἐλάσσειν E. quod et- 3. ἑταίρων] ἑτέρων H. iam ex ἐλάσαι corruptum esse pot- 8. Ἀρίσταρχος, σὺ δέ κε] Mira scri- est. ptura, nisi ἐρύκοις legit Aristarchus, 26. τὸ— πρὸς ἑαυτὸν προσοιστέον quod habet H. superscripto tamen (sic) habet T. εις. 29. ἀντικαθιστῶσιν E. ἀντιμεθι- 9. ὅτι—ἄγαλμα om. Q. στῶσιν ceteri. Verbo ἀντικαταλ- 19. ἐπέραστος] ἐπήρατος H. λάσσειν utitur Eustath. p. 1511, 32.

μετασταθμήσω. τὸ γὰρ στῶ στήσω καὶ ἐπὶ σταθμοῦ λέγεται, ὅθεν γίνεται καὶ ὁ σηκὸς στηκός τις ὢν καὶ δηλῶν σταθμόν τινα, ὅθεν καὶ ἡ ἀντισήκωσις ἀντιστάθμησίς τις οὖσα. T.

613. σημειοῦνται ὡς ἀκατάλληλοι. P.

614. καὶ τιμηέστατόν ἐστι] τὰ εἰς ων καὶ εις μακροκατάληκτα ἐκφέρονται διὰ τοῦ έστερος καὶ έστατος, ὡς σώφρων σωφρονέστερος καὶ σωφρονέστατος, καὶ τιμήεις τιμηέστερος καὶ τιμηέστατος. E.

617. φαίδιμος] ἄδηλον εἰ κύριον τὸ φαίδιμος. τινὲς δὲ αὐτὸν Σώβαλον, οἱ δὲ Σέθλον ὀνομάζουσι. P.Q. et posteriora Vind.

618. ἑὸς δόμος] αὐτοῦ τοῦ βασιλέως. οὕτως δὲ Ἀρίσταρχος καὶ τὰ ὑπομνήματα, ὃ τεὸς δόμος. H.P.

ἀμφεκάλυψε] ἀντὶ τοῦ ὑπεδέξατο. H.

619. κεῖσέ με] ὀρθοτονητέον τὸ μέ. H.P.

τεῒν] ἀντὶ τοῦ σοί Δωρικῶς. P.

621. δαιτυμόνες] οἱ τὴν τράπεζαν τοῦ γάμου παρασκευάζοντες. Q. οἱ εἰς τὸν γάμον εὐωχούμενοι, ἢ οἱ τὴν δαῖτα παρασκευάζοντες. P.Q. οἱ μάγειροι. P.

622. εὐήνορα οἶνον] τὸν ἀνδρείαν παρέχοντα, ἢ τὸν ἀνδρείας περι- ποιητικὸν, ἐκ τοῦ κατὰ καιρὸν πίνεσθαι. ἢ τὸν λεπτὸν καὶ διαφανῆ, ἀπὸ τοῦ εὖ ἐν αὐτῳ ὁρᾶν, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ παχέος καὶ δυσο- ράτου. B.E.

623. καλλικρήδεμνοι] καλὰ περιβόλαια ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἔχουσαι. E.V.

624. πένοντο] σημειοῦνταί τινες, ἀντὶ τοῦ ἐνήργουν. H.P.

625. μνηστῆρες δὲ] τὸ σχῆμα μετάβασις. εἰπὼν γὰρ τὰ περὶ Μενέλαον μετέβη ἐπὶ τοὺς μνηστῆρας. B.

626. δίσκοισιν] τροχὸς ἦν ὁ δίσκος λίθινος ἢ σιδήρεος ἔχων ἱμάντα ἐν τῷ μέσῳ, ὃν στρέφοντες ἐδίσκευον. B.E.H.P.Q.T. ἀπὸ τοῦ δίκω τὸ βάλλω δίκος καὶ δίσκος. E. τροχὸς, ὃν καὶ ἐν ἄλλοις φησὶ σό- λον αὐτοχόωνον (Il. ψ, 826.), σόλον μὲν διὰ τὸ στρογγύλον καὶ εἰς ἑαυτὸν συνεστράφθαι, αὐτοχόωνον δὲ τὸ αὐτοφυές. αἰγανέα δὲ λέγε- 5. καὶ εις Buttm. καὶ εἰς η E. 18. τὸν —πίνεσθαι] Sic fere P. 9. Σέθλον] Σέθλων Eustath. p.1511, quoque et V. In V. est τὸν ἀνδρείαν 37. παρέχοντα ἐν καιρῷ πινόμενον. τὸν ἀν- 11. ὃ τεὸς] ὅτε ὃς Buttm. δρείας—πίνεσθαι habet T. 13. ὀρθοτονητέον τὸ μέ] Hoc est, 24. ἐνήργουν H. ἐνῆργον P. scribendum κεῖσʼ ἐμέ. 28. ἐδίσκευον om. H. 16. οἱ τὴν δ. π. habet T. 31. ἑαυτὸν] ἑαυῷ B.E. ται τὸ σμικρὸν ἀκόντιον. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ κατʼ αἰγὸς ἵεσθαι, ὅ ἐστι πέμπεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἵεσθαι πλεονασμῷ τοῦ ι, ἢ παρὰ τὸ τὴν ἀγκύλην ἐξ αἰγείων δερμάτων εἶναι, ἢ ἀπὸ τοῦ κατὰ τῶν αἰγῶν νέεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄγαν νέεσθαι. B.E.

καὶ αἰγανέῃσιν ἱέντες] δορατίοις, παρὰ τὸ τὴν ἀγκύλην ἐξ αἰγείων δερμάτων εἶναι. P.Q.T.

627. τυκτῷ] κατεσκευασμένῳ καὶ· λελειωμένῳ ἐδάφει. H.

ὕβριν ἔχεσκον] ταυτὸ ἰδίᾳ οἱ ὑβρισταί. P.

ἔχεσκον] γρ. ἔχοντες. Q.

Ἀρίσταρχος διαστέλλει μετὰ τὸ ὅθι περ πάρος, ἵνʼ ᾖ τὸ ἑξῆς, μνη- στῆρες δὲ ὕβριν ἔχοντες. P.

629. ἀρχοὶ μνηστήρων] γενναῖόν τι λαμβάνει ὁ ποιητὴς, καὶ τοὺς κακίστους μὴ ἀνάρχους λαμβάνειν. P.Q. αἱρήσονται οἱ μὲν ἀγα- θοὶ τὸν ἀμείνω, οἱ δὲ φαῦλοι τὸν φαυλότερον. P.

ἀρετῇ] ἀρετὴν νῦν ποιητικῶς τὴν εὐγένειαν λέγει. P.Q.T.

630. τοῖς δʼ υἱὸς Φρονίοιο] ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι ἡ αὐτὴ εὐστοχία τῆς τῶν ὀνομάτων θέσεως. P.

634. ἐμὲ δὲ χρεὼ] ἐμὲ δὲ χρεία ἐστὶν αὐτῆς, Ἀττικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοί. B.P.

636. δώδεκα θήλειαι] δοκεῖ μαχόμενον εἶναι τῷ ὑπὸ τοῦ Τηλεμτά- χου λεγομένῳ “οὐ γάρ τις νήσων ἱππήλατος” (607.), εἴπερ οὗτος μέλ- λει δαμάζειν ἵππους οὐ δυνάμενος χρῆσθαι αὐταῖς ἐν Ἰθάκῃ. ἀγνοοῦσι δʼ ὅτι οὐχ ἵππους δαμάσαι βούλεται, ἀλλὰ τὰς ἡμιόνους, ἵνʼ ἔχῃ ὀρεῦσι χρῆσθαι εἰς τὰς κατʼ ἀγρὸν ἐργασίας. E.H.P.Q.T.

9. γρ.] γράφε Q. In T. ordine ὑπὸ T. λεγόμενον T. unde εἶναι addidi. inverso annotatum γράφεται ἔχεσκον. 21. οὐ γάρ T. τὸ οὐ γάρ P. οὐδέ 10. Addiddi περ πάρος. Non post ὅθι, ceteri. sed post ὅθι περ πάρος distinguere 22. οὐ δ.] μὴ δ. P. μὴ δ. δὲ T. debuit Aristarchus, si ἔχοντες legit. αὐταῖς H. αὐτοὺς T. αὐτοῖς ceteri. 12. In Pal. lemma est: Τοῖς δʼ ἀγνοοῦσι δʼ ὅτι] ἀγνοοῦσιν ἔτι H. υἱὸς Φρονίοιο. Mox verbo λαμβάνειν 23. οὐχ] In Mediol. forma οὐχ sine ulla interpunctione statim sub- fere semper apostrophum appictum jicitur ἀρήσονται (sic pro αἱρ.) κ. τ. ε. habet, ut hic οὐχʼ ἵππους: quod fac- Tum ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι κ. τ. ε. quod tum esse auctoritate codicum e scholium solum ad lemma illud Pal. cognovi, qui et hic et alibi (v. sq.) rettuli. BUTTM. Scriben- eandem rationem sequitur. Nimi- dum collato Eustath. p. 1512, 27. rum crediderunt decurtatam esse μὴ ἀνάρχους θέλειν διάγειν, αἱρήσονται formam ab οὐχί; neque absurde; δὲ οἱ μὲν—. modo idem de forma οὐκ statuissent 15. λέγει om. P.Q. ut decurtata ab οὐκί. BUTTM. 20. τῷ ὑπὸ τοῦ T. λεγομένη] εἶναι τὸ τὰς H. τοὺς ceteri.

639. ἀλλά που αὐτοῦ] Ἀττικῶς ἀλλά που αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἐν τόπῳ τινὶ τῶν ἀγρῶν. B.

640. ἢ μήλοισι παρέμμεναι] ἢ τὰ ποίμνια ἐπισκοπεῖν ἢ τὰ συβό- σια. E.

641. προσέφη Εὐπειθέος υἱός] ἐν ἄλλῳ “ἀπαμείβετο φώνησέν τε.” H.P.

642. καὶ τίνες] οἱ μὲν τὸν καί ὀξύνουσιν, ἵνʼ ᾖ, καί τινες αὐτῶν, κακῶς· ἐγράφετο γὰρ ἂν, κʼ εἴ τινες. H.P. λείπει ἡ σύν. ἀντὶ τοῦ, κʼ εἴ τινες. Gl. P.

643. κοῦροι ἕποντο] στικτέον μετὰ τὸ ἕποντο, τὰ δὲ ἑξῆς ἐν πεύ- σει ἀναγνωστέον. P.

ἦ ἑοὶ] ὁ μὲν περισπᾶται· διαπορητικὸς γάρ· ἡ δὲ ἑοί ἀντωνυμία κτητική ἐστιν ἐν πλεονασμῷ τοῦ ε. P.

644. θῆτές τε δμῶές τε] σημειοῦνταί τινες ὅτι διέστειλε τοὺς θῆτας ἀπὸ τῶν δμώων. θῆτες γὰρ λέγονται οἱ ἐλεύθεροι μὲν, μισθῷ δὲ δουλεύοντες, δμῶες δὲ αὐτοὶ οἱ δοῦλοι, παρὰ τὸ δεδμῆσθαι, ὅ ἐστιν ὑποτετάχθαι. B.E.P.Q. οἱ μίσθιοι, παρὰ τὸ θῶ τὸ εὐωχοῦμαι. ὁ μέλλων θήσω καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω θής τοῦ θητός. ὁ κανὼν, τὰ εἰς ης ὀνόματα διὰ τοῦ η γράφεται, μονοσύλλαβα δὲ διὰ τοῦ η κλίνονται, οἷον θής θητός, σής σητός. T.

646. εἴ σε βίῃ] ἵνα, εἰ μὲν ἑκὼν ᾖ δεδωκὼς, φυλάττηται ὡς φίλον Τηλεμάχου τὸν Νοήμονα· εἰ δὲ βιασάμενος ἔχοι, κἀκεῖνον συνεργὸν πρὸς τὴν ἐπιβουλὴν λάβωσιν. H.P.Q.T.

βίᾳ σε ἀφείλετο. ὁμοίως τῷ “ἐπεί μʼ ἀφέλεσθέ γε δόντες” (Il. α, 299.). P.

647. προσπτύξατο] ἐδεξιώσατο φιλοφρόνως τῷ μύθῳ, τοοτέστιν ἐξελιπάρησεν. E. ἐκολάκευσεν. Gl. H.

649. τί κεν ῥέξειε] τί ἂν πράξειε καὶ ἄλλος αἰτοῦντος τοιούτου πάντως δοῦναι; P.Q.

650. ἔχων μελεδήματα] ἐτυμολογεῖται τὸ μελέδημα παρὰ τὸ τὰ 5. φώνησέν] φώνησέ τε H.P. 21. φυλάττηται] φυλάττεται H.T. 8. ἂν om. P. φίλον] φίλος T. 12. ἦ ἑοὶ—ἡ δὲ ἑοί ἀντ. κτητική 22. ἔχει T. ἔχει H. ἔχῃ P.Q. correxi pro ἦέ οἱ (margo ἠέ οἱ αὐτοῦ) 23. λάβωσιν addidi ex T. —ἡ οἱ ἀντ. κλητική. 28. τοιούτου—δοῦναι] In V. est 19. διὰ τοῦ η γράφεται delet Prel- τοιούτου; πάντως συνέδωκεν. lerus. μέλη ἔδειν καὶ ἐσθίειν. E.P.Q. τὸ δὲ, ὁππότε ἀνήρ, ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς. P.

652. κοῦροι] νεώτεροι. κατʼ εἰρωνείαν τοῦτό φησι. E.

κοῦροι δʼ οἳ κατὰ δῆμον] ἄνδρες αὐτῷ συμπλέουσι λογάδες Ἰθακή- σιοι, οἳ μεθʼ ὑμᾶς κρατοῦσιν. V.

μεθʼ ἡμέας] πρὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. ὀρθοτονεῖται γὰρ διὰ τὴν πρόθε- σιν καὶ τὴν ἔμφασιν. P.

654. γρ. ἠὲ θεὸν, ἵνα ᾖ καθὰ θεόν. H.

τῷ δʼ αὐτῷ] τούτῳ δʼ αὐτῷ, τῷ Μέντορι, ἐῴκει ὁ θεός. P.

655. μετὰ τὸ θαυμάζω στικτέον πρὸς τὴν ἔμφασιν. P.

659. μνηστῆρες] τοὺς μνηστῆρας δὲ οἱ δύο ἀρχηγοὶ ὅ τε Ἀντίνοος καὶ Εὐρύμαχος κατέπαυσαν τῶν ἀγώνων ἐξ ὧν ἐτέρποντο. εἶτα ἄμυ- δις καὶ ὁμοῦ αὐτοὶ οἱ ἀρχηγοὶ καὶ οἱ λοιποὶ μνηστῆρες ἐκάθισαν. B.

ἄμυδις] ψιλωτέον τὸ ἄμυδις. δῆλον κἀκ τῆς συναλοιφῆς “οἵ τʼ ἄμυδις κονίης” (Il. ν, 336.). P.Q.

661. ἀχνύμενος] ἐκ τῆς Ἰλιάδος (α, 103.) μετηνέχθησαν οὐ δεόν- τως οἱ στίχοι. H.Q.

μένεος δὲ] ὅρα τὴν ἀναισχυντίαν. σχετλιάζει γὰρ καὶ ὀργίζεται ὡς δεινὰ πεπονθὼς, ἄλλῳ οὐδενὶ ἔχων ἐγκαλεῖν ἢ τῇ ἑαυτοῦ ῥαθυμίᾳ. P.Q.

ἀμφιμέλαιναι] αἱ ἐν βάθει κείμεναι, ἢ αἱ ἀμφοτέρωθεν μελανω- θεῖσαι τῷ καπνῷ τοῦ θυμοῦ. E.

662. ὅσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι] οἱ μὲν οὖν φασιν, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ θῆρε τοῦ δυϊκοῦ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε τὸ ἑνικὸν γίνεται θήρ, οὕτως ἀπὸ τοῦ ὄσσε τὸ ἑνικόν ἐστιν ὅσσ διὰ δύο σσ. ἐλέγχονται δέ· οὐ γὰρ ἐπὶ πάντων τοῦτο γίνεται. ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ δμῶε οὐ γίνεται τὸ ἑνικὸν δμώ, οὐδὲ ἀπὸ τοῦ φῶτε φώτ. οὕτως οὖν οὐδὲ ἀπὸ τοῦ ὄσσε ὄσσ. ἡ δὲ αἰτία ἐστὶν αὕτη. ἐπεὶ τὸ ρ καὶ τὸ ν κατά γε τὸ πλεῖ- στον τῶν ἀμεταπτώτων ἦν, προσεβλήθη τῷ θήρ καὶ τῷ χήν τὸ ε, καὶ δυϊκὸν γέγονεν. οὐδέποτε εὕροις ἂν τοῦτο συμβαῖνον ἐφʼ ὧν ἔσχατον ἦν τὸ σ. τῷ γὰρ Κρής εἰ προσθείης τὸ ε, δυϊκὸν οὐκ ἂν γένοιτο Κρῆσ- 1. ἔδειν] ᾄδειν Q. 16. οὐ om. Q., nisi Maii typo- 6. ὀρθοτονεῖται —] Consequens thetæ error est. οὐκ ὀρθῶς schol. est, scribi etiam solitum fuisse olim Il. α, 103. ῆμεας in inclinatione. BUTTM. Vid. 17. οἱ στίχρι] Versus dicit 661. schol. ad 294. 662. 8. γρ. ἠὲ θεὸν] Atqui id ipsum le- 30. ἂν addidi. gitur in textu. Fort. ὥστε θεόν. 31. προσθείης H. προστεθείη P.Q. σε, οὐδὲ τῷ χρώς καὶ παῖς. οὕτως οὐδὲ τῷ ὅσσ. ἔτι δὲ καὶ ἀδύνα- τόν ἐστι συλλαβὴν μίαν εἰς δύο σσ λήγειν, οὐδὲ μὴν δύναται ὄς εἶναι διʼ ἑνὸς σ· τῶν γὰρ εἰς ος ληγόντων τὰ δυϊκὰ εἰς ω λήγει· ῥη- τέον οὖν ὅτι τὸ ὅσσε οὐκ ἔστιν ἀρσενικὸν δυϊκόν· φησὶ γὰρ ὁ ποιητὴς “τὼ δέ οἱ ὅσσε ποσσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον” (Il. ν, 616.), οὔχ αἱματόεντες. οὐδετέραν οὖν ληπτέον εὐθεῖαν, καὶ ἔσται τὸ ὄσσος ὡς ἕρκος, βέλος, τεῖχος· καὶ δὴ πληθυντικὸν κατὰ Ἀθηναίους μὲν ἕρκη, βέλη, τείχη, κατὰ δὲ τοὺς Ἴωνας ἕρκεα, βέλεα, τείχεα· καὶ δῆλον ὅτι καὶ ὄσσεα. τῶν δὲ εἰς α πληθυντικῶν οὐδετέρων τὰ δυϊκὰ εἰς ε τελευτᾷ, ὄμματα ὄμματε, γράμματα γράμματε. καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Πλούτῳ “γρύζειν δὲ καὶ τολμᾶτον, ὦ καθάρματε;” σαφὲς οὖν ὅτι καὶ τείχεε λέξουσι δυϊκῶς καὶ ὄσσεε, εἶτα κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ τελικοῦ ε ὄσσε ἐγένετο. H.P.Q.

664. οὕτως, φάμεν δέ οἱ. τινὲς, φαμὲν δέ μιν, κακῶς. P.H.

665. τόσσων δὲ] οἱ πλείους ὡς δύο μέρη τοῦ λόγου ἀνέγνωσαν ἐν δυσὶν ὀξείαις, ὡς τὸ “τοίῃ δʼ ἀμφὶ γυναικί (Il. γ, 157.). ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης περισπωμένως κατʼ ἐπίτασιν. P.Q. διχῶς, τόσσων δέ, καὶ τοσσῶνδς. P. inter versus.

Ἄλλως. ἐκ τόσσων δὲ] ταῦτα ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς προενεκτέον μετὰ ἤθους καὶ ἐρωτήσεως· μᾶλλον γὰρ οὕτως ἐμφαίνει τὴν ἀγανάκτησιν. τὸ ἑξῆς οὕτως, ἐκ τόσσων δʼ ἀέκητι οἴχεται. τὸ δὲ ἀέκητι ἐπὶ τῆς προαιρέσεως αὐτῶν κεῖται. P.Q.

667. ἄρξει] ἰσχυροποιήθη ὁ Τηλέμαχος καὶ εἰς τὸ μετὰ ταῦτα κακὸν ἐπενεγκεῖν ἡμᾶς. E. Ἄλλως. οἷον προκακώσει ἡμᾶς. οἱ δὲ ὄνομα, ἀπὸ εὐθείας τῆς ἄρξις, ἵνʼ ᾖ, ἀπὸ ταύτης τῆς ἀρχῆς χεῖρον ἡμᾶς ἐργάσεται. E.P.Q.V.

ἄρξει καὶ προτέρω] τὸ γενόμενον καὶ προσωτέρω προκόψει ὥστε κακὸν εἶναι. τὸ δὲ προτέρω ἀντὶ τοῦ ἐπὶ πλέον, προσωτέρω, ἐκβολῇ τοῦ σω. B.P.Q.T. Ἄλλως. παρέλκει τὸ ἔμμεναι. ὁ δὲ νοῦς, καὶ εἰς τοὔμπροσθεν ἄρξεται τὸ κακὸν προχωρεῖν αὐτοῦ καὶ μέχρις ἡμῶν τῆς τόλμης τὸ κακὸν φθάσει, τουτέστι καὶ ἡμῶν αὐτῶν ἅψεται. T.

1. τῷ—τῷ] τὸ—τὸ Q. ω, 15. ἔτι—οὐδὲ μὴν correxi pro ὅτι— 17. ἐπίτασιν Buttm. pro ἐπίστασιν. οὔτε μήν. 19. προενεκτέον Buttm. pro προσε- 11. Πλούτῳ] 454. νεκτέον. 14. οὕτως φάμεν δέ οἱ om. P. 27. γενόμενον] γινόμενον P. 15. οἱ πλείους ὡς δύο P. τινὲς δύο Q. 28. προσωτέρω, ἐκβολῇ τοῦ σω] ἔστι ἐν δυσὶν ὀξείαις] Conf. schol. Il. δὲ συγκοπὴ τοῦ προσωτέρω T.

ἀλλά οἱ αὐτῷ] ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν οἱ· ἔστι γὰρ ἀντιδιασταλτικὴ καὶ προηγεῖται τῆς αὐτός· ἀλλʼ ὅμως ἐγκλιτικῶς ἀνεγνώσθη. H.

668. πρὶν ἥβης μέτρον ἱκέσθαι, αἱ Ἀριστάρχου. αἱ δὲ κοινότεραι, πρὶν ἡμῖν πῆμα γενέσθαι. H. Q.

670. λοχήσομαι] ἤτοι ἐνεδρεύσω. φυλάξω δὲ τηρήσω. H.

671. ἐν πορθμῷ] τῷ διαπεράματι, τῷ στενῷ τόπῳ. πορθμὸς γὰρ λέγεται ἡ στενὴ θάλασσα. E.Q.V. στένωμα τὸ ἀνὰ μέσον γαιῶν. διαφέρει δὲ ἰσθμὸς καὶ πορθμός. ἰσθμὸς μὲν λέγεται τὸ ἀνὰ μέσον θαλάσσης πεδίον, πορθμὸς δὲ τὸ ἐναντίον. T.

Σάμοιό τε] ὅτι τὴν Σάμην Σάμον εἶπεν. ἔστι δὲ Σάμος Ἰωνίας, Σάμος Θρᾴκης, Σάμος Κεφαλληνίας. B.E.T.

672. ἐπισμυγερῶς] ὅπως ἐπὶ κακῷ τῷ ἑαυτοῦ, ἐπιπόνως, ἀθλίως, χαλεπῶς, ἀπὸ τοῦ σμύχω. παρέλκει δὲ ἡ ἐπί. B.E.

673. οὐδεμία ἀντιλογία πρὸς τὸ δυσεπιχείρητον ἢ ἄδικον. ἀλλʼ ὁ μὲν ἀπερισκέπτως εἰσηγήσατο, οἱ δὲ ἑτοίμως δέχονται. P.

675. πάθος κινεῖ τῇ Πηνελόπῃ τὸ ἐπεισόδιον, ὅταν τὸν Ὀδυσσέα θρηνοῦσα τὴν ἐπὶ τῷ παιδὶ ἀγωνίαν προσλάβῃ. P.

ἄπυστος] ἀνήκουστος. Gl. H.

676. βυσσοδόμευον] ἐμηχανῶντο, κρυφίως συνεβουλεύοντο, εἰς βά- θος ἔκρυπτον, ἤτοι ἐν τῷ μυχῷ τῆς αὐτῶν διανοίας διενοοῦντο. B.E.Q. κρυφίως ἐβουλεύοντο, ἐκ τοῦ βυσσὸν, ὃ σημαίνει τὸ ἔνδον, καὶ τοῦ δόμος. T.

677. Μέδων] οὗτος ἐδούλευε τοῖς μνηστῆρσιν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἵνα τὰς βουλὰς αὐτῶν διαγγέλλῃ τῇ Πηνελοπείῃ. ἄλλως τε δὴ καὶ τὰ πρὸς ζωὴν πραγματευόμενος ἐποίει τοῦτο. διὸ οὐδὲ ἀπεκτάνθη σὺν αὐτοῖς. E. πλάττει ὁ Ὅμηρος ὅτι ἔξωθεν τῆς αὐλῆς ὢν ὁ Μέδων ἤκουε τὴν ἐπιβουλὴν τῶν μνηστήρων, ἔνδοθεν ἐκείνων ὄντων. B.

678. αὐλῆς ἐκτὸς ἐών] σημειοῦνταί τινες πρὸς τὸ περὶ τῆς Ὀδυσ- σέως οἰκήσεως. P.

679. Πηνελοπείῃ] Ἰωνικόν. E.

682. ἦ εἰπέμεναι] σημειοῦνται διὰ τὴν ἐν τῷ μέτρῳ συνίζησιν. P.

683. ἔργων παύσασθαι] περιπαθὲς τὸ δυσχεραίνειν ἐπὶ τῇ ἀσω- τίᾳ αὐτῶν καὶ βίᾳ τοῦ παιδός. P.

1. έχρῆν—ἀνεγνώσθη] Hanc obser- 7. γαιῶν] γαιὸν T. μεταξὺ δύο γεῶν vationem repetit schol. ad ο, 285. Eustath. p. 1513, 36. 6. διαπεράματι H. et Hesychius. 11.Κεφαλληνίας]κεφαληνίας B.E.T. διαπεράσματι E.Q. διὰ περάματος V. 14.δυσεπιχείρητον] δυσεπιχείριστον P.

685. ὅτι τὰ ἰσοδυναμοῦντα παράλληλα τέθεικεν, ὕστατα καὶ πύ- ματα. P.

686. διχῶς, οἵ θʼ ἅμα, καὶ, οἳ θαμά, ὃ καὶ ἄμεινον, ὡς καλά. H. P.

κατακείρετε] καταναλίσκετε, καταδαπανᾶτε. E.

βίοτον] γράφεται, βρωτόν, ἤγουν τροφήν. E.

687. κτῆσιν Τηλεμάχοιο] περιπαθῶς ἄγαν οὐκ ἔφη Ὀδυσσέως, ἀλλὰ Τηλεμάχου. μεῖζον γὰρ φαίνεται τὸ πάθος ὅταν καὶ περὶ ψυχὴν ἐπιβουλευόμενον τοῦτον αἴσθηται, ἥτις οὐδὲ τῆς κτήσεως ἀνέ- χεται. P. Q.

690. ἐξαίσιον] ἔξω τοῦ καθήκοντος, ἀπὸ τοῦ αἴσιον τὸ ἁρμόδιον. B. τὸ ἔξω τοῦ καθήκοντος, ἔξω αἴσης, ἐστιν ἄδικον. P.

691. ἐν δήμῳ] τουτέστιν, ἐκ τοῦ δήμου κακολογήσας τινάς. E.

βέλτιον τὸ “ἐν δήμῳ” τοῖς ἄνω προσδίδοσθαι. τὸ δὲ ἐχθαίρῃσιν ἀντὶ τοῦ ἐχθαίρῃ, καὶ τὸ “ἰχθὺς ὅς κε φάγῃσι” (Il. φ, 127.) ἀντὶ τοῦ φάγῃ. B.E.P.Q.

ἥτ᾿ ἐστὶ δίκη] ὥσπερ τρόπος ἐστὶ τῶν βασιλέων τὸ ἄλλον μὲν μισεῖν, ἄλλον δὲ φιλεῖν. Καὶ ἄλλως. γνωμικὸς ὁ στίχος περὶ τῶν βασιλέων λεγόμενος, ὅτι τοὺς μὲν μισοῦσι, τοὺς δὲ φιλοῦσιν· ὅπερ οὐ προσῆν Ὀδυσσεῖ. καὶ αὐτὸν οὖν κατʼ ἰδίαν προενεκτέον τὸν στί- χον. P. Q.

τινὲς τὸ μηδὲν ἐξαίσιον δρᾶν. ἀλλʼ οὐχ ἁρμόσει ταύτῃ τῇ ἀποδό- σει τὰ ἐπιφερόμενα. H. P.

697. εἰ γὰρ δὴ βασίλεια] δαιμονίως ἔχει τὰ τῆς διαθέσεως. ἡ μὲν γὰρ καὶ ἐπὶ τοῖς μετρίοις χαλεπαίνει, ὁ δὲ εὔχεται μὴ δέχεσθαι ἄλλην ἐπίτασιν τὸ τόλμημα τῶν μνηστήρων. P. Q.

τινὲς, αἳ γὰρ δή. H.P.Q.

699. et iterum 737. τάχιστα ὅλα ἐξήνεγκε. λέγει γὰρ τὰ φαῦ- λα συντόμως. P.

700. μεμάασι] προθυμοῦσι. Gl. H.

3. διχῶς om. P. 19. προενεκτέον Buttm. pro προσε- οἵ θʼ ἅμα H. οἳ θάμα (hoc accen- νεκτέον. tu) P. Duplicem scholiasta notat 21. 22. Hoc scholium in P. ap- scripturam, οἵ θʼ ἅμʼ ἀγειρόμενοι (quam pictum est versui 693. Sed vide. H.M. in textu habent) et οἳ θάμʼ tur referendum esse adhuc ad ver- ἀγειρόμενοι. ba ἥτ᾿ ἐστὶ δίκη. BUTTM. Cum 14. ἐχθαίρῃ] ἐχθαίροι P. P. consentit H., in quo est τινὲς δὲ καὶ τὸ] πρὸς τὸ B. P. τὸ etc. 15. φάγῃ scripsi pro φάγοι.

701. νεισόμενον] τὸ νείσω ποτὲ μὲν διὰ διφθόγγου γράφεται, ποτὲ δὲ διὰ τοῦ ι. γίνονται δὲ καὶ ἀμφότερα οὕτω. νέω τὸ πορεύομαι πρωτότυπον θέμα. ὁ μέλλων νέσω, καὶ ἐπενθέσει τοῦ ι νείσω, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ε καὶ προσθέσει τοῦ ι νίσω. θεματοποιεῖται δὲ οὗτος ὁ μέλλων ποτὲ μὲν διφθογγογραφούμενος, ποτὲ δὲ ἰωτογραφούμενος, καὶ ἔχει τὴν κίνησιν εἰς ἐνεστῶτα παθητικὸν, ὡς ἐνταῦθα, οἴκαδε νεισόμενον. B.

νισσόμενον] ἐπανερχόμενον. ἀπὸ τοῦ νέω τὸ πορεύομαι. E.

702. ἠγαθέην] Ῥιανὸς Ἠμαθίην γράφει. H. P.

ἐς Λακεδαίμονα] οὐδὲ ἐνταῦθα ἡ Κρήτη, οὐδὲ Ἰδομενεὺς ὀνομάζε- ται. H. P.

704. ἀμφασίη] ἀφασία, ἀφωνία. H. ἀφασίη. τὸ δὲ μ περισ- σόν. B.

705. ἔσχετο] αἱ Ἀριστάρχου “ἔσκετο” ἀντὶ τοῦ ἐγένετο· γέλοιοι γάρ εἰσιν οἱ γράφοντες ἔσχετο. H.P.Q.

707. οὐδέ τί μιν χρεώ] οὐδεμία ἀνάγκη αὐτὸν ἐπιβαίνειν νηῶν. H.

708. αἵδʼ ἁλὸς ἵπποι] λείπει τὸ ὡς, ὡς κἀν τῷ “Τηλεμάχου ἑτάρω τε κασιγνήτω τε” (Od. φ, 216.). ἡμάρτηται, διότι ἐν τῷ παθητικῷ οὐ κρατεῖ τοῦ λόγου. ἀλλ᾿ ἔοικεν ὁ ποιητὴς κεχρῆσθαι ποιητικῇ ὁρμῇ, οὐ λογιζόμενος τὸ πρέπον τοῦ προσώπου. P. Q.

709. περόωσι δὲ πουλὺν ἐφʼ ὑγρὴν] οἱ ἀρχαῖοι ὁ πολύς καὶ ἡ πολύς ἔγραφον, ὡς ὁ ἠμαθόεις καὶ ἡ ἠμαθόεις καὶ τὰ ἄλλα. E. ἐν σχή- ματι εἴρηται, ὡς “θερμὸς ἀϋτμή.” P.

712. οὐκ οἶδ᾿ εἴ τίς μιν] τις μιν Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ η. καὶ γίνεται ἡ στιγμὴ ἀμφίβολος. εἰ μὲν γὰρ διαζευκτικὸς εἴη, στικτέον πρὸ αὐτοῦ καὶ βαρυντέον τὸν ἑπόμενον, εἰ δὲ ἀντὶ τοῦ συναπτικοῦ κέοιτο τοῦ εἰ, βραχὺ διασταλτέον πρὸ αὐτοῦ. H.P.Q.

714. πατρὸς] λείπει ἡ περί. H. T.

718. πολυκμήτου] τοῦ μετὰ πολλοῦ καμάτου κατασκευασθέντος, ἢ ἐν ᾧ πολλὰ ἔκαμον οἱ κατασκευάσαντες. B.E.H.Q. οὐ κατὰ τὸ ἐπίθετον, ἀλλʼ ἔχει τὴν ἀναφορὰν πρὸς τὰ ἔργα τοῦ κατασκευάσαν- τος αὐτὸν Ὀδυσσέως (Od. ψ, 192.). P.

10. οὐδὲ ἐνταῦθα] Conf. schol. α, 25. ἡ στιγμὴ ἀμφίβολος —] Haec ut aliae de interpunctione observa- 14. αἱ Ἀριστάρχου] ὁ ἀρίσταρχος Q. tionis Nicanoris sunt. De hoc lo- 23. θερμὸς ἀῦτμή] Vid. schol. ad co dixit Friedlaender. de Nic. p. 442. 33.

719. μινύριζον] ποία λέξις; ἡσύχως ἔκλαιον καὶ μικρῶς· μινυὸν γὰρ τὸ μικρόν. E.Q. ἡσύχως ἔκλαιον. H. a m. pr. θρηνῶδες ἐφώνουν. H. a m. sec. T. μεθʼ ἡσυχίας ἐφύμνουν, παρὰ τὸ μύρω τὸ ὀδύρομαι, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν μιμύρω καὶ μινύρω τροπῇ τοῦ μ εἰς ν, καὶ μινυρίζω. T.

720. πᾶσαι ὅσαι] ἄκρως τῇ διαθέσει. ὑπέγραψε γὰρ τὴν μὲν εἰς τοὔδαφος, τὰς δὲ περιεστώσας μετὰ δακρύων. P. Q.

721. ἀδινὸν] τὸ μάλα οἰκτρόν. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἄδην, ὃ σημαίνει τὸ δαψιλῶς. καὶ ἀδινὸν τὸ συχνὸν καὶ πυκνόν. B.

722. κλῦτε, φίλαι] φίλας καλεῖ τὰς θεραπαίνας οἰκείως τῇ παρ- ούσῃ περιστάσει. τοιοῦτοι γὰρ οἱ δυστυχοῦντες καταβαίνοντες εἰς ταπείνωσιν, ἀπὸ τοῦ ἰδίου ἀξιώματος ἐπαγόμενοι εἰς ἔλεον. H.P.Q. πέρι γάρ μοι] ὅτι ἐν ἀρχῇ λόγου ὁ γάρ, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (η, 328.) “πολλοὶ γὰρ τεθνᾶσιι.” H.

724. βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ θυμολέοντα, καὶ Δαναοῖσι, καὶ ἐσθλόν. P.

726. ἐσθλὸν, τοῦ κλέος] περιττὸς ὁ στίχος. καὶ γὰρ προεῖπεν “ἢ πρὶν μὲν πόσιν ἐσθλόν.” καὶ οὐκ οἶδεν ὁ Ὅμηρος τὴν καθʼ ἡμᾶς Ἑλλάδα, ἀλλὰ τὴν Θεσσαλικὴν οὕτω λέγει καὶ Ἕλληνας τοὺς ἐκεῖ- θεν. H.Q.

καθʼ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἂργος] Θεσσαλίαν καὶ Πελοπόννησον. B.T.

727. ἀποκτεῖναι μεμάασιν] ἀνηρείψαντο θύελλαι ἡ χαριεστέρα τῶν Ἀριστάρχου, καὶ ἄλλαι πολλαὶ οὕτως. H. γράφεται “ἀνη- ρείψαντο θύελλαι.” καὶ ἄλλαι δὲ πολλαὶ οὕτως. διὰ τὸ αἰφνίδιον γὰρ καὶ ἀπροφώνητον τῆς ἐξόδου ὡς ἀπολωλότα αὐτὸν θρηνεῖ. E.

728. ἀκλέα] ἀγνοούμενον, ἄδοξον· οὐ γὰρ μόνον τὴν ἀπώλειαν ἀπολοφύρεται, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀκλεῆ θάνατον. B.E.P.Q.T.

6. ἄκρως (ἄκρως om. Q.) τῇ διαθέσει] starchus, ut colligi potest ex schol. Sic schol. ε, 489. ἄκρως τῇ ἐπεξεργα- Il. ι, 395. σίᾳ. et similiter δαιμονίως τῷ ἐπεισοδίῳ 22. ἀποκτεῖναι μεμάασιν] Sic scri- ad ε, 336. καλῶς τῇ τάξει ad ζ, 149. ptum etiam in M., qui alteram τῇ ὑπερβολῇ δαιμονίως θ, 173. Plene lectionem in γρ. habet. ad θ, 485. δαιμονίως τῇ τάξει ἐχρήσατο. Scholion codicis H. sic ut nunc 12. ταπείνωσιν] ταπεινὸν P. legitur composui. In codice inter ἀπὸ—ἔλεον om. Q. Ἀριστάρχου et καὶ ἄλλαι totus inter- 18. οὐκ οἶδεν ὁ Ὅμηρος τὴν καθʼ ἡμᾶς jacet textus. PORSON. Ἑλλάδα] Quamobrem versum, qui 24. ἄλλαι δὲ πολλαὶ] ἄλλα δὲ πολ- redit infra 816., obelo notavit Ari- λὰ P.

730. τὸ ἐξῆς, ἐπιστάμεναι σάφα θυμῷ, ὁππότε κεῖνος ἔβη. P. μάλα] γρ. σάφα. H.

732. ὁρμαίνοντα] τινὲς “ὁρμηθέντα” κακῶς. H.P.

733. τῷ κε μάλʼ] ἐνταῦθα ἀνέκυπτε τοῦ Τηλεμάχου ἡ πρόνοια λαθεῖν πειραθέντος τὴν μητέρα ἐπὶ τῇ ἐξόδῳ. P.Q.

735. ἀλλά τις ὀτρηρὸς] ὅρα τὸ εὔτακτον, μηδʼ ἐν τηλικούτῳ δεινῷ γενομένην ἀνεπιτηδείῳ ἀγγέλῳ πρὸς τὸν Λαέρτην χρήσασθαι. H.P.Q. ὀτρηρῶς] δραστικῶς, σπουδαίως. V.

736. ἔτι δεῦρο κιούσῃ] παρέλκον τὸ ἔτι· τὸ γὰρ κιούσῃ οὐ δέχεται αὐτό. E.

737. τάχιστα ὅλα ἐξήνεγκε. λέγει γὰρ τὰ φαῦλα συντόμως. P. (ut ad 699.)

739. μῆτιν ὑφήνας] εἴ τινα ἐξευρὼν μηχανὴν ἐκεῖνος, σύνεσιν, βουλὴν, γνώμην, τέχνην κατασκευάσας. E.

740. λαοῖσιν ὀδύρεται] ἐν τοῖς μνηστῆρσι κλαύσει, καὶ οἰκτειρή- σουσι τοῦ μὴ κτεῖναι Τηλέμαχον. B.

741. φθῖσαι γόνον] γρ. καὶ φθεῖσθαι δόμον. M.

743. νύμφα φίλη] δεξιῶς οὐ περιμένει τὸν ἔλεγχον οὐδὲ φθάνει. μιᾷ δὲ τῇ μηνύσει καὶ αὐτὴν ἀξίαν τοῦ ἀπολωλέναι φησὶ διὰ τὸ πεισθῆναι τῷ Τηλεμάχᾳ. αἰτίαν δὲ τῆς σιωπῆς ὅρκον προβάλλεται. H.P.Q.

744. ἢ ἔα ἐν μεγάρῳ] τινὲς δασύνουσι τὸ ἥ ὡς ἄρθρον. τὸ δὲ ἔα ῥῆμα πρώτου προσώπου φασὶν, ἵνʼ ᾖ, ἥτις ἤμην ἐν τῷ μεγάρῳ. P. Q.

750. βραχὺ διασταλτέον εἰς τὸ ὑδρηναμένη, ἑλοῦσα, γυναιξί, πρὸς τὸ σαφέστερον. P.

752. εὔχε᾿] οὐ παραινεῖ μὴ δακρύειν· οὐ γὰρ πείσει· προτρεπο- μένη δὲ ἐπʼ εὐχὰς καταφεύγειν, ὅθεν λεληθότως παύει τὰ δάκρυα. P. Q.

753. ἡ] δασυντέον τὸ ἡ ἔστι γὰρ ἀντὶ ἀντωνυμίας τῆς αὕτη. P.

4. ἀνέκυπτε] ἀνακύπτεται P. 15. οἰκτειρήσουσι] οἰκτειρίσουσι B. 5. λαθεῖν—ἐξόδῳ] λαθεῖν τὴν μη- 19. μιᾷ] ἅμα Q. τέρα πειρωμένου Q. 23. μεγάρῳ] οἴκῳ P. 7. χρήσασθαι Buttm. εἰρήσασθαι 26. παραινεῖ Buttm. pro παραβαί- H.P. εἰρήσεσθαι Q. χρῆσθαι Maius. νει. Quae correctio peti poterat ex 8. Sic ed. ant. nam recentt. ita: Eustathio p. 1516, 54. ὀτρηρός] ἔνιοι, ὀτρηρῶς, δραστικῶς, σπου- 27. δὲ om. Q. Exspectes προτρέ- δαίως. (Vid. not. ad δ, 139.) BUT. κεται δὲ—. 9. τὸ γὰρ Buttm. pro τῇ γάρ. 29. αὕτη] αὐτῆς P.

σαώσαι] πρὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. ἔστι γὰρ εὐκτικόν. P.

754. μηδὲ γέροντα] οὐ θέλει ὁ Ὅμηρος μηνῦσαι τοῦτο τῷ Λα- έρτῃ ὡς ἀπὸ τῆς Πηνελόπης. ἢ γὰρ οὐ πείθει τοὺς Ἰθακησίους, καὶ ἔστι δυσχερὲς αὐτῷ μή πως βιάσωνται αὐτήν· ἢ πείθει αὐτοὺς, καὶ κωλύουσι τοὺς μνηστῆρας. καὶ τοῦτο ἀπὸ ἱστορίας οὐκ ἔστι τῷ Ὁμήρῳ· εἰ γὰρ συνεστάλησαν οἱ μνηστῆρες, οὐκ ἂν ἀπεκτάνθησαν. E.

755. Ἀρκεισιάδαο ὁ Ἀρκείσιος ἐγέννησε τὸν Λαέρτην, ὁ Λαέρτης τὸν Ὀδυσσέα καὶ ὁ Ὀδυσσεὺς τὸν Τηλέμαχον. Ἀρκεισιάδης οὖν ὁ υἱὸς τοῦ Ἀρκεισίου, ἤτοι ὁ Λαέρτης. B.

756. οἴχεσθ᾿] γράφεται, ἄχθεσθ᾿. B.

757. πίονας ἀγρούς] τοὺς πιαίνοντας, ἤτοι λιπαροὺς καὶ πλου- σίους ποιοῦντας τοὺς ἀνθρώπους. E.V.

761. ἐν δʼ ἔθετʼ οὐλοχύτας] ἀντὶ βωμοῦ καθιέρωσε τῷ κανέῳ τὰς κριθάς. H.P.Q.

763. 764. τὸ δίστιχον τοῖς ἑξῆς συνάπτειν βέλτιον. P.

766. ἀπάλαλκε] ἀπότρεψαι. λέγεται γὰρ αὕτη Ἀλαλκομενηΐς. τὸ δὲ “κακῶς ὑπερηνορέοντας” κακῶς βουλευομένους περὶ τοῦ Τη- λεμάχου. E.

767. ὀλόλυξε] ὀλοφυρτικὸν ἐφθέγξατο. τὸ δὲ ὀλόλυξεν εὐχὴ γυ- ναικεία. E.

768. μνηστῆρες δʼ ὁμάδησαν] θόρυβον ἐποίησαν πρὸς ἀλλήλους διαλεγόμενοι. B.P.Q.T.

769. ὑπερηνορεόντων] ἀπὸ τῶν νέων τῶν ἄγαν ἀνδρείων. E.

770. ἦ μάλα] ἄκρως τὰς δόξας τῶν ἀνθρώπων διελέγχει. πάντα γὰρ ἐλπίζουσι πρὸς τὰς ἐπιθυμίας. ὃ γὰρ βούλεταί τις, τοῦτο καὶ οἴεται. P.Q. πολυμνήστη] ὑπὸ πολλῶν μεμνηστευμένη. H.

771. ἀρτύει] παρασκευάσει. V. ὅ οἱ φόνος] ὅτι φόνος τῷ υἱῷ αὐτῆς ηὐτρέπισται· ἡ γὰρ οἱ ἀντὶ γενικῆς ἐστι. H.

775. τὸ πάντας τοῖς ἄνω συναπτέον. ἐμφαίνει δὲ καὶ τοῖς ἑξῆς συναπτόμενον. P.

781. ἐν δʼ ἱστόν τε τίθεντο] οὐ γὰρ πάντοτε εἶχον τοὺς ἱστοὺς διὰ τὸ μὴ πάντοτε πλεῖν. ὅταν οὖν ἔμελλον πλεῖν, ἐτίθεντο καὶ οἱ ἱστοί. E. πῶς; τῇ εἰρεσίᾳ χρώμενοι· κόσμου χάριν. E.V.

782. τροποῖς] τοῖς λεγομένοις τροπωτῆρσι. B.H.

τροποῖς ἐν δερματίνοισι] διʼ ὧν αἱ κῶπαι τρέπονται καὶ στρέφον- 33. κόσμου χάριν] Conf. schol. ad θ, 52. ται· ἢ ἱμᾶσι τοῖς περιδεδεμένοις ταῖς κώπαις, ἢ τοῖς σκαλμοῖς. E. περισπωμένως. δηλοῖ γὰρ τοὺς τροπωτῆρας, περὶ οὓς αἱ κῶπαι τρέ- πονται καὶ στρέφονται ἐν ἱμᾶσι τοῖς περιδεδεμένοις ταῖς κώπαις. V.

παρεσκευάσαντο τὰς κώπας τοῖς τροπωτῆρσι, περὶ οὓς αἱ κῶπαι τρέπονται. P.Q.

783. περιττὸς δοκεῖ οὗτος ὁ στίχος. M.

785. ὑψοῦ δʼ ἐν νοτίῳ] ἐν βάθει τοῦ ὕδατος. ἢ ἐπὶ μετεώρῳ. εἰς τὸ νοτιώτερον τῆς γῆς, τουτέστιν ἄνω πολὺ τῆς γῆς, ἐπεὶ μετέωρα φαίνεται τὰ ἐντὸς τῆς θαλάσσης. νοτίῳ δὲ ἢ τῷ πρὸς νότον μέρει, ἢ πρὸς σύγκρισιν τῆς γῆς, ἀντὶ τοῦ ἐν τῷ διύγρῳ. B.E.H.P.Q.T. ἐννοτίῳ] Ἀριστοφάνης εἰνοδίῳ, ὡς ἄν τις εἶποι ἐν ὁδῷ, ἑτοίμην εἰς τὸ πλεῖν. B.E.H.P.Q.

ἐπεὶ τὸ ὥρμισαν καὶ ἐπὶ γῆς λέγεται, ἐπάγει τὸ ἐν νοτίῳ. τὸ δὲ ὑψοῦ ἀντὶ τοῦ ἐν βάθει. τὸ γὰρ ὕψος καὶ βάθος ἔχει. E.P.Q.T.

ὑψοῦ δὲ ἐν βαθυτέρῳ τόπῳ. E.P.Q.

ἐν ὕψει, ἐν τῷ κατωτέρω τόπῳ. νοτίῳ] τῷ διύγρῳ. οἱ δὲ ἐννοτίῳ, τῷ πρὸς νότον τόπῳ. V.

ὥρμισαν] ἡσύχως ἑστάναι τὴν ναῦν ἐποίησαν. P. V.

786. ἕσπερον] τὴν ἑσπέραν ἕσπερον εἶπεν. Gl. H.

787. ἡ δʼ ὑπερῷʼ ἀναβᾶσα] γράφεται, ἡ δʼ ὑπερῴῳ αὖθι. M.Q.

788. Ῥιανός, κεῖτʼ ἄῤ ἄναυδος. καὶ ἔστιν αὕτη χαριεστέρα ἡ γραφή. H. P.

791. ὅσσα δὲ μερμήριξε] πρὸς τὸ πυκνὸν τῆς μερίμνης ἡ παρα- βολή. P.Q.

792. δόλιον περὶ κύκλον ἄγωσι] κύκλον ἂν εἴποι τὸ δίκτυον. H. δόλον, κύκλῳ τὸ δίκτυον. T. ἤτοι περικυκλώσουσι. B.

793. ἐπήλυθε νήδυμος ὕπνος] ἀγνοοῦσί τινες τὸ νήδυμος ὕπνος 6. περιττὸς—] Totum versum om. 14. ὑψοῦ Buttm. pro ὕψος. δὲ om. H. et cod. Vindob. 7. ἐν βάθει P.T. τῷ βάθει ceteri. 16. κατωτέρω] Immo ἀνωτέρω. βα- εἰς τὸ—γῆς] P. [et H.] ita: εἰς θυτέρῳ Barnes. ex MSS. τὸ νοτερὸν τῆς γῆς ὑψοῦ δʼ ἐν νοτίῳ. ἄνω ἐννοτίῳ MSS. Barnesii. Vulgo ἐν πολὺ τῆς γῆς. BUTTM. νοτίῳ. 11. εἰνοδίῳ] ἐννδίῳ P. Conf. schol. 20. ὑπερῷ᾿ ἀναβᾶσα] Hoc in textu ad θ, 55. et Hesych. s. v. ἐννοδίῳ. habet M., alteram scripturam a m. Aristophanes tamen non εἰνοδίῳ, sed rec. in margine. εἰνόδιον potius scripsisse videtur 25. κύκλον ἂν εἴποι τὸ δίκτυον] οὐκ Lehrsio Aristarch. p. 134; ἐννοδίῳ οὖν ἂν εἴποι δόλιον περὶ κύκλον τὸ δίκτυον probat Nauck. Aristoph. p. 45. H. ἀποδιδόντες τὸ ἡδύς. ἔστι δὲ νήδυμος ὁ μὴ δύνων μηδὲ περιεχόμενος, ἀλλʼ αὐτὸς περιέχων. καὶ οὕτως λέγουσιν “οὐδέ μιν ὕπνος ᾕρει πανδαμάτωρ” (Il. ω, 4.). τὸ δὲ νη στερητικὸν καὶ ἐν τῷ νήγρετος. ἥδιστος καὶ θανάτῳ ἄγχιστα ἐοικώς. καὶ ἐπʼ ἄλλων περιεχόντων καὶ κατειληφότων τὸν ὅλον λέγει “ἀμφὶ δέ μιν θάνατος χύτο” (Il. ν, 544.), “τὸν δʼ ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε” (Il. ρ, 591.), καὶ “θείη δέ μιν ἀμφέχυτʼ ὀμφή” (Il. β, 41.), “θεσπεσίην δʼ ἄρα τῷγε χάριν κατέχευεν Ἀθήνη” (Od. ρ, 63.). καὶ “λιμένες ναύλοχοι ἀμφίδυμοι” (Od. δ, 846.) λέγει, εἰς οὓς ἔστι δύνειν. ὅθεν καὶ δίδυμοι, δύο ἐκ μιᾶς καταδύσεως τῆς ἐκ γαστρός. E.

794. λύθεν δὲ οἱ ἅψεα] ὁ γὰρ ὕπνος ἐκλύει καὶ χαῦνα ποιεῖ τὰ μέλη. διὰ τοῦτο καὶ λυσιμελὴς, ἀπὸ τοῦ τὰ μέλη ἤτοι τὰς φροντί- δας λύειν. E. τὰ βουλεύματα, ἐκ μεταφορᾶς τῶν δεσμῶν· κυρίως γὰρ ἅψεα τὰ δεσμὰ λέγουσι T. ἅψεα δὲ τὰ μέλη φησὶν, ἀπὸ τοῦ συνῆφθαι. V. ὅτι οὕτως λέγει τὰς συναφὰς τῶν μελῶν, οὐ τὰ μέλη. οὐκ οὖν ἂν εἴποιμι μηρὸν ἢ χεῖρα ἅψεα. P.Q.

796. εἴδωλον ποίησε] οὐ διʼ ἑαυτῆς ἔρχεται ἡ Ἀθηνᾶ, ἵνα μὴ ἀναγκασθῇ τι εἰπεῖν περὶ Ὀδυσσέως καὶ λυθῇ τὰ τῆς ὑποθέσεως. P.Q.

797. Ἰφθίμῃ κούρῃ] ἀμφιβάλλει Ἀρίσταρχος πότερον ἐπίθετον τὸ ἰφθίμη, ἢ κύριον. P. τὸ Ἰφθίμη ὄνομα κύριον, ὅτι γενναία ἦν. λέγει δὲ τὴν ἀδελφὴν τῆς Πηνελόπης. E. οὕτως ἐκαλεῖτο κυρίως ἡ ἀδελφὴ τῆς Πηνελόπης. Ἄσιος δέ φησι “Κοῦραί τʼ Ἰκαρίοιο, Μέδη καὶ Πηνελόπεια.” τινὲς δὲ Ὑψιπύλην λέγουσι. M. οὕτως— Πηνελόπεια. Ἄνδρων δὲ Ὑψιπύλην λέγει. MS. Barnes. Ἰκαρίου καὶ Ἀστεροδίας τῆς Εὐρυπύλου τοῦ Τελέστορος γίνονται παῖδες 5. ἀμφὶ δέ μιν] In loco ipso nunc verba sunt etiam in V. est οἷ: quo pacto diversa sine 24. Μέδη] In scholio proximo caussa est structura in hoc versu Μήδη: qua forma si uti voluisset et in illo qui mox affertur Il. β, 41. Asius, Ἰκαρίου scribendum fuisset. Restituenda itaque hinc videtur ve- Ὑψιπύλην in scholio MS. Barnes. rior scriptura μίν etiam Il. ν, 544. in ὁηπύλην corruptum. BUTTM. 25. Ἰκαρίου] Icarii uxorem et li- 8. ἀμφίδυμοι λέγει Buttm. ἀμφί- beros varie traditos vid. ap. Apol- δυμοι δύο λέγων E. lod. 3, 10, 6. et ibi Heyn. Paus. 14. τὰ μέλη—συνῆφθαι habet et- 8, 34. Eust. ad Od. ο, 16. p. 563, iam Q. 12. item supra schol. α, 275. et] 15. μελῶν—εἴποιμι] μελῶν. καὶ τὰ 277. et infra ο, 16. Nomen Ἀστε- μέλη οὐκ ἂν εἴποιμι Q. ροδίας per δ habes in utroque scho- 22. οὔτως—τῆς Πηνελόπης] Haec lio citato. Pra Τελεύτονος in schol. Ἀμάσιχος, Φαληρεὺς, Θόων, Φερεμμελίας, Περίλαος, θυγατέρες δὲ Πηνελόπη καὶ Μήδη ἢ Ὑψιπύλη ἢ Λαοδάμεια. Δίδυμος δὲ Ἀμει- ράκην φησὶ προσαγορεύεσθαι τὴν Πηνελόπην, ἢ Ἀρνακίαν. Ναυ- πλίου δὲ ῥίψαντος αὐτὴν εἰς θάλασσαν διὰ ποινὴν Παλαμήδους, ὑπὸ πηνελόπων αὐτὴν σωθεῖσαν οὕτως ὀνομασθῆναι. ἐν δὲ ἐπιμερισμῷ τοῦ, μῆνιν ἄειδε θεά, Πηνελόπην αὐτήν φησι λελέχθαι, παρὰ τὸ πένεσθαι τὸ λῶπος. H.P.Q.

798. Φερῇς] ἐν ταῖς Φεραῖς. Φεραὶ δὲ πόλις Μεσσηνίας. V.

800. εἵως] εἵως ἀντὶ τοῦ ὅπως. δασυντέον τὸ εἵως, ὅπως. H.

802. παρὰ κληίδος ἱμάντα] ἀντιστρόφως. H. ἀντιστροφή παρὰ τὴν κλεῖδα, ἥτις ἱμάντα εἶχε παρὰ τὸ κλεῖθρον. B.E.V. διὰ τῆς ὀπῆς τοῦ ἱμάντος, ἔξωθεν ἐπέκλειον τὸ κλεῖθρον, ὅπερ κληῖδα λέγει. B.E.P.Q. ἱμάντος, ἔξωθεν ἐπέκλειον τὸ κλεῖθρον, ὅπερ κληϊδα λέγει. B.E.P.Q.

805. οὐ μέν σʼ οὐδὲ] τὸ οὐ μέν καὶ τὸ οὐδέν ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς λαμβάνεται. E.

ο, 16. invenies probabiliorem for- κίαν. Ἀρναίαν Tzetz. ad Lycophr. 792. mam Τελέστορος. Pro Ἀμάσιχος in 5. ἐν δὲ ἐπιμερισμῷ] οὐ γὰρ ἐπὶ με- schol. α, 277. Ἀμάσικλος, in quo ρισμῷ H.Q. nomine latet Apollodori Ἰμεύσιμος: 6. φησι] Mediol. e Q. φασί; in nisi hoc etiam mendosum verum- P. incertum φησί an φασί. Illud que nomen ubique reponendum praetuli, ut Didymus hoc etiam tra- est Ἀμεύσιμος. Θόωνα alii Θόαντα vo- diderit et quidem in libro cui ti- cant. Περίλαον s. Περίλεων Apollodo- tulus esset Ἐπιμερισμὸς τοῦ Μῆνιν rus etiam et Pausanias memorant ἄειδε θεά. De vocabulo autem Ἐτι- deque eo vid. Heyn. l. c. BUTTM. μερισμοὶ vel ἐπιμερισμὸς vel ἡ μερικὴ P. 236, 27. Ἀστεροδίας] Ἀστερο- προσῳδα Boissonadius (in praef. ad δείας potius scribendum esse dixi Herodiani Epimerisrmos p. 9.) do- ad α, 275. ἀστεροπίσς Q. cet, indicari eo “syllabas initiales, Τελέστορος ex schol. ad ο, 16. τε- medias et finales in quibus scri- λεύτονος P. τελευτῶντος Q. bendis ob vocalium ἀντιστοίχων (e. g. P. 237, 1. Ἀμάσιχος] Verum for- ε et αι) sonum dubium aliquid sit tasse Δαμάσικλος, quod M. praebuit difficultatis.” Ejusmodi itaque li- ad α, 275., ubi H. ἀμάσικλος, quod bellum in primam Iliadis rhapso- est in scholio ad α, 277. diam scripsit Didymus, in quo obi- Φαληρεὺς] In H. φαρηρεῦς esse di- ter de Penelopes etiam nomine citur. egisse videtur. BUTTM. Φερεμμελίας correxi pro Μερεμμε- 8. Confundit scholiasta Φερὰς λίας. Nomen comparandum cum Thessaliae et Φαρὰς (vel Φηρὰς) vocabulo epico ἐυμμελίης. Messeniae. 2. Ὑψιπύλη] ὀψιπύλη Q. 12. ᾧ—κλεῖθρον om. B. E., ὅπερ κ. 3. Ἀμειράκην Eustathius p. 1422, λέγει om. B.E.Q. 8. quod recepi, licet vitii suspec- 15. οὐδαμῶς restituit Buttm. pro tum sit. ἀμιράκιν H. ἀμεράκιν P.Q. ῥαδίως, quod est gl. ad ῥεῖα ad. Ἀρνακίαν Eustathius. Libri ἀναρ- scriptum.

ῥεῖα ζώοντες] ῥᾳδίως καὶ ἀπόνως ζῶντες. H.

806. ἐλπίζων ἀνακομισθῆναι καὶ σωθῆναι. P.V.

οἱ πλείους, ἀκάχησθαι, ὡς λέγεσθαι, ὡς Αἰολικῆς τῆς κλίσεως οὔσης. ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης ὡς πεποιῆσθαι. H.P.

807. ἀλιτήμενος] ἐστὶ ῥῆμα πρωτότυπον ἀλείτω. τούτου ὁ δεύ- τερος ἀόριστος ἤλιτον, ὁ μέλλων δεύτερος ἀλιτῶ. θεματοποιεῖται οὖν ὁ μέλλων δεύτερος καὶ γίνεται ἀλιτέω ἀλιτῶ. τούτου ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἠλίτημαι, ἡ μετοχὴ ὁ ἠλιτημένος. ὥσπερ δὲ τὸ ἀλα- λήμενος καὶ ἀκαχήμενος, οὕτω καὶ ἀλιτήμενος. B. οὐχ ἡμαρτηκὼς εἰς τοὺς θεοὺς, ἀλλὰ τοὐναντίον προσφιλής. B.H.P.T. τὸ δὲ ἀλι- τημένος εἰ μὲν παροξύνεται, παρακείμενός ἐστι κατὰ συστολὴν τῆς ἀρχούσης· εἰ δὲ προπαροξύνεται, ἐνεστώς ἐστιν Αἰολικὸς, ὡς ἀλαλή- μενος καὶ ἀκαχήμενος. T.

809. κνώσσουσʼ ἐν ὀνειρείῃσι πύλῃσιν] ἀντὶ τοῦ ἐν βάθει τοῦ ὕπνου· διὰ γὰρ τούτου ἔρχεται τὰ ὀνείρατα. E.H.Q.V.

814. ἣ πρὶν μὲν πόσιν] περιπαθὲς τὸ μηδʼ ἐν τοῖς ὀνείροις ἀπεῖναι τὴν τοῦ ἀνδρὸς μνήμην. P.Q.

818. νήπιος, οὔτε πόνων] ὅρα τὸ ἐνοχλοῦν. οὐ γὰρ ὅτι ἐπιβου- λεύεται, ἀλλʼ ὅτι ἄπειρος τυγχάνει ἔργων καὶ λόγων. τούτων γὰρ καὶ ὁ Φοῖνιξ διδάσκαλος ἕπεσθαι τῷ Ἀχιλλεῖ φησι, “τοὔνεκά με προέηκε διδασκέμεναι τάδε πάντα, μύθων τε ῥητῆῤ ἔμεναι πρηκτῆρα τε ἔργων” (Il. ι, 442.). H.P.Q.

819. τοῦ δὴ ἐγὼ καὶ μᾶλλον] γυναικείως τῷ ἤθει. καὶ γὰρ εἰ τὰ μάλιστα στέργουσι τοὺς ἄνδρας, ἐν τοῖς ὑπὲρ τῶν ψυχῶν κινδύνοις μᾶλλον ὑπὲρ τῶν τέκνων ἀγωνιῶσιν. P.Q.

824. εἴδωλον ἀμαυρόν] ἐκ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ μαίρω τὸ λάμπω ἀμαιρόν, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ. ἢ τὸ ταχὺ, τὸ ἅμα αὔραις φερόμενον. ἢ τὸ ἀσθενὲς, τὸ ὡς σκιὰ φαινόμενον. B.E.Q. ἀσθενὲς, δυσθεώρητον, ἅμα ταῖς αὔραις φερόμενον. τὸ δὲ τήν ὡς πρὸς τὴν φανεῖσαν ὄψιν, ἀλλʼ οὐ τὸ εἴδωλον. H.P.T.

1. In P. hoc scholium signo ἕπεσθαι] ἕπεται H. refertur ad (805.) θεοὶ ῥ. ζ.: in V. 21. πρηκτῆρα] πρηστῆρα Q. sine lemmate adhaeret glossae ad ῥεῖα 29. δυσθεώρητον H.T. δυσθήρατον P. ζώοντες. BUTTM. τὸ δὲ τὴν—] Haec spectant ad v. 9. οὐχ om. H.T. 830., ubi eadem habet B. et supra 14. βάθει V. βαθυτάτῳ E.H.Q. ad v. 808. BUTTM. 15. τὰ ὀνείρατα] ὄνειρος H. 30. τὴν om. T. 20. Φοῖνιξ] φοίνιξ P. Q. ἀλλ᾿ addidi ex T.

826. ἅμʼ ἔρχεται] γρ. ἅμʼ ἕπεται. H.

827. καὶ ἀμύνειν] γρ.δύναται γάρ. P.

830. περίφρων Πηνελόπεια] περιπαθὲς τὸ οὕτως νηφαλέως ἐν τῷ ὀνείρῳ τὴν Πηνελόπην ἔχειν. τοιοῦτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι μετὰ τὰ κατε- πείγοντα πολυπραγμονοῦντες καὶ περὶ τῶν λοιπῶν. P.Q.

836. οὐ μέν τοι κεῖνόν γε διηνεκέως ἀγορεύσω] ἀντὶ τοῦ περὶ ἐκείνου ἕως τέλους τὰ πάντα εἴπω. ἢ ἀκριβῶς. B.E.Q. κεῖνον] ἀντὶ τὰ περὶ ἐκείνου. P.T.

διηνεκέως] σαφῶς, ἀκριβῶς, ἕως τέλους τὰ πάντα. P.V.

837. ἀνεμώλια] τὰ μὴ ἐπιστάμενα μηνύειν. H. ἀνεμοόλια, καὶ κράσει τῶν δύο οο εἰς ω μέγα. E.

838. σταθμοῖο] τῆς παραστάδος. B.E.V.

ὅτι νῦν περὶ εἰδώλου ὁ λόγος. διὰ δὲ τῆς αὐτῆς ὀπῆς ἔξεισιν. P.

840. φίλον δέ οἱ ἦτορ ἰάνθη] κατʼ ἐκεῖνο, ὅτι περὶ τοῦ υἱοῦ ἐθάρ- συνεν αὐτήν. H.P.Q.

841. νυκτὸς ἀμολγῷ] ἐν τῇ τοῦ μεσονυκτίου ὥρᾳ, καθʼ ἣν ἄρα συμβέβηκεν ἀμέλγεσθαι τὰ ζῷα. τινὲς ἀπὸ ἀμογῶ, ὅταν οὐδεὶς μογεῖ, ὅπερ ἐστὶ κακοπαθεῖ, ἀλλὰ ἀναπαύεται. τινὲς ἀπὸ ἀμολῶ, ὅταν οὐδεὶς μολήσει, ὅ ἐστι βαδίσει. πάντα δὲ ταῦτα εἰς τὴν τοῦ μεσονυκτίου ὥραν καταστρέφει. E.H.Q. ἐν τ. τ. μ. ὥρᾳ. καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον ἤτοι ἀμολγῷ, καθʼ ἣν ὥραν συμβέβηκε μὴ ἀμόλγεσθαι τὰ ζῷα, ἢ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ γ, ἀμολῷ, καθʼ ἣν ὥραν οὐδεὶς μολίσκει, ὅ ἐστι βαδίζει. ἢ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ λ, ἀμογῷ, καθʼ ἣν ὥραν οὐδεὶς μογεῖ, ὅπερ ἐστὶ κακοπαθεῖ, ἀλλʼ ἀναπαύεται. ταῦτα δὲ πάντα κ. τ. λ. H.P.V. μέσῳ τῆς νυκτός. νόει δὲ τὸ ἀμολγῷ ἤτοι ὁπότε οὐκ ἀμέλγει τις, ἢ ἡνίκα τις οὐ μολεῖ, ἀμολός καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀμολγός. B.

1. ἕπεται] Lege ἕσπεται. PORS. dunt disquisitionem quam de infi- Sane in edit. Steph. γρ. ἅμʼ ἕσπεται nitivo ἑσπέσθαι movi ad χ, 324. et in Palatini textu est ἀμʼ ἔσπεται. BUTTM. Tamen natam hanc scripturam 14. ἐκεῖνο] ἐκεῖνα H.P. suspicor e glossa ἕπεται. Certe nul- 17. 18. ἀπὸ] Scrib. ἀπὸ τοῦ. lum aliud illius praesentis formae 21. μὴ ἀμέλγεσθαι] Hoc sane illo exemplum novi. Nam ἕσπωνται, συμβέβηκεν ἀμ. in E.Q. verius: sed ἑσποίμην, ἑσπόμενος omnia sunt aori- ita duplex α esset audiendum. sti, ut ἑσπέσθαι. Retinendum igi- BUTTM. tur utique in Homeri textu ἁμʼ ἔρ- 22. τὰ et ἢ om. H. χεται, ut tutum. Ipsæ autem hæ 25. ταῦτα δὲ πάντα] πάντα δὲ formæ, ἕσπωνται cet. in eandem ca- ταῦτα H.

245. Σάμοιο] ὅτι τὴν Σάμην Σάμον λέγει. H.

παιπαλοέσσης] τὰ σκληρὰ καὶ κατάξηρα εὐκόλως καὶ χνοώδη γίνονται καὶ ὡσανεὶ παιπάλη. B.

846. Ἀστερίς] ὄνομα νήσου κειμένης μέσον Ἰθάκης καὶ Σάμου. P.Q.V. ὄνομα νήσου ἐπιτηδείας πρὸς τὸ τὰς ναῦς λοχᾶν, ἢ νηῶν δεκτικὴ, οἱονεὶ λέχη νηῶν. E.

ναύλοχοι] νῆας φυλάττοντες. B. ἐν οἷς αἱ νῆες λοχῶσαι καὶ ἐνεδρεύουσαι λαθεῖν δύνανται. ἢ οἱ τὰς ναῦς ὑποδεχόμενοι τόποι. H.P.Q.V. οἱ εὔδιοι καὶ καλοί· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ναῦς καὶ τὸ λόχω τὸ κοιμῶμαι, ἐν ᾧ αἱ νῆες ἀναπαύονται. T.

ἔνι] ἔνεισι. διὸ ἀναστρέφεται. P.

847. ἀμφίδυμοι] διττοὶ, ἀμφοτέρωθεν εἰσδύσεις, τουτέστιν ἐξ ἑκατέρου μέρους εἴσπλους καὶ καταγωγὰς ἔχοντες. ἢ διπλοῖ, εἰς οὓς ἔστι δύνειν, ἢ ἑκατέρωθεν εἰσδύσεις ἔχοντες. B.E.P.Q.V.

τῇ τόνγε μένον] ἐκεῖ ἐν τῇ νήσῳ. ἢ ἑκατέρωθεν τῆς νήσου. B.E.

Ε. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἐκκλησίαν τῶν θεῶν δευτέραν ποιησάμενος ὁ Ζεὺς Ἑρμῆν πέμπει πρὸς Καλυψὼ κελεύων ἀποπέμπειν τὸν Ὀδυσσέα. ἡ δὲ τὸ κελευσθὲν ποιεῖ. τῇ δὲ ὀκτωκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ ἰδὼν αὐτὸν ὁ Ποσειδῶν καὶ χαλε- πήνας, λύει τὴν σχεδίαν. Ἰνὼ δὲ αὐτῷ κρήδεμνον δίδωσιν ἐντειλα- μένη ἐπιβάντι τῆς γῆς ἀπορρῖψαι αὐτό. καὶ πολλὰ παθὼν εἰς τὴν τῶν Φαιάκων χώραν ἔρχεται διασωθείς. P.Q.V.

1. Τιθωνοῖο] Τιθωνὸς Λαομέδοντος παῖς, Πριάμου ἀδελφὸς, Ἠοῦς ἀνήρ. ὁ Ἐνδυμίων λέγεται συνευνᾶσθαι τῇ Σελήνῃ καὶ ὁ τῇ Ἡμέρᾳ. ἀλληγορεῖται δὲ οὕτως. ὁ Ἐνδυμίων εἰς ἄνδρα κυνηγέ- την, καὶ τῇ μὲν νυκτὶ κοιμώμενον, τῇ δὲ ἡμέρᾳ οὐδὲ ποσῶς, διὰ τὸ ἠσχολῆσθαι περὶ τὰ κυνηγέσια· ὁ δὲ Τιθωνὸς εἰς ἀστρονόμον καὶ τῇ 12. Pars hujus scholii est in H. 13. εἴσπλους καὶ P.V. εἰς πλοῦν ἀμφίδμοι δὲ οἱ ἀμφοτέρωθεν εἰσδύσεις B.E.Q., omisso καἱ. ἔχοντες, εἴσπλους καὶ καταγωγάς. In 18—23. Hoc argumentum le- P.V. sunt verba ἀμφοτέρωθεν—δι- gitur etiam apud Eustath. p.1520. πλοῖ. μὲν ἡμέρᾳ κοιμώμενον, τῇ δὲ νυκτὶ ἐπαγρυπνοῦντα, διὰ τὸ ἠσχολῆ- σθαι περὶ τὰ ἄστρα. V.

ἠὼς σημαίνει ἕξ· ἠὼς ἡ πρωΐα· ἠὼς τὸ ἀπὸ πρωΐας μέχρι με- σημβρίας· ἠὼς τὸ ἀπὸ μέσης ἡμέρας ἕως ἑσπέρας· ἠὼς τὸ νυχθή- μερον· ἠὼς ἡ ἀπὸ πρωΐας ἕως ἑσπέρας· καὶ Ἠὼς ἡ σωματοειδὴς θεὰ, ὡς ἐνταῦθα. μῦθος δέ ἐστιν ὅτι ἡ Ἠὼς ἠράσθη τοῦ Τιθωνοῦ καὶ ἐμίγνυτο αὐτῷ. ἐζήτησε δὲ ἀπαθανατισθῆναι, καὶ ἐγένετο αὐτῷ. οὐκ ἐζήτησε δὲ καὶ τὸ μὴ γηράσαι, καὶ ἔζη πολλὰ ἔτη γέρων ὢν. καὶ ἀγανακτήσας τὸ γῆρας ἐζήτησε τοὺς θεοὺς μεταβαλεῖν αὐτὸν εἰς ὄρνεον, καὶ μετεβλήθη εἰς τέττιγα, ἡ δʼ Ἠὼς ἀθάνατον ἐποίησεν αὐ- τόν. καλῶς δὲ τοῦ Τιθωνοῦ γυνὴ λέγεται ἡ Ἠώς. ὁ γὰρ Τιθωνὸς ἀλληγορεῖται εἰς τὸν ἥλιον, καὶ ἡλίου μὴ ὄντος, οὐδὲ ἡμέρα. ὅταν δὲ δύνῃ, τρόπον τινὰ συνευνάζεται τῇ ἡμέρᾳ ἐν νυκτὶ, ἀνίσταται δὲ ἡ ἡμέρα ἐκ τοῦ σκότους τοῦ ἡλίου ἀνατείλαντος. λέγεται δὲ καὶ ὅτι ἡ Ἄρτεμις ἀνεῖλεν αὐτὸν, ἤτοι ἡ σελήνη. τοὺς γὰρ αἰφνιδίους θανάτους ταύτῃ καὶ τῷ ἡλίῳ ἀνετίθουν, ἤτοι τῷ Ἀπόλλωνι. ἡ δὲ θεραπεία τοῦ μύθου, ὅτι τοὺς ἔτι νέους ὄντας καὶ αἰφνιδίως ἀποθνήσκοντας ἔλεγον ἁρπάζεσθαι παρὰ τῆς Ἠοῦς. καὶ σὺν τούτοις ἡρπάγη καὶ ὁ Τιθωνός. διὸ καὶ τοὺς οὕτω θνήσκοντας ἔθαπτον πρὸ τοῦ τὴν ἠῶ παντελῶς ἀνα- τεῖλαι. ἔλεγον δέ τινες ὅτι ἡ πρόνοια καὶ ἡ εὐταξία ἀπὸ τῶν ἀνθρω- πίνων σωμάτων ἄχρι τῆς σελήνης ἐστὶ, τὰ δὲ ἄλλα ἀτάκτως καὶ ὡς ἔτυχε φέρονται διὰ τὰς ἀστραπὰς, τοὺς σεισμοὺς, τὰς ἀνεμοζάλας καὶ τὰ τοιαῦτα. ὁ δὲ Ὅμηρος ἄθροισιν τῶν θεῶν τὴν ἄνω πρόνοιαν λέγει, καθημένην ἐκεῖ καὶ τὰ τῇδε οἰκονομοῦσαν καὶ ὑπὲρ τῶνδε βου- λευομένην. ὅτι δὲ λαλεῖν αὐτούς φησι, τοῦ μύθου· ἐπεὶ καὶ σωμα- τοειδῶς αὐτοὺς παριστᾷ ὁμιλοῦντας. E.

2. ἵνʼ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσιν] ἢ ὅτι ἔθος ἦν τοῖς παλαιοῖς μὴ ἐᾶν ὁρᾶσθαι νέκυν εὐγενῆ παρὰ τοῦ ἡλίου, ἀλλὰ θάπτειν τοῦτον πρὸ τοῦ ἀνατεῖλαι τὸν ἥλιον· ἢ λέγουσιν ὅτι ἡ Ἠὼς ἠράσθη τοῦ Τιθωνοῦ καὶ ἥρπαξε τοῦτον, υἱὸν ὄντα Λαομέδοντος, ἀδελφὸν τοῦ 9. ἐζήτησε τοὺς θεοὺς] Cum accu- μηνεία. De simili usu verbi θερα- sativo constructum ex more re- πεύειν dixi in Thesauro vol. 4. p. centiorum scriptorum, quorum ex- 323. De sepultura matutina cf. empla attuli in Thesauro vol. 4. infra p. 256, 4. p. 34. 23. ἄθροισιν] ἄθρησιν E. Correxit 16. θεραπεία] Idem fere quod ἑρ- Struvius. Πριάμου. ἀλληγορικῶς δὲ Τιθωνὸς ἡ πρωΐα, ἐν ᾗ τίθενται τὰ ὤνια. B.

τοῖς μὲν βροτοῖς δεόντως· τοῖς δὲ ἀθανάτοις διὰ τί; μὴ οὐκ ἔστι τοῖς θεοῖς φῶς; ἀλλʼ ἐνταῦθα φῶς τὸ ἡλιακόν φησιν. ἢ ἀθανάτους τὰ στοιχεῖα ὑποληπτέον, ὃ καὶ κρεῖττον. E.

ἀθανάτοισι] τοῖς στοιχείοις. τὰ στοιχεῖα ἤγουν τοὺς ἀστέρας ἢ τοὺς οἰκοῦντας τὸν καλούμενον τόπον Ὄλυμπον, διότι ὁμοίως τοῖς θεοῖς καὶ αὐτοὶ ἔζων. P.

3. οἱ δὲ θεοὶ] οἱ φίλοι τοῦ Ὀδυσσέως. P.

δευτέρα αὕτη περὶ τοῦ Ὀδυσσέως θεῶν ἐκκλησία. ἡ μὲν γὰρ πρώτη βουλὴ περὶ τοῦ σώζεσθαι Ὀδυσσέα, αὕτη δὲ περὶ τοῦ πῶς. κατὰ μὲν τὴν πρώτην ἐκκλησίαν ὁ Ζεὺς παρεῖχεν ἀφορμὴν τῇ Ἀθηνᾷ αὐτὸς ἐναρχόμενος τοῦ λόγου, νῦν δὲ ἡ Ἀθηνᾶ κατάρχεται. καὶ οὐκ ἐκεῖνα λέγει περὶ τοῦ σώζεσθαι αὐτὸν, “ἀλλά μοι ἀμφʼ Ὀδυσῆϊ δαΐφρονι δαίεται ἦτορ δυσμόρῳ, ὃς δὴ δηθὰ φίλων ἄπο τῆλʼ ἀλάληται” (α, 49.), ἀλλὰ τῶν πολιτῶν καταβοᾷ, ὅτι ἐπὶ τοσοῦτον ἀμνημονοῦσι τοῦ ἄρχοντος ὥστε καὶ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἐπιβουλεύειν. ἐν μέσῳ δὲ κατε- τέθη τὰ περὶ τοῦ Ὀδυσσέως. H.P.Q.T.

5. τοῖσι δʼ Ἀθηναίη] ἄλλη ἡ ἄνω φρόνησις καὶ ἄλλη ἡ τῶν ἀνθρώπων. ἡ μὲν γὰρ τῶν ἀνθρώπων πολλάκις ἁμαρτάνει τοῦ δέοντος, ἡ δὲ ἄνω ἤτοι τῆς προνοίας οὐδέποτε. E.

7. ἐκ τῆς ἐν Ἰλιάδι Νέστορος εὐχῆς μετατέθειται. P.

8. ἀγανὸς] ἄγαν τοῖς λόγοις ἱέμενος, ἢ ἡδυλόγος. P.

11. ὡς οὔτις] ἄμεινον ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγινώσκειν, ἵνʼ ᾖ θαυ- μαστικόν. P.

13. ἀλλʼ ὁ μὲν —] οἰκειότερον ἐν Ἰλιάδι (β, 721.) κεῖται περὶ Φιλοκτήτου. νῦν δὲ ἔδει τετιημένος ἦτορ εἶναι. H.

16. οὐ γάρ οἱ πάρα νῆες] λεληθότως ἀφορμὴν παρέχει τῷ πατρὶ περὶ τοῦ τρόπου τῆς σωτηρίας αὐτοῦ διατάξασθαι. Q. T. ἀναστρεπτέον τὴν παρά· ἀντὶ γὰρ τοῦ πάρεισί ἐστι. P. πάρεισιν. Gl. H.

10. Hoc scholion in T. adscrip- T. Illud τὸ αὐτό nihil aliud esse tum est versui 1., in libris ceteris videtur quam εἰς τὸ αὐτό, quod in duo scholia divisum est, quo- scholiis ut ἄλλως praescribi solet. rum prius δευτέρα—περὶ τοῦ πῶς ver- 15. ὃς—φίλων] ὃ—φίλοι κʼ H.P. sui 3., alterum κατὰ—τοῦ Ὀδυσσέως ἄπο τῆλʼ] ἀπὸ τῇδʼ Q. In T. est versui 8. adscriptum. ἄπο πήματα πάσχει. περὶ τοῦ Ὀδυσσέως om. Q. 17. αὐτοῦ ἐ.] ἐ. αὐτοῦ T. 11. πῶς. κατὰ] πῶς. τὸ αὐτὸ κατὰ 30 πάρεισι] εἰσι P.

22. ὁ νοῦς, ποῖος λόγος ἐξῆλθε τῶν χειλέων σου; H.

23. οὐ γὰρ δὴ] τοῦτο ἐν ἐρωτήσει προενεκτέον. E.P.V. ἐβού- λευσας] ἐβουλεύσω, ἐσκέψω. E.V.

25. ἀπαλλάττει ἀγωνίας τὸν ἀκροατὴν ἐπὶ τῷ Τηλεμάχῳ. P.T.

26. ὥς κε μάλʼ ἀσκηθὴς] σχέθω, ἀσχεθής καὶ ἀσκηθής, ἤγουν ἀβλαβής, ὁ μὴ παθὼν ἀεικέλια μηδʼ ἄσχετα. τούτῳ ἴσον τὸ ἀρτε- μής. E. ὑγιὴς ἐξ ἐπιμελείας. V.

27. παλιμπετὲς] ἀντὶ τοῦ παλιμπετεῖς, ὡς “ἐς δʼ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν” (Il. α, 142.). B.P. ἐξ ὑποστροφῆς, εἰς τὰ ὀπίσω. V. εἰς τοὐπίσω στρεφόμενοι. P.

29. Ἑρμεία] ἐκτατέον τὸ α διὰ τὸ μέτρον, ὁμοίως τῷ “ἀποπέσῃ- σιν” (Od. ω, 7.). H. ἐν μὲν Ἰλιάδι τῇ Ἴριδι χρῆται διακόνῳ, κα- ταπληκτικὴ γὰρ καὶ τοῖς πολεμικοῖς ἐοικυῖα· ἡ δὲ Ὀδύσσεια μυ- θώδης ἐστὶν, ὡς καὶ ὁ Ἑρμῆς. παρατηρητέον δʼ ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι ἅπαξ ἐπέμφθη τῷ τοῖς λύτροις διασῶσαι τὸν Πρίαμον. H.P.Q. T. ὡς συγγενῆ ὄντα τῆς Ἀτλαντίδος Καλυψοῦς αὐτὸν πέμπει. P.Q.T.

σὺ γὰρ αὖτε] σὺ γὰρ κατὰ ἄλλα ὑπάρχεις, ἐν τοῖς θεοῖς δηλον- ότι, ἤτοι ὅμοιος τοῖς θεοῖς ἐσσι, εἶ δὲ καὶ ἄγγελος. ἢ ἔξωθεν τὸ γενοῦ, ἵνʼ ᾖ, σὺ γὰρ κατὰ ἄλλα ὅμοιος τοῖς θεοῖς, γενοῦ δὲ καὶ ἄγγε- λος. B. ἀντὶ τοῦ ἐπεί· οὐ γὰρ προτίθεται ὁ γάρ. E.

30. εἰπεῖν] ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγνωστέον. ἀπαρέμφατον γάρ ἐστιν ἀντὶ προστακτικοῦ τοῦ εἰπέ. P.

33. σχεδίης] ἡ ὀρθὴ εὐθεῖα σχεδίη παροξυτόνως. H. λείπει νεώς, τῆς αὐτοσχεδίως πηχθείσης. V. λείπει νεώς. ἡ δὲ σχεδία πηδάλιον οὐκ ἔχει. P.T. εἶδος πλοίου. H.Q.

ὥσπερ παρὰ τὸ ἀμφαδὸν ἐγένετο ἀμφάδιος καὶ ἀμφαδία, οὕτω καὶ παρὰ τὸ σχεδὸν σχέδιος λόγος, ὁ μὴ ἀναβολὴν ἔχων κατασκευῆς, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ συνεχοῦς λεγόμενος, καὶ σχεδία ναῦς. E.H.P.Q. πο- λυδέσμου δὲ ἀντὶ πολυγόμφου. E.Q. ἤτοι γόμφοις ἐμπεπηγμέ- 2. προενεκτέον Buttm. pro προσε- τὸν νεκρὸν τοῦ Ἕκτορος. Vid. Il. ω, 144. νεκτέον. 17. Schol. legisse videtur τά τʼ 11. ὁμοίως τῷ scripsi pro ὁμοίως τό. ἄλλα καὶ ἄγγελος. BUTTM. 13. πολεμικοῖς vel πολέμοις Buttm. 21. τὸ ἀπαρ. ἀντὶ τοῦ π. etiam in E. pro πολεμίοις. 23. σχεδίη] σχεδίως H. 14. ὁ Ἑρμῆς] γράφεται ἑρμῆς Q. 26. ἐγένετο addidi ex H. 15. τῷ τοῖς λύτροις] ἐν τοῖς λύτροις ἀμφαδία H. P. ἀμφαδίως E.Q. H. Schol. dicere debebat ἐπέμφθη Conf. Eustath. p. 1521, 28. πρὸς τὸν Πρίαμον, ὅπως λύτροις διασώσαι 28. συνεχοῦς] σύνεγγυς E.Q.T. νης. Q. πολλοῖς ἐμπεπηγμένης γόμφοις. H.P. et Ms. Barnes. πολλοὺς σχοίνους ἐχούσης. B.

34. ἤματί κ᾿ εἰκοστῷ] χωρὶς τοῦ κε αἱ κοινότεραι. H.

Σχερίην] Σχερία ἐκαλεῖτο ἡ νῆσος τῶν Φαιάκων, τὸ δὲ μετὰ ταῦτα ἐκλήθη Κέρκυρα. τὸ δὲ ἀρχαιότατον ἐκαλεῖτο Δρεπάνη. P.V.

ἡ Σχερία τὸ μὲν πρῶτον ἐκαλεῖτο Δρεπάνη διὰ τὸ ἐκεῖ φυλάτ- τεσθαι τὴν δρεπάνην τὴν τμητικὴν τῶν τοῦ Κρόνου αἰδοίων. ἐκλήθη δὲ Σχερία διὰ τὸ δεηθῆναι τὴν Δήμητραν τοῦ Ποσειδῶνος ὥστε στῆναι τὴν ῥοὴν τῶν ὑδάτων τῶν μελλόντων προσχῶσαι αὐτὴν ὡς πολλῶν ἐπεισρευσάντων. σχεθέντων οὖν τῶν ὑδάτων Εχερία ἐκλήθη. μετὰ δὲ ταῦτα μετωνομάσθη, Κέρκυρα καλουμένη. E.

35. Φαιήκων ἐς γαῖαν] Κέρκυραν τὴν Ἀσωπίδα ἀγαγὼν αὐτόθι Ποσειδῶν καὶ μιγεὶς ἴσχει παῖδα Φαίακα, ἀφʼ οὗ οἱ Φαίακες. P.Q.T.

ἀγχίθεοι] ἐγγὺς αἵματος θεῶν. H.T. ἤτοι καθότι τρίτοι εἰσὶν ἀπὸ Ποσειδῶνος οἱ βασιλεῖς αὐτῶν, ἢ ὅτι εὐδαίμονές εἰσιν, ἢ καθὸ οἱ θεοὶ συνδιατρίβουσιν αὐτοῖς καὶ εὐωχοῦνται. V. διὰ τὴν εὐδαιμο- νίαν καὶ τὴν εὐπάθειαν, ἢ διὰ τὴν εὐγένειαν· ἀπὸ γὰρ Ποσειδῶνος τρίτοι εἰσὶν οἱ βασιλεῖς αὐτῶν· ἢ καθὸ οἱ θεοὶ συνδιατρίβουσιν αὐτοῖς καὶ εὐωχοῦνται διὰ τὴν φιλοξενίαν. E.

38. ἐσθῆτά τε δόντες] ψιλωτέον τὸ ἐσθῆτα. πᾶν γὰρ φωνῆεν τὸ σ ἔχον ἐπιφερομένου δασέος ψιλοῦται, ἀσχάλλων, ἆσθμα, ἐσθλός, ὄσχος. B.H.P.

39. Τροίης ἐξήρατο] διαιρετέον. τὸ γὰρ ἑξῆς, Τροίης ἀπὸ ληΐδος, ἀπὸ τῆς Τρωϊκῆς λείας, ἐξαίρετα ἔλαβεν. H.P.V. Τροίης δισυλ- λάβως, ἵνα τὴν χώραν ἀκούσωμεν. P.

ἐξήρατʼ Ὀδυσσεύς] ὡς ἐξαίρετα ἔλαβεν, ἢ πλείονα τῶν ἄλλων. E.

40. λαχὼν] κληρωσάμενος. P.V.

ἀπὸ ληΐδος] ἡ ἀπό παρέλκει. διὸ τηρεῖ τὸν τόνον. P.

αἶσαν] αἰτῶ ἐπὶ τῶν μὴ ἀντιστρεφομένων, αἰτοῦμαι δὲ ἐπὶ τῶν ἀντιστρεφομένων. B.

43. ὣς ἔφατο] μετηνέχθησαν οὐ δεόντως ἐντεῦθεν εἰς τὰ περὶ τῆς 12. τὴν Ἀσωπίδα] Vid. Pausam. 22. ἐπιφερομένου δασέος H. ἐπιφε- 2, 5. et alios. BUTTM. ρόμενον μετὰ δασέος B.P. 13. ἀφʼ οὗ οἱ Φ.] καὶ ἐξ αὐτοῦ φ. 23. ὄσχος] ὤσχος H. ἐσθής B. T. 25. ἐξαίρετα ἔλαβεν om. P.V. 15. ἀγχίθεοι] τὸ δὲ ἀγχίθεοι T. 32. μετηνέχθησαν] Versus 43 — Ἀθηνᾶς ἐν α΄ λεγόμενα (α, 96.) καὶ εἰς τὰ περὶ Ἑρμοῦ ἡνίκα ἀπʼ Ὀλύμπου εἰς τὴν Τροίαν κάτεισιν (Il. ω, 339.). H.P.Q.

διάκτορος] ἐκ τοῦ διάκτωρ διάκτορος. καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν. ἢ παρὰ τὸ διάτορος ὁ μεγάλως φωνῶν, πλεονασμῷ τοῦ κ. E.

45. τά μιν φέρον] ὁ λόγος γὰρ ἐν χάρταις γραφόμενος φέρεται διά τε θαλάσσης καὶ ξηρᾶς καὶ πανταχοῦ. τοῦτο γὰρ αἰνίττεται τὸ καὶ ἐφʼ ὑγρὴν καὶ ἐπʼ ἀπείρονα γαῖαν. B.

47. εἵλετο δὲ ῥάβδον] λόγου παραίνεσιν νοητέον τὴν τοῦ Ἑρμοῦ ῥάβδον, ὥστε ψυχὰς μὲν τεταραγμένας παύειν, ἐκλελυμένας δὲ διε. γείρειν. E.V. ὀρθότητα λόγου σημαίνει ἡ ῥάβδος. τοὺς μὲν νή- φοντας κηλεῖ, τοὺς δὲ ἠκαιρημένους ὀρθοῖ, καὶ ψυχὰς παραγομένας παύει, ἐκλελυμένας δὲ διεγείρει. H.P.Q.T. οὐδὲν δέ φασιν ὄφελος ἐνθάδε ῥάβδου, ὥσπερ ἐν Ἰλιτάδι (ω, 445.) πρὸς τὸ κοιμίσαι τοὺς πυλωρούς. οὐ συνορῶσι δὲ ὅτι ἴδιά τινά ἐστι θεῶν φορήματα, ὡς εἴ τις μέμφοιτο ὅτι Ποσειδῶν εἰς Αἰθιοπίαν πορευόμενος τὴν τρίαιναν ἔχει. P.Q.T.

Ἄλλως. κατὰ τὰς κοινὰς Ἀθηνᾷ μὲν ἔγχος, Ποσειδῶνι δὲ τρίαιναν, Ἑρμῇ δὲ ῥάβδον παρατίθησιν. λόγος γὰρ ὢν τοὺς μὲν λυσσῶντας καταπραΰνει, τοὺς δὲ χαλίφρονας μεριμνητὰς λόγων ἐργάζεται. H.P.Q. βραχὺ τὸ α τοῦ ῥάβδον. P.

49. iisdem verbis perscripti legun- κοιμίσαι] κατακοιμῆσαι T. tur Il. ω, 339–345., pluribus vero 15. φορήματα] φρονήματα H.Q. mutatis vel additis in Odyssea α, 16. τὴν τρίαιναν ἔχει] διατί τρίαιναν 96–101., ubi 97–101. προηθετῆ- ἔχει P.Q. Correxi ex T. in quo est σθαι (ab Aristophane) dicuntur in ἔχει τὴν τρίαιναν. scholiis. 19. λόγος γὰρ ὢν τοὺς λυσσῶντας] ὁ 1. Ἑρμοῦ] ἐμοῦ H.P. λόγος γὰρ τοῦς μὲν λυποῦντας T. Verba 9. παραίνεσιν] ὀρθότητα V. λόγος γὰρ ὢν—ἐργάζεται habet etiam 11. ὀρθότητα λόγου σημαίνει T. in E., sed supra lin. 10. post διεγεί- quo hoc scholion praefixo ἄλλως le- ρειν. gitur post scholion proximum. ὀρ- 20. λόγων om. P.Q. θοτάτου λόγου σημεῖον ceteri. 21. ἐργάζεται] Post hoc verbum 12. ἠκαιρημένους] εἰκῆ ἐρριμμένους T. T. pergit, ἐκ τοῦ Ἡρακλείτου. καὶ παραγομένας H. παραγενομένας P. μὴν καὶ ἡ Καλυψὼ——οὐδὲν ἐν ἀν- Q. Illud confirmat etiam T. qui θρώποις λόγου. (Haec ex scholio ad ψυχὴν παραγομένην habet, licet in v. 85.) Tum sequuntur verba ex plurali ἐκλελυμένας consentiat. Heraclito (c. 68.) excerpta δεῖ δὲ 13. διεγείρει] ἐγείρει T. ἡμᾶς—ἀφορμὴν χαρίζεσθαι, de quibus δέ om. T. v. ad v. 121. φασιν] φησιν Q. ῥάβδον] In codicibus interdum 14. ῥάβδου] τῆς ῥάβδου T. ῥάβδος scribitur.

50. Πιερίην] ὄρος Μακεδονίας Μουσῶν ἱερόν. E.Q.V. ἐπίηρος γὰρ ὁ λόγος. E.Q. ὄνομα ὅρους ἐν τῇ Θρᾴκῃ. B.

Πιερίης ἐπιβὰς] ἀναγκαῖον τὸ ἔπος, ὅτι ὄρος Ὄλυμπος θεῶν οἰκη- τήριον κατὰ τὸν ποιητήν. εἰς δὲ τὸ “ἐξ αἰθέρος” βραχὺ διασταλτέον. δαιμονίως δὲ ἐπὶ μὲν τοῦ ἐδάφους ἐπιβῆναι, ἐπὶ δὲ τῆς θαλάσσης ἐμπεσεῖν φησι. H.P.

ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε] ἀθρόως, οἰκειοθελῶς, ὡς οἱ νήχοντες. E.

51. λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς] τὴν ὁρμὴν, οὐ τὸ σῶμα. λάρος δὲ ὄρνεον θαλάσσιον. V. κατὰ τὴν ὁρμὴν, οὐ κατὰ τὴν μορφὴν, ὡς καὶ “Ἶρις μολυβδαίνῃ ἰκέλη (Il. ω, 80.). P.

διὰ τί λάρῳ καὶ μὴ ἀετῷ ἐοικὼς ἢ ἄλλῳ τινὶ τοιούτῳ; διότι οὔτʼ ἀετὸς οὔτʼ ἄλλο τι χερσαῖον ὄρνεον δύναται πλέειν ὡς τῶν πτερῶν ἠραιωμένων ὄντων, ὁ δὲ λάρος θαλάσσιος καὶ πυκνότερος. καὶ οὐκ ἦν ὁμοιωθῆναι ἄλλῳ τινὶ θαλασσίῳ διʼ εἶδος, ἀλλὰ διὰ τὸ λαμπρὸν καὶ λευκὸν τοῦ θεοῦ· τοιοῦτος γὰρ καὶ ὁ λάρος· ὡς τῷ ἡλίῳ ὁ κύκνος ἀνατίθεται. E.

52. ἀτρυγέτοιο] ἢ τὴν μὴ τρυγωμένην διὰ τὸ πικρὸν τοῦ ὕδατος, ἢ τὴν ἣν οὐ δύναταί τις τρυγῆσαι διὰ τὸ πολὺ τοῦ ὕδατος. B.

53. ἰχθῦς ἀγρώσσων] ἡ ἀμφιβολία τῆς διαστολῆς οὐδὲ τοὺς ἐξηγησαμένους ἔλαθεν. ἤτοι γὰρ ἀγρώσσων πυκινῶς, ἢ πυκνοτέρα ἡ 1. ἐπίηρος] ἐπίερος E.Q. Correxi 20. ἢ πυκνοτέρα ἡ πύκνωσις] Simi- ex Eustath. p. 1522, 44. litudo verborum hic quoque lacu- 4. κατὰ τὸν ποιητήν] Rationem nam protulit, sic fere supplendam: quære ad v. 55. BUTTM. Conf. ἢ, πυκινὰ πτερά. τῶν γὰρ πτερῶν ἐν schol. Il. ξ, 266. et Lehrs. Ari- τοῖς θαλασσίοις πυκνοτέρα ἡ πύκνωσις starch. p. 170. κ. τ. λ. BUTTM. Lacunam recte 6. φησι om. P. animadvertit Buttmannus, sed pa- 9. ὁρμὴν, οὐ κατὰ τὴν addidit rum probabiliter explevit servato Buttm. πυκνοτέρα ἡ πύκνωσις, quod πυκνοτέρα 15. λάρος Struvius. λόγος E ἡ πτέρωσις dicendum fuisset. Lo- 19. ἡ ἀμφιβολία τῆς διαστολῆς] Du- cum integriorem in libro suo legit bitarunt utrum πυκινὰ pro adverbio neglectus hic ut alibi a Buttmanno πυκινῶς acceptum cum verbo ἀγρώσ- Eustathius p. 1522, 60. —πυκινὰ σῶν conjungendum esset, an πυκινὰ πτερὰ δεύεται ἅλμῃ· τοῦτο δὲ ἴδιον τῶν πτερὰ dixisset poeta: quem vix ἐναλίων ὀρνίθων, οἶα τῆς φύσεως, ὥς φησι opus moneri non lam absurde lo- Πίος (scr. Πῖος), τὴν πύκνωσιν πα- cuturum fuisse ut adverbio πυκι- ρεσχημένης τοῖς ἐξ ὑγρῶν ποριζομένοις τὸ νῶς adjectivum praeferret πυκινά ita ζῆν, ἵνα μὴ ῥᾳδίως πρὸς τὴν σάρκα δι- collocatum ut nemo non cum πτερά ικνούμενον τὸ ὑγρὸν πημαίνῃ αὐτήν. Ex sit conjuncturus, quum praesertim quibus colligi potest scholiastae πυκινός vel πυκνός frequens sit ala- verba sic fere esse redintegranda, rum epitheton. ἤτοι γὰγ ἀγρώσσων πυκινά, τουτέστι πυ- πύκνωσις τυγχάνει, τῆς φύσεως πρὸς τὴν χρείαν αὐτοῖς ταύτην σκέπην πορισαμένης, ὡς μὴ ῥᾳδίως πρὸς τὴν σάρκα διικνούμενον τὸ ὑγρὸν πημαίνοι. H.P.Q. τὸ πυκινά δύναται καὶ τὸ πυκνῶς καὶ τὸ πυκνά. P.

54. τῷ ἴκελος—] προσέθηκέ τις οὐ δεόντως τὸν στίχον. καὶ μέντοι καὶ βραδύτερον πορεύεται μὴ χρώμενος τῷ ἰδίῳ τάχει, ἀλλʼ ἐποχούμενος κύμασι καὶ μιμούμενος λάρον κατὰ τὸ ἔπος. H.P.Q.

55. ἀλλʼ ὅτε δὴ τὴν νῆσον] πρὸς τὰ περὶ τῆς πλάνης, ὅτι πόρρω που ἐν ἐκτετοπισμένοις τόποις ἀορίστοις. φησὶ γοῦν τηλόθι που τὴν νῆσον εἶναι. καὶ πρὸς τὰ περὶ Ὀλύμπου σεσημείωται. εἰ γὰρ μὴ ἀπὸ Μακεδονίας ὁ θεὸς ἐξορμᾷ, ἀλλʼ ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ, οὐκ ἂν πολ- λὴν ἐπῆλθεν, ἕως εἰς τὴν νῆσον παραγένηται, ἀλλʼ εὐθὺς βουληθεὶς κατὰ κάθετον γενόμενος. P. Q.

56. ἤπειρονδε] τὸ ἤπειρον ἄμεινον τοῖς ἄνω συνάπτειν· ἐκβὰς ἐπὶ τὴν ἤπειρον ἐκ τῆς θαλάσσης. P.Q. καταχρηστικῶς ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τὸ ξηρὸν, ὡς καὶ ἐπὶ τῆς Ἰθάκης “ἠπείρῳ ἐπέκελσεν” (ν, 114.). H.P.T.

57. ᾧ ἔνι] ἐν ᾧ. V.

58. τέτμεν] κατέλαβεν. ἐκ μεταφορᾶς τῶν τὴν ὁδὸν τεμνόντων καὶ καταλαβόντων τὸ διωκόμενον. τὸ δὲ τέτμεν, τέτομεν, καὶ ἐκ- βολῇ τοῦ ο, ὡς τὸ ἴδομεν ἴδμεν. E. τέτμεν ἀντὶ τοῦ μετὰ σπου- δῆς καὶ συντομίας κατέλαβεν. B.

59. τηλόσε] πόρρω. V.

60. εὐκεάτοιο] ἢ εὐτρίπτου, ἢ εὐκαύστου. B. εὐσχίστου εἶδος δένδρου, ἢ εὐκαύστου. E. εὐκατακλάστου. Q. εὐσχίστου, ἢ λῶς καιομένου. T. εὐκατασκευάστου, εὐκλάστου, εὐσχίστου. V.

κινῶς, ἢ πυκινὰ πτερά· τοιαύτη γὰρ, ὥς hæc haud dubie Aristarchi nota: φησι Πῖος, τῶν ἐναλίων ὀρνίθων ἡ vid. Lehrs. Aristarch. p. 250. πύκνωσις τυγχάνει, τῆς φύσεως etc. 9. ἐκτετοπισμένοις] De hoc usu Pii aliquoties in scholiis ad Odys- verbi v. Lehrs. l. c. p. 254. seam mentio it. 10. σεσημείωται] Hoc verbum in 1. φύσεως] χρήσεως H. Q. omissum et ejus loco, in Me- 3. πημαίνοι] ποιμαίνει H.P.Q. Cor- diol. certe, ad sequentia novum rexi ex verbis Eustathii. lemma Ἔνθ᾿ ἐκ πόντου βάς positum 5. προσέθηκέ τις—] Scholion in est. BUTTM. H.P.Q. versui 51. adscriptum huc 12. παραγένηται] παραγίνεται P. transtuli cum Eustath. p. 1522, 62. 24. εὐτρίπτου Buttm. pro εὐπίπτου. 8. πρὸς τὰ περὶ τῆς πλάνης—] Conf. 26. εὐκατασκευάστου] εὐκατακεά- schol. δ, 556. ζ, 204. Est autem στυο Struvius.

61. γράφεται καὶ οὕτως, δαιομένων, νύμφη δὲ ἐϋπλοκαμοῦσα Κα- λυψώ. H.P.Q.

62. ἱστὸν ἐποιχομένη] διότι μέγα ἦν, ἐπορεύετο κάμνουσα αὐτό. E.

64. κλήθρη] εὕρηται ὁ αἴγειρος καὶ ὁ πρῖνος, τὸ δὲ κυπάρισσος μόνον θηλυκῶς. H.P.Q. T.

65. τανυσίπτεροι] οἱ ἐν τῇ πτήσει τείνοντες τὰ πτερά. σκῶπες δὲ ὄρνεα νυκτονόμα κακόφωνα. B.P.Q.V. σκαιόπες οὖν τινές. V. σκῶπες παρὰ τὸ σκαιὰν ὄπα ἔχειν, ἢ παρὰ τὸ ἐν τῇ σκιᾷ, ἤγουν τῇ νυκτὶ, τὴν ὦπα ἔχειν. T.

66. τανύγλωσσοι δὲ μεγαλόγλωσσοι. τὰς αἰθυίας δέ φησι. B. P.Q.

67. θαλάσσια ἔργα] αἱ ἐν τῇ θαλάσσῃ διατριβαί. P.V. μέμηλεν] γρ. μεμήλει. H.

68. ἡ δʼ αὐτοῦ τετάνυστο] διὰ τοῦ ἡ ἐμφαίνει τὴν ἀναφορὰν καὶ ἐξοχὴν τῆς ἀμπέλου πρὸς τὰ ἄλλα δένδρη. H. τὴν ἄμπελον τε- τάσθαι περὶ τὸ) σπήλαιόν φησιν ὥσπερ στέφανόν τινα. εὐμορφοτέρα δὲ γίνεται ἄμπελος βότρυσιν ἀνθοῦσα, ὃ δηλοῖ διὰ τοῦ ἡβώωσα. P.Q.

69. ἡμερὶς ἡβώωσα] τὴν ἄμπελον εἶπεν· ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα τὸ ὄνομα· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς ἀγρίας. E.P.Q. τὸ ἡβώωσα ἀντὶ τοῦ ἀκμάζουσα. E.Q.

71. πλησίαι ἀλλήλων] ὅρα τὴν τάξιν. οὐ γὰρ τῷ περὶ τῶν δέν- δρων λόγῳ καὶ τοὺς λειμῶνας ὑπέθηκεν, ἀλλʼ εἰπὼν περὶ τοῦ ὕδατος, τοὺς ὑπʼ αὐτοῦ ἀνθοῦντας λειμῶνας δείκνυσιν. Q.T.

ἄλλυδις ἄλλη] ἄλλη ἀλλαχοῦ. τὸ ἄλλη εὐθεῖά ἐστιν, ὅθεν ἄνευ τοῦ ι γραπτέον. V. ἄλλυδις ἀντὶ τοῦ ἀλλαχοῦ. τὸ δὲ ἄλλη εὐθεῖα, ὅθεν οὐδὲ τὸ ἰῶτα προσγραπτέον. P.

72. λειμῶνες μαλακοὶ] κακῶς τινες περιέσπασαν, ἵνʼ ᾖ μαλακοὶ, 5. μόνον] μόνως H. 15. τετάσθαι περὶ correxi pro πε- 8. σκιᾷ] σκαιᾷ T. Correxi ex ριπετάσθαι. Eustathio p. 1523, 56. Porro in T. 17. διὰ τοῦ] διὰ τὸ P.Q. σκῶπες: σκαιοὶ τὴν ὄπα ὄρνιθες, καὶ ἕτερα 25. Recte Barnes. e MSS. suis μεγαλόγλωσσα τὰς αἰθυίας φασί:— pro ἐπίρρημα reposuit εὐθεῖα (v. mox 10. αἰθυίας] αἰθάλας Q. Conf. Pal.) laudans simul schol. ad 369. schol. α, 441. ubi est ἄλλῃ ἐπίρρημά ἐστι καὶ μετὰ 14. ἡ δ᾿] Sic lemma cod. Pal. τοῦ ἰῶτα γραπτέον. BUTTM. pro ἠδ᾿. Nam e Q. lemma tantum 28. μαλακοὶ, ἁπαλοί] Scr. μαλα- affertur αὐτοῦ τετάνυστο. BUTTM. κοῦ, ἁπαλοῦ, quorum verborum po- ἁπαλοί. ἀλλαχοῦ γὰρ λέγει “ὑδρηλοὶ μαλακοί” (Od. ι, 133.). V. τινὲς δὲ περισπῶσιν, ἵνʼ ᾖ κατὰ συναλοιφὴν τὸ μαλακοί, οὐκ εὖ. H.

ἴου ἠδὲ σελίνου] τὸ ἴον εἶδος βοτάνης πλατυφύλλου ὅμοιον σε- λίνῳ. T. τὸ σέλινόν τινες ἐτυμολογοῦσιν ὅτι σευόμενον ἐξ ἕλους. ἔστιν ὅτε καὶ τὸν Ὅμηρον ἐτυμολογοῦντα προσθεῖναι ἑλεόθρεπτόν τε σέλινον. δυνάμει γὰρ τὸ τρέφεσθαι σημαίνει τὸ σεύεσθαι. διώκεται γὰρ ἀπὸ τῆς αὔξης τὰ τρεφόμενα. λύειν γὰρ τὴν στραγγουρίαν τῶν ἵππων τὴν ἐκ τάσεως πολλῆς ἢ ἀργίας γινομένην τὸ σέλινον. ὅθεν καὶ τὸν Ὅμηρον τεχνικῶς φῆσαι ἐπὶ τῶν Ἀχιλλέως ἵππων “λωτὸν ἐρεπτόμενοι ἑλεόθρεπτόν τε σέλινον ἕστασαν” (Il. β, 776.). B.

74. θηήσαιτο] ἀντὶ τοῦ θαυμάσειεν. ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς ἡμῖν συνή- θως “ἔνθα στὰς θηεῖτο.” P.

75. θηεῖτο] ἐθεᾶτο. H.

76. θηήσατο] ἐθεᾶτο, ἐθαύμασεν· πρόσκειται γὰρ τῷ θυμῷ. H.

79. οὐ γάρ τʼ ἀγνῶτες] οὐ γὰρ τῷ προεωρακέναι, ἀλλὰ κατά τινα θείαν δύναμιν ἐγνώρισεν ἰδοῦσα ἡ Καλυψὼ τὸν Ἑρμῆν. ψεύδεται οὖν Ὀδυσσεὺς ὅταν λέγῃ “ταῦτα δʼ ἐγὼν ἤκουσα Καλυψοῦς ἠϋκόμοιο· ἡ δʼ ἔφη Ἑρμείαο διάκτορος αὐτὴ ἀκοῦσαι” (α, 389.). οὐδέπω γὰρ αὐτὸν ἑωράκει. τὸ δʼ “εὐδ᾿ εἴ τις ἀπόπροθι δώματα ναίει,” πρὸς τὰ περὶ τὼν θεῶν οἰκητήρια συμβάλλεται. ὡς γὰρ ἐπὶ ὑποκειμένων τό- πων τὰ τῶν διαστημάτων λαμβάνει. P.Q.

80. οὐδʼ εἴ τις] Ἀρίσταρχος, οὐδʼ ἥτις. H.P.

Ἀρίσταρχος, ναίει, ὁριστικῶς. H.P.

81. οὐδʼ ἄῥ Ὀδυσσῆα] ἑτέρα δὲ ἐπίτασις τῆς Ὀδυσσέως ἐγκρα- τείας, εἴ γε τὰ οὕτως ἐπαγωγὰ περιορᾷ. ἔοικε δὲ ὁ ποιητὴς ἐφʼ sterius interpretamentum est, et 14. πρόσκειται γὰρ τῷ (fort. τὸ) quidem violæ tantum aptum, non θυμῷ] Hæc verba habet etiam P. prato. Sed mirum, hanc varieta- 15. προεωρακέναι] Recta scriptura tem μαλακοῦ pro μαλακοί, solo ac- προεορακέναι est, sed ω relinquen- centu indicari, τινὲς περιέσπασαν: ut dum scholiastis aliisque inferiorum dixeris derivatum hoc ex antiquio- temporum scriptoribus. ris grammatici libro, cui ante ocu- 23. ὁριστικῶς] Erant igitur qui los fuisset prisca scriptura ΜΑΛΑ- legerent ναίοι. PORSON. ΚΟΙΟ h. e. μαλακοῦ ἴου, vel μαλακοὶ ἑτέρα δὲ ἐπίτασις H. ἑτέρα δὲ om. ἴου. BUTTM. Probabilius Cobetus T. ἐτεὸν ἐπίτασις Q. ἄλλως. ἐπίτασις conjicit fuisse qui μαλακοῖʼ ἴου scri- P. in quo hoc scholion subjunc- berent, quod merito ut imperite tum est scholio ad v. 82. excogitatum notat scholiasta, quum 25. ἔοικε δὲ (καὶ add. H.Q.)—] litera ο genitivi illius elidi non pos- Inde ab his verbis hoc scholion sit. σίου var. lect. ap. Eustath. spectat potius ad v. 75. BUTTM. 3. σελίνῳ correxi pro σελίνου. ἑαυτῷ ἐπιφθέγξασθαι, ὡς τὸ τοιοῦτον ἀναπλάσας χωρίον τῷ λόγῳ ωστε κρατεῖν καὶ θεῶν ὄψεως. δύο δὲ τρόποι ἐμφάσεως, ὁ μὲν διὰ τῆς καθʼ ἕκαστον ἐπεξεργασίας, ὁ δὲ διὰ τοῦ συμπεράσματος. H.P.Q.T.

Ἄλλως. τὸ μὲν εἰς τὸ περιπαθὲς, οἷος Ὀδυσσεὺς ἐν τῇ νήσῳ ἀπειλημμένος καὶ διημερεύων ἐπὶ τῇ ἀκτῇ. σιωπᾷ δὲ τοῦ εὐπρεποῦς χάριν· οὐ γὰρ ἔδει περὶ τοῦ παρόντος τοῦ ἀνδρὸς ἀπερικαλύπτως θεοὺς ἀλλήλοις διαλέγεσθαι. H.P.Q.

82. ἔνθα πάρος περ] τὸ “ἔνθα πάρος περ” μεταξὺ ἀναπεφώνηται. καὶ ἔστι πλήρης ὁ λόγος μέχρι τοῦ “θυμὸν ἐρέχθων,” ὡς μάτην προσ- κεῖσθαι τὸν μετʼ αὐτὸν ἑξῆς “πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον δερκέσκετο δά- κρυα λείβων.” P.Q.

83. στοναχῇσι] διὰ τοῦ ε στεναχῇσιν αἱ Ἀριστοφάνους. H.P.

ἐρέχθων] μίμημα φωνῆς ἐπὶ στεναγμοῦ ἐξερχομένης. B.E.H. διασχίζων, κατατέμνων· ὅθεν καὶ ἐρεικτὰ ὄσπρια. ἢ ἐν αὐτῷ λυ- πούμενος καὶ στένων. B.E.H. τὸ δὲ ἐρέχθων, κατατέμνων, δια- σχίζων· ὅθεν καὶ ἐρικτὰ ὄσπρια. πλεονασμὸς δὲ τοῦ χῖ. P.T. ἐρέχθων, ὡς κατέσθων. δῆλον δὲ ἐκ τοῦ, “νῆα θοὴν ἰθύνει ἐρεχθομένην ἀνέ- μοισι” (Il. ψ, 317.). P. στένων, λυπούμενος βαρέως, δαμάζων τὴν ψυχήν. P. καταπίνων ἐν ἑαυτῷ, στένων, λυπούμενος βαρέως. Q.V.

84. ὁ στίχος οὗτος περιττός· ὁ γὰρ προκείμενος ἀρκεῖ. H.P.

85. Ἑρμείαν δʼ ἐρέεινε Καλυψὼ] ἐκ τοῦ Ἡρακλείτου. καὶ μὴν καὶ ἡ Καλυψὼ τὴν πειθὼ τῶν ποικίλων παῤ Ὀδυσσέως λόγων Ἑρμῆν προσηγόρευσε, μόγις μὲν, ἀλλʼ ὅμως καταθέλξαντος αὐτοῦ τὸν 1. χ. τῷ λόγῳ] τῷ λόγᾳ χ. H. et Aristoph. p. 21. Στεναχή per ε qui τὸ ante τοιοῦτον om. T. scriptum etiam Ζenodotus proba- 6. τῇ ἀκτῇ. σιωπᾷ δὲ Buttm. pro vit: vid. schol. Il. ω, 512. τῇ ἀκτησίω (in P. ἀκτησία, ut vide- 15. ἐρεικτὰ Buttm. ἐριεικτὰ B.E. tur) περὶ δὲ—. ἐρεχθὰ H. σιωπᾷ] Tacitus enim Mercurius 17. π. δὲ τοῦ χῖ om. P. Fuerunt antrum intrat neque Ulyssem sta- qui ἐρέχθων pro ἐρέθων dictum acci- tim requirit. Cf. schol. 96. BUTTM. perent: vid. Eustath. p. 1524,64. 9. In Pal. lemma habet πάρος γε, 21. ὁ στίχος—] Conf. schol. ad sed scholium περ. Porsonus: “Ἔνθε 82. et 158. πάρος γε scholiis præfigitur.” BUTT. 22. ἐκ τοῦ Ἡρακλείτου (Alleg. c. 11. δερκίσκετο P. δερδέσκετο Q. 67. p. 132. ed. Mehler.) addidi ex Quod v. 84. in textu habet H. T. 13. αἱ Ἀριστοφάνους] Sic etiam in καὶ μὴν T. ναὶ μὴν E. schol. Il. θ, 513. Sed una tantum 24. μόγις T. ut ap. Heraclitum. fuit Aristophanis editio: unde ἡ μόλις E. Ἀριστοφάνους utrobique Nauck. de καταθέλξαντος T. καταθέλγεται E. ἔρωτα τῆς νύμφης, ἵνʼ εἰς Ἰθάκην προπεμφθείη. διὰ τοῦτο ὄρνιθι προσωμοιωμένος Ἑρμῆς ἐλήλυθεν ἀπʼ Ὀλύμπου, πτερόεντα γὰρ τὰ ἔπη κατὰ τὸν Ὅμηρον, καὶ τάχιον οὐδὲν ἐν ἀνθρώποις λόγου. E.T.

88. θαμίζεις] ἀντὶ τοῦ ἐθάμιζες, παρεγένου οὐδʼ ὅλως. B.P.Q. οὐ λέγει ὅτι παραγίνῃ μὲν, οὐ θαμὰ δὲ, ἀλλʼ ὅτι οὐδʼ ὅλως παραγίνῃ. ὡς ἐπὶ τοῦ “ἐπεὶ οὔτι κομιζόμενός γε θάμιζεν, ἐπειδὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς” (θ, 451.). B.P.Q.T.

90. εἰ δύναται] τοῦτο πρωθύστερον. ὤφειλε γὰρ πρῶτον εἰπεῖν τὸ “εἰ τετελεσμένον ἐστίν,” εἶτα “εἰ δύναμαι τελέσαι.” E.

εἰ τετελεσμένον ἐστί] εἰ φύσιν ἔχει τοῦ δύνασθαι τελειωθῆναι, ἢ δυνατόν ἐστι γενέσθαι. T.V.

93. κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν] ἀντὶ τοῦ ἔχεεν. οὐ γὰρ κιρνᾶται τὸ νέκταρ. B.E.Q.

κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν] εἰ μηδὲν ἄλλο πίνουσιν οἱ θεοὶ ἢ τὸ νέκταρ, διὰ τί αὐτὸ ἡ Καλυψὼ τῷ Ἑρμῇ κεράσασα δίδωσιν; εἰ γὰρ κεκέρασται σὺν ὕδατι, οὐ μόνον τὸ νέκταρ, ἀλλὰ καὶ τὸ ὕδωρ πίνου- σιν. καίτοι, φησὶ, ψιλὴν ἀμβροσίαν παρέθηκε, “κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν.” λύων οὖν ὁ Ἀριστοτέλης τὸ κέρασσε, φησὶν, ἤτοι τὸ μῖξαι ἄλλο ἄλλῳ ὑγρῷ δηλοῖ, ἢ τὸ ἐγχέαι· ἄμφω γὰρ δηλοῖ τὸ κερά- σαι. νῦν οὖν τὸ “κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν” οὐ τὸ μῖξαι δηλοῖ, ἀλλὰ ψιλῶς ἐγχέαι. T.

εἰ μηδὲν ἄλλο πίνουσιν οἱ θεοὶ ἢ νέκταρ, πῶς ἡ Καλυψὼ αὐτὸ κιρνᾷ ὕδατι; ἔστιν οὖν ψιλῶς ἀντὶ τοῦ ἐνέχεεν ἀπὸ τῆς ἀρχαίας συνηθείας. εἰς κέρας γὰρ ἐγχέοντες ἔπινον. ἢ ὅτι τὸ κέρασε κατὰ τὸν Ἀριστοτέλην, ὡς ὁ Πορφύριος λέγει, οὐ μόνον δηλοὶ τὸ ἄλλῳ ὑγρῷ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐγχέαι ψιλῶς. B.E.Q.

94. 95. εὐτελεῖς κατὰ τὴν σύνθεσιν καὶ κατὰ τὴν διάνοιαν οἱ στί- χοι. H.P.

96. καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν] δαιμονίως οὐκ εὐθὺς ἀποκρίνεται τῆς παρουσίας τὴν αἰτίαν, ἀλλʼ ὡς ἀναγκαζόμενος ὑπʼ ἐκείνης ἧκεν 1. προπεμφθείη] πεμφθείη E. 22. εἰ μηδὲν— ἀντὶ τοῦ ἐνέχεεν] 2. προσωμοιωμένος] προσομοιούμενος T. Hæc etiam in P. Ἑρμῆς] ὁ ἑρμῆς E. 27. 28. Porsonus ob incertum 3. ἐν ἀνθρώποις λόγου T. λόγου πα- hujus scholii positum conjiciebat ρὰ τοῖς ἀνθρώποις E. pertinere illud ad 94. 95. In P. 19. ἄλλο—δηλοῖ, ἢ τὸ—ἄμφω γὰρ scriptum est interiori margine in- δ.] τὸ ἐγχέαι ἄλλο—δηλοῖ τὸ—ἄμφω cipiens ob angustiam a v. 96. et δ. T. desinens proxime ante 98. BUTT. ἐπὶ τὴν ἀπόκρισιν· οἷόν ἐστι καὶ τὸ ἐπιφερόμενον, κέλεαι γὰρ, οὐχ ὡς ἡδέως λέγων, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐρώτησιν. P.Q

99. οὐκ ἐθέλοντα] ἐκ τούτου ἐμφαίνεται ἀκουσίως ἀφῖχθαι. V.

100. τίς δʼ ἂν ἑκὼν] πρόσκειται καὶ τῆς ἀκουσίου παρουσίας ἡ αἰτία τὸ μῆκος τῆς ὁδοῦ. P.Q.

ἁλμυρὸν ὕδωρ] σαφῶς ἐδήλωσεν Ὅμηρος ὅτι ἔξω τῆς καθʼ ἡμᾶς θαλάσσης ἡ τῆς Καλυψοῦς νῆσος τυγχάνει. B.E.P.Q.T.

101. ἄσπετον] τοῦτο δύναται κομματικῶς ἀναπεφωνῆσθαι κατʼ εὐθεῖαν, ὡς ἐκεῖ “νήπιος, οὐδὲ τὰ ᾔδη” (Il. β, 38.). εἰ δὲ συνάπτοιτο τοῖς ἄνω, αἰτιατική ἐστιν. P.Q.

102. ἑκατόμβας] λείπει ἔξωθεν, ἵνα μεταλήψηταί τις βρώσεως τοσοῦτον τόπον ἐρχόμενος. B.

103. ἀλλὰ μάλʼ οὔπως] τῷ μὲν δοκεῖν ὑπὲρ ἑαυτοῦ ἀπολογεῖσθαι, ὅτι ἀναγκαῖον ἦν ἐπακοῦσαι Διὶ, ἔργῳ δὲ κἀκείνην παρασκευάζει δέξα- σθαι τὰ πράγματα. οὐ γὰρ δυνατὸν παρακούειν Διός. P.Q.

104. οὔτε παρεξελθεῖν οὔθʼ ἁλιῶσαι] οὔτε μάταιον ἡγήσασθαι, οὔτε παρεξελθεῖν καὶ ἀπειθῆσαι. Q.V. ἁλιῶσαι, ματαιῶσαι. P. ἐκ πλήρους ὁ τέ, οὔτε ἁλιῶσαι· ἢ ὑποστικτέον εἰς τὸ ἁλιῶσαι λείποντος τοῦ ἐρῶ· ἢ στικτέον, ἵνʼ ᾖ ἀπόδοσις τῶν ἀνωτέρων. P.

105–111. περιττοὶ οἱ στίχοι καὶ πρὸς τὴν ἱστορίαν μαχόμενοι. οὐ γὰρ καθʼ ὃν καιρὸν ὑπὸ τῆς Ἀθηνᾶς ὁ ἄνεμος ἐκινήθη καὶ οἱ ἄλλοι ἀπώλοντο, Ὀδυσσεὺς τῇ νήσῳ προσηνέχθη. οἱ δὲ τελευταῖοι δύο ἐκ τῶν μετὰ ταῦτά (133. 134.) εἰσι μετενηνεγμένοι. P.Q.

105. ἄνδρα] ἄνδρα τινὰ ἐξ ἐκείνων τῶν ἀνδρῶν οἳ ἐν Ἰλίῳ ἐμά- χοντο. Q.T.

φησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ὀϊζυρώτερον] ἐξ ἀμφοῖν πρὸς πειθὼ παρα- 6. ἐδήλωσεν] δεδήλωκεν P. ad septem hos omnes versus. BUT. 9. ἐκεῖ—ᾔδη Buttm. pro ἐκενήϊος 23. μετενηνεγμένοι] μετηνεγμένοι P. οὐδὲ τὰ εἴδη. Q. 11. ἔξεθεν] ἑξῆς Maius. 26. φησί τοι (τὸν Maii editio) ἄν- 14. κἀκείνην Buttm. pro κἀκείνη. δρα—] His verbis lemma ὀϊζυρώτα- 20. Numeros 105—111. Maius τον praefixum in Maii editione. In posuit. In P. scholium hoc in an- P. lemma est φησὶ—ὀϊζυρότερον. Ap- gulo infimo paginæ, quæ desinit paret Majum hæc verba ipsi scho- in v. 110., et satis procul a textu lio tribuisse et lemma ὀϊζυρώτατον scriptum est. Porsonus ex H. superinduxisse ipsum. Porsonus: enotavit hoc tantum: “110. 111. “ὀϊζυρότερον semel schol. semel ὀϊζυ- περιττοὶ οἱ στίχοι.” Sed quicquid est, ρότατον:” nimirum illud in lem- hoc ex ipso scholio manifestum, mate, hoc in fine scholii: nam verba περιττοὶ οἱ στίχοι recte referri plane sic et bis quidem per ο in P. σκευάζει, ἔκ τε τοῦ ἀποσεμνύνειν τὸν Διὸς φόβον καὶ ἐκ τοῦ καθυ- βρίζειν τὴν περὶ τὸν οὕτως ταπεινὸν σπουδήν. διὸ οὐχ ἥρωα, οὐκ ἀρι- στέα, ἀλλʼ ἄνδρα ὀϊζυρώτατον αὐτὸν καλεῖ. P.Q.T.

106. ἀναστρεπτέον· ἔστι γὰρ περὶ ἄστυ, ὡς “ἀμφὶ πόλιν Καλυ- δῶνα” (Il. ι, 530.). H.P.

110. ἀπέφθιθεν] ἐφθάρησαν. V. ἀπέφθιθεν] ὡς κόσμηθεν. H. P.Q.

δαιμονίως τὰ τοῦ ἔρωτος ἐσιώπησεν· οὐ γὰρ ὅτι τοῦτον τὸν μά- ταιον ἄκοντα φησὶν ἀγαπᾷς, ἀλλʼ ἁπλῶς τέθεικε τὴν παρουσίαν αὐτοῦ. P.Q.

112. ἠνώγει] ἠνώγειν ἀντὶ τοῦ ἠνώγεεν, ὡς τὸ “ἤσκειν εἴρια καλά” (Il. γ, 388.) P.

113. τῇδε] ἐν ταύτῃ τῇ νήσῳ. H.P.T.

114. ἀλλʼ ἔτι οἱ μοῖῤ ἐστὶ] καὶ τοῦτο πειστικὸν, ἵνα καὶ αὐτὴ εἴξῃ τῇ εἱμαρμένῃ. ὑπερφυῶς δὲ ἐξεῖλε τοῦ λόγου τὴν Πηνελόπην, οὐ βουλόμενος λυπεῖν τὴν ἀγαπῶσαν ἐκ τῆς ζηλοτυπίας. H.Q.

116. ῥίγησεν] ῥιγῶ ῥιγώσω ἐπὶ κρύους, ῥιγῶ ῥιγήσω ἐπὶ φόβου. E.

118. σχέτλιοί ἐστε, θεοὶ] παρεκτικοὶ κακῶν ἅτινα οὐ δύναταί τις σχέσθαι καὶ τλῆναι. B. μὴ κρατοῦντες ἑαυτοὺς τῆς ὁρμῆς τοῦ θυμοῦ. ἀπὸ τοῦ σχῶ τὸ κρατῶ. ἢ οἱ σχετλιάζειν ἡμᾶς ποιοῦντες. E.

Ἄλλως. ἐπιλαμβάνονταί τινες τῆς Καλυψοῦς διαρρήδην ἀναι- σχυντούσης. ἀναισχύντου γὰρ χαλεπαίνειν μὴ ἐωμένην ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι καὶ ἐπὶ τούτῳ αὐτῷ σχετλιάζειν. φαίνεται δὲ ὅτι οὐ διὰ τὸ κωλύεσθαι εὐνάζεσθαι σχετλιάζει, ἀλλὰ διὰ τὸ εὐλαβεῖσθαι μὴ ζήλῳ τῷ πρὸς αὐτὴν ἀποκτείνωσι τὸν Ὀδυσσέα. δηλοῖ δὲ τὰ παρα- δείγματα τὴν γνώμην αὐτῆς. ὑπομιμνήσκει δὲ ὅτι, ἐγὼ διὰ φιλαν- θρωπίαν σαώσασα κατεῖχον, εἰ καὶ ὁ Ζεὺς νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷ βαλὼν ἐκέασεν ἐν μέσῳ πόντῳ. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ φράσαι, αὐτάρ οἱ πρόφρων ὑποθήσομαι, τὸ πρόθυμον αὐτῆς εἰς τὸ σώζεσθαι τὸν Ὀδυσ- σέα, καὶ οὐδαμῶς διὰ τὸ ἐρωτικὸν πάθος σχετλιάζειν. οὐδὲ γὰρ οὐδὲ BUTTM. In T. lemma φησί τοι 6. ἀπέφθιθεν] Vide ad η, 251. ἄνδρα, præfixo ἄλλως. BUTTM. P. 252, 26. πειθὼ] πειστικὸν Q. 8. ἐσιώπησεν· οὐ γὰρ—φησὶν Buttm. P. 253, 2. οὐκ ἀριστέα om. Q. pro οὐ γὰρ ἐσιώπησεν—φασὶν. 3. ἀλλ᾿ ἄνδρα ὁϊζυρώτατον] ἀλλʼ ἄν- 9. ἀγαπᾳς] ἀγαπῶν Q. δρα ὀϊζυρώτερον Q. ἀλλὰ ὀϊζυρότατον P.T. 14. πειστικὸν] πιστικὸν H. 4. ἔστι γὰρ om. P. 16. λυπεῖν H. ζητεῖν Q. δακρύουσαν πεποίηκε. σχέτλιοι γοῦν ὅτι γάμων φθονοῦσι θεαῖς φα- νερῶν, οὐ κρυφίων, καὶ ζηλήμονες ὅτι ἀναιροῦσι τοὺς εἰς γάμους προ- κριθέντας. καὶ σχετλιασμοῦ ἄξιον ὅτι πείσεται καὶ Ὀδυσσεὺς τὰ ὅμοια. καὶ τούτου πίστις, τοῦ μὴ διὰ πάθος αἰσχρόν σχετλιάζειν, τὸ ἑτοίμως ἔχειν ἀποπέμπειν, καὶ ὑποτίθεσθαι τότε τὰ σωτήρια, καὶ ὅτι διʼ ἔλεον κατεῖχεν ἐκ τοῦ ναυαγὸν λαβοῦσα τρέφειν καὶ φιλεῖν, καὶ ὅτι εἰ καὶ ἀπολέσθαι αὐτὸν κεκρίκασιν, ἐρρέτω. E. οὐ πάθους ἐρωτι- κοῦ κατηγοροῦσιν οἱ λόγοι τῆς Καλυψοῦς· οὐ γὰρ ἀσχάλλει τῷ ἔρωτι· δέδιε δὲ μὴ κατακληθεὶς ἀνὴρ αὐτῆς Ὀδυσσεὺς ἀναιρεθείη παρὰ τῶν θεῶν. ἄμφω γὰρ οἶδε, καὶ τὸν Δία κεραυνοβολήσαντα τὴν ναῦν Ὀδυσσέως, καὶ τοὺς θεοὺς ζηλήμονας ὄντας τοῖς ἀνδράσι τῶν θεαινῶν καὶ θάνατον αὐτοῖς ἀντὶ γάμων ἀλλασσομένους. τοῦτο δὲ δείκνυται διά τε τοῦ μὴ δακρῦσαι τὴν θεὸν, ἀλλὰ καὶ προθυμότερον ἀποστεῖλαι τὸν ἄνδρα, διά τε τοῦ λέγειν “ἐπεὶ οὔπως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο ἐξαπατῆσαι, ἐρρέτω” (137.), ὡς τοῦ Διὸς ἐθέλοντος αὐτὸν κακῶσαι κατὰ θάλασσαν, καὶ διὰ τοῦ “αὐτάρ οἱ πρόφρων ὑπο- θήσομαι.” H.P.Q.T.

σχέτλιοί ἐστε, θεοὶ, ζηλήμονες] βραχὺ διασταλτέον ἐπὶ τὸ θεοί· ἐμφαντικώτερον γὰρ οὕτως. ἀμφίβολον δὲ τὸ ζηλήμονες, πότερον ὀρ- θῆς ἐστιν ἢ κλητικῆς. ἴσως δʼ ἄν τις καὶ μετὰ τὸ ἐστέ βραχὺ διαστέλλοι, συνάπτων οὕτως, θεοὶ ζηλήμονες, ὡς οὐ δεῖ θεοὺς ὄντας ζηλοτυπεῖν. H.P.Q. ζηλήμονες] ζηλότυποι· ἢ δηλήμονες, βλαπτι- κοί. V. γράφεται δηλήμονες. E.

ἄλλο ζηλωτής καὶ ἄλλο ζηλήμων. τὸ μὲν γὰρ ζηλωτής ἐπὶ καλοῦ. τὸ δὲ ζηλήμων ἐπὶ κακοῦ. E.

120. ἀμφαδίην] τὸ ἀμφαδίην ἑκατέροις δύναται προσδίδοσθαι. P. ἤν τις] γράφεται ἥτις, ἤτοι ὁποία. Q.

121. Οἰνεὺς τῆς Βοιωτίας ἦν βασιλεύς. οἱ οὖν θεοὶ βουληθέντες 9. τατακληθεὶς] κληθης (i. e. κλη- 28. Οἰνεὺς] Plane assentior Creu- θεὶς) T. zero (Melet. I. p. 51.) pro Οἰνεὺς 10. κεραυνοβολήσαντα correxi pro legendum esse Ὑριεύς. Vide eandem κεραυνοβλήσαντα. quam hic legimus historiam nar- 19. ἐμφαντικώτερον H. ἐμφαντι- rantes schol. Il. σ, 486. Palæphat. κοτέρως Q. ἐμφατικώτερον P. 5. Ovid. Fast. 5, 531. Quanquam 22. Ad ζηλήμονες etiam in M. ad- affini Œneo nomine Œnopionem scriptum ἢ δηλήμονες. Et Eustath. patrem Orionis dicunt Servius ad 9. 1527. 29. τὸ δὲ ζηλήμονες γράφεται Æn. 10, 763. et schol. Stat. 3, 27. καὶ δηλήμονες, ὅ ἐστι βλαπτικοί. Sed hæc manifesta est confusio, ut ἰδεῖν εἰ φιλόξενοι οἱ ἄνθρωποι ἦλθον πρὸς αὐτὸν ὡς ξενισθησόμενοι ὑπʼ αὐτοῦ. ὁ δὲ ἐδέξατο καὶ ἔθυσε βοῦν καὶ ἐξένισεν αὐτούς. ξενι- σθέντες οὖν καὶ ἐρχόμενοι οἱ θεοὶ εἶδον τὴν βύρσαν τοῦ σφαγέντος βοὸς κειμένην κάτω, καὶ οὐρήσαντες εἰς αὐτὴν ἐξ αὐτοῦ τοῦ οὔρου καὶ τῆς βύρσης ἐποίησαν τὸν Ὠδρίωνα. οὗτος γενόμενος ἠράσθη τῆς Ἀρτέμιδος. αὕτη δὲ σκορπίον ἀνῆκε κατʼ αὐτοῦ, καὶ κρουσθεὶς οὕτως ἐν τῷ σφυρῷ τέθνηκεν. οἱ οὖν θεοὶ ἐλεήσαντες αὐτὸν διʼ ἄστρων ὑπε- ζωγράφησαν αὐτὸν ἐν τῷ οὐρανῷ μετὰ τοῦ σκορπίου. H.P.Q.

ἐὰν μετὰ τὸ * * βραχὺ διαστείλωμεν, μᾶλλον τὴν τάξιν τοῦ λόγου σώσομεν. P.

ὡς μὲν ὅτʼ Ὠρίωνα] πρὸς τὸ ξένον τῆς ἱστορίας. H. ὁ μέν ἀντὶ τοῦ δή. ὁ δὲ νοῦς, ὥσπερ δὴ ὅτε Ὠρίωνα ἔλαβεν ἡ Ἡμέρα. H.T. τούτου γὰρ ἐρασθεῖσα ἡ Ἡμέρα ἥρπασεν ἀπὸ Τανάγρας εἰς Δῆλον, ἔνθα τὴν ἀμαλλοφόρον Οὖπιν ἰδὼν ἠθέλησε βιάσασθαι. ἐφʼ ᾧ ὀργι- σθεῖσα ἡ θεὸς ἀναιρεῖ αὐτὸν, ὡς Εὐφορίων δηλοῖ. P.Q.T.

ἐκ τοῦ Ἡρακλείτου. δεῖ δὲ ἡμᾶς οὐδὲ τὰ μικρὰ παροδεύειν, ἀλλὰ καὶ διʼ ἐκείνων τὴν λεπτὴν ἐξετάζειν Ὁμήρου φροντίδα. τὸν γὰρ Ἡμέ- patebit Servii scholium ipsum per- illud ad verba ὣς μέν. Possis au- legeni, in quo verus etiam Œno- tem referre etiam ad ἀμφαδίην. pion, Orionis inimicus, inducitur. Nam margo ita refertus est ut ex BUTTM. δινεὺς Maii editio. ordine et loco nulla certa conjec- 4. κειμένην] Sic liquido; non, ut tura sit. BUTTM. refert Creuzer., κείμενον. BUTTM. 12. δή — ὥσπερ δὴ] διὸ —ὥσπερ οὖνT. 5. ἠράσθη] ἐράσθη P.Q. 15. Εὐφορίων] Euphorionem auc- 6. καὶ] Vere quidem refert Creu- torem prodit in eadem historia zer. duplicatum in codice esse καί; schol. Il.σ,486. Pherecydem schol. sed manifesto scribæ errore id fac- Leid. Vid. Heyn. ad Iliadis l. c. et tum inter exitum et initium ver- ad Apollod. p. 23. Add. Pherecvd. suum. Memoro ista hoc loco, ne p. 65. Sturz et Müller ad schol. quis parum accurate me agere Lycophr. 328. Istrum laudat Hy- suspicetur, qui alias silentio talia ginus Poet. Astr. 2, 34. Cf. Istri transeo. BUTTM. fragm. ed. Lenz. et Siebelis p. 69. 7. ὑπεζωγράφησαν] Laudat Creu- Ceterum hanc fabulam etiam ex zer. ignotam lexicis formam ut ele- Nonni narrat. altera in Greg. Naz. gantissimam eique rei aptissimam. orat. in laud. Basilii exhibemus. Vide uberiorem ejus notam in Me- CREUZER. ὡς ἱστορεῖ εὐφορίων T. let. l. c. BUTTM. 16. Præfixi verba ἐκ τοῦ Ἡρα- 8. τοῦ om. P.Q. κλειτοῦ. Conf. schol. ad v. 85. Ex- 9. Hoc scholion in quo post ar- cerpta autem hæc sunt ex Hera- ticulum τὸ deest verbum designa- cliti Alleg. c. 68. p.133. ed. Mehl. tum, in codice Pal. positum erat δεῖ δὲ—Ἠώς habet T., om. E. inter hæc ipsa duo scholia ubi hic 17. τὸν —ἔρωτα] τὸ —ἐρωτικὸν T. posui. Unde conjicias, spectare Correxi ex Heraclito. ρας καὶ Ὠρίωνος ἔρωτα, πάθος οὐδʼ ἀνθρώποις εὔσχημον, ἠλληγορη- σεν “ὡς μὲν ὅτʼ Ὠρίων᾿ ἕλετο ῥοδοδάκτυλος Ἠώς.” παρεισάγει γὰρ αὐτὸν ἔτι νεανίαν ἐν ἀκμῇ τοῦ σώματος ὑπὸ τοῦ χρεῶν πρὸ μοίρας συνηρπασμένον. ἦν δὲ παλαιὸν ἔθος τὰ σώματα τῶν καμνόντων, ἐπειδὰν ἀναπαύσηται τοῦ βίου, μήτε νύκτωρ ἐκκομίζειν μήθʼ ὅταν ὑπὲρ γῆς τὸ μεσημβρινὸν ἐπιτείνηται θάλπος, ἀλλὰ πρὸς βαθὺν ὄρ- θρον ἀπύροις ἡλίου ἀκτῖσιν ἀνιόντος. ἐπειδὰν οὖν εὐγενὴς νεανίας ἅμα κάλλει προέχων τελευτήσῃ, τὴν ὄρθριον ἐκκομιδὴν ἐπευφήμουν Ἡμέ- ρας ἁρπαγὴν, ὡς οὐκ ἀποθανόντος, ἀλλὰ διʼ ἐρωτικὴν ἐπιθυμίαν ἀνηρ- πασμένου. καθʼ Ὅμηρον δὲ καὶ τοῦτό φασιν. Ἰασίων ἀνὴρ γίας ἐπιμελούμενος καὶ δαψιλῶς ἀπὸ τῶν ἰδίων ἀγρῶν καρποὺς λαμ- βάνων εἰκότως ὑπὸ τῆς Δήμητρος ἔδοξεν ἠγαπῆσθαι· διʼ ὧν Ὅμηρος οὐκ ἀσελγεῖς ἔρωτας ἱστορεῖ θεῶν οὐδʼ ἀκολασίας, σημαίνει δὲ τὰς εὐαγεστάτας, Ἡμέραν τε καὶ Δήμητραν, τοῖς εὐσεβῶς ἐρευνᾶν ἐθέ- λουσι φυσικῆς ἀκριβῆ θεωρίαν ἀφορμὴν χαρίζεσθαι. E.T.

οἱ πλείονες ὑπὸ σκορπίου φασὶν αὐτὸν ἀνῃρῆσθαι τὴν Ἄρτεμιν διώκοντα. E.

οἱ πλείονες ὑπὸ σκορπίου φασὶν αὐτὸν ἀνῃρῆσθαι βιαζόμενον τὴν Ἄρτεμιν. ὁ γὰρ Ἀπόλλων οὐκ ἀνεῖλεν, ἴσως μὴ παρὼν τότε. V.

123. εἵως μιν ἐν Ὀρτυγίῃ] ἡ ἐν τῇ Ὀρτυγίῃ τῇ νῦν Δήλῳ θεῖσα. Ὀρτυγίη δὲ ἐκαλεῖτο πρώην διὰ τὸ χθαμαλὸν καὶ οἷον χα- μαιπετὲς πρὸ τοῦ ἀναδοθῆναι καὶ φανῆναι. τοιοῦτον γὰρ καὶ τὸ ὄρνεον, οὐχ ὑψιπετὲς, ἀλλὰ πρόσγειον. E. τῇ Δήλῳ. νῆσος δὲ ἡ Δῆλός ἐστιν ἀνὰ μέσον τῶν Κυκλάδων. E.V.

χρυσόθρονος Ἄρτεμις ἁγνὴ] ἐπὶ κυνηγετικῆς θεοῦ ἄκαιρον τὸ ἐπί- θετον. Q. Ἀπίων τὸ ἁγνή περισπᾷ κατὰ δοτικὴν, ἀκούων ἐν Ὀρτυγίῃ ἁγνῇ. H.P.Q.

2. γὰρ] νῦν E. ber T., om. E. 4. συνηρπασμένον] ἀνηρπασμένον E. καὶ τοῦτο addidi ex Heraclito. 6. ὑπὲρ] ἐπὶ E. 11. δαψιλῶς] δαψιλεῖς (alii libri ἐπιτείνηται] ἐπιτείνεται E.T. δαψιλῶς) τοὺς Heraclitus. 7. ἐπειδὰν] ἐπὰν E. 12. ὑπὸ] ἀπὸ T. ἅμα κάλλει] ἅμα καὶ κάλλος E. διʼ ὧν] διὸ, T. Correxi ex Hera- 8. τελευτήσῃ τὴν ὄρθριον] τελευτήσει clito. τὴν ὀλέθριον E. 16. οἱ πλείονες] Precedit in E. ἐπευφήμουν Ἡμέρας] ἐπʼ εὐφήμου ἡ- ὥσπερ δή, glossema ad ὡς μέν refe- μέρας E. rendum. Vid. p. 255. 12. 10. καθʼ Ὅμηρον—χαρίζεσθαι ha- 25. κυνηγετικῆς] κυνηγετικοῦ Q.

124. οἷς ἀγανοῖς] ἢ τοῖς ταχυτάτοις παρὰ τὸ ἄγαν, ἢ τοῖς μὴ γάνος ἐμποιοῦσιν. P.

τὸ ἑξῆς, βελέεσσι κατέπεφνεν αὐτὴ ἐποιχομένη. P.

οὐδέποτε παῤ Ὁμήρῳ ἡ Ἄρτεμις ἄρρενας φονεύει· διό τινες ἀθε- τοῦσι τοὺς στίχους, εἰ μὴ ἄρα τῆς ἱστορίας μέμνηται ὡς τὸν Ὠρίωνα πλημμελοῦντα εἰς αὐτὴν ἠμύνατο ἡ Ἄρτεμις. H.P.Q.

125. ὡς δʼ ὁπότʼ Ἰασίωνι] οὗτος Κρὴς τὸ γένος Κατρέος καὶ Φρο- νίας υἱός· ὡς δὲ Ἑλλάνικος, Ἠλέκτρας καὶ Διὸς υἱός· παῤ ᾧ μόνῳ μετὰ τὸν κατακλυσμὸν εὑρέθη σπέρματα, οὗ καὶ Δήμητρος ὁ Πλοῦ- τος κατὰ Ἡσίοδον. πάντα γὰρ ἰᾶται ὁ πλοῦτος. H.P.Q.

τούτου καὶ Δήμητρος ὁ Πλοῦτος. ἦν δὲ Κρὴς ὁ Ἰασίων. Ἑλ- λάνικος δὲ Ἠλέκτρας καὶ Διὸς αὐτὸν γενεαλογεῖ. ἔνιοι δέ φασιν αὐτὸν γεωργικώτατον ὄντα δόξαν ἔχειν ὅτι τῇ Δήμητρι συνῴκει. τινὲς δέ φασι μετὰ τὸν ἐπικλυσμὸν παρὰ μόνῳ Ἰασίωνι σπέρμα πυ- ρῶν εὑρεθῆναι ἐν Κρήτῃ, ὅθεν διαδοθῆναι φήμην ὅτι ἡ Δημήτηρ αὐτῷ συνῴκει καὶ ἐγέννησε Πλοῦτον. H.P.Q.V.

ὁ Ἰασίων γεωργὸς ἦν καὶ ἐδίδου αὐτῷ ἡ γῆ καρπὸν περιττὸν εἰσαεὶ ἐμφοροῦσα, καὶ ἦν πλούσιος. ἔλεγον οὖν αὐτὸν συνευνάζεσθαι τῇ γῇ, καὶ διὰ τοῦτο διδόναι αὐτῷ τὴν εὐφορίαν. E.

126. ᾧ θυμῷ εἴξασα] οὐκ ἀντιστᾶσα τῇ ἐπιθυμίᾳ, ἀλλὰ πεισθεῖσα καὶ ὑποχωρήσασα. B.P.T.

127. νειῷ] νενεασμένῃ γῇ, ἠρωμένῃ. V. τῇ νεωστὶ ἠροτριασμένῃ γῇ. P.Q.

τριπόλῳ] τρίτον ἐστραμμένῃ. B.V. τινὲς δὲ γράφουσι, νειῷ ἐνὶ τριπύλῳ, οὐκ εὖ. H.P.Q.

128. ἀργῆτι] ταχέως διικνουμένῳ διὰ λεπτότητα. E.

129. ἀγάασθε] ὡς δύνασθαι, τοῦ δευτέρου α συστελλομένου. δυνα- τὸν δὲ καὶ ὡς η * * *. οἶδε γὰρ αὐτοῦ καὶ τὸ κατὰ διαίρεσιν, ὡς τὸ “θεαῖς ἀγάασθαι” (119.), καὶ “τόφρα οἱ ἠγάασθε θεοί” (122.). P.

130. τὸν μὲν ἐγὼν ἐσάωσα] ὅρα τὴν δικαιολογίαν, ὅτι ὃν ἔσωσα, 5. τοὺς στίχους] Versus 123. 124. quorum loco statim continuantur μέμνηται] μέμνηνται Q. hæc, ἦν δὲ Κρὴς in schol. sq. usque 7. Κατρέος Cramerus. κρατρέος H. ad finem.” BUTTM. κράτεος P. “Hujus loco Minoëm 10. Ἡσίοδον] Theog. 969—970. prodit schol. Theocr. 3, 50. In 15. Δημήτηρ] δήμητρα P. cod. Q., certe in ed. Mediol., de- 28. ὡς η] In P. parva lacuna. ficiunt |verba Κράτεος— Ελλάνικος, Fort. ὡς τιμᾶσθε. BUTTM. item ultima inde a κατὰ Ἡσίοδον, εἰμὶ δικαία τοῦτον κατέχειν, ὑμεῖς δὲ διαφθείραντες ἄλλως βουλεύ- εσθε. T.

περὶ τρόπιος βεβαῶτα] ὅτι καὶ γενικὴ ἀντὶ δοτικῆς, ἀντὶ τοῦ περιβεβηκότα τῇ τρόπιδι. B.E.P.Q.T.

132. Ζεὺς ἐλάσας] γράφεται, ἔλσας. E.

ἔλσας] Ζηνόδοτος “ἐλάσας” γράφει. οἱ δὲ “ἔλσας·” ποιητικώτε- ρον γάρ. ἔλσας μὲν τὸ συστρέψας, ἐλάσας δὲ τὸ ἐκ χειρὸς πλήξας. H.P.Q. ἔλσας] πλήξας, κεραυνώσας. V.

135. τὸν μὲν ἐγὼ φίλεον] οὐκ ἀλόγως οἴεται τὰς εἰς αὐτὸν ἐργα- σίας καταριθμεῖν, ἀποδεικνῦσα ὅτι δίκαιον τὸν εὐπαθοῦντα συνεῖναι αὐτῇ. P.Q.

136. ἀγήραον] Ἀρίσταρχος, ἀγήρων. H.

139. ἐρρέτω πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον, εἰ ὁ Ζεὺς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει αὐτὸν διαφθαρῆναι. P.Q.T.

τὸ ἑξῆς, ἐρρέτω πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον. τὰ δὲ ἄλλα ὡς διὰ μέσου διορθωτέον. P.

ἐρρέτω] ἀμφίβολον, πότερον εἰς Δία ἢ εἰς Ὀδυσσέα. V.

141. καὶ ἑταῖροι] ὅτι ἐπὶ τῶν συμπλεόντων τίθησι τοὺς ἑταίρους πολλάκις. P.Q.

143. πρόφρων ὑποθήσομαι] τὸ ἑξῆς, ὑποθήσομαι ὡς κε μάλʼ ἀσκη- θής· τὸ δὲ “οὐδ᾿ ἐπικεύσω” διὰ μέσου. δύναται καὶ ἀφʼἑτέρας ἀρχῆς ἀναγινώσκεσθαι, οὐδʼ ἐπικεύσω ὥς κε μάλʼ ἀσκηθής, οὐκ ἀποκρύψομαι πῶς ἂν σωθείη. P.Q.T.

144. ἀσκηθὴς] ἀβλαβὴς, ἀπὸ τοῦ σχῶ τὸ κρατῶ, ἤτοι ὁ μὴ κρα- τούμενος τῇ βλάβῃ, καὶ κλίνεται τοῦ ἀσκηθοῦς. B.

146. τὸ νῦν ἔφαμεν ἐκτείνεσθαι παρὰ τῷ ποιητῇ, εἰ μὴ μέτρον κωλύοι. P.

151. οὐδέ ποτʼ ὄσσε] ἐν ἄλλοις φησὶν “αἰψηρὸς δὲ κόρος πέλεται κρυεροῖο γόοιο” (Od. δ, 103.). εἰ τοίνυν οὕτως ἀδιαλείπτως κλαίει, ὅρα τὴν ὑπερβολὴν τῆς λύπης. P.Q.T.

3. ὅτι καὶ om. B.E.Q. ἡ est in T. Q. etiam ad δ, 465., ubi T. sim- 6. οἱ δὲ ἔλσας] ἠ δὲ ἐλέας P. ἠδὲ pliciter διὰ μέσου. ἔλας H. unde Porsonus conjiciebat 17. Ὀδυσσέα] ὀδυσῆ V. ἡ δὲ (deficiente nomine vel editoris 21. οὐδ᾿] οὐκ P. vel editionis) ἔλσας. Mox pro ἔλ- 28–30. Sic P.Q.: in T. est δα- σας iterum H.P. ἔλας. BUTTM. κρυόφιν: ἐν δάκρυσιν. ὅρα τ. ὑ. τ. λ. 7. γάρ —μὲν] μέν —γὰρ Q. ὅτι καὶ ἀδ. κλαίει. 15. ὡς διὰ μέσου διορθωτέον] Sic P. 28. πέλεται scholiasta addidit.

152. τέρσοντο] ἐξηραίνοντο· ἐξ οὗ καὶ ταρσός, ὁ καλαθίσκος. E.

κατείβετο] ἐν δάκρυσιν ἦν αὐτῷ ὁ τοῦ βίου χρόνος καὶ κατετή- κετο. V. κατέρρει, ἐφθείρετο, ἀνηλίσκετο. B. ἐν δάκρυσιν ἀνη- λίσκετο. T.

153. ἐπεὶ οὐκέτι ἥνδανε νύμφῃ] κατʼ οὐδὲν ἤρεσκεν ἀποπέμπειν ἔτι αὐτὸν, ἤτοι τὸ μὲν πρῶτον ὡς σώσασαν ἔστερξεν, τὸ δὲ μετὰ ταῦτα οὐκέτι. P.Q.V. δύναται δὲ κυρίως κεῖσθαι τὸ ἔτι, ἤρεσκε γὰρ αὐτῷ πρότερον ἀναλαβοῦσα αὐτὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου, κατέχουσα δὲ οὐκέτι. P.Q.

θρηνοῦντι τὴν ἐπάνοδον τὴν μὴ γινομένην αὐτῷ. P.T.

154. ἰαύεσκεν] διενυκτέρευσεν, ἢ ἐκοιμᾶτο. Q.V.

155. παῤ οὐκ ἐθέλων ἐθελούσῃ] ἀντιστροφὴ Ἰωνική. P.

156. ἐν πέτρῃσι] ἀμπέτρῃσι, αἱ Ἀριστάρχου. H.P.

158. ἐντεῦθεν εἰς τὸ ὀλίγον ἀνωτέρω (84.) μετάκειται ὁ στίχος. H.

160. κάμμορε, μή μοι] δαιμονίως ἀποκρύπτει τὸ πρόσταγμα ἐξι- διοποιουμένη τὴν εὐεργεσίαν. P.Q.

κάμμορε] καταμεμορημένη, ταλαίπωρε, κακόμοιρε. P.

163. σχεδίην] τὴν εἰκαίως κατασκευασθεῖσαν ναῦν λέγει. V.

ἐν δʼ ἰκρία πῆξαι ἐν αὐτῇ] Super ἐν δ᾿ —γρ. αὐτάρ: et in marg. ἐπʼ αὐτῆς. H.

ἴκρια] τὰ ὀρθὰ ξύλα, ἐφʼ ὧν τὰ τῆς νεὼς καταστρώματα προσ- πήγνυται, τὰ ἐγκοίλια λεγόμενα. E.P.Q.V.

ἰκρία] ὡς ἴχνια. H.P. . . . . . . . . . διαφέρει. ὅτε μὲν δέξη τὸ ι βραχὺ, προπαροξύνεται, ὅτε δὲ μακρὸν, παροξύνεται. P.

164. ὑψοῦ] βέλτιον τὸ ὑψοῦ τοῖς ἄνω συνάπτειν. ἐπεὶ γὰρ περὶ 1. ἐξηραίνοντο] ἐξήραιντο P. 21. ἐγκοίλια] Sic et Eustath. In 4. νύμφῃ] Sic dativo casu Q. P. ἐγκόλλια, MS. Barnesii ἐγκύλια. Nam in P. et V. vox hæc non est Vulg. τὰ ἐγκύλα λεγόμενα παῤ ἡμῖν. addita. BUTTM. BUTTM. 5. σώσασαν ἔστερξεν V. στέρξασαν 22. ἰκρία] Sic H. P. in textu. ἔστεργεν Q. ἔστερξεν P., omisso par- Conf. schol. ad 236. 252. 254. ticipio. ὡς ἴχνια] Conf. Etym. M. v. ὅρκος. 13. ἐντεῦθεν] Cf. schol. ad v. 84. BUTTM. Præcedens versus 157. δάκρυσι— Litteræ evanidæ vix dubium ἐρέχθων in H. omissus, in P. ad mar- quin fuerint ἴκριον καὶ ἰκρίον, quorum ginem positus et signis inter 158. vocabulorum accentum a quanti- (πόντον) et 159. (ἀγχοῦ) relatus est. tate primi ι pendere vult gram- Illatus est ex 83. maticus, ut in μόριον et μηρίον. BUT. 14. ἐξιδιοποιουμένη I. G. Schneide- δέξη corruptum. δέξηται vel δόξῃ rus apud Buttm. pro ἐξειδοποιουμένη. Buttm. Sensus postulat ἔχει. Vid. η, 305. τοῦ πλάτους εἶπεν, εὐρεῖαν σχεδίην, ἀναγκαῖον καὶ περὶ τοῦ βάθους εἰπεῖν. P.Q.

166. μενοεικέα] ἢ ἐντιθέντα μένος, ἢ πρέποντα τῷ μένει· ἢ ἀρκε- τόν. B.

ὅτι καὶ ἐπὶ δίψης ὁ λιμός. P.

168. ἵκηαι] Ἀριστοφάνης ἵκοιο. H.P.

171. ῥίγησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς] κινεῖ αὐτὸν πρὸς τὸ δεδιέναι καὶ ἡ ὥρα τοῦ ἔτους καὶ ὁ τρόπος τῆς πορείας. ὅτι γὰρ τοιοῦτον ἦν τὸ κατάστημα δῆλον κἀκ τοῦ παρὰ Καλυψοῖ πῦρ καί- εσθαι ἐπὶ τῆς ἐσχάρας καὶ παρὰ Φαίαξι καὶ παρὰ Εὐμαίῳ. P.Q.T.

173. ἄλλο τι βουλεύῃ, καὶ οὐ τὴν πομπήν. P.T.`

μήδεα] βουλεύματα. V.

175. ἐϊσαι] πλεονασμός ἐστι τοῦ ε, οὐ διαίρεσις. P.

179. ἄλλο] Ἀριστοφάνης ἄλλοις γράφει. οἷον σώζειν μὲν ἐμὲ, ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις κακόν μοι τὶ βουλεύειν. H.P.Q.

182. ἦ δὴ] περισπαστέον τὸ η· ἔστι γὰρ βεβαιωτικός. P.

ἦ δὴ ἀλιτρός γʼ ἐσσὶ καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς] ἀλιτήριος καὶ ἁμαρ- τωλός. ἀποφώλια δὲ τὰ ἀπαίδευτα. πῶς οὖν ἁμαρτωλός τε εἶ καὶ οὐκ ἀπαίδευτος, φησίν. οὐκ ἔστιν οὕτως, ἀλλὰ λέγει, πάνυ ἥμαρ- τες, καίπερ οὐκ ὢν ἀπαίδευτος. καίτοι οὐκ ἀποφώλια εἰδὼς οὐδὲ ἀπαίδευτος ὢν ἀλιτρὸς γέγονας καὶ ἥμαρτες τοῦτο εἰπών. H.P.Q. ἀλιτρὸς ὁ μὴ ἀπηλλαγμένος πανουργίας, ὁ ἁμαρτωλός. V. ἀλι- τρὸς λέγεται ὁ κατὰ ψυχὴν ἁμαρτωλός. λέγεται δὲ καὶ ὁ τῆς ἀλη- θείας ἀποτυχῶν καὶ ἁμαρτὼν, ὡς καὶ νῦν Ὀδυσσεύς. τὸ ἑξῆς δὲ οὕτως, ἦ δὴ ἀλιτρός γʼ ἐσσὶ, καίτοι οὐκ ἀποφώλια εἰδώς. ἤτοι ὄντως ἁμαρτάνεις τῆς ἀληθείας, καίτοι οὐκ εἰδὼς ἀπαίδευτα. εἰ μὴ γὰρ συννοοῖτο τὸ καίτοι, ἄλλως οὐκ ἂν ἀκολουθήσαι. ἢ ἀλιτρὸς ἀντὶ τοῦ πολύπειρος, πολλὰ προσκρούσας· καίτοι μὴ εἰδὼς ἀποφώλια, ἀλλʼ ὅμως ἀπαίδευτα ἥμαρτες. φωλεὸν δὲ λέγεται τὸ σχολεῖον. ὁ γοῦν μὴ φοιτῶν εἰς τὸ ᾠδεῖον λέγεται ἀποφώλιος. E.

ἦ δὴ ἀλιτρός γʼ ἐσσὶ] τῷ Ὀδυσεῖ Ἀθηνᾶ μὲν ἐμαρτύρησε φι- 1. ἀναγκαῖον post βάθους P. que sit τ᾿. BUTTM. 14. ἄλλοις] ἄλλως Aristophanem 18. τε εἶ καὶ οὐκ] τε εἶ . . . οὐκ H. scripsisse conjicit Nauck. Aristoph. τις εἶ οὐκ P.Q. p. 39. 19. φησί] Sic P.Q. Vid. ad α, 17. γ᾿] Sic P. et H. in lemmate 263. BUTTM. scholii, quamvis in textu utrius- 21. ἀλιτρὸς—εἰπών om. Q. λεῖσθαι αὐτὸν καίπερ “δύστηνον ἐόντα, οὕνεκʼ ἐπητής ἐστὶν καὶ ἀγχί- νοος καὶ ἐχέφρων” (Od. ν, 331.). Καλψὼ δὲ ἰδοῦσα τὸ δύστηνον αὐτὸν ἐόντα, ὅτʼ “ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθον ἐσθλοὶ ἑταῖροι, τὸν δʼ ἄρα δεῦῤ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμʼ ἐπέλασσεν οἶον” (Od. ε, 110.), καὶ διὰ τοῦτο ἐξηγήσατο πῶς δύστηνον λέγει. πάλιν “ἦ δὴ ἀλιτρὸν” ὄντα. πῶς οὖν ἀλιτρός τε ὁ αὐτὸς καὶ ἀποφώλια εἰδότος καὶ τοῦ ἀγχίνου καὶ ἐχέφρονος; καὶ πῶς ὁ ἀλιτρὸς εἴρηται; ῥητέον οὖν ὅτι εἰς ὅρκον προκαλουμένου τὴν Καλυψὼ τοῦ Ὀδυσσέως “μή τί μοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο,” φησὶν ἐκείνη ἀλιτρὸν ὄντα, τουτέστι διαμαρτάνοντα τῆς ἀληθείας καὶ σφαλλόμενον, καίπερ ἀπαίδευτα εἰδότα. τὸν γὰρ ἀπαίδευτον οὐκ ἀπεικὸς ὄντα σφάλλεσθαι, τὸν δὲ πεπαιδευμένον θαυμαστὸν ὄντα σφαλῆναι. θαυμάζουσα οὖν λέ- γει “ἦ δὴ ἀλιτρός ἐσσι,” ἀντὶ τοῦ εἶ ἄρα σφαλερὸς, καίπερ οὐκ ἀπαίδευτος ὤν. τὸ δὲ ἀμφίβολον ἐποίησιν ὁ πλεονασμὸς τοῦ τε καὶ ἔλλειψις τοῦ περ. ῥηθεὶς γὰρ οὕτω “ἦ δὴ ἀλιτρός ἐσσι, καίπερ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς,” οὕτως ἂν εἴη ὁ αὐτός. τὸ ἐπητὴς δʼ ἐστίν παρὰ τὸ ἔπος γέγονεν, ὥσπερ παρὰ τὸν λόγον λόγιος. λόγιος δὲ ὁ πεπαιδευ- μένος καὶ τῷ λόγῳ καὶ τῷ ἔπει χρῆσθαι δυνάμενος διὰ τὴν παίδευσιν, λόγῳ δὲ οὐ τῷ προφορικῷ μόνῳ, ἀλλὰ καὶ τῷ ἐνδιαθέτῳ. ὁ δʼ αὐτὸς ἂν εἴη ἄριστος ἐν μύθοις, ὥσπερ ἀγχίνους καὶ ἐχέφρων ὁ ἐν βουλῇ ἄριστος. καὶ γὰρ ἀγχίνοια καὶ φρόνησις συνήρτηται λογιότητος· καὶ ἐξηγεῖται συλλαβὼν λογιότητα καὶ ἀγχίνοιαν καὶ φρόνησιν ἐν οἷς φησι πρὸς τὸν αὐτόν “ἐπεὶ σὺ μέν ἐσσι βροτῶν ὄχʼ ἄριστος ἁπάν- των βουλῇ καὶ μύθοισιν” (Od. ν, 296.) ὁ γὰρ ἄριστος ἐν βουλῇ ὁ φρόνιμος καὶ ἀγχίνους, ὁ δὲ ἄριστος ἐν μύθοις ὁ ἐπητὴς καὶ λόγιος. τοιοῦτος δʼ ἂν εἴη ὁ οὐκ ἀποφώλια εἰδὼς μόνος. T.

ἀποφώλια] ἀπαίδευτα. φωλεοὶ γὰρ τὰ παιδευτήρια. ἢ ἃ οὐκ ἄν τις ἀποφήναιτο ὡς ἄρρητα ἢ ἀσύνετα. P.V.

φωλεοὺς ἔλεγον οἱ παλαιοὶ τὰ παιδευτήρια. ἀποφώλια οὖν τὰ ἀπαίδευτα. καίτοι οὐκ ἀποφώλια εἰδὼς οὐδʼ ἀπαίδευτος ὢν, γέγονας καὶ ἥμαρτες τοῦτο εἰπών. B.

183. ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγινώσκειν βέλτιον, ἵνα θαυμασμὸν μᾶλ- λον παραστήσωμεν. P.

184. ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς] ἡ γῆ μετέχει ἀέρος, ὕδατος 32. Ad hunc versum manifesto cod. statim subjunctum est scholio referendum hoc scholium, quod in ad 179. BUTTM. καὶ πυρός. ἡ γοῦν Καλυψὼ πρὸς τὰ τέσσαρα στοιχεῖα τὸν ὅρκον ποιεῖται, ἃ καὶ συνεκτικώτατα πάντων. κέντρον γάρ ἐστιν ἡ γῆ, περὶ δὲ τὸν οὐρανὸν τὰ ἄφθαρτα σώματα, περὶ δὲ τὴν γῆν φθαρτά. διὸ καὶ αὐτὸ περὶ τοῦ τῆς ἐν τῷ Ἅιδῃ Στυγὸς ὕδατος λέγουσιν ὡς, ἐὰν ψευσώμεθα, ἐκεῖ κατέλθωμεν, ὥσπερ καὶ βασιλεὺς βουλόμενος ὀμόσαι φησὶν, ἐκπέσοιμι τῆς ἀρχῆς, εἰ μὴ τόδε γένηται, ὡς καὶ αὐτὴ τῆς ζωῆς. E.

185. γράφεται καὶ, ὕδατος, πρὸς ὃ ἐσημειοῦτο Ἀριστοφάνης. H.

188. ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ φράσσομαι] ἀλλὰ ταῦτά σοι εἴπω, ὅσα φρονῶ καὶ ὅσα ἂν ἐμαυτῇ συνεβούλευσα ἐν τοσούτῳ τῆς χρείας κα- θεστῶσα. B.E.V. ὅτε με, φησὶ, τοσοῦτον χρεία καταλάβοι ὅσον καὶ σέ. B.E.P. ἀλλὰ τοσαῦτά σοι νοῶ καὶ συμβουλεύω, ὅσα ἂν καὶ ἐμαυτῇ συνεβούλευσα ἐν τούτῳ τῆς χρείας καθεστηκυίᾳ. ὁ δὲ περ παρέλκει. P.Q.

190. ἐναίσιμος] δίκαιος, ἀγαθός. B.

193> καρπαλίμως] οὐχ ὅτι ταχέως βαδίζει. ποίαν γὰρ εἶχεν αἰ- τίαν ἐπείξεως; ἀλλὰ μετὰ τὰ εἰρημένα καρπαλίμως ἐτράπετο. P.Q.

194> ἷξον] δύο θέματά εἰσιν, ἥκω διὰ τοῦ η, καὶ ἵκω διὰ τοῦ ι, σεσιγημένον δέ. εἰ γὰρ διὰ τοῦ ι, οὐκ ἂν ὁ| δεύτερος ἀόριστος ἦν, ᾧ προστεθέντος τοῦ σ ἷξον γίνεται. τὸ γὰρ ξ ἐκ τοῦ κ καὶ σ σύγκει- ται. B.

γλαφυρὸν] κοῖλον διὰ τὸ γλύφεσθαι. H.

196. ἐτίθει πάρα πᾶσαν] ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν. P.

198. αὐτὴ δʼ ἀντίον ἷζεν] ἥδιστον τοῖς ἐρῶσιν ἡ καταντικρὺ καθέ- δρα. P.Q.

199. πιθανῶς καὶ περὶ τροφῶν διέστειλεν, ἵνα μὴ ἐπιζητῶμεν εἰ ταὐτὰ προσεφέροντο. P.

202. τοῖς] ὅτι ἑνὸς πρὸς ἕνα διαλεγομένου φησὶ, τοῖς ἄρα μύθων ἦρχεν. P.

204. οὕτω δὴ οἶκόνδε] ἤγουν ἐν καιρῷ χειμῶνος. προσῆκται δὲ ὁ λόγος ἐν ἐπερωτήσει. B.E. οὕτω δὴ, ἐν ἐπερωτήσει. P.

9. εἴπω] μηνύσω V. assignare. BUTTM. 12. τοσαῦτα] τοιαῦτα P. 20. τοῦ σ Buttm. pro τοῦ ι. 17. ἐπείξεως Buttm. pro ἐπιδείξεως. 24. ἥδιστον] ἴδιον Q. 19. σεσιγημένον δὲ] Apparet hunc 27. ταὐτὰ προσεφέροντο Buttm. pro grammaticum præsens ἵκω nullum ταῦτα προεφέροντο. agnoscere, sed ejus loco ubique ἥκω, 28. φησὶ Buttm. pro φασί. Cf. formas autem per ἱκ aoristo soli ad η, 47. et Il. φ, 287.

205. ἔμπης] τὸ ἔμπης, ὃ καὶ ἔμπα λέγεται, ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ ὅμως σημαίνει, ποτὲ δὲ ὁμοίως καὶ ἐπίσης, ὡς τὸ “ἔμπης εἰς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετʼ ἀϋτμή.” (Il. ξ, 174.). MS. Barnes.

206. εἴ γε μὲν εἰδείης] ἂν δὲ ἐγίνωσκες. ἠθικῶς ἐκτρέπει αὐτὸν ταῖς φιλοφρονήσεσι. P.

208. τὸ, σὺν ἐμοί, τοῖς ἑξῆς συναπτέον, ἐπὶ δὲ τὸ φυλάσσοις βραχὺ διασταλτέον. P. σὺν ἐμοὶ δὲ, οὐ παῤ ἐμοί. M.

209. ἀθάνατός τʼ εἴης] ὅρα ποῦ τὴν τῆς ἀθανασίας ὑπόσχεσιν παρέλαβεν, ὅτι οὐ τῆς Πηνελόπης μνημονεύειν ἔμελλεν, εἰ μὴ ἀντι- θεῖσα τῷ μεγέθει τῆς ὑποσχέσεως τὴν περὶ τὴν γυναῖκα σπουδήν. P.Q.

211. οὐ μέν θην κείνης γε χερείων] Ἀντισθένης φησὶν εἰδέναι σο- φὸν ὄντα τὸν Ὀδυσσέα ὅτι οἱ ἐρῶντες πολλὰ ψεύδονται καὶ τὰ ἀδύ- νατα ἐπαγγέλλονται. ἐπισημαίνεται δὲ καὶ τὴν παραίτησιν διʼ ἣν πεποίηται τῆς θεοῦ. ἐκείνης μὲν γὰρ ἐπὶ σώματος εὐμορφίᾳ καὶ μεγέθει μεγαλαυχούσης καὶ τὰ καθʼ ἑαυτὴν προκρινούσης τῆς Πε- νελόπης, συγχωρήσας μὲν τοῦτο καὶ τῷ ἀδήλῳ εἴξας, ἄδηλον μὲν γὰρ αὐτῷ εἰ ἀθάνατος καὶ ἀγήρως, ἐπισημήνασθαι ὅτι τὴν γαμετὴν ζητεῖ διὰ τὸ εἶναι περίφρονα, ὡς κἀκείνης ἂν ἀμελήσας, εἰ τῷ σώματι καὶ μόνῳ κάλλει κεκόσμητο. τοῦτο γὰρ καὶ τοὺς μνηστῆρας εἰρηκέναι πολλάκις λέγοντας “οὐδʼ ἐπὶ ἄλλας ἐρχόμεθʼ ἃς ἐπιεικὲς ὀπυιέμεν ἐστὶν ἑκάστῳ” (β, 207.), ταύτης δὲ ἕνεκα τῆς ἀρετῆς ἐπιδικαζόμεθα. τὰ δὲ τῆς Καλυψοῦς ἐστι τοιαῦτα· οὐ μὲν ἐγὼ κείνης χερείων εὔχομαι εἶναι, οὐ δέμας, οὐ φυὴν, οὐδὲ ἔοικε θνητὰς ἀθανάτῃσι δέμας ἐρίζειν καὶ εἶδος, τὰ σωματικὰ μόνον παραβαλλούσης. τοῦ δὲ οἶδα καὶ αὐτὸς πάντα μάλʼ οὕνεκα σεῖο περίφρων Πηνελόπεια εἶδος ἀκιδνοτέρη μέγεθός τʼ εἰς ἄντα ἰδέσθαι· ἡ μὲν γὰρ βροτός ἐστι, σὺ δʼ ἀθάνατος καὶ ἀγήρως. τὸ γὰρ περίφρων Πηνελόπεια ἔμφασιν ἔχει τῆς κατʼ ὄρεξιν προκρίσεως. E.

212. οὐ δέμας] ἐν ἄλλοις μὲν ὁ ποιητὴς ὅταν ἐγκωμιάζειν γυναῖκα 1. Conf. schol. λ, 565. π, 143. 8. ὑπόσχεσιν παρέλαβεν (παρέβαλεν σ. 354. BUTTM. Buttm.)] ἰσχὺν πῶς κατέλαβεν Q. 4. εἰ γέμεν] E textu P. hoc lemma 9. εἰ μὴ addidit Buttm. sumo; simulque observo hanc sol- 12. Ἀντισθένης] Conf. schol. η, lemnem esse in cod. (etiam Arati) 257. scripturam formula: γὲ μὲν quoties 20. κεκόσμητο Buttm. pro κεκόσμη- vicem gerit particulæ δέ. BUTT. ται. βούληται, εἶδος καὶ ἔργα ἐπαινεῖ. αὕτη δὲ ἄμφω ἀπὸ τῆς μορφῆς ἔλαβεν. P.Q.

213. θνητὰς ἀθανάτῃσιν] ἄκρως αὐτὸ συνέλαβεν ἐπὶ τῇ γνωμο- λογίᾳ. τὸ γὰρ καταβαίνειν εἰς ἔριν εὐμορφίας οὐκ εὐχερῶς τὴν θεάν. P.Q.

215. πότνα θεὰ] ἄριστον τὸ περὶ πρώτης ἀπολογήσασθαι τῆς περὶ τὴν Πηνελόπην φιλοστοργίας. οὐδὲν γὰρ οὕτως ἥπτετο τῆς Καλυ- ψοῦς ὡς ἡ παρευδοκίμησις. H.P.Q. ὥσπερ γὰρ τὸ πόντα ἀπὸ τοῦ πότνια κατὰ συγκοπὴν, καὶ τὸ πρέσβα ἀπὸ τοῦ πρέσβειρα, οὕτω καὶ τὸ αὐγούστα ἀπὸ τοῦ αὐγούστηρα. διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἐπὶ τῆς γενι- κῆς οὐ τρέπουσι τὸ α εἰς η, ἀλλὰ κλίνονται ἄτρεπτα. B. πότνα] σεβασμία, τιμία. V.

216. περίφρων Πηνελόπεια] διὰ τοῦ περίφρων δηλοῖ ὡς εἰ καὶ σώματι, ἀλλὰ φρονήσει οὐκ ἔστιν ἐλάττων αὐτῆς. P.Q.

217. εἶδος ἀκιδνοτέρη] ἐπιμελῶς τὸ ἀκιδνὸν ἐπὶ τοῦ κατὰ εἶδος τίθησιν. P.Q.

οἱ μὲν γλωσσογράφοι, ἀσθενεστέρα, οἱ δὲ, εὐτελεστέρα. καὶ γὰρ ἐν ἄλλοις “οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώπο” (Od. σ, 130.), ἀντὶ τοῦ εὐτελέστερον. νῦν δὲ οἱ γλωσσογράφοι ἀπέδοσαν αὐτὸ ἀσθε- νεστέραν. M.V.

Ἀρίσταρχος, εἰς ἄντα, αἱ κοινότεραι, εἰς σῶμα. H.P.

220. οἴκαδέ τʼ ἐλθέμεναι] ἐπʼ ἄλλα τρέπει τὸν πόθον. ἡ μὲν γὰρ ἔφη, ἱμειρόμενός περ ἰδέσθαι σὴν ἄλοχον, ὁ δὲ ὁμολογῶν τὴν ἐπιθυ- μίαν, οὐκ ἐπὶ τὴν Πηνελόπην πεποίηται τὴν ἀπόστασιν, ἀλλʼ ἐπὶ τὰ οἴκοι. H.P.Q.

222. ταλαπενθέα] ὑπομονητικὸν πένθους καὶ κακοπαθείας. B.E.Q.

δαιμονίως σύλληψιν τῶν κινδύνων πεποίηται. P.

230. ἐνήλλαξε τὴν τάξιν ὅτι κοινότερον νῦν τὸν πέπλον φάρος εἴρηκεν. P.

1. βούληται] βούλεται P.Q. 10. αὐγούστηρα] Fort. αὐγούστειρα. 4. εὐχερῶς] εὐχὴν P. Scholion non 12. σεβασμία Barnes. pro σε- integrum. βασμένα. 6. ἄριστον—παρευδοκίμησις] Scho- 19. νῦν δὲ οἱ M. οἱ μέντοι V. lion v. 209. male adscriptum huc αὐτὸ M. πάλιν V. rettulit Buttm. 21. εἰς σῶμα] Scribendum, εἰς ὦπα 8. παρευδοκίμησις] παρευδοκίμευσις cum Porsono. P.Q. 24. ἀπόστασιν] ὑπόστασιν Q.

231. περὶ δὲ ζώνην βάλετʼ ἰξυῖ] ῥάχει ὅλῃ. ἰξὺς δὲ τὸ ἄνω, ὀσφὺς τὸ κάτω. ἰξὺς οἷον ἄξυστις οὖσα, ἣν οὐχ οἷόν τε ξύσαι καὶ κνήσασθαι τῇ χειρὶ, ἣν ἀλλαχοῦ λέγει ἄκνηστιν. καὶ ἑρμηνεύων τὴν λέξιν φησὶ, κατ᾿ ἄκνηστιν μέσα νῶτα. ῥάχις δὲ καλεῖται ἡ σύμπηξις τῶν τριά- κοντα τεσσάρων σπονδύλων, ὧν οἱ πρῶτοι ἑπτὰ συμπληροῦσι τὸν τρά- χηλον, οἱ δὲ τελευταῖοι δεκαπέντε τὴν ὀσφὺν, οἱ δὲ μέσοι δώδεκα ὄντες τὸν νῶτον, ὃν νῦν ἰξὺν ἐκάλεσεν ὁ ποιητής. B.E.Q.

232. καλύπτρην] τὸ κάλυμμα τῆς κεφαλῆς. E.Q.V.

αἱ Ἀριστάρχου, ἐφύπερθε· αἱ εἰκαιότεραι, ἐπέθηκεν. H.

236. στειλειὸν] στειλειὸς ἡ λαβὴ τοῦ πελέκεως. V. ὀξυτονητέον τὸν στειλειόν. λείπει δὲ τὸ ἦν. ἢ ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἔδωκεν. P.Q. Ἄλ- λως. στελεὰ ἡ τρύπη τοῦ πελέκεως, στειλεὸν δὲ τὸ ξύλον. B.E. P.Q. ἰκρίον δὲ τὸ περὶ τὴν πρύμναν κατάστρωμα, ὡς αὐτὸς ἑτέρωθι ἐξηγεῖται αὐτά. ἰκρίον δὲ ἀπὸ τοῦ ἱκνεῖσθαι εἰς τὸν ἀέρα. B.E.Q.

238. νήσου ἐπʼ ἐσχατιῆς] οὐχ ὅτι ἠγνόει τοσοῦτον χρόνον διατρί- βων ἐν τῇ νήσῳ, ἀλλʼ ὅτι διὰ τὸν ἔρωτα ἑτοίμως ὑπουργεῖ. ἑξῆς γοῦν μυρίας ἀφορμὰς εὑρίσκει τοῦ συνεῖναι καὶ ἐντυγχάνειν αὐτῷ. ἐξὸν γὰρ ἅμα πάντα δοῦναι, ἡ δὲ ἕκαστον πρὸς τὴν χρείαν κομίζει. Ἄλ- λως. τὸ πρὸς τοῖς ἐσχάτοις τῆς νήσου εἶναι τὰ ξηρὰ πιθανὸν, ὧν κατεφρόνει ἡ θεός. ἀμελούμενα οὖν τοιαῦτα ἦν. ἅμα δὲ καὶ ὑπὲρ τοῦ μὴ ἀχθοφόρον τὸν ἥρωα φαίνεσθαι μακρόθεν φέροντα τὰ ξύλα εἰς θάλασσαν. P.Q.

240. αὖα πάλαι] κατάξηρα καὶ ἐξαυλισμένα. E.Q.V. ἢ διʼ εὐ- φωνίαν ἔγκειται τὸ α. V.

περίκηλα] Ἀρίσταρχος ὥσπερ ξηρὰ ἐκδεχόμενος, τὰ περικεκαυ- μένα ὑπὸ ἡλίου. Χρύσιππος δὲ διῄρει, περὶ κῆλα, περισσῶς ξηρά. P. 1–7. ἰξύς, ῥάχις. ῥάχις δὲ καλεῖται 9. αἱ ante Ἀριστάρχου addidit Por- ἡ σύνταξις τῶν εἴκοσι τεσσάρων σπον- Son. δύλων ὧν οἱ π. ε. σ. τ. τ. οἱ δὲ τελευταῖοι 11. ἦν Buttm. pro ῆ. πέντε τ. ο. οἱ δὲ μέσοι δώδεκα ὄντες— κοινοῦ] τοῦ κοινοῦ P. —ὁ ποιητής B.H.P.Q. alio scholio. 13. ἑτέρωθι] Vid. ad 254. Et ἰξύϊ] οἷον ἄκνηστίς τις οὖσα ἣν οὐχ 23. ἐξαυλισμένα] ἐξηυλημένα emen- οἷόν τε ξύσαι καὶ κνήθεσθαι τῇ χειρὶ— do Hesychii et Etym. M. auctori- (ut supra)—μέσα νῶτα P.Q. iterum tate. BARNES. alio scholio. Excerpsit hæc Eu- ἢ διʼ εὐφωνίαν] Nescio quid hoc stath. p. 1531, 1. inficetiarum: nam in ed. ant. lem- 5. τεσσάρων σπονδύλων] τριῶν σφον- ma scriptum est ita ΑΥΑΠΑΛΑΙ. δύλων E. BUTTM. 6. δώδεκα] ἕνδεκα E. Ἄλλως. διχῶς, περίκηλα καὶ περὶ κῆλα, περισσῶς κεκαυμένα ὑπὸ ἡλίου, οὐκέτι θάλλοντα οὐδὲ ὑγρά. E.P.Q.

244. εἴκοσι δʼ ἔκβαλε πάντα] παρέλκει τὸ πάντα, ὡς ἐν τῷ “τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται” (Il. ο, 189.). P. Q. ἐπιφέρει γὰρ “γαῖα δʼ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος” (ib. 193.) Q.

245. στάθμην] κανόνα, ὑπομεμιλτωμένον σχοινίον. P.Q.V. τεκτο- νικὴν σπάρτον. P.V.

246. τόφρα δʼ ἔνεικε τέρετρα] “τόφρα δὲ φάρεʼ ἔνεικε Καλυψὼ δῖα θεάων” (258.). Q.

τέρετρα] τρυπάνους. P. πάντα τὰ τρῆσαι δυνάμενα. B.P. ἀπὸ τοῦ τορῶ τὸ τρυπῶ. B. πάντα τὰ διατρῆσαι δυνάμενα, γομφωτήρια καὶ τρύπανα. V. τὰ ὀρθὰ ξύλα, οἷον στήμονος τάξιν ἐπέχοντα. T.

247. 248. τέτρηνεν—ἁρμονιῇσιν ἄρασσεν] Ἀριστοφάνης τὸ αὐτὸ ᾤετο περιέχειν ἄμφω. διὸ τῷ μὲν σίγμα, τῷ δὲ ἀντίσιγμα ἐπιτίθησιν. B.P.Q. Vind. ὁ δὲ Ἀρίσταρχός φησι διὰ τοῦ πρώ- του τὸ μὲν τέλειον τῆς ἁρμογῆς μὴ εἶναι, ἀλλʼ, ὡς ἄν τις εἴποι, ἁρμόζοντα κατεσκεύασε, καὶ πρὸς ἄλληλα συγκαταγαγὼν ἐσκέψατο εἰ ἁομόζει ἀλλήλοις. τῷ δὲ ἑξῆς συνέκλεισε καὶ κατεγόμφωσε. διὰ γὰρ τοῦ ἄρασσε τὸ τέλος τῆς ἁρμογῆς παρέστησε. B.H.M.P. Q.T.

248. γόμφοισιν] οἷς ἁρμόζεται τὰ ξύλα πρὸς ἄλληλα. ἢ πασ- σάλοις, ἢ πλατέσιν ἐπιούροις, ἢ σφήναις. V.

γόμφοισιν δʼ ἄρασσεν, ἀντὶ τοῦ κατεγόμφωσεν. ἁρμονιῇσιν ἄρασ- σεν ἀντὶ τοῦ συνήρμοσε καὶ συνέκλεισε. B.H.M.P.Q.T.

ἄραρεν] ἥρμοσεν. γράφεται καὶ ἄρηρεν. V.

2. ὑγρά] χλωρά P. 14. τὸ αὐτὸ —π. ἄμφω] τοὺς δύο 6. τεκτονικὴν] ἢ τεκτονικὴν V. τούτους στίχους τὸ αὐτὸ—π. P. Vind. 8. φάρεʼ ἔνεικε] ἔνεικε φάρεα Q. σίγμα] In codicibus sola litera σ “Videtur aliquis hos versus hic expressum, cujus saltem ponenda conjunxisse, ut demonstrent id erat forma majuscula C. quod dictum est ad 238. ἐξὸν γὰρ 15. ὁ δὲ—εἶναι, ἀλλ᾿ om. M. T. ἅμα κ. τ. ἐ. Hoc autem in suis 17. ἁρμόζοντα] ἀρμοζόντως M. quoque antiquorum commentario- συγκαταγαγὼν H.M. T. καταγαγὼν rum exemplis ita invenit Eusta- ceteri. thius; unde factum ut vocem φά- 18. ἁρμόζει] ἁρμόζοι M.T. ρεα hic statim explicaret, longe τῷ δὲ (sc. στίχῳ) Buttmannus pro antequam ordine ad illum versum τὸ δέ. perveniret. Faciunt talia ad mate- 19. τέλος—παρέστησε] τέλεον— riam de Eustathii fontibus.” BUT. κατέστησεν T.

ἁρμονιῇσιν] προπερισπωμένως. ἐστὶ γὰρ Ἰώνων ὁ καταβιβασμός. H.P.

249. ἔδαφος νηὸς] ἀλλαχοῦ γαστέρα λέγει τὴν τρόπιν τῆς νηός. E. τὸ κατώτατον κύτος τῆς νηὸς, ἣν νῦν καλοῦσι γάστραν. H.Q. T.V.

τορνώσεται] περιγράψηται καὶ περιορίσηται, ὡς ἐπὶ τοῦ “τορνώ- σαντο δὲ σῆμα” (Il. ψ, 255.). B.E.P.Q.T.

250. φορτίδος] φορταγωγοῦ, τῆς καὶ ὁλκάδος καλουμένης. P.V.

251. ποιήσατʼ Ὀδυσσεύς] ἔνιοι, τορνώσατʼ Ὀδυσσεύς. B.E.H.Q.

252. ἴκρια] τὰ ἐπιτεταμένα ξύλα ἀπὸ πρύμνης ἕως πρῴρας. E.

τὰ σανιδώματα, παρὰ τὸ διʼ αὐτῶν ἱκνεῖσθαι καὶ διαβαίνειν τὸν κυβερνήτην. B.P.Q.T. ἴκριον ἐκάλεσε διὰ τὸ ἐπʼ αὐτοῦ ἱκνεῖσθαι καὶ διαβαίνειν τὸν κυβερνήτην. P.T. ad

σταμίνεσσι δὲ τοῖς ἐπιμήκεσι ξύλοις καὶ στήμονος τάξιν ἐπέχου- σιν, ἃ παρατίθεται τοῖς ἰκρίοις ἐξ ἑκατέρων τῶν μερῶν πρὸς τὸ ἑστά- ναι· ἢ τοῖς ὀρθοῖς ξύλοις, οἷς τὰ πηδάλια πήσσεται. B.E.H.Q.V.

253. ἐπηγκενίδεσσι] ταῖς διατεταμέναις σανίσι, κατὰ μετάθε- σιν τοῦ ν, οἷον ἐπενδοκίδεσσι, ταῖς ἐπικειμέναις δοκοῖς. B.E.H.P.Q.

τὸ δʼ ἐπηγκενίς οὕτω σχηματίζει ὁ Ἀπολλώνιος· ἐνέγκω, ἐπε- 1. καταβιβασμός] ὑπερβιβασμός H. 15. παρατίθεται] περιτίθεται E. Sed huic voci, de cujus sensu 16. πήσσεται] ἐμπήσσεται E.V. grammatico vid. Schaef. ad Greg. 17. ἐπηγκενίδεσσι] Scribebatur ἐ- Cor. p. 649. locus hic non est. πηγκενίδεσι. Καταβιβασμός autem est, cum to- 18. τοῦ ν] τοῦ γ V. nus descendit versus finem vocis, ἐπενδοκίδεσσι] ἐπενδοκίδεσι P. ἐπινε- ut in ἁρμονία, ἁρμονιά. BUTTM. κίδεσσι H. ἐπινεκήδεσι ceteri, nisi 3. τὴν τρόπιν τῆς νηός] Hoc nus- quod ἐπηνακήδεσι V. in edd. vet. quam quod sciam ita reperitur. In δοκοῖς] τοῖς δοκοῖς B.E.Q. P. inter lineas scriptum τὸ κοῖλον, 19. Ἀπολλώνιος] Apollon. Lex. ἣ γάστρα λέγεται. Cf. Il. σ, 348. et Hom. ἐπηγκενίδεσσι: τῆς σχεδίας τὰ Od. θ, 437. ubi γάστρη dicitur cavi- διηνεκῆ ξόλα. Sic etiam Hesyct., tas sive fundus tripodis. BUTTM. qui addit, αἱ εἰς μῆκος λαθηλούμεναι 4. τὸ κ.] ἤτοι τὸ κ. V. σανίδες. οἱ δὲ τὰ παραθέματα, ἢ πλά- για. Explicatius Etym. M. p. 357. νηὸς] νεὼς H. ἣν—γάστραν om. Q.V. 3. ἐπηγκενίς: τὸ ἐπὶ μῆκος παρατετα- νῦν om. H. μένον μακρὸν ξύλον, ἤγουν ἡ μακρὰ σα- γάστραν] γαστέρα T. νίς. παρὰ τὸ ἐνέκω ἢ ἐνέγκω γίνεται 6. περιγράψηται καὶ περιορίσηται P. ἐνεγκίς, καὶ ἐκτάσει ἐνηγκὶς, καὶ καθʼ περιγράψεται καὶ περιορίσεται B.E.Q. ὑπερβιβασμὸν καὶ μεταθέσει τοῦ ν εἰς γ T. ἐπηγκενὶς ἐπηγκενίδος. Eust. p. 1533. 11. τὸν κυβερνήτην om. B.P.Q. 39. ἐπηγκενίδες δὲ σανίδες ἐκ πρῴρας εἰς 14. δὲ om. E. πρύμναν τεταμέναι καὶ ἐπενηνεγμέναι, 14. τάξιν] τρόπον E. ὅθεν καὶ ἐτυμολογεῖται. παρὰ γὰρ τὸ ἐπέχουσιν H. ἔχουσιν ceteri. ἐπενεγκεῖν ἐπενεγκὶς γίνεται, καὶ κατὰ νεγκίς, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ ἐκτάσει ἐπηνεγκίς καὶ ἐπηγκενίς. ἡ ἀπὸ πρῴρας ἕως πρύμνης ἐπενεχθεῖσα σανίς. Ἄλλως. ἐπηγκε- νίδες τὰ παρατεταμένα ξύλα καὶ οἷον ἀντὶ κρόκης. B.E.H.P.Q.T.

Ἄλλως. ἐπηγκενίδεσσι. οὕτως Ἀρίσταρχος. Ῥιανὸς δὲ ἐπητανί- δεσσι· ἤγουν ταῖς μακραῖς καὶ ἐπεκτεταμέναις. P.

254. ἐπίκριον] τὸ κερατάριον. καὶ ἑξῆς γοῦν φησι “τηλοῦ δὲ σπεῖρον καὶ ἐπίκριον ἔμπεσε πόντῳ” (318.). B.E.P.Q.T. τὴν κεραίαν, τὸ πλάγιον ξύλον τοῦ ἱστοῦ, ᾧ προσδέδεται τὸ ἄρμενον. P.Q.V.

Ἄλλως. ἴκριον, τὸ περὶ τὴν πρύμναν κατάστρωμα, ὡς αὐτὸ ἑτέ- ρωθι ἐξηγήσατο· “ἱστὸς δʼ ὀπίσω πέσεν, ὅπλα τε πάντα εἰς ἄντλον κατέχυνθ᾿, ὁ δʼ ἄρα πρύμνῃ ἐνὶ νηῒ πλῆξε κυβερνήτεω κεφαλήν” (Od. μ, 410.)· εἶτα ἑξῆς “κάππεσʼ ἀπʼ ἰκριόφιν” καὶ ὃ πρύμναν ὠνόμασεν ὑποκατιών. P.T.

256. ῥίπεσσι] πλέγμασι ψιαθώδεσιν οὖσι πεπλεγμένοις. οἰσυί- νῃσι δὲ, τοῖς τῆς ἰτέας κλάδοις, ἢ ἀπὸ τοῦ οἰσυΐνου. ἔστι δὲ ἱμαν- τῶδες φυτόν. H.P.Q. ψιαθώδεσι πλέγμασι. ἱμαντῶδες δὲ φυτὸν ἡ οἰσυΐα, θρύῳ ὁμοία. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ῥίπτω. B.E.Q.T.

257. κύματος εἶλαρ] κώλυμα, ἀσφάλειαν καὶ φυλακήν. E.Q.V.

ἐπεχεύατο ὕλην] ἔρεισμα τῆς σχεδίας. V. ξύλα, λίθους, ψάμ- μον, πρὸς τὸ μὴ εὐρίπιστον εἶναι τοῖς πνεύμασιν ἐλαφρὰν οὖσαν. B.E.P.Q.T.

260. ὑπέρας] τοὺς ἐκ τοῦ ἄκρου τῆς ὀθόνης ἐξημμένους κάλους. μετάθεσιν ἐπεγκενὶς καὶ κατὰ ἔκτασιν ἐπιπτύγματα. Idem grammaticus ἐπηγκενίς. ἔστι δὲ ἐπεγκενὶς ἢ καθʼ ἣν paullo post ἐπηγκενίδες· τὰ διηνεκῆ τῆς οἱ σκαλμοὶ πήγνυνται, ἢ ὅπερ κοινῶς σχεδίας ξύλα, αἱ εἰς μῆκος καθηλούμεναι περίτονον λέγεται παρὰ τὸ διόλου τείνε- σανίδες· οἱ δὲ τὰ παραθέματα ἢ πλάγια. σθαι. παρὰ δὲ τοῖς παλαιοῖς φέρεται 6. κερατήριον B.E.Q. Quod κερα- καὶ ὅτι ἐπηγκενίδες μακρὰ ξύλα τῆς τάριον scribendum, ut est in T. et σχεδίας, ἢ τὰ παραθέματα. schol. ad 315. De quo voc. vid. Du- 3. παρατεταμένα correxi ex Etym. cangii Glossarium. κεράτιον P. M. περιτεταγμένα P. et fortasse H. 8. τὸ ἄρμενον] τὰ ἄρμενα V. ἐπιτετμημένα ceteri. 9. Hæc potius referenda ad v. 4. ἐπηγκενίδεσσι] Scribebatur ἐ- 252. BUTTM. πηγκενίδεσι. 12. ἰκριόφιν] Addi poterat ν, 75. ἐπητανίδεσσι] ἐπιτανίδες P. quod ubi post ἰκριόφιν infertur πρύμνης. in ἐπεκτανίδες mutabat Buttm., in Sed eodem modo μ, 230. post ἐπητανίδες Lobeck. Pathol. Elem. ἴκρια additur πρῴρης. BUTTM. vol. 1. p. 508. (cui ego ἐπητανί- 14. πλέγμασι] πλάσμασι Q. δεσσι prætuli) collata Hesychii οἰσυΐνησι] οἰσυίνεσσι H. glossa ἐπηγανίδες· ἐπηνύγματα, quod 15. τοῦ om. Q. scribendum videri, quatmquam con- οἰσυίνου] οἰσυίνων V. οἰσυῶν Barnes tra seriem literarum, ἐπητανίδες· 18. καὶ φυλακήν om. E.Q. ἢ τὰς τροχιλίας. V. ὑπέρας τὰς τροχιλίας, ἢ σχοινία οἷς μετά- γεται τὸ κέρας. Ἄλλως. τὰ ἄνω εἰς ἄκρον ἑκατέρωθεν τοῦ κέρατος δύο σχοινία διʼ ὧν μετάγεται τὸ κέρας ὑπέρας καλεῖ. κάλους δὲ τὰ ἐν μέσῳ τοῦ κέρατος ἀνάγοντα καὶ κατάγοντα τὸ ἄρμενον. B.E.H. P.Q.T. πόδας δὲ, τὰ κάτω ἑκατέρωθεν δύο σχοινία πρὸς πρῷραν καὶ πρύμναν ἀναδεσμοῦντα τὸ ἄρμενον. B.E.Q.T.

κάλους] οἷς ἀνίεται τὸ ἱστίον. Q.

ὑπέρας, τὰ ὑπεράνω σχοινία. P.

κάλωας, σχοινία διʼ ὧν ἀνάγεται καὶ κατάγεται ἡ κεραία. V.

ὑπέρας] οἷς μετάγεται τὸ κέρας. P. πόδας] οἷς μετάγεται τὸ ἱστίον. P.Q. κάλους] οἷς συσπᾶται καὶ ἀνίεται τὸ ἱστίον. P.

πέδας λέγει τοὺς σχοίνους τοὺς κάτωθεν συνέχοντας τὴν ὀθόνην, ἢ τοὺς μεταγωγοὺς τοῦ κέρατος. ἕτεροι δέ φασι σχοινία οἷς συνέχε- ται ἀπὸ πρῴρας καὶ πρύμνης ὁ ἱστός· ἢ τὰ ἑκατέρωθεν δεδεμένα τοῖς ἀρμένοις σχοινία. P.Q.V.

266. μέγαν] διὰ τὸ τριπλάσιον τοῦ οἴνου δεῖν εἶναι. P.T.

267. κωρύκῳ] οἱονεὶ χώρυκός τις ὢν παρὰ τὸ χωρεῖν, καὶ κώρυκος. σημαίνει δὲ τὸν θύλακον. B.E. κώρυκος κυρίως λέγεται ὁ θύλακος, οἱονεὶ (P. δηλαδὴ) ὁ ἀσκὸς, οἷον χώρυκός τις ὤν. καταχρηστικῶς δὲ λέγεται καὶ πᾶν εἶδος σακκίου. P.Q.

268. οὖρον] οὖρος ὁ ἄνεμος παρὰ τὸ ὀρούειν καὶ ὁρμῆς αἴτιον εἶναι. T. λιαρόν τε] ἢ χλιαρὸν, ἢ ὁμαλὸν, ἀπὸ τοῦ λεῖον τὸ ὁμαλόν. B.

272. Πληϊάδας τʼ ἐσορῶντι] ὅτι οὐδὲ τῶν κατὰ τὸν οὐρανὸν ἄστρων ἀπείρως Ὅμηρος εἶχε φανερόν ἐστιν ἐξ ὧν πεποίηκε “Πληϊά- δας θ᾿ Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος” (Il. σ. 486.), καὶ τὴν Ἄρκτον τὴν ἀεὶ στρεφομένην περὶ ἀειφανῆ πόλον τὸν βόρειον καὶ διὰ τὸ μετέωρον μὴ ἁπτομένην τοῦ ὁρίζοντος, ὅτι ἐν ἴσῳ χρόνῳ ὅ τε σμικρότατος κύκλος, ἐν ᾧ ἐστιν ἡ Ἄρκτος, καὶ ὁ μέγιστος, ἐν ᾧ ὁ Ὠρίων, στρέφεται ἐν τῇ τοῦ κόσμου περιφορᾷ. καὶ τὸν βραδέως δυόμενον Βοώτην, ὅτι πολυχρόνιον ποιεῖται τὴν κατάδυσιν οὕτω πεπτω- κότα τῇ θέσει ὥστε ὀρθὸν καταφέρεσθαι καὶ συγκαταδύεσθαι τέτ- ταρσι ζῴοις τῶν πάντων εἰς ὅλην τὴν νύκτα μεριζομένων ἓξ ζωδίων. E.

1. τροχιλίας] τροχῃλίας V. legitur a manu prima hoc quoque: τροχιλίας scripsi pro τροχαλὶας γρ. θυλάκῳ. V. ad α, 361. BUTTM. (τροχαλιὰς T. τροχαλαίας P.) τοὺς 28. καὶ ὁ μέγιστος Buttm. pro ἡ τροχίλους dixit Eustath. p.1534, 8. μεγίστη. 18. ὁ θύλακος] Hinc in marg. P.

ἐσορῶντι] γρ. καὶ, εἰσορόωντα. διχῶς αἱ Ἀριστάρχου. H.

Πληϊάδας] Πληϊάδες Πληϊόνης τῆς Ὠκεανοῦ καὶ Ἄτλαντος θυ- γατέρες. P.

Ἄλλως. Πληϊάδας ἑπτὰ ἀστέρας συνεχεῖς κατʼ οὐρὰν τοῦ Ταύρου κειμένους, ὧν οἱ ἓξ μόνοι φαίνονται. E.P.V.

καὶ ὀψὲ δύοντα Βοώτην] σημειοῦνταί τινες ὅτι ὁ αὐτὸς καὶ Ἀρκτοῦρος λέγεται. E.P.Q.T.

Ἄλλως. ὀψὲ δύοντα] μετὰ πολὺν χρόνον τῶν συνανατειλάντων δύνοντα. κατὰ γὰρ τὸν Ἄρατον “τέτρασι γὰρ μοίραις ἄμυδις κα- τιόντα Βοώτην ὠκεανὸς δέχεται.” συγκαταφέρεται δὲ τέτρασι ζω- δίοις, σκορπίῳ, ἀφʼ οὗ ἄρχεται δύεσθαι, τοξότῃ, αἰγοκέρωτι, καὶ ὑδροχόῳ, ἐφʼ οὗ λήγει. E.H.P.Q.V.

ὀψὲ δύοντα] τότε γὰρ μάλιστα τοῦ ἔργου ἀπολύονται οἱ βόες. B.V.

ὀψὲ δὲ δύοντα τὸν Ὠρίωνα εἶπεν ὡς πρὸς τὰς Πλειάδας, μετὰ γὰρ τὸ δῦσαι ταύτας καιροῦ παραρρυέντος ἐπιδύεται καὶ οὗτος. B

Βοώτην δὲ αὐτὸν ἐκάλεσε διὰ τὸ πλησίον φέρεσθαι τῶν Ἄρκτων τῶν ἐοικυιῶν βουσὶ φευγούσαις διὰ φόβον τὸν βουκόλον, ὡς αἱ αὐταὶ τὸν Ὠρίωνα φεύγειν δοκοῦσι διὰ τὴν ἀπόστασιν. B.

Βοώτην ἀστέρα λέγει, οὗ φαινομένου περὶ τὴν ἑσπέραν οἱ ἐλευθεροῦνται τῆς ζεύγλης καὶ πρὸς μονὰς ἀπολύονται. P.Q.

ὁ Βοώτης καὶ Ἀρκτοφύλαξ καλεῖται. καὶ δοκεῖ εἶναι ὁ Ἰκάριος. Βοώτης δὲ λέγεται ὅτι κατὰ τὴν ἐπιτολὴν αὐτοῦ βοηλατοῦσι καὶ ἀροτριῶσιν. ἢ ἐπεὶ ὁ Ἰκάριος ἐπὶ ἀμαξῶν παρεκόμιζε τὸν οἶνον. E.H.P.Q.V.

ὁ ἀρκτικὸς κύκλος περιέχει τὰς Ἄρκτους καὶ τὸν Δράκοντα, περὶ ὧν φέρεται ἡ ἱστορία ἥδε. τὸν Δία ἐν Κρήτῃ τεχθέντα δύο νύμφαι ἐκεῖσε ἀνέτρεφον, καὶ ἡ μὲν Ἑλίκη ὠνομάζετο, ἡ δὲ Κυνόσουρα. 1. Nempe duæ lectiones com- 10. συγκαταφέρεται—λήγει] Haec mixtæ erant, ἐσορῶντα et ὁρόωντα, E. repetit infra ad v. 275. vel ἐσορῶντι et ὁρόωντι. PORSON. ζωδίοις] ζώοις E.Q. 2. Πληἰόνης] πληόνης P. 11. δύεσθαι addidi ex Eustathio θυγατέρες Buttm. θυγατρός P. 9. 1535, 32. 4. οὐρὰν] οὐνον (i. e. οὐρανὸν) MS. 12. ἐφ᾿ οὖ] Male ἀφʼ οὗ ap. Eu- Barnes. Ex H. annotatum πληϊά- stath. δας λέγει τοὺς κατʼ οὐρανὸν ὄντας πλανή- 18. αἱ addidit Buttm. τας. 24. παρεκόμιζε] ἐκόμιζε H. In illo 9. Ἄρατον] 581. consentit Eustath. p. 1535, 39. Κρόνου δέ ποτε ἐπελθόντος ὁ Ζεὺς τὸν ἑαυτοῦ πατέρα παραλογισάμε- νος τὰς νύμφας μετέβαλεν εἰς ἄρκτους, αὐτὸς δὲ εἰς δράκοντα μετε- βλήθη. εἶτα τῆς βασιλείας ἀντιλαβόμενος τῇ ἄρκτῳ ἀνεστήριξε φημὶ τὰς νύμφας καὶ ἑαυτόν. ἄξων δὲ λέγεται ἐπεὶ περὶ αὐτὸν ἄγεται ὁ οὐρανός. Q.

273. Ἄρκτον θ᾿, ἣν καὶ ἅμαξαν] ἅμαξα καλεῖται ἡ Ἄρκτος ἐπεὶ ἐκ τεσσάρων ἀστέρων σύγκειται τρόπον ἐχόντων πλινθίου, καὶ ἄλλων τριῶν δίκην ἐχόντων ῥυμοῦ. E.P.Q. ἐξ ἀμφοτέρων δὲ ὥσπερ ἐκ τρο- χῶν καὶ ῥυμοῦ ἁμάξης σχῆμα ἀποτελεῖται. E.P.Q.T.

ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι (α, 487.) τὰ αὐτὰ περὶ τῆς Ἄρκτου καὶ τῶν ἄλλων ἀστέρων φησίν. P.

275. οἴη δʼ ἄμμορός ἐστι] μόνη δὲ, φησὶν, ἡ ἅμαξα τῶν λοιπῶν ἀστέρων ἐστὶν ἄμοιρος τῶν λοετρῶν τοῦ ὠκεανοῦ. λοετρῶν λέγει τού- των, ἐπειδὴ γὰρ, ὡς οἶμαι, ὁ περὶ τὸν ὠκεανὸν τόπος οὐκ ἀναδίδωσιν ἀτμοὺς παχεῖς, ὡς ἐπισκοτίζεσθαι τοὺς ἐπανατέλλοντας φωστῆρας ἐκεῖσε τούτοις, ἀλλὰ μένειν αὐτοὺς εἰλικρινεῖς καὶ φαιδροὺς, λέγει πως τούτους λούεσθαι καὶ καθαίρεσθαι ἐν τοῖς τοῦ ὠκεανοῦ λουτροῖς, τῇ τούτου καθαρότητι. ταύτην οὖν μοι λέγειν δοκεῖ ἔννοιαν λουτροῦ. P.Q. λοετρῶν] τοῦ λουτροῦ. H.

277. πρὸς τὸ περὶ τῆς πλάνης, ὅτι ὡς ἀπὸ τῶν περὶ τὸ Ἀτλαν- τικὸν πέλαγος φέρεται ἐπʼ ἀνατολάς. H. νοητέον ὅτι εἰκὸς ἦς τότε πλημμυρῆσαι τὸν ὠκεανόν. H.

χειρὸς] γρ. νηός. H.M.

280. ὅθι τʼ ἄγχιστον] τὸ ὅθι χρονικῶς οἱ Ἀριστάρχου, ἀντὶ τοῦ ὅτι, ἵνʼ ᾖ, ὅτι ἐγγὺς γέγονεν. Ἄλλως. ὅθι τʼ ἄγχιστον ἀντὶ ὅτι, ὡς “τότε με σχεδίης ἀποβῆναι ἀνώγει” (357.). ἄγχιστον δέ φησι καθὸ τούτους ὑφίσταται τῆς γῆς ἐσχάτους οἰκοῦντας. καὶ ἡ 3. ἀνεστήριξε φημὶ] Hæc cor- versu allegato, in quo diversa aber- rupta. κατηστέρισε, φασὶ Buttm. ratione τότε scriptum pro ὅτε, sive 7. σύγκειται] συνάγεται E.Q. potius ὡς τὸ ὅτε—. Ex eadem au- 15. φωστῆρας] ἀστέρας P. tem allegatione colligas Aristar- 17. πως] περὶ P. chum vocem ὅθι hic, ut alias alte- 18. καθαρότητι] καθαρειότητι P. ram ὅτε, cepisse sensu Latini quan- 24. οἱ Ἀριστάρχου] οἱ Ἀριστάρχειοι doquidem. BUTTM. Buttm. 26. Verba ἄγχιστον φασὶ δὲ καθὸ ἀντὶ τοῦ ὅτι —] Pro ὅτε mirum in P. (nam sic scriptum) —πόντῳ habet quoque ter continuo hic legi ὅτι. etiam T., omisso ἐσχάτους. Sed mendum manifestum vel e Ναυσικάα φησὶν “οἰκέομεν δʼ ἀπάνευθε πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ ἔσχα- τοι” (ζ. 204.). P.Q.

281. εἴσατο δʼ ὡς ὅτε ῥινὸν] εἰ μὲν ῥινόν ἀναγνωστέον, ἔσται, ἐφάνη ὡς ἀσπὶς, ὅ ἐστι βύρσα· εἰ δὲ ἐρινόν, ἔσται συκέα. οἱ δὲ λέγουσιν Ἰλλυριοὺς ῥινόν λέγειν τὴν ἀχλύν. ἐφάνη οὖν ὡς ἀχλὺς ἡ γῆ. V. ῥινὸν λέγει τὴν ἀχλύν. P. ἐφάνη ὡς ἀχλὺς ἡ γῆ. P.Q.

εἴσατο δʼ ὡς ὅτε ῥινὸν] ἀντὶ τοῦ βύρσαν, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (κ, 155.) “ὑπὸ δʼ ἔστρωτο ῥινὸν βοὸς ἀγραύλοιο· αὐτὰρ ἐπὶ κράτεσφι τάπης τετάνυστο φαεινός.” ἢ ἐρινὸν τὴν ἐρινεὸν εἴρηκεν. Ἄλλως. ὡσανεὶ δέρμα βοὸς ἐφηπλωμένον τοῖς ὕδασιν οὕτως εἶδε τὰ ὄρη. τινὲς δὲ κακῶς ῥινόν φασιν ἀντὶ τοῦ τὴν ἀσπίδα. οἱ δὲ ἐρινὸν τὸν καρπὸν τῆς ἀγρίας συκῆς. ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος ἐρινὸν αὐτὴν τὴν συκῆν κατὰ μεταβολὴν γένους, ὡς ὁ δίφρος τὸ δίφρον. ἔνιοι δὲ ῥινὸν κατὰ Οἰνωτροὺς τὸ νέφος. οὐ μέντοι Ἡρωδιανὸς Ἀριστάρχῳ συγκατατί- θεται. Ἄλλως. ἐρινὸν οὐδετέρως ὁ καρπὸς, τὸ δὲ ἀρσενικῶς μένον ἐρινὸς τὸ δένδρον σημαίνει, ὥσπερ ἡ κέδρος θηλυκῶς τὸ φυτὸν τὸ δὲ κέδρον οὐδετέρως τὸν καρπόν. Ἀρίσταρχος δὲ ἐρινὸν αὐτὴν τὴν συκῆν κατὰ μεταβολὴν γένους. τὸν γὰρ καρπὸν μὴ νοεῖσθαι, ἐπεὶ βραχύς ἐστι πάνυ. P.Q.T.

ὥστε ῥινὸν] ἵνʼ ᾖ, ὡς δέρμα ὑπέλαβε τὰ ὄρη τῶν Φαιάκων. Ἀρί- σταρχος ἀποδίδωσι σύκινον δένδρον. καὶ ἔστι μεταβολὴ γένους, ὡς δίφρος δίφρον, κύκλος κύκλον, ἐρινός ἐρινόν. E.

πολλάκις ἀπὸ διαφόρων πτώσεων συνέμπτωσις γινομένη πλανᾷ 4. ἐρινόν] ἐρινεὸν V. Correctum ῥινὸν τὰς βύρσας, ὡς τὸ, ὑπὸ δʼ ἔ. ῥ. ex scholio proximo. βοὸς, ὡσανεὶ δ. β. ἔφη πλωμένον—τινὲς 5. ἔρινον λέγειν Barnes. pro ῥινὸν δὲ ῥινόν φασι τὴν ἀσπίδα κακῶς. λέγειν, collato Hesych. qui ἔρινος per εἷδεν T. οἶδε P.Q. νέφος explicat. Sed ῥινὸν etiam in ὄρη—ἀσπίδα] ὄρνεα. τινὲς δὲ ῥινόν scholio proximo et ap. Eustath. p. φασὶ τὴν ἀσπίδα κακῶι T. 1536, 15. 11. ἐρινὸν T. ἐρινεὸν P.Q. 7. ὥς ὅτε] ὥστε P. ter in lem- 13. γένους] τοῦ γένους T. mate repetito; sed semel in con- ἔνιοι—Ἄλλως om. T. textu scholii, et in textu poetæ, ὡς 14. Οἰνωτροὺς] Supra lin. 5. et ὅτε. BUTTM. ap. Eustath. p. 1536, 27. Ἰλλυριούς. ἀντὶ τοῦ] τὴν T. τοῦ om. Q. 15. ἐρινὸν—ὥσπερ] οὐδετέρως δὲ λέ- ὡς] ὡς τὸ T., omisso καὶ ἐν Ἰλιάδι. γεται ὁ καρπὸς, ἀρσενικῶς δὲ τὸ δένδρον 8. ἀγραύλοιο—εἴρηκεν. Ἄλλως om. ἐρινὸς. ὥσπερ T. T. 17. δὲ om. P.Q. 10. ἐφηπλωμένον] ἔφη πλώϊμον Q. 18. γένους] τοῦ γένους T. ἐφηπλφθη T. In B. hoc scholion, τοὺς πολλοὺς, ὡς ἑνὸς ὄντος τοῦ σημαινομένου, ὥσπερ ἔχει τὸ εἴ- σατο. σημαίνει γὰρ καὶ τὸ ὑπέλαβε καὶ τὸ ἐπορεύθη καὶ τὸ ἴσος καὶ ὅμοιος ἐγίνετο. ἀλλὰ τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ εἴδω, τὸ δὲ ἐπορεύθη ἀπὸ τοῦ ἴω τὸ πορεύομαι, τὸ δὲ ὡμοιώθη ἀπὸ τοῦ ἐΐσκω. τὸ μὲν οὖν ὑπέλαβεν “εἴσατο δʼ ὡς ὅτε ῥινόν,” ἀντὶ τοῦ ὡς δέρμα ὑπέλαβε τὰ ὄρη τῶν Φαιάκων. καὶ “εἴσομαι αἴ κε τύχωμι” (Od. χ, 7.), ἀντὶ τοῦ νοήσω, ὑπολάβω, ἀπὸ τοῦ εἴδω. εἴσατο ἀντὶ τοῦ ὡμοιώθη, ἀπὸ τοῦ ἐίσκω, ὡς τὸ “εἴσατο φθογγήν” (Il. β, 791.), καὶ τὸ “εἰσά- μενος Κάλχαντι δέμας” (Il. ν, 45.) εἴσατο ἀντὶ τοῦ ἐπορεύθη ἀπὸ τοῦ ἴω, ὡς τὸ “εἴσατο γὰρ νηῶν ἐπʼ ἀριστερά” (Il. μ, 119.) E.P.Q.T. καὶ τὸ “οἵη τʼ Ἄρτεμις εἶσι κατʼ οὔρεος ἰοχέαιρα” (Od. ζ, 102.). E.Q.

282. τὸν δʼ ἐξ Αἰθιόπων] ἀπὸ τῶν πρὸς ἀνατολὰς Αἰθιόπων ἀνιὼν τὸν ἀπὸ δυσμῶν ἀντίον προσιόντα ὁρᾷ Ὀδυσσέα. P.Q. Ἄλλως. ποίων; τῶν ἀνατολικῶν. ἐκεῖθεν γὰρ τὸν ἀπὸ δυσμῶν ἐρχόμενον εὐχερῶς ὁρᾷ. P.Q.T. ἐξ Αἰθιόπων ἀνιὼν καὶ γενόμενος ἐν Σολύμοις. P.T.

283. ἐκ Σολύμων] τῆς Κιλικίας εἰσί. ὅθεν καὶ οἱ Σόλυμοι ὠνο- μάσθησαν ἀπὸ Σολύμου τοῦ Διὸς καὶ Καλχηδονίας, ὡς Ἀντίμαχος δηλοῖ. P.T. Σόλυμα ὄρη τῆς Πισιδίας. T.V.

285. κινήσας δὲ] ὅτι μὴ ἀντιμηχανώμενον τῇ αὐτοῦ βουλήσει ἑώρα τὸν Ὀδυσσέα. P. κάρην] κεφαλήν. V.

286. μετεβούλευσαν θεοὶ ἄλλως] εἰς τὸ νοστῆσαι δηλονότι, ἐπεὶ συνέθεντό μοι τοῦτον ἐκτοπίσαι. B. μετεμελήθησαν, μετέγνωσαν. πρώην γὰρ οἱ θεοὶ ἠμέλουν αὐτοῦ. P.Q.

289. πεῖραρ] τὸ πέρας ἢ τὸ τέλος· ἢ τὸ λιπαρὸν καὶ ἀκμάζον. E.P.V.

290. φημὶ ἅδην ἐλάαν κακότητος] δασέως τὸ ἅδην ἀντὶ τοῦ λίαν ἀθρόως. τὸ δὲ ἐλάαν κακότητος δηλοῖ τὸ κόρον σχεῖν τῆς κακίας. ὁ δὲ νοῦς, οἶμαι αὐτὸν ἐμφορηθήσεσθαι δυστυχίας ἑτέρας. B.P.Q.

292. τρίαιναν ἑλὼν] εὐτρεπίσας πρὸς τὸ κινῆσαι. φόρημα γὰρ αὐτῷ ἐστιν ἀχώριστον ἡ τρίαινα. H.P.Q.V.

P. 272, 123. πτώσεων συνέμπτωσις] 16. ὠνομάσθησαν] δὲ addit T., κλίσεων σύμπτωσις T. recte. omissis τῆς Κ.—οἱ Σόλυμοι. P. 273, 2. καὶ τὸ ἴσος—ἐπορεύθη 17. Καλχηδονίας] Χαλδήνης ap. om. E.Q.T. Steph. Byz. s. v. Πισιδία. 4. 10. ἴω T. ἔω E.Q. 18. δηλοῖ T. λέγει P. 4. τὸ πορεύομαι om. T. 29. εὐτρεπίσας] εὐπρεπῶς V. 13. Ἄλλως—τῶν ἀ.] ἐξ αἰθιόπων δὲ 30. ἐστιν om. P.Q.V. τῶν ἀ. T. qui hæc scholio proximo ἀχώριστον] ἀχώρητον H. Q. Conf. adjungit. Ἄλλως et ποίων om. Q. Eustath. p. 1537, 22.

293. σὺν δὲ νεφέεσσι] εἰκαίως. οὐ νεφεληγερέτης ἐστὶν ὁ Πο- σειδῶν. ἀλλʼ οὖν γε πρὸς ἀνθρώπους πάντως οἱ θεοὶ πάντων ἐξουσίαν ἔχουσιν. ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς ἐν τοῖς ἑξῆς κατὰ τὴν τῶν πολλῶν δόξαν εἰς Δία ἀναφέρει τὴν αἰτίαν. Q.

294. ὀρώρει δʼ οὐρανόθεν νὺξ] σκότος ἐγένετο ὡς νύξ· οὐκ εἶπε δὲ ὀρώρει Ὀλυμπόθεν. H.T. τοῦτό ἐστιν ἐπιφώνημα. ἴδιον δὲ τοῦ ἐπι- φωνήματος τὸ ἔχεσθαι μὲν τῶν ἀνωτέρω προσεχῶς ῥηθέντων κατά τι, ἀφίστασθαι δὲ τούτων τῷ κατά τι καὶ δοκεῖν ἀλλότριον εἶναι, ὡς καὶ ἐνταῦθα. σκότος μὲν γὰρ ἐγένετο ἀπὸ τῆς συναγωγῆς νεφελῶν καὶ τοῦ ταραγμοῦ τοῦ πόντου καὶ τῶν ἀελλῶν, οὐ μὴν καθόλου· ἡ δὲ σκότος ἐστὶ καθόλου. καὶ ἔχεται μὲν ἡ νὺξ τοῦ μερικοῦ σκότους, ἐπεὶ καὶ αὐτὴ σκότος· ἀφίσταται δὲ τούτου, εἰ οὖν οὐ συγκρίνεται πρὸς τοῦτο οὐ σκότος οὖσα καθόλου. αὕτη ἡ φύσις τοῦ ἐπιφωνήμα- τος. B.

οὐχὶ ἐν τῷ καθόλου, ἀλλὰ τότε γενόμενος. H.P.Q.T. τὸ δʼ αἰ- θρηγενέτης, Ῥιανὸς καὶ Ἀριστοφάνης αἰθρηγενεής λέγουσιν. H.P.Q.

295. σὺν δʼ εὖρός τε νότος τε] τὴν τάξιν αὐτῶν ὁ ποιητὴς ὡς ἔχει διέθηκε. τούτων γὰρ ὁ μὲν ἀπὸ ἀνατολῆς ὁρμᾶται, ὁ δὲ ἀπὸ με- σημβρίας, ὁ δὲ ζέφυρος ἀπὸ δύσεως, ὁ δὲ ἀπὸ ἄρκτου. καὶ ὁ μὲν ἀπηλιώτης ὑγρὸς ὢν μεταβάλλει εἰς νότον [ὑγρὸς ὢν] θερμὸν ὄντα, δὲ νότος λεπτυνόμενος εἰς ζέφυρον, ὁ δὲ ζέφυρος ἔτι μᾶλλον λεπτυνό- μενος εἰς βορέαν ἀποκαθαίρεται. διὸ “ἐπὶ κραιπνὸν βορέην, τὰ δὲ κύματα ἄξε” (385.). κατὰ τὴν ἀντίθεσιν δὲ αὐτῶν φυσικῶς ἐξηγή- σατο “ἄλλοτέ μέν τε νότος ἐπέεικε φέρεσθαι, ἄλλοτε δʼ εὖρος ζε- φύρῳ εἴξασκε διώκειν” (331.) ἠπίστατο δὲ ὁ ποιητὴς ὅτι ὁ βόρειος πόλος ὑπὲρ γῆν ἐστι μετέωρος, ὡς πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἐν τῷ κλίματι τούτῳ κατοικοῦντας, ὁ δὲ νότος ἐκ τοῦ ἐναντίου βαθύς. ὅθεν ἐπὶ μὲν τοῦ βορείου φησὶ “καὶ βορέης αἰθρηγενέτης μέγα πῆμα κυλίνδων,” τὴν ἄνωθεν ἐμπίπτουσαν φορὰν τοῦ ἀνέμου σημαίνων, τὸ δὲ ὠθεῖ τὴν ἀπὸ τοῦ κοιλοτέρου πρὸς τὸ ἄναντες βίαν. E.

8. τῷ addidit Buttm. αἰθριγενέτης ibi etiam in lemmate v. 12. εἰ οὖν οὐ] Nescio quomodo 296. BUTTM. his medendum sit, in quibus tres 16. Ῥιανὸς Porson. pro ἠριανός. voculæ οὖν οὐ—οὐ sensum turbant, 22. In Homeri textu est πρὸ δὲ qui esse videtur hic: ἀφίσταται δὲ κύματʼ ἔαξεν. τούτου (ἡ νὺξ τοῦ σκότους), εἰ συγκρί- 24. In Hom. textu νότος βορέῃ νεται πρὸς τοῦτο, σκότος οὖσα καθόλου. προβάλεσκε φ. BUTTM. 28. αἰθρηγενέτης] αἰθριγενέτης E. 15. In Q. mendose primo loco 30. ὦθεῖ pro ἐώθη ex Od. γ, 295. αἰθριγενέτης, altero αἰθρηγενέτης. Et ubi vid. schol. Porphyrii ad v. 296.

ζέφυρός τε δυσαὴς] ζέφυρος ὁ ἀπὸ δυσμῶν πνέων. ἀλλαχοῦ φησι “ζεφύροιο λιγὺ πνείοντας ἀήτας” (Od. δ, 567.). δυσαὴς δὲ ἤτοι δύσπνους, ἢ ἀπὸ δυσμῶν πνέων· ἢ διπλοῦς κατὰ τὸ πνεῖν. καὶ γὰρ ἀναψύχει τοὺς ἀνθρώπους. P.Q.

296. καὶ βορέης αἰθρηγενέτης] αἰθρίαν καὶ εὐδίαν ποιῶν, ἢ αἶθρον ποιῶν, τουτέστι πάγον. P.Q.V.

299. δειλὸς] δυστυχὴς, κατὰ συγκοπὴν τοῦ δείλαιος. E.

τί νύ μοι] τί μεῖζον ἔσται τούτων, οἷον ἐπὶ τί προκόψει τὰ κακά τίνα μοι τούτων δύναται γενέσθαι μείζονα κακά; τινὲς δὲ διὰ τοῦ χ μήχιστα, ἵνʼ ᾖ, τίς μοι γένηται μηχανή; οἱ δὲ τὸ τί νυ πῶς ἀντὶ τοῦ, πῶς μοι τούτων δύναται μείζω γενέσθαι; ὡς κἀκεῖ “τί νύ βίο- μαι” (Il. χ, 431.). P.Q. τινὲς μήχιστα, ἵνʼ ᾖ ἀνύσματα. H.

302. ἀναπλήσειν] γράφεται ἀναπλῆσαι. T.V.

304. Ζεὺς, ἐτάραξε δὲ πόντον] κατὰ τὴν κοινὴν δόξαν εἰς Δία ἀναφέρει τὴν αἰτίαν τοῦ χειμῶνος. P.Q.T.

ἐπισπέρχουσι] ἐπισπεύδουσιν, ἐπείγονται. B.

305. σῶς] τέλειος, ἀναμφίβολος. B.Q. ὁλόκληρος, οὐκέτι ὁρῶν ἐλπίδα σωτηρίας. E.

310. περὶ Πηλείωνι] ὅτι ὑπερεμάχησαν τοῦ σώματος Ἀχιλλέως Ὀδυσσεὺς καὶ Αἴας. καὶ ὁ μὲν ἐβάστασεν, ὁ δʼ Αἴας ὑπερήσπισεν, ὡς καὶ ἐπὶ Πατρόκλῳ. B.P.Q.

διὰ τί Ἀχιλλέως ἀποθανόντος μάλιστα τοῦ νεκροῦ προὔστησαν Ὀδυσσεὺς καὶ Αἴας; φαίνονται οὗτοι φίλτατοι γεγονότες Ἀχιλλεῖ. διὰ τοῦτο ὑβρίζων Ἀγαμέμνων τὸν Ἀχιλλέα καὶ τούτους ὑβρίζει 1. δυσμῶν] δυσμικῶν Q. In B. est —μηχανή; οἱ δὲ, τί νυ πῶς, omisso scholion ζέφυρος ὁ ἀπὸ δυσμῶν πνέων. τό, festinantius credo aut per cor- et in E. δύσ πνους, ἀπὸ δυσμοῦ πνέων. rectionem. Sed veriorem emen- 3. δύσπνους—ἀνθρώπους habet V. dationem ipse verborum contextus διπλοῦς κατὰ τὸ πνεῖν] Hoc ad ministrat hanc: οἱ δὲ τὸ, τί, νῦν aliam lectionem, δισαής, pertinere πῶς: h. e. τί hic valere πῶς. BUTT. conjicit Eustath. p. 1538, 25. 11. βίομαι] Sic in V. pro βείομαι; 8. In Mediol. magna confusio ceteri corruptius, Q. τί νυ βῶσθαι Hoc enim lemma corruptum in εἰ P. τί νύ μοι βῶσθαι. BUTTM. νύ μοι contextui adhæsit sic: εἰ νό 13. γράφεται] γράφε V. μοι τὸ μεῖζον: quo facto novum 14. κοινὴν] ἰδίαν Q. lemma superinductum: τί—γένη- 19. ὅτι] Sic in P. cum signo ται. BUTTM. relato ad verba quæ pro lemmate τί μεῖζον Buttm. pro τὸ μεῖζον. posui. Nam in Mediol. minus 10. τὸ τί νυ πῶς] Ex Harl. Por- bene ὅτε, cum lemmate ὅτε μοι— sonus hæc tantum excerpsit τινὲς—δοῦρα. BUTTM. λέγων “ἢ τεὸν ἢ Αἴαντος ἰὼν γέρας ἢ Ὀδυσῆος” (Il. α, 138.). καὶ εἰς τὴν Χρύσην ἐκ τούτων μάλιστα ἡγεμόνα προαιρεῖται ἐκπέμπειν, εἷς δέ τις ἀνὴρ βουληφόρος ἔστω, “ἢ Αἴας, ἢ Ἰδομενεὺς, ἢ δῖος Ὀδυσσεὺς, ἠὲ σὺ Πηλείδη” (ib. 144.). καὶ εἰς τὴν πρεσβείαν τού- τους ἀποστέλλει, ὅτε Αἴας φησὶν Ἀχιλλεῖ “μέμαμεν δέ τοι ἔξο- χον ἄλλων κύδιστοί τʼ ἔμεναι καὶ φίλτατοι” (ι, 637. s. 641.). E. ἴσως διὰ τὴν Θέτιν Ἀχιλλέως μέμνηται. P.V.

311. τῷ κ᾿ ἔλαχον κτερέων] οὕτως ἂν ἠξιώθην ἐνταφίων. E.

312. λευγαλέῳ θανάτῳ] ὅτι λευγαλέον θάνατον οἱ γλωσσογράφοι ἀποδεδώκασι τὸν ἐν ὑγρῷ, ἔκ τε τούτων καὶ ἐκ τῶν ὑπʼ Ἀχιλλέως ἐν τῇ πρὸς τὸν ποταμὸν μάχῃ λεγομένων. ἄμεινον δὲ ὀλέθριον, παρὰ τὸν λοιγόν. Q. ἀδόξῳ, ἢ ἀδυνάτῳ, ἢ τῷ διʼ ὕδατος. V.

ἁλῶναι] Ἰξίων. ἀλέσθαι. H.

313. μέγα κῦμα κατʼ ἄκρης] ὡς φαμὲν κατάκρας πόλιν ἑλεῖν. B.P.Q. Ἄλλως. κατὰ παράλειψιν τῆς κεφαλῆς, ὡς τὸ “νῦν ὤλετο πᾶσα κατʼ ἄκρης” (Il. ν, 772.). ἑκατέροις δὲ δύναται προσδίδοσθαι. P.Q. κατὰ παράλειψιν τοῦ, κεφαλῆς· ἢ ἀντὶ τοῦ ὅλως συνέστρεψεν· ἢ νηός. E. κατὰ κεφαλῆς. ἢ ἀντὶ τοῦ ὅλον. καὶ γὰρ κατʼ ἄκρας πόλιν ἑλεῖν φαμέν. V. κατάκρης] κατὰ κεφαλήν. P.

314. ἐπεσσύμενον] Ἀρίσταρχος ἐπισσύμενον διὰ τοῦ ι. H.P.

315. αὐτὸς πέσε] Ῥιανὸς, αὐτὸν βάλε. τὸ κῦμα δηλονότι· ὃ καὶ ἄμεινον. ἀντιστρόφως δὲ ἡρμήνευσεν. οὐ γὰρ πρότερον ἔπεσεν, εἶτα ἀφῆκε τὸ πηδάλιον. B.H.P.Q.

317. δεινὴ μισγομένων] τινὲς οὕτως, σὺν τῇ δίνῃ τῶν ὑδάτων ἐλ- θοῦσα ἡ τῆς συμμίξεως τῶν ἀνέμων θύελλα. B.P.Q.T. δεινὴ] γράφεται, δίνη. B.H.

2. Χρύσην] χρύσαν E. timam, in aoristo autem (ἑσσύμην, 13. ἀλέσθαι] ὀλέσθαι Buttm. σύμενος) tertiam a fine occupat. 16. ἑκατέροις P. ἑκατέρως Q. Nunc ἐσσύμενος referendum est ad προσδίδοσθαι hic et p. 254, 27. illa ἐληλαμένος, ἀκηχέμενος, de quibus correxi pro προδίδοσθαι. Vide etiam vid. Gramm. m. ampl. §. 98. obs. p. 201, 26. 230, 13. 19. cui addere hoc verbum neg- 17. παράλειψιν] παράληψιν E. lexi. BUTTM. διὰ τοῦ ι om. P. 19. κατὰ κεφαλήν (κατακεφαλήν 21. Ῥιανὸς] In B.Q. ubi hæc P.)] Ex hoc potissimum accusa- adhærent scholio 313. hic insertum tivo apparet fuisse qui hanc for- δέ post αὐτόν, et mox verba καὶ ἄμει- mulam ita dividerent κατὰ κράς vel νον omissa. BUTTM. Addidi ὅ. κρής (v. schol. Il. α, 531.) BUTTM. 24. ὑδάτων—συμμίξεως] ῥευμάτων 20. ἐπισσύμενον] Nimirum ob ac- —μίξεως T. centum, qui in partic. perf. penul-

318. σπεῖρον τὸ ἱστίον, ἐπίκριον δὲ τὸ κερατάριον. B.P.T.

319. ὑπόβρυχα] εἴτε ἐπίρρημα εἴτε ἀπὸ τοῦ βρύξ προπαροξυνθή- σεται. τὸ δʼ ἐδυνάσθη ἀπὸ τοῦ δυνάζω, ὡς πελάζω. B.E.P.Q. ὑπόβρυχα] ὑποβρύχιον. βούλεται δὲ λέγειν τὸν καταδεδυκότα εἰς τὸ ὕδωρ. B.E.P.Q.V.

324. ἀλλʼ οὐδʼ ὣς σχεδίης] μεγάλη τῆς συνέσεως ὑπερβολὴ τὸ ἐν τοιούτῳ καιρῷ μνημονεῦσαι καὶ τῶν δεινῶν κρείσσω γενέσθαι καὶ ἐπὶ τὴν μόνην ἐλπίδα τῆς σωτηρίας καταφυγεῖν. P.Q.

328. ὡς δʼ ὅτʼ ὀπωρινὸς βορέης] ὥσπερ ὁ βορέας φέρει τὰς ἀκάν- θας, φέρονται δὲ συνεχόμεναι ἀλλήλαις, οὕτω καὶ τὴν σχεδίαν ἔφε- ρεν ὁ ἄνεμος συγκεκολλημένην. B.P. σφοδρότατοι δὲ οἱ ἐτήσιοι. ἡ δὲ ἄκανθα ὑπεξηραμμένη ὑπὸ τοῦ θέρους ἐλαφροτάτη γίνεται. B.P. ὅτι ἅμα, ἔτι δὲ καὶ πρὸς τὸ εὔκολον τῆς κινήσεως ἡ εἰκών. H.P.

ὀπώρα τὸ θέρος, ἐν ᾧ πεπαίνονται αἱ ὀπῶραι, καὶ ὀπωρινὸς βορέας ὁ θερινός. B. ὀπωρινὸς ὁ ἐν τῷ καιρῷ τῆς ὀπώρας, ὅ ἐστιν ἐν τῷ θέρει, πνέων. V.

329. 330. καὶ τὸ ἀμπεδίον καὶ τὸ ἀμπέλαγος διὰ τοῦ μ γραπτέον. P.

333. Κάδμου θυγάτηρ] διὰ τί αὕτη μόνη οἰκτείρει τὸν Ὀδυσσέα; λύεται δὲ ἐκ τῆς λέξεως. φησὶ γὰρ αὐτὴν ἄνθρωπον εἶναι πρότε- ρον. ὡς ὁμοιοπαθὴς οὖν ἄνθρωπος εἰκότως οἰκτείρει τὸν Ὀδυσσέα. οὐκ ἐναντιοῦται οὖν Ποσειδῶνι. κἀκεῖνος γὰρ οἶδεν ὅτι δεῖ σωθῆναι αὐτόν. Q. ἐλεεῖ αὐτὸν ὡς ἄνθρωπος γενομένη Ἰνώ. ἢ ὅτι ἦν φιλο- γύνης ὁ Ὀδυσσεὺς, ἡ δὲ διὰ τὸν Ἀθάμαντα ἐδυστύχησεν. V. Λευκοθέη] Λευκοθέα ἐκλήθη ἡ Ἰνὼ ἀπὸ τοῦ θεῦσαι, ὅ ἐστι δραμεῖν, διὰ τοῦ Λευκοῦ λεγομένου πεδίου τῆς Μεγαρίδος. E.V. τὴν αἰτίαν τῆς διωνυμίας ἀπέδωκεν, Ἰνὼ μὲν ὅτε ἄνθρωπος ἦν, ὅτε δὲ ἀπεθεώθη, Λευκοθέα. B.E.P.Q.T.

τὰ δὲ περὶ τὴν Λευκοθέαν οὕτως ἔχει. Ἀθάμαντι συνῴκει ἡ Ἰνὼ, καὶ παῖδες αὐτῇ γίνονται Λέαρχος καὶ Μελικέρτης. μανεὶς δὲ Ἀθά- μας διὰ τὴν μῆνιν Ἥρας, ὅτι ἔθρεψε τὸν Διόνυσον ἡ Ἰνὼ, τὸν μὲν Λέαρ- χον ἀναιρεῖ, ἔμελλε δὲ καὶ τὸν ἕτερον. ἀναλαβοῦσα δὲ αὐτὸν ἡ Ἰνὼ 1. κερατάριον] Vid. schol. ad 254. fra post ἐδυστύχησεν. 12. ὑπεξηραμμένη] ὑπεξηραμένη P. 29. ἡ Ἰνὼ] Nomen hic et l. 32. 22. οὖν] δὲ V. ubi verba οὐκ ἐναν- om. P.T. τιοῦται—σωθῆναι αὐτὸν leguntur in- 31. μὲν om. B.P.Q. φεύγει καὶ ἑαυτὴν εἰς τὴν θάλασσαν ῥίπτει. διὰ δὲ τὴν Διονύσου τροφὴν σὺν τῷ παιδὶ ἰσοθέου τιμῆς ἔλαχε, καὶ τὰ ὀνόματα μετέβα- λεν ἡ μὲν Λευκοθέα κληθεῖσα διὰ τὸ φυγὴν πεποιῆσθαι διὰ τοῦ Λευκοῦ πεδίου τῆς Μεγαρίδος, ὁ δὲ Παλαίμων διὰ τὸ συλλαμβά- νεσθαι τοῖς παλαίουσι κατὰ θάλασσαν. B.P.Q.T.

βροτὸς αὐδήεσσα] ἤτοι διαβόητος διὰ τὰ συμβάντα, ἢ ἐπεὶ οἱ ἄνθρωποι φωνήεντες πρὸς τὰ ἄλλα ζῷα. οὐδήεσσα ἡ ἐπίγειός ποτε. V.

ὁ μὲν Ἀριστοφάνης τὰς ἀνθρωποειδεῖς θεὰς αὐδηέσσας φησὶν οἱονεὶ φωνὴν μετειληφυίας, ὁ δὲ Ἀριστοτέλης οὐδήεσσαν λέγει οἱονεὶ ἐπίγειον. οὕτως καὶ Χαμαιλέων. H.P.Q.

φωνῇ ἀνθρωπίνῃ χρωμένη, ἀλλʼ οὐχὶ θείᾳ. διὰ σημείων γὰρ καὶ οἰωνῶν καὶ ἱερείων καὶ θυσιῶν καὶ διʼ ὀνείρων, οὐκ αὐδῆς, φθέγγονται οἱ θεοί. καὶ ἐφετμαὶ αὗται. “οἱ δʼ αἰεὶ βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι ἐφετμέων” (Od. δ, 353.), τῶν θεοπροπιῶν λέγει. E.

ζητεῖ Ἀριστοτέλης, διὰ τί τὴν Καλυψὼ καὶ τὴν Κίρκην καὶ τὴν 7. αὐδήεσσα] Sic omnes ante Nos observamus Inonem quidem Barnes. qui, nullum codicem (quod revera eo epitheto, qualecunque il- alias facit) laudans reposuit οὐδή- lud est, hic non appellari. Immo εσσα. Vera autem est emendatio cum dicitur eam olim fuisse βροτὸν (vid. not. sq.) nisi quod, ut obser- αὐδήεσσαν, manifestum est, nunc, vat Ern., scribendum ἢ οὐδήεσσα. ubi dea est, hoc epitheton non BUTTM. Restitui οὐδήεσσα. amplius cadere in illam. Deinde 9. οὐδήεσσαν] Libri αὐδήεσσαν, de non tacebo parum sollertes fuisse quo Buttm. “Mirum in mendosa interdum in grammaticis his minu- hac scriptura conspirare codices tiis antiquiores; qui hic quidem H.P.Q. hic et mox in alio scho- naturam formationis in εις εντος lio p. 279, 4.; item Etymol. M. non perspexerunt, quæ nunquam p. 169, 11 Veram autem scriptu- usurpatur nisi de iis quæ referta ram, in his scholiis nimirum, esse sunt aliqua re aut naturam ejus οὐδήεσσαν tum re ipsa patet; nam induerunt ut vel per lingua: ra- explicatio ἐπίγειος, ἐπὶ γῆς vocem tionem fieri plane non possit ut spectat ab οὖδας formatam; tum οὐδήεσσα, αὐλήεσσα dicatur ea quæ testimonio Eustathii et schol. H. sit in terra, in aula. Manifestum ad κ, 136.” Ineptam autem illam est itaque hunc quidem de Inone correctionem οὐδήεσσα merito no- locum referendum esse ad eum tavit Lehrs. Arist. p. 50. usum qui est ζ, 125. ubi hominum 13. αὗται Buttm. pro αὐταί. epitheton est αὐδήεις, h. e. μέροψ. 14. λέγει] Cf. ad ζ. 125. BUTT. cf. Il. τ, 407. de equo loquente. 15. Turbatum esse aliquid in Tamen illa etiam de Circa et Ca- hoc scholio vel ex eo apparet quod lypso explicatio, dici eas ita, quod non satis clara inde emergit Ari- hæ quidem deæ solæ humana et stotelis et ratio et argumentatio; natura et voce utantur, non satis- quæ ut conjectando elici possit fa- facit; neque dubito quin in his ciant fortasse varietates codicis E. quidem epitheton hoc spectet vo- Ἰνὼ αὐδηέσσας λέγει μόνας. πᾶσαι γὰρ καὶ αἱ ἄλλαι φωνὴν εἶχον- καὶ λῦσαι μὲν οὐ βεβούληται, μεταγράφει δὲ ποτὲ μὲν εἰς τὸ αὐλή- εσσα, ἐξ οὗ δηλοῦσθαί φησιν ὅτι μονώδεις ἦσαν· ἐπὶ δὲ τῆς Ἰνοῦς οὐδήεσσα. τοῦτο γὰρ πάσαις ὑπῆρχεν αὐταῖς καὶ μόναις. πᾶσαι γὰρ αὗται ἐπὶ γῆς ἄκουν. μήποτε δὲ τὸ αὐδήεσσα οὐ τὸ φωνῇ μόνῃ χρῆσθαι δηλοῖ, ὡς το “αὐδήεντα δʼ ἔθηκε” (Il. τ, 407.), σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἔνδοξον καὶ ἐπίφημον. καὶ ἑκάστη δὲ τούτων ἔνδοξος, ὥσπερ ἡ Ἰνώ. ὅτε γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἦν, ἔνδοξος καὶ ἐπίφημος ἐν πᾶσιν ἐτύγχανεν. E.P.Q.T.

335. ἐξέμμορε] δύναται πρὸς ἀμφοτέρας χωρεῖν ἡ λέξις. H.

336. ἥ ῥʼ Ὀδυσῆʼ ἐλέησε] δαιμονίως τῷ ἐπεισοδίῳ. ἅμα γὰρ ἀρχαίαν ἱστορίαν ἐνδέδεικται ἔξω τῆς ὑποθέσεως, καὶ τόπῳ ἁρμόζον πρόσωπον παρέλαβεν. ἔθος τε Ὁμήρῳ ἐν τοῖς ἐσχάτοις κινδύνοις θεῶν βοήθειαν εἰσάγειν. H. Q.

337. αἰθυίῃ δʼ εἰκυῖα ποτῇ ἀνεδύσατο λίμνης] οὐκ ἐφέρετο ἐν τοῖς πλείοσι. Ἀρίσταρχος δὲ περὶ μὲν τῆς ἀθετήσεως διστάζει, γράφει δὲ διὰ τοῦ ὑπεδύσατο. ἐν δέ τισιν ἀνεδύσατο. ἔοικε δὲ ὁ στίχος ἐκ τῶν ὕστερον (352.) εἰρημένων ὑπό τινος παρεμβεβλῆσθαι “αὐτὴ δʼ ἂψ ἐς πόντον ἐδύσατο κυμαίνοντα αἰθυίῃ εἰκυῖα.” H.P.Q. τινὲς εἰς τὸ εἰκυῖα στίζουσιν, ἵνʼ ᾖ, πετομένη ἀνῆλθεν ἐκ τῆς λίμνης. cem canoram, qua utraque καλὸν χρῆσθαι E. ἀοιδιάει (ε, 61. κ. 227.). BUTTM. 8. καὶ ἐπίφημος ἐν πᾶσιν ἐτύγχατεν] P. 278, 15. ζητεῖ A.] Ἄλλως. προσ- ἐν πᾶσι καὶ ἐπίφημος ἡ πρὶν μὲν ἔην βρο- κείσθω δὲ καὶ τὸ, ἢ πρὶν μὲν ἔην βροτὸς τὸς αὐδήεσσα T. αὐδήεσσα. ζητεῖ γὰρ ὁ ὰ. T. in quo 11. τῷ ἐπεισοδίῳ Buttm. correxit hoc scholion adjunctum est ei quod pro τὸ ἐπισοδίῳ. Idem post δαιμε- v. 337. apponetur. Ἄλλως etiam νίως addidit κέχρηται, quo non opus in E.Q. præfixum. esse ostendi ad δ, 720. P. 279, 1. καὶ αἱ om. T. 14. βοήθειαν εἰσάγειν H. βοηθείας 2. βεβοόληται] βούλεται E.Q. τυγχάνειν Q. 3. μονώδεις] In P. μονώδεις: sed 17. διὰ τοῦ ῦ] Cum solum υ me- illud sine dubio verum, quaquam moret scholiastes, et mox ἐν δέ τισι hæc vox de eo qui est solitarius, tantum dicat, non ἐν τοῖς λοιποῖς, aliunde mihi nota non est. BUTT. dixeris fuisse tertiam etiam scrip- Usitatum est μονήρεις. turam ἐπεθύσατο. Et sane dea ne- 4. οὐδήεσσα] Libri αὐδήεσσα. que ἀναδύεσθαι, cui pugnat illud τοῦτο] ἐκεῖνο E. ποτῇ, neque ὑποδύεσθαι poterat. An 5. ἐπὶ γῆς] ἐπʼ αὐλὰς E. igitur ἐπιδύεσθαι mergorum motum δὲ E.T. οὖν Q. δ᾿ οὖν P. illum significabat quo advolantes οὐ τὸ] οὐ τῇ T. aquam attingunt et innatant ei ? φωνῇ μόνῃ χρῆσθαι T. φωνῇ μόνῃ BUTTM. κεχρῆσθαι P. Q. ἀνθρωπίνῃ φωνῇ μόνον 19. κυμαίνοντα] κὠδίνοντα H. P. P. T. Ἄλλως. οὐ τῷ σώματι, ἀλλὰ τῷ τάχει τῇ αἰθυίᾳ εἰκυῖα, οὐ μεταβαλοῦσα τὸ σῶμα πρὸς τὸ ὄρνεον, ἀλλὰ πρὸς τὴν ἀνάδυσιν ἡ εἰκών. P.Q.T. οὐ μεταμεμόρφωται ἄρα εἰς αἴθυιαν, ἀλλὰ δίκην αἰθυίας ἀνῆλθεν. οὐ γὰρ ἂν διελέγετο τῷ Ὀδυσσεῖ οὐδὲ ἐδίδου αὐτῷ τὸ κρήδεμνον. B.P.Q.T. πρὸς τὸν ἀναδυσμόν ἐστιν ἡ εἰκὼν καὶ τὸ παράδειγμα, οὐ κατὰ σῶμα. οὕτω καὶ ὁ Ἑρμῆς “σεύατʼ ἔπειτʼ ἐπὶ κῦμα λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς (51.). οὕτω καὶ ἐπὶ Ἥρας καὶ Ἀθηνᾶς. “αἱ δὲ βάτην τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθʼ ὁμοῖαι” (Il. ε, 778.), οὐ περιστεραὶ γενόμεναι, ἀλλʼ ὁμοῖαι τοῖς ἴθμασι τῶν περιστερῶν εἰς τὸ στρατόπεδον ἔρχονται. ἴθματα δὲ οὐκ ἔστιν ἴχνια, ἀλλʼ ὁρμήματα καὶ πτήσεις ἀπὸ τοῦ ἰέναι καὶ ἀπὸ τοῦ ἴθι ἰθμός· καὶ γὰρ καὶ τὴν εἴσοδον εἰσιθμὴν (ζ, 264.) καλεῖ. τὸ δὲ ποτὴν, ἵνʼ ᾖ κατὰ τὴν πτῆσιν καὶ τὴν ὁρμήν. ἀπαλλασσομένη μέντοι εἴκασται τῇ αἰθυίᾳ, ὡς καὶ Ἀθηνᾶ, “ὄρνις δʼ ὡς ἀνόπαια διέπτατο,” καὶ “φήνῃ εἰδομένη.” αἴ- θυια δὲ εἶδος ὀρνέου θαλασσίου. E.

αἰθυίῃ δʼ εἰκυῖα ποτὴν ἀνεδύσατο λίμνης] σὺν τῷ ν γραπτέον, ἵνʼ ᾖ πτῆσιν καὶ τὴν ὁρμήν. ἀπαλλασσομένη δὲ — — θαλασσίου. V. ποτὴν ἢ ποτῇ, τὴν πτῆσιν, τῇ πτήσει. V.

γράφεται καὶ ποτὴν, πτῆσιν. ἄμεινον δὲ χωρὶς τοῦ ν ἐν δοτικῇ. H.P.Q. δύναται δὲ καὶ τοῦτο ὑπὸ τὴν συγκοπὴν εἶναι καὶ ἀπὸ τοῦ πετῶ γεγενῆσθαι ὡς νέμω νομή, στρέφω στροφή, σκέπω σκοπή· P.Q.

ἀνεδύσατο λίμνης] πῶς τὸ τεταραγμένον πέλαγος λίμνην φησί; ὅτι πρὸς τιμὴν τῆς θεοῦ πρὸς τὸ παρὸν ἐγαληνίασε. P. Q.

341. μενεαίνων] προθυμούμενος· σημαίνει γὰρ ἑκάτερον ἡ λέξις. τὸ δὲ ὧδʼ ἔρξαι ἀντὶ τοῦ οὕτως ἔρδε. H.

342. ἔρξαι] πρᾶξον. ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ. V.

ἀπινύσσειν] μωραίνειν, ἀπὸ τοῦ πινυτός ὁ φρόνιμος. πινύσσω ῥῆμα, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀπινύσσω τὸ μωραίνω. B.E.

344. ἐπιμαίεο] ἐφίεσο τοῦ νόστου τῆς γῆς τῶν Φαιάκων. H. T.

346. τῆ δὲ, τόδε κρήδεμνον] τὸ μὲν ἵνα ἀξιόπιστος ὁ λόγος γένη- 11. Ἄλλως om. T., qui post σώ- 17. καὶ τὴν correctum ex schol. ματι addit δέ. præcedente pro ὡς τήν. τῇ αἰθυία εἰκυῖα om. P. Q. 21. σκοπή] σκεπή P. οὐ μ. T. ἀλλʼ οὐ μ P. Q. 26. ἀντὶ τοῦ] τοῦ om. H. 12. εἰσιθμὴν Buttm. pro ἰθμήν. 28. πινύσσω Buttm. pro πινυέω. ται ἐπὶ τοσοῦτον διανηχομένου τοῦ Ὀδυσσέως. τὸ δὲ πρὸς ἀσφά- λειαν αὐτῷ ἔμελλεν, ὥσπερ σύμβολον τῆς θείας βοηθείας. P.Q.T. στέρνοιο] στέρνοισι, διχῶς αἱ Ἀριστάρχειαι. H. P. τὸ δὲ τανύσ- σαι ἀπαρέμφατον διὰ τὸ βαλέειν. P.

347. κακὸν] γρ. δέος. H.

349. ἂψ ἀπολυσάμενος] μακρὸν ἀπὸ τῆς γῆς. P.

βαλέειν] πάλιν τοῖς ἀπαρεμφάτοις ἀντὶ προστακτικῶν χρῆται. λέγει δὲ ὅτι ῥίπτων τὸ ἱμάτιον ἀποστραφήσεται. H.P.Q.

350. πολλὸν ἀπʼ ἠπείρου] ἵνα μὴ τὸ κῦμα ἐκβράσῃ αὐτὸ εἰς τὴν γῆν. B.P.Q.T.

352. ἄψ] γρ. καὶ, αἶ ψα. H.M.P.

354. αὐτὰρ ὁ μερμήριζε] οἱ μὲν δειλοὶ καὶ τὰ εὐηθέστατα προσίεν- ται ὑπὸ φιλοψυχίας, ὁ δὲ χαίρειν ἐάσας τὰς ὑποθήκας τῆς θεᾶς τῷ ἑαυτοῦ λόγῳ προσέχει, πείρᾳ μαθὼν ἐκ τῶν ἔμπροσθεν συμπτωμάτων καὶ τὰ φιλανθρωπότατα ὑποπτεύειν. P. Q.T.

356. αὖτε] γρ. καὶ ἄλλον. M.

357. ὅτε με] ἐπειδή. Gl. M. γρ. ὅ τε με. χωρίζει Ἀριστοφάνης διὰ τὸ ὅτε. H. P.

358. ἀλλὰ μάλʼ οὔπω πείσομʼ] οὐκ εἰς ἅπαντα καταφρονεῖ τῆς ὑποθήκης, ἀλλʼ εἰς δευτέραν ἐλπίδα αὐτῷ χρήσασθαι τῷ κρηδέμνῳ. P.Q.

364. ἀναστρεπτέον τὴν πάρα. δηλοῖ γὰρ τὸ πάρεστιν, ἐπεὶ οὐδέν μοι πάρεστιν ἄμεινον προνοήσασθαι. H.M.T.

367. κατηρεφὲς] ὑψηλὸς ὥστε σκεπάσαι αὐτόν. B.P.T.

3. τανύσσαι] τάνυσαι H. P. pro διό τε h. e. διʼ ὅ τε, h. e. διό. 8. δὲ ὅτι Buttm. pro διότι. BUTTM. ἀποστραφήσεται] ἀποστραφῆ P. ἀπο- 19. Lemma ἇδʼ ἔρξω (v. 360.) γραφῆ H. ἀπογράφων Q. præfixum in P. 9. ἵνα—γῆν] Hæc verba scholio 22. ἀναστρεπτέον — τὸ πάρεστιν] superiori μακρὸν ἀπὸ τῆς γῆς adjungit Hæc verba sunt etiam in P. οὐδέν μοι] μοι ab scholiasta addi- 15. τὰ φιλανθρωπότατα] τὴν φιλαν- tum esse potest. Non improbabi. θρωπότητα Q. lis tamen Cobeti conqectura est 17. γρ. ὅ τε με] Voculæ ὅ super- veterem versus scripturam fuisse scriptum in P. διό. νήξομʼ, ἐπεὶ οὐ μέν μοί τι πάρα προνοῆ- Ἀριστοφάνης] Nempe Aristopha. σαι ἄμεινον, syllabis πει et ου per nes cepit pro ὅς τε, non pro ὁπότε. synizesin in unam coalescentibus, PORSON. Immo, ut ex allatis ut alibi non raro. ἐπεὶ—πάρεστιν apparet, pro neutro ὅ τε, quod sit om. T.

ὅρα δὴ πῶς ἑαυτῷ ἐπαγωνίζεται ἐν τῇ ἐπαγγελίᾳ ὁ ποιητής. ἄνω γὰρ εἰπὼν “ἔλασεν μέγα κῦμα κατάκρης” ἤγουν ὁλοκλήρως, νῦν κατηρεφὲς τὸ κῦμα εἶπεν, οἱονεὶ τὸ καταστεγάζον αὐτοῦ τὴν κεφαλήν. P.Q.

368. ὡς δʼ ἄνεμος ζαὴς ἠΐων] μεγάλως. H. ὀξυτόνως τὸ ζαής. B.H.PT.

ἤϊα δὲ τὰ ἄχυρα παρὰ τὸ πανταχόθεν ἰέναι διὰ τὴν ἀσθένειαν. B.P.T. ἀχύρων, παρὰ τὸ ἰέναι ταχέως τὸ ἄχυρον. δηλοῖ δὲ καὶ τὰ βρώματα καὶ ἐφόδια. V.

ἠΐων θημῶνα] πάντα κοινῶς τὰ σιτία τινῶν ἤϊα Ὄμηρος καλεῖ. οὕτως γοῦν καὶ τὰς ἐλάφους εἴρηκεν “αἵτε καθʼ ὕλην θώων πορδα- λίων τε λύκων τʼ ἤϊα πέλονται” (Il. ν, 103.). καὶ τὰ ἄχυρα δὲ σιτία ζῴων τινῶν εἴη. P. Q. παρὰ τὸ ἰέναι καὶ φέρεσθαι ταχέως. B.

369. καρφαλέων—μακρὰ] ἑκάτερον τῷ ἐπιθέτῳ ἐπέτεινεν. P.

371. κέληθʼ ὡς ἵππον ἐλαύνων] οἶδε μὲν ὁ ποιητὴς τὸν κέλητα, οὐκ εἰσάγει δὲ τοὺς ἥρωας αὐτῷ χρωμένους, εἰ μὴ ἐξ ἀνάγκης ἐν τῇ Δο- λωνείᾳ τὸν Διομήδην. P. Q.T. κέλητα ἵππον λέγει τὸν ἄζυγον τὸν κατὰ μόνας ἐλαυνόμενον. T. μονοκάβαλλον. Gl. P. ὡς κέλης, ὅ ἐστιν ὁ ἄζευκτος ἵππος. V.

377. ἀλόω] πλανῶ σύ. Gl. M. διαίρεσίς ἐστι τοῦ ἀλῶ, διὸ βα- ρυτόνως ἀναγνωστέον. P. T.

378. διοτρεφέεσσι] γράφεται, Φαιήκεσσι. B.

379. ἀλλʼ οὐδʼ ὥς σε ἔολπα] πάλιν ἄλλων δεινῶν προσδοκίαν ὑπο- βάλλει ἀνακινῶν ἀγῶνα τῷ ἀκροατῇ. B.P.Q.

ὀνόσσεσθαι] διχῶς νοεῖται, ἢ ὀνόσσεσθαι καὶ μέμψασθαί σε τῆς κακότητος ἤτοι τῆς ταλαιπωρίας, ἧς ἔπαθες, ἢ ὀνόσσεσθαι καὶ ἀπό- νασθαί σε, ἤτοι ὠφεληθῆναί σε τῆς κακότητος τῆς σῆς ἕνεκα, ἤτοι τῆς κακουργίας, ὅτι ἐφόνευσας τὸν ἐμὸν υἱόν. B. ἐκφυγεῖν ἢ ἐξευ- τελίζειν τὴν κάκωσιν. E.

381. Αἰγὰς] τόπος, ἐξ οὗ καὶ Αἰγαῖον πέλαγος. B. Αἰγαὶ πό- 1. δὴ] Præstat δέ. 22. Φαιήκεσσι] Aut est var. lect. 2. ἤγουν ὁλοκλήρως om. R. pro ἀνθρώποισι, aut, quod verosimi- 11. πορδαλίων] παρδαλίων P. lius, glossa ad ἀνθρ. διοτρ. Cf. not. 14. Scholion ad ἐσκέδασε rela- ad α, 361. BUTTM. Nisi ortum tum in P. ex varia lect. ὅππως Φαιήκεσσι anno- 17. ἄζυγον] ἄζυγα Eustath. p. tata ad v. 386. 1539, 20. 23. π. ὑ. ἀνακινῶν] ὑ. π. κινῶν P. λις Ἀχαΐας. οἱ δὲ νῆσον πρὸ τῆς Εὐβοίας ἱερὰν Ποσειδῶνος. E.V. Αἰγῆ, νῆσος πέραν Εὐβοίας ἱερὰ Ποσειδῶνος, ἥτις νῦν ἐπεκλύσθη. οἱ δὲ, πλησίον Σαμοθρᾴκης. P.

383. ἀνέμων κατέδησε κελεύθους] κατέπαυσε τὰς πνοάς. E. τῶν ἄλλων ἀνέμων δηλονότι. B.P.Q.T.

385. πρὸ δὲ κύματʼ ἔαξεν] κατέαξε τὰ τῶν ἄλλων κύματα. ἐπι- φέρει γὰρ, μεγάλου ὑπὸ κύματος ἀρθείς. V.

καὶ πῶς κύματι πηγῷ ἐπλάζετο; δῆλον οὖν ὅτι τὰ τῶν ἄλλων ἀνέμων κύματα ἔπαυσε, μόνον δὲ βορρᾶν ἀφῆκε πνεῖν. B.P.Q.T. τοῦτο δοκεῖ μάχεσθαι τῷ ἐπιφερομένῳ “ἔνθα δύο νύκτας, δύο δʼ ἤματα κύ- ματι πηγῷ πλάζετο.” λύοιτο δʼ ἂν ἐκ τῆς λέξεως· τὰ γὰρ πρότερα, φησὶ, κύματα κατέαξε τὰ ἐκ τῶν ἄλλων ἀνέμων, μόνον δὲ τὸν βορέαν εἴασε πνεῖν. τινὲς δὲ μεταγράφουσιν “πρὸ δὲ κύματʼ ἔαγεν.” E.T.

386. τὸ ἕως ἀντὶ τοῦ ἵνα, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ “εἵως χυτλώσαιτο σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξί” (Od. ζ, 80.). τινὲς δὲ γράφουσιν, ὅπως Φαιήκεσσιν. B.H.P.Q.

388. κύματι πηγῷ] οἱ μὲν γλωσσογράφοι μέλανι καὶ ἰσχυρῷ, ψνχρῷ, ἀδιαλύτῳ. τινὲς δὲ γαληναίῳ. κρεῖσσον δὲ εὐπαγεῖ, εὐτραφεῖ καὶ εὐμεγέθει. E.P.Q.V.

389. προτιόσσετʼ ὄλεθρον] προεμαντεύετο, προέβλεπε. B.

ἐπιστροφὴν ἐποίει καὶ ἔβλεπε. E. ἐν ὀφθαλμοῖς καὶ φανερῶς ἑώρα τὴν ἑαυτοῦ ἀπώλειαν. P.Q.V.

πλάζετο] ὁ μὲν Ἀρίσταρχος τὸ πλάζετο, Αἰολικῶς ἐκτείνων τὸ α, ἐπὶ τοῦ ἐπλήσσετο λαμβάνει, ἔνιοι δὲ ἐπὶ τοῦ ἐπλανᾶτο. P. Q.

391. ἠδὲ γαλήνη ἔπλετο] γαλήνη ἀνέμων, οὐ κύματος. ἐπάγει οὖν “μεγάλου ὑπὸ κύματος ἀρθείς.” πολλάκις δὲ μετὰ τὴν τῶν ἀνέμων λῆξιν τὸ ἐνδόσιμον τοῦ πνεύματος ἔτι ἐπεγείρει κύματα. B.E.H. P.Q.T. ἡ γαλήνη οὖν οὐ τῶν κυμάτων ἦν, ἀλλὰ τῶν ἀνέμων. πολ- 1. et 2. ἱερὰν et ἱερὰ scripsi pro 13. τινὲς—ἔαγεν] Hæc sunt etiam ἱερόν, quo servato Buttmannus νῆσον in P. et νῆσος in νησιον mutari volebat, πρὸ] πρὸς E. P. quod non convenit loco alteri ubi κύματʼ] κύματος E. sequitur ἥτις. τόπον ἱερὸν τῷ Ποσειδῶνι 14. τὸ ἕως—χυτλώσαιτο est in T. dixit Eustath. p. 1544. 31. 15. ὅπως] Immo ὅππως. 5. πρὸ δὲ κύματʼ ἔαξεν] Cf. schol. 17. οἱ μὲν γλωσσογράφοι om. E.P. ad 293. BUTTM. Q. 8. πηγῷ] κωφῷ P. 18. ψυχρῷ, ἀδιαλύτῳ om. P. V. 9. τοῦτο om. T. 27. ἐπεγείρει] ἐγείρει H. λάκις δὲ παυσαμένων τῶν ἀνέμων μένει τὸ πέλαγος κύματι κωφῷ κυλινδούμενον. Q. T.

ἠδὲ γαλήνη] Ἀρίσταρχος ἡ δέ, ἄρθρον δεχόμενος τὸ η. οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ καί. H.

393. ὑπὸ κύματος] ἐν τῇ Ἀριστοφάνους καὶ Ῥιανοῦ, ἐπὶ κύμα- τος. H.

394. ὡς δʼ ὅταν ἀσπάσιος] κάλλιστα παραδείγματα παρὰ γονέων χρηστῶς ἐκτίθεται ὁ ποιητὴς παιδεύων, πῶς ἔχειν πρὸς γονέας δί- καιον· καὶ “ζώειν μὰν ἔτι φασὶ Μενοίτιον, ζώει δʼ Αἰακίδης Πηλεὺς μετὰ Μυρμιδόνεσσι, τῶν κε μάλʼ ἀμφοτέρων ἀκαχοίμεθα” (Il. π, 14.). P. Q.

οὐ μόνον πρὸς τὴν χαρὰν καὶ τὸ ἀνέλπιστον ἡ παραβολὴ, ἀλλὰ καὶ τὸ χρόνιον τῶν πρόσθεν δεινῶν. P. T.

396. ἔχραε] ἐπέσκηψε, μετὰ βλάβης ἐπῆλθεν, ἢ ἐπεβάρησε καὶ ἐπέθετο. H.P.V.

397. ἀσπάσιον δʼ ἄρα τόν γε] ἀσπασίως θέλοντα ἐκεῖνον. B.

398. ἀσπαστὸν ἐείσατο γαῖα] παρὰ Καλυψοῖ μὲν διατρίβων Ἰθά- κην ποθεῖ, ἐν θαλάττῃ δʼ ὢν οὑχ ὅπως πόλιν, ἀλλʼ αὐτὴν μόνην τὴν ξηρὰν οὐσίαν. P. Q.

400. γέγωνε βοήσας] ὅστις γεγωνὼς ἐβόησε. τὸ δὲ ἐγεγώνει ἀντὶ τοῦ εἰς ἀκοὰς ἐγένετο βοήσας τις. B. ὥστε ἐξακουστὸν γενέσθαι βοήσαντά τινά. E.V. ἐγνώσθη, ἠκούσθη. P.

401. ὅτι πᾶσι καλῶς ἐδόκει ἔχειν τὰ πεπονημένα Ὀδυσσεῖ, ἕτερα ὑπεκκαύματα καὶ φιλοτιμίας ἀρχὴν κενῆς ἐξεῦρεν ὁ ποιητὴς ἐπαγω- νιζόμενος ἑαυτῷ. H. P.

402. ῥόχθει γὰρ μέγα κῦμα] τὴν πρὸς τὰς πέτρας ἀντίκρουσιν τοῦ κύματος διὰ τοῦ ῥήματος παρεστήσατο. οὐ γὰρ ἐκχεῖται ἐπʼ αἰγιαλὸν, ἀλλʼ ἔστιν ἀγχιβαθὴς ἡ ἐκβολὴ, ὥστε προσπελάζον τὸ κῦμα τοιοῦτόν τινα ἀποτελεῖν ἦχον διὰ τῶν πετρῶν. P. Q.T. ποιὸν ἦχον ἀπετέλει. τῶν δὲ πεποιημένων ἡ λέξις. τραχὺ γὰρ τὸ ρ, τὸ θ, τὸ χ. τὸ δὲ ἄχνη ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ ἔχω, ἀέχνη καὶ ἄχνη. E.

5. Ῥνανοῦ Porsonus pro ἀρειανοῦ. 18. αὐτὴν μόνην] αὐτὸ μόνον P. 14. 15. ἐπέσκηψε—ἐπέθετο H. με- 25. ἑαυτῷ H. ἑαυτόν P. Conf. τὰ βλάβης ἐπέσκηψε, ἐπῆλθεν, ἢ ἐπε- p. 282, 1. βάρησεν P. V.

ποτὶ ξερὸν ἠπείροιο] πρὸς τὸ ξηρὸν τῆς γῆς. λέγει δὲ τὸ πετρῶδες τῆς ἀκτῆς. V. ξερὸν] συστολὴ τοῦ η εἰς ε. E.

403. ἁλὸς ἄχνη] τῷ λεπτομερεστάτῳ τοῦ ἀφροῦ τῆς ἁλὸς πάντα ἐκεκάλυπτο, ἢ τῇ ἀκαθαρσίᾳ. P. V.

404. νηῶν ὀχοὶ] οἱ συνέχοντες τὰς ναῦς. ἢ ἐφʼ ὧν ὀχοῦνται καὶ ἀναπαύονται αἱ νῆες. V. διὰ τὸ ὀχεῖσθαι ἐν αὐτοῖς τὰς ναῦς. ἢ οἱ ἔχοντες καὶ φυλάσσοντες τὰς ναῦς. E.P.

ἐπιωγαὶ δὲ τόποι σκέπην ἀνέμων ἔχοντες, παρὰ τὴν ἰωὴν καὶ τὸ ἄγνυσθαι, ἔνθα κλῶνται τὰ κύματα ἢ ὁ ἄνεμος διὰ τὸ μὴ εὑρίσκειν δίοδον. E.P.T. οἱ ἀνέμου σκέπην ἔχοντες τόποι, ἢ αἱ ἐξοχαὶ καὶ οἱ πλατεῖς αἰγιαλοί. V. καταδύσεις. διενηνόχασι δὲ τῶν λιμένων, ὅτι τόποι εἰσὶν ἀλίμενες μὲν, δυνάμενοι δὲ διὰ τὴν ἀπὸ τῶν ἀνέμων σκέ- πην δέξασθαι νῆας. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἰωὴ ἡ κραυγὴ καὶ ἡ πνοὴ καὶ τοῦ ἄγω τὸ κλῶ, ἐν ἡ κλῶνται τὰ κύματα. E.

τίνι διενηνόχασιν αἱ ἐπιωγαὶ τῶν λιμένων, φημὶ οὖν ὅτι ἰωὴν τὴν πνοὴν λέγει, ὥς που εἴρηκεν “ἐξ ἀνέμοιο πολυπλάγκτοιο ἰωῆς” (Il. λ, 308.) ποιήσας ἐκ τοῦ ἄειν, ὃ σημαίνει τὸ πνεῖν. ὅθεν ἐπειδἡ καὶ ἀντὶ τοῦ φωνεῖν καταχρηστικῶς εἶπεν “αὖε δʼ ἑταίρους” (Il. λ, 461.), ἰωὴν καὶ τὴν φωνὴν κέκληκε “τὸν δʼ αἶψα περὶ φρένας ἤλυθʼ ἰωή” (Il. κ, 139.), καὶ τὸ ἤϋσε παρὰ τὸ ἄειν. καὶ μεταφορικῶς “λεύσσω δὴ παρὰ νηυσὶ πυρὸς δηίοιο ἰωήν” (Il. π, 127.). κυρίως οὖν τῆς πνοῆς ἰωῆς οὔσης, ἐκ ταύτης καὶ τοῦ ἄγνυσθαι τοῦ σημαίνοντος τὸ κλᾶ- σθαι εἴρηται “βορέω ἐπιωγὴ” (Od. ξ, 533.), ὅπου ἄγνυται ἡ πνοὴ τοῦ βορέου. ἐπιωγαὶ οὖν ῥηθήσονται τόποι ἀλίμενες μὲν, δυνάμενοι δὲ διὰ τὴν ἐκ τῶν ἀνέμων σκέπην δέξασθαι νῆας. P.Q.T.

405. ἀλλʼ ἀκταὶ προβλῆτες] πέτραι αἱ ἐν αἰγιαλῷ πεπηγμέναι ἐν ὕψει. E. Ἄλλως. προβεβλημέναι καὶ ἐξέχουσαι τῆς θαλάσσης, λεπιδωταὶ πέτραι ὀξυβελεῖς, τὰ λεγόμενα βράχη. E. ἐξοχαί. H. οἱ προνενευκότες εἰς θάλασσαν πετρώδεις τόποι. H.P.T. αἱ προβε- βλημέναι τῆς θαλάσσης πέτραι. ἀκταὶ, ἐξοχαί. V.

σπιλάδες δὲ αἱ διεσχισμέναι καὶ κεκοιλωμέναι πέτραι ὑπὸ τῆς συν- 8. τὴν ἰωὴν P. τὸ ἰὼ, E. 21. κυρίως—ἰωῆς οὔσης] πόθεν—ἰού- 9. κλῶνται] κλᾶται P. T., omisso σης Q. 23. ἐπιωγή] Legitur ὑπ᾿ ἰωγῇ. 15. τίνι] τί T. 26. ἐν ὕψει] Spectat hoc ad πά- 16. πολυπλάγκτοιο] πολυπλάτοιο P. γους. BUTTM. 17. ἄειν P. T. αὕειν Q. 31. καὶ κεκοιλωμένοι om. E.P.Q.T. εχοῦς πλήξεως τῶν κυμάτων. E.P.Q.T.V. ἐπεὶ σπηλυγγοειδεῖς τινες οὖσαι. P. οἱ δὲ, ὕφαλοι πέτραι. E.

πάγοι] αἱ εἰς ὕψος διήκουσαι πέτραι, ἢ πετρώδεις ἐξοχαί. Q. T. οἱ ὀξεῖς τόποι, αἱ πετρώδεις ἐξοχαί. ἢ ὀξεῖαι πέτραι, ἢ εἰς ὕψος ἀνέ- χουσαι πέτραι. ἀνατεταμένοι τόποι. V.

409. ὑποστικτέον εἰς τὸ Ζεύς, καὶ ἐπέρασα· ἡ γὰρ ἀνταπόδοσις εἰς τὸ “ἔκβασις οὔ πη φαίνεται.” H.

ἐτέλεσσα] γρ. ἐπέρασα. H. P.

410. πρὸ πολλοῦ τὸ δεινὸν σκοπεῖ. οὐχ ἄμα τῷ πλησιάσαι. P.

αὐτός ἐστιν ἑαυτοῦ συναισθανόμενος Ὄμηρος εἰς ὅσον ἀγωνίας προήγαγε τὸν λόγον. P.

412. ῥόθιον] τὸ μετὰ πολλοῦ ῥοίζου φερόμενον καὶ ὁρμητικόν. ἐκ τοῦ γινομένου ἤχου τὸ σημαινόμενον. B.E.P.V.

413. ἀγχιβαθὴς] ἡ ἐγγὺς τῆς γῆς βάθος ἔχουσα. P. V.

415. ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγνωστέον. μάλα γὰρ αὐτοῦ τὴν εὐλά- βειαν κομματικῶς λεγόμενον παρίστησι. P.

λίθακι ποτὶ πέτρῃ] ἐφερμηνευτικὸν πρὸς τῇ τραχείᾳ πέτρᾳ. H. P. πέτρᾳ λιθώθει, ὅ ἐστι τὸ αὐτό. B. τῇ μικροὺς λίθους ἐχούσῃ ἐξέ- χοντας, τουτέστι τῇ τραχείᾳ πέτρᾳ ὑποπεπτωκυίᾳ τῇ θαλάσσῃ. E.

417. εἰ δέ κʼ ἔτι προτέρω] ἀντὶ τοῦ, εἴ που ἔμπροσθεν. καὶ περισ- σὸς ὁ κέ. P. T. προσωτέρω καὶ ἐκβολῇ τῆς σω προτέρω. B.

418. ἠϊόνας τε παραπλῆγας] τοὺς αἰγιαλούς. H. ὀξυτόνως τὸ παραπλήξ. παραπλῆγας δὲ τὰς μὴ ῥᾳδίως ἢ οὐ σφοδρῶς πλησσο- μένας ὑπὸ τῶν κυμάτων, διὰ τὸ μὴ ἀντικρὺς διαιρεῖν τῷ κύματι. ἢ τὰς μὴ κατὰ τὸ ἐναντίον, ἀλλʼ ἐκ πλαγίου πλησσομένας. E.P.Q. T. τοὺς ἐκ πλαγίου καὶ οὐχὶ ἀντικρὺ ἢ ὁμαλοὺς τόπους. τινὲς δὲ τοὺς ἀπὸ κυμάτων παραπλησσομένους λιμένας, ἐπιθετικῶς. V.

1. σπηλυγγοειδεῖς Struvius pro λογ- 23. ἢ οὐ σφοδρῶς om. T. γοειδεῖς 24. ὑπὸ τῶν κυμάτων om. T., sed 3. ἢ π. ἐξοχαί om. T. habet in alio scholio, παραπλησια- 8. γρ. ἐπέρασα (ἐπέρασσα P.)] Est ζομένας τῇ γῇ, οὐκ ἐξ ἐναντίου πλησσο- haud dubie glossema, quod ipsum μένος ὑπὸ τῶν κυμάτων, quod emen- in textu habet M., ἐπέρασσα scri- datius scriptum vide infra ad v. pium, sed superscripto ἐτέλεσσα. 440. 17. ἐφερμηνευτικὸν] ἐφερμηνεύεται P. ἄντικρυς διαίρειν (sic) T. ἀντιδαιρεῖν 22. ὀξυτόνως τὸ π. (hæc verba et. E.P.Q. iam ex H. enotata, omisso τό.) et 26. ἢ ὁμαλοὺς—κυμάτων ex cod. παραπλῆγας δὲ om. E.P.Q. addidit Barnes.

421. ἢ ἔτι μοι] διὰ γὰρ τὴν τοῦ θεοῦ ἐπήρειαν πάντα δεινὰ προσ- δοκᾷ. P.Q.T.

422. ἐξ ἁλὸς, οἷά τε πολλὰ] Ἀρίσταρχος γράφει, εἰν ἁλὶ, οἷά τε πολλά. H.

κλυτὸςʼ Ἀμφιτρίτη] ὡς τὸ “κλυτὸς Ἰπποδάμεια,” ἀντὶ τοῦ κλυ- τή. E. ἀπὸ τῆς δαίμονος ἡ θάλασσα. E.V.

Ἀμφιτρίτη] ἡ μεγάλη θάλασσα. ἡ δὲ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα· καὶ ὅτι ἐν θαλάττῃ ὢν λέγει ἐξ ἁλός. H.P.Q.

Ἀμφιτρίτη λέγεται ἡ θάλασσα. ἀδελφὰ γάρ εἰσι τὰ στοιχεῖα ὁ Ποσειδῶν, ὁ Ζεὺς, καὶ ὁ Πλούτων. τῷ μὲν Διὶ ἔλαχεν ἡ τρίτη μοῖρα, ἤγουν τὰ οὐράνια, τῷ δὲ Ποσειδῶνι ὡσαύτως ἡ θάλασσα, τῷ δὲ Πλούτωνι ὡσαύτως ἡ τρίτη, ἤγουν τὰ καταχθόνια. ἡ γῆ δέ ἐστι καὶ τῶν τριῶν. E.

κλυτὸς Ἀμφιτρίτη] πῶς οὖν ἀλλαχοῦ φησι “κῆτος ἃ μυρία βόσκει ἀγάστονος Ἀμφιτρίτη;” (Od. μ, 97.) ἀλλὰ τὸ μὲν ἐπὶ τοῦ ὕδατος, τὸ δὲ ἐπὶ τοῦ στοιχείου. P.Q.T.

423. ὀδώδυσται] τὸ θέμα ὀδύω ὡς τανύω, ὤδυσται καὶ Ἀττικῶς ὀδώδυσται. B.P.T.

426. ῥινοὺς] ῥινὸς τὸ δέρμα, ὡς ἀλλαχοῦ ὁ ποιητὴς “ὑπὲ δʼ ἔστρωτο ῥινὸς βοὸς ἀγραύλοιο.” (Il. κ, 155.) M. ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥινόν. B.

δρύφθη] συνετρίβη, ἐρράγη. H. ἀπεδρύφθη, ἀπεξύσθη. ἀπὸ τοῦ δέρας δρύπτω. B. ἐμφαντικῶς διέτεμε τὰς λέξεις. H. P.

439. ὣς] τινὲς περιέσπασαν τὸ ὧς, ἵνα σημαίνῃ τὸ ὅμως, ἔνιοι δὲ ὤξυναν. B.P.T.

παλιρρόθιον] παλινόρμητον, εἰς τοὐπίσω φερόμενον, ἐκ τοῦ ἀντικρὺ ῥέοντος. V. παλινορμήτως ὑποστρέψαν τὸ κῦμα πάλιν ἀπήνεγκεν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ αἰγιαλοῦ εἰς τὸ πέλαγος. B.P.T.

431. ἐπεσσύμενον] ὁ Ἰξίων, ἀπεσσύμενον, καὶ μᾶλλον τὸ παλιρ- ρόθιον. H. P.

3. εἰν ἁλὶ, οἷά τε Buttm. εἰν ἁλὶ est in H. In Q. ἔξοδον, in P. εξηδ. ἅτε H. Aristarchus cur scripturam 20. βοὸς ἀ.] ἢ ἀ. M. Recte scri- vulgatam mutaverit ex iis colligi ptum ap. schol. supra ad v. 281. potest quae infra de praepositione 23. ἐμφαντικῶς H. ἐμφατικῶς P. ἐξ dixit scholiasta. 24. ἔνιοι δὲ ὤξυναν om. B. T. 8. ἐξ ἁλός correxi pro ἔξοδος, quod

432. ὡς δʼ ὅτε πουλύποδος] ὥσπερ οἱ πολύποδες ἀποσπώμενοι τῶν πετρῶν ἀντιλαμβάνεσθαι εἰώθασι ταῖς κοτυληδόσι καρτερῶς, οὕτως ἀντείχετο ταῖς χερσὶ καὶ προσεπεφύκει ὁ Ὀδυσσεὺς, ὥστε καὶ ἀπο- ξέσαι αὐτοῦ μέρος τι τοῦ δέρματος, καὶ προσείχετο τῇ πέτρᾳ. E. οὐκ ἔξωθεν ἡ εἰκὼν, ἀλλʼ ἐκ τῶν ἐνύδρων. δύσριγον δὲ ὃν τὸ ζῷον ἀντέχεται τῆς πέτρας θερμαῖνον αὐτὴν καὶ ἀντιθαλπόμενον ὑπʼ αὐ- τῆς. H.P.Q.T. καθὼς δὲ ἐκ θαλάσσης πολύποδος ἑλκομένου πυκνοὶ καὶ συνεχεῖς λίθοι πρὸς τὰς κοτύλας συνέχονται. T.

τοῦ ὀκτάποδος. εἶδος δὲ ἰχθύος ὁ ὀκτάπους. V.

433. πρὸς κοτυληδονόφιν] ὡς χαλκόφιν. λάιγγες τὰ μικρὰ λιθά- ρια, ἢ μικρὰ ψηφίδια. P. Q. πρὸς ταῖς κοτυληδόσι. κοτυληδόνες δέ εἰσιν αἱ τοῦ πολύποδος πλεκτάναι. ἐναντίως δὲ παραβέβληνται. V.

434. ὣς τοῦ πρὸς πέτρῃσι] σημειοῦνταί τινες ὅτι οὐ κατὰ πᾶν ὡμοίωται τὰ τῆς παραβολῆς. ἐκεῖ μὲν γὰρ τὸ σῶμα λίθακας ἀπο- σπᾷ, ὧδε δὲ πρὸς ταῖς πέτραις ἐναπομένει μέρος τοῦ δέρματος. Q.

436. ὑπὲρ μόρον] δύο εἰσὶ μέρη λόγου. P.

437. εἰ μὴ ἐπιφροσύνην δῶκε] σύνεσιν, ἐπίνοιαν. H. γρ. εἰ μὴ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε. H. P.

438. κύματος ἐξαναδὺς] ὁ ἀναδύνων ἐκ τοῦ κύματος, τῶν κυμάτων ἐκείνων ἅτινα ἀποπτύονται καὶ ἐξερεύγονται εἰς τὴν ἤπειρον. B. τό τʼ] ὅπερ. Gl. P. ὅπερ ἐρεύγεται καὶ προσρήγνυται μετὰ ἤχου. P.

439. νῆχε παρὲξ] ὀξύτονον τὸ παρέξ, μεθʼ ὃ βραχὺ διασταλ- τέον. δηλοῖ τὸ παρενήχετο. P. οὔτε πλησίον πάνυ, ὅπερ δηλοῖ ἡ παρά, οὔτε πόρρω, ὅπερ δηλοῖ τὸ ἐξ. E.

ἄμφω εἰς τὴν καρτερίαν Ὀδυσσέως. ὡς νηχόμενος γὰρ τῆς παρα- τηρήσεως οὐκ ἠμέλει. P. Q.

440. ἠϊόνας τε παραπλῆγας] παραπλαγιαζομένας τῇ πληγῇ, οὐκ 6. θερμαῖνον] θερμαίνων H. 5. ἐνύδρων] ἐνύγρων Q. T. χονται. 6. θερμαῖνον] θερμαίνων H. 28. Hoc scholion in T. adscri- 6. θερμαῖνον] θερμαίνων H. ptum versui 418. ubi eadem verba ἀντιθαλπόμενον T. quod legit Eu- poetæ. stath. p. 1541, 9. ἀντιθερμαινόμενον πραπλαγιαζομένας] παραπλησιαζο- ceteri. μένας T. 12. παραθέβλνται Buttm. pro προ- τῇ πληγῇ H. τῇ γῇ T. ταῖς πληγαῖς βέβληνται, collato scholio proximo. B.E.T. 19. ἀναδὺνων Buttm. pro ὀδύων. οὐκ H. T. οὐδ᾿ P., om. B.E. 20. ἐξερεύγονται Buttm. pro ἐξέο- ἐξ ἐναντίου, πλαγίως δὲ πλησσομένας ὑπὸ τῶν κυμάτων. B.E.H. P.T.

441. ἀλλʼ ὅτε δὴ ποταμοῖο] Σώσωνά φασι τοῦτον λέγεσθαι τὸν ποταμόν. P. Q.

443. λεῖος πετράων] ἢ ὅτι πέτρας οὐκ εἶχεν, ἢ ὅτι εἶχε μὲν, λείας δὲ ὅμως αὐτὰς εἶχεν. B.P.Q.T.

444. ἡ ἀνταπόδοσις εἰς τὸ “ἔγνω δὲ προρέοντα,” ἵνα περιττεύῃ ὁ σύνδεσμος. P.

καὶ εὔξατο ὃν κατὰ θυμόν] οἰκεῖον γὰρ τῷ νηχομένῳ μὴ φθέγγε- σθαι, ἀλλὰ τῷ λογισμῷ τὴν εὐχὴν ἐκφέρειν. B.P.Q. εἶτά φησιν ὁ ποιητὴς ηὔξατο. P.

445. πολύλλιστον] πολυλιτάνευτον, ἀπὸ τοῦ λιτή ἡ παράκλησις. B.E. οὕτω πολύλλιστον κατʼ αἰτιατικὴν ἀντὶ τοῦ πολυλίστως. P. T. εὔχεται τῷ ποταμῷ ὡς ἂν ἑκάστου ἔχοντος δαίμονα. ὁ δὲ καὶ ἐν ταῖς κρήναις οἶδεν θεὰς, ἂς Νύμφας καλεῖ “Νύμφαι κρηναῖαι, κοῦραι Διός” (Od. ρ, 240.), καὶ ἄλλαι “Νύμφαι ὀρεστιάδες, κοῦραι Διός” (Il. ζ, 240.). οὕτω πεπληρῶσθαι θείων δυνάμεων Ὅμηρος ἡγεῖται πάντα. T.

447. αἰδοῖος μέν τʼ ἐστί] οἶμαι διὰ τὸν ἱκέσιον Δία, ὅς ἐστι πα- τὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε. E. ὁ μέν παρέλκει. ὁ δὲ νοῦς, ἀνδρῶν ὅστις ἵκηται ἀλώμενος, αἰδοῖός ἐστι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσι. B.P.Q. καὶ παρὰ τοῖς θεοῖς, φησὶν, ὁ ἱκέτης αἰδέσιμος καὶ προσδεκτός ἐστι. B. P. Q.

449. σόν τε ῥόον σά τε γούναθʼ ἱκάνω] μιᾷ δεήσει καὶ τὴν φύσιν τοῦ ῥεύματος καὶ τὸ σῶμα συνέπλεξεν. P.Q.T.

451. παῦσεν ἑὸν ῥόον, ἔσχε δὲ κῦμα] μιᾷ δεήσει τὸ ἴδιον κῦμα καὶ τὸν ἴδιον ῥοῦν ἐπέσχεν. Q. T.

453. ἐς ποταμοῦ προχοάς] ἀντὶ ἀντωνυμίας τὸ ὄνομα. οὐ γὰρ εἶπεν εἰς τὰς ἑαυτοῦ προχοάς. ἡ διπλῆ οὖν παράκειται πρὸς τὸ τῆς ἑρμηνείας ἴδιον. B.E.P.Q.

ὁ δʼ ἄρʼ ἄμφω γούνατʼ ἔκαμψε] τὰ γὰρ νεῦρα ἀπὸ πολλοῦ κρύους ἀκινητοῦσιν. ἵνα γοῦν μὴ κρατηθῶσιν αὐτῷ ταῦτα ἔκαμψεν. E.

1. πλαγίως δὲ solus habet H. expleo: ἐστί, γραπτέον, οὐκ ἐσσί. κυμάτων] τῶν πλαγίων addit P. BUTTM. 22. ἐστι] Huic scholio in P. sta- 24. δεήσει] θελήσει Buttm. tim subjungitur; γραπτέον οὐκ ἐσσί: 26. μιᾷ δεήσει om. T. quod assumpta præcedente voce 28. ἀντὶ—προχοάς habet T.

οἱ γὰρ ἐπὶ πλέον ἐν ὑγρῷ διατρίψαντες ἀπορθοῦνται τὰ νεῦρα, καὶ δέονται μαλάξεώς τινος εἰς τὸ καταπεσεῖν. P.Q.T.

454. ἁλὶ γὰρ δέδμητο] τῇ θαλάσσῃ καταπεπονημένος ἦν. V.

455. ὤδεε] εἰ μὲν ἄνευ τοῦ ι, ὦζεν, εἰ δὲ σὺν τῷ ι, ᾠδήκει. H. P. ἔνιοι ᾤδησεν ὄγκῳ. V.·

κήκιε] ἀπὸ τοῦ κίω τὸ παραγίνομαι. ἀνηκοντίζετο πολλὴ καὶ ἐβρώμει, ἀφʼ οὗ καὶ καπνός. B.

457. ὀλιγηπελέων] ὀλίγον ἔχων τοῦ πέλειν. B.E.P.T. ὁ δὲ λό- γος, ὡς ὀλιγοδρανέων. P. T. ἤγουν ὀλιγοψυχῶν. B.E.

458. ἄμπνυτο] ἔμπνυτο, διὰ τοῦ ε. H.

459. καὶ τότε δὴ κρήδεμνον] ἐν πρώτοις μέμνηται τῶν ἐντολῶν τῆς εὐεργέτιδος. P.Q.T.

Ζηνόδοτος, ἀπὸ ἕο. ἡ κοινὴ, ἀπὸ ἕθεν. H. P.

460. ἁλιμυρηέντα] τὸν τῇ ἁλὶ ὁμοῦ ῥέοντα, ἤγουν ἀναμεμιγμένον τῇ θαλάσσῃ. ἢ τὸν εἰς ἅλα μυρόμενον. E. ἐπιθετικῶς τὸν εἰς τὴν θάλασσαν ἐρευγόμενον, τουτέστιν εἰς θάλασσαν ῥέοντα. P. Q.

461. κατάρροον διὰ τοῦ ἑτέρου ρ. H. P.

463. ὑπεκλίνθη] ἐφίλησε, ἠσπάσατο. H. τῇ σχοίνῳ ὑπέκλινεν ἑαυτόν. H. T.

σχοίνῳ ὑπεκλίνθη] τῇ λεγομένῃ βρούλῳ ὑπέπεσε. E.

465. τί νύ μοι μήκιστα γένηται] τί πλέον μοι τούτων γενήσε- ται; B. T. τὸ τέλειον, τί μοι τούτων γενήσεται; P.

466. δυσκηδέα νύκτα] δυσφρόντιστον, κακὰς φροντίδας ἐμποιοῦ- σαν. B.P.Q.T. ἀμφότερα δὲ ἄπορα, τὸ κοιμηθῆναι, διὰ τὸ κρύος, καὶ τὸ πόρρω ἀπιέναι, διὰ τὰ θηρία. B.P.Q.

φυλάξω] Ἀρίσταρχος, φυλάσσω, ἐν παρατάσει, καὶ προσυπα- κούει τὸ ἐμαυτόν. τὸ ἑξῆς, μή με δαμάσῃ. H. P.

5. ᾤδησεν correxi pro ὠδῆς ἐν. Vi. (Il. υ, 261. ω, 293.) οὗ pro ἕο pro- detur autem sub voce ἔνιοι varia basse constat, licet alienum ab dia- lectio latere. BARNES. Eust. p. lecto Homerica. Conf. ad η, 217. 1541, 64. τὸ δὲ ᾤδεε χρόα, ἀντὶ τοῦ, 17. κατάρροον] κατἄρῥόον P., id est ἐξώγκωτο. κατʼ ἂρ ῥόον. 10. ἔμπνυτο] Est lectio Aristar- 20. βρούλῳ] βροῦλλον vel βροῦλον, chea, ut liquet e schol. ad Il. χ, τὸ, frequens in scriptis recentiorum 475. PORSON. Græcorum, etiam βρύλλον vel βρόλον 13. ἕο—ἕθεν] Hæc manifeste cor- scriptum: vid. Ducang. Conf. rupta: nam ἕθεν metrum non fert. schol. in annot. nostra ad ν, 103. Recte Duentzer. Zenod. p. 58. οὖ — 24. τὸ κ. Buttm. pro τοῦ κ. ἕο. quemadmodum Zenodotum alibi

467. στίβη τε] ἡ ἑωθινὴ ψύχρα. B. T. ἡ πάχνη, ἀπὸ τοῦ στι- βάζεσθαι. B. τὸ ἐξ αἰθρίας κρύος γενόμενον μάλιστα παρὰ τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας ἅμα ἡμέρᾳ, ὅπερ ἔνιοι λέγουσι μάλκην. E. ἡ ἑωθινὴ ψύχρα, ἡ πάχνη. τῶν ἅπαξ δὲ εἰρημένων ἡ λέξις. P. Q. ἡ πάχνη κατὰ ἀντίφρασιν, ἢ τὸ ἑωθινὸν ψῦχος. V.

θῆλυς ἐέρση] ἡ τρόφιμος δρόσος. τρόφιμον γὰρ τὸ θῆλυ. οὐκ εἶπε δὲ θήλεια, ἀλλὰ θῆλυς ἀρσενικῶς, ὡς ποιητικώτερον. εἰ γὰρ καὶ ἀρσενικῶς λέγεται ὁ θῆλυς, ἀλλʼ ἔχει τὸ σημαινόμενον θῆλυ. B. Q. ἡ πάχνη ἡ θάλλουσα ἐκ τοῦ πυκνοῦσθαι. εἰ γὰρ μὴ πυκνωθῇ ἡ ἀναθυμίασις ἐκ τοῦ ὕδατος καὶ ἐκ τοῦ κρύους, πάγος ἄλλως οὐ πήγνυται. E. θῆλυς] θάλλουσα. ἐέρση] δρόσος. V.

468. κεκαφηότα θυμόν] ἐκπεπνευκότα· κάπος γὰρ τὸ πνεῦμα. E.

469. αὔρη δʼ ἐκ] γρ. αὔρη γάρ. H. P.

ψυχρὴ πνέει] ἐντεῦθεν παρίσταται ὅτι καὶ ἀνέμων φύσιν ἀκριβῶς κατενόησεν Ὅμηρος, ὧν ἡ γένεσις ἐκ τῶν ὑγρῶν ἐστι. τοῦ μὲν γὰρ ὕδατος ἡ μεταβολὴ εἰς ἀέρα γίνεται, ὁ δʼ ἄνεμός ἐστιν ἀὴρ ῥέων. E.

470. ἐς κλιτὺν ἀναβὰς] τὴν ὑψηλὴν πρόσβασιν τοῦ ὄρους, τὴν ἀκρώρειαν, ἢ τὴν ἀπόκλισιν. E.P.Q.V.

471. θάμνοις] ἐκ τοῦ θαμινοῦ τὸ συχνὸν γίνεται θάμνος. B.

474. δοάσσατο] οὕτως ἔδοξεν αὐτῷ κέρδιον, οὕτω πως ὡς κατιὼν ὁ λόγος δηλώσει, “βῆ ῥʼ ἴμεν εἰς ὕλην.” B. τὸ καθʼ ἑαυτό. P.

475. βῆ ῥʼ ἴμεν] γράφεται, βῆ δʼ ἴλεν. E.

476. περιφαινομένῳ] πάντοθεν κατοπτευομένῳ. T. περιορωμένῳ, περὶ ὃν τόπον οὐκ ἔστιν ὕλη, ἀλλὰ μόνον θάμνος, τὸ δὲ περὶ αὐτὸν ψιλόν. V.

477. ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας] ἐν τοῖς ὑπομνήμασι, γεγαῶτας. H. Q. τὸ δὲ σχῆμα ἀντίπτωσις, ἵνʼ ᾖ, τὸν μὲν φυλίης, τὸν δʼ ἐλαίης. ἢ στικτέον μετὰ τὸ πεφυῶτας, ἵνα ἐν τοῖς ἑξῆς λείπῃ τὸ ἦν ῥῆμα, ὁ μὲν φυλίης ἦν, ὁ δὲ ἐλαίης. P. Q.

1. ψύχρα] Substantivum ψύχρα habet etiam P. et omisso δρόσος T. confirmatum vide ad ξ, 476. not. 10. ἄλλως Buttm. pro ἄλλος. Et conf. substantivum ἡ ἔχθρα. 17. κλιτὺν] In marg. Harl. cita- BUTTM. tur κλίτην. PORSON. 3. Pro μάλην reposui μάλκην mo- πρόσβασιν V. πρόβασιν ceteri. nente J. G. Schneidero. BUTTM. τὴν ἀ—ἀπόκλισιν om. V. ἡ ἑωθινὴ ψύχρα P. τὸ ἑωθινὸν ψύ- 26. ἐξ ὁμόθεν] ἐξομόθεν P. in textu χος ἰQ. et in scholio. 6. ἢ τρόφιμος -δὲ θήλεια] Haec In T. annotatum γρ. γεγαότος.

πλεονάζει ἡ ἐξ πρόθεσις. P.

φυλίης] φυλία εἶδος ἐλαίας, μυρρίνης ὅμοια φύλλα ἐχούσης. οἱ δὲ τὸ ἀγριέλαιον λέγουσιν. B.P.Q.T.

478. τοὺς μὲν ἄρʼ οὔτʼ ἀνέμων διάει μένος ὑγρὸν ἀέντων] ἐξ οὗ ἔλαβε τὸν στίχον ὁ Ἡσίοδος. E.

τοὺς μὲν] ἀντὶ τοῦ δή· ἢ συνέσταλται Ἰακῶς. P.

ἀμφίβολον· ὑγρὸν μένος, ἢ ὑγρὸν ἀέντων, ἀντὶ τοῦ ὑγρῶς ῥεόν- των. τῆς ἀμφιβόλου διαστολὴ ἡμᾶς ἀπαλλάττει. P. Q.

481. τὸ ἔφυν συσταλτέον. P.

ἐπαμοιβαδίς] ἐπαλλακτικῶς. P. ἐπιπεπλεγμένοι ἐναλλάξ. V.

483. φλλων γὰρ ἔην χύσις] ἐὰν ἀφ᾿ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγνῶμεν τοῖς ἑξῆς συνάπτοντες, ἔσται καθολικὸς ὁ λόγος, ὅτι τοσαῦτα ἦν τὰ φύλλα ὥστε καὶ δύο καὶ τρεῖς καλύψασθαι. ἐὰν δὲ ὡς διὰ μέσου κείμενον διορθῶμεν, ἔσται τοσαῦτα φύλλα ἐπιβεβλημένος ὅσον δύο ἢ τρεῖς καλύψαι, πλεῖον τῶν δεόντων δηλονότι. P. Q. ἤλιθα πολλὴ] ἀπὸ τοῦ ἅλις καὶ τοῦ θα ἐπιτατικοῦ μορίου. E.

484. ἔρυσθαι] προπαροξυτόνως, ἵνα σημαίνῃ παρατατικόν. P.

485. εἰ καὶ μάλα περ χαλεπαίνοι] ἡ ὥρα. ἤτοι χαλεπῶς ὑπὸ ῥίγους διατεθείη. B.E.Q.T.

488. δαλὸν] κεκαυμένον ξύλον. H. T. σποδιῇ] σποδῷ, κονίᾳ. H.

489. ἀγροῦ ἐπʼ ἐσχατιῆς] ἄκρως τῇ ἐπεξεργασίᾳ. οὐ γὰρ ἐν τῇ πόλει χρεία ταύτης τῆς προνοίας. Q.

490. σπέρμα πυρὸς] πᾶσα οὐσία μείωσιν πάσχει. τὸ δὲ πῦρ ἐν ὅσῳ κἂν τὸ τυχὸν ἔχῃ, πάλιν αὔξεται. ὃ εἰδὼς πρῶτος ὁ ποιητὴς εἶπε σπέρμα πυρός. καὶ τὸ σπέρμα γὰρ ἐξ ἐλαχίστου αὔξεται. ἔστι δὲ ὁ τρόπος μεταφορά. πρὸς τοῦτο καὶ ὁ Αἰσχύλος ἀντεμηχα- νήσατο εἰπὼν πηγὴν πυρὸς ἐν Προμηθεῖ δεσμώτῃ ἐν οἷς φησι “ναρ- 2. μυρρίνης] μυρίνης P.Q.T. pro ἔθεν. ἔβαν. Pronuntiandum igi- 2. 3. Cf. Apollon. Lex. s. v. φυλίης. tur ἔφυν ἐπαμοιβαδὶς, plane ut βέλος 8. ἀπαλλάττει] Majus defectus ἐχεπευκές. BUTTM. signum hic posuit, nimirum pro 10. ἐπαλλακτικῶς Buttm. pro ἀ- διαστολή ipse habens διαστολῆς. παλλακτικῶς. Nunc ad τῆς ἀμφιβόλου intelligen- 14. διορθῶμεν] Vid. ad p. 258, 15. dum est λέξεως. BUTTM. Fort. τοῦ. ὅσον] Exspectes ὥστε ut supra: 9. Hoc vult: syllabam υν bre- sed ὅσον sumpsit ex v. 484. vem esse pronuntiandam, ut sola 15. δεόντων Friedlaender. de Ni. cæsura metrum fulciat. Recte. cam. p. 79. pro ὄντων. Nam ἔφῦν pro tertia plurali æque 26. ἔστι—μεταφορά om. T. mendosum foret atque ἔθην, ἔβην 27. Προμηθεῖ] 109. θηκοπλήρωτον δὲ θηρῶμαι πυρὸς πηγὴν κλοπαίαν.” B.E.H.P.Q.T. μεταφορικῶς τὸν σπινθῆρα τοῦ φωτὸς εἴρηκεν. P. Q.

490. αὔοι] ἐξάπτοι. P. V. ὁ Ἰξίων, αὔῃ. H. P.

Z. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἀθηνᾶ ἐπιστᾶσα ὄναρ Ναυσικάᾳ τῇ Ἀλκινόου θυγατρὶ, κελεύει αὐτῇ τὴν ἐσθῆτα ἐπὶ τὸν ποταμὸν ἀγαγούσῃ πλύνειν, πλησίον γὰρ αὐτῇ εἶναι τὸν γάμον. ἡ δὲ τὸ κελευσθὲν ποιεῖ. ἔπειτα παίζει μετὰ τῶν θεραπαινῶν. ἀκούσας δὲ αὐτῶν Ὀδυσσεὺς ἐξυπνίζεται, καὶ δεη- θεὶς Ναυσικάας, ἐσθῆτα καὶ τροφὴν παρʼ αὐτῆς λαβὼν ἕπεται αὐτῇ εἰς τὴν πόλιν. E.H.P.Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ναυσικάα ἡ Ἀλκινόου θυγάτηρ ὑπὸ ὀνείρου τραπεῖσα ἐπὶ τὸν ποταμὸν κάτεισι πλυνοῦσα τὴν ἐσθῆτα. μετὰ δὲ τὸ πλῦναι παιδιά τις ὁποία εἰκὸς διὰ σφαίρας ταῖς κόραις γίνεται. Ὀδυσσεὺς δὲ θο- ρύβου γενομένου διυπνίσθη, καὶ ἐσθῆτος τυχὼν, μέχρι τοῦ τῆς Ἀθη- νᾶς ἱεροῦ, ὃ πρὸ τῆς πόλεως ἦν, συνώδευε τῇ κόρῃ. E.Q.V.

1. κάθευδε] Ζηνόδοτος, καθεῦδε. H. P.

2. ὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένος] βεβλαμμένος. ἤτοι συλληπτικῶς· ὑπὸ μὲν γὰρ τοῦ καμάτου βέβλαπτο, ὑπὸ δὲ τοῦ ὕπνου οὐκέτι· ὁ γὰρ ὕπνος οὐ βλάπτει· ἢ κατʼ ἀντίφρασιν τὴν ἀγρυπνίαν ὕπνον ἔφη. ἢ ἐπὶ τῷ καμάτῳ στικτέον, εἶτα ἀρημένος ὑπὸ τοῦ Ποσειδῶνος, ἤγουν βλαβεὶς καὶ παρεθεὶς ἢ κατεχόμενος. E.P.Q.V. ἢ τὸ ἀρη- μένος ἀντὶ τοῦ ἠρημένος καὶ νενικημένος ἀρημένος ᾑρημένος, κεκρα- 6—11. Habet hoc argumentum potius solebat quam, quæ Aristar- Eustathius p. 1548. chi ratio est, omittere De verbo 7. ἀγαγούσῃ] ἀγούσῃ H. κάθευδε vel ἐκάθευδε idem notatur ad 14. πλυνοῦσα Struvius pro πλύ- γ, 402. νουσα. 20. ὁ γὰρ—βλάπτει om. E.Q.V. 18. καθεῦδε] καθεῦδεν H. P. Scri- 22.—24. Eustath. p. 1548, 42. bendum cum Duentzero Zenodot. τινὲς δὲ στίξαντες τελείαν ἐν τῷ ὕπνῳ p. 61. καθεῦδε (vel κάθευδε)] Ζηνόδο- φασὶν ὡς ἐκάθευδεν ὑπνῶν, καίτοι καμά- τος, ἐκάθευδε. Nam Zenodotus hu- τῳ παρεθείς. ἕτεροι δὲ δασύναντες τὸ jusmodi in locis augmentum, ubi ἀρημένος νοοῦσιν ἀντὶ τοῦ ὕπνῳ καὶ κα- per metrum fieri posset, addere μάτῳ κεκρατημένος. τημένος. E.P.Q. νῦν καιρίως ἐφίσταται ὅτι ἐπιβουλεύων ἀνῆκεν ὁ Ποσειδῶν. P.

3. βῆ ῥʼ ἐς Φαιήκων] ἡ νῦν λεγομένη Κέρκυρα. E.

δῆμόν τε πόλιν τε] δῆμον τὸ πλῆθος τῶν ἀνδρῶν, πόλιν αὐτὴν τὴν οἰκοδομίαν. B.E.H.T.

4. ἔναιον ἐν εὐρυχόρῳ Ὑπερείῃ] οἱ μὲν τὴν ἐν Σικελίᾳ Καμάριναν εἶναί φασιν, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ὑπὲρ τὴν ἡμῖν γινωσκομένην. ἄλλοι δὲ ὅτι νῆσος ἦν πρότερον πλησίον τῆς τῶν Κυκλώπων χώρας. ἔστι δὲ καὶ κρήνη ἐν Θεσσαλίᾳ. B.E.P.Q.V.

εὐρυχόρῳ] ἐν ᾗ ἐστιν εὐρὺ χορεύειν. E.

5. ὑπερηνορεόντων] ὑπερεχόντων τῇ ἠνορέῃ, ὅ ἐστι τῇ ἀνδρείᾳ, καὶ διὰ τοῦτο ὑπερηφάνων. V. τῶν λίαν ἀνδρείων. T.

6. οἵ σφεας] ὀξυτονητέον τὸ οἱ ἄρθρον. ἐγκλιτικὸν γάρ ἐστι νῦν ἡ σφέας. P. σινέσκοντο] ἔβλαπτον, ἀπὸ τοῦ σίνω τὸ βλάπτω. B.

7. ἀναστήσας] ἀνακομίσας, ἀποικίαν στειλάμενος. H.

8. εἷσεν δʼ ἐν Σχερίῃ] ἵδρυσεν ἐν τῇ τῶν Φαιήκων πόλει. H. ἔξω τοῦ ν αἱ Ἀριστάρχειοι, οὐχ ὥς τινες, ἐν Σχερίῃ. H. P. αὕτη δὲ ἡ Σχερίη ἐστὶν ἔξω τῆς καθʼ ἡμᾶς οἰκουμένης. Ἀρίσταρχος, εἷσεν δὲ Σχερίῃ. E.Q. ὅτι Σχερία ὠνομάσθη ἡ τῶν Φαιάκων γῆ καὶ οὐ Κέρ- κυρα, καὶ ὅτι ἔξω τῆς καθʼ ἡμᾶς οἰκουμένης. E.P.Q.

ἀνδρῶν ἀλφηστάων] τῶν εὑρετικῶν καὶ προνοητικῶν ἀνδρῶν. H. νοῦ γὰρ καὶ ἐπιστήμης δεκτικοὶ καὶ διὰ τοῦτο ἐπινοητικοί. E.

9. ἀμφὶ δὲ τεῖχος ἔλασσε] ἤτοι περιέτεινε, περιέβαλεν. ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ ἐλαυνομένου σιδήρου. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλάσαι, ὅ ἐστι πῆξαι καὶ σκάψαι. P.Q.V.

5. οἰκοδομίαν H. οἰκοδομήν B.E.T. 17. αἱ ego addidi. αἱ Ἀριστάρχειοι 6. Καμάριναν] καμαρῖναν B.E.Q. est p. 281, 4. 303, 21. καμαρίναν P. V. In H. T. ταύτην τι- 19. Istud ὅτι, quod semper re- νὲς τὴν Καμαρῖναν (ὑπέρειάν τινες τὴν fertur aut ad signa grammatica καμάριναν T.) εἶναί φασιν. versibus olim appicta, diplen ma- 7. ὑπὲρ] ὑπὸ P. Q. xime, aut ad intellectam vocem 8. ἔστι—νεσσαλία om. P. σημειοῦνται vel σημειωτέον, male utro- 11. ἀνδρεία] ἀνδρίᾳ V. bique omissum in E.Q. quo pacto 13. τὸ] τὴν P. scholium pervertitur. Præterea 16. δὲ Σχερίῃ] δʼ ἐν σχεδίῃ E.Q. hoc, Scheriam non esse in orbe “Apparet hanc Ambros. scriptu- noto, etiam l. 17. in male concepto ram non uno modo esse corrup- scholio legitur. BUTTM. tam, Aristarchumque scripsisse ΔE ὠνομάσθη] ἀνόματι P. pro vulgato ΔEΝ. Et εἶσε δὲ Σχε- 20. ἔξω] ἔστιν ἔξω Q. ῥίῃ est etiam in schol. ad ι, 345.” 23. περιέτεινε] περιετείχισε Q. BUTTM.

τάχιστα ἐδήλωσε πόλεως κατασκευὴν ἐν ἑνὶ διστίχῳ. καὶ τοὐ- ναντίον “ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει, τέκνα δέ τʼ ἄλλοι ἄγουσι βαθυζώνους τε γυναῖκας” (Il. ι, 589. s. 593.)· ἐν δυσὶ γὰρ στίχοις πόλιν διασκαπτομένην ἐδήλωσε. P. Q.

10. θεῶν] Ῥιανὸς, θεοῖς. H.

12. θεῶν ἄπο μήδεα εἰδώς] ἡ ἀπό ἀντὶ τῆς παρά· διὸ ὀξύνεται. ἤδη δέ τι τῶν χρησίμων ὑποβάλλει ὅτι φιλοξένου ἀνδρὸς ἐπιτεύξεται ὁ, Ὀδυσσεύς. B.P.Q.

13. ὁ μέν ἀντὶ τοῦ δή. H.

15. ἀναστρεπτέον τὸν ἔνι· ἔστι γὰρ, ἐν ᾧ. P.

18. πὰρ δὲ δύ᾿ ἀμφίπολοι] ἀντὶ τῆς παρά. H. παρέκειντο δὲ καὶ δύο ἀμφίπολοι, ἤτοι ἐκοιμῶντο. B.

Χαρίτων ἄπο] ὁμοίως ἀντὶ τῆς παρά. P.

προκατασκευάζει ὁ ποιητὴς τὸ “καλαὶ δέ τε πᾶσαι” (108.), ὅπερ οὐ δουλοπρεπῶν σωμάτων ἐστὶν οἰκεῖον. P.

19. σταθμοῖιν] σταθμοὶ λέγονται τὰ ἑκατέρωθεν τῶν θυρῶν ὄρθια ξύλα τὰ ἀνέχοντα τὰς φλιάς. Q.

20. ἡ δʼ ἀνέμου ὡς πνοιὴ] νοητέον παρεισδῦσαν πάλιν τὴν θεὸν παρὰ κληϊδος ἱμάντα (δ, 800.). P. Q.

22. ναυσικλειτοῖο Δύμαντος] προπερισπωμένου τοῦ ναυσικλει- τοῖο. τινὲς δὲ, τῇ Ναυσικλειτοῖ, ὡς Καλυψοῖ. ἔνιοι δὲ, ναυσὶ κλειτοῖο, ἐν δυσὶ μέρεσι λόγου. ἀμείνων δὲ ἡ πρώτη, ναυσικλειτοῖο, ἐν τοῖς κατὰ ναυτικὴν ἔργοις ἐνδόξου. P. Q.

23. ὁμηλικίη] ὁμῆλιξ. καὶ ἐν Ἰλιάδι (γ, 170.) “ὁμηλικίην ἐρα- τεινήν.” H.

κεχάριστο] προσηνὴς ἦν, ἐφιλεῖτο. H.

26. ἀκηδέα] μηδεμιᾶς φροντίδος ἠξιωμένα, ἢ ἀτημέλητα, ἀφρόν- τιστα. V.

σιγαλόεντα] ἁπαλὰ, ποικίλα. τὰ μὲν γὰρ σκληρὰ ἀντιπίπτει καὶ ἀντιτυπεῖ, τὰ δὲ ἁπαλὰ ὥσπερ σιγᾷ καὶ ἡσυχάζει. P.Q.V. τὰ φύσει λαμπρὰ, τὰ σιγὴν ἐμποιοῦντα, ἢ τρυφερὰ, μὴ ἐμποιοῦντα δοῦπον. E.

1—4. Cf. Eustath. p. 1549, 32. 29. ποικίλα om. P. Q. 1. τάχιστα] δʼ addit Q. ἀντιπίπτει καὶ om. P. Q. διστίχῳ] στίχῳ Q. 32. δοῦπον anonymus apud Buttm. 20. Conf. schol. α, 30. BUTTM. pro δʼ οὔπω.

28. τοῖσι] ἐκείνοις παρασχεῖν, ἤτοι τῷ γαμβρῷ. τὸ πληθυντικὸν ἀντὶ ἑνικοῦ Ἀττικῶς. B. ὡς τοιούτου ὄντος τοῦ ἔθους, τὰς νύμφας τοῖς τοῦ νυμφίου παρέχειν ἐσθῆτας. Q. T. ταῦτα δὲ τὰ τῆς ἀνδρι- κῆς ἐσθῆτος προοικονομεῖ, ἵνα ἐξ αὐτῶν λάβῃ τι ὁ Ὀδυσσεύς. P. T.

οἵ κέ σʼ ἄγωνται] κυριωνυμεῖται τὸ ἄγω. κεῖται γὰρ ἀντὶ τοῦ ἄγωνται εἰς γυναῖκα. καὶ τίθεται τὸ ῥῆμα μόνον, ὡς τὸ ἤγετο καὶ τὸ ἠγάγετο. νοεῖται δὲ τὸ πρόσωπον ἔξωθεν ἀντὶ τοῦ ἤγετο ἄνδρα, ἢ ἠγάγετο γυναῖκα. B.

29. ἐκ γάρ τοι τούτων φάτις ἀνθρώπων ἀναβαίνει] Καλλίστρατος δὲ, χάρις, ἀντὶ τοῦ χαρά. μεταποιῆσαι δέ φησι τὸν Ἀριστοφάνην, φάτις. H. P. ἀναβαίνει] ἀναβιβάζει, αὔξει. P.

31. ἀλλʼ ἴομεν] ἀναγκαία ἡ ἔπειξις ἵνα θᾶττον ἡ θεραπεία τοῦ Ὀδυσσέως γένηται. P.Q.T.

32. καί τοι ἐγὼ συνέριθος] καὶ τοῦτο προσαγωγὸν, ἵνα σπεύσῃ συγγενέσθαι τῇ φίλῃ κατὰ σχολήν. P.Q.T.

συνέριθος] κυρίως ἡ συνεργοῦσα εἰς τὰ ἔρια. ἐκ τούτου γοῦν καὶ ὁ ἀπλῶς βοηθός. E. συνεργός, παρὰ τὴν ἀγαθὴν ἔριν. V.

33. ἐντύνεαι] διὰ τὸ μέτρον συνέσταλται τὸ υ καὶ η. P. ἀντὶ ὑποτακτικοῦ τοῦ ἐντύνηαι, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ “ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων” (Il. ι, 409.), καὶ “ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύε- ται ἠπεροπεύειν” (Od. ξ, 400.). P.

ἐντύνεαι] κατασκευάσειας, πλύνειας, κοσμήσειας, κομίσειας. E.Q. κοσμήσειας, πλύνειας, εὐτρεπίσειας. V.

35. ὅθι τοι γένος] οὐ τοπικόν ἐστι νῦν, ἀλλὰ θέλει λέγειν, ἐν οἷς καὶ αὐτὴ ὀνομάζῃ τοῖς ἀρίστοις, τουτέστιν ὅτι εἶ εὐγενής. γράφε- ται καὶ, ἥ τοι γένος. V. ὅπου ἐν τοῖς ἀρίστοις ἐστὶ καὶ σοὶ αὐτῇ τὸ γένος. H.P.T.

3. τοῖς τοῦ νυμφίου T. τοῖς νυμφίοις 20. καὶ “ἄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς Q. Apud Eustath. p. 1549, 54. Buttm. pro ἔνθα καὶ ἄλλοι πτωχοί. τὰς νύμφας τοῖς τοῦ νυμφίου ἐσθῆτας ἐν 26. ἤ τοι] ὅτι τοι codex Barnes. τῷ τοῦ γάμου καιρῷ χαρίζεσθαι. καὶ σοὶ αὐτῇ Buttm. pro καὶ ὅ σοι 9. ἀνθρώπων] Ultimæ syllabæ οις (καὶ ὅση P.) αὐτῇ. “In textu H. ὅτι superscriptum in P. τοι γένος ἐσσὶ καὶ αὐτή. Atque ἐσσὶ Καλλίστρατος—φάτις] Hæc aut a prima manu fuit etiam in P.; vitiata aut commenticia videntur ad eandemque scripturam refertur Nauckio Aristoph. p. 39. scholium vulgatum quoque: qua ra- 12. ἔπειξις] συμβουλὴ T. tione τοὶ foret conjunctio,” BUTT- 19. ἐπεὶ addidit Buttm. MANN.

37. ἥ κεν ἄγῃσι] ἀντὶ τοῦ ἄγοι. ὑποτακτικὸν ἀντὶ εὐκτικοῦ. P. ἄγοι, φέροι, βαστάζοι. V.

38. ζῶστρα] τὰ πρὸς τὴν ζώνην ἐπιτήδεια, πάντα ἅ ἐστι ζώσα- σθαι, οἷον χιτῶνας καὶ τὰ τοιαῦτα. πέπλους δὲ τὰ γυναικεῖα ἐνδύ- ματα καὶ ἐμπερονήματα. ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα ἡ ζῶστρα λέγεται. P. Q.T.

ζῶστρά τε] γρ. ζώνας. P.

ῥήγεα] τὰ βαπτὰ περιστρώματα. Q. βαπτά. ῥέξαι δὲ τὸ βάψαι. P.

40. ἄπο πλυνοί εἰσι πόληος] βαρυτονητέον τὴν ἄπο· σημαίνει γὰρ τὸ ἄπωθεν. P.

πλυνοί] οἱ λίθοι ἐν οἷς πλύνουσιν. ἐκ μέρους δὲ πάντα τὸν τόπον φησί. B. αἱ πληγαὶ, οἱ τόποι ἐν οἷς πλύνουσι τὰ ἱμάτια. E. γοῦρναι. Gl. H.

42. Οὔλυμπόνδʼ, ὅθι φασὶ] εἰ μὲν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὸ ὅθι φασὶ, νῦν οὐκ ἔχει καλῶς· οὐδὲ γὰρ ἐπὶ τούτου διστάζει ὁ ποιητὴς λέγων, ὅθι φασίν· εἰ δὲ πρὸς τὸ καλούμενον οὕτως ὄρος, καλόν. E.Q. διὰ δὲ τοῦ φασί τὴν ἐκ προγόνων παράδοσιν ἐμφαίνει καὶ οὐκ ἤδη πλάσμα τοῦ ποιητοῦ τὸ τοῦ Ὀλύμπου. E.P.Q.

44. οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται] ἀχιόνιστον μὲν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ἀνω- τέρω μερῶν λέγει, ἀγάννιφον δὲ ἀπὸ τῶν κατωτέρω, τόν μετὰ τὰ νέφη τόπον, ὡς ὅταν τὸ δόρυ ποτὲ μὲν ἀπὸ τοῦ δένδρου μελίαν τὸ ὅλον, χάλκεον δὲ ἀπὸ μέρους λέγῃ. B.H.P.Q.T.

ἐπιπίλναται] προσπελάζει, ἀπὸ τοῦ πελῶ, προσθέσει τοῦ ν καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ι πιλνῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ πίλνημι. E.

αἴθρη] Ῥιανὸς, αἰθήρ. H. P.

45. ἀνέφελος] νεφελῶν χωρίς. ἡ γὰρ κορυφὴ ἡ τοῦ Ὀλύμπου ἐπουράνιος καλεῖται. ὁ δὲ οὐρανὸς ὑφʼ Ὁμήρου ἀπὸ τῶν νεφελῶν ἕως τοῦ κατηστερισμένου τόπου συνωνύμως αὐτῷ τῷ κατηστερισμένῳ καλεῖται. E.P.Q.V.

46. τῷ ἔνι] Ῥιανὸς, τῇ ἔνι, πρὸς τὴν αἴγλην. H. P.

3—5. Cf. Eustath. p. 1550, 18. τάτω. κατωτάτων T. 5. ἡ delendum, aut in τά mutan- 21. τὸ ὅλον] ἀπὸ τοῦ ὅλον (?) H. dum. 22. λέγῃ correxi pro λέγει. 7. ῥέξαι] Conf. ad γ, 349. BUTT. 23. πελῶ Struvius pro πέλω. 13. γοῦρναι] Ex Gloss. Græco- 25—29. Cf. Eust. p. 1550, 52. barbaris annotavit Ducangius. 25. αἰθήρ] Hoc ferri posse, si 19. ἀνωτέρω] ἀνωτάτων P. T. μάλα explices “sane,” monet 20. κατωτέρω Buttm. 2 1pro κατω- Lehrs. Aristarch. p. 174.

47. πάντα] γρ. κούρῃ. H. P.

48. ἠὼς ἧλθεν ἐΰθρονος] θρόνον νῦν τὸν ἁρμάτειον λέγει τῆς ἠοῦς. οὐ γάρ ἐστιν ἑδραία ἡ θεὸς αὕτη ἡ νῦν εἰρημένη. E.P.V.

49. ἀπεθαύμασʼ ὄνειρον] διὰ τὸ ἐναργές. P. T.

50. διὰ δώμαθ᾿] ἀντὶ τοῦ διὰ δωμάτων. H.

52. ἡ μὲν ἐπʼ ἐσχάρῃ] παρὰ τῇ ἐσχάρᾳ. ἐσχάρα δὲ ὁ τόπος ἐφʼ ᾧ τὸ πῦρ καίεται. V.

πάλιν σύνηθες αὐτῷ προδιατυποῦν τὴν συναγωγὴν τῶν προσώπων. P.Q.

53. ἠλάκατα στρωφῶσʼ ἁλιπόρφυρα] καίτοι τρυφερωτάτης οὔσης τῆς πολιτείας οὐκ ἀμελεῖ τῶν ἔργων. τὰ δὲ ἁλιπόρφυρα οἰκείως τῇ βασιλίδι, ὡς καὶ ἡ Ἑλένη ἰοδνεφὲς ἔριον ἐργάζεται. Q. T. ἠλάκατα τὰ ἔρια, ἠλακάτη δὲ τὸ ξύλον ἐν ᾧ τυλίσσονται τὰ ἔρια. B. ἠλά- κατα νῦν τὰ ἔρια. H. V.

στρωφῶσʼ] στρέφει. H.

ἁλιπόρφυρα] τὰ θαλασσοβαφῆ. ἀντὶ τοῦ παρακαίουσαν ἐπʼ Ὀλύμπῳ ἐριπόρφυρα. H.

54. μετὰ κλειτοὺς βασιλῆας] ὄπισθεν τῶν κλειτῶν βασιλήων. νῦν γὰρ τοὺς ἐνδόξους καλοῦσιν. ἢ τὸ μετά ἀντὶ τοῦ εἰς. E. ἐρχο- μένῳ πρὸς τοὺς κλειτοὺς βασιλῆας. Q.T. οἱ καλούμενοι διὰ τὸ δια- πρέπειν εἰς τὰς ἀγοράς. ἐπιφέρει γὰρ “ἵνα μιν κάλεον Φαίηκες ἀγαυοί.” καὶ περὶ τοῦ Τηλεμάχου “ἀλλὰ ἕκηλος Τηλέμαχος τέ- μένη νέμεται καὶ δαῖτας ἐίσας δαίνυται, ἂς ἐπέοικε δικασπόλον ἄνδρʼ ἀλεγύνειν· πάντες γὰρ καλέουσι” (Od. λ, 185.)· πανταχοῦ γὰρ κα- λεῖται. T.

55. εἰς βουλὴν] τὸ βουλευτήριον λέγει νῦν. B. βουλή σημαίνει τρία, τὴν σύνεσιν, τὴν πρόφασιν, τὴν γνώμην. P.

βέλτιον τοῖς ἄνω συνάπτεσθαι τὸ, ἐς βουλήν. P.

ἐς βουλὴν, ἵνα μιν κάλεον] οὐχ ὅτι νῦν τοιοῦτόν τι ἦν ὥστε χρείαν εἶναι τοῦ βασιλέως, ἀλλ᾿ οἷόν που ἔδει ἀπαντᾶν ὅπου αὐτὸν ἐκάλει τὰ πράγματα διὰ τὴν ἀρχήν. P. Q.

57. πάππα] πάτερ. ψελλιζομένη ἐστί τις φωνὴ, προσφώνησις φιλοφρονητικὴ νεωτέρου πρὸς πρεσβύτερον. E.P. κατὰ τιμὴν ταῦτά 2. τὸν ἁρμάτειον λέγει] τὸ ἅρμα 3. ἐστὶν et αὕτη ἡ νῦν εἰρημένη om. E. φησὶ E. 26. βουλευτήριον correxi pro βου- ἠοῦς E. ἠοῦς ἑώας ceteri. λευτρόν. τινες προσαγορευτικά. οὐδέποτε δὲ περί τινος αὐτά φησι, ἀλλὰ πρός τινα. τέττα φίλου, ἄττα τροφέως, ἠθεῖε ἀδελφοῦ, πάππα πα- τρός. E.

ἐφοπλίσσειας] Ῥιανὸς, ἐφοπλίσσειαν, οἱ δμῶες δηλονότι. H. P.

ἐφοπλίσσειας] παρασκευάσειας. ἐρωτηματικῶς ἔχει ὁ λόγος. P.

58. ἵνα κλυτὰ εἵματʼ ἄγωμαι] οὐ τὰ τότε, ἀλλὰ τὰ φύσει. ὡς ἐπὶ τοῦ “φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην (Il. θ, 551. s. 555.), οὐ τὴν τότε, ἀλλὰ τὴν φύσει· καὶ ἐπὶ τοῦ “πλήθει δή μοι νεκύων ἐρατεινὰ ῥεέ- θρα” (Il. φ, 218.). E.

59. τά μοι ῥερυπωμένα κεῖται] μόνος ἐστὶν οὗτος παρακείμενος παρὰ τῷ ποιητῇ ἀπὸ τοῦ ρ δεδιπλασιασμένος. ἔστι δὲ καὶ παρʼ Ἀνακρέοντι τὸ “ῥεραπισμένῳ νώτῳ.” P. Q.

60. καὶ δέ σοι αὐτῷ] ἡ μὲν Ἀθηνᾶ ἔλεγε περὶ τοὺς γάμους ἀπα- ρακαλύπτως “τὰ δὲ τοῖσι παρασχεῖν οἵ κέ σʼ ἄγωνται,” αὐτὴ δὲ τὴν χρείαν ἐνήλλαξε τῶν φορησάντων ἐπʼ αὐτὸν καὶ τοὺς ἀδελφούς. ἀλλʼ ἔχει ὑπόνοιαν τῆς ἀληθείας ὁ λόγος διὰ τὴν ἀκμὴν τῆς γαμού- σης. P.Q.T.

ἐόντα] σοὶ ἐόντα, ἀντίπτωσις. H.

64. ἐθέλουσι] ὀφείλουσι. P.

65. ἐς χορὸν] ἁβροδίαιτοι γὰρ ὄντες οἱ Φαίακες καθʼ ἡμέραν ἐχό- ρευον. H.P.T.

χορὸν] τὸ συνέδριον, τὸ ἄθροισμα, τὰ διδασκαλεῖα. V.

μέμηλεν] διὰ φροντίδος εἰσὶν, ἀπὸ τοῦ μέλω τὸ φροντίζω. B.

68. οὔτε τοι] γρ. καὶ, ὅτέ τευ. H. P.

70. εὔκυκλον] εὔτροχον· κύκλοι γὰρ οἱ τροχοί. H.

ὑπερτερίῃ ἀραρυῖαν] τῷ πλινθίῳ τῷ ἐπιτιθεμένῳ τῇ ἁμάξῃ πρὸς τὸ πλείονα βάρη φέρειν. B.P.V. τῷ πλινθίῳ τῷ ἐπιτιθεμένῳ ἄνωθεν εἰς τὸ δέχεσθαι τὰ ἐντιθέμενα. E.Q. ὑψηλοτάτῳ, ὃ καὶ πλινθίον καλεῖ- 6. Conf. schol. ad v. 74. que ex οὔτέ τευ, quod pro varia 12. τὸ scripsi pro ὁ. lectione erat ad οὔτέ τοι: nam sic ῥεραπισμένῳ] ῥερυπασμένῳ Q. Chœ- in altero quoque hemistichio olim roboscus p. 555, 24. σημειούμεθα— lectum fuisse suspicor e schol. καὶ τὸ “ῥεραπισμένῳ νώτῳ (νῶ codex vulg. quod in ed. ant. sic habet: Paris.)” παρὰ τῷ Ἀνακρέοντι. ΟΥΤΕ ΤΟΙ. οὔτε τινός. BUTTM. 16. ἔχει] ἔσχεν P. 28. ἐντιθέμενα Buttm. pro ἐπιτι- 18. ἀντίπτωσις] In P. syllabæ τα θέμενα. in textu appictum τι; et ab alia πλινθίον codex Barnes. πλίνθρον manu, ἀντίπτωσις. V. 24. ὅτέ τευ] Corruptum hoc uti- ται. V. ἢ τῷ ὑπεράνω τῆς ἁμάξης τετραγώνῳ ξύλῳ δεχομένῳ τὸ ἐντιθέμενον φορτίον. B.E.Q.V.

71. δμώεσσιν] θεραπαινίσιν. V.

72. ἡμιονείην] γρ. ἡμιόνοιιν. H.

74. ἐσθῆτα φαεινήν] οὐ τὴν τότε οὖσαν φαεινήν· ῥερύπωται γάρ· ἀλλὰ τὴν φύσει καθαράν. E.H.P.V. τὴν φύσει φαεινήν. οἷόν ἐστι καὶ τὸ “φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην.” τινὲς δὲ τὴν λεπτὴν, ὡς καὶ “μάστιγα φαεινήν” (Il. κ, 500.). P.Q.T.

Ἀριστοφάνης “φέρον” γράφει καὶ “κατέθηκαν,” οἱ δμῶες. H. P.

76. μήτηρ δʼ ἐν κίστῃ ἐτίθει] παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ κεῖσθαι καὶ φυ- λάττεσθαι τὰ βαλλόμενα. οὕτω γὰρ οἱ Ἀττικοὶ καλοῦσι τό σκεῦος, εἰς ὃ βάλλουσι τὰ ἐδέσματα. E. ἅπαξ ἐνταῦθα ἡ κίστη. λέγεται δὲ ἡ ἐδεσματοθήκη οὐκ ἄποθεν τοῦ ἐγκεῖσθαί τι ἐν αὐτῇ. P.Q.V.

79. ληκύθῳ] ἀγγείῳ ἐλαιοδόχῳ, τῇ λεγομένῃ λίτρᾳ. P.

ὑγρὸν ἔλαιον] τὸ ὑγροποιὸν, ὡς τὸ “χλωρὸν δέος.” ἢ διὰ τὸ μὴ ἀποκρυσταλλοῦσθαι τοῦτό φησιν, ἢ διὰ τὸ μὴ ἐῶν ξηρανθῆναι, ἃ καὶ ἀμφότερα θεωροῦνται ἐπὶ τοῦ ὕδατος. E. οὐ τὸ φύσει ὑγρὸν, ἀλλὰ τὸ ὑγροποιὸν, τὸ μὴ ἐῶν σκληρύνεσθαι, ἢ τὸ χαλαστικὸν τῶν σωμάτων. P.

80. εἵως χυτλώσαιτο] νῦν ἀντὶ τοῦ ὅπως. V. ὅπως, ἵνα. τὸ δὲ χυτλώσασθαι ἐπὶ τοῦ μετὰ λουτροῦ ἀλείψασθαι τίθησιν, οὐχ ἀπλῶς ἐπὶ τοῦ ἀλείψασθαι. τὸ δὲ μετὰ ἐλαίου ὕδωρ χύτλον ἐκάλουν. B.Q.T. μετὰ τὸ λουθῆναι ἀλειφθείη. τοῦτο γὰρ τὸ χυτλοῦν. E. λουσαμένη ἀλείψαιτο. χύτλος γὰρ τὸ μεθʼ ὕδατος ἔλαιον. V.

82. μάστιξεν—ἡμιόνοιιν] βραδυτέρα γὰρ ἡ τούτων βάδισις. P. T.

83. αἱ δʼ ἄμοτον τανύοντο] ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος ἔτρεχον, ὡς ἐκεῖ “οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγόν” (Od. γ, 486.). B. P. ἄμοτον δὲ γίνεται ἐκ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ μότος τὸ μοτάριον. 4. ἡμιόνοιιν Porsonus. ἡμιονσι H. legisse videtur Nauckio Ar. p. 39. Cramerus “ἡμιονοίην potius credo 12. λέγεται—] Excerpsit hæc scriptum in H.” Eustathius p. 1552, 19. 5. ῥερύπωται] ἐρρύπωτο E.V. 13. αὐτῇ] τουτέστιν, ἔοικεν ἡ λέξις 6. ἀλλὰ—καθαράν om. P. ἐτυμολογεῖσθαι παρὰ τὸ κεῖσθαι, ut 9. φέρον] In textu P. verbo φέ- monet Eustath. ρειν superscriptum etiam ον. In H. 16. ἀποκρυσταλλοῦσθαι] Scribeba- φέρον a m. pr. et κατέθηκαν a cor- tur simplici λ. rectore. Videtur Aristophani vox ἐῶν Buttm. pro εὖ. κούρη fuisse pro dativo. Sed opor- 26. ἐκ, τοῦ παρακολουθοῦντος] Vid. teret potius κούρης. BUTTM. κοῦραι ad μ, 172. ἄμοτον γὰρ τὸ ὑγιὲς τὸ μὴ δεχόμενον μότον. ὅθεν καὶ ἄμοτον τανύ- οντο ἀντὶ τοῦ ὑγιῶς ἔτρεχον. B. ἀπλήρωτον ἔτρεχον, συνεχῶς ἐφέ- ροντο. E. ἀπλήρωτον, ἀκόρεστον. P.

86. ἔνθʼ ἤτοι] σημειωτέον πανταχοῦ τὸ ἤτοι ἀντὶ τοῦ μέν, τὸ δὲ ἀτάρ ἀντὶ τοῦ δή. H. τὸ ἤτοι ἀντὶ τοῦ μέν. Q.

πλυνοὶ ἦσαν—καλὸν ὑπεκπρορέει] σημειωτέον τὸ ἀσύντακτον τῶν χρόνων. Q. σημειωτέον τὴν ἐναλλαγὴν τῶν χρόνων, οὗ μὲν ἦσαν, οὗ δὲ ῥέει. πρὸς ὃ ἡ διπλῆ. P.

ἐπηετανοί] πολλοὶ, συνεχεῖς, ὁλοχρόνιοι. E.

87. καλὸν ὑπεκπρορέει] ἡ ὑπό δηλοῖ τὸ εἰς βάθος. B.E. ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ εἰς τὸ ἔμπροσθεν πρὸς τοὺς πυέλους ῥεῖ. B.E.H.P.

ῥυπόωντα] γρ. ῥυπόεντα. P.

88. ἡ ἀνταπόδοσις, ἔνθʼ αἵγʼ ἡμιόνους μὲν, τὰ δὲ ἄλλα διὰ μέ- σου. P.

ὑπεκπροέλυσαν] ἡ μὲν ὑπό τὴν ἀπόζευξιν δηλοῖ, ἡ δὲ πρό τὴν εἰς τοὔμπροσθεν ἔλασιν τῶν ἡμιόνων. B.H.P.V.

ἀπήνης] γρ. ἁμάξης. H.

89. παρὰ Ἀρίσταρχος ἀναστρέφει, τοῖς κυριωτέροις συντάσσων τὰς προθέσεις. P.

90. ἄγρωστιν] εἶδος βοτάνης, ὅπερ ἐστὶ πόα χορτώδης. V. διουρητικὴ δέ ἐστιν. P.

91. ἐσφόρεον μέλαν ὕδωρ] εἰς τὸ ὕδωρ ἔφερον τὰ ἱμάτια. B.E.P.

92. βόθροισι] τοῖς πλυνοῖς, ταῖς δεξαμεναῖς. B. Q.

θοῶς] βέλτιον τοῖς ἡγουμένοις συναπτέον. P.

93. κάθηράν τε ῥύπα πάντα] κάθηραν ὡς ἤγειραν. τὸ δὲ ῥύπα οἱ μὲν αἰτιατικὴν ἐν μεταπλασμῷ φασιν, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ῥύπον. βα- ρύνεται δὲ ὡς τὰ λύχνα καὶ τὰ δίφρα. B.P.Q.

4. σημειωτέον—] Hoc scholium 15. ὑπό H.P.V. ὑπέκ B. his verbis itidem est in P. sed sine πρό P. πρός ceteri. lemmate, et e regione fere ver- 17. γρ. ἀμάξης] Est glossema. suum 91. 92. ut videri possit spec- 18. ἀναστρέφει] Begulam exhi- tare aoristum ἕλοντο junctum im- bet cur anastrophen admittat hic perfectis. Sed mire permista sunt in voce πάρα Aristarchus, nimirum In hoc codice et hac ipsa pagina quoniam τὸ κυριώτερον (hic ποταμόν) scholia. BUTTM. præcedat. BUTTM. 7. οὗ μὲν—οὗ δὲ—ὃ] οὐ μὲν—οὐδὲ 22. ἔφερον] συνέφερον P. —ὃν P. 26. ῥύπον] ῥύπον. τὰ H. P. ῥύποντα 10. ὑπὸ] τὸ δὲ ὑπεκπρορέει ὑτὸ H. B. Q. 11. τοὺς] Immo τάς.

94. 95. ὅπου κατὰ τὴν χέρσον λάιγγας ἀπέπλυνεν ἡ θάλασσα. P.

95. λάιγγας] τὰ μικρὰ λιθάρια ἢ τὰς μικρὰς ψήφους. V. λάιγγάς φησι τὰ μικρὰ λιθίδια, ἀπὸ τοῦ λάας ὁ μέγας λίθος. B.

ἀποπλύνεσκε] τὸ ἀποπλύνεσκεν οὐ πρόσρηξίν τινα κύματος, ἀλλὰ πραεῖαν ἐπίκλυσιν ἐνεδείξατο. P. Q.

γρ. ἀποπτύνεσκε, ἤγουν ἀπέπτυε. Vind.

ἀποπτύεσκε] γράφεται, ἀποπλύνεσκε. B. ἀποπτύεσκε] ἀπέρ- ριπτεν. V.

98. ὅτι καὶ τὰ τοιαῦτα τηρεῖ. τὸ μὲν γὰρ ἐν ἡλίῳ ξηρᾶναι τερ- σῆναι λέγει, τὸ δὲ ἐν ἀνέμῳ ψῦξαι “τοὶ δʼ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο χιτώ- νων” (Il. λ, 621.). P.

100. ταὶ δʼ ἂρ] πᾶσαι διὰ τοῦ δ. H. P.

101. τῇσι δὲ Ναυσικάα] μεταβαλὼν τὸ “σφαίρῃ ταὶ δʼ ἄρʼ ἔπαιζον” εἶπε “τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς,” πᾶ- σαν παιδιὰν μολπὴν λέγων. οἱ δὲ νεώτεροι τὴν ᾠδήν. ὅτι δὲ οὐκ ᾖδεν ἡ Ναυσικάα, ἀλλʼ ἐσφαίριζε, δηλοῖ τὸ “σφαῖραν ἔπειτʼ ἔρριψε μετʼ ἀμφίπολον βασίλεια.” B.E.H.P.Q.

μολπῆς] τῆς παιδιᾶς. ὡς ἐπὶ τοῦ “κυνῶν μέλπηθρα γενέσθαι” καὶ “δηΐῳ μέλπεσθαι Ἄρηϊ” (Il. η, 241.). P.

102. κατὰ πάντα ἀπαράλλακτος ἡ εἰκών. P.

κατʼ οὔρεος] γρ. οὔρεα, ὅπερ ἄμεινον. H. P.

103. ἢ κατὰ Τηΰγετον] ἀπὸ Ταϋγέτης τῆς Ἄτλαντος, ἧς καὶ Διὸς Λακεδαίμων. Ἐρύμανθος δὲ ὄρος Ἀρκαδίας, οὗ πολλοὶ σύες καὶ ἔλα- φοι γενέσθαι παραδέδονται. B.P.Q.

οἱ γὰρ τόποι οὗτοι πλεονάζουσι κάπροις καὶ ἐλάφοις. οὐκ εἶπε δὲ λέουσι, ἐπεὶ οὐ γεννᾶται ἐνταῦθα τὰ ζῷα ταῦτα, ὡς Ἀριστοτέλης 9. ἐν ἡλίῳ ξ. correxi pro ἐνῆν ὡς ξ. neque ταί hic est relativum, sed Quanquam nescio qui factum sit, demonstrativum, cui pleonasticum ut dicatur poeta uti hic verbo ξη- τε adhærere non solet. BUTTM. ρᾶναι: nisi forte τερσῆναι et ξηρᾶναι 18. 19. Cum hoc scholio com- nota erat synonymia. Schol. V. τερ- paretur p. 174, 3. et Apollon. Lex. σήμεναι· ξηρανθῆναι. BUTTM. Ad- s. v. μέλπεσθαι. didi τερσῆναι post ξηρᾶναι cum Lo- 18. γενέσθαι] Il. ν, 233. ubi est γέ- beck. Rhemat. p. 109. Conf. schol. νοιτο, et ρ, 255. σ, 179. ubi est κυσίν. Il. λ. 621. BUTTM. BUTTM. 13. ταὶ δʼ ἄρʼ] ταί τʼ ἄρ᾿ H. P. 21. ὅπερ ἄμεινον om. P. Ceterum ratio grammatica solum 22. ἀπὸ] γράφεται ἀπὸ excusum ταὶ δέ tuetur, ut δέ sit notum illud in Maii editione. in apodosi. Contra τέ locum non 26. Ἀριστοτέλης] H. A. 6, 31. habet, quoniam neque copulat hic, 8, 28. Ælian N. A. 3, 27. Quæ μαρτυρεῖ. [Ἐν μὲν τῷ “λίην φύλλοισιν ἐοικότες ἢ ψαμάθοισιν” (Il. β, 800.) ἐπίτασίς ἐστι κατὰ τὸ ἐπενηνεγμένον τοῖς φύλλοις τοῦ πλήθους τῶν ψαμάθων, ἐν δὲ τῷ περὶ Κικόνων ῥηθέντι “ἦλθον ἔπειθʼ ὅσα φύλλα καὶ ἄνθεα γίνεται ὥρῃ” (Od. ι, 51.) δόξειειν ἂν ἐλάττω- σις εἶναι ἐκ τοῦ ἐπαγομένου. ἐλάττω γὰρ τὰ ἄνθη τῶν φύλλων καὶ τῆς ψάμμου. ἀλλὰ τὰ μὲν φύλλα παρίστησι τὸ πλῆθος, τὰ δὲ ἄνθη τῇ καθοπλίσει καὶ τῇ ἄλλῃ ἀμφιέσει τῶν Θρᾳκῶν μάλιστα, ὧν εἰσιν οἱ Κίκονες, ταῖς χροιαῖς ποικίλλοντες τὴν ἀμφίεσιν.] P. Q.

Τηΰγετον περιμήκετον] ὄρος τῆς Λακωνικῆς ὑψηλὸν μέγιστον. E.Q.

104. Ἐρύμανθον] ὄρος Ἀρκαδίας καὶ ποταμὸς, ἔνθα ὁ Ἐρυμάνθιος κάπρος. ἐν τούτοις δὲ λέων οὐ γίνεται, ἀλλὰ πολλοὶ σύες καὶ ἔλα- φοι. E.V.

106. ἀγρονόμοι] παροξυτόνως αἱ ἐν ἀγρῷ νέμουσαι· οὐ γὰρ νεμό- μεναι· τινὲς δὲ ἀγρόνομοι λέγουσι. H.P.Q. αἱ ἐπὶ τῶν ἀγρῶν νεμό- μεναι, ἢ ἄγραν νέμουσαι. E.V.

Μεγακλείδης “ἀγρόμεναι παίζουσιν ἀνὰ δρία παιπαλόεντα.” H. P.

γέγηθε δέ τε φρένα Λητώ] ἡ Λητὼ ἀλληγορεῖται εἰς τὴν νύκτα. καὶ λοιπὸν λέγεται μήτηρ τῆς Ἀρτέμιδος, ἢ τῆς σελήνης, καὶ τοῦ Ἀπόλλωνος, ἤγουν τοῦ ἡλίου. E.

108. ῥεῖά τε] οὕτως διὰ τοῦ τε αἱ Ἀριστάρχειοι καὶ σχεδὸν πᾶ- σαι. H. P.

116. ἀμφιπόλου μὲν ἅμαρτε, βαθείῃ δʼ ἔμβαλε δίνῃ] τῶν δια- βεβοημένων ἐστὶν ὁ τόπος ἐπὶ συντομίᾳ. οὐδὲν γὰρ ἔχει περιττὸν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπίθετα χρειώδη. τὸ μὲν γὰρ βαθείῃ ὑπὲρ τοῦ βοῆσαι τὰς παρθένους, ὡς ἂν οὐ παρὰ τὴν ὄχθην τῆς σφαίρας ἐμπεσούσης, ὅθεν ῥᾴδιον ἦν ἐξελέσθαι, ἀλλʼ εἰς μέσον τὸ βάθος. τὸ δὲ “μακρὸν ἄϋσαν” πιθανὸν εἰς τὸ ἀνεγερθῆναι τὸν Ὀδυσσέα. H.P.Q.

δίνῃ] τῇ τῶν ὑδάτων συστροφῇ. Q. V.

117. ὁ δʼ ἔγρετο δῖος Ὀδυσσεύς] ἐπιτηδείως ἀνίστησιν Ὀδυσσέα, autem abhinc in hoc scholio le- 15. λέγουσι] νέμουσι P. et altero guntur in P. Q. quomodo huc ve- superscripto H. nerint divinare nequeo. Spectant 25. τὸ—βαθείῃ Buttm. τὸ—βάθει ad ι, 51. ubi eadem fere repetita H. T. τῷ—βάθει Q. invenies et iterum quidem e Q. 26. οὐ Buttm. οὖν P. Q. BUTTM. 28. ἄῦσαν] ἀΰσαι H. 12. ἀλλὰ—ἔλαφοι om. V. ὁπότε οὔτε λυπήσειν ἔμελλεν ἐπιτηδείως ἐχούσαις ἐπιφορᾷ, οὔτε ἐνοχλήσειν διακόψας τὴν παιδιὰν, λέλυται γὰρ ἡ παιδιὰ τυχηρῶς. P.Q.

120. ἦ ῥ᾿ οἵγ᾿] ὡς διαπορητικὸν περισπᾶται. P.

121. θεουδής] θεοειδὴς, θεοῖς ὅμοιος. ἢ θεοαδὴς, ὁ θεοῖς ἀρέσκων, ἢ θεοῦ ἔχων αὐδήν. V. θεοδεὴς, ἢ δεισιδαίμων. ἢ θεοαδής παρὰ τὸ ἁδεῖν. P. θεοσεβής. Gl. P.

122. οὐκ εἶπε, θήλεια. P.

ἀϋτμή] νῦν ἡ φωνή. V.

ἀϋτή] ἢ ἀϋτμή. νῦν φωνή. P.

123. νυμφάων, αἳ ἔχουσι] ἐπεὶ γὰρ ἐν ἐρημίᾳ ἐστὶν, ἧκεν ἐπὶ ταύ- την τὴν ὑπόνοιαν ὅτι ὄντως νύμφαι εἰσίν. εἶτα μεταβαίνει, “ἢ νύ που ἀνθρώπων εἰμὶ σχεδὸν,” εἰ μὴ νύμφαι εἰσίν. E.H.P.

124. πείσεα ποιήεντα] τοὺς διύγρους τόπους, ἢ μᾶλλον τὰ δάση ἀπὸ τοῦ τὴν πίσσαν ποιοῦντος ξύλου, ἤτοι τῆς πεύκης. B. λειμῶνας ἢ ὑγρώδεις τόπους ἐξ ὧν ἔστι πιεῖν, ἢ παρὰ τὸ πίσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι· ἢ χωρία πόαν ἔχοντα. E.Q.

πίσεα] καὶ πείσεα, ὅτι ἐξηγήσαντο πείσεα πόαν ἔχοντα χωρία. H.

125. ἢ νύ που ἀνθρώπων εἰμὶ σχεδόν] εἰ μὴ νύμφαι εἰσίν. διαπο- ρητικὸς ὁ η, οὐ βεβαιωτικός. P. Q. ὁ ἦ περισπᾶται, τὸ δὲ εἰμί ἐγκλίνεται σημαῖνον τὸ ὑπάρχω. P.

αὐδηέντων] ἐνάρθρῳ φωνῇ χρωμένων, ἢ φιλανθρώπων καὶ εἰς ὅμι- λον ἐρχομένων εὐχερῶς. B.E.P.Q. οἱ γὰρ κακοὶ καὶ βάρβαροι οὐδʼ εἰς ὅμιλον ἔρχονται. B.E.Q. ἐμφώνων, ἐνάρθρῳ φωνῇ χρωμένων. V.

ὥσπερ ὅταν λέγῃ κατὰ θνητῶν ἀνθρώπων, ἀντιδιαστέλλων πρὸς τοὺς θεοὺς, λέγει ὅτι ἐκεῖνοι ἀθάνατοι, οὕτω καὶ ὅταν λέγῃ “ἦ νύ που ἀν- θρώπων σχεδὸν εἰμὶ αὐδηέντων,” ἀντιδιαστέλλει πρὸς τοὺς θεοὺς, ὅτι οἱ θεοὶ αὐδῇ τῇ αὐτῇ οὐ χρῶνται. ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῆς Λευκοθέας, “ἣ πρὶν μὲν ἔην βροτὸς αὐδήεσσα” (ε, 334.), καὶ θνητῇ αὐδῇ χρωμένη. καθὰ καὶ οἱ βροτοί. καὶ τὸ “αὐδήεντα δʼ ἔθηκε θεα λευκώλενος Ἥρη” 6. θεοδεὴς] θεοδαιὴν P. Manifestum 11. ἐρημίᾳ] ἐρημίαις H. est scripsisse hunc grammaticum 19. εἰ μὴ νύμφαι εἰσίν] Sunt ulti- θεοδεής; et sic unicus hic est locus ma verba scholii ad 123. Nam in qui sincerum exhibet hujus vocis P. continuatur illud usque ad βε- etymon, quod demonstravi in Lexil. βαιωτικός. BUTTM. 1. p. 171. BUTTM. In H. θεοδαιὴς, 20. ὁ ῆ Buttm. pro εἴη. δεισιδαίμων, ἢ θεοαδής. 24. ὅμιλον] ὁμιλίαν P. (Il. τ, 407.), οὐκ ἔστι φωνὴν ἔχοντα, ἀλλʼ ἀνθρωπίνως φθεγγόμενον, τουτέστι τῇ αὐτῇ ὀπὶ χρώμενον, οἵᾳ δὴ καὶ οἱ λοιποὶ ἄνθρωποι. καὶ τὸ “Κίρκη ἐϋπλόκαμος, δεινὴ θεὸς αὐδήεσσα” σημαίνει ἀνθρωπιστὶ φθεγγομένη, οὐχ ὡς θεός. διὰ σημείων γὰρ καὶ ὀνείρων καὶ ἱερείων καὶ οἰωνῶν καὶ θυσιῶν, οὐκ αὐδῆς, φθέγγονται οἱ θεοί. τὸ δὲ “οἱ δʼ αἰεὶ βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι ἐφετμέων” (Od. δ, 353.), τῶν θεοπροπιῶν λέγει. ἡ δὲ Κίρκη καλὸν ἀοιδιάει, ὡς ἄνθρωπος δηλονότι. Q.

127. ὑπεδύσατο] ὑπεξῆλθεν. V. ἀντὶ τοῦ ἀνέδυ, ὡς τὸ “αἰθυίῃ δʼ εἰκυῖα ποτῇ ἀνεδύσατο λίμνης” (ε, 337.). P.

128. ὕλης πτόρθον] τὸ ἑξῆς, πτόρθον, ὅ ἐστι κλάδον, φύλλων. B. ὅπως σκεπάσειεν ὁ πτόρθος τὰ ἐν τῷ σώματι αἰδοῖα τοῦ ἀνδρός. B. T.

130. βῆ δʼ ἴμεν ὥστε λέων] πρὸς τὴν ὑπομονὴν ἡ εἰκὼν, ὅτι πᾶσα ἀνάγκη ἐγένετο τῷ Ὀδυσσεῖ ἐξελθεῖν, ὡς καὶ τῷ λέοντι. P.Q.T.

131. εἶσʼ ὑόμενος] ἐκ πλήρους τὸ εἶσι αἱ Ἀριστάρχου. H. P.

ὑόμενος καὶ ἀήμενος] βρεχόμενος καὶ ὑπὸ ἀνέμου καταπνεόμενος. B.E.

ὄσσε δαίεται] πυρὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὁμοίους ἔχει. B.

132. Ῥιανὸς, αὐτὰρ βουσί. P.

133. ἀγροτέρας ἐλάφους] τὰς τοῖς ἀγροῖς βοσκομένας· ἢ τὰς ἀγηροτέρας· πολυχρόνιον γὰρ τὸ ζῷον. P.Q.T.

134. πυκινὸν δόμον] τὸν ἠσφαλισμένον ὑπὸ φυλάκων. P.Q.T. ὡς καὶ ῥινοῖσι πυκινὴν ἀσπίδα (Il. ν, 804.). P.

137. σμερδαλέος] πᾶσα μὲν γὰρ νεότης διʼ ἀπειρίαν ἔμφοβος, ἐξαιρέτως δὲ ἡ θήλεια. μᾶλλον δὲ εἰκὸς ἦν τὰς ἐν τρυφῇ τεθραμμέ- νας διὰ τὸ ἄηθες καταπλαγῆναι. P.Q.T.

λευγαλέος, κακῶς. Ζηνόδοτος δὲ. ἀργαλέος, κακῶς. H. P.

138. χωρὶς τοῦ ἰῶτα τὸ ἄλλη. P.

ἐπʼ ἠιόνας προὐχούσας] προβεβλημένας, προεχομένας, ἤτοι πρὸς τὰ ὑψηλότερα μέρη τῶν ὀρῶν. B.

141. στῆ δʼ ἄντα σχομένη] ἐξ ἐναντίας ἐπισχεθεῖσα· οἱ δὲ λεί- 4. διὰ σημείων—] Conf. schol. ε, αἱ Ἀριστάρχου κανόνεσσι. De qua 334. consuetudine vid. Lehrs. Quæst. 10. ὅπως T. ὅτι, B. Epic. p. 49. 14. ἐκ πλήρους τὸ εἶσι (εἰσιν H. εἰ- 19. τὰς—βοσκομένας om. Q. T. σίν P.)] Hoc dicit, εἶσι in exempla- ἢ τὰς] τινὲς T. ἢ om. Q. ribus Aristarchi sine elisione scri- 23. μὲν om. T. bi. Sic in schol. Il. ν, 407. ad κανό- 25. ἄηθες Buttm. ex Eustathio. νεσσʼ ἀραρυῖαν annotatum ἐκ πλήρους ἄνθος P.Q.T. πειν φασὶ τὰς χεῖρας, ἢ τὸ κρήδεμνον. τινὲς δὲ περικαλυψαμένη. H. ἀμφίβολος ἡ στιγμὴ καὶ ἡ διάνοια. ἢ γὰρ ἔστη ἐπισχοῦσα ἑαυτὴν τῆς φυγῆς· καθʼ ἣν διάνοιαν χωριστέον ἑκάτερον· οἱ δὲ λείπειν φασὶ τὰς χεῖρας, ἵνʼ ᾖ παραβαλλομένη τὰς χεῖρας ἐπὶ τὸ κρήδεμνον. οἱ δέ φασι τὸ κρήδεμνον λείπειν, τουτέστι περικαλυψαμένη ὑπʼ αἰδοῦς. P. Q. ἄντα σχομένη] νῦν ἐξ ἐναντίας ἀνασχομένη καὶ μείνασα. V.

142. τὸ ἑξῆς, ἢ γούνων λαβὼν λίσσοιτο. P. T.

143. αὔτως] οὕτως ὡς ἔχει σχήματος. P.

144. περιττὸς ὁ στίχος. οὐ γὰρ περὶ τῆς διανοίας αὐτῆς διστά- ζει, ἀλλὰ πῶς παρακαλέσει, πλησίον σταίη, ἢ ἀφεστηκὼς αὐτῆς. καὶ Ἀθηνοκλῆς δὲ ὑπώπτευσε τὸν στίχον. H. P.

148. αὐτίκα μειλίχιον καὶ κερδαλέον] πανοῦργον, κέρδος αὐτῷ φέ- ρον. καὶ ἄλλως μὲν ὁ ποιητὴς . . . . ἐπισφαλεῖς αἱ τοιαῦται προσ- ρήσεις, ἀλλʼ ὅμως Ὁμήρῳ τετόλμηται. προστίθησι δὲ τῷ ἀκροατῇ κανόνα τῶν εἰρησομένων λόγων. εἰσόμεθα δὲ εἰ κεκράτηκε τῆς ἐπαγ- γελίας. H.P.Q.

149. γουνοῦμαί σε, ἄνασσα] τὸ μὲν ἅπτεσθαι τῶν γονάτων παρῃ- τήσατο. ὅπερ δὲ οὐκ ἔπραξε τῷ ἔργῳ, τοῦτο τῷ λόγῳ προβάλλεται φανερὰν καθιστὰς τὴν αἰτίαν διʼ ἣν ἅψασθαι παρῃτήσατο. καὶ τὸ μὲν ἄντικρυς ὡς θεῷ διαλέγεσθαι κολακείας ὑποψίαν ἐμποιήσειν ἔμελλεν, ἐπιδιστάζων δὲ ἀξιοπιστότερον τὸν λόγον καθίστησιν, ὡς ἂν καθελκόμενος ὑπὸ τῆς δόξης. καλῶς δὲ καὶ τῇ τάξει· ἐπὶ πρώ- την γὰρ ἧκε τὴν τῆς θεότητος ὑπόνοιαν, ὡς ἐπὶ τοῦτο μᾶλλον ῥέπων. H.Q.

τὸν η ὁ Ἀσκαλωνίτης περισπᾷ ἐρωτηματικὸν νομίζων· ὃ καὶ χα- ριέστερον. οἱ δὲ ἐνέκλιναν ὡς εἰ ἔλεγεν, εἴτε θεὸς εἴτε ἄνθρωπος. P.

152. εἶδός τε μέγεθός τε] ἐκ τριῶν πεποίηται τὸν ἔπαινον, κάλ- λους, μεγέθους, εὐεξίας σώματος. φυὴ γάρ ἐστιν ἡ ἐκ πάντων μελῶν ἀναλογία· “φυήν γε μὲν οὐ κακός ἐστι μηρούς τε κνήμας τε” (Od. θ, 134.). P.Q.

3. οἱ δὲ] Sic Heliodorus ap. A- διστάζειν. pollon. Lex. s. v. στῆ. 22. καλῶς δὲ καὶ τῇ τάξει] Vid. 13. ὁ ποιητὴς . . . ] Lacuna est in ad δ, 720. H. P. et fortasse in Q, de quo tacet 26. ἐνέκλιναν] Observandus hic Maius. usus de vocula consopito acuto. προσρήσεις Buttm. pro προρρήσεις. Vid. Lexil. I.17. not. 21. et 58. §. 7. 20. ἐμποιήσειν H. ποιήσειν Q. BUTTM. 21. ἐπιδιστάζων Buttm. pro ἐπι- 29. γε μὲν] γενομένου P. Q.

155. αἰὲν εὐφροσύνῃσι] γρ. ἐν εὐφροσύνῃσι, κακῶς. οὐδέποτε γὰρ Ὅμηρος ἀδιαιρέτως τὴν εὐφροσύνην φησὶ τὸ ὀνοματικόν. τὰ γὰρ ἐπιρρήματα διαφόρως. P. Q.

157. τοιόνδε θάλος] ἐμφαντικῶς ἄγαν καὶ αὐτὸς θαυμάζων. πάν- τα γὰρ συμπεριέλαβε διὰ τῆς δείξεως. P. Q.

χορὸν εἰσοιχνεῦσαν] εἰσερχομένην εἰς χορὸν ἤτοι εἰς συνάθροισιν καὶ ὁμόνοιαν λαοῦ. B.

159. ὅς κέ σʼ ἐέδνοισι βρίσας] ἄμεινον ἐγκλίνειν τὴν σε. H. θωπευτικῶς ἄγαν περιμαχητὴν αὐτὴν δείκνυσι. τὸ δʼ ἑξῆς, ὅς κέ σε οἶκον ἀγάγηται ἔδνοισι βρίσας τοὺς ἄλλους μνηστῆρας. P. Q.

ἔδνοισι] τοῖς πρὸ γάμου δώροις, μνήστροις. V.

βρίσας] πολλὰ βαρύνας. B.

160. οὐ γάρ πω τοιοῦτον ἴδον] ἄλλη εὐπορία ἐπαίνων. νῦν γὰρ μερικὸς ὁ λόγος πρὸς τὸ ὀρθὸν καὶ εὐφυὲς μόνον τοῦ σώματος. χρώ- μεθα δὲ καὶ ἡμεῖς τῇ εἰκόνι, κλῶνας καὶ στελέχη καλοῦντες τοὺς εὐφυεῖς. H.P.Q.

163. φοίνικος νέον ἔρνος] ἀειθαλὲς φυτὸν αὐξανόμενον. E. λέγει δὲ τὸν ἀναδοθέντα φοίνικα τῇ Λητοῖ, οὗ καὶ ἐφαψαμένη ἀπεκύησε. E.V.

νεωστὶ ἀνερχόμενον. ὅμοιον τῷ “ὅδʼ ἀνέδραμε ἔρνει ἶσος” (Il. σ, 56.). τὸ δὲ ἀνερχόμενον τήν τε ἤδη ὑπάρχουσαν ἀκμὴν καὶ τὴν ἐλ- πίδα τῆς ἐσομένης αὐξήσεως ὑποβάλλει. οὐ τὸν ἐπὶ τῇ Λητοῖ ἀνα- δοθέντα φοίνικά φησιν. B.P.Q. τοιοῦτο δὲ παρέλαβε δένδρον, ὅπερ αὐτὸ ἐξ αὐτοῦ φυσικὴν ἔχει τὴν ὀρθότητα. B. P.

οὔ φημι λέγειν αὐτὸν ἔρνος νέον, ἀλλὰ τὸ νέον τῷ ἀνερχόμενον δεῖ συνάπτειν, ἵνʼ ᾖ, νέον ἀνερχόμενον, τουτέστι νεωστὶ ἀνερχόμενον, ὡς τὸ “νέον ἡβώωντα” (Il. ι, 446.) ἔστι γὰρ ὅμοιον τῷ “ὁ δʼ ἀνέδραμεν 1. οὐδέποτε—] Si probe memo- φροσύνῃ sic sine verbo, pro ἐν εὐφρ. riter calluit suum Homerum hic BUTTM. Grammaticus habuit in suo codice 4. ἐμφαντικῶς] ἐμφατικῶς P. ι, 6. ἢ ὅτ᾿ ἐῦφροσύνη μὲν ἔχῃ ut revera 7. ὁμόνοιαν] ὁμιλίαν Buttm. es: in H. P. (in Vind. ὅτε) pro ὅταν: 14. μερικὸς H. μερικῶς P. Q. tum υ, 8. ubi pro γέλωτα καὶ εὐφρο- 18. φοίνικα om. E. σύνην Eustathius præbuit γέλω τε 20. νεωστὶ] νέως P. καὶ εὐφρ. vix nunc dubites quin alii 21. ἀκμὴν om. B. habuerint γέλω καὶ ἐῦφρ. Restat 23. φησιν Buttm. pro φασιν, quod κ, 465. ubi non facile credam scri- om. B. psisse illos: οὐδέ ποθʼ ὑμῖν θυμὸς ἐῦ- ἔρνεϊ ἶσος.” πρόσκειται δὲ τῷ νέον τὸ ἀνερχόμενον, ἴσον τῷ ἀνατρέ- χοντι. τὸ γὰρ ταχέως ἰὸν τρέχει. εἶτα ἐπήγαγεν “ἐπεὶ οὔπω τοῖον ἀνήλυθε,” χωρὶς τοῦ νέον. P. Q.

164. ἦλθον γὰρ καὶ κεῖσε, πολὺς δέ μοι ἔσπετο λαός] πιθανῶς δὲ ἐμφαίνει ἑαυτὸν εἶναί τινα τῶν ἐπιφανῶν, ἵνα μὴ δοκῇ φορτηγός τις ἢ κωπηλάτης εἶναι. E.P.Q.V. λέγοι δʼ ἂν πολὺν λαὸν οὐ τὸν ἴδιον στόλον, ἀλλὰ τὸν Ἑλληνικὸν, ὅτʼ ἀφηγούμενος εἰς Δῆλον ἦλθε Μενέ- λαος σὺν Ὀδυσσεῖ ἐπὶ τὰς Ἀνίου θυγατέρας, αἳ καὶ Οἰνότροποι ἐκαλοῦντο. ἡ δὲ ἱστορία καὶ παρὰ Σιμωνίδῃ ἐν ταῖς κατευχαῖς. E. P.Q.

ἔσπετο] γράφεται, ἔπλετο. E.

165. ἢ δὴ μέλλεν] ὅτι οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸ μέλλεν· Ἀττικῶν γάρ ἐστι τῶν μεταγενεστέρων. P.

167. μετὰ τὸ δήν διασταλτέον. ἐπὶ πολὺ γάρ φησι τεθαυμακέναι τὸ φυτόν. οὕτως ὁμοίως ὥσπερ σὲ θαυμάζω. P.

ἐκ δόρυ γαίης] σημείωσαι ὅτι καὶ τὸ δένδρον δόρυ καλεῖ. E.

168. ὥς σε, γύναι, ἄγαμαι] σημειοῦνταί τινες ὅτι τὸ μὲν ἄγαμαι ἀντὶ τοῦ θαυμάζω, τὸ δὲ τέθηπα ἀντὶ τοῦ ἐκπέπληγμαι. P.Q.V.

170. χθιζὸς ἐεικοστῷ] ἐπʼ ἄλλο εἶδος μεταβαίνει εἰς ἔλεον κινῶν τὴν παρθένον. καὶ τὸ εἰκὸς τῷ τεχνικῷ. τὸ μὲν γὰρ τὰς δύο ἡμέρας τοῦ ναυαγίου εἰπεῖν ἧττον περιπαθὲς, συλλαβὼν δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν ἀριθμὸν ἐν αἷς ἐτέλεσε τὴν συμφορὰν ἐδεινοποίησεν. H.P.Q.

172. κάββαλε δαίμων] τὸ μὲν ἤγαγεν ἀκίνδυνον σημαίνει κατα- γωγὴν, τὸ δὲ κάββαλε τὴν ἀπὸ πνευμάτων δεινῶν ἐξερριμμένην δείκνυσι. H.P.Q.

173. ὄφρʼ ἔτι που καὶ τῇδε πάθω] διὰ τούτου ἐμφαίνει ὡς καὶ πρόσθεν πεπονθώς. ἅμα δὲ καὶ τὸ ἔθος τῶν δυστυχούντων διαφυλάτ- τει. P.Q. ὑπὸ γὰρ τῶν κατασχόντων κακῶν ἀπίστως πρὸς τὸ μέλ- λον ἔχει, καὶ τὴν ἀκούουσαν ἐπάγεται πρὸς τὸν ἔλεον. P.

1. τὸ ἀνερχόμενον] Q. qui supra 23. κάββαλε] κάμβαλε hic et in- omiserat verba τουτέστι νεωστὶἀνερχό- fra H. Sic in textu etiam P., in μενον, hic inserit: ἵν᾿ ᾖ τὸ νεωστὶ ἀνερχ. schol. κάβαλλε. 6. λέγοι correxi pro λέγει. ἤγαγεν] Ex hoc verbo Porsonus 8. Ἀνίου] αἰνείου H. De Anio et collegit a quibusdam ἤγαγε pro Œnotropis dixit Meinek. Anal. A- κάββαλε lectum fuisse. Frustra, ut lex. p. 16. 17. monet Buttm. 20. τεχνικῷ] τε χρονικῷ Q. Verba 24. ἐερριμμένην] ἐξερριμμένων H. non integra. 25. δείκνυσι] κίνησιν δείκνυσι Q.

οὐ γὰρ ὀΐω παύσασθαι] εἰς τὸ μετέπειτα πρὸ τοῦ ἀφικέσθαι με εἰς Ἰθάκην. E.

174. τελέουσι πάροιθεν] τελέσουσιν εἰς τὸ μετέπειτα. B.P.T.

175. ἐλέαιρε] ὁ μὲν ἔλεος τοῖς δυστυχοῦσι κοινὸς παρὰ πάντων ἀνθρώπων· ὁ δὲ αἰσθόμενος ἑαυτῷ μόνῳ τὴν χάριν ὀφειλομένην τῆς ἐπικουρίας ἑτοιμότερον πρὸς τὸν ἔλεον ῥέπει. H.P.Q.

176. ἱκόμην] ἱκέτευσα, ἀφικόμην. V.

178. δὸς δὲ ῥάκος] ὅλον τὸν λόγον τοῦ Ὀδυσσέως ἀκόλουθον τῃ ὑποσχέσει πεποίηκεν Ὅμηρος, μειλίχιον, ὅτι θεραπεύσας εἰς οἶκτον ἐκίνησε, κερδαλέον δὲ, ὅτι μικρὰ μὲν ᾔτει, μεγάλα δὲ ἐδήλου. καλῶς δὲ καὶ περὶ τῶν τροφῶν ἀπεσιώπησεν. P. Q. αὔξει διὰ τοῦτο τὸν ἔλεον. H. Q.

179. εἴτι που εἴλυμα σπείρων] περικάλυμμα, ἀπὸ τοῦ εἰλύω τὸ καλύπτω. καὶ ἔστιν ὁ λόγος τοιοῦτος, εἴ πού σοι εὐτελὲς ῥάκιον τὴν ἄλλην ἐσθῆτα φρουρεῖν προβέβλητο, τοῦτο δός μοι ἵνα ἀμπίσχω- μαι. E. ἐάν που δέμα τι τῶν ἱματίων τῶν καλῶν τούτων ἔσχες. B. εἴλυμα] ἐνείλυμα. Q.

180. σοὶ δὲ θεοὶ τόσα δοῖεν] εἰκότως τῇ εὐχῇ κέχρηται. οἱ γὰρ παραυτίκα χάριν ἀποδοῦναι μὴ δυνάμενοι ἐπὶ ταύτην τὴν ἀμοιβὴν καταφεύγουσι. καὶ διὰ μὲν τοῦ “ὅσα φρεσὶ σῇσι μενοινᾶς” αὐτῇ καταλείπει τὴν αἵρεσιν, διὰ δὲ τῶν ἑξῆς, ἃ αὐτὸς αἱρεῖται γενέσθαι αὐτῇ παρὰ θεῶν. E.P.

σοὶ δὲ θεοὶ] ἤτοι στικτέον κατὰ τὸ τέλος τοῦ στίχου, ἵνʼ ᾖ ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἕκαστον τῶν ἑξῆς ἐν κεφαλαίῳ, ἢ μέχρι τοῦ “καὶ οἶ- κον” στικτέον, τὰ δὲ ἄλλα ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς. P.

181. ἄνδρα τε καὶ οἶκον] συνετῶς Ὀδυσσεὺς ταῦτα συνεύχεται ἃ μόνα διὰ φροντίδος οἴεται εἶναι αὐτῇ. E.V.

ὁμοφροσύνην] γνησίαν φιλίαν. Q. V.

183. ἢ ὅθʼ ὁμοφρονέοντε] ἄκρως ἐξέθετο διʼ ὧν εὐδαιμονεῖ οἶκὸς. P.Q.

βραχὺ διασταλτέον ἐπὶ τὸ νοήμασι· σαφέστερον γὰρ οὕτως. H.P.

184. πόλλʼ ἄλγεα] ταῦτα ἀφ’ ἑτέρας ἀρχῆς. P.

185. χάρματα δʼ εὐμενέτῃσι] συγγενέσι, φίλοις, εὐμενῶς διακει- 6. ῥέπει] ῥέπειν H. τεῖται P. 21. ἃ αὐτὸς αἱρεῖται] ἃς αὐτὸς αἰ- 31. βραχὺ] βραχέως P. μένοις καὶ εὐνοοῦσιν ἀνὴρ καὶ ἡ γυνή. τὸ δὲ “ἔκλυον αὐτοὶ” ἀμʼ ἑτέρας ἀρχῆς. E.Q.

μάλιστα δέ τε κλύον αὐτοί] ἤτοι αἰσθάνονται καὶ αὐτοὶ τῆς ὠφε- λείας τῆς πρὸς ἀλλήλους καὶ ἀπολαύουσιν. E.P.Q. αἰσθάνονται καὶ αὐτοὶ τῆς ὠφελείας, ἤτοι ὁ πατὴρ καὶ ἡ μήτηρ. B.

187. ξεῖν᾿ , ἐπεὶ οὔτε κακῷ] ἄλλος τρόπος διαλέξεως. πρὸς μὲν γὰρ τὸν πατέρα ἡπλόϊζεν, ἐνθάδε δὲ ἐπιστρέφει ἑαυτὴν “ξεῖν᾿, ἐπεὶ οὔτε κακῷ.” οὐδὲν ἀποδίδωσι τῷ ἐπεί ὁ ποιητής. P. Q.

ἀπὸ κοινοῦ τὸ, τλῆθι, τοῦ γὰρ Ζεύς. P.

189. ἐσθλοῖς ἠδὲ κακοῖσιν] δύναται καὶ, οἷς ἀναμίγνυσι τοῖς ἀγα- θοῖς τὰ κακὰ, πρὸς ἀξίαν ἑκάστῳ νέμει τὰ κακὰ καὶ τὰ ἀγαθά. P. V. δύναται οὕτως νοεῖσθαι, ἀντὶ τοῦ, μίγνυσι τοῖς ἀγαθοῖς κακὰ, καὶ πρὸς ἀξίαν ἑκάστῳ νέμει τὰ ἀγαθὰ καὶ κακά. ἢ ἀντὶ τοῦ, ἐπὶ τῷ θεῷ ἐστι διανέμειν τοῖς ἀνθρώποις τά τε κακὰ καὶ τὰ ἀγαθὰ, καὶ οὐ πάντως κατʼ ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν ἀφικνεῖται ἑκάστοις ἕκαστα. E.Q.

193. ταλαπείριον] τὸν ταλαίπωρον, ἤτοι τὸν τηλόθεν πεπερακότα. P.Q. τηλόθεν πεπερακότα, ἢ πειραθέντα καὶ παθόντα πολλά. B.

195. Φαίηκες μὲν τήνδε πόλιν καὶ γαῖαν] ἀποροῦσι πῶς, εἰ ἐν Κερκύρᾳ οἰκοῦσι Φαίηκες, λέγει (204.) “οἰκέομεν δʼ ἀπάνευθε πο- λυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ ἔσχατοι, οὐδέ τις ἄμμι βροτῶν ἐπιμίσγεται ἄλλος.” ἐσχάτους εἶπε τῆς Ἑλλάδος. πάντα γὰρ ὡς πρὸς τὴν Ἐλ- λάδα γράφει. E.T.

197. τοῦ δʼ ἐκ Φαιήκων] ἐκ τοῦδε ἀνήρτηται τὰ πράγματα τῶν Φαιάκων, ὅ ἐστιν εἰς τοῦτον. B.E.P.

Φαιήκων ἔχεται κάρτος τε βίη τε] οἱ Φαίακες κατὰ περίφρασιν, ὡς “κρατερὸν μένος Ἀλκινόοιο.” P.

200. ἦ μή που] περισπαστέον τὸ η, τὸ δὲ μή ὀξυτονητέον. H. P.

δυσμενέων φάσθ᾿] Τυραννίων συστέλλει ἀπὸ τοῦ φημὶ, ὁμοίως τῷ “καὶ ἀγγελίην ἀπόφασθε. (Il. ι, 645. s. 649.). τινὲς δὲ ὁμοίως 3. καὶ αὐτοὶ] καθʼ ἑαυτοὺς P. 15. πάντως Buttm. pro πάντα. 4. αἰσθάνονται—ὠφελείας est et- 18. ἀποροῦσι—γράφει] Hæc habet iam in T. etiam T. infra post scholion v. 204. 7. ἡπλόϊζεν, ἐνθάδε δὲ ἐ. Buttm. (p. 311, 32.) et præscripto ἄλλως. pro ἀπλοΐζειν ἐνθάδε ἐ. εἰ—Φαίηκες] οἳ—φαίακες T. 9. ἀπὸ κοινοῦ] Vide ad γ, 104. 27. περισπαστέον—ὀξυτονητέον] πε- 10. ἀναμίγνυσι V. ἂν μίγνυσι P. ρισπᾶται—ὀξύνεται P. 11. ἑκάστῳ] ἑκάστων V. 29. ἀπόφασθε Buttm. pro ἀποφᾶ. 13. ἑκάστῳ Buttm. pro ἑκάστων. σθε. τῷ νικᾶσθε, ὡς καὶ ἐπεκράτησεν. H. Q. φάσθε] ὑπολαμβάνετε. Q. V.

201. οὐκ ἔσθʼ οὕτος ἀνὴρ διερὸς] ὁ ζῶν, ὡς ἐκ τοῦ ἐναντίου ἀλίβαν- τες οἱ νεκροί. H. ζῶν ἐρρωμένως καὶ ἰκμάδος μετέχων. τὴν μὲν γὰρ ζωὴν ὑγρότης καὶ θερμασία συνέχει, τὸν δὲ θάνατον ψυχρότης καὶ ξηρασία. ὅθεν καὶ ἀλίβαντες οἱ νεκροὶ λιβάδος μὴ μετέχοντες. P.Q.V.

οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἄρτι ζῶν, οὐδὲ γεννηθήσεται, ὃς μέλλει τολμῆσαι ἀγαγεῖν εἰς τὴν χώραν ἡμῶν πόλεμον. ἀντὶ τοῦ οὐ μὴ ζήσει ὃς τολμήσει ταῦτα. B.

διερὸς] οὕτως τὸν ζῶντα Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Καλλίστρατος γράφει δυερός, ὁ ἐπίπονος, παρὰ τὴν δύην, ἤτοι κακοπαθητικός. E.H.P.Q.T.

βλαπτικὸς, πειρατικὸς, πειρατής. Gl. P.

203. φίλοι ἀθανάτοισιν] λείπει τὸ ἐσμέν. P.

204. πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ ἔσχατοι] καὶ μὴν ἐν Κερκύρᾳ οἰκοῦ- σιν. ἀλλʼ ὡς πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἡ σύγκρισις, ὡς ὅταν μέγιστον ὄρος εἴπῃ, οὐ μεῖζον Καυκάσου οὐδὲ Τμώλου λέγει καὶ Ἄλπεων, ἀλλὰ τῶν Ἑλληνικῶν. καὶ τὸν Ἀχελῷον οὐ τοῦ Νείλου προκρίνει καὶ τῶν μα- κρὰν, ἀλλὰ τῶν ἐγγύς. ἔσχατοι οὖν Φαίακες τῶν Ἑλλήνων. καὶ Αἰσχύλος λέγει “ἔστιν πόλις Κάνωβος ἐσχάτη χθονός,” οὐ τῆς οἰ- κουμένης, ἀλλὰ τῆς Αἰγυπτίας. ἀλλὰ καὶ ἡ Ἀπειραίη γρηῦς (Od. η, 8.) ἀπὸ τῆς ἀντικειμένης Ἠπείρου. θαυμαστὸν γὰρ εἰ δούλην τινὰ ἔξω στηλῶν Ἡρακλειῶν ἐμπορευσάμενός τις ἐπώλησε. καὶ τί δεῖ πολλὰ λέγειν, Ὀδυσσέως αὐτοῦ ὁμολογοῦντος ὡς περὶ τὴν Θεσπρω- τίαν εἰσὶν οἱ Φαίακες “ὡς ἤδη Ὀδυσῆος ἐγὼ περὶ νόστου ἄκουσα ἀγχοῦ Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ” (ρ, 526.), καὶ πάλιν “ὥς μοι Θεσπρωτῶν βασιλεὺς μυθήσατο Φείδων” (ξ, 315.). τοῦτο δηλοῦν ἐστιν ὅτι γείτων ἐστὶ Φαιάκων ὁ Φείδων ὁ τὰ παρʼ αὐτοῖς πρασσό- μενα γινώσκων. ἡ Δωδώνη τε οὐ πρόσω, εἰς ἣν ἀπὸ Φαιάκων γενέ- σθαι αὐτὸν μαντευσόμενον. E.P.Q.T.

ὅτι σαφῶς ἐνταῦθα ἐκτετοπισμένην που καὶ ἐσχάτην τὴν τῶν Φαιάκων χώραν ὑφίσταται, οὐ τὴν Κέρκυραν. P. T.

11. οὕτως] οὕτα δὲ T., in quo præ- ἐστιν ἐπίπονος παρὰ τὴν δύην:— T. cedunt hæc verba, ἀνιηρὸς (corr. 12. τὴν δύην] τὸ δόειν E.H.Q. ἀνὴρ ἕτερος) θνητὸς ζῶν οὐδὲ γενήσεται. 20. Αἰσχύλος] Prom. 852. τὸν ζῶντα] De hac interpretatione 29. ἡ—μαντευσόμενον om. P. dixit Lehrs. Arist. p. 57. τὸν ζῶντα. 32. ὑφίσταται T. ἀφίσταται P. καλλίστρατος δὲ γράφει (excidit δυερός) οὐ Lehrs. l. c. 9. 254. pro εἰς.

207. τὸν νῦν] Καλλίστρατος, τῷ μιν. H.

πρὸς γὰρ Διός εἰσιν ἅπαντες] παρὰ Διός εἰσιν, ἀντὶ τοῦ πρόσφυ- γες Διός εἰσι καὶ οἰκτειρόμενοι παρʼ αὐτοῦ πάντες ξεῖνοί τε πτωχοί τε. E.H.P.Q.

208. δόσις ὀλίγη τε φίλη τε] ὀλίγη μὲν τῷ διδόντι, φίλη δὲ τῷ λαμβάνοντι. ἡ γὰρ ἔνδεια καὶ τὸ ὀλίγον φίλον ἡγεῖται. B.E.P. Q.V.

215. δῶκαν δὲ χρυσέῃ] οὐκ ἄρα οὐδὲ Νέστορος θυγάτηρ Τηλέμα- χον ἔλουσεν, οὐδὲ Ἑλένη Ὀδυσσέα. νῦν οὖν εἰπούσης τῆς Ναυσι- κάας, λούσατε ἐν ποταμῷ, οὐχ ὡς παρακούσασαι, ἀλλʼ ὡς τούτου ὄντος τοῦ λοῦσαι, τὸ παρασχεῖν τὰ λουτρὰ, παρατιθέασιν ἔλαιον αὐτῷ. P.Q.T.

218. στῆθʼ οὕτω] δεικτικῶς, οὕτως ὡς ἔχετε· ὡς κἀν τῷ “Ἥφαι- στε, πρόμολ᾿ ὧδε” (Il. σ, 392.). P.M.T.

220. ἦ γὰρ δηρὸν] πολὺς γὰρ καιρός ἐστιν ὅτε οὐκ ἠλειψά- μην. B.

221. ἄντην δʼ οὐκ ἂν ἔγωγε λοέσσομαι] ταῦτα μάχονται τῷ ὑπὸ παρθένων ποιεῖν λουόμενον. λύοιτο δʼ ἂν τῇ λέξει, προσέθηκε γὰρ “μετελθών,” οἷον ξένος ὤν. τάχα δʼ οὐδʼ ὅλως παρθένοι λούουσι. λέ- γεται γὰρ “τὸν δʼ ἐπεὶ οὖν δμῶαι λοῦσαν,” ἀλλʼ οὐχὶ κοῦραι. καὶ περὶ τῆς Ἥβης γὰρ ἀμφισβητεῖται εἰ παρθένος ἦν. καὶ ἡ Ἑλένη λούοιτʼ ἂν Ὀδυσσέα. Q. T.

ἢ περιττεύει τὸ ἄν, ἢ τὸ λοέσσομαι ἀντὶ τοῦ λοεσσαίμην τέτα- κται. P.

222. μετελθών] ἀντὶ τοῦ ἐπελθών. V.

224. χρόα νίζετο] πρὸς τὴν φράσιν, τὸν χρόα τὴν ἄλμην ἀπενί- 1. μιν Porsonus pro μέν. 20. τὸν δʼ ἐπεὶ —] Aut Il. ω, 587. 2. παρὰ Διός—πτωχοί τε P. ἀντὶ sed ibi cadaver Hectoris lavatur; τοῦ πρόσφυγες Διός εἰσιν οἰκτειρόμενοι aut Od. ρ, 88. sed ibi est τοὺς δʼ παρʼ αὐτοῦ καὶ ὑπὸ Διὸς πάντες ὑποπτεύ- ἐπεί. BUTTM. οντες ξένοι καὶ πτωχοί ceteri, nisi quod 23. τὸ ἄν Buttm. pro τὸ ἄντην. παρὰ Διός ex H. enotavit Porsonus. 25. ἐπελθών Buttm. pro ἀπελθών. 17. ὑπὸ παρθένων ποιεῖν λουόμενον] “Post v. 223. in textu cod. P. de- De hac quaestione conf. schol. γ, sunt omnia usque ad v. 316. quod 464. et indicatum ab ea manu quæ scho- 19. ξένος ὢν] Majus pro ξένος ὤν lia scripsit his verbis: ἐνθάδε λείπ. reponendum, certe inserendum pu- στίχοι ??γ΄. BUTTM. tabat κούραις. Sed ξένος ὤν est in- 26. τρὸς] Pendet ab omisso ση- terpretatio verbi μετελθών. Vox οἷον μειοῦνται. Vid. not. ad ζ, 2. BUTT. in Mediol. non legitur. BUTTM. ζετο, οὐχὶ ἀπὸ τοῦ χροὸς τὴν ἄλμην. Q. νίζετο τὴν ἄλμην ἀπὸ τοῦ χροὸς, ἢ τὸν χρόα ἀπὸ τῆς ἄλμης. B.

ἢ περισσεύει θάτερον, ἢ τὸ χρόα ἐντείνει τὴν ἅλμην. ὅμοιον δέ ἐστι τῷ Ἰλιακῷ (φ, 122.) “οἵ σʼ ὠτειλὴν αἷμʼ ἀπολιχμήσονται.” P.

νίψατο] ἀπεπλύνετο. V.

226. ἁλὸς χνόον] τὸ λεπτότατον τῆς θαλάσσης, ἢ τὴν ἀκαθαρ- σίαν. E.V.

227. λίπʼ ἄλειψεν] λιπαρῷ ἢ λιπαντικῷ ἐλαίῳ ἠλείψατο. V.

228. ἀμφὶ δὲ εἵματα] ἄδηλον ποῦ ἐστιν ἀνταπόδοσις, πότερον εἰς τὸ “τὸν μὲν Ἀθηναίη θῆκε,” καὶ ὑποστικτέον εἰς τὸ ἀδμής, ἢ ἀπο- δοτέον “ἀμφὶ δὲ εἵματα ἔσσατο,” τοῦ δέ πλεονάζοντος. Q.

231. οὔλας ἧκε] τὸ οὖλος πολλαχῶς λέγεται. οὖλος ὁ προσηνής. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ὁλόκληρον, καὶ τὴν τῶν τριχῶν διαστροφήν. αἰνίττε- ται δὲ καὶ τὸν ὀλέθριον, ὡς ἐν Ἰλιάδι (β, 5.) φησὶν “ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴ, πέμψαι ἐπʼ Ἀτρείδην Ἀγαμέμνονα οὖ- λον ὄνειρον,” ἤγουν τὸν ἐπʼ ὀλέθρῳ πεμπόμενον. σημαίνει δὲ καὶ τὸν ὑγιῆ, ὥσπερ λέγεται οὖλα τραύματα. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὑγίαινε, ὡς ἐν ἐκείνῳ “οὖλέ τε καὶ μάλα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν” (Od. ω, 402.). E. ἧκε νῦν ἀντὶ τοῦ ἐποίησε. H.

233. δέδαεν καὶ Παλὰς Ἀθήνη] ἐδίδαξεν. ἐργάνη γὰρ θεός. Q.

234. τέχνην παντοίην] πάντα τὰ μέρη τῆς τέχνης ἢ τῆς χρυσο- χοϊκῆς τέχνης. πᾶσαν τὴν κατὰ μέρος ἀκρίβειαν. H.Q.T.

235. ὡς ἄρα τῷ κατέχευε χάριν] παραβολὴ πρὸς τὴν ἐξαλλαγὴν, καὶ τὸ καλὸν ὄντα ὀφθῆναι καλλίω· ὥσπερ ὁ ἄργυρος καλὸς ὢν καλ- λίων ἐστὶ χρυσοῦ περιχυθέντος. καλῶς δὲ οὐκ ἔξωθεν παρέλαβε τὴν ὁμοιότητα, ἀλλʼ ἐπεὶ Ἀθηνᾶ ἐστιν ἡ τοῦτο ποιήσασα, τοῖς ἐκείνης δημιουργοῖς πρὸς τὴν εἰκόνα συγκέχρηται. ἢ, ᾗ ἐκεῖνος χρυσὸν ἀρ- γύρῳ, οὕτω καὶ ἡ Ἀθηνᾶ χάριν τῷ Ὀδυσσεῖ. ἦν μὲν γὰρ καλὸς καὶ πρόσθεν, οὐκ ἐφαίνετο δὲ διὰ τὴν κάκωσιν τῆς θαλάσσης, νῦν δὲ ἀπέλαβε τὴν οἰκείαν χάριν. τοῦ μὲν γὰρ εἶναι καλὸν ἡ φύσις αἰτία, τοῦ δὲ δοκεῖν ἡ χάρις. H. Q.

239. κλῦτέ μοι] κλῦτέ μευ, οὕτως. H.

1. τοῦ χροὸς Buttm. pro τοῦ πρός. 27. ἢ, ᾗ Buttm. ἠε H. ἢ Q. 3. ἢ περισσεύει Buttm. pro ἀπηρέ- χρυσὸν ἀργύρῳ H. χρυσαργύρῳ Q. σκει. 28. ἦν μὲν—χάρις] Hæc etiam in T. 26. ἐκείνης Buttm. ἐκείνοις H. ἐκεί- 29. καὶ om. H. Q. νου Q.

240. οὐ πάντων ἀέκητι θεῶν] ἀλλʼ ἔστι τις δηλονότι θεῶν, ὃς διέ- σωσεν ἐνθάδε τὸν Ὀδυσσέα. Q. T.

241. οὕτως ἐν μέλλοντι χρόνῳ, ἐπιμίξεται. H.

242. ἀεικέλιος δέατʼ εἶναι] τὸ γὰρ παρὰ τὸ καθῆκον ἀεικέλιον λέ- γεται. τὸ δὲ ἐδέατο ἀντὶ τοῦ ἐδόκει. καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ δέω δεύω, καὶ ἐξ αὐτοῦ δεύσω δέδαμαι ἐδεδάμην ἐδέδατο, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ε κατʼ Ἴωνας καὶ τοῦ δ, δέατο. E.

δέατο] ἔδοξε. H. ἐδόκει, ἐφαίνετο. T. V.

244. αἲ γὰρ ἐμοὶ τοιόσδε πόσις] εἴθε ὁ τοιοῦτος ὑπάρξειέ μοι ἀνὴρ καλούμενος καὶ ἐνθάδε οἰκῶν καὶ ἀρέσκοι αὐτῷ μένειν ὧδε. τοῦτο δὲ λέγει ἡ Ναυσικάα, ἐπειδὴ οὐκ ἐμνήστευον οἱ Φαίακες ἐξ ἑτέρας δοκοῦσιν οἱ λόγοι ἀπρεπεῖς παρθένῳ εἶναι καὶ ἀκόλαστοι. λύουσι δὲ ἐκ τοῦ προσώπου· ὑπόκεινται γὰρ τρυφῶντες οἱ Φαίακες καὶ παν- τάπασιν ἁβροδίαιτοι. Ἔφορος μέντοι τοὔμπαλιν ἐπαινεῖ τὸν λόγον ὡς ἐξ εὐφυοῦς πρὸς ἀρετὴν ψυχῆς. E.T. Ἔφορος ἐπαινεῖ τὸν λόγον ὡς ἐξ εὐφυοῦς πρὸς ἀρετὴν ψυχῆς. ἐγὼ δὲ τοῦτο πρὸς τὸ ἁβροδίαιτον τῶν Φαιάκων δίδωμι. Q. T.

Καὶ ἄλλως. εἴθε τις ἐκ τῶν Φαιάκων ὅμοιος τῷ Ὀδυσσεῖ ἀνήρ μου εἴη κεκλημένος, ἢ αὐτῷ τῷ Ὀδυσσεῖ ἅδοι ἐνταῦθα μίμνειν, ἵνʼ ᾖ ὁ καί ἀντὶ τοῦ ἤ, ὡς ἐν τῷ “ἤτοι ὁ μὲν πρώτῃσι καὶ ὑστατίῃσι βόεσσιν αἰὲν ὁμοστιχάει” (Il. ο, 634.). H.Q.T.

αἲ γὰρ ἐμοὶ—ἐνθάδε ναιετάων] ἄμφω μὲν ἀθετεῖ Ἀρίσταρχος, διστάζει δὲ περὶ τοῦ πρώτου, ἐπεὶ καὶ Ἀλκμὰν αὐτὸν μετέβαλε παρθένους λεγούσας εἰσάγων “Ζεῦ πάτερ, αἲ γὰρ ἐμὸς πόσις εἴη.” H. Q.

249. ἦσθε] ἀπὸ τοῦ ἔσθω, οὗ ὁ παρατατικὸς ἦσθον. B. ἦσθε] ἤσθιε. κατὰ συγκοπὴν ἀπὸ τοῦ ἐσθίω γίνεται. E.

256. πατρὸς ἐμοῦ] ὅτι ἐν πᾶσι φέρεται, ἐμοῦ, ἀλλʼ οὐκ, ἐμεῦ. ὅμως ἐπί τινων ὁ Ζηνόδοτος ἐπὶ τὸ χεῖρον μετατίθησι. H. Q. ἔνθα σέ φημι] ὅπου φημί σε εἰδησέμεν καὶ γνωσθῆναι τοῖς ἄν- 13. οἱ λ. ἀ.] ἀ. οἱ λ. T. λαβε, transtulit ad sua, quod con- εἶναι om. E. jecit Lehrs. Aristarch. p. 355. et 19. εἴθε] αἴθε H. ad Herodian. p. 125. cui ipsi quo- ἐκ τῶν—Ὀδυσσεῖ om. T. que in verbis ὁ μέντοι Ἴβυκος διέστειλε 20. ἅδοι—ὁμοστιχάει om. T. τὸ μένος ἐν τῷ πρώτῳ σχεδὸν τὸν Ὁμη- 24. μετέβαλε] Probabilius μετέ- ρικὸν μεταβαλών restituit μεταλαβών. θρώποις ἐκείνοις ὅσοι εἰσὶν ἄριστοι ἀπὸ πάντων τῶν Φαιάκων. ἢ οὕ- τως, ὅπου φημί σε γνωρίσειν τοὺς Φαίακας ἐκείνους ὅσοι ἀπὸ πάντων Φαιάκων εἰσὶν ἄριστοι. B.

258. ἀλλὰ μάλʼ ὧδʼ ἔρδειν] ὅτι ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ τοῦ ἔρδε. τὸ δὲ οὐκ ἀπινύσσειν, οὐκ ἀπίνυτος εἶναι, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (ο, 10.) “κῆρ ἀπινύσσων” τὸ κῆρ ἀπίνυτος ὤν. Q.T. πινυτὸς γὰρ ὁ φρόνι- μος, ἀπίνυτος δὲ ὁ ἀσύνετος. E.

259. ἐκ παραλλήλου τρεῖς συνδέσμους τέθεικε. τὸ δὲ ἴομεν ἀντὶ τοῦ ἴωμεν. H. διʼ ἀγρῶν πορευσόμεθα. T.

261. ἔρχεσθαι] ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ τέθεικεν. H. ἔνιοι ἔρχεσθαι. V.

262. τὸ ἑξῆς οὕτως, αὐτὰρ ἐπὴν πόλιος ἐπιβήομεν, ξεῖνε σὺ δʼ ὦδʼ ἐμέθεν ξυνίει ἔπος, (289.). τὰ δὲ λοιπὰ διὰ μέσου. H. Q.T. καὶ ἄλλως. αὐτὰρ ἐπὴν πόλιος ἐπιβάζομεν, δήεις ἀγλαὸν ἄλσος (291.). οὕτω τὸ ἑξῆς. H. Q.

ἐπιβείομεν] ἐπιβῶμεν, εἰσέλθωμεν. V.

264. λεπτὴ δʼ εἰσίθμη] στενὴ, φησὶν, ἐστὶν ἡ δίοδος τοῦ λιμένος· τὸ γὰρ πλῆθος τῶν νηῶν ἐπέχει τὸ πλάτος τῆς διόδου. B.E.Q.T. ἢ ἀπὸ τοῦ εἰσιέναι κατὰ πλεονασμὸν τὸν ἰσθμὸν λέγει. B.H.Q. ἕκα- στος γὰρ τῶν Φαιάκων κέκτηται ναῦν εἰς ἣν ἐναυλίζεται. B.H.Q.T. τὸ δὲ εἰσίθμη βαρύνεται ὡς στάθμη. Ἀριστοφάνης δὲ σὺν τῷ σ γράφει ἴσθμη παρὰ τὸν ἰσθμόν. B.H.Q.

τὸ δὲ ἀμφιέλισσαι, ἀμφοτέρωθεν στρεφόμεναι ὑπὸ κωπῶν. B.E.Q.

265. εἰρύαται] εἱλκυσμέναι εἰσὶν, ἢ φυλάττουσιν, ἔνθα ἵστανται αἱ νῆες. E.

4. ὅτι om. Q. δύο λιμένας ἔχειν. τὸ δὲ “νῆες δʼ ὁδόν” 6. ἀπίνυτος T. πινυτὸς Q. τὴν δίοδον φησὶ τοῦ λιμένος εἰρύαται, 11. ἔνιοι ἔρχεσθαι] In editionibus φυλάττουσι τὴν ὁδὸν καὶ ἑλκυσμέναι εἰσὶν antiquis hoc scholium non com- ἢ φράττουσι τὴν εἴσοδον. (Hoc ex paret: neque dubium quin ut alia schol. ad v. 265.) quædam hujus generis ex recen- 19. ἕκαστος γὰρ—] Hæc spectant tiori sit interpolatione: nimirum ad v. 265. γὰρ om. B.H.Q. ad emendandam corruptelam ἔρ- 20. τὸ δὲ εἰσίθμη—ἰσθμόν] In V. χεσθον, quæ in edd. ant. textus ob- est εἰσίθμη, εἴσοδος, ἀπὸ τοῦ εἰσιέναι tinebat. Vid. Barnes. BUTTM. κατὰ μεταπλασμὸν τὸν ἰσθμὸν λέγει. 12. 13. τὸ ἑξῆς οὕτως et τὰ δὲ λοιπὰ ubi πλεονασμὸν corrigendum ex scho- διὰ μέσου addidi ex T. lio B.H.Q. Pleonasmum dicit li- 13. ἔπος] οὕτως τὸ έξῆς addunt H. Q. teræ θῆτα: v. Eustath. p. 1562, 30. 17. In T. est καλὸς δὲ λιμὴν: ὥστε

τὸ δὲ ἐπίστιον, ἐποίκιον, σκηνὴ, νεώριον, ἢ σκάφος, παρὰ τὸ ἱστίον. λέγει δὲ ὅτι ὑπὸ τοῦ πλήθους τῶν νεῶν τῶν νενεωλκημένων στενή ἐστιν εἴσοδος. E.T.V.

Ἰακὴ ἡ συναλοιφή· τῷ δὲ τόνῳ ὡς ἐπίκριον. ἤτοι ἐποίκιον, σκηνὴ. νεώριον, ἢ σκάφος, παρὰ τὸ ἱστίον. λέγει δὲ ὅτι οὐδεὶς ξένος ἐστὶν, ἀλλ᾿ ἅπαντες πολῖται καὶ ἐφέστιον πῦρ ἔχοντες. διὰ δὲ ψιλοῦ ἀντι- στοίχου ἐξενήνεκται, ὡς τὸ δέχεσθαι δέκεσθαι καὶ οὐχί οὐκί. τοῦτο δὲ κατὰ διάλεκτον. Q.

266. ἔνθα δέ τέ σφʼ ἀγορὴ] περὶ τὸ ἱερὸν τοῦ Ποσειδῶνός ἐστιν ἀγορὰ ἔνθα δημηγοροῦσι. B. Q.

καλὸν Ποσιδήϊον] ἀφιερωμένον τῷ Ποσειδῶνι τέμενος. E.V.

267. ῥυτοῖσι λάεσσιν] μεγάλοις, τοῖς μὴ δυναμένοις ἐπʼ ὤμων φέρεσθαι, ἀλλὰ ἑλκομένοις διὰ τὸ μέγεθος. E. ἑλκομένοις διὰ τὸ μέγεθος. κατωρυχέεσσι δὲ, καλῶς θεμελιωθεῖσι. B. Q.T. λείοις, εὐ- ξέστοις. Q. τοῖς εἱλκυσμένοις, ἐκ δὲ τούτου μεγάλοις. V.

268. μελαινάων ἀλέγουσι] διὰ φροντίδος ἔχουσι καὶ ἐπιμελείας ἀξιοῦσι. V. ἀποτιθέασι, συλλέγουσι. δηλοῖ γὰρ τὸ α τὸ ὁμοῦ, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀκόλουθος, ὅ ἐστιν ὁμοκέλευθος, καὶ ἄβρομοι ἄβρομοι, καὶ ἀνιάχοι ἁμαΐαχοι. οὕτω δὲ καὶ ἄλοχος καὶ ἄκοιτις. E.

269. πείσματα καὶ σπεῖρα] πείσματα τὰ ἀπόγεια σχοινία, παρὰ τὸ πείθεσθαι αὐτοῖς τὴν ναῦν. σπεῖρα δὲ οἱ μεγάλοι κάλοι, παρὰ τὸ συσπειρᾶσθαι καὶ κεῖσθαι. ἢ σπεῖραι διʼ ὧν ἕλκονται αἱ νῆες· ἢ τὰ σχοινία διʼ ὧν δεσμεύονται οἱ τροχίλοι. T. τὸ δὲ “ἀποξύνουσιν” ἤτοι τὸν φλοιὸν περιξέουσιν. E.H.

273. φῆμιν ἀδευκέα] ἀπὸ τοῦ γλεῦκος ἀγλευκέα καὶ ἀδευκέα. ἢ τὴν ἀπροσδόκητον, ἀπὸ τοῦ δεύκω τὸ βλέπω. ἢ τὴν πικρὰν, ἢ τὴν 1. νεώριον ἢ σκάφος est etiam in ἀνιάχοι pro αὐίαχοι. BUTTM. H. 20. Hujus scholii particulæ le- 2. νενεωλκ– Buttm. νεωλκ– V. guntur in E. (πείσματα καὶ σπεῖρα: ἐωλκ– E. ἐολκ– T. τὰ σχοινία τὰ ὑπόγεια παρὰ τὸ π. α. τ. 11. ἀφιερωμένον] καθιερωμένον V. ναῦν) et in Q. (καὶ σπεῖρα: διʼ ὧν ἕλ- 18. ὅ ἐστιν Buttm. pro ἔστι δὲ κονται αἱ νῆες). Paullo plura, ut vi- detur, in H. In fine, ubi οἱ τροχιλ- 19. ἀνιάχοι ἀμαΐαχοι] ἀνίσχυροι ἅμα λεῖς in T., οἱ τροχαλοί in H., ego οἱ Ἰἀχου ed. Mediol. Sed manifesta τροχίλοι scripsi ex Eustathio p. est corruptela. Eodem enim hæc 1563, 4. ubi est, σπεῖρα, ἤγουν pertinent quo præcedens ἄβρομοι, ὑφάσματα ἐξ ὧν τὰ ἱστία, ἢ σπεῖρας nimirum ad Il. ν, 41. scribendum- διʼ ὧν αἱ νῆες ἕλκονται, ἢ διʼ ὧν οἱ τρο- que καὶ ἀνιάχοι ἁμαΐαχοι. Nam in χίλοι δεσμοῦνται. textu etiam scribebatur olim ibi 26. ἀπὸ τοῦ—οὖν om. Q. ἀφανῆ. B. ἀπὸ τοῦ δεῦκος. ἀδευκέα οὖν τὴν πικρὰν καὶ δεῦκος μὴ ἔχουσαν. H. Q. ἀπροσδόκητον. παρὰ τὸ δοκεῖν. καὶ ἀδευκής, ἀπευκέα τινὰ οὖσαν τὴν πολύπικρον. E.

275. καί νύ τις δʼ εἴπῃσιν] ἀθετοῦνται στίχοι ιδ’ ἕως “ἀνδράσι μίσγηται” ὡς ἀνοίκειοι τῷ ὑποκειμένῳ προσώπῳ. εἴρηται οὖν τοῦτο διὰ τῶν πρὸ αὐτῶν β΄ στίχων, τῶν “ἀλεείνω φῆμιν ἀδευκέα.” H. Q.

278. ἦ] βεβαιωτικῶς ἀναγνωστέον. H.

279. ἐπεὶ οὔτινες ἐγγύθεν εἰσίν] ἐπειδὴ οὐκ εἰσὶ πλησιώτερον ἄλλοι, εἰρωνικῶς. B.

280. ἤ] οὗτος ὀξύνεται, ὁ δὲ ἑξῆς (283.) περισπᾶται. H.

πολυάρητος θεὸς] πολλῶν εὐχῶν ἀκούων, ἢ πολλῶν εὐχῶν ἀξιούμε- νος. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ πολὺ καὶ τοῦ ἀρά ἡ εὐχή. B.

282. βέλτερον, εἰ καὐτή] ἄμεινον εἰ ἀπελθοῦσα εὗρεν ἄνδρα ἀλ- λαχόθεν. εἰ γὰρ Φαίακα, φησὶ, λήψεται, ἀτιμάσει τοὺς ἄλλους μνηστῆρας, οἵτινες αὐτὴν μνηστεύονται. ἢ κατʼ εἰρωνείαν, βέλτερον εἰ αὐτὴ εὗρεν ἑαυτῇ ἄνδρα. ἀτιμάζει γὰρ τοὺς Φαίακας, οἳ αὐτὴν μνηστεύονται. B.E.Q.T.

286. νεμεσῶ] περισπωμένως τὸ νεμεσῶ. H.

287. ἤ τʼ ἀέκητι] ψιλωτέον τὸ ἤτʼ, ἵν᾿ ᾖ οὕτως, καὶ ἄλλην νεμεσῶ ἥτις ἂν ταῦτά γε ῥέζοι καὶ ἀέκητι γονέων ἀνδράσι μίσγηται. Ἀρί- σταρχος. Q.

φίλων] βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ φίλων. H.

289. Ἀρίσταρχος, σὺ δʼ ὦκ᾿ ἐμέθεν. H.

290. ἐμεῖο] ἄμεινον γράφειν ἐμοῖο, ἀπὸ τοῦ ἐμός. τὸ γὰρ ἐμεῖο ἀπὸ τοῦ ἐμεῦ ἀσυνάρθρου γέγονεν. Ζηνόδοτος ἐμεῖο, καὶ ἐπεκράτη- σεν. H. Q.

291. δήομεν] εὕρωμεν. MS. Barnes.

19. ἤτ᾿] Hæc non intelligo: ξυνίει ἔπος rursus leguntur θ., 241. nisi fuit forte olim ἡ δʼ, Aristar- nulla annotata scripturæ diversi- chus autem scribebat ἠδ᾿—. BUTT. tate. Plenissime autem ratio no- Aristarchi nomen ex scholio ad v. stra confirmatur annotationibus 289. huc illatum videtur. Similiter scholiastæ ad Il. ξ, 118. et ω, 486. in nomine Callistrati erratum p. ubi idem notatur error Zenodoti 319, 8. 10. πατρὸς ἐμεῖο et πατρὸς σεῖο pro πατρὸς 24. ἐμεῖο] Hoc lemma ego præ- ἐμοῖο et πατρὸς σοῖο scribentis. fixi. Referebatur hæc annotatio ad τοῦ ἐμός correxi pro τοῦ ἐμοῦ, ἐμέθεν v. 289.: unde Porsonus con- quod est in H., vel τοῦ ἐμεῦ, quod iiciebat Σenodotum ἐμέο legisse pro habet Q. ἐμέθεν, etsi haec ipsa verba ἐμέθεν

δήομεν] γρ. δήεις, ἀντὶ τοῦ εὕρῃς. H. Q. αἱ χαριέστεραι, δήεις. H. ἄγχι θαλάσσης] γρ. κελεύθου. H.

292. ἀμφὶ δὲ λειμών] λείπει ἐστίν, ἢ θάλλει. H.

293. ἐνθάδε πατρὸς ἐμοῦ τέμενος] τέμενος λέγεται ἡ ἀποτετμη- μένη γῆ κατὰ τιμὴν, δενδροφόρου γῆς ἢ ἀμπελοφόρου ἢ σιτοφόρου. τὸ δὲ τεθαλυῖα ἡ θάλλουσα καὶ πλήθουσα φυτοῖς. E.V.

ἀλωὴ λέγεται ὁ εἰς φυτείαν ἐπιτήδειος τόπος, δενδροφόρος γῆ. Q.V.

294. ὅσσον τε γέγωνε βοήσας] λείπει τὸ τις, ὅσον τις βοήσας ἠκούσθη. H. Q.

297. ἡμέας] ἀπόλυτος ἡ ἡμέας. H.

δώματʼ ἀφῖχθαι] Ἀριστοφάνης, δώματα ἷχθαι. H.

298. ἴμεν] ἀντὶ τοῦ ἴθι. H.

ἡδʼ ἐρέεσθαι] γρ. ἠδʼ ἔρχεσθαι. H.

ἐρέεσθαι] ἐρωτᾶν· ἀντὶ τοῦ, ἐρώτησον. V.

302. οἷος δόμος Ἀλκινόοιο] εἰ μὲν πρὸς γενικὴν ἀφορᾷς, μὴ στίξῃς εἰς τὸ Ἀλκινόοιο· εἰ δὲ πρὸς κλητικὴν, στίξον, ἵνα ᾖ πρὸς Ὀδυσσέα ὁ λόγος λέγων. ἀλλὰ ὦ ἥρως. B.

303. κεκύθωσι] ἔστι τὸ ὑγιὲς ἀπὸ τοῦ κεύθω, εἶτα συστολὴ παρηκολούθησεν, ὡς ἐν τῷ “μὴ δή μοι φύξιν γε Δόλων ἐμβάλλεο θυμῷ” (Il. κ, 447.). κεκύθωσιν ὅμοιον τῷ λελάχωσιν. προειπὼν δὲ δώματα ἐπήνεγκε δόμος, πρὸς ὃ ἡ διπλῆ. Q.

305. ἡ δʼ ἧσται ἐπʼ ἐσχάρῃ] οὐ σημαίνει τὸ παρὰ τὴν ἐσχάραν, ἀλλʼ ὡς τοῦ θρόνου ὑψηλοτέρου ὄντος τοῦτό φησι. τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ “πάντας μὲν φιλέεσκεν ὁδῷ ἔπι οἰκία ναίων” (Il. ζ, 15.). οὐ γὰρ τὸ παρὰ τὴν ὁδὸν οἰκῶν σημαίνει, ἀλλὰ δηλοῖ ἐν τούτοις τὸ ὑψηλὸν ἀπὸ τῆς γῆς· ἐπεὶ τοίνυν ἐστὶν ἡ οἰκία ὑψηλοτέρα τῆς γῆς, καὶ ὁ ἐν αὐτῇ οἰκῶν ἐπάνω οἰκεῖ τῆς γῆς. E.

1. εὕρης] Porsonus reponi jubet 18. ἥρως] In hoc itaque scholio εὑρήσεις; et in suo scholio Barnes. ne dubitatum quidem est de scrip- præeunte Eustathio, reposuit εὐρή- tura ἥρως, quam alii genitivum alii σομεν, grammaticum corrigens u- vocativum esse putabant. BUTTM. terque, non ibrarium. BUTTM. 20. φύξιν] Hanc solam vocem 2. δήεις] Sic citatur in scholio spectat grammaticus ut quæ sit ad v. 262. pro φεῦξις. BUTTM. 6. τεθαλυῖα] θαλεῖα E. 25. οὐ γὰρ Buttm. pro οὐδέ. 9. τις, ὅσον τις H. τι, ἥτις Q.

ἐκ τούτου δηλοῖ τὸν καιρὸν, ὅτι χειμὼν ἦν. B. ἀντὶ τοῦ ἐπʼ ἐσχάρῃ. ὡς χειμῶνος ὄντος. H.

ἐν πυρὸς αὐγῇ] ἐν τῷ φωτιζομένῳ ὑπὸ τοῦ πυρὸς τόπῳ. B.Q.T.V.

308. ποτικέκλιται αὐγῇ] περικέκλιται καὶ περιέχεται τῇ αὐγῇ. Q. περιέχεται τῇ αὐγῇ, ἀντὶ τοῦ πεφώτισται. V.

310. μητρὸς περὶ γούνασι] ἤτοι ὡς γυνὴ γυναῖκα προκρίνει, ἢ ἐπεὶ φρονιμωτάτη ἡ Ἀρήτη παραδίδοται. καὶ ἄλλως δὲ φιλοικτίρ- μον τὸ θῆλυ. Καλλίστρατος. E.H.Q.V. ὡς φιλοικτίρμονα τὴν θήλειαν κελεύει παρακαλέσαι. T.

318. Καλλίστρατος, αἱ δʼ εὖ μὲν τρεχέτην. τὸ δὲ, πλίσσοντο, βάδην διέτρεχον. ὥστε τὸ ὅλον εἶναι, εὖ μὲν ἐτρόχαζον, εὖ δὲ βάδην ᾔεσαν. B.H.P.Q.T. Ἄλλως. πλίσσειν ἐστὶ τὸ μεταφέρειν σκέ- λος παρὰ σκέλος. οἱ Δωριεῖς δὲ τὰ βήματα πλίκας καλοῦσιν. Ἱπ- ποκράτης δὲ πλίγμα τὸ μεταξὺ τῶν μηρῶν διάστημα. ὅθεν καὶ δια- πεπλίχθαι φασὶ τὸ περιπλέκειν τοὺς πόδας. ἐπειδὴ τοίνυν διιστα- μένων τῶν μηρῶν τὸ βῆμα γίνεται, οὐκ ἀφυῶς οἱ Δωριεῖς τὰ βήματα πλίκας λέγουσι. B.H.P.Q.T. πλίξ τὸ βῆμα. πλίσσοντο οὖν ἀντὶ τοῦ ἐβημάτιζον. ἐπαινεῖ τοίνυν καὶ τὸν δρόμον καὶ τὴν τῶν ποδῶν κίνησιν. P.Q.T. πλίσσοντο, διέβαινον. πλίχος γὰρ τὸ ὑπὸ τὰ αἰδοῖα δέρμα, ὃ δεῖται διαβαινόντων. πλίσσεσθαι γὰρ τὸ βάδην δια- βαίνειν, καὶ πλίγμα τὸ διάστημα τῶν ποδῶν. V. et codex Barnes.

ἔστι μὲν τὸ πλίσσειν τῶν ἅπαξ εἰρημένων παρʼ Ὁμήρῳ, σημαίνει δὲ τὸ τρώχων τὸ τρέχειν· οἱ γὰρ τροχοὶ καὶ τοὺς δρόμους σημαί- νουσι· τὸ δὲ πλίσσειν πόδεσσι τὸ βηματίζειν δηλοῖ, ἀπὸ τοῦ πλήσ- σειν τὴν γῆν· οἱ μέντοι Ἴωνες τὸ ἐκτρέχειν τὰ σκέλη· σκέλος γὰρ παρὰ σκέλος θέντα πλίσσειν λέγουσι. Δωριεῖς δὲ καὶ τὰ βήματα 3. φωτιζομένῳ] καταπεφωτισμένῳ V. τὸ δὲ πλίσσοντο] πλὶξ τὸ βῆμα. 4. αὐγῆ] Nam sic aliis in libris τὸ δʼ ἐπλίσσοντο B. Q. scriptum fuit pro αὐτῇ. Eustath. 13. πλίκας] In scholio proximo p. 1564, 25. ποτὶ κέκλιται αὐγῇ ἢ πλίχας. De utraque forma dixit αὐτῇ. Lobeck. Paralip. p. 103. 6. προκρίνει] κινεῖ E. 14. πλίγμα] κλάδα P. κλάδος H. 7. ἡ Ἀρήτη om. H. In πλίγμα consentit Eustath. p. 8. Καλλίστρατος om. V. et vide- 1564, 51. tur ortum ex scholio proximo, 20. πλίσσεσθαι—ποδῶν om. V. quod ab hoc nomine incipit. 23. τὸ τρώχων (τρωχᾶν Buttm.) 10. Καλλίστρατος—τρεχέτην om. om. Q. B.Q. 24. πλήσσειν Buttm. pro πλίσσειν. τρεχέτην] τρεχέην H. P. 25. σκέλος γὰρ H. σκέλη γὰρ P.Q. πλίχας καλοῦσιν. ἐπαινεῖ οὖν τὸν δρόμον καὶ τῶν σκελῶν τὰς δια- βάσεις καὶ τοὺς βηματισμοὺς, ὡς ἔχοντας τὸ εὔτακτον ἐν τῇ πορείᾳ. H.P. Q.

319. μάλα] ἀντὶ τοῦ ἐπιστημόνως. Q. νῦν ἐπιστημόνως. V.

320. νόῳ δʼ ἐπέβαλλεν] τεχνικῶς ἤλαυνεν. V.

321. δύσετό τʼ ἠέλιος] νῦν πρὸς δυσμὰς ἀπέκλινεν. ἡμέρας γὰρ ἔτι οὔσης εἰσέρχεται Ὀδυσσεὺς, παρὸ καὶ ἀχλὺν αὐτῷ καταχέει. P. V. καὶ πῶς ἀχλὺν ἐπιχέει τῷ Ὀδυσσεῖ Ἀθηνᾶ ἅπαξ ἑσπέρας οὔσης; τὸ δύσετο οὖν, πρὸς δυσμὰς ἀπέκλινεν. P.Q.T.

327. καινῶς ἡρμήνευσε τὸ δός με φιληθῆναι καὶ ἐλεηθῆναι ὑπὸ Φαιάκων, “δός μʼ ἐς Φαίακας φίλον ἐλθεῖν ἡδʼ ἐλεεινόν.” τὸ γὰρ δός ἐν ταῖς εὐχαῖς κεῖται. “δὸς μὴ Ὀδυσσῆα πτολιπόρθιον οἴκαδʼ ἱκέσθαι” (Od. ι, 530.) καὶ μεταλαβὼν εἰς τὸ ὀπάζειν “Νέστορι μὲν πρώτιστα καὶ υἱάσι κῦδος ὄπαζε· αὐτὰρ ἔπειτʼ ἄλλοισι δίδου χαρίεσσαν ἀμοιβὴν, δὸς δʼ ἔτι Τηλέμαχον καὶ ἐμὲ πρήξαντα νέ- εσθαι” (Od. γ, 57.). “ἀλλὰ ἄνασσʼ ἵληθι, δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν” (γ, 380.) ἀντὶ τοῦ φιληθῆναι καὶ ἐλεηθῆναι. T.

ἐλεεινόν] ἐλέους τυχεῖν. V.

329. αἴδετο] γρ. ἅζετο. P.

330. πατροκασίγνητον] τὸν θεῖον αὐτῆς, ἤτοι τὸν Ποσειδῶνα. οὗτος γὰρ ἀδελφός ἐστι τοῦ ταύτης πατρὸς τοῦ Διός. B.

Ἀρίσταρχος περισπᾷ τὸ ζαφελῶς, καὶ οὕτως ἐπεκράτησεν. ἔδει δὲ βαρυτόνως. P.

Η. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἀθηνᾶ ἐπὶ τὴν πόλιν παραγενομένῳ Ὀδυσσεῖ ὑπαντᾷ, καὶ ἀξιώ- σαντι δείκνυσι τὸν Ἀλκινόου οἶκον, εἰς ὃν εἰσελθὸν Ὀδυσσεὺς προσ- πίπτει τοῖς τῆς Ἀρήτης γόνασι, καὶ δεῖται αὐτῆς πέμψαι αὐτὸν εἰς τὴν πατρίδα. ἀναστήσας δὲ αὐτὸν ὁ Ἀλκίνοος παρακαθίζει αὑτῷ καὶ δεῖπνον παρέχει. ἡ δὲ Ἀρήτη θεασαμένη τὴν ἐσθῆτα πυνθάνεται 1. πλίχας P. πλίσσας H. Q. πλίκας ζάθεος ζαθέως· οὐ γάρ ἐστι παρὰ τῷ Buttm. ut supra. ποιητῇ ζαφελής. δείκνυσι δὲ Ἡρωδιανὸς 6. νῦν] ἤγουν P. ὡς ὅτι κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ ἀμελῶς καὶ 22. περισπᾷ] περισπᾶται P. He- ἐντελῶς περιεσπάσθη τὸ ζαφελῶς. rodianus ap. Joann. Alex. τον. πα- 26. ἀξιώσαντι δείκνυσι H. ἀξίως ραγγ. p. 39, 18. παρὰ τὸ ζάφελος ἀντιδείκνυσι ceteri. προπαροξυνόμενον ὀφείλει καὶ τὸ ζαφε- 27. εἰσελθὼν] ἐλθὼν H. λῶς ἐπίρρημα βαρύνεσθαι, ὡς ἀπὸ τοῦ πόθεν ἔσχεν. ὁ δὲ διηγεῖται αὐτοῖς τὸν ἀπὸ Καλυψοῦς πλοῦν καὶ τὸ γεγενημένον ναυάγιον καὶ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἄφιξιν, καὶ ὅτι δεηθεὶς Ναυσικάας ἔλαβε τὴν ἐσθῆτα. E.H.P.Q. MS. Barnes.

ΑΛΛΩΣ.

Ναυσικάα εἰς τὴν πόλιν ἀφικνεῖται. καὶ μετʼ ὀλίγον ὁ Ὀδυσσεὺς ἱκετεύει Ἀρήτην τὴν Ἀλκινόου γυναῖκα τοῦ βασιλέως. καὶ μετὰ τὸ δεῖπνον πυνθανομένης ὁπόθεν τὴν ἐσθῆτα ἔσχεν, ἐγνώρισε γὰρ αὐτὴν, τὰ συμβάντα αὐτῷ κατὰ τὸν πλοῦν ἀπὸ τῆς Ὠγυγίας μέχρι τῆς τῶν Φαιάκων γῆς διηγεῖται. H.P.Q.V.

4. στῆσεν] ἀπὸ κοινοῦ τὸ, μένος ἡμιόνοιιν. P.

5. ἀθανάτοις] ἀστράσιν. P.

οἵ ῥʼ ὑπʼ ἀπήνης ἡμιόνους ἔλυον] τοὺς ὑπʼ ἀπήνης ἡμιόνους. P.

7. δαῖε δέ οἱ πῦρ] ἤτοι ἧπτε πυρὰν διὰ τὸ εἶναι χειμῶνα. B.

8. γρηῢς] αἰδέσιμον γὰρ τὸ γῆρας καὶ σωφροσύνης παρασκευ- αστικόν. P. T.

Ἀπειραίη] ἄποθεν παροῦσα, ἢ Ἠπειρωτική. P.T.V. ἔστι δὲ ἀντικρὺ Κερκύρας ἡ Ἤπειρος. V. Ἠπειρωτική. ἡ γὰρ τῶν Φαιάκων νῆσός ἐστιν. P. ἡ Ἠπειρωτική. ἡ γὰρ Ἤπειρος τῶν Φαιάκων νῆσός ἐστι. λέγεται δὲ καὶ ἤπειρος ἡ ὅλη οἰκουμένη, ἥτις τέμνεται εἰς τρία, εἰς Ἀσίαν, εἰς Λιβύην καὶ εἰς Εὐρώπην. ἑκάστη δὲ τούτων γῆ καλεῖται ἤπειρος. B. ὅτι συνέστειλεν Ἰακῶς. καὶ ἑξῆς, τήν ποτʼ Ἀπείρη- θεν. P.

θαλαμηπόλος] ἤτοι ἡ περὶ τὸν θάλαμον ἀναστρεφομένη, ἢ ἡ τοῦ οἴκου προνοοῦσα. V.

2. γεγενημένον] γενόμενον E.H.Q. antiquioris observationem perverte- 5—9. Habet hoc argumentum rit. Dixerat ille ἠπειρωτικὴν vocari Eustathius p. 1565. peregrinam illam anum, quoniam 5. ὁ addidi ex Eustathio. ἡ τῶν Φαιάκων (int. vel, si mavis, 6. τὴν om. Eustathius. ins. γῆ) νῆσος sit: hic τὴν Ἤπειρον γ. τοῦ β.] τοῦ β. γ. Eustathius. insulam facit. Quin in ipso P. qui 7. πυνθανομένης Eustathius. πυν- sincerius scholium habet, inter li- θανόμενος Q. πυθομένης H.P.V. neas tamen, sed ab alia manu, su- αὐτὴν] αὐτὴ H. pra ἀπείρηθεν scriptum est: ἀπὸ τῆς 16. ἢ addidit Buttm. Ἀπείρου νήσου. Sed super ἀπειραίη Ἠπειρωτική] ἡ πειρατικὴ P. iterum alia, ni fallor, manu, πολύ- 18. Φαιάκων νῆσός ἐστι] Vide πειρος. Cf. autem supra schol. ad quam egregie recentior Græculus ζ, 204. BUTTM.

11. Ἀπείρηθεν] πόρρωθεν, ἀπὸ τῆς ἠπείρου. V.

11. θεοῦ δʼ ὡς δῆμος ἄκουεν] καὶ τοῦτο οἰκονομικῶς. ἀηδῶς γὰρ ἔχουσι πρὸς τὰς πομπὰς, ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς ἐρεῖ. διὰ δὲ τὴν φιλοξενίαν τοῦ Ἀλκινόου ἀναγκαίως ὑπακούουσι. τὴν πειθαρχίαν οὖν αὐτῶν ἀναγκαίως προσυνίστησιν. P. Q.

13. ἀθετεῖ Ζηνόδοτος. ἤδη γὰρ εἶπε “δαῖε δέ οἱ πῦρ.” καὶ διὰ τὴν διαφορὰν τοῦ εἴσω πρὸς τὸ ἔνδον. H. P.

δόρπον ἐκόσμει] παρεσκεύαζε. P. ἑσπερινὴν τροφήν. δεῖ γὰρ νοεῖν ὅτι ἑσπέρας εἰσῆλθεν ἡ Ναυσικάα. H.P.T.

14. αὐτὰρ Ἀθήνη] ἤτοι ἡ οἰκεία φρόνησις ὑπέθετο αὐτῷ κατὰ τὴν νύκτα ἰέναι. καὶ ὁ ἀὴρ δὲ καὶ ἡ ἀὴρ τὸ αὐτό. ἡ ἀὴρ γὰρ ἡ ἀορασία, ὁ ἀὴρ εἰ μὴ ἔχει τὸ φωτίζον. E.

15. πολλὴν ἠέρα χεῦε] ὅτι τῷ Ὀδυσσεῖ περιέθηκε σκότος, οὐ τοῖς Φαίαξιν, ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς Ζηνόδοτος. P.Q.T.

16. μή τις Φαιήκων μεγαθύμων] ὑπερόπτας εἰσήγαγε τοὺς Φαία- κας οἰκονομικῶς, ἵνα πρὸ καιροῦ μήτε ὄνομα μήτε πατρίδα μήτε τύ- χην αὐτοῦ μάθωσιν, ἀλλʼ ὡς ἤθελεν αὐτοῖς οἰκονομήσῃ τὴν ἀπόκρι- σιν. πῶς οὖν πέμπουσι τοὺς ξένους; ὅτι ἐκ τῶν ἐναντίων φιλανθρώ- πους πεποίηκε τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν. οὐδὲν οὖν εἰς τὰ τοιαῦτα ἔμελλε βλάψειν τὸν Ὀδυσσέα ἡ τῶν ὑποτεταγμένων αὐθάδεια. εἰ δὲ καὶ περὶ τῆς εἰς τὴν Ἰθάκην ἐκβάσεως προοικονομεῖ τι ὁ ποιητὴς διὰ τοῦ τοιούτου ἤθους τῶν πολιτῶν, εἰσόμεθα ἐπὶ τοῦ οἰκείου τόπου γενό- μενοι. H.P.Q.

18. ἐραννὴν] διὰ τὸ ἄπραγμον καὶ τὴν ῥαστώνην τῶν βιούντων αὐτόθι. ἢ τὴν τῷ Ὀδυσσεῖ ἐραννὴν διʼ ἄμφω, ὅτι τε ἐκ ναυαγίου περισέσωστο, καὶ ὅτι ἐντεῦθεν προσεδόκα εἰς τὴν πατρίδα ἀφίξεσθαι. H.P.Q.T.

19. θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη] κόρη τις, ἣν θεὰν ὀνομάζει διὰ τὸ δεῖξαι αὐτῷ τὴν ὁδόν. P.

22. οὐκ ἄν μοι] Ἀριστοφάνης, ἤ ῥά μοι. H. P.

2. ἀηδῶς P. ὠμῶς Q. 18. πέμπουσι] πέμπωσι H. 5. Scripsi προσυνίστησιν, ut schol. 30. Ἀριστοφάνης] Sic H. et ut ι, 187. h. e. exhibet, commonstrat opinor P. Buttmannus Ἀρίσταρχος antea. προσενίστησιν P.Q. BUTTM. edidit, calami, ut videtur, lapsu ad 6. καὶ addidit Buttm. versum proximum aberrans. Scrip- 8. ἑσπερινὴν τροφὴν et γὰρ om. P. tura ipsa ἤ ῥά μοι corrupta est. Vi- 13. ὅτι et ὡς ἐν—Ζηνόδοτος om. T. detur ἦ ῥά νύ μοι scripsisse, quod 14. ἐν τοῖς ἐξῆς] Vide ad v. 41. conjecit Nitzsch. vol. 2. p. 136.

24. ταλαπείριος] Ἀρίσταρχος μὲν ἀντὶ τοῦ ταλαίπωρος, τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ ξένος καὶ πόρρωθεν πεπερακὼς, ἢ μακρόθεν ἀφιγμένος. P.V.

25. τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης] ὅτι τὴν πολὺ ἀφεστῶσαν γῆν, οὐ τὴν Πελοπόννησον, ὡς οἴονται οἱ νεώτεροι. E.M.P.T.

26. καὶ γαῖαν ἔχουσιν] γράφεται καὶ ἔργα νέμονται, ἀντὶ τοῦ κατοικοῦσι. E. καὶ τὰ γεώργια μερίζονται. T.

καὶ ἔργα νέμονται] γρ. καὶ γαῖαν ἔχουσιν. H.

129. δείξω] προσαγωγὸν πάνυ. οὐ γὰρ τὴν ἰδίαν χρείαν κατα- λιποῦσα ὑπουργήσειν φησὶν, ἀλλὰ τῆς αὐτῆς ὁδοῦ δείξειν τὸ ζητού- μενον. P.Q.T.

30. ἀλλʼ ἴθι σιγῆ τοῖον] οὕτως ὡς ἔχεις, ἢ ὥς σοι δεικνύω. P.

31. ποτιόσσεο] ἐνόρα, ἢ προσαγόρευε, ἢ περιβλέπου. V.

μηδὲ πρός τινα ἀνθρώπων ἐνατένιζε. P.

32. οὐ γὰρ ξείνους—ἀνέχονται] οὐ ξενίζουσι τοὺς ἀνθρώπους. V.

μάλʼ ἀνθρώπους ἀνέχονται] ἀντὶ τοῦ, ἀνθρώπους ἀνέχοντας ὑποδέ- χονται. P. Q.

ζητοῦσί τινες πῶς ἐν τοῖς ἑξῆς φιλοξενωτάτους λέγει τοὺς ἀνθρώ- πους. καὶ φαμὲν ἢ τὸν μὲν ναυτικὸν ὄχλον εἶναι τῷ ὄντι ἀηδῆ, τοὺς δὲ βασιλεῖς φιλοξένους· ἢ ἵνα φυλάξηταί τινος πυθέσθαι καὶ πρὸς ἕτερον καταχθῆναι. E.V.

4. ὅτι] ἐπὶ T. quod mihi videtur reliquum ex 5. οἴονται post οἱ νεώτεροι T. nota: λείπει στίχος. Quicquid est, 6. ἔργα addidit Butttm. apparet fuisse opinionem de de- 9. δείξω T. Præfixum erat ἡγε- fectu versus quem nullum exem- μονεύσω ex v. 30. “In cod. Vin- plum præberet. Verum vide ne dob. 5. post versum 30 spatium hæc mera fuerit suspicio nata ex vacuum pro uno versu relictum illo μηδέ, quod videretur similem est: in P. autem 30. 31. appo- antea prohibitionem requirere, cum sitis α et γ numerantur, nec ta- tamen recte illud jungatur il- men, ut alias fieri solet, medius lis ἀλλʼ ἴθι σνγῆ τοῖον, verbis ἐγὼ δʼ aliquis versus cum numero β in ὁδὸν ἡγεμονεύσω parenthetice inter- margine comparet. Sed cum eo- jectis.” BUTTM. rum scholiorum quæ manu anti- 13. ποτιόσσεο] Sic, non προτιόσσεο. quiore scripta sunt pars interdum Et sic in schol. ad ν, 320. BUTT- a bibliopego sit abscissa, id hic MANN. etiam factum puto. Nam ante 16. ἀντὶ τοῦ Buttm. ἀττικῶς libri, verba scholii ad 31. μηδὲ πρὸς in confusis siglis de quibus v. Bast. ora comparet sigla στι h. e. στίχος, ad Greg. Cor. p. 793. manu, ni fallor, illa antiquiori: 20. καὶ πρὸς Buttm. pro ἢ πρός.

33. ἀγαπαζόμενοι] τὸ παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ. τὸ δὲ φι- λέουσι, μετὰ στοργῆς ξενίζουσι. B.P.T.

ἡδέως πάνυ, ὡς αὐτὴ παρὰ τὸ ἔθος τῆς πολιτείας φιλανθρώπως διακειμένη πρὸς τὸν ξένον. P.

35. λαῖτμα] οἱ μὲν ὅρμημα, οἱ δὲ τὸ κύτος, οἱ δὲ τὸ διάστημα τοῦ πελάγους, ἐξ οὗ τὸ μέγα καὶ πλατύ. λέγει δὲ τὸ κῦμα. V.

προοικονομεῖ τὴν ἐπάνοδον. P.

36. ἠὲ νόημα] ἐντεῦθεν τὸ παροιμιῶδες “διέπτατο δʼ ὥστε νόημα.” B.E.T.

τὸ γὰρ ἐνθύμημα καὶ τὰ πόρρω φαντάζεται. E.

39. ναυσικλυτοὶ] ὡς ἀγακλυτοί ἐν συνθέσει καὶ κατʼ ὀξεῖαν τά- σιν. ἡ γὰρ ναυσί οτικὴ παρὰ τῷ ποιητῇ, ὅταν κατʼ ἰδίαν λέγηται, διὰ τοῦ η γράφεται· “ὡς οἱ μὲν παρὰ νηυσί.” “νηυσὶ θοῇσι τοί γε πεποιθότες” (Od. η, 34.)· διὰ τοῦ α, ὅτε ἐν συνθέσει, Ναυσικάα, Ναυσίθοος. H.P.Q.T.

40. διὰ σφέας] ἀντὶ τοῦ, διʼ αὐτῶν. V. ἔθος τῷ ποιητῇ τὴν διά ταῖς αἰτιατικαῖς συντάσσειν. δύναται δὲ τὸ ἑξῆς εἶναι, διερχόμε- νον. P.

ὀρθοτονητέον τὴν ἀντωνυμίαν διὰ τὴν πρόθεσιν. P.

41. ἥ ῥά οἱ ἀχλὺν] Ζηνόδοτος, ἥ σφισιν ἀχλύν, γράφει, οὐκ εὖ. ἐν γὰρ τοῖς ἑξῆς (143.) φησιν “καὶ τότε δή ῥʼ αὐτοῖο πάλιν χύτο θέσφατος ἀήρ.” H. P.

47. ὅτι δύο ὄντων “τοῖσι” εἶπε. καὶ περισσὸς ὁ δέ. P.

49. βασιλῆας] βασιλεῖς τοὺς κατὰ μέρος ἄρχοντάς φησιν. B. P.Q.T.

50. δαίτην δαινυμένους] ἰδίωμα τῶν Ἀττικῶν, ὡς τὸ λόγον λέγει, γραφὴν γράφει. E. περίφρασις ὁ τρόπος, ὡς τὸ ποδάνιπτρα πο- δῶν. P.

51. θαρσαλέος] ὁ πεπαρρησιασμένος καὶ εὔτολμος, οὐχ ὁ θρασύς· 11—15. Hoc scholion est etiam non intelligo; maxime ob inser- in T. ad v. Ναυσίθοον relatum v. 56. tum illud τόνδʼ ἄρα quod est initium et minus integrum, ναυσικλυτοί, ἀγα- versus 39. BUTTM. κλυτοί, ἐν συνθέσει κατʼ ὀξεῖαν τάσιν. ἐν συνθέσει καὶ κατʼ ὀξεῖαν τάσιν] ἡ γὰρ—π. ὅτε κατʼ ἰδίαν—παρὰ νηυσὶ Conf. schol. ad α, 30. θυῆσι ἐν συνθέσει, διὰ τοῦ α, Ναυσίθοος, 13. γράφεται] γράφουσιν H. Ναυσικάα. 14. φησιν om. T. 11. In interiori margine P. ὡς 21. αὐτοῖο] αὐτοῖς H. P. ἀγάκλυτοι τόνδʼ ἄρα βαρύνεσθαι: quod 29. ὁ π. καὶ εὔτολμος om. P. Q. ἐκεῖνος γὰρ ἀναιδής. καὶ ἔστιν οἰκεῖον τῇ Ἀθηνᾷ τὸ τῆς γνώμης. καὶ ἐξ ἀνδρείας καὶ λογισμοῦ ὀρθοῦ τὸ θαρρεῖν περιγίνεται. τοῦτο γὰρ δοκεῖ παραιτεῖσθαι τὴν παρρησίαν Ὀδυσσέως, ὅτι ξένος ἐτύγχα- νεν. ὑποβάλλει οὖν ὅτι καὶ τὸν τοιοῦτον θαρρεῖν δεῖ, εἰ μέλλει σω- τηρίας τεύξεσθαι. P.Q.T.

52. εἰ καί ποθεν] γράφεται, εἰ καὶ μάλα. Q.

εἰ καὶ μάλα τηλόθεν ἔλθοι] γρ. εἰ καί ποθεν ἄλλοθεν ἔλθοι. H. P.

53. δέσποιναν μὲν πρῶτα κιχήσεαι] καὶ πῶς ἡ Ναυσικάα φησὶ “τὸν παραμειψάμενος μητρὸς ποτὶ γούνασι χεῖρας βάλλειν” (ζ, 310.); κιχήσεαι οὖν, ἱκετεύσεις. ἢ ἐκεῖ τὸ παραμειψάμενος ἀντὶ τοῦ παρελθὼν, ἐάσας ἀπαράκλητον. B.P.Q.T. κιχήσεαι νῦν ἀντὶ τοῦ ἱκετεύσεις. οὐ γὰρ καταλήψεσθαι σημαίνει. V.

54. Ἀρήτη] καθὸ ἀρητῶς καὶ εὐκταίως ἐγεννήθη. P. V.

ἐπώνυμον] φερώνυμον. V. ἐπώνυμόν ἐστι τὸ ἀπὸ γενέσεως μὲν αὐτομάτως τεθὲν, ὕστερον δὲ κατὰ τύχην δοκοῦν τεθεῖσθαι. ὡς τὸ Δημοσθένης, οἷον τὸ τοῦ δήμου σθένος. B.P.Q.T.

Ἀρήτη δʼ ὄνομ᾿ ἐστίν· ἐκ δὲ τοκήων] τοῦτο μάχεται τοῖς ἑξῆς· τὴν μὲν γὰρ λέγει Ῥηξήνορος, τὸν δὲ Ναυσιθόου. λύοιτο δʼ ἂν ἐκ τῆς λέξεως. τὸ γὰρ τοκήων δηλοῖ καὶ τὸ προγόνων. καὶ γὰρ τοὺς πατέρας ἐπὶ τῶν προγόνων τάττουσιν. E.P.Q.

δοκεῖ ὅτι καὶ ἀδελφή ἐστι τοῦ Ἀλκινόου ἡ Ἀρήτη. οἱ δὲ τοκήων ἐνόησαν τῶν προγόνων, ἵνʼ ὦσι συγγενεῖς καὶ μὴ ἀδελφοί. οὗτοι δέ εἰσι θεῖος καὶ ἀνεψιά. B.

Ἡσίοδος δὲ ἀδελφὴν Ἀλκινόου τὴν Ἀρήτην ὑπέλαβεν. B.P.Q.T. Vind.

ταῦτα πάντα χρήσιμα μανθάνειν τὸν ἱκέτην, ἵνα καὶ ἐκ πατέρων τὴν προσφώνησιν ποιήσηται, “Ἀρήτη, θύγατερ Ῥηξήνορος ἀντιθέοιο” (146.). P. Q.

56. Ναυσίθοον] πόρρωθεν ἀναλαμβάνει τὴν διαδοχὴν τοῦ γένους, ἐν συντόμῳ δὲ καὶ σαφῶς ἐκτίθεται ὅπερ ἐστὶ δυσχερέστατον οὐχ 1. ἀναιδής. καὶ ἔστιν οἰκεῖον] ἀναιδής confusis. Nam qui καὶ μάλα lege- ἐστιν. οἰκεῖον γὰρ T. runt, τηλόθεν scripserunt, qui καὶ 2. καὶ ante ἐξ om. T. ποθεν, servarunt ἄλλοθεν. τοῦτο—τεόξεσθαι om. T. 15. ὡς τὸ] καὶ ὁ T. 6. εἰ καί] εἰ κέ Q. 16. τὸ om. T. 7. τηλόθεν] τηλόθεν ἄλλοθεν H. 24. δὲ om. P. In Vind. est ση. correctus et P., duabus scripturis ὅτι ἡσίοδος ἀδελφὴν etc. ὅπως ἐν μέτροις, ἀλλὰ καὶ ἐν πεζῷ λόγῳ. P. Q. Ποσειδῶνος καὶ Περιβοίας τῆς Εὐρυμέδοντος Ναυσίθοος, οὗ Ῥηξήνωρ καὶ Ἀλκίνοος, Ῥηξήνορος Ἀρήτη. P.

59. ὑπερθύμοισι γιγάντεσσι] ὡς ἔθνους τινὸς τῶν γιγάντων μέμνη- ται γενναίου καὶ ὑπερηφάνου. τὰ δὲ παρὰ τοῖς νεωτέροις οὐκ οἶδεν, οὔθʼ ὡς ἦσαν ἐκτράπελοί τινες καὶ ὀφιόποδες, οἵους αὐτοὺς ἀναζωγρα- φοῦσιν, οὕτε ὡς Φλέγραν ᾤκησαν, οὔτε ὅτι θεοῖς ἐμαχέσαντο. P. Q.

60. ἀλλʼ ὁ μὲν ὤλεσε λαὸν] ὅτε ἐμάχετο μετὰ τοῦ Διὸς ἤτοι μετὰ βασιλέως τινός. P.

64. τὸν μὲν ἄκουρον ἐόντα] τοῦτο ἐναντίον τῶν ἐπιφερομένων “μίαν οἴην παῖδα λιπόντα Ἀρήτην.” λύοιτο δʼ ἂν ἐκ τῆς λέξεως. τὸ γὰρ ἄκουρον οὐκ ἐκδεκτέον ἄπαιδα, ἀλλὰ οὐκ ἔχοντα κοῦρον, ὅ ἐστιν ἄρρενα παῖδα. B.E.P.Q.

ἄκουρον] ἄμοιρον ἄρρενος παιδὸς, ἢ μὴ γεννήσαντα παῖδα ἄρ- ρενα. V.

65. νυμφίον] νεωστὶ γεγαμηκότα. V. νυμφίον ἰδίως τὸν ἤδη παιδοποιήσαντα. P.

τὸ δὲ νυμφίον ἀντὶ τοῦ νέον, οὐ πολὺν χρόνον ἀπὸ τοῦ γάμου βιώ- σαντα. ἅπαξ δὲ εἴρηται ἡ λέξις. B.E.P.Q.T.

βραχὺ δὲ διασταλτέον μετὰ τὸ νυμφίον. βέλτιον γὰρ τὸ “ἐν μεγάρῳ” τοῖς ἑξῆς προσνέμειν, ἵνα δηλωθῇ ὅτι παρθένον αὐτὴν ἀπέλι- πεν. P. T.

68. ἐπʼ ἀνδράσιν] γρ. ὑπʼ ἀνδράσιν. P.

72. δειδέχαται μύθοισιν] ἐκδέχονται ἐπαίνοις. P.

στείχῃσιν ἀνʼ ἄστυ] πορεύονται. Gl. H.

τελεία εἰς τὸ ἐσθλοῦ. H.

74. οἷσίν τʼ εὖ φρονέῃσι] καὶ οἷς ἂν εὐφρονῇ ἡ Ἀρήτη τὰ νείκη καὶ τὰς πρὸς ἀλλήλους διαφορὰς τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν δια- λύει. V.

ᾗσίν τʼ εὖ φρονέῃσι] θαυμαστικόν· οἷς εὖ φρονεῖ, οὐδὲ γυναικῶν, ἀλλὰ καὶ ἀνδρῶν νείκεα λύει. γράφεται δὲ καὶ “ᾗσί τʼ εὖ φρο- νέῃσι.” E.

18. ἀντὶ τοῦ νέον] Hoc glossema textu ex emendatione. in P. etiam vocabulo ἄκουρον v. 64. πορεύονται] Fortasse interpreta- est superscriptum errore librarii. tur στείχωσιν. PORSON. 19. ἅπαξ—ἡ λέξις om. P. T. 30. εὖ φρονεῖ Buttm. pro δὲ φρο- 25. στείχῃσιν ἀνʼ ἄστυ] Sic H. in νεῖ.

οἷσίν τʼ εὖ φρονέῃσι] τοσαύτῃ συνέσει φησὶ κεχρῆσθαι τὴν Ἀρή- την ὁ ποιητὴς ὥστε καὶ στάσεις ἀνδρῶν δύνασθαι αὐτὴν διαλύειν. τὸ δὲ καὶ ἀνδράσιν ὡς ἐν ἐπιτάσει παρέλαβε. τὸ γὰρ γυναικῶν νεί- κεα λύειν ἁρμόζει γυναιξίν. B.P.Q.T.

αἱ χαριέστεραι, ἦσίν τʼ εὖ φρονέῃσι. πρεπῶδες γὰρ αὐτῇ τὰς πρὸς τοὺς ἄνδρας ἔριδας διαλύειν ταῖς γυναιξίν. ὑπερβιβαστέον δὲ τὸν καί· καὶ ᾗσιν εὖ φρονέῃσι τὰ πρὸς τοὺς ἄνδρας νείκεα διαλύει. B.H.P.Q.T.

75. εἰ ἐκείνη προσφιλῶς διάκειται, ἐν σοὶ ἐλπὶς ἔστω ἰδεῖν τὴν οἰκίαν σου. P.

ὡς γελοίως, ὦ βέλτιστε. οὐ γὰρ τῷ δικαίῳ, ἀλλὰ τοῖς φίλοις φησὶν αὐτὴν βοηθεῖν. P. T.

79. Σχερίην] Σχερία ἡ χώρα τῶν Φαιήκων. H. τὴν Φαιακίαν. τὰ λεγόμενα νῦν Κέρκυρα αὕτη ἐστὶν ἡ Φαιακία. B.

80. Μαραθῶνα] τόπος τῆς Ἀττικῆς, ἔνθα ἀνετράφη ἡ Ἀθηνᾶ. E. ἔστι δὲ Μαραθὼν ὕστερον τῆς Λεοντίδος φυλῆς. διγενὴς δὲ ἡ λέξις· καὶ ὁ Μαραθών γὰρ λέγεται καὶ ἡ Μαραθών· ἔνθα καὶ τὸν λεγόμενον Μαραθώνιον ταῦρον Θησεὺς κατεπάλαισεν. M.

Ἀθήνην] ὅτι ἑνικῶς τὰς Ἀθήνας. H.

ὑποπτεύεται ὁ τόπος, ὡς καὶ Χαῖρίς φησιν ἐν Διορθωτικοῖς. H. P.

5. αἱ χ. ᾗσι] αἱ χ. δὲ εἰσὶν T. 16. ὕστερον τῆς Λεοντίδος φυλῆς] γὰρ] γάρ ἐστιν T. Huic tribui adscribitur ab Ste- 7. καί· καὶ ᾗσιν εὖ T. καὶ, ᾗσί τʼ phano Byz. aliisque. Scholiasta εὖ ceteri. Eustath. p. 1568, 27. quum ὕστερον dicit, olim alius tri- φέρεται δὲ καὶ τρίτη γραφὴ (præter bus fuisse indicat, quam Æanti- οἷσίν vel ἧσίν τʼ εὖ φρονέῃσι) αὕτη, dem fuisse aliorum scriptorum et ᾗσιν εὐφροσύνῃσιν (scr. ἐῦφρ.), ἤγουν inscriptionum auctoritate constat. ἰδίαις φρονήσεσι, λύει δικαστικῶς τὰ Totum scholion exscripsit Eusta- νείκεα. thius p. 1568, 44. 11. 12. Operæ pretium esse vi- διγενὴς δὲ ἡ λέξις] Vide quæ L. detur observare, hoc scholium Dindorfius collegit in Thesauro quod Lucianeum illum potius scho- vol. 5. p. 577. liasten sapit, manu tamen eadem 17. τὸν (τὸ M.) λεγόμενον Μαρα- qua longe plurima et optima codi- θώνιον ταῦρον] De hoc v. Plutarch. cis P. scholia scriptum esse. BUTT. V. Thesei c. 14. In T. est ἄλλως. ὡς γελοίως τοῦτο· οὐ 20. ὑποπτεύεται T. qui sola hæc γὰρ—φασὶ αὐτὴν διαλύειν. verba ὑ. ὁ. τ. habet post p. 328, 2. 13. τὰ λεγόμενα] ἡ λεγομένη dicere ὑποτοπεύεται H. P. debebat. Χαῖρις Boeckhius apud Buttm. 15. τόπος τῆς Ἀττικῆς] Est gl. χάρις T. χάρης H. in P. φησιν] φασι P.

81. δῦνε δʼ Ἐρεχθῆος] ἀπὸ μέρους τὰς Ἀθήνας. τουτέστιν εἰς τὸ ἑαυτῆς τέμενος· ἐν τούτῳ γὰρ ἐτράφη ὁ Ἐρεχθεύς. E.H.P.T.V. τὸ δὲ, πυκινὸν δόμον, καλῶς κατεσκευασμένον καὶ ὑπό τεχνικῆς συνέσεως. E. τὴν ἀκρόπολιν. H.P.T.

83. ὥρμαιν᾿ ἱσταμένῳ] ἠπόρει γὰρ τί βούλεται ἡ τοιαύτη κατα- σκευή. καὶ γὰρ ἀπὸ οἰκίας καὶ ἐσθῆτος καὶ θεραπόντων ἐστὶ τεκμή- ρασθαι τὸ ἔθος τῶν δεσποτῶν. E.P.Q.T.

85. δῶμα καθʼ ὑψερεφὲς] περισσὴ ἡ κατά. P.

86. χάλκεοι μὲν γὰρ τοῖχοι] ῥᾴδιον μὲν ἦν χρυσῆν πᾶσαν φάναι τὴν δημιουργίαν τῆς οἰκήσεως, ἀλλὰ τὸ πιθανὸν πρὸς ἕκαστον μέρος τῆς κατασκευῆς ἐπιλέγεται, χαλκοῦς μὲν τοὺς τοίχους πρὸς ἀσφά- λειαν, τὸν δὲ θριγκὸν κυάνεον, τουτέστι τὴν στεφάνην· πρέπον γὰρ τὸ μετέωρον ἀεροειδὲς φαίνεσθαι· τὰς δὲ θύρας χρυσᾶς, ἵνα τὸ πρῶτον τῇ ὄψει προσπῖπτον ἐκ τῆς πολυτελεστάτης ὕλης ᾖ. οἱ δὲ σταθμοὶ πρὸς τὴν ἐξαλλαγὴν ἀργύρεοι. χάλκεος δὲ οὐδὸς, διὰ τὸ πατεῖσθαι. τὸ δὲ ὑπέρθυρον ἀργύρεον, ὡς καὶ οἱ σταθμοὶ, ἵν᾿ ἐκ τῆς ὁμοίας ὕλης ἡ τῶν θυρῶν περιγραφὴ τυγχάνῃ. καὶ φύλακας τοῖς τοιούτοις οἴκοις ἐπέ- στησε κύνας ἀΰπνους ἐκ πολυτελοῦς ὕλης, καὶ ταύτης οὐχ ὁμοίας, ἀλλὰ διαφόρου, ἵνʼ ὁ μὲν φιλόπλουτος τὴν ὕλην θαυμάζῃ, ὁ δὲ φιλό- καλος τὴν τέχνην, ὁ δὲ σπουδαιότερος τὴν χρείαν. οὐδὲν οὖν μειρα- κιῶδες πάσχει ὁ Ὀδυσσεὺς καταπληττόμενος τὰ οὕτω παράδοξα. E.P.Q.T.

ἐληλάδατ᾿] Ἰωνικῶς ἀντὶ τοῦ ἐληλασμένοι ἦσαν καὶ παρατεταμένοι. B.E.

ἐρηρέδατʼ] γράφεται, ἐληλέδατο. E.

ἐληλέδατο] παρατεταμένοι ἦσαν, εἰ δὲ, ἐρηρέδατο, ἡρμοσμένοι ἦσαν ἢ ἐμπεπηγμένοι. M.

1. ἀπὸ μ. τὰς A. om. E.P.V. 14. ᾖ T. εἴη ceteri. τουτέστιν εἰς addidi ex T. 20. χρείαν] χροιάν P. 2. ἐν τούτῳ γὰρ H. ἐν γὰρ τούτῳ 26. In V. ἐληλέδατο· παρατεταμέ- E.P.V. ἐν αὐτῷ γὰρ T. νοι. εἰ δὲ εἰρηρέδατο, ἡρμοσμένοι ᾖσαν. ἐτράφη] ἀνεώγραφεν enotatum ex De H. Porsonus “ἐληλέδατʼ [in H., id est ἀνετράφη. textu] : et interpr. ἐληλαμένοι ᾖσαν. 4. τὴν ἀκρόπολιν] Gl. in H. P. Etiam in marg. ἐληλέδατο et eadem male relatum ad Μαραθῶνα v. 80. interpretatio.” “In textu P. est 7. δεσποτῶν] δεσποινῶν T. ἐληλέατ᾿ et superscr. ἐληλαμένοι, πα- 11. κατασκευῆς] παρασκευῆς E.Q. ρατεταμένοι, et in marg. sine lem- 12. θριγκὸν] θριγγὸν E.Q. mate, sed ab eadem, quæ textum

87. ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῦ] ἀντὶ τοῦ μέχρι τοῦ μυχοῦ, ἤτοι ὅλου τοῦ οἴκου. ὅλος γὰρ ὁ οἶκος χαλκός. B. ἀπὸ φλιᾶς μέχρι τῆς ἔσω γωνίας. E.

θριγκὸς κυάνοιο] ἀπὸ γενικῆς εἰς εὐθεῖαν μετῆκται, θρὶξ, τριχός, θριγκὸς, τῶν στοιχείων ἀπολαβόντων τὴν οἰκείαν μετάθεσιν μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ γ. δηλοῖ δὲ τὴν στεφάνην καὶ πᾶν τὸ ὑπὲρ τῶν τοίχων καὶ τοῦ στέγους ὥσπερ ἐξέχον τάξει τριχώσεως καὶ κόμης. ἢ παρὰ τὸ θρέξαι, ὁ περιτρέχων κύκλῳ. B.P.Q.T. ἀπὸ γενικῆς εἰς εὐθεῖαν μετῆκται. δηλοῖ δὲ τὴν στεφάνην καὶ πᾶν τὸ ὑπὲρ τῶν τοί- χων καὶ τοῦ στέγους ὑπερεξέχον, τάξει τριχώσεως καὶ κόμης. καὶ ἔστιν ἡ εὐθεῖα ἡ θρίξ, καὶ κλίνεται τῆς τριχός. οἱ δὲ Ἴωνες ὡς τόν χιτῶνα κιθῶνα λέγουσι καὶ τὴν χύτραν κύθραν καὶ τὸ ἐντεῦθεν ἐνθεῦτεν, τρέπουσι καὶ ἐπὶ τῆς τριχὸς τὸ χ εἰς κ, τὸ δὲ τ εἰς θ. ἡ δὲ γενικὴ ἐν πολλοῖς μετάγεται εἰς εὐθεῖαν, ὡς Τρώς Τρωός, καὶ ἡ εὐθεῖα Τρωός Τρωοῦ. καὶ σάρξ σαρκός καὶ ἄσαρκος, καὶ δμώς δμωός. οὕτως καὶ ἐπὶ τῆς τριχὸς μεταβληθέντων τῶν γραμμάτων μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν ὁ θρικός, προσθέσει τοῦ ν ὁ θρινκός. διὰ δὲ τὸ εὑρεθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ κ τρέπεται τὸ ν εἰς γ. κυάνοιο δὲ ὁ ἔχων τὴν βαφὴν ἀπὸ τοῦ κυάνου εἶδος βάμματος ὄντος· κύανος, κυάνεος, κυανοῦν, ὡς χρύσεος, χρύσειος, χρυσοῦν· ὅστις κύανος ἐστὶ μέλας· ἢ διὰ τοῦ ἐφ᾿ ὕψους τοῦ τοίχου εἶναι πρὸς τὸν ἀέρα. καὶ γὰρ ὁ ἀὴρ μέλας ἐστίν. E. Ἄλλως. περίφραγμα, περίβολος τῆς οἰκίας καὶ τὸ ἐπικόσμημα τοῦ τοίχου. παρὰ τὸ θρέξαι, ὁ περιτρέχων κύκλῳ. κυάνεον δὲ τὸν σίδηρον λέγει. E.

88. πυκινὸν δόμον ἐντὸς ἔεργον] τὸν στερεὸν δόμον ἔνδον ἑαυτῶν περιέκλειον. P. Q.

89. σταθμοὶ] αἱ παραστάδες. V.

90. ὑπερθύριον] τὸ ἐπικείμενον ταῖς θύραις, εἰς ὃ οἱ ἄνω στρόφιγ- γες ἐναρμόζονται. P.

κορώνη] τὸ ἐπίσπαστρον τῆς θύρας, ἤτοι τὸ κρίγκιον. Q. V. κο- scripsit manu, πεπηγμένοι.” BUTT. notatio Eustathii p. 1570, 13. MANN. ἐληλάδατ᾿ M. in textu. 20. χούσεος, χρύσειος, χρυσοῦν] Im- P. 328, 26. ἐληλέδατο—ἐρηρέδατο] mo χρυσὸς χρύσεος χρυσοῦς. 25. στερεὸν] στερρὸν P. ἐληλάδαται—ἐρηρέδατ M. 25. στερεὸν] στερρὲν P. P. 329, 7. κόμης pro κόσμου cor- 28. ὃ Buttm. pro ὃν. rexi ex scholio proximo. 30. ἐπίσπαστρον V. ἐτίσπαστον Q. 8. ἢ παρὰ—κύκλῳ om. B.P.Q. τὸ κρίγκιον est etiam in H. ἀπὸ γενικῆς—] Comparanda an- ρώνη τὸ κρικίον. P. κορώνη ἐπὶ τοῦ ζῴου καὶ ἐπὶ τοῦ τόξου καὶ ἐπὶ τῆς θύρας καὶ ἐπὶ τῆς πρύμνης τοῦ πλοίου, διὰ τὸ ἐπικαμπὲς σχῆμα. εἴρηται δὲ ταῦτα ἀπὸ τοῦ ζῴου τῆς κορώνης. εὐλύγιστον γὰρ ἔχει ὅσον εὐκαμπῆ τὸν τράχηλον. καὶ παρὰ μέρος σώματος ἐπὶ τοῦ ἀγκῶ- νος. οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ τῆς Ῥωμαίων διαλέκτου. H.P.T.

91. χρύσειοι δʼ ἑκάτερθε καὶ ἀργύρεοι κύνες ἦσαν] ἤτοι κυρίως, ἢ ἥλους λέγει, παρὸ καὶ κυνάδας φαμὲν, ἢ τοὺς διπλοῦς ἥλους. τινὲς δέ φασι τοὺς δοθέντας ὑπὸ Ἥρας Ποσειδῶνι ὑπὲρ τοῦ συλλαβεῖν αὐτῷ πρὸς τὴν τοῦ Διὸς ἐπίθεσιν οὕτως περιελθεῖν εἰς Ἀλκίνοον. V.

ἑκάτερθε] ἑκατέρωθεν τῶν θυρῶν. H.P.Q.

92. ἰδυίῃσι πραπίδεσσι] ταῖς ἐπιστημονικωτάταις βουλαῖς καὶ συνέσεσι. P.

93. φυλασσέμεναι] ὥστε δοκεῖν φυλάσσειν. E.

94. καὶ ἀγήρως] διὰ τὸ δοκεῖν εἶναι νεωστὶ κατεσκευασμένους. B.

95. ἐληλέδατʼ] ἐμπεπηγότες ἦσαν. P. ἐρηρέδατο] ἐνηρμοσμένοι ἦσαν. P. V. ἐνηρμοσμένοι ἦσαν ἐρεισθέντες ὡς ἐμπεπηγότες εἰς τὸν τοῖχον. H.

97. ἐΰννητοι] εὖ νενησμένοι ἐπέκειντο. H.

100. κακῶς οἱ “βουνῶν” γράφοντες. Ὅμηρος γὰρ βωμοὺς τὰς βάσεις φησί. P.

102. δαινυμένους] εὐωχουμένους. V.

103. πεντήκοντα δʼ ἔσαν δμωαὶ κατὰ δῶμα γυναῖκες, αἱ μὲν ἀλε- τρεύουσι μύλης ἐπὶ μήλοπα καρπὸν, αἱ δʼ ἱστοὺς ὑφόωσι] τὸ σχῆμα τῆς διαλύσεως ὁμοιότροπον, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων πτώσεων· τούτους ἠγάπησα, τὸν μὲν ὅτι εὐφυής ἐστι, τὸν δὲ ὅτι φιλόπονος. τούτων κήδομαι, τοῦ μὲν ὅτι εὐφυής ἐστι, τοῦ δὲ ὅτι ἀγαθός. καὶ ἐπὶ δοτικῆς, τούτοις ἐδωρησάμην, τῷ μὲν, τῷ δέ. οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ τῆς ὀρθῆς, “Νεστορίδαι δʼ ὁ μὲν ὁ δέ” (Il. π, 317.), καὶ γυναῖκες αἱ μὲν αἱ δέ. εἰ δέ τῳ προσκόπτοιτο, στιζέτω ἐπὶ τοῦ γυναῖκες, ἵνα λείπῃ τὸ ἦσαν, τὸ δὲ ἑξῆς ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς. P. Q.

1. ἐπὶ τοῦ ζῴου om. P. 23. τὸ σχῆμα—] In T. τὸ σχῆμα 4. παρὰ μέρος T. περιμέρου H. P. ὁμοιότροπον, αἱ μὲν, αἱ δὲ, ὅτι τὸ μὲν 5. οὔτω—διαλέκτου] Nihil praeter ὅτι εὐφυής ἐστι, τὸ δὲ ὅτι φιλόπονος. καὶ φιλόξενος ἱττορεῖ T. ἐπὶ γενικῆς, τοῦ μὲν κήδομαι ὅτι εὐφυὴς, 6—9. Cf. Eustath. p. 1570, 44. τοῦ δὲ ὅτι ἀγαθός. καὶ ἐπὶ δοτικῆς, τῷ 21. δαινυμένους —εὐωχουμένους] Fort. μὲν, τῷ δέ. καὶ ἐπὶ εὐθείας, ὁ μὲν, ὁ δέ. —οισι—οις, ut varia lectio sit δαι- 29. στιζέτω Friedlaender. de Ni- νυμένοισι pro δαιτυμόνεσι. BUTTM. can. p. 95. pro σχηματιζέτω.

104. ἀλετρεύουσαι] ἀλήθουσαι ἐπὶ τῆς μύλης, ἤτοι τοῦ μηροῦ. μύλη γὰρ λέγεται καὶ ὁ μηρὸς καὶ πᾶν τὸ συστρεφόμενον. B. κλώ- θουσαι, ἐπὶ τοῦ μηροῦ στρέφουσαι καρπὸν μήλων, ἤτοι ἔρια. B. ἀλοῦσιν, ἐν τοῖς μύλοις ἀλήθουσι. P. ἀντὶ τοῦ ἠλέτρευον. ἀνα- στρεπτέον δὲ τὴν ἐπί. H. P.

μύλοις ἔπι] ἐν τοῖς μύλοις, ἐπὶ τοῖς μύλοις. μήλοπα καρπὸν] τοὺς πυρούς· μηλοειδὴς γάρ ἐστι τὴν χροιάν. οἱ δὲ ὅτι τὸ ἔριον ἐπὶ τοῦ μηροῦ ἔτρεφον. μύλη γὰρ τὸ ἄκρον τοῦ μηροῦ. V.

μύλης ἐπὶ μήλοπα καρπόν] μύλας τινὲς τὰ γόνατα ἀκούουσι, μή- λοπα δὲ καρπὸν τὸ ἔριον. καρπὸς δέ ἐστι τῶν προβάτων, ἵνα ὁ λόγος ᾖ ἐπὶ τῶν τὰς κρόκας τριβουσῶν ἐπὶ τῆς ἐπιγουνίδος. ἀλλὰ τὸ τρί- βειν ἐν τοῖς γόνασιν οὐχ Ὁμηρικόν. καθόλου γὰρ οὐ ποιεῖ γυναῖκας γυμνουμένας ἕως μηρῶν. ἀλλʼ οὐδὲ μύλην ποτὲ εἴρηκεν Ὅμηρος τὸ γόνυ, ἀλλʼ ἐν τοὺς πυροὺς ἀλοῦμεν· “ἥ ῥα μύλην στήσασα” (Od. υ, 111.). μήλοπα δὲ καρπὸν τὸν σἵτον τὸν μηλοειδῆ τὴν χροιὰν, ὡς καὶ τὴν Δήμητραν αὐτὴν οὕτως ὀνομάζει, “ὅτε τε ξανθὴ Δημή- τηρ” (Il. ε, 500.). πρεπῶδες δὲ πεντήκοντα οὐσῶν τὰς μὲν περὶ τὰς τροφὰς ἀσχολεῖσθαι, τὰς δὲ ταλασιουργεῖν, ὡς καὶ ἐν τῇ Ὀδυσσέως οἰκίᾳ παρέδωκεν. ἄλλως τε καὶ τὴν κρόκην τῇ χειρὶ ἔνηθον αἱ πα- λαιαὶ γυναῖκες, ὥς που καὶ Εὔπολίς φησι “τῇ χειρὶ νῆθε μαλθακω- τάτην κρόκην.” H.P.Q.T.

Ἄλλως ἐκ τοῦ Πορφυρίου. οὐκ ἔστι τὸ “αἱ μὲν ἀλετρεύουσι μύ- λης ἐπὶ μήλοπα καρπὸν” τὸ ἐκ τῶν μήλων ἔριον, ὥς τινες οἴονται, ἀλλὰ μήλοπα καρπὸν ἔφη τὸν μήλῳ ἐμφερῆ κατὰ τὴν χροιάν. τοιοῦ- τος γὰρ ὁ πυρὸς, ὡς ἐν ἄλλοις “μυληφάτου ἀλφίτου ἀκτῆς” (Od. β, 355.). ἔστι δὲ ἡ ἀκτὴ οὐ τὸ κατεαγμένον, ὥς τινες, ἀλλὰ τὸ ἐξέ- 4. ἀντὶ τοῦ om. P. μύλην] αὐτὸ T. ἠλέτρευον] ἠλίτρευον H. P. 15. μήλοπα] μύλοπα P. T. et mox 6. μύλοις —μήρου] Sic editiones μυλοειδῆ P. veteres. In recentioribus verba δὲ] οὖν T. ultima οἱ δὲ—μηροῦ rejecta sunt post 16. ὅτε] ὅτι Q. superiora ἐπὶ τοῖς μύλοις; eorumque 19. παρέδωκεν] παραδέδωκεν T. loco post τὴν χροιάν adjectum: ἄλ- 20. τῇ χειρὶ νῆθε] νῶσαι T., omisso λοι, μύλης ἔπι: prius autem lemma τῇ χ. νῶσαι etiam Eustath. p. 1571, mutatum in μύλῃς ἔπι: pro ἔτρεφον 35. denique scriptum ἔστρεφον. BUTT. μαλθακωτάτην] μαλθακωτάτῳ Q. 11. ἐπιγουνίδος] γουνίδος T. 21. κρόκην] Πορφύριος in fine hu- τὸ addidi ex T. jus acholii addit Q. τρίβειν] προστρίβειν P. 22. Ἄλλως ἐκ τοῦ II. om. E.Q. 13. μηρῶν] μηροῦ Q. T. 25. μυληφάτου] μηλοφάτου H. χον, ἐκ μεταφορᾶς τῶν κατὰ τοὺς αἰγιαλοὺς ἐξοχῶν, ἃς ἀκτὰς λέγει, “ἀκτῇ ἐπὶ προὐχούσῃ.” τὸ ἄκρον οὖν καὶ ἐξέχον τοῦ ἀλφίτου. ὡσαύτως ἐξηγητέον καὶ τὸ “ὃς θνητός τʼ εἴη καὶ ἔδοι Δημήτερος ἀκτήν” (Il. ν, 322.), ἤτοι τὸν ἔξοχον πυρὸν. ὡς τὸ “οἰὸς ἄωτος.” E.H.P.u. τὸ δὲ, “ἀκτῇ ἐπὶ προὐχούσῃ (Od. ω. 82.) ἔφη καὶ ἄλλως, “προβλῆτι σκοπέλῳ” (Il. β, 396.). E.Q.

Ἄλλως. μήλοπα, τοὺς πυρούς· μηλοειδὴς γὰρ ὁ καρπὸς τὴν χροιάν. ἢ ἤτοι “αἱ μὲν ἀλετρεύουσι μύλης ἐπὶ μήλοπα καρπόν,” ὅταν πεπανθῇ· οἱ δὲ ὅτι τὸ ἔριον ἐπὶ τοῦ μηροῦ ἔστρεφον· μύλη γὰρ καὶ τὸ ἄκρον τοῦ μηροῦ. καὶ Ἡσίοδος γάρ φησι τὸ “ἀλετρεύ- ουσι μύλης ἐπὶ μήλοπα καρπόν,” ἐπὶ τῆς ἠλακάτης τῆς στρεφομένης δίκην μύλης. μήλοπα γὰρ τὸν τῶν προβάτων καρπὸν, ἤτοι τὸν μαλ- λόν. μυλὼν δὲ καὶ μύλη λέγεται, οὐ μέντοι καὶ μύλος. E. κλώ- θουσιν, ἀλήθουσι. μηλοειδῆ, ἐπεὶ καὶ Δήμητρα ξανθή. ἢ τὸν σῖτον τὸν πυρόν. E.

πολλῆς φροντίδος ἄξιον. Πορφύριος τὸν σῖτόν φησιν, ὡς χροιὰν μήλου ἔχοντα. P.

105. ἠλάκατα] διαφορὰ ἠλακάτης καὶ ἠλακάτων παῤ αὐτῷ ἥδε. ἡ μὲν γὰρ ἠλακάτη δηλοῖ τὸ ξύλον εἰς ὃ περιειλοῦσι τὸ ἔριον, ἠλά- κατα δὲ αὐτὰ τὰ ἔρια περιειλούμενα τῇ ἠλακάτῃ. τὴν μὲν οὖν ἠλα- κάτην διὰ τούτων δεδήλωκεν, “ἠλακάτη τετάνυστο ἰοδνεφὲς εἶρος ἔχουσα” (Od. δ, 135.). τετανύσθαι δὲ αὐτὴν εἶπε διὰ τὸ εἶναι ἐπι- μήκη καὶ λείαν. τὰ δὲ ἔρια αὐτὰ ἐπὶ τῆς ἠλακάτης, “ἠλάκατα στρωφῶσʼ ἁλιπόρφυρα” (Od. ζ, 53.). H.P.Q.

106. μακεδνῆς] μακεδνή γίνεται ἀπὸ τοῦ μῆκος καὶ τοῦ δίνη. καὶ μακεδνή ἡ ἐκ τοὕ μήκους δινουμένη, ἤτοι συστρεφομένη. B.

οἷά τε φύλλα μακεδνῆς αἰγείροιο] οἱ μὲν ὅτι ἡλιοτροπίου τάξιν ἐπεῖχον καθήμεναι θεατροειδῶς, οἱ δὲ ὅτι πεπύκνωται τὸ δένδρον. τοῖς φύλλοις. φύλλα δὲ ἤτοι διὰ τὸ πλῆθος, ἢ διὰ τὸ εὐκίνητον τῶν χει- ρῶν ἐν τῷ στρέφειν τὴν κρόκην, ὡς καὶ τὰ φύλλα τῆς αἰγείρου ἀντε- στραμμένα ἀλλήλοις, καὶ εὐκίνητα ῥᾳδίως καὶ ὑπὸ τυχούσης αὔρας, ὡς καὶ Σοφοκλῆς ἐν Αἰγεῖ “ὥσπερ γὰρ ἐν φύλλοισιν αἰγείρου μα- 1. ἐξοχῶν addidi ex H. 31. βᾳδίως] Reliquam scholii par- 8. ἢ ἤτοι] Delendum ἢ, nisi plura tem om. P. exciderunt. 32. ἐν Αἰγεῖ Brunckius. ἐναργῶς 12. μαλλόν] μαλόν E. V., om. M. 21. εἶρος] ἦρος H. ἐν φύλλοισιν M. ut correxerat 28. ἐπεῖχον] συνεῖχον H. Barnesius. εὐφύλλοισιν V. κρᾶς, κἂν ἄλλο μηδὲν, ἀλλὰ τοὐκείνης κάρα κινεῖ τις αὔρα κἀνακου- φίζει πτερόν. M.P.V. τὸ εὐκίνητον αὐτῶν κατὰ τὴν ἐργασίαν δη- λοῖ ἐν τῷ στρέφειν τὴν κρόκην, ὡς καὶ τὰ φύλλα τῆς αἰγείρου ἀντε- στραμμένα ἀλλήλοις καὶ εὐκίνητα ῥᾳδίως καὶ ὑπὸ τυχούσης αὔρας, ὡς καὶ Σοφοκλῆς ἐν Αἰγεῖ. ἡ εἰκὼν οὖν πρὸς τὸ συνεχὲς τῆς ἐργα- σίας. οἱ δὲ, ὅτι πολλαὶ, καὶ πεπύκνωνται τὰ δένδρα τοῖς φύλλοις. ἔστι δὲ καὶ εὐκράδαντα τὰ τῶν αἰγείρων φύλλα, ὡς καὶ ἐν ὕψει ὄντα. B.E.Q. et partim P.

107. καιροσέων δʼ ὀθονέων] Ἀρίσταρχος, καιροσέων. καῖρος δὲ ὁ μίτος, οὗ παράγωγον τὸ καιρόεις, θηλυκὸν καιρόεσσα. ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, τῶν καιροεσσῶν, καὶ κατὰ συγκοπὴν καιροσῶν, κατὰ δὲ διάλυσιν “καιροσέων δʼ ὀθονέων.” Καὶ ἄλλως. ὅτι καὶ ἐπὶ ἐρίων ὀθόναι λέγονται. καῖρος ἡ διαπλοκὴ τοῦ διάσματος, ἐν ᾗ οἱ στή- μονες καθίενται. ἔνθεν καὶ αἱ καιρωτίδες καιρωστρίδες παρὰ Καλ- λιμάχῳ. ἄλλο δέ ἐστι μίτος, διʼ οὗ τοὺς στήμονας ἐναλλάττουσι χάριν τοῦ τὴν κρόκην πλέκεσθαι. B.H.M.P.T.

ἰστέον ὅτι οὐ μόνον τὴν λινῆν ἐσθῆτα ὀθόνην ἐκάλουν, ἀλλὰ καὶ τὰ διὰ τῶν ἐρίων ὑφάσματα. P.

καιροσέων δʼ ὀθονέων] καῖρος λέγεται ὁ μίτος, οὗ παράγωγον τὸ 1. τοὐκείνης] τῆς κείνης M. Mediol. Et sic ap. Eustatb. et ap. κινεῖ τις αὔρα κἀνακουφίζει] Libri Hesvcb. BUTTM. κινήσῃς αὔραις ἀνακουφίζει. Correxi 11. κατὰ δὲ διάλυσιν] καὶ κατὰ διαί- ad Sophoclis Fragm. 24. ρεσιν H. διαιρέσει δὲ ἐξ αὐτῆς T. 5. ἐν Αἰγεῖ] ἐν ἄργει B.E.Q. 12. καιροσέων scripsi pro καιρο- 7. ὡς κσὶ ἐν ὕψει] ὡς ἐν ὄψει P. σέων. 9. καιροσέων] Sic P. in scholio δʼ ὀθονέων om. B. P. Post ὀθονέων T. plane ut in lemmate: neque aliter pergit καὶ ἐπὶ ἐρίων δὲ ὀθόναι λέγονται. in textu, nisi quod ibi ex emend. ἄλλως. καιροσέων. καιρὸς ἡ διαπλοκὴ—. ita repositum videtur, cum antea In H. ὀθονέων. καὶ ἄλλως. καιροσέων ὴ fuerit καιροσσων. In antiquioribus διαπλοκὴ—. autem Odysseae exemplis videtur καὶ ἄλλως] Cod. B. sine verbis καὶ fuisse καιροσσέων: vid. Ern. ad h. l. ἄλλως ita: ὀθόνη λέγεται καὶ ἐπὶ ἐρίων. et Toll. ad Apollon. in v. In B. ἐρίων] ἱερέων P. [et T.] acholium hoc, sine men- 13. καῖρος] καιροσέων H. P. tione Aristarchi, statim incipit καῖ- ἐν ᾗ] ἐν ῷ B. ρος ὁ μίτος. καιρὸς δὲ ὁ μίτος T.] 14. ἔνθεν καὶ αἱ κ.] καὶ αἱ κ. ἔνθεν Contra e Q. seorsim affertur: Ἀρί. (ἔνθα M.) M. T. σταρχος. καὶ ῥοσέων. quod merum καιρωστρίδες M. καιροστρίδεςT. κε- esse mendum puto. BUTTM. ρωστρίδες B. κερυτίδες H. καιρωτίδες P. καῖρος] In P. est καιρός, neque καιρωστρίδες ἢ καιρωστίδες Eustath. p. aliter in Etym. Gud. in v. Sed 1571, 57. καῖρος hic et in seqq. constanter Καλλιμάχῳ] Fregm. 356. καιρόεις. ἀπὸ μέρους δὲ τοῦ μιτώματος τοὺς ὅλους εὐυφεῖς λέγει. καιροσέων γὰρ τῶν εὖ κεκαιρωμένων καὶ εὐυφῶν. E.H.Q. τῶν καλῶς μεμιτωμένων. καὶ τὰ διʼ ἐρίων ὑφάσματα ὀθόνας ἐκάλουν. E.

καιροσέων] εὐυφῶν, εὖ κεκαιρωμένων. καίρωμα δέ ἐστι τὸ δια- πλεκόμενον ἐν τῷ στήμονι παρὰ τὸν μίτον ὑπὲρ τοῦ μὴ συγχεῖσθαι τοὺς στήμονας. ὅθεν ἀπὸ μέρους, τοῦ μιτώματος, τοὺς ὅλους εὐυφεῖς λέγει. E.P.Q.V.

τὸ δὲ, ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον, ἤτοι οὕτως ἦσαν πυκναὶ ὡς μηδὲ ἔλαιον δἰ αὐτῶν ἐλθεῖν. ἢ ἔξωθεν ὡς ἔλαιον ἔστιλβον διὰ τὴν λευκότητα, ἢ τρυφεραὶ ἦσαν ὡς δοκεῖν ἔλαιον ἀπορρεῖν· ἢ ἀποστίλ- βειν οὕτως τὸν μίτον, ὡς δοκεῖν ἔλαιον ἐκχεῖν. E.Q.V. et ex parte P.

λείπει ὡς. P.

108. τόσσον] ἀντὶ τοῦ τοσοῦτον. P. γράφεται ὅσσον. E.P.

109. νῦν τὸ ὡς ἀντὶ τοῦ τοσοῦτον. V.

110. τεχνήεσσαι] τεχνίτιδες. Gl. M. V.

112. ὄρχατος] δενδροφόρος γῆ. B. ἡ ἐπὶ στίχον καὶ ἐν τάξει τῶν ἀμπέλων φυτεία ὄρχατος λέγεται, ἢ κῆπος. V.

113. τετράγυος] τετράπλευρος, ἢ τεσσάρων γυῶν τὸ μέγεθος. γύη γὰρ μέτρον γῆς. ὁ δὲ γύης δύο στάδια ἔχει. B.E.M. τετρά- γυος] ἀξιοπίστως ὡς ἐπʼ ἀληθέσι καὶ τὰ μέτρα τῆς γῆς προστίθη- σιν. ὁ γύης δὲ δύο στάδια ἔχει. P. T. τεσσάρων μέτρων, πλέθρα ὀργυιῶν. Gl. P.

1. μιτώματος] μιτώεντος H. μινώ- τητος P. εντος Q. 11. ἐκχεῖν Struvius pro ἔχειν. ἀπο- εὐυφεῖς] εὐφυεῖς libri. Correxi ex βάλλειν V. scholio proximo. 13. Addidi τοῦ. 2. εὐυφῶν Buttm. pro εὐφυῶν. 15. τεχνήεσσαι] Vera quam Bek- 4. διαπλεκόμενον] ἐσπλεκόμενον P. kerus restituit scriptura τεχνῆσσαι 5. Pars hujus acholii, ἄλλως. καί- est, de qua vid. Lobeck. Pathol. ρωμά ἐστι τὸ διαπλ.—τοὺς στήμονας Elem. vol. 1. p. 343. est in E.Q., post quae: sequitur τεχνίτιδες M. τεχνίδιες V. scholion supra ex aliis libris ap- 19. τετράγυος —γύης] τετράγυιος— positum, hoc modo, ἡ διαπλοκὴ τοῦ γυίης P. διάσματος, ἐν ᾗ οἱ στήμονες καθίενται 20. τῆς γῆς T. et qui sola verba καὶ αἱ καιροσίδες. καὶ ἔστι καῖρος ὁ τὰ μέτρα τῆς γῆς supra versum habet μίτος, οὗ παράγωγον τὸ καιρόεις (Q. και- H. ταῖς γαῖς P. ρόν), θηλυκὸν καιρόεσσα. ἡ γενικὴ τῶν 21. In T. ὁ γύης δύο στάδια ἔχει. πληθυντικῶν, καιροεσσῶν, καὶ ἐν συγκο- ἀμφοτέρωθεν, ἐξ ἑκατέρου μέρος, πλά- πῇ καιροσῶν, καὶ ἐν διαιρέσει καιρο- τος καὶ μῆκος. ἢ οὕτως, ἀξιόπιστος, ὡς σέων. ἐπʼ ἀληθέσι καὶ τὰ μέτρα τῆς γῆς προ- 9. διὰ τὴν λευκότητα] μετὰ λευκό- τίθησι.

τετράγυος] τεσσάρων γυῶν. γύη δὲ μέτρον γῆς γεωργικόν. V.

ἐρειρέδατʼ] γρ. ἐλήλαται. H.

ἀμφοτέρωθεν] ἐξ ἑκατέρου μέρους εἰς πλάτος καὶ μῆκος. B.E.P. νῦν πανταχόθεν. V.

115. ὄγχναι λέγονται καὶ τὰ κυδώνια καὶ τὰ ἄπια τὰ ἥμερά τε καὶ τὰ ἄγρια. ἀπὸ τοῦ ἄγχειν δὲ γίνεται καὶ τὰ ἀμφότερα. B.E.Q.

οὐ κυκλικῶς τὰ ἐπίθετα προσέρριπται, ἀλλʼ ἑκάστου δένδρου τὸ P. 334. 21. μέτρων] μετρῶν P. ὄνσμα κύριον [Recte intelligit Butt- ἐργυιῶν] ὀργιῶν P. Correxi ex H. mannus, etsi non vidit ὀνομαστικῶς qui sola verba τεσσάρων ὀργυιῶν ha- vitiose pro ὀνοματικῶς scriptum es- bet. Recte Eustath. p. 1572, 18. se.] Hoc certe scholiastae verba, τετράγυος δὲ οὗ ἑκάστη τῶν τεσσάρων quae tamen in his ὃς—ἀχρεῖος emen- πλευρῶν γύην εἶχεν, ἴνα ᾖ τετράπλεθρος, dationis adhuc indigere videntur, φασὶ, τετράγωνος, ἰσόπλευρος. non satis clare loquuntur. Et si P. 335, 4. πανταχόθεν] πάντοθεν ita est, nimium sane mirum, sen- Eustathius. sum vocis alicujus appellativum, et 5. ἄπια] Legebatur ἀπίδια. Cor- eum quidem praeter quem alium rexi ex Eustathio p. 1572, 32. ubi non novimus, tanquam tralaticium et vulgarem opponi nomini homi- ἡ ἀγρία ἄπιος. 7. οὐ κυκλικῶς—ἀλλ᾿ om. T. nis alicujus proprio. Tamen quod Locutio οὐ κυκλικῶς integra est eleganter hic a viro amicissimo ex- sane hic ut supra ad δ, 248. Di. positum est, premere eo minus sus- citur de re, quae fit, vel de verbo, tinebam, quo magis etiamnum illi quod usurpatur more non trala- vocis κυκλικῶς expositioni faveo. Si- ticio, ductum exinde quod ἐν τοῖς mul autem cupio ut ad sustentan- κύκλοις homines tralaticia et trivia- dam eam ex his ὀνομαστικῶς κ. τ. ἐ. lia loqui solent. Eodem pertinet, exquisitiorem aliquam vocis δέκτης arbitror, ad π, 191. et ρ, 25. com- sensum exsculpat aliquis. Quin memorata ἡ κυκλικὴ, tralaticius tex- ipse jam ex collatione cum hac tus, vulgata lectio, ἡ κοινή. De voce, illius alterius quoque, κυκλική, Cyclo vere dixit Hevnius Exc. ad eandem quam Heinrichius nunc ex- Æn. 2, 297. nunquam tale corpus plicationem, per conjecturam pro- plurium poetarum aliter confectum ponere volueram : sed in re in- fuisse quam ut grammaticus ali- certa Boeckhii opinio tanquam ve- quis eorum recensum seu indicem risimilior se mihi commendabat, fecerit: quare Boeckhio de edi- quoniam vox eo sensu, ut in Θη- tione quae cum ceteris poëtis cycli- βαῒς ἡ κυκλικὴ, pervulgata est, illius cis circumlata sit, accedere non autem usus quo ἡ κοινὴ, ἡ δημώδης possum. HEINRICH. Hunc vo- dicta sit ἡ κυκλικὴ vestigium nul- cis κυκλικῶς sensum, quem hic potis- lum: nisi forte, quod ratione et simum locus tantum non porrigere auctoritate non careat, ipsa illa videtur, ipse Boeckhius et ego per- κυκλικὰ ἔπη ab hominum κύκλοις dic- videbamus; sed propter obscurita- ta statuas, et ad idem sic utraque tem quae remanet in priori loco ad sententia redeat. Quicquid est, ab- δ, 248. equidem proferre nolebam jicere ego Boeckhii conjecturam que postea forsitan retractanda es- nunc quoque minime possum, qui sent. Nam quid est illic ἀνομαστι- sciam tam obscuram esse illam de κῶς ἀκουόμενον An idem quod alias Cyclo materiam, ut meris conjec- ἰδίωμα διὰ τοῦ ἐπιθέτου προστετήρηται. κάλλος μὲν γὰρ πρόσεστι ταῖς μηλέαις ἐπικειμένου τοῦ καρποῦ, τῶν δὲ συκῶν γλυκὺς ὁ καρ- πὸς, ἐλαίας δὲ ἀειθαλὴς ἡ φύσις. ἐκόσμησε δὲ τὴν ἐπαγγελίαν καὶ ἡ ὁμοιοκαταληξία τῶν λέξεων. B.E.P.T.

Ἄλλως. μηλέαι. τὸ μηλέαι ὡς ἰτέαι καὶ συκέαι, ὃ κατὰ κρᾶ- σιν γέγονε καὶ συκαῖ, ὡς γαλαῖ. P.

117. τάων οὔποτε καρπὸς ἀπόλλυται] οὐ μόνον εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῶν κεκτημένων, ἀλλὰ καὶ εἰς ὄψιν τῶν ἐντυγχανόντων. B.P.Q.T. τὸ δὲ ἑξῆς, οὐδʼ ἀπολείπει ἐπετήσιος, ὅ ἐστι διʼ ὅλου τοῦ ἔτους. B.P.Q.

ἐπετήσιος] ἑκάστου ἔτους. ἢ ἐφʼ ὅλῳ τῷ ἔτει τοῦ ἐνιαυτοῦ. V.

118. ἔκφρασις λειμῶνος. P.

119. ζεφυρίη] λείπει, οὖρα. P.

122. ἀλωὴ ἐρρίζωται] ἀλωὴ νῦν ἡ ἀμπελόφυτος γῆ. ἐρρίζωται δὲ, πεφύτευται. B.

123. θειλόπεδον λέγεται ὁ τόπος ἐν ᾧ τίθενται αἱ σταφυλαὶ καὶ ἡλιάζονται. H. P.

θειλόπεδον] ἔνθα θεῖλος γίνεται βοτρύων καὶ ἡλιοῦνται καὶ ψύ- χονται, ἢ ὁ ψυκτήρ. V.

τὸν τόπον τὸν ψυκτῆρα τῶν σταφυλῶν, ἀπὸ τοῦ εἵλω τὸ θερμαί- νω. E.

ἀπὸ τοῦ θέσθαι καὶ τοῦ εἵλη ἡ θερμασία καὶ τοῦ πέδον. ἢ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ θ, εἱλόπεδόν τι ὂν, τὸ πεδίον τὸ ἔχον ἕλην, ἤτοι λαμ- πηδόνα. E.

εἱλόπεδον τὸ πέδον τὸ ἔχον ἕλην ἡλίου. τὸ δὲ ἀδιάλειπτον τῆς σταφυλῆς θέλων σημᾶναι φησὶν ὡς τὸ μὲν αὐτῆς πατεῖται, ἄλλο turis non solum quod affirmes, sed legitur Mediolanensi, sed ὁ κυκλικὸς. etiam quod neqes, nitatur. BUTT. quum necessario illic grammaticus Verba scholiastae recte interpreta- aliquis, quicunque ille fuerit, de- tus est Heinrichius, qui similis signandus sit, qui aliam quam Ari- usus exempla addere poterat ex starchus interpretationem propo- schol. Il. ζ, 325. νείκεσσιν· ἡ διπλῆ, suerit. ὅτι κυκλικῶς κατακέχρηται. (ut in 3. ἀειθαλὴς ἡ φύσις] τὸ ἀεὶ θάλλεινQ. schol. Il. μ, 267. κοινὸν δʼ ἐστὶ τὸ νεὶ- 4. ὁμοιοκαταληξία T. ὁμοιοκατάληξις νεσν). et ι, 222. κυκλικώτερον δὲ κατα- ceteri. κέχρηται τῷ στίχῳ. In superiore vero 10. Verba τοῦ ἐνιαυτοῦ delerem scholio ad δ, 248. et librorum scri- prorsus, nisi scirem ἔτος etiam dici pturae et ipsa scholiastae verba de qualibet anni parte, ut τέσσαοα ostendunt veram scripturam esse ἔτη ἐνιαυτοῦ. BARNES. non οὐ κυκλικῶς, quod in uno libro ψύχεται, ἄλλο τρυγᾶται, ἄλλο περκάζει, ἄλλο ὀμφακίζει, ἵνα διʼ ὅλου ἔτους αὐτῶν ἀπολαύωσιν. B.Q.T.

θειλόπεδον ἐκ τριῶν σύγκειται, ἀπὸ τοῦ θεῖναι καὶ τοῦ ἕλη καὶ πέδον. σημαίνει δὲ τὸν ψυκτῆρα τῶν σταφυλῶν. τινὲς δὲ πλεονασμὸν τοῦ θ φασὶν, ἵνʼ ᾖ εἱλόπεδον, τὸ πέδον τὸ ἔχον ἕλην ἡλίου, ἤγουν θερμασίαν. P.Q.T.

λευρῷ] λείῳ, ὁμαλῷ, ἢ πλατεῖ. V.

124. τέρσεται] ἀντὶ τοῦ πέφρυκται. B. V.

125. τραπέουσι] πατοῦσιν· ἢ εἰς πίθους βάλλουσι, παρὰ τὸ ἐξ ὀπώρας εἰς οἶνον τρέπειν. E.Q.

πάροιθε δὲ] τὸ πλῆθος ἔμπροσθέν ἐστι τούτων ἐν ἑτέρῳ τόπῳ. διὸ πάν ἐπιφέρει, ἕτεραι δʼ ὑποπερκάζουσι, οὐχὶ ὅλαι. E.V. τὸ δὲ ὄμφαξ ἀπὸ τοῦ ὠμόφαξ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄμφαξ, ὁ ὠμὸς εἰς τὸ φα- γεῖν. E. αἱ ὄμφακες τὸ ἄνθος καὶ τὴν κύπριν μεταβάλλουσιν εἰς σταφυλήν. ἐὰν δὲ στίξωμεν εἰς τὸ εἰσὶ, τὸ δὲ “ἄνθος ἀφιεῖσαι” τοῖς ἑξῆς συνάψωμεν, ἔσται ὁ νοῦς οὕτως· τινὲς αὐτῶν περκάζουσι, τὸ ἄνθος καὶ τὸ θερμὸν τῆς αὐξήσεως λήγουσαι καὶ πεπαινόμεναι. P. Q.

ἄνθος ἀφιεῖσαι] ἀπὸ ἄνθους εἰς ὄμφακας μεταβάλλουσαι. E.V.

126. ὑποπερκάζουσι] τῇ παραστάσει ἀκμάζουσι. οἷον ἐκ τοῦ ὄμ- φακος μεταβάλλουσιν εἰς τὸ μέλαν τῆς σταφυλῆς χρῶμα πεπαι- νόμεναι. V. ὡριμάζουσι, μελανίζουσι. τὸ ἀδιάλειπτον δὲ τῆς στα- φυλῆς διὰ τούτων πάντων θέλει σημᾶναι. E.

τὸ ἕτεραι δοκεῖ παρὰ τὴν Ὁμηρικὴν χρῆσιν ἐνταῦθα κεῖσθαι. εἰ- πὼν γὰρ “ἕτερον μὲν θειλόπεδον, ἑτέρας δʼ ἄρα τε τρυγόωσιν,” εἶτα ἐκ τρίτου “ἄλλας δὲ τραπέουσιν,” ἐπήνεγκεν “ἕτεραι δʼ ὑποπερκά- ζουσιν.” Ἄττικοὶ μὲν οὖν καὶ ἐπὶ τρίτῳ καὶ τετάρτῳ τάττουσι τὸ ἕτερος, ἀλλʼ οὐς ὁ ποιητής. εἴωθε γὰρ τὸ ἕτερος ἐπὶ δύο τάττειν, ὥς που καὶ ἐν τῇ Πατροκλείᾳ φησὶ, “τῆς μὲν ἰῆς στιχὸς ἦσχε Μενέσθιος αἰολοθώρηξ, τῆς δʼ ἑτέρης Εὔδωρος, τῆς δὲ τρίτης Πεί- 1. ψύχεται] ψύγεται P. que ad αὐτῶν ἀπολάβωσιν. Post quæ: 5. ἤγουν θερμασίαν addidi ex T. sequitur scholion inferius (lin. 24.) In P. Q. sequitur τῆς ἕτερον μὲν θει- τὸ ἕτεραι δοκεῖ etc. λόπεδον. τὰ ἀδιάλειπτον θέλει σημᾶναι 8. πέφρυκται Barnes pro πεφύτευ- καὶ φησὶ ὡς et reliqua usque ad ἀπο- ται. λαύωσιν ut in scholio praecedente. 11. τὸ—ἐν] ἤτοι ἐν E. Sic etiam T., nisi quod τῆς ἔ. μ. θ. 12. ὅλαι] ὅλας V. omittit et τὸ δὲ ἀδιάλ. habet, post 25. ἐπήνεγκεν] ἐπήγαγεν P. σημᾶναι autem pergit, καὶ φησὶ καὶ 29. αἰολοθώρηξ om. P. T. τὸ μὲν αὐτῆς πατεῖται et reliqua us- σανδρος” (Il. π, 173. 179. 193.) ῥητέον δὲ ὅτι κἀνθάδε παραπεφύ- λακται τῷ ποιητῇ ἡ ἀκρίβεια. τῶν γὰρ σταφυλῶν τὰς μὲν πεπείρους ἐπίσταται, τὰς δὲ ὄμφακας. εἶτα περὶ τῶν πεπείρων φησὶν ὡς αἱ μὲν ψύχονται, αἱ δὲ τρυγῶνται, αἱ δὲ ἄλλαι πατοῦνται. τελέσας δὲ τὸν περὶ τούτων λόγον καὶ ἐπὶ τὰς ὄμφακας μεταβαίνει ὅτι αἱ μὲν αὐτῶν ὀμφακίζουσιν, ἕτεραι δὲ μελαίνονται ἐξ ὄμφακος. P.Q.T.

πρὸς τὸ ἕτερον, ὅτι ἐπὶ δύο. ἐπὶ δὲ τοῦ τρίτου, ἄλλας. P.

127. κοσμηταὶ πρασιαὶ] ἐν τάξει διατεθειμέναι, κατασκευασταὶ λαχανιαί. ἢ αἱ τῶν φυτῶν τετράγωνοι σχέσεις, ὡς νῦν κῆπον ἢ στί- χον ἀμπέλων. B.E. εὖ διατεθειμέναι πρασιαὶ, λαχανοφόροι γαῖ. B.P.T. αἱ λαχανεῖαι, ἢ αἱ τῶν φυτειῶν τετράγωνοι σχέσεις ὡς τὰ πλινθία. V.

130. ἡ δʼ ἑτέρωθεν] ἡ δὲ ἑτέρα πρὸς τὸ οἴκημα τὸ ὑψηλὸν ὑπὸ τὴν ὀδὸν τῆς αὐλῆς ὁρμᾷ. M.

132. τοῖά ῥʼ ἐν Ἀλκινόοιο θεῶν ἔσαν ἀγλαὰ δῶρα] δαιμονίως κατέ- φυγεν ἐπὶ τὴν θείαν ἐξουσίαν ὅτι ταῦτα παρῆν Ἀλκινόῳ θεῶν δωρη- σαμένων. P.Q.T.

τοῖʼ ἄῤ] τόσα ἔσαν, ὡς “σπάρτα λέλυνται” (Il. β, 135.) κοινῶς, τὸ δὲ Ἀττικὸν τοῖα. H.

134. ἑῷ θηήσατο θυμῷ] δαιμονίως οὐ τοῖς ὀφθαλμοῖς, ἀλλὰ τῇ διανοίᾳ συνελογίζετο, ἐκ τούτων τεκμαιρόμενος τὴν τῶν χρωμένων προαίρεσιν. P. Q.

137. σπένδοντας] ἐκ τοῦ πραττομένου τὴν ὥραν τῆς εἰσόδου δεδή- λωκεν. ἡ δὲ αὐτὴ ὥρα καὶ ἐπὶ τοῦ Πριάμου· ἁρμόδιος γὰρ ὁ καιρὸς πρὸς ἔντευξιν. ἱλαρωτέρους γὰρ ἡμᾶς ὁ οἶνος ποιεῖ. H.P.Q.T.

138. πυμάτῳ] ἐπεὶ ὀνειροπομπὸς καὶ ὑπνοδότης. P. T. ἡ δὲ διπλῆ πρὸς τὸ ἔθος, καὶ ὅτι κοίτου ἀρσενικῶς φησι. P.

πυμάτῳ] ἐπεὶ ὀνειροπομπὸς ἢ ὕπνου παρεκτικός. διὸ καὶ “εἵλετο δὲ ῥάβδον, τῇ τʼ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει” (ε, 47.). V.

4. ψύχονται scripsi pro ψύγονται. δώμασι τοῦ Ἀλκινόοιο. BUTTM. Conf. schol. ad 123. 18. τὸ δὲ Ἀττικὸν τοῖα] Hæc non 10. γαῖ] γαῖαι B.T. intelligo. Videtur tale quid dici de- 14. τὴν ὀδὸν] τὴν ὁδὸν M. buisse, τὸ δὲ ἐν Ἀλκινόου Ἀττικῶς ὡς 13. Hic versus in text. P. pri- καὶ τὸ ἐν Ἅιδου καὶ τὸ ἐν Κίρκης καὶ ὅσα mirus omissus ab alia manu ad τοιαῦτα, ut legitur apud Eustath. marginem additus est, atque eo- p. 1574, 37. dem calamo litteris nunc fere eva- 23. ἐκ τοῦ] ἐκ τούτου P. Q. nidis superscriptum τοιαῦτα ἐν τοῖς 27. κοίτου Buttm. pro καὶ τοῦτο.

ὅτε μνησαίατο κοίτου] διὰ τὸ μνείαν ἔχειν λόγου τὸν κοιμώμενον. ἢ ὅτι ὀνειροπομπὸς ἢ ὕπνου παρεκτικὸς ὁ θεός. E.

139. διὰ δῶμα] διὰ τοῦ δώματος. P.

140. ἥν οἱ περιέχευεν] ὅτι τῷ Ὀδυσσεῖ περιέχεεν, οὐ τοῖς Φαίαξιν, ὡς Ζηνόδοτος. τὸ δὲ περιέχευε διχῶς, περιέχευε καὶ περιχεῦεν. H. P.

Ἀθήνη] ἡ φρόνησις αὐτοῦ. P.

143. πάλιν χύτο] ἀντὶ τοῦ ἀφῃρέθη ἀπʼ αὐτοῦ ὁ ἀήρ. B.

144. οἱ δʼ ἄνεῳ ἐγένοντο] εἰκότως ἐθαύμαζον ὅτι προσιόντα οὐκ εἶδον. P.Q.T.

ἄνεω] ἥσυχοι, ὥσπερ μὴ ὄντες. P.

146. Ἀρήτη θύγατερ] κατὰ τὰς ὑποθήκας ἱκετεύει τὴν Ἀρήτην. καὶ τὸ πρὸς Ἀλκίνουν δὲ καθῆκον ἀποπληροῖ πρῶτον αὐτὸν ὀνομάζων, σόν τε πόσιν. P. T.

θύγατερ Ῥηξήνορος] τοῦ διὰ τῆς ἠνορέης ῥήσσοντος τὰς τάξεις τῶν πολεμίων. ἦν γὰρ αὐτῆς πατήρ. P. Q.

148. ὄλβια δοῖεν] ἐν τῷ ὄλβια δοῖεν ἡ στιγμή. λοιπὸν λέγει ποῖα ὄλβια, “ζωέμεναι καὶ παισὶν ἐπιτρέψειεν ἕκαστος τὸν ὄλβον.” ἤτοι συναπτέον, ἵνʼ ᾖ ὀλβίως ζῆν. B.P.Q.T. ὄλβια δοῖεν ζωέμεναι] ἐν εὐδαιμονίᾳ παράσχοιεν ζῆσαι. V. ὀλβίως. Gl. P. ἀντὶ τοῦ εὐδαι- μονίαν. Gl. P.

149. ἐπιτρέψειαν] παραδοῖεν. M. V.

οὕτως, ἐπιτρέψειεν, αἱ Ἀριστάρχου. H. P.

151. ὀτρύνετε] ἐπείξατε, παρορμήσατε. V.

152. ἄπο πήματα] ἀναστρεπτέον τὴν ἀπό. δηλοῖ γὰρ τὸ ἄπο- θεν. P.

153. ἕζετ᾿ ἐπʼ ἐσχάρῃ] ἀντὶ τοῦ παῤ ἐσχάρῃ. P. T. τὸ δὲ πὰρ πυρί οὐ μόνον τὸν λόγον ἐντέχνως ὡμίλησεν, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ σχή- ματος τῆς καθέδρας οἶκτον ἐκίνησεν. ἅμα δὲ καὶ τὴν ἄνασσαν ᾤετο 4. οὐ] ἐν H. προβουλευσαμένη τὸν τοιοῦτον καιρόν di- 5. Ζηνόδοτος] Vid. ad v. 41., ubi xit Eustath. p. 1575, 7. Ζenodotus σφισιν ἀχλὺν—κατέχευε 19. ἀντὶ τοῦ εὐδαιμονίαν] Hoc gl. scripserat pro ἥ ῥά οἱ etc. abalia manu habet P. περιέχευε καὶ περιχεῦεν post διχῶς 21. ἐπιτρέψειαν] Sic H. in textu, addit H., om. P. Annotatio in- ἐπιτρέψειεν M. P., sed superscripto in opta, nisi scholiasta scripsit διχῶς, P. a diversis manibus παραδοῖεν, ἐπι- κατέχευε (quod legitur v. 42.) καὶ τρέψειαν. 22. οὕτως Porsonus pro ὄντως. περίχευεν. 6. ἡ φρόνησις αὐτοῦ] ἡ φρόνησις ἡ ἐπιτρέψειεν] ἐπιτρέψοιεν H. προσηγορίας ἀρχὴν καὶ φιλίας ὑποθήκην αὐτῷ γενήσεσθαι. πρὸς δὲ τοὺς ζητοῦντας πῶς φησιν ὡς χειμῶνος ὄντος Ἀρήτην ἀλεαίνεσθαι παρὰ τῷ πυρί. εὔκρατος γὰρ ὁ ἀὴρ καὶ οἱ καρποὶ διαμένουσι καὶ γειτνιῶσιν Ἠλυσίῳ πεδίῳ μὲν ὄντι, ὅθεν καὶ τὸν Ῥαδάμανθυν διε- κόσμησαν, τὸ δὲ ἀεὶ καθιερωμένον τῇ Ἑστίᾳ πῦρ. T.

154. πὰρ πυρὶ] ἐπὶ τὸ διακονικὸν πῦρ. P.

155. ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε] καὶ πανταχοῦ τῇ σοφίᾳ προεδρίαν ὁ ποιητὴς δέδωκε τῶν ἀρετῶν, διαφερόντως δὲ ἐπὶ τῆς Ὀδυσσέως ἱκε- τείας, τοὺς μὲν ἄλλους Φαίακας ἐκπεπληγμένους καὶ σιωπῶντας εἰσάγων, ὁ δὲ τοῖς ἔτεσι προγενέστερος καὶ τὴν γνώμην φρονιμωτέραν εἶχεν. T. Ἐχένηος] γρ. Ἁλιθέρσης. P. ὁ ποιητὴς πλάττει τοῦτο τὸ ὄνομα· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἔχειν τὴν νῆα ἐκάλεσε τοῦτον Ἐχένηον. E.

156. ὃς δὴ Φαιήκων] ἐπειδὴ μέλλει ἐπιτιμήσειν τῷ βασιλεῖ, προσυνίστησι τὸ πρόσωπον ὅτι ὑπὸ γήρως καὶ ἐμπειρίας ἐθάρρησεν ἐπιτιμῆσαι. H. T.

159. οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον] ἀντὶ τοῦ οὐ καλόν. P. Q. γρ. καὶ, τό γε κάλλιον. H. P.

161. ἰσχανόωνται] ἐπέχονται τοῦ εἰπεῖν τι πρὸς τὸν ξένον. P.Q.T.

164. οἶνον ἐπικρῆσαι] πρὸς τῷ ὄντι ἕτερον ἐπιχέαι, ὡς τὸ “κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν (ε, 93.). P.Q.T.

Διὶ] ἱκέσιος γὰρ ὁ θεός. P.

166. ταμίη] ἡ ταμίη ἡ οὖσα ἀπὸ τῶν ἐόντων ἔνδον δούλων· ἢ ἡ ταμίη ἀπὸ τῶν ἐόντων βρωμάτων ἔνδον δότω τῷ ξένῳ φαγεῖν. B.

167. αὐτὰρ ἐπεὶ τόγʼ ἄκουσε] δηλονότι περιμείνας σύμψηφον τῇ ἑαυτοῦ βουλήσει τὴν παρὰ τῶν Φαιάκων κρίσιν εὑρεῖν. P. Q. T.

169. ὦρσεν ἀπʼ ἐσχαρόφιν] αἰτιῶνται δέ τινες τὸν Ἀλκίνοον ὡς φιλόξενον ὄντα ἐπὶ τοσαύτης ὥρας ἐρρίφθαι ἐπὶ κόνει τὸν Ὀδυσσέα. πρὸς σὓς λεκτέον ὅτι οὐκ ἐκ τυραννίδης εἶχε τὴν ἀρχὴν, ἀλλʼ εἰς σὓς ἐπέλασεν. ὁπότε οὖν ἐβούλευσε τὸ κοινὸν, εἰκότως αὐτὸν . . . . ἀνί- στησιν. T.

170. υἱὸν ἀναστήσας] τῶν μὲν ἄλλων οὐδένα ἀποκλίνει, τὸν δὲ υἱὸν τὸν μάλιστα ἀγαπώμενον. τὰ γὰρ ὑπηρετικὰ τῶν ἐπιταγμάτων μάλιστα τοῖς στεργομένοις ἐπιτάττειν εἰώθαμεν διὰ τὸ πρόδηλον 16. γρ. καὸ] γρ. δὲ καὶ H. 19. πρὸς] ἐνὶ T. 18. ἐπέχονται τοῦ εἰπεῖν] κατέχονται 29. ἐπέλασεν] ἀπέλακεν T. εἰπεῖν Q. 33. διὰ addidit Prellerus. εἶναι τὴν εἰς αὐτοὺς εὔνοιαν. πρὸς δὲ τὸ πιθανώτερον ὑπὲρ τοῦ μὴ λυπῆσαι τὸν παῖδα οὕτως εἰσῆκται. τὸ δʼ αὐτὸ καὶ ἐν Ἰλιάδι “πὰρ δὲ Διῒ καθέζετο, εἶξε δʼ Ἀθήνη” (ω, 100.) T.

ἀγαπήνορα] τινὲς τὸν ἀγαπῶντα ἀνδρείαν, τινὲς δὲ τὸν ἀπὸ τῆς ἀνδρείας ἀγαπώμενον· ἢ ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν ἠγαπημένον· ἢ φιλάνθρωπον προσηγορικῶς ἀπὸ τοῦ ἀγαπᾶν τοὺς ἄνδρας· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀγαπᾶσθαι διὰ τὴν ἠνορέην, ἤτοι τὴν ἀνδρείαν. H.P.Q.V.

174. ἐτάνυσσε τράπεζαν] ὡς πτυκτῆς οὔσης τῆς τοαπέζης. P. ἀθετεῖται τὸ ἔπος ὡς ἀσύμφωνον τῇ τοῦ Ὁμήρου συνηθείᾳ. οὐ γὰρ ποιεῖ τὰς τραπέζας ἀφαιρουμένας παρόντων τῶν δαιτυμόνων, ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀπαλλαγήν. H.P.Q.T.

176. εἴδατα πολλὰ] οὐ τῆς σκευασίας, ἀλλὰ τῆς οὐσίας. T. παρεόντων] ἐν τοῖς παροῦσι. P.

183. βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ πᾶσι. P.

τὸ δὲ ἐπαρξάμενος, ἀπὸ τοῦ πρώτου ἀρξάμενος. P.B.Q.T. τὴν καταρχὴν τῆς πόσεως ποιησάμενος. V.

188. δαισάμενοι κατακείετε] εὐωχησάμενοι καθευδήσατε. ἐκ τοῦ κῶ, κείω. P. κοιμήθητε. Gl. P.

189. ἐπὶ πλέονας καλέσαντες] ἀντὶ τῆς πρός. P.

192. μνησόμεθʼ] γρ. φρασσόμεθα. M.

195. μεσσηγύς γε] ἤγουν ἀναμεταξὺ ἡμῶν καὶ τῆς τούτων πό- λεως. P.

196. πρίν γε τὸν] ἀντὶ τοῦ, πρὶν αὐτόν. ὡς περὶ ἑτέρου λέγει. P.

197. ἅσσα οἱ αἶσα] γενικόν ἐστι τὸ αἶσα, εἶτα εἰδικὸν τὸ κλῶ- θες, ὡς “ἀλλʼ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα, ἢ καὶ ὀνειροπόλον” (Il. α, 62.). τὸ μὲν γὰρ γενικὸν, τὰ δὲ εἰδικά. B.P.Q.T.

τὸ δὲ κατά πρὸς τὸ νήσαντο· τὸ δὲ Κλῶθες μεταπλασμός ἐστι τοῦ Κλωθοί, ἀπʼ εὐθείας τῆς Κλωθώ, ὡς Σαπφώ, Κλωθοί ὡς Σαπροί. B.H.P.Q.T. αἱ κατακλώθουσαι. Gl. P.

ὅσσα οἱ αἶσα κατακλῶθές τε βαρεῖαι] ὡς γενικόν τιὍμηρος λαμ- βάνει τὸ αἶσα ὡς εἰδικὸν δὲ τὸ “κατακλῶθές τε βαρεῖαι,” ὡς ἐν Ἰλιάδι τὸ “ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα, ἢ καὶ όνειροπόλον,” 4. ἀπὸ Struvius pro ὑπό. 28. ὡς Σαπφώ—Σαπφοί om. T. 7. ἤτοι τὴν ἀνδρ??ιν addidi ex H. Κλωθοί] κλωθοί H. αἱ Κλωθοί ap. 27. τὸ δὲ κατά—τὸ δὲ Κλῶθες Eustath. p. 1575, 42. om. P. ὡς ἰδιωτικόν. ἡ μέντοι τοῦ κατακλῶθες πρόθεσις ἀποδίδοται πρὸς τὸ νήσαντο. E.

αἱ κατακλώθουσαι καὶ καταμοιροῦσαι ἑκάστῳ τὸ εἱμαρμένον βα- ρεῖαι. V. Ἄλλως. κατακλῶθες] ἐπικλώσεις τῶν Μοιρῶν. MS. Barnes.

Μοῖραι ἐπεισάγουσι τῷ ἀνθρώπῳ, ἡ Λάχεσις, ἡ Κλωθὼ, ἡ Ἀταρ- πώ. Ρ.

199. εἰ δέ τις ἀθανάτων γε] εἰ δὲ θεὸς ὢν ἀνθρωπόμορφος ἥκει, ξένον τι οἱ θεοὶ βουλεύονται. οὐδέποτε γὰρ οἱ θεοὶ ἀλλοιόμορφοι ἡμῖν ἐφαίνοντο, ἀλλʼ ἀναφανδόν. οὐ μόνον δὲ, φησὶν, ἐν θυσίαις ἀναφανδὸν ἡμῖν φαίνονται, ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ. B.P.Q.T.

γράφουσι, κατʼ οὐρανόν, ἵνʼ ᾖ, τῶν κατὰ τὸν οὐρανόν. H. P. ἐν ταῖς Ἀριστάρχου, κατʼ οὐρανόν. M. P.

200. ἐχρῆν δύο εἶναι τὰς ὀξείας ἐν τῷ, ἄλλό τι. P.

201. φαίνονται ἐναργεῖς] διὰ τὸ ὁμοιοῦσθαι τοῖς θεοῖς ἢ κατὰ ἀρετὴν ἢ κατὰ γένος. E.

ἐναργὲς] φανερόν. V.

203. τὸ καθήμενοι τοῖς ἑξῆς βέλτιον συνάπτειν. P.

204. ξύμβληται] ἐντύχῃ). προπαροξύτονον. P.

205. ἐπεί σφισιν ἐγγύθεν εἰμέν] συγγενεῖς γάρ ἐσμεν θεῶν, ὡς οἱ Κύκλωπες τῶν Γιγάντων. ὅμοροι γὰρ οὗτοι, ἢ ἄμφω ἄδικοι. B. T.

206. ὥσπερ Κύκλωπες] ἢ κατὰ γένος, ἢ κατὰ ἀδικίαν, οὕτω καὶ ἡμεῖς κατὰ δικαιοσύνην. B.E.Q. ἀγχιστεύομεν γὰρ αὐτοῖς κατὰ γένος, ὥσπερ οἱ Κύκλωπες καὶ οἱ Γίγαντες ἀλλήλοις ἀγγιστεύουσιν. B.E.Q. T. ἢ ὥσπερ Κύκλωπες καὶ Γίγαντες ἐγγὺς κατὰ γένος, ἢ κατὰ τόπον, ἢ κατὰ ἀδικίαν, οὕτω καὶ ἡμεῖς πλησίον θεοῖς κατὰ δικαιοσύνην. B. E.P.Q.V.

γιγάντων] ὅμοροι γὰρ οὗτοι. ἢ ὅτι ἄμφω ἄδικοι ὑπάρχουσιν ὅμοιοι, οὕτω καὶ ἡμεῖς θεοῖς πλησίον κατὰ δικαιολογίαν. Q.

208. ἄλλο τι μελέτω φρεσίν] οὐκ ἀργῶς ἡ προανάκρουσις. ἐπι- τείνει δὲ τοὺς παρόντας ποθῆσαι μαθεῖν τὰ περὶ αὐτόν. P. Q.

4. ἐπικλώσεις τῶν M.] Sic Apollon. 12. ἐν—οὐρανόν] Hæc P. ab alia in Lex. Hom. manu inter lineas. 6. Ἀταρπώ] Immo Ἄτροπος. 13. ταῖς ἀριστάρχου M. τοῖς ἀρι- 10. ἀναφανδόν] ἀναμφαδόν P. στάρχοις T. δὲ om. P., in quo hoc scholion 21. ἢ T. οἱ B. v. 204. adscriptum. 28. ὅμοροι Buttm. pro ὅμοιοι.

210. στικτέον εἰς τὸ “βροτοῖσι.” τὸ “οὕστινας” ἀφʼ ἑτέρας ἀρ- χῆς. ὑποστικτέον δὲ εἰς τὸ “ἀνθρώπων.” P.

211. ὀχέοντας ὀϊζύν] ἀνέχοντας καὶ βαστάζοντας. ἀπὸ τῶν ὑπο- ζυγίων ἡ μεταφορά. φέροντας τὴν ἐν τῷ βίῳ κακότητα. T. ἐπι- φέροντας ταλαιπωρίαν. B. ὑποφέροντας. ἢ ἔχοντας καὶ βαστά- ζοντας. V. ἐπιφέροντας ἢ ἔχοντας. P.

213. καὶ μᾶλλον ἐγὼ] γρ. καὶ πλείονʼ ἐγώ. P.

214. ὅσσα γε δὴ ξύμπαντα] τοῦτο ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἐν θαυμασμῷ ἀνεφώνησε. B. T.

215. δορπῆσαι] ἔν τισι γράφεται δειπνῆσαι. οὔπω δὲ ὥρα τοῦ ἀρίστου. P.

216. οὐ γάρ τι στυγερῇ ἐπὶ γαστέρι κύντερον] οὐδὲν τῆς γαστρὸς ἐπάνω βέβηκεν εἰς ἀναίδειαν. B.E.P.Q.T. κύντερον γὰρ τὸ ἀναιδέ- στερον, ἀπὸ τοῦ κυνὸς ὄντος ἀναιδοῦς. B. οὐ γάρ τι μισητότερον ἔπλετο καὶ ἐγένετο τῇ γαστρὶ ἄλλο, ὡς ἡ ταύτης τῶν βρωμάτων ἀκάθεκτος ἔφεσις. P. Q. κατατρέχουσί τινες τούτων ἱκανῶς ὡς ἀγενέστατα περὶ τῆς γαστρὸς διαλεγομένου καὶ δεῖπνον ἀπαιτοῦντος, καὶ ταῦτα παρὰ ἀνθρώποις οὓς οὐδέπω εἶδεν· οὐδὲ ἡρωϊκὸν τὸ παράγ- γελμα γαστρὶ εἴκειν. πρὸς σὓς ῥητέον ὅτι ἀποτρίβεται τὴν ὑπόνοιαν τοῦ δοκεῖν εἶναι . . . εἰς ταπεινοὺς λόγους καταβαίνειν λόγους. διὸ καὶ . . . μένειν τὰ περὶ τῆς γαστρός. T.

στυγερῇ ἐπὶ γαστέρι] ἀντίπτωσις. P.

217. ἐκέλευσεν] διὰ τούτου ἐνδείκνυται ὅτι| ἀνάγκη, ὡς ἐπὶ ἀπα- ραιτήτου δεσπότου. T.

ἕο μνήσασθαι] αὐτῆς φροντίσαι. P.

1. στικτέον—ὑποστικτέον] Hæc ra- —δῶμα (v. 223.) T. tio nunc obtinet. Apparet itaque 10. ἔν τισι γράφεται δειπνῆσαι] Hoc ex hoc præcepto, exturbatam esse etiam in H. annotatum. ea aliam, et quidem multo sanio- δειπνῆσαι—ἀρίστου Cobetus. δει- rem, hanc: φυήν· ἀλλὰ θ. βροτοῖσιν, πνῆσαι δʼ οὔπω δὲ ὥρα οὐκ ἀρίστου P. οὕστινας κ. τ. ἑ., τοῖσίν κεν—ἰσωσαί- 13. ἐπάνω βέβηκεν Struvius pro μην. BUTTM. Interpunctionem ἐπαναβέβηκεν. vulgatam præfert Friedlaender. de 18. οὓς—εἶδεν correxi pro οἴους— Nican. p. 65. ἴδεν—. 2. Verba ὑποστικτέον εἰς τὸ ἀνθρώ- 20. Alterutrum λόγους delen- πων sunt etiam in H. dum. ἀνθρώπων] ἄνθρωπον P. 23. τούτου ἐνδείκνυται] τοῦτο ἐκέ- 9. ἀνεφώνησεν] ἀνεφώνησεν· ὥς κ᾿ λευσεν Prellerus. ἐμὲ τὸν δόστηνσν ἐμῆς ἐπιβήσετε πάτρης

Ζηνόδοτος ἕο γράφει ἀντὶ τοῦ ἑαυτῆς. H. P.

δασυντέον τὴν ἕο· πρωτότυπος γάρ ἐστι γενικῆς πτώσεως. P.

221. ληθάνει] λανθάνει ἡ γαστήρ. τὸ ληθάνει ὡς τὸ “μελάνει δὲ πόντος ὑπʼ αὐτῆς” (Il. η, 64.). P.

ἐνιπλήσασθαι] αὕτη μέντοι ποιητικωτέρα. ἡ δὲ Ἀριστάρχου ἐμ- πλησθῆναι. H. P.

222. ὀτρύνεσθαι] ὅτι ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ, ὅπερ ἀγνο- ῶν Ζηνόδοτος γράφει ὀτρύνεσθε. H. P.

ὀτρύνεσθε] ἐπείγεσθε. M. V.

223. ὥς κʼ ἐμὲ] ἄμεινον ὀρθοτονεῖν τὴν ἐμέ. H. P.

224. βέλτιον τοῖς ἄνω συνάπτειν τὸ “πολλὰ παθόντα,” ἀφʼ ἑτέρας δὲ ἀρχῆς προφέρεσθαι τὸ “ἰδόντα με.” B. P.

καὶ λίποι αἰών] καταλείψειέ με ἡ ζωή. P.

225. κτῆσιν ἐμὴν] ὅτι φιλοχρήματος ἐκ τῶν τοιούτων Ὀδυσσεὺς φαίνεται, κτῆσιν ἐμὴν δμῶάς τε. Q. ἄμεινον ἂν ἔσχε, πατρίδʼ ἐμὴν ἄλοχόν τε. κομιδῆ γὰρ σμικρολόγος φαίνεται προτάσσων τῶν φιλ- τάτων τὴν κτῆσιν, ὡς παρὰ Μενάνδρῳ Σμικρίνης ἐν Ἐπιτρέπουσιν. ὁ δὲ Πῖός φησιν ὅτι διὰ τοῦ “κτῆσιν ἐμὴν δμῶάς τε” συνίστησιν ἑαυτὸν ἐνδεικνύμενος τὴν οἴκοι εὐδαιμονίαν. οὐ μέντοι καὶ περὶ τῆς γυναικὸς νῦν λέγει· τὸ γὰρ ἔχειν γυναῖκα καὶ τοῖς ἀπερριμμένοις ἀκο- λουθεῖ. P.Q. ἐκ τούτου ἐνδείκνυται ὅτι καὶ αὐτός ἐστι τῶν ἐχόντων κτήματα, οὐχ οἷος δὲ ὁρᾶται, ὥσπερ καὶ Ναυσικάᾳ ἔλεγεν “πολὺς δέ μοι ἔσπετο λαός” (Od. ζ. 164.). ἔνδειξιν οὖν ἐποίει ὅτι οὐ πα- ρημελημένος ἦν, ἀλλʼ ἔστιν αὐτῷ καὶ πατρὶς καὶ οἶκος καὶ κτή- ματα. T.

διχῶς, δμωάς καὶ δμῶας. H. P.

226. οἱ μὲν ἔστιξαν ἐπὶ τὸ ἐπήνεον, οἱ δὲ συνῆψαν, ἠδʼ ἐκέλευον πεμπέμεναι. P.

1. ἕο] ἑοῦ Duentzer. Ζenod. p. 10. ἄμεινον— ἐμέ] Hoc scholion 58. Conf. ad ε. 459. et ad Il. β, in P. adscriptum ad ἐκ δέ με v. 220. 239. τ. 384. 17. Σμικρίνης ἐν Ἐπιτρέπουσιν Mei- 5. Ἀριστάρχου] ἄρι H. nek. ad Menandr. p. 64. pro σμι- 7. ὀτρύνεσθαι] ὀτρύνεσθʼ in textu κρύνησιν ἐπιτρέπουσιν. H. P., sed H. in marg. γρ. ὀτρύνεσθαι. 18. ὁ δὲ Πῖός φησιν Maius. ὁ δ᾿ ὅτι ἀπ. H. ὅτι om. P. Sola ver. ἐπεὶ ὃ σφισιν P. ὁ δὲ ἐπειός φησιν Q. ba ἀπ. ἀντὶ προστακτικοῦ habet B. συνίστησιν] Exhibet. commendat. 8. γράφει ὀτρύνεσθε H. γράφει ὀτρύ- Sic ad v. 241. 333. λ, 619. BUTT- νεσθαι P. MANN.

232. ἀπεκόσμεον] ἄκοσμον ἐποίουν τὴν τράπεζαν αἴροντες τὰ ἐν αὐτῇ. P. Q. τὰ ὅπλα νῦν τραπέζας λέγει. P.

ἀφαιροῦνται τὰ σκεύη τὰ ἔχοντα ἔσωθεν τὴν δαῖτα. E.

ἔντεα δαιτός] τὰ σκεύη τὰ ἔχοντά τι ἔσωθεν τῶν εἰς εὐωχίαν, οἷον κρατῆρες, πίνακες, κύπελλα. B.P.T. τὰ ὅπλα τῆς εὐωχίας, οἷον τραπέζας καὶ τὰ τοιαῦτα. V.

234. ἔγνω γὰρ] εἵματα γὰρ ἰδοῦσα φάρος τε χιτῶνά τε ἔγνω. P.T.

235. τά ῥα] ἀντὶ τοῦ δή. P. δή. V.

τεῦξε] Ἰακῶς τὸ τεῦξε. P.

238. ὅτι πρὸς τὸ τελευταῖον ἀποκρίνεται μόνον, τίς τοι τάδε εἵματʼ ἔδωκεν. P. δοκεῖ τισὶ μικροπρεπὲς καὶ ταπεινὸν τὸ τὴν Ἀρήτην παρὰ τοῦ ξένου πρῶτον περὶ τῆς ἐσθῆτος πυνθάνεσθαι. ῥητέον δὲ ὅτι πολ- λῶν ἕνεκα ἐντεῦθεν ἤρξατο. πρῶτον μὲν ἐπιγνῶναι τὴν γυναῖκα τὰ ἱμάτια εἰκὸς ἦν πρώτην· καὶ γὰρ ὑφαίνειν καὶ θεραπεύειν καὶ διαχει- ρίζειν τὰ τοιαῦτα τῆς γυναικείας φύσεως ἔργον. T.

239. οὐ δὴ φῆς] τὸ φῇς ὅτε σὺν τῷ ι γράφεται, ἐνεστῶτός ἐστι καὶ ὀξύνεται, ὅτε δὲ ἄνευ τοῦ ι, παρατατικός ἐστιν Ἰακῶς ἐκ τοῦ ἔφης γεγονὼς καὶ περισπᾶται. P. Q. ἔνιοι γράφουσιν, οὐ δὴ φῇς, ἀντὶ τοῦ,, οὐδὲ ἔφης. H. P. εἶπας. V.

241. ἀργαλέον βασίλεια] τὸ μὲν ἐρώτημα βραχὺ, πόθεν ἔλαβε τὴν ἐσθῆτα· ὁ δὲ οὐκ εὐθὺς δηλοῖ ὅτι παρὰ τῆς Ναυσικάας· οὕτω γὰρ τήν τε Ἀρήτην συνταράξειν ἔμελλε, τήν τε κόρην εἰς αἰσχρὰς ὑποψίας ἐμβαλεῖν, ἑαυτόν τε εἰς κίνδυνον τὸν ἔσχατον καταστήσειν· ἀλλὰ κεφαλαιωδῶς ἀποδύρεται τὰς ἑαυτοῦ συμφορὰς, καὶ τὴν παρὰ Καλυψοῖ διαγωγὴν, καὶ τὸν ἔρωτα τῆς θεοῦ, δἰ ὧν συστήσειν ἑαυ- τὸν ἔμελλεν. ὡς ὁ καταφρονήσας τῶν θεῶν οὐκ ἂν εἰς τὰ ἀνθρώπινα παρανομεῖν ὑπέμεινε. καὶ τὸ πέρας οὕτω διέθηκεν αὐτοὺς ὥστε καὶ ἐπιτιμῆσαι τὸν Ἀλκίνουν, ὅτι μὴ καὶ ἤγαγεν αὐτὸν φανερῶς ἅμα ταῖς θεραπαίναις ἡ θυγάτηρ. E.Q.

διηνεκέως] δἰ ὅλον ἀπʼ ἀρχῆς καὶ ἕως τέλους. E. ὁλοκλήρως. P. νῦν ταχέως· ἢ τὸ σύμπαν. V.

243. τοῦτο δέ τοι ἐρέω] πρὸς τὸ αὐτό. P.

2. τραπέζας scripsi pro τραπέζης. 16. φύσεως ἔργον] Scholion non 1. τὰ ἐν αὐτῇ om. P. integrum. Ormisit librarius reli- 7. εἴματα γὰρ T. εἵματ᾿ P. qua τοῦ λυτικοῦ argumenta.

τὸ μεταλλᾷς ἀντὶ τοῦ πολυπραγμονεῖς καὶ ἀνερευνᾷς, ὥσπερ οἱ τὴν γῆν μεταλλεύοντες καὶ τὰ ταύτης ὑπεξάγοντες ψήγματα. P. Q.

διὰ τοῦτο εἰς ἐπιθυμίαν αὐτοὺς ἄγει καὶ τῶν προσυμβεβηκότων αὐτῷ. P. T.

244. Ὠγυγίη τις νῆσος] ἐπαινεῖται Ὀδυσσεὺς ὅτι πυθομένης τῆς Ἀρήτης πῶς καὶ πόθεν ἔχοι τὰ ἱμάτια, πρὶν περὶ τοῦ ὅπως ἀποκρί- νεσθαι δεξιῶς τὴν μὲν παῖδα πονηρίας ἀπαλλάξειεν, ἑαυτὸν δὲ συστή- σειε τοῖς Φαίαξιν, ἀφʼ ὧν δόξει σεμνότερος εἶναι καὶ τιμιώτερος. εἰ μὲν γὰρ μόνον τὸν ἀποκρίσεως τύπον διῆλθεν, ἴσως ἂν τήν τε κόρην αἰ- σχρᾶς αἰτίας ἔνοχον κατέστησε καὶ τὸν ἑαυτοῦ τρόπον διέβαλεν· ἐπειδὴ δὲ ἄνωθεν ἀρξάμενος τόν τε πλοῦν καὶ τῶν χειμῶνα καὶ τὰς ἀτυχίας τὰς ἐν θαλάσσῃ διηγεῖται καὶ τὴν κατὰ τὸν ποταμὸν ἔκβασιν καὶ τὸ τελευταῖον ἱκετείαν, ᾗ χρησάμενος ἁπάντων τῶν προσηκόντων φησὶ παῤ αὐτῆς τυχεῖν, εὔλογον μὲν τὴν πρόφασιν τοῦ λαβεῖν τὰ ἱμάτια κατεσκεύασε, καλῶς τε τῆς παρθένου τὴν ὑποψίαν ἀπέλαβεν, εὖ δὲ τῆς μητρὸς αὐτῆς τὴν ἀπορίαν ἔπαυσεν, ἀκέραιον δὲ διαβολῆς τὴν ἑαυτοῦ φύσιν κατέστησε. T.

245. δολόεσσα Καλυψώ] καὶ μὴν οὐκ ἦν φαρμακὶς, ἀλλʼ ὅτι αὐτὸν ἦγεν ἐξαπατῶσα καὶ ἀφῄρει τὸν νόστον. T.

248. ἐφέστιον] ἐπὶ τὴν οἰκίαν αὐτῆς ἐπιξενωθησόμενον. V. ἐγκά- τοικον. P.

249. οἶον, ἐπεί μοι νῆα θοὴν] τὸ μὲν ναυαγῆσαι, ἀνθρωπίνης τύ- χης, τὸ δὲ περισωθῆναι ἀπὸ τῆς τῶν θεῶν εὐεργεσίας καὶ εὐνοίας ση- μεῖον. τῷ ἀποτελέσματι οὖν θαρρῶν τὸ ἐκ τῆς τύχης συμβεβηκὸς εἰς τοὺς θεοὺς ἀναφέρει, εἰς ἔλεον ἐπισπώμενος τοὺς Φαίακας. P.Q.T.

ἀργῆτι κεραυνῷ] ταχέως διακονουμένῳ διὰ λεπτότητα. ἔστι δὲ κατʼ ἀντίφρασιν. E.

250. ἐλάσας] γρ. καὶ ἔλσας. H. ἀντὶ τοῦ συστρέψας. H. T. ἔλσας] γρ. ἐλάσας. διεσκέδασε. P. ἀντὶ τοῦ συστρέψας. P.

ἐλάσας] συνελάσας. ἐκέασε] διέσχισε. V. ἐκέασσε, διχῶς. P.

251. ἀπέφθιθεν] ὡς κόσμηθεν. ἀθετοῦνται δὲ στίχοι η΄. ὕστερον γὰρ ταῦτα λέγεται. εἰ δὲ προείρητο, οὐκ ἂν ἐπαλιλλόγει. H. P.

3. διὰ—αὐτῷ] Hæc in fine scho- 31. ἀπέφθιθεν] Conf. schol. ad ε, lii proximi habet T. καὶ τῶν π. P. καὶ προσσυμβεβηκό- στίχοι η΄] Versus dicit 251—258. quibus obeli appicti sunt in M. 30. διχῶς] Id est ἐκέασσε et ἐκέ- 32. προείρητο Porsonus. προηρεῖτο δασσε. H. προηρῆτο P.

252. τρόπιν] τὸ κατώτατον μέρος τῆς νηὸς, περὶ ὃ σχίζεται τὸ κῦμα. ἢ τὸ μέσον τῆς νεὼς ξύλον. P.Q.V. τρόπις λέγεται Λα- τινικῶς δελφίν. H.

δελφῖνον ἐναγκαλισάμενος, περιλαβών. Gl. P.

ἀμφιελίσσης] τῆς ἀμφοτέρωθεν συστρεφομένης ὑπὸ τῶν κω- πῶν. P.

253. δεκάτῃ δέ με νυκτὶ] γρ. δεκάτῃ δʼ ἐν νυκτί. H.

255. τὸ “ἢ με λαβοῦσα” βέλτιον ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγινώ- σκειν, αὕτη μʼ ἑλοῦσα. P.

256. ἐνδυκέως] ἐπιμελῶς, ἀπὸ τοῦ κῆδος ἡ φροντίς. καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐνκηδέως ἀλλ᾿ ἐν μεταθέσει τῶν γραμμάτων καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ γίνεται ἐνδυκέως. B.

257. θήσειν ἀθάνατον] καὶ διὰ τί μὴ βεβούληται; ἔοικε διὰ τὸ, οὔποτʼ ἔπειθε. δῆλον οὖν οὐ τὸ μὴ θέλειν γενέσθαι ἀθάνατος, ἀλλὰ τὸ μὴ πιστεῦσαι αὐτῇ τοιαῦτα λεγούσῃ. ἡ μὲν γὰρ ἔφασκε ποιή- σειν, ὁ δὲ οὐκ ἐπίστευεν. ἀλλʼ οὐχὶ πιστεύων παρῃτεῖτο. ἥδει γὰρ ὡς σοφὸς ὅτι ἀθανασίαν οὐχ αἱ τοιαῦται δαίμονες χαρίσαιντʼ ἂν, ἀλλὰ τοῦ Διὸς ἂν εἴη καὶ τῶν ἔργων ἃ πέφυκεν ἀπαθανατίζειν. Ἀν- τισθένης δέ φησιν ὅτι τοὺς ἐρῶντας ᾔδη ψευδομένους τὰς ὑποσχέσεις. τοῦτο γὰρ ποιεῖν οὐκ ἠδύνατο δίχα Διός. P.Q.T. τὰ γὰρ οὕτως ἐνδείκνυται ὅτι πάντων τοῦ πραγμάτων προτέθεικε τὸν νόστον, ἵνα μᾶλλον ὑπακούσῃ Ἀλκίνοος. T.

258. οὔτι τε] γρ. οὔποτε. P.

263. Ζηνὸς ὑπʼ ἀγγελίης] ὑπονοῶν Ὀδυσσεὺς φαίνεται τὴν ὑπο- στολὴν τοῦ Ἑρμοῦ· ὡς ἐξαίφνης γὰρ καὶ οὐ προσδοκήσαντος ἐγένετο ἡ ἐκπομπὴ εἰς αὐτόν. T. ἀγνοῶν τὴν ἐπιδημίαν τοῦ Ἑρμοῦ τοῦτο φησί. B. ἀγγελίης, νῦν κελεύσεως. P. V.

ἢ καὶ νόος] διστακτικῶς λέγει. διὸ ὑφʼ ἓν ἀναγνωστέον τὸν στί- χον. οὐδὲ γὰρ ᾔδεῖ εἰ ὁ Ζεὺς ἔπεμψε τὸν Ἑρμῆν. P.Q.T.

264. βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ, ἔδωκε, τὴν λύσιν τῶν ἑξῆς. P.

269. γαίης Φαιήκων] γρ. γαίης ὑμετέρης. P.

2. ἢ τὸ μέσον—ξύλον om. Q. τὰ γὰρ] Scribendum καὶ γὰρ, nisi 3. δελφίν] δελφῖν H. aliquid excidit. 4. δελφῖνον] Immo δελφῖνα. 28. διστακτικῶς] διστακτικὸν T. In 18. Ἀντισθένης] Cf. schol. ε, 211. Q. est διαστατικῶς ἀναγνωστέον τὸν 19. ᾔδη T. (qui ᾔδει in scholio v. στίχον· οὐ γὰρ ᾔδει εἰ ὁ ζεὺς ἔπεμψεν 263.) εἰδὼς P. Q. αὐτὸν ἑρμῆν. 20. ἠδύνατο T. ἐδύνατο P. Q.

270. τὸ δυσμόρῳ ἀνεφώνησεν. ὄντως γὰρ ἔτι ἔμελλε δυστυχή- σειν. P. T.

279. ἀτερπέϊ χώρῳ] ἀντὶ τοῦ ἀτρεπέϊ. T. ὅθεν οὐκ ἦν τραπῆναι καὶ ἐκφυγεῖν, ἢ ἐκτροπὰς μὴ ἔχοντι καὶ ὁδούς. B.Q.T. ἐκτροπὰς— ὁδοὺς, ὡς τερπικέραυνος. P. χαλεπῷ. Gl. P.

283. θυμηγερέων] ἐμαυτὸν ἐπεγείρων καὶ τὴν ψυχὴν συλλέγων καὶ ἐμαυτὸν ἀνακτώμενος. B.P.T. λειποψυχῶν, ἢ συλλαμβάνων καὶ συνά- γων καὶ ἀνακτώμενος τὴν ψυχήν. E.Q.V.

ἀμβροσίη νύξ] ἐν ᾗ οὐ περιπατοῦσι βροτοί. P. Q.

284. διιπετέος ποταμοῖο] τοῦ ἀπὸ Διὸς ἤτοι ἀέρος ἀρδευομέ- νου. E. τοῦ ὑπὸ τῶν τοῦ Διὸς ὄμβρων πλήρους. P.

285. βραχὺ διασταλτέον μετὰ τὸ ἐκβάς. H. P.

ἐκβὰς ἐν θάμνοισι] τρία εἴδη τῶν φυτῶν, βοτάναι, θάμνοι καὶ δέν- δρα. αἱ μὲν ἐπὶ ἐδάφους τῆς γῆς ἀπομένουσαι βοτάναι λέγονται, αἱ δὲ μέσαι θάμνοι, τὰ δὲ εἰς ὕψος δένδρα. οἷον ἄγρωστις καὶ ἡ λοιπὴ πόα, βοτάνη, βάτοι δὲ καὶ τὰ ἐν τοῖς ὑγροῖς γινόμενα θάμνοι. δέν- δρα δὲ, οἷον συκῆ, ἐλαία καὶ τὰ ὅμοια. E.H.P.Q.

286. ἠφυσάμην] κυρίως οὐ περιεβαλόμην, ἀλλʼ ἐπήντλησα. καὶ ἐπέβαλον ἀθρόα· νῦν δὲ ἐπεχεάμην. Q, V. ἐπεσπασάμην, περιεβα- λόμην. P.

289. δύσετό τʼ ἠέλιος] εἰς δύσιν ἐκλίνετο. Ἀρίσταρχος γράφει δείλετο, ὅ ἐστιν εἰς δείλην ἐκλίνετο. πρὸ δυσμῶν γὰρ, φησὶ, συνέ- τυχε τῇ Ναυσικάᾳ ὁ Ὀδυσσεύς. H. P.

δείλετό τʼ ἠέλιος] ὅ ἐστιν εἰς δείλην ἐκλίνετο· πρὸ δυσμῶν γὰρ συνέτυχε τῇ Ναυσικάᾳ ὁ Ὀδυσσεὺς, τοῦ ἡλίου μὴ φθάσαντος εἰς τὸν δυτικὸν ὁρίζοντα, ἀλλʼ ἐπέχοντος ἐφʼ ἱκανόν. ὅτε γὰρ ἔδυ ὁ ἥλιος, τότε εἰς τὸ ἄλσος ἔφθασαν τῆς Ἀθηνᾶς οὗτοι, ὡς καὶ ὁ ποιητὴς 1. τὸ, δ. Buttm. pro τῷ δ. 1580, 17. δυσμόρῳ T. δυσμόρῳ φησὶν P. 22. δείλετο in lemmate scripsi pro ἔμελλεν T. ἔμελλον P. δύσετο. 9. περιπατοῦσι] φέρονται Q. εἰς δείλην—] Vides ipsa Aristar- 12. μετὰ τὸ ἐκβάς om. P. chi verba, quibus suam ille cor- 13. δένδρα] δένδρη H. δένδροι P. rectionem commendabat, poni hic 15. δένδρα] δένδροι P. relata ad lectionem vulgatam. Un. 16. δένδρα] δένδρεα P. de apparet in lemmate reponen- 18. οὐ om. Q. dum esse δείλετο; cui mox in hoc καὶ—ἐπεχεάμην om. Q. ipso scholio scriptura δύσετο ex alio 21. Ἀρίσταρχος] Aristarchi scri- loco tanquam ibi convenientior op- pturam memorat etiam Eustath. p. ponitur. BUTTM. “δύσετό τʼ ἠέλιος καὶ τοὶ κλυτὸν ἄλσος ἵκοντο” (ζ, 321.), καὶ τὰ λοιπά. E.

δείελον] πρὸς δείλην. V.

290. ἀμφιπόλους δʼ ἐπὶ θινὶ] τὸ γὰρ λέγειν ὅτι ἐκ τῆς βοῆς τῆς ἐπὶ τὴν σφαῖραν ἀνέστην οὐ χάριεν. τί γὰρ ἀναγκαῖον ἦν κατα- γορεύειν τῆς παιδὸς ὅτι ἔπαιξεν, ὡς δηλοῖ καὶ τὸ ἐπιφερόμενον; P. Q. πάντα μὲν εὔκαιρα, δεξιώτατον δὲ εἰς ἀπόλυσιν τῆς ὑπονοίας τὸ μὴ μόνης περιτυχεῖν, ἀλλὰ μετὰ ἀμφιπόλων. T.

292. ἤμβροτεν] ἀπέτυχεν. ἐξ οὗ καὶ ἀμφίβροτος ἡ ἀσπὶς ἡ ἀμ- φοτέρωθεν τὸν βροτὸν περιέπουσα. E.

293. ὡς οὐκ ἂν ἔλποιο] κοσμίως ἄγαν. ὡς γὰρ πατὴρ περὶ νέας διαλέγεται ἀποδεχόμενος τὸ σπουδαῖον τοῦ τρόπου. οὕτω, φησὶ, Ναυ- σικάα πρός με διετέθη καλῶς, ὡς οὐκ ἂν ἐλπίσειας νεώτερόν τινα πρᾶξαι ἐπί τινι ἄλλῳ καθʼ ἡμᾶς πάσχοντι. H.P.Q. Ἄλλως. οὕ. τως Ὁμηρικὸν τὸ τῆς ἑρμηνείας. ἀντὶ γὰρ τοῦ ἔλποιτο. H.

ῥεξέμεν] πρᾶξαι. V.

298. ἀπαμείβετο] ἀνταπεκρίνετο, ὅ ἐστιν ἐξ ἀμοιβῆς προσεφθέγ- γετο. P.

299. τέλεον καὶ μεγαλοπρεπὲς τὸ ἦθος τοῦ Ἀλκινόου τοσοῦτον ἀπέσχε τοῦ μέμψασθαι μικροψύχως τὴν θυγατέρα ἐν τῇ δόσει τῶν ἱματίων, ὡς μᾶλλον αἰτιᾶσθαι ὡς ἐξέλιπεν εὐεργετοῦσα . . τὸ μὴ μετὰ θεραπαινίδος ἀγαγεῖν κατὰ τὴν πόλιν. T.

301. ἐς ἡμέτερον] τουτέστιν εἰς τὸν ἡμέτερον οἶκον. Ἀττικὸς δὲ ὁ σχηματισμός. V. οὕτως, ἡμετέρου. Ἀττικὸν δὲ τὸ σχῆμα ὡς, ἐς διδασκάλου. H. P.

303. μὴ νείκεε κούρην] μὴ τὴν ἄψογον σὴν θυγατέρα τὴν Ναυσι- κάαν, ὦ Ἀρήτη, φιλονεικήσῃς ἐμοῦ ἕνεκεν. αὕτη μὲν γὰρ ἐκέλευσε συνακολουθῆσαί μοι δουλίδα, ἐγὼ δὲ αὐτὴν οὐκ ἠθέλησα. H.P.Q. καὶ ἐνταῦθα τεχνικῶς ἄγαν ὁ Ὀδυσσεὺς ἀπολογεῖται ὑπὲρ τῆς κό- ρης· πλέον γὰρ προενόησε τοῦ τῆς παιδὸς εὐσχήμονος ἢ τοῦ ἰδίου 3. δείελω—] Hoc in recentt. 11. ἔλποιο] Sic Q. Sed in P. ἔλ. scholiorum edd. omissum in anti- ποιτο, neque aliter in textu: ubi ta- quioribus legitur inter glossas ad men suprascriptum ἐλπίσειας et ad ἀνῆκεν et τεῆς. Natum autem sus- marg. γρ. ἔλποιο. BUTTM. picor hoc etiam ex Aristarchi lec- ὡς γὰρ] καὶ γὰρ P. tione ita explicata: δείλετο· πρὸς 24. ἡμετέρου] Conf. ad β, 55. δείλην ἦν. BUTTM. 27. ὦ Ἄρήτη om. Q. ξυμφέροντος, ἐξ οὗ φιλανθρωποτέραν αὐτὴν ἔμελλεν ἀποδεῖξαι. “ἡ μὲν γάρ μʼ ἐκέλευσεν, ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην.” ἀλλʼ ὁ μὲν τὴν μὲν παρθένον ἀκαταιτίατον ἐφύλαξεν, ἑαυτὸν δὲ ὠφέλησε ψευσάμενος. παραδεκτέον ψεῦδος ὅτε ἑαυτόν τις σώζει μὴ βλάπτων τὸν φίλον. T.

νείκεε] γρ. νεικέο. P.

305. δείσας, αἰσχυνόμενός τε] ψεύδεται μὲν, ἀλλʼ ἀναγκαίως ὑπὲρ τοῦ μὴ βλάψαι τινά. ἰδὼν δὲ τὴν γνώμην τοῦ βασιλέως ἐπὶ τὸ φιλανθρωπότερον ῥέπουσαν ἀμφότερα πράττει. τὴν μὲν γὰρ πρόνοιαν τῆς παρθένου ἐξιδιοποιεῖται, τὴν δὲ φιλανθρωπίαν ἐκείνης οὐκ ἀφαι- ρεῖται. E.P.Q.

δαιμονίως δὲ καὶ ἑαυτὸν τῷ ἁμαρτήματι συμπεριέλαβεν. P. T.

307. δύσζηλοι γὰρ] κακοῦργον γὰρ ὁ ζῆλος καὶ ἐπίψογον τίθε- ται Τ.

309. ξεῖνʼ, οὔ μοι τοιοῦτον] συνῆκεν ὁ Ἀλκίνοος καὶ περὶ ἑαυτοῦ ἀπολογεῖται. T.

φίλον κῆρ] γρ. νόημα. H. P.

310. ἀμείνω δʼ αἴσιμα πάντα] τὰ αἴσιμα πάντα ἀμείνονα εἰσί. δεῖ γὰρ μήτε ἀνάλγητον εἶναι, ὥστε μηδὲ ἐφʼ ἑνὶ κινεῖσθαι, μήτε ματαίως κεχολῶσθαι. ἐφʼ ἑκάστου γὰρ ἄμεινον τὸ σύμμετρον καὶ καθῆκον. E.P.Q. γνωμικὸν, τὰ καθήκοντα καλά εἰσιν. E.P.Q. τὰ καθήκοντα πάντα καλά ἐστιν. V.

311. αἰ γὰρ Ζεῦ πάτερ] τοὺς ἓξ Ἀρίσταρχος διστάζει Ὁμήρου εἶναι. εἰ δὲ καὶ Ὁμηρικοὶ, εἰκότως αὐτοὺς περιαιρεθῆναί φησι. πῶς γὰρ ἀγνοῶν τὸν ἄνδρα μνηστεύεται αὐτῷ τὴν θυγατέρα καὶ οὐ προ- τρεπόμενος, ἀλλὰ λιπαρῶν; P.

αἲ γὰρ, Ζεῦ τε πάτερ] ἄτοπος, φασὶν, ἡ εὐχή· μὴ γὰρ ἐπιστά- μενος ὅστις ἐστὶ μηδὲ πειραθεὶς εὔχεται σύμβιον αὐτὸν λαβεῖν καὶ γαμβρὸν ποιήσασθαι. ἦν μὲν παλαιὸν ἔθος τὸ προκρίνειν τοὺς ἀρί- στους τῶν ξένων καὶ διʼ ἀρετὴν ἐκδιδόναι τὰς θυγατέρας, ὡς καὶ ἐπὶ Βελλεροφόντου, Τυδέως, Πολυνείκους. οὐ γὰρ εἰς τὸν πλοῦτον ἀφεώ- 5. νεικεο sine accentu P. consuetudine sermonis et antiqui- 7. βλάψαι] θλίφαι E. tatis Homericae abhorreat. Sic 11. δὲ καὶ T. in quo hoc scholion recte interpretatur Lehrs. Ari- proximo adjunctum est. δὲ om. P. starch. p. 354. 20. γνωμικὸν om. P. 38. παλαιὸν ἔθος τὸ προκρίνειν re- 23. εἰ δὲ καὶ Ὁμηοικοὶ] Id est, stitui ex scholio ad v. 313. παλαιὸν etiamsi nihil continent quod a κρίνειν T. ρων οἱ πολλοὶ, ἀλλʼ εἰς τὴν ἀρετὴν τὴν ἀπὸ τῆς ὄψεως· “βασιλῆϊ γὰρ ἀνδρὶ ἔοικας” (Od. ω, 253.) ὁρᾷ δὲ δὴ καὶ ἐκ τῆς ὄψεως τὸν Ὀδυσ- σέα καὶ ἐκ τῶν λόγων τεκμαίρεται τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀνδρός. ἴσως δὲ καὶ πεῖραν αὐτοῦ λαμβάνων τοῦτο εἴρηκεν, ὡς εἰ μὲν θέλοι παραμέ- νειν παῤ αὐτοῖς καὶ πολιτεύεσθαι, ἐλέγχοιτο ἂν ἀλαζονευσάμενος περὶ τῆς Καλυψοῦς καὶ δἰ ὧν ἐπιθυμεῖν ἔφησε τῆς πατρίδος καὶ τῶν οἰκείων· οὐ γὰρ εἰκὸς εἶναι τὴν μὲν ἀθανασίαν ὑπεριδεῖν, θνητῆς δὲ γυναικὸς ὑπομεῖναι γάμον. εἰ δὲ μηδὲν προσέχοι τῷ γάμῳ, τεκμή- ριον εἶναι τῆς ἐπιεικείας αὐτοῦ καὶ τῆς πίστεως ὧν ἔφη περὶ τῆς Καλυψοῦς, ὥστε προθυμότερον περιγενέσθαι τὴν παρασκευὴν πρὸς τὸν νόστον, ὡς ἀνδρὸς τιμῆς καὶ πολλῆς χάριτος ἀξίου. T.

312. τοῖος ἐὼν] ἀντὶ τοῦ μένων οἷος εἶ τὴν γνώμην, καὶ μηδὲν τῆς προαιρέσεως τῆς νῦν παρούσης παρατρέπων. P.Q.T.

313. παῖδά τʼ ἐμὴν ἐχέμεν] ταῦτα λέγει πειρώμενον τοῦ Ὀδυσ- σέως, εἰ ταῖς ἀληθείαις παραιτεῖται θεοῦ γάμον. εἰ γὰρ προπετῶς ὑπόσχηται γαμήσειν, πάντως ἐλεγχθήσεται κἀκεῖνο ψευδόμενος. V. ταῦτά φησι πειρώμενος εἰ ταῖς ἀληθείαις ἀπείπατο τὸν τῆς Κα- λυψοῦς γάμον. ἢ τοῦτο μὲν κακόηθες καὶ οὐ βασιλικὸν, οὐδὲ κατὰ τὸ Ἀλκινόου ἦθος. ἀπλοϊκὸς γὰρ μάλιστα εἰσάγεται, ὅπερ συμ- βαίνει περὶ τοὺς ἐκ γενετῆς εὐτυχοῦντας. ἐκεῖνο δὲ ῥητέον ὅτι πα- λαιὸν ἔθος τὸ προκρίνειν τοὺς ἀρίστους τῶν ξένων, καὶ διʼ ἀρετὴν αὐ- τοῖς ἐκδιδόναι τὰς θυγατέρας, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ Βελλεροφόντου, Τυ- δέως, Πολυνείκους. οὐ γὰρ εἰς τὸν πλοῦτον ἀφεώρων οἱ παλαιοὶ, ἀλλʼ εἰς τὴν ἀρετὴν τὴν ἀπὸ τῆς ὄψεως. “βασιλῆϊ γὰρ ἀνδρὶ ἔοικας” (Od. ω, 253.)· “γενεῇ δὲ Διὸς μεγάλοιο ἐΐκ την” (Od. δ, 27.)· “οἵ τε ἀνάκτων παῖδες ἔασιν” (Od. ν, 223.)· “ἐπεὶ οὔ κε κακοὶ τοι- ούσδε τέκοιεν” (Od. δ, 64.). P. Q. ἐχέμεν—καλέεσθαι] ἀντὶ εὐκτι- κοῦ τοῦ ἔχοιο καὶ καλοῖο. P. T. καλέεσθαι] γρ. καλεῖσθαι. P.

315. αἴ κʼ ἐθέλων] γρ. εἰ. P.

10. ὥστε addidit Prellerus. 15. παραιτεῖται— πάντως] παρῃ- 11. ἀνδρὸς Prellerus. ἀνδρεῖον T. τήσατο— παντελῶς Eustathius p. 12. ἀντὶ τοῦ (τοῦ om. P.) μένων 1581, 27. οἷος P. T. et αὖθι μένων οἷος H. in qui- 18. καὶ οὐ] καὶ οὐδὲ P. bus hoc scholion adscriptum versui 24. τὴν ἀπὸ] ἣν ὰσὸ P. Q. Cor- 314. ad αὖθι μένων. Solum οἷος rexi ex scholio codicis T. (post lemma τοῖος ἐὼν) Q. 25. γενεῇ] γενεὴν P. 13. νῦν H. P. ναυσικάας Q. 27. εὐκτικοῦ om. T.

316. μὴ τοῦτο] τὸ ἑκόντα σὲ ἐρύξαι. P.

317. πομπὴν δʼ ἐς τέδʼ ἐγὼ] ἕως τόδε ἐγὼ τεκμαίρομαι καὶ νοῶ τὴν σὴν προπομπὴν, ἕως ἂν σὺ εὗ εἰδὼς θελήσῃς ἀπελθεῖν οἴκαδε. P.Q.

τεκμαίρομαι] σημειῶ, ὑπονοῶ. P. τελειῶ. V.

Ἀριστοφάνης περισπᾷ τὸ εἰδῇς. P.

318. ἐς τῆμος δὲ] μέχρι τοῦτο. P. ἕν ἐστι τὸ τημόσδε. τὸ δὲ ἐς τόδε καὶ ἐς τημόσδε ταυτὸν δηλοῦσιν, ἀντὶ τοῦ κατʼ αὐτὴν τὴν ὥραν, ὡς εἴ τις λέγοι, ἄνω ἀνάβηθι ἐπὶ τὴν κλίνην. βέλτιον δὲ τοῖς ἄνω συνάπτειν. τὸ τῆμος δὲ οἷον εἰς τοῦτον τὸν χρόνον. P.T.

σὺ μὲν δεδμημένος ὕπνῳ] τίνος ἕνεκεν ὑπνώττοντα Ὀδυσσέα ἄγουσι Φαίακες φαμὲν οὖν ὡς εἰδότες τὸ ἁβροδίαιτον ἑαυτῶν καὶ τὸ περὶ τοὺς πολέμους ἀσθενές· φησὶ γοῦν “οὐ γὰρ Φαιήκεσσι μέλει βιὸς οὐδὲ φαρέτρη” (ζ, 270.)· οὐδένα θέλουσιν ἀκριβῶς μαθεῖν ποίοις οἰκοῦσι τόποις, ἐπανάστασιν πολεμίων δεδοικότες. τούτου χά- οιν καὶ μισόξενοι, καὶ τοὺς ἀφικομένους ἀποστέλλουσι τάχιστα καὶ κοιμωμένους, ἵνα μὴ τὴν ὁδὸν μάθωσι. διὸ καὶ κοιμώμενον ἀποτί- θενται τὸν Ὀδυσσέα, διὰ τὸ μὴ ἰδεῖν εἰς ποῖον λιμένα ἀναπλέουσιν. E.Q.T.

ὕπνῳ λέξεαι] οἱ ναῦται ὑπνώττοντός σου ἐκδέξονται καιρόν. B.

319. ἐλόωσι γαλήνην] ὡς ἐν γαλήνῃ πλέοντες ἢ γαλήνην ἔχοντες. δῆλον γὰρ ὅτι τοιοῦτον παρέξουσι πλοῦν, ὡς δοκεῖ ἐν γαλήνῃ πλεῖν. παραιτητέον γὰρ τοὺς γαλήνην τὴν θάλασσαν ἀκούοντας. T. ἐλαύ- νωσιν ἡσύχως. Q. εὐφήμως τὴν θάλασσαν λέγει, ἢ τὴν γαληνιῶ- σαν οὕτω φησί. B.E.

2. ἐς τόδʼ] ἐστόν· P. in textu a ἔνεστι (corr. ἔν ἐστι) τὸ ἦμος δέ τινες m. prima. ἐλόωσιν. τὸ ἐς τόδε καὶ ἐς τῆμος δέ. ἕως τόδε] ἕως τότε σὲ P. 11. ὑπνώττοντα] ὕπνῳ T. 3. νοῶ] ἐννοῶ P. Ὀδυσσέα ἄγουσι Φαίακες om. T. 6. Ἀριστοφάνης περισπᾷ] Alii igi- 12. φαμὲν] φασὶν T. tur εἴδῃς. ὡς om. T. 7. ἔ. ἐστι—τὸν χρόνον] Sic T. nisi 13. Post ἀσθενὲς T. pergit ἐν τοῖς quod τῆμοσδε et τῆμος δὲ habet. In ἐσχάτοι, γὰρ τόποις κατοικοῦντες πολέ- P. est τὸ ἐς τόδε καὶ τὸ ἐς τῆμος δὲ ταυ- μῳ οὐκ ἐντυγχάνουσιν. οἱ δὲ τὴν ἐρε- τὸν ἀντὶ κατʼ αὐτὴν τὴν ὥραν, ὡς εἴ τις σίαν καιχῶνται μόνην. Reliqua omnia λέγοι, ἄνω ἀνάβηθι, ὑπόθες τὴν κλίνην, omittit. reliquis omissis. Ex H. enotatum 18. λιμένα Struvius pro καὶ ἃμα.

ἐλάσουσι γαληναίως, συνεχῶς. P. τινὲς δὲ, ἐλόωσι. εὐφήμως τὴν θάλασσάν φησι. P.

321. ἑκαστέρω] πορρωτέρω, ἀπὸ τοῦ ἑκὰς, ὃ σημαίνει τὸ πόρρω. B.E.

ἐκτετόπισται τὰ τῆς πλάνης. τῆς γὰρ Σχερίας πόρρω φησὶ τὴν Εὔβοιαν. ἴδιον τοῦτο τῶν ἀπείρων τῆς Ἑλλάδος. P.

323. ὅτε τε ξανθὸν Ῥαδάμανθυν] δῆλον κἀκ τούτου ῥηΐστην βιοτὴν εἶναι ἐνταῦθα. οὔτε γὰρ ὑετὸς οὔτε χειμὼν οὔτε νιφετὸς, ἀλλὰ τὴν Ζεφυρίαν αὔραν ἐπιπνεῖν φασιν . . . . αὐτὸν ὄντα τὸν Ῥαδάμαν- θυν δίκαιον καὶ νομοθέτην. πῶς οὖν ἐν τῇ εκυίᾳ τὰ περὶ Τιτυὸν ἐν τῇ Φωκίδι φησὶ γενέσθαι; καὶ “Λητὼ γὰρ ἥλκησε Πυθώδʼ ἐρχομέ- νην” (Od. λ, 580.). ἴσως ἐν Εὐβοίᾳ μὲν ᾤκει, ἐν Φωκίδι δὲ ἐτελεύ- τησεν. T.

324. Τιτυὸν γαιήϊον υἱόν] τὸν τῆς γῆς υἱόν. κτητικὸς ὁ τύ- πος. V.

Ἐλάρᾳ τῇ Ὀρχομενοῦ, τινὲς δὲ Μινύου, συνελθὼν ὁ Ζεὺς διὰ τὴν τῆς Ἥρας ζηλοτυπίαν ἔκρυψεν αὐτὴν κατὰ γῆς. ἡ δὲ ἀνῆκε παῖδα Τιτυὸν, ὃς ἀθέμιστος ἦν. ἠράσθη γὰρ τῆς Λητοῦς, καὶ ἐτοξεύθη ὑπὸ Ἀπόλλωνος. ἧκε δὲ ὁ Ῥαδάμανθος ἐπὶ θέαν τοῦ Τιτυοῦ, ὡς δὴ σω- φρονίσων αὐτὸν ὡς ἀδελφὸν αὐτοῦ. φαίνονται γοῦν οἱ Φαίακες πλη- σίον τῶν μακάρων νήσων κατοικοῦντες. ὅτι δὲ κατῴκει τὸ Ἠλύσιον 1. τινες—φησι ab alia m. habet P. 17. ἀνῆκε— Λητοῦς] ἀνῆκε παῖδα 5. φησι Buttm. pro φασί. ἐξοχώτατον, ὃς ὡνομάσθη Τιτυός· ὃς 8. ἐνταῦθα Preller. καὶ ἐνταῦθα T. ἠράσθη Λ. V. 9. Post φασιν in T. spatium tam 19. ἧκε—αὐτὸν] ῥαδάμανθυς δὲ ἧκεν amplum relictum ut dimidia fere ἐποψόμενος αὐτὸν, ἢ διὸς ὢν ἐσωφρόνισεν acholii pars excidisse videri possit. ἑαυτόν H. 16. Μινύου] Sic, teste Maio, in τοῦ Τιτυοῦ—αὐτὸν] τοῦ Τιτυοῦ. ἢ E: in Q. autem Μινόου. P. sine Διὸς ὢν ἐσωφρόνισεν αὐτόν V. Pro Διός mentione Orchomeni sic: Ἐλάρα Barnes. em. δίκαιος conferre jubens τῇ Μινύου μίγνυται Ζεύς. V. in ed. Apollod. 1, 4, 1. Strab. 9. Paus. ant. E. τἦ Ὀρχομενοῦ τινὸς Μίνυος Lacon. et Apollon. schol. Cf. et συνελθών, unde dubius est Barne- mox schol. alterum. Ῥαδ. δὲ ἧκεν sius Μίνωος faciat an Μινύου. Ego ἐποψόμενος Τιτυὸν ἢ διὸς (sic codex, suspicor fuisse τῇ Ὀρχομενοῦ τοῦ Μι- non δίκαιος, quod posuit Creuzer. νύου. BUTTM. Melet. 1. p. 55.) ὢν σωφρόνισεν αὐ- συνελθὼν—Τιτυὸν] μίγνυται Ζεύς. τόν P. BUTTM. δεδιὼς δὲ τὴν Ἥρας ζηλοτυπίαν ὑπὸ τὴν γῆν 20. γοῦν] οὖν P. V. αὐτὴν κρύπτει, ὅθεν ἀναδίδοται Τιτυός P. 21. ὅτι δὲ—] Hæc usque ad fi- 14. γαιήῖον υίὸν τὸν τῆς γῆς est in nem scholii om. V. πεδίον ὁ Ῥαδάμανθυς ἤδη εἶπεν ὁ Πρωτεὺς ἐν τῷ πρὸς Μενέλαον λόγῳ (δ, 563.) “ἀλλά σʼ ἐς Ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης ἀθάνατοι πέμψουσιν, ὅθι ξανθὸς Ῥαδάμανθυς.” E.H.P.Q.V.

ὁ Τιτυὸς ἦν υἱὸς τῆς γῆς, ὃς ἠράσθη τῆς Λητοῦς, καὶ ὑπὸ Ἀπόλ- λωνος ἐτοξεύθη. τοῦτον οὖν ὁ Ῥαδάμανθος ὁ δικαιότατος παῤ Ἕλ- λησι κριτὴς ἐτιμώρησε πρότερον. P. Q.

325. καὶ μὲν οἱ] γρ. καὶ μὲν οἵ. H. οἱ προειρημένοι ἑταῖροι, ἀναφορικῶς. ἔνθα δὲ, εἰς τὴν Εὔβοιαν δηλονότι. H.

ὄνθ’ ἦλθον] ἐκεῖ εἰς Εὔβοιαν ἀπῆλθον. P.

τέλεσσαν] τὸν μετʼ αὐτοῦ πλοῦν. P.

326. ἀπήγαγον] γρ. ἀπήνυσαν. H. P. ἠγοῦν ἐγκατῴκισαν. P.

327. ἄριστα] κάλλιστα. V.

328. ἀναρριπτεῖν ἅλα πηδῷ] ἀναρριπτεῖν περισπωμένως. ἤγουν ἀνακινεῖν καὶ ἀνακρούειν τὸ ὕδωρ τῷ πηδαλίῳ ἢ ταῖς κώπαις. B.H.P. πηδαλίῳ ἢ κώπῃ. E.

ἀναρρίπτειν] κωπηλατεῖν. ἀναρρίπτεται γὰρ τὸ ὕδωρ ὑπὸ τῶν κω- πηλατούντων. πηδῷ] νῦν οὐ πηδαλίῳ, οὐ γὰρ ἔχουσι πηδάλια, ἀλλὰ κώπαις, παρὰ τὸ παίειν τὴν θάλασσαν· πῆδος γὰρ εἶδος ξύλου· ἢ τῷ πλατεῖ τῆς κώπης. V.

330. εὐξάμενος δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν] γράφεται, ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν. E.

331. αἴθ᾿ ὅσα] γρ. καὶ, αἴθ᾿ ὡς. P.

333. δαιμονίως ἐν ταῖς ἀποκρίσεσι τοῦ γάμου οὐδʼ ἀκοῦσαι προσε- ποιήσατο, ἀλλὰ μόνου τοῦ νόστου. P.

συνίστησιν ἑαυτὸν ὡς περὶ ἐνδοξότατον πρόσωπον τὴν σπουδὴν καταθησομένου τοῦ Ἀλκινόου. P.

335. κέκλετο δʼ Ἀρήτη] ὁ μὲν βασιλικῶς ὑπέσχηται περὶ τῆς ἀποστολῆς, ἡ δὲ γυναικείως παρασκευάζει τὴν κοίτην. P. Q.

2. ἀλλά σʼ ἐς liquido Tul. quoque, λίοις παλαιοῖς εὕρηται καὶ ὅτι εἶδος ξύλου non utait Creuzer ἀλλ᾿ ἐς. BUTTM. τὸ πηδόν, corrigendum putabat ille 5. ὁ] καὶ ὁ P. in hoc scholio πηδόν. Male. Eusta- 13. ἀναρριπτεῖν π. ἤγουν et καὶ om. thius corrigendus. Nam πῆδος εἶδος B. P. τὸ ὕδωρ om. B. et habet ἐν τῷ π. δένδρου. Vid. Heyn. ad Il. ε, 838 14. ἢ ταῖς κώπαις om. B. et Schneid. in v. BUTTM. 18. παίειν Buttm. pro πλεῖν. 21. ἰδὼν εἰς (ἐς E.) οὐρανὸν εὑρόν] πῆδος] Ita recte editt. ante Bar. Sic M. in textu, superscripto vul. nesium. Sed cum ap. Eunt. ad gato ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε. nostrum locum legatur, Ἐν δὲ σχο-

ἐν μεγάροισι] γρ. ἀμφιπόλοισι. P.

ἀμφιπόλοισι] γρ. ἐν μεγάροισι. H.

336. βραχὺ διασταλτέον καθʼ ἕκαστον, θέμεναι, βαλέειν, τάπη- τας, οὔλας. H.

339. δάος] φῶς, ἀπὸ τοῦ δαίω τὸ μερίζω, διακριτικὸν γὰρ ὄψεως. E. δᾷδα φέγγουσαν, ταχύτητα. Gl. H. P.

340. ἐγκονέουσαι] σπεύδουσαι, ἐνεργοῦσαι καὶ κόνεως πληρούμε- ναι τῇ σπουδῇ τοῦ δρόμου. P.

342. ὄρσο κέων] ἀντὶ τοῦ ὄρσεο ἤτοι διεγέρθητι κοιμηθησόμε- νος. B.

345. ὑπʼ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ] ἐν τῷ ἀποσκέπτῳ. P. Q. εὔηχος γὰρ ἡ στοὰ, τοῦ πνεύματος κινουμένου εὐθέως καὶ ἦχον εὐθέως πέμ- ποντος. H. Q.

347. λέχος πόρσυνε καὶ εὐνὴν] διαφέρουσι λέχος καὶ εὐνή. φασὶ λέχος μὲν εἶναι τὴν κλίνην, εὐνὴν δὲ τὰ ἐπὶ τὴν κλίνην μαλάγματα, ὡς αὐτὸς ἐν ἄλλοις “ἀλλʼ ἄγετ᾿ ἐκθεῖσαι πυκινὸν λέχος ἐμβάλετʼ εὐνὴν, δέμνια καὶ χλαίνας” (Od. ψ, 178.). πόρσυνε δὲ ἀντὶ τοῦ ηὐτρέ- πιζεν. T.

πόρσυνε] γρ. πόρσαινε ἐν ταῖς Ἀριστάρχου. P.

Θ. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἐκκλησία γίνεται τῶν Φαιάκων περὶ τοῦ ξένου καὶ ναῦς καθέλκε- ται πρὸς ἐκπομπὴν τοῦ Ὀδυσσέως. καὶ ἑστιῶνται παρὰ τῷ Ἀλκινόῳ τῶν Φαιάκων οἱ ἄριστοι. καὶ μετὰ ταῦτα δίσκῳ ἀγωνίζονται Φαίακες καὶ Ὀδυσσεύς. καὶ ὁ Δημόδοκος ᾄδει πρῶτα μὲν τὰ περὶ τὴν μοι- χείαν Ἄρεως καὶ Ἀφροδίτης, ἔπειτα δὲ τὰ περὶ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ δουρείου ἵππου. καὶ τοῦ Ὀδυσσέως κλαίοντος ὁ Ἀλκίνοος πυνθάνεται διὰ τί κλαίει καὶ τίς καὶ πόθεν εἴη. H. V.

6. φέγγουσαν om. P. 22. γίνεται τῶν Φ.] τῶν φ. γίνεται 12. κινουμένου] ἔναυλον κινουμένου H. qui tria hæc Argumenta hoc H. εὔηχον κινουμένου Q. ordine exhibet, 3. 2. 1. 19. ταῖς Ἀριστάρχου] τοῖς ἀριστα 22—28. Habet hoc argumen- P. reliquis literis abscissis. γρ. πόρ- tum Eustathius p. 1583. σαινε est etiam in M.

ΑΛΛΩΣ.

Ἡμέρα τρίτη καὶ εἰκοστὴ, καθʼ ἣν ἐκκλησία γίνεται τῶν Φαιάκων περὶ τοῦ ξένου· καὶ νεῶς εὐτρεπισμός· καὶ Ὀδυσσέως δισκοβολία· καὶ Δημοδόκου τοῦ κιθαρῳδοῦ τρίτη διήγησις. ὁ δὲ βασιλεὺς πυν- θάνεται τίς καὶ πόθεν εἴη ὁ ξένος. H.P.Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ἡμέρας ἐπιγενομένης ὁ Ἀλκίνοος εἰς ἐκκλησίαν συναγαγὼν τοὺς Φαίακας ἐδήλωσεν αὐτοῖς περὶ τοῦ παρόντος ξένου. ἔπειτα δὲ ἀγῶνα συντελεῖ αὐτοῖς ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς. ἐν προτρεψαμένου τοῦ Ὀδυσσέως Λαοδάμαντος τοῦ Ἀλκινόου παιδὸς, τοῦ δὲ παραιτησαμένου διὰ τὰς ἐχούσας αὐτὸν συμφορὰς, Εὐρύαλος θρασύτερος ἐπιπλήσσει αὐτόν. καὶ μετʼ αὐτοῦ εὔκλειαν πολυτελῆ καταγγείλας ὁ Ἀλκίνοος ἐκέλευσε Δημόδοκον τὸν κιθαρῳδὸν παρεῖναι· ὑφʼ οὗ ᾄδεται ἄλλα πολλὰ καὶ ὡς Ἀφροδίτη καὶ Ἄρης ἐφωράθησαν ὑπὸ Ἡφαίστου δεσμούς τινας κατʼ αὐτῶν τεχνησαμένου· ἔπειτα καὶ Ἰλίου ἅλωσιν καὶ περὶ τὸν δούριον ἵππον. ὧν καὶ ἀκροασάμενος Ὀδυσσεὺς ἐδάκρυσεν. ἔνθα πυνθάνεται αὐτοῦ ὁ Ἀλκίνοος τὴν αἰτίαν τῶν δακρύων καὶ προτρέπεται τὰ περὶ αὐτὸν διηγήσασθαι. καὶ τέλος ἐνταῦθα ἔσχεν ἡ ῥαψῳδία. E.H.

1. Ἠὼς ἡ ἡμέρα σημαίνει πολλά. ὁτὲ μὲν τὸ κατάστημα τῆς ἡμέρας, ὡς ἔχει ἐνταῦθα· ὁτὲ δὲ ἡ σωματικὴ θεὸς, ὡς ἔχει ἐπὶ τοῦ “Ἠὼς δʼ ἐκ λεχέων” (Il. λ, 1.)· ὁτὲ δὲ τὸ ἀπὸ ἀνατολῆς ἕως με- σημβρίας τοῦ ἡλίου διάστημα, ὡς ἐν τῷ “ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ” (Il. θ, 66.)· ὁτὲ δὲ τὸ νυκτὸς καὶ ἡμέρας διά- στημα, ὡς ἐν τῷ “ἠὼς δέ μοι ἐστὶν ἥδε δυωδεκάτη ὅτʼ ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα” (Il. φ. 80.). H. Q.

2. ὤρνυτʼ ἄρʼ] νοητέον κατὰ τὸ σιωπώμενον καὶ τοὺς Ἀλκινόου υἱοὺς ἐγηγέρθαι. Q.

4. τοῖσιν δʼ ἡγεμόνευʼ] τὸ τοῖσιν ἀντὶ γενικῆς. Ἄλλως. πληθυν- τικῷ ἐχρήσατο ἀντὶ ἑνικοῦ τῷδε. H.

10. Λαοδάμαντος] λαοδόκου H. 20. πολλά] Conf. p. 241, 3. 12. μετʼ αὐτοῦ] μετὰ ταῦτα H. 21. ἡ σωματικὴ θεὸς H. τὴν κω- 13. ἄλλα] Scribendum videtur ματικὴν θεὰν Q. 22. Verba τοῖσιν ἀντὶ γενικῆς sunt ἄλλα τε. 16. ἀκροασάμενος] ἀκροώμενος E. etiam in B.

5. ἥ σφιν παρὰ νηυσὶ τέτυκτο] ὡς ἂν περὶ τὰ ναυτικὰ ἐσπουδα- κότας, εἰκότως καὶ τὸν τόπον τῆς ἐκκλησίας πλησίον τῶν νεωρίων κατεστήσατο. T.

6. κάθιζον ἐπὶ ξεστοῖσι λίθοισι] φαίνεται παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἔθος ὂν ὥστε πρὸ τῶν θυρῶν λίθους τινὰς εἶναι κατεσκευασμένους καθεδρῶν τάξιν ἐπέχοντας, ἐφʼ ὧν ἀξιοῦντες ἐκαθέζοντο οἱ ἡγούμενοι. καὶ ἐπὶ τῶν Νέστορος οἰκιῶν τοῦτό φησιν ὅτι “ἦσαν προπάροιθε θυράων λευκοὶ ἀποστίλβοντες, οἷς ἔπι μὲν πρὶν Νηλεὺς ἵζεσκεν, ἀλλʼ ὁ μὲν ἤδη κηρὶ δαμεὶς, Νέστωρ δʼ αὖ τότʼ ἔφιζε Γερήνιος” (γ, 407.). E.Q.

7. μετῴχετο] τὸ μετῴχετο κεῖται διηνεκῶς ὅταν εἴς τινα πορεύη- ταί τις. B.

11. δεῦτʼ ἄγε] ἰδίως ἐξενήνοχε. τὸ γὰρ δεῦτε πληθυντικῶς φήσας τὸ ἄγε ἑνικῶς εἶπε. καὶ τὸ ἰδίως, “δεῦτʼ ἄγετʼ Ἀργείων Ἑλένην” (Il. η, 350.). E. ἀμφότερα κελευσματικά εἰσιν ἐπιρρήματα. H. ἀμφότερα παρακελευστικῶς παρʼ Ὁμήρῳ κεῖται. V.

12. ὄφρα ξείνοιο πύθησθε] εἰκότως διὰ πάντων αὐτοὺς ἐπεγείρει, φήσασα αὐτὸν ξένον πλανήτην διαπρεπῆ τὴν ὄψιν, ἵνα οἱ μὲν φιλό- ξενοι πρὸς τὸν ξένον, οἱ δὲ φιλόκαλοι πρὸς τὸ κάλλος, οἱ δὲ φιλίστο- ρες πρὸς τὴν ἀκρόασιν τοῦ πολυπλανοῦς κινηθῶσιν. E.Q.T.

ξείνοιο] ἐλλείπει ἡ περί, ἵνα ᾖ περὶ τοῦ ξένου. οὐ γὰρ αὐτὸς δια- λέγεται ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ κρεῖττον ἡγήσατο σιωπᾶν. T.

16. ἔπληντο] ἐπληρώθησαν. V.

ἀγοραί τε καὶ ἕδραι] ἀντὶ ἑνικοῦ τοῦ ἀγορά· προεῖπε γοῦν εἰς ἀγορὴν ἰέναι. καὶ “ἐνθάδε τέ σφʼ ἀγορὴ, καλὸν Ποσιδήϊον ἀμφίς” (Od. ζ, 266.). H.

17. θηήσαντο ἰδόντες] σαφῶς νῦν τὸ ἐθηήσαντο ἀντὶ τοῦ ἐθαύ- μασαν· ἐπιφέρει γοῦν, ἰδόντες. Q. κινοῦνται γὰρ ὄχλοι πρὸς τὰς ὄψεις. H.

19. θεσπεσίην] τὰ γὰρ πλεῖστα οἱ πολλοὶ πρὸς τὰς ὄψεις καὶ τὰ ἀξιώματα ἔχονται, ἐν τῇ ἰδέᾳ δυστυχοῦντας δʼ ἀναξίως πάσχον- τας. T.

1. ἐσποιδακότας] Fort. ἐσπουδακότων. 25. ἀμφίς] ἄμφω H. 11. πορεύηται] πορεύετσι B. 31. ἐν τῇ—πάσχοντας] Videtur 20. πολυπλανοῦς Struvius pro φι- scribendum τοὺς δὲ ἐν τῇ ἰδέᾳ διστυ- λοπλανοῦς. Apud Eustath. p. 1583, χοῦντας ὡς ἂν ἀξίως πάσχοντας κρί- 60. τοῦ πολυπλανήτου ξένου. νουσι, vel simile. PRELLER.

21. ὥς κεν Φαιήκεσσι] αὐτὸς μὲν οὖν ἐλεηθῆναι εὔχεται, ἡ δὲ Ἀθηνᾶ καὶ τὰ σπουδαιότερα παρασκευάζει αὐτῷ, ἵνα μὴ μόνον ἐλέου ἀξιωθῇ καὶ ἀποσταλθῇ, ἀλλὰ διὰ τὴν τιμὴν ὡς ἂν σπουδαῖος καὶ δῶρα τύχῃ. T.

22. ἐκτελέσειεν ἀέθλους] πληθυντικῶς εἶπε τὸν τοῦ δίσκου ἆθλον. Κράτης δὲ τοὺς κατὰ Ἰθάκην ἤκουσε πόνους. Q. V.

23. πολλοὺς] ἀθετεῖ Ζηνόδοτος. οὐ γὰρ πολλοὺς ἐτέλεσεν ἐν Φαιακίᾳ, ἀλλʼ ἐδίσκευσε μόνον. H. Q.

24. αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἤγερθεν] ἡ φήμη ἐκ φρονήσεως καὶ οἰκονομίας τοῦ Ὀδυσσέως. ἔστι δὲ καὶ τοῦ Ὁμήρου, ἵνα γνωρισθῇ καὶ τῷ κοινῷ λαῷ ὁ Ὀδυσσεὺς, μήπως καθʼ ὁδὸν κομιζόμενος παῤ αὐτῶν ἐμπαιχθῇ τι. διὸ καὶ εἰς τὰς δοκιμὰς αὐτὸν ἐξάγει, ὅπως πλείονος τιμηθῇ παρὰ τῶν Φαιάκων. E.

29. πρὸς ἠοίων] ἡ πρός ἀντὶ τῆς ἀπό, ἵνʼ ᾖ ἀπὸ τῶν πρὸς δυσμὰς ἢ τῶν πρὸς ἀνατολάς. B. οὐ προσέθηκεν ἄρκτον καὶ μεσημβρίαν, ὅτι ἁπλούστερον οἱ ἀρχαῖοι διῄρουν τὸν κόσμον, εἴς τε ἀνατολὴν καὶ δύσιν. T.

ἠὲ πρὸς ἠοίων ἢ ἑσπερίων] ἢ τῶν πρὸς δυσμὰς ἢ τῶν πρὸς ἀνατο- λάς. οὕτως δὲ οἱ παλαιοὶ ἐμέριζον εἰς δύσιν καὶ ἀνατολὴν τὰ κοσμικά. “οὐ γάρ τʼ ἴδμεν ὅπη ζόφος οὐδʼ ὅπη ἠώς” (Od. κ, 190.)· “εἴτ᾿ ἐπὶ δεξιᾷ ἴωσι πρὸς ἠῶ, εἴτʼ ἐπʼ ἀριστερᾷ τοίγε ποτὶ ζόφον (Il. μ, 239.). Q.

30. ὀτρύνει] ἐσπουδασμένως αἰτεῖ. H.

ἔμπεδον εἶναι] τὴν πρὸς πάντας ἐχομένην πομπὴν ταύτην καὶ ἐπὶ τούτου τηρεῖν βεβαίαν. V.

31. ὡς τὸ πάρος περ ἐποτρυνώμεθα] ἤγουν ἐσπουδασμένως ποιή- σωμεν. δεξιὸν δὲ τὸ ἀνανεοῦσθαι τὴν τῶν Φαιάκων φιλοξενίαν, ἵνα μηδὲ τοιοῦτον πέμπειν ὀκνῶσι. τοῦτο γὰρ ἐν τῷ “πάρος περ” ἐδήλωσεν. H. Q. ὡς ἐξ ἀρχῆς ἡμῖν ἔθος. Gl. H. χρησίμως ταῦ- τα· προτρέπει γὰρ τοὺς πολίτας ἐκπεμφθῆναι πρὸς τὴν ἔκπεμψιν τοῦ ξένου. T.

7. ἀθετεῖ] ὡς ἐλεγοῖο (?) ἐπειράθην 14. τῆς] τοῦ B. αὐτοῦ τὴν ἐξήγησιν. καὶ ἄλλως. ἀθετεῖ 18.—22. Excerpsit Eustath. p. 9. οἰκονομίας] Hoc vocabulum 26. ἤγουν H. ἕως Q. Hoc est nescio quomodo huc venerit, ad ἤως. sequens τοῦ Ὁμήρου pertinens. 27. δεξιὸν δὲ τὸ ὰ. H. δεξιῶς δὲ ἀ. BUTTM. Q.

32. οὐδὲ γὰρ οὐδέ] πλεονάζει ἡ μία οὐ δέ κατὰ Ἀττικούς. “οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντος” (Il. ζ, 130.). “ούδὲ γὰρ οὐδέ κεν αὐτός” (Il. ε, 22.). Q.

οὐδὲ γὰρ] οὐδὲ ἄλλον τινά φησι τῶν παῤ αὐτὸν ἡκόντων ξένων πολὺν ἀναμεῖναι χρόνον, λυπούμενον ἐν τῇ μελλήσει καὶ βραδυτῆτι τῶν πεμπόντων, ὥστε τὸ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἔθος εὔλογον εἶναι βεβαιοῦν νῦν καὶ φυλάξαι. T.

34. ἐρύσσομεν] ὁμιλητικῶς καὶ ἑαυτὸν παραλαμβάνει, ἵνα ἐκ τούτων χαρίζεσθαι δοκῇ τῆς ἀσφαλείας τοῦ πλοῦ χαριζόμενος. T.

35. πρωτοπλόον] τὴν πρῶτον πλεύσασαν, ἐπὶ θηλυκοῦ. ἐπὶ δὲ ἀρσενικοῦ προπαροξύνεται. καὶ πρωτοτόκος ὁμοίως ἐπὶ θηλυκοῦ βα- ρύνεται, ἐπὶ δὲ ἀρσενικοῦ προπαροξύνεται, ὁ πρωτότοκος υἱός. B. τινὲς, τὴν πρώτην πλέουσαν, ὅ ἐστι ναυαρχίδα. Q.

36. κρινάσθων κατὰ δῆμον] ἐπιλεχθήτωσαν κατὰ γειτονίαν. P.

38. θοὴν ἀλεγύνετε δαῖτα] ἀντὶ τοῦ θοῶς, ὡς “λῦσεν ἀγορὴν αἰψηρήν” (Od. β, 257.). τὸ δὲ ἀλεγύνετε ἀντὶ τοῦ εὐτρεπίζετε, οὕτως διὰ τοῦ ε ἐν παρατατικῷ. H. Q. ἐκ τοῦ περὶ αὐτῶν εἰς τὸν πρὸς αὐτοὺς λόγον μετῆλθεν. H.

39. ἡμέτερον δῶ] εἰς τὸν ἡμέτερον οἶκον. V.

41. σκηπτοῦχοι βασιλῆες] τὴν μὲν δαπάνην ἐκ τοῦ ἰδίου ποιεῖ- ται, τὴν δὲ ἐκ τῆς ὑποδοχῆς φιλανθρωπίαν κοινὴν πάντων καθί- στησι. Q.

43. καλέσασθε δὲ θεῖον ἀοιδόν] ἵνα ἡδέως ἡ συνουσία γένηται. τὸ δὲ ὅλον δαιμονίως ᾠκονόμησεν ὁ ποιητὴς, ἵνα ᾄδοντος αὐτοῦ κλαίων Ὀδυσσεὺς ὑπόνοιαν τῷ Ἀλκινόῳ παράσχῃ καὶ ἀφορμὴν πυθέσθαι τίς ἐστιν· ἅμα δὲ καὶ ἡμεῖς τὰ περὶ τὴν πόρθησιν τῆς Ἰλίου μάθωμεν ἄδοντος αὐτοῦ. Q.

44. Δημόδοκον] οἰκεῖον τὸ ὄνομα διὰ τὴν παρὰ τῷ δήμῳ ὑποδο- χήω. Q.

45. ὅππη θυμὸς] ὅσα βούλεται αὐτὸς, ἢ ὅσα ἡ ἐπιθυμία τῶν ἀκουόντων. E.V.

4. αὐτὸν] αὐτῶ, T. τόπλοον καὶ νῆα T. 6. ὥστε addidit Prellerus et ἔθος 17. διὰ τοῦ ε ἐν παρατατικῷ] διὰ εὔλογον scripsit pro εὔλογον ἔθος. τοῦ ἐῶν παρατατικοῦ Q. Videntur fu. 8. ὁμιλητικῶς—παραλαμβάνει] Sic isse qui ἀλεγύνατε aoristum præ- H., omissa acholii parte reliqua. ferrent. ὁμιληκὼς καὶ αὐτὸ παραλαμβάνεται πρω- 21. κοινὴν H. κοινῶς Q.

47. μετγῴχετο] ἡ μετά ἀντὶ τῆς ἐπί. ᾤχετο ἐπὶ τὸν θεῖον ἀοι- δόν. Q.

48. κρινθέντε] τὸ κρινθέντε πρὸς τοὺς δύο. H.

49. ἐπὶ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο] γρ. ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο. M.

52. ἐν δʼ ἐστόν] διὰ τί ἱστὸν εἰρεσίᾳ χρώμενοι; κόσμου χάριν· ἢ ἴσως καὶ ἀνέμου. E.

53. ἠρτύναντο] ἡτοίμασαν τὰς κώπας ἐν τοῖς τροπωτῆρσι. τροπὸς γὰρ ὁ ἱμὰς ὁ συνδέων τὴν κώπην τῷ σκαλμῷ. B.H.Q.

54. κατὰ δʼ ἱστία λευκὰ τάνυσσαν] ἥπλωσαν αὐτὰ κατὰ τοῦ πλοίου, ἵνʼ ἕτοιμα ὦσιν εἰς τὸ ἑλκυσθῆναι. B. Q.

55. νοτίῳ] ἐν τῷ νηνέμῳ λιμένι, ἔνθα ἰσχυρὸς οὐκ ἔπνεεν ἄνεμος. H. ὑγρῷ, τῷ διύγρῳ. V.

Ἀριστοφάνης, νοδίῳ. H.

56. πλῆντο] ἐπληρώθησαν. αἴθουσαι δὲ αἱ πρὸς ἥλιον τετραμμέ- ναι στοαί. V.

57. ἕρκεα οἱ περίβολοι, δόμοι ἀνδρῶν, οἱ ἀνδρῶνες. H.

59. τοῖσιν δʼ Ἀλκίνοος] μέμφονταί τινες ὡς ὀλίγα παρασκευά- σαντος Ἀλκινόου τοῖς Φαίαξι, πολλῶν ὄντων τῶν μελλόντων εὐωχεῖ- σθαι. καὶ Κράτης δὲ τὸ αὐτὸ πέπονθεν αὐτοῖς πάντας οἰόμενος τοὺς Φαίακας εὐωχεῖσθαι παρὰ τῷ Ἀλκινόῳ. οὐ γὰρ ἦν τὸ πλῆθοςα ἡθροισμένον, ἀλλὰ δώδεκα μὲν βασιλεῖς, αὐτὸς δὲ τρισκαιδέκατος, καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ, καὶ οἱ ἐρέται τῆς νηὸς πεντήκοντα δύο. H. Q.

60. ἀργιόδοντας ὕας] τοὺς χοίρους τοὺς ἔχοντας ὀδόντας λευ- κούς. H.

61. τοὺς δέρον] συλληπτικῶς. σύες γὰρ οὐκ ἐκδέρονται. Q.

62. ἐρίηρον] μεγαλωφελῆ, ἀγαθὸν, ἰσχυρόν. V.

63. τὸν πέρι Μοῖρʼ ἐφίλησε] οὔκουν, ὦ Ὄμηρε, θαυμασίως αὐτὸν 7. ἠρτύναντο] ἠρτύνοντο H. in textu ἀγκυροβολίῳ. Nimirum pro ἐν τοτίῳ et in scholio. Aristophanes legebat ἐννοδίῳ: quod ἡτοίμασαν] ἑτοιμάζοντο H. male alii divellebant.” BUTT. 8. λώπην] τρόπιν Q. MANN. 9. τάνυσσαν] Sic pro vulgato 26. Inter 62. et 63. in P. ex- πέτασσαν etiam H. M. in textu. scripto jam textu intersertus est 13. νοδίῳ] Aristophanem non ἐν hic versus scilicet, Δημόδοκον λιγύ- νοδίῳ, se ἐννοδίῳ vel εἰνοδίῳ scripsisse φωνον ἐόντα θεῖον ἀοιδόν, quem habet videri diximus ad δ, 785. ubi ea- pars etiam codd. Vind. BUTT- dem scripturæ diversitas. “Hæc MANN. sedes glossæ Hesvchianæ Ἐννοδίῳ, ἡ Μοῖρα ἐφίλησεν, εἰ τῶν ὀφθαλμῶν μὲν ἐστέρησεν, ἀοιδὴν δὲ ἀντὶ τούτου ἐχαρίσατο, ὥσπερ δῆτα καὶ σὲ ὕστερον. E. ἐπειδὴ οὐκ ἐν- δέχεται ἄνθρωπον ὄντα τὰ πάντα εὐτυχεῖν. H. ὡς οὐ δυνατὸν ἀν- θρώπῳ τελείαν εὐδαιμονίαν ἔχειν· δοιοὶ γὰρ πίθοι (Il. ω, 527). ἀλλὰ ταῦτα, φασὶν, ὁ Ἀχιλλεὺς παραμυθίαν εἴρηκε τῷ Πριάμῳ· ἐνταῦθα δὲ ἐκ τοῦ ποιητοῦ προσώπου λέγεται. πῶς οὖν ἀγαπήσασα . . . . . T. πῶς οὖν ἐφίλησεν; ἤτοι ἐπεὶ οἱ τυφλοὶ μουσικώτεροι μὴ περὶ πολλὰ ἀσχολούμενοι. ἢ ἐπεὶ πάντως ἀνθρώπινον δυστυχεῖν, ἢ οἰκονομικῶς, ἵνα μὴ ἐπιγνῷ τὸν Ὀδυσσέα. τινὲς δέ φασιν εἰς ἑαυτὸν ταῦτα λέ- γειν τὸν ποιητήν. E.V.

66. μέσσῳ δαιτυμόνων] πιθανῶς, ἵνα πάντες ἐκ τοῦ ἴσου ἀκροῶν- ται. τὸ δὲ “ἐκ πασσαλόφιν” δηλοῖ κατὰ τοῦ πασσάλου. Q.

67. κὰδ δʼ ἐκ πασσαλόφι] καὶ ἐκ τοῦ πασσάλου δὲ ἐκρέμασε τὴν φόρμιγγα τὴν λίγειαν, ἤτοι τὴν ἀποτελοῦσαν ὀξὺ μέλος. Q.

Ἀριστοφάνης, δῆσε φόρμιγγι. H.

68. ἐπέφραδε] ἵνα γνῷ ἔνθα κεῖται τὰς χεῖρας ἐπέθηκε. V. ἤτοι ἐσήμανεν, ἵνα ἀνέληται ταῖς χερσίν· ἢ τὰς χεῖρας ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν κιθάραν, ἵνα εἰδῇ ἔνθα κεῖται. E.V. ἤτοι ἐδήλωσεν ὁ Ποντόνοος τῷ μελῳδῷ τὴν κιθάραν λαβεῖν ταῖς χερσὶ καὶ κρούσασθαι. καὶ ἐπέ- φραδε χερσὶν ἑλέσθαι. ταῖς χερσὶν ἐσήμανεν, ἵνα ἀνέληται, δηλονότι τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐπιτεθεικὼς τῇ φόρμιγγι, ἵνα γνῷ τοῦ κεῖται. Q.

73. ἀνῆκεν] γράφεται, ἐνῆκεν. E. ἀνήγειρεν ἐπὶ τὴν ᾠδὴν ἐμπνεύ- σασα. E.V.

74. οἴμης] τραγῳδίας, ἢ ᾠδῆς. P. διηγήσεως· ὅθεν καὶ προοίμιον. P.Q.V. ἀπὸ τῆς οἴμης ἐκείνης. ἄκρως τὴν ἑαυτοῦ ποίησιν ὕψωσεν ὁ ποιητής. H. διὰ οἴμης, ἀπὸ προοιμίου καὶ διηγήσεως ἐκεί- νης. E.

75. νεῖκος Ὀδυσσῆος] φασὶ τῷ Ἀγαμέμνονι χρωμένῳ περὶ τοῦ 8. ἀνθρώπινον] ἄνθρωπον ὄντα δεῖ ad receptam relata: sed ea seor- κατά τι V. sim leguntur ad repetitum hunc 10. λέγειν] αἰνίττεσθαι V. versum infra 105. BUTTM. 13. καὶ ἐκ τοῦ πασσάλου δὲ] Sub. 18. εἰδῇ Buttm. pro ἴδῃ. est varia lectio καὶ δʼ ἐκ. BUTTM. 22. τὴν ᾠδὴν] τῶν αὐδῶν Q. 15. δῆσε φόρμιγγι] Scripsisse vi- 24. ᾠδῆς est etiam in V. detur Aristophanes δῆσεν φόρμιγγα. 28. φασὶ om. Q. Praemitti autem debebant huic χρωμένω] χρειομένῳ V. scholio verba, Οὕτως αἱ Ἀριστάρχου, περὶ] παρὰ Q. κατὰ τὸν πόλεμον τέλους ἀνελεῖν τὸν ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλωνα τότε πορθήσειν τὸ Ἴλιον ὅταν οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων στασιάσωσι. καὶ δὴ παρὰ πότον διαλεχθέντων Ὀδυσσέως καὶ Ἀχιλλέως, τοῦ μὲν Ἀχιλλέως ἀνδρείαν ἐπαινοῦντος τοῦ δὲ Ὀδυσσέως σύνεσιν, μετὰ τὴν Ἕκτορος ἀναίρεσιν, ὁ μὲν βιάζεσθαι παρῄνει· διὸ καὶ ἀνῃρέθη· ὁ δὲ δόλῳ μετελθεῖν. καὶ Ἀγαμέμνονα ὡς τελουμένου τοῦ λογίου χαρῆ- ναι. ἐσήμανε δὲ τὴν αὐτοῦ διαφορὰν πρὸς Ἀχιλλέα. H.Q.V.

διὰ λόγων ἐφιλονείκησαν, ὁ μὲν Ὀδυσσεὺς σύνεσιν ἐπαινῶν, ὁ δὲ Ἀχιλλεὺς ἀνδρείαν, μετὰ τὴν Ἕκτορος ἀναίρεσιν, ὅτε ὁ μὲν βιά- ζεσθαι παρῄνει, ὁ δὲ δόλῳ μετελθεῖν. E.

76"ὥς ποτʼ ἐδηρίσαντο] διὰ λόγων ἐφιλονείκησαν. τὸ δὲ, θαλείῃ, τῇ θαλλούσῃ ἢ θάλλειν ποιούσῃ. Q. V.

77. ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων χαῖρε νόῳ] ἀπρεπὲς εἶναι δοκεῖ τὸ χαίρειν ἐπὶ ταῖς διαφοραῖς τῶν φίλων. λύουσι δὲ ἐκ τῆς λέξεως, οἱ μὲν, ὅτι μάχονται οἱ ἄνθρωποι οὐ μόνον ἀφιλέχθρως, ἀλλὰ καὶ φιλο- νεικοῦντες ὑπὲρ καλοῦ καὶ ἀρετῆς. οἱ δὲ ὅτι ἐπιφέρει χρησμὸν δε- δόσθαι τῷ Ἀγαμέμνονι, κατὰ τὴν τῶν ἀριστέων διαφορὰν αἱρήσειν τὴν Ἴλιον, τὴν Ἀχιλλέως μῆνιν αἰνιττόμενον. τὸν δὲ Ἀγαμέμνονα οἰηθέντα τῶν ἀριστέων τούτων εἶναι τὴν διαφορὰν ἣν ὁ χρησμὸς εἴ- ρδκε, χαίρειν ἀγνοοῦντα ὅτι τῶν κακῶν ἔτι συνέβαινεν ἀρχὴν εἶναι. H. Q. ἔχαιρε τῶν ἀριστέων φιλονεικούντων, τοῦ μὲν τὰ ψυχικὰ ἐπαινοῦντος, τοῦ δὲ τὰ σωματικά. ἔχαιρε δὲ ὁ Ἀγαμέμνων ἐπὶ τῇ τούτων φιλονεικίᾳ οὐχ ὡς χαιρέκακος, ἀλλὰ διὰ τὸ ἔχειν ἀπὸ χρσμοῦ, τότε ἐγγίζειν τὴν τῆς Τροίας ἅλωσιν ὅτε ἴδῃ τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ἀρίστους φιλονεικοῦντας. καὶ ὁ μὲν Ἀχιλλεὺς ἔλεγε δἰ ἀνδρείαν ἁλῶναι τὸ Ἴλιον, ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς διὰ μηχανῆς καὶ φρονή- σεως. B.E. ὁ Ἀγαμέμνων ἔχαιρεν ἐν τῷ νῷ ἡσύχως βλέπων τὴν 1. τέλους—στασιάσωσι] τέλους, ἤτοι H. in marg. τοῦ μὲν ἀχ. ἀνδρ. ἐποιν. μαντευομένῳ ὁ ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλων εἶ. τοῦ δὲ ὁδ. σύνεσιν μετὰ τὴν ἕκτορος ἀναί- πεν ὅτι τότε τὸ Ἴλιον πορθήσεται, ὅτε ρεσιν. οἱ ἄριστοι στασιάσουσι τῶν Ἑλλήνων 5. ὁ μὲν] ὅτε ὁ μὲν V. H. Q. Conf. Eustath. p. 1586, 23. 6. λογίου pro λόγου Buttm. 3. παρὰ πότον— πρὸς Ἀχιλλέα] 9. βιάζεσθαι ex scholio superiore παρὰ πόντον—τοῦ μὲν Ὀδυσσέως σύνε- restitutum pro φαίνεσθαι. σιν ἐπαινοῦντος, τοῦ δὲ Ἀχιλλέως ἀν- 15. ἀφιλέχθρως addidi ex H. δρείαν, ὁ μὲν Ἀχιλλεὺς βιάζεσθαι παρῄ- 16. οἱ δὲ ὅτι ἐπιφέρει H. οἱ δὲ ἐπι- νει καὶ ἀνῃρέθη, ὁ δὲ Ὀδυσσεῦς δόλῳ φέρουσι Q. μετῆλθε τὸν Ἀγαμέμνονα H. Q. Sed 17. τὴν τῶν H. τὴν om. Q. φιλονεικίαν τοῦ Ὀδυσσέως καὶ τοῦ Ἀχιλλέως διὰ τὴν τῆς Τροίας ἅλωσιν. τότε γὰρ πέπρωτο κρατηθῆναι τὴν Τροίαν ὅτε φιλονεική- σουσιν οἱ ἄριστοι. Q.

80. Πυθοῖ] Πυθὼ πόλις Φωκίδος. ἡ αὐτὴ καὶ Δελφοί. E.H.Q. ἀπὸ κοινοῦ τὸ “ὅθʼ ὑπέρβη λάϊνον οὐδόν.” H. Πυθὼ τόπος ἐν Δελ- φοῖς, ἔνθα ἦν μαντεῖον Ἀπόλλωνος. ὠνομάσθη δὲ οὕτως ἀπὸ τοῦ τὸν δράκοντα ἐκεῖσε παῤ αὐτοῦ ἀποκτανθῆναι καὶ σαπῆναι ἐκεῖ. πύθω γὰρ τὸ σήπω. λέγεται δὲ καὶ Πυθὼ καὶ Πυθών. ἀπεβίβασε δὲ ὁ Ἀπόλλων τῷ Ἀγαμέμνονι μὴ κρατηθῆναι τὴν Τροίαν πρὶν οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων μάχην ποιήσουσιν. ὅπερ καὶ γέγονεν. εἶτα συνεκρο- τήθη ὁ πόλεμος. E.

81. 82. ἐν ἐνίαις τῶν ἐκδόσεων οὐκ ἐφέροντο· διὸ ἀθετοῦνται. H.

85. κὰκ κεφαλῆς] ἡ κατά ἀντὶ τῆς περί. H.

87. τὸ ἤτοι ἀντὶ τοῦ μέν. B.

Δῖος] γράφεται θεῖος. E.

88. ὀμορξάμενος] ἀποσπογγισάμενος. H.

ἀπὸ φᾶρος] οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ἀπό. H.

92. ἂψ Ὀδυσεὺς] ὁ Ἀριστοφάνης “αἶψ” Ὀδυσεύς” γράφει. H.

κατὰ κρᾶτα] ὑποκάτω τῶν ὀφρύων. H.

98. ἤδη μὲν δαιτὸς κεκορήμεθα θυμὸν ἐίσης] οὕτως Ἀρίσταρχος· οἱ δὲ ἄλλοι “ἤδη μὲν θυμὸν κεκορήμεθα δαιτὸς ἐίσης.” H.

ἐίσης] ὁμοίας, τῆς ἰσομοίρου. H.

δαιτὸς ἐίσης] ἢ τῆς ποιούσης τὸν δαινύμενον ἐπίσης κεκορῆσθαι, ἢ τῆς ἰσομοίρου, τῆς ἐπίσης πᾶσι δεδομένης. E.

100. νῦν δʼ ἐξέλθωμεν] διὰ τί οἱ Φαίακες εὐωχηθέντες ἠγωνίζοντο γυμνικὸν ἀγῶνα, δρόμον καὶ δίαυλον καὶ οὐ τὴν ἄλλην ἄθλησιν; παν- τελῶς γὰρ ἀπόνων ἀνθρώπων ταῦτα. ἴσως δὲ, ἁρμόττον τοῖς ἤθεσι δέον ποιεῖν, ἐπειδὴ μίμησις ἡ ποίησις, οὕτω πεποίηκεν. ὅτι δὲ τοιοῦ- τοι δῆλον. ἔφασαν γὰρ “ἀεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη κίθαρίς τε χοροί τε” (248.). E.Q.

8. ἀπεβίβασε] Scribendum vide- μὲν θυμὸν ἀρίων (i. e. Ἀρίσταρχος). tur ἀνεβίβασε: quanquam hoc et- 22. ὁμοίας] ὁμοίως H. iam verbum de oraculo aliunde mi- 26. καὶ οὐ τὴν Buttm. pro καὶ τήν. hi non notum. BUTTM. παντελῶς—ποιεῖν] τοῦτο γὰρ τῶν 18. αἶψ] Conf. ad ι, 485. παλαιῶς ἀπόνων ἐστιν· ἴσως δὲ δέον τὸ ἀρ- 20. θυμὸν—δαιτὸς] Sic etiam M. μόττον τοῖς ἤθεσι καὶ ποιεῖν Q. in textu, annotato in margine ἤδη

102. ὅσον περιγιγνόμεθʼ ἄλλων πύξ τε παλαιμοσύνῃ τε] καὶ πῶς φησιν “οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμὲν ἀμύμονες οὐδὲ παλαισταί” (246.); ἐν ὅσῳ τοίνυν ἄπειροί εἰσιν Ὀδυσσέως οἴονται νικᾶν ἅπαντας ἐν τού- τοις, ὅτε δὲ τῇ πείρᾳ δείξας ἑαυτὸν Ὀδυσσεὺς ἐκαυχήσατο περὶ τῶν ἄλλων ἄθλων μόνον παραιτησάμενος τὸν δρόμον, ἀντιμεταλαβὼν τὰ ἐγκώμια Ἀλκίνους φησὶν “ἀλλὰ ποσὶ κραιπνῶς θέομεν καὶ νηυσὶν ἄριστοι, ἀεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη, εἵματά τʼ ἐξημοιβά” (247—249.). H.Q.

105. οὕτως αἱ Ἀριστάρχου. H.

108. θαυμανέοντες] θαυμάζοντες. ὡς τὸ χειμάζω χειμαίνω, ὀνο- μάζω ὀνομαίνω, οὕτως θαυμάζω θαυμαίνω καὶ θαυμανέω. B.E.H. θεασόμενοι, θαυμάσαι μέλλοντες. P.

111. Ἀκρόνεως] ὄνομα κύριον. Gl. H. Ἀκρόνεως λέγεται ὁ τὸ ἄκρον τῆς νεῶς ἔχων. ὠκύαλος ὁ ὠκὺς κατὰ τὴν ἅλα. H.

114. τινὲς ψιλοῦσι τὸ ἀμφίαλος· δύναται μέντοι καὶ δασύνε- σθαι. H.

119. τὸ Ἅλιος προπαροξύνεται, ὡς τὸ ἄνιος, ξένιος, κρόνιος. H.

Ἅλιος προπαροξύνει ἡ συνήθης ἀνάγνωσις Ἡρωδιανοῦ. M.

121. ἀπὸ νύσσης] ἀπὸ τῆς ἀφετηρίας. B. Q.

122. κονίοντες πεδίοιο] λείπει ἡ διά. ἐν τῷ πεδίῳ κόνιν ἐγείροντες. ὡς τὸ “Ἄργεος ἦεν Ἀχαιικοῦ” (Od. γ, 251.). ἀντὶ τοῦ ἐν Ἄργει. Q.

124. ὅσσον τʼ ἐν νειῷ οὖρον πέλει ἡμιόνοιιν] τουτέστιν, ὅσον ἀφο- ρίζονται τῶν βοῶν ἀροτριάσει ἡμίονοι, ὡς προφερέστεραι οὖσαι ἄρο- τρον ἐλαύνειν, καθὰ καὶ ἐν Ἰλιάδι λέλεκται. B. ὅσον δὲ βοῶν ὑπέρ- τεροι ἡμίονοι. E.

οὖρον λέγει τὸ μέσον τῶν ἡμιόνων, ἤγουν τὸν ζυγόν. ὁ γὰρ ζυγὸς 1. παλαιμοσύνῃ] Hanc Aristarchi 12. θεασόμενοι Buttm pro θεασά- scripturam esse ex scholiis inte- μενοι. grioribus annotavit Eustathius p. 18. Ἡρωδιανοῦ Cobetus. ἡροδότου 1587, 39. τὸ δὲ περιγινόμεθα μακρὰν M. ἀεὶ ἔχει τὴν ἄρχουσαν τοῦ γινόμεθα, 22. ἡμιόνοιιν scripsi pro ἡμιονοῖιν, ωσπερ καὶ τὸ γινώσκειν. τὴν δὲ πα- de quo Buttm. “Nescio unde men- λαισμοσύνην ὥσπερ ἐν Ἰλιάδι, οὕτω κἀν- dosus hic accetus textum etiam ταῦθα δίχα τοῦ σ γράφειν φασὶ τὸν Homeri hic et supra η, 2. in quam Ἀρίσταγχον. plurimis editionibus et antiquissi- 9. οὕτως] Videtur ad κρέμασεν spe- mis et, Schæferi excepta, recentis- ctare, pro quo Aristophanes δῆσεν simis invaserit. Verus accentus scripserat. Vid. ad ν, 67. utrobique in textu P.” BUTTM. 11. θαυμαίνω H. θαυμάνω B.E. μέτρον ἔχει, καὶ οὐ προβέβηκε τὸ ἓν μέρος τοῦ ἑτέρου, ἵνα μὴ πρὸς κακὸν γένηται τοῖς ζῴοις. τινὲς δὲ οὕτως λέγουσιν, ὥσπερ τοὺς βόας συγκρίνοντες τοῖς ἡμιόνοις, λέγοντες ὡς ἡμίονοι προτρέχουσιν ἐν τῷ κάμνειν, ἐὰν δύο ἡμίονοι ἀνὰ μέρος ζευχθεῖεν καὶ δύο βόες ἀνὰ μέρος, ἀλλʼ οὐκ εἰς ἕνα ζυγόν. ὅσον οὖν προβαίνουσιν οἱ ἡμίονοι, τοσοῦτον καὶ αὐτὸς τῶν ἄλλων Φαιάκων. E. οὖρον, ὅρμημα. σημεῖον φανε- ρὸν ἦν τὸ μέτρον τῶν ἡμιόνων παρὰ τοῖς ἀρχαίοις. P. Q. καὶ ἐν Ἰλιάδι (κ, 351.) “ὅσσον τʼ ἐπίουρα πέλονται ἡμιόνων, αἱ γάρ τε βοῶν προ- φερέστεραί εἰσι ἑλκέμεναι νειοῖο.” ὅσον φησὶν ἐν τῇ ἠροτριασμένῃ γῇ ἐστι διάστημα τῆς τῶν ἀροτριώντων ἡμιόνων κινήσεως παλιστρό- φου, τοσοῦτον ὑπερενίκα ἀεθλεύων τῷ δρόμῳ τῶν ἄλλων ὁ καλούμενος Κλυτόνηος, φέρων τὸ ὄνομα ἐκ τοῦ κλυτὸν καὶ ἔνδοξον εἶναι κατὰ τὰς νῆας. σύνθετον γὰρ τὸ ὄνομα ἐκ τοῦ κλυτὸς ὁ ἔνδοξος καὶ τοῦ ναῦς. σύνθετα δὲ τούτῳ τῷ τρόπῳ καὶ τὰ τῶν πρότερον ὁμοιότροπα ὀνόματα τῶν ἀπαριθμηθέντων ἀνωτέρω τοῖς ῥηθεῖσιν Ὁμηρείοις ἔπεσιν. Q.

127. ἀπεκαίνυτο] ἐνίκα, καταχρηστικῶς. E.Q.

133. τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα, εἴ τινʼ ἀέθλων οἶδε] ἄπειρον ᾤετο τὸν Ὀδυσσέα ἄθλων, ὡς δῆλον κἀκ τῶν Εὐρυάλου. τοιαύτην γὰρ ἐχόντων τὴν ὑπόληψιν περὶ αὐτοῦ πάντων τῶν Φαιάκων καὶ Εὐρύαλος εὐθάρ- σησεν εἰπεῖν “οὐ γάρ σʼ οὐδὲ, ξεῖνε, δαήμονι φωτὶ ἐΐσκω ἄθλων” (159.). Q. ἠθικῶς ἄρα· οἱ γὰρ ἔν τινι κατορθοῦντες καὶ πρὸς τοὺς ξένους ἐπιδεικτιῶντες κἀκείνους πειρᾶν προτρέπειν παρέχονται, οἰόμε- νοι προὔχειν αὐτῶν διὰ τοῦ παρὰ τοῖς ξένοις εὐδοκιμεῖν. T.

134. φυήν γε μὲν] καὶ ταῦτα ἐκ συμβαίνοντος· κατειρωνεύονται γὰρ οἱ ἔν τινι ἐπιτηδεύματι προὔχειν οἰόμενοι. μᾶλλον δὲ καὶ χρη- στὸν ἦθος ὑποβάλλει, ἵνα, ἐὰν ἀποτύχῃ, συγγνώμης δικαίας τύχῃ διὰ τὸ κεκακῶσθαι τὸ σῶμα. T.

137. συνέρρηκται] συντεταπείνωται, ἢ ἐνέρρηκται, ἐγκέκρουσται· συντέθραυσται, συμπέπτωκεν, ἠλάττωται. H. T.

142. οὔτε Ἀρίσταρχος οὔτε Ἀριστοφάνης οὔτε Ζηνόδοτος ἐπί- στανται τοῦτον τὸν στίχον. H. οὗτος ὁ στίχος ἐν ταῖς Ἀρισταρ- χείαις οὐ φέρεται. H.

3. τοῖς ἡμιόνοις Buttm. pro τοὺς 25. γὰρ addidit Prellerus. ἡμιόνους. 29. συμπέπτωκεν, ἠλάττωται om. T. 4. ζευχθεῖεν] Immo ζευχθῶσι. 30. ἐπίστανται] Id est agnoscunt. 6. φανερὸν] φοβερὸν P. PORSON. 18. Addidi ὡς.

144. στῆ] γρ. βῆ. M.

145. δεῦῤ ἄγε] ἀμφότερα κελευστικὰ ἀντὶ τοῦ ἴθι. H. V.

147. ᾖσιν] ὑπάρχῃ. καὶ τὸ σιν ἐπέκτασις. B.E. τὸ δὲ ᾖσιν γέγονεν οὕτως, ὦ ᾖς ᾖ καὶ κατʼ ἐπέκτασιν ᾖσιν. H. Q.

οὐκ ἔστι μεῖζον κλέος ἀνέρος ὅσος ἐστί. Q. οὐκ ἔστι μεῖζον κλέος ἀνδρὸς ἕως ἂν ζῇ πλὴν ἡ διὰ τῶν χειρῶν καὶ ποδῶν ἀρίστη πρᾶξις. T.

150. σοὶ δʼ ὁδὸς] χρησίμως, ἵνα καὶ αὐτὸς προθυμότερος γένηται· τὸ δὲ ἐπαρτέες ἀντὶ τοῦ ἑτοῖμοι, κατηρτισμένοι. T.

151. ἐπαρτέες] ἀπηρτισμένοι, εὐτρεπισμένοι, εὐτρεπεῖς, ἕτοιμοι, ἐπηρτισμένοι. B.E.

153. τί με ταῦτα κελεύετε] ὡς δὴ μείνας παῤ αὐτοῖς ἡμέρας δύο καὶ τὰς προσηγορίας αὐτῶν ἐπίσταται. ἀπὸ ἑνικοῦ δὲ εἰς πληθυντι- κὸν μετέβη πάλιν τὸ ποικίλον τῆς ποιητικῆς ἐνδεικνύμενος. ὁ δὲ νοῦς, τί κελεύετε με ταῦτα; E.

154. καὶ μᾶλλον] περιττὸς ὁ καί. H.

158. νείκεσέ τʼ ἄντην] γρ. φώνησέν τε. M.

161. γρ. θαμά. H.

162. οἵτε πρηκτῆρες ἔασι] ἔμπειροι τῶν φορτίων, ἢ τοῦ μισθοῦ ἀπαιτηταί. E.

163. φόρτου τε μνήμων καὶ ἐπίσκοπος] τῶν πρὸς ὁδοιπορίαν. Gl. H. ἔμπειρος τῶν φορτίων, ὡς λέγομεν νῦν ὁ ναύκληρος. H. ὁ μεμνημένος πόσου ἐστὶν ἕκαστον ἄξιον, ὃν γραμματέα καλοῦσιν εἰκός. οὐ γὰρ αὐτὸν δεσπότην τῶν φορτίων φησὶν, ἀλλʼ ὥσπερ τινὰ τῶν φορτίων φροντίζοντα καὶ τῶν πλεόντων. τοῦτο δέ τινες σημειοῦν- ται πρὸς τὸ ἀγνοεῖν γράμματα τοὺς ἥρωας. τῇ γὰρ μνήμῃ φασὶ τὰ ἐγκείμενα κατέχειν διὰ τὸ ἀπείρως ἔχειν γραμμάτων. ὅθεν καὶ τοὺς Φοίνικας ἐμπόρους ὑπὸ τῆς χρείας αὐτῆς ἐπὶ τὴν τῶν γραμμάτων εὕρεσιν ἐλθεῖν. ἡ δὲ χρῆσις παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἔχει, τὸν γραμ- ματέα καὶ τὸν ἐπιμελητὴν μνήμονα καλεῖσθαι. Ἀριστοφάνης δὲ 2. κελευστικά H. κελευτικά V. ἄρα fortasse ortum ex ἀρχός, quod ἀντὶ τοῦ ἴθι om. V. legitur v. 162. 3. ὑπάρχη scripsi pro ὑπάρχοι. 24. εἰκός] Corruptum. Fortasse 18. θαμά] Sic scriptum in M. οἱ νῦν. Similiter etiam alibi librarii θʼ ἅμα 29. παλαιοῖς] πολλοῖς E. in scho- et θαμά confuderunt, ut δ, 686. lio breviori. 23. ὁ μ.] Legebatur ἄρα ὁ μ. quod ἀντὶ τοῦ ἐπίσκοπος ἐπίστροφος σημειοῦται. E.Q. ἐπιμελόμενος τῶν φορτίων, ἢ μνημονεύων ἕκαστον πόσου ἦν ἄξιον. E.P.V.

φόρτου τε μνήμων] προεστὼς καὶ ἐπιμέλειαν φόρτου ποιούμενος καὶ τοῦτο ἐσπουδακὼς, ὃν ἡμεῖς ἐπίπλουν καλοῦμεν. τὸ δὲ “θαμί- ζων” πυκνῶς πλέων· τὸ δὲ “πρηκτῆρες” πράττοντες· τὸ δὲ “κερδέων” τῶν ἐκ τῆς πράσεως· τὸ δὲ “ἁρπαλέων,” πρὸς ἃ ἁρπακτικὸν ἄν τις ἀσμένως λάβοιτο δόλον. ἐμπορευτικῷ τινὶ καὶ καπήλῳ ἔοικας ἀνδρὶ μᾶλλον ἢ ἀγωνιστῇ. T.

ἐπίσκοπος ᾖσιν] προναύκληρος ὑπάρχοι. E. ἔφορος ἢ φύλαξ. V.

ᾖσιν] γρ. εἶσι καὶ εἰσέρχῃ. H.

ὁδαίων] φορτίων ἐφοδίων, ἢ τῶν πρὸς ὁδοιπόρον ἐπιτηδείων. E.Q.

ἠΐων. MS. Barnes. γρ. ἑταίρων. P.

164. κερδέων θʼ ἁρπαλέων] τῶν ἡδέων ἤτοι ἀδίκων, ἃ ἄν τις ἁρπάζῃ διʼ ἡδονήν. H. ὠφελειῶν ὧν ἄν τις ἁρπάσειε δἰ ἡδονήν. E.P.V. ἢ τῶν ἀδίκων. E.

166. ξεῖν᾿, οὐ καλὸν ἔειπες] ἔθος ἐστὶν Ὁμηρικὸν ἐκ τῶν λόγων χαρακτηρίζεσθαι καὶ τὸν τρόπον τοῦ ἐντυγχάνοντος. καὶ ἐν ἄλλοις περὶ τοῦ Τηλεμάχου “αἵματος εἶς ἀγαθοῖο, φίλον τέκος, οἷ᾿ ἀγο- ρεύεις” (δ, 611.)· οἰόμενος τὸν εὐγενῆ καὶ πεπαιδευμένον ἀναγκαίως ὁμιλεῖν, πρεπόντως δὲ πάντα λέγειν. Ὀδυσσεὺς δὲ, οὐ γὰρ διεβε- βαιώσατο τὸ ἀτάσθαλον αὐτὸν εἶναι, ἀλλʼ ἐοικέναι φησὶ τούτῳ διὰ τὸ ἀντειπεῖν καὶ εἰρηκέναι. Q. T.

167. οὕτως οὐ πάντεσσι θεοὶ] ἄκρως ἐντρέπει ἀξιόπιστον ποιούμε- νος τὸν ὀνειδισμόν. αὐτῷ τούτῳ λυπεῖ τῷ φάσκειν ἀσύμφωνον ἔχειν τῇ μορφῇ τὸν τρόπον. Q.

168. ἀγορητύν] διάλεκτον, δημηγορίαν. V.

169. ἀκιδνότερος] ἀσθενὴς, ἀπρεπής. οἱονεὶ γὰρ παρὰ τὸ μὴ κίειν διʼ ἀσθένειαν. ἢ παρὰ τὸ αἰκίζω ἀκιδνόν κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι, τὸ οἱονεὶ ᾐκισμένον καὶ εὐτελές. ἢ παρὰ τὸ κινῶ ἀκιδνὸν τὸ μὴ κινούμε- 1. σημειοῦται] ὃ σημείωσαι requirit in cujus textu εἶσιν correctum in Nauckius l. c. ᾖσιν, supra scriptum εἰσἔρχῃ (sic.)” ἐπιμελόμενος] ἐποψόμενος P. Apol. BUTTM. lon. Lex. ἐπίστροφος· ἐπιστρεπτικὸς. 14. ὧν P. ὧς E. ἃ V. οἷον ἐπιμελής (ἐπιμελητής, οἷον ἐπιστρε- 20. πρεπόντως δὲ πάντα λέγειν Buttm. πτικός Nauck. Aristoph. p. 50.) pro πρίαμος δὲ πάντα λέγει. πρεπόντως 8. μᾶλλον addidit Trellerus. —εἰρηκέναι om. T. 10. γρ. εἶσι καὶ εἰσέρχῃ] Hoc di- 27. γὰρ om. Q. cit, γρ. εἶσιν, ὅ ἐστιν ἔρχεται. “In P. κίειν H. μίαν Q. νον. H. Q. δύσμορος, παρὰ τὸ αἰκίζω τὸ αἰσχύνω. E. παρὰ τὸ αἰκίζω ἀκιδνός γίνεται, ἀφʼ οὗ καὶ συγκριτικὸν ἀκιδνότερος ἐστὶν ἀσθενέστερος ἢ προπετέστερος, ἢ ἀμφότερον. V.

170. ἀλλὰ θεὸς μορφὴν] δαιμονίως ἀφαιρεῖται τὸ φρόνημα τῶν ἐπὶ εὐμορφίᾳ μελαγοφρονούντων. τῆς γὰρ μορφῆς στέφανόν φησιν εἶναι τὸν λόγον. εἰσόμεθα δὲ καὶ τὴν ἑξῆς ἐργασίαν, ἡδόμενοι αὐτὸν ὁρῶσι διὰ τὴν ἐκ τῶν λόγων πειθώ. ὥστε ὅπερ ἐδόκει ἴδιον εἶναι τοῦ κάλλους, τοὺς ὁρῶντας εὐφραίνειν, τοῦτο τοῖς λόγῳ κεκοσμημένοις Ὅμηρος ἀποδίδωσιν. H.Q.T.

ἄλλῳ μὲν καλῶς ἀγορεύειν καὶ ὁμιλεῖν, τῷ δὲ μορφὴν ἔχοντι μὴ καλὴν στέφει λόγοις, ἤτοι σεμνύνει. Q.

171. τερπόμενοι λεύσσουσιν] ὅτι ὁ δυνάμενος λέγειν καλῶς καὶ μεγάλως καὶ ἰσχυρῶς ἐν τῷ δήμῳ, οὗτος ἐπιφανέστερός ἐστιν. T.

λεύσσουσιν] λεύσσοντες, ὅ ἐστι βλέποντες. V.

172. μετὰ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν] σύμφωνον τῷ προκειμένῳ, τερ- πόμενοι λεύσσουσιν. ὁ δὲ λέγει οὖν ἱκανὸν ἐν πᾶσιν ἐμπρέπει. Q.

173. θεὸν ὣς εἰσορόωσιν] τῇ ὑπερβολῇ δαιμονίως· οὐ γὰρ μόνον ὡς καλὸν ὁρῶσιν, ἀλλʼ ὡς θεόν. T.

174. ἄλλος δʼ αὖτʼ εἶδος] ὁ κατὰ τὴν μορφὴν εὐτελής. οὐκοῦν ὁ μὲν αἰσχρὸς τὴν ὄψιν, λόγῳ δὲ κεκοσμημένος ὡς θεὸς διαπορεύεται διὰ τῆς πόλεως, ὁ δὲ καλὸς τὴν μορφὴν κἂν ὅμοιος ᾖ θεῷ, χάριν δὲ καὶ σύνεσιν ἐν τῷ λέγειν μὴ ἔχῃ, οὐδενὸς ἄξιος φαίνεται. T.

175. ἀλλʼ οὔ οἱ χάρις] ὅ ἐστιν, οὐδέν σοι ὄφελος τοῦ τοιούτου κάλλους, ἐπεὶ εἰς ὀνειδισμὸν χωρεῖ. οἷόν ἐστι καὶ τὸ ἐν Ἰλιάδι (γ, 39.) “δύσπαρι εἶδος ἄριστε.” ἡ δὲ διάνοια οὐδʼ ἂν θεὸς βουλό- μενος κατασκευάσαι. B.E.Q.

περιστρέφεται] παρακολουθεῖ, πάρεστιν. V.

176. οὐδέ κεν ἄλλως] εἰ θεὸς θελήσαι καλὸν ποιῆσαι τοιοῦτον οἷος εἶ σύ. V.

177. οὐδὲ θεὸς τεύξειε] οὐδʼ ἂν θεὸς ἐπιβαλλόμενος κατασκευάσαι καλὸν καλλίονα κατασκευάσειε. οὐκ ἐβουλήθη δὲ παντάπασιν λυπῆ- σαι τὸ μειράκιον, ἀλλὰ τὸ κάλλος ἐπαινῶν οὐκ ἐπαινεῖ τὸν νοῦν. T.

7. ὁρῶσι H. ὁρῶσαι Q. τέρπονται λεύσσοντες? BUTTM. πειθώ] πυθώ H. 16. ὁ δὲ—ἱκανὸν] Hæc non in- 8. εὐφραίνειν T. ἀφραίνειν H. Q. tegra. λόγῳ om. T. 17. τῇ ὑπερβολῇ δαιμονίως] De hoc 14. λεύσσοντες] An in aliis fuit usu dativi vid. ad δ, 720.

νόον δʼ ἀποφώλιός ἐσσι] εἰ θεὸς θελήσει καλὸν ποιῆσαι, οὐκ ἂν ἄλλως κατασκευάσειεν, ἀλλὰ σοὶ ὅμοιον. τὸ δὲ ὅλον τοιοῦτόν φησιν· ὡραῖος μὲν εἰ λίαν καὶ ὅσον πρὸς εἶδος ἄξιος ἐπὶ μέσου ἵστασθαι καὶ ὁρᾶσθαι· ὅσον δὲ πρὸς νοῦν καὶ τὰς ἐκ νοῦ χάριτας, ἤτοι τοὺς λό- γους, ἀπὸ τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ μέσου ἀφίστασο. ἀποφαόλιος καὶ ἀποφώλιος, ἀνάξιος τοῦ ἐν μέσῳ καθῆσθαι ὁμάδῳ ἀνδρῶν. ἐκ γὰρ τοῦ φάος καὶ τοῦ ὅλον καὶ τοῦ οἶος ὁ μόνος καὶ τῆς ἀπό προθέσεως τῆς σημαινούσης τὸ α στερητικὸν ἡ λέξις συνετέθη. καὶ ἔστι κυρίως ἀποφώλιος ὁ μὴ ἄξιος συναριθμεῖσθαι ἀνδρῶν ὁλότητι ἐν φωτὶ, ἤγουν ἐν καιρῷ ἔργων ἢ λόγων δεομένῳ. φωλεοὺς λέγουσι τὰ παιδευτήρια. ὁ γοῦν μὴ φοιτῶν εἰς τὰ παιδευτήρια λέγεται ἀποφώλιος. E.

178. ὤρινάς μοι θυμὸν] ἠρέθισας καὶ ἐτάραξας. καὶ σφοδροτέρῳ κεχρημένος τῷ λόγῳ ὑποπαραιτεῖται. T. ὅ ἐστιν, ἐτάραξάς μου τὴν ψνχήν. B.

182. νῦν δʼ ἔχομαι κακότητι] εἰκότως ὑποπαραιτεῖται προβαλ- λόμενος τὴν κακοπάθειαν τοῦ σώματος. οὕτως γὰρ ἂν αὐτῷ συνέβαινε κατορθώσαντι μὲν θαυμάζεσθαι, ἀποτυγχάνοντι δὲ συγγνώμης τυ- χεῖν. Q. T.

183. πείρων οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ περῶ πλεονασμῷ του ι. οἶδε γὰρ καὶ τὸ “πεῖρε κέλευθον” (Od. β, 434.). Q.

184. προδιορθώσει κέχρηται, ἵνα μὴ δοκῇ νεανιεύεσθαι ἐπιπηδῶν τοῖς ἄθλοις. H. T.

185. θυμοδακὴς] τὴν ψυχὴν δεδηκώς. T.

186. ἦ ῥα] τὸ ἦ ὅτι μὲν ταὐτὸ σημαίνει τῷ ἔφη δισυλλάβῳ καὶ τῷ φῆ διγραμμάτῳ ῥήματι παρʼ Ὁμήρῳ δῆλον. καὶ δοκεῖ γεγενῆ- σθαι τὸ ἦ ἀπὸ τοῦ φῆ κατʼ ἀφαίρεσιν τοῦ φ. τίς δὲ ἡ διαφορὰ τοῦ ἦ πρὸς τὸ φῆ ζητοῦσιν. διαφέρειν δὲ φαίνεται ὅτι τὸ μὲν ἦ ἐπὶ προειρημένοις λόγοις λέγεται, ὡς ἐνταῦθα, καὶ ἐν τούτοις “ἦ καὶ κυανέῃσιν ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων” (Il. α, 528.)· “ἦ καὶ ἐπʼ ἀργυ- 1. Addidi ἄν. χρῆται, ἵνα μὴ δοκῇ τοῖς ἄλλοις ἐπιπη- 3. ὅσον Buttm. pro ἴσως. δᾶν T., in quo hoc scholion proxi- 10. φωλεοὺς—] Ex H. enotatum mo adjunctum post δεδηκώς. φωλεοὶ γὰρ τὰ παιδευτρά. 24. τὸ ᾖ—] Legitur hoc scho- 13. κεχρημένος Preller. κέχρηται T. lium etiam in cod. Veneto B. ad 15. ἰποπαραιτεῖται Τ. παραιτεῖται Q. Il. ε, 533. ac de extremis ejue quæ- προσβαλλόμενος post σώματος T. dam affert Brunck. in Lex. Soph. 17. συγγνώμης τυχεῖν T. συγγνώμην v. ἦ, e Porphyrii scholiis MS. ad eundem locum. BUTTM. αἰτεῖν Q. 21. π.—ἄθλοις] προσδιορθώσει δὲ ρέῃ κώπῃ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν (Il. α, 219.). προειπόντος γὰρ τοῦ Διὸς καὶ τοῦ Ἀχιλλέως ταῦτα ὁ ποιητὴς λέγει, καὶ διʼ ἀμφοτέρων ὅλων τῶν ποιήσεων οἵτως αὐτῷ μόνον ὑποτάττεται. τὸ δὲ φῆ καὶ ἔφη καὶ προτάσσεται τῶν ῥηθησομένων λόγων καὶ τούτοις ὑποτάσ- σεται. καὶ μία μὲν αὕτη διαφορὰ τοῦ φῆ καὶ ἔφη πρὸς τὸ ἦ· δευ- τέρα δὲ αὕτη. τὸ μὲν γὰρ ἦ καθʼ ἕνα σχηματισμὸν ἐκφέρεται καὶ σημαίνει ῥῆμα, τὸ εἶπεν, ὁριστικὸν ἑνικὸν ἀορίστου χρόνου δηλωτικὸν ὑπάρχον τρίτου προσώπου, τὸ δὲ φῆ κλίσιν εἰς ἅπαντας τοὺς χρόνους καὶ τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὰ πρόσωπα καὶ τὰ γένη λαμβάνεται, καὶ τρέπεται καθάπερ τῶν ἄλλων ῥημάτων τὰ παραπλήσια. παρὰ δὲ τοῖς Ἀττικοῖς ἔστι τι μονοσύλλαβον ῥῆμα καὶ μονογράμματον, ἦ, σημαίνει δὲ δύο. τὸ μέν τι ταὐτὸ τῷ παῤ Ὁμήρῳ· χρῶνται γὰρ αὐτῷ παραπλησίως ἀντὶ τοῦ ἔφη κατὰ τοῦ τρίτου προσώπου· τὸ δέ τι ταὐτὸν τῷ ὑπῆρχον, ὃ ποιεῖ ἦν, ὅπερ ἐπιπολάζει νῦν. τῶν δὲ Ἀττι- κῶν οἱ μὲν ἀρχαῖοι μονογράμματον αὐτὸ προεφέροντο, οἱ δὲ νεώτεροι σὺν τῷ ν καθάπερ τῶν πρεσβυτέρων τινές. χρῆται δὲ τούτῳ ὁ ποιητὴς ποτὲ μὲν εἰς δύο συλλαβὰς διαιρῶν αὐτὸ καὶ δύο γράμματα βραχέα, οἷον ἐπὶ τοῦ Νέστορος, “εἰ τότε κοῦρος ἔα, νῦν αὖτέ με γῆρας ἱκά- νει” (Il. δ, 321.). καὶ “τοῖος ἔʼ ἐν πολέμῳ, ἔργον δέ μοι οὐ φίλον ἔσκεν, οὐδʼ οἰκωφελίη” (Od. ξ, 222.)· ποτὲ δὲ τὸ πρότερον ἐκτείνων γράμμα εἰς τὸ συγγενὲς τὸ η, οἷον “ἀλλʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦα κιὼν νεὸς ἀμφιελίσσης (Od. μ, 368.). ἐν γὰρ τούτοις ταὐτόν τι λέγει τῷ ἤμην. τὸ δὲ μονοσύλλαβον οὐχ εὑρίσκομεν παῤ αὐτῷ κατὰ τῆς δυνάμεως ταύτης, ἀλλὰ κατὰ τῆς ἑτέρας μόνης. τῶν δὲ Ἀττικῶν ἐστι παρὰ Κρατίνῳ ἐν Πυτίνῃ “γυνὴ δʼ ἐκείνου πρότερον ἦ, νῦν δʼ οὐ- κέτι.” καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν τῇ Νιόβῃ “ἦ γὰρ φίλη ᾿γὼ τῶνδε τοῦ προφερτέρου.” καὶ ἐν Οἰδίποδι Τυράννῳ “ἦ δοῦλος οὐκ ὠνητὸς, ἀλλʼ 3. ὑποτάττεται Buttm. pro ὑποτάτ 20. ποτὲ δὲ Buttm. τοῦτο E. τού- τει, quod qui servare volet, αὐτῷ των Ven. in αὐτὸ mutabit. In Ven. est οὕτως 21. κιὼν νεὸς ἀμφιελίσσης] κινῶν νέας αὐτὸ καὶ μόνον ὑποτάττεται τὸ ἦ. ἀμφιελίσσας E. 8. κλἱσιν] Scribendum videtur 24. δυνάμεως Ven. καταδύσεως E. ἄκλιτον. In Ven. est κλίνεται et tmox 25. πρότερον ἧ] πρότερον ἦν E. et καὶ εἰς ἄπαντας ἀριθμούς. Ven. Correxit Buttm. τοὺς χρόνους] τοὺς et reliquos us- 26. ᾖ γὰρ Ven. ἦν γὰρ E. que ad γένη articulos om. Ven. γὼ] Plene ἐγὼ E. Ven. 13. τὸ δὲ τέ—ὐπῆρχον om. Ven. 27. Τυράννῳ (v. 1123.)] κολωνῷ E. 15. προεφέροντο] προσεφέροντο E. τῷ ἐπὶ κολωνῷ Ven. 17. ποτὲ Ven. ὅτε E. ἦ δοῦλος] ἦν δοῦλος E. Ven. οἴκοι τραφείς.” καὶ παρὰ Πλάτωνι τῷ φιλοσόφῳ “οὐ μὴν γὰρ ἐγὼ ἔτι ἐν δυνάμει που ῥδίως.” E.

καὶ αὐτῷ φάρει] οὐκ ἀποδυσάμενος οὐδὲ ζωσάμενος ἧκεν ἐπὶ τὸ δισκεῦσαι, ἵνα μὴ πυκτεύσας ἢ παλαίσας ἐχθρὸν ποιήσῃ τὸν ἡττη- θέντα. σεμνὸν δὲ καὶ τὸ μὴ ἀποθέσθαι τὴν οὐλὴν μηδὲ ἀπογυμνωθῆναι, καὶ τὸ ἐνεργῆσαι δὲ ἅμα αὐτῷ εἰπεῖν ἔκπληξιν διὰ τοῦ τάχους παρί- στησιν. T. καὶ σὺν αὐτῷ τῷ φάρει ἀναίξας ἔλαβε τὸν δίσκον. διὰ τὸ τοὺς ἄλλους ἀπεκδύεσθαι ὃ ἐφόρουν ἐπάνω ἱμάτιόν φησι, καὶ αὐτῷ φάρει, δεικνύων τὸ ἀνδρεῖον αὐτοῦ. B. σὺν τῷ ἱματίῳ, ὡς εἶχεν. V.

τὰ μὲν ἄλλα ἀθλήματα ἄλλοι ἐτύγχανον ἠγωνισμένοι. καλῶς δὲ ὁ ποιητὴς τὸ τοῦ δίσκου τελευταῖον ἀπέλιπεν, ἵνα ἐπὶ τούτου τὴν ἐπι- στήμην δείξηται, ἐφʼ οὗ οὐδὲ ἓν πρόσωπον ὡρισμένην ἔχει τὴν ἔχθραν ὥσπερ πάλη καὶ πυγμή. εἰκὸς γὰρ ἦν ἐξ ἐκείνων τῶν ἀγωνισμάτων ἢ πλῆξαι ἢ πληγῆναι. H. Q.

187. πάχετον] κατὰ συγκοπὴν τοῦ παχύτερον καὶ μετάθεσιν τοῦ τ καὶ ρ. E.

188. ἢ οἵῳ Φαίηκες] παρὸ οἱ Φαίακες. διασαφητικὸς ὁ ἢ. B. Q.

189. περιστρέψας] ὅτι ὁ δίσκος ἐκ μέσου σχοῖνον εἶχεν. E.V.

190. βόμβησεν δὲ λίθος] ὁ δίσκος λίθος ἦν. καὶ Ἐρατοσθένης ἐν Ὀλυμπιονίκαις ἱστορεῖ, τὸν μὲν σόλον λέγων σιδηροῦν ἢ ξύλινον ἢ χαλκοῦν τετρημένον κατὰ τὸ μέσον καὶ ἔχοντα καλώδιον ἐξημμένον, οὗ ἐχόμενοι βάλλουσιν οἱ ἀγωνιζόμενοι. οὕτω καὶ ἐπὶ Πατρόκλῳ κέχρηται. διό φησιν “αὐτὰρ Πηλείδης θῆκεν σόλον, ὃν πρὶν μὲν ῥίπτασκε” (Il. ψ, 826.). ὅθεν κατωμάδιον αὐτὸν λέγεσθαι “ὅσσα δὲ 1. οἴκοι τραφείς] οἰκοτραφής Ven. κατωμαδὸν καὶ περιστρέψας ἧκεν. τὸν δὲ Πλάτωνι] Rep. 1. p. 328 C. ubi ἄνω δίσκον ἔνδεν λεῖπεν (ἐν τῇ Ἰλιάδι εἰ μὲν γὰρ ἐγὼ ἔτι ἐν δυνάμει ἦν (vel ἦ) Prellerus) εἶπε τὸ σόλον αὐτόχθονα τοῦ ῥᾳδίως πορεύεσθαι εἰς τὸ ἄστυ. (corrige αὐτοχόωνον) τὸν χωρὶς κακο- 2. ἦ] ἦν E. Ven. παθείας κεχωνευμένον:— 11. τὸ τοῦ H. τούτου Q. λίθος] Eustath. p. 1591, 24. ὁ δίσ- 13. ὥσπερ Buttm. pro καὶ ὥσπερ. κος—καί που καὶ λίθινος, ἐνταῦθα δὲ λί. 15. τοῦ τ καὶ ρ] μικρώτερον E. Cor- θος τετρημένος. rectum ex Etym. M. p. 650, 53. 20. Ὀλυμπιονίκαις Buttm. pro ὁλυμ- 17. παρὸ Q. ἤπερ ἐν ᾧ B. πιακοῖς collatis Athen. 4. 9. 154 A. 19. ὁ δίσκος—] Hujus acholii re- et Diog. L. 8, 49. et 51. liquiæ supersunt in T. τὸ μὲν σιδη- λέγων H. λέγει B.Q. ροῦν ἢ χαλκοῦν τετρημένον κατὰ τὸ μέ- σιδηροῦν H.T. σίδηρον ceteri. σον καὶ ἔχον καλώδιον, οὗ ἐχόμενοι βάλ- 24. Post ῥίπτασκε nonnulla exci- λουσιν, οἷον ἐπὶ Πατρόκλῳ· τὸν δὲ δίσκον disse apparet differentiam disci de- λίθινον ἀπὸ τοῦ ὤμου τῆς βίψεως· διὸ καὶ clarantia eo sensu ut manibus re- δίσκου οὖρα κατωμαδίοιο πέλονται (Il. ψ, 431.). διὰ τοῦτο καὶ νῦν ἔφη “τόν ῥα περιστρέψας.” B.H.Q.T. τὸ δὲ ἑξῆς, ἤχησεν ὁ λίθος πρὸς τῇ γῇ, ὡς τοὺς Φαίακας καταπτῆξαι. δύναται δὲ καὶ ἔνευσαν πρὸς τὴν γῆν, ὅπερ οἱ ἐν καταπλήξει ποιοῦσιν. B.H.Q.V.

191. δολιχήρετμοι] μακραῖς κώπαις χρώμενοι. ἢ ὧν ἡ κωπηλα- σία νεανικὴ καὶ μέχρι ποταμοῦ διατείνουσα. E.Q.

192. σήματα] σημεῖα. τινὲς δὲ, βήματα. V. πολλοὶ γὰρ προ- εδίσκευσαν. σήματα δὲ τὰ πηγνύμενα τοῖς δίσκοις. T.

195. διακρίνειε] διαχωρίσειε. V.

196. ἀμφαφόων] ψηλαφῶν. H.

οὔτι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ] οὐκ ἐν τῷ πλήθει τῶν σημείων, ἀλλὰ διʼ αὐτὸ ἢ τοῦ προὔχειν πολύ. T.

197. σὺ δὲ θάρσει τόνδε γʼ ἄεθλον] θάρσει ἐπὶ τῷ ἄθλῳ. ἡ δὲ σύνταξις Ἀττική. Q.

198. τόν γʼ ἵξεται] τόδε γʼ ἵξεται Ἀρίσταρχος. M.

200. χαίρων οὕνεχʼ ἑταῖρον] ὅστις ἦν ἡ Ἀθηνᾶ ὁμοιωθεῖσά τινι τῶν φίλων Ὀδυσσέως, ὡς πολλάκις φαίνεται ἥκουσα εἰς βοήθειαν. B.

201. κουφότερον] ἀλαζονικώτερον, θρασύτερον, κομπηρότερον, ἐπῃρ- μένον, παρρησιαστικώτερον, θαρρῶν τῷ φίλῳ καὶ τῇ νίκῃ. B.E.Q. εὐθυμότερον. V. ταπεινότερον ἢ πραότερον· ἀποθέμενος γὰρ τῷ ἐπὶ τῷ ὀνείδει βάρει διὰ τῆς πράξεως ἐναργέστερος ἐγένετο· ἢ ἀλαζονι- κώτερος, θαρρῶν τῷ φίλῳ καὶ τῇ νίκῃ. T.

202. τοῦτον νῦν ἀφίκεσθε] τὸν τόπον καταλάβετε. ἢ ἀντὶ τοῦ, τοῦδε τοῦ δίσκου πρῶτον ἐφικέσθω τις. E. τὸν τόπον ἢ τὸν λίθον. V. τὸν ἆθλον, ἢ τὸν τόπον. T. τούτου πεῖραν ἐπιλάβετε. P.

[204. τῶν δʼ ἄλλων ὅτινα: τὸ ὅτινα ποιητικὸν ἂν κεῖται μὲν ἀντὶ τοῦ ὅντινα, γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ τινά πλεονασμῷ τοῦ ο, καθ᾿ ὁμοιότητα τοῦ ὅτου καὶ ὅτῳ καὶ ὅτοισιν ἀντὶ τοῦ οἷστισι καὶ ὁτέοισι, καὶ ὅτι- tortus ac projectus fuisse dicatur. 12. ἢ τοῦ προὔχειν πολύ] ἤτοι προῦ- Eratosthenis accuratissimum dis- χον πολύ Prellerus. crimen, neque ab Ammonio neque 15. τόδε—Ἀρίσταρχος] τὸ δέ—ἀρίων a ceteris grammaticis adoptatum, M. eadem corruptela qua ad v. 98. ex parte Apio recepit apud Apolion. 16, Vid. schol. Il. ρ, 204. Lex. Hom. σόλος· Ἀπίων, δίσκος σι- 23. ἀντὶ τοῦ, τοῦδε—ἐφικέσθω Butt- δηροῦς, ὁτὲ δὲ δίσκος λίθινος. BERN- mann. pro ἀντὶ τούτου δὴ—ἀφικέσθω. HARD. Eratosthen. p. 251. 26. Seclusi scholion haud du- 6. ποταμοῦ] πορρωτάτου Buttm. bie ex Eustathio p. 1592, 19. tran- 8. πηγνύμενα] πηγνύματα T. scriptum, ut alia in codice B. νας ἀντὶ τοῦ οὕστινας, καὶ ὅτις ἀντὶ τοῦ ὅστις. οἷον “ὅτις σφέας εἰσαφίκηται” (Od. μ, 40.), καὶ “ἠδʼ ὅτις οὐκ ἀλέγει” (Od. π, 307.). B].

206. οὔτι μεγαίρω] οὐδὲν φθονῶ πάντων μου πειραθῆναι Φαιήκων· νῦν δὲ παρρησίᾳ χρῆται ὁ βουλόμενος μὴ εὐτελὴς φανῆναί τις καὶ εὐκαταφρόνητος· τοῦτο γὰρ αὐτῷ μόνον ἐφόδιον πρὸς σωτηρίαν, τὸ δόξαι φρόνιμον εἶναι τοῖς σπουδαίοις ἐπιτηδεύμασιν. T.

207. πλήν γʼ αὐτοῦ Λαοδάμαντος] εἰκότως τούτου ὑπεξῆλθε, διὰ τὸ τῆς φιλοξενίας ὄνομα. T.

209. οὐτιδανὸς] οὐκ ἀσθενὴς, ἀλλὰ τοιοῦτον ὅμοιος τῷ οὐδενί. T.

211. ἕο τʼ αὐτοῦ πάντα κολούει] τὰ ἑαυτοῦ πάντα σμικρύνει. E. πάντα τὰ ἑαυτῷ συμφέροντα ἀφανίζει καὶ ἐλαττοῖ. P.Q.V. κολο- βοῖ καὶ ἀποκόπτει. Q. κατασείει, κωλύει, ἐμποδίζει. V.

212. οὐδʼ ἀθερίζω] ἤτοι ἀποπέμπομαι. ἀπὸ τῶν ἀνθερίκων τῶν ἀσταχύων εἴρηται. ὥσπερ γὰρ ἐκεῖνοι τοῦ γεννηθέντος σίτου ἐν τῷ ἀστάχυι ἐκτὸς ἐκφύονται καὶ προΐασι πορρωτέρω, οὕτω πως καὶ ὁ πόρρω τινὸς ἀφιστάμενος ἀθερίζεσθαι τοῦ τοιούτου λέγεται. E.Q. ἀντὶ τοῦ οὐκ ἀποσκυβαλίζω· οἱ γὰρ λικμῶντες συνεκβάλλουσι τοὺς ἀθέρας. T. ἀποδοκιμάζω, ἀποβάλλω. P. V. γρ. οὐδʼ εὐθερίζω. H.

213. ἀλλʼ ἐθέλω ἴδμεν] τὸ ἴδμεν ἐπὶ ἀπαρεμφάτου σπανίως. B.

214. πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι] οὐ κακός εἰμι ἐν τοῖς ἄθλοις ἐκείνοις, ὅσοι ἄεθλοί εἰσιν ἐν τοῖς ἀνθρώποις. ἣ οὕτως, πανταχοῦ γὰρ τῶν ἄθλων οὐ κακός εἰμι ὅσοι ἆθλοι ὑπάρχουσιν ἐν ἀνθρώποις. B. εἰς πάντα γὰρ ἆθλα οὐ κακός εἰμι. ποῖα δὲ ἆθλα; ὅσα εἰσὶν ἐν τοῖς ἀνδράσιν. σημειωτέον δὲ ὅτι τῷ ἆθλα οὐδετέρῳ ἀρσενικὸν ἐπήγαγε τὸ ὅσσοι, πάλιν τὸ ποικίλον τῆς ποιητικῆς δεικνύων. H. Q.

215. εὗ μὲν τόξον οἶδα ἐΰξοον ἀμφαφάασθαι] μεταχειρίζεσθαι. Q. προοικονομεῖ τὴν μνηστηροκτονίαν. Q. T.

219. οἶος δή με Φιλοκτήτης] ἀξιοπίστως ἑνὶ παραχωρήσας βε- βαίαν αὐτῷ τὴν κατὰ τῶν πολλῶν ὑπεροχὴν ἐποιήσατο. H. T.

220. δήμῳ ἐνὶ Τρώων] ἤδη τι τῶν ἑξῆς ὑποβάλλει, τίνων ἐστὶ καὶ 6. σωτηρίαν, τὸ] τὸ σρίαν T. 24. ὅσα] ὅσσα H. Q. 10. τοιοῦτον delendum. εἰσὶν om. Q. 13. κατασείει ex cod. addidit 25. ἐπήγαγε] ἐπήνεγκε Q. 30. ἐποιήσατο] εἰς αὐτόν addit T. Barnes. 19. οὐδʼ εὐθερίζω non minus ab- 31. ὑποβάλλει T. ἐπέβαλε E.Q. surdum quam quod est in P. οὐδʼ ἐστὶ—μετεσχηκώς] έστι, ὁποίας στρα- ἀπορίζω. τείας ἐξεσχηκώς T. ὁποίας στρατείας μετεσχηκώς. εἰκότως οὖν ἔμελλεν ἐπισπᾶσθαι πρὸς τὴν ἑαυτοῦ γνώμην τοὺς παρόντας. φαίνεται δὲ διὰ τούτων ὁ ποιητὴς εἰδὼς τὴν ἐκ τῆς Λήμνου ἀνακομιδὴν τοῦ Φιλοκτήτου. E. Q.T.

τοξαζοίμεθα] εὐστόχως τοξεύοιμεν. Q. V.

222. σῖτον ἔδοντες] εἶπε τοῦτο διά τινα γένη, οἵτινες οὐκ ἤσθιον σῖτον. διὸ καὶ ἀκριδοφάγοι τινὲς καὶ ἰχθυοφάγοι ἐκαλοῦντο, ὡς καὶ τὸ Σκυθικὸν καὶ Μασσαγετικὸν κρεοφάγοι καλοῦνται. τινὲς γὰρ τῶν ἀκριδοφάγων ἰδόντες ἄρτον κόπρον εἶναι ἐνόμιζον. B.

223. ἐριζέμεν οὐκ ἐθελήσω] ἀντὶ τοῦ, οὐ δυνήσομαι, ὡς τὸ “οὐδʼ ἔθελε προρέειν (Il. φ, 360.). Q. T.

224. οὔθʼ Ἡρακλῆϊ] ποιητικῶς ἐξέτεινε τὸ ι τοῦ Ἡρακλῆϊ, ὅτι εἰς μέρος λόγου λήγει καὶ κοινή ἐστιν. Q.

συλληπτικῶς· οὐ γὰρ Ἡροκλῆς ἤρισε περὶ τοξικήν τινι, ὁ δὲ Εὔρυτος Ἀπόλλωνι ἤρισεν. διὸ καὶ ταχέως ἀπέθανε πρὸ τοῦ δέοντος καιροῦ. E.P. συλληπτικῶς— — τινί. ἢ ἐπεὶ ἔτρωσε θεοὺς, ὥς φησιν ὁ αὐτός “τλῆ δʼ Ἥρη, ὅτε μιν κρατερὸς παῖς Ἀμφιτρύωνος δεξιτερὸν κατὰ μαζὸν ὀϊστῷ τριγλώχινι βεβλήκει” (Il. ε, 392.). ὁ δὲ Εὔρυτος Ἀπόλλωνι ἤρισεν, ὡς ἐν Ἰλιάδι φησὶν “οὔτ᾿ Εὐρύτῳ, ᾧ περὶ τόξον ἑκηβόλος οὐδʼ ἀπόνητο.” Q.

θἰχαλιῆϊ] ἡ Οἰχαλία πόλις Θεσσαλίας. Q. V.

226. τῷ ῥα καὶ αἶψʼ ἔθανεν] διὸ ταχέως ἀπέθανε πρὸ τοῦ δέοντος καιροῦ· οὐ γὰρ ἵκετο γήραος οὐδόν (Od. ο, 246.). ἢ μᾶλλον ὅτι ἤρισεν αἶψα ἀπέθανεν. Q.

229. δουρὶ δʼ ἀκοντίζω] κακῶς, φησὶν, ἑαυτὸν ἐπαινεῖ. οἱ μὲν γὰρ ἐπαινοῦντες ἑαυτοὺς οὐδὲ θεῷ ἂν παραχωρήσειαν. οὗτος δὲ τί φησιν; “οἶος δή με Φιλοκτήτης,” καὶ πάλιν “ἀνδράσι δὲ προτέροισιν” . . . . ὁ Δημόδοκος δὲ ᾖδεν . . . . T.

1. ἐπισπᾶσθαι—γνώμην T. ἐπίστα- nam ob sequentem vocalem non- σθαι—γνῶσιν E.Q. nisi vocalis longa, aut anceps pro- 3. ἐκ τῆς Λ. ἀνακομιδὴν] ἐκ λ. μετὰ ducta, syllabam communem efficit τὴν κομιδὴν T. docente Hephæstione. BUTTM. 6—9. Similis annotatio Eusta- 15. διὸ—καιροπῦ om. P. thii p. 1593, 10. 19. Εὐρύτῳ—ἀπόνητο] Bgregia 13. κοινή ἐστι] H. e. quoniam confusio. Versus est Apollonii, 1, pars orationis eo terminatur, et 88. Εὐρύτου, ᾧ πόρε τόξον ἑκηβόλος, οὐδʼ syllaba communis est. Cur autem ἀπόνητο Δωτίνης· αὐτῷ γὰρ ἑκὼν ἐρίδηνε communem syllabam ι hic dicat δοτῆρι. BUTTM. scholiastes, non apparet: nisi ob 25. φησὶν] Excidit cum ceteris id ipsum quod vox terminatur ea: nomen τοῦ ἐνστατικοῦ. PRELLER.

230. δέδοικα ποσὶν μή τίς με] ἐν οἷς πτοεῖται αὐτὸς ἡττηθῆναί φησιν ἑαυτὸν εὐδοκιμεῖν, ἐν οἷς δὲ αὐτοὶ πτοοῦνται ὡς ἀδόκιμοι, αὐ- τόν φησι μὴ ὑπερέχειν. E.

πάλιν ὑπεσταλμένος τῷ λόγῳ, ἐπειδὴ ἐν τοῖς προκειμένοις ἐδόκει μεγαλαυχεῖσθαι. T.

232. κύμασιν ἐν πολλοῖς] εἰπὼν κύμασιν ἠνίξατο τὴν ναυαγίαν. προσθεὶς δὲ τὸ “ἐπεὶ οὐ κομιδὴ κατὰ νῆα,” τὴν τῆς θεοχολωσίας ἐκάλυψε βλάβην. E.Q.T.

236. ξεῖνʼ, ἐπεὶ οὐκ ἀχάριστα] τὸ ἑξῆς οὕτως, ἐπεὶ οὐκ ἀχάριστα μεθʼ ἡμῖν ταῦτʼ ἀγορεύεις, ἄγε δὴ νῦν ἐμέθεν ξυνίει ἔπος· ἵνʼ ᾖ ὁ ἀλλά ἀντὶ τοῦ δή. B. Q.

ἀχάριστα] ἄνεν χάριτος, ὅ ἐστι σκαιῶς καὶ ἀηδῶς. οὐ γὰρ ἐπὶ λοιδορίᾳ τῶν παρόντων, ἀλλʼ ἐπὶ τῇ αὑτοῦ συστάσει τὸν λόγον ἐποιεῖτο, ὅπερ καὶ ὁ Ἀλκίνους ποιήσει. B.R.Q.

240. ἐπισταίη] εἰδείη. V.

241. ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐμέθεν] ἀλλὰ νῦν ἐμοῦ, φησὶν ὁ Ἀλκίνοος, ἄκουσον, ὅπως καὶ ἄλλῳ τῶν ἡρώων ἐμὸν ἔπος εἴπῃς, ὅτε δαινύῃ καὶ εὐωχῇ, παρὰ τὰ σῖτα καὶ τὰς τροφὰς, ἐν τῇ σῇ ἀλόχῳ καὶ τοῖς παισὶ καὶ τοῖς γονεῦσι, μεμνημένος τότε ὅτε ταῦτα ποιεῖς εἰς τὴν σὴν ἀπελθὼν πατρίδα καὶ τῆς ἡμῶν ἀρετῆς, οἷα καὶ ἡμῖν ὁ Ζεὺς ἔργα παρεσκεύασεν ἔχειν χρηστά. E.Q.

ὄφρα καὶ ἄλλῳ] γρ. καὶ ἄλλοις. P.

245. ἐξ ἔτι πατρῶν] διὰ τί μὴ πάτρων; αἱ γὰρ συγκοπαὶ ἀναβι- βάζουσι τοὺς τόνους, ὁμόπατρος, ὅπατρος. ἀλλὰ λέγομεν ὅτι χαρα- κτῆρι συνεξέδραμε τῷ χηνῶν, μηνῶν, πάτρες πατρῶν. E.Q.

246. οὐ γὰρ πυγμάχοι] ἐλεγχθεὶς ἀρνεῖται λοιπὸν ἴσως εἰς τὸ μὴ παροξῦναι τὸν Ὀδυσσέα. P.Q.V. ποικίλως δὲ συνέταξε. καὶ γὰρ τὸ εἰμέν ἐν τῷ ἄριστοι ἀπὸ κοινοῦ λαμβάνεται. Q.

1—3. Mirus casus hæc videtur 15. ἐπισταίη] Ita horum scholio- pervertisse. Et ultima quidem sic rum edd. et MSS. hic et ad Il. ξ, sine dubio sananda αὑτόν φησιν ὑπερ- 92. ubi vid. Heyn. Commendabat έχειν: priora sic. fortasse:—αὐτὸς, Barnesius metri causa: et fieri ἡττηθῆναί φησιν ἑαυτὸν τοῦ εὐδοκιμεῖν. potest ut eadem de causa olim sub- BUTTM. orta sit hæc scriptura. BUTTM. 6. ᾐνίξατο Prellerus. ἠνοίξατο E. 16. Ἀλκίνοος Buttm. pro Ὀδυσσεύς. 17. εἴπῃς addidit Buttm. 7. θεοχολωσίας] θεοῦ χολωσίας T. 26. λοιπὸν om. V. 13. συστάσει] V. ad η, 241. BUT. 28. ἄριστοι Buttm. pro τρίτῳ.

οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμὲν] ἐφύσαμεν. οὐκ ἤδη τὴν δύναμιν Ἀλκί- νοος ἐσεμνύνετο περὶ τῶν ἰδίων πολιτῶν, ὁπότε δὲ ἔγνω ἐλάττονας πεφηνέναι τοὺς Φαίακας τοῦ Ὀδυσσέως, προσέθηκε τὸ “ἀμύμονες,” οὐχ ὑπερέχοντές ἐσμεν. T.

248. αἰεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη] τοῦτο παρακολουθεῖ τὴν ἐν τρυφῇ διάγουσαν. ἐλεγχόμενοι γὰρ ὡς ἐπὶ μέγα ἀγαθὸν καταφεύγουσιν ἐπὶ τὴν τρυφὴν, τῶν ἄλλων ἐπιδεόμενοι. αἰνίττεται δὲ τὸν τῶν Φαιά. κων εἰρηνικὸν βίον. T.

αἰεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη] τὸν εἰρηνικὸν βίον δηλοῖ διὰ τούτων τῶν Φαιάκων. Q.

249. εἵματα δʼ ἐξημοιβὰ] παρεξηλλαγμένα, ἐξ ἀμοιβῆς φορού- μενα, ἓν παρʼ ἓν ἀλλάσσοντες. B.E.Q. ἕτερα ἐξ ἑτέρων μεταβαλ- λόμενα ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἡμέρας, ὅ ἐστι περιουσίας δεῖγμα καὶ εὐπα- θείας. T. ἄλλοτε ἄλλο ἀμειβόμενα καὶ ἀλλασσόμενα. V.

250. βητάρμονες] παρὰ τὸ ἐν ἁρμονίᾳ βαίνειν, ἤτοι ὀρχησταί. B. ὀρχησταὶ, ἀπὸ τοῦ βαίνειν ἁρμοδίως. V.

251. παίσατε] ἐντελῶς διὰ τὸ μέτρον, Ἀττικῶς δὲ ἀντὶ τοῦ παίξατε. Q. Ζηνόδοτος, παίσατον, εἶπεν, οὐ κακῶς. H. Q.

παίξατε] γρ. παίσατε. E.

παίσατε] πλήξατε, Ἀττικῶς χορεύσατε. V.

253. ὀρχηστυῖ] ὀρχήσει. V.

254. φόρμιγγα λίγειαν] λίγειαν λέγει τὴν φόρμιγγα, ὅτι καὶ μία τῶν Μουσῶν Λίγεια καλεῖται. B.

257. γλαφυρὴν] κοίλην, διὰ τὸ γεγλύφθαι. V.

258. αἰσυμνῆται δὲ κριτοὶ] προπερισπωμένως οἱ ἀγωνοθέται, οἱ βραβευταί. H. προστάται τοῦ ἀγῶνος, οἱ τὸ καθῆκον νέμοντες τοῖς ἀγῶσιν. T. οἱ πρὸς ἡμῶν λεγόμενοι βραβευταὶ καὶ ἀγωνοθέται ἤτοι ἐπίσκοποι τοῦ ἀγῶνος. καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ αἴσιον, ἤτοι τὸ καθῆκον, νέμειν τοῖς ἀγωνιζομένοις. Ἄλλως. αἰσυμνῆται οἱ ἀρχήν τινα ἔχον- τες. βασιλεῖς μὲν ἦσαν τῶν Φαιάκων ιβ΄, προστάται δὲ ἀγώνων οἱ λεγόμενοι αἰσυμνῆται θ΄. κριτοὶ δὲ ἐπίλεκτοι. καὶ αἰσυμνῆται δὲ λέ- 7. ἐπὶ addidit Prellerus. vid. schol. μ. 39. BUTTM. 17. ἐντελῶς scripsi pro εὐτελῶς. 27. οἱ πρὸς ἡμῶν—] Sirmilia V. et 20. πλήξατε] Barnesius reposuit P. et in hujus quidem verbis hoc παίξατε. In P. voci παίσατε super- etiam : οἱ τὸν αἴσιον ἀπονέμοντες τόπον, scriptum πλήξατε. BUTTM. κατὰ τὸ ἔτυμον αἰσιονεμῆται. BUTT. 23. Μουσῶν] Certe una Sirenum: γονται οἱ πρῶτοι κριταὶ καὶ ἀγωνοθέται, οἵτινες τὸ αἴσιον ἤτοι τὸ κατὰ μοῖραν καὶ καθῆκον τοῖς ἀγωνιζομένοις ἀπένεμον. B.E.Q.

ἐννέα πάντες ἀνέσταν] οἱ μὲν τὸ πάντες κατὰ παρολκήν φασι κεῖσθαι, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ τὸ “δέκα πάντα τάλαντα (Il. τ, 247.), καὶ τὸ “οἱ δʼ ἐννέα πάντες ἀνέσταν” (Il. η, 161.). οἱ δὲ οὕτως, αἰσυμνῆται δὲ πάντες οἱ ἐγερθέντες ἐννέα ἦσαν. Ἄλλως. αἰσυμνῆ- ται δὲ ἐννέα πάντες. οἱ κρείττονες γὰρ τῶν ὅλων οὗτοι ἐτύγχανον. E.

259. δήμιοι] οἱ ἐκ τοῦ δήμου παντὸς ἐπίλεκτοι, οὐχὶ οἱ βασιλεῖς. ἐκεῖνοι μὲν ιβ΄ ἦσαν, οἱ δὲ αἰσυμνῆται θ΄. T.

πρήσσεσκον] ἔπραττον. V.

260. λείηναν δὲ χορὸν] τοῦτο τόνῳ οὐ διαστέλλεται ὡς τὸ φόρος καὶ φορός καὶ τρόχος καὶ τροχός. H. τὸ χωρίον ἐν ᾧ ἔμελλον ὀρχεῖσθαι χορὸν ἐκάλεσεν, ὡς καὶ εὐρύχορον Λακεδαίμονα (Od. ν, 414.). ἢ ὁμωνύμως ἐν ἔμελλεν ὁ χορὸς ἐφίστασθαι, ὡς καὶ Ἀθηναῖοι ἰχθὺν τὸν τόπον ὅπου πιπράσκεται ὁ ἰχθὺς, καὶ μύρα καὶ κρόμμυα. Μένα- δρος “ἀνάμεινόν με πρὸς τοὔλαιον.” B.E. τόπον οἶμαι διὰ τὸ σχῆ- μα· σφαιρικὸν γάρ. E.

λείηναν δὲ] οὐ ταῖς ἑαυτῶν χερσὶν, ἀλλὰ προέτευξαν τοῖς ἄλλοις. χορὸν δὲ τὸν λεῖον τόπον, ἐν ᾧ ἔμελλον ὀρχεῖσθαι. T.

εὔρυναν ἀγῶνα] τὸ ἄθροισμα ἀνέτειλαν πρὸς τὸ τοῦ τόπου διά- στημα. πρὸς ᾠδὴν δὲ καὶ λύραν τὴν ὄρχησιν ἐποιοῦντο, οὐ μὴν πρὸς αὐλόν. ἦν δέ τις ῥυθμοῦ ὁμίλησις ἐναρμονίου ὑπὸ τῆς λέξεως. ἄτο- πον γὰρ μιμεῖσθαι μοιχείαν. T.

εὔρυον] γρ. εὔρυναν. P. ἐπλάτυνον. Gl. P.

264. πέπληγον] οὕτως εἶπε τὴν ἐπικρότησιν ἐκ τῶν ποδῶν ὑπὸ τῶν ὀρχουμένων. T.

265. μαρμαρνγὰς] ἐλλάμψεις. ἐν γὰρ τῇ παραλλάξει τῶν ποδῶν κατὰ τὴν ὄρχησιν ἢ κατʼ ἄλλην τινὰ τούτων κίνησιν ὥσπερ στιλπνό- της ἐξ αὐτῶν ἀποπέμπεται. B. Q. Ἄλλως. τὰς συντόνους τῶν πο- δῶν κινήσεις. ἐν γὰρ ταῖς ὀξείαις τῶν ποδῶν κινήσεσιν ἀπόστιλψις ἢ λαμπηδών τις γίνεται. B.P.Q.V. τὰς ἀποστίλψεις. δηλοῖ δὲ τὰς 10. ἔπραττον] ὑπηρέτουν addidit 20. πρὸς τὸ Prellerus. πρὸς δὲ τὸ T. 22 ἐναρμονίου Prellerus. εὖ μόνου Barnes. 12. καὶ τρόχος addidii. T. Conf. Eustath. p. 1596, 19. 16. ἀνάμεινόν με] ἀναμενῶ σε ap. 24. εὔρυον] Corrupte pro εὔρυνον, Eustath. p. 1595 extr. quod est in textu cod. Vindob. 19. λεῖον Prellerus. ἄλλον T. quinti. ὀξείας κινήσεις. ἴσως δὲ ἀπὸ τῆς λευκότητος τῶν ποδῶν· τρυφεροὺς γὰρ ὑφίσταται τοὺς Φαίακας. T.

266. ἀνεβάλλετο] ἀνεκρούετο, προοιμιάζετο. Q. V.

267. ἀμφʼ Ἄρεως φιλότητος] περὶ κοινωνίας Ἄρεος καὶ Ἀφροδί- της μακρόθεν παιδεύει αὐτοὺς μὴ ἀσελγαίνειν, ὡς καὶ θεῶν διὰ ταῦτα ἀσχημονούντων. P. V.

οὐκ ἀτόπως ἐπὶ ἡδυπαθῶν ᾄδει ταῦτα ὁ κιθαρῳδὸς, δἰ ὧν ἥδονται σωφρονίζων αὐτούς. δέσμιον γὰρ εἰσάγει τὸν μοιχὸν, καὶ τοὺς θεοὺς λέγοντας “οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα.” ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς τί φησιν; “ἀλλʼ ἄγε δὴ μετάβηθι καὶ ἵππου κόσμον ἄεισον” (492.). ὡς δέον τὸν Δη- μόδοκον αὐτοῖς μὴ μοιχείαν γενομένην ἐν θεοῖς ᾄδειν, ἀλλὰ πράξεις εἰς ὠφέλειαν καὶ ἔπαινον φερούσας. ἡ μὲν οὖν κατηγορία πρόδηλος διότι περὶ θεῶν οὐκ ἔδει τοιαῦτα δεδηλωκέναι. ἀλλʼ οὐχ Ὁμήρου τὸ ἔγκλημα. ἄνωθεν γὰρ τοῖς ἀρχαιοτάτοις παραδέδοται καὶ κατασκευ- άσμασι καὶ τελεταῖς ταῖς παλαιοτάταις καὶ Ἑλληνικαῖς καὶ βαρ- βαρικαῖς. ὅτι δὲ Ὅμηρος οὐχ ἥδεται τούτοις δῆλον ἐξ ὧν περιέθηκε τῇ Ἀθηνᾷ “ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι” (Od. α, 47.). ὅλως δὲ Ὅμηρος οὐδὲ οἶδεν Ἥφαιστον Ἀφροδίτῃ συνοικεῖν, Χάριτι δὲ αὐτὸν συμβιοῦντα, Δημόδοκος δὲ τῇ ἰδίᾳ μυθοποιίᾳ. H. Q.T.

ἐϋστεφάνου δʼ Ἀφροδίτης] καλὴν στεφάνην ἐχούσης. στεφάνη δὲ κόσμος γυναικεῖος. V. διὰ τὸ στεφανοῦσθαι ἐν κάλλει, ἤτοι τὸ πρῶ- τεῖον ἔχειν τῶν καλλίστων θεῶν. E.

γυναῖκα τοῦ Ἡφαίστου τὴν Ἀφροδίτην φασὶ καθʼ ὃν λόγον καὶ τῶν Χαρίτων μίαν. ὡς γὰρ χάριν φαμὲν ἔχειν τὰ τεχνικὰ ἔργα, οὕ- τως καὶ ἀφροδίτην τινὰ αὐτοῖς ἐπιτρέχειν λέγομεν· εἰ μὴ πρὸς πα- ράστασιν τοῦ πολὺ τὸ πυρῶδες εἶναι ἐν ταῖς πρὸς τὰς μίξεις ὁρμαῖς πέπλασται τοῦτο· δεδεκέναι δὲ τὸν Ἄρην μοιχεύοντα αὐτοῦ τὴν γυ- ναῖκα, ἐπειδὴ τῇ τοῦ πυρὸς δυνάμει ὁ σίδηρος καὶ ὁ χαλκὸς δαμάζε- ται. τὸ δὲ τῆς μοιχείας πλάσμα παρίστησιν ὅτι οὐ πάνυ μὲν πέφυκε κατάλληλον τὸ μάχιμον καὶ βίαιον τῷ ἱλαρῷ καὶ μειλιχίῳ οὐδὲ κατὰ τὸν φυσικὸν αὐτῷ νόμον ἐπιπλέκεται, ἀντιποιούμενον δέ πως τῆς μί- 9. Ὀδυσσεὺς aut σπουδαῖος Ὀδυσσεὺς 19. μυθοποιίᾳ] Fort. χρῆται adden- Struvius. Legebatur σπουδαῖος. dum. 12. οὖν] γὰρ T. 26. ἐπιτρέχειν Struvius. ἐπι . . . 15. Ἑλληνικαῖς] ἐν ἑλληνικαῖς H. T. χειν E. 18. συνοικεῖν] σύνοικον Buttm. 28. δεδεκέναι Buttm. pro δεδυκέναι. ξεως αὐτοῦ καλὸν καὶ γενναῖον γέννημα τὴν ἐξ ἀμφοῖν Ἁρμονίαν ἀποτελεῖ. E.

ἡ Ἀφροδίτη εἰς πολλὰ λαμβάνεται, μετὰ πάντων γοῦν καὶ ἐπὶ κάλλους. συμμίγνυται δὲ τῷ Ἡφαίστῳ τῷ πυρὶ καὶ τῷ Ἄρει τῷ σιδήρῳ· τὰ γὰρ ἐξ αὐτῶν γινόμενα ἔργα διὰ τῆς Ἀφροδίτης ἤτοι τοῦ κάλλους ώράϊσται. κατεργάζεται δὲ ὁ Ἄρης ἤτοι ὁ σίδηρος ὑπὸ τοῦ πυρός. ὁ δὲ Ποσειδῶν ἤτοι τὸ ὕδωρ στομοῖ αὐτὸν, δηλονότι τὸν σίδη- ρον, μετὰ τὴν ὑπὸ τοῦ πυρός κατασκευὴν καὶ πεπυρακτωμένον ὑπὸ τοῦ Ἠφαίστου κατασβέννυσι, τὸ φλογῶδες καταπαῦον. E.

τὰ Σικελικὰ δόγματα καὶ τὴν Ἐμπεδόκλειον γνώμην ἔοικεν ἀπὸ τούτων βεβαιοῦν. Ἄρήν μὲν ὀνομάζει τὸ νεῖκος, τὴν δʼ Ἀφροδίτην φιλίαν. τούτους οὖν διεστηκότας ἐν ἀρχῇ παρεισήγαγεν Ὅμηρος ἐκ τῆς πάλαι φιλονεικίας εἰς ὁμόνοιαν μίαν κιρναμένους. ὅθεν εὐλόγως ἐξ ἀμφοῖν Ἁρμονία γεγένηται, τοῦ παντὸς ἀσαλεύτως καὶ κατʼ ἐμ- μέλειαν ἁρμοσθέντος. γελᾶν δʼ ἐπὶ τούτοις εἰκὸς ἦν καὶ συνήδεσθαι τοὺς θεοὺς, ἅτε δὴ τῶν ἰδίων χαρίτων οὐκ ἐπιφοραῖς διισταμένων, ἀλλʼ ὁμονοοῦσαν εἰρήνην ἀγόντων. E.

268. ὡς τὰ πρῶτα] ἡ σύνταξις, ὡς τὰ πρῶτα μίγησαν ἐν Ἡφαί- στοιο ἄνακτος, ἄφαρ δέ οἱ ἄγγελος ἦλθεν, ἵνʼ ᾖ κατʼ ἐπανάλη- ψιν. H.Q.

269. λάθρη] ὁρᾷς γὰρ ὅτι οὐκ ἀποδέχεται τὰς τοιαύτας τῶν πράξεων οὐδὲ τοιούτοις ἥδετο λόγοις, ὥστε καὶ δαπάνην αἰτιᾶται χρημάτων καὶ αἰσχύνην ἐπικαλεῖ. T.

πολλὰ δʼ ἔδωκε] ὁ Ἄρης μοιχάγρια δέδωκε πολλά. B.

270. ἄγγελος ἦλθεν] παιδεύει ὡς διδάσκων ὅτι κἂν τοὺς πολλοὺς 1. Ἁρμονίαν] Cadmi uxorem. cinam invenit sermo male affectus BUTTM. in his χαρίτων—ἀγόντων, de quo 6. κατεργάζεται] κατείργασται queritur Heynius (in Epist. præ- Buttm. missa ed. Schow.) BUTTM. La- 10. τὰ Σικελικὰ—] Hæc ex He- tet fortasse in corruptis codicum racliti Alleg. c. 69. vocabulis, τῶν ἀδίων ἀρχῶν οὐκέτι ἐπὶ καὶ τὴν Heraclitus. κατὰ τὴν E. φθοραῖς διισταμένων. MEHLER. ad 11. ὀνομάζει] Rectius apud He- Heraclit. p. 136. raclitum ὀνομάσας. 19. ἄνακτος] Porsonus ex H. 14. Ἁρμονία γεγένηται Heraclitus. “scholiastes videtur legisse, Ἡφαί- ἀρμονίαι γεγένηνται E. στοιο ἄνακτος” (pro Ἡ. δόμοισιν). 16. ἐπιφοραῖς] Sanius hoc utique Idem refert, schol. H. semel ha- vulgato ἐπὶ φθοραῖς. Nam ἐπιφοραῖς bere, τὰ πρῶτʼ ἐμίγησαν: nimirum idem est quod πολέμῳ, et respon- vel hic vel ad 271. BUTTM. det εἰρήνῃ. Sed nullam hic medi- λανθάνῃ τις ἁμαρτὼν, τὸν γοῦν πάντʼ ἐφορῶντα Ἥλιον οὐ λανθά- νει. Τ.

271. ἥλιος, ὅ σφʼ ἐνόησε] παιδευτικὸν τῷ ὄντι, ὅτι κἂν τοὺς ἄλ- λους λανθάνῃ ἁμαρτάνων, τὸν πάντα ἐφορῶντα, θεὸν οὐκ ἂν λάθοι. καίτοι εὐθὺς ἅμα τῇ πρώτῃ συνόδῳ καταφώρους γενέσθαι λέγει αὐ- τοὺς “ὡς τὰ πρῶτα μίγησαν.” H.Q. ἅπαξ δὲ εἴρηται ἥλιος· ἠέλιος γὰρ ἀεί φησιν Ἰακῶς τὸ η εἰς ηε. H. ἐνταῦθα τρισυλλάβως λέγει τὸν θεόν. P. V.

272. θυμαλγέα μῦθον] ταῦτα πλάττει ὁ ποιητὴς διὰ τοὺς οὕτω φιληδοῦντας ἀκούειν Φαίακας. εὑρὼν γὰρ τρυφῶντα πρόσωπα ἐν τῇ τῶν Φαιάκων γελᾷ καὶ αὐτὸς ἐνταῦθα εἰς ἀστεισμὸν ἐλθών. B. λόγον ἀλγητικὸν ψυχῆς, οἷον εἰς κακὸν ἄγων τὴν ψυχήν. T.

273. κακὰ φρεσὶ βυσσοδομεύων] ἐν τῷ βάθει τῶν φρενῶν αὐτοῦ κρύπτων. E. κατὰ βάθος τῆς διανοίας βουλευόμενος. βυσσὸς λέ- γεται ὁ βυθὸς καὶ δέμω τὸ κατασκευάζω. P.

274. ἐν δʼ ἔθετʼ ἀκμοθέτῳ] τῷ ὀρύγματι ἐν ᾧ ὁ ἄκμων τίθεται. P. V. ἐν τῷ κορμῷ τὸν βαρὺν σίδηρον. B. εἰς τὸ χαλκοτυπεῖον. οὐκ οἶδε δὲ ὁ ποιητὴς τὸν Ἥφαιστον ἐργαζόμενον ἢ ἐν Λιπάρᾳ τῆς Σικελίας τῶν Αἰολίδων νήσων, ἢ ἐν Λήμνῳ, ἀλλʼ ἐν Ὀλύμπῳ. καὶ γὰρ καὶ τὴν ἀσπιδοποιΐαν ἐκεῖ λέγει γεγενῆσθαι. Q.

278. ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἑρμῖσιν χέε δέσματα] τοῖς κλινοποδίοις. ἑρμὶς ὁ τῆς κλίνης πούς. χέε δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπέχεεν, ἐπέβαλε. τὸ δὲ δέσματα ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ, ὡς τὸ ὄνειρον τὰ ὀνείρατα, κατʼ ἐπέκτασιν. B. Q. ἑρμῖσι] τοῖς ποσὶ τῆς κλίνης. ἔρμα γὰρ ὥσπερ εἰσὶ τῆς κλίνης παρὰ τὸ ἐνείρεσθαι. V. κραβατοποδίοις. P.

279. πολλὰ δὲ καὶ καθύπερθε] πολλὰ δὲ καὶ ἄνωθεν ἐκ τῆς ὀρο- φῆς ἐξήρτηντο, ἵνα δίκην παγίδος ἐμπέσοι αὐτοῖς. B.E.Q. τὸ δὲ ἀλληγορικὸν ὅτι ἀπανταχοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τὸ τοῦ ἡλίου καὶ τοῦ πυρὸς θερμὸν διασκίδναται. E.Q.

280. ἠΰτ’ ἀράχνια—ἴδοιτο] λύσις τοῦ ἀντιπίπτοντος. E. δαι- 1. λανθάνει] λανθάνοι T. Quod ἄν τρέπων vel ἐκτείνων. λανθάνοι esse debebat. 18. Λιπάρα Buttm. pro λιπάρει. 3. τῷ ὄντι, ὅτι] τῷ, ὅτι ὅστις Buttm. 26. ἄνωθεν] τοῦ μελάθρου, ὃ ἐστιν κἂν] ἃν H. Q. addit B. 4. λάθοι] λάθῃ H. 27. ἐξήρτηντο] ἀπεκρέμαντο B. 5. εὐθὺς—λέγει om. Q. 30. ἀράχνια] Aliud acholium ad αὐτοὺς scripsi pro οὖν. 1. v. vidit Orion Thebanus, qui in 7. εἰς ηε] εἰς ει H. Videtur deesse v. ἀράχνια scribit: ἢ παρὰ τὴν ἀραιό- μονίως λύει τὸ δοκοῦν ἀπίθανον, πῶς οὐχ ἑώρων θεοὶ ὄντες τοὺς δεσμοὺς, ἐλάνθανον δέ. H. Q.

μελαθρόφιν] ὑπεράνω τοῦ μελάθρου. μέλαθρον δὲ κυρίως τὸ μέσον τῆς στέγης ξύλον τὸ ὕπατον καλούμενον ἀπὸ τοῦ μελαίνεσθαι ὑπὸ τοῦ πυρός. θέλει οὖν λέγειν, παντὶ τῷ οἴκῳ περιέβαλε τοὺς δεσ- μούς. T.

283. εἴσατʼ ἴμεν] προσεποιήσατο, ὣρμησεν ἀπιέναι. Q. ἔδοξε πορευθῆναι ὡς εἰς Λῆμνον. T.

284. ἐς Λῆμνον] ἔδει γὰρ τὴν Λῆμνον ὑδατώδη οὖσαν ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου ποθεῖσθαι, ἄτε τῶν κατασκευαζομένων αὐτῷ διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος ὀφειλόντων κατασκευάζεσθαι. Q.

πολὺ φιλτάτη ἐστὶν ἁπασέων] ἐκεῖσε γὰρ ἀνίενται γηγενοῦς πυ- ρὸς αὐτόματοι φλόγες. E.

ἔσκεν ἁπασέων] γράφεται, ἔπλετο πασέων. H.P.Q.

285. οὐδʼ ἀλαοσκοπίην] οὐ τυφλὸς ἦν, κατὰ τὴν κοινὴν παροι- μίαν, ὁ τυφλὸς ἐσκόπησεν. τὸ δὲ “χρυσήνιος Ἄρης” ὁ καλὰς ἡνίας ἔχων, διὸ καὶ δασέως προενεκτέον· ἱππικὸν γὰρ καὶ ἐν Ἰλιάδι τὸν θεὸν εἰσάγει. ἀλλὰ καὶ ἡ Ἄρτεμις χρνσήνιος (Il. ζ, 205), ὡς καὶ αὐτὴ ἐφʼ ἅρματος ὀχουμένη. T. τύφλωσιν. οὐδὲ εἶχε μάταιον σκοπὸν, ὅ ἐστιν, οὐκ ἔλαθεν αὐτόν. E. οὐ τυφλὴν εἶχε κατασκοπὴν, ἅλ᾿ ὀξεῖαν δηλονότι. Q. ματαίαν κατάσκεψιν. P.

χρυσήνιος Ἄρης] ἡ γὰρ τοῦ θυαοῦ ἀποχὴ κρείττων καὶ χρυσοῦ. E. δασύνεται τὸ χρυσήνιος. H.

288. ἰσχανόων] πάνυ ἐπισχόμενος τῆς ἐπιθυμίας. T.

ἐϋστεφάνου Κυθερείης] γρ. Ἀφροδίτης. P.

Κυθερείης] ἐπεὶ Κυθήροις προσηνέχθη. Κύθηρα δὲ νῆσος τῆς Λακωνικῆς. V. Κυθέρεια ἐτυμολογεῖται ἢ ἀπὸ τοῦ κύειν, ὃ δὴ συμβαίνει παρὰ τὴν συνουσίαν, τῆς ἐν τῷ θέρεσθαι κυούσης, ἢ ἀπὸ τοῦ κεύθειν τὸν ἔρωτα. ἢ Κυθέρεια λέγεται ἀπὸ Κυθερείας χώρας. B.E. Κυθέρεια λέγεται οὐχ ὅτι “προσέκυρσε Κυθήροις·” ἀλλὰ Κυ- τητα. ἀραιὸν δὲ τὸ λεπτόν. οὕτως εὖρον 14. ἔσκεν] Sic etiam M. in textu. ἐν Ὑπομνήμασιν εἰς τὴν Ὀδύσσειαν. πασέων] πασάων H. BUTTM. 24. ἰσχανόων] ὁ ἐχόμενος καὶ ἐπιθυ- 4. ὕπατον Prellerus. ὑπὸ τόν T. μῶν explicat Eustath. p. 1598, 50. 10. αὐτῶ Buttm. pro αὐτή. 30. προσέκυρσε H. προσέκρουσε Q. 12. γηγενοῦς] Corrupte ἐγγηγενοῦς Sunt verba Hesiodi Theog. 199. apud Heraclit. Alleg. c. 26. p. 57. Κυθήροις] κυθείροις H. Q. cujus hæc verba sunt. θέρεια, τουτέστιν ἡ κευθόμενον ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὸν πάσης ἐρωτικῆς φιλίας ἐξηρτημένον ἱμάντα, οἷον τὸν ἔρωτα, ὃν πᾶσι τοῖς νέοις ἐφίησι. διὰ γὰρ τοῦ κεστοῦ ταῦτα παρέπεται, “ἔνθʼ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δʼ ἵμερος, ἐν δʼ ὀαριστὺς, ἥτʼ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων” (Il. ξ, 216.). καὶ διὰ τί τὰ ἐρωτικὰ ἐν ἱμάντι φησὶ κατεστίχθαι; Σάτυ- ρος μὲν οὖν φησιν, ἐπεὶ πληγῶν ἄξια δρῶσιν οἱ ἐρῶντες. Ἀπίων δὲ, ἐπεὶ δεσμοῖς ἐοίκασι καὶ βρόχοις οἱ ἔρωτες καὶ τὰ τῶν ἐρώντων πάθη. Ἀρίσταρχος δὲ, ὅτι ἄχρι τοῦ δέρματος διικνεῖται τὰ ἐρωτικὰ πάθη τήκοντα τοὺς ἐρῶντας καὶ ἀποξύοντα διὰ τῆς στύψεως τὰ μέλη. H.Q.

290. ἐρχομένη] ἐλθοῦσα. Gl. P. ἀντὶ τοῦ ἀορίστου. τὸ γὰρ ἐρχομένη ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. P.

291. φῦ χειρὶ] ἀντὶ τοῦ προσεπέλασεν αὐτῇ, καὶ προσήγγισε τῇ χειρί. ἀπὸ τοῦ φύω. Ms. Barnes.

292. δεῦρο, γύναι] γρ. φίλη. P.

τραπείομεν] ἀντὶ τοῦ τερφθῶμεν. H.

εὐνηθέντες] κοιμηθέντες. V.

294. μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους] Θρᾳκῶν γένος οἱ Σίντιες τῶν ἐποικησάντων ποτὲ τὴν Λῆμνον. “ἀγριοφώνους” δὲ βαρβάρους. τὸ γὰρ ἄγριον ἐπὶ βαρβαρικῆς τίθησι προαιρέσεως. T. παρὰ τὸ σί- νεσθαι καὶ βλάπτειν, πειρατὰς ὄντας. ἢ ὅτι δοκοῦσιν αὐτοὶ πρῶτον ἐπινενοηκέναι τὰ πρὸς πόλεμον ὅπλα. E.

Ἄλλως. Σίντιες ἐκαλοῦντο οἱ Λήμνιοι, ὡς Ἑλλάνικος ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ Χίου κτίσεως τὸν τρόπον τοιοῦτον. ἐκ τῆς Τενέδου ᾤχοντο εἰς τὸν Μέλανα, κόλπον καὶ πρῶτον μὲν εἰς Λῆμνον ἀφίκοντο. ἦσαν δὲ αὐτόθι κατοικοῦντες Θρᾷκές τινες οὐ πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐγεγόνεισαν δὲ μιξέλληνες. τούτους ἐκάλουν οἱ περίοικοι Σίντιας, ὅτι ἦσαν αὐ- 5—9. Scholion Porphyrii: vid. libri Sturzius in fragm. Hellan. schol. ad Il. ξ, 216. noverat e Tzetza ad Lycophr. 227. 15. φίλη] Non varia lectio, sed ubi itidem de Lemni antiquitatibus; mendi correctio, ut sæpe in P. recteque eo rettulit fragmentum e BUTTM. schol. Apollon. 1, 608. ubi eadem 16. τερφθῶμεν] Sic etiam Hesy- nominis Sintium etymologia ex chius. Et Apollon. Lex. τραπείο- Hellanico afertur. Cetera hic pri- μεν: τερφθῶμεν. εἴρηται δὲ κατὰ με- mum, ni fallor, accedunt. BUTT. τάθεσιν ἀντὶ τοῦ ταρπείομεν. 25. κόλπον] πόντον Q. Cogitavit 22. ἐπινενοηκέναι pro νενοηκέναι homo de eo quod nobis Mare Ni- Buttm. ex schol. Il. α, 594. grum. Sed vid. Herod. 6, 41. 7. 24. περὶ Χίου κτίσεως] Nomen 58. Strabonem etc. BUTTM. τῶν δημιουργοί τινες πολεμιστήρια ὅπλα ἐργαζόμενοι. τούτοις συνῴ- κισαν ἑαυτοὺς ἀναμὶξ ὡς ἦλθον αὐτόθι, καὶ κατέλιπον ναῦς πέντε. E.Q. Ἑλλάνικος οὖν φησι μιξέλληνας εἶναι καὶ πολεμικῶν ὅπλων τεχνίτας. καὶ Ἀνακρέων δὲ ὡς πολεμικῶν μέμνηται. “τί μοι” φησὶ “τῶν ἀγκυλοτόξων, ὦ φίλε, Κιμμερίων Σιντιέων τε μέλει;” H.Q.

295. τῇ δʼ ἀσπαστὸν] οἰκείως ἐν τῇ τοῦ Ἄρεως ἐπιθυμίᾳ καὶ τὸ κατὰ τὴν Ἀφροδίτην ὡς ἀγαπώσης μὲν τὸν Ἄρην, μισούσης δὲ τὸν Ἥφαιστον. T.

297. τεχνήεντες] τέχνη, τεχνητόν καὶ τεχνηέντως η, τεχνίτης δὲ καὶ τετεχνιτευμένος ι. H.

πολύφρονος Ἡφαίστοιο] ποικίλου, πανούργου. Ἥφαιστος ἀπὸ τοῦ ἧφθαι ὠνόμασται. E.

299. φευκτὰ] φεύξιμα. V. φυκτὰ] λυτά. P.

πέλοντο] Ῥιανὸς πέλοιτο γράφει. H.

300. ἀγχίμολον δέ σφʼ ἦλθε] ἐκ τοῦ σύνεγγυς. διδάσκει δὲ καὶ ἐκ τούτου τό χρήσιμον, πῶς δεῖ καὶ τὰς τοιαύτας τῶν πράξεων μετα- χειρίζεσθαι. μὴ μεμηνυμένης τῆς φθορᾶς, ἀλλʼ ὑπονοουμένης ὁ λόγος εἶχε διακωλύειν ἅπα . . . . τετολμημένης αὐτῆς κατα . . . . ἔδει τῆς φθορᾶς . . . . T. ἐκ τοῦ σύνεγγυς. μετʼ ὀλίγον. V.

περίκλυτος ἀμφιγυιήεις] ἀμφιγυιήεις ὁ Ἥφαιστος λέγεται ὅτι καὶ ἀμφοτέρους εἶχε τοὺς πόδας χωλούς. οἱ δὲ ἀλληγορίᾳ τοῦτον λαμβάνοντες λέγουσιν Ἥφαιστον τὸ πῦρ. ἐπεὶ δὲ τοῦτο λέγεται χωλεύειν περὶ τὴν οἰκείαν ἐνέργειαν, ὅτε ἡ ὕλη ἡ καιομένη ἐπιλείψειεν, χωλεύειν τὸ πῦρ λέγεται. E.

307. ἔργʼ ἀγέλαστα] οὐκ εὐτελῆ, ὧν ἂν διὰ τὴν εὐτέλειμν κατα- φρονήσειέ τις. B.H.Q.

4. πολεμικῶν H. πολεμικῶν ὅπλων Cramerus, perfecit emendationem τεχνίτας Q. Bergkius. τί μοι—] Anacreontis fragmen- 15. πέλοντο] Sic H. M. in textu, tum constat ex altera hexametri sed uterque superscripto αι. parte et pentametro integro. τῶν πέλοιτο] Porsonus pro πέλοι. fortasse non poetae sed librarii est. 18. μεμηνυμένης Preller. μεμιγμέ- 5. ἀγκυλοτόξων—μέλει] ἀγκύλων νης T. τόξων φιλοκιμέως καὶ σκυθῶν μέλει Q. 19. ἅπα . . τετολμημένης] ἅπαντα ἀγκύλων τόξων φιλοκιμέρων καὶ σκυθῶν τὰ τολμήματα Prellerus. μέλλει H. In his ἀγκυλοτόξων, Κιμ- 26. ὧν] ἃ B. Q. Addidi ἄν. μερίων et Σιντίων nomina latere vidit

γελαστὰ] γέλωτος ἄξια. V. γελαστὰ οὕτως ὀξυτόνως Ἀρί- σταρχος καὶ Ἡρωδιανός. H.

ἴδησθε] ἴδωμαι ἦν, τὸ πληθυντικὸν ἰδώμεθα, ἴδησθε, ἴδωνται. H.

308. ὡς ἐμὲ χωλὸν] διὰ τὸ μὴ δύνασθαι προβαίνειν δίχα τινὸς ξυλώδους βακτηρίας, ἐπὶ τούτῳ ὠνόμασται χωλός. E.

310. ἀρτίπος] γρ. ἄλκιμος. P.

311. ἠπεδανὸς] ὥσπερ βαιόν ἠβαιόν. μύω τὸ ἐπικλίνω ἠμύω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πέδον πεδανός καὶ ἠπεδανός. B.

312. ἀλλὰ τοκῆε δύω] Ἡσίοδος ἐκ μόνης τῆς Ἥρας γενέσθαι τὸν Ἥφαιστον. κἀκεῖνο δʼ ἱκανὸν “τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν Ἥφαιστος” (Il. ξ, 166), εἰ μὴ ἄρα ἐπὶ Ἀφροδίτης λέγει τοκῆε δύω. T.

γείνασθαι] τὸ γενέσθαι, διὰ τοῦ α. H.

315. οὐ μέν σφεας ἔτ᾿ ἔολπα] οὐκ ἐλπίζω αὐτοὺς, καίπερ πάνυ φιλοῦντας ἀλλήλους, καθεύδειν οὕτως οὐδʼ ἐκʼ ὀλίγον χρόνον. B.P.Q.

316. καὶ μάλα περ φιλέοντε] τὸ ὅλον, καίπερ καθʼ ὑπερβολὴν φιλοῦντες, οὐ δυνήσονται ὁμιλῆσαι ἀλλήλοις διὰ τοὺς δεσμοὺς, ἢ οὐκέτι ἐθελήσουσι φόβῳ τῶν δεσμῶν πάλιν συνελθεῖν. E.P.Q.V.

318. πατὴρ ἀποδώσει ἔεδνα] πατὴρ Ἀφροδίτης τῆς ἐμῆς γυναι- κὸς ἀποδώσει τὰς προῖκας. Q. τί γὰρ δέονται χρημάτων οἱ θεοὶ, ἵνα καὶ οὗτος τὰ ἔεδνα ἀπαιτῇ. τὸ ὅλον οὖν κατὰ τοὺς ἀνθρωπίνους λόγους ἔγκειται. T.

319. ἐγγυάλιξα] ἔδωκα. λέγεται ἀπὸ τῶν γυίων, τουτέστιν ἀπὸ τῶν χειρῶν· ἐν αὐταῖς γὰρ δίδομεν καὶ λαμβάνομεν. T.

320. οὐκ ἐχέθυμος] οὐκ ἔχουσα θυμὸν ὃν δεῖ, ἢ οὐ κρατοῦσα τὴν ἐπιθυμίαν, οἷον ἄκρατος καὶ ἀκόλαστος. T. καλὴ μέν ἐστιν, ἀλλ᾿ οὐ κρατοῦσα ὀρέξεως καὶ ἐπιθυμίας. B. οὐ σώφρων ἤτοι οὐ κρατοῦσα τῆς ἐπιθυμίας, οὐ λογισμὸν ἔχουσα. E.P.Q.

322. ἦλθ’ ἐριούνης] ἐριούνιον λέγει τὸν Ἑρμῆν ἀπὸ τοῦ ἐρῶ τὸ λέγω. αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ τοῦ λόγου ἔφορος. ἢ μεγαλωφελὴς, ἐκ τοῦ ἐρι ἐπιτατικοῦ καὶ τοῦ ὄνησις ἡ ὠφέλεια. E.Q.

323. ἑκάεργος] ὁ μακρόθεν ἐργαζόμενος· αἰνίττεται δὲ τὸν ἥλιον, ὃς τὰς ἀκτῖνας αὐτοῦ πόρρωθεν ἵησιν. H.

1. γελαστὰ οὕτως] Alii enim ἔργʼ 9. Ἡσίοδος] Theog. 927. ἀγέλαστα scripserunt: vid. Eustath. 15. ὅλον] μᾶλλον E.P.Q. P. 1599, 3. et Apollon. Lex. s. v. 16. ὁμιλῆσαι V. ὠφελῆσοι ceteri. 29. ἢ Buttm. pro καί. ἀγέλαστα.

325. ἑάων] ἑὸν τὸ ἀγαθὸν δασύνεται, ἀφʼ οὗ καὶ θεός· ἐὸν τὸ ἴδιον ψιλοῦται, ἀφʼ οὗ καὶ τεόν. B.

326. ἄσβεστος δʼ ἄρʼ] ἀκατάπαυστος, μεταφορικῶς ἀπὸ ἀψύχων εἰς ἔμψυχα· ἀπὸ γὰρ τοῦ πυρὸς εἰς γέλωτα μετενήνεκται. E.Q.V.

327. τέχνας εἰσορόωσι] τοὺς δόλους. “πολύφρονος” δὲ οὐκ ἀπὸ τῆς φρονήσεως, ἀλλʼ οἷον πολυφρόντιδος, τουτέστι πεφροντισμένου κατὰ τὴν τέχνην. T.

Ἡφαίστοιο] ἐκ τοῦ ἅπτω ἅψαιστος καὶ ἥψαιστος καὶ τροπῇ τοῦ ψ εἰς φ Ἥφαιστος. B.

329. οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα] οὐχὶ τῇ ἀρετῇ θεραπεύουσι τὰ κακὰ ἔργα. P. οὐκ ἐν ἀρετῇ τὰ κακὰ ἔργα, ἢ οὐκ ἀρετὴν ἔχει ἡ κακοερ- γία. B. οὐκ ἐνάρετα ποιοῦσι τὸν αὐτὰ ἔχοντα, οὐκ ἀρετὴν καὶ εὐδαιμονίαν ἐμποιοῦσί τινι. ἰδοὺ γὰρ ὁ βραδὺς Ἥφαιστος ἐνίκησε καὶ κατέλαβε τὸν ταχὺν Ἀρήν καὶ μὴ ἐνάρετον. E. Ἄλλως. οὐκ ἀρετὴν καὶ εὐσθένειαν ἔχει τὰ κακὰ ἔργα. ἔστι δὲ καὶ ῥῆμα συζυ- γίας δευτέρας τῶν περισπωμένων, ὡς ἀπατᾷς· ἀρετάω ἀρετῶ, τὸ δεύτερον ἀρετάεις ἀρετᾷς, τὸ τρίτον ἀρετάει ἀρετᾷ. σημαίνει δὲ τὸ δοξάζει καὶ αὔξει. οἶδε δὲ αὐτὸ καὶ πληθυντικῶς “ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπʼ αὐτοῦ.” (Od. τ, 114.). ἀπὸ ἑτέρας δὲ ἀρχῆς ἡ ἑξῆς γνώμη. E.Q. οὐκ εἰς ἀρετὴν οὐδὲ εἰς εὐδαιμονίαν ἐπισπᾶται τὰ μοχθηρὰ τῶν ἔργων, ἢ ὅτι οὐκ ἀρετᾶται τὰ κακὰ, οἷον οὐκ ἀρετῆς μεταλαμ- βάνει· οὔτε γὰρ ἐπαινεῖται οὔτε δηλονότι εὐτυχοῦς τινὸς τυγχάνει τέλους. T. καὶ τίς οὐκ ἐπίσταται ὅτι ἡ κακία οὐκ ἔστιν ἀρετή; τὸ λεγόμενον οὖν τοιοῦτόν ἐστιν· εἰ δὴ οἱ ἀρετῇ λεγόμενοι κρείττω τῶν ἄλλων καλοῦσι τὰ οὐκ ἀρετὰ, οἷον οὐ κρατεῖ οὖν καὶ τὰ κακὰ ἔργα. σύμφωνον καὶ τὸ ἐπιφερόμενον “κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν.” Q.

τοῦ Ἡφαίστου χωλοῦ ὄντος καὶ πέδας μηχανησαμένου κατὰ τοῦ Ἄρεος καὶ τῆς Ἀφροδίτης καὶ ταύταις κατασχόντος αὐτοὺς θαυμά- σειέ τις, φησὶν ὁ Ὅμηρος, καὶ εἴποι ὡς οὐκ εἰσὶν ἀρετὰ καὶ ἰσχυρο- 1. 2. Inepta comminiscitur hic 22. οὔτε δηλονότι—τέλους Prelle- scholiasta: quem refellunt aliorum rus. οὔτε δῆλον οὔτε τεχνηστοῦ τινὸς grammaticorum observationes col- τυγχάνει τοῦ τέλους T. lectæ ab Lehrsio Quæst. Epic. p. 28. θαυμάσειε] Deest ἄν. 29. ἀρετὰ] Hinc manifesta al- 15. ἔχει P. in quo hæc tantum le- tere lectio ἀρετά pro ἀρετᾷ: quæ guntur οὐκ ὰρετὴν—κακὰ ἔργα. ἔχου- in scholio præcedenti propter cor- σι E.Q. εὐθήνειαν ἄγει V. in scholio ruptionem verborum dubia erat. brevi hinc excerpto, in quo etiam BUTTM. ἀρετῶσι per εὐθηνοῦσι explicatur. ποιοῦντα τοὺς ἀσθενεῖς τὰ κακὰ ἔργα. ὠκὺν γὰρ δηλαδὴ τὸν ἀγαθὸν βραδὺς ὁ Ἥφαιστος καταλαμβάνει ἤτοι ζωγρεῖ. E.Q. τελεία στιγμὴ εἰς τὸ ἔργα. ὁ δὲ νοῦς, καταισχύνει τὰ κακὰ ἔργα, ἵνʼ ᾖ γνωμικόν. διὰ δὲ τοῦ “κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν” ἡ παρὰ πολλοῖς παροιμία ἐστὶν “καὶ χωλῶν δρόμος·” ὁ δὲ νοῦς καταλαμβάνει ὁ βραδὺς τὸν ὠκὺν, γνωμικῶς. Q. ἠθοποιία ἐστὶ καὶ παροιμία, “καὶ χωλῶν δρόμος.” E.

332. μοιχάγρια] τὰ ὑπὲρ ἀγρεύσεως, ὅ ἐστι συλλήψεως, μοιχῶν ἐκτινύμενα. ὁμοίως ζωάγρια, βοάγρια, ἀνδράγρια. B. ὡς τὰ ζωά- γρια. τὰ ὑπὲρ τῆς μοιχείας διδόμενα δῶρα, ἢ τὰ ὑπὲρ τῆς ἀγρεύ- σεως καὶ συλλήψεως τῶν μοιχῶν διδόμενα. E.Q. μοιχάγρια ἢ μοιχαλώσια, τὰ ὑπὲρ ἀγρεύσεως καὶ συλλήψεως τῶν μοιχῶν διδό- μένα, ἐκτινύμενα. P.

332. ὀφέλλει] πρὸς αὔξησιν. εἰ ἐπὶ τοῦ Ἡφαίστου, οὐ πρότερον ἀπολύσω αὐτὸν πρὶν ἀποδοῦναι ἡμῖν ὡς πλεῖστα, εἰ δʼ ἐπὶ τοῦ Ἄρεος, ὁ Ἄρης ἐπὶ τῇ μοιχείᾳ ἁλοὺς ταύτην ὤφληκε τὴν δίκην. ἐπιτιμᾷ δὲ αὐτοῖς ὁ Ζωΐλος, ἄτοπον εἶναι λέγων γελᾶν μὲν ἀκολάστως τοὺς θεοὺς ἐπὶ τοῖς τοιούτοις, τὸν δʼ Ἑρμῆν εὔχεσθαι ἐναντίον τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων θεῶν ὁρώντων δεδέσθαι σὺν τῇ Ἀφροδίτῃ. οὐκ εἰσὶ δὲ οἱ ποιητικοὶ θεοὶ φιλόσοφοι, ἀλλὰ παίζονται· ἀλλὰ καὶ τὸ κάλλος ἠθέλησε δηλῶσαι τῆς Ἀφροδίτης ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι ἐπαινοῦντες οἱ δημογέροντες (Il. γ, 146 sqq.). T.

333—342. ἐν ἐνίοις ἀντιγράφοις οἱ δέκα στίχοι οὐ φέρονται διὰ τὸ ἀπρέπειαν ἐμφαίνειν. νεωτερικὸν γὰρ τὸ φρόνημα. H.

338. διάκτωρ] διάγων τὰς ἀγγελίας. V.

340. ἀπείρονες ἐντὸς ἔχοιεν] τὸ ἀπείρονες οὐ πρὸς ἐπίτασιν· ἤρκει γὰρ τὸ τρὶς τόσσοι· ἀλλʼ οἱ πανταχόθεν εἰλημμένοι, καὶ μήτε πέρας 1. ἀγαθὸν] Ἄρην Buttm. ἀπρέπειαν notaverat. De Zoilo Am- 9. ἐκτιννύμενα] ἐκτινύμενα Eustath. phipolitano rhetore, qui novem li- p. 1599, 43. ex quo hæc transcripta bros edidit κατὰ τῆς τοῦ Ὁμήρου ποιή- videntur. σεως, explicatissime egit Lehrsius 11. ἢ μοιχαλώσια Buttm. pro ἐμοὶ de Stud. Arist. p. 206 sqq. Cui de nostro loco satis, opinor, argute χαλεπά. 15. πρὶν Prellerus pro πλήν. respondetur epicrisi illa, οὐκ εἰσὶ δὲ 17. αὐτοῖς] Id est, his versibus. οἱ ποιητικοὶ θεοὶ φιλόσοφοι, ἀλλὰ παίζον- 23. οὐ φέρονται] Ex scholio codi- ται κ. τ. λ., quæ habent antiquum cis T. ad v. 332. vides Zoilum iis, colorem. At gravioribus argumen- qui hos versus rejicerent, auctorem tis iisdem inter recentiores versi- exstitisse, quanquam ante Zoilum bus instat Nitzschius ad Odyss. 8, Plato Rep. 3. P. 390 C. eandem 262 sqq. PRELLER. ἔχοντες μήτε ἀρχήν. E.Q. οἱ ἀπείρονες δεσμοὶ οὐ σημαίνουσι πλῆθος, ἀλλὰ τοὺς ἰσχυροὺς, οἵ εἰσιν ἔγκυκλοι καὶ κρικωτοί. πρὸς γὰρ τὴν ἐρώτησιν ἡ ἀπόκρισις ἔσται κατὰ λόγον τοῦ σημαινομένου οὕτως ἀποδοθέντος. εἴρετο μὲν γὰρ αὐτὸν εἰ θέλει δεσμοῖς κρατε- ροῖσι πιεσθεὶς εὕδειν παρὰ τῇ Ἀφροδίτῃ. ὁ δὲ ἀποκρίνεται, εἴη μοι πολλάκις τοσούτοις δεσμοῖς δεθέντα εὕδειν, ἴσον τῷ πολλαπλασίοις, καὶ ἐν τούτοις ἀπείροσιν, ἐν ταυτῷ λέγων τῷ ἰσχυροῖς. τοῦτο γὰρ αὐτὸς ἐπύθετο λέγων, “ἦ ῥά κεν ἐν δεσμοῖς ἐθέλοις κρατεροῖσι πι- εσθεὶς εὕδειν παρὰ χρυσῇ Ἀφροδίτῃ,” τὸ γοῦν ἰσχυρν δηλοῖ διὰ τῆς “ἀπείρονες” φωνῆς ἀναφέρων ἐπὶ τοὺς κρικωτοὺς καὶ ταύτῃ δυσλύ- τους. ὡς γὰρ ἀλλαχοῦ εἶπε πέδας ἀρρήκτους ἀλύτους (275.), οὕτως ἐνταῦθα τοὺς ἀπείρους δεσμοὺς τοὺς ἀλύτους διὰ τὸ ἐν κύκλῳ περιέ- χειν. εἰ γὰρ ἀπείρονες ἀκούοιμεν ὡς ἄπειροι πλήθει, ἄλογος ἔσται ἡ ἀπόφασις τρὶς τόσσους εἰπεῖν καὶ ἀπείρους. τὸ γὰρ τρὶς τόσον πολ- λαπλάσιόν ἐστι, τὸ δὲ καθʼ ὁποσονοῦν πολλαπλάσιον οὐκ ἄπειρον, ὥστε δεσμοί τε ἅμα εἶεν ἂν καὶ τὸ πλῆθος ἄπειροι. ὁ γὰρ δεσμὸς συνο- χὴν καὶ δέσιν ὑπαγορεύων τοῦ κατὰ πλῆθος ἀπείρου συγκεχώρισται. ὅλως τε ἡ ἐρώτησις οὐ περὶ πλήθους, ἀλλὰ περὶ δυνάμεως ἦν. εἰ γάρ βουληθείη δεσμοῖσι κρατεροῖσι πιεσθεὶς εὕδειν ἐρωτᾷ, οὐχὶ πολλοῖς. ἄλογον δὲ πρὸς τὸ πολλοῖς ὅπερ οὐκ ἐπύθετο ἀποκρίνεσθαι, πρὸς δὲ τὸ κρατεροῖς μηδὲν φάναι. λέγοι ἂν τρὶς μὲν τόσσους τοὺς πολλα- πλασίους, ἀπείρονας δὲ κραταιούς. ὥστε τὸ ἄπειρον καὶ ἐπὶ σχήμα- τος οὐ πεπερασμένον καθʼ Ὅμηρον τίθεται καὶ ἔστι τοῦ κυκλοτεροῦς ἴδιον καὶ σφαιροειδοῦς. H. Q.

341. ὁρόωντες] ὁρῶντες, βλέποντες. V.

344. οὐδὲ Ποσειδάωνα γέλως ἔχε] δια τί οὐκ ἐγέλα ὁ Ποσειδῶν; ἐπεὶ παρεκάλει οὐκ ἐγέλα· ὁ γὰρ παρακαλῶν οὐ γελᾷ. Ἄλλως.

διὰ τί Ποσειδῶν οὐκ ἐγέλα; ἐπειδὴ ἀδελφὸς ἦν τοῦ Ἄρεος, οὐκ ἐνε- δέχετο γελᾶν ἐπὶ τῇ δεσμήσει τοῦ ἀδελφοῦ. E.

ἔχε] γρ, ἕλε, νῦν κατέλαβεν. M.

λίσσετο] ὡς πρεσβύτερος καὶ αἰδοῦς ἄξιος αὐτοῦ παρακαλεῖ. Q. ἐν τῷ τότε καιρῷ ἀπαύστως. ζητεῖ δὲ ὁ Ἀπολλόδωρος διὰ τί τῶν 2. ἔγκυκλοι H. ἔγκοιλοι Q. 11. οὕτως Buttm. pro τοῦτο. 5. πιεσθεὶς] πιασθεὶς H. 14. τόσον Buttm. pro τόσσους. 6. ἴσον τῷ] ἴσον τὸ Q. 23. οὐ addidit Buttm. 7. λέγων τῷ Buttm. pro λέγων τό. 30. ἕλε Cobetus pro εἷλεν. ἄλλων θεῶν οὐδεὶς ἀπῆν, οὔτε Δεῖμος οὔτε Φόβος, ἀλλʼ οὐδὲ Ζεὺς οὐδὲ Ἥρα. ῥητέον δὲ ὅτι Ἥρα μὲν καὶ Διώνη σὺν ταῖς ἄλλαις θεαῖς. T.

347. εἰς τὸ λῦσον ἡ στιγμή. H.

351. δειλαί τοι δειλῶν γε] ἀντὶ τοῦ, οὐκ ἀγαθαὶ τῶν φαύλων αἱ κατεγγυήσεις γίνεσθαι ἐγγυητικῶς. τουτέστιν, ἡ τοῦ κακοῦ ἀνθρώπου ἐγγύα οὐκ ἀγαθή ἐστι, καὶ μὴ ἐγγυῶ κακόν. E. ὅτι δειλαὶ καὶ δυστυχεῖς αἱ ἐγγύαι καὶ δειλῶν τὸ ἐγγυᾶσθαι. ἢ αἱ πρὸς τοὺς δει- λαίους καὶ ἀσθενεῖς γινόμεναι ἐγγύαι οὐδὲν δύνανται, τῶν ἀδικουμέ- νων ἐπεξελθεῖν μὴ δυναμένων διʼ ἀσθένειαν. ἢ οὕτως· αἱ ὑπὲρ τῶν κακῶν καὶ δειλῶν ἐγγύαι καὶ αὐταὶ κακαί εἰσι, τὴν πίστιν ὑπὲρ τῶν τοιούτων μηδενὸς τηρεῖν δυναμένου. παρὰ τοῦτο δὲ καὶ τὸ τοῦ σοφοῦ ἀπόφθεγμα, “ἐγγύη, πάρα δʼ ἄτα.” E.P.Q.V. Ἄλλως. τὰ τῶν κακῶν πράγματα οὐ μόνον αὐτὰ κακὰ, ἀλλὰ καὶ ἐγγύαι αὐτῶν κα- καί. τὸ γὰρ, καὶ ἐγγύαι, τὴν ἀναφορὰν ἔχει πρὸς τὰ πράγματα. Ἄλλως. ὀφείλουσιν αἱ ἐγγύαι τῶν ἀσθενῶν διὰ εὐσθενῶν γενέσθαι, ἵνα κατέχειν δύναιντο τὸν ἐγγυώμενον τοῦ ἐγγυηθέντος μὴ ἀποτίσαν- τος. E. Ἄλλως. αἱ τῶν δειλῶν ἐγγύαι ἤτοι τῶν κακῶν καὶ ἀτόπων δειλαὶ ἐγγυάασθαι. λεγόμεναι γὰρ οὐ πιστεύονται. E.Q. οὐ μόνον τὰ τῶν δειλῶν πράγματα κακὰ, ἀλλὰ καὶ αἱ ἐγγύαι κακαὶ, ὡς ὁ Πορφύριος. M. τὸ δὲ δειλαί τοι σημαίνει ἐκ πλήρους τὰ τῶν κακῶν πράγματα οὐ μόνον αὐτὰ κακὰ, ἀλλὰ καὶ ἐγγύαι αὐτῶν κακαί· τὸ γὰρ “ἐγγύαι” τὴν ἀναφορὰν ἔχει πρὸς τὰ πράγματα. T.

δειλαὶ ἐγγύαι εἰσὶ καὶ δειλῶν τὸ ἐγγυᾶσθαι. καὶ τὸ ἐν Δελφοῖς ἐπίγραμμα “ἐγγύα, πάρα δʼ ἄτα.” σκληρὸν δὲ τοῦτο καὶ οὐκ ἀνθοώ- πινον τὸ πᾶσαν ἐγγύην ἀναιρεῖν, κἂν πατέρα τις ἐγγυήσασθαι βού- ληται. ὁ δὲ Ὅμηρος ἄλλῃ διανοίᾳ κέχρηται, ὅτι τῶν δειλῶν καὶ εὐ- τελῶν εὐτελεῖς ὀφείλουσιν εἶναι καὶ αἱ ἐγγύαι. ἀντὶ τοῦ μείζων εἶ, ὦ Πόσειδον, ἢ κατὰ τὸ ἀπαιτεῖσθαι παρʼ ἐμοῦ· ὡς δηλοῖ καὶ τὸ ἑξῆς, πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι καὶ καταλάβοιμι; B.H.

διὰ τούτου ἀπαγορεύει τὴν ἐγγύην παντελῶς. B.

352. πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι] εὑρίσκοιμι, καταλαμβάνοιμι. “δήεις 1. ἀπῆν Prellerus. ἦν T. 12. παρὰ τοῦτο—πάρα δʼ ἄτα om. P. 8. δειλῶν ex scholio inferiore co- 30. Post καταλάβοιμι addit H. dicis B. correctum pro δειλόν. ἕως γὰρ Διὸς τὸ Ποσειδῶν οἱ ποι . . . 9. ἀδικουμένων] ἀδικημάτων P.Q.V. CRAMER. Non intelligo. Quod ἠδικημένων esse potest. τόνγε σύεσσι” (ν, 407.). V. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος, πῶς ἂν εὐθύνοιμι, γράφει. οἱ δὲ ἐπὶ τοῦ δῆσαι. καὶ σὺ θρασὺς ὁρᾷς, φησὶν ὁ λόγος, ἀρνεῖται δὲ, οὐ δύναμαί σε δῆσαι. ὁ γὰρ ἐγγυώμενος ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς γίνεται. εἰ γὰρ ὁ Ἄρης ἀποδράσας, φησὶν, οἴχεται φυγὼν, πῶς ἂν σὲ ἀντʼ ἐκείνου δήσαιμι ὄντα μου πολλοῦ γενναιότερον; ἤτοι διὰ τὴν αὐτοῦ ἀσθένειαν, ἢ διὰ τὴν αἰδῶ τὴν πρὸς ἐκεῖνον. H.M.Q.T.V.

πῶς ἂν ἐγώ σε, φέριστε, μετʼ ἀθανάτοισι δέοιμι] ἐπιζητῶ εἰς τοὺς θεούς. ἢ δεσμήσαιμι καθὰ τὸν Ἄρην. E.

355. χρείως] χρείως, τὸ χρέως, τῷ χρέει. Ἀττικῶς δέ ἐστι τοῦτο. πλεονασμὸς δέ ἐστι τοῦ ι ἐν τῷ χρείως. Ἀρίσταρχος δὲ δεσμόν γράφει. Q.

361. Θρῄκηνδε] φιλοπόλεμοι μὲν οἱ Θρᾷκες καὶ ἀφωρισμένοι τῷ Ἄρει. B.

362. ἡ δʼ ἄρα Κύπρον] οὗτος ὁ στίχος ἐπλάνησε τὸν Ἡσίοδον εἰ- πεῖν Κυπρογένειαν τὴν Ἀφροδίτην. Cod. Vind. 56.

363. ἐς Πάφον] παρὰ Παφίοις οὐκ ἔστιν Ἀφροδίτης ἄγαλμα, τέμενος δὲ μόνον καὶ βωμός. ἐμπείρως οὖν Ὅμηρος εἰπὼν ἐς Πάφον ἐπάγει, ἔνθα δέ οἱ τέμενος βωμός τε θυήεις. E.T. πόλις Κύπρου. ἀπὸ γενικοῦ εἰς τὸ εἰδικόν. ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ, ἔνθα γάρ οἱ. H.

1. πῶς ἂν εὐθύνοιμι] Sic Q. et V. νειαν ἢ διὰ τὴν αἰδῶ τὴν πρὸς ἐκείνων. it. Etym. M., 256, 24. Barnesius 7. φέριστε—δέοιμι] Memorabilis scribit πῶς ἄν σʼ εὐθύνοιμι, quod et varietas, cujus vestigia in præce- ratio sane et metrum poscit. denti quoque scholio deprehendere BUTTM. videor in his, καὶ σὺ θρασύς, quæ 2. γράφει om. H M. novum potius scholium ordiuntur. ὁρᾷς et ἀρνεῖται δὲ om. Q. Barnes. BUTTM. ex his omittit verba καὶ σὺ θρασὺς 1 1. δεσμόν] Porsonus de H. ad eorumque loco substituit καὶ δεσμεῦ- vers. 353. “Schol. χρέως et χρείως. σαι, Etymologo, ut ait, auctore. Ἀρίσταρχος δὲ δασμὸν γρ. sc. pro Nimirum in Etvm. verba hujus δεσμόν.” Ut incertum sit, ex his scholiastæ inde ab εὑρίσκοιμι usque quidem relationibus, volueritne A- ad ἐπὶ τοῦ δῆσαι leguntur, additis ristarchus primo loco δασμόν tribu- verbo δῆσαι his: καὶ δεσμεῦσαι. Cf. tum, multam, pro δεσμόν: in altero not. sq. BUTTM. Fragmentum loco δεσμὸν ὑπαλύξας: quod per me- hujus acholii est in T. sic scriptum, trum quidem non pejus esset vul- ἀρνεῖται δὲ ὅτι οὐ δύναμοί σε δῆσαι, gato χρεῖος ὑπαλύξας. Quanquam ἐπειδὴ γὰρ ὁ ἐγγυώμενος ἐν τοῖς αὐτοῖς Aristarchus si hoc posterius muta- κακοῖς, ἐν οἷς ὁ ἀποδράσας. ὅτι ὁ Ἄρης tum isset, δεσμούς ni fallor potius οἴχεται, φησὶ, λυθεὶς φεύγει, πῶς ἄν σε posuisset. BUTTM. ἀντʼ ἐκείνου δήσαιμι ὄντα πολλῷ αὐτοῦ 14. Ἡσίοδον] Theog. 199. γενναιότερον; ἤτοι διὰ τὴν ἑαυτοῦ ἀσθέ- 16. ἔστιν] ἔστι γὰρ T.

364. ἔνθα δέ μιν Χάριτες] παρθένοι καὶ οὐδέπω γεγάμηνται· οὐ γὰρ δὴ ὁ Ἥφαιστος δύο εἶχε γυναῖκας ( Il. σ, 382). ἀλλʼ οὐδὲ γὶρ ὁ Ὕπνος ἤλασε τὴν Πασιθέαν· ἥρμοστο γὰρ παρὰ τῆς Ἥρας (Il. ξ, 267). καὶ δύο γενέσεις Χαρίτων, αἱ μὲν Εὐρυνόμης καὶ Διὸς, αἱ δὲ Ἥρας καὶ Διὸς ἔτι παρθένοι· δεῖ δὲ Ἀφροδίτῃ παρθένων. T.

365. ἐπενήνοθεν αἰὲν ἐόντας] γίνεται ἀπὸ τοῦ ἐνῶ ῥήματος τοῦ σημαίνοντος τὸ μιγνύω καὶ συνάγω. ὁ παρατατικὸς ἤνεον, καὶ μετὰ τῆς ἐπί καὶ ἐν ἐπενήνεον, ἀντὶ τοῦ ἐσώρευον. E. ἐπανθεῖ, ἐπιχρίει. H. ἐπικινεῖται, ἔπεστιν, ἐπανθεῖ. B. ἐπῆν, ἐπέκειτο. V.

369. δολιχήρετμοι] δολιχὰς ὁδοὺς διανύοντες καὶ μὴ κάμνοντες, ἢ δολιχῇ ἐρεσίᾳ κάμνοντες. T.

370. Ἅλιον προπαροξύτονον τῷ τόνῳ, μουνὰξ ὀξυτόνως. H.

372. τὸ ἑξῆς, “οἱ δʼ ἐπεὶ οὖν σφαῖραν καλὴν μετὰ χερσὶν ἕλοντο, τὴν ἕτερος ῥίπτασκεν. H.

οἱ δʼ ἐπεὶ οὖν σφαῖραν] παλαιὸν τὸ ἔθος καὶ παρὰ Λακεδαιμο- νίοις δέ. εἰς τὰ σφαιρομαχία τεθέαμαι, φησὶν ὁ Πῖος. εἰκὸς δὲ καὶ τὴν Ναυσικάαν διὰ τοῦτο καὶ τῆς σφαίρας τῇ παιδιᾷ τέρπεσθαι. E.Q.

375. ἰδνωθεὶς ὀπίσω] ἀνακλιθεὶς ἑαυτὸν ὀπίσω ἀνέβαλλε τὴν σφαῖραν εἰς ὕψος. ἐλάμβανεν αὐτὴν ὁ ἕτερος ταῖς χερσὶ πρότερον ἐπὶ τὴν γῆν πεσεῖν καὶ πρὸ τῶν πολλῶν. T.

3. ἤλασε] παρʼ αὐτῆς ἔλαβε Prel. lum ex hoc nostro scholio hau- lerus. sisse. In quo mendosam esse vo- 9. ἐσώρευον] Ne puta hunc scho- colam εἰς vel inde patet quod nul- liasten hic legisse ἐπενήνεεν. Sed lum ea præbet cum præcedentibus cum in collectionibus ad ordinem nexum, qualis esse tamen debet si alphabeti factis, glossæ ἐπενήνεον et σφαιρομάχια hæc ad Lacedæmonios ἐπενήνοθε contiguæ essent, ut adhuc spectant: neque huc trahi potest sunt apud Apollonium et Etymo- dictio θεωρεῖν εἰς—, quæ: significat logum, alteram pro altera hic ex- spectandi causa proficisci. Quare cerpsit nictitans compilator. BUTT. cum idem hic Pius supra etiam ad 13. προπαροξύτονον] Conf. ad v. δ, 356., de rebus in itineribus sibi visis loquatur, suspicor, τὰ σφαιρο- 17. εἰς τὰ σφαιρομάχια] Vocabu- μάχια esse locum, ædificium huic lum ἡ σφαιρομαχία de pilæ lusu lusui destinatum; id autem tan- apud Pollucem 9, 107. et apud scri- quam pristini illius Lacedæmonio- ptores Latinos (vid. Gesn. Thes.) rum moris etiam tum superstes si- exstat. Neutrum plurale præbet bique spartæ visum monumentum Eust. ad h. l in his verbis, καὶ ἐνεχω- a Pio hic memorari; scribendum- ρίαζέ φασι Λακεδαιμονίοις ἀγὼν τὰσφαι- que esse ὧν τὰ σφ. BUTTM. ρομάχια. Patet autem nunc hoc il-

377. ἀνιθὺν] ἀνακινεῖν εὐθέτως. Q. ἔγκειται τὸ ἄνω καὶ τὸ ἰθύνειν, οἷον ἀνορμῶντες· ἥλλοντο γάρ. V.

379. ταρφέ᾿ ἀμειβομένω] πυκνῶς πλέκοντες εἰς ἀλλήλους ἐναλ- λασσόμενοι. V.

ἐπελήκεον] ἐπεκρότουν, ἐπεψόφουν. T.

380. κόμπος] γρ. δοῦπος. P.

383. ἀπείλησας] ἐπηγγείλω. “οὐδʼ ἠπείλησεν ἄνακτι” (Il. ψ, 863.). H.

βητάρμονες] ὀρχησταὶ, οἱ διὰ τῶν ποδῶν ὀρχούμενοι, ἀπὸ τοῦ ἡρμοσμένως βαίνειν. V.

θαυμάζοντος τοῦ Ὀδυσσέως τοὺς ὀρχηστὰς καὶ μαρτυροῦντος, “ἦ μὲν ἀπείλησας βητάρμονας εἶναι ἀρίστους, ἦ δʼ ἄῤ ἑτοῖμα τέ- τυκτο,” ἐπάγει ὁ ποιητὴς, “γήθησεν δʼ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο,” ἐν- δεικνύμενος τὸν ἀγωνιῶντα καὶ φροντίζοντα μὴ πάλιν διαπέσῃ καὶ ἀλαζὼν εἶναι δόξῃ, ὥστε καὶ προάγεσθαι ἐπὶ τὸ ἐπαινεῖν τὸν μαρ- τυρήσαντα ἀλήθειαν αὐτῷ· “ὁ ξεῖνος μάλα μοι δοκέει πεπνυμένος εἶναι.” καὶ ἐπὶ τούτῳ δῶρα διδόναι προτρέπεται τοὺς παρόντας. λοι- πὸν δὲ ὄντων ἔτι ἀπράκτων ὧν ἀπηγγείλατο, τὸ τῆς ᾠδῆς καὶ τὸ τῆς ἐσθῆτος καὶ τὸ τῶν λουτρῶν τῶν θερμῶν· εἴρητο γὰρ “ἀεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη κίθαρίς τε χοροί τε, εἵματά τʼ ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐνοί” (248.)· ἡ μὲν ἐπίδειξις τῆς ἐσθῆτος οὐ μόνον δἰ ὧν ἐνε- δύοντο μαρτυρεῖται, ἀλλὰ καὶ ἐξ ὧν δωρήσασθαι παρεκελεύετο. δώ- δεκα γὰρ, φησὶ, κατὰ δῆμον ἀριπρεπέες βασιλῆες, τρισκαιδέκατος δʼ ἐγὼ αὐτός· τῶν οἱ φᾶρος ἕκαστος ἐϋπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα, καὶ χρυσοῖι τάλαντον ἐνείκατε. τῶν δὲ λουτρῶν ἡ ἐπίδειξις καὶ τῆς δαιτὸς ἐν οἷς φησιν “ἀμφὶ δέ οἱ πυρὶ χαλκὸν ἰήνατε, θέρμετε δʼ ὕδωρ, ὄφρα λο- εσσάμενός τε ἰδών τʼ εὖ κείμενα πάντα δῶρα δαιτί τε τέρπηται καὶ ἀοιδῆς ὕμνον ἀκούων” (426–9.). ὅθεν καὶ τούτοις πάλιν μαρτυρεῖ ὁ Ὀδυσσεὺς“ ἀσπασίως μὲν ἰδὼν θερμὰ λοετρά” (450.)· καὶ περὶ τοῦ ᾠδοῦ λέγων ὡς “καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ” (ι, 3.). περὶ δὲ τῆς δαιτὸς “οὐ γὰρ ἔγωγέ τι φημὶ τέλος χαριέστερον εἶναι” (ι, 5.). E.H.Q.

384. ἑτοῖμα] οὕτως ὁ τόνος, οὐ προπαροξυτόνως. H.

1. ἔγκειται] παρὰ V. tur εἵματ᾿ ἐξαμοιβά. 3. πλέκοντης] διαπλέκοντες Barnes. 33. προπαροξυτόνως correxi pro 17. λοιπὸν H. λοιπῶν E.Q. παροξυτόνως. 20. ρἵματά τ᾿ ἐξημοιβὰ] Scribeba-

385. γήθησεν δʼ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο] κεχαρισμένην τοῖς ἀκού- ουσι τὴν μαρτυρίαν προφέρων εἰς χαρὰν ἐκίνησε τὸν Ἀλκίνοον. δῆ- λον δὲ ἐκ τῆς διαθέσεως ἧς ἔχει ἐπενεχθέντων αὐτῶν· δῶρα γὰρ δί- δωσι καὶ τοὺς ἄλλους συμβάλλειν προτρέπεται. Q.

390. δώδεκα γὰρ κατὰ δῆμον] δῆλον δὲ ἐκ τούτων ὅτι ἀριστο- κρατία τίς ἐστιν, ἐξέχει δὲ ἐν αὐτοῖς ὁ Ἀλκίνους δώδεκα ὄντων, ὡς ὁ ἑξῆς στίχος δηλοῖ. E.Q. ἐκ τούτου δῆλον ὅτι ἀριστοκρατία ἦν, ὁποία καὶ ἡ εἰς Ἴλιον ἐγένετο στρατεία· ἕκαστος μὲν γὰρ τῶν ἰδίων ἦρχεν, εἷς δὲ ὁ τὴν πάντων ἀρχὴν κεκτημένος. T.

393. ἐνείκατε] καὶ αὑτὸν συμπαραλαμβάνει· ἐπιφέρει γὰρ “αἶψα δὲ πάντα φέρωμεν.” καὶ ἡ Ἀρήτη “ἐν δʼ αὐτὴ φᾶρος θῆκεν” (441). τὸ δὲ τάλαντον χρυσοῦς εἶχε τρεῖς, ὡς καὶ Φιλήμων ὁ κωμικὸς “δύʼ εἰ λάβοι τάλαντα, χρυσοῦς ἓξ ἔχων ἀποίσεται.” T.

394. ἀολλέα] ὁμοῦ συναχθέντα, ἀθρόα. V.

396. Εὐρύαλος δέ ἑ αὐτὸν] ὁ τὸν Ὀδυσσέα ὀνειδίσας ὥς τινα πλω- τῆρα καὶ μὴ ὡς στρατιώτην τιμήσας. Q.

Ἀρίσταρχος τὴν ἑ ἐγκλίνει καὶ Ἡρωδιανός. H.

403. ᾧ ἐπὶ κώπη ἀργυρέη] ἀναστροφὴ τῆς λέξεως, ἐν ᾧτινι ἄορι ἤτοι φασγάνῳ καὶ σπάθῃ ἀργυρέὴ κώπη ἦν. H. Q.

404. κουλεὸς] ἡ ξιφοθήκη. V.

κολεὸν] γρ. κουλεός. H.

408. βέβακται] πεφλυάρηται. ἔνθεν καὶ βάβαξ, παρὰ τὸ βάζειν, ὁ κεκράκτης. E.V. εἴρηται παρὰ τὸ βάζειν. ἀμνηστείαν δὲ ἀξιοῖ τῶν πρότερον εἰρημένων γενέσθαι. T.

[409. φέροιεν ἀναρπάξασαι ἄελλαι: ὅμοιον τούτῳ εἶπε καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος ἐν τῷ κατὰ Ἰουλιανοῦ πρώτῳ στηλιτευτικῷ. ἔχει δʼ οὕτως· τοῦτο μὲν δὴ τὸ ἐμὸν θαῦμα. καὶ εἰ μὲν ψευδὲς, αὖραι φέροιεν, εἰ δʼ ἀληθὲς, πάλιν Βαλαὰμ προκηρύττει καὶ δαίμονες ὁμο- λογοῦσι τὸν Ἰησοῦν ἄκοντες καὶ ἐκ τῶν ἐναντίων, ἵνα μᾶλλον πιστωθῇ ἡ ἀλήθεια. E.]

413. καὶ σὺ φίλος] καὶ σὺ, φησὶν ὁ Ὀδυσσεὺς Ἀττικῶς. μὴ ἔτι γένοιτο τοῦ ξίφους ὅ μοι δέδωκας ποθὴ ἐπὶ τὸ ἔμπροσθεν ἤτοι ἐπιθυμία. Q.

13. ἓξ ἔχων addidi ex Etym. M. 23. ὁ κεκράκτης Buttm. ἐκεκράκτης P. 744, 38. ubi ἔχων ἓξ. quod cor- E. ὁ κράκτης V. rexit Petitus. 25—29. Scholion manus recen- 19. σπάθῃ H. σπαθηᾷ Q. tissimæ in E. 22. δάβαξ] βὰξ V.

415. ἀρεσσάμενος] φιλοφρονησάμενος. Q.

424. φέρε χηλὸν ἀριπρεπέ᾿] τὸ κιβώτιον, παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ χέ- εσθαι τὰ ἐμβαλλόμενα. Q.

425. ἐν δʼ αὐτῇ] λείπει τὸ, ἵνα βάλλωμεν τὰ δῶρα τῶν Φαιάκων. καὶ αὐτὴ δὲ πρόσφερε τὸ φάρος καὶ τὸν χιτῶνα. τὸ γὰρ ποτήριον φιλοτιμίας ἕνεκα δίδωμι. B.Q.

426. ἀμφὶ δέ οἱ] ἕνεκα δὲ αὐτοῦ. B.

ἰήνατε] εὐφράνατε, θερμάνατε. B.

430. ἄλεισον] τὸ ἔκπωμα τὸ τετορνευμένον. H.

434. τρίποδα] γρ. καὶ λέβητα. εἶχε δὲ ὁ λέβης τρίποδα. H.

443. θοῶς δʼ ἐπὶ δεσμὸν ἴηλον] ἐπίβαλε. δεσμοῖς γὰρ ἠσφαλί- ζοντο τὸ παλαιόν· νεωτέρων γὰρ Λακώνων ἡ κλείς. τὸ δὲ ἀφʼ ἑαυτοῦ ποιῆσαι τὸν Ὀδυσσέα ἐξασφαλιζόμενον ἀπρεπές. δοκεῖ γὰρ μὴ πι- στεύειν τοῖς συμπλέουσι. διὸ τῇ γυναικὶ τὰ περὶ τὴν ἀσφάλειαν τῆς χηλοῦ ἀπέδωκεν. B.Q. ἔκτεινον, οἷον ἐπὶ . . . “καθʼ ὁδὸν δη- λήσεται” (444). καθʼ ὁδὸν τουτέστι τὸν πλοῦν, δηλήσεται δὲ ἀντὶ τοῦ κακοποιήσει. T.

444. ὁππότʼ ἂν αὖτε εὕδῃσθα] τοῦτο συντελεῖ εἰς τὴν ἀπολογίαν τοῦ Ὀδυσσέως ὕπνου. ἔοικε γὰρ κατʼ ἰδίωμα ἀκολουθοῦν ταῖς ναυσὶ τῶν Φαιάκων κατακεκοιμῆσθαι καταπλέων εἰς τὴν πατρίδα. Q.

448. δέδαε φρεσὶ πότνια Κίρκη] ἐδίδαξεν, ἐπεὶ πρότερον οἱ ἑταῖ- ροι ἔλυσαν τὸν ἀσκόν. E. ἴσως ἐδίδαξεν αὐτὸν διὰ τὸ λῦσαι τοὺς ἑταίρους τὸν ἀσκὸν τοῦ Αἰόλου. H. πιθανῶς πάνυ ἐπὶ τὸν παρʼ Αἰόλου τῶν ἀνέμων ἀσκὸν, ὃν οἱ ἑταῖροι ἔλυσαν. παρὰ τῆς πολυτρο- πωτάτης ἔμαθεν ἰδέαν δεσμοῦ. οὐδέπω γὰρ ἔγνωστο ὁ δακτύλιος. T.

449. αὐτόδιον] ἐξ αὐτῆς ἐκείνης τῆς ὁδοῦ, οὐκ ἀλλαχοῦ που παρα- χωρηθέντα· ἢ αὐτοδίως, πρὶν ἀλλαχοῦ πορευθῆναι μετὰ τὸ δῆσαι τὸ κιβώτιον. E. παραχρῆμα, ἐξ αὐτῆς ὁδοῦ· ἢ αὐτοδίως, πρὶν ἀλλαχοῦ χωρισθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τῆς κιβωτοῦ. B.Q. ἐπʼ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ, πρὶν ἀλλαχοῦ που ἀπελθεῖν. T.

450. ἀσάμινθον] ἀσάμινθος λέγεται διὰ τὸ μινύθειν καὶ οἷον 10. γρ. καὶ λέβητα] Glossema BUTTM. manifestum. 14. διὸ τῇ Buttm. pro διότι. 11. ἠσφαλίζοντο Buttm. pro ἠφα- 15. ἀπέδωκεν] Sc. ὁ ποιητής. νίζοντο. 13. δοκεῖ γὰρ] Immo δοκοῖ γὰρ ἂν. BUTTM. ἀφανίζειν τὴν ἄσην ἤτοι τὸν ῥύπον. τὸ δὲ ῥά παραπληρωματικὸς σύν- δεσμος. H.P.Q.

451. ἐπεὶ οὔτι κομιζόμενος] ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ὅλως κομιζόμενος ἤτοι κομιδῆς καὶ ἐπιμελείας ἠξιωμένος, ὡς δῆλον ἐκ τοῦ ἐπιφερομένου “τόφρα δέ μοι κομιδή τε θεῷ ὡς ἔμπεδος εἴη.” B.H.Q.

453. θεῷ ὣς] ὡς θεῷ εἶπε διὰ τὴν εὐεξίαν τοῦ σώματος, καθόσον μὲν καὶ ἡ Καλυψὼ ὑπισχνεῖτο θήσειν ἀθάνατον. B.

455. ὁ δέ ἀντὶ τοῦ καί. εἰς τὸ χιτῶνα ὑποστικτέον. H.

456. οἰνοποτῆρας] τοὺς εὐωχουμένους, τοὺς φέροντας ταῖς χερσὶν ποτήρια οἴνου πλήρη. Q.

458. στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν] ἐπίτηδες ἵνα ὑπομνήσῃ αὐτὸν τῆς εὐεργεσίας. Q.

459. ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶσα] γρ. ἐπεὶ ἴδεν ὀφθαλμοῖσιν. P.

462. ζωάγρια] τὰ ὑπὸ τῆς . . . ἀγρεύματα· τὸν γὰρ ὑφʼ ἑαυτῆς σεσωσμένον ὁρῶσα καὶ πολλῆς ἠξιωμένον τιμῆς χαίρει καὶ τὴν ἐκείνου σωτηρίαν ἐξιδιοποιεῖται. οὔκουν ἀκόλαστον ὑπολαμβάνειν χρὴ τὴν κόρην. προσαγόρευσιν γὰρ ἡ κόρη περιέχει καὶ παράκλησιν μνήμης· πρώτῃ γὰρ ὀφείλεσθαι χαίρειν. T.

465. τὸ νῦν ἀντὶ τοῦ δή. οὕτω δή. H.

466. ὡς εὔχομαι θεῷ, οὕτως καί σε εὔξομαι. H.

468. σὺ γάρ μʼ ἐβιώσαο, κούρη] εἰς τὸν βίον εἰσήγαγες, ἔσωσάς με βίῳ, ἀνεζωπύρησας. T.

ἐβιόσσαο] τὸ ζῆν περιεποίησας, ἔσωσας. V. ἐβιόσσαο] γρ. βιώσω. H.

476. ἀμφοτέρωθεν τῆς ῥάχεως ἦν πολὺ λίπος. H.

477. κῆρυξ, τῆ δὴ, τοῦτο πόρε κρέας] τὸ τῆ ῥῆμα προστακτικόν ἐστι παρὰ ποιηταῖς εἰρημένον χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. καὶ ἔστιν ἀπὸ θέματος τοῦ τῶ, ὡς λῶ λῆς λῆ, ζῶ ζῆς ζῆ, οὕτω τῶ τῆς τῆ. τούτου ὁ παρατατικὸς ἔτων ὡς ἔζων, τὸ δεύτερον καὶ τὸ τρίτον ἔτης ἔτη, ὡς ἔζης ἔζη. ἐκ τούτου τοῦ τρίτου κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε τῆ γίνεται τὸ προστακτικὸν ὡς ἐχρύσου χρύσου. τὸ δὲ φάγῃσι κατʼ ἐπέκτασιν. τὸ δὲ ἑξῆς, δέξαι τοῦτο καὶ πόρε κρέας Δημοδόκῳ. B.Q.

480. τιμῆς ἔμμοροι] μερίδος τιμητικῆς μετέχουσιν. τὸ δὲ 1. τὴν ἄσην H. τὸν ἄσον P.Q. 28. τοῦ τῶ] Vid. schol. ι, 347. 13. γρ. addidit Buttm. BUTTM. 26. τὸ τῆ Buttm. pro τοῦτο. “προσπτύξομαι” ἀντὶ τοῦ δεξιώσομαι, ὡς καὶ ὁ βασιλεὺς τὸν νικη- φόρον “νώτοισιν δʼ Αἴαντα” (Il. η, 321). T.

485. αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος] δαιμονίως τῇ τάξει ἐχρήσατο. οὐ γὰρ ἅμα τῇ δόσει τῶν κρεῶν εὐθὺς ἐπιτάττει τὰ περὶ τὸν ἵππον ᾄδειν, ἀλλὰ προθεραπεῦσαι μὲν τῇ τιμῇ. τὸ δὲ πρόσταγμα εἰς καιρὸν ὑπέθετο ὅτε ἔμελλεν ἐκεῖνος ἀείδειν. Q.

487. ἐνταῦθα τελεία ἡ στιγμή. H.

488. ἢ σέ γε μοῦσ᾿] ἡ Τερψιχόρη, ἢ αἱ Μοῦσαι. E.

489. λίην γὰρ κατὰ κόσμον] τοῦτο ἤδη τοὺς παρόντας εἰς πόθον ἄγει. πόθεν οὗτος οἶδεν ὅτι κατὰ κόσμον ᾄδεται τὰ πράγματα Δημοδόκῳ, τὸ δὲ ἑξῆς γυμνότερον, ὥστε που ἢ αὐτὸς παρών. H. ἤδη τοὺς παρόντας εἰς ἐπίτασιν ἄγει . . ζητοῦσι πόθεν οὗτος, ὅτι καλῶς τὸν νό- στον τῶν Ἀχαιῶν . . παρὰ Μούσης δέ φησι μανθάνειν, ἐπεὶ οἱ Φαίακες ἀνεπίμικτοι. τὸν ἵππον ᾄδειν κελεύει, ἵνα γνωρισθῇ, διὸ καὶ ἐπίτηδες ἀκούει. οὐ προανακρίνουσιν αὐτὸν, ἵνα ἡ φιλοξενία μείζων φανῇ καὶ μὴ εἰς τὴν δόξαν αὐτὸν νομίσωσι τιμᾶν. καὶ ἄλλως δὲ οὐκ εἰώθεσαν πρὸ τοῦ ξενίζειν ἐπερωτᾶν. T.

491. ἢ αὐτὸς] γρ. καὶ, ᾗ αὐτός, ἀντὶ τοῦ καθά. H.

ἢ ἄλλου] παρά. Gl. H.

ἄλλου ἀκούσας] τὸ γὰρ μὴ παρὼν ὡς ἐν Τροίᾳ Δημόδοκος πάντως οὐκ ἄλλου ἀκούσας ᾖσε φαμὲν ὅτι αὐτοδίδακτος ἦν ὑπὸ θεοῦ ἐμπνεό- μενος, ὡς καὶ αὐτός φησιν, “ὃν πέρι μοῦσʼ ἐφίλησεν” (63.). Q.

492. ἀλλʼ ἄγε δή] πιθανὸν τὸ ἐπίταγμα, ἵνα παῤ ἄλλου μαθόντες τὰς ἐν Ἰλίῳ πράξεις ὑπομένοντες ἀκούωμεν, ἐπειδὴ πᾶς ἔπαινος φθόνον παρὰ τῶν ἀκουόντων ἐπάγεται, ἡ δὲ ἐπαινουμένῳ προσώπς ἀκρόασις μείζω τὴν ἔκπληξιν. Q.

ἵππου κόσμον] τὴν κατασκευὴν, ἢ τὴν οἰκονομίαν, ἢ τὴν ὑπόθεσιν. B.Q.

493. Ἐπειὸς ἐποίησεν σὺν Ἀθήνῃ] οἱ τῶν Ἑλλήνων τέκτονες. P. Ἐπειὸς] ὁ τῶν Ἑλλήνων τέκτων. V.

σὺν Ἀθήνῃ] τοῦτό τινες τοῖς ἑξῆς συνάπτουσιν. E.

494. δόλον] Ἀρίσταρχος καὶ Ἀριστοφάνης, δόλῳ, φασίν. H.

δῖος Ὀδυσσεύς] διὰ τούτου καὶ πτολίπορθος ὁ Ὀδυσσεύς. τὸ μὲν 19. ᾗ Buttm. pro ἤ. μένῳ προσώπῳ idem quod ἐναντίον τοῦ 20. τὸ γὰρ—] Hæc non integra. ἐπ. προσ. valere debent quidem; an 24. πᾶς ἔπαινος] Propria laus, possint non dicam. BUTTM. puta. In seqq. autem hæc ἐπαινου- γὰρ κατασκεύασμα, ὁ ἵππος, Ἐπειοῦ καὶ Ἀθηνᾶς ἦν, τὰ δὲ ἐγχει- ρήματα Ὀδυσσέως· οὗτος γὰρ ὁ προτρεψάμενος ἐμβῆναι τοὺς Ἀχαι- ούς. Τ.

ὅν ποτʼ ἐς ἀκρόπολιν] νῦν μὲν εὐθέως πόλιν ἄκραν. ἀνόητοι δὲ οἱ Τρῶες εἰσαγαγόντες καὶ τότε ζητοῦντες μὴ ἄρα ἐνέδρα ἐντός. ἡ Ἀθηνᾶ δὲ βλάψασα αὐτῶν τὰς φρένας καὶ ἡ εἱμαρμένη. ἀνόητοι δὲ καὶ οἱ παρα- κινδυνεύοντες καὶ εἰσελθόντες. ἔστι δὲ εἰπεῖν ὅτι ὁ καιρὸς ἐβιάζετο· οἱ γὰρ ἀριστεῖς ἤδη ἐτεθνήκεσαν καὶ χρόνος ἦν ἤδη πολὺς, καὶ τοῖς πολεμίοις ἐπῄεσαν σύμμαχοι καὶ ἐτετείχιστο ὑπὸ θεῶν ἡ πόλις, καὶ ᾠκοφθορεῖτο τὰ ἐν τῆ Ἑλλάδι, ὁπότε καὶ μετὰ νίκην ἀναστρέψαντες κακοῖς περιέπεσον. διὸ ἐπιβουλὴν ἐποίησεν, ὥσπερ καὶ οἱ ἰατροὶ . . . κινδυνευομένους ἐπιχειροῦσι ταῖς θεραπείαις. T.

497. αὐτίκʼ ἐγὼ πᾶσιν] γρ. αὐτίκα καὶ πᾶσιν. H.

αὐτίκʼ ἐγὼ πᾶσιν μυθήσομαι] οὐχ ὑποθήσομαι, ἀλλʼ εὐθέως μαρ- τυρῶ. καλὸν δὲ μισθὸν ἀποδώσειν ἐπαγγέλλεται πᾶσι φανερὰν αὐτοῦ τὴν δόξαν ποιήσειν. T.

499. ὁ δʼ ὁρμηθεὶς] ἐκ θεοῦ ἐμπνευσθείς· ὁ γὰρ δύναμιν καὶ ὁρμὴν ἐκ θεοῦ λαβὼν, ἢ ἀπὸ θεοῦ τὴν ὁρμὴν ποιησάμενος· ἔθος γὰρ ἦν αὐ- τοῖς ἀπὸ θεοῦ προοιμιάζεσθαι. T.

θεοῦ ἤρχετο] ἀπὸ τῆς μούσης ἐμπνευσθείς· ἢ ἀπὸ θεοῦ ἀρξάμε- νος. P. ἀπὸ θεοῦ τὴν ἀρχὴν τῆς τραγῳδίας ποιούμενος· ἢ ἀπὸ τῆς μούσης ἐμπνευσθείς. H.Q.

506. ἄγχʼ αὐτοῦ] πλησίον αὐτοῦ. H. γρ. ἥμενοι ἀμφʼ αὐτόν. P.

τρίχα] βαρυτόνως τὸ τρίχα. H.

σφίν] ἀντὶ τοῦ αὐτοῖς. V.

507. διατμῆξαι] Ἀρίσταρχος διαπλῆξαι, ὡς ἀλλαχοῦ, “τὰς μὲν ἔπειτα διαπλήσσοντες Ἀχαιοί” (Il. ψ, 120.). H.

κοῖλον δόρυ] ἀπὸ τοῦ λέγεσθαι τὰ ξύλα δούρατα ὠνόμασε τὸν ξύλι- νον ἵππον ἐκεῖνον δόρυ κοῖλον. τὸ δὲ νηλέϊ χαλκῷ ἐτυμολογεῖται ἐκ τοῦ νη στερητικοῦ καὶ τοῦ ἐλέους, ἤτοι τὸ ἐλέους ἐστερημένον. Q.

508. ἐρύσαντες] ἑλκύσαντες. V.

ἐπʼ ἄκρας] ἐπὶ κρημνῶν, ἢ ἐπὶ τῆς ἀκροπόλεως. B.

11. ἐπιβουλὴν Prellerus. περὶ βου- 31. ἑλκύσαντες] Nominativuom ob- serva, qui est etiam in duobus Vin- 21. ποιούμενος· ἢ addidit Buttm. dob. et habet quo se commendet. 25. σφίν] Sic in ed. ant. Fuit BUTTM. itaque fortasse σφὶν ἑήνδανε. BUTT.

509. θεῶν θελκτήριον] ἱλαστήριον, εἰς τέρψιν θεῶν εἶναι. τέρπει γὰρ τοὺς θεοὺς τὰ ἀναθήματα. B.Q.

510. τῇ περ δὴ καὶ ἔμελλεν] ᾗτινι βουλῇ καὶ μετέπειτα ἔμελλε τελειωθήσεσθαι τὸ ἐᾶν αὐτὸν θελκτήριον εἶναι. εἶπε γὰρ, τρίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή. Q.

515. ἄλλον τρόπον ἐξετραγῴδει ὡς τὴν πόλιν πορθοῦντα καὶ δια- φθείραντα. H.

ἱππόθεν ἐκχύμενοι] ἐνάργειαν ἐποίησε διὰ ταύτην τὴν λέξιν· κατα- λείποντες γὰρ τὸν κοῖλον λόχον καὶ ἐκχυθέντες κατὰ τὴν πόλιν ἐπόρ- θουν αὐτήν. καὶ ἄλλος μὲν ἀλλαχοῦ τὴν ὁρμὴν ἐποιήσατο ὡς ἐπὶ νυκτὸς, ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς σὺν τῷ Μενελάῳ ἐπὶ τὸν Δηΐφοβον. καὶ ἐνί- κησαν γνώμῃ Ἀθηνᾶς δεινότατον πόλεμον πολεμήσαντες. T.

516. πόλιν κεραιζέμεν] τὴν πόλιν πορθοῦντα καὶ διαφθείροντα. Q.

αἰπὴν] ἀπὸ μὲν τοῦ αἰπός ἡ αἰπὴ καὶ ἡ ὑψηλὴ γίνεται, ἀπὸ δὲ τοῦ αἰπύς ἡ αἰπεῖα. B.

517. προτὶ δώματα Δηϊφόβοιο] ἄλκιμος γὰρ οὗτος γέγονε μετὰ θάνατον Ἕκτορος. E.Q. καὶ ἐκ τούτου οἱ μεταγενέστεροι τὴν Ἑλέ- νην καὶ Δηϊφόβῳ γήμασθαι λέγουσι. E.P.Q.V. ἐντεῦθεν διὰ ζη- λοτυπίαν ἐλθεῖν τεθνηκότος Ἀλεξάνδρου. ἀλλὰ στρατηγὸς μετὰ τοῦ Ἕκτορος θάνατον γέγονεν ὁ Δηΐφοβος ἀλκιμώτατος ὢν τῶν Πριαμι- δῶν. τούτου δὲ ἀναιρεθέντος εὐχείρωτοι οἱ λοιποί. εἵπετο δὲ τῇ Ἑλέ- νῃ οὐχ ὡς ἀνὴρ, ἀλλʼ ὡς στρατηγὸς καταπαρίζουσαν φυλάττων. ᾔδει δὲ τὴν Δηϊφόβου οἰκίαν ὁ Ὀδυσσεὺς ὅτε αὐτομολῶν εἰσῆλθε. τούτων δὲ εἰρημένων ὑπὲρ Ὀδυσσέως ἑξῆς ὁ λόγος πιθανῶς γράφει τὸ. . . διηγούμενον τῶν καθʼ. . . εἰ γὰρ μὴ ἀξιόπιστος ὁ λέγων τοῖς Φαίαξιν ταῦτα, ἀλαζὼν ἂν ἔδοξεν εἶναι ἀπιθάνως διηγούμενος. T.

18. ἐντεῦθεν—] Ab initio quæ de- Helenam post mortem Paridis nup- sunt sic fere expleri possunt, ἐντεῦ sisse Deiphobo finxerunt, cum scho- θεν οἱ νεώτεροι τὸν Μενέλαόν φασι διὰ liastes noster Homerum recte ob- ζηλοτυπίαν κ.τ.λ., vide quæ de hac servet nihil indicasse nisi Deipho- formula, satis illa scholiastis fre- bun ὡς στρατηγὸν Helenam in ædi- quenti, commentatus sum in E- bus suis habuisse, ut cujus ædes phem. Litter. Hal. 1837 Januar. p. tunc velut prytaneum Trojæ fuis- 127 sqq. Solebant sic Aristarchi sent. Sic explicat locum Od. δ, notationes de seriorum poëtarum 276 καί τοι Δηΐφοβος θεοείκελος ἔσπετʼ ab Homero dissensionibus indicari. ἰούσῃ, quo spectant illa, εἴπετο δὲ τῇ Qui poëtæ, nominatim Lesches in Ἑλένῃ οὐχ ὡς ἀνὴρ, ἀλλʼ ὡς στρατηγός. IIiade parva (v. Exc. Proculi ap. PRELLER. Muellerum de cyclo Gr. ep. p. 46).

519. αἰνότατον πόλεμον] ἔφη δὲ αἰνότατον πόλεμον τολμήσαντα ἔπειτα νικῆσαι διὰ τὴν μεγάθυμον Ἀθηνᾶν, ἤτοι διὰ τὴν οἰκείαν φρό- νησιν καὶ πανουργίαν. Q. τὸ ἔργον οὐκ ἠθέλησε κοινὸν τῶν Ἑλλή- νων γενέσθαι, ἀλλὰ μόνου Ὀδυσσέως, ὥσπερ καὶ τὸν ἵππον Ἐπειὸς ἐποίησε σὺν Ἀθηνᾷ, Ὀδυσσεὺς δʼ ἤγαγεν εἰς τὴν ἀκρόπολον τὸν δό- λον. T.

520. διὰ μεγάθυμον Ἀθήνην] διὰ τὴν οἰκείαν φρόνησιν καὶ πανουρ- γίαν. P.

523. πόσιν ἀμφιπεσοῦσα] περιπεσοῦσα τὸν ἄνδρα περιπτυξαμένη, περιχυθεῖσα αὐτῷ. Q. αὐξήσει ἐπὶ τῆς παραβολῆς διʼ ἑκάστου τῶν ἐπαγομένων, ὥστε μηδεμίαν ὑπερβολὴν τοῦ οἴκτου καταλείπε- σθαι· πρῶτον μὲν οὖν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ οἰκτρόν· καὶ γὰρ ἄλλως γυνὴ κλαίουσα πένθιμον ἔχει τὴν διάθεσιν. εἶτα ἐπήγαγε “φίλον πόσιν,” ἐν ᾧ αὔξησίς ἐστι διὰ τοῦ ἐπιθέτου· καταθύμιον γάρ τινα καὶ ἀρεστὸν θρηνεῖ. εἶτα καὶ “ἀμφιπεσοῦσα·” οὐ γὰρ ἀκούσασα τὴν ἀγγελίαν, ἀλλὰ παρατυχοῦσα τὸν φόνον καὶ ὁρῶσα ἐν ὄψει τὸ πρᾶγμα. T.

524. πρόσθε] γρ. προπάροιθε. H.

ὅστε ἑῆς προπάροιθε] οὐκοῦν οὐ κατʼ οἶον ὑπʼ αὐτοῦ χρεὼν κατα- λαμβανόμενον, ἀλλὰ βίᾳ τὴν ζωὴν ἀφαιρούμενον, καὶ ταῦτα ἐπὶ καλ- λίστῃ προφάσει· οὐ γὰρ ἐν πολέμῳ μισθοφόρῳ διὰ κέρδος τῆς γῆς ἔξεισιν, ἀλλʼ ὑπὲρ πατρίδος ἀγωνιζόμενος. T.

525. Καλλίστρατος, ἄστει καὶ ὥρεσσιν, ὡς τὸ “ἀμυνέμεναι ὥρεσ- σιν” (Il. ε, 486.). H.

526. ἀσπαίροντα ἰδοῦσα] γρ. καὶ ἀσπαίροντʼ ἐσιδοῦσα. P.

529. εἴρερον] τὴν ἐξ αἰχμαλωσίας δουλείαν νῦν ἐκάλεσεν. ἔχει δέ τινα τοῖς κακοῖς παραμυθίαν τὸ καὶ ἀποδύρεσθαι. φησὶ γοῦν “αἰψηρὸς δὲ γόος” (Od. δ, 103.). ἐπὶ ταύτῃ δὲ οὐδὲ ἐξουσία δέδο- ται δακρύων, ἵνʼ ἐπικουφίσῃ τὴν συμφορὰν, ἀλλʼ εἰς δουλείαν ἄγεται τυπτομένη. πάντα οὖν εἰς αὐτὸν συνήγαγεν ἐπὶ τὴν ὄψιν, τὴν πρό- φασιν τοῦ θανάτου καλλίστην οὖσαν καὶ ἔνδοξον, τὴν ἀνάγκην τῆς αἰχμαλωσίας, τὸ μὴ ἀποκλαῦσαι τὴν συμφορὰν ἐξεῖναι. T. αἰχμα- λωσίαν, δουλείαν τὴν περὶ τὰ ἔργα. καὶ ἀναπέπλασται κατʼ ἀρχὴν παρὰ τὸ ἐρᾶν. Q. αἰχμαλωσίαν—παρὰ τὸ ἐρᾶν μετὰ ἐλευθερίας 25. ἐσιδοῦσα] εἰσιδοῦσα P. εἴρειν καὶ λέγειν τοὺς δούλους. V. αἰχμαλωσίαν—παρὰ τὸ ἐρᾶν μετὰ ἐπιθυμίας. ἢ κοῦσπον. P.

τὴν ἐξ αἰχμαλωσίας δουλείαν νῦν ἐκάλεσεν, ἀπὸ τοῦ ἔριον. ἢ παρὰ τὸ ἐρᾶν——τοὺς δούλους. ἅπαξ δὲ εἴρηται ἡ λέξις. E. [εἴρερος κατὰ τοὺς παλαιοὺς αἰχμαλωσία, δουλεία, παρὰ τὸ ἐρᾶν εἴρειν. οἱ γὰρ ἐν δουλείᾳ καὶ τοῦ λέγειν στέρονται μὴ παρρησιαζόμενοι. B.] τοῖς κακοῖς παραμυθίαν ἔχει τὸ ἀποδακρῦσαι. φησὶ γοῦν “αἰψη- ρὸς δὲ κόρος κρυεροῖο γόοιο” (Od. δ, 103.). ταύτῃ δὲ οὐδὲ ἐξουσία δακρύων δίδοται, ἵνα ἐπικουφίσῃ τὴν συμφοράν. Q.

531. ψιλῶς τὸ εἶβεν. H.

532. ἔνθʼ ἄλλους μὲν] διὰ τί τοὺς ἄλλους ἐλάνθανε δακρύων; ὅτι οὐκ ἐφεξῆς αὐτοῖς συνέβαινε καθέζεσθαι. ἔπειτα ἀπεστραμμένος πρὸς τὴν ᾠδὴν καὶ τὸν Δημόδοκον ἀποβλέποντες εἰκότως ἠγνόουν τὸ γινόμενον. ὁ γοῦν Ἀλκίνοος διὰ τὸ πλησίον καθεζέσθαι στένοντος ἤκουσεν. T.

537. σχεθέτω φόρμιγγα λίγειαν] ὡς οὕτως αὐτὰ εἴπας κατασι- γάζει, τῶν δακρύων αἰτιώμενος τῷ ξείνῳ . . . . πρῶτον μὲν ἀνθρώπου . . . . ἔπασχε τὴν τύχην ὀδυρόμενος ἐξ οἵων εἰς οἷα μετελήλυθε, μετὰ ταῦτα δὲ κλαίει, ἵνα ἀφορμὴν ἐρωτήσεως . . . . T.

539. ἐξ οὗ δορπέομεν] ἀντὶ τοῦ ἐξ οὗ δεδορπήκαμεν. B.

541. μάλα] γρ. μέγα. H.

542. ὁ μὲν σχεθέτω] σχεθέτω, φησὶν, ὁ τραγῳδεὺς, ἤτοι κωλυ- θήτω τῆς τραγῳδίας, ἵνα μὴ τὸν ξεῖνον Ὀδυσσέα καὶ τοὺς ξεινοδόκους, ἤτοι τοὺς ὑποδεχομένους ἡμᾶς τοὺς ξένους ἐπέλθῃ θλιβεροῖς ᾄσμασιν. ἕνεκα γὰρ τοῦ ξένου ταῦτα κεκίνηται, ἥ τε εὐωχία καὶ ἡ λύρα. H.Q. τερπώμεθα πάντες] δημοτικῶς ἄγαν καὶ τοὺς ἄλλους ξενοδόχους καλεῖ. E.T.

546. ἀντὶ κασιγνήτου ξεῖνος] ὁ ξένος καὶ ἱκέτης ἀντὶ ἀδελφοῦ τυγχάνει ἐκείνῳ τῷ ἀνδρὶ ὃς κατʼ ὀλίγον ἀγχιστεύει ταῖς διανοίαις. B. Q.

547. ὀλίγον περ ἐπιψαύει] ὀλίγον, φησὶν, ἐπιψαύει καὶ πλησιάζει 2. κοῦτπος Græcis recentioribus illud Eustathio κατὰ τοὺς παλαιούς. significat τὴν ποδοκάκκην. Vid. Du- 22. τραγῳδεύς] Usitatum est τρα- cangium. BUTTM. γῳδός. Nam τραγῳδεῖν dicitur, non 4. Seclusi verba εἴρερος τραγωδεύειν. σιαζόμενοι, quæ ex Eustath. p. 1608 25. κεκίνηται] κεκρίνεται Q. extr. illata esse arguit usitatum ταῖς πραπίδεσσιν καὶ ταῖς φρεσὶν, διὰ τὸ σχεδὸν ἐκ τούτων ταῖς ἀδη- μονίαις καὶ θλίψεσι πόρρω εἶναι. Q. ἅπτεται ταῖς φρεσὶν, ἀντὶ τοῦ φρόνιμός ἐστιν. H.P.Q.V.

ἐπιψαύῃ πραπίδεσσιν] ἐπιτυγχάνῃ, καταφρονῇ τῷ κατὰ μικρὸν φρονήσεως ἔχοντι. πιθανῶς δὲ τὴν ἐκείνου χρείαν κατέμιξε τῇ ἐρω- τήσει, ἵνα μάθῃ ποῦ δεῖ πέμπειν αὐτόν. T.

554. τοκῆες] γρ. γονῆες. H.

555. εἰπὲ δέ μοι γαῖαν] εἰπέ μοι τὴν σὴν πόλιν, ἵνα πρὸς τὸν ἡμέτερον νοῦν δουλεύσωσι καὶ τὰ πλοῖα. ἴσασι γὰρ τὰ ἐνθυμήματα τῶν ἰδίων ἀνδρῶν. B. Q.

556. τιτυσκόμεναι] καταστοχαζόμεναι. R. V.

557. οὐ γὰρ Φαιήκεσσι] ταῦτα ὁ Ἀλκίνοος περὶ τῶν αὐτοῦ νηῶν καυχᾶται λέγων ὅτι αἱ ἐμαὶ νῆες κυβερνήτου οὐ δέονται οὔτε μὴν πηδαλίων, ἅτε οὖσαι εὐκατασκεύαστοι καὶ περὶ τὸν πλοῦν εὔστροφοι καὶ ταῖς δυσχερείαις τῶν κυμάτων ὅλως ἀπήμονες, νοήματα γνοῦσαι καὶ φρένας ἀνδρῶν, ἤτοι καλῶς τοῖς πλωτῆρσι καὶ ἑτοίμως ὑπείκου- σαι, γινώσκουσαί τε πόλεις πάντων ἀνδρῶν καὶ ἀγροὺς πίονας, ὡς ἀεὶ διαπλέουσαι καὶ ἐν τούτοις παραγενόμεναι. Q. τοῦτο φανερὸν ὅτι ἐκτετόπισται ἡ πλάνη· διὸ μὴ χρῄζειν τὰς ναῦς τῶν κυβερνητῶν, ἀλλʼ αὐτὰς τὸν πλοῦν ἐπίστασθαι. T.

563. ἔπι δέος] τὸ γὰρ, ἔπι δέος, ἀπὸ κοινοῦ. B. Q.

564. ἀλλὰ τόδʼ ὥς ποτε πατρὸς] ἀθετοῦνται· οἰκειότερον γὰρ ἐν τοῖς ἑξῆς, ὅταν ἴδωσι τὴν ναῦν ἀπολελιθωμένην ὑπὸ τοῦ Ποσειδῶνος ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ὥσπερ ὁ Κύκλωψ ὑπὸ τοῦ . . . ἀναμιμνήσκε- ται, καὶ ἡ Κίρκη· “ἦ σύγ” Ὀδυσσεύς ἐσσι” (Od. κ, 330.) καὶ ἐν- ταῦθα δὲ παλιλλογοῦνται. εἰ δὲ ἔμαθε Ὀδυσσεὺς τὸν χρησμὸν, οὐκ ἂν αὐτοῖς ἐμήνυσε τὰ ὑπὲρ αὑτοῦ, οὐδὲ Ἀλκίνοος ἔπεμψεν αὐτὸν ὑπερ- βολῇ φιλοξενίας. ἀλλὰ καὶ εὐχὴ γέγονε τοῦ Κύκλωπος· “ὀψὲ κακῶς ἔλθοι νηὸς ἐπʼ ἀλλοτρίης” (Od. ι, 535.). ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἴσως ἔχαιρον τῇ πηρώσει τοῦ Κύκλωπος, δἰ αὐτῶν ἀναγκασθέντες μετοικῆσαι. T.

2. ἅπτεται] ἀττικῶς H. ν, 172. 173. BUTTM. 14. ἅτε Buttm. pro οὔτε. 24. ἀναμιμνήσκεται] H. e. post- 15. γνοῦσαι καὶ φρένας Buttm. pro quam fata per Ulyssem expleta οὖσαι καὶ φρένες. erant Od. ι, 506. seqq. PRELLER. 20. ἀλλʼ αὐτὰς Prellerus. ἀλλὰ 26. παλιλλογοῦνται] Sc. Phæaces, ταύτας T. v. Od. ν. 565 senq. PRELLER. 21. ἀπὸ κοινοῦ] Vid. ad γ, 104. 27. οὐδὲ Prellerus. ὁ δὲ T. De v. 564—574. conf. schol. ad 28. αὐτὸν addidit Prellerus.

565. Ποσειδάωνʼ ἀγάσασθαι ἡμῖν] ὀργισθῆναι μέλλει, ἀντὶ τοῦ φθονῆσαι. B. ἀγάσεσθαι] ἄγαν ὀργισθῆναι. V.

567. φῆ ποτε] ὅτι ὁ Ποσειδῶν εἶπέ ποτε ὅτι φθερῶ τὴν εὐεργέα τῶν Φαιήκων νῆα ὀργιζόμενος διὰ τὸ πλεῖν τούτων τὰς νῆας ἀπήμονας, φθόνῳ πάντως βαλλομένας. H. Q.

ἄλογον δοκεῖ, πῶς ἀκούσας ὁ Ὀδυσσεὺς τὴν Ποσειδῶνος γνώμην ἔτι διηγήσασθαι μέλλει ὅτι ἐν προσκρούσει γέγονε τῷ θεῷ. διὸ δεῖ ὑποπτεύειν τοὺς στίχους τούτους. φαμὲν οὖν ὅτι ὑποσχόμενος ἤδη Ἀλκίνους τὴν πομπὴν, οἱ δὲ ἀγαθοὶ τὰς ὑποσχέσεις οὐκ ἀναπαλαίου- σιν· “εὐδ᾿ ἀτελεύτητον ὅ τι κεν κεφαλῇ κατανεύσω” (Il. α, 527.)· ἔτι δὲ καὶ ἡ φιλοξενία ἐποίει καταφρονεῖσθαι τὴν πρόρρησιν μηδὲ πάνυ πιστευομένην παρὰ τοῦ Ἀλκινόου. διό φησι “τὰ δέ κεν θεὸς ἢ τελέσειεν κʼ ἀτέλεστʼ εἴη.” νῦν δὲ ἐν τῇ διηγήσει Ὀδυσσεὺς οὐ μό- νον τὴν ἔχθραν τοῦ θεοῦ λέγει, ἀλλὰ καὶ τὴν μαντείαν τὴν παρὰ τοῦ Κύκλωπος, “ὀψέ ποτʼ ἔλθῃ ὀλέσας ἀπὸ πάντας ἑταίρους” (ι, 534.). H. Q.

569. ῥαισέμεναι] γρ. ῥαίσασθαι. H.

ῥαίσεσθαι] γρ. ῥαισέμεναι. P.

570. ὣς ἀγόρευ᾿] ταῦτα, φησὶν, ἅπερ εἶπεν ὁ Ποσειδῶν ἢ τελέσειε καὶ πράξει ἢ καταλείψει ἀτέλεστα, καθὼς αὐτῷ δόξη. Q.

τὰ δέ κεν θεὸς ἢ τελέσειεν] τὰ πρὸ πολλοῦ γὰρ παραδεδομένα μαντεύματα ἤδη ἕωλα ἐδόκει καὶ οὐ πάντως ᾤετο ὑπὸ τούτου συντε- θήσεσθαι. πολλοὺς δὲ ἀποστολῆς τετυχηκότας, ἅμα δὲ τοῦ ναυαγίου σεσωσμένους ὁρῶν, ἐνόμιζεν ὡς ἄρα καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ Ποσειδῶνος πέ- παυται. T.

571. ἤ κʼ ἀτέλεστʼ εἴη] νῦν τὸ εἴη ἀντὶ τοῦ ἐάσει. V.

ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν διήγησιν ἡδονῆς ὁ Ἀλκίνους τῆς προρρήσεως ἐπελάθετο. ἀλλὰ πῶς Ὀδυσσεὺς ταῦτα ἀκούσας τὴν Ποσειδῶνος μηνύει ὀργὴν ἢ ἠθέλησε τἀληθῆ εἰπεῖν; E.V.

2. ἀγάσεσθαι] Sic in antiquis stath. p. 1610, 37. σημείωσαι δὲ καὶ editionibus. Confer μέλλει in schol. ὅτι ἐνταῦθα μὲν τὸ κατὰ τὸν χρησ- B. Etiam in cod. Vind. 56. ἀγά- μὸν χωρίον ὀβελίσκους ἔχε: μετὰ ἀστέ- σεσθαι superscripto α. BUTTM. ρων, δἰ ὧν δηλοῦται ὡς ἐνταυθοῖ μὲν οὐ Conf. schol. ad ν, 173. καλῶς κεῖνται τὰ ἔπη, ἀλλαχοῦ δὲ ἄρι- 3. φθερῶ Buttm. pro φθείρω. στα ἔχει. δοκεῖ γὰρ οὐ πιθανῶς πλασθῆ- 5. βαλλομένας] βαλλόμενος H. ναι τὸ πεμφθῆναι οἴκαδε ξεῖνον ὑπὸ Φαι- 7. ἔτι διηγήσασθαι μέλλει om. Q. άκων ἔχθιστον τῷ Ποσειδῶνι, οὗ τὸν φό- δεῖ H. καὶ Q. Exspectes nomen βον ἐπέσειεν ὁ χρησμὸς τοῖς Φαἱαξιν etc. grammatici cum verbo φησί. Eu- 8. τοὺς στίχους] v. 564—571.

579. τὸν δὲ θεοὶ μὲν τεῦξαν] οὐ διὰ τοῦτο ἀπέκλωσαν, ὑπὲρ τοῦ ᾤδιμον γενέσθαι, ἀλλʼ ἵνα ἀπόλωνται· παρηκολούθησε δὲ τὸ τὰς πρά- ξεις ἀοιδίμους γενέσθαι. ἔστιν ὅμοιον τῷ ἐν Ἰλιάδι “ὡς καὶ ὀπίσσω ἐν ἀνθρώποισι” (ζ, 357;). προεμαντεύετο γὰρ ὁ Ὅμηρος τὴν δόξαν τῆς ἑαυτοῦ ποιήσεως. πάνυ δὲ φιλάνθρωπος ὁ Ἀλκίνοος τοπάζων αὐ- τὸν λυπήσειν ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Ἰλίου πειρᾶται αὐτὸν παρηγορεῖν ἡγούμενος αὐτὸν ἀπὸ Ἰλίου φυγεῖν. T.

581. τίς τοι καὶ πηὸς] σαφῶς ἐκ τούτου δηλοῦται ὅτι πηὸς οὐ κατʼ ἐπωνυμίαν οἰκεῖος ἢ φίλος, ἀλλʼ ἑταῖρος, ὡς οἱ πολλοὶ τῶν γλωσ- σογράφων. ἐπιφέρει γοῦν ἀντιδιαστέλλων “ἤ πού τις καὶ ἑταῖρος ἀνήρ,” ὁρισμὸν ποιῶν. ἡ φιλία γὰρ ὅταν τις τῶν αὐτῶν ἐπιτηδευμά- των ζηλωτὴς τύχῃ, ὅπερ δηλοῖ διὰ τοῦ “κεχαρισμένα” πράττειν· οὐκ ἄλλα δὲ, διὸ προσέθηκε τὸ “ἐσθλός.” T. αἷμα οἱ παῖδες, γένος ἀδελφοὶ καὶ ἀνεψιοί. οἱ πηοὶ γοῦν φίλτατοι τυγχάνονσι μετὰ τὸ αἷμα καὶ τὸ γένος. B. Q. ἀπέφθιτο] διεφθάρη. V.

583. μεθʼ αἷμά τε καὶ γένος αὐτῶν] αἷμα μὲν λέγειν ἀκουστέον τὰ τέκνα. καὶ γὰρ τὸ “αἵματος εἰς ἀγαθοῖο” (Od. δ, 611.) δηλοῖ τὸ ἐκ σπέρματος εἶναι ἀγαθοῦ, ὅτι καὶ τὸ σπέρμα ἐν οὐσίᾳ ἐστὶ τῷ αἵματι. τὸ δὲ κατὰ γένος αὐτῶν ἤτοι τῶν τέκνων λέγει, ἵνʼ ᾖ τὰ ἔκγονα, ἵνʼ τὸ αὐτοῦ γένος, ἵνα τοὺς ἀδελφοὺς αὐτῶν καὶ τοὺς ἐκ γενέσεως ὀνομάζῃ· μεθʼ σὓς κηδίστους εἶναι τοὺς κατʼ ἐπιγάμου συγ- γενεῖς “οἵπερ εἰσὶ γαμβροὶ καὶ πενθεροὶ, σὓς πηοὺς ὀνομάζει διὰ τὰ ἐπιδιδόμενα ἐπὶ ταῖς γαμουμέναις πάμματα καὶ πώεα. Q. et brevia- tum P. καὶ γένος ἀνδρῶν] γρ. αὐτῶν. H.

585. ἐσθλός] οὐ τὰ γένη φησὶ τὰς φιλίας συνάγειν, ἀλλὰ τοὺς τρόπους. μέγιστον δὲ πρὸς φιλίας συλλαμβάνειν, ὅταν ἀγαθός τις τυγχάνῃ ἢ ὅταν ἀγαθοὺς ἔχῃ τοὺς κηδεστάς. T.

ἐπεὶ οὐ μέν τι κασιγνήτοιο] δαιμονίως ἐνέστησε τὰ τῆς φιλίας. ἀγαθὸς γὰρ φίλος εὑρεθεὶς οὐδὲν ἀδελφοῦ οὔτε ἐν τῇ χρείᾳ οὔτε ἐν τῇ ἡδονῇ διαφέρει. T.

586. πεπνυμένα] γρ κεχαρισμένα. H.

1. 2. ἐπέκλωσαν—ἀπόλωνται—παρ- ubi est τυγχάνῃ. ηκολούθησε] ἀπέκλωσαν—ἀπόλλωνται 13. δὲ] ἢ ἀγαθὰ addit Preller. —προηκολούθησε T. τὸ ἐσθλός] τὸν ἐσθλόν T. 7. φυγεῖυ Prellerus. φυγόντος T. 18. ἐστὶ] ἐπὶ Q. 11. ὅταν—τύχῃ] Hæc verba in B. 21. ἐπιγάμου] ἐπιγαμίαν Buttm. adscripta ad πεπνυμένα εἰδῇ v. 586. 26. πρὸς] πρὸς τὸ τὰς Prellerus.

ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑΝ.

Ι. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

ΤΗΣ μεγάλης διηγήσεως ἀρχὴν περιέγει ἡ ῥαψῳδία αὕτο, ὡς ἀποπλεύσας ἐξ Ἰλίου Ὀδυσσεὺς πρῶτον μὲν τῇ Κικόνων παρέβαλε γῇ, καὶ μίαν αὐτῶν τὴν ἐπὶ θάλασσαν ἐπόρθησε πόλιν, Ἴσμαρον κα- λουμένην, ἔπειτα δὲ Μάλεον παραπλέων Λακωνικῆς ἀκρωτήριον ὑπὸ σφοδροῦ πνεύματος ἐξηνέχθη περῶν μέγα πέλαγος καὶ τῇ τῶν Λωτο- φάγων παρέβαλε γῇ, καὶ ἐντεῦθεν ἀποπλεύσας τῇ Κυκλωπίᾳ τὸν μὲν ἄλλον στόλον εἴασε πρὸς τῇ νήσῳ καθορμοῦντας. καὶ τέλος ἔσχεν ἐνταῦθα ἡ ῥαψῳδία. H. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ἀρχὴ τῶν Ὀδυσσέως διηγημάτων, ἐν οἷς φησι πεπολεμηκέναι τοῖς Κίκοσι καὶ πρὸς τοὺς Λωτοφάγους παραγενέσθαι· καὶ ὅτι ἐτύφλωσε τὸν Κύκλωπα Πολύφημον, καὶ ὡς ἐκεῖνος κατέφαγεν αὐτοῦ ἓξ ἑταί- ρους ἀπὸ δώδεκα συνελθόντων. E.Q.P.

2. Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν] τὸν εὐεργέτην ἐπαινεῖ· σύμφορον γὰρ τῷ δεομένῳ. τὸ μὲν δὴ κρεῖον τῆς βασιλείας ἔπαινος, τὸ δὲ ἀριδείκετε τοῦ κατὰ μορφὴν ἀξιώματος. τὸ δὲ ἀπλοῦν ἀντὶ 7. τὴν ἐπὶ] τῶν ἐπὶ H. 14.—17. Habet Eust. p. 1611. 8. παραπλέων] παραπλέοντα H. Q. 15. καὶ ὅτι—συνελθόντων] καὶ πρὸς Λακωνικῆς] ἰωνικῆς H. Q. Correxit τὸν Κύκλωπα Πολύφημον πορευθῆναι καὶ Struvius ex schol. ad v. 80. τοῦτον φαγόντα ἓξ ἤδη αὐτοῦ ἑταίρους 10. παρέβαλε] παρέβαλλε H. ἐκτυφλῶσαι V. et Eustathius. Κυκλωπίᾳ] κυκλωπείᾳ Q. 20. τὸ δὲ] τοῦτο δὲ Buttm. παραγώγου τοῦ ἀριδεικοτάτον. καὶ ἡ γενικὴ κεῖται ἀντὶ δοτικῆς. H. Q. ἀντὶ τοῦ λαοῖς. H ἅμα μὲν καὶ ὡς εὐεργέτην ἐπαινεῖ σύμφο- ρον τῷ δεομένῳ, ἃμα δὲ καταστοχαζόμενος τῆς προαιρέσεως τοῦ βασι- λέως· αὐτὸς γὰρ ἂν ἦν τῆς πομπῆς ἡγούμενος. ἔδει οὖν τὴν βασι- λείαν καὶ τὴν τοῦ σώματος ὑπεροχὴν αὐτῷ μαρτυρῆσαι ὑπὲρ τοῦ εὐφραίνεσθαι. τὸ οὖν “κρεῖον” ἀντὶ τοῦ κράτιστε καὶ βασιλικώτατε. οἱ δὲ ἄγαν ἀσπαστικέ. T.

4. θεοῖς ἐναλίγκιος αὐδήν] ἄστροις. κατὰ γὰρ Πυθαγόραν μουσι- κῶς καὶ κατὰ ἐναρμόνιον κίνησιν κινοῦνται. P.

5. οὐ γὰρ ἔγωγέ τί φημι] προσχαρίζεται εἰς τὰ τοιαῦτα τοῖς Φαίαξιν Ὀδυσσεὺς εἰδὼς αὐτῶν τὸ ἡδυπαθές. ἐγκαλοῦσι δὲ τῷ Ὀδυσ- σεῖ φιληδονίαν, λέγοντες τὴν ἀπόλαυσιν τέλος ἡγούμενον τοῦ βίου διὰ τούτων. ἁρμόζεται δὲ τοῖς ἤθεσιν αὐτῶν ἀκούσας παρὰ τοῦ Ἀλ- κινόου “ἀεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη κίθαρίς τε χοροί τε.” οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ καιροῦ· συμπόσιον γὰρ τότε παρῆν. οἱ δὲ ἀπὸ τῆς λέξεως. καὶ τούτων οἱ μὲν ὅτι εὐφροσύνη τῆς ἡδονῆς τῷ φρονεῖν διαφέρει, οἱ δὲ ὅτι τέλος ἐπὶ οὐσίας ἢ τάξεως ἢ συμπληρώσεως· ἀκουστέον δὲ, τῶν πρὸς εὐωχίαν. Q. ἀπρεπὲς τέλος ὁρίζειν τροφὴν καὶ ἀπόλαυσιν. λύεται δʼ ἀπὸ τοῦ προσώπου. πρὸς οὓς γάρ φησιν, αὐτοὶ ἦσαν φάσκοντες “αἰεὶ δʼ ἡμῖν ——— τῶν πρὸς εὐωχίαν (ut Q.). H.

Ἄλλως. ταῦτα ἁρμοζόμενος τῷ καιρῷ λέγει. οὐ τοῦ παντὸς δὲ βίου τὴν ἡδονὴν τέλος εἴρηκεν, ἀλλὰ συμποσίου τινός. Q. V.

τέλος χαριέστερον] τὸ τελεώτατον καὶ ἄριστον. T.

6. ἢ ὅταν εὐφροσύνη] οὐ πάντως ἀποδεχόμενος τὸν τοιοῦτον βίον ἐπαινεῖ, ἀλλὰ ἁρμόζεται κατὰ τὸν παρόντα καιρὸν ὑπὲρ τοῦ τυχεῖν ὧν ἐβούλετο. προσποιεῖται οὖν τὸ ἁβροδίαιτον ἀσπάζεσθαι τῶν Φαι- 1. ἀριδεικοτάτου] ἀριδεικωτάτου H. τῆς λέξεως· καὶ τούτων οἱ μὲν ὅτι εὐ- ἀριδικωτάτου Q. φροσύνη τῆς ἡδονῆς τῷ φρονεῖν διαφέρει, 6. εὐφραίνεσθαι Preller. εὐφράναι T. οἱ δὲ ὄτι τέλος (v. 5.) ἐπὶ οὐσίας ἢ τά- 14. οἱ δὲ] Intellige λύουσι vel ἀπο- ξεως ἢ συμπληρώσεως. Ex illis, qui λογοῦνται. BUTTM. Versus 5—8. εὐφροσύνην monebant longe aliud obelis notati in Q. esse quam ἡδονήν et ab ea differre 15. παρῆν] ἦν H. τῷ φρονεῖν, erat, quod ex nostro co- 24. οὐ πάντως] Cf. schol. cod. Q., dice apparet, Seleucus Alexandri- unde intelligitur nonnullos gram- nus, qui dicebat τὴν εὐφροσύνην dici maticos hinc mollitiem Ulvssi cri. ὅτε εὖ φρονοῦμεν, et αὐτάρκειαν quan- minatos esse, quod crimen alii ali- dam prae se ferre Ulvssem, h. e. se ter ab eo removere studebant, οἱ tales voluptates etiam alibi exper- μὲν ἀπὸ τοῦ καιροῦ, quia inter epu- tum esse significare, ἵνα μὴ φαίνη- landum sic loquutus esset, οἱ δὲ ἀπὸ ται κόλαξ. PRELLER. άκων ἀκηκοώς λέγοντων “αἰεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη κίθαρίς τε χοροί τε” (θ, 248.). Σέλευκος δὲ τὴν εὐφροσύνην ὅτε εὖ φρονοῦμεν καὶ τὴν αὐτάρκειαν, ἵνα μὴ φαίνηται κόλαξ. T.

7. ἀκουάζονται] ἀκροῶνται. V.

11. τοῦτό τί μοι κάλλιστον] ἐγκλιτέον τὸ τι. H. τοῦτο τὸ τέλος, φησὶ, φαίνεταί μοι καλὸν εἶναι. σοὶ δὲ φαίνεται καλὸν τὸ τὰ ἐμὰ κήδεα εἴρεσθαι. ἡ ἐπί πρὸς τὸ εἴρεσθαι, ἵνʼ ᾖ ἐπιείρεσθαι. B. Q.

12. σοὶ δʼ ἐμὰ κήδεα] ἐπειδὴ μέλλει περὶ πραγμάτων διηγεἵσθαι, ἠθικῶς προκατασκευάζει ὅτι μᾶλλον τῷ ἡμετέρῳ συμποσίῳ ἁρμό- ζει καὶ ἡ τοῦ κιθαρῳδοῦ ἀκρόασις, ἵνα, ἐὰν ὀχληρὸς φαίνηται, τοῖς βιασαμένοις ἀναφέρωσι τὴν αἰτίαν. ἅμα δὲ καὶ προσοχὴν ἐργάζεται, ὅτι πολλὰ ἀπαγγελεῖ παράδοξα. T.

13. ὄφρʼ ἔτι μᾶλλον] ἤδη ὑποβάλλει ὅτι καὶ ἔμπροσθεν, ὅτε ἔκλαιεν, περὶ ἑαυτοῦ ἦν τὰ ᾀδόμενα. T.

ὀδυρόμενος] καὶ μὴν οὐ κλαίει νῦν. ἀλλʼ ἡ σύγκρισις πρὸς τὸ “εἰκὲ δʼ ὅ τι κλαίεις” (θ, 577.). Q.

14. τί πρῶτον] περὶ δυσχερῶν πραγμάτων μέλλων λέγειν προ- ασφαλίζεται, ἵνα, ἐὰν φανῇ τι αὐτῷ ὀχληρὸς, εἰς τὸν βιασάμενον τὸ αἴτιον ᾖ. ἔτι δὲ καὶ προσοχὴν ἐργάζεται τοῖς ἀκροωμένοις. H. Q.

τί πρῶτόν τοι ἔπειτα] ὅσα αὔξει τὴν προσοχὴν, προσδοκίαν ἐμ- ποιῶν, ὅπερ ἐστὶ τεχνικὸν ὡς ἐν προοιμίῳ· δεῖ γὰρ παρὰ τῶν ἀκου- όντων ἑαυτῷ μὲν εὔνοιαν ἐπισπᾶσθαι, τῷ δὲ λόγῳ προσοχὴν, ἵνα τὸν μὲν λέγοντα ἀποδέξωνται, τῶν δὲ πραγμάτων ἐπιθυμήσωσι τὰ λεγό- μενα καὶ μάθωσιν ὅπερ διʼ ὅλου κατώρθωκεν Ὀδυσσεὺς ἑαυτὸν μὲν ἐπαινέσας, τὸ δὲ πλῆθος καὶ τὴν καινότητα τῶν πραγμάτων ἐνδειξά- μενος δηλοῖ τὴν προαίρεσιν καὶ πόθεν παραγίνεται καὶ τί βούλεται, εἶδʼ οὕτως καὶ τὰ μείζονος διηγήσεως ἄρξηται “Ἰλιόθεν με φέ- ρων” (39.). T.

15. οὐ δεῖ στίζειν εἰς τὸ κήδεα, ἀλλʼ ὑφʼ ἓν ἀναγινώσκειν. H.

16. νῦν δʼ ὄνομα] ὅρα μεθʼ ὅσα νῦν ἑαυτὸν δηλοῖ καταμαθὼν πάντα παρὰ τοῖς Φαίαξι· τὸ δὲ “ὄφρα καὶ ὑμεῖς” εἰς τὸ φιλόδοξον τοῦ ἀνδρὸς, καὶ ὑμεῖς καὶ ἄλλοι. T.

17. νηλεὲς ἦμαρ] τὴν ἀνελεήμονα ἡμέραν. H.

2. φρονοῦμεν Prellerus. φρονῶμεν T. not. ad δ. 139. BUTTM. 4. ἀκουάζονται] Sic in antiqq. edd. 18. φανῇ] ἐφάνη Q. In posterioribus ἀκουάζωνται] ἔνιοι, 27. με φέρων] περιφέρων T. ἀκουάζονται. Ἀκροῶνται. Vid supra

18. δώματα ναίων] εἰς ἐπίτασιν, ὅτι καὶ μακρὰν ἀπὼν φιλήσει τοὺς εὐεργέτας. T.

19. εἴμʼ Ὀδυσεὺς] οὗτος ἐκεῖνός εἰμι Ὀδυσσεὺς, περὶ οὗ πρόσθεν ὐκούετε ἐν τῇ ἀοιδῇ. T.

ὃς πᾶσι δόλοισιν] ἐν ἀνθρώποις διὰ τοὺς δόλους ἀπόκειμαι, ἤτοι ἐν τοῖς ἀπάντων στόμασίν εἰμι διὰ τοὺς δόλους. παρεῖται ἡ διά, καὶ ἡ δοτικὴ ἀντὶ αἰτιατικῆς κεῖται· διὰ δόλους γὰρ μέλω. ὅμοιόν ἐστι τῷ “σοὶ πάντες μαχόμεθα” (Il. ε, 875.), τουτέστι διὰ σέ. B.H.Q. πᾶσιν ἀνθρώποις μέλω ἐν δόλοις, ἤτοι ἐν ἐπιμελείᾳ εἰμὶ ὡς δόλοις πρέπων στρατιωτικοῖς. B. ὅστις ἐγὼ ἐν πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις διὰ φροντίδος εἰμὶ ποιεῖν δόλους, οἵ μου τὸ κλέος μέχρι τοῦ οὐρανοῦ ἀνή- γαγον. Q.

20. ἀνθρώποισι μέλω] τοῖς ἀνθρώποις ἔνδοξος τυγχάνει, διὰ θόλου καὶ φροντίδος ἀξιούμενος παρʼ αὐτοῖς. ὁ δὲ δέλος ἐπʼ ἀγαθοῦ τέ- τακται ἐνταῦθα, τὸ δὲ “κλέος οὐρανόν” ὑπερβολικῶς, τῇ δόξῃ μέχοι θεῶν ἐφθακέναι τὸ κλέος. T.

καί μευ κλέος οὐρανὸν ἵκει] διὰ δόλους ἔνδοξός εἰμι. ὁ γὰρ δόλος καὶ ἐπὶ ἀγαθοῦ τάσσεται· νῦν δὲ ἐπὶ ἐγκωμίου τοῦτο λέγει. ὑπερ- βολὴ γὰρ δόξης τὸ μέχρι θεῶν ἐφθακέναι τὸ κλέος. ταῦτα δὲ πρὸς σύστασιν ἑαυτοῦ λέγει, ἵνα κατʼ ἀξίαν τιμηθῇ ὑπὸ τῶν Φαιάκων. ἤδη γὰρ καὶ προμεμαρτύρηται ὑπὸ τοῦ κιθαρῳδοῦ. B. Q.

21. ναιετάω δ᾿, Ἰθάκην] ἀναγκαίως προσυνίστησι τὴν πατρίδα πιστὸν καθιστὰς τὸν ἑαυτοῦ πόθον. ἅμα δὲ καὶ χρηστὸν ἦθος ὑπο- φαίνει ὅπως οἵας οὕσης τῆς πατρίδος κήδεσθαι φάσκων. T.

εὐδείελον] ἐπιφανῆ, πρὸς τὴν δείλην κειμένη. καὶ γὰρ ἐπιφέρει “πρὸς ζόφον (v. 26.). εἰ δὲ σημαίνει τὴν εὔκρατον, δασύνεται. T.

Πθάκην εὐδείελον] εὐπεριόριστον. πᾶσαι γὰρ αἱ νῆσοι εὐκατά- ληπτον ἔχουσι τὸν περιορισμὸν ὡς πρὸς τὴν ἤπειρον. ἢ τὴν εὐάερον, εὖ τῆς ἕλης ἔχουσαν. ἔνιοι δέ φασιν εὖ πρὸς τὴν δείλην κειμένην· δείλη γὰρ ἡ δύσις. καὶ γὰρ οὕτως ἔχει τῇ θέσει ὡς πρὸς τὰς ἄλλας νήσους πλησιαζούσας. διὸ καὶ ἐπιφέρει, αὐτὴ δὲ χθαμαλή. B. Q. πρὸς δύσιν τῶν ἄλλων κειμένην. V. ἤτοι ἐπιφανῆ, εὖ πρὸς τὴν δεί- λην κειμένη. εἰ δὲ σημαίνει τὴν εὔκρατον, δασύνεται ἀνάγκῃ. ἕλη 11. τοῦ οὐρανοῦ] τὸν οὐρανὸνQ. Quod 27. Compara schol. β, 167. ferri potest addito εἰς. 32. κειμένην Buttm. pro κειμένων. 24. ὅπως οἵας] Haec aut corrupta 33. εὔκρατον Buttm. pro ἄκρατον. aut defecta. γάρ ἐστιν ἡ τοῦ ἡλίου αὐγὴ, ὅθεν καὶ τὸ εἱληθερεῖν τὸ ἡλίῳ χρῆσθαι. MS. Barnes.

ἐν δʼ ὄρος αὐτῇ] σύνηθες αὐτῷ τὰ ὄρη χωρίζειν τῆς γῆς· προεῖπε γὰρ τὴν Ἰθάκην καὶ ἐπήγαγε περὶ τόῦ ὄρους. H.

22. Νήριτον] ὁ Φιλόξενος Νήϊον αὐτό φησι διὰ τὸ “ἡμεῖς δʼ ἐξ Ἰθάκης ὑπονηίου εἰλήλουθμεν” (γ, 81.). τινὲς δὲ Νήϊον, ὥσπερ ὁ Κράτης, τὸν περὶ τὸν λιμένα τόπον, ἐν ᾧ ἦν συνηρεφὴς τόπος, ἱερὸν Νυμφῶν. ἀφʼ οὗ καὶ τὰς νύμφας κοινῶς Νηϊάδας προσαγορεύεσθαι. H.Q. ἀπὸ τοῦ Νηΐου, “ἱεροῦ νυμφάων, αἳ Νηϊάδες καλέονται” (ν, 104.). Q.

εἰνοσίφυλλον] κινησίφυλλον· ἔνοσις γὰρ ἡ κίνησις. ἐκ δὲ τούτου τὸ καταπνεόμενον δηλοῖ διὰ τὸ ὕψος. H.P.Q.

23. πολλαὶ ναιετάουσι] δηλονότι πολλῶν ἦρχε. T. μάλα σχεδόν] καὶ τοῦτο ὁμοίως· τὸ γὰρ διῃρημένων ἄρχειν οὐ κα- λόν. T.

24. Δουλίχιόν τε Σάμη τε] τὴν Σάμην ἐν ἄλλοις Σάμον λέγει· “οἵ τε Ζάκυνθον ἔχον ἡδʼ οἳ Σάμον ἀμφενέμοντο” (Il. β, 634.). ἐπίτηδες δὲ τῇ Ἰθάκῃ καὶ τὰς ἄλλας συγκατωνόμασε νήσους εἰς αὔξησιν, ἵνα αἴσθοιντο αὐτοῦ οὐκ ὀλίγης ἡγουμένου χώρας. H. Q.

Δουλίχιον μία τῶν ἐχινάδων. P. V.

25. αὐτὴ δὲ χθαμαλὴ] ταπεινή· ἢ κοίλη τὴν θέσιν. πῶς οὖν πανυπερτάτη; ἢ τῇ δόξῃ, ἢ πρώτη τῶν ἄλλων ὡς πρὸς δύσιν. E.Q.V. ὡς πρὸς ὕψος. πανυπερτάτη δὲ ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν κατειλεγμέ- νων, ὅτι ὑπέρκειται ἐκείνη ἐν τοῖς δυτικοῖς μέρεσιν ὑπὲρ πασῶν τῶν παρακειμένων ταπεινότερον. T.

πῶς χθαμαλή; πῶς πανυπερτάτη; ἡ δὲ σύγκρισις ἢ πρὸς τὰς ἄλλας νήσους ποιεῖ αὐτὴν λέγεσθαι χθαμαλὴν, αὐτὴ δὲ κατʼ αὑτὴν μὴ ἀντεξεταζομένη πρὸς Σάμον καὶ Ζάκυνθον ὑψηλή ἐστιν. ἐπὶ δὲ τὸ πρὸς δύσιν αὐτῆς μέρος ὑψηλή ἐστι διὰ τὸ ὄρος, τὸ δὲ πρὸς ἀνα- τολὴν χθαμαλή· εἰκὸς οὖν ἔχειν αὐτὴν ἄμφω. ἢ χθαμαλὴ μὲν διὰ τὴν θέσιν, πανυπερτάτη δὲ διὰ γὴν τῶν οἰκούντων λαμπρότητα· ἐπά- 5. ὁ Φιλόξενος] Philoxenus intelli. οἱ δὲ τας διατριβούσας περὶ τὰ νάματα. gitur ὁ ὑπομνηματίζων τὴν Ὀδύσσειαν, 11. κινησίφυλλον om. P.Q. de quo v. ad schol. ξ, 327. ἔνοσις H. ἕνωσις P. Q. 6. ὁ Κράτης Torsonus pro ὁ ἀκρο- 16. ἀμφενεμοντο] ἐνέμοντο H. ἄτης. Quae emendatio contirmatur 20. Cf. Strab. 10.p. 454. BUTTT. verbis Steph. Hyz. Νήϊον· ὄρος Ἰθά- 21. τῶν ἄλλων om. E.Q. κης, ἀφʼ οὗ κατὰ Κράτητα αἱ Νηϊάδες. 29. αὐτὴν] αὐτὸ Q. γει γὰρ “τρηχεῖα, ἀλλʼ ἀγαθὴ κουροτρόφος.” τὸ δὲ “πρὸς ζόφον” οὐ πρὸς σύγκρισιν τῶν λεχθεισῶν νήσων εἴρηται, ἐπεί ἐστι δυτικω- τέρα ἡ Σικελία. B. Q.

26. πρὸς ζόφον] πρὸς τὰ δυτικὰ μέρη. αἱ γὰρ ἄλλαι νῆσοι καὶ Κεφαλληνία ἀνατολικώτεραι αὐτῆς εἰσιν. B.

28. γνῶθι ὅτι καλῶς λέγει καὶ Ἐπίκουρος ὁ φιλόσοφος τῷ ἑαυτοῦ δόγματι ἄριστον τέλος εἶναι πάντων τὴν ἡδονὴν, ἐξ Ὀμήρου τοῦτο λαβὼν, καὶ ἐπὶ πάντων αὐτὸς ἐκτείνας τὴν τῆς ἡδονῆς τελειότητα. H. ἧς γαίης δύναμαι] οὐκ εἶπεν ἐμῆς, ἵνα καθολικώτερος γένηται ὁ λόγος περὶ τῆς τῶν καθʼ ἕκαστον ἀνθρώπων πατρίδος, ὡς καὶ ἐν ἄλ- λοις “ὡς οὐδὲν γλύκιον (34.). καλῶς δὲ ταῦτα πάντα πρὸς τὸν Ἀλκίνοον· ἐνδείκνυται γὰρ ὡς ἔχει σπουδὴν πρὸς τὸ θεάσασθαι τὴν πατρίδα. T.

32. Αἰαίη] ἐξ Αἰαίης νήσου τῆς Τυρρηνίας, ἢ Κολχικῆς. Αἰαία γὰρ πόλις τῆς Κολχίδος. P.Q.V. νῦν δὲ Αἰαία ἐστὶν ἡ τῆς Κίρκης νῆσος ἡ πλησίον τοῦ Ἅιδου οὖσα ἀπὸ τῶν στεναγμάτων τῶν ἐν αὐτῷ, παρὰ τὸ αἲ αἲ θρηνητικὸν ἐπίρρημα. MS. Barnes. Αἰαίη] τοῦ Αἰ- ήτου θυγάτηρ. ἢ ἀπὸ Αἰαίας χώρας τιμωμένη. ἔστι δὲ πόλις Κολ- χίας. E.

33. ἀλλʼ ἐμὸν οὔποτε θυμὸν] ἴσως μὲν κατʼ ἄλλον λογισμὸν οὐκ ἐπείθετο ὁ Ὀδυσσεὺς, εἰδὼς τοὺς ἐρῶντας πάντα μὲν ὑπισχνουμένους. τὸ δὲ τῆς ἀθανασίας ὡς ἀδύνατον ἀνθρώπῳ δοῦναι πρὸς· μέντοι τοὺς Φαίακας οὐχ ὡς ἄπιστον λέγει, ἀλλʼ ὡς καὶ ἀθανασίας καταφρονήσας πόθῳ τῆς πατρίδος· τοῦτο γὰρ εἶχεν αὐτοῦ τοῦ ἤθους τῆς πατρίδος σύστασιν. T.

35. εἴπερ γάρ τις] θαυμαστὺ ἐπίτασις, εἰ καὶ πίονά τις οἶκον ἐν ἀλλοδαπῇ ναίει ἔχων ἀπάνευθε τοκήων. σχεδὸν δὲ πρὸς αὐτοὺς ἀποτείνεται· οὐκ ἂν ἑλοίμην πᾶσαν εὐδαιμονίαν ἀνέχειν ἐνθάδε κατὰ στέρησιν τῆς πατρίδος· καὶ γὰρ ἐπιφέρει . . . . T. γίνεται] κἂν τῆς ἡμῶν πατρίδος ἄλλη τίς ἐστι γαῖα πόρρωθεν πίων καὶ λιπαρὰ, ἀλλʼ οὖν τῆς ἡμῶν πατρίδος γλυκυτέρα ἡμῖν οὐ λογίζεται. Q.

37. εἰ δʼ ἄγε] εἰπὼν, φησὶ, τὸ ὄνομα ἄγε δὴ καὶ τὸν νόστον εἴπω τὸν πολλῶν συμφορῶν καὶ κακῶν πλήρη. Q.

6—8. Hec spectant ad v. 5. tati in Q. Conf. Eustath. p. 1612, 9. 29. Lacunam indicavit Preller. 15. Αἰαία] Αἴα Barnes. us. Nam in T. est ἐπιφέρει τὸ πρῶ- 17. Αἰήτου Buttmann. pro αἰετοῦ. τον etc. (9. 409, 5.) sine ulla de- Versus proximi 33—35. obelis no- fectus nota.

ἐνίψω] ἐρῶ, λέξω. V.

39. Κικόνεσσι] ἡ μὲν χώρα Κικονία (ἔστι δʼ αὐτὴ τῆς Θράκης), ἡ δὲ πόλις Ἴσμαρος. τῷ γὰρ γενικῷ τὸ εἰδικὸν ἐπήγαγεν, ὡς τὸ “ἡ δʼ ἄρα Κύπρον ἵκανεν, εἰς Πάφον” (Od. θ, 362.). πορθεῖ δὲ τοὺς Κίκο- νας ὅτι συνεμάχησαν τοῖς Τρωσί. B. Q. τὸ πρῶτον τῆς πλάνης χωρίον γινωσκόμενον παρέλαβεν ἀξιοπιστίαν τοῖς ἑξῆς παρεχόμενος, ἵνα πᾶν ἴχνος κατὰ πᾶσαν ἀρχὴν ζητήσεως . . . . οἱ δὲ Κίκονες ᾤκουν τὴν νῦν Μαρώνειαν καλουμένην. T.

40. Ἰσμάρῳ] ποταμῷ. ἢ τῇ νῦν καλουμένῃ Μαρωνείᾳ. E.

Ἰσμάρῳ. ἔνθα δʼ ἐγὼ πόλιν ἔπραθον] τότε δὲ ἐγὼ τὴν Ἴσμαρον ἐπόρθησα, πόλιν τῆς Κικονίας, ἢ νῦν Μαρώνεια λέγεται. B.H.Q.V. πόλιν ἔπραθον] ἐπεὶ οἱ Κίκονες τῷ Πριάμῳ συνεμάχησαν. “Κι- κόνων ἡγήτορι Μέντῃ” (Il. ρ, 73.). V. ἐπειδὴ σύμμαχος Εὔφημος ἀρχὸς Κικόνων. T.

42. δασσάμεθʼ] παράγγελμά ἐστι στρατηγικὸν τὰ λάφυρα ἐξ ἴσου διανέμειν. ἡ γὰρ πλεονεξία ὑποτέμνεται τὴν προθυμίαν. ὅθεν καὶ Ἀχιλλεὺς διαλοιδορεῖται Ἀγαμέμνονι. B.H.Q.

ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης] ὡς μή τις καταλάβῃ στε- ρισκόμενος τῆς ἰσομοιρίας τῶν μεριζομένων. Q. στερούμενος. καὶ γίνεται ἐκ τοῦ τέμνω τέμβω καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ᾱ ἀτέμβω. οἱονεὶ τὸ μὴ μεριζόμενον. T.

43. διερῷ ποδὶ] μεταφορικῶς τῇ νηΐ. οἱ δὲ διερῷ τῷ ὀξεῖ καὶ ταχεῖ. οἱ δὲ τῷ ζῶντι, ἐπεὶ ξηροὶ οἱ ἀποθανόντες. καὶ γὰρ ἑτέρωθι “διερὸς βροτός” (Od. ζ, 201.) φησίν. P.Q.V. οἱ δὲ τῇ κώπῃ. οἱ δὲ τῷ διερῷ ἐκ τῆς θαλάσσης πρὶν ξηρανθῆναι τὴν ἐκ τῆς βάσεως ὑγρασίαν. λέγει δὲ τὸν ἱδρῶτα. Q. V. τῇ νηΐ· καὶ γὰρ ἄλλως ἵπ- πους τὰς ναῦς. οἱ δὲ διʼ ὑγροῦ καὶ ζῶν, πρὶν ὑπὸ πολεμίους γενέσθαι· καὶ γὰρ ξηροὶ οἱ νεκροὶ, καὶ διερὸς βροτὸς ( Od. ζ, 201.) ὁ ζῶν. ἄλλοι δὲ τοῖς σκεύεσι καὶ τῷ ἱστίῳ ἀπὸ τοῦ πλοῦ. πάντα δὲ στρατηγικῶς· οὐδὲ γὰρ ἔδει ἐνδιατρίβειν πολεμίᾳ γῇ. κατηγοροῦσι δὲ τῆς μονῆς 11. πόλιν τῆς Κικονίας om. B. Q. 8. p. 351. e. cum Eustathio ad Od. Μαρώνεια (μαραθὼν V.)] Vid. Eu- ι, 198. p. 1623, 49. 53 ═ p. 347. stath. p. 1615, 9. Steph. Bbz. v. 28. 34. ubi pro καταληφθῇ ed. Rom. Ἵσμαρος et Μαρώνεια. Nomen post habet καταλυφθῇ, scr. κατακαλυφθῇ. habuit a Marone Euanthis filio, PORSON. qui erat Bacchi: vid. infra schol. λέγεται] καλεῖται H. ad 197. Suid. v. Ἰσμαρικὸς οἶνος. 15. ἐστι H. ἦν B. Q. BARNES. Cf. Athen. 1. p. 33. d. 26. ὑγρασίαν] ὑγρότητα Q. τοῦ Ὀδυσσέως, αὐτοῦ βοῶντος . . . . T. Ἄλλως. διερῷ ποδὶ, ἤτοι τῷ πηδαλίῳ, ἵνʼ ᾖ ἀπὸ μέρους τοῖς πλοίοις. ἢ ἀντὶ τοῦ παραχρῆμα πρὶν τὴν νοτίδα τοῦ ἱδρῶτος ξηρανθῆναι, ἣν ἔχομεν ἐκ τῶν ἀγώνων τοῦ πολέμου. B. Q.

44. τοὶ δὲ μέγα νήπιοι] ἐναντία, φησὶ, λέγει ἑαυτῷ ὁ Ὅμηρος. ἐν μὲν γὰρ Ἰλιάδι παράγει τὸν Ὀδυσσέα τύπτοντα καὶ τοὺς μηδὲν αὐτῷ προσήκοντας τῶν στρατιωτῶν· “ὃν δʼ αὖ δήμου τʼ ἄνδρα ἴδοι βοόωντά τʼ ἐφεύροι, τὸν σκήπτρῳ ἐλάσασκε παραστάς” (Il. β, 198. 199. 189.). καὶ ταῦτα ποιῶν ἔπειθεν. ἐνταῦθα δὲ οὐδὲ τῶν ἰδίων ἄρχειν δύναται, οὐ γὰρ αὐτῷ πείθονται ἀποπλεῖν. στρατηγοῦ δέ ἐστι κακοῦ τὸ καταφρονεῖσθαι. οὔτε οὖν λέγειν δεινὸς ἦν (ἔπειθε γὰρ ἄν) οὔτε δόξῃ μέγας, ἐδέδιε γάρ. οὔτε μὴν χρηστὸς, ᾐροῦντο γάρ. ἐροῦ- μεν οὖν ὅτι εὐθὺς ἀπὸ τῆς νίκης ὄντες οἱ ἑταῖροι ἐγαυρίων τῇ τύχ. τοιαῦτα δέ τινα καὶ Ἀγαμέμνων πέπονθεν. ἠναντιοῦντο γὰρ αὐτᾷ πολλάκις Ἕλληνες. παραδέδωκε δὲ ἡ ἱστορία ὅτι καὶ Ἀλεξάνδρῳ Μακεδόνι δεύτερον ἀπόστασιν ἐποίησαν οἱ ἴδιοι αὐτοῦ στρατιῶται. Q.

47. Κίκονες Κικόνεσσι γεγώνευν] πῶς οἱ ἀπολλύμενοι Κίκονες βοᾶν εἶχον, φαμὲν ὅτι ἐν τῷ πορθεῖσθαι ἐβόων, ἤκουσαν δὲ οἱ γείτο- νες οἱ τὴν ἤπειρον οἰκοῦντες, ὅ ἐστι μεσόγειοι. οἱ γὰρ πορθηθέντες παραθαλάσσιοι ἤσαν. B. Q.

48. ἐπισημαίνονται δὲ ἐν Ἰλιάδι γείτονα μὴ ὠνομάσθαι, ἐν δὲ Ὀδυσσείᾳ νῦν δὲ κἀκεῖ “ὣς οἱ μὲν δαίνυντο γείτονες ἠδὲ ἔται Μενε- λάου·” ἴσως δὲ οὐδὲ ἐπῆλθεν αὐτῷ χρεία ἐν Ἰλιάδι, ἐνταῦθα δὲ περι- έστη καιρός. H.

51. ὅσα φύλλα καὶ ἄνθεα γίνεται ὥρῃ] καὶ ἐπὶ τῶν Ἑλλήνων ἐν Ἰλιάδι (β, 467.) “ἔσταν δʼ ἐν λειμῶνι Σκαμάνδρου ἀνθεμόεντι μυρίοι, ὅσσα τε φύλλα καὶ ἄνθεα γίνεται ὥρῃ.” δόξειεν ἄν τις ἐλάττωσιν εἶναι ἐκ τοῦ ἐπαγομένου τὰ ἄνθεα· ἐλάττω γὰρ τὰ ἄνθη τῶν φύλ- λων. οὐκ ἔστι δέ. οὐ γὰρ τοῦ πλήθους παραστατικὰ παρείληπται ἄμφω, ὥσπερ ἐπὶ τῶν φύλλων καὶ τῆς ψάμμου “λίην γὰρ φύλλοισιν ἐοικότες ἢ ψαμάθοισιν” (Il. β, 800.)· ἐπίτασις γάρ ἐστι κατὰ τὸ ἐπενηνεγμένον· ἀλλὰ τὰ μὲν φύλλα παρίστησι τὸ πλῆθος, τὰ δὲ ἄνθη 1. Lacunam, quae nulla est in T., νάστασιν recte, ut videtur, Struius. indicavit Prellerus. 22. νῦν δὲ κάκεῖ ὣς] Haec sic fere 14. ἠναντιοῦντο] ἐναντιοῦντο Q. in ordinem redigenda collato Eu- 15. Addi ὅτι. stathio p. 1615, 25. ἐνταῦθα κεῖται, 16, δεύτερον ἀπόστασιν] ὕστερον ἐπα- καὶ, ὃς —. τὴν τοῦ πλήθους ποικιλίαν ἔν τε τῇ καθοπλίσει καὶ τῇ ἄλλῃ ἀμφι- έσει, τῶν Θρμκῶν μάλιστα, ὧν εἰσιν οἱ Κίκονες, ταῖς χροιαῖς ποικιλ- λόντων τὴν ἀμφίεσιν. Q.

54. στησάμενοι δʼ ἐμάχοντο] ἀναγκαίως καὶ τοῦτο, ἵνα μὴ ἀπώ- λεια ἔτι ῥᾳδία γένηται τοῖς ἐκ μιᾶς νηὸς φεύγειν βουλομένοις. T.

56. ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν] τὸ ἀπὸ πρωίας μέχρι ὥρας Ϛ´ διάστημα. Q.

57. ἀλεξόμενοι] τουτέστιν ἀλέξοντες, ἀλλήλοις προσβοηθοῦντες. T. ἀμυνόμενοι ἢ ἐκκλίνοντες. V.

58. βουλυτόνδε] τὸν καιρὸν ἐν ᾧ οἱ βόες λύονται τῶν ἔργων. Q. V. ὁ ἥλιος μὲν ἐτράπετο ἡνίκα οἱ βόες λύονται. λέγει δὲ τὴν κλίσιν τῆς ἡμέρας, ἑβδόμην ὥραν. T.

59. κλῖναν] κλιθῆναι ἠνάγκασαν, ἢ ἐτράπησαν. T.

60. ἓξ δʼ ἀφʼ ἑκάστης νηὸς] τὸ πλῆθος τῶν ἀπολομένων εἶπεν ἑκάστην εἰς ναῦν ἀνδρῶν. καὶ δῆλον γὰρ ὅτι ἐπεμέρισεν ἐκ τῶν περι- σεσωσμένων τοῖς ἀποβεβληκόσι τινὰς ὑπὲρ τοῦ ἐν ἑκάστῃ τὸν ἴσον διαμένειν ἀριθμόν. T.

ἓξ δʼ ἀμʼ ἑκάστης] πολλοὶ κατηγόρουν τοῦ ἀπιθάνου, ὧν εἴς ἐστι καὶ Ζωΐλος. ἄτοπον γὰρ ἡγοῦνται μήτε πλέονας μήτε ἐλάττους ἀνῃρῆσθαι ἀφʼ ἑκάστης νηὸς, ἀλλʼ ἴσους ὡς ἀπὸ τοῦ ἐπιτάγματος. χρὴ δὲ τὰ πλάσματα πιθανὰ εἶναι. λύει δὲ ὁ Κράτης οὕτως. βού- λεται Ὅμηρος ἑβδομήκοντα δύο ἀπολωλότας σημᾶναι. πεζὸν μὲν τὸ φάναι, ἀπώλοντο οἱ ἑβδομήκοντα δύο καὶ σχεδὸν ἀδύνατον εἰπεῖν εἶναι ποιητικὸν διὰ τὸ μέτρον. δώδεκα γὰρ νεῶν οὐσῶν καὶ ἀπολομένων ἑβδομήκοντα δύο, εἴτε ἐκ μιᾶς νεὼς ἁπάντων εἴτε ἐκ πλειόνων, μηκέτι εἶναι τὸν ἀριθμὸν τῶν στρατιωτῶν πλήρη ἐν ἑκάστῳ πλοίῳ. ὅτε γὰρ ἔμελλον ἀποπλεῖν, τότε ἐξ ὀνόματος καλῶν πάντας καὶ εὑρὼν τοὺς λείποντας, ἀναγκαίως ἐμέρισεν εἰς τὰς ναῦς ἐξ ἴσης. ἐνέλιπον δὲ ἓξ εἰς ἑκάστην ναῦν ἐρέται. H. Q. οβ΄ ἀπολωλότας βουλὴ τῷ Ὁμήρῳ σημᾶναι. πεζὸν οὖν τὸ φάναι, ἀπώλοντο οἱ οβ´, καὶ σχεδὸν ἀδύνατον εἰπεῖν ποιητικῶς διὰ τὸ μέτρον. B.

62. ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν] ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν· καὶ ἑξῆς 1. ἀμφιέσει —χροιαῖς — ἀμφίεσιν] pro ἀπώλλοντο et ἀπολλωμένων, quæ ἀμφιέσσει — χροίαις — ἀμφίεσσιν Q. etiam, ex ἀπώλλυντο et ἀπολλυμένων Recte idem ad ζ, 103. ubi idem corrupta esse possunt. Sed illud scholion legitur loco alieno. probabilius: conf. schol. κ, 208. 19. ἴσους ὡς ἀπὸ J. G. Schneide- λ, 51. Eodem vitio ἀπολλομένων in rus apud Buttm. pro ἴσως ἀπό. T. p. 411, 12., in H. p. 412, 6. 20. 22. ἀπώλοντο—ἀπολομένων scripsi καὶ σχεδὸν—ἑβδομήκοντα δύο om. Q. ὁμοίως “οὐδʼ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον.” οὐχ ὡς κατεχομένων τῶν νεῶν κατʼ ἐμποδισμὸν τινὸς δαίμονος, ἀλλʼ ὅτι ἐγὼ οὐκ εἴασα τὰς ναῦς πλεῦσαι, πρὶν κατὰ τὸ ἀρχαῖον ἔθος ἀνακαλέσασθαι τοὺς ἑταίρους. ᾤοντο γὰρ τοὺς ἐν ἀλλοδαπῇ γῇ ἀποθνήσκοντας δεῖν καλεῖν, ἵνα μετά- γωσιν αὐτοὺς εἰς τὴν πατρίδα. οὕτω καὶ Ἀθηναῖοι κενοτάφιον ποι- οῦντες τῶν ἐν τῇ θαλάττῃ ἀπολομένων ἔστησαν παρὰ τὸν αἰγιαλὸν, καὶ ἐφώνουν τρίτον αὐτῶν τὰ ὀνόματα, καὶ οὕτως ἀνεχώρουν· τὸ δὲ ἑξῆς οὕτως, πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ φίλους ὀλέσαντες ἑταίρους, ἄσμενοι ἀπὸ θανάτου. H.

63. ἄσμενοι] ἀκαχήμενοι διὰ τοὺς ἀπολωλότας, ἄσμενοι διὰ τὸ σεσῶσθαι αὐτούς. T.

64. οὐδʼ ἄρα μοι προτέρω] οἷον οὐ πρότερον ἀνήχθημεν πρὶν τὰ νομιζόμενα τοῖς ἑταίροις ποιῆσαι παλαιῷ θεσμῷ κρατοῦντες. ἐν πο- λέμῳ γὰρ ἀποθανόντας εἰς τρὶς ἀνακαλεῖν, τουτέστιν ἵνα μή τις πολ- λάκις ἐμπνέων ὡς νεκρὸς ἀπολειφθείη. οὐ μέντοι προαπέστημεν ἐμ- βάντες, ἀλλὰ προσεκαρτεροῦμεν ἕκαστον ἀναβοῶντες, εἰ δυνάμεθά τινα τῶν ἀπολελειμμένων σῶσαι καὶ μὴ ἀπολείπειν ἐν τῇ πολεμίᾳ. καὶ ἐν Ἰλιάδι (μ, 122.) “ἀλλ᾿ ἀναπεπταμένας ἔχον ἀνέρες.” φαίνε- ται δὲ διὰ τοῦτο τὸ φιλέταιρον τοῦ Ὀδυσσέως. T.

65. τρὶς ἕκαστον] τῶν ἀπολομένων ἐν ξένῃ γῇ τὰς ψυχὰς εὐχαῖς τισὶν ἐπεκαλοῦντο ἀποπλέοντες οἱ φίλοι εἰς τὴν ἐκείνων πατρίδα, καὶ ἐδόκουν κατάγειν αὐτοὺς πρὸς τοὺς οἰκείους. H.

πρίν τινα] ἀρχαῖον ἔθος ἦν τῶν ἐπὶ ξένης ἀπολλυμένων τὰς ψυχὰς ἐκ τρίτου ἀνακαλεῖν. τοῦτο δὲ ἐγίνετο ἵνα εἴ τις ὑπολίποιτο ἐν τῷ πεδίῳ προσέλθοι. Q. ἀρχαῖον ἔθος τῶν ἐπὶ ξένης ἀπολλυμένων τὰς ψυχὰς ἀνακαλεῖν τρίτον τοὺς περιλειφθέντας, ἐπὰν ἀπίωσιν οἴκαδε. ἢ ἵνα καὶ εἴ τις ἀπολίποιτο ἐν τῷ πεδίῳ προσέλθοι. V.

68. λαίλαπι θεσπεσίη] ἐλλείπει ἡ σύν πρόθεσις, σὺν λαίλαπι. λαῖλαψ δὲ ὁ μεθʼ ὑετοῦ σφοδρὸς ἄνεμος. προκατασκευάζει δὲ τὴν ἐσομένην πλάνην καὶ τὴν ἀπόρριψιν τὴν εἰς τοὺς Λωτοφάγους καὶ ἐξ ἐπιβουλῆς τῶν θεῶν γεγενῆσθαι τὸν χειμῶνα. T.

7. τρίτον] Corrigendum τρὶς hic scholiis v. 62. 65. et in scholio proximo. 14. τρὶς] τρεῖς T. Idem vitium 13. κπατοπυντες—ἀνακαλεῖν] Verba apud Eustath. p. 1614, 50. non integra. In κρατοῦντες Prelle. 20. ἀπολομένων] ἀπολλυμένων Eu- rus Cratetis nomen latere conjicit, stath. p. 1614. extr. qui nominatur in scholio v. 60. 26. ἀπίωσιν Barnes. pro ἐπίωσιν. De sensu verborum constat ex 27. εἴ τις Buttm. pro ἔτι.

69. ὀρώρει δʼ οὐρανόθεν νύξ] ἐπιφώνημα ῥητορικόν. P. ἤτοι σκό- τος. νύκτα δὲ οὐδέποτε ἐξ Ὀλύμπου ἐρεῖ γεγονέναι ὁ ποιητής. φαίνε- ται τὴν νύκτα· “ὖμος δʼ ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ὖλθενν.” H.

73. προερύσσαμεν] προερέσσαμεν διὰ τοῦ ε Ἀρίσταρχος. M.

79. καί νύ κεν ἀσκηθὴς] τηρεῖ ὡς . . . . μικρὸν τῇ σωτηρίᾳ τοῦ Ὀδυσσέως. καὶ γὰρ ἔμπροσθεν ἀπὸ Καλυψοῦς πλέοντι τῆς γῆς τὸ ναυάγιον ἐπιγίνεται, καὶ ἑξῆς ἤδη τὴν Ἰθάκην ὁρῶντι, ὅτε παρʼ Αἰόλου πλεύσαντι ἐπέθεντο οἱ ἑταῖροι. T.

80. Μάλειαν] νῦν ἑνικῶς Μάλειαν, ἑτέρωθι δὲ πληθυντικῶς· “ἅλ’ ὅτε δή ῥα ἔμελλε Μαλειάων ὄρος αἰπὺ ἵξεσθαιι” (Od. δ, 514.). ἔστι δὲ ἀκρωτήριον τῆς Λακωνικῆς. B.E.Q. ἀκρωτήριον τῆς Λακωνικῆς λίαν ἐπικίνδυνον. ὅθεν ἡ παροιμία “Μαλέαν δὲ κάμψας ἐπιλαθοῦ τῶν οἴκαδε.ʼ MS. Barnes.

81. παρέπλαγξεν δὲ Κυθήρων] τῆς Λακωνικῆς πόλεως· ὡς ἐκεῖ ἐν Κυθήροις αὐτοῦ βουλομένου καταχθῆναι. νησύδριον δὲ πρὸ τῆς Λα- κωνικῆς. Καὶ ἄλλως. ἀνέμου ὄντος σφοδροῦ ἀπὸ τῆς περὶ Μάλειαν καὶ Κύθηρα θαλάττης εἰς τὴν Λιβύην ἀπηνέχθην, ὅπου ἦσαν οἱ Λω- τοφάγοι. Q. ἀναγκαίως πρόσκειται, ἵνα μὴ ζητῶμεν. εἴπερ Μά- λειαν ὑπερέβαλε, πῶς τοῦτʼ ἠδύνατο οὐδὲ τῶν Κυθήρων προσδραμὼν, τοῦ μεταξὺ ὄντος πόρου; αἰτίους οὖν φησὶ γὰρ, Βορέας καὶ κῦμα καὶ ῥοῦς ἔνθεν ἀπὸ τῆς περὶ τὰ Κύθηρα θαλάσσης ἀπέσπασεν ἡμᾶς. πιθανῶς, ἵνα τὴν ἔξω πλάνην πορίσηται. T.

84. γαίης Λωτοφάγων] τοὺς Λωτοφάγους ἐν Λιβύῃ ὑποτίθενται εἶναι οἱ νεώτεροι. μέχρι δὲ νῦν Αἰγύπτιοι βοτάνην ξηραίνοντες ἀλοῦσι καὶ πέττοντες ἐσθίουσιν. Q. λωτός ἐστι βοτάνη εὔοδμος. ἔνιοι δὲ μυρόλωτον λέγουσι βρῶμα. P. Q.

οἵτ᾿ ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν] ἴδιον εἶπεν, ὡς τοιούτου ὄντος τοῦ λωτοῦ οἷον ἄνθους τινός· οὐ γὰρ εἶπε δένδρου τινὸς καρπὸν ἢ σπέρμα, ἀλλʼ ἄνθινον. εἶδαρ δὲ βρῶμα. T.

88. προίειν] προέπεμπον. V.

2. ὁ ποιητής—νύκτα] Verba non psisse scholiasten νησύδριον δέ.” integra. BUTIM. 4. Ἀρίσταρχος] ἀρίων M., ut supra 17. Κύθηρα correxi pro Κύθηραν. aliquoties. Correctum ex Eusta- 18. ζητῶμεν Prellerus. ζητῶν T. thio p. 1615, 57. ubi male προερέ- 19. πῶς τοῦτ᾿ Prellerus. οὐκ T. 20. Inter οὖν et φησὶ (φασὶ T.) σαμεν. 11. ἀκρωτήριον] νῆσος B. Q. aliquid excidit. οὖν φησίν· ὁ γὰρ Prel. 15. νησύδριον δὲ] ἢ συνέδριον δὲ Q. lerus. “Quamvis sat magna sit insula 26. βρῶμα om. P. Cvthera, ne dubites tamen scri-

89. σῖτον ἔδοντες] ἵνα ἀπροσδόκητόν τι ἐπαγάγῃ· οὐ γὰρ ἦσαν σῖτον ἔδοντες. ἐπηκολούθει τῇ παραθέσει τοῦ λωτοῦ ὄλεθρος, ὥστε καὶ ἡ εὔνοια καὶ ἡ φιλανθρωπία τὸν ὄλεθρον περιεῖλε τῶν εὐτυχούντων ὑπὸ ἡδονῶν τοῦ ἐδέσματος. T.

ἐκ τοῦ Ἡρακλείτου. καθόλου δὲ τὴν Ὀδυσσέως πλάνην εἴ τις ἀκριβῶς ἐθέλει σκοπεῖν, ἠλληγορημένην εὑρήσει. πάσης γὰρ ἀρετῆς καθάπερ ὄργανόν τι τὸν Ὀδυσσέα παραστησάμενος ἑαυτῷ διὰ τοῦτο πεφιλοσόφηκεν, ἐπειδήπερ τὰς ἐκνεμομένας τὸν ἀνθρώπινον βίον ἤχθηρε κακίας, ἡδονὴν μέν γε τὸ Λωτοφάγων χωρίον, ξένης γεωργὸν ἀπολαύσεως, ἣν Ὀδυσσεὺς ἐγκρατῶς παρέπλευσε, τὸν δʼ ἄγριον ἑκά- στου θυμὸν ὡσπερεὶ καυτηρίῳ τῇ παραινέσει τῶν λόγων ἐπήρωσε. Κύκλωψ δὲ οὗτος ὠνόμασται ὁ τοὺς λογισμοὺς ὑπολωπῶν. T.

90. κήρυκα] ὁ κῆρυξ ἔμφασιν εἶχε βασιλικῆς καὶ δημοσίας πρεσ- βείας. Q. τρίτατον κήρυκα, ἵνα μὴ εὐεπιχείρητοι ὦσι διὰ τὸν κή- ρνκα. P. V.

92. οὐδʼ ἄρα Λωτοφάγοι] δίκαιοι ὄντες ἄνδρες βίᾳ τινι οὐ κατεῖ- χον, ἀλλὰ πειθοῖ. τὸ δὲ “μήδοντο” δηλοῖ ὅτι οὐχ ἑκούσιος ἦν ἐκείνων ὁ γενόμενος ὄλεθρος. καὶ γὰρ οἱ Λωτοφάγοι δίκαιοι ὄντες βίᾳ οὐδένα κατεῖχον, ἀλλὰ τῷ λόγῳ μόνῳ ἔθελγον. Q.

97. νόστου τε λαθέσθαι] ἀκολούθως τῇ φύσει, ὡς ἐπὶ ἀλόγων ζῴων, οὐχ ὡς μέντοι τοῦ λωτοῦ λήθην ἐμποιοῦντος, ἀλλὰ διὰ τὴν ἡδονὴν καταφρονούντων τοῦ νόστου. ὅμοιον δέ ἐστι τῷ “λάθοντο δὲ θούριδος ἀλκῆς” (Il. ο, 322.). οὐ γὰρ ἐπελάθοντο, ἀλλὰ κατημέλησαν. H. Q.

98. τοὺς μὲν ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἄγον] διδάσκει ὅτι οὐ χρὴ ὑπεριδεῖν ἑταίρους κινδυνεύοντας, ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς πρὸς τοὺς ἐκθηριω- θέντας ὑπὸ Κίρκης μόνος τολμᾷ καὶ ἔρχεται. ἐγκράτειαν δὲ σημαί- νει αὐτοῦ, εἰ μηδὲ τὴν ἀρχὴν ἥψατο τοιαύτης ἡδονῆς, ἢ καὶ γευσάμε- νος ἀπέστη καὶ οὐκ ἐνικήθη τῆς ἰδίας φύσεως. H. Q.

106. Κυκλώπων δʼ ἐς γαῖαν] ζητεῖ Ἀριστοτέλης πῶς ὁ Κύκλωψ ὁ Πολύφημος μήτε πατρὸς ὢν Κύκλωπος, Ποσειδῶνος γὰρ ἦν, μήτε μητρὸς, Κύκλωψ ἐγένετο. αὐτὸς δὲ ἑτέρῳ μύθῳ ἐπιλύεται. καὶ γὰρ ἐκ Βορέου ἵπποι γίνονται, καὶ ἐκ Ποσειδῶνος καὶ τῆς Μεδούσης ὁ Πήγασος ἵππος. τί δʼ ἄτοπον ἐκ Ποσειδῶνος τὸν ἄγριον τοῦτον γε- 2. παραθέσει Prellerus. θέσει T. 20. φύσει Buttm. pro φωνῇ. 5. Ἡρακλείτον] Alleg. c. 70. 21. λωτοῦ addidit Buttm. 14. ἵνα μὴ εὐεπιχείρητος] Cf. schol. 22. καταφρονούντων H. καταφρο- κ, 102. νοῦντες Q. γονέναι; ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα ἐξ αὐτοῦ ἀναλόγως τῇ θαλάσσῃ ἄγρια γεννᾶται ἢ τερατώδη ἢ παρηλλαγμένα. γελοίως δʼ αὐτοὺς ἀτυμολο- γεῖ Ἡσίοδος “Κύκλωπες δʼ ὄνομ᾿ ἤσαν ἐπώνυμον, οὕνεκʼ ἄρω σφέων κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς ἕεις ἐνέκειτο μετώπῳ.” ὁ δ᾿ Ὅμηρος φαίνεται φύσιν αὐτῶν λέγων· εἰ γὰρ ἦν τι τοιοῦτον, ὥσπερ τὰς ἄλλας ἰδιότη- τας τῶν ὀφθέντων ἔγραψεν ἐπʼ αὐτοῦ Κύκλωπος, τὸ μέγεθος, τὴν ὠμό- τητα, οὕτω κἂν τὸ περὶ ὀφθαλμοῦ ἔγραψε. φησὶ δὲ ὁ Φιλόξενος ὅτι ἐπλάνησε τὸν Ἡσίοδον τὸ τὸν ἕνα ὀφθαλμὸν τυφλωθέντα μηκέτι ὁρᾶν. οὔτε δὲ περὶ πάντων τῶν Κυκλώπων εἶπε τοῦτο Ὅμηρος, εἰκός τε τὸν Πολύφημον κατά τινα ἄλλην αἰτίαν τὸν ἕτερον τῶν ὀφθαλμῶν ἀπο- λωλεκέναι πρὸ τῆς Ὀδυσσέως ἀφίξεως. οἱ δὲ ἀντιλέγοντες τούτῳ φασὶν, εἰ δύο εἶχεν ὀφθαλμοὺς καὶ τὸν ἕνα Ὀδυσσεὺς ἐτύφλωσε, πῶς συμφωνήσει τὸ ὑπʼ αὐτοῦ λεγόμενον, “Κύκλωψ, εἰ καί τίς σε καταχθονίων ἀνθρώπων ὀφθαλμοῦ εἴρηται ἀεικελίην ἀλαωτύν” (502.); οὐκ εἶπεν ὀφθαλμῶν. ἔτι δὲ καὶ τὸ προκείμενον παρὰ τοῦ Κύκλωπος, ὅτι δύναταί μου ὁ Ποσειδῶν ἰάσασθαι τὸν ὀφθαλμόν. εἰ γὰρ ἦν ἑτερό- φθαλμος ἤδη ὑπάρχων, ἔλεγεν ἂν αὐτῷ Ὀδυσσεὺς, καὶ πῶς τὸν ἕτε- ρον οὐκ ἐθεράπευσεν; ἀλλʼ εἶπεν “ὡς οὐκ ὀφθαλμόν γʼ ἰήσεται οὐδʼ ἐνοσίχθων (525.). διʼ αὐτοῦ δὲ τούτου ἀπολογοῦνται περὶ τοῦ εἶναι αὐτὸν διόφθαλμον, διὰ τοῦ εἰπεῖν, εἰ τὸν πρῶτον πηρωθέντα ὀφθαλμὸν οὐκ ἐθεράπευσεν, οὐδὲ τοῦτον ἰάσεται. H. Q.

Κυκλώπων] ἐν Σικελίᾳ ὑποτίθενται οἱ νεώτεροι τοὺς Κύκλωπας. πάντες μὲν οἱ Κύκλωπες ἀγαθοί εἰσι καὶ θεοὺς τιμῶντες, χωρὶς τοῦ Πολυφήμου, ὅστις ἦν ἡγεμών αὐτῶν· ἀφʼ οὗ καὶ τοὺς Κύκλωπας ὑπερφιάλους λέγει. H.

ὑπερφιάλων, ἀθεμίστων] ἢ τῶν μεγαλοφυῶν τῷ σώματι, τῶν δι- σήμων γὰρ ἡ λέξις, ἀθεμίστων δὲ τῶν νόμοις μὴ χρωμένων· φησὶ γὰρ “θεμιστεύει δὲ ἕκαστος παίδων ἡδʼ ἀλόχων.” εἰ γὰρ ἦν ἀθεμί- στων ἀντὶ τοῦ ἀδίκων, πῶς λέγει “οἵ ῥα θεοῖσι πεποιθότες;” εἰ δ᾿ εἴπῃ τις, καὶ πῶς ὁ Πολύφημός φησιν “οὐ Κύκλωπες Διὸς αἰγιό- χου ἀλέγουσι.” (275.) σκοπείτω τὸ πρόσωπον, ὅτι Πολυφήμου ἐστὶ 3. Ἡσίοδος] Theog. 144— Gud. p. 352, 44. ubi qua: de Cy- ὄνομʼ ἦσαν] οὔνομʼ ἦσαν H. ὖσαν οὔ. clope dicuntur comparanda cum νεμ᾿ (sic) Q.: unde Maius ἔσαν οὔ- annotatione scholiastæ. νομʼ. 5. γὰρ] γοῦν Buttm. 4. ἔεις (sic) ἐνέκειτο H. εἴς ἐνέκει- 7. κὰν Buttm. pro καί. το τῷ Q. Recte scriptum in Etym. 10. ἀπολωλεκέναι H. ἀπολωλέναι Q. τοῦ ὠμοφάγου καὶ θηριώδους. καὶ Ἡσίοδος “ἰχθύσι μὲν καὶ θηρσὶ καὶ οἰωνοῖσι πετεινοῖς ἔσθειν ἀλλήλους, ἐπεὶ οὐ δίκη ἐστὶν ἐν αὐτοῖς, ἀνθρώποισι δʼ ἔδωκε δίκην.” ὥστε Πολύφημον μόνον λέγει ὑπερή- φανον καὶ ἄδικον, τοὺς δὲ λοιποὺς πάντας Κύκλωπας εὐσεβεῖς καὶ δικαίους καὶ πεποιθότας τοῖς θεοῖς, ὅθεν καὶ ἀνῆκεν αὐτοῖς αὐτομάτως ἡ γῆ τοὺς καρπούς. H. πῶς ὑπερφιάλους καὶ ἀθεμίστους καὶ πα- ρανόμους εἰπὼν τοὺς Κύκλωπας ἄφθονα παρὰ θεῶν αὐτοῖς ὑπάρχειν λέγει τὰ ἀγαθά; ῥητέον οὖν ὅτι ὑπερφιάλους μὲν διὰ τὴν ὑπεροχὴν τοῦ σώματος, ἀθεμίστους δὲ τοὺς μὴ νόμῳ χρωμένους ἐγγράφῳ διὰ τὸ ἕκαστον ἴδιον ἄρχεσθαι· “θεμιστεύει δὲ ἕκαστος παίδων ἠδʼ ἀλόχου” (115), ὅπερ ἀνομίας σημεῖον. Ἀντισθένης δέ φησιν ὅτι μόνον τὸν Πολύφημον εἶναι ἄδικον· καὶ γὰρ οὗτος τοῦ Διὸς ὑπερόπτης ἐστίν. οὐκοῦν οἱ λοιποὶ δίκαιοι· διὰ τοῦτο γὰρ καὶ τὴν γῆν αὐτοῖς τὰ πάντα ἀναδιδόναι αὐτόματον, καὶ τὸ μὴ ἐργάζεσθαι αὐτὴν δίκαιον ἔργον ἐστίν. ἀλλʼ ἔμπροσθεν βιαίως βιαίους, “οἵ σφεας σινέσκοντο” (Od. ζ, 6). ὥσπερ καὶ τοὺς Γίγαντας· “ὅσπερ ὑπερθύμοισι Γιγάν- τεσσιν βασίλευεν” (Od. η, 59), ὡσπερ καὶ τοὺς Φαίακας βλαπτο- μένους ὑπʼ αὐτῶν μεταναστῆναι. T. δίκαιοι οὗτοι πλὴν Πολυφή- μου. ὅθεν τὸ μὲν ὑπερφιάλων, νῦν μεγάλων, τὸ δὲ θεμίστων, μὴ ἐχόντων χρείαν νόμων διὰ τὸ θεμιστεύειν ἕκαστον παίδων ἠδ᾿ ἀλόχων. πῶς οὖν ἠδίκουν τοὺς Φαίακας καὶ ἐλύπουν (ζ, 5. 6.); διὰ τὸ ἀνό- μοιον τῆς πολιτείας. V. et ex parte B.

107. οἵ ῥα θεοῖσι πεποιθότες] φασὶ γὰρ ὅτι διὰ τὸ εὔκρατον τῶν ἀέρων προνοοῦσιν αὐτῶν οἱ θεοὶ ὡς ἀπογόνων, “ἐπεί σφισιν ἐγγύθεν εἰσίν,” ἢ ὡς δικαίων. μόνος γὰρ ἄδικος ὁ Πολύφημος. ἀπάνευθε γὰρ ὢν ἀθεμίστια ᾔδη καὶ οἶος ποιμαίνεσκε, τῶν δʼ ἄλλων ἕκαστος θεμι- στεύει παίδων ἡδʼ ἀλόχων. ὅθεν μηδὲ τὸ σπήλαιον ἀνοίξαντες πολυ- πραγμονοῦσι τί πέπονθε καὶ μαντείαις χρῶνται καὶ θεοὺς νομίζουσι. “ἀλλὰ σύγʼ εὔχεο πατρὶ Ποσειδάωνι ἄνακτι” (v. 412). T.

111. ἐριστάφυλον] ἐκ τελείου καρποῦ τῆς σταφυλῆς γινόμενον. 1. Ἡσίοδος] Op. 277. letus. ὅπως τοῦ διὸς εἴποτε T. 3. δʼ ἔδωκε] δὲ δέδωκε H. 14. ἐργάζεσθαι Prellerus. ἄζεσθαι ὥστε Πολύφημον—] Hanc Ari. T. starchi sententiam fuisse discimus 15. βιαίως delendum aut in εἶπε ex Apollonii Lex. s. v. ἀθεμίστων. mutandum. 8. Addidi λέγει. 20. χρείαν—ἀλόχων] νόμους, φύσει 12. οὗτος τοῦ Διὸς ὑπερόπτης Prel- δὲ δικαίων B. P. V. τὸν ἐκ τελείου καὶ εὐτραφοῦς σταφυλῆς γινόμενον. καὶ γὰρ ἀγρία ἄμπελος μικρὰν φέρει τὴν σταφυλήν. T.

καί σφιν Διὸς ὄμβρος ἀέξει] πλουτίζει, ἀέξει αὐτὰ αὐτοῖς, ἤτοι τοῖς Κύκλωψι, ἢ αὐτοῖς τοῖς πράγμασι. P.

112. βουληφόροι] εἰς ἃς αἱ βουλαὶ ἀναφέρονται ἵνα ἐπιτελεσθῶσι. P.V.

οὔτε θέμιστες] ἀθεμίστους λέγει οὐχ ὡς ἀδίκους, ἀλλʼ ὡς μὴ θέμιδος ἤτοι νόμου χρῄζοντας εἰς εὕρεσιν τοῦ καλοῦ. ἤσαν γὰρ ἀγα- θοί. Q.

θεμιστεύει] κατὰ τὸ δίκαιον, ὅσιον βασιλεύει. T.

115. οὐδʼ ἀλλήλων ἀλέγουσι] οὐ φροντίζουσιν ἀλλήλων ὅσον ἕνεκεν ὑποταγῆς. ἕκαστος γὰρ αὐτοκράτωρ ἐστὶ καὶ οὐχ ὑποτάσσε- ται τῷ ἑτέρῳ. ἔπειτα τοῦ Πολυφήμου κράζοντος ἦλθον πάντες. Q.

116. νῆσος ἔπειτα λάχεια] Ζηνόδοτος, τὴν βραχεῖαν, γράφων διὰ τοῦ ε, ἐλάχεια. οἱ δὲ τὴν εὔσκαφον, οἱ δὲ τὴν εὔγειον, τὴν λαχαί- νεσθαι καὶ σκάπτεσθαι δυναμένην. H. Q. λάχεια] ἢ τὸ τῆς νήσου ὄνομα γνωσθὲν ἐκ Κίρκης Ὀδυσσεῖ ἢ ἡ εὔγειος, ἡ ἐπιτηδεία εἰς τὸ λαχαίνεσθαι ἤτοι σκάπτεσθαι, ὅθεν καὶ τὸ λάχανον. ἢ ἐλάχεια, ἵνα ὥσπερ λιγὺς λίγεια οὕτω καὶ ἐλαχὺς ἐλάχεια, ἡ ἐλαχίστη. P. λάχεια, ἀπὸ τοῦ λαχαίνω. οὕτως ἀναγνωστέον, ἵνʼ ᾖ εὔγεως, εὔσκαφος, παρὰ τὸ δύνασθαι αὐτὴν λαχαίνεσθαι καὶ σκάπτεσθαι. E.

εὐάροτος γῆ. H. Q.

οἰκονομικῶς δὲ εἰς ταύτην νύκτωρ κατήχθησαν, ἵνα μὴ ἀπόλωνται πάντες. Q. V.

παρὲκ λιμένος τετάνυσται] τοῦ ἐν αὐτῇ· ἡ γὰρ τῶν Κυκλώπων χώρα ἀλίμενος, “ἀλλά μοι εἴφʼ ὅπη ἔσχες, ἤ που ἐπʼ ἐσχατιῆς” (279.). ὑπευλήσατο δὲ τοιαύτην νῆσον, ἵνα μὴ πάσαις καθορμίσωνται ταῖς ναυσίν. T.

14. λάχεια] λαχεῖα Q. lium pertinuerint haec ἡ γ . . γράφων correxi pro γράφει. BUTTM. Scripsi ἢ ἡ εὔγειος, ἡ. 15. ἐλάχεια] Haec scriptura Conf. Eustath. p. 1619, 31., He- quum Zenodoto tribuatur, non sych. et Etym. M. s. v. Λάχεια. dubitandum quin vulgata hic ut 19. λίγεια] Vid. Gramm. m. alibi plerumque, ubi lectio Zeno- ampl. §. 62. Obs. 3. c. not. dotea diserte memoratur, probata BUTTM. fuerit Aristarcho. 20. λάχεια] λαχεῖα E. 17. ἡ γ . . . ἢ] Paucae litterae cul- 23. κατήχθησαν] κατηνέχθησαν V. tro interceptæ: ita tamen ut du- 25. τοῦ Prellerus. τὸ T. bium etiam sit an ad hoc scho- 27. ὑπευλήσατο corruptum.

119. ἀπερύκοι] ἀπείργοι, κωλύοι. V.

124. μηκάδας] ἤτοι μηκωμένας, ἀπὸ τῆς φωνῆς. Q. V. μηκὴ γὰρ λέγεται ἡ τῶν αἰγῶν φωνή. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐπὶ τὰ μήκη κίειν, ὅ ἐστι πορεύεσθαι. V.

125. νέες πάρα μιλτοπάρῃοι] μιλτωτὰς παρειὰς ἔχουσαι, τουτέστι πρῴας κεχρισμένας. μίλτος δέ ἐστι πηλὸς ῥουσιώδης. E.Q.V.

126. κάμοιεν] κατασκευάσαιεν. V.

127. αἵ κεν τελέοιεν] ἅστινας τὰς νῆας οἱ ναυτικοὶ κατεσκεύα- σαν, ἵνα τὰ πρὸς ἕκαστον καιρὸν ἐπιτήδεια φέρωσιν. Q.

128. οἷά τε πολλὰ] ἔλλειψιν ἔχει προθέσεως, ἵνα λέγῃ, διʼ οἷα πολλὰ αἴτια καὶ πράγματα ἐπʼ ἀλλήλους περῶσιν ἄνθρωποι. P.

130. οἵτινες οἱ ναυπηγοὶ τοῖς Κύκλωψι τὴν νῆσον κατεσκεύασαν. H. αὐτοὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν νῆσον ἔκαμνον, τουτέστιν ἐξημέρουν γεωργήσαντες. T.

135. ἀμῷεν] γρ. ἀμμοῷεν. H.

ἐπʼ οὖδας] γρ. ὑπʼ οὖδας. H.

136. πείσματος] ἀπογείου σχοινίου ᾧ πείθεται ἡ ναῦς. P. V.

137. εὐνὰς] ἀγκύρας. εὐνὰς λέγει τὰ τῶν πλοίων σιδηρᾶ ἀγκύρια διὰ τὸ εὐνάζεσθαι ὑπὸ τούτων τὰ πλοῖα καὶ ἠρεμεῖν. Q.

138. ἀλλʼ ἐπικέλσαντας] ἐποκείλαντας. Gl. H. ἀλλʼ ἐπιψαύ- σαντας ἐν τοῖς τοιούτοις λιμέσι τὰ πλοῖα μεῖναι χρόνον ἀβλαβῆ, ἕως οὗ ὁ τῶν ναυτῶν θυμὸς ἐποτρύνῃ αὐτὰς πρὸς τὸν πλοῦν. Q. ἐπιψαύσαντας τῇ γῇ. ἀπὸ τοῦ κέλλειν, ὅθεν καὶ ὁ κόλπος. P.

142. καί τις θεὸς ἡγεμόνευεν] ἵνα μὴ τῇ τῶν Κυκλώπων προσορ- μίσαντες γῇ τὰς ναῦς ἀπολέσωμεν. T.

143. νύκτα διʼ ὀρφναίην] εἰς τὴν νύκτα τὴν σκοτεινήν. τὸ γὰρ διά ἀντὶ τοῦ εἰς ἐκληπτέον. Q.

144. ἀὴρ] ἀορασία, ἢ ἀχλύς. H. παρὰ] οὕτως, περὶ νηυσίν. H.

145. χωρὶς τοῦ ν τὸ οὐρανόθεν. H.

147. ποτὶ χέρσον] πρὸς τὴν γῆν. V.

148. τὸ κέλσαι καὶ τὸ ἐπικέλσαι ἐν λιμένι στῆναί ἐστι, P.

151. ἀποβρίξαντες] ἀποβρίξαι ἐστὶ τὸ ἐπὶ τῇ βορᾷ καὶ τροφῇ 2. μηκὴ] μήκη V. 15. ἀμμοῶεν] Sic H. Voluit aut 6. ῥουσιώδης] ῥούσιος E.: quam usi- ἀμμῷεν vel ἀμόῳεν. lata forma est, cuius exempla v. 33. ἐστὶ τὸ ἐπὶ—τροφῇ] κυρίως τὸ apud Ducangium. ἀπὸ τῆς βορρᾶς καὶ τροφῆς P. κοιμηθῆναι. H.P.Q. βρίζειν τὸ βαρὺ ἵζειν. ὅθεν ἐν Ἰλιάδι (δ, 223.) ἐπὶ ἀμελείας· ἢ τὸ μετὰ βορὰν ἵζειν, ὡς ἐνταῦθα. P. ἐπὶ τοῦ ἀπο- νυστάζοντος τίθησι τὴν λέξιν, οὐκ ἐπὶ τοῦ βαθέως ὑπνῶσαι· καὶ ἐν Ἰλιὰδι “ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίζοντα” (δ, 223), ἤγουν νυστάζοντα. T.

153. ἐδινεύμεσθα] περιηρχόμεθα, ἀνεστρεφόμεθα. V.

154. ὦσαν δὲ νύμφαι] ὅμοιόν ἐστι τῷ “οὐδʼ ἄρ’ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίη τάμε·” τὰ γὰρ συμβεβηκότα ὡς αἴτια λαμβάνει. γέγονε δὲ ἀφορμὴ τοῦ ζητῆσαι αὐτοὺς καὶ τὴν τῶν Κυκλώπων χώραν τὸ εὑρεῖν εὐτυχῆ ἄγραν, καθὸ καὶ οἱ ἑταῖροι συνεβούλευον, “τυρῶν αἰνυμένους ἰέναι πάλιν.” H.

Διὸς αἰγιόχοιο] ἀπὸ τοῦ ἔχειν τὰς καταιγίδας. ἢ ὀχηθεὶς ὑπὸ τῆς αἰγός. E.

155. ὀρεσκῴους] τὰς ἐν τῷ ὄρει διατριβούσας. H.

156. αἰγανέας δολιχαύλους] ἀκόντια μακρὰ ὁλοσιδήρους αὐλοὺς ἔχοντα, τουτέστι τὰ σιδήρια. P. ἀκόντια ἐπιμήκεις τοὺς αὐλοὺς ἔχοντα, ἤτοι τὰ σιδήρια. E.V. αὐλός ἐστι τὸ σιδήριον εἰς ὃ ἐμ- βάλλεται τὸ ξύλον· δηλοῖ δὲ τἀς μακροσιδήρους. H. μακρὰς ἢ ἐπὶ δολιχὸν διήκουσας, δολιχοδρόμους, ἢ τὰς μακρὸν αὐλὸν ἐχούσας. αὐλὸς δὲ τὸ κοῖλον τῆς ἐπιδορατίδος, εἰς ὃ ἐντίθεται τοῦ ξύλου τὸ ἄκρον. T.

161. ἐς ἠέλιον καταδύντα] πρὸ τοῦ καταδῦναι ἥλιον. ἀντὶ γὰρ ἀπαρεμφάτου ἐγκλίσεως νῦν τὴν μετοχὴν ἔλαβεν. Q.

165. ἠφύσαμεν] ἠντλήσαμεν. Q.

166. ἐλεύσσομεν] ἄνω τὸ ἐλεύσσομεν ἐπὶ μὲν τῆς γαίας καὶ τοῦ καπνοῦ κοινόν· ἐπὶ δὲ τοῦ φθόγγου ὑπακουστέον τὸ ἠκούομεν, ὡς τὸ “καρπαλίμως οἶνον δὲ μελίφρονα οἰνίζεσθε, σῖτον δʼ ἐκ μεγάρων” (Il. θ, 505.). ἐπὶ τοῦ σίτου δεῖ ὑπακούειν τὸ φέρετε. Q.

167. καπνόν τʼ αὐτῶν τε φθογγὴν οἰῶν τε καὶ αἰγῶν] σπονδεῖος ὅλος ὁ στίχος. E.

διὰ τί οὐκ ἤκουον οἱ ἑταῖροι τοῦ Ὀδυσσέως οἱ ἐν τῇ νηὶ βοῶντος τοῦ Κύκλωπος; καίτοι Ὀδυσσεὺς ἀπὸ τῆς νήσου φησὶ πόρρωθεν ἀκούειν “αὐτῶν τε φθογγὴν ὀίων τε καὶ αἰγῶν” (ι, 167). ῥητέον οὖν 6. ἀπʼ ἀσφάραγον] ἀποσφάραγον H. 24. καὶ τοῦ Buttm. pro κατὰ τοῦ. 15. ἐπιμήκεις] ἐπιμήκη E. 28. σπονδεῖος ὅλος ὁ στίχος] Hoc 16. ἤτοι τὰ σιδήρια] ἐστι τὸν σί- qui scripsit τε post οἰῶν omittere debuit. δηρον V. ὅτι ἀσήμους φθόγγους συμμίκτους οἷόν τε ἦν πόρρωθεν ἀκούειν. ὁ δὲ Κύκλωψ εἴς ὢν ἐβόα ἐν τῷ ἀγρῷ. T.

[168. ἦμος: ἡνίκα. τὸ ἦμος ψιλοῦται παρὰ ἴωσι καὶ οὐχ ὑπο- τάσσει, παρὰ δὲ Ἀττικοῖς ὑποτάσσει καὶ δασύνεται. καὶ ὁ ὅτε καὶ ὁ κεν ὑποτάσσει παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. καὶ τὰ δεύτερα πρόσωπα διφθόγγῳ γράφεται, πάσομαι πάσει· ὄψομαι ὄψει· καὶ τὰ ὅμοια.

173. εἰκότως αὐτοῦ ἀπέρχεται σὺν τοῖς ἑαυτοῦ ἑταίροις, μηκέτι πιστεύων διὰ τὸ πρὸς τοὺς Λωτοφάγους σύμπτωμα, καὶ τὴν παρά Κίκοσιν ἀπείθειαν, μή πως πάλιν ὑποφερόμενοι τινὶ κέρδει κινδυνεύου- σιν. H.

174. τῶνδʼ ἀνδρῶν πειρήσομαι] ἀνάγκῃ δὲ φιλόπονος ἅπαντα ἦν οὐ μόνον διὰ τὸ φιλιστορεῖν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἄγνοιαν τῆς πατρίδος ἔρευναν ποιούμενος. T.

177. ἀνὰ νηὸς ἔβην] ἰδίως εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἀνὰ τὴν ναῦν ἔβη. H.

182. ἔνθα δʼ ἐπʼ ἐσχατιῇ] ὑπογράφων τὰ κατὰ τὸν τόπον ἐπιση- μαίνεται τὸ ἐπʼ ἐσχατιᾶς εἶναι τὸ σπήλαιον. τοῦτο δὲ συνέφερε καὶ πρὸς τὸ εὐχείρωτον αὐτοῖς εἶναι τὸν ἐνοικοῦντα, ἅμα τε καὶ φυγὴ εὐχερὴς πλησίον τοῦ ἄντρου τῆς νεῶς ὡρμισμένης. H. Q. ἵνα πρῶ- τον τῷ Πολυφήμῳ ἐντύχῃ καὶ πειραθεὶς αὐτοῦ μηδὲ ἡ ναῦς ὁρμί- ζουσα ὀφθῇ· τοὺς γὰρ ἄλλους πόρρω φησὶν οἰκεῖν, ὡς εἴ γε τοῖς ἄλλοις πρῶτον ἐνέτυχε, οὐκ ἂν αὐτὸν εἴασαν παρελθεῖν, ἀλλὰ καὶ ἐμήνυσαν τὴν ὠμότητα τοῦ Πολυφήμου. T.

183. δάφνῃσι κατηρεφὲς] κατεσκιασμένον. P.Q.V. πεπυκνωμέ- νον. καὶ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ὀρόφου, ὅ ἐστιν ἐπεστεγασμένον, ἄλλης ἐπʼ ἄλλῃ δάφνης οὔσης. T.

184. μῆλʼ ὄϊές τε] ἐπειδὴ διάφορά εἰσιν ὀνόματα τοῖς προβάτοις, γενικά τε καὶ εἰδικὰ, καὶ αὐτὰ διάφορα πρόβατά τε καὶ ἄρνες ἢ αἶγες, διαφόροις ἐνταῦθα ἐχρήσατο τοῖς ὀνόμασι μῆλά τε ταῦτα εἰπὼν καὶ ὄιας. Q. προτάξας τὸ γένος ἐπήνεγκε τὸ εἶδος. V.

3—7. Scriptum hoc scholium a tem ἐσχατιῇ vel ῆς ex H. refert: manu longe diversa, abs qua pauca ἐσχατιῆς citat schol. marg.” nullius fere pretii, e. g. excerpta 19. ἄντρου] ἄντλου H. quædam e Tzetzæ comm. ad Lv- 24. κατεσκιασμένον Barnes. pro cophr., exarata sunt. BUTTM. κατεσκευασμένον. 17. ἐσχατιᾶς] Pors. ob varieta-

ἰαύεσκον] διέτριβον, ἢ ἐκοιμῶντο, ἢ ἐβόων, ἢ διενυκτέρευον. Q. ἐβόων, διενυκτέρευον, διέτριβον. P.

185. ὑψηλὴ] οἰκονομικῶς, ἵνα μὴ ἑξῆς βοῶντος ὑπομείνωσιν, ἀλλʼ ὥσπερ ἀφοσιωσάμενοι ἀπέλθωσι. Q.

δέδμητο] οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης, βέβλητο. H. κατωρυχέεσσι] τοῖς ἐν τῇ γῇ ἐνωρυγμένοις καὶ ἐμβεβλημένοις, τεθεμελιωμένοις. P.

186. πίτυσσιν] ἐκ διαστήματος τῶν δένδρων πεφυκότων, τὸ με- ταξὺ τῶν λίθων πληρούντων. T.

187. ἔνθα δʼ ἀνὴρ] εἰκότως προσυνίστησι τὸ μέγεθος, ἵνα ἀξιόπι- στος φανῇ τὰ δύο σώματα σιτούμενος. πλείστας δὲ παραβολὰς ποιεῖται τοῦ μεγέθους αὐτοῦ. διὸ καὶ ὄρει ἄνθρωπον εἴκασεν ὡς ὑπερ- βάλλοντα παντὸς ζῴου μέγεθος, καὶ οὐδʼ ὄρει ἁπλῶς, ἀλλὰ ῥίῳ ὑλήεντι, ὅ ἐστιν ὄρει τῷ ὑψηλοτέρῳ καὶ τούτῳ ὑλήεντι. τοῦτο δέ ἐστιν ὑπερ- βολὴ ὑπερβολῆς. Q.

ἐνίαυε] διέτριβε, ἐνηυλίζετο. T.

189. ἀθεμίστια λέγων τὰ ἐστερημένα τῆς θέμιδος, ἤγουν τῆς θείας δίκης, ἄδικα. H.

195. αὐτὰρ ἐγῶ κρίνας ἑτάρων] χωρίσας καὶ ἐπιλεξάμενος τοὺς ἀρίστους. διὰ τί δώδεκα; καὶ γὰρ ἀλίγοι, ἵνα μὴ δοκῇ ὡς ἐπὶ λῃ- στείαν ἥκειν· ἐλάττους δὲ πάλιν οὐκ ἦγεν, ἵνα μὴ εὐκαταφρόνητος εἶναι δόξῃ· ἀλλʼ οὐδὲ ὅπλα ἐπιφέρεται, ἵνα μὴ ὡς πολέμιος εἶναι δοκῇ. αὐτὸς δὲ παρέστη καὶ οὐ προπέμπει, ἵνα μὴ φαίνηται δειλὸς τοῖς Φαίαξι. τὸν δὲ ἀσκὸν οἰκεῖον ἐφόδιον λαμβάνει, τὸν οἶνον, πρὸς ποιμενικοὺς καὶ ἀγρίους ἄνδρας. διὰ τί οὖν κινεῖ τὸν Ὀδυσσέα πρὸς τὸ μὴ πεισθῆναι τοῖς ἑταίροις συμβουλεύουσι φυγεῖν; ὅτι γενόμε- νος ἐν τῷ σπηλαίῳ οὐδεμίαν βίου θηριώδους ὑπόνοιαν ἔλαβε. T.

196. ἀσκὸν ἔχον] εἰκότως καὶ πρὸς ποιμένας ἀπιὼν ἄλφιτα καὶ οἶνον βαστάζει. εἶχε δὲ καὶ τὸν οἰκεῖον λόγον πρὸς πειθὼ, ἵνα διὰ τῶν λόγων καταπλήξῃ, ἢ τῷ οἴνῳ καταπραΰνῃ. H. Q.

197. ἔδωκε Μάρων] Μάρων Εὐάνθους υἱὸς, ὁ δὲ Εὐάνθης υἱὸς Διονύσου. γυνὴ Μάρωνος Οἰδέρκη, ὡς Πορφύριος. H. Q.

198. ἱερεὺς Ἀπόλλωνος] ταῦτα σημειοῦνταί τινες πρὸς τὸ μὴ 1. ἐβόων] ἐβοῶντο Q. 29. ἵνα—καταπλήξη] ἵν᾿ ἢ διὰ λά- 5. βέβλητο] κέκμητο Nauckius γους καταπληκτικοὺς Q. Aristoph. p. 40. 32. οἰδέρκη H. οἱδερὴ Q. 11. φανῇ τὰ Buttm. pro φανῆται. παραδιδόναι Ὅμηρον Διόνυσον οἴνου εὑρετὴν, τὸν δὲ Μάρωνα οὐ Διο- νύσου, ἀλλ᾿ Ἀπόλλωνος ἱερέα, διʼ ὅλης τῆς ποιήσεως οἴνου μνημο- νεύων. ἡ δʼ ἀπότασις πρὸς Ἡσίοδον λέγοντα τὸν Μάρωνα εἶναι Οἰ- νοπίωνος τοῦ Διονύσου. H. Q.

199. σὺν παισὶ] σὺν παιδί, Ἀρίσταρχος καὶ Ἀριστοφάνης. H. περισχόμεθα] ὅτι περιεσώσαμεν αὐτὸν καὶ τὴν αὐτοῦ γυναῖκα σὺν τῷ παιδὶ αὐτοῦ. H. Q. περιεσώσαμεν, ἐφυλάξαμεν. H.

200. ἁζόμενοι] σεβόμενοι, ἐντρεπόμενοι διὰ τὸ εἶναι ἱερέα Ἀπόλ- λωνος. H.

ᾤκει γὰρ ἐν ἄλσει Φοίβου Ἀπόλλωνος] παιδευτικῶς· δεῖ γὰρ φεί- σασθαι τοῦ ἱερέως διὰ τὴν ἱερωσύνην. Q.

202. ἀκολούθως τῷ οἴνῳ καὶ εἰκότως τὰ ἑπτὰ τάλαντα τοῦ εὐερ- γέος χρυσοῦ φιάλαι τινὲς ἤσαν καὶ ἱερὰ πώματα. H.

χρυσοῦ] διὰ τούτου καὶ τὸ τίμιον δηλοῖ· οὔπω γὰρ ἐδόκει παρὰ τοῖς παλαιοῖς τὸ ἀργὸν χρυσίον τίμιον εἶναι. ἀναγκαίως δὲ μετὰ τῶν τοιούτων δώρων ἀπαριθμεῖται καὶ ὁ οἶνος, ὅτι ὡς ἐφάμιλλος αὐ- τοῖς ἐδόθη. Q.

205. ἀκηράσιον] ἤτοι καλὸν καὶ ἀδιάφθαρτον, ἢ ἀκέραιον, ἄκρα- τον, καθαρώτατον. H. ἀκέραιον δὲ καὶ ἀδιάφθορον, ὑπερβολικῶς. οἱ δὲ ἀμιγῆ πρὸς ἕτερον ἢ δύναμιν ἔχοντα, παραμεῖναι δυνάμενον. ἀπο- δίδωσι δὲ αὐτοῦ καὶ τὴν δύναμιν διὰ τῶν ἑξῆς. T.

209. ἓν δέπας] τοῦτο προῳκονόμησεν, ἵνα μὴ ζητῶμεν πῶς ὁ τηλι- κοῦτος ἐκορέσθη. H.Q.V.

211. οὔτοι ἀποσχέσθαι φίλον ἦεν] ἀποσχέσθαι τοῦ οἴνου οὐκ ἦν προσφιλὲς τῷ πίνοντι, διὸ καίπερ ὕδωρ ἔχων καλὸν ἦν. H. Q. οὐδὲ σοὶ, φησὶ, τῷ πάντων ἡδύτατον κεκτημένῳ οἶνον, ὦ Ἀλκίνοε. H.

213. αὐτίκα γάρ μοι ὀΐσατο] εἰκάζει ἐκ τοῦ μεγέθους τοῦ σπη- λαίου μέγαν τινὰ καὶ ἄγριον εἶναι ἐκ τοῦ ἐπʼ ἐσχατιὰν οἰκεῖν. διὰ τί οὖν οὐκ ἐπείθετο τοῖς ἑταίροις; ἄδικον αὐτῷ ἐδόκει εἶναι μηδὲν ἀδι. κήσαντα. καὶ ἄλλως δὲ, ὡς ἔφην, ἡμερώτερον ἔβλεπε . . . . πάνυ ἐφο- βεῖτο. καὶ συνέσει. . . . καὶ εἰ ἄγριος ἦν, ἀλλʼ οὐκ ᾤετο ἀνθρωποφά- γον εἶναι. T.

216. οὐδέ μιν ἔνδον] γρ. οὐδέ τινʼ ἔνδον. H.

218. ἐλθόντες δʼ εἰς ἄντρον] ἦν ἐκ τῆς εὐταξίας τῆς κατὰ τὸ ἄν. 3. τὸν Μάρωνα Porsonus pro τὸν 22. τηλικοῦτος H. τοιοῦτος Q. δὲ Μάρωνα. τοσοῦτος V. Οἰνοπίωνος] οἴνου πίονος H. 25. καίπερ H. καθάπερ Q. τρον καὶ τῆς τῶν σκευῶν διακοσμήσεως τὸ τοῦ δεσπότου ἦθος στο- χάσασθαι, οὐδὲν τῆς ἀγριότητος ὑποφαῖνον. Q.

219. ταρσοὶ] ταρσοὶ μὲν πλεκτοὶ καλαθίσκοι, ἐν οἷς τυροκομοῦσι καὶ ἐκτυποῦνται οἱ τυροί. λέγονται δὲ καὶ τάλαροι καὶ ψυγοὶ, ἤτοι ψυκτῆρες, διότι ἐν αὐτοῖς τὸ γάλα ψύχεται. ἐστὶ δὲ ἀγγεῖα πλεκτά. ταρσοὶ δὲ λέγονται παρὰ τὸ τέρσαι, ὅ ἐστι ξηρᾶναι. H.P.Q.V.

στείνοντο δὲ σηκοί] ἐστενοχωροῦντο αἱ μάνδραι καὶ τὰ περίβολα, ἐν οἷς ἐγκεκλεισμένα εἰσὶ τὰ θρέμματα. P.Q.V. ἢ αἱ καταδύσεις τῶν θρεμμάτων. P. V.

220 διακεκριμέναι] ἄνω ἰδίως ἀρσενικὰ προτάξας κατʼ ἐπικρά- τειαν τοῦ θηλυκοῦ ἐπήνεγκε τὸ “διακεκριμέναι δὲ ἕκασται.” H. Q.

221. ἔρχατο] ψιλωτέον τὸ ἔρχατο. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἶρκτο ἐστὶ κατὰ Ἰωνικὸν ὑπερσυντελικὸν παθητικῶς γενόμενον. H.

χωρὶς μὲν πρόγονοι] πρόγονοι αἱ προγεγενημέναι καὶ παλαιότεραι. μέτασσαι αἱ γεγενημέναι μέσαι τῇ ἡλικίᾳ. αἱ δὲ νεώταται ἀπὸ τῆς ἔρσης ὠνομάσθησαν ἔρσαι, οἷον νεογναὶ καὶ ἁπαλαὶ καὶ δροσώ- δεις. ὀρρὸς δέ ἐστι τὸ ὑδατῶδες τοῦ γάλακτος. εἰπὼν δὲ πάντα τὰ ἀκολουθοῦντα τῷ ὁλοκλήρῳ ποιμένι περὶ κυνῶν οὐδὲν εἶπε. τοῦτο δὲ συμφερόντως πρὸς τὴν ὑπόθεσιν. οὐδὲ γὰρ ἂν ἐσώθη Ὀδυσσεὺς διὰ τὴν ὑλακὴν τῶν κυνῶν. ἅμα καὶ ἄθηρον τὴν χώραν διὰ τοῦτο ὑποτί- θεται. Q.

μέτασσαι] μεσήλικες. Gl. H. αἱ ἐπιγενόμεναι τοῖς προγόνοις, αἱ μεθηλικέστεραι. E.

πρόγονοι] προγενέστεραι, παλαιότεραι ἢ μεταγενέστεραι τῇ ἡλι- 2. ὑποφαῖνον correxi pro ὑποφαί- ibi genus expressum. BUTTM. προτάξας H. τάξας Q. 3. ταρσοὶ—ἐν οἷς H. ταρσὸς μὲν 11. ἐπήνεγκε Buttm. pro ἐξήνεγκε. πλεκτὸς καλαθίσκος, ἐν εἶς Q. οἱ κα- 24. Nonnulla ex his habet P. λαθίσκοι ἐν οἷς P. V. BUTTM. 4. ψυγοὶ] ψυχοὶ P. ψυγχοὶ Q. Apparet istud μεταγενέστεραι ne- 5. ψύχεται] ψύγεται H.P.V. scio quo errore transpositum, ac, ἐστὶ] εἰσὶ H. Q. deleto ἤ, post μέτασσαι inseren- 8. ἐγκεκλεισμένα εἰσὶ] συγκέκλει- dum esse. Ita respondent sibi προγενέστεραι, μεταγενέστεραι, ωεογναί, σται. V. 10. ἰδίως H. ἡδέως Q. et similiter παλαιότεραι τῇ ἡλικίᾳ, με- ἀρσενικὰ τάξας] Nimirum mascu- σήλικες, ἐνδεεῖς τῇ ἡλικίᾳ. Hesych. linam proprie vocem ἄρνες esse πρόγονοι, οἱ πρωτόγονοι ἄρνες, οἱ δὲ μετʼ statuens, superius illud ἀρνῶν mas- αὐτοὺς μέτασσαι. ἔρσαι δὲ ἀπαλοὶ, καὶ culine a poeta adhibitum dicit; τῷ ἔαρι γενόμενοι. BUTTM. suaviter; quoniam scilicet nullum κίᾳ. μέτασσαι] μέσαι, μεσήλικες. ἔρσαι] αἱ νεογναὶ καὶ ἁπαλαὶ καὶ δροσώδεις ἀπὸ τῆς ἔρσης, ἢ ἐνδεεῖς τῇ ἡλικίᾳ. νὰον] νῦν ἀντὶ τοῦ περιερρέοντο καὶ κατερρέοντο. ἢ ἐπεπλήρωντο. ἢ ᾤκουν. ὀρῷ] τῷ διεφθορότι γάλακτι, ἢ τῇ ὑποστάθμῃ τοῦ γάλακτος. ὀρὸς γὰρ λέγε- ται ἡ τοῦ γάλακτος ὑδατώδης ὑπόστασις. V.

νᾶον] Ἀρίσταρχος, ναῖον. τινὲς δὲ, νᾶον. οἱ δὲ ναῖον. H.

222. ἄγγεα πάντα] λέγει τὸ ὑδατῶδες καὶ ἀφρῶδες τοῦ γά- λακτος. “νᾶον” δὲ ῥεῖ. καὶ γὰρ τὸ ὕδωρ νᾶμα λέγει· περιέρρει οὖν, φησὶ, τῷ ἀφρῷ τὰ ἀγγεῖα πάντα πλήρη ὄντα. T.

223. γαυλοί] νῦν μὲν ὀξυτόνως τὸ γαυλοί, ἐπὶ δὲ τοῦ πλοίου βαρυτόνως. γαυλοὶ δὲ τὰ ἀμόλγια, γαλοί τινες ὄντες. ἤτοι ἀγγεῖα ποιμενικὰ σκαφοειδῆ, εἰς ἃ οἱ ποιμένες ἀμέλγοντες δέχονται τὸ γάλα. εὐθετοῦσι δὲ καὶ εἰς τυροῦ ἀπόθεσιν. Q.V. ποιμενικὰ ἀγγεῖα γα- λακτοδόχα, ὅθεν εὐλόγως ἐπισυνάπτει τὸ “ἐνάμελγεν·” πᾶν δὲ τὸ κοῖλον γαυλὸν ἐκάλουν. ἔλεγον δὲ οὕτω καὶ Φοινικικὸν πλοῖον. πῶς δὲ ἔχει ποιμενικὰ ἀγγεῖα μήτε τεκτόνων ὄντων μήτε λιθοξόων; τί δὲ καὶ κισσύβιον; ἴσως ἀγροικότερον ἑαυτῷ κατεσκεύασεν. T.

τοῖσιν] ἐν οἷς. V.

225. τυρῶν αἰνυμένους] ὅσον ἕκαστος ἐδύνατο φέρειν βάρος τῶν εὑρεθέντων τυρῶν, τοσοῦτον ἐκέλευόν με, φησὶν, οἱ ἑταῖροι ἀποφέρειν. ἐκ τούτων δὲ ἡ δικαιοσύνη τῶν Κυκλώπων δήλη, ἐκ τοῦ ἀμελῶς εὑρε- θῆναι τὸ σπήλαιον πλῆρες ὂν τυρῶν τε καὶ θρεμμάτων. ᾔδει γὰρ ὁ Κύκλωψ ὅτι οὐδεὶς ὑφαιρήσεται τῶν ἐπιχωρίων. T.

228. ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην] ἔδει μὲν πεισθέντα τοῖς ἑταίροις εὐθὺς ἀποτρέχειν. ὅτι δὲ ἐν τούτοις ἀσυνέτως ἔπραξεν αὐτὸς ὁμολογεῖ. H. Q.

229. ὄφρ᾿ αὐτὸν] ἄλογον εἰπόντα λογίσασθαι τὸν ἀφιξόμενον ἄγριον εἶναι τοιαῦτα προσδοκᾶν παρʼ αὐτοῦ. ἡ δὲ λύσις ἐκ τῆς λέξεως. προληπτικῷ γὰρ τρόπῳ χρῆται, ἃ μετὰ ταῦτα ἔγνω ταῦτα ἐν ἀρχῇ τιθείς. H.Q.T. ὑπὲρ φιλοτιμίας ἰδεῖν αὐτὸν θέλει φιλιστο- ρῶν. οὕτω γοῦν καὶ ἐν Ἅιδου· “ἀλλά μοι ἤθελε θυμὸς τῶν ἄλλων ψυχάς (Od. λ, 566.). T.

Verba οἱ δὲ ναῖον supernaca- ἄμελγεν. BUTTM. 24. ἔδει μὲν—ἀποτρέχειν H. ἔδειξε 12. σκαφοειδῆ om. Q. μέντοι—ἀποτρέχων Q. 17. ἑαυτῷ Prellerus. ἑαυτὸν T. 29. ἐν ἀρχῇ H. ἐξ ἀρχῆς Q. 18. ἐν οἶς] Nimirum legit τοῖσιν

καὶ εἴ μοι ξείνια δοίη] ποῖον ξένιον ἤλπιζε λαβεῖν παρὰ ἀνθρώπου θησαυροὺς μὴ ἔχοντος, τυροὺς δὲ μόνον καὶ γάλα βλέπων; δεῖ δὲ τὰς κατηγορίας ποιεῖν οὐκ ἐκ τῶν ἀποβάντων· ἄδηλον γὰρ εἰ ἐπιει- κὴς ἦν ἀνήρ· εἰ καὶ πρὸ τῆς πείρας γὰρ λέγει περὶ τοῦ Πολυφήμου, τὰ ἐπίθετα ταῦτα δεινὰ ἄλλοτε ἐπράττετο, εἰ μὴ ἐπὶ τῶν ἔργων οὐκ ἔγνωσται. δεῖ δὲ εἰδέναι ὅτι τὸ ἄδηλον ἐν τῷ βίῳ καὶ τῶν φρονίμων κρεῖττόν ἐστιν, ὅπου ἐν τοῖς τοιούτοις ἐνίοτε καὶ ἄφρονες κατορθοῦ- σιν. Q.

230. ἐρατεινὸς] ἀγαπητὸς, ἐπέραστος, ἡδὺς, προσηνὴς, ἐπιθυμη- τός. H.

231. ἔνθα δὲ πῦρ κήαντες ἐθύσαμεν] ἐθύσαμεν ἀπὸ τῶν τυρῶν. παλαιὸν γὰρ ἔθος τὸ τῶν ἀπαρχῶν θύειν· “ὁ δʼ ἐν πυρὶ βάλλε θυη- λάς.” H. μέλλοντες ἐσθίειν πρότερον ἐθύσαμεν. T.

234. ἵνα οἱ ποτιδόρπιον] ἵνα ἔχῃ πρὸς φῶς δειπνεῖν· ἔνιοι δὲ ἀγνοοῦντες γράφουσιν. Ἄλλως. ἵνʼ αὐτῷ δειπνοῦντι ἐπιδείπνιον φῶς παρείη. H.

235. ἔκτοσθεν δʼ ἄντροιο βαλὼν] δηλονότι τὴν συρφετώδη ὕλην. V.

236. ἀπεσσύμεθα] ἀπεχωρήσαμεν. Q.

240. θυρεὸν μέγαν] τὸν μοχλόλιθον, ἢ τὸν ἐν τῇ διαβάσει σκέ- ποντα καὶ ἀσφαλίζοντα. Q. τὴν πέτραν ἀντίθυρον εἰς ὕψος ἄρας ἐπέθηκεν. πῶς δὲ οὐκ ἄλογον, ὅτε μὲν ἠρημωμένον ἦν τὸ σπήλαιον, ἄθυρον αὐτὸ καταλιπεῖν, ἔνδον δὲ γενόμενον ἐπικλείειν; καὶ τοῦτο πρὸς τὸν μῦθον. ὑπὲρ τοῦ μὴ διαδρᾶναι τοὺς ξένους, ἢ ἵνα μὴ ἐπεισέλθῃ τὰ ἄρσενα. T.

242. τετράκυκλοι] τετράτροχοι. Gl. H.

243. ἠλίβατον] ὑψηλὴν, ἢ ποιοῦσάν τινα ἀλιταίνειν τῆς βάσεως, ἤτοι ἁμαρτάνειν. Q. μόνῳ διαβατὴν, ἢ ἦς ἔστιν ἀλιτεῖν τῆς βά- σεως, ἢ μέγαν, κατωφερῆ, ὥστε μηδὲ λιβάδα δύνασθαι προσμένειν ἐπʼ αὐτῆς. T.

245. ὑπʼ ἔμβρυον κεν] ὑπέθηκεν ἔμβρυον. Ὅμηρος γὰρ ὑπέ- ναντι τῆς συνηθείας βρέφος μὲν λέγει τὸ κατὰ γαστρὸς, ἔμβρυον δὲ τὸ νεογνὸν, ἢ τὸ τέκνον. P. V. ἔμβρυον ἡμεῖς μὲν τὸ ἐν τῇ γαστρὶ 5. τὰ ἐπίθετα —ἔγνωσται] Hæc παρείη Q. ἀντὶ τοῦ, ἵνα αὐτῷ δειπνοῦντι non integra. φῶς παρείη V. 15. γράφουσιν] Quid scribunt? 27. διαβατὴν Prellerus. λιοβατεῖν ἵν᾿—παρεὶη] ἵν᾿ αὐτῷ δειπνοῦντι φῶς T. παρείη P. ἵνα αὐτοῦ δειπνοῦντος φῶς 32. ἔμβρυον et μὲν om. Q. ὁ δὲ ποιητὴς τὸ ἤδη γεγενημένον. H. Q. ὑπέθηκεν, ἔπεμπεν εἰς τὸν γνωστὸν, ἢ εἰς τὸ ἴδιον τέκνον. H. ὑπελθεῖν εἴασεν. οὐ γὰρ ᾔδη τὸ ἑκάστης ἔκγονον. ἰδίως δὲ Ὅμηρος ἔμβρυον λέγει τὸ ἤδη γεγε- νημένον. T.

246. θρέψας] πήξας, τυροποιήσας. 2. πήξας. ἔνθεν καὶ τρο- φολὶς τὸ πεπηγὸς τοῦ γάλακτος. T.

247. πονησάμενος μετέθηκεν] ἐνήργησεν. γράφεται δὲ, ἀμησάμε- νος, ἤτοι συναγαγών. E.

ἀμησάμενος] συναγαγών. καὶ τῶν ὀσπρίων ὁ ἄμητος οὐδέν ἐστιν εἰ μὴ συναγωγή. H. ἀντὶ τοῦ ἅμα συναγαγὼν ἢ ἐξαντλήσας ἢ ἀφε . . . καὶ προσενεγκάμενος. T.

248. ἥμισυ δʼ αὖτʼ ἔστησεν] σταθηρὸν ἀπὸ τοῦ ὀρροῦ ἐποίησεν. H. Q. εἴασεν ἐν τοῖς ἄγγεσιν. V.

249. αἰνυμένῳ] ἐπιθυμοῦντι. Q. V. λαμβάνοντι. V.

258. πονησάμενος] πονηθεὶς τὰ αὑτοῦ ἔργα, ὅ ἐστι περιγενόμενος· τοῦτο γὰρ ὁ πόνος παρὰ τῷ ποιητῇ. T.

τὰ ἃ ἔργα] λαμβάνων τὰ ἴδια ἔργα. H.

252. ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ;] οὐδεγ ζητεῖ πῶς ταῖς εἰωθυίαις ὁμι- λίαις χρῆται, εἴπερ ἔξω τυγχάνει τῆς οἰκουμένης ἐπὶ τούτῳ τῷ λόγῳ. καὶ τὰ περὶ τοὺς Φαίακας ἀνασκευάσομεν. εἰκὸς οὖν καὶ ἄλλους πεπλανῆσθαι. T.

254. τοί τʼ ἀλόωνται] γρ. μηχανόωνται. H. P.

255. ψυχὰς παρθέμενοι] ἀφειδήσαντες τῆς ἑαυτῶν ζωῆς. Q. ἀλλοδαποῖσι] τοῖς παρʼ αὐτῶν φονευομένοις. H.

257. δεισάντων φθόγγον τε βαρὺν] τὸν ἀπὸ τοῦ ἤχου βαρβα- ρισμόν. ὅλως οὐ τίθησι τὴν λέγουσαν ἐπὶ τῆς ἀδιαρθρώτου φωνῆς καὶ ἀκατασχηματίστου, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν αὐτῶν τὴν φθογ- γήν. τὸ δὲ σχῆμα ποιητικόν. ἔδει γὰρ εἰπεῖν ἡμῶν δεισάντων. T.

αὐτόν τε πέλωρον] θαυμάσιον καὶ ἄγαν φοβερὸν ἰδεῖν. ἐχρῆν δὲ φάναι, εἴπερ αὐτὸν ἴδη μονόφθαλμον, καὶ τοῦτο αὐτὸ ἐπισημήνασθαι ὑποτάξαντα μόνον ὀφθαλμὸν ἐν τῷ μέσῳ ἔχοντα. T.

1. ὁ δὲ π. τὸ ἤδη γ. H. ὁ δὲ ὅμηρος Aristarcho defensis dixit schol. ad γ, 71. (ubi iidem versus leguntur), 12. ὄρρου Buttm. ὁροῦ H. οὐροῦ cujus verba hoc loco excerpsit Eu- stathius. 18—23. De versibus 253—255. 18. οὐδεγ] Corruptum. Deside- ab Aristophane reprehensis, ab ratur nomen grammatici.

261. ἄλλην ὁδὸν ἄλλα κέλευθα] ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτό. τὰ γὰρ δύο ἓν σημαίνουσιν. Q.

262. μητίσασθαι] ἐργάσασθαι. V.

263. λαοὶ δʼ Ἀτρείδεω] ἴσως ἵνα φοβηθῇ ἀνελεῖν αὐτὸν τοῦτό φησι. Q. οἴεται διὰ τοῦ ὀνόματος Ἀγαμέμνονος καὶ τῆς περὶ αὐ- τοῦ δόξης καταπλήξασθαι τὸν πολέμιον, ὅτι ἐπιστροφῆς τεύξονται οἱ ἀπʼ αὐτοῦ πλημμεληθέντες. εἶναι γὰρ αὐτόν ποτε ἐξελευσόμενον. T.

266. κιχανόμενοι] παραγενόμενοι. V.

267. ἱκόμεθα] ἱκέται ἐσμὲν παρὰ τὰ σὰ γούνατα παραγενόμενοι. ἐνόμιζε δὲ αὐτὸν αἰδεῖσθαι τὸν ἱκέσιον Δία· διὸ καὶ ἐπήγαγε “Ζεὺς δʼ ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων τε ξείνων τε” ἀντὶ τοῦ τιμωρός. τινὲς δὲ τὸ ἐπιτιμήτωρ ἀντὶ τοῦ, ἐντίμους παρεχόμενος. Q. ἱκετεύομέν σε κα- ταλαβόντες τὸν τόπον τοῦτον, εἰς ὃν ἐξεπέσαμεν ἐπὶ τὰ σὰ γό- νατα. T.

εἴ τι πόροις ξεινήϊον] ὅπως παράσχοις ξεινήιον, ἤγουν δῶρον τὸ κοινὸν πᾶσιν, οἷον τροφήν. H. καὶ τί ξένιον ἤλπιζεν; προβάτου δορὰν ἴσως. ἀλλὰ τὸν εἰς τοὺς ξένους καθήκοντα ἔλεον πρεπόντως ἀποπεπλανημένον ἔξω τῆς οἰκουμένης διὰ τοῦ ἀγνοεῖν καὶ παραπεμ- φθπηναι βούλεσθαι διὰ τῆς μηνύσεως τὸν τόπον. τοῦτο γὰρ καὶ εἰκὸς διανοούμενος οὐκ ἐπείσθη τοῖς ἑταίροις ὥστε φεύγειν, ἀλλὰ τῷ κιν- δύνῳ προσεβάλλετο μαθεῖν ἀξιῶν ὁποίῳ πλῷ τεύξεται τοῦ νόστου. T.

270. Ζεὺς δʼ ἐπιτιμήτωρ] βοηθὸς, τῆς τιμῆς ἐπόπτης. E.

273. βαρυντέον τὸν η. διαζευκτικὸς γάρ ἐστι· οὐ γὰρ ἐρωτᾷ, ἀλλʼ ἀποφαίνεται ὅτι ἢ διʼ ἀπειρίαν ὡς ἂν μακρόθεν ἐληλυθὼς τὰ Κυκλώπων ἀγνοεῖς. H.

ἢ τηλόθεν εἰλήλουθας] διαζευκτικὸς ὁ ἤ· οὐ γὰρ ἐρωτᾶ, ἀλλʼ ἀποφαίνεται ὅτι διʼ ἀφροσύνην ἢ διʼ ἀπειρίαν τὸ πόρρω ἥκειν ἀγνοεῖ. T.

274. ἀλέασθαι] ἐκφυγεῖν, φροντίδα ποιεῖν. E.

275 Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσιν] τὸ ἴδιον ἁμάρτημα ἑαυτοῦ ὁ Πο- λύφημος κοινὸν ποιεῖται· ὅτι γὰρ οἱ ἄλλοι Κύκλωπες οὐκ ἦσαν ἄθεοι, φησὶ “νοῦσον δʼ οὔπως ἐστὶ Διὸς μεγάλου ἀλεύασθαι.” H. Q. ἀσεβὴς ὢν ὁ Πολύφημος διαβάλλει καὶ τοὺς λοιπούς. ὅτι γὰρ 3. μητίσασθαι] Sic ed. ant. Re. 139. BUTTM. cent. ita, μητιάασθαι] ἔνιοι, μητί- 17. Lacunam indicavit Prellerus. σασθαι, ἐργάσασθαι. Vid. not. ad δ, ἐκεῖνοι οὐκ ἦσαν ἄθεοι παρίστησιν ὁ ποιητὴς λέγων “νοῦσόν γʼ οὔπως ἐστι Διὸς μεγάλου ἀλέασθαι” (411.). V.

276. πολὺ φέρτεροί εἰμεν] διὰ τούτων κινεῖ τὸν ἀκροατὴν, ἵνα μισήσωμεν τὸν Κύκλωπα τῆς ἀσεβείας καὶ ἐφησθῶμεν αὐτῷ κο- λασθέντι. ἐπιτείνεται δὲ αὐτῶν ἀσέβεια. οὐ γὰρ ἀγνοοῦντες θεοὺς φαίνονται, ἀλλὰ καταφρονοῦντες αὐτῶν διʼ ἀλαζονείαν. ἀμέλει δὲ τοῖς τὰ τοιαῦτα εἰς θεοὺς ἀπορρίψασι μετὰ τὴν τύφλωσιν θεοῖς εὔχε- ται. H. Q.

φέρτερον τὸ κρεῖσσον λέγει ποιήσας τοὔνομα ἀπὸ τοῦ μᾶλλον φέρειν δύνασθαι τὰ προσπίπτοντα. τούτοις οὖν ἐν εἴδει καὶ ὁπλότε- ρος ὁ φέρειν μᾶλλον ὅπλον δυνάμενος. καὶ ἀντιφέρει ὁ ἐξ ἐναντίας τῷ φέροντι ἀντιφέρων τὸ ἴσον. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἰσοφαρίζει λέγει, ἤτοι ἀπὸ τῶν φερόντων ἐναντία ὅπλα ἢ καὶ ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων “ἥλικες ἰσοφόροι” (Od. α, 373.). H.Q.

277. τινὲς ἄχθος φασί. τινὲς ἔχθος ἀντὶ τοῦ ἔχθραν. H.

278. εἰ μὴ θυμός με κελεύει] πανούργως ἄγαν ἐλπίδα αὐτῷ ὑπο- βάλλει φιλανθρωπίας οἰόμενος διὰ τούτου προάξειν αὐτὸν ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς νεώς. διόπερ οὐδὲ ἥψατο τῶν ἑταίρων ἄχρι μάθῃ πόσοι εἰσὶν οἱ συνακολουθήσαντες αὐτῷ. οὐκ ἠκρίβωσε δὲ τὸ τῆς πονηρίας διὰ τὴν ἀκρίβειαν τῆς ἐρωτήσεως. τί γὰρ ἦν χρήσιμον ἵνα μάθῃ, H.Q.

279. εἰπὲ ποῦ κατέσχες καὶ ἥδρασας τὴν ταχυτάτην νῆα. H.

280. περισπαστέον τὸν δεύτερον η. τινὲς δὲ ὤξυναν. H.

281. εἰς δὲ τὸ ὣς φάτο στικτέον. ἦθος γὰρ ἐμποιεῖ τὰ ἐπιφερό- μενα. H.

282. ἄψορρον] πάλιν οὐχ ἁπλῶς, ἀλλʼ ὀπισθόρμητον τὸ ἀνάπαλιν τῆς ἀληθείας. H. οὐκέτι ἀπλῶς, ἀλλʼ ἐναντία λέγων οἷς προεῖπεν· στοχάζεται γὰρ τοῦ βουλήματος καὶ τῆς συνέσεως τὸ ἄγριον. T. ταχέως, ἀντιστρόφως τῇ ἀληθείᾳ. E.

283. νῆα] νέα μέν μοι, οὕτως Ἀρίσταρχος. H. νέα μέν μοι κατέαξε] ὡς ἀντιδιδοὺς τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν ἑταίρων. 1. νοῦσόν γʼ ex Homero correc. 20. ἵνα] ἐὰν Buttm. tum pro νοῦσον ἄγʼ. 21. μάθῃ] μάθω H. 4. μισήσωμεν H. μισήσωσι Q. 30. νῆα] Sic etiam M. in textu. 12. τὸ ἴσον H. τῷ ἴσῳ Q. Idem ἔαξε, superscripto a m. rec. 18. περὶ Buttm. pro ἐπί. κατ. ἀπογνοὺς γὰρ τὸ καθʼ αὑτὸν ὅμως οὐ προδίδωσι τοὺς ἑταίρους τοὺς ἐν τῇ νηΐ. T.

284. πρὸς πέτρῃσι βαλὼν] πιθανῶς, ἵνα μὴ ἐπιζητήσῃ πόθεν ἐσθῆτα ἔχει καὶ ἄλφιτα καὶ οἶνον. T.

285. προσπελάσας] προσεγγίσας, ἀντὶ τοῦ προσρήξας. V.

289. σὺν δὲ δύω μάρψας] σὺν δύο ἡμῶν μάρψας. τὴν τῆς ἰσχύος ὑπερβολὴν ἐκ τούτου δηλοῖ. T.

290. κόψε] συνέτριψε. V.

291. μελειστὶ] κατὰ μέλος. V. εἰς μέλη διασπαράξας, οὐ διὰ τέχνης ἢ σιδήρου. T.

292. ἤσθιε δʼ ὥστε λέων] ἐμφαντικώτατα τῇ παραβολῇ ἐχρή- σατο. παρατετηρημένον δʼ ἐπὶ τῶν λεόντων ἐστὶ τὸ ἐσθίειν τὸ μέλος ἐκεῖνο οὗ δράττεται, τοὺς δὲ κύνας ἀπʼ ἄλλων ἐπʼ ἄλλο μεταπηδᾶν. διὸ καὶ κύνων μέλπηθρα. H. Q.

ὥστε λέων] πρὸς πάντα ἐμφερῶς τῇ εἰκόνι, πρὸς τὴν ἀνθρωποφα- γίαν, πρὸς τὴν ὠμοφαγίαν, καὶ τὸ ἄπληστον τῆς βορᾶς. καὶ τετή- ρηται ὅτι λέων, ἐὰν ἅψῃ μέλους, ἕως τέλους ἐσθίει αὐτὸ, κύων δὲ μεταβαίνει, ὅθεν ἐπʼ ἐκείνου καὶ ἀλλαχοῦ κυνῶν μέλπηθρα (Il. ρ, 255). T.

οὐδʼ ἀπέλειπεν] διὰ τοῦτο οὐδὲ ἐκ λειψάνου τινὸς μένοντος ἐπέγνω τὴν ὠμότητα αὐτοῦ Ὀδυσσεύς. Q. V.

294. ἡμεῖς δὲ κλαίοντες] τίς γὰρ ἄλλη σωτηρίας ἐλπὶς ἦν; ση- μαίνει δὲ διʼ αὐτῶν τὴν ἑαυτοῦ εὐσέβειαν. ὑπερφυῶς τὸ “μεγάλην ἐμπλήσατο νηδύν.” Q. οὐδεμία γὰρ ἄλλη καταφυγὴ τοῖς εἰς τοιαύ- την ἀπορίαν ἀφιγμένοις. T.

295. οὐκ εἶπε δεδιότες, ἀλλʼ ἀμηχανοῦντες ὑπὲρ τῶν ἑταίρων. H.

296. ἐπλήσατο] ἐπλήρωσεν, ἐκόρεσεν. V.

297. ἀνδρόμεα κρέʼ ἔδων] εἰς ἔμφασιν τοῖς παρατατικοῖς κέχρη- ται ἀδιαλείπτως ἐσθίοντος καὶ πίνοντος. καὶ τὸ “ἀνδρόμεα” μεῖζον τοῦ ἀνθρώπεια. καὶ τὸ “κεῖτο” ἐμφαντικῶς. οὐ γὰρ ἂν ἐκ προνοίας ἀνεκλίθη, ἀλλὰ κατηναγκασμένην ἀνατροπὴν σημαίνει τὸ ῥῆμα. Q. ἐπʼ ἄκρητον γάλα] ἀπαραμιγὲς ἔχον καὶ ὀρρῶδες καὶ τὸ τυρῶδες καὶ τὸ ἐλαιῶδες. H.

5. προσρήξας codex Barnes. pro κώτατον \. 23. εὐσέβειαν Buttm. collato προρρήξας. 11. ἐμφαντικώτατα H. ἐμφαντι- schol. v. 317. pro ἀσέβειαν.

298.τανυσσάμενος] ἐκταθείς. ἐμφαντικῶς δὲ ἐδήλωσε τὸ μέγε- θος. V.

300. ξίφος ὀξὺ] διὰ τί μὴ ἔλαβεν ἐξ αὐτῶν ὁ Κύκλωψ τὰ ξίφη καὶ ἀπεγύμνωσεν αὐτούς; τῆς ἐπιβουλῆς ἴσως ἔλαθεν αὐτὸν πρὸς τὴν βορὰν ἐπειγόμενον. Q.

301. ὅθι φρένες ἧπαρ ἔχουσιν] ὅπου αἱ φρένες τὸ ἧπαρ συνέχου- σιν. φρένες δὲ λέγονται ὁ ὑμὴν ὁ σκέπων τὴν καρδίαν καὶ τὸ ἧπαρ. Q.

302. χεῖρʼ ἐπιμασσάμενος] ἐπισπάσας τὴν χεῖρα. μαιμῶ γὰρ τὸ προθυμῶ. H. ἐφαψάμενος χειρὶ τὸ πλῆρες. Gl. H.

θυμὸς] νῦν λογισμός. V.

303. αὐτοῦ γὰρ ἀπωλόμεθα] ἐφθάρημεν ἂν πάντως εἰ τὴν βου- λὴν ἢν ἐβουλευσάμην ἐπλήρωσα, δηλαδὴ τὴν διὰ ξίφους σφαγὴν τοῦ Κύκλωπος. Q. ἀπωλέσθημεν ἂν πάντως, εἰ τὴν βουλὴν ἢν ἐβου- λευσάμην ἐπλήρωσα δηλαδή. H.

308. καὶ τότε πῦρ ἀνέκαιε] οἰκονομικῶς δὲ, ἵνα πυρωθῇ ὁ δαλός. τὸ δὲ “κλυτὰ μῆλα” καταχρηστικῶς οἱ ἀγαθοὶ καὶ εὐτραφεῖς. T.

311. σὺν δʼ ὅγε δʼ οὖτε δύω μάρψας] ζητεῖ Ἀριστοτέλης πῶς ὁ Κύκλωψ Πολύφημος μήτε πατρὸς ὢν Κύκλωπος (Ποσειδῶνος γὰρ ἦν) μήτε μητρὸς αὐτός Κύκλωψ ἐγένετο. ἑτέρῳ μύθῳ ἐπιλύεται. καὶ γὰρ ἐκ Βορέου ἵπποι γίνονται καὶ ἐκ Ποσειδῶνος καὶ τῆς Με- δούσης ὁ Πήγασος ἵππος. τί δὲ ἄτοπον ἐκ Ποσειδῶνος τὸν ἄγριον τοῦτον γεγονέναι, ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα τὰ ἐξ αὐτοῦ ἀνὰ λόγον τῇ θα- λάττῃ ἄγρια γεννᾶται ἢ τερατώδη ἢ παρηλλαγμένα. T.

315. πολλῇ δὲ ῥοίζῳ] ἐμφαντικῶς πρὸς τὸ μέγεθος, εἴ γε ὅλην ποίμνην ῥοιζήσας ἐξάγει πρὸς τὸ ὄρος. τὸ γὰρ σύριγγι χρήσασθαι ποιμαίνοντα ἡμέρου ποιμένος. H. Q. ῥοίζῳ] ἀσήμῳ φωνῇ, συριγμῷ. P.V.

317. εἴ πως τισαίμην] μεγαλοψύχως οὐχ ὑπὲρ σωτηρίας ἑαυτοῦ, ἀλλʼ ὑπὲρ ἐκδικήσεως τῶν ἀπολωλότων σκέπτεται. καὶ τοῦτο δὲ εἰς τὴν εὐσέβειαν τοῦ ἀνδρὸς ὅρα, τὸ μηδὲ ἐν τοῖς ἐσχάτοις ὄντα ἀπογι- νώσκειν θεοῦ βοηθοῦ. H. Q.

14. ἀπωλέσθημεν] ἀπελάσθημεν H. Femininum ῥοῖζος ex hoc loco an- 25. ῥοίζῳ] In B. annotatum, Ἰωνι- notavit Photius Lex. p. 491, 6. κὸν ὅσπερ ἡ ῥοῖζος, οὕτω παρά τισι καὶ 32. θεοῦ βοηθοῦ H. βοηθείας Q. ἡ λιμός, ex Eustathio p. 1631, 2.

320. χλωρὸν] ἵνα μὴ ἐπὶ τῆς χρείας θραύσῃ. “ἐλαΐνεον” δὲ ἐπεὶ τὸ τοιοῦτον δέχεται τὴν θερμότητα καὶ ταχέως ἐκπυροῦται. T.

322. νηὸς ἐεικοσόροιο] ὑπὸ εἴκοσι κωπῶν ἐρεσσομένης, εἰκοσακώπου, ἢ εἴκοσι χιλιαδῶν. H. τὴν ὑπὸ εἴκοσι ἐρετῶν ἐρεσσομένην. E.Q. ἐχούσης εἴκοσι κώπας. P.

325. ὄργυιαν] ἐκτεταμένων τῶν χειρῶν τὸ διάστημα ὄργυια λέγε- ται. Q. V.

326. ἀποξῦναι] ἀπολεπίσαι. P. τὰ ἄκρα καὶ ὀξέα ἀφελεῖν καὶ ὃ μάλιστα κύκλωθεν. T.

327. ἐθόωσα] ἐπώξυνα. ἐκ τοῦ συνωνύμου τὸ ὁμώνυμον. ὁ τρόπος μετάληψις. P.

328. ἐπυράκτεον] ἐπύρουν εἰς τὸ δαλὸν ποιῆσαι. P. V.

329. ὑπὸ κόπρῳ] Ἀριστοφάνης, ὑπὸ κόπρου· ὡς ὑπὸ κόλπου, ὑπὸ μάλης δέ τι φέρει. H.

330. ἤλιθα] χύδην, παρὰ τὸ ἅλις· ἢ ἀθρόως, δαψιλῶς. V.

331. πεπαλάχθαι] Ἀρίσταρχος πεπαλάσθαι. H. M.

κλήρῳ πεπαλάχθαι] καὶ ἐν Ἰλιάδι “κλήρῳ νῦν πεπάλαχθε.” καὶ ἴσως διὰ χειρός. κακῶς δέ φασιν ἐπιτρέπειν τῇ ἐκ τοῦ κλήρου τύχῃ τὸ πρᾶγμα δὲ . . . ἑλέσθαι τοὺς ἐπιτηδείους. ἀλλʼ οὐδεὶς ἂν τοιοῦτον πρᾶγμα ἑκουσίως ὑπέστη. τὸ δὲ ἐπιλέξασθαι καταγινωσκόντων ἦν τῶν λοιπῶν. πρὸ καιροῦ δὲ ὁ κλῆρος· οὐ γὰρ ἐν ταῖς χρείαις ἕκαστα δεῖ πράττειν. T.

333. τρῖψαι ἐν ὀφθαλμῷ] πῶς οὐκ ἐδεδίει τοὺς ἐκγόνους Ποσει- δῶνος Φαίακας, τὴν πήρωσιν λέγων Κύκλωπος; Ἀριστοτέλης οὖν φησιν ὅτι ᾔδει ἐχθροὺς ὄντας αὐτοῖς, “οἳ σφέας σινέσκοντο (ζ, 6.). M. Q.

ἐν ὀφθαλμῷ] ἐπʼ ὀφθαλμῷ διὰ τοῦ π Ἀρίσταρχος. M.

3. ὃ μάλιστα κύκλωθεν] ὅτι μάλιστα per ο, alibi sæpe ἀρίων) M. Idem κυκλοῦν Prellerus. πεπλάσθαι, H. vero πεπλᾶσθαι. Vera 13. ὑπὸ κόπρου] Eustat. p. 1631, scriptura apud Eustathium est p. 36. ὑπὸ κόπρου τινὲς γράφουσιν Ἀττι- 1631, 14. et Apollon. Lex. Hom. κώτερον etc. s. v. πάλος. ὑπὸ μάλης] ὑπομάλης H. 23. ἐδεδίει] ἐδέδιε Q. 15. Hoc scholion (ἁβρὸν scripto 24. πήρωσιν] πύρωσιν H. pro ἀθρόως) est etiam in cod. Am- 25. ὅτι M. ὡς Q. brosiano B. ut suspicor vel E.: ᾔδει] ἔδει Q. Conf. schol. ad v. nam Maius siglam omisit. 345. 16. Ἀρίσταρχος π.] π. ἀρίον (sic 27. Ἀρίσταρχος] Iterum ἀρίον in M.

γλυκὺς ὕπνος ἱκάνει] καλῶς νυκτὸς ἐπιτίθεται, ἵνα μὴ τύχῃ βοη- θείας· φίλυπνοι γὰρ οἱ ἀγροῖκοι διὰ τὸν μεθʼ ἡμέραν πόνον. H.

335. ὅρα ὅτι αὐτομάτως καὶ δίχα δισταγμοῦ ἑαυτὸν ἐπιδίδωσι πρὸς τοὺς κινδύνους. H.

339. ἢ τι ὀϊσάμενος] οἰκονομικῶς, ἵνα καὶ οἱ ἄρσενες δυνηθῶσι διασῶσαι καὶ ἐξαγαγεῖν τοὺς ἑταίρους. Q. τοῦτο ὑπολαβὼν ἀφʼ ἑαυτοῦ, τὸ βαλεῖν ἐντὸς πάντα τὰ μῆλα. ἢ καὶ ὁ θεὸς ἐμβαλεῖν ἐκέλευσε. B.

344. νῦν ἀνακεφαλαιοῦται πάλιν τὰ πρὸ ὀλίγου πεφασμένα εἰς μνήμην τῶν ἀκροατῶν. διὰ τοῦτο δὶς περὶ τῶν βρωθέντων δύο φίλων τοῦ Ὀδυσσέως φησὶ καὶ πάλιν. H. δεῖπνον] γρ. δόρπον. H.

345. διὰ τί Ὀδυσσεὺς πρὸς τοὺς Φαίακας ἔλεγεν ὅτι τὸν Κύ- κλωπα ἐτύφλωσε Ποσειδῶνος υἱὸν ὄντα, οὖσι καὶ αὐτοῖς ἀπογόνοις Ποσειδῶνος; λύων οὖν Ἀριστοτέλης φησὶν ὅτι ἥδει ἐχθροὺς αὐτοὺς ὄντας τοῦ Κύκλωπος. ἐκβληθέντας γάρ φησιν ὑπὸ τῶν Κυκλώπων ἐλθεῖν ἐπὶ τὴν Σχερίαν· (ζ, 4.) οἳ πρὶν μέν ποτʼ ἔναιον ἐν εὐρυχόρῳ Ὑπερείῃ ἀγχοῦ Κυκλώπων, ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων, οἵ σφεας σινέσκοντο, βίῃφι δὲ φέρτεροι ἦσαν· ἔνθεν ἀναστήσας ἄγε Ναυσίθοος θεοειδὴς, εἷκεν δὲ Σχερίῃ, ἑκὰς ἀνδρῶν ἀλφηστάων. H. T.

345. καὶ τότʼ ἐγὼ Κύκλωπα] ὅρα τὴν εὐτολμίαν. οὐ γὰρ μόνον τὸ κινδυνωδέστατον ὁρῶν τῶν ἑταίρων οὐ φρίττει, ἀλλὰ καὶ πλησίον προσέρχεται καὶ διαλέγεσθαι τολμᾷ. αὐτὸν ἀπὸ πάσης ἐπιθέ- σεως πλανήσειν ἔμελλεν ἐπιφανείς. οὐχ ὡς πρόσκειται, ἀλλʼ ἀπλῶς ἔφη. T.

346. κισσύβιον] ποιμενικὸν ποτήριον. τοῦτο δὲ εὕρηται καὶ παρὰ τῷ συβώτῃ Εὐμαίῳ. Q. ἤτοι ἐκ κισσίνου ξύλου κατεσκευασμένον, ἢ ὄνομα ποτηρίου, ὡς Θηρίκλειον, παρὰ τὸ ἐκεῖσε κεῖσθαι τὴν πόσιν, ἢ ἔχον κισσὸν ἔξωθεν. H.P.Q.V.

347. τῆ] ἀντὶ τοῦ λάβε. τὸ δὲ τῆ πόθεν κανονίζεται; ἐκ τοῦ τάω τῶ, ὡς ζάω ζῶ. τὸ δὲ δεύτερον τῆς, τὸ δὲ τρίτον τῆ. P.

3. δισταγμοῦ Struvius. λαγμοῦ H. 38. ἤτοι ἐκ] ἄλλως. κισσύβιον υοι- 13. καὶ αὐτοῖς om. H. μενικὸν ποτήριον ἢ ἐς Q. 14. Ποσειδῶνος] τοῦ ποσειδῶνος T. 29. ὄνομα] ὤνομα κύριον V. οὖν et φησὶν om. T. ὡς Θηρίκλειον—τὴν πόσιν om. P. V. 21. ἀνδρῶν] ἄλλων H. T. 30. ἔχον] ἔχοντος Q. 24. Lacunam indicavit Prellerus. 32. τῆ] Conf. schol. θ, 477.

πίε οἶνον] τὸ “πίε οἶνον” ὡς πρὸς τὸ “ἐπεὶ φάγες.” συγγένηται δὲ τὸ τοῦ βρώματος εἶδος, ἐπεὶ οὐχ ὡς αἴτιον πρόκειται. Q.

348. οἷόν τε ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει] ἀξιοπίστως ἐνίστησιν ἑαυ- τὸν, ἐπὶ τῇ πρόσθεν εὐδαιμονίᾳ προσποιούμενος ἐπελπίζειν σωτηρίας παρ᾿ αὐτοῦ τεύξεσθαι, ὅπερ ἀφῄρει πᾶσαν ἐπιθέσεως ὑπόνοιαν. T.

350. ἀνεκτῶς] οὐκ οἰκείως, φησὶν, ἔλεγχος οὐδὲ ἀκολούθως τοῖς προκειμένοις . . . βλασφημεῖ δὲ ὡς φαινόμενος. T.

353. δέκτο] ἐξεδέξατο τὸ ποτήριον ἐξ ἐμοῦ. H. οὐδὲν ὑπονοή- σας ἐδέξατο ὑπὸ τῆς εὐωδίας κρατηθεὶς, ἢν προῳκονόμησεν ὁ ποιη- τῆς. T.

*** πιὼν ὁ τηλικοῦτος οὐ κεκράτηται, ἀλλʼ ἐστὶν ἀήθης τοῦ οἴ- νοῦ τοῦ τοιούτου. ἀλλὰ καὶ τὸ κισσύβιον μέγιστον. T.

ἥσατο] δασύνεται τὸ ἥσατο· ἔστι γὰρ ἀπὸ τοῦ ἥδω ἔμαθεν δὲ ὅτι ἥσθη ἀπὸ τοῦ δεύτερον αἰτῆσαι, καὶ διὰ τοῦ μηδέπω γάλακτος πεπωκέναι ἐπὶ τῇ τροφῇ. πιθανὰ οὖν ταῦτα, ἵνα πολλάκις αἰτήσας μεθυσθῇ. Q.

ἥσατο] εἰς ἡδονὴν αὐτὸ ἔσχεν. H. Q.

[356. ἵνα τοι δῶ ξείνιον: εἰρωνεία τοῦτο· ἢ καὶ ἀληθὲς, ὅτι πιὼν δῶρον ἔδωκε τῷ Ὀδυσσεῖ τὴν οἰκείαν τύφλωσιν ἐν ᾗ καὶ ἐχάρη ὁ Ὀδυσσεύς. B.]

357. Κυκλώπεσσι φέρει] αὐξάνει τοῖς Κύκλωψιν. H.

360. αὐτὰρ οἶ] γρ. αὐτάρ οἱ. H.

364. ὄνομα κλυτόν] κλυτὸν οὐκ ἔνδοξον, ἀλλʼ ἐξ οὗ καλοῦμαι, ὅ ἐστιν ἐπώνυμον, ὡς καὶ Ἴβυκος “κλυτὸς ὄρθροςʼ ὁ καλούμενος. Q.

365. σὺ δέ μοι δὸς ξείνιον] δαιμονίως, ἵνα μηδὲν ὑπονοήσῃ τῆς περὶ τὸ ὄνομα πλάνης. οὐ γὰρ ἀληθῶς καὶ ξένια ᾔτει, εἰδὼς ὅτι μὴ λήψεται, οὔτις πιθανῶς λέγων ὅτι ὑπέστη . . . . T.

366. Οὖτις ἔμοιγʼ ὄνομα] προπερισπαστέον νῦν τὸ ὄνομα. ἐπὶ δὲ τοῦ “οὔτις με κτείνει” (408.), παροξυντέον· ὡς δύο γὰρ μέρη λόγου παραλαμβάνεται. Q.

1. ἐπεὶ φάγες H. φαγεῖν Q. Duplex scriptura, altera vulgata ὡς συγγένηται corruptum. ἔφατʼ· αὐτάρ οἱ—, altera eaque recta 15. ἴνα] Vid. not. ad α, 13. ὡς φάτʼ· ἀτάρ οἱ—. BUTTM. 24. κλυτὸς ὄρθρος] Vide Etym. M. 18—20. Scholion ex Eustathii s. v. ἠώς, BUTTM. verbis p. 1032, 46. compositum, ut 28. προπερισπαστέον Buttm. pro πε- videtur. πισπαστέον 21. αὐτάρ οἱ] Hoc non differt ab τὸ ὄνομα] τὸ Οὖτις Struvius. eo quod H. in textu habet αὐτὰρ οἷ.

372. ἀποδοχμώσας] εἰς πλάγιον ποιήσας. T. πλαγιάσας· δόχμιον γὰρ τὸ πλάγιον. B.P.V.

373. πανδαμάτωρ] ἐπιθετικῶς ὁ ὕπνος ὁ πάντας δαμάζων καὶ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους. V.

φάρυγος] συνεκδοχικῶς τοῦ στόματος. φάρυγγα γὰρ καλοῦσι τὴν ἔνδον ἀχάνειαν τοῦ στόματος, εἰς ἣν ἀνήκει τὰ δύο στόματα, τό τε τοῦ οἰσοφάγου καὶ τὸ τοῦ λάρυγγος. καὶ οἰσοφάγος μὲν λέγεται, ὥς φασιν οἱ τῶν ἰατρῶν παῖδες, τὸ δεχόμενον τὰ σιτία, ἤτοι ὁ στόμαχος, λάρυγξ δὲ αὐτὸ τὸ ἀποτελοῦν τὴν ἠχήν. H. Q. καλῶς φάρυγγα λέ- γει τὸ ἀπὸ τοῦ βρόχθου ἕως τοῦ στόματος τῆς κοιλίας. στόμαχον δʼ ὅταν λέγῃ, τὸν λαιμὸν λέγει. “ἦ, καὶ ἀπὸ στομάχους ἀρνῶν τάμε” (Il. γ, 292.). T.

374. ψωμοί] τὰ λεπτὰ κόμματα τῶν ἀνδρομέων κρεῶν. ὅθεν καὶ ψωμὸς ἄρτου παρʼ Ἡσιόδῳ βλωμός. οὐ καλῶς δὲ ἐχρήσατο ὁ Ὅμη- ρος τῇ λέξει ἐπὶ κρεῶν. B.

376. εἴπως] ὅπως, ἵνα. V.

379. διεφαίνετο] διαφανὴς ἦν ὅτι πεπύρωτο. H. V.

383. ὁ Κύκλω κατὰ μὲν Ὅμηρον οὐκ ἦν μονόφθαλμος φύσει, ἀλλὰ κατά τινα συντυχίαν τὸν ἕτερον τῶν ὀφθαλμῶν ἀποβεβλήκει. δύο γὰρ ὀφρύας εἶχε· φησὶ γὰρ “πάντα δέ οἱ βλέφαρʼ ἀμφὶ καὶ ὀφρύας εὗσεν αϋτμή” (389.). M.

ἐνείρυσαν] γρ. ἐνέρεισαν. H.

ἐρεισθείς] γρ. ἀερθείς. H. ἐρεισθείς Ἀρίσταρχος. M.

384. τρυπῷ] ἀντὶ τοῦ τρυπᾷ, ἀπὸ τοῦ τρυπῷμι, εὐκτικῶς. B.

385. ὑποσείουσιν] τὸ πλῆρές ἐστι, τρύπανον. H. V.

386. τὸ δὲ τρέχει] κυκλοτερῶς κινεῖται. δαιμονίως δὲ τῇ ἐμ- βάσει τοῦ ὀφθαλμοῦ τὸ μέγεθος καὶ τὸ βάθος . . . παρέστησεν· οὐ γὰρ νέον ξύλον. τὸ δὲ “πυριηκέα” ἀκὴν πυρὸς ἔχοντα, τῷ πυρὶ ἠκο- νημένον καὶ ὀξυνόμενον. T.

1. πλαγιάσας B. πλαγιώσας ceteri. 25. ἐστι om. V. 8. δίχμιον γὰρ τὸ] ἀπὸ τοῦ δόχμιον τρύπανον] τρυπάνιον H. 28. πυριηκέα] In B. scholion est 6. ἀχάνειαν Struvius pro ἀχανίαν. ex Eustathio p. 1035 extr. tran- στόματος H. σώματος Q. scriptum πυριηκὴς δὲ μοχλὸς ὁ οἷον ἠκο- 13. τὰ—βλωμός] Haec ex Eusta- νημένος πυρί. εἰ δὲ καὶ βαρυτόνως γρά- thio p. 1635, 26. compilata. φεται πυριήκης συνηγορεῖται ὑπὸ τοῦ 14. Ἡσιόδῳ] Op. 440. τανυήκους ξίφους καὶ τῶν ὁμοίων. δύνα- 23. ἐρεισθεὶς Ἀρίσταρχος] ἐρισθεὶς ται δὲ πυριήκης εἶναι καὶ ὁ πυρίνην ἔχων ἀρίον M. qui in textu ἀερθείς habet. ἀκὴν, ἀφʼ ἦς ἡ ἀκωκή.

387. πυριηκέα ὡς τανυηκέα, ἀντὶ τοῦ ὀξύτητα πυρὸς ἔχοντα. H. Q. πυριεικέα] πεπυρωμένον. V.

τὸ δὲ ἑλόντες Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ ἔχοντες. H.

388. τὸν δʼ αἷμα] τὸν μοχλὸν λέγει. φασὶ δὲ οἱ ἰατροὶ ὅτι οἱ καιόμενοι αἷμα οὐκ ἀποβάλλουσι φρυττομένων τῶν σαρκῶν. ῥητέον οὖν ὅτι οὐκ ἔφθασεν ἀποφρυγῆναι τὰ ἐν βάθει ἀγγεῖα. B. Q.

390. σφαραγεῦντο] διετείνοντο, ἐσπαράσσοντο μετὰ ἤχου, ἢ κατε- πονοῦντο. B. P.

391. ὡς δʼ ὅτʼἀνὴρ] ἀμήχανα ταῦτα εἰς μετάληψιν ὅσα τετόλμη- κεν Ὅμηρος ὁμοιῶν τὰ ὀνόματα τοῖς ὑποκειμένοις. σχεδὸν γὰρ ἐν τῇ φωνῇ πᾶν τὸ τῶν ὀφθαλμῶν πάθος ἐδήλωσε. πῶς δὲ μὴ εὐθὺς πλη- γεὶς ταῖς χερσὶν ἐπελάβετο τῶν περιστρεφόντων τὸν μοχλόν; ἢ ὅτι μακρὰν ἀπέσχον, ἢ ἡ ἐπίθεσις ὀξεῖα, ἢ ὅτι αἱ κινήσεις τῶν μεγά- λων σωμάτων βραδεῖαι. ἢ περιαλγὴς ὢν τῷ πάθει ἐπετετάρακτο, ἢ οὐκ ἐσωφρόνει διὰ τὴν μέθην. εὐρὺ δὲ ἦν καὶ τὸ σπέος, ὥστε μὴ εἶναι ῥᾴδιον συνειλῆσαι εἰς ἕνα τόπον. Q.

393. φαρμάσσων] στερροποιῶν, στομῶν, στομοποιῶν. V. ἐφορ- μῶν, στομῶν, στερροποιῶν. P. ἤτοι φαρμακῶν καὶ ἐνδυναμῶν. B. σιδήρου τε κράτος ἐστίν] τὸ βάψαι ψυχρῷ τὸν πεπυρωμένον σίδη- ρον· ἰσχυρὸν γὰρ αὐτὸν ποιεῖ. V.

394. σίζʼ] σίζεν ἀντὶ τοῦ ἐσύριζεν, ἤτοι φωνὴν ἀπετέλει, ὡς ἐπὶ τοῦ βαπτομένου σιδήρου. B. καὶ τοῦτο ὠνοματοπεποίηται ἀπὸ τοῦ κατὰ τὸ λίπος γινομένου σισιλισμοῦ, ὅ ἐστι συνεχείας. H.Q.V.

[398. ἀλύων: νῦν ἀντὶ τοῦ ἀδημονεῖν, ἐν δὲ τοῖς μετὰ ταῦτα ἀντὶ τοῦ χαίρειν, ὡς τὸ “ἢ ἀλύεις ὅτι Ἶρον ἐνίκησας” (σ, 333.). μέσε γὰρ ἡ λέξις, ὡς καὶ ἡ συμφορὰ καὶ ἡ τύχη καὶ ὁ δαίμων καὶ τὰ ὅμοια. B.]

399. αὐτὰρ ὁ Κύκλωπας] καίτοι οὐ περὶ αὐτὸν ᾤκουν, ἀλλʼ ἀπά- νευθεν τούτου καὶ ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος. λύει δὲ τὴν ἀπορίαν τὸ μέγα βοᾶν αὐτὸν καὶ ἐν ἐρημίᾳ εἶναι καὶ διὰ τοῦτο ἐξακούεσθαι. οὐκ 1. πυριηκέα—ἀντὶ] τὸ δὲ πυριήκεα 15. ὥστε Buttm. pro εἴτε. ἀντὶ H. 17. In H. στομῶν, στεροποιῶν, στερ- 3. ἑλόντες—] Eustathius p. 1635, ρῶν. 45. ἑλόντες ἢ ἔχοντες κατὰ Ἀρίσταρ- 23. σισιλισμοῦ codex Barnes. et χον. Videtur Aristarchus non le- Eustathius. σηλισμοῦ H. σειλιγμοῦ gisse ἔχοντες, sed ἑλόντες per ἔχοντες Q. σισιλιγμοῦ Q. V. interpretatus esse. συνεχείας] συνηχείας Barnes. 7. μετὰ ἤχου om. P. 24—27. Ex Eustath. p.1636,22. εἰσῆλθον δὲ ἐν τῷ σπηλαίῳ. τὸ γὰρ εἰσελθεῖν ὄλεθρον τῶν ὄντων ἐποίει, καὶ ἀνῄρει τὴν ὑπόθεσιν τῆς πάσης ὑποθέσεως. B. Q.

οἱ ῥά μιν ἀμφὶς ᾤκεον] οἵτινες περὶ αὐτὸν δὴ τὸν Κύκλωπα κατῴ- κουν. H.

400. διʼ ἄκριας] τοὺς μεταξὺ τῶν ἀκρωτηρίων τόπους. Q. V. ἢ τὰς τῶν ὀρῶν ἀκρωρείας. P. V.

403. Πολύφημε] ἐνταῦθα τὸ ὄνομα ἀπὸ τῶν εἰδότων ἀκούει ὁ Ὀδυσ- σεύς. ὅθεν πρότερον Κύκλωπα ὀνομάζων ὕστερον τοὔνομα λέγει. H. Q. ἀρημένος] βλαπτόμενος. B. βεβλαμμένος. P. V.

404. νύκτα διʼ ἀμβροσίην] γρ. διʼ ὀρφναίην. H.

408. Οὖτίς με κτείνει] εἰκότως μέμνηται τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἅτε δὴ δεύτερον αὐτὸ ἀκούσας “Οὑτις ἔμοιγʼ ὄνομα, Οὖτιν δέ με κικλήσκουσιν.” H.

οὐδὲ βίηφιν] καὶ τοῦτο ὡς ὑπερήφανος, ὑπαλγῶν ὡς βίην τινὸς λειπόμενος. H.

410. εἰ μὲν δὴ μή τίς σε] εἰκότως ὁ Κύκλωψ ἀλγῶν οὐκ ἀντήκου- σεν αὐτῶν λεγόντων, ἐπεὶ ἔλεγεν ἂν εὐθὺς ὅτι καὶ ἄνθρωπος Οὔτις οὕτω λεγόμενος ἔβλαψε. γέγονε δὲ ἐκ τῆς ὁμωνυμίας ἡ ἀπάτη. κἀκεῖνοι δὲ νομίζοντες λῃστὰς εἶναι τοὺς ἐπηρεάζοντας αὐτὸν παραγε- γόνασιν, εὑρόντες δὲ οὐδένα ἀφοσιωσάμενοι ἀνεχώρησαν. Q.

411. πῶς τοῦ Κύκλωπος προειπόντος “οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰ- γιόχου ἀλέγονσιν, οὐδὲ θεῶν μακάρων, ἐπειὴ πολὺ φέρτεροί εἰμεν” (275.), πάλιν ἐποίησε τοὺς Κύκλωπας λέγοντας “νοῦσον δʼ οὔπως ἔστι Διὸς μεγάλου ἀλέασθαι, ἀλλὰ σύ γʼ εὔχεο πατρὶ Ποσειδάωνι.” ἐναντίωμα γὰρ φαίνεται μὴ τὰ αὐτὰ περὶ τῶν αὐτῶν λέγοντος. τὸ γὰρ μὴ προσέ- χειν τοῖς θεοῖς κρειττόνων ἦν εἰκότως, τὸ δὲ προσέχειν πάλιν ἡττόνων. λύεται δὲ πάλιν ἐκ προσώπου τῶν λεγόντων. ὅτι μὲν γὰρ οἱ Κύκλω- πές εἰσι πολὺ φέρτεροι τῶν θεῶν ὁ Πολύφημος εἴρηκε πρὸς τὸν Ὀδυσ- σέα, ὅτι δὲ οἱ Κύκλωπες τῶν θεῶν εἰσι κρείττους καὶ ἄλλων οὐδ- εὶς εἴρηκεν. εἰ μὲν οὖν ὁ ποιητὴς ταῦτα εἴρηκεν αὐτὸς, παρὰ τῷ ποιητῇ ἐναντία ἦν. ἐπεὶ δὲ ἄλλος καὶ ἄλλος ἐστὶν ὁ λέγων, σκεπτέον τίνι περιέθηκε τοὺς ἀφρονεστέρους λόγους. δῆλον δὲ ὅτι τῷ Πολυ- φήμρ, ὃς οὐχ ὁμόγνωμος ἦν τοῖς ἄλλοις οὐδὲ ἐν τῇ περὶ θεῶν δόξῃ 2. ὑποθέσεως] Hoc pro alio voca- 1636, 47. ἄκριας κατὰ τοὺς παλαιοὺς bulo illatum, librario ad praecedens —ἐπιπορεύεσθαι adscripta in B. ὑπόθισιν aberrante. 7. ὁ Buttm. pro ὡς ὁ. 5. ἄκριας] Eustathii verba p. 18. οὕτω Buttm. pro οὖτος. ὡμολόγει. ἐποιμαίνετο γὰρ, ὥς φησιν ὁ ποιητὴς, “ἀπόπροθεν, οὐδὲ μετʼ ἄλλους πωλεῖτʼ, ἀλλʼ ἀπάνευθεν ἐὼν ἀθεμίστια ᾔδει” (188.). αὐ- τὸς οὖν καὶ περὶ θεῶν τὰ ἀθεμίστια εἰδὼς ἡγεῖτο καὶ τοὺς ἄλλους Κύκλωπας τὰ αὐτὰ δοξάζειν αὐτῷ, οὓς συμβέβηκε βελτίονας ἐκείνου τὴν φύσιν ὄντας μὴ τὰ αὐτὰ γινώσκειν ἐκείνῳ· περὶ γὰρ τούτων ἔφη ὁ ποιητὴς “οἵ ῥα θεοῖσι πεποιθότες ἀθανάτοισιν (107.). T.

423. περὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς βουλευόμενος. H.

425. ἄρσενες ὄϊες ἦσαν] Ἀρίσταρχος οἴϊες. τὸ δὲ δασύμαλλοι οἰκεῖον ἐπίθετον ἀπὸ τοῦ κατακρύπτεσθαι ὑπὸ τοῖς ἐρίοις τοὺς ἑταί- ρους. ἁρμοδίως δὲ ἀεὶ κέχρηται τοῖς ἐπιθέτοις ποτὲ μὲν καλλίτριχα λέγων τὰ μῆλα (336.) διὰ τὸ εὐεργὲς τῶν ἐρίων· τῶν γὰρ ἄλλων ζῴων αἱ τρίχες περιτταί· καὶ ἑξῆς τανύποδα (464.) τὰ μῆλα διὰ τὸ περὶ τοὺς πόδας ἰδίωμα. οὕτω δένδρων δρύες ὑψίκομοι (186.), μη- λέαι ἀγλαόκαρποι, συκέαι γλυκεραὶ καὶ ἐλαῖαι τηλεθάουσαι (η, 115. 116.) διὰ τὸ ἀειθαλὲς, ἰτέαι ὀλεσίκαρποι (κ, 510.). ἐπὶ δὲ ζῴων ἵπποι ἀερσίποδες, ἡμίονοι ταλαεργοὶ, κρατερώνυχες ἵπποι, ἀργιόδοντες ὕες. ἐπὶ πτηνῶναἰετὸς ἀγκυλοχείλης, κορῶναι τανύγλωσσοι (ε, 66.).B.H.Q.

427. λύγοισι] λύγος ἐστὶν ἱμαντῶδες φυτόν. ὁ δὲ ἄγνος λέγεται παρʼ Ἀττικοῖς ἀρσενικῶς. B.

429. σύντρεις αἰνύμενος] ἤτοι συναινύμενος, συλλαμβάνων, συ- ζευγνύων τρεῖς κριοὺς, ὦν ὁ μὲν ἔφερε τὸν ἄνδρα δεδεμένον ὑπὸ τὴν κοιλίαν αὐτοῦ, οἱ δὲ ἕτεροι διεπορεύοντο ἑκατέρωθεν περιφυλάσσοντες καὶ περισώζοντες τοὺς φίλους. B. δυνατὸν καὶ δύο μέρη λόγου λέ- γειν σὺν καὶ τρεῖς, καὶ ἓν μέρος λόγου σύντρεις, ὡς σύνεξ. τούτοις δὲ μόνοις τοῖς δύο ἀριθμοῖς ὑπῆρξε τὸ συντίθεσθαι μετὰ τῆς σύν προθέ- σεως. H.

434. ἀώτου] ἄνθους τοῦ ἐρίου. λέγει δὲ λαμπροῦ. Q. τοῦ ἄν- θους. λέγει δὲ τοῦ ἐρίου. P. V.

435. στρεφθεὶς ἐχόμην] συστρέψας τὰς χεῖρας. οὐδὲ γὰρ ἦν τις τοῦ δῆσαι αὐτὸν αὐτοῦ δήσαντος τοὺς ἄλλους. B. Q.

8. Ἀρίσταρχος οἴϊες] ἀρίσταρχος ??ϊες 16. ἠμιόνοι] ἡμίονες B.H.Q. (voluit οἶες) B. Q., nisi fallit Maii 17. πτηνῶν] πτηνοῦ H. Q. editio. οἴϊες Buttm., ut ediderat αἰετὸς om. B. Q. Barnesius. Qua forma saepius utun- 18. ἄγνος Buttm. pro ἄχνος. tur poetae Alexandrini: v. Ger- 24. τρεῖς—σύντρεις ὡς σύνεξ cor- hard. Lect. Apollon. p. 107. rexi pro τρὶς—συὺν τρὶς ὡς σν.ξυνόμενα. δασύμαλλοι] δασυνόμενον B. Q. δὲ] καὶ H. 9. ἀπὸ τοῦ] πρὸς τὸ H.

440. σφαραγεῦντο] ἐβαροῦντο διὰ τὸ πρωΐας μὴ ἀμελχθῆναι. B. διετείνοντο, ἐκπεπλησμένα ἦσαν. οὖθαρ δὲ τὸ γάλα. H. Q.

442. ὀρθῶν ἑσταότων] κατὰ τὴν οἰκείαν τάξιν βηματούντων καὶ τότε, ὅπερ ὀρθὸν λέγει, οὐ γὰρ πλαγίως ἢ ὑπτίως ἑστώτων ἐψηλάφει. B.

443. ὑπʼ εἰροπόκων] λέγει τὰ τῶν προβάτων μαλλία. H.

444. ὕστατος ἀρνειὸς] καὶ τοῦτο εἰς ἀγωνίαν τοῦ ἀκροατοῦ, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν φιλεταιρίαν τοῦ Ὀδυσσέως, ὅτι τὸ αὐτοῦ ἀσφαλὲς ἐν ἑτέρῳ ἔθετο, οὐκ ἀξιώσας διὰ τῶν τριῶν προβάτων ἀσφαλῶς διακο- μισθῆναι. διδάσκει δὲ διὰ πολλῶν οἵους δεῖ εἶναι τοὺς ἄρχοντας διὰ τοὺς ὑποτεταγμένους. Q.

445. λαχμῷ στεινόμενος] τῇ λαχνώσει, τῇ λασιότητι, τῇ δασύ- τητι τῶν μαλλῶν στενοχωρούμενος. B. Q. λαχμῷ, τῇ δασύτητι τῶν μαλλῶν. γράφεται καὶ λάχνῳ, παρωνύμως τῇ λάχνῃ. H.M.P.V. λαχμὸν λέγει νῦν τὴν ἐκ τῆς λάχνης λασιότητα. οἱ δὲ παλαιοί φασι κάλλιον ἐνταῦθα λάχνῳ κατὰ Ἡρωδιανόν. M.

454. δαμασσάμενος] δαμάσσας, ἀντὶ τοῦ ἀλλοιώσας. V.

455. εἶναι ὄλεθρον] γρ. ἔμμενʼ ὄλεθρον. H. P.

456. εἰ δὴ ὁμοφρονέοις] τὰ αὐτά μοι φρονέοις. H. ὁμόφωνος γέ- νοιο πρὸς τὸ δηλῶσαι τὰ τῶν πολεμίων. δοκεῖ δὲ βουκολικὸν εἶναι τοῖς νεωτέροις τὸ πρὸς κριὸν διαλέγεσθαι. δαιμονίως δὲ ὑπὸ Ὀμήρου πρώτου κατώρθωται τὸ αὐτοῖς τοῖς ζῴοις ὡς φρονοῦσι διαλέγεσθαι, ὡς “Ἕκτωρ, Ξάνθε τε καὶ σὺ Πόδαργε (Il. θ, 185.). Q.

φωνήεις, λαλῆσαι δυνάμενος· ποτιφωνήεις, ὁμόφωνος. V.

464. ταναύποδα] τὰ τεταμένοις τοῖς ποσὶ βαδίζοντα, (ἢ ἰσχνό- ποδα,] ἢ τανύποδα. ταναὸν γὰρ τὸ ἐπίμηκες. ἢ τοὐναντίον νεύοντα τοὺς πόδας κατὰ τὸν ἑλιγμὸν τῆς πορείας, οὐκ εἰλοῦντα ὡς οἱ βόες. H. Q. V. ἰσχνόποδα, τεταμένους τοὺς πόδας ἔχοντα. δημῷ δὲ τῷ λίπει· δημὸς γὰρ τὸ λίπος λέγεται. B. Q.

2. οὖθαρ δὲ τὸ γάλα om. Q. γράφεσθαι λάχνη, ὃ σημαίνει λάχνην 6. ἀλλὰ καὶ] ἀλλὰ δὲ (δὴ Buttm.) (ἴνα σημαίνηται ἢ λάχνη cod. Paris.) 18. ὁμόφωνος Buttm. pro ὁμόφρο- 14. λαχμὸν λέγει—Ἡρωδιανόν] Hoc νος. Spectat ad ποτιφωνήεις. cui in scholion a m. secunda habet M. H. adscriptum ἀντὶ τοῦ ὁμόφωνος. λάχνῳ probavit etiam Seleucus, de 24. τεταμένοις] τεταγμένοις Q. quo Etym. M. p. 558. 24. Λαχμῶ: ἢ ἰσχνόποδα om. H. Q. τῷ δασεῖ τῶν ἐρίων· παρὰ τὸ λίαν ἔχε- 25. τανύποδα] τετανόποδα V. Fort. σθαι. Ἀντίμαχος δὲ τῶν ἵππων τὸν ταναόποὃα. Conf. Apollon. s. v. τα- λακτισμόν· οἷον “λαχμὸν δʼ οὐ δείδιεν νύποδα. ἵππων.” Σέλευκος δὲ ἀξιοῖ διὰ τοῦ ν ταναὸν Barnes. τανὰ H. τανὸνQ.V.

468. οὐκ εἴων] κλαίειν. ὑπέρβατον. P.

οὐκ εἴων] ἀντὶ τοῦ οὐ παρεχώρουν κλαίειν, ἀνανεύων αὐτοὺς διὰ τῶν ὀφρύων μὴ κλαίειν. P. Q.

469. ἀλλʼ ἐκέλευσα] καὶ τοῦτο διὰ νεύματος. συνεκδοχὴ δὲ ὁ τρόπος. οὐ γὰρ μόνα τὰ πρόβατα, ἀλλὰ καὶ τὰς αἶγας ἐνθέσθαι κελεύει. ἀφʼ ἑνὸς οὖν τὸ ὅλον. B. Q.

473. ὅσσον τε γέγωνε βοήσας] ὅσον ἐξακούεται φωνὴ ἀνδρός. πότερον τὸ “ἀπῆν” αὐτὸς μόνος, ἢ σὺν τοῖς ἑταίροις; P.

475. δοκεῖ μὲν φιλονεικότερον ποιεῖν καὶ ἐναλλάττεσθαι· ἀλλὰ τοῦτο πρὸς παραμυθίαν τοῖς ἠδικημένοις παρέπεται. H.

481. ἧκε δʼ ἀπορρήξας] ἐμφαντικῶς ἄγαν. ἅμα μὲν οὐχ ὁρᾷ ἀνε- λέσθαι ἐπιτήδειον λίθον, ἅμα δὲ καὶ διὰ τὴν ὀργὴν ὅπερ ὁ καιρὸς παραδέδωκεν ἔρριψεν. Q

483. οὗτος ὁ στίχος συντάσσεται ἀπὸ τοῦ στίχου τοῦ ἀρχομένου “πλημμυρίς” (485.). M.

οἰήιον] πηδάλιον, παρὰ τὸ οἰακίζειν, ὅ ἐστι κατιθύνειν. B. V. οἰήιον, ἤτοι τὸ ἄκρον τοῦ πηδαλίου. οἰήϊον δὲ λέγεται ἐκ τοῦ οἴειν καὶ κομίζειν τὴν ναῦν. Q.

484. ἐκλύσθη] ἐκυματίσθη. B. ἐκλυδωνίσθη. V.

485. τὴν δʼ αἶψ᾿] τὴν δʼ ἄψ, οὕτως. H.

486. ἡ τῆς θαλάσσης ἐπανάστασις ἢ κλύδων, ὃς ἐγγίσαι ἐποίησε τῇ γῇ. πλημμυρὶς προπαροξύνεται, τινὲς δὲ ὀξυτόνως. H.

θέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσθαι] αἱ Ἀριστάρχου, θέμωσεν. ὁ μὲν Ἀρί- σταρχος ἀποδέδωκεν οὕτως, ἤγγισε δὲ τῇ χέρσῳ· Καλλίστρατος δὲ ἀντὶ τοῦ ἐποίησε, παρὰ τὸ θεῖναι, παραγώγως. Ἄλλως. ἠνάγκασεν, ἐβιάσατο. ἀπὸ τῆς Θέμιδος ἡ μεταφορὰ τῆς καταναγκαζούσης τῷδε τάδε ποιεῖν. H. Q. ἐγγίσαι ἐποίησε τῇ γῇ. V.

490. προπεσόντες] σφοδρῶς ἐπιπεσόντες καὶ ἐγκείμενοι. V.

491. πρήσσοντες] Ῥιανὸς, πλήσσοντες. H. Q. ἄπιμεν] ἀφειστήκειμεν. V.

4. δὲ Buttm. pro γὰρ. thii p. 1640, 49. adscripta sunt, τὸ 14. Conf. schol. ad 540. θέμωσεν οὐ μόνον—τουτέστι ποιῆσαι, 20. ἄψ] Conf. ad θ, 92. αἱ H. αἱ Q. 22. προπαροξύνεται] Eustath. p. θέμωσεν] Hoc si scripsit Aristar- 1Ο40, 56. τὸ πλημυρίς τινὲς τῶν πα- chus, δὲ omittere debuit, quod non λαιῶν προπαροξύνουσι καὶ διʼ ἑνὸς δὲ μ est credibile eum voluisse. γράφουσιν ὡς ἀπὸ τῆς πλήμης. 29. Ῥιανὸς] ἀριανὸς Q. 23. θέμωσε] In B. verba Eusta-

πῶς δὲ ἤκουσεν ἔτι Πολύφημος διπλάσιον αὐτοῦ ἀποστάντος; καὶ φαμὲν ὅτι οὐκ ἦν ἴσως πολὺ τὸ διάστημα. ἔτι δὲ καὶ γέγωνε βοήσας. δυνατὸν οὖν ἐπιτείνοντα τὴν βοὴν ἀκουσθῆναι. ἢ τάχα οὐ τὴν διπλασίονα ὁδὸν σημαίνει, ἀλλʼ ὅτε τὸ δεύτερον διεπεραιώθημεν. ἦν δὲ καὶ μεγαλόφωνος Ὀδυσσεὺς, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (γ, 221.) “ἀλλ᾿ ὅτε δὴ ὄπα τὴν μεγάλην.” ἄμεινον δὲ εἰπεῖν ὡς τὸ μὲν πρῶτον ἀπὸ τοῦ σπηλαίου ἤκουσεν αὐτοῦ, τὸ δὲ δεύτερον ἀπὸ τῆς θαλάσσης καὶ τοῦ αἰγιαλοῦ. H.Q. πῶς οὖν ἀκούει; προείρηκε γὰρ “ἀλλʼ ὅτε τόσσον ἀπῆν ὅσσον τις γέγωνε βοήσας.” ἤτοι μεγαλόφωνος ὁ Ὀδυσσεὺς, ἢ δὶς ἐπὶ τὸ αὐτὸ μέρος ἀπέσχομεν πάλιν. οὕτως γὰρ ἡ ναῦς ἠνέχθη. V.

492. καὶ τότʼ ἐγὼ] καὶ τότε δή Ἀρίσταρχος. M.

495. βέλος] βλῆμα. νῦν γὰρ τὸν βληθέντα λίθον λέγει. V.

498. σύν κεν ἄραξ᾿] γρ. ἄραξ’. P.

508. ἔσκε τις ἐνθάδε μάντις] ἐκ τούτου νοητέον ὅτι δεισιδαίμονες οἱ Κύκλωπες, ὅτι ὑπήκουον βουλήμασι θεῶν, καὶ οὐκ ἀπέκτεινον τοὺς προλέγοντας αὐτοῖς τινα παρὰ θεῶν ἐσόμενα. Q.

509. Τήλεμος Εὐρυμίδης, ὃς μαντοσύνῃ ἐκέκαστο] Εὐρύμου παῖς ὁ Τήλεμος, ὃς τῇ μαντείᾳ ἐκεκόσμητο. H.

515. ἄκικυς] γρ. ἀεικής. M.

516. ἀλάωσεν—ἐδαμάσσατο] γρ. ἀλαώσας—ἐδαμάσαο. H. M. ἐτύφλωσας, ἐματαίωσας. H.

525. οὐκ ὀφθαλμόν γʼ ἰήσεται] μὴ βουλόμενος, οὐ γὰρ μὴ δυνά- μενος. οὐκ ἐβούλετο δὲ Ποσειδῶν τὸν ἴδιον υἱὸν θεραπεῦσα, δίκαιον ἡγούμενος τιμωρεῖσθαι αὐτὸν τῆς πονηρίας. ὁ δὲ νοῦς, οὐδὲ Ποσειδῶν ἰάσεταί σε κακὸν ἐόντα. B.Q.

διὰ τί ὁ Ὀδυσσεὺς οὕτως ἀνοήτως εἰς τὸν Ποσειδῶνα ὠλιγώρησεν εἰπὼν “ὡς οὐκ ὀφθαλμόν γʼ ἰήσεται οὐδʼ ἐνοσίχθων;” (525.) ἢ διὰ τὸ γινώσκειν ὡς οὐκ ἦν ἰατρὸς ὁ Ποσειδῶν, ἀλλʼ ὁ Ἀπολλων, ἢ ὅτι οὐ θεραπεύσει αὐτὰ διὰ τὴν πονηρίαν αὐτοῦ. M. διὰ τί Ὀδυσσεὺς πρὸς τὸν Κύκλωπα οὕτως ἀνοήτως εἰς τὸν Ποσειδῶνα ὠλιγώρησεν τῷ λόγῳ εἰπὼν “ὡς οὐκ ὀφθαλμόν γʼ ἰήσεται οὐδʼ ἐνοσίχθων” (525.).

6. δὴ H. δ᾿ Q. est etiam in V. τὴν] τε H. 22 μὴ ante δυνάμενος addidit Stru- 13. γρ. ἄραξ’] Nam in textu antea vius. videtur fuisse ἄῤ ἄξ᾿. BUTTM. 30. πρὸς τὸν Κύκλωπα addit T., 19. γρ. ἀεικής] Εustath. p. 1643. om. H. Q. 7. γράφεται δʼ ἔν τισι καὶ ἀεικής. τῷ λογῷ addit T., om. H. Q. 20. ἀλάωσας cum gl. ἐτύφλασκς

Ἀντισθένης μέν φησι διὰ τὸ εἰδέναι ὅτι οὐκ ἦν ἰατρὸς ὁ Ποσειδῶν, ἀλλʼ ὁ Ἀπόλλων, Ἀριστοτέλης δὲ οὐ ὅτι οὐ δυνήσεται, ἀλλʼ ὅτι οὐ βουληθήσεται διὰ τὴν πονηρίαν τοῦ Κύκλωπος. H.Q.T. διὰ τί οὖν ὁ Ποσειδῶν ὠργίσθη, καίτοι μὴ χαλεπαίνων διὰ τὸ ἀπόφθεγμα, ἀλλὰ διὰ τὴν τύφλωσιν, “Κύκλωπος γὰρ κεχόλωται, ὃν ὀφθαλμοῦ ἀλάω- σε” (Od. α, 69.), καὶ παμπονήρου ὄντος καὶ τοὺς ἑταίρους κατε- σθίοντος; λύων δὲ ὁ Ἀριστοτέλης φησὶ μὴ ταυτὸν εἶναι ἐλευθέρῳ πρὸς δοῦλον καὶ δούλῳ πρὸς ἐλεύθερον, οὐδὲ τοῖς ἐγγὺς τῶν θεῶν οὖσι πρὸς τοὺς ἄπωθεν. ὁ δὲ Κύκλωψ ἦν μὲν ζημίας ἄξιος, ἀλλʼ οὐκ Ὀδυσσεῖ κολαστέος, ἀλλὰ τῷ Ποσειδῶνι, εἰ πανταχοῦ νόμιμον τῷ διαφθειρομένῳ βοηθεῖν, τῷ υἱῷ, καὶ ἦρχον ἀδικίας οἱ ἑταῖροι. H.M.T.

Ἄλλως. πῶς παρὰ Φαίαξιν ἐχθρὸν ἑαυτὸν Ποσειδῶνος λέγει; φαμὲν ὡς ἀπολαβὼν ἤδη τὰ τῆς εὐχῆς καὶ πεπονθὼς ἐλεεινὰ, ἔτι δὲ καὶ τὸ τελευταῖον ναυάγιον διὰ Ἴλιον γενόμενον κα τὰς ἐκείνου βόας ἔπειθεν αὐτὸν ὅτι πέπαυται μὲν Ποσειδῶν εἰς Ἴλιον. H.

διὰ τὴν τύφλωσιν, ἀλλʼ οὐ διὰ τὰς φωνὰς ταύτας ὠργίσθη ὁ Πο- σειδῶν. τούτων γὰρ ὁ νοῦς, οὐδὲ ὁ Ποσειδῶν ἰάσεται κακὸν ὄντα. V.

530. δὸς μὴ Ὀδυσσῆα—οἴκαδʼ ἱκέσθαι] ἀντὶ τοῦ μὴ δῷς τὸν Ὀδυσσέα εἰς τὸν ἑαυτοῦ οἶκον ἐλθεῖν. H.

533. ἐς πατρίδα γαῖαν] πατρίδα, τὴν πατρικήν. οὐ γὰρ οἶδεν ὁ Ὅμηρος τὸ τῆς πατρίδος ὄνομα ἁπλοῦν, ἀλλὰ κτητικόν. B.

536. ἐκ τῶν ὕστερον ἀποβεβηκότων, ὕστερόν φησιν, ὡς καὶ ἑξῆς δʼ οὐκ ἐμπάζετο ἱερῶν.” H.

538. περιδινήσας] περιστρέψας. V.

ἶν᾿ ἀπέλεθρον] δύναμιν πολλήν. V.

539. μετόπισθε] γρ. προπάροιθε. M.

4. καίτοι om. M. ita in his scholiis quoque scripturæ χαλεπαίνων post ἀπόφθεγμα M. diversitas est. Sic ἄπωθεν p. 297, 5. ὀφθαλμοῦ] ὀφθαλμὸν T. 10.: sed ἄποθεν p. 300, 13. 321. 6. καὶ παμπονήρου M. καίπερ πο- 16. 339, 24. forma deteriore, de νηροῦ H. T. qua dixi ad Harpocrat. vol. 1. 9. 7. λύων δὲ] καὶ M. xxvii. μὴ ταυτὸν—καὶ δούλῳ] μήτε αὐτὸν ὁ δὲ] ὁ μὲν οὖν M., omisso μὲν —μήτε δούλῳ T. post ἦν. 8. τῶν om. M. 10. Ὀδυσσεῖ] ὁδυσσεὺς T. 9. οὖσι om. M. εἰ πανταχοῦ—ἑταῖροι om. H. ἄπωθεν T. ἄποθεν, H. M. Quæ πανταχοῦ om. M. perpetua ut in aliis scriptoribus, 11. διαφθειρομένη] φθειρομένῳ T.

540. τυτθὸν] ἐπὶ τοῦ προτέρου (483.) ἀθετεῖται. πῶς γὰρ ἂν ἔμ- παλιν ἡ ναῦς ἠνέχθη; H.M.Q.V.

542. θέμωσε] ἀπὸ τοῦ θεσμός, ὁ νόμος καὶ ἡ ἀνάγκη. B.

546. ἐκέλσαμεν] ὡρμίσαμεν, ἐνεωλκήσαμεν, προσειλκύσαμεν. H.

550. ἀρνειὸν δʼ ἐμοὶ] ἴσως τὸν σώσαντα ἑαυτὸν ἔλαβε καὶ πάλαι ἐξαίρετον αἶγα εἰς τὴν ἄγραν ἐν τῇ νήσῳ. Q.

554. ἀλλʼ ὅγε] γρ. ἀλλʼ ἄρα. H.

565. ἔνθεν δὲ προτέρω] περιπλανηθέντος αὐτοῦ καὶ μὴ εἰδότος ποῦ ἔπεισι. περιττὸν τὸ προτέρω. Q.

Κ ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Τὰ περὶ τὸν Αἴολον ἀπαγγέλλει τὸν τῶν ἀνέμων φύλακα, ὡς ἔδω- κεν Ὀδυσσεῖ ἐν ἀσκῷ ἀνέμους. λύσαντες δὲ οἱ ἑταῖροι κοιμωμένου Ὀδυσσέως ὑπονοστοῦσι πρὸς Αἴολον. καὶ ὡς εἰς Λαιστρυγονίαν ἀφί- κοντο, ἔνθα ἕνδεκα ναῦς ἀπώλεσε. καὶ ὅσα ἔπαθε παρὰ Κίρκῃ μετα- μορφωσάσῆ αὐτοῦ τοὺς ἑταίρους εἰς σῦς καὶ πάλιν ἄνδρας ποιησάσῃ. καὶ ὅπως αὐτὸς ταύτην διέφυγε παρʼ Ἑρμοῦ φάρμακον λαβὼν τὸ μῶλυ καὶ παρʼ αὐτῇ τὸν ἐνιαυτὸν ἔμεινεν. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ὅτι Ὀδυσσεὺς διηγεῖται πῶς Αἴολος αὐτὸν ἐξέπεμψεν εἰς τὴν πατρίδα οὔριον ἄνεμον δοὺς τὸν ζέφυρον καὶ τοὺς ἄλλους ἀνέμους ἐγκαθείρξας ἀσκῷ. λυθέντος δὲ καὶ τοῦ ἀσκοῦ ὑπὸ τῶν ἑταίρων· εἶ- ναι γὰρ χρυσὸν ἐνόμιζον· καὶ παλινδρομήσας εἰς τὴν Αἰολίαν οὐ προσ- ιεμένου αὐτὸν τοῦ Αἰόλου ἐκεῖθεν ἀποπλέων εἰς Λαιστρυγόνας ἀφι- κνεῖται, καὶ τὰς ἕνδεκα τῶν νεῶν ἀπολέσας ἐνταῦθα μιᾷ εἰς Αἰαίαν τὴν νῆσον παραγίνεται. καὶ σὺν Εὐρυλόχῳ τοὺς ἡμίσεας τῶν ἑταί- ρων κλήρῳ λαχόντας ἐκπέμπει πευσομένους τίνες οἱ κατοικοῦντες. μεταμορφωθέντων δὲ ἐκείνων εἰς σύας ὑπὸ τῆς Κίρκης πλὴν Εὐρυλό- χον αὐτὸς ἐπὶ τὴν ζήτησιν ἐλθὼν οὐδὲν ἐβλάβη ὑπὸ τῶν φαρμάκων διὰ τοῦ φαρμάκου οὗ εἰλήφει παρὰ Ἑρμοῦ. τὴν δὲ ἀρχαίαν φύσιν 9. περιττὸν Buttm. pro περίττωσεν. τὴν om. Eustathius. 29. ἐπὶ H. et Eustathius p. 1643. 30. εἰλήφει H. εἰλήφθη Q. τῶν ἑταίρων λαβόντων ἐνιαυτὸν παραμείνας παρὰ τῇ Κίρκη ἀποπεμ- φθῆναι δεηθεὶς εἰς Ἅιθην πέμπεται περὶ τοῦ νόστου πευσόμενος Τει- ρεσίου. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ἀφηγεῖται ἐνταῦθα Ὀδυσσεὺς πῶς παρεγένετο εἰς Αἰολίαν νῆσον, ἐν ἡ κατῴκει Αἴολος, καὶ ἀσκῷ βοείῳ δήσας τοὺς ἀνέμους δέδωκε, μόνον ζέφυρον ἐάσας ἔξω, μετὰ τὸ φιλοξενίσαι αὐτόν. καὶ ὅπως νομίσαντες οἱ αὐτοῦ ἑταῖροι θησαυρὸν εἶναι λύουσι τὸν ἀσκὸν, καὶ πάλιν ἀντιπνευσάντων ἀνέμων αὐτοῦ κοιμωμένου μετὰ ἐννέα ἡμέρας καὶ νύκτας πλέοντες εἰς Αἰολίαν παραγίνονται. οὓς ἰδὼν Αἴολος μετ᾿ αἰσχύνης ἀπεδίωξεν εἰπὼν οὐ δίκαιον εἶναι οὓς οἱ θεοὶ μυσάττονται, τούτοις βοηθεῖν. διηγεῖται δὲ καὶ περὶ τῆς Κίρκης καὶ ὅπως ἐθη- ριοποίησε τοὺς αὐτοῦ ἑταίρους. ὕστερον αὐτὸς Ὀδυσσεὺς παρʼ ἑρμοῦ τὸ μῶλυ λαβὼν καὶ ἀπελθὼν πρὸς Κίρκην οὐ μόνον ὅτι δοῦσα αὐτῷ μαγικὴν τροφὴν καὶ φαγόντα οὐκέτʼ ἐθηριοποίησεν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς τὸ ξίφος ἐπὶ ταύτην ἄρας ἔπεισε ταύτην ἐπιστρέψαι τοὺς αὐτοῦ ἑταίρους ἀπὸ χοίρων εἰς ἀνθρώπους· ὅθεν κἀκείνη θαυμάσασα αὐτὸν καὶ γνοῦσʼ Ὀδυσσέα εἶναι κατέχει αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς αὐτοῦ ἑταίρους ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς τρέφουσα ἐπὶ χρόνον, συγκοιμωμένου αὐτῇ Ὀδυσσέως. διηγεῖται δὲ καὶ πῶς βουλῇ τῆς Κίρκης ἀπέχονται ὠκεανὸν μαντευσόμενοι περὶ τῆς ἐπανόδου αὐτῶν. P.

διὸ τοὺς τόπους ἀπλῶς λέγει “Κυκλώπων δʼ ἐς γαῖαν” (106.), Αἰολίην ῥʼ ἐς νῆσον” (κ, 1.), ποῦ δέ εἰσιν αὗται ἢ ποῦ κείμεναι οὐκ- έτι διασαφεῖ. πληθυντικοῖς δὲ ῥήμασι κέχρηται διὰ τὴν τῶν ἑταί- ρων συμπαρουσίαν. Q.

1. Αἰολίην δʼ ἐς νῆσον] Αἰολίαι νῆσοι πρὸς τῇ Σικελίᾳ ζ´, Αἰόλη ἡ κατὰ τὸν πορθμὸν Στρογγύλη, Διδύμη, Ἱερὰ, Ἱκεσία, Λιπάρα, Ἐρι- κώδης, Φοινικώδης. Q

οὐ τὰς Αἰόλου νήσους νῦν λεγομένας, ἀλλά τινα ἄλλην ἐκτετο- 5. Αἰολίαν] αἰολίην P. intactum reliqui διό, quod Buttm. 17. ἑταίρους Struvius pro ἐρίηρας. in διὰ τί mutat. 22—25. Hoc scholion in Q. ad- 26. Cf. p. 444, 4. 449. 3. et scriptum ad ι. 564. huc rettulit schol. Apoll. R. 3, 42. BUTTM. Buttmannus. Videtur fragmentum 29. Cf. schol. ad v. 20. esse scholii longioris: quamobrem πισμένην νῆσον λέγει. οἱ δὲ λέγοντες περὶ Σικελίαν καὶ Ἰταλίαν πεπλανῆσθαι τὸν Ὀδυσσέα Λωτοφάγους μὲν λέγουσι τοὺς νῦν Ἀκρα- γαντίνους, οἱ δὲ τοὺς Καμαριναίους, Κύκλωπας δὲ τοὺς Λεοντίνους. B.Q.V. τὰς δὲ Αἰόλου νήσους τήν τε κατὰ τὸν πορθμὸν Στρογγύ- λην καὶ τὰς λοιπὰς ἓξ, Διδύμην, Ἱερὰν, Ἱκεσίαν, Λιπάραν, Ἐρικοῦσ- σαν, Φοινικοῦσσαν. τινὲς δὲ ταύτας τὰς νήσους ἐν τῷ Τυρρηνικῷ πε- λάγει κεῖσθαι λέγουσιν. V.

2. Αἴολος Ἱπποτάδης] Δευκαλίων, ἐφʼ οὗ ὁ κατακλυσμὸς γέγονε, Προμηθέως μὲν ἦν υἱὸς, μητρὸς δὲ, ὡς οἱ πλεῖστοι λέγουσι, Κλυμένης, ὡς δὲ Ἡσίοδος Προνοής, ὡς δὲ Ἀκουσίλαος Ἡσιόνης τῆς Ὠκεανοῦ καὶ Προμηθέως. ἔγημε δὲ Πύρραν τὴν Ἐπιμηθέως καὶ Πανδώρας τῆς ἀντὶ τοῦ πυρὸς δοθείσης τῷ Ἐπιμηθεῖ εἰς γυναῖκα. γίνονται δὲ τῷ Δευκαλίωνι θυγατέρες μὲν δύο Πρωτογένεια καὶ Μελάνθεια, υἱοὶ δὲ Ἀμφικτύων καὶ Ἕλλην. οἱ δὲ λέγουσιν ὅτι Ἕλλην γόνῳ μὲν ἦν Διὸς, λόγῳ δὲ Δευκαλίωνος. ἐξ οὗ Ἕλληνος Αἴολος πατὴρ Κρηθέως, Ἀθάμαντος, Σισύφου. ἄλλος δέ ἐστιν ὁ Ἱππότου παῖς· ὁ δὲ Ἱππό- της υἱὸς Μίμαντος. τρεῖς γὰρ Αἰόλους φασὶ γεγενῆσθαι, πρῶτον τὸν τοῦ Ἕλληνος, δεύτερον τὸν ἐξ Ἱππότου καὶ Μελανίππης, τρίτον τὸν ἐκ Ποσειδῶνος καὶ Ἄρνης. πρὸς τοῦτον δέ φησιν ὁ Ἀσκληπιάδης τὸν Ὀδυσσέα ἐλθεῖν τὸν ἐκ Ποσειδῶνος. φυλάσσει δ Ὅμηρος τὸ εἰπεῖν ἐξ Ἱππότου. Q. Αἴολοι δύο, οὗτος μὲν Ἱππότου τοῦ Μίμαν- τος, ἕτερος δὲ Ελληνος, ὃς ἦν Διὸς, οὗ καὶ Ἡσίοδος μέμνηται. V.

[Αἴολος ὁ Ἱππότου ἐν Ῥηγίῳ τῆς Ἰταλίας ὢν μὲν ἀστρονομικώτα- 1. οἱ δὲ] τινὲς δὲ P., omisso λέ- (Juppiter) ἀντὶ πυρὸς δώσω κακόν. 15. Αἴολος—Ἱππότου παῖς] αἴολος. χοντες. 6. Φοινικοῦσσαν] Non bene hic ἄλλος δέ ἐστιν ὁ ἕλληνος παῖς, πατὴρ δὲ inserta legebantur haec: τινὲς δὲ κρηθέως (κριθέως Q.), ἀθάμαντος, σισύ- ἀλληγοροῦντες — προστασσόμενοι, quæ φου H. Q. Correxit Buttm. collata vid. infra ad v. 6. BUTTM. Eustathii annotatione. 9. οἱ addidi. 20 τὸν Ὀδυσσέα ἐλθεῖν addidit 10. Προνόης correxi pro πρυνόης Buttm. quod est in H., vel πρυνείος, quod τὸ] τῷ Q. habet Q. et in Πρυλείης mutandum 22. Ἕλληνος Ernestius pro Ἕλλην. videbatur Welckero in libro de 23. Αἴολος—] Sumtum hoc scho- Trilogia Æschvlea p. 12. lium usque ad vocem Αἰολίδαο e 11. καὶ 1. Welckerus pro τοῦ 1. Txetzæ Comm. ad Lycophr. 738. Πανδώρας τῆς—δοθείσης Buttm. pro BUTTM. Dno similia additamen- Πανδώραν τὴν—δοθεῖσαν. to notabimus infra ad 305. Sunt 12. ἀντὶ H. ἀπὸ Q. Correxit autem haec omnia in P. scripta a etiam Heinrichius apud Buttmann. manu recentiore. collato Hesiodo Op. 57. τοῖς δʼ ἐγώ μὲν] βασιλεῦς Tzetzes. τος καὶ πολύπειρος ἐφρόντισε μᾶλλον εἰδέναι περὶ τῶν ἀνέμων χάριν τῶν ναυτιλλομένων καὶ προλέγειν, ὡς εἰ τυχὸν ἐν ταύρῳ ἄστρῳ πλεύ- σειαν μέχρι τοῦδε ζέφυρος αὐτοῖς ἔσεται πνέων ἄνεμος, εἰ ἐν δύσει κυνὸς τοιόσδε, καὶ ἐν τῇ ἀνατολῇ αὐτοῦ ἕτερος. καὶ τούτου ἕνεκα ἐμυθεύσαντο αὐτὸν εἶναι δεσπότην ἀνέμων. ὁμοίως δὲ καὶ τὸν Αμα- κλείδην καὶ Πρωτοκλῆ καὶ Πρωτοκρέοντα, ὡς φησιν Ὀρφεύς. οὕτως οὖν ἔφασαν αὐτοὺς δεσπότας εἶναι ἀνέμων, ὡς καὶ δέειν ἀσκῷ ὃν ἄν βούλοιντο αὐτῶν, τοὺς δʼ ἄλλους ἐᾶν πνεῖν. οὕτω γοῦν φασι καὶ τὸν Αἴολον τοῦτον τοὺς ἄλλους ἀνέμους ἐν τῷ ἀσκῷ καταδήσαντα δοῦναι τῷ Ὀδυσσεῖ, ζέφυρον δὲ μόνον ἐᾶσαι ὡς αὐτῷ χρειωδέστατον καὶ φο- ρόν. ἐγὼ δὲ καὶ τὸν ἀσκὸν δέχομαι. φασὶ γὰρ οἱ μηχανικοὶ καὶ τὰ ἀρρητουργικὰ γράφοντες ὡς ἐάν τις δελφῖνα ποιήσῃ ἀσκὸν, ἐκδείρας αὐτὸν καὶ ἔχων παρʼ ἑαυτῷ, ποιήσει ὃν ἂν βούλοιτο πνεῖν ἄνεμον. καὶ ἴσως καὶ οὗτος ὁ Αἴολος ἦν ἂν καὶ μαγικώτατος. τούτου δὲ τοῦ Αἰόλου υἱὸς Ἰόκαστος, ὃς τὸ Ῥήγιον ἔκτισεν, ὥς φησι Καλλίμαχος “Ῥήγιον ἄστυ λιπὼν Ἰοκάστου Αἰολίδαο.” ὁ γὰρ Ὀδυσσεὺς τοὺς ἐναντίους ἀνέμους ἐγκεκλεισμένους ἔχων ἐν τῷ ἀσκῷ, μόνῳ δὲ ναυ- τιλλόμενος τῷ ζεφύρῳ ἐννέα νυχθήμερα πλεύσας τῷ δεκάτῳ τὴν αὐ- τοῦ πατρίδα καὶ πυρπολοῦντάς τινας θεασάμενος κοπιάσας, ὡς ἀεὶ τὸν πόδα τῆς νηὸς ἔχων, ἐκαθεύδησεν. οἱ φίλοι δὲ τούτου λύουσι τὸν ἀσκὸν χρυσίον νομίσαντες ἔχειν. ἐκχυθέντων δὲ τῶν ἀνέμων καὶ ἀν- τιπνόως ταραξάντων τὸ πέλαγος πάλιν εἰς τὴν Αἰολίαν ἀνεπόρευσεν ἄκων τοῖς ἀνέμοις φορούμενος. P.]

3. πλωτῇ ἐνὶ νήσῳ] ἔνιοι μὲν τὴν ἐμπλεομένην, οἷον τὴν ἐν πλεο- μένοις τόποις κειμένην νῆσον, ἢ ἐπιθετικῶς λέγει τὴν Αἰολίαν. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος πλωτῇ ἀντὶ τοῦ φορητῇ, οἷον περιφερομένῃ, ὡς ποτὲ 1. περὶ Τzetzes. παρὰ P. 16. ὁ γὰρ—] Quae hinc sequun- 2. ὡς τυχὸν ἐν] εἰ ἐν Tzetzes, unde tur aliunde excerpta et ab hoc scholio aliena spectant ad argu- εἱ addidi. 3. ἕσεται πνέων Tzetzes. ἔσεσθαι mentum hujus libri. BUTTM. πλέων P. 24. ἔνιοι] ἐνίοτε V. 6. Πρωτοκρέοντα Tzetzes. Πρωκρέ- οἷον] οἱ δὲ H. Q. οντα P. 24 ἔνιοι] ἐνίοτε V. 25. νῆσον] νήσους Q. ad sequentia Ὀρψεὺς] Vid. fr. Orph. 53. e relatum. Suid. v. τριτοπάτορες et Etym. M. ἡ ἐπιθετικῶς—Αἰολίην om. V. p. 768. 1. BUTTM. ἢ ἐπιθετικῶς H. δὲ ἐπιθετικῶς Q. T. 15. Καλλίμαχος] Vid. fr. 202. ex Αἰολίαν H. T. αἰολίην Q. V. hoc Tzetzæ loco et ad Lycophr 45. 26. πλωτῇ om. H. ἀντὶ τοῦ addidi ex T. BUTTM. μὲν ἐν τοῖς δεξιοῖς μέρεσι, ποτὲ δὲ ἐν τοῖς ἀριστεροῖς ὁρᾶσθαι, οἷον δή τι καὶ περὶ τὴν Δῆλον ἱστορεῖ Πίνδαρος λέγων οὕτως “ἦν γὰρ τὸ πάροιθε φορητὰ κυμάτεσσι Δᾶλος παντοδαπῶν τʼ ἀνέμων ῥιπαῖς.” ἐν δὲ ἄλλῳ, προσπλεομένῃ ὑπʼ ἀνθρώπων, ἢ περιφερομένῃ ὑπὸ τῆς θα- λάσσης. ἄμεινον δὲ τὸ πρότερον· εἰ γὰρ ἐπέπλει τῇ θαλάσσῃ, οὐκ ἂν οὐδὲ ἐκ δευτέρου αὐτὴν εὗρεν ὁ Ὀδυσσεύς. ἢ περιρρεομένῃ. H. M. Q.T.V. Ἄλλως. ἐν πλεομένοις τόποις κειμένῃ ὅτι εἰσὶ νῆσοι πλη- σίον ἠπείρου κείμεναι τὸ πρὸς τῇ ἠπείρῳ μέρος ἔχουσαι ὑφάλων πετρῶν πλῆρες, αἳ οὐ δύνανται περιπλέεσθαι. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος περι- φορητῇ· οἰκειότερον γάρ φησι μὴ ἐρριζῶσθαι τῶν ἀνέμων νῆσον. Q.

πλωτῇ] οἱ μὲν μυθικῶς ἀπέδοσαν τὸ ἐπιπλέουσαν τῇ θαλάσσῃ· καὶ ἴσως τερατεύεται, ἵνα μὴ ζητῶμεν πῶς κεῖται. οἱ δὲ πλεομένην καὶ ἐν πλωτοῖς οὖσαν τόποις, ἐπειδὴ τὰ ἄλλα πρόσθε χωρία κακόξενα. οἱ δὲ τὴν προσορμιστὴν, ἀλλʼ οὐκ ἀμιχθαλόεσσαν. T.

4. χάλκεον] ἰσχυρόν. ἀπρόσβατον γάρ ἐστι διὰ τὴν περὶ αὐτὸ λειότητα. V.

χάλκεον ἄρρηκτον] λείπει τὸ ἐστίν. πῶς ἄρρηκτον; ὅτι πέτρα περιτρέχει τὴν πόλιν περιβολῆς τάξιν ἐπέχουσα. B. Q.

λισσὴ δὲ πέτρη] περιτρέχει τὴν πόλιν περιβόλου δίκην ἐπέχουσα. T.

5. τοῦ καὶ δώδεκα παῖδες] καὶ τοῦτο εἰς εὐδαιμονίαν, ὅταν πάντων ἀπολαύωσι τῶν τέκνων. εὐδαίμων γὰρ τῷ μὴ ὑπὸ πολλῶν ἐξουσίαν δοῦναι τὰς θυγατέρας, ὃ καὶ περὶ τὴν Πριάμου οἴκησιν ἑωρῶμεν. ὑπὸ φιλοτεκνίας γὰρ παρʼ ἑαυτῷ ἀνέλαβε τοὺς ἄνδρας τῶν θυγατέ- ρων. Q. εὐδαιμονίας σημεῖον, ἔκ τε τῶν ἐναντίων ὅτι Τηλέμαχος ὀδύρεται τὴν μονογένειαν τοῦ οἴκου· “μοῦνον Λαέρτην Ἀρκείσιος υἱόν ἔτικτεν” (π, 118.). T.

6. ἓξ μὲν θυγατέρες] Αἴολος Τηλεπάτραν τὴν Λαιστρυγόνου γή- P. 445, 26. περιφερομένῃ] παραφε- liasta ex praecedentibus verbis Tin. ρομένῃ T. Et παραφερομένην dixit Eu- dari supplevisse videatur. stathius p. 1644, 52. qui addit ἡ τʼ addidi ex editionibus Strabo- συνεχείᾳ σεισμῶν ἢ ἄλλως ὁπωσοῦν. nis, cujus codices id omittunt. ὡς H. et Eustathius. ἔστε Q. T. 4. ὐπʼ ἀ.] ὑπὸ τῶν ἀ. H. Q., non P. 446, 2. Πίνδαρος] Fragm. 58. Eustathius. Proximum τῆς om. T. 3. φορητὰ] φορητὴ T. 6. ὁ addidi ex H. et Eustathio. Δᾶλος H.M. et Eustathius. ἁλὸς 7. Ἄλλως] Hoc quoque scholion T. (qui κυματέσσιν). δῆλος Q. Δᾶλος, verbis leviter mutatis excerpsit quod hoc loco positum metro ad- Eustathius. versatur, non habet Strabo haec 27. Gyraldus de Diis Synt. 5. de verba atterens 10. p. 485., ut scho- Æolo: “Legimus in Graecis com- μας ἐγέννησε θυγατέρας ἓξ καὶ ταύταις ἴσους υἱούς. εἰσὶ δὲ τοῖς μὲν ἄρρεσιν ὀνόματα Ἰόκαστος, Ξοῦθος, Φάλακρος, Χρύσιππος, Φερήμων, Ἀνδροκλῆς, ταῖς δὲ παρθένοις Ἴφη, Αἰόλη, Περίβοια, Δία, Ἀστυ- κράτεια, Ἡφαιστία. ὁ δὲ Εὐριπίδης ἑτέρως ἱστορεῖ. H. Q.

Ἄλλως. τινὲς ἀλληγοροῦντες Αἴολον μὲν λέγουσι τὸν ἐνιαυτὸν, δώδεκα δὲ παῖδας τοὺς μῆνας. τινὲς δὲ ὅτι παρετήρησεν, ἀστρολο- γίας ἔμπειρος ὢν, ἡλίου ὄντος ἐν ταύρῳ ζέφυρον πνεῦσαι. οἱ δὲ ἄνε- μοι πνέουσιν ἐνίοτε καὶ καθʼ ἑαυτοὺς. ὡς καὶ πολλοί· καὶ γὰρ ἡμεῖς δίχα βασιλικοῦ προστασσόμενοι προστάγματος. H.Q.V.

7. ἔνθʼ ὅγε θυγατέρας πόρεν υἱάσιν] ἀρχαῖον ἔθος τὸ συνοικίζειν ἀδελφούς. καὶ ὁ Ζεὺς ἀδελφῇ οὔσῃ συνοικεῖ τῇ Ἥρᾳ. (Il. δ, 60.) μεγίστη γὰρ εὐδαιμονία καθʼ Ὅμηρον ἡ ὁμοφροσύνη. ὅταν οὖν τῷ τῆς συνοικήσεως ἐπιτερπεῖ προσυπάρχῃ τι φυσικὸν φιλοστοργίας πάθος ἐκ γένους καὶ συνανατροφῆς παιδικῆς, διπλασιάζεται εὔνοια. B. Q. ἀρχαῖον ἔθος, ὡς Ἀρχῖνος ἐν Θεσσαλικοῖς. πρῶτα δὲ Αἴολον ὁμομητρίας κόρας ἀδελφοῖς συνοικίσαι. T.

10. κνισῆεν] ἤτοι εὔοσμον, ἢ κνίσης μέτοχον διὰ τὸ πλῆθος τῶν θυομένων. H.Q.V.

mentariis, Æolum uxorem habu- raclitum est, τὸ μὲν εὔκαρπον καὶ γό- isse Teleporam Læstrygionem, quam νιμον τῶν τὸ θέρος ἐμπιπλάντων μηνῶν quidam Leopatram vocant; ex qua θηλεία γονῇ προσείκασε, τὸ δὲ στερρὸν liberos duodecim” etc. Sequuntur καὶ πεπηγὸς τῶν χειμερίαν ἠρρένωσεν. nomina iliorum: unde hic quaedam Similiter, etsi verbis diversis, Eu- correxi. Gvraldus scholia Home- stath. p. 1644, 63. rica manu scripta ante oculos ha- 9. πρ. προστάγματος H. et T. in- buerit, an alibi haec etiam legantur, fra p. 448. προστάγματος π. Q. nescio. BUTTM. 10 Facile in hoc scholio agno- 2. Ἰόκαστος] ἰοκάστης Q., si recte scas hominem Alexandrinum regi- legit Maius. Correxi ex scholio bus suis adulantem. BUTTM. v. 2. 13. προσυπάρχῃ τι] προσυπάρχον τι Φάλακρος] φαλακρός Q. Q. Correxi ex H. qui προσυπάρχει 3. ἴφη H. ἔφη Q. Iphthe apud τι. προσυπάρχη τὸ Struvius. Gvraldum. 14. συνανατροφῆς Struvius pro ἀστυκράτεια H. ἀρτικρώτειρα Q. συναναστροφῆς. 4. ἡφαιστά H. ἡφαίστεια Q. 15. Ἀρχῖνος correxi pro Ἀρχίνου. ἑτέρως] ἑτέρους H. Θεσσαλικοῖς] Duobus hujus ope- 5. τινὲς] Heraclitus Alleg. c. 71. ris fragmentis ab Muellero memo- p. 140. ratis in Fragm. Histor. vol. 4. p. 6. τοὺς μῆνας] ἄρρενας μὲν τοὺς χει- 317. nunc tertium hoc accedit. μερινοὺς, θηλείας δὲ τοὺς καλοκαιρίους 16. συνοικίσαι correxi pro συνοι- addit Q. Quod recentioris scho. κῆσαι. Recte συνοικίζειν supra l. 10. liastæ additamentum esse arguit 18. θυομένων H. φυομένων Q. V. adjectivum καλοκαιρίους. Apud He-

περιστεναχίζεται] περιηχεῖται ἐκ τοῦ λαοῦ. Q.

στεναχίζεται] χορείαις ἢ ᾠδαῖς. τὸ δὲ κνισσῆεν οὐ τὴν εὐδαι- μονίαν μόνην σημαίνει τοῦ Αἰόλου, ἀλλὰ καὶ τὸ εὐσεβὲς τὸ εἰς τοὺς θεοὺς καὶ τὸ εἰς ἀλλήλους ὁμοφρονεῖν. T.

12. τρητοῖσι λέχεσσι] ῥητορικῶς δευτέρῳ προοιμίῳ ἐχρήσατο. τρητοῖσι δὲ τοῖς καλῶς κατεσκευασμένοις ἢ τετορνευμένοις. H.

13. καὶ δώματα καλά] γρ. καὶ τείχεα μακρά. H.

15. Ἴλιον] περὶ τῆς Ἰλίου, περὶ τῶν νεῶν τῶν Ἀργείων, περὶ τοῦ νόστου τῶν Ἀχαιῶν. συντόμως ἑκατέρων τῶν ποιήσεων τὴν ὑπόθεσιν ἐδήλωσε. B.H.

19. δῶκε δέ μοι ἀσκὸν] διὰ τὸ στερρὸν καὶ ἀρραγὲς τοιοῦτον ἀσκὸν δέδωκεν. B.

ἐννεώροιο] ἐνναετοῦς. H. V.

20. ἔνθα δὲ βυκτάων ἀνέμων] τῶν ἀθρόως πνεόντων ἢ ἰσχυρῶς, καὶ πληρούντων τὰ ἱστία. λέγονται δὲ οὕτως ἐκ τοῦ ἄγειν βοήν. Q.

βυκτάων] μεγάλως φυσώντων. ὠνοματοπεποίηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἤχου τοῦ γενομένου, ἢ ἀπὸ τοῦ ταράττειν ἐκ βυθοῦ τὴν θάλασσαν. T.

διὰ τί οὐκ αὐτὸς κατέχει τοὺς ἀνέμους, μόνον κελεύσας Ζέφυ- ρον πνεῖν; ἐπεὶ καὶ δίχα τοῦ κλεῖσαι τὸν ἀσκὸν ἐδύνατο κελεῦσαι τῷ Ζεφύρῳ ἅτε δὴ τὴν ἐξουσίαν λαβὼν παρὰ τοῦ Διός. πῶς δʼ αὐτὸς καὶ ἐν Ἰλιάδι ὑποστησάμενος τοὺς ἀνέμους ἐν Θρᾴκῃ οἰκεῖν παρʼ Αἰόλῳ φησίν; εἴληπται μὲν τὸ πλάσμα πρὸς τὸν καιρὸν, διὸ οὐ δεῖ ζητεῖν τὰ τοιαῦτα· ἀνεύθυνα τὰ τῶν μύθων. οἱ δὲ εἰπόντες δαίμονας οἰκεῖν ἐν Θρᾴκῃ αὐτεξουσίους ὄντας, τῶν δὲ πνοῶν τὸν Αἴολον κρατεῖν. οἱ δὲ ἐμπειρίαν ἔχειν τὸν Αἴολον πνευμάτων μεταβολῆς, καὶ διὰ τοῦτο κατέχειν τὸν Ὀδυσσέα μηνὸς ἡμέραν ἕως οὗ εὕρῃ τὸν ἐπίφορον πρὸς Ἰθάκην. τινὲς δὲ ὅτι παρέστησεν ἀστρολογίας ἔμπειρος ὢν ὁ Ὀδυσσεὺς ἡλίου ὄντος ἐν ταύρῳ Ζέφυρον πνεῦσαι. οἱ δὲ ἄνεμοι πνέουσιν ἐνίοτε καὶ καθʼ ἑαυτοὺς, ὡς καὶ πολλοί· καὶ γὰρ ἡμεῖς δίχα βασιλικοῦ προστασσόμενοι προστάγματος. τινὲς δὲ τὰς νήσους ταύ- τας ἐν τῷ Τυρρηνικῷ πελάγει κεῖσθαι λέγουσιν, ἕτεροι δὲ ἐκτετο- 8. περὶ τῶν—Ἀχαιῶν om. B. δὲ ἄνεμοι—εἰς βυθὸν κατάγω. 9. συντόμως H. ἐπιτόμως B. 22. διὸ Prellerus. διότι T. 14. ἀθρόως πνεόντων est etiam in 23. ἀνεύθυνα—εἰπόντες] Fortasse B., addita annotatione ex Eusta- ἀνεύθυνα γὰρ—εἶπον. thio transcripta p. 1646, 24. βύλται 26. κατέχειν] κατέχει T. πισμένην νῆσον λέγουσιν. οἱ δὲ λέγοντες περὶ Σικελίαν πεπλανῆσθαι τὸν Ὀδυσσέα Λωτοφάγους μὲν λέγουσι τοὺς νῦν Ἀκραγαντίνους, οἱ δὲ τοὺς Καμαριναίους, Κύκλωπας δὲ τοὺς Λεοντίνους, τὰς δʼ Αἰόλου νήσους τήν τε κατὰ τὸν πορθμὸν Στρογγύλην καὶ τὰς λοιπὰς ἓξ, Δι- δύμην, Ἱερὰν, Ἱκεσίαν, Λιπάραν, Ἐρικώδη, Φοινικώδη. T.

κέλευθα] Ἰωνικῶς τὰς κελεύθους κέλευθα εἶπε. H.

21. κεῖνον γὰρ] προσφιλὴς γὰρ λίαν τοῖς θεοῖς Αἴολος. Q.

23. μέρμιθι] σχοινίῳ ἤτοι σύρματι ἀργυρῷ. B. μέρμιθι φαεινῇ] προῳκονόμησεν, ἵνα τῷ δεσμῷ ἀπατηθῶσιν οἱ ἑταῖροι. καὶ γὰρ οὐδὲ ἐκ τῆς κουφότητος ἦν γνωρίσαι. προσεδέδετο γάρ. V.

24. ἀργυρέῃ] ἵνα μὴ ἐκεῖνοι δυνηθῶσι βαστάξαντες αἰσθέσθαι τῆς κουφότητος, ἀπατηθῶσί τε τῇ ἀργυρέᾳ μέρμιθι. B. οἰκονομικῶς, ἵνʼ ἐκ τούτου ὑπονοήσωσι χρυσὸν ἤ τι τοιοῦτον ἐν τῷ ἀσκῷ ἐκ τῆς πολυ- τελείας τοῦ δεσμοῦ. T.

26. οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλεν ἐκτελέειν] οὐκ ἔμελλεν δὲ ἐς πέρας ἄγειν ταύτην τὴν βουλήν. B.Q.

ἐκτελέσειν] πληρώσειν. V.

29. πατρὶς ἄρουρα] οὐ τὴν οἰκείαν πατρίδα φησὶν, ἀλλὰ ἀπλῶς τὴν γῆν, ὡς κοινὴν οὖσαν πατρίδα. H.

30. πυρπολέοντας] ἀντὶ τοῦ πυρσεύοντας ὅ ἐστι πῦρ καίοντας, ἢ περὶ πῦρ ἀναστρεφομένους. B.Q.V.

ἐγγὺς ἐόντες] ἐόντες ἡμεῖς. H.

31. ὕπνος ἐπέλλαβε] γρ. ἐπήλυθε. P.

γλυκὺς ὕπνος] οὐ κατηγορεῖται ὡς φίλυπνος, ὅτι γὰρ ἠγρύπνησε νυκτός. κοιμᾶται οὖν ἵνα μὴ ὅτε δεῖ τοὺς οἰκείους ἀσπάσασθαι τοῦτο ποιῇ. οὐδὲ γὰρ ἐδεδίει οὔριον ἔχων πνεῦμα καὶ τὴν πατρίδα ὁρῶν. T.

32. πόδα νηὸς] τὸν μεταγωγὸν τοῦ κέρατος κάλων· ἢ τὸ πηδά- λιον. Q. V.

οὐδέ τῳ ἄλλῳ] οὐδὲ ἄλλῳ τινὶ τῶν ἐμῶν φίλων τὸ πηδάλιον ἐνε- χείρισα. H.

34. οἱ δʼ ἕταροι] διὰ τί οὐ προεῖπεν αὐτοῖς; ἐπειδὴ οὐκ ἤλπιζεν 1. οἱ δὲ λέγοντες—Φοινικώδη] Conf. correctore M. in textu. ἐπέβαλλε schol. v. 1. p. 444, 1. ες 23. ἐγγὺς ἐόντας] ἐγγὺς ἐόντας H. γρ. ἐπήλυθε] Delevi quod in P. 24. ἐπέλλαβε] Sic etiam H. et a praecedit γρ. ἔλαβε. ὑπονοήσαντας ὡς κακουργῆσαι. καὶ γὰρ τῶν ἐν Ἰσμάρῳ λαφύρων τὴν ἴσην μοῖραν ἔδωκε καὶ τῶν ἀγρίων αἰγῶν καὶ τὰ περὶ Κύκλω- πας. T. ἐβάσκαινον γὰρ τὸ πολυτελὲς τοῦ δεσμοῦ εἰς ὑποψίαν λαμβάνοντες. ἴσως οὖν τὸ πολυτελὲς τοῦ δεσμοῦ ἠπάτησεν αὐ- τούς. H.

35. καί μʼ ἔφασαν] πόθεν τεκμηράμενοι, ὁ γὰρ ἀσκὸς κοῦφος ἅτε πλήρης ἀνέμων. λύεται δʼ ἐκ τῆς λέξεως· πρόκειται γὰρ ὡς ἐλέγετο περὶ τοῦ Αἰόλου αὐτοῦ “νηῒ δʼ ἐνὶ γλαφυρῇ κατέδει μέρ- μιθι φαεινῇ, ἀργυρέῃ (23). διὰ τοῦτο οὖν ἐβάσκηναν ὅ τε δεσμὸς πολυτελὴς αὐτοῖς ὑποψίαν ἐδίδω. T. πῶς ἄγοντες αὐτὸν εἰς τὴν ναῦν οὐκ ᾔσθοντο κοῦφον ὄντα; ἀλλʼ ἐν νηὶ κατέδει μέρμιθι ἀργυ- ρέῃ. H.

38. καὶ τίμιός ἐστιν] γράφεται, καὶ τιμῆς, ἤτοι τιμήεις. B.

39. ὅτεων] διχῶς, ὅτεων καὶ ὁτεων. ἐκράτησε δὲ ὅτεων προπαροξυ- τόνως. Q.

καὶ γαῖαν ἵκηται] γρ. καὶ δώμαθʼ ἵτηται. H.

41. ληίδος] ὅτι διῃρημένως ἀναγνωστέον. βούλεται γὰρ λέγειν στρατιωτικῆς λείας, ὡς ὅτε “οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληίδος ἤθελε πάσης Τρωϊάδος” (Od. ν, 262.). Q.

ἐκτελέσαντες] Ζηνόδοτος, ἐκτελέοντες. H.

42. οἴκαδε νισσόμεθα] γράφεται, οἴκαδʼ ἐνεισόμεθα. Q. ωεισό- μεθα] ἀπελευσόμεθα. V.

43. τάδʼ ἔδωκεν] οὕτως Ἀρίσταρχος· ἄλλοι δὲ, τὰ δέδωκε, καὶ, τά γʼ ἔδωκε. καὶ, τάγε δῶκεν, Ἡρωδιανός. H.

44. ὅττι τάδʼ ἐστίν] τί εἰσι καὶ κατὰ τὴν ποσότητα. ὅθεν καὶ ἐπεξηγήσατο, ὅσσος τις χρυσὸς καὶ ἄργυρος ἀσκῷ ἔνεστιν. Q.

45. ὅσσος τις χρυσός] οὐ γὰρ βαστάσαντες ἔλυσαν, ἀλλὰ κεί- μενον· ἐν γὰρ κοίλῃ νηὶ κατέθηκεν ὁ Αἴολος. T.

51. ἀποφθίμην] ἀποφθαρείην, ἀναιρεθείην. V.

52. ἦ ἀέκων] ὁ δεύτερος ῇ περισπασθήσεται. H.

55. αὖις ἐπʼ Αἰολίην] ἐφʼ ἣν καὶ οἱ ἄνεμοι κατὰ πρόσταγμα ὑπέστρεφον πρὸς Αἰολίην. Q.

18. στρατιωτικῆς Buttm. pro ἐρω- scriptura annotata est τάδʼ ἔδωκε, τάδε δῶκε, τάγε δῶκε, ταγ᾿ ἔδωκε. 23. In textu M. habet τάγʼ 32. Αἰολίην] Fort. Αἴολον. BUTT- ἔδωκε, sed in margine quadruplex MANNUS.

56. ἐπʼ ἠπείρου βῆμεν] ὅτι τὴν νῆσον ἤπειρον εἶπε κατὰ τὴν διαί- ρεσιν τοῦ ὑγροῦ, ὡς εἰ ἔλεγεν ἐπὶ τὴν γῆν ἔβημεν. B.Q.T.

60. βῆν εἰς Αἰόλου κλυτὰ δώματα, τὸν δʼ ἐκίχανον] ὁ στίχος σφηκώδης. σφηκῶδες δέ ἐστι τὸ ἐλλεῖπον ἐν μέσῳ τοῦ στίχου χρό- νου, ὡς ἐνταῦθα. χρῄζει γὰρ ὁ δεύτερος ποὺς χρόνου. τὸ γὰρ αιο τροχαῖός ἐστιν. ἀλλὰ τὸ ο μονόχρονον ὡς δίχρονον λαμβάνομεν. H. Q. ὁ στίχος λαγαρός ἐστιν. B. Vind.

62. ἐλθόντες δʼ ἀνὰ δώματʼ ἐπὶ σταθμοῖσιν] γρ. πρὸς δῶμα παρὰ σταθμοῖσιν. H.

64. ἔχραε] ἐβάρησε, μετὰ βλάβης ἐπέθετο. H. μετὰ βλάβης ἐπῆλθε καὶ κακῶς. T. μανικῶς ἐπέθετο. V.

65. ὄφρ’ ἂν ἵκηαι] γρ. καὶ ὄφρ᾿ ἀφίκοιο. N.

69. ἀλλʼ ἀκέσασθε, ὦ Αἴολε καὶ οἱ σὺν αὐτῷ παῖδες. H. ὀρθοτονητέον τὴνὑμῖν. τὸ δὲ ἐν οὐ σημαίνει τὸ ἔνεστι. H.

70. μαλακοῖσι καθαπτόμενος ἐπέεσσι] Ζηνόδοτος, μαλακοῖσιν ἀμειβόμενος, γράφει. καὶ ἔστι χαριεστάτη ἡ γραφή· οὐ καθάπτεται γὰρ αὐτὸν, ἀλλʼ ἱκετεύει. H. καθικνούμενος, ὀνειδίζων, ἐπιπλήττων. Gl. H. οὐχ ὅτι ἐπιπλήττει, ἀλλὰ καταπραΰνων καὶ ὑποπείθων. T.

72. ἔρρʼ ἐκ νήσου] καὶ πῶς ἤμελλεν ἀπὸ Φαιάκων τυχεῖν κομιδῆς ταῦτα καθʼ ἑαυτοῦ λέγων; ἀλλʼ ἀπέδειξε τοὺς ἑταίρους αἰτίους ὄν- τας· ἐλεεινότερον οὖν ἑαυτὸν ἀποδείκνυσιν. H. T.

ἔρρʼ] μετὰ φθορᾶς ἀναχώρει. Q.

73. κομιζέμεν] ἐπιμελεῖν. κακῶς δέ φησι ταῦτα πρὸς τὸν Ἀλ- κίνοον ἐκφέρειν, ὡς θέμις καὶ αὐτὸν διαβάλλειν. ἀλλʼ Ὀδυσσεὺς ἡγεῖται ὡς οὐκ ἰδίου ὄντος τοῦ ἁμαρτήματος, ἀλλὰ τῶν ἑταί- ρων. T.

75. ἔρρʼ, ἐπεὶ ἀθανάτοισιν] γρ. ἔρρε ἐπεὶ ἄρα θεῷ ἀπεχθόμενος τέδʼ ἱκάνεις. P.

77. ἀκαχήμενοι] διὰ τί ἀκαχήμενοι: ἐπὶ τῇ ἡμῶν αὐτῶν μα- ταιότητι, ὅτι οὐκέτι ἐφαίνετο πομπή. ματίῃ δὲ (79.) ματαιότητι, 1. ὅτι om. B. Q. ὄντας om. T. τὴν διαίρεσιν] τὴν om. Q. 23. ἐπιμελεῖν] ἐπιμελεῖσθαι Prel- 6. ο μονόχρονον H. ὁμόχρονον Q. lerus. 12. ὄφρ᾿ ἂν ἵκηαι] Sic etiam in 27. 28. Hanc verba sedulo de- textu a m. prima. tersa (ut commode tamen legi pos- ἀφίκοιο] ἵκοιο N. sint) relictis tantum τόδʼ ἱκάνεις 19. ἀπὸ] ὑπὸ T. propter mendum in textu τόνδʼ. 20. ἀπέδειξε T. ἐπέδειξε H. BUTTM. φρενοβλαβείᾳ, ματαιολογίᾳ, ματαιοπραγίᾳ. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ματῶ ματία, ὡς ἁμαρτῶ ἁμαρτία. ἔστι δὲ Ὁμηρικόν. B.Q.

78. ὑπηρεσία ἡ δουλεία, ὑπειρεσία δὲ ἡ κωπηλασία. P.

79. ἡμετέρῃ ματίῃ] ἐπὶ τῇ ἡμῶν ματαιότητι οὐκέτι ἐφαίνετο ἡ πομπή. τὸ δὲ “ματίῃ” ματαιότητι καὶ ἁμαρτίᾳ. συμπαθῶς δὲ ἑαυτὸν παρέλαβε διὰ τὸ κοιμηθῆναι. T. εὐγνωμόνως καὶ ἑαυτὸν παρα- λαμβάνει εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ὅτι ἀφύπνωσεν. ἢ ὅτι προσαγωγόν ἐστι τὸ μὴ ἀλαζονεύεσθαι, ὅτι αὐτὸς μὲν διεπράξατο τὴν σωτηρίαν παρʼ Αἰόλου, ἐκεῖνοι δὲ ἐξήμαρτον λύσαντες τὸν ἀσκόν. H.Q.T.

81. Λάμου αἰπὺ πτολίεθρον] ἀπὸ τοῦ βασιλεύσαντος Λαιστρυγό- νων Λάμου τοῦ Ποσειδῶνος παιδός. ἢ ὄνομα Λαιστρυγόνος. Q. V. Ἄλλως. περιφραστικῶς τὴν Λάμον, ὡς καὶ “Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν” (Il. ε, 642.), τὴν Ἴλιον. καὶ αὐτὴ μὲν καλεῖται Λάμος, οἱ δὲ ἐνοικοῦντες Λαιστρυγόνες. B.Q. περιφραστικῶς τὴν Λάμον, ὡς καὶ “Ἰλίου ἐξαλάπαξε πόλιν,” ἵνα αὐτὴ μὲν καλῆται Λάμος, οἱ δὲ ἐνοικοῦντες Λαιστρυγόνες. ἀλλʼ ἐπιφέρει “τηλέπυλον Λαιστρυγο- νίην,” τὸ μὲν ὄνομα τῆς πόλεως, ὅ ἐστι Λαιστρυγονία, Λάμου δὲ πτολίεθρον ἀπό τινος βασιλέως Λάμου, ὡς καὶ Πύλον Μηλῆος τὴν Πύλον φησίν. T.

82. τηλέπυλον] μεγάλην. τῶν γὰρ τοιούτων πολὺ διεστᾶσιν αἱ πύλαι. τινὲς δὲ κύριον τὸ Τηλέπυλον ἐξεδέξαντο. οἱ δὲ τηλέπυλόν φασι μακρόπυλον, οὐ τῷ διαστήματι, ἀλλὰ τῷ πλάτει τῆς πύλης ἢ τῷ μήκει. V. πόρρω ἀλλήλων καὶ διασταδὸν τὰς πύλας ἔχουσαν· ἢ μακρόπυλον. B.Q.T.

Λαιστρυγονίην] τὴν τῶν Λαιστρυγόνων. Λαιστρυγόνες δὲ οἱ τὴν Λάμον οἰκοῦντες. V. τὴν Λαιστρυγονίην οἱ νεώτεροι Σικελίαν φασί. H.

ποιμένα ποιμὴν] τὸν βουκόλον ὁ τῶν μήλων νομεὺς, διὰ τὸ πολλὰ εἶναι τὰ πρόβατα. B. καταχρηστικῶς εἴρηκε ποιμένα καὶ τὸν βου- κολον. V.

ὅθι ποιμένα] ὁμωνύμως τῷ γένει τὸ εἶδος εἶπεν, ἀντὶ τοῦ νομεὺς 6. ἀγνωμόνως —ἀφύπνωσεν] Hæc 10. Λαιστρυγόνων Buttm. pro Λαι- verba habet Q., omissa reliqua στρυγόνος. scholii parte. 12. ὡς καὶ—ἐξαλάπαξε] καὶ—ἐξα- εὐγνωμόνως H. T. ἀγνωμόνως Q. λαπάξαι B. Q. Correxi ex scholio καὶ ἑαυτὸν H. καὶ om. Q. T. proximo. 7. ἢ ὅτι προσαγογόν—τὸν ἀσκόν om. 15. καλῆται] καλεῖται T. Q. νομέα, ἤτοι ἔνθα οἱ νομεῖς ἀλλήλους προσφθέγγονται διὰ τὸ πλησίον εἶναι τὰς νομάς. ἢ μᾶλλον τοῦ διαστήματος τὸ ἀπεναντίον τῶν πυ- λῶν μέτρον ἀπέχειν, καὶ οὕτως τὴν φωνὴν ἀκούεσθαι τοῦ τε εἰσε- λαύνοντος καὶ τοῦ ἐξελαύνοντος, ὥσπερ ποτʼ ἔχει καὶ αὐτῷ “ὅσον τε γέγωνε βοήσας” (ι, 473.). B.Q.

83. ἠπύει] προσαγορεύει, φωνεῖ. Q.

84. ἄοκνος] γρ. ἄϋπνος. N.

85. τὸν μὲν βουκολέων] κατὰ μὲν τὸν καιρὸν τῆς νυκτὸς βουκο- λέων, διὰ τὸν οἶστρον, ὅς ἐστι πολέμιος τοῖς βουσὶ, κατὰ δὲ τῆς ἡμέρας βόσκων πρόβατα. δύναται οὖν τις, φησὶ, . . . ἐκεῖ λαμβά- νειν δύο μισθοὺς, ἐπειδὴ τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτὸς αἱ νομαὶ ἐγγύς εἰσι καὶ οὐ πόρρω. B.

86. ἐγγὺς γὰρ νυκτός] τοῦτο λέγει ὅτι νυκτὸς μὲν βουκολοῦσι διὰ τοὺς μύωπας, οἵτινες ἐν ἡμέρᾳ τοὺς ταύρους ἐνοχλοῦσιν. H. τῆς ἡμέρας ἡ ὁδὸς ἐγγὺς εἶναι πέφυκε τῆς νυκτός. τοῦτο δὲ ἔφη ὡς μὴ τῆς ἡμέρας ἀφισταμένης τῆς νυκτὸς, ἀλλὰ τῇ παρελεύσει αὐτῆς εἰσέρχεσθαι νύκτα ἐν ἀκαρεῖ. Ἄλλως. πλησίον γὰρ τῆς πόλεώς εἰσιν αἱ νυκτεριναί τε καὶ ἑωθιναὶ νομαὶ, καὶ τοσοῦτον πλησιάζουσιν ὡς τὸν ἐξελαύνοντα τῆς πόλεως ἀκούειν τῶν ἐν ἀγροῖς. Ἄλλως. Κράτης βραχείας αὐτοῦ ὑποτίθεται τὰς νύκτας. καὶ γάρ φησιν αὐτοὺς εἶναι περὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ δράκοντος, περὶ ἧς Ἄρατός φησι “κείνη που κεφαλὴ τῇ νείσεται ᾗχί περ ἄκραι μίσγονται δύσιές τε καὶ ἀντολαὶ ἀλλήλῃσιν.” ὅθεν σύνεγγυς οὐσῶν τῶν ἀνατολῶν ταῖς δύσεσι λέγειν τὸν ποιητὴν “ἐγγὺς γὰρ νυκτός τε” καὶ τὰ ἑξῆς. παρὰ τὸ πλησιάζειν τᾶς τῆς νυκτὸς κελεύθους ταῖς τοῦ ἤματος κε- λεύθοις, ἢ τὴν νύκτα ἐγγὺς τετάχθαι τῆς ἡμέρας βραχυτάτην οὖ- σαν. τὸν οὖν καθεύδειν παραιτούμενον διπλοῦς μισθοὺς λαμβάνειν, ἢ τὸν ἐν ὕπνῳ τὸ τῆς ἡμέρας πολὺ καταχρώμενον. H.Q.

αἱ νυκτεριναὶ καὶ ἡμεριναὶ νομαὶ ἐγγύς εἰσι τῆς πόλεως. φασὶ δὲ τοὺς Λαιστρυγόνας κατεσχηκέναι τὴν τῶν Λεοντίνων περὶ Σικελίαν 1. νομέα Buttm. pro νομός. plevi ex annotatione simili Eusta- πλησίον] σύνεγγυς V. thii p. 1648, 42. 3. ἀκούεσθαι] ἐξακούεσθαι V. par- 16. παρελεύσει H. παρακελεύσει Q. tem hujus scholii exhibens ὅπου οἱ 19. τῶν Buttm. pro τοῖς. νομεῖς ἀλλήλους —ἐξελαύνοντες. 21. Ἄρατος] 61. ubi Cratetis 8. νυκτὸς—πολέμιος—βόσκων] Tria sententiam memorat scholiasta. hæc vocabula obliterata in B. sup- 25. ταῖς—κελεύθοις om. Q. χώραν, ἐν ᾗ γεννᾶσθαι πολλὴν μύωπα καὶ τὸν οἶστρον, ὥστε τὰ μὲν λάσια τῇ ἡμέρᾳ νέμεσθαι, τὰ δὲ ψιλὰ τῇ νυκτί. καὶ οὕτως τὸν δυνάμενον ἀγρυπνεῖν δύο μισθοὺς ἀποφέρεσθαι. Κράτης δέ φησι κατὰ τὴν τοῦ δράκοντος αὐτοὺς κατηστερίσθαι κεφαλὴν, περὶ ἧς Ἄρατος λέγει “κείνη που κεφαλὴ τῇ νείσεται ᾗχί περ ἄκραι μίσγονται δύ- σιές τε καὶ ἀντολαὶ ἀλλήλῃσιν.” ὥστε πλείω μὲν εἶναι τὴν ἡμέραν, ὀλίγην δὲ τὴν νύκτα, ὡς ἀνάπαλιν παρὰ τοῖς Κιμμερίοις. εἴ τις οὖν δύναται διαγρυπνεῖν, διττοὺς κομίζεται μισθούς. H.V. ὅτι τὰ ἔν- νομα περὶ τὴν πόλιν διὰ τὸ ἀγεώργητα εἶναι τὰ προάστεια, εἶναι δὲ ταῖς ἄλλαις πόλεσιν ἐν ὄρεσι καὶ πόρρω. διὰ τοῦτο οὐ δύναταί τις δύο μισθοὺς ἆραι. T.

τοῦ γὰρ ἡλίου ὄντος ἐν θερινῷ τροπικῷ τοὺς ἀρκτῴους ἀνθρώπους μεγίστην τὴν ἡμέραν ἔχειν, καὶ μὴ ἔχειν νύκτα· τὴν γάρ νύκτα μόνον μιᾶς ὥρας διάστημα εἶναι, τουτέστι τὴν ἡμέραν εἶναι κγ΄ ὡρῶν. δῆλον δὲ ὅτι τοῖς βορειοτέροις μεγίστη τῶν νοτιωτέρων ἡμέρα. περὶ τούτων καὶ Ὅμηρος τῶν τόπων μνημονεύει νῦν. φησὶ γάρ ὅτι “τηλέπυλον Λαιστρυγονίην—νομεύων.” . . ὶ γὰρ δύναταί τις δουλεῦ- σαι . . ὰ δύο ἡμέρας. P.

87. ἔνθʼ ἐπεὶ] τότε ἐπειδὴ εἰς λιμένα τὸν ἄξιον θαύματος ἤλθο- μεν, ἐκεῖ ἔσω τὰς ναῦς ὡρμίσαμεν. B.Q.T.

ἐς λιμένα κλυτὸν] εἰρωνικῶς, ἔνθα τοὺς ἑταίρους ἀπώλεσεν. T.

89. ἀκταὶ δὲ προβλῆτες] αἱ προβεβλημέναι ἐν τῇ θαλάσσῃ πέ- τραι καὶ προέχουσαι ἀπὸ τῶν αἰγιαλῶν στενὸν ποιοῦσαι τὸν εἴσπλουν. Q.V.

90. ἐν στόματι] ἐν τῇ εἰσβολῇ τοῦ λιμένος. δασυντέον τὸ ἀραιή. 1.

91. ἀντὶ τοῦ εἰσεῖχον, ὡς μὴ συγχεῖσθαι τὸ ἔνδον. τὸ δὲ ἔχον ἀντὶ τοῦ ἤλαυνον. τὸ δὲ ἑξῆς, τότε ἐπειδὴ εἰς τὸν λιμένα ἤλθομεν τὸν ἄξιον θαύματος, ἐκεῖ ἔσω τὰς νῆας ὡρμίσαμεν. H.

95. αὐτὰρ ἐγὼν] προοικονομεῖ τὸν τρόπον τῆς φυγῆς τοῦ Ὀδυσ- σέως. Q.

97. παιπαλόεσσαν] τραχεῖαν. ἔνθεν κἀν τῇ συνηθείᾳ παιπάλιμον λέγομεν ἄνδρα τὸν τραχὺν καὶ μὴ ἀπλοῦν. V.

1. χώραν, ἐν ᾖ γεννᾶσθαι om. H. schol. Il. ε, 425. 13. τὴν γὰρ νύκτα addidit Buttm. 27. τότε—ὡρμίσαμεν] Hec pars 17. τηλέπυλον] τηλέκλυτον P. qui acholii legitur etiam in T. ex quo in verbis ceteris usque ad νομεύων correxi quod est in H. εἰς τὸν ἄξιον Cum textu vulgato consentit. λιμένα θαύματος ἤλθομεν — ὡρμήσα- 25. δασυντέον τὸ ἀραιή] Hoc pla- μεν. Conf. l. 19. cuisse Aristarcho colligi potest ex

98. οὔτε βοῶν] βοῶν ἔργα ἡ ἠροτριασμένη γῆ, ἀνδρῶν δὲ ἀμπε- λὼν καὶ τὰ τοιαῦτα. B.

100. προΐειν] προέπεμπον. V.

101. σῖτον ἔδοντες] καὶ πῶς ἄγριοι ὄντες ἐχρῶντο τῇ διαίτῃ ἀπὸ τῆς μάζης; T.

102. ἵνα μὴ εὐεπιχείρητοι ὦσι διὰ τὸν κήρυκα. H.T.

103. οἱ δʼ ἴσαν] ἐναντίον ἐστὶ τὸ παριστᾶν τοὺς Λαιστρυγόνας ὠμοφάγους τῷ παραφέρειν ἑαυτοῖς ὕλην. λύοιτο δʼ ἂν ἐκ τοῦ ἔθους· εἰθίσμεθα γὰρ τῇ ὕλῃ καὶ εἰς ἄλλο χρῆσθαι, πρός τε ἀλέαν καὶ εἰς φῶς καὶ κατασκευήν. T.

ᾗπερ ἅμαξαι] τινὲς πιθανῶς γρ. ᾖ κεν ἅ'μαξαι. H.

104. καταγίνεον] κατεβίβαζον. ἔστι δὲ ἀγινεῖν κυρίως μὲν τὸ ἄγειν ἐκ τῆς τοῦ ἄγω παραγωγῆς, νῦν δὲ τὸ καταφέρειν. B.

105. σύμβλητο] ἤρχετο. V.

106. θυγατρὶ ἰφθίμῃ] γενναίᾳ κατὰ τὸ σῶμα. B.

108. Ἀρτακίην] ὄνομα κρήνης. εἶπον δὲ τὸ ὄνομα παρὰ Κίρκης μαθόντες. λέγει γὰρ “οἶδα καὶ αὐτὴ ἠμὲν ὅσʼ ἐν πόντῳ πάθετʼ ἄλγεα ἰχθυόεντι, ἠδʼ ὅσʼ ἀνάρσιοι ἄνδρες” (κ, 457.). ἢ κατὰ τὸ σιωπώ- μενον παρὰ τῶν φυγόντων μαθόντες παρὰ τῆς Κίρκης ἐπύθοντο. H.Q.V.

110. τῶν δʼ εἴη βασιλεὺς] τῶν ἐν τῇ πόλει κατοικούντων. τὸ δὲ οἷσιν Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ τ, καὶ τοῖσιν ἀνάσσοι, ἀντὶ τοῦ τίνων. H.

112. τὸ τήν δὲ περισσὸν, σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἄρθρον τὸ τήν. H.

113. ἔστυγον] ἐφοβήθησαν, ἐξεπλάγησαν. ἡ γὰρ Στὺξ ἐκ- πληκτική ἐστιν. B.Q.

ἔστυγον αὐτὴν—τοῖσιν ἐμήσατο] τοῖς ἐκ τῶν ἕνδεκα νεῶν· τῶν γὰρ τριῶν πεμφθέντων ἕνα μόνον ἔλαβον, οἱ δὲ ἐσώθησαν εἰς τὴν ναῦν. T.

114. Ἀντιφατῆα] ἀπὸ τῆς Ἀντιφάτους γενικῆς· τὸ δὲ Ἀντιφά- ταο ἀπὸ τῆς Ἀντιφάτης εὐθείας. B.H.

4. καὶ πῶς—μάζης] Haec verba 16. Brevius in T. οἶδε τὸ ὄνομα τῆς T. scholio proximo post τὸν κήρυκα κρήνης παρὰ Κίρκης μαθών. “οἴδα καὶ adjuncta habet. In H. est πῶς γὰρ αὐτὴ ὅσα πάθετʼ ἄλγεα.” ἄγριοι ὄντες ἐχρῶντο τῇ διαίτῃ in fine παρὰ Κίρκης μαθόντες] παρʼ αὐτῆς acholii v. 103. post ᾖ κεν ἅμαξαι. μεμαθηκότες V. 6. εὐεπιχείρητοι H. et Eustath. 18. ἠδ᾿ ὅσ᾿] ἀδʼ ὅσοι H. p. 1650, 23. ἐπιχείρητοι T. Conf. 19. μαθόντες παρὰ τῆς Κίρκης] μα- schol. 1, 89. θόντων παρὰ τῆς κόρης V. 9. εἰθίσμεθα] εἰθισμένα T. 29. Sic H., nisi quod ἀντιφά-

116. δεῖπνον] γρ. δόρπον. H.

119. ἴφθιμοι] γενναῖοι. ἐπιφέρει γοῦν ὅτι “οὐκ ἄνδρεσσιν ἐοικό- τες, ἀλλὰ Γίγασιν.” Γίγαντας δὲ τοὺς μεγάλους καὶ εὐτραπέλους τὸ σῶμα. T.

121. ἀνδραχθέσι χερμαδίοισι] ἤτοι τοῖς δυναμένοις ἄνδρα κατα- βαρύνειν. ἢ ἅπερ αὐτοῖς μὲν ἦν χερμάδια, ἄλλων δὲ ἀχθοφορήματα· ἢ μέγα βάρος παρέχουσι τοῖς βαστάζουσι. B. μέγα βάρος παρέ- χουσι τοῖς βαστάζουσιν ἀνδράσι· ἢ εὐγενέσι, τοῖς δυναμένοις ἄνδρα καταβαρύνειν· ἢ μεγάλοις. Q.

124. ἰχθῦς δʼ ὣς πείροντες] ἀντὶ τοῦ νηχόμενοι καὶ περῶντες ὥσπερ ἰχθύες. ἢ διαπείροντες ὡς ἰχθύας. γράφεται καὶ, σπαίρον- τες. πείροντες δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ διείροντες. V. ἤτοι περῶντες καὶ νηχόμενοι ὡς ἰχθῦς. ἢ πείροντες αὐτοῖς τοῖς ὀδοῦσιν. τὸ οὖν πεί- ροντες ἀντὶ τοῦ περῶντες τὸν λιμένα καὶ διανηχόμενοι ὡς ἰχθύες. εἰ δὲ γράφεται “ἰχθὺς ὣς εἴροντες ἀτερπέα δαῖτα φέροντες,” ὁ νοῦς αὐτοῦ οὕτως, ὡς ἰχθῦς αὐτοὺς συνείροντες καὶ ὁρμαθοὺς ποιοῦντες ἔφερον εἰς τοὺς οἴκους. ἢ ἴσως ξύλοις ἀπεξυσμένοις διέπειρον αὐτοὺς καὶ ὡς ἰχθύας ἐκ τῆς θαλάσσης ἀνείλκοντο. B.Q. ἔφερον εἰς οἶκον ἵνα φάγωσιν. δῆλον δὲ ἐκ τούτου ὅτι ἤδεσαν ἰχθύων τροφήν. οἰκεῖον δὲ ἡ εἰκὼν, ἐπεὶ ἐκ θαλάσσης ἐλάμβανον ἰχθύων τρόπον καὶ κατήσθιον. T.

ἀτερπέα δαῖτα πένοντο] Ἀρίσταρχος φέροντο. ἄλλοι δὲ δαῖτα πένοντο. Ἀριστοφάνης “ἰχθῦς δʼ ὗς εἴροντες.” κατέστη ἴδιον τὸ ἰχθῦς καὶ τὸ φέροντο Ζηνοδότῳ, ἐν δὲ ἄλλοις πείροντες. H. γρ. φέροντο. M.

φέροντο] προσεφέροντο. V.

130. οἵδ᾿ ἅμα] τοῦτο μὲν ἐμφαντικόν. ἔνιοι δὲ γράφουσιν, οἵδ᾿ ἄρα πάντες. Καλλίστρατος δὲ καὶ Ῥιανὸς διὰ τοῦ λ, οἵδ’ ἅλα πάντες. H.

τους εὐθείας pro Ἀντιφάτης εὐθείας. etiam in M. In B. totum scholion versui 106. 12. et 14. περῶντες pro πειρῶντες adscriptum hoc modo ἀντιφατῆς correctum ex Eustath. (sic) ἀπὸ τῆς ἀντιφάτεος, τὸ δὲ ἀντι- 23. κατέστη ἴδιον τὸ ἰχθῦς καὶ τὸ φάταο ἀπὸ τῆς ἀντιφάτης. In Q. ad φέροντο] Haec non integra. v. 115. ἀντιφάταν (sic) ἀπὸ τῆς ἀντι- 24. Ζηνοδότηῳ] ζηνοδώρῳ H. Idem φάτης εὐθείας. vitium codicis E. in schol. δ, 11. σπαίροντες] Recte ἰχθῦς δʼ 477. ἀσπαίροντες apud Eustath. p. 1652, ἐν Cramerus. οὐ H. 14. Verba γρ. καὶ σπαίροντες sunt 28. οἵδʼ ἅλα] οἵδʼ ἄρα H. “οἵδ᾿

ἀνέρριψαν] ἀνεκινήθησαν εἰς τὸ κωπηλατεῖν. Q.

131. ἐπηρεφέας φύγε πέτρας] τὰς τοῦ στόματος πέτρας, οὐ τὰς βαλλομένας· ἤτοι ἄνωθεν ἐπηρεφεῖς, ἢ ἐπικεκλιμένας καὶ βαλλομέ- νας κατὰ τῆς νηός. B.H.Q.

135. Αἰαίην δʼ ἐς νῆσον] ὄνομα νήσου. ταύτην ἔνιοί φασι τὸ νῦν Κίρκαιον πρὸς τῇ Ἰταλίᾳ. Q. V.

136. αὐδήεσσα] ἤτοι περιβόητος· ἢ εἰς διάλεξιν καὶ προσαγόρευ- σιν ἀνθρώποις ἐρχομένην· ἢ καθὸ ἐπίγειός ἐστιν. B.Q.V. Ἀριστο- τέλης οὐδήεσσα. H. τὸ “Κίρκη ἐϋπλόκαμος, δεινὴ θεὸς, αὐδή- εσσα” (136) σημαίνει ἀνθρωπιστὶ φθεγγομένη, οὐχ ὡς θεός· διὰ σημείων γὰρ καὶ οἰωνῶν καὶ ἱερείων καὶ θυσιῶν καὶ διʼ ὀνείρων καὶ οὐκ αὐδῆς φθέγγονται οἱ θεοί. καὶ αἱ ἐφετμαί· “οἱ δʼ αἰεὶ βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι ἐφετμέων” (Od. δ, 352.) τῶν θεοπροπιῶν λέγει. ἡ δὲ Κίρκη “καλὸν ἀοιδιάει” (226), ὡς ἄνθρωπος. T.

137. ὀλοόφρονος] τοῦ συνετοῦ καὶ ὁλόκληρα φρονοῦντος. Q.V. ἢ ὀλέθρια φρονοῦντος. καὶ γὰρ μάγος ἦν. Q. ἐπεὶ τοὺς μετὰ Ἰά- σονος ἀριστεῖς ἀποκτεῖναι ἠθέλησε· τῆς γὰρ περὶ τοὺς Ἀργοναύτας φήμης ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις οὔσης ἀδήλου ἐπὶ βραχὺ ἠσθημένος (sic) αὐτοῖς ὁμοίως ἔοικε τὴν Αἰαίαν ἀπὸ τοῦ Αἰήτου ὠνομάσθαι. T.

Αἰήταο] Αἰήτης Κόλχων βασιλεὺς, πατὴρ Μηδείας, Κίρκης ἀδελφός. Q.

138. ἄμφω] ἤτοι ὁ Αἰήτης καὶ ἡ Κίρκη ἐγεννήθησαν ἐκ τοῦ Ἡλίου. Q.

φαεσιμβρότου ἠελίοιο] τοῦ τὸ φῶς τοῖς ἀνθρώποις φαίνοντος. T.

139. ἐκ Πέρσης] Πέρση Ὠκεανοῦ μὲν ἦν θυγάτηρ, Ἡλίου δὲ γυνή. Ἡλίου δὲ καὶ Πέρσης Αἰήτης καὶ Κίρκη. Ἡσίοδος δὲ καὶ τὴν Ἑκάτην Περσηΐδα λέγει. Q.V.

140. κατηγαγόμεσθα] κατάγεσθαί φασι τὸ ἀπὸ θαλάττης εἰς ἅλα conjecit etiam Toupius Cur. 15. συνετοῦ] συνετὰ V. συνετοῦ Nov. in Suid. v. ἀνέρριψαν, laudans legit Eustath. p. 1651. 50. nomi- η, 328. ν, 78.” PORSON. nativo utens συνετὸς καὶ φρονῶν ὁλό- 4. καὶ—νηός om. H. κληρα. 8. Ἀριστοτέλης] ἀρίσταρχος H. 20. βασιλεῦς Buttm. ἀδελφὸς Q. Correxi ex schol. ad ε, 334. 26. Ἡλίου δὲ γυνή om. Q. 12. καὶ αἱ] Fort. καὶ αὖται αῖ—. 27. Ἡσίοδος] Theog. 411. Conf. schol. ad ε, 334. λιμένα ἐλθεῖν, καὶ ἀνάγεσθαι τὸ ἀνάπαλιν. δοκοῦσι γὰρ κατὰ τῆς ἀκτῆς ἔρχεσθαι. B.Q.T.

141. ναύλοχον] ἤρεμον, παρὰ τὸ λάζεσθαι· ἢ κεκρυμμένον, παρὰ τὸν λόχον. Q. Ἄλλως. τὸν εἰς φυλακὴν τῶν νεῶν ἐπιτήδειον· ἢ ἐν ὡσπερεὶ κοιμῶνται αἱ νῆες· ἢ τὸν τὰς ναῦς κρύπτοντα ἢ ὑποδεχό- μενον. B.Q. ἐγὼ δὲ ναύλοχον λέγω ἐκ τοῦ λοχᾶσθαι καὶ κρύπτε- σθαι ἐν αὐτῷ τὰς νῆας. B.Q.

143. εἰς τὸ κείμεθα στικτέον. H.

144. ἀλλʼ ὅτε ἡ ἡμέρα ἐποίησεν ἑαυτῆς τέλος. H.

146. ἀνήϊον] ἀνήρχοντο τόπον ὑψηλὸν, ἀφʼ οὗ ἔστι περισκέψασθαι καὶ ἀποσκοπεῦσαι. Q.V.

150. διὰ δρυμὰ] διὰ δρυμῶν πυκνῶν καὶ τῆς ὕλης. ἀντιπτώσει γὰρ ἐνταῦθα κέχρηται. δρυμὸς ὁ κατάπυκνος τοῖς δένδροις τόπος, δρύομός τις ὤν. Q.

152. αἴθοπα] Ἀρίσταρχος τὸν ἐκ τοῦ αἴθεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι, ἀναδιδόμενον. H.Q.

153. δοάσσατο] κυρίως δοάσασθαι τὸ δυοῖν ἑλέσθαι θάτερον. ἔστι δὲ ἡ λέξις κατὰ τοὺς παλαιοὺς οὐ μόνον ἀντὶ τοῦ ἔδοξεν, ἀλλὰ καὶ ἀντὶ τοῦ ᾑρέθη, προεκρίθη. πρῶτον μὲν ἐλθεῖν εἰς τὸν αἰγιαλὸν καὶ δοῦναι τοῖς φίλοις αὐτοῦ δεῖπνον, εἶτα στεῖλαι αὐτοὺς εἰς τὸ μαθεῖν τὰ ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ. B.Q.

155. δεῖπνον ἑταίροισιν δόμεναι] ἴσως διὰ τὸ ὀλίγα εἶναι τὰ σιτία αὐτὸς ἐφύλασσεν. Q.T.

156. ᾖα] καὶ ὑπῆρχον. κανονίζεται δὲ οὕτως. ἔω τὸ ὑπάρχω, ὁ μέλλων ἔσω, ὁ παρακείμενος ἦκα, ὁ μέσος εἶα, καὶ διαλύσει καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ᾖα. B.

157. διὰ τὴν σπάνιν τῶν ἐπιτηδείων καὶ παρακινδυνεύειν ἀναγκά- ζονται. H.

159. κατήϊεν] ἐΐω τὸ πορεύομαι, καὶ ὁ παρατατικὸς ἤϊον, ἤϊες, ἤϊε, καὶ κατήϊεν. B.

160. δὴ γάρ μιν ἔχειν] τὸν ἔλαφόν φησιν ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἐκκε- 3. λάζεσθαι] λέξασθαι H. Haec ex Eustathii annotatione p. 7. τὰς νῆας] τὴν νῆα H. 1652, 20. sumta videntur. 15. ὃ ἐστι καίεσθαι om. Q. et 22. ἴσως T. ὅπως Q. Eustathius p. 1652, 19., qui αἴθε- 31. τὸν] τὴν Q. τὴν vel τὸν ἔλαφον σθαί τινα ὕλην. est in scholiis ad v. 169. 170. 18. ἔστι δὲ ἡ λέξις—προεκρίθη] καῦσθαι καὶ ὡς ἐν πυρὶ γεγονέναι, διὸ καὶ ἐπὶ τὸν ποταμὸν κατιέναι τοῦ πιεῖν ἕνεκα. Q.V.

Ζηνόδοτος, δὴν γάρ μιν. H.

161. κατʼ ἄκνηστιν] καταχρηστικῶς φησιν ὁ Ἀρίσταρχος ἐπὶ τῶν θηρίων εἶναι τὴν ἄκνηστιν. οὐ γὰρ αὐτὴν μόνην ἀδυνατοῦσι κνήσασθαι, ἀλλὰ καὶ τὴν ὀσφῦν καὶ τὸν τράχηλον. Ἄλλως. δεῖ γινώσκειν ὅτι αὐτὸς ἐπεξηγεῖται τί ἐστιν ἄκνηστις διὰ τοῦ εἰπεῖν μέσα νῶτα, ἤτοι ἡ ῥάχις, ἢ τὰ μέσα τῶν τετραπόδων, παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι κνήσασθαι. H.Q. κατὰ τὴν ῥάχιν. καὶ γίνεται ἐκ τοῦ κνήθω κνήσσω κνῆστις καὶ ἄκνηστις, τὸ μὴ δυνάμενον κνηθῆναι. T.

163. μακὼν] μηκέω μηκῶ, ὁ μέλλων μηκέσω, ὁ ἀόριστος ἐμή- κησα, ὁ δεύτερος ἔμακον, ἡ μετοχὴ ὁ μακών. B.Q. ὠνοματοπε- ποίηκε τὴν λέξιν, οἷον, ποιὰν φωνὴν καὶ ἄσημον ἀποτελέσας. B.Q.V.

164. ἐμβαίνων] γρ. διὰ τοῦ μ ἐν πάσαις, ἐπιβὰς, πλησιάσας, ὡς τὸ “λὰξ ἐν στήθεσι βάς” (Il. ζ. 65.). H.

166. ῥῶπάς τε λύγους τε] ἱμαντώδη φυτὰ ἐπιμήκεις καὶ εὐ- κάμπτους ῥάβδους ἔχοντα. B.Q.V.

169. καταλοφάδια] ὑφʼ ἓν ἀναγνωστέον ὡς τὸ κατωμάδια καὶ τόνῳ καὶ σημαινομένῳ. B.Q. Ἄλλως. καταλοφάδια ἀντὶ τοῦ κα- ταλοφαδίως. οὕτως δὲ δεῖ νοεῖν ὅτι ἐβάσταζε τὴν ἔλαφον ὁ Ὀδυσ- σεὺς μεταξὺ τῆς κεφαλῆς καὶ τῶν ὤμων μέσον γὰρ τῶν ποδῶν τῶν ἄνω ἔσχε τὴν ἰδίαν κεφαλὴν ὁ Ὀδυσσεύς. κατεῖχε δὲ τοὺς δύο πό- δας συνδεδεμένους ταῖς δύο χερσὶ σκηριπτομέναις τῷ δόρατι. B. H.Q.

καταλοφάδεια] κατὰ λόφου καὶ αὐχένος, κατὰ τραχήλου. V.

1. ἐκκεκαῦσθαι-κατιέναι] ἐκκεκαῦ- γουσαν, τὰ δὲ πλείω τῶν παλαιῶν ἀντι- σθαι (ἐκκεκαῦθαι Buttm.) ἐν πυρὶ γε- γράφων διὰ διφθόγγου ἔχει αὐτήν. γονέναι, διὸ ἐπὶ τὸν ποταμὸν κατήρχετο Q. κατωμάδια] Haec forma non oc- 7. τί ἐστιν H. ἥ ἐστιν Q. currit, sed κατωμαδόν, et Il. ψ, 431. 14. μ ἐν πάσαις Buttm. pro μ ὅσσα δὲ δίσκου οὖρα κατωμαδίοιο φέρον- ἐμπάσας. Annotatum hoc est prop- ται. 'BUTTM. ter eos, quibus Graecus sermo re- 19. καταλοφαδίως] καταλοφαδείως quirere videretur ἐσβαίνων. Hujus H. acholii fragmentum est in V. ἐπι- 20. οὕτως] οὐδὲ B. 21. καὶ τῶν ὤμων] καὶ τῶν δύο πο- βαίνων ὡς λάξ. 18. καταλοφάδια] καταλοφάδεια δῶν B. et super ει e schol. marg. codicis τῶν ἄνω Buttm. pro τὴν ἄνω. H. affert Pors. Eustath. p. 1653, 23. σκηριπτομέναις] σκριπτομέναις 13. τὸ δὲ καταλοφάδια κοινότερον μὲν H. σκηριπτομένους B.Q. διὰ τοῦ ἰῶτα ὀφείλει ἔχειν τὴν παραλή-

οὔπως ἦεν] Ἀριστοφάνης δὲ, οὔπως εἶχον. H.

οὔπω εἶχεν] οὐκ ἐνεδέχετο ἔχειν. V.

171. χειρὶ φέρειν ἑτέρῃ] οὐκ ἠδυνάμην γὰρ τῇ ἀριστερᾷ χειρὶ κατὰ τοῦ ἑνὸς ὤμου φέρειν τὸν ἔλαφον. Q.T.

174. οὐ γάρ πως] τινές φασιν ὅτι ἀπὸ τοῦ γάρ ἤρξατο. ἐγὼ δὲ οἴομαι ὅτι ἡ σύνταξις οὕτως ἔχει. ὁ ἀλλά ἀντὶ τοῦ δή· ὦ φίλοι ἄγετε δὴ, ὄφρ᾿ ἐν νηὶ βρῶσίς τε πόσις, μνησόμεθα βρώμης. οὐ γάρ πω καταδυσόμεθα, ἤτοι κατελευσόμεθα καὶ κατέλθωμεν, ἀχνύμενοί περ εἰς Αίδαο δόμους πρὶν μόρσιμον ἦμαρ ἐπελθεῖν. H.Q.

175. εἰς Ἀιΐδαο δόμους] οὐκ ἔστιν ἀποθανεῖν παρὰ τὴν εἱμαρμένην. δεῖ οὖν ἐσθίειν. Q.T.

178. ὦκα] δοκεῖ ἐναντίον εἶναι τοῖς ἠθυμηκόσι τὸ ὦκα· διὸ ἔν τισι τὸ οὕτω φέρεται. H.T.

179. ἐκ δὲ καλυψάμενοι] ἀπογυμνώσαντες τὰς ὄψεις ἤτοι ἀπο- σκεπασθέντες τὰ ἴδια σώματα ἐκ τοῦ ὕπνου ἐγερθέντες. Q.

180. θηήσαντʼ ἔλαφον] ἔθος γὰρ τοῖς πολλοῖς θαυμάζειν τὰ ἀπὸ ἄγρας εἰλημμένα. Q.

182. ἐρικυδέα] τιμίαν· πᾶσα γὰρ δαὶς τιμία. ἢ ὅτι ἀναγκαία ἐστί. H. τὴν ποιοῦσαν γαυριᾶν. ἢ μεγάλως ἔνδοξον. V.

185. ἦμος δʼ ἠέλιος κατέδυ] οὐδὲ μετὰ τὴν τροφὴν λέγει πρὸς αὐτοὺς περὶ τῆς κατασκοπῆς, ἀλλʼ ἐᾷ τὴν πρώτην. H.Q.

186. τὸ ῥηγμῖνι διὰ τοῦ ν, ὡς Σαλαμὶν Σαλαμῖνος. H.

188. Ῥιανὸς, δὴ τότʼ ἐγὼ ἀγορὴν θέμενος μετὰ μῦθον ἔειπον. H.

189. κέκλυτε-ἑταῖροι] Καλλίστρατός φησιν ὡς ὑπό τινος ὁ στίχος προτέτακται ἀγνοοῦντος τὸ Ὁμηρικὸν ἔθος, ὡς θέλει ἄρχεσθαι ἀπὸ τοῦ γάρ. H.

ὦ φίλοι, οὐ γάρ τʼ ἴδμεν ὅπῃ ζόφος] ταῦτα δὲ λέγει οὐκ ἀπορῶν, 1. εἶχον Nauckius Aristoph. p. μετὰ πᾶσιν] ἔνιοι μῦθον. 45. pro εἶχεν. Scripturam vithosam 25. ἄρχεσθαι ἀπὸ τοῦ γάρ] De hoc sequitur proximi acholii auctor. usu poetarum dixit schol. Eurip. 4. τὸν T. τὴν Q. Phaen. 886. ab Cobeto editus, al- 6. ὁ—ἀντὶ τοῦ δή H. ἠ—ἀντὶ τοῦ lato versu Homeri hoc 190. et in- η Q. Conf. Eustat. p. 1653 extr. feriore 226. Ex quo manifestum 13. οὕτω Buttm. pro οὕτως. Cor- est hunc quoque scholiastam, quem rupte in T. διὸ ἕν τισιν οὐδὲ φαίνεται. ipsum Aristophanem Byzantium 19. ἔνδοξον Barnes. pro ἔνδοξα. esse suspicatur Cobetus, non le- 21. ἐᾄ τὴν H. ἑαυτὴν Q. ἑωθινὴν gisse versum 189. 27. οὐ γάρ τʼ ἴδμεν ὅπη ζόφος] Vid. Buttm. 23. μῦθον] V. in ed. Sehrevelii, ad β, 1. BUTTM. ἀλλὰ δεινοπαθῶν τοῖς παροῦσιν. B.Q. ἀγνοοῦμεν, φησὶν, ἐν ποίῳ κλί- ματι ἐσμεν, καὶ οὐ δυνάμεθα συγκρῖναι ὡς πρὸς ἑτέραν χώραν εἰ ἀνα- τολικοί ἐσμεν ἢ δυτικοί. ἐλθόντες οὖν μάθωμεν παρὰ τῶν οἰκητόρων, καὶ οὕτως τὸν ἐπὶ τὴν πατρίδα πλοῦν ποιησώμεθα. ἐκ τούτων δὲ ἐκτετο- πισμένη φαίνεται ἡ πλάνη τοῦ Ὀδυσσέως. B.Q.T. Ἄλλως. ἄλογόν ἐστι τὸ τοὺς ἑταίρους ἀθυμίᾳ περιβάλλειν. λύεται δὲ ἐκ τοῦ καιροῦ. πρός γὰρ τὸ δεῖν σκέψασθαι τοὺς οἰκήτορας τῶν τόπων ἥρμοττε τὴν ἀπορίαν τῶν χωρίων εἰπεῖν. Q. T. Ἄλλως. ταῦτα λέγει οὐκ ἀπορῶν, ἀλλὰ δεινοπαθῶν τοῖς παροῦσιν· οὐ γὰρ ἴσμεν ὅπου ἡ δύσις ἢ ὅπου ἡ ἀνατολή. H.Q.

192. ἀννεῖται] ἀνατέλλει, ἀνέρχεται, ἀναφέρεται. H.

193. ἐγὼ δʼ οὐκ οἴομαι] τοῦτο εἶναι διὰ μέσου φησὶν Ἀρίσταρ- χος ὡς ἂν ἀπαλγήσαντος τοῦ Ὀδυσσέως ἰδία ἀναπεφωνῆσθαι. H.Q.

195. νῆσον τὴν πέρι πόντος] ἀντὶ τοῦ ὡς ὄρος ἐπίκειται ἡ θά- λασσα τῇ νήσῳ, οἷον δοκεῖ ἐπάνω αὐτῆς εἶναι. χθαμαλὴ γὰρ ἡ νῆ- σος προείρηται. ἀπὸ τῆς στεφάνης οὖν τοῦ ὄρους ἐστεφάνωται, εἶ- πεν. H.Q.

200. ἀνδροφάγοιο] γρ. ἀνδροφόνοιο. M.N.

208. ἓξ γὰρ ἀφʼ ἑκάστης νεὼς ἀπολομένων περιελείποντο μδ΄, ὧν οἱ ἡμίσεις εἰσὶ κβ΄. ἄλλως τε καὶ συγκέχοηται τῷδε τῷ ἀριθμῶ. H.

210. ἐν βήσσῃσι] ἐν τοῖς βασίμοις τόποις. Q. ἢ ἐν ταῖς προ- βάσεσι καὶ ὀρειναῖς κοιλάσιν. Q.V.

212. ἀμφὶ δέ μιν] ἀπὸ τοῦ πληθυντικοῦ τοῦ δώματα πρὸς ἑνικὸν τὸ δῶμα ὑπήντησεν, ὡς τὸ “ἐξ ἑτέρων ἕτερ᾿ ἐστίν” (Od. ρ, 266.)· εἶτα ἐπιφέρει “οὐκ ἄν τίς μιν ἀνήρ.” ἢ περὶ αὐτὴν τὴν Κίρκην. Q.

8. Ἄλλως om. H. νηΐ, στοχαζόμενοι οὕτως. ἓξ ἀφʼ ἐκά- 12. Ἀρίσταρχος Buttm. pro Ἀρ- στης νηὸς ἀπώλοντο παρὰ τοῖς Κίκοσιν χίλοχος. Frequens horum nominum (ι, 60). ἔπαθε δὴ τοῦτο καὶ ἡ Ὀδυσσέως permutatio, de qua dixit Ruhnken. ναῦς. λοιποὶ τοίντν ἐν ἑκάστῃ νηΐ ἀνὰ Praefat. ad Hesych. vol. 2. p. vii. μδ΄, ὧν ἄρτι μερισθέντων εἰς δύο οἱ μὲν 15. δοκεῖ] δοκεῖν Q. ἡμίσεις κβʼ ἀκολουθοῦσιν Εὐρυλόχη, οἱ δὲ ἡ om. Q. ἄπλοι μένουσι παρὰ τῷ Ὀδυσσεῖ. 19. ἀπολομένων] ἀπολομένων H. 20. συγκέχρηται] Conf. ad δ, 339. Conf. schol. ι, 60. Computatio au- 23. ἀμφὶ δέ μιν] Hoc scholion tem scholiastae quo undamento ni- referebatur ad v. 210. praeixo lem- tatur ex Eustathii verbis perspici- mate δώματα Κίρκης. tur p. 1655, 24. σημείωσαι ὅτι ἐν τῷ 24. ἕτερ᾿ ἐστίν.” εἶτα—ἀνήρ.” ἢ] “δύω καὶ εἴκοσʼ ἐταῖροι” πεντήκοντα ἕτερος. εἶτα”—ἀνῄρη Q. Correxit εἶναί φασιν οἱ παλαιοὶ τοὺς ἐξ ἀρχῆς τῷ Buttm., cujus haec est annotatio Ὀδυσσεῖ συμπλέοντας ἐν τῇ κατʼ αὐτὸν “Mendosissime scriptum acholium

213. τοὺς αὐτὴ κατέθελξεν] ἐξ ἀνθρώπων εἰς φύσιν λεόντων καὶ λύκων μετέβαλεν. Q. οὐκ ἐξ ἀγρίων τιθασεύουσα, ἀλλʼ ἐξ ἀνθρώ- πων θῆρας ποιήσασα. λέγει οὖν ὁ Εὐρύλοχος ἑξῆς (443.) “ἢ σῖς ἠὲ λύκους ποιήσεται ἠὲ λέοντας.” H.T.

τὸ ἔθελξεν οὐ τὸ μεταμορφῶσαι σημαίνει, ἀλλὰ τὸ νωθέστερον ποιῆσαι πρὸς τὰς ἐνεργείας, ὡς ἐν Ἰλιάδι “αὐτὰρ Ἀχαιῶν θέλγε νόον” (μ, 255.), οἷον νωθέστερον ἐποίει. H.Q.T.

215. οὐρῇσιν μακρῇσι] τῇ κινήσει τῆς οὐρᾶς ἀσπαζόμενοι. T.

217. μειλίγματα θυμοῦ] τὰ μειλίσσοντα καὶ καταπραΰνοντα αὐ- τῶν τὸν θυμόν. B.Q.T. φησὶ δὲ τὰς ἀπομαγδαλιὰς, ἃς προσδεχό- μένοι οἱ κύνες ἐγρηγόρασιν. ἢ κρέα τινὰ καὶ πρὸς ἡδονὴν δωρήματα. Q.V. φησὶ δὲ τὰς ἀπομαγδαλιὰς τῶν δακτύλων αὐτοῦ, ἤτοι τὰ ἐκ τοῦ πίους ῥυπάσματα. B.

220. ἔσταν δʼ εἰνὶ θύρῃσι] Ἀρίσταρχος γράφει, ἔσταν δʼ ἐν προθύροισι. H.

221. ἀειδούσης ὀπὶ καλῇ] οὐδὲν ἄτοπον τὴν εἰς τόπον οὖσαν τοιοῦ- τον ὑποκλέπτειν τῇ ᾠδῇ τὸν πόνον. αἱ εὐγενίδες δὲ εἰσάγονται παρʼ Ὁμήρῳ ἱστουργοῦσαι. Q.

222. ἱστὸν ἐποιχομένης] πορευομένης εἰς τὸ ἱστουργεῖν. Q.

225. ὅς μοι κήδιστος] συγγενικώτατος, φροντίδος ἄξιος, φίλτατος ἐξ ἐπιγαμίας. Q.

sic dispice et corrige. Spectat il. οὐ τὸ, H.T. οὐ πρὸς τὸ Q. lud potius ad 212. ubi μίν singula- 9. αὐτῶν τ. θ.] τ. θ. αὐτῶν T. riter acceptum refertur a gramma- 10. ἀπομαγδαλιὰς] Simplici μαγδα- tico ad δῶμα, quod sit in praeced. λιὰ utitur Eustath. p.[1655, 44- δώματα. Cujus rei aliud exemplum 13. πίους Buttm. pro πίου. profert ex Od. p: ubi postquam v. 20. συγγενικώτατος] συγγενικωτά- 266. dictum sit ἐξ ἑτέρων ἕτερ᾿ ἐστίν της Q. Correxi ex H. in quo scho- relatum ad δώματα κάλʼ Ὀδυσσέως, lion sic scriptum esse dicitur συγ- inferatur mox (268.) οὐκ ἄν τίς μιν γενικώτατος σοφώτατος χωρὶς τοῦ τε. ἀνὴρ ὑπεροπλίσσαιτο. Tum aliam et- τιμιώτατος, κηδεμονικώτατος. in qui- iam tangit rationem, qua μίν illud bus duorum adjectivorum, κήδιστος in nostro loco referatur ad Circen. et κεδνότατος explicationes mixtae Nam vox non vox, ἀνήρη, diri- sunt, quas discrevit Eustath. p. menda est ita:—μιν ἀνήρ. ἢ περὶ αὐ- 1655. extr. ἔστι δὲ κήδιστος μὲν ὁ τὴν τὴν Κίρκην.” φίλτατος, οὗ μάλιστα κήδεταί τις· κεδνό- 2. τιθασεύουσα] τηθασσεύουσα T. τατος δὲ κατὰ τοὺς παλαιοὺς ὁ φροντι- τιθάσσουσα H. στικώτατος, ὅ ἐστι σοφώτατος, ἢ συνε- 3. ποιήσασα T. ποιοῦσα H. τώτατος. 5. ἄλλως praefixum in T.

232. ὀϊσάμενος δόλον εἶναι] ὑπέλαβε δόλον εἶναι ἀπὸ τοῦ φιλο- φρόνως αὐτοὺς καλεῖν μόνην οὖσαν, καὶ ἀπὸ τῆς τῶν θηρίων ἡμερότη- τος. B.H.Q.V.

Εὐρύλοχος] ἀπὸ τῆς ἡμερότητος τῶν θηρίων ὁ Εὐρύλοχος ὑπέ- μεινεν “ὀϊσάμενος δόλον εἶναι.” T.

235. Πραμνείῳ] τῷ ἀπὸ τῆς Πράμνου νήσου. H. ἢ πραύνοντι τὸ μένος· ἢ παραμεμενηκότι ἤτοι παλαιῷ· ἢ πραμνείῳ, τῷ ἀπὸ τῆς Πράμνου. B. ἔνιοι μὲν τῷ ἐκ πραμνείας ἀμπέλου γινομένῳ οἴνῳ. λέγεται δὲ πραμνεία ἄμπελος ὡς καὶ Θασία καὶ μελίκηρις. ἔνιοι δὲ πραμνείῳ τῷ πραΰνοντι τὸ μένος, οἷον τὴν ψυχὴν εἰς πραότητα ἄγοντι. ἔνιοι δὲ παραμόνιμον εἰς παλαίωσιν καὶ μὴ μεταβαλλόμε- νον. H.Q.V.

238. ῥάβδῳ πεπληγυῖα] πρὸς τὴν γοητείαν καὶ ἡ πληγὴ τῆς ῥτάβδου ἐνήργει. καὶ ὅλως αἱ ῥάβδοι τῶν θεῶν ἐνεργοὶ παρʼ Ὁμήρῳ. πλήξας γοῦν τῷ σκηπανίῳ τοὺς Αἴαντας ὁ Ποσειδῶν ἐνῆκε μένος (Il. ν, 59.). καὶ Ἀθηνᾶ τὸν Ὀδυσσέα ῥάβδῳ πεπληγυῖα πάλιν ποίησε γέροντα (Od. ν, 429.). καὶ ὁ Ἑρμῆς ὥσπερ τιμίῳ ὅπλῳ χρῆται αὐτῇ, τῇ τʼ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει ὧν ἐθέλει, τοὺς δʼ αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει (Il. ω, 343.). H.Q. T. Ἄλλως. ῥάβδῳ δηλονότι ὁμοῦ πάν- τας ἔπληξεν. ἐπεὶ ἰδόντες τοὺς πρὸ αὐτῶν ἀποτεθηριωμένους ἀπέ- σχοντο ἂν τοῦ πότου. T.

συφεοῖσιν] ταῖς τῶν χοίρων μάνδραις συνέκλειεν. H.

239. οἱ δὲ συῶν μὲν ἔχον — αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος] καὶ πῶς; εἰ γὰρ σώζουσι τὴν ἀνθρωπίνην γνώμην καὶ πιόντες, πῶς Ὀδυσσεὺς θαυμάζει; οὐδὲν γὰρ πεπόνθασιν ἀλλότριον. ῥητέον οὖν ὅτι ὁ μὲν Ὀδυσσεὺς οὐκ ἐθέλχθη οὐδʼ ἤλλαξε τὸ τῆς γνώμης δῖον, οἱ δὲ ἑταῖ. ροι ἐν τοιαύτῃ τινὶ ἕξει ἐγένοντο ὥστε ἔχειν μὲν τὴν ἀνθρωπίνην ψυχήν . . . . μέντοι καὶ τὸν νοῦν ἐγρηγορότα. ἴσως τὸν μὲν νοῦν ἀπὸ μέρους 1. ὑπέλαβε δόλον εἶναι om. B.Q.V. 11. μεταβαλλόμενον] μεταβάλλον- 9. Θασία V. et Eustath. p. 1656 τες V. extr. θασεία H. θεσεία Q. 15. σκηπανίῳ] σκιπανίῳ T. σκήπωνι καὶ μελίκηρις om. V. ἔνιοι δὲ παραμόνιμον—] οἱ δὲ ὅτι τῶν 20. ἔπληξεν Prellerus. ἐποίησεν T. οἴνων ἔνιοι μὲν καυστικοὶ, ἔνιοι δὲ ἡδεῖς, 27. ψυχὴν * μέντοι —] Laborant τινὲς δὲ πραμνείσιοι καὶ παραμόνιμοι V. haec tot corruptionibus, ut omnia Verba τῶν γὰρ οἴνων φησὶν (corr. φα- emendare desperaverim. Sed quo σὶν) οἱ μὲν καυστικοὶ, οἱ δὲ δεῖς exstant pertineat haec adnotatio in uni- apud Eustath. p. 1656 extr. versum quidem divinare licet ex ὅλον λέγει, . . . . οἴεται καὶ τὸν νοῦν τρέπεσθαι. ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς “αὐ- τὰρ νοῦς ἔμπεδος ὡς τὸ πάρος περ·” ἀκούσας παρὰ τῶν ἑταίρων φησὶ, μαθὼν ὅτι ἡ ῥάβδος ἡ μεταμορφοῦσα. ἐπὶ γοῦν τοῦ Ὀδυσ- σέως οὐ λέγει ῥάβδῳ πεπληγυῖα, ἀλλʼ ἕτερόν ἐστι τὸ λεγόμενον. οὐ γὰρ ὅτι οὐκ ἔθελξεν αὐτὸν τοῦ φαρμάκου διὰ τὸ φάσκειν τῇ ῥάβδῳ πλήσσειν ὡς μεταμορφοῦν ἱκανῇ καὶ ἀλλοιοῦν, καὶ ἐπὶ τῶν ἑταί- ρων εἰληφέναι μὲν τὸν κυκεῶνα καὶ πεπωκέναι, τὴν δὲ οἰομένην τεθέλ- χθαι αὐτὸν ἐπιφέρει τὴν ῥάβδον ὅτι οὐ τὸ σῶμα ἦν τὸ μεταβάλλον, ἀλλʼ ἡ ψυχή. ἐπεὶ διὰ τοῦτο οὐ θαυμάζει, ὅτι τῇ ῥάβδῳ πληγεὶς οὐ μετεμορφώθη, ἀλλά φησιν ὡς οὐ πιών. T.

τρέχας τε καὶ πόδας] γράφεται, τρίχας τε καὶ δέμας. Q. γρ. δέμας. M.

τρίχας τε καὶ δέμας] Ζηνόδοτος, καὶ πόδας, γράφει. καὶ ἐν ἄλλῳ, φωνήν τε τρίχας τε καὶ δέμας. H.

240. αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος] πρὸς τὴν ἑξῆς ἀθέτησιν ὅτι τὸ σῶμα μόνον ἠλλοιοῦτο ἡ δὲ ψυχὴ ἔμενεν ἀμετάβλητος. πῶς οὖν ἂν λέγοι “σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν (329.), ὡς καὶ τοῦ νοῦ ἠλλοιωμένου; ἡ δὲ λύσις ἐκ τῆς λέξεως. H.Q.T. οὐχ ὁ σύμ- πας, ἀλλʼ ὁ κατὰ τὸ φιλάνθρωπον μόνον. διὸ καὶ σαίνουσιν ὥσπερ δελ- φῖνες. “φιλάνορα δʼ οὐκ ἔλιπον βιοτάν,” κατὰ τὸν Πίνδαρον. H.Q.V. ἔμπεδος δὲ ἑδραῖος, βέβαιος, μὴ συνακολουθησας τοῖς λοιποῖς. B.Q.

242. πάρ ῥʼ ἄκυλον] Ἀρίσταρχος οὐκ οἶδε τὸν στίχον. ὁ δὲ Καλ- λίστρατος ἀντʼ αὐτοῦ γράφει ʼπαντοίης ὕλης ἐτίθει μελιηδέα καρ- πόν.” ἄκυλον δέ φησι τὸν τῆς πρίνου καρπὸν, βάλανον δὲ τὸν τῆς δρυός. καρπόν τε κρανείης, τὸν τῆς κρανέας καρπὸν, ὃς πίτταξις subsequentibus, qua: velim confe- μὴν Q. Correxit Rud. Schmidt. ras cum editis ad v. 238. 318. 328. ap. Nauck. Aristoph. p. 321. Idem PRELLER. vere observat errorem inesse an- 15. ἀθέτησιν] Cf. schol. ad 329. notationi scholiastae. Nam si ver- 16. λέγοι correxi pro λέγῃ. sum 242. non novit Aristarchus, ne 17. σοὶ—ἐστὶν] σοὶ δή τις νόος ἀκή- praecedentem quidem servare po- λητός ἐστιν T. σοὶ δὲ τίς ἐνὶ στήθεσσι tuit, qui cum eo cohaeret, nisi quis, νόος ἐστίν H.Q. quod Nitzschius fecit vol. 3. p.124., Aristarchum illic δῶκε δὲ Κίρκη scri- ὡς om. Q. 18. ἡ δὲ—λέξεως om. T. psisse conjiciat pro τοῖσδε δὲ Κίρκη. 19. κατὰ om. Q. καὶ κατὰ est Videri igitur versum qui non cog- in V. Apud Eustath p. 1657, 12. nitus fuerit Aristarcho alium fu- ἀλʼ ὁ κατὰ μόνον τὸ φιλάνθοωπον: un- isse, nunc peditum, qui versui 242. de ἀλλʼ ὁ scripsi pro ἀλλά. praepositus fuerit. 20. Πίνδαρον] Fragm. 260. 25. πίτταξις Eustathius p. 1657, 23. παντοίης] παντός με H. παντὸς 19. πίταξις Q. πίταξυς H. τίττα- καλεῖται, οἱ δὲ βάρβιλος, οἱ δὲ μάραος. H.Q.V. τὸν τῆς πρίνου καρπόν. τί οὖν, φασὶ, τίνος αὐτῆς χρεία ἀποθηριοῦν; εἰ μὲν γὰρ οἰκέτην ἔχρηζεν, ἔδει φυλάττειν αὐτοὺς, εἰ δὲ ἀνελεῖν, ἦν ἀποκτεῖναι. ἴσως τὰ μυθικὰ ἀσυκοφάντητα, καὶ ὅτι ἐτέρπετο, ὡς καὶ ἄλλοι θεῶν παῖδες. T.

243. χαμαιευνάδες] ἐπὶ βόθρου ὀρύσσουσαι καὶ κοιμώμεναι. V.

245. ἐρέων] λέξων· οὐ γὰρ δὴ λέγων. H.

ἀδευκέα] πικρὸν, ἀνιστόρητον, ἀπροσδόκητον. Q.

246. ἐκφάσθαι] διὰ τῆς ἀφωνίας τοῦ ἀγγέλου καὶ τῶν δακρύων μεῖζον φαίνεται τὸ πάθος. T.

248. ὠΐετο θυμός] προεφήτευε καὶ προενοεῖτο. Q. ὑπενόει, προε- δόκει ὄλεθρον καὶ ἀφανισμόν. T.

249. ἀγαζόμεθʼ] γρ. ἀγασσάμεθ᾿. N. ἐν ἄλλῳ, ἀγαζόμεθα. H. ἀγασσάμεθα] ἐμεμψάμεθα. V. ἀγαζόμεθα] ὀργιζόμεθα. V. ἄγαν προσεκείμεθα καὶ ἐλιπαροῦμεν καὶ ἐξεπληττόμεθα. T.

257. οἴεται τοὺς ἑταίρους διʼ ἡδυπαθείας μένειν ἐκπληττομένους κάλλει γυναικός. H.

259. οἱ δʼ ἅμʼ ἀϊστώθησαν] ἠφανίσθησαν, ἀφανεῖς ἐγένοντο. Q. ἠφανίσθησαν ὁμοῦ. P.

268. σῶν] Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ σῶον. H.

ξυς V. Ex Eustathio compilata ἑορτάζω τὴν ἔνδον αὔξησιν. ἑορτὴ γὰρ δι᾿ sunt, verbis leviter mutatis, quam ἧς ἑὰ, ὅ ἐστιν ἀγαθὰ, ὄρνυται, ὅθεν ἐν in B. ad hunc versum leguntur, τῷ ἑώρταζον ἡ αὔξησις. τοῦ δὲ ἤϊον ἡ ἄκυλον τὸν τῆς πρίνου καρπὸν τὸν καὶ χρῆσις καὶ μετʼ ὀλίγα ἐν τῷ παρὰ ἄγριον βάλανον, τὸν τὴς δρυός. συκαμί- νηὸς ἀνήϊον ἠδὲ θαλάσσης” (274.), καὶ νοῦς ὁ συκάμινος, μιμαίκυλα τὸ κόμαρον. πρὸ τούτων “παρὰ νηὸς ἀνήϊον ἐς περιω- βάλανοι δὲ οὐ δρυῶν μόνον, ἀλλὰ καὶ πήν” (146.). φοινίκων καθʼ ὁμοιότητα. εὕτω δὲ καὶ τὸ 1. βάρβιλος] In Geopon. 10, 13. τοῦ αἰδοίου παρά τισιν ἄκρον. καὶ βάλα- p. 671. est, βάρβιλος δὲ κυρίως καλεῖ- νοι δὲ Διὸς τὰ κάστανα. κράνελα δὲ προ- ται τὸ ἀπὸ ὀστέου Περσικοῦ φυόμενον παροξυτόνως τὸ φυτόν· ὁ δὲ καρπὸς σεσίγη- δένδρον, ubi libri nonnulli βράβηλον. ται παρὰ τῷ ποιητῇ, καλεῖται δὲ πίτ- Dixi de his formis et βραβύλοις, quae τάξις· οἱ δὲ βάρβυλόν φασιν, οἱ δὲ μά- sunt pruna Damascena, in Thesauro ραον. Indidem (p. 1657, 32.) sum- vol. 2. p. 386. ta quae mox eodem in codice ad- μάραος] Mirum nomen neque ali- scripta sunt ad ἤομεν v. 251. τοῦ δὲ unde cognitum, in quo consentit ἠΐσμεν ἐνεστὼς ἐΐω, οὗ παρατατικὸς ἤϊον, Eustathius. τὸ πληθυντικὸν ἠΐομεν καὶ κατὰ συναί- 11. προεδόκει] Corrige προσεδόκα. ρεσιν ἤομεν. ἄλλως γάρ φασιν οὐδέποτε 13. ἀγαζόμεθα] Voluit ἀγασσάμεθ᾿. ἐν παρηχημένῳ κατάρχον μὲν τὸ ἦια Nam ἀγαζόμεθʼ in textu habet H. μόνον, ἐπάγεται δὲ τὸ ο. διὸ καὶ ἐν τῷ

269. ἀλύξαιμεν] ἐκφύγοιμεν· ἔτι γὰρ καιρός ἐστι τοῦ ἐκφυγεῖν ἡμᾶς. H.

271. τῷδʼ ἐνὶ χώρῳ] ὡς τὸ, κλυτὸς Ἱπποδάμεια, μετεσχηματισμέ- νον. B.

275. ἱερὰς ἀνὰ βήσσας] τὰς ἀστιβήτους, τοὺς συνδένδρους τό- πους. H.

277. Ἑρμείας χρυσόρραπις] οὐχ ὡς Αὐτολύκου πατὴρ, Ὅμηρος γὰρ τοῦτο οὐ δηλοῖ, ἀλλʼ ὅτι ὁ λόγος θεὸς, καὶ τὸν σπουδαῖον εἰς λό- γον τιμᾷ. λέγει γοῦν καὶ ἡ Ἀθηνᾶ “τῷ σε καὶ οὐ δύναμαι προλιπεῖν, οὕνεκ᾿ ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος (Od. ν, 331.). καὶ ὅτι τῇ Κίρκῃ προεῖπεν ἥξειν αὐτόν. H.Q.

279. ὑπηνήτῃ] ὑπήνη λέγεται ὁ μύσταξ. πρῶτον ὑπηνήτῃ, ἄρτι γενειῶντι, πρώτης ἥβης καὶ ἡλικίας ὄντι, ἀρτιγενείῳ γενειήτῃ. ὑπήνη δέ ἐστι τὸ ἐπάνω χεῖλος, ἐφʼ οὗ πρῶτον γεννᾶται ὁ χνοῦς, ὅ ἐστιν ἡ πρώτη τοῦ γενείου ἔκφυσις. H.Q.V. ὑπηνήτης ὁ τὸ χεῖλος πρῶ- τον χνοάζων γενείῳ. Q.

281. αὕτως] ἔνιοι, αὖτʼ ὦ. v.

[διʼ ἄκριας: ἄκρας ἔχοντας τόπους, τουτέστι τραχεῖς καὶ ὑλώ-

282. τὸ οἵδε ἀναφορικόν. H.

283. πυκινοὺς κευθμῶνας ἔχοντας] κευθμῶνας νῦν φησι τοὺς τό- πους καὶ τὰς καταδύσεις ὅπου κεύθονται καὶ συγκεκλεισμένοι εἰσίν. H.Q.V.

286. ἀλλὰ φέρε δή σε τῶν κακῶν ἀπολυτρώσομαι. H.

290. κυκεῶ] κυκεῶνα κατὰ ἀποκοπήν. κυκεὼν δὲ λέγεται τὸ ἐξ οἴνου καὶ μέλιτος καὶ ἀλφίτων καὶ ὕδατος καὶ τυροῦ ἀναμεμιγμένον πόμα. V.

291. θέλξαι] κακῶσαι, τὸν νοῦν ἀλλοιῶσαι. V.

293. περιμήκει ῥάβδῳ] φαίνεται ἡ ῥάβδος ἀλλοιοῦσα τὰ σώματα, ὁ κυκεὼν δὲ τὴν ψυχήν. Q.

3. μετεσχηματισμένον] μετασχημα- ὑπήνη—ἔκφυσις om. V. τισμόν B. Num χώρῳ pro χώρᾳ dictum 17. Haec notatio accessit in ed. esse vult grammaticus BUTTM. Schrevelii. 5. τὰς ἀστιβ.] Hoc est etiam in V. 20. τοὺς τόπους καὶ om. Q. φησι 7. Αὐτολόκου Buttm. ἀστυλόχου H. et καὶ τὰς καταδύσεις om. V. ἀστυλόγου Q. Vid. schol. τ, 432. 21. κεύθονται Q. κεύθοντες H. 9. τῷ σε] τῷδε H. κρύπτονται V. 13. ἀρτιγενείῳ H. ἀρτιγενείως Q. εἰσίν om. Q.

296. ἡ δέ σʼ ὑποδδείσασα] φοβηθεῖσα ὡς τρωθησομένη, οὐχ ὡς ἀποθανουμένη. B.Q.

κεκλήσεται] ἀντὶ τοῦ καλέσεται. εὐνηθῆναι] οὐ διʼ ἀκολασίαν, ἀλλʼ ἐξ ὧν προεῖπεν ὁ Ἑρμῆς (331.) λογισαμένη ὡς θεοφιλής. Q.

298. λύσῃ θʼ ἑτάρους] ἀπολύσῃ καὶ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τῆς φαρμα- κείας, ἢ τοὺς σοὺς φίλους χοίρους ἐποίησεν. Q.

299. μακάρων μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι] ἢ τῶν θεῶν τὸν ὅρκον, ἢ εἰς τοὺς θεούς. λείπει δὲ ἡ κατά, ἵνʼ ᾖ κατὰ μακάρων. Q.

301. μή σʼ ἀπογυμνωθέντα] τοῦ ξίφους δηλονότι, καὶ “γυμνὸς ἄτερ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος” (Il. φ, 50.). οὐ γὰρ ἐσθῆτός φησι. B.Q.

ἀνήνορα θείῃ] μηδεμίαν ἀνδρείαν ἔχοντα, ἢ μηκέτι ἄνδρα, ἀλλὰ θηρία. T.

305. μῶλυ δέ μιν καλέουσι θεοί] οὐκ εἶπε πῶς καλεῖται παρʼ ἀν- θρώποις. ἐπήγαγε γοῦν ὅτι ἄγνωστόν ἐστιν ἀνθρώποις. Q. μῶλυ] βοτάνης εἶδος παρὰ τὸ μωλύειν, ὅ ἐστιν ἀφανίζειν τὰ φάρμακα. φασὶ δὲ αὐτὸ ἑλκόμενον τῷ τέλει τῆς ῥίζης θάνατον ἐπιφέρειν τῷ ἀνασπῶντι. B. H.Q.V. τὸ κωλυτικόν. εἰκότως δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφὸς ὑπάρχων ἔλαβε τὸ μῶλυ, τοῦτό φησι τὸν τέλειον λόγον, ὑφʼ οὗ βοηθούμενος οὐδὲν παθεῖν ἠδύνατο. μετεβάλλετο καὶ παρηγορεῖτο ἴσως διὰ τὸ μῶλυ. T.

καλέουσι] οὐκέτι προσέθηκε παρὰ ἀνθρώποις ὀνομάζεσθαι, ὑπὲρ τοῦ μὴ ζητεῖν ἡμᾶς τὴν ῥίζαν. T.

χαλεπὸν δέ τʼ ὀρύσσειν] χαλεπὸν ὀρύττειν ἐν τῇ γῇ καὶ εὑρίσκειν τὰ εἴδη τοῦ φαρμάκου. Q.

[ὥστε μὴ βλαβῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἐκείνης φαρμάκων. μῶλυ δέ ἐστι κατὰ τοὺς ἰατροὺς τὸ ἄγριον πήγανον. ἀλληγορικῶς δὲ εἶπον, οὐδʼ εἰ λέγει μῶλυ, δάφνη, κόνιζα, ῥάμνος, ἰτέα, ἀστήρ τε θαλάσ- σιος, ἴασπις λίθος, ἄλλα τε πολλὰ φυτὰ καὶ ζῷα λίθοι ἀντιπαθοῦσι μαγικοῖς παρὰ τρόποις. P.]

1. Vid. ad 323. scholion ideo tantum posui ne 3. εὐνηθῆναι] Vid. ad 334. quicquam omissum mihi objici pos- 15. ἄγνωστον] ἀνάγνωστον Q. Cor- set. Sunt autem scripta a manu rexi ex Eustath. p. 1658, 53. longe diversa ab illa quae vera illa 17. Verba φασὶν αὐτὸ ἐλκόμενον— scholia scripsit, sed eadem quae ἀνασπῶντι sunt etiam in T. pannum illum Tzetzae, quem dedi τῆς ῥίζης om. H. ad κ, 2. BUTTM. 26. Hoc proximumque codicis P.

[καὶ ὁ ἐν τοῖς τοῦ Ἱπποκράτους καὶ Γαληνοῦ βιβλίοις λέγει οὕ- τως, ὅτι τὸ μῶλυ ἤγουν τὸ ἄγριον πήγανον μετὰ οἴνου πινόμενον τὰς ἐκ θηρίων λύει βλάβας καὶ θώρακος παύει πόνους. ὤτων ὀδύνας μετʼ οἴνου ἢ ῥοδίνου. ὀξυδορκίαν ποιεῖ ἐσθιόμενον καὶ πινόμενον. καὶ ὁ χυ- λὸς αὐτοῦ σὺν γάλακτι ὑπαλειφόμενος ἀλγήματα καὶ ὀφθαλμῶν ἀχλῦς καὶ ὑποχύσεις ἀρχομένας ἀνθρώπων τε καὶ κτηνῶν ἀπαλλάσ- σει. εἰ δὲ μέλιτος Ἀττικοῦ μέρη δύο βαλεῖς καὶ χυλοῦ τοῦ πηγάνου μέρος ἓν ὑπαλείφων κεφαλῆς παύει τὰ αὐπαλά. καὶ τὰ ἐγκάρδια αὐτοῦ φύλλα τοῖς ὠσὶν ἐμβυόμενα. P.]

306. ἴσασιν] γρ. δύνανται. H.

307. Ἑρμείας μὲν] οὕτω συντακτέον τὸ ῥητὸν, Ἑρμείας μὲν ἔπειτα ἀπῆλθεν εἰς τὸν μακρὸν καὶ ὑψηλὸν Ὄλυμπον, ἐγὼ δὲ εἰς τὰ δώματα τῆς Κίρκης καὶ εἰς τὴν ὕλην τῆς νήσου ἐπορεύθην. Q.

311. ἐβόησα] γρ. καὶ ἤϋσα. N.

θεὰ δέ μευ ἔκλυεν αὐδῆς] οἰκεῖον τὸ βοᾶν τῷ τεθαρρηκότι. T.

315. καλοῦ, δαιδαλέου] ἐν τούτοις ἐπετέτακτο τὸ “καλοῦ δαιδα- λέου, ὑπὸ δὲ θρῆνυς ποσὶν ἦεν,” οὐ μέντοι παρʼ Ἀριστάρχῳ. Q.

316. δέπαι] ἐν ἄλλῳ, γήραι ὑπὸ λιπαρῷ. H.

318. ἔκπιον] ἔπιεν, ἵνα μᾶλλον ὑπὸ τῆς Κίρκης θαυμασθῇ μὴ με- ταβληθείς. H.T.

οὐδέ μʼ ἔθελξεν] οὐκ ἠλλοίωσε τὴν διάνοιαν. T.

320. συφεόνδε] εἰς τὸν συφεῶνα, εἰς τὰ τῶν χοίρων μάνδρα. H. λέξο] οὕτως Ἀρίσταρχος δισυλλάβως τὸ λέξο. ἄδηλον δὲ πότερον κοιμῶ, ἢ συναριθμοῦ. H. λέξω] κοιμηθῶ ἢ ἐναριθμηθῶ. V.

1. Ἱπποκράτους καὶ Γαληνοῦ] Conf. (Il. ρ, 404.)? BUTTM. Foes. Oecon. Hipp. s. v. μώλυζα. 19. ἔπιεν] ἔπιον H. 7. βαλεῖς] βάλεις P., quod etiam μὴ μεταβληθείς om. H. βάλοις esse potest. Dixit de hoc 23. τὸ λέξο] Videntur quidam le- usu verbi βάλλειν Lobeck. Aglaoph. gisse λέξεʼ elisum pro λέξεο, quod plenum extat Il. ι, 639. Postea e 16. τούτοις] Exspectes τισὶν vel λέξε nota elisionis neglecta factum ἐνίοις. Legitur hic versus (quem T. est λέξαι. PORS. λέξο M. cum γρ. in margine habet a m. rec.) infra λέξαι. 367. et α, 131. 24. συναριθμοῦ Porsonus pro συν- τὸ] τοῦ Q. αριθμῶ. 18. ἐν ἄλλῳ δέπαʼ, ὡς “γήραʼ ὑπὸ λι- Manifesta corruptela, pro qua παρῷ.” PORS. Od. λ,136. Nescio Schrevel. ed., in cuius textu est tamen cur non utrobique scribamus λέξον, substituit haec: λέξω] ἔνιοι, λέ- potius δέπα, γήρᾳ. Quid enim? scri- ξον (cf. not. ad δ, 139.). κοιμηθῶ, ἢ bimusne etiam ἐν σάκεʼ Ἀντιλόχοιο ἀριθμηθῶ; Barnesius: λέξο vel λέξον] (Il. ν, 565.) aut τείχεʼ ὑπὸ Τρώων κοιμήθητι ἢ ἀριθμήθητι. Ceterum ni-

323. μέγα ἰάχουσα] διὰ τὸ φοβεῖσθαι τρωθῆναι, οὐκ ἀποθανεῖν. V. δεδοικυῖα τὴν πληγὴν ἢ τὸν θάνατον. T.

καὶ λάβε γούνων] θνητὴ ἄρα οὐ πάντως, ἀλλὰ τὴν τρῶσιν φο- βεῖται. T.

διὰ τί δὲ ἐφοβήθη ἡ Κίρκη τὸ ξίφος τοῦ Ὀδυσσέως θεὰ οὖσα; φαμὲν ὅτι τοὺς πολὺν χρόνον ζῶντας δαίμονας, θανάτῳ δὲ ὅμως καθυ- ποβαλλομένους, θεοὺς εἴωθεν ὀνομάζειν ὁ ποιητής. ἢ φυσικῶς φοβεῖ- ται τὸ ξίφος ἡ Κίρκη, ὡς καὶ ἄλλας τινὰς ὕλας τινὲς τῶν δαιμόνων· ὡς καὶ Διονύσιος ἐν Λιθικοῖς “φύσει δὲ κρύσταλλον ἰδʼ ἱερὴν ἴασπιν, ἐχθρὴν Ἐμπούσῃσι καὶ ἄλλοις εἰδώλοισιν” H.Q.T.

324. καί μʼ ὀλοφυρομένη] Ἀριστοφάνης, καί με λισσομένη. καὶ ἔστιν οὐκ ἄχαρις ἡ γραφή. οὐδὲν γὰρ ὀλοφυρτικὸν λέγει καὶ ἐπά- γει. H.

328. ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων] διαβῇ, παρέλθῃ. τὰ φάρμακα δηλονότι, ὡς τὸ “δοῦρα σέσηπεν” (Il. β, 138.). ἀντικαταλλάξεται τὰ ἔξω καὶ ἔλθῃ εἰς τὰ ἔσω. Q. διέλθῃ· τοῦτο δὲ τῆς ὑπερβολῆς τῶν φαρμάκων. T.

329. σοὶ δέ τις] ὁ Σιδώνιός φησιν ἀθετεῖσθαι τὸν στίχον. H. καὶ μὴν καὶ τῶν ἄλλων “αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος ὡς τὸ πάρος περ” (240.). εἰ γὰρ ἔμενεν ὁ νοῦς, πῶς ἀπορεῖ ἐπὶ τοῦ Ὀδυσσέως ὅτι οὐ μεταβέβληκε; ἢ τάχα περὶ τοῦ ἠγριῶσθαι τὸν νοῦν ἐκείνων φησί. ἢ ἐκ τῆς λέξεως λύοιτʼ ἄν· ἢ γὰρ παραφραστικῶς λέγει “σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν” ἀντὶ τοῦ ἀκήλητος εἶ, ἢ τὸ “ἀτὰρ mis diu invenustum hoc asyndeton ἠερόεσσαν ἴασπιν, quomodo appellat in Homeri textu relictum est ἔρχεο Dionys. Perieg. 724. συφεόνδε, λέξο: pro quo jungendum 10. Ἐμπούσῃσι Cramerus. ἐν πά- est συφεόνδε λέξο, ut λέξομαι εἰς εὐνήν σῃσι H. (ρ, 102.). ἔρχεο enim sic absolute 11. καί με λισσομένη] Hanc Ari- alii imperativo iungi solet, ut ἔρχεο, stophanis scripturam memorat et- δεῦρο κάλεσσον (ρ, 529.). Sic etiam iam Eustath. p. 1660, 4. καὶ δέ με dubitatio scholiastarum de signifi- λισσομένη, si quid mutandum sit, catione verbi λέξο solvitur. BUTT. conqecit Nauckius Aristoph. p. 45. 1. Conf. schol. ad 296. καὶ μειλισσομένηproposueratNitzsch- 7. ἢ φυσικῶς—εἰδώλοισιν om. Q. ius vol. 3. p. 136. Frustra. 8. ὡς καὶ ἄλλας] καὶ ἄλλως T. 15. ἀντικαταλλάξεται Buttm. pro τινὲς om. H. ἀντὶ καταλέξεται. 9. Λιθικοῖς] λιαθικοῖς T. quod Λιθι- 19. μὴν et αὐτὰρ Buttm. pro μὲν ακοῖς esse potest. Ipsa Dionvsii ver- et ἄπερ. 22. λύοιτʼ ἄν scripsi pro λύοιτο. ba om. T. ἱερὴν ἴασπιν] Scribendum videtur 23. ἢ τὸ—ἡμερότητος om. Q. νοῦς ἔμπεδος ὡς τὸ πάρος περʼ οὐκ ἐπὶ παντὸς λέγεται τοῦ νοῦ, ἀλλὰ τῆς ἡμερότητος. H.Q.

ἀκήλητος] ἄθελκτος, ἀκάκωτος, ἀκατάκλαστος, ἀνεξαπάτητος. B.Q. ἄθελκτος, ἀμετάβολος. τὸ δὲ θελχθῆναι ὁ ποιητὴς οὐκ ἐπὶ τοῦ σώματος τίθησιν ἀλλοιώσεως, ἀλλʼ ἐπὶ τῆς ἀφροσύνης, “ᾗ τʼ ἀν- δρῶν ὄμματα θέλγει” (Il. ω, 343.). θελχθείσης γὰρ τῆς ψυχῆς διὰ τὸν ἐπιφερόμενον ὕπνον καὶ ἡ ὅρασις τῶν ὀφθαλμῶν. τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος μαχόμενον εἶναι δοκεῖ τὸ “σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστιν.” T.

330. ἦ] ἀποφαντικῶς ἀντὶ τοῦ ὄντως. Q.

331. φάσκεν] ὁπότε ἐπέστησε, τότε ἔγνω. τοιοῦτοι γὰρ παρʼ Ὁμήρῳ οἱ θεοί. B.H.T.

334. εὐνῆς ἡμετέρης] οὐχ ἡδονῆς, ἀλλὰ πίστεως ἕνεκα τοῦτο προ- βάλλεται. Q.

341. γυμνωθέντα] τὸ ξίφος ἀποθέμενον. V.

348. τέως μὲν] γρ. κεδναί. H.

349. δρήστειραι] ὑπηρέτιδες, διάκονοι, ὑπουργοί. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ δρῶ τὸ πράττω, ἰσχυραί. Q.

350. γίγνονται δʼ ἄρα ταί γε] κατήγοντο δὲ τῇ γενέσει. B.Q. ὑφίστανται νύμφας τινὰς ἐξ ὕδατος. τινὲς δὲ ὑπερβατόν· ἡ δὲ τε- τάρτη ὕδωρ ἐφόρει ἔκ τε κρηνέων. οἱ δὲ ἀλληγοροῦσι Κίρκην μὲν λέγοντες τὸν ἐνιαυτὸν, τέσσαρας δὲ θεραπαινίδας τὰς ὥρας. B.Q.V.

ἔκ τε κρηνέων] ἔνθα αἱ Ναίδες νύμφαι καὶ αἱ Δρυάδες. H.Q.V.

351. οἵτʼ εἰς ἅλαδε] οὕτε γράφει Ζηνόδοτος. Ἀρίσταρχος δὲ, οἳ εἰς ἄλα. δεύτερον δέ ἐστιν ἡ εἰς. H.Q. καὶ γὰρ ὧδε νῦν τʼ εἰς δῆ, ὡς τὸ “αὐτόν μιν” (δ,244.) καὶ “ἀμφὶ περὶ κρήνην. (Il.β,305.). H.

3. ἄθελκτος] ἄθρικτος V. in ed. ve- ex οὕτω. Sic etiam Duentzerus p. teribus, quod ex codice correxit 83., qui Zenodotum οἵτε ἄλαδε, Ari- Barnesius. Recte apud Eustathium starchum οἵτ᾿ εἰς ἅλαδε legisse com- p. 1660, 18. 4. Cum hoc scholio conf. scho- 25. δεύτερον] Suspicor primas duas lia ad 238. 239. 240. vocis δεύτερον litteras jungendae esse 10. ὄντως Buttm. pro οὕτως. praecedenti ἄλα, ceteras autem na- 13. Conf. schol. ad 296. tas ex oblitterata in antiquiori ali- 20. ὑφίστανται] ὑφίστασθαι B.Q. quo codice scriptura vocis περισσή. in quibus hoc scholion cum prae- BUTTM. Hanc conjecturam com- cedente coaluit. nendant verba corrupta in fine 23. Nαΐδες] νεάνιδες H.Q. scholii καὶ γὰρ—κρήνην, qua: absunt 24. οὔτε] Corruptum, ut videtur, a Q., ex H. autem post Buttmanni

352. ῥήγεα καλὰ] βαπτὰ περιβόλαια καὶ ἱμάτια. Q.

353. λιθʼ] ἐνθάδε ὀξυτονητέον τὸ λίτα· πληθυντικὸν γάρ ἐστιν, οὐχ ἑνικόν. Q. λέγει λίτα τὰ ἐφαπλώματα, καὶ πορφύρεα κέκληκε τὰ ἁλιπόρφυρα καὶ ἁπαλὰ περιβόλαια. H.Q. ἁπλᾶ περιβόλαια. V.

354. ὅτι τὸ ἑτέρη ὑγιῶς ἐπὶ τῆς δευτέρας. H. ἐτίταινε τραπέζας] παρεῖχεν, ἔτεινε κατὰ τῆς τραπέζης προπαρα- τιθεῖσα τοῖς μέλλουσιν ἑστιᾶσθαι. Q. ἐτίταινε] ἔτεινεν, εἷλκεν. V.

355. κάνεια] γρ. κύπελλα. H.

360. ἤνοπι χαλκῷ] λαμπρῷ, ἐν ἔστιν ἐνοπτρίσασθαι. B. διαυ- γεῖ, ἐν ᾦ ἔστιν ἰδεῖν ἑαυτόν. B.V.

361. λόʼ ἐκ τρίποδος] τὸ τέλειον ἀπὸ τοῦ λόω λόε, ἤτοι λουτρὰ ἐπέχεεν, ἀντὶ τοῦ κατὰ κρατός τε καὶ ὤμων, ἡδὺ κεράσασα ἐκ τοῦ τρίποδος εἰς ἄλλο ἄγγος δηλονότι. H.Q.

ἀσάμινθον] πύελον, κιβωτόν. καὶ ἡ κοίλη δὲ καὶ ἡ μεγάλη κύλιξ καὶ ἡ λάρναξ οὕτω καλεῖται. οἱ δὲ πύελον λουτῆρα, ὅπου ἡ ἄσα μινύθει. H.

362. θυμῆρες] καταθύμιον, ἡδὺ, τῆς ψυχῆς ἐράσμιον. Q. τὸ μὲν θυμῆρες προπερισπωμένως, τὸ δὲ θυμαρές ὀξυτόνως. γρά- φεται γὰρ ἀμφότερον. P.

374. ᾤετο] γρ. καὶ ὄσσετο. N.

376. κρατερόν] γρ. καὶ στυγερόν, ὅ ἐστι κρεῖττον. H.N.

demum editionem ab Cramero edi. cognoscitur unum haec duo olim ta sunt. Quorum sensum hunc fuisse acholium, quod doceret ver- esse patet, in αὐτόν μιν et ἀμφὶ περὶ bum λόε non spectare ad proximum alterutrum ex abundanti eodem ἐκ τρίποδος, sed ita explicandum et modo additum esse quo hic εἰς ἅλα- jungendum esse, λοετρὸν ἐπέχεεν κατὰ δε pro simplici ἅλαδε dictum sit. κρατός τε καὶ ὤμων, haec autem ἐκ P. 470,26. ὡς τὸ scripsi pro ὡς τόν. τρίποδος pendere a verbo κεράσασα. P. 471, 3. πορφύρεα] πορφύρια Q. Mox verba κατὰ κρ. τ. κ. ω. facili er- 11. λόω—δηλονότι H. In Q. est rore credita sunt novum lemma λόγου, ἤτοι λοετρὰ ἐπέχεεν. Tum (in- constituere, et ita scholium discer- terposito alio scholio de voc. θυμῆ- ptum est: cui plene tamen instau- ρες) κατὰ κρατός τε καὶ ὤμων: ἡ δὲ rando obstat aliqua nunc in parti- κεράσασα usque ad δηλονότι. Quod culis maxime difficultas, quam aliis alterum scholion κατὰ κρατός—δη- expediendam relinquo.” Haec dif- λονότι est etiam in B: ad quod Butt. ficultas nunc remota est restituto mann. “Quicquid sonent haec ver- ex H. ἡδὺ (pro ἡ δὲ), quod respon- ba certe lemmati praefixo non re. det adjectivo θυμῆρες. spondent. Contra hic tandem ad 12. ἀντὶ τοῦ supervacaneum, nisi finem perducitur explicatio illorum in sequentibus verbum ἐπέχεεν vel λό’ ἐκ τρίποδος, quae imperfecta su- κατέχεεν vel simile aliquod excidit. pra legitur. Ex his vestigiis facile 21. καὶ et ὃ ἐστι κρεῖττον om. H.

377. ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη] ἔνιοι δʼ, ἄγχι παρισταμένη. H.

379. βρώμης ὡς ῥώμης. ὅμοιον δὲ αὐτῷ ἐστι καὶ τὸ τρώμη· καὶ Ἀρίσταρχος ὀξύνει. H.

380. περισπαστέον τὸ ῆ· διαπορητικὸν γάρ᾿ ἐστι. H.

385. Ἀρίσταρχος, λύσασθʼ ἑτάρους. H.

388. ὣς ἄρʼ ἔφην] γρ. ὣς ἐφάμην. H.

389. ἀνώϊξε] γρ. ἀνέῳγε. H.

393. τῶν δʼ ἐκ μὲν] Ἀριστοφάνης, τοῖς δʼ ἐκ μέν. H.

394. πότνια Κίρκη] γρ. δῖα θεάων. H.

395. αἶψ’ ἐγένοντο] Ἀρίσταρχος, ἂψ ἐγένοντο. H. νεώτεροι] μᾶλλον νέοι. συγκριτικῶς δὲ κεῖται τὸ νεώτεροι. Q.

396. μείζονες] ἐπείπερ οἱ μετὰ πείρας κακίας εἰς ἀρετὴν στρα- φέντες βελτίους ἑαυτῶν γίνονται, μαθόντες τὸ κακὸν οἷς κακῶς ἔπα- θον. B.

397. ἔφυν] προσφυῶς ἐπελαμβάνοντο. H.

400. πότνια Κίρκη] γρ. δῖα θεάων. H. δῖα θεάων] γρ. πότνια Κίρκη. M.

404. κτήματʼ ἐν σπήεσσι] ἔν τισι γρ. κτήματα δὲ σπείεσσι, καὶ, κτήματα ἐν σπείεσσιν. H.

πελάσσατε] νῦν ἀντὶ τοῦ ἀπόθεσθε. V.

405. ἰέναι] νῦν ἀντὶ τοῦ ὑποστρέφειν. V.

409. οἴκτρʼ ὀλοφυρομένους] οἰκτρῶς καὶ ἐλεεινῶς ὀδυρομένους. H.

410. ἄγραυλοι] οἱ ἐν τοῖς ἀγροῖς αὐλιζόμενοι. H. πόριες] νέαι βόες, μόσχοι. ἀγελαίας δὲ νομαίας, ἀζεύκτους. Q.V.

411. κόπρον] τὴν βουστασίαν. B. τὴν στάσιν τῶν βοῶν. V.

412. οὐδέ τι σηκοὶ] καίπερ μικραὶ οὖσαι αἱ ἐπαύλεις οὐ κωλύουσιν αὐτὰς τοῦ σκιρτᾶν. B.

413. μυκώμεναι] βοῶσαι· μυκηθμὸς γὰρ ἡ τῶν βοῶν φωνή. Q.

416. πόλιν αὐτῶν] Ἀρίσταρχος, πόλιν αὐτήν. H. πόλιν Ἰθάκης, τὴν Ἰθάκην. B.

417. ἵνα τέτροφεν] γρ. ἵνʼ ἔτραφον. H.

2. τρώμη] Dorice τρώμα apud v. 387.) ad quod Aristarchi scri- Pind. Pyth. 4, 483. ptura λύσασθʼ annotata esse videtur. 5. λύσασθ· Buttm. pro λύσμαθʼ. 7. ἀνώϊξε] Sic H. (ut N.) in tex- In textu H. (ut M. P.) habet λύσα- tu, fortasse pro ὤϊξε, quod conjicit σθαι, vitiose, ut conjicit Buttm., Cobetus. In M. est ἀνέωξε in textu. pro λῦσαι (respondente illi λῦσον 32. ἴν᾿ ἔτραφον] Fort. ἵνα τʼ ἔτραφεν.

429. Εὐρύλοχος—ἑταίρους] λείπει τὸ λέγων. H.

431. ἂ δειλοὶ] τὸ ἂ θαυμαστικὸν, ἀντὶ τοῦ ὦ δειλὲ καὶ ἄθλιε. H.

432. καταβήμεναι] καταβῆναι, ὑπειορθεῖν. V.

433. σῦς] ἀπορήσειε δʼ ἄν τις πῶς ὁ Εὐρύλοχος ταῦτα λέγει μὴ εἰσελθὼν εἰς τὴν Κίρκην. ἀλλὰ ῥητέον ὅτι ἐστοχάσατο ἀπὸ τῶν πρὸ τῆς θύρας προσσαινόντων αὐτῷ ἀνθρωπίνως. H.Q.

434. δῶμα φυλάσσοιμεν] τηροῖμεν. οὐχὶ φυλάσσειν τὸ δῶμα, ἀλλὰ τὸ ἀεὶ ἐκεῖσε εἶναι. Q.

436. ὁ θρασὺς] ὁ προπετής. λοιπὸν ἐπάγει τὴν αἰτίαν διὰ τί θρα- σὺν αὐτὸν εἶπε. Q.

441. καὶ πηῷ] ἀντὶ τοῦ, καὶ πηοῦ περ ἐόντος. Q. συγγενεῖ. V. Κτιμένην γὰρ γεγαμήκει τὴν Ὀδυσσέως ἀδελφήν. Q.V. γαμβρῷ μοι ὄντι ἐπὶ τῇ ἀδελφῇ Κτιμένῃ. B.

[διαίρεσις τοῦ νόμου, ἢν οὐκ οἶδεν Ὅμηρος. ὁ υἱὸς διαιρεῖται εἰς τὸν γνήσιον καὶ νόμιμον, ὅς ἐστι καὶ κυρίως υἱός· εἰς τὸν γνήσιον μόνον, ὅς ἐστιν ὁ ἐκ πορνείας· εἰς τὸν νόμιμον, ὅς ἐστιν ἐπίθετος· εἰς τὸν φυσικὸν, ὅς ἐστιν ἀπὸ μητρὸς ἐγνωσμένης καὶ πατρός· εἰς τὸν ἔκθετον, τὸν καὶ σπουρίαν, οὗ τὸν πατέρα οὐκ οἴδασιν οὐδὲ τὴν μη- τέρα. B.]

448. ἔκπαγλον ἐνιπήν] ἔξοχον, μεγάλην ἐπίπληξιν. H.

450. λοῦσέν τε] λούσασθαι ἐκέλευσε. μετωνυμία δὲ ὁ τρόπος. B.

452. δαινυμένους δʼ ἄρα τούς γε] γρ. δαινυμένους δʼ εὖ πάντας. H. δαινυμένους δʼ εὗ πάντας] γρ. δʼ ἄρα τούς γε. M.

453. φράσσαντό τε πάντα] ἐπέγνωσαν τὰ κατʼ αὐτοὺς γεγονότα. ἐν ἄλλῳ δὲ γρ. φράσσαντό τʼ ἐσάντα. H.

φράσσαντο δὲ θυμῷ] γρ. πάντα. M.

3. ὐπειορθεῖν] Ex corrupta hac 21. Ad 451. σὔλας: ἔνιοι καλάς V. voce Baruesius fecit ύπερωϊόθεν trans- in edit. Schrevel. posuitque ad v. 5 58. non reputans 25. φράσσαντό τʼ ἐσάντα] Varian- vocem mere epicam in explica- tem hanc, immo unice veram lectio- tione grammatica nunquam adhi- nem exhibet etiam non solum cod. beri. Si cui placet hariolatio, le- Vind. 133. in quo suprascriptum gat ὡς εἰς ὄλεθρον. Eustath. ὡς εἴπερ est τότʼ ἑκόντα, sed glossa vulgata, ἔφη ἐς Ἄιδου καταβῆναι διὰ τὸν ἐλπιζό- ἔναντα, quam eo quo in edd. ant. μένον ὄλεθρον. BUTTM. est loco insertam supra apposui. 6. προσσαινόντων] προσαινόντων H.Q. cum recentiores editores, nescii 13. Κτιμένῃ] Conf. ad. ο, 363. quo spectaret, tacite eam omise- BUTTM. Ex Eunt. p. 1664, 31. rint. BUTTM. 14—19. Recentissimi scholiastae 26. γρ. πάντα] Paullo inferius γρ. annotatio ab hoc loco aliena. ἔναντα adscriptum in M.

φράσσαντο] ἐπέγνωσαν. ἔναντα] ἀπεναντίας. V.

454. περὶ δʼ ἐστοναχίζετο] περιήχει. V.

457. θαλερὸν] Ἀριστοφάνης, στυγερὸν γόον. καὶ οὐκ ἄχαρις ἡ γραφή. H.

459. ἀνάρσιοι ἄνδρες] τοὺς Λαιστρυγόνας αἰνίττεται καὶ τὸν Κύ- κλωπα. B.

461. θυμὸν] θυμὸς ἐνταῦθα ἡ δύναμις καὶ ἡ προθυμία. H.

463. ἀσκελέες καὶ ἄθυμοι] ἄγαν κατεσκληκότες καὶ κεκμηκότες, σκληροὶ, ἐσκελετευμένοι καὶ νενεκρωμένοι καὶ ψυχικῆς ἰσχύος ἐστε- ρημένοι. B.Q. ἄθυμοι] κεκακωμένοι τὴν ψυχὴν, οἷον ἄψυχοι. V.

465. πέπασθε] κέκτησθε. V.

469. περὶ δʼ ἔτραπον ὧραι] παρῆλθον αἱ ὧραι, ἐαρινὴ, θερινὴ καὶ ἑξῆς. ὁ δὲ καί (471.) περισσός. ἤτοι περιῆλθον δὲ πάλιν οἱ καιροὶ ἐπὶ τὴν ὥραν. B.Q.

474. ἐϋκτίμενον] γρ. ὑψόροφον. H.

481. ἐκ νυκτέρων δὲ μεγίστη γίγνεται βροτοῖς χάρις, φησὶν Εὐ- ριπίδης. M.

γούνων ἐλλιτάνευσα] διὰ τῶν γουνάτων τῆς Κίρκης λιτὴν ἐποίησα καὶ παράκλησιν. ἀντὶ τοῦ, τῶν γονάτων ἁψάμενος. Q.

483. ὦ Κίρκη] δῆλον ὅτι Ὀδυσσεὺς πολλάκις τοῦτο ἱκέτευσεν. H.

490. ἀλλʼ ἄλλην χρὴ] πῶς πέμπει αὐτὸν ἵνα ἀκούσῃ: προῄδει γὰρ καὶ τὸν τῆς δαίμονος ἔρωτα. “θάνατος δέ τʼ ἐξ ἁλὸς αὐτῷ ἀβλη- χρός” (λ, 134.). καὶ μὴ πεισθῆναι Καλυψοῖ τὴν ἀθανασίαν ὑπισχνου- μένῃ. διʼ ἑαυτῆς δὲ οὐ μαντεύεται, ἵνα μὴ δοκῇ ἐρῶσα φοβερώτερον καθιστᾶν τὸν πλοῦν καὶ ἀπιστηθῇ. Q.

4. Ἀριστοφάνης] Aristophanis le- matici parum apta huic loco. Ver- ctionem memorat Eustath. p. 1664, sus sunt in Hecuba 831. 832., sed 41. Breviter in M. γρ. στυγερὸν Ἀρι- quos spurios esse ostendi in anno- στοφάνης. tatione ad eum locum. 9. ἐσκελετευμένοι Buttm. pro σκε- 20. τοῦ addidit Buttm. λετευόμενοι. 26. In B. adv. 491. adscripta 12. πέπασθε : κέκτησθε] Sic edi- sunt verba Eustathii p. 1665, 24. tiones veteres. Nam recentiores ὁ δὲ Ὁμηρικὸς νοῦς—τοιαύτης πλάσεως. ejus loco suffecerunt πέποσθε] κέ- et ad ἐπαινῆς Περσεφονείης ejusdem κμησθε, πεπόνθατε: ex mera ut ap- verba p. 1665, 7. ἢ αἰνὴ (corrige paret correctione. Illam alteram αἰανὴ ex Eust.) —καὶ (ἢ ap. Eust.) esse Aristarchi lectionem Eusta- μᾶλλον—προθέσεως. γράφεται δὲ καὶ thius p. 1663, 15. docet. BUTT. Φερσεφόνη Ἰωνικῶς. 17. 18. Annotatio recentis gram-

491. εἰς Ἀΐδαο δόμους] ὑπονοοῦσα μὴ πιστεύεσθαι πέμπει αὐτὸν πρὸς Τειρεσίαν. ἅμα δὲ καὶ ὁ ποιητὴς ἐπεισοδίῳ χρήσασθαι ἐβου- λήθη διὰ τὸ φρικῶδες καὶ ἐκπληκτικὸν τῆς ψυχαγωγίας. T.

ἐπαινῆς] δεινῆς, κατʼ εὐφημισμὸν, ὡς “ἁγνὴ Περσεφόνεια” (Od. λ, 386.). T.

492. ψνχῆ χρησομένους] μαντευσομένους ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ Τειρε- σίου. H. μαντευσομένους, ὀφείλοντας χρησμῳδηθῆναι. Q.

διὰ τί οὖν οὐκ αὐτὴ μαντεύεται; ὅτι οὐκ ἂν ἐπίστευσεν Ὀδυσσεὺς ἐρώσης αὐτῆς. εἶτα κατὰ μὲν Σειρῆνας καὶ τὸν πορθμὸν ὡς γειτνιῶσα μηνύει, περὶ ὧν οὐδʼ ὁ Τειρεσίας εἶπεν εἰδὼς ἐροῦσαν τὴν Κίρκην, περὶ δὲ τῶν λοιπῶν ἐπιτρέπει τῷ μάντει. Q.V.

494. τῷ καὶ τεθνηῶτι] φασὶν ὡς δράκοντας δύο ἐν Κιθαιρῶνι μιγ- νυμένους ἰδῶν ἀνεῖλε τὴν θήλειαν, καὶ οὕτως μεταβέβληται εἰς γυναῖκα, καὶ πάλιν τὸν ἄρρενα, καὶ ἀπέλαβε τὴν ἰδίαν φύσιν. τοῦ- τον Ζεὺς καὶ Ἥρα κριτὴν εἵλοντο, τίς μᾶλλον ἥδεται τῇ συνουσίᾳ, τὸ ἄρρεν ἢ τὸ θῆλυ· ὁ δὲ εἶπεν “οἴην μὲν μοῖραν δέκα μοιρῶν τέρπε- ται ἀνὴρ, τὰς δέκα δʼ ἐμπίπλησι γυνὴ τέρπουσα νόημα.” διόπερ ἡ μὲν Ἥρα ὀργισθεῖσα ἐπήρωσεν, ὁ δὲ Ζεὺς τὴν μαντείαν δωρεῖται. H.Q.

495. οἴῳ πεπνύσθαι] συνετῷ, ἔμφρονι εἶναι. Q.V. Ἀρίαιθός φη- σιν Ἥραν μεταβουλεύουσαν ἐπὶ τῷ πηρῶσαι αὐτὸν αἰτεῖσθαι παρὰ Περσεφόνης ὥστε εἶναι αὐτῷ καὶ ἀποθανόντι τὴν μαντικήν. περὶ τῆς τέχνης οὖν μόνον λέγει “οἴῳ πεπνύσθαι.” οἱ δὲ ἄλλοι φρένας μὲν εἶχρν, τέχνην δὲ οὔ. T.

τοὶ δὲ σκιαὶ ἀίσσουσιν] οἱ δὲ ἄλλοι νεκροὶ πλὴν τοῦ Τειρεσίου σκιαί εἰσι καὶ ὡς σκιαί ὁρμῶσι, καθάπερ αὗται παρέπονται τοῖς κινουμένοις. Q. ἀντὶ τοῦ αἱ ψυχαί. ὁ μέντοι ποιητὴς πρὸς τοὺς ἄλ- λους νεκροὺς ποιεῖται τὴν σύγκρισιν ἐν τῷ, οἱ δὲ ἄλλοι νεκροὶ ὡς σκιαὶ ἀίσσουσιν. B.Q.T.

501. ἀπὸ τοῦ γάρ ἤρξατο. H.

508. ἀλλ’ ὁπόʼ ἂν δὴ νηΐ διʼ ὠκεανοῖο περήσῃς] ὅλα ὁμοῦ ἀναγνω- 7. γρησμηδηθῆναι Buttm. pro χρη- cophr. 683. Corruptum codicis T. scholion ex Pherecvde excerptum σμοτεθῆναι. 9. εἶτα] V. dabimus in Appendice. 10. ἐροῦσαν Buttm. pro ἐρῶσαν. 13. μεταβέβληται] μεταβέβληκε Q. 12—19. Cum scholio de Tiresia 16. οἴην—νόημα] Hesiodi ex Me- comparetur Eustathii copiosior ex- lampodia versus, ut annotavit Tzet- positio p. 1665. et Tzetzes ad Ly- zes l. c. στέον, ἀλλ᾿ ὁπόταν περήσῃς, ἔνθʼ ἀκτή τε λάχεια καὶ ἄλσεα καὶ αἴγειροι, νῆα μὲν αὐτοῦ κέλσαι. B.Q.

509. ἀκτή τε λάχεια] βαθεῖα, εὔγεως, εὔσκαφος. οὐ δεῖ δὲ γρά- φειν ἐλάχεια. οὐ γὰρ εἰκὸς ἐλάχιστον ἀκούειν τῆς Περσεφόνης τὸ τέμενος. οὐκ ἄτοπον δὲ περὶ τὴν ἀκτὴν εἶναι ἄλσος. πολλὰ γὰρ εὕροι τις ἂν ἄλση ἐπιθαλάσσια. B.H.Q.T. Ἄλλως. βαθεῖα καὶ εὔσκαφος, ἐκ τοῦ λαχαίνω τὸ σκάπτω. H.T. ἐλαχίστη. V.

ἀκτή] ἡ προηγμένη καὶ ἐξέχουσα εἰς θάλασσαν ἄκρα. B.V.

ἄλσεα] ἱερὰ καὶ σύνδενδρα χωρία. B.V.

510. ἰτέαι ὠλεσίκαρποι] ἀποβάλλουσι γὰρ τὸ ἄνθος πρὶν πεπανθῇ. ἢ ἐπεὶ οἱ πίνοντες τὸ ἄνθος ἄγονοι γίνονται. B.Q.V. Ἄλλως. ση- μείωσαι ὅτι ἄκαρπα φυτὰ εἶπεν εἶναι ἐν τῷ ἄλσει τῆς Περσεφόνης, διὰ τὸ νεκροῖς προσήκειν. B.Q. ἀποβάλλει γὰρ τὸ ἄνθος. οἰκείως δὲ ἀγόνοις φυτοῖς ἐχρήσατο. οἰκεῖα γὰρ νεκροῖς τὰ ἄκαρπα. φησὶ δὲ Θεόφραστος ἐν Φυτικοῖς τὸν χυλὸν τῆς ἰτέας πινόμενον ἀφανίζειν τὴν γονὴν τῶν ἀνθρώπων. H.T.V.

513. ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα] τὸ ἑξῆς, ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε καὶ Κωκυτὸς ῥέουσι. τὸ δὲ σχῆμα καλεῖται προ- διεζευγμένον, ὅταν τὸ μεταξὺ δύο ὀνομάτων ἑνικῶν πληθυντικὸν τεθῇ ῥῆμα. τοῦτο καλεῖται Ἀλκμανικὸν οὐχ ὅτι Ἀλκμὰν πρῶτος αὐτῷ ἐχρήσατο, ἀλλʼ ὅτι πολύ ἐστι παρʼ αὐτῷ, οἷον “Κάστωρ ὠκέων πώ- λων ἐλατῆρες καὶ Πολυδεύκης.” ὅμοιον δέ ἐστι τὸ σχῆμα “εἰ δέ κʼ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ Φοῖβος Ἀπόλλων” (Il. υ. 138.)· καὶ “ἔνθα ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος. (Il. ε, 774.) H.Q.

ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα] τοῦτο τὸ σχῆμα καλεῖται προδιεζευγμέ- νον καὶ καθʼ ὑπέρβατον, ὑπʼ ἐνίων δὲ Ἀλκμανικόν. τὸ δὲ ἐξῆς, ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε καὶ Κωκυτὸς ῥέουσιν. H.V. τὸ σχῆμα Ἀλκμανικὸν, τὸ τιθέναι ῥῆμα μέσον ὀνομάτων δύο. H.

514. Κωκυτός] λέγεται ὁ πρῶτος ποταμὸς ὁ τὸν βροτὸν δεχόμε- 3. εὔγεως, εὔσκαφος correxi ex ἔνθα) λάχεια T. schol. ι, 116. p. 417. Legebatur ὡς 7. ἐκ τοῦ—σκάπτω] παρὰ τὸ λα- ὑπόσκαφος, quod in T. scriptum ὡς χαίνειν T. ὑποκάτω βάθους. Tum delevi quod 8. ἄκρα] πέτρα B. addebatur οὐ γὰρ εἰκὸς ὅτι (ἐστὶν pro 22. ἐλατῆρες] ἐλατῆρε Eustath. p. ὅτι T.) ἐσκαμμένη. ἐλάχεια autem 1667, 36. Zenodoti scriptura fuit. 23. ἄρχωσι] ἄρχουσι H. ἄρχωσι 5. ἄλσος] τὸ ἄλσος T. Aristarchi est lectio, ἄρχησι Ζeno- 6. ἂν addidi. doti. Ἄλλως om. H. 26. ὑπ᾿ ἐνίων δὲ A.] ὑπερίων δὲ ἀλκ- βαθεῖα] ἐνταῦθα (hoc spectat ad μανικὸν φησί H. νος, τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν ἐπώνυμον κακόν. εἶτα Πυριφλεγέθων, ἤτοι τὸ πῦρ τὸ ἀφανίζον τὸ σάρκινον τῶν βροτῶν. εἶτα ὁ Ἀχέρων μετὰ τὸν Κωκυτὸν καὶ τὸ ἠρίον, ὅπερ ὀφειλὴ νεκρῶν ἐστιν ἰαχὴ γίνεται. εἶτα Στυγὸς ἀπορρῶγες. οὐκ ἔστι γὰρ ὃς οὐ στυγνάζει τὸν τεθνη- κότα. H.Q.

515. πέτρη τε ξύνεσίς τε] φησὶ γὰρ ὡς πέτρα τίς ἐστι κατʼ ἐκεῖνον τὸν τόπον καθʼ ὃν ἡ τῶν ῥευμάτων συμβολὴ γίνεται τοῦ τε Κωκυτοῦ καὶ τοῦ Πυριφλεγέθοντος εἰς ταὐτὸ μισγομένων καὶ ῥεόν- των εἰς τὸν Ἀχέροντα. B. ξύνεσις] συνάφεσις καὶ εἰς ταὐτὸ συμβολὴ τῶν ποταμῶν. V.

516. χριμφθεὶς] προσπελασθεὶς, ἐκ τοῦ χρίμπτω τὸ προσπε- λάζω. H.

ἐριδούπων] γρ. ἐριμύκων. M.

517. βόθρον] ἐνταῦθα ὁ ποιητὴς τὴν νεκυομαντείαν δηλοῖ, καὶ παρίστησι διὰ τῆς τῶν νεκρῶν θυσίας καὶ τῆς τῶν εἰδώλων αὐτῶν ἐπι- φανείας ἀθανάτους εἶναι τὰς ψυχάς· τὸ γὰρ λέγειν “ὁ δʼ Ἄΐδόσδε βεβήκει” (Od. γ, 110. ζ, 11.), σημαντήριόν ἐστιν ὡς αἱ ψυχαὶ πα- ραμένουσαι οὐ διαφθείρονται. Q.

πυγούσιον] πηχυαῖον. πυγὼν δέ ἐστι τὸ ἀπὸ ἀγκῶνος μέχρι τῶν δακτύλων συνεσταλμένον μῆκος· ἀπολήγει γὰρ τὸ μέτρον εἰς τοὺς δακτύλους πὺξ γενομένους. B. πυγονιαῖον. πυγὼν δέ ἐστι τὸ ἀπὸ τοῦ ἀγκῶνος μέχρι τῶν δακτύλων κεκαμμένων διάστημα, ἐξ οὗ καὶ πυγμή. αἰνίττεται δὲ διὰ τούτου τὸ μὴ ἀνεῖσθαι μηδʼ ἐπʼ ἐξουσίας εἶναι τοὺς τετελευτηκότας, ἀλλʼ ὥσπερ ἔχεσθαι καὶ ἐγκεκλεῖσθαι καθάπερ καὶ οἱ δάκτυλοι. H.Q.V.

ἔνθα καὶ ἔνθα] εἰς πλάτος καὶ εἰς μῆκος. B.Q.V.

518. χοὴν χεῖσθαι] τὴν τοῖς νεκροῖς ἐπιχεομένην χύσιν. Q.V. καινοπρεπῶς δὲ χοὴν, σπονδήν. Q.

521. ἀμενηνὰ] ἀσθενῆ, μένος οὐκ ἔχοντα, ἢ σώματος δύναμιν, ἀπὸ τοῦ μονὴν ἔχειν ἐκεῖ τὴν ψυχήν. V.

522. στεῖραν βοῦν] εἰς τὸ ὅμοιον. ἄγονα γὰρ καὶ στεῖρα τὰ τῶν νεκρῶν. V.

525. παμμέλανα] καὶ τοῦτο εἰς τὸ ὅμοιον. V.

2. σάρκινον] σαρκίον H. 1668, 17. πυγωνιαῖον Q.V. 3. ἠρίον H. ἰρίον Q. 22. κεκαμμένων] κεκαμμένον H.Q. 9. συνάφεσις] Cf. Eust.p.1667,28. ἐστι συνεπτυγμένων addidit Eustath. 21. πυγονιαῖον H. et Eustath. p. 29. ἢ Barnesius pro ἐκ.

528. εἰς Ἔρεβος στρέψας] καὶ πῶς ἠπίστατο τὴν δύσιν ἐν σκότῳ ὄντος; λέγομεν ὅτι παρὰ τοῖς Κιμμερίοις σκότος ἦν, οὐχ ὅπου ἡ θυσία ἐγίνετο. B.

ἀπονόσφι τραπέσθαι] εἰς τὰ ὀπίσω τράπηθι αὐτὸς ἱέμενος τῶν τοῦ ποταμοῦ ῥευμάτων. B. ὡς πρὸς τοὺς ποταμούς. V.

543. ἀργύφεον] ἀρύφεον, ὅ ἐστι λαμπρὸν τῇ ὑφῇ καὶ εὐκατα- σκεύαστον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀργύφεον. B.

548. ἀωτεῖτε] ἀπανθίζετε τὸν ὕπνον. V.

555. ψύχεος ἱμείρων] ἀναψῦξαι διὰ τὸ πνῖγος καὶ τὴν μέθην ἐπι- θυμῶν τῆς αὔρας. ψύχεος] ψύχους, τῆς αὔρας. V.

560. ἀστραγάλων] ἀστράγαλον τοῦ αὐχένος λέγει. H.

570. ἀχνύμενοι] οἱ λυπούμενοι. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἄχος ἡ θλί- ψις, ἢ ἐκ τοῦ ᾱ στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ χαίνω ἀχανής τις ὤν· ὁ γὰρ λυπούμενος οὐ δύναται ἀναπνεῦσαι. B.

573. ῥεῖα παρεξελθοῦσα] ἀντὶ τοῦ ῥαδίως παραδραμοῦσα ἡμᾶς, ἤτοι κρυφίως. B. λάθρα ποιήσασα. V.

574. ἢ ἔνθα ἢ ἔνθα] ἀντὶ τοῦ, ἢ εἰσερχόμενον ἢ ἐξερχόμενον τὸν θεὸν καὶ μὴ θέλοντα οὐ δύναταί τις ἰδεῖν. B.

Λ. ΥΠΟΘΕΣΙΣ

Διηγεῖται καὶ ταῦτα αὐτὰ Ὀδυσσεὺς, τίνα αὐτῷ εἰς Ἅιδου κα- τελθόντι ἔχρησε Τειρεσίας· καὶ ὡς τὴν μητέρα εἶδεν αὐτοῦ καὶ ἄλλας πολλὰς τῶν παλαιῶν γυναικῶν, καὶ τῶν εἰς Ἴλιον συστρατευσάντων ἐνίους, καὶ τῶν ἐν Ἅιδου κολαζομένων τινάς. P. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ἀπαγγέλλει πῶς κατὰ Κίρκης ἐντολὰς εἰς Ἅιδου κατῆλθεν· καὶ ὡς ἤκουσε Τειρεσίου τοῦ μάντεως περὶ τῆς ἑαυτοῦ καὶ τῶν ἄλλων ἑταίρων σωτηρίας. καὶ ὡς τοὺς ἥρωας καὶ τὰς ἡρωΐδας εἶδεν ἐν Ἅιδου, καὶ τὴν μητέρα, καὶ εἰς Ἴλιον συστρατευσάντων τινὰς, καὶ τῶν ἐν Ἅιδου κολαζομένων τινάς. P. V.

3. ἐν δʼ ἱστὸν τιθέμεσθα] οὐχ ἀπλῶς ἐνεθήκαμεν τῇ νηΐ, ἀλλὰ μετὰ τὸ στῆσαι τὸν ἱστὸν καὶ ἁπλῶσαι τὰ ἱστία, οἷον εὐτρεπίσαμεν. V.

26—30. Haec iisdem verbis leguntur apud Eustath. p. 1670.

7. ψιλωτέον τὸ ἴγμενον, ἤτοι ὑγρόν. H.

ἐσθλὸν ἑταῖρον] ἑταῖρον εἶπεν, ὡς ἀξιωσάσης αὐτῆς τὸν ἄνεμον. Q. νῦν τὸν συνεργόν. V.

18. Κίρκη ἐϋπλόκαμος: ὁ Τζέτζης ἀλληγορῶν “πῶς τούτῳ Κίρκη ὄπισθεν οὐρίους πνοὰς πέμπει;” φησὶ, “πέμπειν ἀνέμους οὐκ ἔσθενεν ἡ Κίρκη, πνοὴν δʼ ἰδοῦσα οὔριον ἐκέλευσε πλεῖν τότε.” P.]

αὐδήεσσα] ἡ περίφημος, ἢ ἡ ἔχουσα αὐδὴν ἀνθρώπων, ἢ ἡ φωνη- τική. B.

11. ποντοπορούσης] δῆλός ἐστιν ὁ ποιητὴς διὰ τὸ ποντοπορούσης ὠκεανὸν καλῶν τὴν ἔξω θάλασσαν. ἀλλαχοῦ δὲ ποταμὸν τὸν ὠκεανὸν καλεῖ διὰ τὸ ῥοῶδες. B. Q. τὴν θάλασσαν διερχομένης, πλεού- σης. V.

14. ἔνθα δὲ Κιμμερίων] Ἀρίσταρχος Κερβερέων. H. Κιμμέριοι ἔθνος περιοικοῦν τὸν ὠκεανόν. ἔνιοι δὲ γράφουσι χειμερίων· οἱ δὲ Κερβερίων, ὡς Κράτης. Ἡρόδοτος δὲ ὑπὸ Κιμμερίων φησὶ Σκύθας ἐξελαθῆναι. ἄλλοι δὲ Κιμμερίους φασὶν ὑποτίθεσθαι τοὺς κατὰ δύ- σιν οἰκοῦντας καὶ προσκειμένους τοῖς κατὰ τὸν Ἅιδην τόποις. ἢ νε- κροῖς, ἀπὸ τοῦ ἐν τοῖς ἠρίοις κεῖσθαι. P. V. τινὲς, τῶν νεκρῶν, παρὰ τὸ ἐν ἔρᾳ κεῖσθαι. B.H. οὗτοι οἱ Κιμμέριοι οἱ Σκύθαι νομάδες ὄντες ἐκ τῶν δυτικῶν τοῦ ὠκεανοῦ μερῶν ἐλθόντες ἐπόρθησαν τὸν ναὸν Ἀπόλλωνος τὸν ἐν Δελφοῖς. διὸ δυσφημεῖ αὐτοὺς ὁ ποιητὴς ὡς ἐν σκότῳ οἰκοῦντας. B.H.

16. ἠέλιος φαέθων ἐπιδέρκεται] πῶς οὖν ζῶσιν; ἢ ἐπιδέρκεται 2. ἐταῖρον— ἄνεμον] In V. est (ad quam lectionem memorant schol. v. 10.) ὡς ἂν ἀξιωσάσης τῆς Κίρκης τὸν Aristoph. Ran. 187. et Etymolo- gus p. 513, 45. Hic etiam alias ἄνεμον τίθησιν. 4—6. Tzetxae versus leguntur lectiones notat, χειμερίους (quam in Allegor. Odyss. 11, 5. in Ma. Proteae Ζeugmatitae tribuit) et trangae Anecdotis vol. 1. p. 284. Κιμμερίους. PORSON. Verba ’A. 5. 6. οὐρίους—οὔριον] Apud Tzae- Κερβερέων H. habet infra l. 19. post zam ἀγρίας—ἄγριον. κεῖσθαι. 5. οὐκ ἔσθετεν] Ὀδυσσεῖ οὐκ εὐσθενὴς 16. ἐξελαθῆναι] Scribebatur ἐξε- Tzetses. λασθῆναι, ut ἐξελασθεὶς ad λ., 281. 6. πλεῖν ex Tzetsa correxi pro ὑποτίθεσθαι] ὑποτίθεται P. πνεῖν. Idem τοῦτον pro τότε. 17. τοῖς κατὰ—κεῖσθαι om. P. 10. τὴν ἔξω θάλασσαν] Hoc ita in. 18. ἠρίοις Barnes. pro ἡρωικοῖς. telligo, Homerum eo verbo indi- 20. τῶν δυτικῶν τοῦ ὠκενοῦ μερῶν] care oceanum sibi esse mare, ex- τοῦ δυτικοῦ ὠκενοῦ H. ternum scilicet. BUTTM. 21. αὐτοὺς et ὡς ἐν σ. οἰκοῦντας om. 13. Κερξερέῶν] Lege Κερθερίων, B. μὲν, φαέθων δὲ οὔ. B. V. ἐπιλάμπει μὲν ὁ ἥλιος τοὺς Κιμμερίους, οὐ φαέθων δέ· ἀντὶ τοῦ οὐ πάνυ λάμπων. οὔτε τὴν δύσιν οὔτε τὴν ἀνατολὴν διὰ τὸ δυτικοῖς καὶ ἀνατολικοῖς ὄρεσι περιέχεσθαι. κατὰ μόνην δὲ μεσημβρίαν ἥλιον ὁρῶσι. τὸ οὖν “ἀλλʼ ἐπὶ νύξ” ἐπὶ τῆς ἀορασίας κεῖται. B.H.Q.

Ἀρίσταρχος καὶ Ἀριστοφάνης, καταδέρκεται. H.

18. προτράπηται] ἀπʼ οὐρανόθεν τράπηται. διὰ τί προτράπηται; δοκεῖ εἰδέναι ὁ ποιητὴς ὅτι ὁ ἥλιος τὴν ἑκούσιον πορείαν ποιούμενος ἀπὸ δύσεως εἰς ἀνατολὴν ὅμως ὑπὸ τοῦ παντὸς ἀνθέλκεται εἰς τὸ ἐναντίον καὶ αὐτός. προτράπηται γὰρ ἀντὶ τοῦ μεταβάλληται, ἀπο- κλίνῃ. B.Q.V.

23. ἱερήια] οὐκ ὀρθῶς· ἐπὶ γὰρ νεκρῶν τόμια καὶ ἔντομα, ἐπὶ δὲ θεῶν ἱερεῖα. ἢ ὅτι τὰ θρέμματα ἱερεῖα ἐκάλουν. V. ἔδει ἐπὶ νεκρῶν ἐντόμια εἰπεῖν. ἢ ἐπεὶ ἀπλῶς τὰ θρέμματα ἱερεῖα ὠνόμαζον. H.

26. χοὰς χέομεν] τὸ χοὴν ἐχεόμην, ἀπὸ κοινοῦ κατὰ τῶν τριῶν. H.B.Q.

Ζηνόδοτος, χεάμην. H.

χέομεν] γρ. χεόμην. M.

29. γουνούμην νεκύων] πῶς, εἰ μὴ αἰσθάνονται πρὸ τοῦ πιεῖν; εἰς τὴν τιμὴν οὖν τῶν δεσποτῶν ἡ δέησις. ἢ γονυπετῶν ἐπηγγελλόμην. H. V.

30. ἐλθὼν εἰς Ἰθάκην στεῖραν βοῦν] ζητεῖται διὰ ποίαν αἰτίαν κατελθὼν ἐν τῷ Ἅιδῃ Ὀδυσσεὺς ἐτάξατο τοῖς νεκροῖς, ἐλθὼν εἰς Ἰθά- κην στεῖραν βοῦν θῦσαι. καί φαμεν ὅτι οἱ νεκροὶ ἄτοκοί εἰσι καὶ οὐ τίκτουσι, διὰ τοῦτο ἐτάξατο αὐτοῖς βοῦν μὴ γεννῶσαν. Q.

34. τοὺς δʼ ἐπεὶ] πρὸς τὴν περίφρασιν ἀπέδωκε τὸ τούς. τί γάρ ἐστιν ἔθνεα νεκρῶν; δηλονότι τοὺς νεκροὺς ὅτε εὐχωλαῖς καὶ λιταῖς ἐλισάμην. Q. τὰ ἔθνεα νεκρῶν οὐκ ἄλλο τι σημαίνει ἢ τοὺς νε- κρούς. διὰ τοῦτό φησι, τοὺς δʼ ἐπεί. B.

37. ψυχαὶ ὑπʼ ἐξ Ἐρέβευς] ὡς μυίας νομιστέον αὐτὰς ἥκειν ἐπὶ τὸ αἷμα. B. Q.

38. νύμφαι τʼ ἠΐθεοί τε] οἱ ἓξ παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ Ἀριστοφάνει 14. ἐντόμια] Aut ἔντομα aut τόμια κατὰ τρίτον Q. scribendum. Utrumque est ap. Eu- 20. οὖν om. V. stath. p. 1671. extr. ἡ δέησις] ἢ δεηθεὶς V. 15. τὸ χοὴν ἐχεόμην] χοὴν χεομένην 31. ἓξ] Porsonus pro καί Ver- sus dicit 38—43. κατὰ τῶν τριῶν B. κατὰ τὸ τρίτον H. ἠθετοῦντο ὡς ἀσύμφωνοι πρὸς τὰ ἑξῆς. οὐ γὰρ μεμιγμέναι παραγί- νονται αἱ ψυχαί· νῦν δὲ ὁμοῦ νύμφαι, ἠΐθεοι, γέροντες, παρθένοι. καὶ ἄλλως οὐδὲ τὰ τραύματα ἐπὶ τῶν εἰδώλων ὁρᾶται. ὅθεν ἐρωτᾷ, τίς νύ σε κὴρ ἐδάμασσε; τὸν Ἀγαμέμνονα. H. Q. ἀθετοῦνται οὗτοι οἱ ἓξ, ὅτι οὔπω προσέρχονται· καὶ ὅτι ἀδύνατον φέρειν τὰς ψυχὰς τὰς τῶν σωμάτων πληγάς. ἀλλὰ πρὸς ἀνακεφαλαίωσιν πεποίηται τῶν μετὰ ταῦτα ῥηθέντων. V.

νύμφαι, αἱ ἄνδρας ἔχουσαι· ἠΐθεοι, οἱ ἄζυγες· νέαι ἀταλαὶ, αἱ μηδὲν τλῆναι δυνάμεναι. B.

39. νεοπενθέα] ἀεὶ νεάζον ἔχουσαι τὸ πένθος· ἢ νέον πενθοῦσαι. Q. ἐν τῇ νεότητι πενθοῦσαι. V.

40. πολλοὶ δʼ οὐτάμενοι] τοιούτῳ σχήματι ὑποτίθεται τοὺς νε- κροὺς οἵῳ καὶ ἀπέθανον. Q.

41. βεβροτωμένα] δοκοῦντα βεβροτῶσθαι, ὅ ἐστι μεμολύνθαι διὰ τοῦ βρότου ἤτοι τοῦ μετὰ κόνεως αἵματος. B.

42. ἔνθα καὶ ἔνθα] γρ. ἄλλοθεν ἄλλος. H. ἄλλοθεν ἄλλος] γρ. ἔνθα καὶ ἔνθα. M.

44. δὴ τότʼ ἔπειθʼ ἑτάροισι] αὐτὸς γὰρ ὡς ἡ Κίρκη ἔφη αὐτῷ ἐπὶ τοῦ βόθρου μένει. ἐνταῦθα οὖν χωρίζει τοὺς ἑταίρους, ἵνα μὴ κατα- κούσωσ τῶν μαντειῶν, V.

46. χάριν διʼ εὐχῶν ὁμολογῆσαι, ὡς δὴ ἀντομένου τοῦ σπουδαζο- μένου. H.

48. αὐτὰρ ἐγὼ ξίφος] κοινή τις παρὰ ἀνθρώποις ἐστὶν ὑπόληψις ὅτι νεκροὶ καὶ δαίμονες σίδηρον φοβοῦνται. Q.

51. πρώτη δὲ ψυχὴ Ἐλπήνορος] ἐπεὶ ἄταφος. τῶν δὲ τοιούτων καὶ πρὸ τοῦ πιεῖν φθέγγονται αἱ ψυχαί. V.

ὁ Τειρεσίας πίνων τοῦ αἵματος ἐμαντεύετο, αἱ δὲ ἄλλαι ψυχαὶ πίνουσαι ἐπεγίνωσκον· ἡ δὲ ψυχὴ τοῦ Ἐλπήνορος ἅτε δὴ μήπω ἐπι- βᾶσα τῷ τῆς Λήθης πεδίῳ καὶ πρὸ πόσεως ἐπιγινώσκει τὸν Ὀδυσ- σέα. B. Q.

Καὶ ἄλλως. πῶς οὐδένα ὁρᾷ τῶν παρὰ Κύκλωψιν ἢ Λαιστρυγόσιν ἀπολομένων; ἐπεὶ, εἰ καὶ ἀθέσμως, ἐτάφησαν. H. Q. οὐδένα ὁρῷ τῶν 14. Similis Eustathii annotatio 32. ἀπολομένων correxi ex scholio est p. 1672, 17. proximo pro ἀπολλυμένων. Vid. ad 27. αἱ δὲ] Praestat αἵ τε, quod ι, 60. vult Buttm. εἰ H. οἱ Q. παρὰ τῷ Κύκλωπι ἢ ἐν Λαιστρυγονίᾳ ἀπολομένων. οὗτοι γὰρ, εἰ καὶ ἀθέσμως, ἀλλʼ οὖν ἐτάφησαν. V.

52. οὐ γάρ πω ἐτέθαπτο] εἰ ἀποφαίνεται νῦν περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, πῶς ἑξῆς διστάζων φησὶ “πῶς ἦλθες ὑπὸ ζόφον;” διὸ ὁ Καλλίστρατος ἀθετεῖ, εἰ μὴ ἄρα φησὶν ὅτι, οὐκ ᾐσθόμεθα τὸν θά- νατον διὰ τὸ περὶ ἄλλα ἀσχολεῖσθαι. H. Q.

χθονὸς εὐρυοδείης] τῆς πλατεῖαν ὁδὸν ἐχούσης. Q.

58. ἔφθης πεζὸς ἐὼν] πεζὸς ὢν ἔφθησας ἐνταῦθα ταχύτερον παρὸ ἐγὼ μετὰ τῆς μελαίνης νηός. H. Q.

οὐκ ἔστι κερτομίας ὁ λόγος, ἀλλʼ ἐπειδήπερ αὐτὸς οὐρίᾳ χρησά- μενος πολλῇ καὶ μιᾶς ὥρας διαβὰς ὅλον ὠκεανὸν περιτυγχάνει αὐτῷ περὶ τὰς Ἅιδου αὐλὰς, πυνθάνεται τίς ἡ τῶν σωμάτων μετὰ θάνατον πορεία, ἥν γε καὶ ναῦς οὐριοδρομοῦσα προλαμβάνειν οὐκ ἐπίσταται. ἢ ὅτι ἀπὸ νήσου ἐστάλησαν ἄμφω, ἄλλο δὲ πλοῖον οὐκ ἦν παρὰ τῇ Κίγκῃ. H.Q.

πᾶσαι ἰών γρ. H.

65. βεβήκει] γρ. κατῆλθε. H. M.

66. τῶν ὄπιθεν] τῶν καταλελειμμένων οἴκοι, τῶν οὐ παρεόντων. V. λείπει ἡ πρός, ἵνʼ ᾖ πρὸς τῶν οὐ παρόντων γουνάζομαι καὶ ἱκετεύω. ὡς πρὸς τῶν θεῶν καὶ πρὸς Διός. V. λείπει ἡ πρός, ἵνʼ ᾖ πρὸς τῶν οὐ παρεόντων νῦν, ἀλλὰ καταλειφθέντων εἰς τὴν ἡμῶν οἰκίαν, ζώντων δὲ ἔτι. ὑπὲρ τούτων οὒς ὄπισθεν ἑαυτοῦ κατέλιπες οἴκοι. H. Q.

67. πρός τʼ ἀλόχου] οὐ προστίθησι τὴν μητέρα· ὁρᾷ γὰρ αὐτῆς τὴν ψυχήν. οὐδὲ περὶ τοῦ θανάτου αὐτῆς λέγει, ἵνα μὴ λυπήσῃ τὸν παρακαλούμενον. Q.

3. νῦν H. οὖν Q. aut ἔφθασας. 5. ἀθετεῖ] Versus 52—54. ut 12. αὐλὰς) Exspectes πύλας, quot monet Porsonus. conjecit Struvius. 8. ὢν H. ἐὼν P. “Porsonus re- τῶν σ. μ. θ. H. μ. θ. τῶν σ. Q. fert in schol. H. esse πεζὸς ὢν ἔφθη- 13. ἤν γε] εἴ σε Q. σας: sed in alio ejusd. codicis 16. πᾶσαιCobetus. πᾶσα H. ποσ- scholio (in lemmate sequentis, σὶν Porsonus. puto, quod in Mediol. non differt) 20. ἡ πρός, ἵνʼ ἦ om. H. Q. Ad- fuisse quidem ἐών, sed ι ex ε fecisse didi ex scholio praecedente. eandem manum. Nimirum textui 21. οἰκίαν H. οἰκείαν Q. H. scriba hoc adaptavit, in quo ζώντων—οἴκοι om. Q. est ἰών.” BUTTM. 22. ἑαυτοῦ] Fort. σεαυτοῦ, aut κα- ἔφθησας] Aut ἔφθης scribendum τέλιπεν.

68. ἔλειπες] διὰ τὸ μέτρον διφθογγογραφεῖται, ὀφεῖλον γρά- φεσθαι διὰ τοῦ ι. B.

69. ἐνθένδε κιὼν] χάριν τοῦ λαβεῖν ἐφόδια καὶ μαθεῖν περὶ τοῦ πλοῦ. V.

73. μήνιμα γένωμαι] ἤτοι μὴ ὀργισθῶσι σὲ οἱ θεοὶ διʼ ἐμὲ ἄτα- φον ἐαθέντα. B.

74. κακκῆαι] κατακαῦσαι. ἀντὶ τοῦ κατάκαυσον. V. ἡ κοινὴ κακκεῖαι, Ἀρίσταρχος κακκῆαι. προπερισπωμένως δέ· ἀπαρέμφα- τον γάρ ἐστιν. H. Q.

75. σῆμά τέ μοι χεῦαι] εὐτρέπισόν μοι σῆμα καὶ τάφον ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ τῆς πολιῆς καὶ λευκῆς θαλάσσης χῶσον. ὑποτίθεται δὲ ὁ ποιητὴς μὴ ἀμελεῖν ταφῆς. H. Q.

83. εἴδωλον] εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ εἰδέναι, διὰ μόνου τοῦ ι γραπτέον, εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ εἴδους, προσλήψεται τὸ ε. V. ἀγορεῦον] διαλεγόμενον. V.

ἀγόρευεν] τινὲς εἰκαιότερον, ἀγορεῦον. H.

84. ψυχὴ μητρὸς κατατεθνηυίης] ὅτι πρὸς τὸ ἐκ τῆς περιφρά- σεως νοούμενον ἀπήντησε. ψνχὴ γὰρ μητρὸς κατατεθνηκυίας ἐστὶν ἡ Ἀντίκλεια. B.Q.

κατατεθνηυίης] τελευτώσης. V.

85. Αὐτολύκου— Ἀντίκλεια] Αὐτόλυκος υἱὸς Ἑρμοῦ καὶ Φιλωνίδος τῆς Δαιδαλίωνος τοῦ Ἑωσφόρου, οἱ δὲ Στίλβης. H. T. ὁ λόγος, 7. ἡ κοινὴ H. ἢ om. Q. 16. ἀγόρευεν] ο superscriptum in 8. κακκεῖαι—κακκῆαι] Inverso or- H., quo significatur ἀγορεῦον. dine Q., κακκῆαι H. utrobique. ἀγορεῦον correxi pro ἀγόρευσον, Aristarcum scripturam per η pro- quod non εἰκαῖον, sed plane absur- basse confirmatur scholio ad ν, 26. dum foret et nemini in mentem 11. χῶσον—ταφῆς om. Q. Ad venire potuit. Incuria autem scho- versum proximum in B. hoc est liasta rejicit ἀγορεῦον, quae haud du- scholion ex Eustathio compilatum bie vera scriptura est, quam prope p. 1673, 35. ἀνδρὸς δυστήνοιο καὶ ἐσ- postulat praecedens ἴσχων, ut monet σομένοισι πυθέσθαι] τὸ σχῆμά ἐστι σο- Buttmannus. ἀγόρευεν qui scripse- λοικοφανές. οὐκ ἔστι γὰρ κατειπεῖν τῶν runt videntur etiam ἴσχον scripsisse, οὕτω σχηματιζομένων σολοικισμὸν ἢ quod legitur in M. βαρβαρισμόν. κέκριται δὲ σολοικοφανῆ 21. Φιλωνίδος] Conf. schol. ad τ, ταῦτα καλεῖν σχήματα. φασὶ γὰρ οἱ 432. παλαιοὶ, πᾶν τοιοῦτο λάλημα ἤγουν 22. Δαιδαλίωνος] Pausan. 8, 4, 6. σχῆμα ἁμάρτημά ἐστιν ἑκούσιον διὰ Αὐτόλυκος—λεγόμενος Ἑρμοῦ παῖς εἶ- τέχνην, σολοικισμὸς δὲ ἁμάρτημα ἀκού- ναι, Δαιδαλίωνος δὲ ὢν τῷ ἀληθεῖ λόγῳ. σιον ἐξ ἀμαθίας λαληθὲν παρὰ ὄνομα ἢ ὁ λόγος] ᾖ in V. additum delevi. ῥῆμα ἢ ἄλλο τι ὧν λέγουσιν οἱ τεχνικοί. ἦν vel ἐστὶν Buttm. Ἀντίκλειαν διὰ τὸν πόθον τοῦ παιδὸς βρόχῳ ἑαυτὴν ἐξαγαγεῖν τοῦ βίου. V.

88. ἀλλʼ οὐδʼ ὣς εἴων] καρτερικὸς ὁ ἔρως τοῦ ἡδέος ἀεὶ προκρίνων τὸ συμφέρον. H. Q.

90. ψυχὴ Θηβαίου] ὅτι πάλιν πρὸς τὸ ἐκ τῆς περιφράσεως νοη- τὸν ἀπήντησε. ψυχὴ γὰρ Θηβαίου Τειρεσίουἐστὶν ὁ Τειρεσίας. διὸ ἐπήνεγκεν ἔχων, οὐκ ἔχουσα. ἦλθε, φησὶν, ἡ ψυχὴ τοῦ Τειρεσίου εἰς ἐμὲ ἔγγιον καὶ προεῖπεν ἡμῖν. H. Q. [σολοικοφανὲς καὶ τοῦτο, ἦλθε δʼ ἐπὶ ψυχὴ Τειρεσίαο, ὡς παρακατιὼν ὁ λόγος δη- λώσει. B.]

[ἱστορία περὶ Τειρεσίου. φασὶ δὲ ὅτι οὗτος ὁ Τειρεσίας ὄφεις συνουσιάζοντας ἐν τῷ Κιθαιρῶνι εὑρὼν ἀνεῖλε τὴν θήλειαν καὶ γέγονε γυνὴ, εἶτα τὸν ἄρρενα, καὶ γέγονε πάλιν ἀνήρ. ἑτέρως δὲ πάλιν φα- σὶν ὅτι γυμνὴν τὴν Ἀθηνᾶν ἰδὼν γυνὴ γέγονε. ἐρίζοντος δέ ποτε τοῦ Διὸς πρὸς Ἥραν καὶ λέγοντος πλείονα πόθον ἔχειν ἐν τῇ συνουσίᾳ τὰς γυναῖκας ἤπερ τοὺς ἄνδρας, κριτοῦ δὲ γεγονότος Τειρεσίου ὡς καὶ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς γενομένου, καὶ φαμένου ὅτι δεκαπλασίως ἐρᾷ τοῦ ἀνδρὸς ἡ γυνὴ, ὀργισθεῖσα ἡ Ἥρα ἐτύφλωσεν αὐτόν· ὁ δὲ Ζεὺς ἐχαρίσατο τὴν μαντικὴν καὶ πολυχρόνιον ζωήν. ὡς καὶ ἡ Περ- σεφόνη ἐν τῷ Ἅιδῃ τούτῳ χαρίζεται μόνῳ φρονεῖν τῶν ἄλλων ἁπόν- των νεκρῶν. περὶ δὲ τῆς Διὸς καὶ Ἥρας παρὰ Τειρεσίου ἕνεκα τῆς λαγνείας κρίσεως καὶ ὁ τῆς Μελαμποδίας ποιητὴς ὡς ἀπὸ Τειρεσίου φησὶν “οἴην μὲν μοῖραν δέκα μοιρῶν τέρπεται ἀνὴρ, τὰς δέκα δʼ ἐμ- πίπλησι γυνὴ τέρπουσα νόημα.” P.]

91. ἐμὲ δʼ ἔγνω] τῷ νῷ, οὐ τοῖς ὀφθαλμοῖς. ἐπεὶ τυφλὸς ἦν. 2. ἐμὲ δʼ ἔγνω] οὐκ εἴ τις εἰμὶ, ἀλλʼ ὅτι σφάγια κομίζω μετὰ τὸ πιεῖν ἐκ τῆς μαντείας γνωρίζει αὐτόν. ὅσῳ δʼ ἄρα τις ἐκδέχεται τυφλώτ- τειν τὸν Τειρεσίαν, τοσούτῳ καλὸν τὸ ἔγνω, ἵνα καὶ τὸ ἐλλεῖπον τῶν ὄψεων τῇ τῆς συνέσεως γνώσει πληροῦται. V.

93. Ζηνόδοτος, τίπτʼ αὕτως. H.

3. ἔρως] ὁρῷς H. 21. τῆς Buttm. pro τοῦ. 5. πάλιν Buttm. πάλαι H. Q. 26. οὐκ εῖ τις—] Fortasse scrib.: 1 1. Totum hoc acholium tran- οὐκ εὐθὺς ἔγνω, ἀλλʼ ὅτι σφάγια κο- scriptum est e Tzetxae schol. ad μίζει, μετὰ τ. π. ἐκ τῆς μαντικῆς γ. α. Lycophr. 683. Posui tamen ob BUTTM. varietatem lectionis nonnullam. 27. ἄρα τις Buttm. ἄρτις ed. ve- BUTTM. teres, ἄν τις recentiores.

94. ἀτερπέα χῶρον] τὸν ἐκτροπὴν οὐκ ἔχοντα, ἐπεὶ οὐδεὶς ὑπο- στρέφει ἐκεῖθεν. Q. T.

95. ἄπισχε δὲ] ὁ γὰρ Ὀδυσσεὺς εἰς βόθρον καὶ τὸ ξίφος κατέ- χων πρὸς ἐκφόβησιν τῶν ψυχῶν ἠρώτα ἑκάστην τίς εἴη. P.

101. ὁ λόγος, οὐκ ὀίω τὸν νόστον σου λήσειν Ποσειδῶνα. F.H.T. τινὲς δὲ λήσειεν. H.

102. κότον] διὰ τὴν τοῦ Κύκλωπος τύφλωσιν. H.

105. αἴκ’ ἐθέλῃς] ἐὰν δύνῃ. V.

107. Θρινακίῃ] τῇ Σικελίᾳ· ἐπεὶ τρία ἔχει ἀκρωτήρια ,Πέλωρον, Πάχυνον, Λιλύβαιον. B. V. καὶ ἔδει μὲν Τρινακρίαν λέγεσθαι, διὰ δὲ τὸ εὐφωνότερον οὕτως ὠνόμασται. B. Τρινακίη λέγεται ἡ Σι- κελία ἀπὸ τοῦ ἔχειν ἀκρωτήρια τρία. H.

109. ὃς πάντʼ ἐφορᾷ] ὑποσημαίνει ὅτι οὐκ ἄν τις ἀδικήσας τοιοῦ- τον θεὸν διαλάθοι. Q.

112. τεκμαίρομʼ ὄλεθρον] τελεσθῆναι οἴομαι, ἢ σαφῶς εἰδὼς προα- γορεύω. τὸ γὰρ τεκμήριον σαφὲς ὁρίζονται σημεῖον. “τέκμωρ οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον” (Il. α, 526.). B.H.

114. ὀψὲ κακῶς νεῖαι] ἐπὶ γὰρ τῷ τῶν βοῶν τολμήματι ἑπτὰ ἔτη ὅλα παρὰ Καλυψοῖ διατρίβει, καὶ πάλιν ναυαγήσας πρὸς τοὺς Φαία- κας ἐκβράττει. V.

115. ὅτι οὐκ ἐνήλλακται ὁ χρόνος ὡς τὸ “σύν τε μεγάλῳ ἀπέτι- σαν·” (Il. δ, 161.) οὐ γὰρ ἤσαν οἱ μνηστῆρες συνηγμένοι εἰς τὸν οἶκον Ὀδυσσέως. H.

117. μνώμενοι—καὶ ἔδνα διδόντες] τῇ γὰρ ἀληθείᾳ ἤδη ὄντος ἐν Ἰθάκῃ τοῦ Ὀδυσσέως καὶ ἔνδον ἐπʼ αὐτοῦ προσφέρουσιν αὐτῇ οἱ μνηστῆρες τὰ ἔδνα. ὥστε ἄξιον μνημονεύειν τοῦ δήεις, ὅ ἐστιν εὑρή- σεις. V.

118. ἀποτίσεαι] ἀποδώσει τιμωρίαν τῶν ὧν ἔπραξαν. H.

120. ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμφαδὸν] οὐ διστάζει, ἀλλʼ ὁ ἢ ἀντὶ τοῦ καί. φαίνεται γὰρ τὸ μὲν πρῶτον δόλῳ, ἑξῆς δὲ φανερῶς ἐπιθέμενος. H. ἀντὶ τοῦ καί, ὅπως ἂν ᾖ, καὶ δόλῳ καὶ φανερῶς· ὅμοιον τῷ “Ἀρτέμιδι ἰκέλη ἠὲ χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ” (Od. ρ, 37.). B. V. καὶ γὰρ ἐνταῦθα τὸ 5. ὁ λόγος om. H. 15. προαγορεύω] προσαγορεύσω H. λήσειεν] Corruptum ex λήσεις, ut 16. τέκμωρ—παλινάγρετον om. B. 31. addidit Buttm. videtur. 10. Πάχυνον] πάγχυμον B. κ k, 2 ἠέ ἀντὶ τοῦ καί. ἀπίθανον γὰρ τὸ ἐνδοιάζειν τὸν μάντιν. καὶ φαίνε- ται δὲ τὰ μὲν πρῶτα δόλῳ, ἑξῆς δὲ φανερῶς ἐπιτιθέμενος. V.

121. ἔρχεσθαι δὴ ἔπειτα] ἵνα κἀκεῖνοι γνῶσι τὴν τοῦ Ποσειδῶνος δύναμιν. V.

122. εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκηαι] εἰς Βουνίμαν ἢ εἰς Κελκέαν. H.

123. ἀνέρες οὐδέ θʼ ἅλεσσι] τοῖς ἀπὸ θαλάσσης. εἰσὶ γάρ που καὶ ἐν μέσῃ ἠπείρῳ ἅλες ὀρυκτοί. B. Q. τοῖς ἐκ θαλάσσης βρώμα- σιν, ἰχθύσιν, ὀστρέοις. ἐνδέχεται γὰρ ἄλας πήγνυσθαι καὶ παρὰ ἠπειρώταις. Q.

124. φοινικοπαρῄους] τὰς ἐν τῷ ἐρυθρῷ βάμματι κεχρωσμέτ- νας. H.

128. ἀθηρολοιγὸν] ὀξυτόνως. δηλοῖ δὲ τὸ πτύον. οἱ δὲ νεώτεροι τὸ κίνητρον τῆς ἀθέρας οἴονται. Q. πτύον. φησὶ δὲ παρὰ τὸ εἶναι λοιγὸν τῶν ἀθέρων. ὅθεν καὶ ἀθερίζειν τὸ τοὺς ἀθέρας καθαίρειν. λέ- γεται δὲ καὶ πλάτη χερσαία, ὥσπερ καὶ πλάτη θαλασσία ἡ κώπη. B. τῶν ἀθέρων ὀλοθρευτικὸν ὄργανον. ἀθέρες γὰρ λέγονται κυρίως τῶν ἀσταχύων τὰ ἄκρα. λέγει δὲ τὸ πτύον, “ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ πλατέος πτυόφιν μεγάλην κατʼ ἀλωὴν θρώσκουσι κύαμοι μελανόχροες ἢ ἐὴέ- βινθοι” (ll. ν, 588.). ὁ μέντοι Σοφοκλῆς ἀπεδέξατο τῆς ἀθήρης κίνη- τρον λέγων οὕτως “ὤμοις ἀθηρόβρωτον ὄργανον φέρων.” H. V.

1. ἀντὶ τοῦ addidit Buttm. κελκαίαν H. Correxi ex Eustathio 3. In B. est scholion ex Eusta- p. 1675, 35. οἱ δὲ παλαιοὶ καί τινων thio p. 1675, 28. compilatum, συμ- τοπικῶν ὀνομάτων βαρβαροφώνους δούπους βουλεύει Τειρεσίας τῷ Ὀδυσσεῖ ἐπειδὰν ἱστοροῦσι, Βουνίμαν λέγοντές τινα ἢ Κελ- περιγένηται τῶν μνηστήρων τότε δʼ ἔρ- κέαν, ἐν οἷς Ὀδυσσεῦς τὸν Ποσειδῶνα χεσθαι λαβόντα εὐῆρες ἐρετμὸν εἰσόκε ἐτίμησεν. τοὖς ἀφίκηται οἱ οὐκ ἴσασι θάλασσαν 8. ὀστρέοις Buttm. pro οὐρίοις. ἀνέρες. βούλεται δὲ ἡ τοῦ Τειρεσίου πα- 19. Σοφοκλῆς] Fragm. 404. “Est ραίνεσις, λαβεῖν τὸν Ὀδυσσέα κώπην ἐπὶ etiamapud Eustatt.p.1675, 52. Ap- τοῖς ὤμοις καὶ ὁδεύειν ἕως ἂν εἰς ἄνδρας paret Sophoclem aliter hoc vocabu- μὴ εἰδότας θάλασσαν, ἢ ἐκβρωματιζο- lum cepisse quam illos qui ab ἀθήρ, μένους (scr. ἐμβρ. ex Eunt.) μετὰ ἀθέρος; non igitur de ventilabro. ἀλῶν, ἢ ἐπιστήμονας νηῶν. (Sic etiam Propius enim ad litteram ab ἀθήρᾳ Eust. Sed deest repetita negatio erant qui deducerent, et ἀθήρας κί- ut fere videatur pro ἤ bis legen- νητρον redderent, quod est cochlear dum esse μή. BUTTM.) ἵνα δηλαδὴ quo puls agitatur. Quare supra τιμηθῇ Ποσειδῶν ἠπειρώταις ἐν τόποις etiam in schol. Q. scribendum ἀθή- οἷς οὐ φέρεται αὐτοῦ τὸ ὄνομα. φιλοτι- ρας. ἀθηρόβρωτον ὄργανον autem au- μία γάρ τις καὶ τὸ τιμᾶσθαί τινας (scr. diebat Sophocli id quod pultis eso- τινα) παρʼ οἷς οὐ γνωρίζεται. ribus inservit.” BUTTM. 5. Βουνίμαν — Κελκέαν] βουνιμὸν— κίνητρον] κίνηθρον H. V.

130. ἱερὰ καλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι] ἐν τοῖς οἰκείοις κλήροις οἱ τιμώμενοι εἴτʼ οὖν ἄνθρωποι εἴτε καὶ θεοὶ οὐκ ἂν ἐπί τινος γένοιντο φιλοτιμίας μείζονες. εἰ μέντοι ἐν τόποις τισὶ τοῖς πόρρω καθʼ οὓς οὐ πολιτεύονται λάβοιεν γέρα, ἐνταῦθα δὲ πλείων ἡ χάρις. ἡ γε ἤδη διὰ τὴν παρὰ τοῦ Ὀδυσσέως εὐσέβειαν καὶ θεραπείαν καὶ ἠπειρώτης ἂν τιμηθείη Ποσειδῶν. V.

134. διπλῆ ἀνάγνωσις, καὶ, ἔξαλος, προπαροξυτόνως ἀντὶ τοῦ ἔξω καὶ πόρρω τῆς θαλάσσης, καὶ, ἐξ ἁλός, διῃρημένως, διὰ τὸ τῆς τρυ- γόνος κέντρον, ᾧ ὁ Τηλέγονος ἀντὶ αἰχμῆς ἐχρῆτο. V.

ἐξ ἁλὸς] ἔξω τῆς ἁλός. οὐ γὰρ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὰ κατὰ τὸν Τη- λέγονον καὶ τὰ κατὰ τὸ κέντρον τῆς τρυγόνος. Q.

τὸ ἔξαλος ὡς ἔκβιος, οἷον ἠπειρωτικὸς καὶ οὐ θαλάσσιος. ἔνιοι δὲ κατὰ παράθεσιν, ἐξ ἁλὸς, οἷον ἀπὸ θαλάσσης, ὡς τὸ “ἐπισσεύῃ μέγα δαίμων ἐξ ἁλός” (Od. ε, 421.). καί φασιν ὡς ἐντεύξει τῆς Κίρκης Ἥφαιστος κατεσκεύασε Τηλεγόνῳ δόρυ ἐκ τρυγόνος θαλασσίας, ἣν Φόρκυς ἀνεῖλεν ἐσθίουσαν τοὺς ἐν τῇ Φορκίδι λίμνῃ ἰχθῦς· οὗ τὴν μὲν ἐπιδορατίδα ἀδαμαντίνην, τὸν δὲ στύρακα χρυσοῦν εἶναι, τὸν Ὀδυσσέα ἀνεῖλεν. ἀλλʼ εἴ γε καὶ ἐν παραθέσει εἴη ἡ ἐξ, δύναται τὸ ἔξω δηλοῦν, ὡς τὸ “ἔκ τʼ ἀνδροκτασίης (Il. λ, 164.), ὁ μέντοι Ἀσκαλωνίτης τὸ πλῆρες ἔξω ἡγεῖται, ἵνʼ ᾖ ἔκθλιψις τοῦ ω, ὡς ἐν τῷ “βαθέης ἐξάλλεται αὐλῆς” (Il. ε. 142.). οὐκ ἀναγκαῖον δὲ, τῆς ἐξ ἤδη τὸ ἔξω σημαινούσης. H. Q.

οἱ νεώτεροι τὰ περὶ Τηλέγονον ἀνέπλασαν τὸν Κίρκης καὶ Ὀδυσ- σέως, ὃς δοκεῖ κατὰ ζήτησιν τοῦ πατρὸς εἰς Ἰθάκην ἐλθὼν ὑπʼ ἀγνοίας 3. ᾗ γε Buttm. pro ἥγε. 16. Φορκίδι H. et Eustath. p. 7. In B. αὕτη ἐστὶν ἐν τῷ Ὀπ- 1676, 49. φόρκῃ ἐπὶ Q., si recte πιανῷ (Halieut. 2, 497.) περὶ τοῦ legit Maius. Ὀδυσσέως ἱστορία, ὅπως ἐτρώθη παρὰ 17. τὸν Ὀδυσσέα ἀνεῖλεν] Turbata τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ τοῦ Τηλεγόνου τοῦ ἐκ τῆς et ut videtur omissa quaedam sunt; Κίρκης, διὰ τοῦ κέντρου τῆς θαλασσίας quam ita sunt instauranda ut sermo τρυγόνος. γράφεται καὶ ἔξαλος, ὅ ἐστι strui possit in hunc modum : ὡς τὸ παράδοξος. Quae compilata ex Eu- δόρυ, ὃ Ἥφαιστος κατεσκεύασε Τηλε- stathio p. 1676, 48. ἔξαλος autem γόνῳ,— —, τὸν Ὀδυσσέα ἀνεῖλεν. compilator per παράδοξος interpreta- BUTTM. tus confudit cum ἔξαλλος, de quo 19. ἀνδροκτασίης—βαθέης] ἀνδρο- ibidem dixit Eustathius. κτασίας—βαθείης H. 12. τὸ ἔξαλος Buttm. pro τοὶ ἐξ 23. Τηλέγονον—τὸν Κίρκης] De quo ἁλός. Scripturam ἔξαλος alteri ἐξ dixit Welcker. in libro de cyclo ἁλός non debuisse praeferri recte epico vol. 2. p. 309. judicat Lehrs. Aristarch. p. 134. τὸν πατέρα διαχρήσασθαι τρυγόνος κέντρῳ. Αἰσχύλος δὲ ἐν Ψυχα- γωγοῖς ἰδίως λέγει “ἐρρωδιὸς γὰρ ὑψόθεν ποτώμενος ὄνθῳ σε πλήξει, νηδύος χειλώμασιν. ἐκ τοῦδʼ ἄκανθα ποντίου βοσκήματος σήψει πα- λαιὸν δέρμα καὶ τριχορρυές.” V.

135. ἀβληχρὸς] ὁ ἐν γήρᾳ γενόμενος ἠρεμαῖος θάνατος. B. Q.

136. ἀρημένον] ὡς βεβλαμμένον, ἀντὶ τοῦ ἀνόσῳ γήρᾳ κεκρατη- μένον. φύσει δὲ τὸ γῆρας βλαβερόν ἐστι τοῖς κεκτημένοις, κἂν ἄνο- σον ᾖ. διὸ ἀρημένον φησίν. B. Q. μηδαμοῦ λιμοῦ ἐπισκήπτοντος αὐτοῖς μηδʼ ἑτέρου δεινοῦ. H.

138. ἐπέκλωσαν] ἐπεμοίρασαν. V.

139. ταῦτα λέγει τῷ Τειρεσίᾳ περὶ τῆς ἰδίας μητρὸς, τὸ ταύτης ἐν τῷ Ἅίδῃ θεασάμενος ἴνδαλμα φαντασιωδῶς. H.

148. οὕτως δὲ ἐπεὶ πρόκειται ὅτι θέλει σοι φθονῆσαι, ὑποστρέψει πάλιν ὄπισθεν. H.

157. μέσσῳ γὰρ μεγάλοι ποταμοὶ] ᾤετο γὰρ αὐτὸν ἐκ τῆς πα- τρίδος ἐληλυθέναι διὰ τῆς Ἰταλίας, ἧς μεταξὺ πολλοί εἰσι ποταμοί. B.Q.

ἀθετοῦνται τρεῖς. H. ἀθετοῦνται. τὸ γὰρ ἑξῆς, μέσον ὠκεανός. γέλοιον δὲ καὶ πεζὸν ἐόντα. V.

158. ὠκεανὸς μὲν πρῶτα] οὐκ ἐπήγαγε δεύτερα καὶ τρίτα, ἅπερ δεῖ κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐκδέξασθαι. ἢ οὕτως· οἷον ἵνα μὴ ἄλλον τοταμὸν ἢ ῥεῦμα λέγωμεν, αὐτὸν πρῶτον ὠκεανόν. H. V.

160. ἦ νῦν δὴ Τροίηθεν] τινὲς ὡς ἓν μέρος λόγου παροξύνουσιν, αντὶ τοῦ ἀρτίως, ὁμοίως τῷ “οὗτος ἀνὴρ νῦν δὴ ξυμβλήμενος” (Od. ω, 260.). H. Q.

161. 162. Ἀριστοφάνης ἀθετεῖ. H.

171. τανηλεγέος] μακροκοιμήτου. V. τοῦ μεγαλοκοιμήτου θα- 1. Αἰσχύλος] Fragm. 270. 23. τινὲς Cramerus. τί H. τὸ Q. 2. ὄνθῳ—νηδύος Valckenar. Diatr. ἓν μέρος H. ἐν μέρει Q. in Eurip. p. 286. pro ὅν θʼ ὡς ἔπλη- παροξύνουσιν] Fuerunt enim qui νύνδη scriberent: v. locos gramma- ξεν ἡ δʼ υἱός. 8. Sequitur in B. ex Eustathio ticorum ab L. Dindorfio collectos p. 1676, 59. ἀμφὶ δὲ λαοὶ ὄλβιοι] μέ- in Thesauro vol. 5. p. 1610. et ρος εὐτυχίας καὶ τοῦτο βασιλικῆς ὀλβίους Lehrs. Quaest. Epic. p. 131. εἶναι τοὺς ὑπʼ αὐτῷ λαούς. 24. ἀρτίως pro ἄρτι ὡς correxit 16. ἦς Buttm. pro οἷς. Buttm. Et sic Eustath. p. 174, 5. 18. τρεῖς] Versus 157—159. 27. μεγαλοκοιμήτου Struvius pro 20. οὐκ] πῶς οὐκ H. καὶ οὐκ V. μεγαλοκοίτου. δεύτερα H. δεύτερα δὲ V. ναίου, ἀπὸ τῆς ἐνεργείας, παρόσον οἱ ἀποθνήσκοντες οὐκέτι ἐγείρονται κατὰ τοὺς Ἕλληνας. Q.

172. ἢ Ἄρτεμις] ἀπὸ γὰρ τῆς σελήνης ἐπέρχονταί τινα νοσή- ματα. B.

173. οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν] πραέσιν. οἱ γὰρ αἰφνίδιοι θάνατοι ἀνώδυνοί εἰσιν. B.H.Q.T.

174. εἰπὲ δέ μοι πατρός τε] τὰ τοιαῦτα ὁ Ὀδυσσεὺς ἐρωτᾷ τὴν ψυχὴν τῆς ἑαυτοῦ μητρὸς περὶ τῆς συνεύνου αὐτοῦ καὶ τῶν παίδων. καὶ οὐκ ἀπεικὸς τοῦτο ποιεῖ. ἐπειδὴ γὰρ, φασὶν, αἱ ψυχαὶ μετὰ τὴν τοῦ συνθέτου διάλυσιν αἴσθησιν ἔχουσί πως τῶν τῇδε καὶ γνῶσιν ἀσωματωτέραν καὶ ἁπλουστέραν τῶν συντεθειμένων ἔκ τε ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, καλῶς λαβεῖν τῶν τοιούτων τὴν εἴδησιν ἐκ τῆς μητρῴας ψυχῆς εἶχε τὸν ἐρωτῶντα. ἑξῆς καὶ ὡς ἐνὸν ἤκουσεν ἅπερ αὐτὸς ὁ Ὀδυσσεὺς πρὸς τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως οὐκ ἐγίνωσκεν, ἀλλʼ ὅμως καὶ τόπον τόπῳ ἀμείβων ὁ δύστηνος. Q.

ὃν κατέλειπον] Ἀριστοφάνης, οὓς κατέλειπον. H.

177. εἰπέ δέ μοι μνηστῆς ἀλόχου] εἰδὼς ὁ Ὀδυσσεὺς τὰς ἑκυρὰς ἐχθρωδῶς περὶ τὰς νυοὺς διακειμένας περὶ Πηνελόπης ὑστάτης ἠρώ- τησεν. ἡ δὲ εὐφραίνουσα τὸν υἱὸν περὶ πρώτης αὐτῆς ἀπεκρίνατο. Q. T.

182. ὀϊζυραὶ δέ οἱ αἰεὶ] οὐ διὰ τοὺς μνηστῆρας· οὔπω γὰρ ἦσαν ἐπιθέμενοι· ἀλλὰ διὰ σέ. B. T. οὐχ ὑπὸ μνηστήρων ὀχλουμένῃ· οὐδέ- ποτε γὰρ οἱ μνηστῆρες, οἵ γε μετὰ τέσσαρα ἔτη ἐπίασιν· ἀλλὰ σὲ ζητούσῃ. V.

185. τεμένη] σεσημείωται τὸ ὄνομα ἀδιαιρέτως ἐξενεχθέν. H. Q. Ἀρίσταρχος τεμένεα. H.

186. δικασπόλον] αὐτὸν δηλονότι. ἀντὶ τοῦ εὐωχεῖ. H.

187. καλέουσι] γρ. κοτέουσι. Vind. 56. πῶς οὖν οἶδεν τί εἰ “ἐκ πόλιος κατέβαν” τάχα δʼ ἀγρὸν ἵτοντο;” (Od. ω, 305.) νῦν οὖν ἡ κατὰ ἀντὶ τοῦ ἀπό. H.

189. λείπει ἡ κατά κατὰ τὸ σχῆμα. H.

191. ἐν κόνι] ὅτι τὴν ἀπὸ τῆς ἐσχάρας σποδὸν κόνιν εἴρηκεν. H.

6. ἀνώδυνοι] ἀνωδόνως H. sisse censeatur, Nauckius judicat 9. φασὶν Buttmannus. φησὶν Q. Aristoph. 9. 54. 13. ἐρωτῶντα Struvius pro ἔρωτα. 18. ἐχθρωδῶς] ἀπεχθῶς T. 16. οὓς κατέλειπον] Pleonasmus 28. τῶς οὖν οἴδεν τί] Haec non in- cassus et iners, quem tolli posse tegra. si Aristophanes ὡς κατέλειπες scrip-

κατὰ συγκοπὴν, ἢ κατὰ συναίρεσιν. κόνις ἡ εὐθεῖα, κόνιος, κόνιι καὶ κόνιι. B. ἐν κόνει] ἐν τῇ γῆ. V.

ἦσται] οὕτως Ζηνόδονος. Ἀρίσταρχος, ἦστο. H. ἐνδέδυται. V.

194. κεκλιμένων] κεκλαδευμένων, πεπτωκότων. V. χθαμαλαὶ] οὐχ αἱ πρὸς τῇ γῇ, ἀλλʼ αἱ ἐν τῇ γῇ, ἢ ταπει- ναί. V.

196. σὸν πότμον γοόων] αἱ χαριέστεραι γραφαὶ ἔχουσι, σὸν νό- στον ποθέων. H.

197. οὕτω γὰρ καὶ ἐγὼν ὀλόμην] οὐχ ὡς οἱ νεώτεροι, ὅτι ἑαυτὴν ἀνήρτησε Ναυπλίου ψευδῶς μηνύσαντος θάνατον Ὀδυσσέως. V.

200. οὔτε τις οὖν μοι νοῦσος] ἄλλο γὰρ νόσος, ἄλλο τηκεδών· οὐ γὰρ ταυτόν. B.

202. ἀλλά με σός τε πόθος] ὅτι οὐχ ὡς οἱ νεώτεροί φασιν, αὐτὴν ἀπάγξασθαι παρὰ Ναυπλίου πεπυσμένην τὴν Ὀδυσσέως τελευτήν. οἳ διεσφάλησαν ὑπὸ τοῦ λεγομένου παρὰ τοῦ συβώτου ὡς “ἀπώλετο λευγαλέῳ θανάτῳ, ὡς μὴ θάνοι ὅστις ἔμοιγε ἐνθάδε ναιετάων φίλος εἴη καὶ φίλα ἔρδοι” (ο, 359.). διαρρήδην γὰρ νῦν ὁμολογεῖ τεθνηκέ- ναι ἕνεκα τοῦ ποθεῖν τὸν Ὀδυσσέα. H. Q.

σά τε μήδεα] ἅπερ κακῶς ἐβουλεύσω τὸν Κύκλωπα τυφλώσας, καὶ ὑποβληθεὶς τοιαῖσδε ὑπὸ τοῦ Ποσειδῶνος κακώσεσιν. Q.

203. σή τʼ ἀγανοφροσύνη] εὐφήμως τὴν ἀγχόνην ἐσιώπησεν, ὡς δὴ αἰτίαν ἐχόντων τῶν οὕτως ὑπεξαγαγόντων ἑαυτοὺς τοῦ βίου.

207. ἴκελον] γρ. ἰκέλη, ἡ ψυχή. H.

210. μίμνεις ἑλέειν] εἰς ἐνθύμησιν ἄγεις. Q.

213. ἦ τί μοι εἴδωλον] ἦ, φησὶν, οὐχ ὑπάρχεις σὺ ἡ ἐμὴ μήτηρ, ἀλλ᾿ εἴδωλόν τι καὶ ἀποσκίασμα τὸ παρʼ ἐμοὶ νῦν ὁρώμενόν ἐστιν, ὅπερ ἡ ἀγαυὴ καὶ λαμπρὰ Περσεφόνη παρώτρυνεν ἐλθεῖν εἰς ἐμὴν ὄψιν. H. Q. εἴδωλον. τὴν εἰς τὸ ἰδεῖν μόνον εἰκόνα, οὐ μέντοι καὶ εἰς ἄλλην αἴσθησιν. V.

218. ἀλλʼ αὕτη δίκη] δίκην βροτῶν λέγει αὐτὴν τὴν αὐτῶν ἀπο- βίωσιν, εἶτα τὴν ἐκφαινομένην τῶν ψυχῶν φαντασίαν τοῖς ζῶσιν. 7. σὸν νόστον Porsonus. ἐὸν νόστον 25. εἰς ἐνθύμησιν ἄγεις] Verbum μίμνεις explicat, quasi esset μέμονας. 15. τοῦ σ.] τοῦ om. Q. BUTTM. 16. θάνοι H. θάνῃ Q. 27. ἐμοὶ H. ἡμῖν Q. αὕτη τοίνυν ἡ δίκη πάντων βροτῶν κατεκράτησεν ἐξ αὐτῆς ταύτης γενέσεως. H.

ὅτε κέν τε θάνωσιν] γρ. ὅτε τις κε θάνῃσι. M.

219. οὐ γὰρ ἔτι σάρκας] σημείωσαι ἐνταῦθα ὅτι τὰ νεῦρα ὡς κινήσεως τε καὶ αἰσθήσεως ὄργανα τὸν ὅλον ἔχουσι τοῦ ζῴου λόγον. αἱ δὲ σάρκες καὶ τὰ νεῦρα αἱ μὲν εἰς ἀσφάλειαν ἐγένοντο καὶ ἀνά- παυσιν τῶν νεύρων, τὰ δὲ εἰς ἀντέρεισιν τοῦ ζῴου. διὰ τοῦτο εἶπε καὶ τὸ “οὐ γὰρ ἔτι σάρκας τε καὶ ὀστέα ἶνες ἔχουσι.” B.

221. δαμνᾷ, ὡς κιρνᾷ. οἱ δὲ, δάμναται ὥς κεν πρῶτα λίπῃ, ὡς Κράτης. ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης, σννεδάμνα, ἢ τοῦ δαμνᾶται ἀποκοπὴ, ἔξοδον δὲ ἀναγινώσκειν περισπωμένως, ἀπὸ τοῦ δαμνῶμαι ὡς πειρῶ- 3. τίς κε θάνῃσι] τίς κεν M., omis- itidem activum, accusativus quo- so θάνῃσι. Scripturam ὅτε τίς κε θά- que μέ, σύ με δαμνα. quod cor- νῃσι in textu habet N. ruptum transiit in συνεδάμνα. Hanc 9. δάμναται] μνᾶται H. “Diffi- itaque formam δαμνᾳ. Ptolemaeus cile et corruptum scholion, fortasse Ascalonita docebat esse decurta- etiam mutilum; in quo cetera non tam e pleniori δαμνᾶσαι: sic enim expedio. Prope initium lege: οἱ legendum, ἡ τοῦ δαμνᾶσαι ἀποκοπή: δὲ, δάμναται, ὥς κε πρῶτα λίπε, ὡς pronuntiandumque esse exitu in- Κράτης. Triplex igitur fuisse vi- flexo δαμνᾷ, plane ut πειρᾷ secanda detur lectio: vulgata ita scripta persona verbi πειρῶμαι. Compara- ΔΑΜΝΑΙΕΠΕΙ; secunda ΔΑΜΝΑ- tur tandem Atticum etiam δύνᾳ pro ΤΕΠΕΙ pro δάμναται ἐπεί, quae ple- δύνασαι. Quod autem ait gram- nis litteris exarata occasionem de- maticus ἐκφωνεῖσθαι τὸ ι, de eo ipse dit Crateri corrigendi ΔΑΜΝΑ- viderit. Ceterum concinit cum ΤΑΙΩΣ. Illud receptae lectioni ob- his, nostramque rationem confirmat stat, quod δαμνάω δαμνῶ nusquam schol. Il. ξ, 199. ubi illud secunde apud poëtam occurrit, sed aut δάμ- persona: δαμνᾷ ita explicatur: δαμνᾳ νημι aut δάμναμαι, hoc activo sensu —ἀποκοπη του δαμνασαι: cui scholio usurputum Od. ξ, 488. In Il. ξ, dum accentus e codice appingan- 199. δαμνᾷ rite adhibetur utpote tur, ego grammaticum dedisse sta- contractum e δάμνασαι, quod ipsum tuo, non δάμνασαι: quod breviatum numeros meliores redderet.” POR- esset δάμνα, ut δύνα: sed δαμνᾶσαι; SON. Excidisse aliquid post no- ut apparet ex acholii nostri formis men Κράτης mihi quoque explora- δαμνῶμαι et illo e δαμνᾶσαι corrupto tum est. Certe quam sequuntur non δαμνᾶται. Jam si legitima est for- amplius spectant ad hujus acholii ma δαμνᾷ in secunda pass., legitima textum; sed memoratur tantum in est etiam in tertia act. δαμνᾶ. IIli illis, petr aliquem cum praecedenti- contra grammatici qui utrumque bus nexum. tanquam itidem legiti. damnarent, in Iliade opinor scri. ma secunda personae forma δαμνᾳ bebant δάμναᾳ pro δάμνασαι, et in (accentum nondum appingo); cui nostro loco δάμναται ὡς. Poterant in discrimen tertiam, quae in textu utique etiam δάμνατʼ ἐπεί, sed hujus est, additum fuit pronomen σύ, et scripturae nullum in hoc scholio fortasse, ad indicandum sensum vestigium. BUTTM. μαι, “πειρῷ ἐμεῖο γεραιέ” (Il. ω, 390.), καὶ ἐκφωνουμένου τοῦ ι, ὡς τὸ δύναι παρʼ Ἀττικοῖς. H.

223. ἀλλὰ φόωσδε τάχιστα] ἀλλὰ ἐξελθεῖν ἐκ τοῦ Ἅιδου καὶ εἰς τὸ φῶς αὖθις ἐπανελθεῖν προθυμοῦ. Q. λιλαίεο] λείπει τὸ ἐλθεῖν ἢ ἱκέσθαι. B.

233. προμνηστῖναι] ἤτοι ἐπὶ μίαν ἑξῆς, ἢ ἐπάλληλοι, ἢ ἐπὶ στί- χον. καὶ ἔστι κατὰ τό ἔτυμον προμενέστιναι, ἀπό τοῦ προσμένειν τὴν ἑτέραν. V. ἤτοι μία καὶ μία κατὰ τάξιν ἐπήρχοντο καὶ ἀλλεπάλ- ληλοι. B. Q.

ἡ δὲ] τὸ δὲ, ἡ δὲ, Ἀρίσταρχος ψιλοῖ καὶ οἱ ἄλλοι. H.

235. Τυρὼ ἴδον] ταύτην ἐπωνύμως οὕτω καλεῖσθαί φασι διὰ τὴν λευκότητα· λέγεσθαι δὲ οἱ μὲν Ὄσσαν, οἱ δὲ Συλὼ, οἱ δὲ Ῥαάνην, οἱ δὲ Λαοσόην. H. Q.

εὐπατέρειαν] ὅτι ἐν εἰρωνείᾳ· δυσσεβὴς γὰρ λίαν ὁ Σαλμωνεὺς ἀντιβροντῶν τῷ Διὶ καὶ ἀνταστράπτων· διὸ καὶ κεραυνοῦται. B.H. Q.T.V.

236. Σαλμωνῆος ἀμύμονος] τινὲς ἀτασθάλου γράφουσι. πῶς οὖν οὐχὶ καὶ τὴν εὐπατέρειαν μετέθηκαν; H.

ὅτι οὐχ ὑποτίθεται ἀσεβῆ τὸν Σαλμωνέα, ὡς οἱ νεώτεροι. οὐ γὰρ εὐπατέρειαν ἂν τὴν Τυρὼ εἶπεν οὐδὲ ἀμύμονος πατρός. Q. T.

237. φῆ δὲ Κρηθῆος] Αἰόλου καὶ Λαοδίκης τῆς Ἀλωέως Σαλμω- νεὺς καὶ Κρηθεύς. Q.

238. Ἐνιπῆος—ὃς πολὺ κάλλιστος ποταμῶν] Ἐνιπεὺς Ἤλιδος ποταμὸς καὶ Θεσσαλίας. πῶς οὖν ἐν Ἰλιάδι ὁ Ἄξιος; ἢ τοῦ μὲν Ἀξίου τὸ ὕδωρ, τοῦ δὲ Ἐνιπέως τὸ σῶμα. ὅθεν καὶ ἐραστά. V.

239. ὃς πολὺ κάλλιστος ποταμῶν] ἐναντίον εἶναι δοκεῖ τοῦτο τῷ 5. sequitur in B. scholion ad stath. p. 1680, 53. γυναικὶ v. 224. ex Eustathio p.1680, 12. Ὄσαν H. ἤσαν Q. 43. exscriptum, ἰστέον δὲ ὅτι δόο οὐ- Ῥαάνην H. ὁαάνην Q. σῶν εὐθειῶν, τοῦ γυνή καὶ τοῦ γύναιξ 13. Λαοσόην correxi pro Λασσόην. ἀρρήτου, ἦς ἡ γενικὴ γυναικός, ἐκ μὲν γυ- 14. ὅτι (τινὲς B. Q.) ἐν εἰρωνείᾳ] ἐν ναικὸς ῥῆμά τε τὸ γυναικίζω καὶ ὄνομα ἤθει εἶπεν V. ὁ γυναικίας, ἐκ δὲ τοῦ γυνή ὁ γύνις. δη- λίαν] ἦ V. λοῖ δὲ αὐτὸς οὐ μόνον τὸν λάγνον ἔτι δὲ 15. κεραυνοῦται] κεραυνοῖς περιέπεσεν. καὶ τὸν δειλὸν, ἀλλὰ καὶ τὸν μὴ ἱκανὸν εἰρωνείᾳ οὖν κέχρηται V. διʼ ἀτονίαν γυναικὶ συνεῖναι. καὶ περὶ 18. μετέθηκαν Struvius pro μετέ- Ἀλεξάνδρου ἐρρέθη, εὐλαβοῦντο γάρ φησι θηκεν. μὴ γύνις εἴη (Plut. in Alex.) 20. ἂν addidit Buttm. 7. προμενέστιναι] προμενετῖναι Eu- 25. ἐραστά] ἠράσσατο Buttm. “Ἀξίου, οὗ κάλλιστον ὕδωρ ἐπὶ γαῖαν ἵησιν (Il. φ, 158.). εἰ γὰρ κάλλιστος οὗτος πάντων, οὐκ ἄρα ἐκεῖνος. λύεται δὲ κατὰ λέξιν. τὸ γὰρ κάλλιστον οὐχ ἓν λέγεται, ἀλλὰ πλείω. δηλοῖ δὲ καὶ αὐτὸς ποτὲ μὲν λέγων “Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην” (Il. ζ, 252.), ποτὲ δὲ “ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην Κα- σάνδρην (Il. ν, 365.). καὶ μὴν καὶ ἀμφότεραι τοῦ Πριάμου θυγα- τέρες, καὶ ἐὰν ἡ μία θυγατρῶν εἶδος ἀρίστη, οὐκ ἄρα τις ἄλλη, ἀλλʼ ὅμως καὶ ἐπὶ τῶν δύο τοῦτό φησι. δύναται δὲ καὶ τὸ αἶαν μὴ τὴν γῆν λέγει?? ἀλλʼ ὄνομα κρήνης. φέρει δὲ τὸ ἔπος καὶ Εὔδοξος ἄνευ τοῦ ν “Ἀξίου, οὗ κάλλιστον ὕδωρ ἐπικίδναται Αἶα.” πολλῶν γὰρ ποταμῶν ἐμβαλλόντων εἰς τὸν Ἄξιον θολερῶν, Αἶα ἡ κρήνη διαυγέ- στατον ἀνίησιν ὕδωρ. ὥστε τὸ κάλλιστον οὐκ ἐπὶ τοῦ ποταμίου ὕδατος, ἀλλʼ ἐπὶ τοῦ κρηναίου φησίν. ἔστι δὲ καὶ ἐκ τοῦ προσώπου λῦσαι. τὸ γὰρ περὶ τοῦ Ἐνιπέως ἡ Τυρὼ λέγει ἐρασθεῖσα αὐτοῦ. H.Q.T.

240. ἡ τοῦ Κρηθῆος γυνὴ περιεπόλει εἰς τὰ καλὰ ῥεῖθρα τοῦ Ἐνι- πῆος ποταμοῦ ἔρωτι τούτου· ἀπεικάσθη οὖν αὐτῷ καὶ ὡμοιώθη ὁ ἐννοσίγαιος, καὶ ἐκοιμήθη εἰς τὰς αὐτοῦ προχοὰς μετὰ τῆς γυναικὸς Κρηθῆος. H.

242. ἐν προχοῆς ποταμοῦ] ἐπαφροδίτως ὁμοῦ καὶ φιλονείκως ἐν αὐτῷ μέσῳ τῷ ποταμῷ, οὗ δὴ ἡ Τυρὼ ἤρα, τοῦ Ποσειδῶνος κοινωνῆ- σαι θελῆσαι, ὥσπερ ἐπεγγελῶντα. προχοῇσι δὲ, τοῖς εἰς θάλασσαν τῶν ποταμῶν στόμασιν. V.

243. περιστάθη οὔρει ἶσον] κύκλωθεν ἐστάθη σφαιροειδῶς, ὃν τρόπον Σκάμανδρος ἔσωζε τοὺς Τρῶας “κρύπτων ἐν δίνῃσι βαθείῃσι μεγάλῃσιν” (Il. φ, 239.), οὐ πνίγων, ἀλλʼ ἀέρα παρέχων αὐτοῖς. B.Q.

245. τὴν φύσιν λέγει ἀπὸ τοῦ εἴδους τοῦ κατὰ τὸν τρόπον. Καὶ ἄλλως. ἀθετεῖται· πρὸς τί γὰρ τῇ ἐρώσῃ καὶ ἑκουσίως βουλομένῃ μιγῆναι κατέχευεν ἵπνον; Ζηνόδοτος δὲ ἀγνοεῖ τὸν στίχον. H. ἕξει 8. Αἶαν] Nimirum respicit nunc Ποσειδῶνι κ. θελῆσαν; quod quo va- scholiastes alium Iliadis locum, β, leat non video. Sensus ni fallor 850., ad quem suo scholio hodie requirit ἐπαφρόδιτον—καὶ φιλόνεικον destitutum hoc nostrum conferen- —τὸν Ποσειδῶνα—θελῆσαι. BUTT. dum est. Vid. Heyn. BUTTM. 24. κύκλωθεν] Scriptura vitiosa 21. τοῦ Ποσειδῶνος —] Barnesius, pro κυκλόθεν, non infrequens in scri- praeeunte ut ait MS., reposuit τῷ ptis recentiorum. σεμνοτάτῃ κοσμεῖ τὸ αἰσχρὸν, ὡς ὁ Ξενοφῶν “ἔγνω αὐτήν” ἀντὶ τοῦ ἐμίγη. M.

249. τέξεις] οὕτως Ἀρίσταρχος. Ζηνόδοτος δὲ κακῶς, τέξεαι. τινὲς δὲ “ἀνεμώλιοι εὐναὶ” γράφουσιν, οὐκ εὖ. H.

ἀποφώλιοι] ἀδόκιμοι, ἄγονοι, ἄπαιδες, ἄκαρποι. V.

251. ὀνομήνῃς] ἐξ ὀνόματος εἴπῃς. ἡ ἀπάντησις πρὸς τοὺς παῖ- δας. H.

254. Πελίην τέκε: σημείωσαι ὅτι τὸ τεκεῖν ἐπὶ μητρὸς, τὸ δὲ γεννῆσαι ἐπὶ πατρός. Πελίαν ἀρσενικῶς. B.]

255. θεράποντε Διὸς] βασιλεῖς. καὶ γὰρ οἱ πολεμικοὶ θεράποντες Ἄρηος. V.

258. τοὺς δʼ ἑτέρους] καλῶς τοὺς ἑτέρους· δύο γὰρ ἤσαν γένη παίδων, τὸ μὲν ἐκ Ποσειδῶνος, τὸ δὲ ἐκ Κρηθέως. Q.

259. ἱππιοχάρμην] ἤτοι χαίροντα ἵπποις, ἢ ἐφʼ ἵππων μαχόμε- νον. V.

260. Ἀντιόπην] ὁ μὲν ποιητὴς Ἀσωποῦ, οἱ δὲ τραγικοὶ Νυκτέως. M. Νυκτέως αὐτὴν οἱ νεώτεροι ἱστοροῦσιν. H.

Θηβῶν ὁ Ἀσωπός. οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν μετά πρόθεσιν. H.

262. Ἀμφίονά τε Ζῆθόν τε] ὅτι οἱ περὶ Ἀμφίονα ἐτείχισαν τὰς Θήβας διὰ τὸ δεδοικέναι τοὺς Φλεγύας. μετά δὲ τελευτὴν αὐτῶν κατασκαφείσης τῆς πόλεως ὑπὸ Εὐρυμάχου τοῦ Φλεγυῶν βασιλέως, Κάδμος ὕστερον ἐλθὼν ἀνέκτισε τὴν Θήβην. Q.

263. πρῶτοι] πρὸ τῆς Κάδμου ἐπιδημίας. H.

264. πληθυντικὸν τὸ πύργωσαν. H.

Ἀριστοφάνης, ἐπεὶ οὔ μιν. H.

ἐπεὶ οὔ μιν ἀπύργωτον] διὰ τοὺς Φλεγύας. μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν αὐτῶν Εὐρύμαχος ἠρήμωσε τὰς Θήβας, ὡς φησι Φερεκύδης ἐν τῇ δεκάτῃ. V.

1. Ξενοφῶν “ἔγνω αὐτήν”] Non vi- δευτοι, μάταιαι, ἀλλὰ δηλαδὴ ἀγλαὰ dentur haec verba legi apud Xemo- γεννῶσι. γίνεται δὲ ἐκ μεταφορᾶς τῶν phontem. Verbo γιγνώσκειν sic usi ὠῶν, ἅτινα ἀπορρίπτονται ὡς οὔρια, B. sunt Menander, Plutarchus aliique Quae ex Eustath. compilata sunt recentiores, inter quos sunt Novi p. 1682, 33. et 1681, 31. Testamenti scriptores: de quo dixi 6. Ad v. 250. in B. sunt verba ex in Thesauro vol. 2. p. 629. Eustathio p. 1681, 31. descripta, σὺ 3. τέξεαι Porsonus. τέξει H. τέ- δὲ τοὺς] Ἀττικόν. τὰ ῥηθέντα δηλαδὴ ξεαι in textu habet M. superscri- τέκνα γένους ἄρρενος ἐσόμενα. pro εις, id est τέξεις. 8. 9. Haec quoque ex Eustathio 5. ἀποφώλιοι] καὶ ἀπόκρυφοι, ἀπαί- compilata videntur p. 1682, 29.

266. τὴν δὲ μετʼ Ἀλκμήνην] Τηλεβόαι στρατεύσαντες κτείνουσι τοὺς Ἠλεκτρύωνος παῖδας περὶ θρεμμάτων ἀγωνιζομένους. καὶ Ἀμ- φιτρύων ἀποκτείνας ἀκουσίως Ἠλεκτρύωνα φεύγει εἰς Θήβας. Ἀλ- κμήνη δὲ Ἠλεκτρύωνος οὐκ ἐβούλετο γαμηθῆναι πρὶν τίσαιτο τοὺς Τηλεβόας ὑπὲρ τῶν αὐτῆς ἀδελφῶν. ὑπισχνεῖται δὲ τοῦτο Ἀμφι- τρύων καὶ αὐτὴν εἰς Θήβας μεταγαγὼν πορεύεται ἐπὶ Τηλεβόας. ἐν ταύτῃ Ζεὺς τῇ νυκτὶ ἀφικνεῖται ἐπὶ τὴν Ἀμφιτρύωνος οἰκίαν ἔχων καρχήσιον, ἐοικὼς Ἀμφιτρύωνι. ἡ δὲ Ἀλκμήνη δοκοῦσα τὸν ἑαυτῆς παστὸν εἶναι πυνθάνεται περὶ τῶν Τηλεβοῶν εἰ κατέκτεινεν αὐτούς. ὁ δὲ Ζεὺς λέγων αὐτῇ πάντα ὅσα ἐγένετο δίδωσι καὶ τὸ καρχήσιον φάμενος ἀριστεῖα εἰληφέναι παρὰ τῶν στρατιωτῶν. ἡ δὲ ἀσμένως ἀποτίθησιν. ἔπειτα αὐτῇ συνευνασθεὶς Ζεὺς ἀπέρχεται, καὶ τῇ αὐτῇ παραγενόμενος νυκτὶ Ἀμφιτρύων μίσγεται. καὶ γεννᾷ Ἀλκμήνην ἐκ μὲν Διὸς Ἡροκλέα, ἐκ δὲ Ἀμφιτρύωνος Ἰφικλέα. ἡ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ. V.

267. θρασυμέμνονα] γρ. κρατερόφρονα. M.

269. Μεγάρην] Μεγάρα Κρέοντος τοῦ Θηβῶν βασιλέως. γημα- μένη Ἡροκλεῖ παῖδας ἴσχει Θηρίμαχον καὶ Κρεοντιάδην καὶ Δηικό- ωντα. βαδίζοντος δὲ αὐτοῦ εἰς Ἅιδου ἐπὶ τὸν τοῦ κυνὸς ἆθλον Λύκος ὁ τῶν Θηβῶν βασιλεὺς πεισθεὶς Ἥρᾳ καταστέφει τοὺς Ἡρακλέους παῖδας, ἵνα θύσῃ. οὐ γὰρ αὐτὸν ἐπανήξειν ᾤετο. παραγενόμενος δὲ Ἡροκλῆς ἀναιρεῖ αὐτὸν καὶ τοὺς ἐκείνου παῖδας. μανεὶς δὲ διὰ τὴν Ἥραν κτείνει τοὺς ἰδίους. ἔμελλε δὲ καὶ τὸν ἀδελφὸν Ἰφικλέα, εἰ μὴ ἔφθασεν Ἀθηνᾶ κωλύσασα. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Ἀσκληπιάδῃ. T. V.

270. μένος αἰὲν ἀτειρής] ὀργῆς ἀφορήτου μεστός. V.

271. Οἰδιπόδαο] ἀπὸ τῆς Οἰδιπόδης εὐθείας. H.

Ἐπικάστην] παρὰ τοῖς τραγικοῖς Ἰοκάστην. V.

Λάϊος ὁ Οἰδίποδος πατὴρ παρὰ Φοίβου μαντείαν λαβὼν ὅτι ὁ τικτό- 2. τοῦς—παῖδας—ἀγωνιζομένους ex όμαχον. Correxi ex Apollod. 2, 4, sequentibus et historia apud Apol- 11. et 2, 7, 8. lodorum restituit Buttmannus pro 20. καταστέφει correxi pro κατα- τὸν—παῖδα—ἀγωνιζόμενον. στρέφει. Coronati enim ad aram 8. ἐοικὼς Struvius pro ἐοικός. εἰ- sistebantur mactandi. Huc refer κασθεὶς dixit schol. Il. ξ, 323. Euripidis Hero. fur. Vid. et Eunt. παστὸν] ἀσπαστὸν Sturzius. ἐρα- ad h. l. BARNES. στὴν Buttm. 24. Ἀσκληπιάδης] Tragilensis, cu- 12. ἔπειτα αὐτῇ Buttm. pro ἐπὶ jue inter fragmenta haec recepit Mueller. Histor. vol. 3. p. 305. κω- ταύτ) 18. Θηρίμαχον] Scribebatur Θηρι- λύσασα— Ἀσκληπιάδῃ om. T. μένος παῖς ἀπʼ αὐτοῦ ἀναιρεῖ αὐτὸν, Ἐπικάστην γήμας γεννᾷ Οἱδί- ποδα καὶ τοῦτον ἐκτίθησι. Σικυώνιοι δὲ ἱπποφορβοὶ ἀναλαβόντες ἔτρεφον αὐτόν. ἡλικίας δὲ γενόμενος ὁ Οἰδίπους ἦλθεν εἰς Θήβας ἐπιζητῶν τοὺς γονέας. ἀποκτείνας δὲ ἀκουσίως τὸν πατέρα λαμβάνει πρὸς γάμον οὐκ εἰδὼς τὴν μητέρα ἐπιλυσάμενος τὸ τῆς Σφιγγὸς αἴνιγμα τὸ λέγον, τί δίπους, τί τρίπους, τί τετράπους. καὶ λέγομεν ὅτι τὸ δίπους ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος, τὸ τρίπους σημαίνει γέροντα βαστά- ζοντα βακτηρίαν, καὶ τὸ τετράπους τό νήπιον τὸ συρόμενον. γίνεται δὲ ἐκ τούτων Ἐτεοκλῆς καὶ Πολυνείκης καὶ θυγατέρες Ἀντιγόνη καὶ Ἰσμήνη. ὕστερον δὲ ἡ Ἰοκάστη ἐπιγνοῦσα ὅτι τῷ παιδὶ παρεμίγη ἑαυτὴν ἀνήρτησεν· ὁ δὲ Οἰδίπους ἐκπεσὼν ὑπὸ Κρέοντος ἦλθεν εἰς τὴν Ἀττικὴν, καὶ ᾤκησεν Ἱππέα Κολωνὸν καλούμενον. καὶ ἱκέτευεν ἐν τῷ ἱερῷ τῶν θεῶν, Δήμητρος καὶ πολιούχου Ἀθηνᾶς, καὶ βίᾳ ἀγόμενος ὑπὸ Κρέοντος ἔσχεν ὑπερασπιστὴν Θησέα. τελευτῶν δὲ ὁ Οἰδίπους διὰ γῆρας παρεκάλεσε τὸν Θησέα μηδενὶ τῶν Θηβαίων δείξαι τὸν τάφον. ἐθελῆσαι γὰρ αὐτὸν καὶ νεκρὸν αἰκίσασθαι. ἡ ἱστορία παρὰ Ἀνδροτίωνι. V.

274. ἄφαρ] οὐκ εὐθέως· ἐπεὶ πῶς ἔσχε παῖδας; ἀλλʼ ἐξαίφνης. B. ἀνάπυστα] ἀνὰ στόμα πᾶσι λέγεσθαι καὶ πυνθάνεσθαι· ἢ διά- δηλα. B. V. προπαροξυτόνως φησὶν ἐν τῇ καθόλου, περιττῆς οὔσης τῆς ἀνά, ἀντὶ τοῦ πυστὰ, ἐξάκουστα. δύναται δὲ καὶ τοῦ ἄπυστα ἐγκειμένου ἄλλη στέρησις ἐντεθῆναι μετὰ προσθέσεως τοῦ ν, ὡς ἐν τῷ ἀνήκουστος, ἀνηλεής. αἱ δύο οὖν στερήσεις μίαν συγκατάθεσιν ἐδήλωσαν, καὶ ἔστιν ἀντὶ τοῦ ἀκουστά. B.Q.

275. ἀλλʼ ὁ μὲν ἐν Θήβῃ] ἀγνοεῖ τὴν τύφλωσιν καὶ τὴν φυγὴν Οἰδίποδος. καὶ ἐν Ἰλιάδι (ψ, 678.) γράφει αὐτὸν ἐν Θήβῃ τετελευ- τηκέναι· “Μηκιστέως υἱὸς Ταλαϊονίδαο ἄνακτος, ὅς ποτε Θήβασδʼ ἦλθε δεδουπότος Οἰδιπόδαο.” B.H.Q.

7. Addidi σημαίνει. 20. φησὶν] Herodianus. Hinc 12. Ἱππέα] Alias dictum etiam penes quemvis arbitrium sit ver- Ἵππιον vel τὸν τῶν ἱππέων. Vid. Har- bum φασίν in his scholiis in φησίν pocratio, Pollux, Pausanias(1,30.), interdum mutandi, sive e libris sive schol. Soph. Oed. Col. 711. (εὔιπ- ex mea correctione ita ediderim. πον, εὔπωλον) et Argum. fabulae. Nam constans est in codd. harum BUTTM. vocum confusio. BUTTM. 13. βίᾳ Struvius pro διός. 21. Conf. Apollon. Lex. s. v. 14. ὑπερασπιστὴν Buttm. pro ἀσπι- ἀνάπυστα. 27. Θήβασδ᾿] θήβας H. 19. διάδηλα] φανερά V.

πολυηράτῳ] πολλὰς ἀρὰς καὶ βλάβας ὑπομεινάσῃ παρὰ θεῶν. B. Q. V. οὐ γὰρ ἐρασμίῳ· ὅπως ἂν ᾖ τῷ ὑποκειμένῳ ἀκόλουθον. V.

276. θεῶν ὀλοὰς διὰ βουλάς] τὰς τῷ Οἰδίποδι ὀλοὰς καὶ ὀλεθρίας γινομένας. τὸ δὲ ἑξῆς, πάσχων θεῶν ὀλοὰς διὰ βουλάς. B.H.Q. τὸ ἑξῆς, ἄλγεα πάσχων θεῶν ὀλοὰς διὰ βουλὰς Καδμείων ἤνασσεν· οὐχὶ θεῶν ὀλοὰς διὰ βουλὰς ἤνασσεν. V.

277. πυλάρταο] τοῦ τὰς πύλας ἰσχυρῶς ἐπαρτῶντος καὶ συγκλεί- οντος. V.

278. ἁψαμένη] ἀναρτήσασα, ἐκδήσασα, ἀναψομένη βρόχον ὑψη- λὸν καὶ τῆς γῆς ἀφεστηκότα. H.

μελάθρου] νῦν δοκοῦ. V.

281. καὶ Χλῶριν ἴδον] Νηλεὺς ὁ Ποσειδῶνος καὶ Τυροῦς παῖς ἐξελαθεὶς ὑπὸ Πελίου τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Ἰωλκοῦ ἀφίκετο εἰς Μεσσή- νην τῆς Πελοποννήσου. καὶ λαβὼν παρὰ ἐγχωρίων τὴν Πύλον κτίζει, καὶ γαμεῖ Χλῶριν τὴν Ἀμφίονος τοῦ Ἰάσου καὶ Φερσεφόνης τῆς Μινύου θυγατέρα, βασιλεύει τε οὐ μόνον τῶν Πυλίων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐν Ὀρχομενῷ καὶ γίνεται εὐδαιμονῶν. ἡ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ. V.

283. Ἀμφίονος Ἰασίδαο] οὐ τοῦ Ζήθου ἀδελφοῦ· ἕτερος γὰρ οὗ- τος. B. ἕτερος οὗτος ὁ Ἀμφίων Ἀργεῖος ὁ Διός. V.

285. τὸ “ἠδὲ Πύλου” σύνδεσμος ἐπὶ Νηλέως ἀκουστέον, ὃς Ὀρ- χομενοῦ καὶ Πύλου ἐβασίλευσεν. οὕτως Ἀρίσταρχος· ὁ δὲ Ἡρω- διανὸς ἐπὶ Χλωρίδος φησὶν, ἀντιδιαστέλλων τῷ πατρὶ, καὶ ἐπὶ θηλειῶν δὲ τάσσει τὸ βασίλευε, “μητέρα δʼ, ἢ βασίλευεν (Il. ζ. 425.).H

286. Νέστορα τε Χρόμιόν τε] ἐναντία φαίνεται ταῦτα τῷ “δώ- δεκα γὰρ υἷες ἦμεν.” τρεῖς γὰρ εἴρηνται νῦν. λύοιτο δʼ ἂν ἐκ τῆς λέξεως· ἐνταῦθα γὰρ ἐκ τῆς Χλωρίδος τρεῖς γενέσθαι τῷ Νηλεῖ φησί. 1 2. Χλῶριν] Hujus nominis to- ναι ad λ, 14. num perspicere nondum potui, quod Μεσσήνην] Scribebatur Μεσήνην. in dissyllabis formis ut apud Ho. 16. Μινόου Heynius ad Apollod. merum fere Χλῶρις, in trisvllabis 1, 9, 9. pro Μίου. (vid. mox) Χλωρίδος, scribitur. Cf. 20. σύνδεσμος] Nimirum alii, ut Heyn. ad Apollod. 3, 5, 6. qui ta. apparet ex Eustathio ad 1. l. p. men male Χλωρίς citat ex Apollod. 168 85, 59. scribebant ἡ δὲ, alii ἠδέ. 1. 9, 9. ubi est Χλωρίδα: sed apud BUTTM. Pausaniam 2, 21. 5,16. 10, 29. va- σύνδεσμος—έβασίλευσεν] Haec ver- riat scriptura inter Χλῶρις et Χλω- ba leguntur etiam in Q. ρίς. BUTTM. ὃς Buttm. ὡς H. ὃ Q. 13. ἐξελαθες Eustath. p.1684, 57. 21. Ἡρωδιανὸς] Qui ἡ δέ probaret. Scribebatur ἐξελασθείς, ut ἐξελασθῆ- τί οὖν ἐκώλυε καὶ ἐξ ἑτέρων ἔχειν τοὺς λοιπούς; H. πῶς οὖν ἐν Ἰλιάδι (λ, 692.) “δώδεκα γὰρ Νηλῆος ἀμύμονος υἷες ἦμεν;” ἐξ ἄλ- λῶν καὶ ἄλλοι, ἐκ Χλωρίδος δὲ τρεῖς. ἢ νῦν κατʼ ἐξοχὴν τῶν τριῶν ἐμνήσθη, Χρομίου μὲν ὡς πρεσβυτάτου, Περικλυμένου δὲ ὡς ἀνδρει- οτάτου, Νέστορος δὲ ὡς συνετωτάτου. V. δηλονότι οἱ δώδεκα παῖ- δες Νηλέως ἐκ διαφόρων ἦσαν. ὡς ἐξοχωτέρων τούτων μέμνηται, τοῦ μὲν Χρομίου ὡς πρεσβυτέρου, τοῦ δὲ Περικλυμένου ὡς γενναιοτέρου, τοῦ δὲ Νέστορος ὡς συνετοῦ. διὸ τὸ ἀγλαά προσέθηκεν. Q. T.

Περικλύμενόν τʼ ἀγέρωχον] Ἡσίοδος τὸν Περικλύμενον διηγεῖται δῶρον εἰληφέναι παρὰ Ποσειδῶνος ὥστε ἀμείβειν ἑαυτὸν εἰς οἵου ζῴου ἢ δένδρου ἐθέλοι εἰκόνα. ἀγέρωχον οὖν ἀκουστέον νῦν τὸν ἄγαν ῥᾳδίως μεταφερόμενον καὶ μεταχεόμενον εἰς ὃ ἂν βούλοιτο. H.Q.V.

287. τοῖσι δʼ ἐπʼ ἰφθίμην Πηρὼ] Νηλεὺς ὁ Ποσειδῶνος ἔχων θυ- γατέρα Πηρὼ τοὔνομα κάλλει εὐπρεπεστάτην οὐδενὶ ταύτην ἐξεδίδου πρὸς γάμον, εἰ μὴ πρότερον ἐκ Φυλάκης τὰς τῆς μητρὸς Τυροῦς ἐλάσειέ τις βοῦς παρʼ Ἰφίκλου. πάντων δὲ ἀπορουμένων Βίας ὁ Τα- λαοῦ μόνος ὑπέσχετο δράσειν τοῦτο, καὶ πείθει τὸν ἀδελφὸν Μελάμ- ποδα ῥέξαι τὸ ἔργον. ὁ δὲ, καίπερ εἰδὼς ἄτε δὴ μάντις ὅτι ἀλώσεται ἐνιαυτὸν, εἰς τὴν Ὄθρυν ἀφικνεῖται ἐπὶ τὰς βοῦς. οἱ φύλακες ἐν- ταῦθα καὶ οἱ βουκόλοι κλέπτοντα αὐτὸν λαμβάνουσι καὶ παραδιδό- ασιν Ἰφίκλῳ. καὶ δεθεὶς ἐφυλάσσετο παρεζευγμένων αὐτῷ θεραπόν- των δύο, ἀνδρὸς καὶ γυναικός. καὶ ὁ μὲν ἀνὴρ αὐτὸν ἐπιεικῶς ἐθερά- πευεν, ἡ δὲ γυνὴ φαυλότερον. ἐπεὶ δὲ ὁ ἐνιαυτὸς ὀλίγον πρὸς τὸ τελειωθῆναι περιῄει, Μελάμπους ἀκούει ὕπερθέν τινων σκωλήκων δια- λεγομένων ὅτι καταβεβρώκοιεν τὴν δοκόν. καὶ τοῦτο ἀκούσας καλεῖ τοὺς διακόνους καὶ κελεύει αὐτὸν ἐκφέρειν, τῆς κλίνης λαμβανομένους 3. ἄλλοι Buttm. pro ἄλλων. 16. ὁ Ταλαοῦ] Immo ὁ Ἀμυθάονος: 9. Ἡσίοδος] Fragmentum ipsum nam quod ait Sturzius intelligi de- Catalogi e schol. Apollon. 1, 156. bere nomen πατήρ, id nullo modo posuit Ruhnk. in Ep. Crit. I. p.111. fieri potest. BUTTM. Conf. Hevn. ad Apollod. 1, 9, 9. 19. Ὄθρυν] Certissima est Bar- BUTTM. nesii emendatio pro ὁιφρήν vel ὀφρύν. 1 1. ἀκουστέον H. ἀναγνωστέον Q. Montem Othryn, Latinis masculi- Omisit V., novum ab ἀγέρωχον scho- num, Graecis esse τὴν Ὄθρυν Hesi. lion inchoans. odi et Nicandri auctoritate probat 12. μεταχεόμενον] Egregia deri- idem. BUTTM. vatio ex ἄγαν, ῥέα, et χέω. BUTT. 26. λαμβανομένους Sturzius. λαμ- 13. Comparanda cum hoc scho- βανόμενος V. lio longa annotatio Eustathii p. τὴν μὲν γυναῖκα πρὸς ποδῶν, τὸν δὲ ἄνδρα πρὸς κεφαλῆς. οἱ δὲ αὐ- τὸν ἀναλαβόντες ἐκφέρουσιν. ἐν τοσούτῳ δὲ καὶ ἡ δοκὸς κατακλᾶται καὶ ἐπιπίπτει τῇ γυναικὶ καὶ κτείνει αὐτήν. ὁ δὲ ἀνὴρ ἐξαγγέλλει τῷ Φυλάκῳ, ὁ δὲ Φύλακος Ἰφίκλῳ, τὰ γενόμενα. οἱ δὲ ἐλθόντες παρὰ τὸν Μελάμποδα ἐρωτῶσιν αὐτὸν τίς ἐστιν. ὁ δὲ ἔφη μάντις εἶναι. οἱ δὲ αὐτῷ τὰς βοῦς ὑπισχνοῦνται δώσειν, ἐὰν μηχανήν τινα εὕρῃ παίδων γενέσεως Ἰφίκλῳ. καὶ πιστοῦνται ταῦτα. ὁ δὲ Με- λάμπους βοῦν ἱερεύσας τῷ Διὶ διαιρεῖ μοίρας πᾶσι τοῖς ὄρνισιν. οἱ δὲ ἔρχονται πάντες πλὴν ἑνὸς αἰγυπιοῦ. ὁ δὲ Μελάμπους ἐρωτᾷ πάντας τοὺς ὄρνιθας εἴ τις οἶδε μηχανὴν πῶς ἂν Ἰφίκλῳ γένοιντο παῖδες. ἀποροῦντες δὲ ἐκεῖνοι κομίζουσι τὸν αἰγυπιόν. οὗτος δὲ τὴν αἰτίαν ἐξ ἀπαιδίας σπορᾶς εὐθέως εὗρεν. διῶξαι γὰρ τὸν Φύλακον μετὰ μαχαίρας τὸν Ἴφικλον ἔτι νεογνὸν ὄντα διὰ τὸ ἰδεῖν αὐτὸν ἄτο- πόν τι ποιοῦντα, ἔπειτα τὸν Φύλακον μὴ καταλαμβάνοντα πῆξαι τὴν μάχαιραν εἴς τινα ἄχερδον καὶ περιφῦναι αὐτῇ τὸν φλοιὸν, τὸν δὲ Ἴφικλον διὰ τὸ δέος μηκέτι παῖδας ποιῆσαι. ἐκέλευσεν οὖν ὁ αἰγυ- πιὸς τὴν μάχαιραν τὴν ἐν τῷ ἀχέρδῳ κομίζειν καὶ ἀποσμήξαντα τὸν ἰὸν διδόναι ἀπʼ αὐτῆς πιεῖν ἐν οἴνῳ δέκα ἡμέρας Ἰφίκλῳ· γενήσεσθαι δὲ αὐτῷ παῖδας ἐκ τούτου. ποιήσας δὲ ὁ Ἴφικλος τοῦτο τὴν γονὴν ἀναρρώννυσι καὶ ἴσχει Ποδάρκην παῖδα. καὶ δίδωσι τὰς βοῦς τῷ Μελάμποδι, ἃς λαβὼν καὶ ἀγαγὼν εἰς Πύλον δίδωσι Νηλεῖ ἕδνα τῆς Πηροῦς. καὶ λαμβάνει αὐτὴν τῷ ἀδελφῷ Βίαντι πρὸς γάμον. καὶ αὐτῷ γίνονται παῖδες Περιάλκης καὶ Ἄρητος καὶ Ἀλφεσίβοια. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ ἐν τῇ ἑβδόμῃ. V.

288. περικτίται] οἱ περιοικοῦντες. V.

οὐδέ τι Νήλευς] Ἀρίσταρχος, οὐδʼ ἄρα. H.

290. ἐκ Φυλάκης ἐλάσειεν] ἐκ Φυλάκης τῆς ἐν Θεσσαλίᾳ πό- λεως Τυρὼ ἦλθε παρὰ Δηϊονέα τὸν θεῖον. ὁ δὲ κατασχὼν αὐτὴν εἰς Θεσσαλίαν δίδωσι Κρηθεῖ τῷ ἀδελφῷ ἤδη ἐκ Ποσειδῶνος ἐσχηκυῖαν 12. ἐξ ἀπαιδίος σπορᾶς] τῆς ἄπαιδος καὶ ἀγαγών ex Eustathio nunc ad- σπορᾶς Buttm. didimus. BUTTM. διῶξαι Struvius pro διύξας. 23. Περιάλκης] Περιαλκὴς V. Recto 18. γενήσεσθαι Buttm. pro γεννῆ- accentu ap. Eustath. p. 1685, 46. σαι. 26. Ἀρίσταρχος] Ἀριστοφάνης Nitz- 20. τῷ Μελάμποδι—τῷ ἀδελφῷ] schius vol. 3. p. 241. Lacunose olim: τῷ Μελάμποδι. ἂς 27. ἐκ Φυλάκης τῆς ἐν Θ. πόλεως λαμβάνει τῷ ἀδελφῷ. Supplevit e om. Q. MS. Barnesius, nisi quod verba Νηλέα καὶ Πελίαν. ὁ τοίνυν Νηλεὺς Ἴφικλον τὸν Φυλάκου τοῦ Δηϊονέως ἀπῄτει τὰ τῆς μητρός. καὶ ὃς οὐκ ἀπεδίδου. Μελάμπους δὲ ὁ Ἀμυθάονος ὑπὸ δρακόντων τὰ ὦτα καθαρθεὶς, ὡς καὶ τῶν ἀλόγων ἐπακούειν ζῴων, τὰς Ἰφίκλου βοῦς ἀπελαύνων ὑπὲρ τοῦ γῆμαι Πηρὼ τὴν Νηλίως Βίαντα τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, συλληφθεὶς καὶ εἰς εἱρκτὴν ἐμβληθεὶς κατακούσας τε διαλεγομένων σκωλήκων ὀλίγον ἔτι ἀπέ- χεσθαι τῆς δοκοῦ, ἐκέλευσεν ἐκκομισθῆναι. τοῦ δὲ οἰκήματος κατε- νεχθέντος μαθὼν ὁ Ἴφικλος ὑπισχνεῖται τῷ Μελάμποδι τὰς βοῦς, εἴ γε τῆς ἀτεκνίας αὐτὸν διὰ τῆς τέχνης παύσειε. ὁ δὲ Μελάμπους παρ᾿ αἰγυπιοῦ μαθὼν τὴν αἰτίαν, καὶ ἀναζητήσας ἐκείνην τὴν μά- χαιραν ἀχέρδου φλοιῷ κεκαλυμμένην, ἣν ἐπήνεγκε Φύλακος τῷ Ἰφί- κλῳ ἐπὶ τῶν ἀγρῶν ἐκτέμνοντι τὰ τετράποδα, θύσας τε θεοῖς τοῖς μηνίουσιν ὑπὲρ τῆς τῶν τετραπόδων εὐνουχίας, τὸν Ἴφικλον ἀπεφή- νατο πατέρα Πρωτεσιλάου καὶ Ποδάρκους. H. V.

μετὰ θάνατον Σαλμωνέως Τυρὼ κομιζομένη παρὰ Δηΐονι τῷ θείῳ κορεύεται ὑπὸ Ποσειδῶνος. ὁ δὲ Κρηθεῖ τῷ ἀδελφῷ δίδωσιν αὐτήν. αὐξηθεὶς δὲ Νηλεὺς ἀπῄτει Ἴφικλον τὸν Δηϊονέως τὰ τῆς μητρός. τοῦ δὲ μὴ ἀπονέμοντος ὑπέσχετο τὸν γάμον θυγατρὸς τῷ δυναμένῳ ἀπαιτῆσαι. Μελάμπους δὲ ὁ Ἀμυθάονος πειρώμενος ἀπελάσαι τὰς βοῦς ἠγρεύθη. καὶ περὶ παιδοποιίας μαντευσάμενος Ἰφίκλῳ δέχεται τὰς βοῦς. ὁ γὰρ Ζεὺς εἶπε τῷ μάντει ὅτι κρατηθῆναι μέλλει ὑπὸ τοῦ Ἰφίκλου. H. Q.

Ἴφικλος υἱὸς ὢν τοῦ Ἡροκλέους βοῦς ἔβοσκεν ἰσχυρὸς τυγχάνων τὴν ῥώμην τοῦ σώματος. ὁ γοῦν Νηλεὺς θυγατέρα ἔχων ὡραίαν τὴν καλουμένην Πηρὼ ἔλεγε δοῦναι ταύτην τῷ κατισχύσαντι ἐξελάσαι τὰς βοῦς τῆς ἰσχύος τοῦ Ἰφικλέους. Q.

291. ἀργαλέας] χαλεπὰς, δυσκόλους. ἀπὸ τοῦ περιέχοντος δὲ ἔξωθεν πράγματος αὐτὸ τὸ περιεχόμενον ἐπωνόμασεν. ἀργαλέαι γὰρ οὐκ αὐταὶ αἱ βόες, ἀλλʼ αἱ περὶ αὐτὰς πραγματεῖαι καὶ σπουδαί. B.V.

297. Διὸς δʼ ἐτέλεσσεν ἐφετμήν] γράφεται, Διὸς δʼ ἐτελείετο βουλή. B.

8. ὁ Ἴφικλος] ὁ ἰφικλῆς H. Porro Est idem quod διακορεύεται. ex H. enotatum ad hoc scholion 17. Δηῖονέως H. δήϊον εἰς Q. ἤθελε γὰρ αὐτὴν γαμηθῆναι Βίαντι. 19. Μελάμπους Buttm. μετὰ λάμ- 16. κορεύεται corrertum ex Eu- πους H. μετὰ μελάμποδος Q. stathio p. 1685, 6. pro κουρεύεται. 23. Ἡρακλένυς] ἡρακλέως O.

Διὸς δʼ ἐτελείετο βουλή] ὁ γὰρ Ζεὺς εἶπε τῷ μάντει ὅτι κρατη- θῆναι μέλλει ὑπὸ τοῦ Ἰφίκλου. H.

298. Πλευρωνία μὲν ἡ Λήδα ἡ Θεστίου, ἐν Λακεδαίμονι δὲ ἐγα- μήθη. H.

καὶ Λήδην εἶδον τὴν Τυνδάρεως παράκοιτιν] Ζεὺς Λήδας ἐρασθεὶς τῆς Θεστίου παιδὸς εἰς κύκνον ἑαυτὸν μετέβαλε καὶ διαπτὰς ἐμίγη αὐτῇ. μετὰ χρόνον δὲ ἐκείνη τεκοῦσα ὠὸν ἀποτίθεται εἰς λάρνακα, ὅθεν συνέβῃ τούς τε Διοσκούρους καὶ τὴν Ἑλένην γενέσθαι, γόνῳ μὲν Διὸς, ἐπίκλησιν δὲ Τυνδάρεω. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ τοῖς νεωτέ- ροις. Q.T.V.

τὴν Τυνδαρέου] σημείωσαι· οὐ Τυνδαρέου ὀφείλει γράφειν, ἀλλὰ Τυνδάρεω. Cod. Vind. 133.

299. ἥ ῥʼ ὑπὸ Τυνδάρεω] παροξυτόνως τὸ Τυνδάρεω, ἀκολούθως τῷ “οὐχ ὡς Τυνδάρεω κούρη κακὰ μήσατο” (Od. ω, 199.). H. Q.

μετὰ δὲ τὸ γαμηθῆναι τῷ Τυνδάρεῳ τέτοκε τοὺς Διοσκούρους, ἐκ 15 μὲν Διὸς Πολυδεύκην, ἐκ δὲ Τυνδάρεω Κάστορα. Q.

3. Πλευρωνία—έγαμήθη] Conf. Eu. H. in quo dativus solus per emen- stath. p. 1686, 19. dationem scriptus est proparoxy- 5. Τυνδάρεως] Sic V. in ed. anti- tone. Quod autem ait Porsonus quis. Nam in recentt. correctum quinquies scholiasten scripsisse Τυν- Τυνδαρέου (vid. not. sq.), codex Q. δαρέω, id eo spectat, quod alia ob- autem lemma habet e versu 301. servatio quam seorsim proxime BUTTM. τυνδαρέου T. exhibemus (Μετὰ δέ), sicut in cod. 8. γόνῳ] γόνον Q. Q. ita sine dubio in cod. H. quo- 9. ἡ δὲ ἱ. π. τ. ν. om. Q. T. que, huic de nominis forma obser- 11. Τυνδάρεω] Sic per ω, et sine rationi statim adhaeret. BUTTM. ι, et proparoxytone, hic in lem- Ex Eustathii annotatione statim mate, et mox bis ex Homeri ver- apponenda colligi potest scriben- bis, in dativo pariter atque in ge- dum esse παροξυτόνως τὸ Τυνδαρέω— nitivo scriptum hoc nomen, cum ὡς Τυνδαρέου etc. in Homeri exemplis vulgatis hic ἀλλὰ scripsi pro ἀλλʼ 6. Eu- et in loco allato ω, 199. prostet stath. p. 1686, 23. Τυνδάρεω, ὃν Ὅ- Τυνδαρέου, Τυνδαρέῳ. Nihilominus au- μηρος μὲν κοινῶς κλίνει, καθὰ δηλοῖ τὸ tem additum, ut vides παροξυτόνως. “Τυνδαρέου παράκοιτιν,” ὡς Πανδαρέου, Eademque omnia refert Porsonus καὶ τὸ “ὑπὸ Τυνδαρέῳ” παροξυτόνως λε- ex H. additque, “sed voluit for- χθέν. οἱ μέντοι μεθʼ Ὅμηρον Ἀττικοὶ tasse προπαροξυτόνως:” quod men- Τυνδάρεων προπαροξυτόνως φασὶν, ὡς dum sane non infrequens in his Μενέλεων. οὕτω δὲ καὶ τὸν Πηνέλεων scholiis. In textu cod. P. est τὴν Ἀττικοὶ μὲν διὰ μακρᾶς ληγούσης προά- Τυνδαρέου et ὑκὸ Τυνδαρέω (nam ι da- γουσι καὶ προπαροξυτονοῦσι κατὰ πᾶσαν tivi semper ibi omittitur); et sic τὴν κλίσιν, ὁ δὲ ποιητὴς κοινότερον προ- in textu omnes quorum scriptura φέρει, ὡς δηλοῖ καὶ τὸ “Πηνελέοιο ἄ- innotuit codices, etiam ille Vindob. νακτος.” cujus acholium hic posui, et ipse 14. τῷ H. τὸ Q. L l 2

300. Κάστορα —καὶ—Πολυδεύκεα] ὅτι οὐ παραδίδωσιν ἐκ Διὸς Κάστορα καὶ Πολυδεύκην, ἀλλ᾿ ἐστὶ νεωτερικὰ ταῦτα. Η. τούτων ὁ μὲν Πολυδεύκης ἀπὸ τοῦ θείου σπέρματος ἱστορεῖται γενέσθαι, ὁ δὲ Κάστωρ ἀπὸ Τυνδάρεω. V.

302. τιμὴν πρὸς Ζηνὸς ἔχοντες] ἀναιρεθέντος Κάστορος ὑπὸ λεάγρου ἢ Πολυνείκους, Πολυδεύκης ἄφθαρτος ὢν διὰ τὸ ἐκ Διὸς γεγονέναι, παρεκάλεσε τὸν πατέρα ὅπως ἐπιτρέψῃ αὐτῷ νείμασθαι πρὸς τὸν ἀδελφὸν τὴν ἀφθαρσίαν, ὥστε παῤ ἡμέραν ἀμφοτέρους ὁτὲ μὲν ἐν Ὀλύμπῳ διατρίβειν, ὁτὲ δὲ ἐν Ἀϊδωνέως. H.Q.V.

παρὰ Ζηνός] γρ. πρός. Η.

303. ἑτερήμεροι] ἑτέραν παῤ ἑτέραν ἡμέραν οἱ δύο ἅμα, ἢ μίαν παρὰ μίαν ἡμέραν ζῶσι. τοῦτο δέ φησιν ἐπεὶ αὐτοί εἰσιν οἱ δίδυμοι καὶ γινόμενοι ὑπὸ γῆν δοκοῦσι τεθνάναι, ἀνατέλλοντες δὲ δοκοῦσι ζῆν. ἡμέραν δὲ ἐκάλεσε καὶ νύκτα· ἀεὶ γὰρ ἐν φωτί εἰσι τὰ θεῖα. τοῦτο δὲ πάσχειν τοὺς θεοὺς ᾐτήσαντο διὰ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἄκραν λίαν. ἡ δὲ αἴτησις πρώτως ἐκ τοῦ Πολυδεύκους προήχθη ἀφθάρτου τυγχάνοντος ὑπὸ θεῶν. B.Q.

308. τηλεκλειτόν τ᾿ Ἐφιάλτην] περιβόητον ἐπ᾿ ἀνδρείᾳ ἢ ἐπὶ βλασφημίᾳ. διὰ δὲ τοῦ π τὸ ὄνομα. Η.

309. μηκίστους] καὶ πῶς ὁ Τιτυὸς ἐπ᾿ ἐννέα κεῖτο πέλεθρα (577.) ἐν Ἅιδου; γηγενὴς ἐκεῖνος, τούτους δὲ ἀντεξισάζει ἀνθρώποις. H. V. ζείδωρος ἄρουρα] ἡ τὰ τινὸς ζωὴν δωρουμένη γῆ. Q.

ἡ σύγκρισις πρὸς ὁμογενεῖς καὶ ἐκ γυναικῶν, ὁ δὲ Τιτυὸς γῆς· ἢ ὅτι ἐννέα ἦσαν μόνον ἐνιαυτῶν. αὐξηθέντες οὖν ὑπερέβαλλον ἂν καὶ Τιτυόν· “καὶ γὰρ ἐν ἀθανάτοισιν ἀπειλήτην ἐν Ὀλύμπῳ φυλόπιδα στήσειν, καὶ Ὄσσαν ἐπ᾿ Ὀλύμπῳ μέμασαν θέμεν,” καὶ τὰ ἑξῆς. Πίνδαρος δὲ ἐν Νάξῳ τὰ κατ᾿ αὐτοὺς ἱστορεῖ γεγονέναι· “ἐν Νάξῳ 1. ὅτι οὐ παραδίδωσιν—] Eustath. 13.τεθνάναι] Scribebatur τεθνᾶναι. p. 1686, 22. τούτων κατὰ τοὺς νεωτέ- ἀνατέλλοντες δὲ Buttm. pro ἀνα- ρους Πολυδεύκης μὲν θείου αἵματος λέγε- τέλλοντες δὲ ὑπὸ γῆν. ται εἶναι, Κάστωρ δὲ θνητοῦ· τοῦ Τυν- 19. διὰ δὲ τοῦ π] De scriptura δάρεω γάρ. norminis Ἐπιάλτης dixit Meinek. 5. Μελεάγρου] μελεάτρου H. Hist. Com. Græc. p. 153. 10. παρὰ] Sic H. M. in textu: 20. καὶ πῶς] τί οὖν V. sed debuerunt πὰρ, quod habet 21. ἐν Ἅιδου addidi ex H. Simi- lis est annotatio Eustathii p. 1687, 11. ἢ additum ex V. qui prima 43. scholii verba habet. 27. Πίνδαρος] Pvth. 4, 156. μὲν φαντὶ θανεῖν Ἰφιμεδείας παῖδας, Ὦτον καὶ σὲ, τολμήεις Ἐπι- άλτα.” H.

311. ἐννέωροι] ἐννέα ὡρῶν ἤτοι χρόνων. H. ἐννεάχρονοι γὰρ γε- νόμενοι, φησὶν, ἦσαν καὶ ἐννεαπήχεις κατὰ τὸ εὖρος, κατὰ δὲ τὸ μῆκος ἐννεαόργυιοι. ἐννόησον οὖν ἐκ τούτου, εἴπερ ἂν εἰς μέτρον ἡλικίας ἵκοντο (317.), ὁποῖοι ἔμελλον ἔσεσθαι. ὑπερέβαλον πάντως ἂν τὸν Τιτυὸν, ὃς ἐννέα πλέθρων ἦν τὸ μῆκος, καὶ τὸν Ὠρίωνα. B.

312. ἀτὰρ μῆκός γε γενέσθην ἐννεόργυοι] δαιμόνιος ἡ ἀκρίβεια. ἀνάλογον γὰρ σῶμα οὗ τὸ πλάτος τρίτον ἐστὶ τοῦ μήκους. V. ἐν- νέα ὀργυιῶν. ὀργυιὰ δέ ἐστιν ἡ τῶν χειρῶν ἔκτασις. V.

313. ἐν μὲν Ὀλύμπῳ ἠπείλουν τὴν μάχην ποιεῖν, μετὰ δὲ ταύτην ὄρος ὄρει περιβαλεῖν καὶ κρατεῖν τοῦ Ὀλύμπου. ἀντὶ τοῦ παρὰ Ὀλύμπῳ, ἵνα ἐξ ἴσου πολεμῶσιν, οἱ μὲν ἐξ Ὀλύμπου, οἱ δὲ ἐξ Ὄσ- σης· μετὰ δὲ ταύτην ὄρος ὄρει περιβαλεῖν καὶ κρατεῖν τοῦ οὐρα- νοῦ. H.

ἀπειλήτην] μετάθεσις τοῦ ε εἰς τὸ η, ἀπειλήτην ὡς δορπήτην. H.

ἀπειλείτην] διεβεβαιοῦντο. V.

315. Ὄσσαν ἐπ᾿ Οὐλύμπῳ] ἵν᾿ ἐξ ἴσου μεγέθους πολεμῶσι. ἀθε- τοῦνται δὲ ὡς ἀδύνατοι. ἀλλὰ μέμασαν, φησὶν, οὐκ ἔπραττον δέ. V.

317. καί νύ κεν ἐξετέλεσσαν] εἶτα πῶς οὐ ληρῶδες διστάζειν ὅλως εἰς τοῦτο τὸν ποιητήν; ἀλλ᾿ ἔοικεν ὁ ποιητὴς τὰ ἀδύνατα τοῖς ἀδυνάτοις συμπλέκων ἀναιρέσει ἀναγκαίᾳ τοσοῦτον ἀναιρεῖν καὶ τὸ πρῶτον, ὥσπερ εἰ λέγοις ὅτι ἐπετάσθησαν· πτέρυγας ἄρα εἶχον· ἀλλὰ μὴν πτέρυγας οὐκ ἔσχον· οὐκ ἄρα ἐπετάσθησαν. οὕτως οὖν καὶ νῦν συνελογίσατο, ἐξετέλεσαν ἂν εἰ ἥβησαν. ἀλλ᾿ ὥσπερ ἀδύνα- τον ἡβῆσαι τοὺς θεομάχους, οὕτω καὶ τὸ τελέσαι τὸν τοιοῦτον πόλε- μον. H. Q.

1. Ὦτον—τολμήεις] ὥστ—τολμή- ὅρους. Ὄσσα δὲ καὶ Πῄλιον ὄρη Θεττα- σεις H. Correctum ex Pindaro, λικὰ ἐγγίζοντα τῷ Ὀλύμπῳ ὄρει Μακε- ubi recte τολμάεις. δονικῷ. εἰσὶ δὲ καὶ ἐν Πελοποννήσῳ ὁμώ- 8. δαιμόνιος ἡ ἀκρίβεια] Ad hoc νυμα ὄρη καθὰ καὶ ἐν τοῖς τοῦ Περιηγη- scholion respicit Eustath. p. 1688, τοῦ δεδήλωται. ἀθετοῦνται] Conf. Eustath. p. 9. τρίτον Eustathius. τέταρτον V. 1687, 28. 16. του ε] τῆς ει potius dicere 19. ὡς ἀδύνατοι] Vid. Lehrs. Ari- debebat. De utraque scriptura, starch p. 175. a quo dissentit Nitz- ἀπειλείτην et ἀπειλήτην, dixit Eu- schius vol. 3. 9. 249. stath. p. 1688, 4. 23. λέγοις H. λέγει Q. 18. In B. est scholion ex Eu- 26. τὸ τελέσαι H. ὅτε λέγει Q. stathio p.1688,9. adscriptum, ὄνομα

318. ἀλλ᾿ ὄλεσεν Διὸς υἱός] οἱ νεώτεροί φασι τὴν Ἄρτεμιν ἔλα- φον πέμψαι δι᾿ αὐτῶν, τοὸς δὲ ἐκείνην βουλομένους ἀνελεῖν ἑαυτοὺς φονεῦσαι. Q. V.

319. ἰούλους] ἴουλοι παῤ ὅσον οἱ φύοντες αὐτοὺς ἄρχονται ἐπὶ τὸ ὅλον ἰέναι, ὅ ἐστι τὸ τέλειον. B.H. τὰς κατὰ τῶν γενείων πρώτας τρί- χας ἰούλους λέγει, διὰ τὸ τοὺς ἤδη ταύτας ἔχοντας ἄρχεσθαι ἰέναι ἐπὶ τὸ ὅλον, ὅ ἐστι τὸ τέλειον. Q. V.

320. γένυς] πληθυντικῶς αἰτιατικῆς ὡς τὸ “ἐκ δὲ νέκυς οἴκων φόρεον” (Od. ω, 417.). H.

321. Φαίδρην τε] Θησεὺς ὁ Αἰγέως ἔχων παῖδα Ἱππόλυτον ἐξ Ἀμαζόνος Ἀντιόπης ἔγημε Φαίδραν τὴν Μίνωος θυγατέρα τοῦ τῶν Κρητῶν βασιλέως. εὐλαβούμενος δὲ μητρυιᾶς ἐπιβουλὴν πέμπει ἐξ Ἀθηνῶν τὸν υἱὸν Ἰππόλυτον Τροιζηνίων ἄρχειν. ἦν γὰρ αὐτῷ διὰ τὴν Πιτθέως Αἴθραν μητρῴα τις ἀρχὴ δεῦρο. Φαίδρα δὲ ἐρωτικῶς δια- τεθεῖσα τοῦ Ἱππολύτου, σφοδρῶς ἐπ᾿ αὐτῷ τηκομένη τὸ μὲν πρῶτον ἱερὸν Ἀφροδίτης ἐν Ἀθήναις ἱδρύσατο τὸ νῦν Ἱππολύτειον καλούμε- νον, εἰς Τροιζῆνα δὲ ὕστερον παραγενομένη διενοεῖτο πείθειν τὸν νεα- νίσκον ὅπως αὐτῇ μιγείη. χαλεπῶς δ᾿ ἐκείνου προσδεξαμένου τὸν λόγον λέγεται φοβηθεῖσαν αὐτὴν ἀντιστρέψαι τὴν αἰτίαν, καὶ πρὸς Θησέα διαβάλλειν ὡς Ἱππολύτου πείθοντος αὐτήν. ὁ δὲ τριῶν, ὥς φασιν, αὐτῷ παρὰ τοῦ Ποσειδῶνος εὐχῶν οὐσῶν, ὁμολογήσαντος ὅ τι ἂν εὔξηται συντελέσειν, πιστεύσας τῇ Φαίδρᾳ μίαν τούτων ᾐτήσατο παῤ αὐτοῦ τὸν τοῦ παιδὸς ὄλεθρον. ἐκεῖνον μὲν οὖν λέ- γουσι τὸ ἅρμα γυμνάζοντα, παραφανέντος ἐξαίφνης ἀπὸ τῆς θαλάσ- σης ταύρου καὶ ταραχθέντων τῶν ἵππων, ἑλκόμενον ἀποθανεῖν, τὴν δὲ Φαίδραν φανερᾶς γενομένης τῆς διαβολῆς ἀπάγξασθαι. ἡ δὲ ἱστορίᾳ παρὰ Ἀσκληπιάδῃ. V.

Πρόκριν τε] Πρόκριν Ἐρεχθέως ὁ Κέφαλος ἀνὴρ ἀνεῖλεν ὡς ἐπὶ 2. πέμψαι] ἐᾶσαι V. 23. παῤ αὐτοῦ τὸν τοῦ π. Buttm- τοὺς δὲ—φονεῦσαι Q. τοὺς δὲ (εἰς pro παρὰ τοῦ π. addit Barnes.) τὴν ἔλαφον ἀφέντας λέγουσι Buttm. pro ὁμολογοῦσι. ἀλλήλους διαχρήσασθαι V. 26. φανερᾶς] φανερῶς V. 7. ὃ ἐστι τὸ τέλειον] ὅθεν τὸ τέλειον 27. Ἀσκληπιάδῃ] Tragilensi in λέγει V. Muelleri Fragm. Hist. vol. 3. p. 19. φοβηθεῖσαν Barnes. pro βοη- 305. θεῖσαν. 28. ὁ Κέφαλος Cramerus pro ὁ 21. οὐσῶν, ὁμολογήσαντος Buttm. κεφάλου. Articulus autem potius pro εἶναι ὡμολόγησεν. post Κέφαλος collocandus. θηρὸς τὸ δόρυ καθείς. H. Πρόκρις Ἐρεχθέως θυγάτηρ Κέφαλον τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα συνεχῶς ἐπὶ θήραν ἐπιόντα ἐτήρει λαθραίως διὰ ζηλο- τυπίαν. ὁ δὲ Κέφαλος, νομίσας εἶναι θηρίον ἀπὸ τοῦ τῆς ὕλης κτύπου, ἔλαθεν αὐτὴν Πρόκριν κατακοντίσας. V.

Κέφαλος ὁ Δηϊονέως γήμας Πρόκριν τὴν Ἐρεχθέως ἐν τῇ Θο- ριέων κατῴκει. θέλων δὲ τῆς γυναικὸς ἀποπειρᾶσθαι ἔρχεται εἰς ἀποδημίαν ἐπὶ ἔτη ὀκτὼ καταλιπὼν αὐτὴν ἔτι νύμφην οὖσαν. ἔπειτα κατακοσμήσας καὶ ἀλλοειδῆ ἑαυτὸν ποιήσας ἔρχεται εἰς τὴν οἰκίαν ἔχων κόσμον, καὶ πείθει τὴν Πρόκριν δέξασθαι τοῦτο καὶ συμμιγῆναι αὐτῷ. ἡ δὲ Πρόκρις ἐποφθαλμίσασα τῷ κόσμῳ καὶ τὸν Κέφαλον ὁρῶσα κάρτα καλὸν συγκοιμᾶται αὐτῷ. ἐκφήνας δὲ ἑαυτὸν ὁ Κέφα- λος αἰτιᾶται τὴν Πρόκριν. οὐ μὴν ἀλλὰ καταλλαγεὶς ἐξέρχεται ἐπὶ θήραν. πυκνῶς δὲ αὐτοῦ τοῦτο δρῶντος ὑπώπτευσεν ἡ Πρόκρις ὅτι μίσγεται γυναικὶ ἑτέρᾳ. προσκαλεσαμένη οὖν τὸν οἰκέτην ἔλεγεν εἰ σύνοιδεν. ὁ δὲ θεράπων ἔφη τὸν Κέφαλον ἰδεῖν καί τινος ὄρους κορυ- φὴν, καὶ λέγειν συχνῶς, ὦ νεφέλη παραγενοῦ, καὶ τοῦτο μόνον συνει- δέναι. ἡ δὲ Πρόκρις ἀκούσασα ἔρχεται εἰς ταύτην τὴν κορυφὴν καὶ κατακρύπτεται. καὶ τὸ αὐτὸ λέγοντος αὐτοῦ πυθομένη προστρέχει πρὸς αὐτόν. ὁ δὲ Κέφαλος ἰδὼν αὐτὴν αἰφνιδίως ἔξω ἑαυτοῦ γίνεται. καὶ ὥσπερ εἶχε βάλλει μετὰ χεῖρα ἀκοντίῳ τὴν Πρόκριν καὶ κτείνει. μεταπεμψάμενος δὲ τὸν Ἐρεχθέα θάπτει πολυτελῶς αὐτήν. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ ἐν τῇ ἑβδόμῃ. V.

καλήν τ᾿ Ἀριάδνην] Ἀριάδνη Μίνωος θυγάτηρ, γυνὴ Θησέως, ἐξ ἧς Δημοφῶν καὶ Ἀκάμας. Q. V.

322. Μίνωος ὀλοόφρονος] Θησεὺς ὁ Αἰγέως λαχὼν μετὰ τῶν ἠϊθέων εἰς Κρήτην πλεῖ τῷ Μινωταύρῳ παρατεθησόμενος πρὸς ἀναί- 5. Κέφαλος] Ex alio.ad hunc lo- τῆς Ὀδυσσείας. Apud Thucyd. cum scholio excerpta sunt quam le- 30. Παλῆς, Κράνιοι, Σαμαῖοι, Προν- guntur in Etym. M. p. 507, 26. ναῖοι. Κεφαλληνίκ· ἀπὸ Κεφάλου τινός· ὃς τῇ Θοριέων] Nomen corruptum, ἀκουσίως ἀνελῶν Πρόκνην τὴν Ἐρεχθέως quod qui in Θορικῷ mutabat Buttm., μητέρα ἔξεισι τῆς Ἀττικῆς, καὶ σὺν etiam τῇ in τῷ mutare debebat. Ἀμφιτρύωνι στρατεύεται κατὰ Τηλε- Omisit qui hanc fabulam narrat βόων· ἔπειτα δὲ ἐκ Λυσίππης ἔσχεν Σα- Eustath. p. 1688, 20. μαῖον καὶ Κράνεων καὶ Παλαίων·· ἀφ᾿ 8. ἔρχεται Buttm. pro λέγεται. ὧν οἱ ἐν τῇ Κεφαλληνία Πρόνοοι, Σα- 22. Φερεκύδῃ] Conf. et Antonin. μαῖοι, Κράνειοι, Παλεῖς, προσηγορεύθη- Lib. c. 16. BUTTM. σαν. οὕτως Ἐπαφρόδιτος ἐν ὑπομνήματι ρεσιν. ἀφικομένου δὲ αὐτοῦ ἐρωτικῶς πρὸς αὐτὸν διατεθεῖσα ἡ τοῦ Μίνωος θυγάτηρ Ἀριάδνη δίδωσιν ἀγαθίδα μίτου λαβοῦσα παρὰ Δαιδάλου τοῦ τέκτονος, καὶ διδάσκει αὐτὸν, ἐπειδὰν εἰσέλθῃ, τὴν ἀρ- χὴν τῆς ἀγαθίδος ἐκδῆσαι περὶ τὸν ζυγὸν τῆς ἄνω θύρας καὶ ἀνελίσ- σοντα ἰέναι μέχρις ἂν ἀφίκηται εἰς τὸν μυχὸν, καὶ ἐὰν αὐτὸν καθεύ- δοντα μάρψῃ, κρατήσαντα τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς τῷ Ποσειδῶνι θῦσαι καὶ ἀπιέναι ὀπίσω ἀνελίσσοντα τὴν ἀγαθίδα. ὁ δὲ Θησεὺς λαβὼν τὴν Ἀριάδνην εἰς τὴν ναῦν ἐμβάλλεται καὶ τοὺς ἠϊθέους καὶ παρθένους οὐδέπω φθάσαντας τῷ Μινωταύρῳ παρατεθῆναι. καὶ ταῦτα ποιήσας νυκτὸς μέσης ἀποπλεῖ. προσορμίσας δὲ τῇ Δίᾳ νήσῳ ἐκβὰς ἐπὶ τῆς ἠϊόνος μετακοιμᾶται. καὶ αὐτῷ ἡ Ἀθηνᾶ παραστᾶσα κελεύει τὴν Ἀριάδνην ἐᾶν καὶ ἀφικνεῖσθαι εἰς Ἀθήνας. συντόμως δὲ διανα- στὰς ποιεῖ τοῦτο. κατολοφυρομένης δὲ τῆς Ἀριάδνης ἡ Ἀφροδίτη ἐπιφανεῖσα θαρρεῖν αὐτῇ παραινεῖ· Διονύσου γὰρ ἔσεσθαι γυναῖκα καὶ εὐκλεῆ γενέσθαι. ὅθεν ὁ θεὸς ἐπιφανεὶς μίσγεται αὐτῇ καὶ δω- ρεῖται στέφανον αὐτῇ χρυσοῦν, ὃν αὖθις οἱ θεοὶ κατηστέρισαν τῇ τοῦ Διονύσου χάριτι. ἀναιρεθῆναι δὲ αὐτὴν ὑπ᾿ Ἀρτέμιδος προεμέ- νην τὴν παρθενίαν. ἡ ἱστορία παρὰ ψερεκύδῃ. V.

κούρην Μίνωος ὀλοόφρονος] καὶ πῶς “Μίνωα εἶδον Διὸς ἀγλαὸν υἱόν” (568.); ἢ τὸν κατὰ τῶν ἀσεβῶν ὀλοόφρονα, ὡς ἀλάστορα τὸν κατὰ τῶν ἀλαστόρων. ὀλοόφρονος οὖν, τοῦ ὀλοὰ τοῖς ἀδίκοις φρο- νοῦντος. ἢ τοῦ τέλεια φρονοῦντος. Q. πῶς οὖν θεμιστεύει ἐν τοῖς νεκροῖς ὀλοόφρων ὤν; φησὶ Κράτης ὅτι ἕτερον τὸν ἐν Ἅιδου δικά- ζοντα καὶ ἄλλον τὸν λεγόμενον. T.

324. οὐδ᾿ ἀπόνητο] τινὲς ἐτέλεσεν γρ. H. ἤτοι ἐπέσχε θανάτῳ. διὸ λέγει, οὐδ᾿ ἀπόνητο αὐτῆς, ἤτοι οὐκ ἐκορέσθη αὐτῆς, ἐπεὶ ἀπέθα- νεν. B. οὐδ᾿ ἀπώνατο. συστέλλεται δὲ διὰ τὸ μέτρον. B.

Ἄρτεμις ἔκτα] Ἀριστοφάνης γράφει, Ἄρτεμις ἔσχεν. H.

ἔσχεν] νῦν ἀντὶ τοῦ ἀνεῖλεν. γράφεται καὶ, ἔκτα. V.

2. μίτου] Buttm. μίλτου V. Porsonus. Videntur igitur fuisse 22. τέλεια] Nimirum ut scriba- qui ἐτέλεσσε scriberent, nisi ἐτέλεσε tur ὁλοόφρονος, quod in lemmate glossema est. scholii praecedentis habent editio- ἐπέσχε θανάτῳ] Sic etiam Eu- nes veteres. Vid. schol. α, 52. stath. p. 1688, 17. Spectat ad ἔσχε κ, 137. BUTTM. pro ἔκτα lectum. 25. τινὲς ἐτέλεσεν γρ.] Hanc no- 28. ἔκτα] ἔκταν V. ἔσχε in textu tationem in margine H. positam habet M., sed in margine γρ. καὶ recte ad ἀπόνητο retulisse videtur ἔκτα.

325. Δίῃ ἐν ἀμφιρύτῃ] Δία νῆσος πρὸς τῇ Κρήτῃ, ἥτις νῦν Νάξος καλεῖται. ἱερὰ δὲ αὕτη τοῦ Διονύσου. Q. V.

Διονύσου μαρτυρίῃσιν] καταμαρτυρίαις, κατηγορίαις. ἐπεὶ ἀσέ- βειαν αὐτῆς κατεμαρτύρησεν ὡς ἐν τῷ ἄλσει μιγείσης τῷ Θησεῖ. διαφωνοῦσι δὲ οἱ νεώτεροι πρὸς Ὅμηρον περὶ τῆς Ἀριάδνης, λέγοντες αὐτὴν ἐν Νάξῳ καταλειφθεῖσαν γεγαμῆσθαι τῷ Διονύσῳ. B. Q. ἐπεὶ κατεμαρτύρησεν αὐτῆς ἀσέβειαν μιγείσης ἐν τῷ τεμένει αὐτοῦ τῷ Θησεῖ. οἱ δὲ νεώτεροί φασι καταλειφθεῖσαν αὐτὴν ὑπὸ Θησέως ἁρπαγῆναι ὑπὸ τοῦ Διονύσου. V.

326. Μαῖράν τε] Φερεκύδης ἐκ Μαίρας καὶ Διὸς τὸν Λοκρὸν εἶναι φησί. Gl. H. παρθένος ἀπέθανεν ἡ Μαῖρα. ἔστι δὲ Προίτου καὶ Ἀντείας θυγάτηρ· ἡ δὲ Κλυμένη Μινύου θυγάτηρ καὶ Εὐρυά- λης. H. T. Μαῖρα Προίτου καὶ Ἀντείας θυγάτηρ. ἐτελεύτησε δὲ παρθένος. V.

Μαῖρα ἡ Προίτου τοῦ Θερσάνδρου θυγάτηρ καὶ Ἀντείας τῆς Ἀμ- φιάνακτος ἐγένετο κάλλει διαπρεπεστάτη. ἡγουμένη δὲ περὶ πλείο- νος τὴν παρθενίαν εἵπετο τῇ Ἀρτέμιδι ἐπὶ τὰ κυνηγέσια. ταύτης ἐρασθεὶς Ζεὺς ἀφικνεῖται ὡς αὐτὴν καὶ λανθάνων διαφθείρει. ἡ δὲ ἔγκυος γενομένη τίκτει Λοκρὸν τὸ ὄνομα παῖδα, ὃς Θήβας μετ᾿ Ἀμ- φίονος καὶ Ζήθου οἰκίζει. τὴν δὲ Μαῖραν λέγεται τοξευθῆναι ὑπὸ Ἀρτέμιδος διὰ τὸ μηκέτι παραγίνεσθαι εἰς τὰ κυνηγέσια. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ. V.

Κλυμένην τε ἴδον] Κλυμένη Μινύου θυγάτηρ. V.

Κλυμένη Μινύου τοῦ Ποσειδῶνος καὶ Εὐρυανάσσης τῆς Ὑπέρ- φαντος γαμηθεῖσα Φυλάκῳ τῷ Δηΐονος Ἴφικλον τίκτει ποδώκη παῖδα. τοῦτον λέγεται διὰ τὴν τῶν ποδῶν ἀρετὴν συναμιλλᾶσθαι τοῖς ἀνέμοις ἐπί τε τῶν ἀσταχύων διέρχεσθαι, καὶ διὰ τοῦ τάχους τὴν κουφότητα μὴ περικλᾶν τοὺς ἀθέρας. ἔνιοι δὲ αὐτὴν τὴν Κλυ- μένην προγαμηθῆναί φασιν Ἡλίῳ, ἐξ ἧς Φαέθων ἐγένετο παῖς. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Ἡσιόδῳ. H.Q.V.

1. νῦν] Eustath. p. 1688, 42. dixit idem, quoniam scholiastes mox ἢ καὶ Νάξος ἐκλήθη. Eriphylen (secundo loco) Ἴφιος θυ- 3. ἀσέβειαν pro ἀσεβείας correc- γατέρα dicat, quam notissimum sit tum ex scholio proximo. Talai filiam fuisse, ut et ipsa hæc 24. τοῦ Ποσειδῶνος] Barnesius Eu- scholia (priori loco) agnoscant. stathium sequens inserit ἢ ὡς ἔνιοι, BUTTM. τοῦ Ἴφιος. Debebat, Ἴφιος, h. e. ἡ 27. τάχους] πάθους Q. Ἴφιος. Sed cavere monet lectorem 28. μὴ om. Q.

στυγερήν τ᾿ Ἐριφύλην—τιμήεντα] Ἀμφιάραος ὁ Οἰκλέους γήμας Ἐριφύλην τὴν Ταλαοῦ καὶ διενεχθεὶς ὑπέρ τινων πρὸς Ἄδρα- στον, καὶ πάλιν διαλυθεὶς ὁρκούμενος ὠμολόγησαν ὑπὲρ ὧν ἂν διαφέ- ρωνται πρὸς ἀλλήλους αὐτός τε καὶ Ἄδραστος ἐπιτρέψειν Ἐριφύλην κρίνειν καὶ πείθεσθαι αὐτῇ. μετὰ δὲ ταῦτα γινομένης τῆς ἐπὶ Θή- βας στρατείας ὁ μὲν Ἀμφιάραος ἀπέτρεπε τοὺς Ἀργείους καὶ τὸν ἐσόμενον ὄλεθρον προεμαντεύετο. λαβοῦσα δὲ ἡ Ἐριφύλη τὸν ὅρμον παρὰ τοῦ Πολυνείκους τὸν τῆς Ἁρμονίας, προέθετο τοῖς περὶ τὸν Ἄδραστον βιαζομένοις τὸν Ἀμφιάραον ἰδόντα τὴν τῶν δώρων ὑποδο- χὴν καὶ πολλὰ τὴν Ἐριφύλην αἰτιασάμενον, αὐτὸν μὲν ἐξορμῆσαι πρὸς τὴν στρατείαν, Ἀλκμαίωνι δὲ προστάξαι μὴ πρότερον μετὰ τῶν ἐπιγόνων ἐπὶ Θήβας πορεύεσθαι πρὶν ἀποκτεῖναι τὴν μητέρα. ταῦτα δὲ πάντα δρᾶσαι λέγεται τὸν Ἀλκμαίωνα καὶ διὰ τὴν μη- τροκτονίαν μανῆναι. τοὺς δὲ θεοὺς ἀπολῦσαι τῆς νόσου αὐτὸν διὰ τὸ ὁσίως ἐπαμύνοντα τῷ πατρὶ τὴν μητέρα κατακτεῖναι. ἡ ἱστορία παρὰ Ἀσκληπιάδῃ. V.

στυγερήν τ᾿ Ἐριφύλην] τὴν Ἀμφιαράου γυναῖκα, θυγατέρα δὲ Ταλαοῦ, καὶ Ἀδράστου ἀδελφήν. H. Ἴφιος θυγατέρα. μισητὴν δὲ, διὰ τὸ λαβεῖν παρὰ Πολυνείκους ἢ Ἀδράστου χρυσοῦν ὅρμον καὶ προδεδωκέναι Ἀμφιάραον τὸν ἄνδρα αὐτῆς μὴ βουλόμενον στρατεύ- εσθαι ἐπὶ Θήβας εἰδότα ὡς μάντιν τὸ ἀποβησόμενον. Q. V.

327. ἀνδρὸς] ἀντὶ τοῦ, κατὰ ἀνδρός. V.

ἐδέξατο] ἡγήσατο, ἐνόμισε. τιμήεντα] ἐντιμότερον. V.

330. νὺξ φθεῖτ᾿ ] τὸ τέλειον, φθεῖτο, ἀντὶ τοῦ φθαρείη, οἷον παύ- σαιτο, ἀναλωθείη. Q. φθίνω, ὁ μέλλων φθινῶ, ὁ παρακείμενος ἔφθικα, ὡς κρίνω κρινῶ κέκρικα, καὶ κλίνω κλινῶ κέκλικα· ὁ παθητι- κὸς ἔφθιμαι καὶ τὸ εὐκτικὸν μεταθέσει τοῦ ε καὶ κράσει τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει, φθείμην φθεῖο φθεῖτο. B.

1. Totum scholium Barnesius e cunosæ, quæ mihi videtur, ora- MS. “et ex historia” melius se tioni. Sensum sic fere sarcias: ordinasse praedicat. Nos damus ut προσέθετο (adjunxit se) τοῖς περὶ τὸν est in ed. ant. BUTTM. Ἄδραστον βιαζομένοις τὸν Ἀμφιάραον Οἰκλέους] Scribebatur Ἰοκλεὺς, id συστρατεύειν αὐτοῖς. τὸν δὲ Ἀμφιάραον est Ἰοκλέους, quam frequens huius κ. τ. ε. BUTTM. nominis corruptela est. Apud Eu- 10. αἰτιασάμενον, αὐτὸν μὲν Barnes- stath. p. 1689, 3. Ὀϊκλέος. ius pro αἰτιασάμενος, αὐτὸν καί. 9. τὸν Ἀμφιάραον] Barnes. post 28. φθεῖτο] Ineptissimum scho- βιαζομένοις interpungens hic inserit lium ostendit tamen quam indubi- οὖν: quod tamen non medetur la- tata fuerit scriptura φθεῖτο. BUTT.

φθεῖται] ἐπιλίποι. V.

333. ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ] ἡσύχως ἐγένοντο ἐν σιωπῇ. τὴν παν- τελῆ δείκνυσι σιωπὴν ἐκ τοῦ ἀναδιπλασιασμοῦ τοῦ λόγου. H.

334. κηληθμῷ] τῇ μετὰ ἡδονῆς καὶ τέρψεως ἡσυχίᾳ. B. V.

336. πῶς ὔμμιν] ἀντὶ τοῦ ποδαπὸς, ὁποῖος. B. Q.

337. φρένας ἔνδον ἐίσας] ἀντὶ τοῦ ὁμοίας τοῖς σωματικοῖς πλεο- νεκτήμασι καὶ ἰσότιμος. H.

ἐίσας] τὰς ἀναλογούσας τῷ σώματι, καὶ ὀρθὰς καὶ δικαίας. V.

338. ἕκαστος τῶν ἐνθάδε ἀφικνουμένων ξένων. Ἄλλως. ἕκαστος ἡμῶν τίμιός ἐστι· τιμήσατε αὐτόν· ἕκαστος δὲ ἡμῶν εὐμοιρῶν τιμῆς καὶ ἰσχύων τοὺς ξένους τιμᾶν τιμησάτω αὐτὸν τὸν Ὀδυσσέα. H.

ξεῖνος δ᾿ αὖτ᾿ ἐμός ἐστιν] διὰ δύο φησὶν ἡ Ἀρήτη ἄξιον εἶναι μή μικρολογεῖσθαι· ὅτι δὴ καὶ αὐτῆς ἐστι ξένος· αὐτῇ γὰρ πρώτῃ προσῆλθε· καὶ ὅτι ἕκαστος αὐτῶν εὐπορεῖ. V.

ἕκαστος δ᾿ ἔμμορε τιμῆς] μοῖραν ἔχει τὴν οὐσίαν, ὥστε τιμᾶν δύνασθαι. Q. V.

344. ἀπὸ σκοποῦ] οὐκ ἀποσκόπως, συνετῶς, οὐ παρὰ τὴν διάθεσιν καὶ τὸν σκοπὸν ἡμῶν εἶπεν ἡ βασιλίς. φιλόξενοι γάρ ἐσμεν. ἢ οὐκ ἄποθεν τοῦ σκοποῦ ἡμῶν καὶ τῆς δόξης ἧς περὶ αὐτῆς ἔχομεν ὅτι φιλόξενός ἐστιν· ἢ οὐκ ἄποθεν τοῦ δέοντος διαλέγεται. ἐκ μεταφο- ρᾶς τῶν τοξευόντων. ὁ δὲ νοῦς, οὐκ ἄποθεν τοῦ δέοντος οὐδὲ ἄποθεν τῆς δοκήσεως ἧς περὶ αὐτῆς ἔχομεν, ὅτι φιλόξενός ἐστι, μυθεῖται, ἀλλὰ καὶ συνετῶς καὶ ὡς οἰόμεθα. B. T. ἄποθεν τοῦ σκοποῦ, ἀπὸ εἰ- κασμοῦ. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοξοτῶν. V. ἀπὸ δόξης] ἄποθεν ἧς ἔχο- μεν περὶ τοὺς ξένους διαθέσεως. V.

346. Ἀλκινόου δ᾿ ἐκ τοῦδε] ὅσα δὲ εἶπεν Ἀρήτη, ταῦτα ἤδη κε- κύρωται ὑπὸ Ἀλκινόου. πάντα γὰρ αὐτῷ δοκεῖ τὰ τῆς γυναικὸς δόγματα. ἀρέσομεν οὖν καὶ τῷ βασιλεῖ τῇ Ἀρήτῃ πειθόμενοι. B. T. οἷον ἐν Ἀλκινόῳ ἐστὶ τὸ τελείως ἀπαλλαχθῆναι. ἔχεται] ἤρτη- ται. V.

348. τοῦτο μὲν οὕτω δὴ ἔσται ἔπος] τὸ κυροῦσθαι τὰ τῆς Ἀρή- της δόγματα παῤ ἐμοῦ, καὶ μὴ διστάζειν πρὸς αὐτήν. B.

350. ξεῖνος δὲ τλήτω] τὸ ἑξῆς, τλήτω ἐπιμεῖναι εἰς αὔριον. ὁ δὲ οὖν παραπληρωματικῶς κεῖται οὐδὲν σημαίνων. H. Q.

34. π. κεῖται οὐδὲν σ.] παραπληρωματικός Q., omisso κ. οὐδὲν σ.

353. τοῦ γὰρ κράτος] δεικτικῶς ἀντὶ τοῦ, ἐμοῦ οὗτινος ἰσχύς ἐστιν ἐν τῷ δήμῳ. B. Q.

356. εἴ με καὶ εἰς ἐνιαυτὸν] θεραπεύει τοὺς Φαίακας εἰ βού- λοιντο μένειν ὑπισχνούμενοι τήν γοῦν ὅ τι ποτὲ δύναιτο φυλάττειν. H. Q. χαρίεντος τὸ λέγειν, ἑτοίμως ἔχειν καὶ πάντα ἐνιαυτὸν ἐπι- μένειν αὐτόθι, τῶν διδομένων αἰεὶ πλεοναζόντων. V.

357. γρ. πομπή τ᾿ ὀτρύνοιτο. Cod. Vind. 133. γρ. πομπὴ δ᾿ ὀτρύνοιτο. H.

359. Ἀριστοφάνης, πλειοτέρῃσιν χερσί. ὁ μετὰ πλειόνων ἀπελ- θὼν τοῦ ποτε. H.

360. αἰδοιότερος] αἰδοῦς ἄξιος. B. V. ὅθεν Ἡσίοδος, “πλούτῳ δ᾿ ἀρετὴ καὶ κῦδος ὀπηδεῖ.” B.H.Q. Vind. 133. V.

363. τὸ μὲν οὔτι σ᾿ ἐΐσκομεν] τὸ ἑξῆς, τὸ μὲν ἠπεροπῆά τ᾿ ἔμεν καὶ ἐπίκλοπον οὔτι σ᾿ ἐΐσκομεν. H.Q.V. εἰκάζομεν. H.

364. ἐπίκλοπον] παραλογιστικόν. καὶ γὰρ ὁ κλέπτης παραλογι- ζόμενος κλέπτει. σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἐπιθυμητήν. καὶ γὰρ ὁ κλέπτης ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀλλοτρίων τοῦτο ποιεῖ. B.H.Q.V.

οἷά τε πολλοὺς] οὕτως Ζηνόδοτος· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος πολλούς. H.

365. πολυσπερέας] πολυέθνους. B. V.

366. ἐκεῖθεν ψεύδεα ἀρτύνοντας ὅθεν τις οὐκ ἂν διασκοπήσειεν οὐδὲ προΐδοιτο ὅτι ψεύδεται. B. T. ὅθεν τις οὐκ ἂν διασκοπήσειεν. Q.

367. ἀναστρεπτέον τὴν ἔπι καὶ τὴν ἔνι. H. μορφὴ] εὐμορφία, ώς ξεστὴντράπεζα(Od.η,174.)λεὖ ἐξεσμένην. Q.

368. μῦθον δ᾿ , ὡς ὅτ᾿ ἀοιδὸς, ἐπισταμένως] ὁ νοῦς· ἐπιστημόνως 5. χαρίεντος Buttm. pro χαριέντως. Ἡσίοδος] Op. 311. Poterat etiam χάριεν. 12. κῦδος] κῆδος H. 6. μένειν] Fortasse μένειν αὐτόν. ὀπηδεῖ] ἀλλὰ καὶ Ὄμηρος addit V. Verba ὑπισχνούμενοι—φυλάττειν (in 18. Ἀρίσταρχος πολλούς] Aristar- quibus corruptum τὴν γοῦν) om. Q. chus πολλὰ scripsisse videtur: quod 7. Duplex in his notatur scrip- animadvertit Duentaer. Ζenod. p. tura, altera πομπή τ᾿ (vel δ᾿ ) ὀτρύ- 73. νοιτο, altera (quam M. in textu ha- 19. πολυέθνους] πολυεθνεῖς Barnes. bet et Eustath. p. 1690, 19.) πομ- 21. οὐδὲ—ψεύδεται om. T. πὴν δ᾿ ὀτρύνοιτε, vel πομπήν τ᾿ ὁτρύ- διασκοπήσειεν] διασκοπήσειεν εὐμορ- φίᾳ, ὡς ξεστὴν τράπεζαν ἐξεσμένην Q. 9. πλειοτέρησιν χερσὶ] πλειοτέρῃσι Scholion ad μορφή v. 367. rettulit χερσὶν H. Sed Aristophanes for- et correxit Buttm. tasse πλειοτέρῃς σὺν scripserat. 24. ὁ νοῦς] ἢ ὁ νοῦς T., qui duo 11. ὅθεν Q. ἐντεῦθεν ceteri. In hæc scholia inverso ordine habet, H.Q. hoc scholion adscriptum v. omisso καὶ ἄλλως p. 511, 2. 355. κατέλεξας πάντων Ἀργείων σέο τ᾿ αὐτοῦ κήδεα λυγρὰ, ὡς μῦθον ἀοιδός. Καὶ ἄλλως. οὐ γὰρ ἄνευ μύθων οἴονται εἶναι ποιητικήν· διὸ ὁ Πύθιος οὐκ ἂν λεχθείη ποιητής. H. T.

373. νὺξ—μακρὴ] καὶ ἐντεῦθεν ἡ ὥρα φαίνεται φθινοπωρινὴ οὖσα. H.T.

379. ὁ νοῦς, ὥρα μὲν λόγων, ὥρα δὲ καὶ ὕπνου· εἰ δὲ ἀκοῦσαι θέλεις, οὐκ ἂν φθονήσαιμι. H. T.

ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἐν τῷ καθόλου, ὁ δὲ Σιδώνιος ἐλλειπτικῶς· ὥρη μὲν πολέων μύθων παύσασθαι, ὥρη δὲ καὶ ὕπνου μνήσασθαι. H.

382. οἳ δὴ μετόπισθεν ὄλοντο] μετὰ τὸν πόλεμον. εἶτα ἐξηγεῖται τὸ μετόπισθεν εἰπὼν, οἳ Τρώων μὲν ὑπεξέφυγον θάνατον. Q.

384. κακῆς ἰότητι γυναικός] Ἑλένης ἡ Κλυταιμνήστρας. ἢ κα- κωθείσης Κασάνδρας, ἣν διαφθείρας ὁ Λοκρὸς Αἴας ἐν τῷ τεμένει τῆς Ἀθηνᾶς δυσμενῆ κατέστησε τοῖς Ἕλλησι τὴν Ἀθηνᾶν. B.T.V.

κακῆς ἰότητι γυναικός] ἐν βουλῇ τῆς Ἑλένης. H.

385. ἀλλὰ καὶ ὁ Σίσυφος κέρδιστος ὢν διὰ τί κολάζεται; τὸ κα- κότροπον ὁ Γλαῦκος τοῦ προγόνου εἰς σύνεσιν μετήνεγκεν. πῶς δὲ καὶ ὁ Ἡρακλῆς ἐνταῦθα μένων θεός; καὶ πῶς οἷόν τε τὸν αὐτὸν εἶναι καὶ ἐν Ἅιδου καὶ ἐν οὐρανῷ; καὶ ἡ Ἥβη δὲ καθ᾿ Ὅμηρον παρθένος, ὅθεν καὶ οἰνοχοεῖ. ἀπίθανον δὲ αὐτὸν ἔχειν καὶ τὴν σκευήν. μὴ πιὼν δὲ πῶς ὁμιλεῖ; τὴν μὲν σκευὴν ἔχει κατὰ φαντασίαν, τοὺς δὲ δύο 11. ἢ κακωθείσης — Ἀθηνᾶν T. V. 16. μετήνεγκεν] Respicit verba Brevius in B. ἢ Κασάνδρας. ἣν ἐν Glauci Il. ζ, 153. ἔνθα δὲ Σίσυφος τῷ τεμένει τῆς Ἀθηνᾶς ὁ Λοκρὸς Αἴας ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετ᾿ ἀνδρῶν. BUTT. MANN. διέφθειρεν. 15. Haec in editionibus antiquis 20. τοὺς δὲ δύο στίχους] Minus continuantur cum scholio præce- accurate grammaticus in Excerptis dente eo utique non pertinentia: codici Marciano A. Iliadis praefixis quare in recentioribus editionibus alterum tantum versum memorat tacite hinc avulsa, verba quidem ubi de usu obeli apud Aristarchum Ἀλλα καὶ —μετήνεγκεν posita sunt ad exponit, τὸν δὲ ὀβελὸν ἔλαβεν (Ἀρί- v. 593. de Sisvpho: reliqua au- σταρχος) ἐκ τῆς Ζηνοδότου διορθώσεως· tem omnia ad v. 623. Ego in παρετίθει δὲ αὐτὸν τοῖς ἐκβαλλομένοις pristinum locum omnia restitui, ut ἐκ τῆς ποιήσεως στίχοις ὡς τοῖς νεκροῖς judicium de iis integrum esset. τῶν ἀνθρώπων. τῆς δὲ ἀθετήσεως αὐτῷ Apparet autem fragmentum hoc διττὸς ὁ λόγος. ὁ μὲν γάρ ἐστι σημαί- esse disputationis alicujus qua ob- νων ὅτι οὐχ Ὁμήρου τὸ ἔπος, ὡς ἐλέγετο jectiones huic Homeri Νεκυίᾳ factae ἐπὶ τοῦ “τέρπεται ἐν θαλίῃ καὶ ἔχει diluerentur. Quare numerum prae- καλλίσφυρον Ἥβην·” ἀδύνατον γὰρ τὴν posui versus 385. quo orditur ne- διηνεκῶ, παρθένον παραδεδομένην γεγα- cyiae altera pars, ad quam haec μῆσθαι. ὁ δὲ αἰτίαν ἐπιφέρει ὡς τῶν spectant. BUTTTM. ποιημάτων ἐν τῇ τάξει διημαρτημένων. στίχους καὶ ἡμεῖς ἀθετοῦμεν, εἴδωλον (602.), καὶ, τέρπεται ἐν θαλίῃς (603). οὐ πάντες δὲ οὗτοι ἐν τῷ τῶν ἀτάφων εἰσὶ χώρῳ, οἱ μὲν κολαζό- μενοι, οἱ δὲ κολάζοντες, ὡς ὁ Μίνως καὶ ὁ Ηρακλῆς. οὗτοι δὲ μὴ πεπωκότες τοῦ Λήθης ὕδατος καὶ φθέγγονται χωρὶς τοῦ πιεῖν. T. V.

ἄλλυδις ἄλλη] Ἀρίσταρχος δὲ οὕτως, τὸ “ἐγκέφαλος δὲ διὰ σπέος ἄλλυδις ἄλλῃ.” Ἀριστοφάνης δὲ, ἄλλην, φησί. H.

386. ὡς ἐναργῶς ἐπιστατούσης τῆς θεοῦ. H. γυναικῶν θηλυτεράων] θηλυτέρας λέγει ψυχὰς τὰς δειλοτέρας ἢ χαύνους. Q.

390. ἐπεὶ ἴδεν ὀφθαλμοῖσι] γρ. ἐπεὶ πίεν αἷμα κελαινόν. Vind. 133.

391. πῶς μὴ πιὼν τὸ αἷμα γινώσκει; πάντως οὗτοι ἐν τῷ τῶν ἀτά- φων εἰσὶ τόπῳ· οἱ μὲν δικάζοντες, οἱ δὲ δικαζόμενοι, μὴ πεπωκότες τῆς Λήθης ὕδατος φθέγγονται καὶ πρὸ τοῦ πιεῖν. H.

392. πιτνὰς εἰς ἐμὲ χεῖρας] ἀντὶ τοῦ ἐκτείνων τὰς χεῖρας. ἀπὸ τοῦ πιτνάω πιτνῶ πίτνημι. B. ὀξυτόνως τὸ πιτνάς. H.

393. κῖκυς] κίνησις μετὰ δυνάμεως. Q. V.

394. γναμπτοῖσι] περιφερέσι. χεῖρες γὰρ καὶ τὸ λοιπὸν σῶμα περιφερές. B. κάμπτεσθαι δυναμένοις. V.

398. τανηλεγέος] ἤτοι πολυμερίμνου, ἢ τοῦ ταναὰ ἄλγη ποιοῦν- τος. B. τοῦ ἔχοντος τεταμένην τὴν ἠλύγην, ἤτοι τὴν νύκτα. H. Q.

399. οἱ ἠέ ἀθετοῦνται ὑπὸ Ἀριστοφάνους ὡς ἀπὸ τῶν εἰρησομένων μετενεχθέντες. H.

400. ἀργαλέων] Ἀριστοφάνης, λευγαλέων. H.

402. βοῦς περιταμνόμενον] ἐλαύνοντα, περικυκλούμενον. Q. πε- ριελαύνοντα. V.

ἐπειδὴ αὐτὸς ἐλθὼν εἰς Κίκονας καὶ ἁρπαγῇ ἐκεῖ ἐπιχειρήσας οὐκ εὖ ἀπήλλαξεν, εἰκότως τὰ ὅμοια πεπονθέναι ὑποπτεύει τὸν Ἀγα- μέμνονα. Q. V.

6. ἄλλῃ] ἄλλη H. contra mentem 21. ἠλύγην H. λύγην Q. “Inter- Aristarchi. “In hoc versu enim, pretatio variae lectionis τανηλυγέος.” qui est Od. ι, 458., vox ἄλλη, cui PORSON. iota subscribere negligebant fere, 22. οἱ ἠέ] Id est versus ab ἠέ in- manifestum est adverbium.” BUTT. cipientes et qui ab iis pendent, sci- 12. πῶς μὴ πιὼν τὸ αἷμα γινώσκει:] licet 399—403. PORSON. Hoc qui scripsit, in versu præce- ἀπὸ—μετενεχθέντες Porsonus pro dente legit ἐπεὶ ἴδεν ὀφθαλμοῖσι· ὑπὸ—μετενεχθέντων. BUTTM.

403. ἠὲ] ἐνταῦθα διαζευκτικῶς νοεῖται. παράλογος ἡ διαίρεσις. θέλει γὰρ εἰπεῖν μαχόμενον. ἐπέκτασις οὖν γέγονε διὰ τὸ μέτρον. H.

410. σὺν οὐλομένῃ ἀλόχῳ] ὅτι τῇ ἐπιβουλῇ κἀκείνη συνέγνω. τὸν γὰρ χιτῶνα καὶ τὸν πέλεκυν Ὅμηρος οὐκ οἶδεν. Q.

411. δειπνίσσας] δεῖπνον δούς. δειπνίζω γὰρ ἐνεργητικὸν, δειπνῶ δὲ παθητικόν. B.

415. εἰλαπίνῃ] ἀπὸ τοῦ εἶλαρ τὸ βρῶμα καὶ τοῦ πίνω γίνετο, εἰλαπίνη. B.

416. ἀντεβόλησας] ἐνέτυχες, ὦ Ὀδυσσεῦ. Gl. H. ἀντεβόλη- σας] οὕτως Ἀρίσταρχος· πρὸς γὰρ τὸν Ὀδυσσέα, ὡς καὶ τὸ ἑξῆς ὀλοφύραο θυμῷ. H.

417. μουνὰξ] ἴσως ἐν μονομαχίᾳ. B.

418. κεῖνα μάλιστα] τὰ κατ᾿ ἐμοῦ πραχθέντα ὑπὸ Αἰγίσθου καὶ τῆς Κλυταιμνήστρας. B.

420. δάπεδον δ᾿ ἅπαν αἵματι θῦεν] ἀντὶ τοῦ τὸ αἷμα ἐν τῷ δα- πέδῳ θῦεν καὶ μεθ᾿ ὁρμῆς ἔρρει. H.

Ἀγαμέμνονος καὶ Κασάνδρας υἱὸς Τελέδημος. H.

421. οἰκτροτάτην δ᾿ ἤκουσα ὄπα] ἐλεεινήν. οὐ τὴν Κασάνδραν, ἀλλὰ τὴν ὄπα αὐτῆς λέγει. τινὲς δὲ λείπειν φασὶ τὴν περί, ἵνα νοῶμεν ἐν τῇ σφαγῇ τὴν Κλυταιμνήστραν ὀνειδίζειν αὐτῷ τὰ περὶ τῆς Κασάνδρας. Q.

423. ποτὶ γαίῃ χεῖρας ἀείρων] πρὸς τῇ γῇ ὢν καὶ κείμενος ἐγὼ τὰς χεῖρας περιέβαλον ἀνακουφίζων αὐτὰς πρὸς τὸ ἐκσπάσαι τὸ ξί- φος. ἢ οὕτως, παρὰ τῷ φασγάνῳ ἀποθνήσκων καὶ ποτὶγαίῃ χεῖρας ἔβαλλον τύπτων τὴν γῆν καὶ ἐπαρώμενος αὐτῇ πρὸς τῇ γῇ ὢν καὶ σφαδάζων τὰς χεῖρας ὡς οἱ καταρώμενοι εἰώθασι ποιεῖν, ὡς ἔφη “πολλὰ γαῖαν πολυφέρβην χερσὶν ἀλοία” (Il. ι, 568.). ὁ δὲ Ἀγα- μέμνων οὐ καταρώμενος, ἀποθνήσκων δὲ περὶ τὸ ξίφος τοῦτο ποιεῖ ἀράσσων ταῖς χερσὶ τὴν γῆν καὶ ἐκτείνων αὐτὰς εἰς αὐτὴν καὶ περι- βάλλων. ἢ εἰς τὴν γῆν ἀείρων καὶ ἐκτείνων τὰς χεῖρας ἔβαλλον 3. συνέγνω H. συνανέγνω Q. συνή- νοσφίσατο v. 425., ut apparet ex νεγκε Buttm. scholio in quo per ἀπεστράφη expli- 10. οὕτως Ἀρίσταρχος] Videntur catur. igitur ali aliter legisse. 27. πολυφέρβην] Legitur πολυφόρ- 15. ἀντὶ τοῦ] Praecedit in H. ἀπέ- βην. στραπται, quod est glossema verbi ἱκετεύων καὶ λιτανεύων. οἷς ἀκολούθως ἐπάγει, ἡ δὲ κυνῶπις νοσφί- σατο, ἤτοι ἀπεστράφη μὴ αἰδεσθεῖσα. B.H.Q.

426. κατ᾿ ὀφθαλμοὺς ἑλέειν] καθελεῖν, συγκλεῖσαι, συσφίγξαι. Β.

427. ὡς] οὕτως. B.

428. ἥτις δὴ τοιαῦτα] ἐν πολλοῖς οὐ φέρεται, ὡς ἐκλύων τὸν θυ- μὸν, οὐ γὰρ ὅτι πρὸς θεραπείαν Ἀρήτης ὁ Ὀδυσσεύς· οὐ γὰρ ἀναγ- καῖον τῷ ὑποκρινομένῳ τὸ πρόσωπον Ἀγαμέμνονος περιίστασθαί τι εἰπεῖν. H.

ἔργα βάληται] ποῖα ἔργα; οἷα κἀκείνη ἐμήσατο. ἀπὸ δὲ τοῦ πληθυντικοῦ εἰς ἑνικὸν μετέβαλεν. H.

430. κουριδίῳ] ὅτι κουρίδιον αὐτόν φησιν. ἔνιοι γὰρ γεγαμῆ- σθαι τὴν Κλυταιμνήστραν Ταντάλῳ, ὡς Εὐριπίδης εἰσάγει αὐτὴν λέγουσαν “ἔγημας ἄκουσάν με κἄλαβες βίᾳ τὸν πρόσθεν ἄνδρα Τάνταλον κατακτανών.” Q.

433. οἷ τε] καὶ ἑαυτῇ αἶσχος ἐπέβαλε. H.

434. εὐεργὸς] καλοεργός. καὶ ἐκείνῃ, ἥτις εὐεργὸς καὶ ἀγαθὴ ὑπάρχει γυνή. B. σώφρων, καλὰ ἔργα πράσσουσα. V.

435—440. ἀθετοῦνται παρὰ Ἀριστοφάνει. H.

437. γυναικείας διὰ βουλὰς] αἰνίττεται τὴν Ἀερόπην. V.

438. εἰπὼν ὅτι ἕνεκεν Ἑλένης πολλοὶ ἀπωλόμεθα, ἐδήλωσε κατὰ τοῦτο τὴν δυστυχίαν Μενελάου· δυστυχεῖ γὰρ βασιλεὺς, ὅταν οἱ ἀρχόμενοι κακῶς πάσχωσιν. H. Q.

442. τινὲς, μήθ᾿ οἷ, κακῶς. H.

443. ἀλλὰ τὸ μὲν λέγε τῇ σῇ γυναικὶ, τὸ δὲ κρύπτε. H.

452. οὐδὲ οὗτοι ἐφέροντο ἐν τοῖς πλείστοις, ὡς μαχόμενοι τοῖς προκειμένοις. H.

υἷος] τοῦ υἱοῦ τοῦ Ὀρέστου. H.

5. οὕτως Buttm. pro ὄντως. 19. 435—440. ἀθετοῦνται] In M. non his tantum, sed octo versibus 10. βάληται] βούληται H. in (435—442) obeli sunt appicti er- textu. rore manifesto. 12. ὅτι—φησιν (φασιν Q.)] Ni- 21. ἀπωλόμεθα] ἀπολόμεθα Q. mirum ideo σημειοῦνται versum. 26. οὐδὲ οὗτοι ἐφέροντο—] Anno- BUTTM. tatio loco alieno posita spectat for- 13. Εὐριπίδης] Iphig. Aul. 1149. tesse ad v. 454—456. 14. κἄλαβες] κἄμβαλες Q.

453. περιττὸς ὁ καί. H.

455. νῆα κατισχέμεναι] ἐλλιμενίσαι. H.

458. εἴ που ἔτι ζώοντος] ἀθετεῖται διὰ τὸ εὔηθες. εἰ γὰρ ἐπέ- πειστο ὅτι οὕπω τέθνηκε, πρὸς τί ἐρωτᾷ, που ἔτι ζώοντος ἀκούετε; Η.

459. Ὀρχομενῷ] ἱερῷ τόπῳ Βοιωτίας. H.

ἢ ἐν Πύλῳ] παρὰ μὲν Νέστορι ἐν Πύλῳ δοξάζει αὐτὸν εἶναι διὰ τὴν πολλὴν φιλίαν καὶ δύναμιν τοῦ Νέστορος, παρὰ δὲ Μενελάῳ διὰ τὴν συγγένειαν, ἐν Ὀρχομενῷ δὲ διὰ τὴν ἀσυλίαν καὶ ἀσφάλειαν. ἐκεῖ γὰρ καὶ οἱ κοινοὶ τῶν πόλεων θησαυροὶ πρώην ἔκειντο. ἱερὸν δὲ ἐκεῖσε τῶν Χαρίτων μέγιστον ἦν. τοῦτό φησι καὶ ὁ ποιητὴς ἐν Ἰλιάδι (ι, 381.) “οὐδ᾿ ὅσ᾿ ἐς Ὀρχομενὸν ποτινείσεται.” B.H.Q.V.

ἢ—ἢ] ὀξυτονητέον τοὺς συνδέσμους· διστακτικοὶ γάρ εἰσιν. H.

461. οὐ γάρ πω] οὐ γάρ που, αἱ Ἀριστάρχου. H.

464. ζώει] ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἤ· ἢ ζώει ἢ τέθνηκεν. H.

468. Πατροκλῆος] αὕτη ἡ γενικὴ ἀπὸ εὐθείας ἐστὶ τῆς Πατροκλῆς, ὡς Φιλοκλῆς καὶ Σοφοκλῆς. V.

471. ἔγνω δὲ ψυχή με] μεθὸ ἔπιε τοῦ αἵματος. ἔστι δὲ κατὰ τὸ σιωπώμενον διὰ τοῦ αἵματος. B.H.Q.

474. μήδεαι] βουλεύσῃ, ἐργάσῃ. V.

476. ἀφραδέες] ἀδιανόητοι, ἢ ἀσώματοι. εἴδωλα] αἱ εἰς τὸ ἰδεῖν μόνον εἰκόνες. καμόντων] ἀποθανόντων. V.

ἀφραδέες ναίουσι βροτῶν εἴδωλα καμόντων] εἰς τὸ βροτῶν ἡ στιγμὴ, ἵν᾿ ᾖ οὕτως ὁ νοῦς, ὅπου ἐν τῷ Ἅιδῃ οἰκοῦσιν οἱ τεθνεῶτες ἐπιλελησμένοι τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων. ἀμέλει γοῦν διὰ τῆς τοῦ αἵματος πόσεως εἰς μνήμην τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων αὐτοὺς ἄγει. ἐὰν δὲ μὴ εἰς τὸ βροτῶν στίξωμεν, ὁ νοῦς οὕτως, ὅπον αἱ ψυ- χαὶ τὰ εἴδωλα τῶν ἀποθανόντων ἀνδρῶν ἀφρόντιστοι ζῶσι, τὰ κατὰ ἀνθρώπους μὴ λογιζόμενοι. H. T. γρ. ἀδρανέες. T.

1. περιττὸς ὁ καί] Similis Ari- 9. καὶ ἀσφάλειαν om. B.H.Q. starchi observatio de καὶ αὐτόν est Legit Eustathius qui 1. c. τὸ πάνυ ἀσφαλὲς τοῦ τόπου καὶ ἄσυλον dixit. ad α, 33. 8. πολλὴν H. ὑπερβάλλουσαν ceteri. 10. ἱερὸν—μέγιστον ἦν om. V. φιλίαν H. V, φιλανθρωπίαν ce- 12. ποτινείσεται] προτινείσεται H. teri. Eustath. p. 1693. extr. dixit V. διὰ τὴν τοῦ φιλοβασιλέως Νέστορος φι- 19. διὰ τοῦ αἵματος om. B. Q. λίαν.

ἀφραδέες] οἱ ἀσώματοι. φρένες γὰρ οἱ κρεμαστῆρες τοῦ ἥπατος “ὅθι τε φρένας ἧπαρ ἔχουσι.” τινὲς, οὐ νοούμενοι, ἄφραστοι, ἀθεώ- ρητοι. H.

489. ἐπάρουρος] ὡς ἐπίγειος τῷ τόνῳ καὶ τῷ σημαινομένῳ. τινὲς δὲ πάρουρος, ὁ ἀκόλουθος, οὐκ εὖ. H.

βουλοίμην κ᾿ ἐπάρουρος] πῶς τοσοῦτον φιλόζωον εἰσάγει τὸν προ- κρίνοντα τὸν ὀλιγοχρόνιον μετ᾿ εὐκλείας ζῆν; ἤτοι οὖν παραμυθούμε- νος τὴν δυστυχίαν Ὀδυσσέως ταῦτά φησιν, ἢ τὸ ἄπρακτον τῶν νε- κρῶν ὁρῶν βδελύττεται τὴν παρὰ τοῖς νεκροῖς δίαιταν. Q.

ἐπάρουρος] γεωργός· ἢ ἐπίγειος καὶ ζῶν. B.

490. ἀκλήρῳ] πένητι, κλῆρον καὶ οὐσίαν μὴ ἔχοντι. B. βίοτος] γρ. βίος. H.

496. ἀν᾿ Ἑλλάδα τε Φθίην τε] ὄνομα τόπου αὕτη, ἐν ᾗ ὁ Ἀχιλ- λεὺς ἐβασίλευεν. H. σημείωσαι μόνην τὴν Φθίαν Ἑλλάδα λέγειν τὸν Ὅμηρον καὶ Ἕλληνας μόνους τοὺς ἐνοικοῦντας αὐτῇ. τοὺς δὲ ἐν ἄλλοις τόποις οἰκοῦντας Ἀργείους κικλήσκει καὶ Ἀχαιούς. B.

498. Ζηνόδοτος, εἰ γὰρ ἐγών. H Vind. 133.

500. Ἀρίσταρχος σὺν τῷ Μέμνονι ἀκούει. H.

501. εἰ τοιόσδ᾿ ] τὸ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ, εἰ τοῖος γάρ. H.

εἰ τοιόσδ᾿ ἔλθοιμι] ἐὰν ἦλθον τοιοῦτος αὖθις ἀπὸ τοῦ Ἅιδου εἰς τὸ τοῦ πατρός μου δῶμα οἷος ἤμην πρὶν ἐν ζωῇ, διὰ τοῦτό τινι στυγη- τὸν ποιήσαιμι τὸ ἐμὸν μένος καὶ τὰς χεῖρας, ᾧ ἄν τινι εἰς κατά- πληξιν ἄγοιμι. B.H.Q.

1—3. Haec repetivit Eustath. p. 19. τὸ δέ] Nam legit εἰ τοῖος δ᾿ . 20. ἐὰν ἦλθον] κἂν ἦλθον B. Q. 1695, 5. 4. τινὲς δὲ πάρουρος correxi pro τινὲς Corrigendum videtur εἰ ἀνῆλθον. δ᾿ ἐπάρουρος. Hanc scripturam me ἀπὸ τοῦ Ἅιδου] Hucusque Porso- morant Etym. Μ. p. 353, 35., qui nus ex H. sed tanquam scholium παρουρός ὀξυτόνως scribi vult, et Eu- ad 498. quodque respiciat lectio- stath. p.1695,37., qui interpretatur nem Ζenodoteam. Et sane verba ὁ εἰς φυλακήν τινα τεταγμένος μισθω· ἀπὸ τοῦ Ἅιδου explicare videntur illa τικῶς· οὖρος γὰρ καὶ ὁ φύλαξ, ὁ καὶ ὑπ᾿ αὐγὰς ἠελίοιο. Unice autem ve- ram esse Zenodoti lectionem vel ἐπίουρος. 6. εἰσάγει—ζῆν] Mutila haec in haec verba ostendunt, τοῖος ἐὼν οἷός hunc sensum sarcienda :—εἰσάγει ποτε, ad quae itidem respicit scho- αὐτὸν, προκρίνοντα τὸν μακρὸν, ἀλλ᾿ lium his, οἷος ἤμην, quæque nemo ἀκλεᾶ βίοτον τοῦ ὀλιγοχρόνιον μετ᾿ εὐ- nisi Aristarchus conjungere potuit κλείας ζῆν. BUTTM. cum tali sermone, οὐ γὰρ ἐγὼν ἐπα- 9. παρὰ Maius pro περί. ρωγός. BUTTM.

502. τῷ κέ τεῳ] οὕτως ἄν τινι. στύξαιμι] εἰς κατάπληξιν ἀνά- γοιμι. V.

τέων] ὁ Ἀρίσταρχος καὶ ἐγκλίνει τὸ τέων. H. τέων] ἐκείνων. GI. Vindob. 50.

509. ἐκ Σκύρου] Σκῦρός ἐστι πόλις Δολοπίας. Q. Vind. 133.

510. τρισυλλάβως τὸ Τροίην, ὡς καὶ Ἀρίσταρχός φησι. Vind. 133.

511. μύθων] τῶν συμβαλλομένων εἰς τὸ κρατεῖν λόγων. V.

512. διχῶς, νικάσκομεν, ἀπὸ τοῦ νικᾶν, νεικέσκομεν ἀπὸ τοῦ νει- κεῖν ῥήματος. H. ἐνικῶμεν. V.

517. πρὸς τὸ σημαινόμενον ἀπέδωκε πάντας, ὅσσον λαόν. H.

519. ἀλλ᾿ οἷον] ἀλλὰ μυθήσομαι οἵως τὸν Τηλεφίδην κατενή- ρατο. θαυμαστικῶς δὲ τὸ οἷον. Q.

520. Εὐρύπυλον] Εὐρύπυλος ὁ Ἀστυόχης καὶ Τηλέφου τοῦ Ἡρα- κλέους παῖς λαχὼν τήν πατρῴαν ἀρχὴν τῆς Μυσίας προΐστατο. πυ- θόμενος δὲ Πρίαμος περὶ τῆς τούτου δυνάμεως ἔπεμψεν ὡς αὐτὸν ἵνα παραγένηται σύμμαχος. εἰπόντος δὲ αὐτοῦ ὡς οὐκ ἐξῆν αὐτῷ διὰ τὴν μητέρα, ἔπεμψεν ὁ Πρίαμος τῇ μητρὶ αὐτοῦ δῶρον Ἀστυόχῃ χρυσῆν ἄμπελον· ἡ δὲ λαβοῦσα τὴν ἄμπελον τὸν υἱὸν ἔπεμψεν ἐπὶ στρατείαν, ὃν Νεοπτόλεμος ὁ τοῦ Ἀχιλλέως υἱὸς ἀναιρεῖ. ἡ δὲ ἱστο- ρία παρὰ Ἀκουσιλάω. Q. V.

521. Κήτειοι] τινὲς ἀπέδοσαν μεγάλοι, παρὰ τὸ κῆτος. κρεῖσσον δὲ ἀποδιδόναι Μυσῶν ἔθνος τοὺς Κητείους. ἦν γὰρ ὁ Τήλεφος Μυ- σίας βασιλεὺς, καὶ Ἀλκαῖος δέ φησι τὸν Κήτειον ἀντὶ τοῦ Μυ- σόν. V.

1. ἀγάγοιμι Buttm. pro ἀνάγοιμι. dixit Duentzerus p. 92. 3. τέων H. in textu habet ex 11. λαόν addidi. correctione. 15. προῒστατο] ἀρχῆς προΐσταται V. 5. Σκῦρος] Etym. M. Σκῦρος ἡ νῆ- 16. ὡς] εἰς Q. σος, ἐπεὶ ἀργιλώδης ἐστὶ καὶ λευκόγεως. 18. δῶρον—υἱὸν V. δῶρα. ἡ δὲ λα- σκύρος γὰρ ἡ λατύπη. Δίδυμος λέγει ἐν βοῦσα τὸν υἱὸν Q., mediis omissis. ὑπομνήματι ξ Ὀδυσσείας. Quod nisi 20. στρατείαν V. στρατὸν Q. obiter in comm. ad ξ observavit ἡ δὲ ἱ. παῤ A. om. Q. Didvmus, corrigendum apud Ety- 22. In P. adscriptum οἱ μεγάλοι mologum λ. BUTTM. καὶ οἱ τοῦ κήτους. BUTTM. Strabo 6. Ἀρίσταρχος] Hoc testatur et- 13. p. 615. οὔτε τοὺς Κητείους ἴσμεν iam schol. Il. α, 129. rationesque οὕστινας δέξασθαι δεῖ οὔτε τὸ “γυναίων exponit cur hoc praestet scripturae εἵνεκα δώρων.” ἀλλὰ καὶ οἱ γραμματικοὶ Ζenodoti πόλιν Τροίην. Sed rectius μυθάρια παραβάλλοντες εὐρεσιλογοῦσι haud dubie Zenodotus: de quo μᾶλλον ἢ λύουσι τὰ ζητούμενα.

Κήτειοι, προπαροξυτόνως. καὶ τοὺς μεγάλους ἀκουστέον παρὰ τὸ κῆτος, ὡς καὶ Ἀρίσταρχος· ἄλλοι δὲ ἔθνος Μυσίας τοὺς νῦν Ἐλετά- τας καλουμένους. ἔνιοι δὲ γράφουσι κήδειοι, οἱ συγγενεῖς. οἱ δὲ, χήτειοι γυναίων, οἷον ἐστερημένοι τῶν γυναικῶν, δώρων ἕνεκεν, εἴ γε καὶ ὁ Ἕκτωρ φησὶ “τὰ φρονέων δώροισι κατατρύχω καὶ ἐδωδῇ λαούς” (Il. ρ, 225.). ἄμεινον δὲ τῷ Ἀριστάρχῳ πείθεσθαι. B. H.Q.

γυναίων εἵνεκα δώρων] ἔνιοι μὲν γύναια δώρα ἀπέδοσαν τὴν χρν- σῆν ἄμπελον, ἣν ἐχαρίσατο Ζεὺς Τρωῒ ἀντὶ τῆς Γανυμήδους ἁρπα- γῆς, ἥτις κατὰ διαδοχὴν μετέπεσεν εἰς Πρίαμον. οὐδὲν δὲ τούτων οἶδεν Ὅμηρος. κρεῖσσον δὲ ἀποδιδόναι ὡς ὑπέσχετο Πρίαμος τῷ Εὐρυπύλῳ μίαν τῶν θυγατέρων δώσειν γυναῖκα, ὡς καὶ Ὀθρυονεῖ ὑπέ- σχετο (Il. ν, 365.). ἐν δὲ ἄλλῳ, τῶν δοθέντων δώρων τῇ Εὐρυπύλου γυναικὶ ὑπὸ τοῦ Πριάμου, ἵνα πείσῃ τὸν ἄνδρα αὐτῆς ἄκοντα ἐπι- στρατεῦσαι συμμαχήσοντα τοῖς Τρωσί. T. V. ἃ ἐδίδων ξένια εἰς τὸ καταπεῖσαι τὸν ἄνδρα ἐξελθεῖν εἰς τὸ ταξείδιον. οἱ μὲν, διὰ τὸν Ἑρ- μιόνης γάμον· “ἐν Τροίῃ γὰρ πρῶτον ὑπέσχετο καὶ κατένευσεν” (Od. δ, 6.) ὁ Μενέλαος τῷ Νεοπτολέμῳ. οἱ δὲ, ὅτι ἄμπελον χρυ- σῆν Πρίαμος ὡμολόγησεν Ἀστυόχῃ τῇ ἑαυτοῦ ἀδελφῇ, Εὐρυπύλου δὲ μητρὶ, ἐπὶ τῷ πέμψαι τὸν υἱόν. ἔνιοι δὲ, ὅτι Πρίαμος ὑπέσχετο μίαν τῶν θυγατέρων Εὐρυπύλῳ ἐκδώσειν γυναῖκα, ὡς καὶ Ὀθρυονεῖ. B. Q.

522. κάλλιστον—Μέμνονα] πῶς οὖν μέλας ὁ Μέμνων ἂν εἴη; H.

525. ἠμὲν ἀνακλῖναι] περιγραπτέον ὡς ἀπρεπῆ. θυρωροῦ γὰρ 2. Ἐλεάτας] Manifesto hoc cor- 15. ἐδίδων] ἐδίδουν Buttm. ruptum ex Ἐλαιάτας: quanquam ab 18. Μενέλαος Maius pro Τηλέμαχος. Ἐλαίαα Eolidis urbe formatur alias 19. τῇ ἑαυτοῦ ἀδελφῇ] Vid. Apol- Ἐλαιίτης vel Ἐλαίτης. V. Steph. lod. 3, 12, 3. et ibi Hevn. Serv. ad Byz. v. Ἐλαία et ad eum Holste- Virgil. Ecl. 6, 72. BUTTM. nium p. 108.: item Strabonem, qui 23. μέλας] Fuit enim Æthiops. Ἐλατΐδα vocat hanc ipsam τῶν Κη- ἂν om. H. τείων, qui videntur ipsi, terram 12. 25. περιγραπτέον] περιγράφειν et p. 571. et 13. p. 616. BUTTM. διαγράφειν utrumque delere per con- Eustath. p. 1697, 25. τοὺς ὕστερον sequentiam sonant, modo tamen Ἐλεάτας ἀπὸ Κητείου ποταμοῦ χετιμαρ- significandi discrepant. Περιγράφειν ρώδους ἐν τῇ Ἐλεάτιδι, ὃν καὶ κητώεντά est lineis voces includere et sic delendas monere, διαγράφειν est 3. κήδειοι Eustath. κήνειοι H. transversa linea per litteras ducta 4. τῶν post ἐστερημένοι om. H. damnare. PORSOM. γυναικῶν Buttm. pro γυναικείων. ἔργον. H. Ἀρίσταρχος οὐκ οἶδε τὸν στίχον, ἔνια δὲ τῶν ὑπομνη- μάτων. H.

526. Ἀρίσταρχος, ἔνθ᾿ ἄλλοι πάντες κατὰ δούριον ἵππον Ἀχαιοί. H.

531. ἐξίμεναι] ἐξελθεῖν. ἐμφαντικώτερον δὲ τὸ ἐξέμεναι. H. ξίφεος δ᾿ ἐπεμαίετο κώπην] ἐζήτει, ἐφήπτετο. καὶ ἔστι τὸ κώπην ἀντίπτωσις, ἐφήπτετο τῆς κώπης τοῦ ξίφους. Q.

539. ᾤχετο] γρ. φοίτα. H.

κατ᾿ ἀσφοδελὸν λειμῶνα] ὀξυτόνως. ἄδηλον δὲ πότερον σφοδελὸν ἢ ἀσφοδελόν. λέγει γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ α. τινὲς δὲ γράφουσι σπο- δελὸν, διὰ τὴν σποδὸν τῶν καιομένων νεκρῶν. ἄμεινον δὲ ἀσφοδελὸν, διὰ τὸ Περσεφόνης εἶναι λειμῶνα τὸν τόπον. εἶπε δὲ ἀσφοδελὸν τὸν τόπον τὸν ἔχοντα ἀσφοδελὸν, ἥτις ἐστὶ βοτάνη ὁμοία σκίλλῃ. H. Q. ἀσφοδελώδη. H. ἀσφοδελοὺς ἔχοντα. B.H.

540. χωρὶς τοῦ ι, γηθοσύνη, ἀντὶ τοῦ χαίρουσα. H.

542. εἴροντο δὲ κήδε᾿ ἑκάστη] ἔλεγον τὰ κήδεα τῶν ἐν ζωῇ κατα- λειφθέντων. Q. ἀντὶ τοῦ ἔλεγον. “ὡς ἔχετ᾿ ἐμπεφυυῖα καὶ εἴρετο δεύτερον αὖτις” (Il. α,513.). H.

544. νόσφιν ἀφειστήκει] Ἀρίσταρχος ἀφεστήκει. H.

546. διὰ τὸ ἐμὲ τοῦ Ἀχιλλέως ἐπαρεῖν τὰ ὅπλα. H.

547. παῖδες Τρώων δίκασαν καὶ Παλλὰς Ἀθήνη] ἀντὶ τοῦ Τρῶες, ὡς “υἷες Ἀχαιῶν” καὶ “δυστήνων δέ τε παῖδες” (Il. ζ, 127). οἱ φονευθέντες ὑπὸ Ὀδυσσέως ὅτε Αἴας τὸ πτῶμα Ἀχιλλέως ἐβά- σταζεν. ἀθετεῖ Ἀρίσταρχος. ἡ δὲ ἱστορία ἐκ τῶν κυκλικῶν. H. φυ- λαττόμενος ὁ Ἀγαμέμνων τὸ δόξαι θατέρῳ χαρίσασθαι τῶν περὶ τῶν Ἀχιλλέως ὅπλων ἀμφισβητούντων, αἰχμαλώτους τῶν Τρώων ἀγαγὼν ἠρώτησεν ὑπὸ ὁποτέρου τῶν ἡρώων μᾶλλον ἐλυπήθησαν. εἰπόντων δὲ τὸν Ὀδυσσέα τῶν αἰχμαλώτων, δηλαδὴ ἐκεῖνον εἶναι τὸν ἄριστον κρίναντες τὸν πλεῖστα λυπήσαντα τοὺς ἐχθροὺς, ἔδωκεν εὐθὺς τῷ Ὀδυσσεῖ τὰ ὅπλα. H.Q.V.

1. ἔνια Porsonus pro ἐνί. π superscripto. 4. ἐξίμεναι—ἐξέμεναι] De utraque 19. ἐπαρεῖν vitiosum. scriptura dixit Eust. p. 1698,14. 24. χαρίσασθαι Q. χαρίζεσθαι H. 8. ὀξυτόνως—ἢ ἀσφοδελόν] Cf. Eu. V. stath. p. 1698, 22. 26. ἡρώων Eustathius p. 1698, 50. 9. λέγει] An λέγεται ? BUTTM. τρώων V. ἀχαιῶν H. Q. 10. σποδὸν Eustath. p. 1698, 23. 27. κρίναντες om. H. Q. σποδὴν Q. σπουδὴν H. 28. ἔδωκεν Buttm. ἔδωκαν H. Q. 11. Περσεφόνης] φερσεφόνης H., sed ἔδοσαν H.

548. ἀέθλων] ἄθλων, ἀγώνων. V.

554. εἵνεκα τευχέων οὐλομένων] διὰ τὰ τοιαῦτα ὅπλα πῆμα καὶ βλάβην ἔθεντο οἱ θεοὶ τοῖς Ἀργείοισιν ὅτι παρεχώρησαν ὑπ᾿ αὐτοῦ τὸν Αἴαντα φονευθῆναι τοῖον ὄντα. Q.

555. οὐλομένων] ὀλέθρου ἀξίων· ἢ ὀλεθρίων, φθειρόντων. πῆμα γὰρ καὶ αὐτὰ οἱ θεοὶ ἐποίησαν τοῖς Ἕλλησι. B. Q.

559. ἀλλὰ Ζεὺς Δαναῶν] λείπει τὸ, ὃς Δαναῶν. B.

562. τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς κράτησον. H.

563. δῆλον οὖν ὅτι καὶ τῶν παρὰ τραγῳδοῖς λόγων βέλτιον αὐτοῦ ἡ σιωπή. H. Τ.

564. πόθεν τοῦτο οἶδεν; καὶ γὰρ ὁ Αἴας ἀπιὼν ὤχετο. H.

565. ἔνθα χ᾿ ὅμως] τότε ὅμως κεχολωμένος ὑπάρχων προσέφη ἂν ἐμέ· ἢ τούτου μὴ γεγονότος ἐγὼ ἂν ἔλεγον πρὸς αὐτόν. B.

ἔνθα χ᾿ ὁμῶς] περισπαστέον· ἐπίρρημα γάρ. τῷ συνδέσμῳ οὐ χρῆται, ἀλλ᾿ ἀντ᾿ αὐτοῦ τῷ ἔμπης. διὸ καὶ τὸ “ὅμως δ᾿ οὐ λήθετο χάρμης” (Il. μ, 393.) οἱ πλείους περισπῶσιν. ὁ νοῦς, ὁμοίως τοῖς κεχολωμένοις προσέφη ἂν, ὡς καὶ ἔγω αὐτὸν, δηλονότι προσέφην. Ἄλλως. ὁμοίως καὶ ἐγὼ ἔφην ἂν πρὸς τὸν Αἴαντα κεχολωμένα ῥή- ματα θλίψεως. ἀλλ᾿ ὁ θυμὸς ὁ ἐμὸς ἤθελε καὶ τῶν ἄλλων τὰς ψυχὰς τῶν τεθνεώτων ἰδεῖν, καὶ σχολὴν οὐκ εἶχον. Q. τὸ τέλειον κε ἔστι. ὁ δὲ ἦ ἀντὶ τοῦ ὡς. H.

568. νοθεύεται μέχρι τοῦ “ὣς εἰπὼν ὁ μὲν αὖθις ἔδυ δόμον Ἄιδος εἴσω (627.). καίτοι οὐκ ὄντες ἀγενεῖς περὶ τὴν φράσιν. ὑπὲρ δὲ τῆς 1. Etiam e cod. Vindob. 50. tum: νοθεύεται μέχρι τοῦ ὡς εἰπών), enotata var. lect. τῶνδ᾿ ἐπὶ ἀέθλων. apparet e notis Porsoni (ad h. l. Memorabilis autem variatio ob se- et in postscripto) et Alteri. BUTTT. quens αὐτῶν, quod nunc ad τεύχεα Nihil impedire quominus etiam v. refertur. BUTTM. 565—567. inter spurios referan- 5. φθειρόντων Buttm. pro φθειρο- tur, in quibus ὅμως v. 565. offen- sioni est, monet Lehrs. Aristarch. μένων. 14. ὁμῶς—] Vid. Apollon. Lex. p. 159. Nam duplicem in textum s. v. ὅμως cum annot. Villoisoni. venisse videri recensionem, alte- BUTTM. ram 541—564., alteram 541— 16. ὁμοίως Buttm. pro οὕτως. 546., quibus statim annexos esse 18. Ἄλλως addidit Buttm. 565 — 567. ὁμοίως Buttm. pro ὄντως. 23. Schol. Pind. ad Ol. 1, 97. 22. Manifestum est, ad hunc versus ponens de Tantalo 583. 584. versum ut principium narrationis καὶ τὰ ἐξῆς addit: πλὴν εἰ μὴ κατὰ spectare scholium: nam dubium Ἀρίσταρχον νόθα εἰσὶ τὰ ἔπη ταῦτα. hoc quidem relinquere codd. HarI. Conf. infra schol. 570. 577. 593. et Vindob. 50. (in quo hæc tan- 601. 602. BUTTM. ἀθετήσεως αὐτῶν λέγεται τοιάδε· (H.) πῶς οἶδε τούτους ἢ τοὺς λοι- ποὺς ἔσω τῶν Ἅιδου πυλῶν ὄντας καὶ τῶν ποταμῶν; H. T.

570. ἥμενον] οὐκ ἄρα ὑπεξῆλθεν ὁ Μίνως, ἵνα συνοφθῇ. ἄλογον γὰρ τὸ καὶ σὺν δικαζομένοις καὶ αὐτῷ δίφρῳ ἐξελθεῖν. H.Q.T εἴροντο] ἀντὶ τοῦ ἔλεγον· ὅθεν καὶ ἱρά ἡ ἐκκλησία. ἄλογα· καθή- μενος γὰρ οὐδεὶς δικάζεται. H.

571. ἥμενοι ἑσταότες τε] ἥμενοι οἱ ἐντελεῖς, ἑσταότες οἱ εὐτε- λεῖς. B. Q.

572. τὰ κατὰ Ὠρίωνα ἐν Ὑρίᾳ πόλει τῆς Βοιωτίας. H.T.

573. οὐδὲ ἐπὶ τούτου τετήρηται τὸ σύμφωνον· ἄλογον γὰρ τὸ ἐν Ἅιδου κυνηγετεῖν· πῶς τε ἅμα τῇ τῶν θηρῶν ἀγέλῃ προῆλθε, καὶ διὰ τί; H. T. πῶς οὖν μήκιστοι οἱ προειρημένοι παῖδες Ἀλωῆος; ἢ πῶς ὁ κείμενος ἐξῆλθεν; εἰ δὲ μὴ ἐξῆλθε, πῶς ἑωρᾶτο; H. T.

574. τοὺς αὐτὸς κατέπεφνεν] ὑποτίθεται τοὺς ἐν Ἅιδῃ τοιαῦτα πράττειν οἷα καὶ ἐν ζῶσιν ἐποίουν. B.Q.T.

οἰοπόλοισιν] ἐρήμοις, ἐν οἷς ἔστι μόνον πολεῖσθαι, ὅ ἐστιν ἀνα- στρέφεσθαι. ἢ ἡμέροις, ἐν οἷς μόνος ἄν τις πορεύοιτο διὰ τὸ ἥμερον. ἢ ἐν οἷς οἶες ἀναστρέφονται, οἷον ὅπου νέμονται τὰ πρόβατα. B.Q.V.

577. πέλεθρα] πλέθρα. πλέθρον ἐστὶ τὸ ἕκιον μέρος τοῦ σταδίου. Q. V. λέγει οὖν ὅτι τοῦ Τιτυοῦ τὸ σῶμα ἐπὶ ἐννέα ἔκειτο πλέθρα, ὥστε κατέχειν τόπον ἑνὸς ἡμίσους σταδίου. ἦν δὲ ὁ Τιτυὸς Διὸς καὶ Ἐλάρας υἱός. ἐν δὲ ἄλλῳ, μέτρον τι γῆς. V. ὑπερμεγέθης δὲ ὢν τῷ σώματι ἔκειτο ἐπὶ ἐννέα πέλεθρα. H.Q. καταγέλαστα καὶ ταῦτα, εἰ κατεστρωμένος ἐν τῷ δαπέδῳ προῆλθεν ἐπὶ τὸ σφάγιον. αὐτὸς γὰρ ὁ Ὀδυσσεὺς οὐκ ἡδύνατο διαβῆναι ἐπὶ τὸ ἔρεβος. Q.T.

3. ἄλογον] λόγον H.T. v. 627.) ἐπεξελθεῖν itaque pro eo 4. αὐτῶ δίφρῳ H. αὐτῶν δίφρων Q. quod ad 577. προελθεῖν.” 5. ἱρά] Hoc alii ἴρα vel εἴρα scri- αὐτὸ δίφρ T. ὑπεξῆλθεν — ἐξελθεῖν T. ἐπεξῆλθεν pserunt: vid. L. Dindorf. in The- —ἐπεξελθεῖ- H. Q., de quo Butt- sauro vol. 3. p. 276. mann. “Verbum ἐπεξελθεῖν bis in 9. Ὑρίᾳ Cramerus pro Συρίᾳ. hoc scholio usurpatum, aut per- 16. ἐν—ἀναστρέφεσθαι om. B. Q. peram scriptum, pro ἐξελθεῖν sive 21. ἡμίσους] καὶ ἡμίσεος Eustath. mavis pro ἐπελθεῖν. Quippe hoc p 1700, 7. agit criticus hic et ad 577. et 593. 24. ἐν Buttm. pro σύν. ut demonstret personas quas hic σφάγιον] Cf. ad 570. σφάγιον au- recenseat omnes videre non potu- tem et infra ad 593. τὰ σφάγια de isse Ulyssem, ut qui a fovea san- fovea cum sanguine. BUTTM. guine repleta non recesserit (vid.

578. ἧπαρ ἔκειρον] οὐ τὸν ἐπικείμενον ὑμένα τῷ ἥπατι, ἀλλὰ τὸν ἐπίπλουν, ἀλλὰ τὸ δέρμα. Q.

579. δέρτρον] τὸ δέρτρον ἢ τὸ ἐκτὸς τῆς σαρκὸς δέρμα, ἢ τὸ ἐπι- κείμενον λεπτότατον δέρμα τῷ ἥπατι, ὅπερ ἡ πολλὴ γλῶσσα φλά- μουλον οἶδε καλεῖν. B.

τὸ δέρτρον Ἀντίμαχος μὲν ὁ Κολοφώνιος τὸν ἐπίπλουν ἀκούει τὸν ἐν τοῖς καλουμένοις ἐγκάτοις. λέγει γὰρ “οὐδέ τι θερμὸν ἀναπνείων χολάδας δέρτροισι καλύψεις.” ὁ δὲ ἐπίπλους, φησὶν Ἀπολλόδωρες, ὃν ἀργέτα δημὸν καλεῖ (Il. λ, 818. φ, 126.), οὐ περὶ τὸ ἧπαρ, ἀλλὰ περὶ τὴν κοιλίαν ἐστίν. Δωριεῖς δὲ τὴν ὑπὸ τὴν δορὰν σάρκα δέρτρον καλοῦσιν, οὐ πᾶν δὲ τὸ ἐκδεδαρμένον μέρος τοῦ σώματος, ἀλλὰ τὸ περιανειληφὸς καὶ περικαλύπτον τὴν κοιλίαν, ὃ δὴ καὶ ἀνασχίσαντες ἐξαιροῦσι τὰ ἐντός. τὸ δ᾿ αὐτὸ τοῦτο καὶ περὶ τοῦ . . . μετὰ τοῦ δέρματος καὶ χωρὶς, ὅταν ἐκδαρῇ. ὅθεν τινὲς καὶ τὸ τὰ σπλάγχνα ἐξαιρεῖν ἀποδερτροῦν καλοῦσιν. εὐλόγως δὲ καὶ οἱ γῦπες δέρτρον ἔσω δύνουσι, τὸ ἧπαρ ἐσθίοντες, εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῆς σαρκὸς, ἧς ἐντὸς τὸ ἧπαρ. τὸ γὰρ δέρτρον ἔσω ἴσον ἐστὶ τῷ, εἰς δέρτρον. τῷ γὰρ ἔσω ἀντὶ τῆς εἰς Ὅμηρος χρῆται· “καὶ νήεσσ᾿ ἡγήσατ᾿ Ἀχαιῶν Ἴλιον εἴσω” (Il. α, 71.), ἀντὸ τοῦ εἰς τὸ Ἴλιον. H. Q.

ἤτοι τὴν ὑπὸ τὴν σάρκα πιμελὴν, ἢ τὸν ὑποκείμενον τῷ ἥπατι ὑμένα. ἔνιοι δὲ ἀπέδοσαν τὸ λεγόμενον ὑπὸ τῶν ἰατρῶν ἦιρον. ἐν δὲ ἄλλῳ, τὴν δοράν. V.

ἀπαμύνετο] ἀπεκώλυεν. V.

580. πόθεν ᾔδει τῶν κολάσεων τὰς αἰτίας; οὐ γὰρ ἤκουσεν, εἰ μὴ φησί τις εἶναι τοῦτο κατὰ τὴν Ἑλλάδα φήμην. H.

Λητὼ γὰρ ἥλκησε] διὰ τοῦτο ὑπ᾿ αὐτῆς ὠργίσθη καὶ τοῖς ὀρνέοις ἐκδέδοται. H. Q.

ἥλκησε] ἐβιάσατο, ἀπὸ τοῦ ἀλκή ἡ δύναμις, ἐδυνάστευσε. B.

ἥλκησεν] ὠδύνησεν. V. ἥλκυσε] γρ. ἥλκησε. H.

8. δέρτροισι Eustath. p. 1700, 10. 13. τὰ ἐντὸς H. τὸ ἐντὸς Q. δέντροισι H. δερτροις Q. 15. ἀποδερτροῦν] ἀποδεντροῦν H. καλύψεις H. καλύψοις Q. καλύψας ἀποδερτροῦσι Q. Eustathius. 17. δέρτρον ἔσω] δέντρον ἔσω H. 9. ἀργέτα H. ἀργέτην Q. δέρτρον εἴσω Q. 10. δέρτρον] δέντρον H. 23. ἀπαμύνετο Barnes. ἀπέκωεν 12. περιανειληφὸς] Immo περιειλη- editiones veteres. Quod corrup- tum est ex glossemate ἀπεκώλυεν.

581. διὰ καλλιχόρου Πανοπῆος] ὅτι κατὰ τὸ ἀρσενικὸν ἐσχημά- τισται ὁ Πανοπεὺς, ὡς βασιλεὺς καὶ βασιλῆος. H. ἐν Πανοπῆϊ τῆς Φωκίδος πόλει τὰ κατὰ τὸν Τιτυόν. ἦν δὲ Τῆς καὶ Διὸς παῖς. B.Q.T. Πανόπη πόλις Φωκίδος. V.

καλλιχόρου] ἀντὶ τοῦ καλλιχώρου, καλοὺς τόπους ἐχούσης. B.

582. Τάνταλον εἴσιδον κρατερὰ ἄλγε᾿ ἔχοντα] Τάνταλος Διὸς καὶ Πλουτοῦς συνδιατρίβων τοῖς νέοις καὶ συνεστιώμενος αὐτοῖς ἀπλή- στως διετέθη. κλέψας γὰρ τὸ νέκταρ καὶ τὴν ἀμβροσίαν, οὐκ ἐξὸν αὐτῷ, ἔδωκε τοῖς ὁμήλιξιν. ἐφ᾿ οἷς ἀγανακτήσαντα τὸν Δία ἐκβα- λεῖν αὐτὸν τῆς ἐν οὐρανῷ διαίτης καὶ ἐξαρτῆσαι ἐπ᾿ ὄρους ὑψηλοῦ ἐκδεδεμένον τῶν χειρῶν, καὶ τὴν Σίπυλον, ἔνθα ἐκεκήδευτο, ἀνατρέψαι. ἡ ἱστορία παρὰ Ἀσκληπιάδῃ. V.

583. ἐν ὕδατι ὑπονοητέον αὐτὸν ἑστάναι μέχρι τοῦ γενείου κρυπτό- μενον, ὡς δὲ ὑπέκυπτε πιέειν ἔφευγε τὸ ὕδωρ. H.T.

προσεπέλαζε] γρ.προσέπλαζε. H. προσεπέλαζε] προσήγγιζεν. V.

584. στεῦτο] νῦν ἀντὶ τοῦ ἵστατο ἐπὶ τῶν ποδῶν. τὸ πιεῖν δὲ οὐκ ἐδύνατο ἑλέσθαι. B. ἵστατο. νῦν ἐπὶ τῶν ποδῶν. κέχρηται δὲ τῇ λέξει ὁ διασκευαστὴς παρὰ τὴν τοῦ ποιητοῦ συνήθειαν. V. τὸ ἑξῆς, στεῦτο διψάων πιέειν, οὐκ εἶχε δὲ ἑλέσθαι. H.

587. καταζήνασκε] ἀπὸ τοῦ ἄζω, τὸ ξηραίνω, ἀζαίνω. B. κατε- ξήραινεν. ἄζη ἡ ξηρασία. H.V.

588. δένδρεα δ᾿ ὑψιπέτηλα] δεῖ νοεῖν τὸν κορμὸν τῶν δένδρων ὑπὲρ τὴν ἡλικίαν εἶναι τοῦ Ταντάλου, τοὺς δὲ κλάδους ἐπικλᾶσθαι ὑπὲρ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ βρίθοντας τῷ καρπῷ. H. καὶ πῶς ἵστατο ἐν ὕδατι τὰ δένδρα; φαμὲν ὅτι κατὰ φαντασίαν, πρὸς τιμωρίαν Ταντά- λου. H.T.

18. διασκευαστὴς] Eustath. p. sitis quæ alii de Tantali penis fa- 1701, 26. τὸ δὲ στεῦτο ἀντὶ τοῦ bulati essent pergit, Ὅμηρος δὲ αὐ- ἵστατο, χρησαμένου, φασὶ, τοῦ διακευα- τὸν ἑτέρως ὑποτίθησι τιμωρεῖσθαι “ἐσ- στοῦ τῇ λέξει παρὰ τὴν συνήθειαν τοῦ ταότ᾿ ἐν λίμνη— —οὐκ εἶχεν ἐλέ- ποιητοῦ. ἐν Ἰλιάδι γὰρ (γ, 83.) στεῦ- σθαι” καὶ τὰ ἐξῆς, πλὴν εἰ μὴ κατὰ ταί τι ἔπος ἐρεῖν Ἕκτωρ ἀντὶ τοῦ ὑπι- τὸν Ἀρίσταρχον νόθα εἰσὶ τὰ ἔπη ταῦτα. σχνεῖται, διαβεβαιοῦται ἢ φαίνεται. Incidunt autem haec in versus 568. Schol. ΙΙ β, 597. ὅτι τὸ στεῦτο κατὰ (vel 565.)—627. quos νοθεόεσθαι διάνοιαν ὡρίζετο οὐκ ἐπὶ τῆς τῶν ποδῶν dicit scholiasta ad v. 568. quod ab στάσεως ὡς ἐν τοῖς κατὰ τὴν Νεκυίαν Aristarcho factum esse ex ver- ἠθετημένοις “στεῦτο δὲ διψάων.” Nar- bis scholiastae Pindari colligi pot- rationem de Tantalo spuriam jn- est. dicasse Aristarchum refert schol. 20. κατεξήραινεν] καὶ ἐξήραινε H. Pindari Olymp. 1, 97. qui expo- κατεξήρανεν V.

588. δισυλλάβως καὶ προπερισπωμένως τὸ κατὰ κρῆθεν· οὐδὲ οὗ- τος δύναται σὺν λίμνῃ καὶ δένδροις ἐξεληλυθέναι ἐπὶ τὸ σφάγιον, ἢ πῶς ἔξωθεν τὰ ἔσω ἐθεώρει; H.

χέε καρπὸν] τὸ χέε καὶ ἐπὶ ξηρῶν. ὁ δὲ νοῦς, ἐπέκλων κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὸν καρπόν. B.Q.

591. τῶν ὁπότ᾿ ἰθύσει᾿ ] τουτέστιν ἐφάψασθαι ταῖς χερσὶν ὅτε ὥρμα ὁ γέρων. B.

593. Σίσυφον] ἡ τιμωρία τούτου ἦν ἵνα λίθον μέγαν ἀναβιβάσῃ ἐν κορυφῇ ὄρους. τοῦτον ὁπόταν ἀνεβίβασε, διατεινόμενος ὁ λίθος πάλιν ὑπέστρεφε τῇ οἰκείᾳ δυνάμει χρώμενος. B.

πῶς δύναται σὺν τῷ λίθῳ καὶ τῇ ἀκρωρείᾳ, ἐφ᾿ ᾗ ἀνεκύλιε τὸν λί- θον, ἥκειν ἐπὶ τὰ σφάγια; πῶς τε κολάζεται ὁ ἐν Ἰλιάδι (ζ, 153.) κέρδιστος ὢν καὶ συνετώτατος; Q. T.

595. σκηριπτόμενος χερσίν τε ποσίν τε] τοῖς μὲν ποσὶν ἀντιβαί- νων εἰς τὴν γῆν, ταῖς δὲ χερσὶν ὠθῶν ἄνω τὸν λίθον. Q.T.

596. λᾶαν ἄνω ὤθεσκε] ἐπαινεῖται τὸ ἔπος ὡς διὰ τῶν μακρῶν συλλαβῶν τὴν δυσχέρειαν ἐμφαῖνον. Q.

597. τότ᾿ ἀποστρέψασκε κραταιίς] ὁ μεν Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρω- διανὸς ὀξυτόνως κατὰ συστολὴν, ὡς λικριφίς, ἀμφουδίς, ἐπιρρηματι- κῶς, ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης τὸ πλῆρες κραταιὰ ἴς, οἷον ἰσχυρὰ δύναμις. ᾧ ἐπείσθη καὶ ἡ συνήθεια. ἡ κραταιὰ δύναμις τοῦ λίθου, ὅ ἐστι τὸ βάρος. B.H.Q. τότε ὁ λίθος ὑπέστρεφε κραταιῶς, ὅ ἐστι ταχέως. τὸ δὲ ὅλον ἐπὶ τοῦ λίθου ἀκουστέον, ὡς Ἀρίσταρχός φησι. H. T. ὑπεστρέφετο ἡ δύναμις ἐκείνου. Q.

601. βίην Ἡρακληείην] καὶ τοῦτο νεωτερικόν. οὐ γὰρ οἶδε τὸν Ἡρα- κλέα ἀπηθανατισμένον, οὐδὲ τὴν Ἤβην γεγαμημένην, ἀλλὰ παρθένον. διὸ καὶ παρθενικὰ ἔργα ἀποτελεῖ· οἰνοχοεῖ γὰρ καὶ λούει. H.Q.Τ.

602. εἴδωλον, αὐτὸς δὲ] ὅτι εἰς τρία διαιρεῖ, εἰς εἴδωλον, σῶμα, 1 2. τὰ σφάγια] Conf. ad 577. starchus in hunc locum commenta- BUTTM. Scholion V. huc rela- tus est, non tuto colligas eum pro tum vide ad 385. genuino habuisse. PORSON. 20. τὸ πλῆρες] Nam Ptolemaeus 25. οἶδε Buttm. pro εἶθε. κραταῖ᾿ ἲς, eliso α longo, quod in- 26. ἀπηθανατισμένον H. T. ἀποθα- epte defendit Eustath. p. 1702, 30. νατωμένον Q. qui etiam Κραταΐς in libris quibus- Ἥβην] Vid. schol. ad γ, 464. dam inveniri ait. 28. De Aristarchi ἀθετήσει ver- ἰσχυρὰ δύναμις H. ἰσχυρὰ ἲς B. Q. suum 602. 603. vid. schol. ad 21. κραταιὰ] κρατερὰ H. 385. Negligentius schol. Il. σ. 23. Ἀρίσταρχος] Ex eo quod Ari- 117., ubi de Hercule non inter ψυχήν. τοῦτο δὲ οὐκ οἶδεν ὁ ποιητής. B. Q. ὅτι αὐτοὺς τὰ σώματα αὐτῶν φησιν Ὅμηρος, οὐκ ἂν δέοι σώματος ἐν θεοῖς. H.

603. καλλίσφυρον Ἥβην] τὴν Ἥβην τὴν καλλίσφυρον. ταύτην δὲ καλλίσφυρον ὁ ποιητὴς λέγει ὡς ἰσχυρὰ ἔχουσαν τὰ σφυρὰ, ἤτοι τοὺς ἀστραγάλους, οἷς τὸ ὅλον σῶμα ἀνέχεσθαι πέφυκεν. Q. καλὴ, ἀπὸ μέρους, εὔρυθμος. V.

604. παῖδα Διὸς μεγάλοιο] τοῦτον ὑπὸ Ὀνομακρίτου ἐμπεποιῆ- σθαί φασιν. ἠθέτηται δέ. ἔνιοι δὲ οὐ τὴν οἰνοχόον Ἥβην, ἀλλὰ τὴν ἑαυτοῦ ἀνδρείαν. H.

605. ἀμφὶ δέ μινκλαγγὴ νεκύων ἦν] ἡνίκα κατῆλθεν ὁ Ἡρακλῆς ἐπὶ τὸν Κέρβερον, πόλεμον ᾖρε πρός τε τοὺς νεκροὺς καὶ τὸν Ἅιδην· τρώ- σας δὲ τὸν Ἅιην καὶ τοὺς νεκροὺς εἰς φυγὴν τρέψας ἀνήνεγκε τὸν Κέρβερον. καὶ μετὰ θάνατον Ἡρακλέους νομίσαντες οἱ νεκροὶ ὅτι πάλιν βιάσασθαι αὐτοὺς κατῆλθεν ἐμάχοντο πρὸς τὸ εἴδωλον αὐτοῦ. τοῦτο δέ ἐστιν, ἀμφὶ δέ μιν κλαγγὴ νεκύων ἦν οἰωνῶν ὥς. B.H.Q.T.

606. γρ. πάντοσ᾿ ἀτυσσομένων. H.

νυκτὶ ἐοικώς] ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἦν. H.

609. ἀορτὴρ] ὁ τοῦ τελαμῶνος κρεμαστὴρ, ἐξ οὗ τὸ ξίφος ἤρτη- ται. V.

611. χαροποί] γρ. χαλεποί. Vind. 133.

613. μὴ τεχνησάμενος μηδ᾿ ἄλλο τι τεχνήσαιτο, ὃς κεῖνον τελα- μῶνα ἑῇ ἐγκάτθετο τέχνῃ] ἐνταῦθα στικτέον. ὁ γὰρ νοῦς· οὐ τεχνη- σάμενος πρότερόν τι τοιοῦτον ἐπὶ τοῦτο ἦλθε τὸ ἔργον· οὐδ᾿ ἂν ἑξῆς deos recepto agit, τὴν ἀθέτησιν dicit tur apud Homerum infra v. 612. τὴν “αὐτὸς δὲ μετ᾿ ἀθανάτοισι θεοῖσι ὑσμῖναί τε μάχαι τε φόνοι τ᾿ ἀνδροκτα- τέρπετο.” σίαι τε. 4. ἰσχυρὰ — τὰ σφυρὰ] ἰσχυρὰς—τὰς ἐμπεποιῆσθαι Lobeck. Aglaoph. σφυρὰς Q. 9. 333. pro πεποιῆσθα. Ceterum 5. πέφυκεν] Ninmirum hic enar- non injuria Nitzschius vol. 3. rator ἥβην sensu appellativo de p.336. miratur hunc unum versum aeterna Herculis juventute intelli- ab Ononmacrito illatum dici, non, git. Cf. schol. ad v. sq. BUTTM. quod quis exspectet, versus tres 7. τοῦτον] Est versus Hesiodi 602—604. Cum Onomacriti men- Theog. 652. Non videtur legisse tione comparandum quod infra de schol. v. 38 5. solam memorans v. 631. notabimus, qui a Pisistrato ἀθέτησιν versuum 602. et 603. ne- illatus dicitur. Quod eodem redit, que habent H. et duo Vindob. In quum PisistratumOnomacriti opera eodem Hesiodi carmine versus in colligendis carminibus Homeri- 228. ὑσμίνας τε φόνους τε μάχας τ᾿ cis usum esse constet. ἀνδροκτασίας τε iisdem verbis legi- 23. οὐδ᾿ ] οὔτ᾿ V. τι τοιοῦτον τεχνήσαιτο. ὁ κατασκευάσας ἐκεῖνον τὸν τελαμῶνα ἄλ- λον τοιοῦτον οὐκ ἐτεχνήσατο, ἀλλ᾿ οὐδὲ τεχνήσεται. ὡς εἴ τις λέγοι, οἷον Φειδίας ἐποίησε τὸν Δία, τοιοῦτο οὐδὲν ἄλλο. εἰς ἐκεῖνον γὰρ τὸ πᾶν τῆς ἑαυτοῦ τέχνης κατέκλεισε. V.

οἱ δὲ οὕτως· μὴ τεχνησάμενος μηδὲ ἄλλο τι τεχνήσαιτο ἄνθρωπος, ὃς εἰργάσατο τὸν τελαμῶνα ἐκεῖνον, δηλοῦντος τοῦ ποιητοῦ ὡς παν- τὸς ἂν εὐπετῶς ἔργου γένοιτο τεχνίτης ὁ δημιουργὸς τοῦ τελαμῶνος. ἢ ὡς εἴ τις λέγοι, οἷον Φειδίας ἐποίησε τὸν Δία, τοιοῦτον οὐδὲν ἄλλο ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἐνέθηκε τέχνῃ, ἀντὶ τοῦ ἐπενόησε. B.

614. ἑῇ ἐγκάτθετο τέχνῃ] ἐνίθηκεν ἐν τῇ ἑαυτοῦ τέχνῃ, ὅ ἐστιν ἐπενόησεν. V.

ἐγκάτθετο] τινὲς, ὃς κείνῳ τελαμῶνι ἑὴν ἐγκάτθετο τέχνην. H.

616. καί μ᾿ ὀλοφυρόμενος] ἐλέγχεται ἐκ τούτων τὰ προκείμενα περὶ τοῦ Ἡροκλέους εἰδώλου, αὐτὸς γὰρ μετ᾿ ἀθανάτοισι θεοῖσι. πῶς οὖν ὀλοφύρεται ὡς ἐν δεινοῖς ὤν; H.Q.T.

618. ἡγηλάζεις] ἄγῃ κακῷ μόρῳ. ἢ διάγεις. B. δυστυχίαν βουκολεῖς. Q. διάγεις καὶ ὑπομένεις. V.

619. ὅνπερ ἐγὼν ὀχέεσκον] συνίστησιν ἑαυτὸν τοῖς Φαίαξιν ἐν- δεικνύμενος ὅτι τὰ ὅμοια Ἡροκλεῖ ὑπέστη εἰς Ἅιδου καταβάς. ἅμα 2. οὐκ—οὐδὲ] Vide quan egregie ρόν τι τοιοῦτον χαλκευσάμενος οὔτε αὖθις negligat differentiam particularum δυνησόμενος: quae ideo etiam sunt οὐκ et μή grammaticus, et eo ipso memorabilia, quod apparet scripto- tamen eam firmet. Nam si idem rem non Homeri tantum sed vete- valere μή et οὐ credidit, non erat ris enarratoris ipsa haec verba ante cur hoc illi in explicatione sua oculos habuisse. Commode etiam substitueret. Non perspexit au- Theocriti verba ex Epigr. 7. ap- tem enarrator poetam illo μή in- posuit Barnesius, quibus Homeri nuere non verum aliquem artificem, tantum dictio variatur: ὁ δ᾿ εἰς ἔρ- sed hypotheticum: quod et con- γον πᾶσαν ἀφῆκε τέχναν. Apparet sentaneum erat in phantasmate: autem et Theocritum et hunc scho- quippe ὅς valet εἴ τις, et ad τεχνή- liasten secutos esse scripturam σαιτο intelligendum ἄν. Aliquanto versus 614. eam quam exhibet cautius auctor scholiisq. BUTTM. schol. H. BUTTM. λέγοι pro λέγει correxi ex scholio 5. οἱ δὲ] Respicere videtur hoc proximo. δέ ad aliam aliorum explicationem 4. πᾶν] παρὰ V. Recte Barnes- qualis tamen nulla in hoc quidem ius emendat πᾶν, collatis Heliodori codice praecedit. BUTTM. (Æth. 3, 4.) verbis his de Chari- 9. ἐπενόησε Buttm. pro ἐνενόησε. clea: ζώνην δὲ ἐβέβλητο τοῖς στέρνοις, ἣν 12. ὃς κείνῳ Buttm. pro οὐ κοινῶς. ὁ τεχνησάμενος εἰς ἐκείνην τὸ πᾶν τῆς 15. ὡς om. Q. ἑαυτοῦ τέχνης κατέκλεισεν, οὔτε πρότε- καὶ τὸ ἄπιστον τῆς καταβάσεως ἐπιστώσατο τῷ περὶ τὸν Ἡρακλέα διηγήματι. Q. T.

623. κύνα λέγει τὸν Κέρβερον ἐκσπάσαι με τοῦ Ἅιδου εἰς φῶς.

624. χαλεπώτερον] γρ. κρατερώτερον. H. M.

630. τὸ ἑξῆς, καὶ δὴ ἂν εἶδον τοὺς ἀρχαίους ἄνδρας. H.

631. Θησέα Πειρίθοόν τε] ὁ μὲν Αἴθρας καὶ Ποσειδῶνος, ὁ δὲ Δίας καὶ Διός. Q.

632. ἀλλὰ πρὶν ἐπὶ ἔθνε᾿ ἀγείρετο] μῆκος ἂν λόγων κατηνάλωσεν εἰ περὶ πάντων διηγήσατο. ἐπεὶ οὖν ἄπιστον ἦν τὸ φιλήκοον ὄντα τὸν Ὀδυσσέα ἑκουσίως τῆς τῶν παραδόξων θεαμάτων ἱστορίας ἀπο- στῆναι, ἀξιόπιστον τὴν ἀπαλλαγὴν διὰ τοῦ δέους ἐποιήσατο. τὸ μὲν γὰρ μεῖναι τοιούτων τινῶν προφαινομένων ἀσύνετον, τὸ δὲ μηδενὸς ἐπικειμένου κινδύνου κατολιγωρῆσαι τῆς θέας ἀπίθανον. H. Q.

634. μή μοι Γοργείην κεφαλὴν] καὶ πῶς ἐν τῷ ὅπλῳ τῆς Ἀθηνᾶς ἐγκεῖσθαί φησιν αὐτήν; λέγει γὰρ “λάβε δ᾿ αἰγίδα θυσσανόεσ- σαν,” εἶτα ἐπάγει “ἐν δ᾿ ἔρις, ἐν δ᾿ ἀλκὴ, ἐν δὲ κρυόεσσα ἰωκὴ, ἐν δέ τε Γοργείη κεφαλὴ δεινοῖο πελώρου” (Il. ε, 738. sqq.) φησὶ δ᾿ Ἀριστοτέλης ὅτι μήποτε ἐν τῇ ἀσπίδι οὐκ αὐτὴν εἶχε τὴν κεφαλὴν τῆς Γοργόνης, ὥσπερ οὐδὲ τὴν ἔριν καὶ τὴν κρυόεσσαν ἰωκὴν, ἀλλὰ τό ἐκ τῆς Γοργόνης γινόμενον τοῖς ἐνορῶσι πάθος καταπληκτικόν. καὶ μήποτε πάλιν ῥητέον ὅτι οὐκ αὐτὴν εἶχεν, ἀλλ᾿ ὅτι ἐγγεγραμμένην ἐν τῇ ἀσπίδι ὥσπερ σημεῖόν τι. ῥητέον δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι οὐδὲ Ὀδυσ- σεὺς λέγει ὡς ἦν ἐν Ἅιδου ἡ Γοργόνης κεφαλὴ, ἀλλ᾿ ὅτι αὐτὸς ἐφο- βήθη μὴ τοιοῦτος δαίμων ἐκπεμφθῇ. φοβηθῆναι οὖν, οὐκ ἰδεῖν λέγει. ἢ ὅτι ἡ μὲν ψυχὴ ἐν Ἅιδου, τὸ δὲ σῶμα ἐν τῇ ἀσπίδι. καὶ Γορ- 3. be scholio ad versum 623. bet N. referendo vid. ad 385. Inter 622. 6. δὴ ἂν correxi ex Eustathio p. et 623. hi duo versus leguntur in 1704, 17. δὴ νὰ H. N. Εὐρυσθεύς· τ . . . αρ . . . ἐκέλευσε 7. Θησέα—] Hunc versum a Pi- Κρονίων πλείστους δεδμ . . αι τηλεκλει- sistrato illatum esse narrat He- τῶν τ᾿ ἀνθρώπων. Lacunas recte ex- reas Megarensis apud Plutarch. V. plevit Cobetus, τὸν γάρ ῥα πατὴρ— Thesei c. 2. Conf. annot. ad v. δεδμῆσθαι. Partichulam τε post τη- 603. λεκλειτῶν inepte illatam explicat 9. ἂν λόγων Buttm. pro ἀναλόγων. scholion in margine positum, καλῶς 11. θεαμάτων] θαυμάτον B. Q. κεῖται τὸ τε, ἀντὶ τοῦ οὐ μόνον θῆρας, 22. ἐγγεγραμμένην] γεγραμμένην B. ἀλλὰ καὶ ἄνδρας. Q. 5. κρατερώτερον] Hoc in textu ha- γείην κεφαλὴν οὐ πάντως τὴν τῆς Γοργόνης, ὡς τὸ “τοίην γὰρ κεφα- λὴν πόθεον υἷες Ἀχαιῶν,” ἤτοι ἐκεῖ μὲν τὸ σῶμα, ἐν Ἅιδου δὲ τὴν ψυχήν. ἢ Γοργείην κεφαλὴν φοβερόν τινα δαίμονά φησι. ἐκ τούτου τὸ πλάσμα τὸ περὶ τὴν Γοργόνην γέγονεν Πσιόδου, καὶ συγγένειαν αὐτῆς γενεαλογεῖν ἐπεχείρησε, καὶ ὀνόματα περιέθηκε, καὶ ὅτι ἐκα- ρατομήθη. B.H.Q.

αὐτὴν τὴν Γοργὼ, ὡς τὸ, τοίην γὰρ κεφαλήν. γέλοιον δὲ δεδοι- κέναι τὴν κεφαλὴν τῆς Γοργόνης, ὥσπερ κεφαλῆς καθ᾿ ἑαυτὴν ἐλθεῖν δυναμένης. H. Q.

635. ἐξ Ἄϊδος] Ἀρίσταρχος, ἐξ Ἀΐδεω. H.

636. ἐκέλευον] γρ. ὤτρυνον. M.

Μ. ΥΠΟΘΕΣΙΣ

Διηγεῖται τὴν ἐξ Ἅιδου γενομένην αὐτῷ ἐπάνοδον πρὸς Κίρκην. καὶ ὡς τὰς Σειρῆνας παρέπλευσε, καὶ τὰς Πλαγκτὰς πέτρας, Σκύλ- λαν τε καὶ Χάρυβδι· καὶ τὴν τῆς αὑτοῦ νεὼς καὶ τῶν ἑταίρων ἀπώ- λειαν ἀνελόντων τινὰς τῶν Ἡλίου βοῶν. καὶ ὡς μόνος ἐπὶ ξύλου πρὸς Καλυψὼ διεσώθη. P.Q.V.

2. κῦμα θαλάσσης] δι᾿ ὅλου θάλασσαν ἀπὸ ὠκεανοῦ διαστέλλει ὁ ποιητής. B. Q.

εὐρυπόροιο] πλατὺν πόρον ἐχούσης, οἱονεὶ τὸ ῥεῦμα. ἢ καλοὺς πόρους ἐχούσης. V.

1. τοίην Ἀχαιῶν] Respicit me- 274 sqq. BUTTM. moriter Od. α, 343. ubi est τοίην 4. Ἡσιόδου Η. ἡσιόδῳ B. Q. γὰρ κεφαλὴν ποθέω, de Penelope 7. αὐτνν τὴν H. οὐ τὴν Q. Ulyssem lugente. BUTTM. 10. ἐξ Ἀΐδεω] ἐξ ἐδέω H. Hoc le- 3. ἐκ τούτου] Haec, ni fallor, in- vitet correctum genuinam fortasse serenda particula δέ cum præce- lectionem praebebit, ἐξ ἀΐδεω. Haec dentibus sunt conjungenda. Hoc enim vox semper trisyllaba est enim dicit, opinor, Homerum qui- apud Homerum. Neque obstat dem hac Γοργείης κεφαλῆς appella- quod vulgatae editi. omnes retinent tione non certam quandam perso- Od. ψ, 322. ἤδ᾿ ὡς Ἀΐδεω δόμον ἤλυ- nam, sed horribilem aliquem qua- θεν εὐρώεντα. Ibi enim legendum lemcunque daemonem intellexisse; cum H. ἡδ᾿ ὡς εἰς Ἀΐδεω δόμον ἤλυθεν Hesiodum autem hinc effecisse εὐρώεντα, ut κ, 512. PORSON. suam Gorgonem Medusam eique 14 —18. Hanc ὑπόθεσιν habet et. cetera omnia affinxisse in Theog. iam Eustathius.

3. ὅθι τ᾿ ἠοῦς] οὐχ ὡς ἐπιτελλούσης τῆς ἡμέρας ἐν τῇ Αἰαίᾳ τοῦ- το εἴρηκεν, ἀλλ᾿ ἤτοι ἁπλούστερον, ἐπεὶ παρεγενόμεθα ὅπου ἡμέρα καὶ ἥλιος· ἢ κατὰ σύγκρισιν τῶν Κιμμερίων. ἢ ὡς πρώτην φῶς παρέχουσαν, ἀνατολὴν κέκληκεν, ἐπεὶ ὑψηλοῦ ὄντος τοῦ Κιρκαίου ἥλιος ἐκ νυκτὸς ἐπιλάμπει τῷ τῆς Κίρκης ξοάνῳ. V. ταῦτα ὡς πρὸς σύγκρισιν τοῦ Ἅιδου. θέλει γὰρ εἰπεῖν ὅτι ἐκ τοῦ Ἅιδου εἰς τὰ φωτεινὰ διήλθομεν. ἠοῦς δὲ εἶπεν, ἐπὶ τὰ ἀνατολικὰ δηλονότι μέρη τῆς νήσου προσωρμίσαντο. B. ἢ ὡς ἐπὶ ἀνατολικὰ μέρη τῆς νήσου προσορμισάντων, ἢ ὅτι ἐξ Ἅιδου ἐλθόντες πρώτην αὐτὴν φωτεινὴν ἐθεάσαντο. ἔνιοι δὲ βιαιότερον ὑπερβατῶς κολλῶντες τὸ ὠκεανοῖο τῷ “ὅθι τ᾿ ἠοῦς ἠριγενείης,” οὗ. φασὶν, οἰκεῖ ἡ ἡμέρᾳ· ἐξ αὐτοῦ γὰρ ἀνατέλλει καὶ εἰς αὐτὸν δύνει. οὐ μόνον δέ ἐστι βίαιον, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῷ ποιητῇ. οὐ γὰρ παραδίδωσιν ὁ Ὅμηρος τοὺς ἥρωας ἐπι- σταμένους ὅτι ἐξ ὠκεανοῦ αἱ ἀνατολαὶ τοῦ ἡλίου, ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐκ τοῦ ἰδίου προσώπου τὸ τοιοῦτον παρέδωκεν· “ἠέλιος μὲν ἔπειτα νέον προσέβαλλεν ἀρούρας ἐξ ἀκαλαρρείταο βαθυρρόου ὠκεανοῖο” (Il. η, 421.)· καὶ “ἐν δ᾿ ἔπεσ᾿ ὠκεανῷ φάος ἠελίοιο” (Il. θ, 485.). οἱ δὲ ἥρωες ἄλλως λέγουσιν· “οὐδ᾿ ὅπη ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσ᾿ ὑπὸ γαῖαν· (Od. κ,191.). Q. παρεγένετο ὅπου ἐμέριζεν ὁ ἥλιος. P.

4. χοροί] χῶραι, τόποι, ὡς καὶ εὐρύχορον λέγει γῆν τὴν εὔχωρον καὶ μεγάλην. V. ἀντὶ τοῦ χῶροι· ὅθεν καὶ εὐρύχορος. B.

7. ἀποβρίξαντες] ἀπὸ τοῦ βαρύνεσθσι τὴν κεφαλὴν ὑπὸ τοῦ ὕπνου. B. T.

9. δὴ τότ᾿ ἐγὼν] πρὸ πάντων ἐσπούδακε τὸ ἀποδοῦναι τῷ φίλῳ τὰ νομιζόμενα, μήτε ὑπὸ τοῦ φόβου τῶν ἐν τῷ Ἅίδῃ δεινῶν τὴν μνήμην ἐκταραχθεὶς μήτε τοῖς προφητευθεῖσιν ὑπὸ τοῦ Τειοεσίου ἐκθαμβη- θείς. Q. T.

10. Ἕλπήνορα] οὗτος ἦν ὁ τοῦ Ὀδυσσέως φίλος, ὃς πρὸ τοῦ ἐξελ- θεῖν τῆς νήσου ταύτης, ἤγουν τῆς Αἰαίας, τὸ πρὶν κατεκρημνίσθη τοῦ στέγους, καὶ ἐθλάσθη τοὺς ἀστραγάλους τοῦ αὐχένος αὐτοῦ. H.

11. φιτροὺς] παχέα ξύλα. B. κορμούς. V.

1. ἐπιτελλούσης] Rectius ἀνατελ- σιν οἰκεῖν. λούσῃς apud Eustath. p. 1705. 12. εἰς αὐτὸν] εἰς ἐνιαυτὸν H. 9. ἐλθόντες—αὐτὴν Buttm. pro ἐλ- 19. ἐμέριζεν] Sic P., si recte lego. θόντων—αὐτὴν τὴν—. BUTTM. 10. κολλῶντες H. κολλῶντο Q. 20. γῆν additum ex Eustathio p. 11. φασὶν, οἰκεῖ Buttm. pro φη- 1705, 42.

12. θάπτομεν] ἐκαίομεν. V.

14. τύμβον χεύαντες] γῆν ἐπιχέαντες, ὃ ἦν αὐτὸς τύμβος. B. ἐρύσαντες] νῦν, στήσαντες. P. V.

15. Ζηνόδοτος γράφει, ἀκροτάτῳ τύμβῳ ἵνα σῆμα πέλοιτο. H.

18. ἐντυναμένη] εὐτρεπίσασα τὰ πρὸς τροφήν. B.H.

19. οἶνον ἐρυθρόν] τὸν ποιοῦντα τὰ ἐρυθρὰ, ἢ τοιοῦτον κατὰ τὴν χροιάν. B.

22. δισθανέες] ὥσπερ τὸ διώνυμος καὶ δισώνυμος, οὕτω καὶ τὸ διθανέες δισθανέες. τίθεται γὰρ τὸ σ καὶ εἰς ἀμφότερα, καὶ ὅταν μετὰ τὸ δι φωνῆεν ᾖ, καὶ ὅταν σύμφωνον. B.

δὶς θανέες] οὕτως ἐν δυσὶ μέρεσι λόγου. φησὶ γὰρ Ἀπολλώνιος ὡς ὅτι δίς καὶ τρίς ἐν ταῖς συνθέσεσιν ἐκβάλλει τὸ σ, δίπους, τρί- πους. Q.

ὅτε] τὸ ὅτε ἀντὶ τοῦ ἐπειδή, ὡς ἐκεῖ “ὅτε με βροτοὶ οὔτι τίουσιν” (Od. ν, 129.). B.H.

26. σημανέω] λέγω ὑμῖν τὴν ὁδὸν, ἵνα μὴ διὰ τὸ ἀμφιβάλλειν καὶ ἀγνοεῖν τὴν ὁδὸν τῇ ἀλλήλων κακοτεχνίᾳ καὶ ἀπειρίᾳ ἀλγήσητε. Ἄλλως. ἵνα μὴ τῇ ἀπειρίᾳ τοῦ πλοῦ εἰς βάρβαρον ἐλθόντες τόπον τῇ τῶν ἐνοικούντων κακοτεχνίᾳ ἀλγήσητε. B.H.Q.T.

Ἀπορία. διὰ τί ἡ Κίρκη τοσούτων ὄντων τῶν κινδύνων τῷ Ὀδυσ- σεῖ ἐν τῷ οἴκαδε παῤ αὐτῆς ἀπόπλῳ οὐχὶ πάλιν τὸν αὐτὸν ἐκέλευε πλοῦν ὅνπερ ἦλθεν ἀποπλεῖν, ἀλλὰ κατὰ τὰς Σειρῆνας καὶ τὴν Σκύλ- λαν καὶ τὴν Χάρυβδιν συνεβούλευε ποιεῖσθαι τὸν πλοῦν καὶ παρὰ τὴν νῆσον ἐν ᾗ αἱ Ἡλίου βόες ἦσαν; ῥητέον οὖν ὅτι τῶν δύο ἀπόπλων χειρίστων ὄντων οὐδὲν ἡμάρτανεν ἡ Κίρκη συμβουλεύουσα τοῦτον ποιεῖσθαι τὸν πλοῦν ἐν κακῶν ἐκλογῇ αἱρετώτερον ὄντα. οὐ γὰρ ἐξ 4. Ad versum 15. Cramerus ex Lehrs. Arist. p. 34. Alia scholia- H. attulit haec corrupta, ἵνα στήλης statum exempla vide in Indicibus σημεῖον ἢ ἔσται δὲ παρακούω τοῦ Ἐλπή- ad scholia Demosthenis p. 849. et νορς εἰπόντος “πῆξαί τ᾿ ἐπὶ τύμβῳ ἐρετ- Æschinis p. 131. Temere illatum ab librariis Denophonti Hellen. 3. 10. ὅταν μετὰ τὸ Buttm. pro ὅτε 2, 14. notavit Castalio. πρὸ τοῦ. 14. τίουσιν] τίσουσιν H. 11. Ἀπολλώνιος] Ἀπολλόδωρος bis 18. Ἄλλως Buttm. pro ἀλλ᾿ . apud Eustath. p. 1706, 1. 20. διὰ τί —] In H. nota tachy- 12. ὡς ὅτι] Eaedem particulae con- graphica præscripta, Ἀπορία signifi- junctae sunt in schol. φ, 27. et cans, ut videtur Cramero. Hoc frequenter in scholiis Iliadis Hero- igitur praefixi, ut α, 8. et alibi. dianeis, quorum exempla collegit 22. κατὰ Τ. καὶ H. Q. ὧν ἀπειθήσαντες αὐτῇ ἠτύχησαν ἀποκτείναντες Ἡλίου βοῦς αἰτιᾶ- σθαι χρὴ, θεωρεῖν δὲ ὅτι, εἰ ἐπείσθησαν αὐτῇ, οὐδὲν ἂν παθόντες δεινὸν οἴκαδε ἀπῆλθον. H.Q.T.

27. ἀλγήσετε] ὅτι συνέσταλκεν ἀντὶ τοῦ ἀλγήσητε. H.

33. ἡ δ᾿ ἐμὲ] ἀντιδιασταλτικὴ ἡ ἐμέ. H.

34. εἷσέ τε καὶ προσέλεκτο] παρέκλινεν ἑαυτήν καὶ προσηγά- γετο. P. προσέκλινεν ἑαυτῇ καὶ προσηγάγετο. ἢ καὶ προσδιελέ- ξατο, ὃ καὶ ἄμεινον. προσέλεκτο ἀντὶ τοῦ ἐκοίμησε. B. Q. προσέ- λεκτο] προσεῖπεν. V.

38. μνήσει δέ σε καὶ θεὸς αὐτός] ἔνιοι τὸν Ποσειδῶνα, ὃς διὰ τῶν ἔργων ὑπομνήσει αὐτόν. H. τὸν Ποσειδῶνά φησι. διὰ τῶν ἔργων ὑπομνήσει περὶ τῶν ὑπ᾿ ἐμοῦ λεγομένων ὅτι ἀληθῆ εἰσι. B.Q.

39. Σειρῆνας] κατὰ μὲν τοὺς πολλοὺς Ἀχελῴου καὶ Στερόπης τῆς Πορθάονος αἱ Σειρῆνες, κατ᾿ ἐνίους δὲ Ἀχελῴου καὶ Τερψιχόρης μιᾶς τῶν Μουσῶν. ἑλόμεναι δὲ παρθενίαν ἐμισήθησαν ὑπὸ Ἀφροδίτης καὶ ἔχουσαι πτερὰ ἀπέπτησαν εἰς τὸ Τυρρηνικὸν κλίμα, καὶ νῆσον κατέσχον Ἀνθεμοῦσαν ὀνομαζομένην. ὀνόματα δὲ αὐτῶν Ἀγλα- οφήμη, Θελξιέπεια, Πεισινόη καὶ Λίγεια. κατὰ δὲ Ὅμηρον δύο· Σειρήνοιν γὰρ λέγει. V. τὰς Σειρῆνας Ἀχελῴου καὶ Τερψιχόρης μιᾶς τῶν Μουσῶν, οἱ δὲ Στερόπης τῆς Πορθάονος, ἀγαπησάσας τὴν παρθενίαν ἀπεστύγησεν Ἀφροδίτη καὶ ὠρνίθωσεν. αἱ δὲ ἀπέπτησαν εἰς τὴν Τυρρηνίαν περὶ νῆσον Ἀνθεμοῦσαν. ὀνόματα δὲ αὐτῶν Ἀγλαοφήμη καὶ Θελξιέπεια. φασὶ δὲ ὡς Ὀδυσσέως φυγόντος αὐτὰς ὀργισθεῖσαι καθῆκαν ἑαυτὰς εἰς θάλασσαν. Ὅμηρος δὲ οὔτε γένος αὐτῶν παρίστησιν οὔτε πτερωτὰς αὐτάς φησιν εἶναι. H.Q.T.

αἱ Σειρῆνες ἢ ὄρνιθες κέλαδοι ἦσαν ἐν λειμῶνι, ἢ γυναῖκες θελκτι- καὶ καὶ ἀπατητικαὶ, ἢ αὐτὴ ἡ κολακεία. πολλοὺς γὰρ θέλγει καὶ ἀπατᾷ καὶ ὡσανεὶ θανατοῖ. B.

40. ὅτι σφέας] ὅτε ἡ διὰ τοῦ σφ ἀντωνυμία ἐπιφέρεται, ἐγεί- ρει τὴν πρὸ αὐτῆς ὀξεῖαν καὶ ἐπὶ σπονδείου καὶ ἐπὶ πυρριχίου καὶ ἐπὶ ἰάμβου. διὸ ἐπιστατέον τῷ “οὐ γάρ τ᾿ οἶδ᾿ εἰ ἔτι σφιν ὑπότρο- πος ἵξομαι αὖτις” (ΙΙ. ζ, 367.) H.

42. τῷ δὲ οὔτι γυνὴ] τοῦτο λέγει διὰ τὸ τοὺς ἀκούοντας τοῦ μέ- 18. Πεισινόη scripsi pro Πισινόη. 23. ὀδυσσέως φυγόντος T. ὀδυσσεὺς 19. γὰρ addidit Barnesius. φυγὼν H. Q. 20. πορθάονος H. παρθάνας Q. ἀμυ- 26. κέλαδοι] δυσκέλαδοι Buttm. θάονος T. cum Eustath. p. 1709, 39. 29.—31. Conf. schol. Il. ζ, 367. λους τῶν ειρήνων μὴ δύνασθαι κινηθῆναι ἐπὶ τοῦ πρόσω τῇ ἀρρήτῳ τῆς ἀοιδῆς ἡδονῇ, ἄλλα θνήσκειν ταύτης ἀκούοντας. Q.

43. οἴκαδε νοστήσαντι] ὁ μὲν Ἀριστοφάνης φησὶ κατατηκομένους τῇ ᾠδῇ καὶ αἰφνιδίως ἐκλείποντας ἀπολέσθαι, ὁ δὲ Ἀρίσταρχος διὰ τὴν τῶν ἀναγκαίων σπάνιν. Q.

46. περὶ δὲ ῥινοὶ μινύθουσι] περὶ δὲ τὰ ὀστέα τὰ δέρματα σήπον- ται. Q.

47. ἀλεῖψαι] περισπωμένως, ἵν᾿ ᾖ ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προσ- τακτικοῦ τοῦ ἄλειψον. H.

οὐκ ἄρα ἐπτέρωνται, ἐπεὶ καὶ προσεπέτοντο τοῖς παραπλέουσιν. H.

51. ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ] ὀρθὸν ξύλον ἐκ τῆς τρόπιδος, ᾧ προσδέδεται ὁ ἱστὸς, ἐν ᾧ δεσμεῖται τὸ ἄρμενον. Q. τῷ τόπῳ ἐν ᾧ ὁ ἱστὸς ἐντί- θεται. V.

52. Σειρήνοιιν] ὅτι δύο καθ᾿ Ὅμηρον αἱ Σειρῆνες, οὐ τρεῖς. Q.

53. κελεύσῃς] γρ. κελεύεις. H.

53, 54. ἀθετεῖ Ἀριστοφάνης. πρὸς τί γὰρ ἅπαξ δεδεμένον πάλιν δῆσαι κελεύει; H.

54. δεόντων] Ἀρίσταρχος γράφει διδέντων, ὡς τιθέντων. H.

56. διηνεκέως] διαρρήδην. ἔνιοι δὲ ῥαδίως. H. οἷον κατὰ μίαν παραγγελίαν, ἢ δι᾿ ὅλου. V.

57. ὁπποτέρη] ἀντὶ τοῦ, διὰ ποίας. V.

58. ἀμφοτέρωθεν] ἐκ θατέρου μέρους ἀμφοτέρας τὰς ὁδούς. B.H. ἐκ τοῦ ἑνὸς μέρους. B. ἑκατέρωθεν. V.

59. ἐπηρεφέες] πυκναὶ, ἢ ἐπικρεμάμεναι, ὑψηλαὶ καὶ ἐπίστεγοι. Q.V.

προτὶ δ᾿ αὐτάς] οὕτως Ἀρίσταρχος προτί. H.

61. Πλαγκτὰς] Πλαγκτὰς, διὰ τὸ προσπλήσσεσθαι αὐταῖς τὰ κύματα· οἱ δὲ νεώτεροι πλανηθέντες, Πλαγκτὰς ἤκουσαν παρὰ τὸ 1. τοῦ Buttm. pro τῷ. nostro loco διδέντων· δεσμευόντων. 18. διδέντων] διδόντων H. Lege δι- Sic MS. lectionem διδόντων recte δέντων Attice pro διδέτωσαν a δίδημι, correxit Musurus. PORS. Adde quod fluit a δέω ut τίθημι a θέω. Schaefer. ad Greg. Cor. dial. Æol. Impf. δίδη ipse Homerus usurpat § 55. BUTTM. ΙΙ. λ, 105. Suid. et Hesycm. δίδηι. 19. ἔνιοι] ἔνι H. (τὸ) δεσμεύω. In Xenoph. Anab. 5. 22. ἐκ θατέρου H. ἑκατέρου B. 8, 24. legendum ex cod. Paris. δι- 26. οὕτως] Nam alii ποτί scripse- δέασι pro δεσμεύουσι, quod in δεδεία- runt, quod in textu habet M. σιν corrupit Hesychius. Idem e 27. Πλαγκτὰς] πλακτὰς H. πλάζεσθαι εἰς ὕψος καὶ βάθος. H. ὁ μὲν Κράτης, ὅτι πλάζεται περὶ αὐτὰς τὸ κῦμα, οἱ δὲ ὡς τὴν Δῆλον κινεῖσθαι καὶ φέρεσθαι. V. ἀπὸ τοῦ προσπλήσσεσθαι ἐν αὐταῖς τὰ κύματα. B.

θεοὶ μάκαρες καλέουσιν] ἄνθρωποι δὲ οὐδέν. κἀκ τούτου δῆλον ὅτι πέπλακεν. V.

62. οὐδὲ πέλειαι— —φέρουσιν] τινὲς φυσικῶς ἀναλύοντές φα- σιν ὡς κατ᾿ ἐκεῖνο γινομένης τῆς Πλειάδος εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀστέρων ἀφανὴς ἐγένετο ἐκ τοῦ καπνοῦ. H.Q. ἤτοι μυθικῶς φησι τὰς περιστερὰς διὰ τῶν Πλαγκτῶν πετομένας ἀποκομίζειν Διὶ ἀμβρο- σίαν, ἢ φυσικῶς τοῦτο εἴρηκεν. ὅταν γὰρ ἕκαθεν τῶν Πλαγκτῶν γένηται τὸ ἄστρον τὸ λεγόμενον Ταῦρος, τότε συμβαίνει τῶν ἐπὶ τῆς οὐρᾶς αὐτοῦ κειμένων ζ΄ ἀστέρων, οἳ Πλειάδες λέγονται, ἔνα ἀμαυροῦ- σθαι ἐκ τῆς ἀναφορᾶς τοῦ καπνοῦ. φέρουσι δὲ τροφὴν ὕδωρ θαλάσ- σιον τῷ ἡλίῳ, ὃν καὶ Πλάτων ἐν Φαίδρῳ Δία προσηγόρευσεν “ὁ μὲν δὴ μέγας ἐν οὐρανῷ Ζεὺς πτηνὸν ἅρμα ἐλαύνει” H.Q.V.

Ἄλλως. ἔδει τὰς περιστερὰς ὡς ἀκεραίους καὶ ἀκάκους καὶ ὀξείας τῇ πτήσει λέγεσθαι φέρειν τῷ Διὶ τὴν τροφὴν, ἥτις ἐστὶν ἀμβροσία. H.Q.

64. ἀλλά τε καὶ τῶν] ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τούτων τῶν πελειῶν ἀφαι- ρεῖται μίαν λὶς, ἀντὶ τοῦ λισσή, πέτρη. B.

65. ἀλλ᾿ ἄλλην ἐνίησι] τὴν πλάνην τῶν διερχομένων ἐκεῖσε ζῴων ταῖς Πλαγκταῖς φησι πέτραις ἐναρίθμιον εἶναι, ἤτοι συγκατατετα- μένην καὶ ἀχώριστον. H.Q.

66. ἥτις] γρ. ὅστις. H.

69. οἴη δὴ κείνη γ᾿ ἐπέπλω ποντόπορος ναῦς Ἀργὼ πασιμέλουσα] Τυρὼ ἡ Σαλμωνέως ἔχουσα δύο παῖδας ἐκ Ποσειδῶνος, Νηλέα τε καὶ Πελίαν, ἔγημε Κρηθέα. καὶ ἴσχει παῖδας ἐξ αὐτοῦ τρεῖς, Αἴ- σονα καὶ Φέρητα καὶ Ἀμυθάονα. Αἴσονος δὲ καὶ Πολυμήλας καθ᾿ Ἡσίοδον γίνεται Ἰάσων, κατὰ δὲ Φερεκύδην ἐξ Ἀλκιμέδης. τελευ- 1. πλάζεται Buttm. pro πελάζε- 10. ὅταν correxi pro ὅτε. 11. τὸ λεγόμενον] ὁ λεγόμενος V. 6. πέλειαι] Quaestionem διὰ τί ὁ 14. τῷ addidi ex H. ποιητὴς πελειάδας ἐποίησε τῆς τροφῆς Φαίδρῳ] P. 246 E. Loco Pla- τῶν θεῶν διακόνους καὶ τίνα Ἀλέξανδρος tonico utitur etiam Eustathius p. ὁ βασιλεὺς καὶ Ἀριστοτέλης εἰς τοῦτο εἶ- 1713, 13. πον ex Ptolemaeo Hephaestione me- 20. μίαν Buttm. pro μία. morat Photius Bibl. p. 147, 3. 22. Πλαγκταῖς] Hic quoque πλα- 9. Πλαγκτῶν] πλακτῶν H. hic et κταῖς H. paullo post, ut 9. 532, 27. τῶν δὲ οὗτος καταλείπει τοῦ παιδὸς ἐπίτροπον τὸν ἀδελφὸν Πελίαν, ἐγχειρίσας αὐτῷ καὶ τὴν βασιλείαν, ἵνα αὐξηθέντι τῷ υἱῷ παράσχῃ. ἡ δὲ τοῦ Ἰάσονος μήτηρ Ἀλκιμέδη δείσασα δίδωσιν αὐτὸν τρέφεσθαι Χείρωνι τῷ Κενταύρῳ. τραφεὶς δὲ καὶ ἡβήσας ἔρχεται εἰς Ἰωλκὸν ἀπαιτῶν τὴν πατρῴαν ἀρχὴν τὸν Πελίαν. ὁ δὲ ἔφασκε χρῆναι αὐ- τὸν πρότερον διακομίσαι τὸ χρυσοῦν δέρος ἀπὸ Κόλχων καὶ τοὺς πυριπνόους ἀνελεῖν ταύρους. ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰάσων λέγει τῷ Χείρωνι. καὶ αὐτῷ ὁ Χείρων συνεκπέμπει τοὺς ἠϊθέους. κατασκευ- άζει δὲ ἡ Ἀθηνᾶ τὴν Ἀργώ. πλέοντες δὲ ἀφικνοῦνται ἐπὶ τὴν τῶν Βιθυνῶν χώραν, καὶ ὁρῶσι τὸν Φινέα πηρὸν διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν. ἔχων γὰρ παῖδας ἐκ Κλεοπάτρας τῆς Βορέου καὶ ἐπιγήμας Εὐρυτίαν δίδωσιν αὐτοὺς τῇ μητρυιᾷ διαβληθέντας πρὸς ἀναίρεσιν. Ζεὺς δὲ χαλεπήνας λέγει αὐτῷ πότερον βούλεται ἀποθανεῖν ἢ τυφλὸς γενέ- σθαι. ὁ δὲ αἱρεῖται μὴ ὁρᾶν τὸν ἥλιον. ἀγανακτήσας δὲ ὁ Ἥλιος Ἁρπυίας ἐπιπέμπει αὐτῷ, αἵτινες, εἴ ποτε μέλλοι ἐσθίειν, αὐτοῦ διέ- πρασσον ἐμβάλλουσαι φθοράν τινα. καὶ οὕτω Φινεὺς ἐτιμωρεῖτο. τοῦτον οὖν τὸν Φινέα θεωρήσαντες οἱ περὶ τὸν Ἰάσονα παρεκάλουν ὑποθέσθαι πῶς δεῖ διαπλεῦσαι τὰς Πλαγκτὰς λεγομένας πέτρας. ὁ δὲ εἶπεν, ἐὰν τὰς Ἁρπυίας ἀπαλλάξωσι τῆς πρὸς αὐτὸν ὁρμῆς. θέντες δὲ συνθήκας ἐπαγγέλλονται αὐτῷ τοῦτο δρᾶσαι. ὁ δὲ λέγει αὐτοῖς, πόσον δύναται ἔχειν τάχος ἡ Ἀργώ; φάντων δὲ πελειάδος, ἐκέλευσεν ἀφεῖναι περιστερὰν κατὰ τὴν συμβολὴν τῶν πετρῶν, κἂν μὲν μεσο- λαβηθῇ, μὴ πλεῖν, ἐὰν δὲ σωθῇ, τότε περαίνειν τὸν πλοῦν. οἱ δὲ ταῦτα ἀκούσαντες ποιοῦσι. κατασχεθείσης δὲ τῆς περιστερᾶς διὰ τῆς οὐρᾶς, προσβάλλουσι τῇ Ἀργοῖ δυοῖν . . . . πληγάδες πέτραι 8. ἠϊθέους] Barnesius corrigit ἠμι- gitum intendens. BUTTM. θέους; et revera infra schol. ξ, ulti- 15. μέλλοι Buttm. pro μέλλει. mo de Argonautis legitur ἡμιθέων, αὐτοῦ διέπρασσον] Barn. pro αὐ- pro qua voce ibi Sturzius corrigit τοῦ διέπρασσον scribit τὰ αὐτοῦ δ. ἠϊθέων. Cf. schol. λ, 321. (de The- πάντα, quibus parum juvamur. Eu- seo); sed ibi μετὰ τῶν ἠϊθέων dejuve- stath. ad h. 1. ex eodem ut apparet nibus in Cretam missis, quorum fonte haec referens, ita: αἳ λιμώτ- tam diversa ratio ut ob id ipsum τειν ἐποίουν τὸν ἄνθρωπον ἀφαρπάζουσαι fere Barnesii correctioni faveam. δαινυμένου τὰ βρώματα. Hinc in no- BUTTM. stro emendo—ἐσθίειν,τὰ βρώματα αὐ- 11. Εὐρυτίαν] Εἰδοθέαν τὴν Κάδμου τοῦ διήρπαζον ἐμβάλλουσαι φθοράν τινα- ἀδελφήν schol. Soph. Antig. 992. BUTTM. Ἰδαίαν Δαρδάνου Apollod. 3, 15. 3. 18. διαπλεῖσθαι Buttm. pro πλεῦ- et al. Appono haec in similitudi- σαι. nem horum feminæ nominum di- 25 . . . . πληγάδες] Tam manifesta συνελθοῦσαι τῆς νεὼς συμμύουσιν, αὐτοὶ δὲ σώζονται. οἱ δὲ Βορεά- δαι Ζήτης καὶ Κάλαϊς ἀποδιώκουσι τὰς Ἁρπυίας ἀπὸ τῶν Φινέως δείπνων. καὶ οὕτω παραγίνονται εἰς Κόλχους. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Ἀσκληπιάδῃ. V.

70. Ἀργῶ] ἡ ἀργὴ κατ᾿ ἀντίφρασιν. ἢ ὅτι τοὺς Ἀργείους εἶχε. B. πασιμέλουσα] ἐπίθετον τῆς Ἀργοῦς ἀπὸ τοῦ πᾶσιν ἐν ἐπιμελείᾳ εἶναι διὰ τὸ κλέος. ἢ πᾶσι μέλουσα θεοῖς. V. πᾶσι τοῖς ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος ἐν φροντίδι οὖσα. ἐκ πάσης γὰρ τῆς Ἑλλάδος εἶχεν ἥρωας. ἢ παρὰ πάντων οὖσα διὰ φροντίδος ὡς ταχεῖα. Q.

ὑφ᾿ ἓν πασιμέλουσα. νεωτερικὸν δὲ τὸ γράφειν φασιμέλουσα, ἡ τοῖς ἐν Φάσιδι πολλὴν φροντίδα ποιήσασα. H. Q.

73. οἱ δὲ δύο σκόπελοι] ἐν θατέρῳ πλευρῷ τῶν Πλαγκτῶν· οὐ γὰρ δύο πορθμούς φησι. H.

75. τὸ μὲν οὔποτ᾿ ἐρωεῖ] τὸ μὲν, ἤτοι τὸ νέφος, οὔποτε ἐρωεῖ, ἤτοι οὐδέποτε ὑποχωρεῖ, λήγει· ὡς τὸ “ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποι” (Il. θ, 122.)· νεφέλην γὰρ εἰπὼν ἀπέδωκε τὸν λόγον πρὸς τὸ νέφος καὶ οὐ πρὸς τὴν νεφέλην. διὰ τοῦτο εἶπε, τὸ μὲν οὔποτ᾿ ἐρωεῖ. B. Q.

ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει] πρὸς τὸ συνώνυμον ἀπήντησε τὸ οὔποτ᾿ ἐρωεῖ. νέφος] νεφέλη. τὸ μὲν] τὸ νέφος. τὸ μὲν οὔποτ᾿ ἐρωεῖ] σχῆμα τῶν σημαινομένων ἀκόλουθον. ἐρωεῖ] ἀποχωρεῖ. V.

sunt in his lacunae vestigia ut ejus nostro scholio comminuta est, non signum apponere non dubitaverim. minus integro manente vocabulo Eustathius p. 1712, 20. ita: ἀπολυ- quam illa Argo, nisi quod poeti- θείσης οὖν τῆς περιστερᾶς καὶ συσχε- cum nunc in scholiastae prosa mi- θείσης, οὐ πάσης, ἀλλὰ κατὰ τὸ οὐραῖον, remur. BUTTM. εἰσβάλλουσι τοῦ λοιποῦ διὰ τῶν Συμ- 5. Ἀργείους Buttm. pro ἀργούς. πληγάδων. αἱ δὲ συμβύσασαι τὴν ἄκραν 14. Brevius in H. ἐρωεῖ] λήγει, πρῴραν (.Barn. recte em. συμμύσασαι ὑποχωρεῖ, ὡς τὸ ὑπερώησαν. περισπα- —πρύμναν)τῆς Ἀργοῦς ἔκλασαν κατὰ τὸ στέον τὸ ἐρῶ καὶ κολῶ. ἐν τῇ περιστερᾷ σύμβολον. Huic sen- 18—20. In his magna confusio. sui quam parum apte accommoda- Primum Barnesius iam vidit scho- rint scholii verba Barnesius et ad lium subjectum lemmati ὁ μὲν οὐρα- Hygin. 19. Muncker, apud ipsos νὸν ε. ι. spectare ad v. 75. Nimi- vide. Ego contentus sum in verbo rum oscitantia librarii ab uno lem- προσβάλλουσι (quod Eustathius, qui mate ad alterius scholium aber- lacunosum et ipse prae oculis ha. tantis periit scholium ad v. 73. buit scholium, in εἰσβάλλουσι muta- quod sine dubio spectabat schema bat) et in illo δυοῖν indicia mon- illud οἱ δὲ δύο σκόπελοι, ὁ μὲν—: cf. strare sensus hujus: Argonautas Eust. De altero autem schemate addidisse navi aplustre δυοῖν ὀργυιῶν, scholiastes ait, “verba, οὔποτ᾿ ἐρωεῖ, idque α Symplegadibus commissis ἀπαντῆσαι πρὸς τὸ συνώνυμον (cf. schol. abscissum fuisse. In simili autem V. ad γ, 184.) h. e. pro νεφέλη sub- periculo, vocis Συμπληγάδες prora in jectum habere genere neutro τὸ νέ-

Ἀρίσταρχος οὐ λέγει πρὸς τὸ νέφος τὴν ἀπότασιν εἶναι, ἀλλά φησιν ὅτι τοῦτο οὐδέποτε λήγει, τὸ κεκαλύφθαι τὸν σκόπελον τῷ νέφει. H. Q.

77. οὐ καταβαίη] λείπει ὁ δέ. ἤτοι, οὐδὲ καταβαίη, ἀντὶ τοῦ, ὅλως ἀνέλθοι. B. Q. ἤγουν ὅλως ἀνέλθοι. Ἀρίσταρχος γράφει, οὐδ᾿ ἐπιβαίη, τὸ ἄβατον αὐτῆς ὅλως παριστῶν. H.

οὐδέ κεν ἀμβαίη] οὐ δυνηθῇ ἀνελθεῖν. οὐδ᾿ ἐπιβαίη] οὐδὲ κάτει- θῃ. V.

78. οὐδ᾿ εἴ οἱ χεῖρές τε] ὅτι ὁμοία ἡ προφορὰ τῆς ὑπερβολῆς τῷ “οὐδ᾿ εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι (ΙΙ. β, 489.). H. Q.

81. εἰς ἔρεβος τετραμμένον] εἰς τὰ πρὸς δύσιν μέρη νεῦον. πιθα- νῶς δὲ, ἵνα μὴ προϊδόντες οἱ ἑταῖροι παύσωνται τῆς κωπηλασίας. V. ἴσως πρὸς ἔρεβος ἦν ἀπεστραμμένον, ὥστε ἀεὶ ἀπεστράφθαι ἐξ αὐτοῦ τὴν αὐγὴν τοῦ ἡλίου. H.Q.

84. ἀφίκοιτο] ἀντὶ τοῦ καταλάβοι. V.

σχεδὸν ἔδειξε τὸ μῆκος τῶν δειρῶν [πετρῶν] πηλίκον ἦν· ἡ δὲ μέση δεδυκυῖα τοῦ σπηλαίου ἐφικνεῖται τῶν παραπλεόντων τοσοῦτον ἀπε- χόντων ὡς μηδὲ τόξευμα ἀφικνεῖσθαι ἀπὸ τῆς νεῶς εἰς αὐτάς. H.

85. Σκύλλη] Σκύλλα Φόρκυνος θυγάτηρ καὶ Ἑκάτης, ἔχουσα φος, cujus ulterioris explicationis male hodie haec scriptura explicata fragmina sunt haec: ΝΕΦΟΣ. νε- est (vid. supra), Barnesius audac- φέλη. Mox aliud de eadem re ter reposuit ἀποβαίη.” BUTTM. scholium cum eodem lemmate τὸ 9. χεῖρές τε] Recepit hoc Wolfius μὲν οὔποτ᾿ ἐρωεῖ, additum, in quo pro vulgato χεῖρές γε. Sed utrum- scribendum σχῆμα τῶν σημαινομένων que, ni fallor, olim junctum erat, ἀκόλουθον pro σχημάτων σ. ἀ. Ita ni- χεῖρές γέ τ᾿ ἐείκοσι καὶ πόδες. Nam mirum vocat hoc schema gram- fædissimus profecto est hiatus et- maticus quoniam sensum nominis, iam in caesura, quando accidit in non formam sequitur. Nescio ta- pleonastico ε. Ne quis enim ob- men an hic etiam rectius scriben- jiciat e. g. ΙΙ. γ, 197. ἔγωγε ἐίσκω, dum, τῶν συνωνύμων ἀκόλουθον. Bar- meminerit in quibusdam verborum nesius duo haec scholia conflare formis reduplicationem esse qua conatus est pessime. BUTTM. digamma quoque reduplicatur, il- 1. οὐ λέγει] οὐ φησὶ H. laque ἕοικα, ἐΐσκω respondere his 2. φησιν ὅτι om. Q. δέδοικα, δεδίσκω: contra in talibus 5. ὅλως ἀνέλθοι] ὅλως ἀνέλθῃ B Q. qualia sunt ἐείκοσι, ἐΐση, ἔεδνα, nul- ἀνέλθοι] ἀνέλθῃ H., lum reduplicationis usquam vesti. οὐδ᾿ ἐπιβαίη] οὐκ ἐπιβαίη H. Cor- gium esse. BUTTM. rexi ex M. in quo annotatum γρ. προφορὰ Buttm. pro προσφορά. οὐδ᾿ ἐπιβαίη. “Eustath.: τὸ δὲ γρά- 13. ἴσως πρὸς H. εἰς Q. φειν οὐδ᾿ ἐπιβῆναι (ἐπιβαίη), οὐκέτι ἀφε- 17. τοῦ σπηλαίου] Fort. κατὰ τοῦ λὲς, ἀλλὰ γελοῖον. Et sic est in lem- σπηλαίου, ut ap. Eustath. p. 1715, mate schol. vulg., ubi quoniam 29. πρὸς ταῖς πλευραῖς σκύλακας, κατέχουσα τὸν περὶ Σικελίαν πορθμόν. “ἔνθεν μὲν Σκύλλη, ἑτέρωθι δὲ Χάρυβδις” (235.). V. Σκύλλα θυγά- τηρ μὲν ἦν Φόρκυνος καὶ Ἑκάτης, τὸ μὲν μέγεθος θαυμαστή. εἶχε δὲ πόδας μὲν δώδεκα, κεφαλὰς δὲ ἓξ, ἐν ἑκάστῳ δὲ τῶν στομάτων τρεῖς στίχους ὀδόντων, ὀφθαλμοὺς δὲ πυροειδεῖς. καὶ τὸ μὲν ἄλλο σῶμα ἐκρύπτετο αὐτῆς ἔν τινι σπηλαίῳ κατὰ βυθοῦ βεβλημένον, συμφυὴς οὖσα τῇ πέτρᾳ. τὰς δὲ κεφαλὰς αὐτῆς εἶχεν ἔξω περιμήκεις ὥστε δύνασθαι ἀπὸ τῆς πέτρας εἰς τὴν ναῦν φθάνειν. ταύτην λέγεται τὸν Ἡροκλέα, ὁπότε τὰς Γηρυόνου βοῦς ἦγεν, ὡς εἶδεν ἀπληστευομένην. ἀνελεῖν, τὸν δὲ πατέρα διὰ πυρὸς ἀναγκάσαι πάλιν αὐτὴν ἀναζῆσαι. ἡ δὲ ἱστορίᾳ παρὰ Διονυσίῳ. V.

λελακυῖα] ἤτοι ὑλακτοῦσα, ἢ οἰκτρὸν ἦχον ἀποτελοῦσα. V. ὑλακτοῦσα. Ἰακῶς συνεστάλη. ἡ δὲ Σκύλλα Φόρκυνος καὶ Ἑκάτης θυγάτηρ. H.

86. νεογιλῆς] νεογνῆς, γάλακτι τρεφομένης. V.

ἔνθεν αὐτῇ κυνῶν μὲν κεφαλὰς οἱ νεώτεροι περιέπλασαν. ἀθετοῦν- ται δὲ στίχοι τρεῖς. πῶς γὰρ ἡ δεινὸν λελακυῖα δύναται νεογνοῦ σκύλακος φωνὴν ἔχειν; δύναται δὲ τὸ ὅση ἀντὶ τοῦ οἵα κεῖσθαι, ἵνα μὴ πρὸς τὸ μέγεθος, ἀλλὰ πρὸς τὴν ὁμοιότητα εἴη ἡ παραβολή. H. Q.

88. οὐδ᾿ εἰ θεὸς ἀντιάσειε] εἰς ὅρον ὑπερβολῆς ἀεὶ τὸ θεῖον παρα- λαμβάνει ὁ ποιητής. καὶ ἐπὶ τῶν ἡδέων· “ἔνθα δ᾿ ἔπειτα καὶ ἀθάνα- τός περ ἐπελθὼν γηθήσειεν ἰδών” (Od. ε, 74.). καὶ ἐπὶ πολέμου “οὔτ᾿ ἄν κεν Ἄρης ὀνόσαιτο μετελθών (ΙΙ. ν, 127.). καὶ ἐπὶ τῶν φοβερῶν, “οὐδ᾿ εἰ θεὸς ἀντιάσειεν,” ἤτοι ἐναντίον ἐπέλθοι. H.Q.

89. πάντες ἄωροι] ψιλωτέον τὰς δύο συλλαβάς. ἔστι γὰρ, σὓς οὐκ ἄν τις ὠρήσειεν, ὅ ἐστι φυλάξειεν. οἱ δὲ καὶ μὴ δυναμένους ὁρμῆσαι, ὡσπερεὶ παρειμένους. ἐν τοῖς τραχήλοις γάρ ἐστιν ἡ πᾶσα ὁρμή. οἱ δὲ νεώτεροι, τοὺς ὀρούειν μὴ δυναμένους μηδὲ ὁρμᾶν, ἅτε τῇ 2. ἔνθεν μὲν —Χάρυβδις] Sic edi- λως. BUTTM. tiones antiquae, nisi quod in illis 11. Διονυσίῳ] Διονύσῳ V. Est haud versus ἔνθεν μὲν in lemmatis forma dubie Dionysius ille Mythicorum positus est; fortasse quod olim se- multorum auctor, de quo vid. Heyn. quens narratio cum hoc lemmate ad Apollod. in indice scriptorum. versui 235. ascripta et inde mox BUTTM. huc translata est. Edd. recen- 21. ὅρον H. ὅρος Q. tiores versum textui edito confor- 25. ἐπέλθοι] ἐπέλθῃ H. mant, postque eum inserunt Ἄλ- 26. οὓς habet H., om. Q. πέτρᾳ προσπεφυκυίας αὐτῆς, ἐπεὶ κἂν τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὰ θηρώ- μενα ἐπεδίωκεν. οἱ δὲ, κωλῆν μὴ ἔχοντες· ὥρα γὰρ ἡ κωλῆ κατ᾿ Ἴωνας λέγεται, ἐπεὶ πλεκτάναι εἰσίν. οἱ δὲ, ἄνισοι κατὰ μέγεθος, ἢ πολύποδες. ἢ σκληροὶ παρὰ τοὺς ἀώρους καρπούς. ἢ λεπτότατοι καὶ πλεκτανώδεις. οἱ δὲ, ἄωροι, ἤτοι ὠμοὶ, ἢ ποικίλοι. ἢ κατὰ μετα- φορὰν τῶν ἄκρων ἀφύλακτοι καὶ δεινοί· ὠρεῖν γὰρ τὸ φυλάσσειν. Ἀρίσταρχος δὲ ἀκώλους· τοὺς γὰρ Ἴωνας λέγειν φασὶ τὴν κωλῆν ὥρην καὶ ὡραίαν· οὐκ ἔχοντας οὖν ὀστᾶ ἀκώλους καὶ ἀνάρθρους λέ- γεσθαι. ὑποκεῖσθαι γάρ φησι τῇ Σκύλλῃ πετραῖόν τι θηρίον προσ- πεφυκὸς τῷ σκοπέλῳ καὶ κοχλιῶδες πόδας τε ἔχον πλεκτανώδεις, ὥστε λέγειν οὕτως τὸν ποιητὴν, Σκύλλην πετραίην (231.). κατὰ δὲ τὴν ἄνωθεν φαντασίαν τῆ Ὕδρᾳ προσεοικέναι καὶ τοὺς αὐχένας αὐτῆς ἰσομεγέθεις εἶναι τῷ σκοπέλῳ. καθιεῖσαν δὲ τὴν Σκύλλαν τὰς κεφα- λὰς οὕτως ἀνασπᾶν τοὺς ἁρπαζομένους. φέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳ φῶτα ἁρπάζουσα” (99.). ὡς ἂν οὖν ὀλισθηρῶν ὄντων τῶν ποδῶν καὶ οὐκ ἐχόντων ἀντίληψιν, ἀώρους ἄν τις δέξαιτο τοὺς ἀκώλους. Κράτης δὲ ἐν τοῖς περὶ διορθώσεως ἀφυλάκτους ἀκούει, οὕτως περὶ τῆς εἰκό- νος διαλεγόμενος· τοιοῦτον γάρ τι ὑπόκειται ζῷον ἓξ μὲν ἔχον κεφα- λὰς καὶ δειρὰς οὐκ ἐλάττονας, πρὸς δὲ τὴν θάλατταν ἀπὸ τοῦ κατὰ τὸ σπήλαιον ὕψους καθειμένους δώδεκα πόδας, οἵους ἂν θαλάττιον ζῷον ἔχοι, πλεκτάναις ὁμοίους τῷ ὄγκῳ καὶ τῷ μήκει, μείζονας τῶν αὐχένων καὶ τῷ ἀριθμῷ διπλασίους. H. Q.

λεπτοί. ἔνιοι δὲ ἀπέδοσαν, παραιωρούμενοι καὶ ἀσθενεῖς. τινὲς δὲ, δυσφύλακτοι, οὓς οὐδεὶς ἄν τις δυνηθείη φυλάξασθαι διὰ τὴν περὶ αὐτοὺς δεινότητα· ὠρεῖν γὰρ τὸ φυλάσσειν, ἔνθεν καὶ ὁ πυλωρός. ἔνιοι δὲ δασέως ἀνέγνωσαν ἄωροι, ὠμοὶ, ἄγριοι, ἐκ μεταφορᾶς τῶν 2. κωλῆν—κωλῆ] Scribebatur κω- 23. Similia apud Eustath. p. λὴν—κωλή, pariterque infra. 1715, 17. Ex Epaphrodito Etym. 3. ἄνισοι H. ἄνεισι Q. M. p.117,10. Ἄωροι: “τῆς ἤτοι πόδες 5. ἤτοι ὠμοὶ addidi ex H. εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι” Ὀδυσσείας 7. φασὶ] φησὶ Buttm. μ΄, λεπτοὶ καὶ ἀσθενεῖς· ἢ δυσφύλακτοι, 9. τῇ Σκύλλῃ—ἔχον] Haec re ipsa διὰ τὴν δεινότητα· ἢ ὠμοὶ καὶ ἄγριοι, ἐκ clamante ita reposui: nam in Q. μεταφορᾶς τῶν ἀώρων καὶ μὴ πεπείρων ita—τὴν Σκύλλαν πετραῖον τὸ θηρίω— καρπῶν· ἢ οὐδεμιᾶς φροντίδος ἄξιοι· ἢ πόδας τε ἔχειν—. BUTTM. τὴν δυσόρμητοι· οὐ γὰρ χρᾶται αὐτοῖς εἰς πο- Σκύλλαν et πόδας τε ἔχειν etiam ex H. ρείαν — — οὕτως Ἐπαφρόδιτος ἐν annotatum. ὑπομνήματι τῆς μ΄ Ὀδυσσείκς. ἔνιοι δὲ 19. Quae post ἐλάττονας leguntuιr ἀπέδοσαν ἄμωροι, ἀντὶ τοῦ ἰχθυοφόροι, solus habet H. 21. ἔχοι scripsi pro ἔχη. ἰχθῦς φέροντες. ἀώρων καὶ μὴ πεπείρων καρπῶν. τινὲς, οὐδεμιᾶς φροντίδος ἄξιοι· ὤρα γὰρ ἡ φροντίς. ἔνιοι δὲ ἀώρους τοὺς ἐμπροσθίους, ὡς καὶ παρὰ τῷ κωμικῷ “οὐ τοὺς ἀώρους εἶπά σοι, μαστιγία, πόδας κομίζειν; σὺ δὲ φέρεις ὀπισθίους.” ἄμεινον δὲ ἀποδιδόναι τοὺς χαλεποὺς καὶ δυσφυλάκτους παρὰ τὸ ὠρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν. ἢ τοὺς δυσορμήτους, παρὰ τὸ ὀρούειν· οὐ γὰρ χρῆται αὐτοῖς ἡ Σκύλλα εἰς πορείαν. V.

ἢ δυσφύλακτοι, οὓς οὐδεὶς ἂν δυνηθείη φυλάξασθαι διὰ τὴν περὶ αὐτοὺς δεινότητα. ἢ ὡμοί. ἢ οὐδεμιᾶ φροντίδος ἄξιοι. ἢ ἀνόρμητοι, οἱ μὴ δυνάμενοι ὀροῦσαι. Ἄλλως. ἄωροι, σκληροὶ παρὰ τοὺς ἀώ- ρους καρπούς. ἢ κρεμαστοὶ, ἀπὸ τοῦ αἰωρῶ, τὸ κρεμῶ. B.

90. δειραὶ περιμήκεες] ἀντισταδιαίους τῷ μήκει. Q.

91. σμερδαλέη κεφαλὴ] κατὰ μὲν τοὺς πολλοὺς κυνός· πιθανώτε- ρον δὲ δράκοντος· καὶ γὰρ μόνος δράκων τρεῖς στίχους ἔχει ὀδόν- των. V.

92. πυκνοὶ καὶ θαμέες] ἐκ παραλλήλου ἔταξε τὰς λέξεις ἰσοδυνα- μούσας. V.

94. ἐξίσχει κεφαλὰς] τινὲς ἐξίσχει κακῶς στίζουσιν. H. βερέθρου] γρ. βαράθρου. H.

95. περιμαιμώωσα] ὑπὸ τοῦ λιμοῦ ἐνθουσιῶσα καὶ κινουμένη. B.

97. κῆτος] ὡς καὶ τῶν δελφίνων καὶ τῶν κυνῶν κητῶν ὄντων. H. ἀγάστονος] μεγάλους ψόφους ἀποτελοῦσα· ἢ μεγάλους στεναγμοὺς ἐπιφέρουσα διὰ τοὺς ἐν τοῖς ναυαγίοις ἀπολλυμένους. V.

98. τῇ δ᾿ ] Ἀριστοφάνης, τήνδε. ὑφὲν δὲ τὸ πώποτε. H.

ἀκήριοι] ἀβλαβεῖς, ἄνευ κηρὸς, ὅ ἐστι θανάτου. H. V.

102. πλησίον ἀλλήλων] μετὰ τὸ στίξαι τελείως εἰς τὸ Ὀδυσσεῦ, τὸ “πλησίον ἀλλήλων” ὡς ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς προφερόμεθα καὶ στί- ζομεν εἰς τὸ ἀλλήλων. λείπει δὲ τὸ εἰσί, πλησίον ἀλλήλων εἰσίν. εἶτα σαφηνίζει τὸ διάστημα. ἐγὼ δὲ εἰς τὸ πλησίον στίζων οἶμαι μηδὲν λείπειν. Q. Ἀριστοφάνης πλησίον γράφει. H.

2. παρὰ τῶ κωμικῷ] Non Aristo- 23. τήνδε] τὴν δ᾿ scripserat Ari- phani, ut alias, sed Philemoni; stophanes. vid. Lex. Seguer. in Bekk. Anecd. 24. ἀβλαβεῖς —θανάτου H. νῦν ἄνευ 9. 476. ubi pro κομίζειν est πρίασθαι. κηρὸς καὶ θανάτου, ἀβλαβεῖς V. In nostro scholio erat olim μάστιγι 27. λείπει δὲ τὸ] ἅδε τοι Q. Cor. et σοὶ δέ. BUTTM. rexit Friedlaender.in libro de Nice- 3. εἶπά σοι] εἶπας Eustathius, omis- nore p. 25. so μαστιγία. 29. Ἀριστοφάνης πλησίον γράφει] 18. βαοάθρου] Hoc in textu ha- Duplex igitur scriptura exstitit, bet N. altera quæ nunc est in libris πλη-

δὴ ὀϊστεύσειας] γρ. διοϊστεύσειας. M. ὀϊκτῳ καταλάβοις ἀπὸ σκοπέλου εἰς σκόπελον. B.Q.

103. τῷ δ᾿ ἐν ἐρινεός ἐστι] οἰκονομικῶς, ἵν᾿ εἰς τοῦτον ἐκκρεμασθῇ ὁ Ὀδυσσεύς. διὸ καὶ τὸ μέγας πρόσκειται, ἵνα δυνηθῇ βαστάξαι τὸν κρεμάμενον ἥρωα. παρατετηρημένως δὲ οὐκ ἐλαίαν ἢ ἄλλο δένδρον, ἀλλ᾿ ἐρινεὸν παρέλαβεν, ὅσπερ εἴωθε καὶ ἐν κρημνοῖς φύεσθαι. Q.

104. δῖα Χάρυβδις] ἡ φοβερὰ, παρὰ τὸ δέος. θαλάσσης δὲ βά- θος ἀναποτικόν ἐστι μεταξὺ τοῦ Ἀδρίου καὶ τοῦ Τυρρηνικοῦ πελά- γους. B.Q.V. οὐκ ἐδήλωσέ γε μὴν ὁ Ὅμηρος πότερον θηρίον ἐστὶν ἢ ἄμπωτις. ὑποπτεύει δ᾿ αὐτὸν Καλλίστρατος ὡς μαχόμενον τοῖς ἔπειτα. B. Q.

ἀναρροιβδεῖ] περισπωμένως· τινὲς δὲ τὴν λέξιν περὶ τοῦ ἀναρ- ριπτεῖ ἔταξαν. οὐκ ἀναστρεπτέον δὲ τὴν ὑπό πρόθεσιν. H.

105. τρὶς μὲν γάρ τ᾿ ἀνίησιν] τινὲς τὸ τρίς ἀντὶ τοῦ πολλάκις. ἄμεινον δὲ τῷ “ἐπ᾿ ἤματι” ἀντὶ τοῦ νυχθημέρῳ. δι᾿ ὀκτὼ γὰρ ὡρῶν γίνεται ὁ σπασμὸς τοῦ ὕδατος, ὡς Ὀδυσσεύς φησιν. καὶ ἀλλαχοῦ “ἕνδεκα δ᾿ ἤματα θυμὸν ἐτέρποντο” (ΙΙ. φ, 45.), ἀντὶ τοῦ νυχθή- μερα. Q.

τρὶς δ᾿ ἀναροιβδεῖ] ἄμπωτις δέ τις, ἀνάπωσίς τις καὶ ἀναρρόφη- σις. ὑπονοστεῖ γὰρ τὸ ὕδωρ ἔν τισι κοιλώμασι τῶν πετρῶν καὶ πά- λιν ῥήγνυται, διὸ τὸ ὕδωρ καλεῖται ῥαχία. ἦν δὲ οὗτος ὁ τόπος τοῖς πλέουσιν ἐπικίνδυνος, θανάτου μεστὸς, ὅτι τὸ πλοῖον ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ ὑποβρύχιον ἐγίνετο. H.Q.

ἡ κατὰ τὴν Σκύλλαν ἐστὶν ἱστορία αὕτη, ὡς ἦν γυνὴ περικαλλὴς μέχρι ὀμφαλοῦ. ἔνθεν καὶ ἔνθεν κυνῶν προσεπεφύκεσαν κεφαλαὶ αὐτῇ ἕξ. τὸ δ᾿ ἄλλο αὐτῆς σῶμα ὀφιοειδές. ὃ θηρίον τοὺς παραπλέοντας τὰ πελάγη ταῦτα κατήσθιεν ἀφειδῶς ἢ θηριωδῶς. ἡ δὲ Χάρυβδίς σίον, altera, ni fallor, πλησίοι. U- sit quod huic versui repugnet, tram utri substituerit Aristophanes Duentzer. p. 192. hanc notationem incertum est, quum πλησίον γράφει ad v. 107. rettulit οὐ γάρ κέν ῥύσαιτό errore librarii scriptum esse possit σ᾿ ὑπὲκ κακοῦ οὐδ᾿ ἐνοσίχθων, qui re- pro πλησίοι γράφει. pugnare videatur vers. 430 seqq. 1. Scripturam vitiosam δὴ ὁϊστεό- ubi Ulixes e Charybdi servatur. σειας in textu habet M. videntur. 16. φησιν] Conf. ad v. 439. que habere B.Q. ex quibus loco 21. διὸ Buttm. pro ὅτι. Ex H. lemma posuit Μaius. enotatum ὅ. 8. ἀναποτικόν om. B.Q. 25. προσεπεφύκεσαν] προσπειφύκεσαν 16. ὑποπτεύει—ὡς μαχόμενον τοῖς H. προσπεφύκεισαν Q. ἔπειτα] Quum in sequentibus nihil αὐτῇ H. αὐτῆς Q. ἐστι τόπος τις κοῖλος περὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ἵσταται ἐν τούτῳ ὕδωρ ὥστε τὸν πυθμένα τῆς θαλάσσης συστρεφομένου βιαίως τοῦ ὕδατος φαίνεσθαι, καὶ ἀναρροφᾶται καὶ πάλιν ἀποπτύεται τρὶς τῆς ἡμέρας. H.Q.

107. ὑποβολή. εἰκότως ἐπιταράττει αὐτὸν ἐπὶ τούτῳ, ἵνα θάτερον ὑποστῇ. H.

111. ἀτυζόμενος] λυπούμενος, ταρασσόμενος, τεταραγμένην ἔχων τὴν καρδίαν. M. ἐκπληττόμενος. V.

112. ἐνίσπες] γρ. ἔνισπε. M.

116. καὶ δ᾿ αὖ τοι] ὁ μὲν αὖ σύνδεσμος, ἡ δὲ τοι ἀντωνυμία. ὁ δὲ λόγος, καὶ ἐκεῖ πολεμήϊά σοι ἔργα μέμηλεν, ὦ σχέτλιε. B.Q.

117. θεοῖσιν—ἀθάνατον] διαφέρει παῤ Ὁμήρῳ ἀθάνατος καὶ θεός· καὶ γὰρ οἱ Ἀχιλλέως ἵπποι ἀθάνατοι, οὐ μέντοι θεοί. H.

120. οὐδέ τις ἔστ᾿ ἀλκή] εἰς τὸ ἀλκή ἀνάπαυσις· εἶτα γνωμικώ- τερον τὸ ἑξῆς. H. ἐνταῦθα στικτέον. ὁ δὲ λόγος, οὐδὲ ἔστι κατὰ Σκύλλης ἀλέξησις. φεύγειν δὲ ἀπ᾿ αὐτῆς κρεῖττον. ἀλκὴ γὰρ ἡ βοήθεια καὶ ἀλέξησις. V.

124. Κραταιίν] Κραταιὶς καλεῖται ἡ μήτηρ τῆς Σκύλλης. μάγοι δὲ Ἑκάτην αὐτὴν καλοῦσιν. V. Κράταιιν Σῆμός φησιν Ἑκάτης καὶ Τρίτωνος, Κραταίϊδος δὲ καὶ Δείμου Σκύλλαν. Στησίχορος Λά- μιάν φησι τῆς Σκύλλης μητέρα. H.

ἄμεινον γράφειν, κραταιίς, ἀντὶ τοῦ ἰσχυρῶς, ὡς ἀλλαχοῦ “τότ᾿ ἀποστρέψασκε κραταιίς” (λ, 597.), ἵνα λέγῃ, κραταιῶς ἐπιβοῶ τὴν μητέρα τῆς Σκύλλης. καὶ ὀξύνεται. ἐὰν δὲ ᾖ κύριον, προπαροξύνε- ται. B.H.Q.

2. βιαίως om. Q. 18. Κραταιῒς] Eustath. p. 1714, 7. ἀτυζόμενος] Vulgatam nunc 32. οἱ μάγοι Ἑκάτην, φασὶν, αὑτὴν κα- scripturam ἀμειβόμενος etiam M. et λοῦσιν. εἰσὶ δὲ οἱ Τρίτωνά φασιν εἶναι Vindob. 50. in textu habent, sed πατέρα τῇ Σκύλλῃ. Στησίχορος δὲ Λά- uterque annotato in margine γρ. μιαν αὐτῆς μητέρα ποιεῖ. ἀτυζόμενος. “Perbona autem lectio. 19. Σῆμος Cramerus pro σχῆμος. Nam ἀμειβόμενος non commode ad. Apud Mueller. Fragm. Hist. vol. 4. hibetur nisi finito alterius sermone. p. 495. At Ulysses Circen interpellat.” Ἑκάτης καὶ Τρίτωνος] Φόρκυνος καὶ BUTTM. Ἑκάτης p. 536, 19. Et sic Acusi- 12. διαφέρει—] Hanc observa- laus apud schol. Apoll. Rh. 4, 828. tionem excerpsit Eustath. p. 1717, 20. Στησίχορος] ἐν τῇ Σκύλλῃ, ut annotavit schol. Apoll. Rh. 15. ὁ δὲ λόγος, οὐδὲ ἔστι Barnesius 22. γράφειν] γράφε B.Q. pro οὐδὲ ἐστὶ λόγος. ἰσχυρῶς] κραταιῶς B.

ἀθετοῦνται γ΄, ὅτι διὰ τούτων σημαίνει μὴ εἶναι τὴν Σκύλλαν συμ- φυτον τῇ πέτρᾳ. H.

127. Θρινακίην] νῆσός ἐστιν ἐν ὠκεανῷ ἱερὰ Ἡλίου. Q. V.

128. ἠελίοιο βόες] ἥλιον ἐνταῦθα τὸν χρόνον λέγουσινεἶναι, βόας καὶ μῆλα τὰς ἡμέρας. αἱ ἑπτὰ γὰρ ἀγέλαι, ὧν ἑκάστη ν΄, τν΄ γίνον- ται. γόνος δὲ οὐ γίνεται αὐτῶν. καὶ γὰρ αἱ ἡμέραι τοῦ χρόνου οὔτε πλείονες γίνονται οὔτε ἐλάττονες, ἀλλ᾿ ἀεὶ αἱ αὐταί. B.

129. ἑπτὰ βοῶν ἀγέλαι] Ἀριστοτέλης φυσικῶς τὰς κατὰ σελή- νην ἡμέρας αὐτὸν λέγειν φησὶ τν΄ οὔσας. τὸν γὰρ πεντήκοντα ἀριθ- μὸν ἑπταπλασιάσας εἰς τὸν τριακοστὸν πεντηκοστόν περιεστάναι εὑ- ρήκεις. Q. Vind. 56.

τόσα δ᾿ οἰῶν πώεα] οἶμαι λέγειν τὰς τοσαύτας νύκτας. καὶ αὗται γὰρ τν΄ ἑπταπλασιαζομένου τοῦ ν΄. H.Q.

130. πεντήκοντα δ᾿ ἕκαστα] ἕκαστα βουκόλια καὶ ποίμνια, ἤτοι μία ἑκάστη τούτων ἀγέλη ἀνὰ πεντήκοντα φέρει. Q.

131. θεαὶ δ᾿ ἐπιποιμένες εἰσί] θεαὶ δὲ αἱ ὧραί εἰσι. B.

οὐ κωλύουσιν αὗται εἰδυῖαι κολασθησομένους αὐτούς. V.

133. Ὑπερίονι] τῷ ὑπεράνωθεν ἡμῶν ἰόντι. H.

Νέαιρα] Νεαίρῃ σύνεστιν ὁ Ἥλιος, ἐπειδὴ νέος ὁ θεός. V.

138. ἡ τ᾿ ἂν] γρ. καὶ κεν. M.

149. ἴκμενον οὖρον] διὰ τί ἐν μὲν τοῖς ἀκινδύνοις μέρεσι τοῦ πλοῦ παρέχει αὐτῷ πνοὴν οὔριον παραπλέοντι Σειρῆνας, καὶ Σκύλλην οὐκέτι; τάχα οὖν καὶ τοὺς ἀνέμους ἔθελγεν. H.T. ἐπιτήδειον πρὸς τὸ ἱκέσθαι. B.

152. ἥμεθα] δημοτικῶς εἰς μέσον παρατίθησι τὰ ἀπόρρητα. κοι- νὸς γὰρ ὁ κίνδυνος. Q.T.

157. ἐν ἀμφοτέροις πλεονάζει ὁ κεν, ἢ ἑλώμεθα τὸν θάνατον, ἢ τὰ πρός σωτηρίαν παρασκευασώμεθα. H.

1. γ΄] Versus 124 —126. βάλλομαι εἶναι. BUTTM. 3. Ἡλίοιυ] νείλου V. 10. εὑρήσεις] εὕρηκε Q. 8. Ἀριστοτέλης] Hunc nominat 12. καὶ αὖται—τοῦ ν΄ om. Q. Ad- etiam Eustathius. didi ex H. correcta codicis scri- 9. τν΄ οὔσας] Q. mendose, τῶν ν΄ ptura τοῦ ν μεταπλασιαζομένου τοῦ μ. οὔσας. Vulg. sermone mutilo, Ἀρι- 18. Post versum 133. in cod. στοτέλης φυσικῶς φησι. λέγει γὰρ τὰς Vindob. 133. hic est insertus, αὐ- καθ᾿ ἡμέρος πεντήκοντα πρὸς ταῖς τριη- τοκασιγνήτη Θέτιδος λιπαροπλοκάμοιο. κοσίαις.— Barnesius afftert Luciani 20. γρ. καὶ κεν] Hoc dicit, scribi locum Astrol. 22. in quo verissime, etiam ἦ κεν. sed ad hoc usque tempus incassum, 21. πλοῦ (πλόου Cramerus) cor- pro βολάς emendat, βόας: καὶ τοῦ rexi pro πλοίου. ἠελίου τὰς βόας, τὰ δὴ ἐγώ ἤματα συμ- 26. Ante v. 154. in H. et Vind.

158. Σειρήνων] τὰ κατὰ μέρος οὐ λέγει, ὅτι θέλγουσιν ἡδονῇ, ἵνα μὴ τῆς μελῳδίας ἐπιθυμήσαντες ἀμελήσωσι τῶν παραγγελμά- των. Q.

160. ἀλλά με δεσμῷ] εἰ μὲν καταφρονήσει τῆς ᾠδῆς, οὐδὲν ἠδίκει ὁ δεσμός· εἰ δὲ ἐθέλγετο δεθεὶς, ἐσώζετο. φιλομαθὴς δὲ καὶ ἐγκρα- τὴς, ὥστε τοῦ μὲν λωτοῦ οὐκ ἐθέλησε, τῶν δὲ Σειρήνων ἀνήκοος μεῖ- ναι οὐκ ἐκαρτέρησιν. Q.

οἶον ἔμ᾿ ἠνώγει] ἵνα πείρᾳ μάθῃ ὅτι ἀληθεύει. καὶ ἄλλως ἔδει τινὰ εἶναι τὸν μηνύσοντα ὅτι οὐκέτι ἐξακούονται αἱ Σειρῆνες. V. ἡ μὲν Κίρκη εἶπεν “ἀτὰρ αὐτὸς ἀκουέμεν αἴκε θέλῃσθα (49.). ὁ δὲ τὸ ἂν θέλω οὐ προσέθηκεν, ἵνα μὴ δοκῇ πλεονεκτεῖν μετὰ ἀσφαλείας τὸ ἡδὺ θηρώμενος. H.

163. καὶ ἐνταῦθα οἱ δύο ὀβελίζονται ὡς ἀδικώτατοι. H.

164. ὑμεῖς δ᾿ ἐν] γρ. ὑμεῖς μ᾿ ἐν. Vind. 133.

167. ἀμύμων] γρ. ἀπήμων. H.

168. αὐτίκ᾿ ἔπειτ᾿ ἄνεμος] ἐντεῦθεν Ἡσίοδος καὶ τοὺς ἀνέμους θέλ- γειν αὐτὰς ἔφη. Q.V.

ἥδε] δασέως τὸ ἥδε. H.

169. κοίμησε δὲ κύματα δαίμων] κατ᾿ ἐπιβουλὴν Ποσειδῶνος, ἵνα μᾶλλον αὐτῶν ἀκούσῃ ὁ Ὀδυσσεύς. τινὲς δὲ ὅτι καὶ τοὺς ἀνέμους ἵστασαν γοητεύουσαι τῇ φωνῇ. B.Q. ἴσως ἡ Κίρκη, ἵνα μὴ ἀπρο- φύλακτοι προσενεχθῶσιν, ἢ Ποσειδῶν, ἵνα ἀκούσῃ. V.

170. ἱστία μηρύσαντο] συνέστειλαν, ἀπὸ τῆς τῶν μηρυομένων ἐρίων συστολῆς. B.Q. συνέστειλαν διὰ τῶν κάλων. V.

171. ἐν νηὶ γλαφυρῇ θέσαν] καταθέντες δηλονότι τὸ κέρας. V.

172. λεύκαινον ὕδωρ] ἔτυπτον· ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος. λευ- 133. insertus est hic: κέκλυτέ μευ σεῖον ζυγόν (γ, 486.) dictum esse ἀν- μύθων κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι. Ni- τὶ τοῦ ὥδευον, ἀπὸ τοῦ παρεπομένου τὸ mirum ut aliquoties in his scholiis προηγούμενον. Brevius p. 300, 26. observamus, erant qui tali γάρ. (ζ, 83.) αἱ δ᾿ ἄμοτον τανύοντο: ἐκ τοῦ quale est in v. 154. offenderentur παρακολουθοῦντος ἔτρεχον (i. e. ἐκ τοῦ ubique. BUTTM. π. σημαίνει τὸ προηγούμενον, ἔτρεχον). 1. Scholia v. 158. 160. in Q. ubi fortasse τὸ ἔτρεχον scribendum adscripta versibus 154. 157. Cor- ut in scholio ad ο, 184. σεῖον ζυγόν: rexit Buttmannus. ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ ἔτρεχον. 26. ἔτυπτον] ἤρεσσον V. Porro schol. ad ν, 78. ἀνερρίπτουν: παρακολουθοῦντος] Frequens hic ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος· ἀναρρίπτεται usus verborum παρακολουθεῖν et πα- γὰρ ὑπὸ τῶν κωπῶν τὸ ὕδωρ. Exem- ρέπεσθαι in scholiis Homericis. Sic pla ex scholiis in Iliadem v. apud supra p. 167, 2. scholiastae monent Friedlaender. Ariston. p. 68. καίνεται γὰρ ὑπὸ τῶν κωπῶν τὸ ὕδωρ ἀπὸ τοῦ σφοδρῶς κωπηλατεῖν. B.Q.V.

ξεστῇς ἐλάτῃσιν] κώπαις ἐξ ἐλάτης ξύλου κατεσκευασμέναις. Q. ἀπὸ ἐλάτης δένδρου κατεσκευασμέναις κώπαις. V.

174. πίεζον] ἐμάλασσον. V.

175. ἰαίνετο] ἁπαλὸς ἐγένετο, διεχέετο. μεγάλη ἡ ἲς, ἡ θερμὴ δύναμις τοῦ πυρός. H.

177. πᾶσιν ἄλειψα] ἐπέπλασα ἐμφράττων τῶν ὤτων τοὺς πό- ρους. Q. ἐνέφραξα. V.

178. ὁμοῦ χεῖράς τε πόδας τε] ἀπὸ κοινοῦ τὸ ὁμοῦ, ὁμοῦ χεῖρας ὁμοῦ πόδας. Q.

179. πείρατ᾿ ἀνῆπτον] γρ. πείρατ᾿ ἀνῆψαν. M. τὰ πείρατα τοῦ δεσμοῦ, τὰ σχοινία ἐδέσμουν. H.

180. τύπτον ἐρετμοῖς] τὸ ἑξῆς, ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς ῥίμφα διώ- κοντες. B.

181. ἀλλ᾿ ὅτε τόσσον ἀπῆν] τὸ μὲν ἀπῆν ἐπὶ τῆς νηὸς, τὸ δὲ διώ- κοντες ἐπὶ τῶν ἐρετῶν. οὐ γὰρ εἴρηκεν ἀπῆμεν. B.H.

ἀπῆν ἡ ναῦς· νῦν δὲ οἱ ἐν τῇ νηΐ. προσεπάγει τὸ διώκοντες. ἀλλ᾿ ἔθος ἔχει ἡ μετοχὴ τὸ αὐτὸ δύνασθαι τῷ ῥήματι μετὰ τοῦ ἐπειδή. Εὐριπίδης “μέλλων δὲ πέμπειν μ᾿ Οἰδίπου κλεινὸς γόνος, ἐν τῷδ᾿ ἐπε- στράτευσαν Ἀργεῖοι πόλιν·” ἀντὶ τοῦ ἐπειδὴ ἔμελλεν ὁ Οἰδίπου υἱὸς πέμπειν. οὕτω καὶ ἐνταῦθα, ἐπειδήπερ πάνυ ἐδίωκον, ἵν᾿ ᾖ ὁ νοῦς οὕτως, ὅτε δὲ ἡ ναῦς ἀπῆν, ὅσον τε γέγωνε βοήσας· καὶ γὰρ ταχέως αὐτὴν ἤλαυνον. H.Q.

182. ῥίμφα διώκοντες] εὐκόλως ἐλαύνοντες. Q.

184. δεῦῤ ἄγ᾿ ἰὼν] ἐν τούτοις ὁ ποιητὴς προσωποποιεῖται λέγων

17. οὐ γὰρ—εἴρηκεν ἀπῆμεν om. B. Achaeis. (Hinc mox istud ῥίμφα 18. προσεπάγει H. προσεπάγη Q. διώκοντες iterum explicat ita, καὶ γὰρ 19. τοῦ ἐπειδή correxi pro τούτου ταχέως ἤλαυνον. Nos si illo exem- ἐπειδή. plo uti velimus, quod tamen hodie 20. Εὐριπίδης] Phæniss. 290. nemo, opinor, fecerit, ita hoc effe- γόνος om. Q. ramus: sicut μέλλων ibi pro μέλλον- 22. ἐδίωκον H. ἐδίωκεν Q. male. τος, ita hic διώκοντες positum esse “Nam scholiastae ante oculos ha- pro διωκόντων, sc. τῶν ἐρετῶν. Verum bentis lectionem ἀπῆν ὅσσον, mens in eo ipso quod remiges hic silen- est haec: participium διώκοντες. de tur, Eteocles autem illic nomina- remigibus, verbo ἀπῆν de navi eo- tur, magna sita est differentia. dem modo subjungi quo in exem- Homerus si revera junxit ἀπῆν— plo Euripideo participium μέλλων, διώκοντες, nauem et nautas tanquam de Eteocle, verbo ἐστράτευσαν de synonyma cogitavit.” BUTTM.

τὸ ἄγε, ὡς ἐκ προσώπου τῶν Σειρήνων καλουμένων τὸν Ὀδυσσέα πρὸς ἑαυτὰς, ὅπως δῆθεν τέρποιτο τῇ τούτων ἀοιδῇ. ὁ δὲ νοῦς τῆς προκλή- σεώς ἐστι τὸ χρηματίσαι τοῦτον καὶ τοὺς φίλους αὐτοῦ βρῶμα ταῖς Σειρῆσιν οἴκτου ἄξιον. Q.

πολύαιν᾿ Ὀδυσεῦ] μαντικαί τινες αἱ Σειρῆνες, ὅθεν γνωρίζουσι τοὔνομα. Q.V. πῶς οὖν ὅτε οὐκ ἀκούουσιν, οὐ γνωρίζουσιν; ὅτι θεοὶ οἷς ἂν μὴ ἐπιστήσωσιν οὐκ ἴσασιν. V.

185. νωιτέρην ὄπ᾿ ] δύο φαίνονται καὶ ἐντεῦθεν. H.

188. νεῖται] ἐπανέρχεται. Q. ἀπέρχεται. V.

193. λῦσαι δ᾿ ἐκέλευεν] μαρτυρία τῆς ἡδονῆς ὅτι καὶ ὁ ἐγκρατέ- στερος ἥττηται. B.H.V.

196. μᾶλλον δὲ πιέζευν] γρ. μᾶλλόν τε πίεζον. H. ἐπιέζευν] γρ. πίεζον. Vind. 133.

197. καὶ μὲν οἴεται, οὐδὲ πρότερον ἤκουον. σημαίνει δὲ οὖν ἔξω τοῦ δύνασθαι ἀκούειν ἐγενόμεθα. H.

202. καπνὸν καὶ μέγα κῦμα] εἰκότως καπνόν. ἐν ἡμέρᾳ γὰρ οὐ φαίνεται πῦρ. V. καπνόν] ἐκ τῆς συγκρούσεως καὶ παρατρίψεως τῶν Πλαγκτῶν· δοῦπον δὲ ἐκ τῆς ἐκρήξεως. B.Q.

205. προήκεα] ὡς ταναήκεα. δηλοῖ δὲ τὰ προβεβηκυῖαν τὴν ἀκμὴν ἔχοντα, ἢ τὰ προήκοντα τῆς νεώς. B.H.Q. προέχοντα καὶ προτεταμένα τῆς νεώς. V.

209. ἔπι] ἐπέρχεται. V.

οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἔπι κακὸν] περιέχει, ὡς “Τρῶες ἕπον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι (ΙΙ. λ, 483.), ἢ ἐνεργεῖ, ὡς “τὸν δέρον, ἀμφὶ δ᾿ ἕπον” (ΙΙ. η, 316.). Q. Vind. 133.

ἕπει] ῥῆμά ἐστιν ἕπω, ἕπεις, ἕπει, ἀντὶ τοῦ περιέπει. δασέως οὖν. Ζηνόδοτος δὲ ἔχει. H. Vind. 133.

2. τέρποιτο scripsi pro τέρψσιτο. 16. εἰκότως—πῦρ] Sitmiliter Eu- 8. δύο] Conf. schol. ad v. 52. stath. p. 1718, 4. 10. λῦσαι δ᾿ ἐκέλευεν] Sic ed. ant. 19. ὡς ταναήκεα] καταναήκεα B.Q. cum δ᾿ pro edito in textu τ᾿ , et Correxi ex H. verbo singulari, nimirum ob præ- 23. ἔπι] Sic lemma in ed. Me- cedens κῆρ. BUTTM. diol. Scholium tamen spectat lec- ἡδονῆς] φωνῆς ὁ ποιητὴς H. tionem ἕπει. et sic est in textu 12. τε πίεζον correxi pro τ᾿ ἐπε- Vind. BUTTM. πίεζον. In M., qui in textu μᾶλλόν ἕπον Buttm. pro ἕποντο. τε πιέζευν habet, in marg. annota- 26. ἕπει] ἔπι in ἔπει mutatum in tum γρ. πίεζον. textu H., annotato in marg. γρ. 14. καὶ μὲν—οὖν] Corrupta. ἔτι (id est ἔπι). ἔπει M., sed a cor-

212. καί που τῶνδε μνήσεσθαι ὀίω] τῶν ἐνεστώτων κακῶν οἶμαι ποιήσασθαι μνείαν εἰς τὸ ἐκφυγεῖν ἡμᾶς τὸν ἀπὸ τούτων κίνδυνον. B.

214. ἁλὸς ῥηγμῖνα] νῦν τὸ ἐπιπολάζον. παρὰ τὸ ῥήγνυσθαι ταῖς κώπαις. V.

ῥηγμῖνα βαθεῖαν] εἶπε τὴν προσκρουομένην τοῖς σκοπέλοις θάλασ- σαν· ἡ γὰρ τῶν αἰγιαλῶν ἐπιπολαία ἐστίν. B.Q.

217. κυβερνῆθ᾿ ] τοῦτον Μάνδρωνά τινες λέγουσιν. H.

218. οἰήϊα] αὐχένια. Q. πηδάλια. V. πηδάλια, αὐχένια. P.

220. σκοπέλων] ἑνικῶς σκοπέλου, τῆς Σκύλλης. H.

ἐπιμαίεο] ἐπιμέμνησο. Q. ἐφάπτου. V.

223. Σκύλλην δ᾿ οὐκέτ᾿ ἐμυθεόμην] εἰπὼν περὶ τῆς Χαρύβδεως καὶ τῆς ἀμπώτιδος τοῖς ἐμοῖς φίλοις, οὐκέτι καὶ περὶ τῆς Σκύλλης εἶπον αὐτοῖς, μή πώς με καταλείπωσιν αὐτὸν ἄπρακτον ἐν τῇ θλίψει καὶ τῷ φόβῳ αὐτῶν. H.Q.

ἄπρηκτον ἀνίην] πρὸς ἣν πράξασθαί τι καὶ μηχανήσασθαι οὐκ ἐδυνάμεθα. ἢ τὴν ἀνίαν τὴν ἀπραξίας αἰτίαν· οὐδὲν γὰρ ἐκ τοῦ λυ- πεῖσθαι ἐδύναντο πρᾶξαι. B.Q.

225. συγκλείεσθαι αὐτοὺς ἐκέλευον. H.

226. καὶ τότε δὴ] γρ. καὶ τότ᾿ ἐγώ. N.

227. λανθανόμην] νῦν, ἑκὼν ἠμέλουν. V.

228. αὐτὰρ ἐγὼ καταδὺς] καὶ γὰρ οἱ θεοὶ τιτρώσκονται καὶ εἴ- κουσι. V. καὶ πῶς οὐ μᾶλλον ἐξεπλάγησαν οἱ ἑταῖροι; ἤτοι οὖν ἀπεστραμμένοι καὶ ἐρέσσοντες ὁπλιζόμενον οὐκ εἶδον, ἢ οἴονται τε- θαρρηκέναι αὐτὸν ὡς καὶ μόνον ἀμύνεσθαι τὸν ἐπερχόμενον. Q.

229. ἴκρια] τὰ καταστρώματα τῆς νηός. H.

ἔβαινον] ἐπέβαινον, ἱστάμην. V.

233. πρὸς ἠεροειδέα πέτρην] τὴν ζοφώδη διὰ τὴν πυκνότητα τῶν περὶ αὐτὴν νεφῶν. B.Q. γρ. πόντον. M.

237. ὅτ᾿ ἐξεμέσειε] ὥσπερ δὲ ὅτε πλήμμυραν ποιήσει ὁ ὑπὸ πυρὸς ζέων λέβης, οὕτως πᾶσα ἀνεκινήθη ἡ Χάρυβδις. H. ἀντὶ τοῦ πλήμ- μυραν ἐποίησεν, ἀνέβραζεν. B. ἐξεράσειεν. V.

rectore in ἔπι mutatum. Verbo 7. Μάνδρωνα scripsi pro Μανδρῶνα. ἕπει hic locum esse recte negat 9. σκοπέλων] σκόπελον H. in textu, Ahrens. in Schneidw. Philol. vol. sed correctum σκοπέλων, quæ vera 4. p. 598. qui ἔπει probat pro est scriptura. ἔπεισι dictum, ut τίθει δίδοι φή pro 13. καταλείπωσιν H. καταλείψω- τίθησι δίδωσι φησί. σιν Q.

λέβης ὣς] τὰ ἐν τῷ καθόλου γινόμενα περὶ Χάρυβδιν λέγει. V.

238. ἀναμορμύρεσκε] ἀνεκινήθη. Q. ἀνεδίδου, ἀνέζει. V.

240. ἀλλ᾿ ὅτ᾿ ἀναβρόξειε] ταῦτα διὰ μέσου ἐξηγεῖται πρὸς τοὺς Φαίακας προληπτικῶς, ἅπερ ὕστερον μόνος ἐθεάσατο ναυαγήσας, ὁπότε τοῦ ἐρινεοῦ ἐξείχετο. οὐ γὰρ οἷόν τε νῦν, εἴ γε δι᾿ ὀκτὼ ὡρῶν τὴν ἄμπωτιν καὶ πλήμμυραν ἀπεδίδου ἡ Χάρυβδις. Q.

ἀναβρόξειε] ἀναπίοι, ἀναρροφήσειεν. V. ἀνέπιε. ὃ θεασάμενοι οἱ ἑταῖροι ἔδεισαν. B.

242. βεβρύχει] ἦχον ἐποίει. V.

γαῖα φάνεσκε ψάμμῳ κυανέη] τὸ ἑξῆς, ἡ γαῖα ἡ κυανέη. ὥστε εἶναι καθολικὸν τὸ τῆς γῆς, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ γαῖα μέλαινα. οὐκ ἔστιν οὖν μερικὸν τὸ ἐπίθετον, ἀλλὰ πάσης τῆς γῆς. Q.

243. ψάμμῳ κυανέη] ἀντὶ τοῦ κυανιζομένη, ὡς “φοίνικι φαεινός” (ΙΙ. ο, 538). Q.

χλωρὸν δέος φησὶ τὸ νέον ἐκ μεταφορᾶς τῆς νεωστὶ χλοαζούσης πόας. H.

244. οἴομεν] νῦν, ἀπεβλέπομεν. M.V.

245. γλαφυρῆς] γρ. κοίλης. H.

246. τὸ ἕξ δασυντέον· ἀριθμητικὸν γάρ ἐστι. H.

όἳ χερσὶ βίηφί τε φέρτεροι ἦσαν] πάντες ἐπαινοῦμεν τοὺς τελευ- τήσαντες. Q.V.

247. σκεψάμενος] ἀντὶ τοῦ ἀποβλεψάμενος ἐπὶ τὴν ναῦν καὶ ἐπὶ τοὺς ἑταίρους· προείρηκε γὰρ ὅτι ἀλλαχοῦ εἶχον τοὺς ὀφθαλμοὺς πλανωμένους πρὸς τὸ ζητῆσαι ποῦ ἐστιν ἡ Σκύλλα. B.

249. ὑψόσ᾿ ἀειρομένων] ὑψόθεν, διχῶς. H.

φθέγγοντο καλεῦντες] ἀντὶ τοῦ φθεγγόμενοι ἐκάλουν ἐξ ὀνόμα- τος. B.

250. Καλλίστρατος ὑπονοεῖ τὸν στίχον λέγων ἐκλύεσθαι τὸ τά- χος τῆς ἁρπαγῆς. H.

251. ἐπὶ προβόλῳ] προβεβλημένῳ τόπῳ εἰς θάλασσαν. B.Q. προβεβλημένῃ πέτρᾳ, ἢ τόπῳ ἐξέχοντι. V.

252. τοῖς ὀλίγοις] τοῖς μικροῖς τοὺς μεγάλους κυνηγοῦσι. V.

18. οἴομεν] In M. qui in textu 21. πάντες] πάνυ Q. τήνδ᾿ ἴδομεν habet, in margine ad. 26. ὑψόσ᾿ ] ὑψόθι superscriptum scriptum γρ. ὀΐομεν νῦν ἀπεβλέπομεν. in H. Alii quidam codices ἴομεν. ὑψόθεν] Immo ὑψόθ.

δόλον κατὰ εἴδατα βάλλων] καταβαλὼν εἴδατα δόλον ἰχθύσι. τὰ εἴδατα δέ φησι δόλον εἶναι. B.

εἴδατα] οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Καλλίστρατος δείλαια. H.

253. βοὸς κέρας] κέρας Ἀρίσταρχος τὸ κεράτινον συρίγγιον, ὃ ἐπιτιθέασι πρὸς τὸ μὴ ἐσθίεσθαι ὑπὸ τοῦ ἰχθύος τὴν ὁρμιάν. ἔνιοι δὲ τὴν τρίχα. Q. οἷον βοείας τρίχας, αἳ ἐκκρέμανται τοῦ δόνα- κος. H.

βοὸς κέρας ἤτοι τὴν τρίχα λέγει, ἢ τὸ ἐπικείμενον τῇ ὁρμιᾷ κέ- ρας. ἐπὶ κέρατος γὰρ ἡ ὁρμιὰ τρέχει καθιεμένη καὶ ἀνιεμένη. εἰώ- θασι δὲ οἱ ἁλιεῖς μεταξὺ τοῦ ἀγκίστρου καὶ τῆς σπάρτου κέρας βό- ειον προσάπτειν, ἵνα καταπιόντες τὸ ἄγκιστρον οἱ ἰχθύες μὴ τρώγωσι τὴν σπάρτον. B.Q.V.

256. κεκληγῶτας] ἐὰν διὰ τοῦ ω, προπερισπᾶται, ἐὰν δὲ διὰ τῶν ντ, ὡς λέγοντας. H.

257. οἱ ἀπολόμενοι ὑπὸ τῆς Σκύλλης Στήσιος, Ὀρμένιος, Ἄγχι- μος, Ὄρνυτος, Σίνωπος, Ἀμφίνομος. οὕτως Φερεκύδης. H.

ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι] νῦν ἐν τῷ δεινῷ σπαραγμῷ. V.

265. αὐλιζομενάων] εἰς τὴν ἔπαυλιν εἰσιουσῶν. Q. εἰς κοίτην παραγενομένων. V. ἀπὸ κοινοῦ τὸ αὐλιζομενάων. P.

267. Τειρεσίαο] ὁ γὰρ Τειρεσίας Θηβαῖος μάντις ὢν προεῖπε τῷ Ὀδυσσεῖ μὴ τῶν τοῦ Ἡλίου βοῶν ἢ προβάτων καθάψασθαι, εἰ μὴ βούλοιτο ἰδεῖν τῶν φίλων αὐτοῦ πάντων ὄλεθρον. Q.

268. Αἰαίης] τῆς ἀπὸ τῆς Αἰαίης οὔσης νήσου. H.

ἐπέτελλον] ἐνετέλλοντο, προσέταττον. V.

269. et 274. τερψιβρότου] γρ. φαεσιμβρότου. H.

276. ἀλλὰ παρὲξ τὴν νῆσον] εἴωθεν ὁ ποιητὴς τὴν παρέξ πρόθεσιν αἰτιατικῇ συντάσσειν ἀντὶ γενικῆς. “παρὲξ ἅλα φῦκος ἔχευε” (ΙΙ. ι, 7.)· “παρὲξ περιμήκεα δοῦρα” (443.) Ην Vind. 133.

3. δείλαια] Poeticum verbum ex H. Nomen omisit Eustathius. δελέατα contractum, quo usus est 24. ἐπέτελλον] Sic ed. ant. Nam Callim. fr. 458. PORSON. recentt. lemma mutarunt scholio 15. Στήσιος] στίσιος H. Correxi intacto. In H. hic et 273. textus ex Eustathio p. 1721, 8. ἣ—ἐπέτελλε, sed superscriptum u- 16. Σίνωπος] οἴνωςος H. Eusta- trobique οἳ — —ον. BUTTM. thius: Σίνωπος, οὗ πρὸς ὁμοιότητα ἡρωῒς 26. τὴν παρέξ Buttm. pro τὴν ἐξ. Σινώπη, ἀφ᾿ ἧς ὁμωνύμως ἡ κατὰ Σινώ- Conf. p. 555, 18. πην Χερρόνησος. Φερεκύδης Cramerus. φερεκράτης 27. ἀντὶ γενικῆς addidi ex H. Φερεκύδης Cramerus. φερεκράτης

279. σχέτλιος] καρτερικὸς, ἀνένδοτος· καὶ ἐν Ἰλιάδι (κ, 164.) “σχέτλιός ἐσσι, γεραιὲ, σὺ μὲν πόνου οὔποτε λήγεις.” B.Q. πέρι τοι μένος] περισσή σοι δύναμις. V.

281. καμάτῳ ἀδδηκότας] ἀηδισθέντας καμάτῳ καὶ ἀγρυπνίᾳ· “μὴ τοὶ μὲν καμάτῳ ἀδδηκότες ἠδὲ καὶ ὕπνῳ” (ΙΙ. κ, 98.). ἀγρυπνίᾳ κατ᾿ ἀντίφρασιν, ὡς τὸ “ὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένος” (Od. ζ, 2.). ὁ γὰρ ὕπνος οὐ βλάπτει. B.Q. ἀδηκότας] κεκμηκότας, κάμνον- τας. V.

284. ἀλλ᾿ αὕτως διὰ νύκτα] ἐκ νυκτῶν, ἢ ἐν νυξὶν, ἢ μετὰ τὰς νύκτας, ὅ ἐστιν ὄρθρου. ὡς τὸ “πίομεν ἐκ βοτάνης” (ΙΙ. ν, 493.), ἀντὶ τοῦ μετὰ τὴν βοτάνην. ἢ κατὰ τὰς νύκτας. B.Q.

Ζηνόδοτος, ἀλλ᾿ οὕτως. καὶ ἔστιν ἠθικόν. H.

ἀλάλησθαι] ὁ Ἀσκαλωνίτης προπερισπᾷ, ἵν᾿ ᾖ παρακειμένου χρό- νου ἀπὸ τοῦ ἀλῶ, ὡς πεποιῆσθαι. δύναται προπαροξύνεσθαι ὡς Αἰολι- κὸν, ἵν᾿ ᾖ ἀλάλησθαι ἐνεστῶτος χρόνου. τὸ θέμα ἄλημι ὡς τίθημι, ἄλεμαι ὡς τίθεμαι, καὶ διπλασιασμὸς μετ᾿ ἐπιτάσεως Αἰολικῆς ἀλά- λημαι, ἀλάλησαι, ἀλάληται. H.Q.

286. εἰς τὸ χαλεποί ἐστὶν ἡ στιγμή. H.

289. Ζεφύροιο δυσαέος] ἤγουν Λιβὸς δυσπνόου. Gl. H. τινὲς Ζέφυρον δυσαέα τὸν Λίβα. H.

290. θέλουσι γὰρ ἡμᾶς οἱ θεοὶ ὁρμισθέντας—θεοὶ δωτῆρες ἐάων. H. διαρραίουσι] διαφθείρουσι. V.

διαρραίσουσι] χωρὶς τοῦ σ, διαρραίουσι. Ζηνόδοτος δὲ γράφει “φίλων ἀέκητι ἑταίρων.” H.

θεῶν ἀέκητι] ἄνευ θεῶν, ἐκ κακοβουλίας. Q.

294. ἐπήνουν οἱ ἄλλοι Ἀχαιοὶ τὸν Εὐρύλοχον ὑπὲρ ὧν εἶπεν. H.

297. βιάζετε] Ζηνόδοτος, βιάζεσθ᾿ οἶον ἐόντα, οὐ νοήσας ὅτι ποιητικῶς ἐσχημάτισται. H. Vind. 133.

βιάζεσθ᾿ οἶον ἐόντα] μόνον ἐμὲ τῆς βουλῆς τῆς κακῆς ταύτης ἀντεχόμενον βιάζεσθε. M.

301. ἢ βοῦν, ἠέ τι μῆλον] Νυμφόδωρος ὁ τὴν Σικελίαν περιηγη- 4. ἀηδισθέντας Buttm. ἀηδησθέν- 29. βιάζεσθ᾿ ] βιάζετε M.. super- τας B. μὴ διαθέντας Q. ἀηδῶς ἔχον- scripto βιάζεσθαι, quod corruptum τας dixit Eustath. p. 1721, 56. ex βιάζεσθ᾿ . 15. ἀλάλησθαι ἐ. χ. addidi ex H. 31. Νυμφόδωρος Ebertus Dissert. 27. βιάζεσθ᾿ οἷον Porsonus pro Sic. vol. 1. 9. 95. μεμψόδωρος H. et Vind. μεμψήδωρος Q. βιασθ᾿ οἷον. σάμενος καὶ Πολύαινος καὶ Πανύασις φύλακα τῶν Ἡλίου βοῶν Φάλακρόν φησι γενέσθαι, ὃν Φιλοστέφανος Αἰολιδοῦν εἶναί φησι καὶ ἔχειν ἐν Μύλαις ἡρῷον. H.Q. Vind. 56.

303. οἱ δ᾿ αὐτίκ᾿ ἀπώμνυον] ὡς οὐ βλάψωσι βοῦν τῆς τοῦ Ἡλίου ἀγέλης ἢ πρόβατον. Q.

308. ἔντο] τὸ θέμα ἴημι, ἴεμαι. ἱέμην, ἱέμεθα, ἴεσθε, ἴεντο, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ι ἔντο. H.

312. τρίχα νυκτὸς] ἀντὶ τοῦ τρίτον μέρος τῆς νυκτός. B.Q. ἤτοι τρία μέρη, ἢ τρίτον μέρος τῆς νυκτός. V.

313. οὗτος μὲν κατὰ κοινὴν ἔννοιαν τὸν Δία· ἴσως δὲ μᾶλλον ὁ Ποσειδῶν. H.

ἔπι ζαῆν] οὕτως χωρὶς τοῦ δέ Ἀρίσταρχος γράφει, καὶ ἀνα- στρεπτέον τὴν πρόθεσιν. ἐὰν δὲ μετὰ τοῦ δέ, οὐκ ἀναστρέφεται. H. ἔδει χωρὶς τοῦ ν ζαῆ, ὡς “ἀκραῆ Ζέφυρον.” (Od. β, 421.) ἔστιν οὖν Αἰολικὸν τὸ μετὰ τοῦ ν, καὶ ἔδει αὐτὸ Αἰολικῶς βαρύνεσθαι, ὡς τὸ “αἰνοπαθῆ πατρίδ᾿ ἐπόψομαι” παρὰ Ἀνακρέοντι. ὁ δὲ Ἀρίσταρχός φησι περισπᾶσθαι, καὶ οὕτως ἔχει ἡ παράδοσις. H.

314. λαίλαπι] ὑετῷ μετὰ ἀνέμου. V.

318. θόωκοι] ἀντὶ τοῦ θῶκοι καὶ καθέθραι, ὡς ὕδατος γλυκέος ἐκεῖ ῥέοντος. Q.

319. μετὰ μῦθον ἔειπον] γρ. πᾶσιν. H.

320. ἐν γὰρ] τὸ γάρ ἀντὶ τοῦ ἐπειδή. H.

2. Φάλακρον] φυλάῖκον H. φυλά- satis constet ex Diodoro 8ic. 5, 8. κιον Q. φύλαιον Vind. “Panvasis MEINEK. l. c. armentorum illorum custodem ne- 12. 14. ἔπι ζαῆν] ἐπιζαὴν H. et que Phylacium neque Phylaeum sic M. quoque in textu. ζαῆν ab appellaverat. sed aut Phvlacum Aristarcho περισπᾶσθαι infra dixit aut, quod magis credo, Phala᾿ scholiasta et annotavit Eustathius crum.” MEINEK. Anal. Alex. p. 9. 1723. 37. Porro schol. ΙΙ. μ. 157. ἅς τ᾿ ἄνεμος ζαής· ὡς ὑγιής. οὕ- αἰολιδοῦν Vind αἰολιδοῦς H. Q. τως καὶ ὁ Ἀσκαλωνίτης. παραιτητέον “Αἰολιδοῦς non nomen proprium δὲ τοὺς βουλομένους βαρύνειν ἴσως πλα- est, sed plebeia, si quis ita velit, νηθέντας ἐκ τῆς αἰτιατικῆς τῆς εἰς ν forma patronymici Αἰολίδης, com- περατωθείσης. ῥηθήσεται δὲ ἐν τῇ M paranda illa cum ὑϊδοῦς, θυγατριδοῦς, τῆς Ὁδυσσείας περὶ τῆς προσωδίας. τηθελλαδοῦς, ἐμπληκταδοῦς et id genus 16. αἰνοπαθῆ πατρίδ᾿ ] Teum, ubi aliis, de quibus dixit Lobeckius ad natus erat Anacreon. Phrvnich. p. 299. De Phalacro 21. γρ. πᾶσιν in H. supra μῦθον Æoli lio vide schol. Od. υ, 6, scriptum est et Porsono glossema Eum a Mvlensibus pro heroe cul- potius esse videtur quam varia tum esse non mirum est, quum de lectio, quoniam supra μετά minu- Æolidarum in Siciliae oris imperio tissimis litteris scriptum sit ἐν πᾶσι.

323. ὃς πάντ᾿ ἐφορᾷ] φεύγοντες οὐκ ἂν λάθοιμεν τὸν πάντα ἐφο- ρῶντα, καθὰ καὶ Ἀγαμέμνων πρὸ τῶν ὁρκίων ἐκφοβεῖ τοὺς Τρῶας τοῖς ἐπιμαρτυρουμένοις (ΙΙ. γ, 276.). H.Q.

329. ἤϊα] βρώματα δηλονότι. V.

330. ἄγρην ἐφέπεσκον] ἐπὶ ἄγραν ἐξίεσαν. λείπει ἡ ἐπί. B. ἐφέπεσκον] ἐνήργουν. V. γρ. ἐφέφρεσκον. H.

ἐπ᾿ ἄγρην. λείπει γὰρ ἡ ἐπί. H.

335. ἤλυξα ἑταίρους] ἐξέκλινα. V. ἐκτὸς ὄψεως αὐτῶν ἐγενόμην. B.Q.V.

336. ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο] ἔνθα ἦν σκέπη πρὸς τὸ μὴ ἀνεμί- ζεσθαι. V.

347. θεῖμεν ἀγάλματα] θείημεν, θεῖμεν, ὡς τὸ δοίημεν δοῖμεν. θεῖμεν ἀντὶ τοῦ ἀναθείημεν. ἀγάλματα δὲ ἀναθήματα. B.Q.

349. ἕσπωνται] ἀκολουθήσωσιν. V.

350. βούλομ᾿ ἅπαξ] βούλομαι ἅπαξ ἀπολέσαι τὸν θυμὸν πρὸς τὸ τῆς θαλάσσης κῦμα χανών. Q.

351. στρεύγεσθαι] κατὰ στράγγα φθείρεσθαι, ἤγουν κατ᾿ ὀλίγον. H. κατὰ στράγγα ἐκρεῦσαι, ὅ ἐστι κατ᾿ ὀλίγον στραγγίσαι καὶ ἀποθανεῖν. B. κατὰ στράγγα, ὅ ἐστι κατ᾿ ὀλίγον ὑπορρεῖν. V.

στρεύγεσθαι] γρ. στρέγγεσθαι. H.

353. αὐτίκα δ᾿ Ἠελίοιο βοῶν] βόας Ἡλίου λέγουσιν ὅτι ἦσαν ἐκεῖ βόες ἀνατεθειμένοι τῷ Ἡλίῳ. καὶ διὰ τὸ ἅψασθαι τοὺς ὑπὸ τὸν Ὀδυσσέα τούτων ἱερῶν ὄντων ἀπεδιώχθησαν ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων παρὰ καιρὸν καὶ οὕτως ἀπωλέσθησαν. ἢ νόμος ἦν μὴ σφάζεσθαι τοὺς ἐργαζομένους βόας, ἀλλὰ καὶ γήρως καταλαβόντος τούτους ἠλευθέρουν αὐτοὺς μέχρις ἂν τελευτήσωσιν. οἱ δὲ τοῦ Ὀδυσσέως ἑταῖροι ἀπὸ τούτων τινὰς ἁρπάσαντες καὶ σφάξαντες ἐκεῖθεν παρὰ τὸν προσήκοντα καιρὸν ἐδιώχθησαν, καὶ τοιούτῳ κινδύνῳ ὑπέπεσαν. ἢ λέγουσιν ἀλληγορικῶς βόας Ἡλίου τὰς ἡμέρας, τούτων δὲ κατανα- λωσάντων ἐκεῖσε τὰς πρὸς τὸν πλοῦν ἐπιτηδείας ἡμέρας καὶ μὴ ἐξελ- θόντων, ὅτε ἦν ἐνδεχόμενον, ἔπαθον ἅτινα ἔπαθον. B.

357. δρεψάμενοι] λαβόμενοι. ἐρεψάμενοι] στεφανωσάμενοι. V.

1. λάθοιμεν] λάθοιεν H. plicat per ἐπ᾿ ἄγρην. 6. ἐφέφρεσκον] Corruptum. Se- 32. δρεψάμενοι—ἐρεψάμενοι] Simi- paravi autem hoc ab sequentibus liter duplex scriptura in V. expli- ἐπ᾿ ἄγρην, quocum conjunctum est catur κ, 249. ξ, 82. Quos locos in H. Nam ἄγρην scholiasta ex- comparavit Butttmannus.

360. μηρούς τʼ ἐξέταμον] ἤγουν ἐσχισμένους ποιήσαντες. μετὰ γὰρ τὸ τοὺς μηροὺς ἀπὸ τῶν στεάτων κατακαλύψαι, ἃ κνίσσην καλεῖ ὁ ποιητὴς, ἔσχιζον. τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ δίπτυχα. Q.

363. ἔγκατα] κυρίως σπλάγχνων ὁ σπλήν· δῆλον δὲ ἐκ τοῦ ὀνό- ματος. B.H.

370. οἰμώξας δὲ θεοῖσι] μετὰ βοῆς διὰ τὴν ἔκπληξιν ἐφθεγγό- μην. B.Q.

372. εἰς ἄτην] Ἀττικῶς ἀντὶ τοῦ ἐπὶ ἄτῃ. Q. ἐποιήσατέ με κοιμηθῆναι ἐς βλάβην. H.

374. ὠκέα δʼ Ἠελίῳ] ἐναντίον τοῦτο τῷ “Ἠέλιος δʼ ὃς πάντ᾿ ἐφορᾷς καὶ πάντʼ ἐπακούεις (Il. γ, 277.). ἀφʼ ἑαυτοῦ γὰρ ἐχρῆν ἐγνωκέναι τὸν πάντα ἐφορῶντα. λύοιτο δʼ ἂν ἢ τῇ λέξει· τὸ γὰρ πάντα δηλοῖ τὰ πλεῖστα, ἄλλως τε οὐκ ἠγνόει τὸ πεπραγμένον Ἥλιος, ἀλλʼ ἔδει ὡς ποιμαίνουσαν καὶ ταύτην ἀπαγγεῖλαι· ἢ τῷ καιρῷ λύεται, ὡς νυκτὸς ἐπιθεμένων τοῖς βουσὶ τῶν ἑταίρων. B.Q. καὶ πῶς πάντα ἐφορᾷ ὁ ἥλιος; πάντα μὲν, οὐχ ἅμα δέ. H. πῶς ὁ πάντα ἐφορῶν οὐκ οἶδε πάντα, ὁρᾷ, ἀλλʼ οὐχ ὑπὸ τὸ αὐτέ. V.

ἐν πολλοῖς. ὠκὺς δʼ Ἠελίῳ, ἵνʼ ᾖ ὠκὺς ἄγγελος. H.

375. ἔκταμεν ἡμεῖς] οὕτως αἱ Ἀριστάρχου. H.

378. τῖσαι δὴ ἑτάρους] ταῦτα ὁ Ἥλιος πρὸς τὸν Δία ἀρώμενος λέγει, ὅπως ἀντιβλάψῃ τοὺς ἑταίρους τοῦ Ὀδυσσέως, ὑπὸ ὧν τὰς αὐτοῦ βοῦς καὶ τὰ πρόβατα ἔκτεινόν τε καὶ ἔφαγον. Q.

379. ὑπέρβιον] βιαστικῶς, ἄγαν βιαίως. B.Q.

383. φαείνω] τὸ φαείνω ἐνεστῶτός ἐστιν ἀντὶ τοῦ μέλλοντος. H.

387. ἀργῆτι] λευκῷ, ἢ τεφρώδει. V.

388. Ζηνόδοτος, τριχθὰ βαλών. Vind. 133.

κεάσαιμι] σχίσαιμι, ἢ καύσαιμι. V.

390. διακτόρου] τοῦ διάγοντος τὰς ἀγγελίας. Q.

392. ἐπισταδὸν] ἐφεστῶτες. V.

394. τέραα] σημεῖα προεσήμαινον ἐπὶ τῇ ὀργῇ ἡμῖν. B.Q.

4. ὁ σπλήν H. ὁπλήν B. quod cor- 10. Eadem fere in schol. Il. γ, ruptum esse ex ὁ σπλήν patet ex 19. οὕτως αἱ Ἀριστάρχου] Nam in Eustathio p. 1725, 40. qui ad ἔγ- aliis libris ἔκταν ἑταῖροι legitur, quod κατα ita: ἂ δὴ καὶ σπλάγχνα —εὐθὺς M. in textu habet superscripto ἢ ἐρεῖ, ὡς ἀπὸ τοῦ σπλάν ἤτοι ὁ σπλήν ὑμεῖς, corrupte pro ἢ, ἔκταμεν ἡμεῖς. κατὰ τοὺς παλαιούς. Hinc jam, cui Versibus autem 375—389. in M. lubet, sensum scholio nostro afli- obeli appicti sunt. gito. BUTTM. 30. τέραα] τέρεα Q.

398. ἐλάσαντες] γρ. ἐλόωντες. H.

ἐλόωντες] ἀπελάσαντες. V.

400. λαίλαπι] λαῖλαψ ἐστὶν ἡ μετʼ ὄμβρου σφοδρότης τοῦ πνεύ- ματος. Q.

403. οὐδέ τις ἄλλη] πλὴν τῆς νήσου ἐκείνης ὅθεν ἐξωρμήσα- μεν. H.

406. ἤχλυσε] ἀχλύι καὶ σκότῳ περιειλήφει, ἐπληρώθη. V. ἀχλύος ἐπλήσθη καὶ σκότους. H.

408. ζέφυρος] ζέφυρον τὸν θρασκίαν λέγει, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις. B.

409. προτόνους] τὰ σχοινία τὰ κατέχοντα τὸν ἱστόν. V.

410. ἱστὸς δʼ ὀπίσω πέσεν] πρὸς τῇ πρύμνῃ· διὸ καὶ ἔπληξε τὸν κυβερνήτην. B.

411. εἰς ἄντλον κατέχυνθʼ] εἰς τὸν τόπον τῆς ἀντλίας. B.H. ἄντλον] τὴν ἀντλίαν εἰς ἣν ἐγχέεται τὸ κατηθιζόμενον εἰς τὴν ναῦν ὕδωρ. V.

413. ἀρνευτῆρι] ἤτοι ἐπὶ κεφαλῆς νηχομένῳ κολυμβητῇ, παρόσον τὸ ἀρνίον πάντοτε ἐπὶ κεφαλῆς περιπατεῖ καὶ πηδᾷ. B. κυβιστητῆρι, ὀρχηστῇ. V.

415. Ζεὺς δʼ ἄμυδις βρόντησε] ἅμα τῷ ταῦτα γενέσθαι ἐβρόν- τησε. Q.

417. θεείου] θεαφίου. Gl. H. θείου πυρός. εἴ γε ἀπὸ τοῦ θείου διαίρεσις, διὰ τί τὸ θεείου διὰ διφθόγγου: φαμὲν ὅτι πλεονασμός ἐστι τοῦ ε, ὡς εἷς, ἕεις. Q. ἐνέπλητο δὲ θείου, ἤτοι τεαφίου. B. θεείου] θείου. καταστρέφει δὲ εἰς τὸ πυρὸς κεραυνίου. V.

πέσον δʼ ἐκ νηὸς ἑταῖροι] ἔρριψαν ἑαυτοὺς εἰς τὴν θάλασσαν. B.

418. κορώνῃσιν] κορώνη λέγεται εἶδος ὀρνέου θαλασσίου. H.

421. τρόπιος] τρόπις τὸ κατώτατον ξύλον, περὶ ᾧ σχίζεται τὸ κῦμα. V.

422. ἱστὸν ἄραξε] συνέρρηξεν αὐτὸν πρὸς τὴν τρόπιν τὸ κῦμα. B.

αἱ Ἀριστάρχου καὶ αἱ πλείους ἄραξε. Ζηνόδοτος δὲ ἔαξεν. H.

423. ἐπίτονος] ὁ ἱμὰς, ὃς ἤρτηται μὲν τοῦ ἱστοῦ, διὰ δὲ αὐτοῦ 21. θείου—θεείου Buttm. pro θεΐου redit ut significet—. Sic schol. —θεΐου. δ. 367. et Il. ψ, 531. Vid. Friedl. 23. τεαφίου] τεσφίου B. Idem Ariston. p. 261. Ceterum conf. vitium ad ξ, 307. Dixit de hoc vo- Apollon. Lex. s. v. θεείου. cabulo, quod θεάφιον et τεάφιον scri- 30. ἔαξεν] Sumtum ex Od. ε, bitur, Ducangius s. v. τεάφη. 316. 24. καταστρέφει δὲ εἰς τὸ —] Εο ἑλκόμενον τὸ κέρας ἀνάγεται πρὸς τὸν ἱστόν. Ἄλλως. ὁ συνέχων τὸ κέρας κάλως. Q. ὁ ἀνέλκων τὸ κέρας ἱμὰς πρὸς τὸ ὕψος τοῦ ἱστοῦ. B. P. ἱμὰς, ἤτοι ὁ τῶν κεράτων δεσμός. ἢ ὁ ἱμὰς ὁ πρὸς ἄκρῳ τῷ ἱστῷ, διʼ οὗ τὸ ἄρμενον ἀνέλκεται. V.

425. ὀλοοῖς ἀνέμοισιν] δύναται καὶ ἀντὶ τοῦ ἑνικοῦ τοῦ ὀλοῷ ἀνέμῳ. ὁμοίως τῷ “στήθεά τʼ ἡδʼ ἁπαλὴν δειρὴν ἰδὲ καλὰ πρόσωπα.” (Il. τ, 285.). H.

426. θῦε] ὥρμα. V.

427. ἦλθε δʼ ἐπὶ νότος] οὐχ ὡς ἐναντίος τῷ ζεφύρῳ, ἀλλʼ ὡς χει- μάσαι δυνάμενος. Q. ἢ κατὰ βούλησιν Ποσειδῶνος τοῦτο συνέβη, ἢ συνήθως ὁ ποιητὴς τὸ κατὰ τύχην συμβὰν ὡς ἐκ προνοίας φησί. H.

428. ὄφῤ ἔτι τὴν ὀλοὴν] ὅπως καὶ ταύτην τὴν ὀλοὴν Χάρυβδιν ἀναμετρήσω καὶ διέλθοιμι, καὶ εἰς νοῦν λάβοιμι, καὶ ἀναθεωρήσαιμι. B.Q.

431. ἐν ὅσῳ ἀνερρόφει, ἐγὼ εἰς τὸν ἐρινεὸν ἐπήδησα. H.

432. ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν] πρὸς τὴν μακρὰν συκῆν, ἣν εἶδον πρὶν εἰς τὸ τῆς Σκύλλης σπήλαιον, ἐπαρθεὶς καὶ κρατήσας ταύτης, ὅπως μὴ καταπνιγῶ ὑπὸ τοῦ θαλασσίου ὕδατος. Q.

435. ῥίζαι γὰρ ἑκὰς ἦσαν] γρ. εἶχον. H.

εἶχον] ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον. V.

ἀπήωροι] ἀπῃωρημένοι, ἀπηρτισμένοι ἔξω τοῦ σκοπέλου. ἔδειξε δὲ ἐναργῶς τὸν κρεμάμενον. ἢ πολὺ ἀλλήλων διεστηκότες, ἢ ἄποθεν. B.Q. ἤτοι ἀπηρτισμένοι, ἢ πολὺ ἀλλήλων διεστηκότες. οἷον πα- ραιωρούμενοι. ἢ ἄποθεν. V.

436. μακροί τε] τὸ μακροί πρόσκειται, ἵνα σημαίνῃ τὸ ἀπήωροι. ὡς γὰρ μακροὶ ὄντες πόρρωθέν εἰσι τοῦ σκοπέλου. τὸ δὲ μεγάλοι πρὸς πίστιν τοῦ δύνασθαι βαστάξαι τὸν ἥρωα· τὰ γὰρ μακρὰ τῶν ξύλων ῥᾳδίως κάμπτεται, εἰ μὴ ὦσι παχέα. Q.

438. ἐελδομένῳ] ἐπιθυμοῦντι σωτηρίας ἦλθεν ἀνὴρ βραδέως εἰς δεῖπνον, ἤτοι τὸ δειλινὸν, καὶ ἀνέστη ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς. H.

439. ἦμος δʼ ἐπὶ δόρπον] ὡς δὲ δικασπόλος ἀνὴρ κρίνων πολλὰ νείκεα νέων δικαζομένων, ὀψὲ ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς ἀνέστη ἐπὶ δεῖπνον ἐλ- θὼν, τῆμος, ἐν τοσούτῳ δὴ, τὰ ξύλα τῆς νηὸς, ἤτοι ἡ τρόπις καὶ ὁ ἱστὸς, ἐφάνησαν ἐξεμηθέντα τῆς Χαρύβδεως. Q. ἐπὶ τὴν δειλινὴν ὥραν. V.

1. Ἄλλως Buttm. pro ἀλλά. Ver- 6. ἀνέμῳ addidi. ba ὁ σ. τὸ κέρας κάλως habet etiam H. 29. ἀνὴρ Cramerus pro ἀνήν.

ἐν πολλοῖς ἐδιστάχθησαν οἱ στίχοι διὰ τὸ “τρὶς μὲν γάρ τʼ ἀνίησιν ἐπʼ ἤματι (105), καὶ ἐδείχθη ἑαυτῷ τὰ ἐναντία λέγων ὁ ποιητής. νῦν γὰρ ἅπαξ μόνον καὶ ἀναβάλλει καὶ ἀναρροφεῖ. ἡμεῖς φαμὲν, ἦμαρ λέγει τὸ νυχθήμερον, ὥστε διʼ ὀκτὼ ὡρῶν τρεῖς γενέ- σθαι τὰς ἀναδόσεις. H.Q.

ἤτοι ἀπὸ τῆς πρωίας ἐκρατοῦντο ἔνδον τὰ δοῦρα ἕως τοῦ γεύματος. Καὶ ἄλλως. ἐν τόσῳ ἐφάνησαν τὰ δοῦρα ἀπὸ τῆς Χαρύβδεως, ὡς ὅτε ἐστράφη τις ἀνὴρ ἐπὶ δόρπον κρίνων κατὰ τὴν ἀγορὰν, τουτέστιν ἐν τῷ καιρῷ τοῦ γεύματος. B.

441. τῆμος δὴ τάδε δοῦρα Χαρύβδιος ἐξεφαάνθη] οὕτως Ἀρί- σταρχος. H.

443. μέσσῳ δʼ ἐνδούπησα] τὸ ὅλον, περὶ τὰ μακρὰ ξύλα πεσὼν ψόφον ἀπετέλεσα. B.V.

παρὲξ] ἀντὶ τοῦ ὀλίγῳ ἄπωθεν τῶν ξύλων· εἴωθε γὰρ ὁ ποιητὴς τὸ παρέξ ἐπίρρημα αἰτιατικῇ συντάττειν· “παρὲξ ἅλα φῦκος ἔχευαν” (Il. ι, 7.) ἀντὶ τοῦ ὀλίγον ἔξω τῆς ἁλός. καὶ ἡ μὲν παρά σημαίνει ὅτι πλησίον τῶν ξύλων καὶ παρʼ αὐτὰ ἔπεσεν, ἡ δὲ ἐξ ὅτι οὐκ ἐπάνω τῶν ξύλων· ἐπεὶ κἂν ἐπλήγη τὸ σῶμα· ἀλλʼ ὅτι μικρὸν ἔξω αὐτῶν. ἔστιν οὖν ἀντὶ τοῦ ἔπεσον πλησίον μὲν τῶν ξύλων, ἐκτὸς δὲ αὐτῶν, εἶτα ἐπινηξάμενος ἐγγὺς αὐτῶν ἐγενόμην καὶ κατέσχον. B.Q.

444. διήρεσα] τὰ ὁρμισθέντα τῆς νηὸς ξύλα, ἤγουν ἡ τρόπις καὶ ὁ ἱστός. H. ἀπεσπασάμην ταῖς χερσὶ τὸ ὕδωρ. ὥσπερ κώπαις ταῖς χερσί μου διενηξάμην. V.

445. Σκύλλην δʼ οὐκ ἔτʼ ἔασε] νοθεύονται δύο. τί γὰρ εἰ εἶδεν ὅπου οὐ δύναται ὁρμᾶν ἡ Σκύλλα, ἀλλʼ ἐνίδρυται τῷ σπηλαίῳ: ὡς ἐκ τῶν λόγων τῆς Κίρκης ἔστι μαθεῖν. εἰ γὰρ ἐβούλετο διὰ τῆς Χαρύβδεως πλεῖν ὁ Ὀδυσσεὺς, οὐκ ἂν ἠδικήθη ὑπὸ τῆς Σκύλλης, ὡς ἀνημμένης τῷ σπηλαίῳ. ἢ τάχα, ἐμὲ οὐκ εἴασεν εἰς αὐτὴν ἰδεῖν, ἀλλὰ διεξεπέ- ρασα. Q. εἰσιδέειν] ἰδεῖν, συντυχεῖν. V.

1. στίχοι] Versus dicit 439— 441. 7. ὅτε] ὅταν B. Vanam autem esse hanc veterum 10. τάδε] Nunc τά γε legitur. quorundam criticorum opinionem Apud Strabon. 1. 9. 44. καὶ τότε δή ostendit Nitzschius vol. 3. p. 409. μοι δοῦρα etc. 15. αἰτιατικῇ] Vid. schol. ad 276. τρὶς] τρεῖς H. 3. ἡμεῖς] Exspectes ἡμεῖς δέ. ἔχευαν] ἔχευον B. ἔχευεν Q. 4. λέγει addidi ex H. 24. νοθεύονται δύο] Sic etiam in H. τὸ νυχθήμερον] Conf. schol. ad 27. ἀνημμένης Buttm. pro οὖν ἡμ- 105. et Eustath. p. 1729, 28. μένης.

447. δεκάτῃ δέ με] οὐ δεῖ ζητεῖν πῶς διακαρτερεῖ ὁ ἥρως εἰ- πούσης τῆς Ἀθηνᾶς “αὐτὰρ ἐγὼ θεός εἰμι διαμπερὲς ἥ σε φυλάσσω ἐν πάντεσσι πόνοισι” (υ, 47.) H.V.

453. ἀριζήλως] ἀριδήλως. οὐ γὰρ ἐκτέταται ὁ ζῆλος. δῆλον οὖν ὅτι αἱ παρʼ Ὁμήρῳ δισσολογίαι κατὰ τέχνην καὶ χρείαν προέρχον- ται. Q. ἐκδήλως. V.

Ν. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Κοιμώμενον Ὀδυσσέα μετὰ τῶν δώρων ἐκτιθέασιν οἱ Φαίακες εἰς τὴν γῆν τῶν Ἰθακησίων. καὶ τὴν μὲν ναῦν αὐτῶν ὑποστρέφουσαν λίθον ποιεῖ ὁ Ποσειδῶν, Ἀθηνᾶ δὲ ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ ὄντι Ὀδυσσεῖ συμβου- λεύει περὶ τῆς μνηστηροφονίας. καὶ τὰ χρήματα ἔν τινι σπηλαίῳ ἀποκρύπτει, καὶ εἰς γέροντα μεταμορφοῖ τὸν Ὀδυσσέα. P.Q.V. Ὀδυσσέως ἀπόπλους παρὰ Φαιάκων καὶ ἄφιξις εἰς Ἰθάκην. H.

2. κηληθμῷ] τῇ διʼ ἀκοῆς ἡδονῇ. B. θέλξει, τέρψει. κήλησις γάρ ἐστιν ἡ διʼ ᾠδῆς τέρψις καὶ ἡδονή. V. κηλήσει ἐν τῇ τῆς ἀκοῆς ἡδονῇ. τρισυλλάβως δὲ τὸ ἔσχοντο. H.

4. χαλκοβατὲς δῶ] νῦν κυρίως κεῖται ἡ λέξις. τοιαῦτα γὰρ τὰ τοῦ Ἀλκινόου βασιλέως· “χάλκεοι μὲν γὰρ τοῖχοι ἐληλέδατο” (η, 86.), καὶ τὰ ἑξῆς. H.Q. χαλκοβατὲς] ἤτοι χαλκοῦν ἔδαφος ἔχον, ἢ χαλ- κοῦς ἔχον τοὺς βαθμοὺς τῶν θυρῶν. V.

5. τῷ σʼ οὔτι] ἀντὶ τοῦ διὰ τό σε, ὅ ἐστι διὰ τοῦτό σε. H. ἐπειδὴ τὸ ἐμὸν οἴκημα κατέλαβες, διὰ τοῦτο νομίζω σε οὐκέτι πλα- νηθέντα ἐπανελθεῖν εἰς τὸν οἶκον, ἀλλὰ χωρὶς πλάνης, εἰ καὶ πρότερον κακὰ ἔπαθες. B.Q.

παλιμπλαγχθέντα] ὀπισθόρμητον γενόμενον. V.

6. εἰ καὶ μάλα πολλὰ] τοιοῦτόν ἐστιν ὃ λέγει, εἰ καὶ ἀγνωμόνως ἡ τύχη σοι κέχρηται. καὶ ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐναντιοῦται, ἀλλʼ οὐ νῦν οἴομαί σε ἁμαρτεῖν τῆς πατρίδος ἡμῶν προπεμπόντων. Q.

1. οὐ δεῖ—διαμπερὲς] Brevius in H. 12. καὶ τὰ—Ὀδυσσέα om. Q. Ha- οὐδὲν θαυμαστὸν Ἀθηνᾶς λεγούσης διαμ- bet Eustathius p. 1730. περὲς —.

7. ἐφιέμενος τάδε εἴρω] ἀνδρὶ ἑκάστῳ εἴρω ὅσοι πίνετε οἶνον ἐν τοῖς ἐμοῖς οἴκοις. H. μετὰ προθυμίας τάδε λέγω. V. ἐφιέμενος] ἐναλλασσόμενος, ἐντελλόμενος. V.

8. γερούσιον οἶνον] τὸν ἐντίμοις ἀνδράσι διδόμενον. H.V. γέρας γὰρ ἡ τιμή· ἐξ οὗ καὶ τὴν ἐπωνυμίαν εἴληφεν. H. τὸν τοῖς ἐντίμοις διδόμενον. V.

10. εἵματα μὲν δὴ ξείνῳ] μέλλων δωρεὰς δώσειν ἑτέρας αὐτῷ, καὶ τῶν ἤδη δεδομένων μνημονεύει ἀθροίζων ἅπαντα καὶ μεγαλύνων τὴν διὰ τῶν δώρων τιμήν. εὐπρεπῶς δὲ τὸν λόγον ἐξήνεγκεν οὐκ ἄντικρυς φήσας ὅτι ἔλαβες μὲν καὶ ἐσθῆτα καὶ χρυσὸν καὶ ἄλλα δῶρα, νῦν δὲ καὶ τρίποδά σοι καὶ λέβητα κατʼ ἄνδρα προθήσομεν. Καὶ ἄλλως. περὶ τῶν δώρων διαλεγόμενος ὅτι ἐν ἀσφαλεῖ ἀπόκειται ὑπέμνησεν αὐτῷ τῶν ἤδη δεδομένων. Q.

11. πολυδαίδαλος] ὁ ποικίλος καὶ μετὰ τέχνης κατεσκευασμένος· ἢ εἰς τὸ δαιδάλλεσθαι καὶ ποικίλλεσθαι εὔθετος. B.V.

12. δῶρʼ ὅσα Φαιήκων] ἀντὶ τοῦ ὑμεῖς. οὐ γὰρ ἄλλοι τινὲς ἦσαν οἱ δόντες. B.

14. ἀνδρακὰς] κατὰ ἄνδρα. V.

ὁ λόγος, κατὰ ἄνδρα νῦν προδῶμεν, ὕστερον δὲ ἐκ τοῦ δήμου ἀνα- πραξώμεθα. B.Q. Vind. 133.

τινὲς γράφουσιν, ἄνδρα κάτα. ὁ δὲ Φρύνιχος ἀνδρακάδα φησὶ τὴν τῶν ἀνδρῶν δεκάδα. ἔστι δὲ ἐπίρρημα ὡς ἑκάς καὶ ἐντυπάς. H. Vind. 133. τὸ δὲ προικός γενική ἐστιν ἀντὶ αἰτιατικῆς. ὁ γὰρ νοῦς, χαλεπὸν γὰρ καὶ ἀδύνατον ἕνα τοσαύτην δωρεὰν χαρίσασθαι. B.V.

ἀγειρόμενοι] ἀγείραντες κατὰ μέρος παρʼ ἑκάστου λαμβάνον- τες. H.

15. τισόμεθʼ] εἰσπράξομεν, ἀποτῖσαι τὸν δῆμον τὸ μέρος τοῖς νῦν δοῦσιν ἀναγκάσομεν. τὸ δὲ προικός γενική ἐστιν ἀντὶ αἰτιατικῆς, ὥς φησιν Ἡρωδιανός. B.H.Q. εἰσπραττόμεθα, ἢ ἀποληψόμεθα. V.

ἀργαλέον γὰρ ἕνα προικὸς] ἀντὶ τοῦ προῖκα, δωρεάν. B.

14. ὁ—ἢ om. B. hoc loco H., sed separatim ἀνδρακὰς 21. κάτα] Hoc est κάθ᾿. ὡς ἑκάς καὶ ἐντυπάς. Verba ὁ Φρύνιχος— δεκάδα habet 23. τὸ δὲ—ὁ] ἡ προικὸς γενικὴ ἀντὶ etiam B. legitque Eustath. p.1731, τοῦ προῖκα. ὁ V. 43. Alia grammaticorum com- ὁ γὰρ τοὺς V. ὁ δὲ νοῦς B. menta vide apud Apollon. Lex. s. v. 24. τ. δωρεὰν] δωρεὰν τ. V. ἀνδρακάς et Etym. M. p. 102, 17. 27. τὸ μέρος addidi ex H. 22. ἔστι —ἐντυπάς] Non habet 28. δοῦσιν H. δοκοῦσιν B.Q.

τὸ μὲν μὴ αὐτὸν πάντα δοῦναι ἀπαρηγόρητον, τὸ δὲ φάσκειν ἐπι- τιθέναι καὶ τῷ δήμῳ τὴν εἰσφορὰν μικροπρεπές. ἀνακτέον δὲ αὐτὰ εἰς τὰ παλαιὰ ἔθη. εἰκὸς δὲ καὶ τὸ τάλαντον εἶναι τοῦ χρυσοῦ βαρὺ, καὶ τὴν ἐσθῆτα ἀξίαν πολλοῦ. Q.

19. νῆʼ ἄρʼ] Ἀρίσταρχος, νῆάδε. H. ἐπὶ τὴν ναῦν ἐπεσσεύοντο. H.

εὐήνορα χαλκόν] τὸν κοσμοῦντα τὸν ἄνδρα. Q.

20. καὶ τὰ μὲν εὖ κατέθηχʼ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο] ὅρα τὴν κατʼ ὀλίγον προκοπήν. τὰ μὲν γὰρ πρῶτα ὡς ἱκέτης δέδεκται, καὶ οὐδὲ ἀφʼ ἑαυτοῦ ἤγειρεν ὁ βασιλεὺς αὐτόν. ἀμέλει καὶ ὀνειδίζεται ὑπὸ Ἀρήτης “Ἀλκίνοʼ, οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον οὐδὲ ἔοικε ξεῖνον μὲν χα- μαὶ ἧσθαι ἐπʼ ἐσχάρῃ (η, 159.). μαθὼν δὲ τὴν σύνεσιν ὁ βασιλεὺς δώροις τετίμηκεν αὐτόν. νῦν δὴ καὶ ὑπηρετεῖν οὐκ αἰσχύνεται. Q.

εὖ κατέθηχʼ] κατατεθῆναι παρὼν ἐποίησεν, ὡς τὸ “λοῦσέ τε καὶ ἤλειψε.” B.

22. βλάπτοι] ἐμποδίζοι. V.

23. οἱ δʼ εἰς Ἀλκινόοιο] ἴσως οἱ βασιλεῖς μόνον. B.

25. Κρονίδῃ] ὅτι ἐπόπτης τῶν ξένων. ὅτι οἱ ἑστιώμενοι τοῖς ἑστιῶσι προπίνουσι παρὰ τῷ ποιητῇ. H.

26. μῆρα δὲ κήαντες] οὕτως Ἀρίσταρχος. H. κήαντες] καύ- σαντες. V.

31. ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ] ἤγουν γεωργός. H.

πανῆμαρ] ὁ Ἀριστοφάνης οὐκ ἐν συνθέσει φησὶ τὸ πανῆμαρ, ἀλλὰ πᾶν, εἶτα κατʼ ἰδίαν τὸ ἦμαρ. H.

32. πηκτὸν] τὸ μὴ ἔχον ἐξ αὐτοῦ τὸν γύην. B.V.

33. ἀσπασίως] γρ. ἀσπάσιος, εὐκταῖος καὶ προσφιλής. M.

34. βλάβεται] βλάπτεται δὲ γούνατα, ἤγουν κωλύεται τὴν βάδι- σιν διὰ τὸν πολὺν κόπον. H.Q.

13. λοῦσέ τε καὶ ἤλειψε] Esse occurrere πανῆμαρ et semel Il.σ,453. puto κ, 450. ubi de Circe, λοῦσέν τε πᾶν δʼ ἦμκρ; item πᾶν nunquam an- καὶ ἔχρισεν λίπ᾿ ἐλαίῳ. Vid. schol. te vocalem legi nisi ante ἔργον et BUTTM. εἴρητο, quarum vocum illius digam- 19. κήαντες] In textu M. legitur ma certum, hujus admodum pro- κήσαντες, adscripto γρ. κήαντες. babile est. Videtur itaque πάν 22. ἀλλὰ πάν, εἶτα κατʼ ἰδίαν (κα- sicut ἅπἄν, πρόπᾰν antiquorum Io. τιδίαν H.) τὸ ἦμαρ] Legere tum de- num, πᾶν autem, ἅπᾱν, πρόπᾱν Atti. bebat ὦ πάν ἦμαρ. PORSON. Non corum proprium fuisse. Vid. Bekk. accedo. Grammaticus usum cor- Anecd p. 416. et Gramm. m. ampl. repti α in voce πᾶν epicis tribuit: §. 62. Obs. 5. not. BUTTM. idque persimile vero videbitur re- 26. βλάπτεται δὲ γούνατα om. Q. putanti semel tantum apud poetam ἤγουν] ἤτοι Q.

35. Ὀδυσῆ] τὸ πλῆρες Ὀδυσῆϊ, ὡς ἥρωϊ Λαομέδοντι” (Il. η, 453.). H.

36. πιφαυσκόμενος] φανεροποιῶν. V.

39. χαίρετε δʼ αὐτοί] ὅτι οἱ παλαιοὶ καὶ ἐν τῷ ἀφίστασθαι τὸ χαῖρε ἔλεγον, ὥσπερ νῦν τὸ σώζου φαμέν. B.M.

42. ὅλβια ποιήσειαν] ἄλλο ὄλβος, ἄλλο πλοῦτος, ὡς καὶ ἐν ἄλ- λοις “ὄλβῳ τε πλούτῳ τε” (Od. ξ, 206.). εὔχεται οὖν τὰ δῶρα ἐπὶ εὐδαιμονίᾳ αὐτῷ γενέσθαι· οὐ γὰρ ἐν πλούτῳ μόνῳ τὴν εὐδαιμο- νίαν ὁρίζεται. Q.

ἀμύμονα] ἄμεινον τὸ συναμφότερον ἀκούειν, καὶ τὴν ἄκοιτιν εὕ- ροιμι ἀμύμονα καὶ ἀνεπιμώμητον. H.

43. σὺν ἀρτεμέεσσι φίλοισι] σώοις, ἀρτίοις, ἀνελλιπέσιν, ὑγιῶς ἔχουσιν. B. τοῖς πιστοῖς καὶ ἀκεραίοις. ἐκ γὰρ τῆς ἀρτιότητος τὴν ἐπωνυμίαν ταύτην ἀπεκληρώσατο. Q. ὑγιέσι καὶ πιστοῖς. V.

45. κουριδίας] τὰς ἐκ παρθενίας γεγαμημένας. V.

θεοὶ δʼ ἀρετὴν ὀπάσειαν] νῦν τὴν εὐδαιμονίαν, ὡς τὸ “ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπʼ αὐτοῦ” (Od. τ, 114.). B.Q.

54. ἐπισταδόν] ἐπιστημόνως, ἐμπείρως. B.V.

57. Ἀρήτη δʼ ἐν χειρὶ τίθει] καὶ ταύτην πρώτην ἱκέτευσε, καὶ οἶ- δεν ὅτι κατεδεδούλωτο αὐτῇ ὁ Ἀλκίνους. H.Q. ὅτι οἱ ἑστιώμενοι παρʼ Ὁμήρῳ τοῖς ἑστιῶσι προπίνουσιν, ὡς Ὀδυσσεὺς Ἀχιλλεῖ καὶ Εὐμαίῳ ὁ αὐτός. H.

δέπας ἀμφικύπελλον] τὸ περιφερὲς, τὸ πανταχόθεν κεκυφός. B.

59. διαμπερὲς] διόλου, ἕως οὗ τὸ γῆρας ἵκοιτο. B.H.

61. χώρῳ] γρ. οἴκῳ. H. Vind. 5.

65. ἡγεῖσθαι ἐπὶ νῆα] δῆλον οὖν ὅτι φθάνουσιν οἱ ἐρέται παρὰ τῇ νηῒ ὑπάρχοντες. H.

66. ἔπεμπε νέεσθαι] ἤγουν τὰς γυναῖκας. Gl. H. ἔπεμπε γυ- ναῖκας] ἡ ἑτέρα τῶν Ἀριστάρχου, νέεσθαι, εἶχε. καὶ ἄμεινον τὸν μὲν κήρυκα διηγεῖσθαι, τὰς δὲ δουλίδας νέεσθαι. H.

1. Ὀδυσῆʼ] ὀδυσσῆ H. in textu: ἀνεπιμέμητον. sed scholion refertur ad Ὀδυσῆʼ pro 18. ἐπιστημόνως] ἐπισταμένως, ἐπι- Ὀδυσῆῖ habitum. Hoc igitur re- στημόνως V. stitui. Conf. schol. ο, 157. 19. χειρὶ] Sic H. in textu et in Ὀδυσῆῖ] ὀδυσσῆἴ H. scholio. χερσὶ Q. ut vulgo. ἥρωῖ] Hoc nunc ἥρῳ scribitur. 20. κατεδεδούλωτο correxi pro κα- 4. ὅτι addidi ex M. τεδούλωτο. 5. νῦν post σώζου habet B. ὅτι οἱ ἑστιώμενοι] Conf. p. 558. 11. ἀνεπιμώμητον Cramerus pro 17.

67. φᾶρος τὸ ἄνωθεν τῶν ἄλλων ἱματίων φορούμενον, χιτῶνα δὲ τὸ ὑποκάτω. H.

68. χηλὸν] τὴν ἔχουσαν τὴν ἐσθῆτα κιβωτόν. H. πυκινὴν] συνετήν. V.

69. ἡ δὲ ἄλλη σῖτον ἔφερε καὶ οἶνον ἐρυθρὸν, οὐ τῷ Ὀδυσσεῖ, προῄδεσαν γὰρ ὅτι μέχρι τῆς Ἰθάκης κοιμηθήσεται· ἴσως οὖν ἵνα οἱ παραπέμποντες αὐτὸν Φαίακες ἔχωσιν ὑποστρέφοντες· ἀμέλει οἱ δὲ συνεκτιθέασιν αὐτῷ ἐν τῇ Ἰθάκῃ τὰ ἐδώδιμα. H.

71. πομπῆες ἀγαυοὶ] οἱ Φαίακες οἱ μέλλοντες εἰς Ἰθάκην τὸν Ὀδυσσέα διασῶσαι. Q.

72. πόσιν] λείπει ὁ καί. σὺν γὰρ τοῖς ἄλλοις καὶ τὴν πόσιν καὶ τὴν βρῶσιν ἐδέξατο. H.

73. βαπτὸν περιβόλαιον καὶ σινδόνα, ἵνα κοιμῷτο. H.

74. νηὸς ἐπʼ ἰκριόφιν] ἐπὶ τὰ σανιδώματα τῆς πρύμνης. H. νήγρετον] ἀνέγρετον, βαθύν· ἢ διʼ ἡδονὴν βραδύν. V.

76. τοὶ δὲ] γρ. τὸ δέ. H.

77. τρητοῖο λίθοιο] εἰώθασιν ἐπὶ τῶν λιμένων τρυπᾶν τοὺς λί- θους. V.

78. ἀνερρίπτουν] ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος· ἀναρρίπτεται γὰρ ὑπὸ τῶν κωπῶν τὸ ὕδωρ. B.V.

79. καὶ τῷ νήδυμος ὕπνος] φυσικῶς αἱ νῆες τῶν Φαιάκων μετὰ τοῦ πλεῖν ὅπου βούλονται ἔσχον καὶ τὸν ὕπνον παρέχειν τοῖς πλέου- σιν. ὁ μὲν Ἀλκίνους “αὔριον ἐς τῆμος δὲ σὺ μὲν δεδμημένος ὕπνῳ λέξεαι, οἱ δʼ ἐλόωσι γαλήνην (η, 318.)· ἡ δʼ Ἀρήτη “αὐτὸς νῦν ἴδε πῶμα, μή τίς τοι καθʼ ὁδὸν δηλήσεται, ὁππότʼ ἂν αὖτε εὕδῃσθα γλυ- κὺν ὕπνον ἰὼν ἐν νηῒ μελαίνῃ (θ, 443.). τοῦτο δὲ γράφεται, ἵνα μὴ ὁρῶσι τὴν ἐνέργειαν τῶν νεῶν οἱ ἐμπλέοντες. H.Q.

81. ἡ δʼ ὥστʼ ἐν πεδίῳ] εὗ τῇ παραβολῇ κέχρηται. ὥσπερ γὰρ οἱ ἵπποι τρέχοντες ἐκ τῶν ὀπισθίων μερῶν διεγείρονται, οὕτω καὶ ἡ ναῦς ἐλαυνομένη ἐκ τῆς πρύμνης κουφίζεται. B.V.

τετράοροι] τετράσειροι, τέσσαρες ἐζευγμένοι ἵπποι. B. τέσσαρες ἵπποι ἐζευγμένοι. τετράοροι, τὸ ο μικρόν. V.

84. κῦμα δʼ ὄπισθε] πάλιν ἐπανέλαβε τὸν λόγον. Q.

4. συνετήν] στεγνήν Barnesius. 24. γαλήνην] γαλήνη H. quod est 16. Supra τοὶ δὲ, ut videtur, scri- γαλήνη. ptum in H. γρ. τὸ δέ. PORSON. 26. ἰὼν] ἐὼν H. Nihili est τὸ δέ.

86. ἡ δὲ μάλʼ ἀσφαλέως] ἀσφαλῶς, κυρίως ἐπὶ τῶν μὴ σφαλλο- μένων, ἐμπέδως δὲ ἐπὶ τῶν ἐν τῷ πεδίῳ ἐρριζωμένων. ἡ δὲ ναῦς οὔτε ἄσφαλτός ἐστιν, οὕτε ἐν τῷ πεδίῳ ἐρρίζωται. εἴληπται οὖν εἰς ἔμ- φασιν τῆς ἀκλινοῦς καὶ μὴ σφαλλομένης ἐν τῷ πλῷ. B. Q.

87. κίρκος] οἶμαι ὃν λέγουσι νῦν ὀξύπτερον. H.

ὁμαρτήσειεν] ἀκολουθήσειεν. V. πετεηνῶν] γρ. πετεινῶν. H.

88. ἔταμνεν] ἔκοπτεν. V.

93. εὖτʼ ἀστὴρ ὑπερέσχε] ἕως οὗ ὑπερανέτειλεν. Q.

96. Φόρκυνος] λιμὴν Ἰθάκης, ἐφʼ λιμένι Φόρκυνός ἐστιν ἱερὸν τοῦ θαλασσίου δαίμονος. V.

ἐδείχθη σαφῶς ὅτι θαλάσσιος θεὸς ὁ Φόρκυν. κακῶς ὁ Ἀριστο- φάνης ἔγραφεν ἐκεῖ (Od. α, 72.) “Φόρκυνος θυγάτηρ ἁλὸς ἀτρυγέ- τοιο μέδοντος.” ἀντὶ γὰρ τοῦ, μέδοντος, φησὶν, ἵνʼ ᾖ ἐπὶ τοῦ Ποσει- δῶνος καὶ συνάπτηται τῷ ἑξῆς. H.Q. ὁ λιμὴν οὗιος ἔκ τινος Φόρ- κυνος θεοῦ ποτε γέγονε κἀκ τούτου τὴν κλῆσιν ἔσχεν. H.Q.

Φόρκυν δαίμων θαλάσσιος, τὸ πρότερον διατρίβων πρὸς τῷ Ἀρυ- μνίῳ λεγομένῳ ὄχει τῆς Ἀχαίας, οἰκῶν τε τὴν Φόρκυνος ἀπʼ αὐτοῦ καλουμένην βῆσσαν. κᾆτα φανὲν αὐτῷ καταλιπεῖν τὰς τρίβους ταύ- τας ἀφίκετο εἰς τὴν Κεφαλληνίαν, καὶ τόπον ἐκλεξάμενος ἐπιτήδειον αὐτῷ ἐνταῦθα ᾤκησεν. λέγεται δὲ Ἄμμος ὁ τόπος. προσορμίσας δὲ εἰς τὸν τῆς Ἰθάκης λιμένα ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφʼ ἑαυτοῦ προσαγορεύεσθαι Φόρκυνος. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Ἡροδώρῳ. V.

97. προβλῆτες] ἔξω τοῦ λιμένος προβεβλημέναι. H.

98. ἀκταὶ ἀπορρῶγες] προπερισπαστέον τὸ ἀπορρῶγες. σημαίνει δὲ τὰς μὴ ἐρριζωμένας, ἀλλʼ ἀποπεσούσας. τὸ δὲ, λιμένος ποτι- 5. λέγουσι νῦν ὀξύπτερον correxi pro plane absurda. Videtur scholiasta λέγουσιν ἐνεξίπτερον. Quod in H. ad- hoc dicere voluisse, μέδοντι,” ἀντὶ ditur θείῃ τῇ νηΐ videtur esse ἀκολου- τοῦ μέδοντος, ἵνʼ ᾖ etc. Nam ἔγραφεν θήσειε τῇ νηΐ ad ὁμαρτήσειεν adscri- indicio est Aristophanem non in- ptum. terpunctionem tantum, sed etiam 11. ὁ Ἀριστοφάνης] Distinxit Ari- scripturam mutasse. stophanes post θυγάτηρ, et sequen- 14. συνάπτηται H. συνάπτεται Q. tia cum versu sequenti conjunxit. 15. κἀκ—ἔσχεν om. Q. PORSOH. Hæc si fuit sententia 16. Ἀρυμνίῳ Barnes. ex cod. Ἀ- Aristophanis, mirum est non scri. ρυηνίῳ V. psisse eum μέδοντι, quod recte con- 18. καταλιπεῖν Mueller. Fragm. jecisse puto Nauckium Aristopb. Hist. vol. 2. 9. 41. pro καταλιπών. 9. 52., licet genitivum agnoscat 20. προσορμίσας — Ἡροδώρῳ Butt- schol. ad α, 72. mannus pro προσορμήσας—Ἡροδότῳ. 13. μέδοντος.” ἀντὶ—ἵν’ ᾖ] Hæc δὲ post π. addidit Muellerus. πεπτηυῖαι, οἷον πολὺ προήκουσαι τοῦ λιμένος, ὥστε καὶ σκέπην αὐτῷ ποιεῖν. B.Q.

ἀπορρῶγες] διερρωγυῖαι, οὐχ ὡς μέντοι τῶν ῥιζῶν ἀποτετμῆσθαι. V.

ποτιπεπτηυῖαι] ἔσω νενευκυῖαι. V.

101. ὅρμου μέτρον] ὅταν πρὸς τὸ ὁρμισθῆναι ἀφίκωνται. τὸ μέ- τρον, ἢ τὸ πλῆρες τῆς καταγωγῆς. V.

102. ἐπὶ κρατὸς λιμένος] ἐπὶ τῆς ἀρχῆς. V. ἄνω, ἐν ἀρχῇ τοῦ λιμένος. ἀρχὴ γὰρ τοῦ σώματος ἡ κεφαλή. B.

103. ἄντρον ἱρὸν Νυμφάων] ἀλληγορικῶς λέγει ἄντρον τὸν κόσμον, νύμφας τὰς ψυχὰς, τὰς αὐτὰς καὶ μελίσσας, καὶ ἄνδρας τὰ σώμα- τα. δύο δὲ θύρας τὴν τῶν σωμάτων ἔξοδον, ἤτοι τὴν γένεσιν, καὶ τὴν τῶν ψυχῶν εἴσοδον, ἐν ᾗ οὐδὲν τῶν σωμάτων εἰσέρχεται, μόναι δὲ αἱ ψυχαί. ἀθάνατοι γάρ εἰσι. ὅθεν καὶ ἐλαίαν φησὶν, ἢ διὰ τὸν νικητι- κὸν στέφανον, ἢ διὰ τὸ . . . ὅ ἐστι τὴν τροφὴν . . . B.

ἠεροειδές] ἀντὶ τοῦ μέγα καὶ ἀναπεπταμένον. Q.

104. νηιάδες] αἱ τῶν ναμάτων σύντροφοι· οὐ γὰρ ἀπὸ Νηΐου ὄρους. H. αἱ τῶν ναμάτων νύμφαι, ἢ ἀπὸ τοῦ Μηΐου ὄρους. B. ἀπὸ τοῦ Νηίου ὅρους. ἢ ναΐδες νύμφαι εἰσὶ τῶν ὑδάτων. V.

105. ἀμφιφορῆες] εἶδος κεράμων ἀμφώτων. V. καὶ τὰ αὐτὰ ἀναθήματα ὡς οἱ κρατῆρες καὶ ἀμφιφορεῖς. H.

106. τιθαιβώσσουσι μέλισσαι] τὴν βόσιν, τὴν τροφὴν, ἀποτιθέα- σιν, ὅ ἐστι τὰ κηρία. Q. ἀποτίθενται τὴν βόσιν, ὅ ἐστι τὸ μέλι, οἷον θησαυρίζουσι τὰ κηρία καὶ νεοττοτροφοῦσιν. V.

108. φάρεʼ ἁλιπόρφυρα] ἐοικότα τῇ θαλάσσῃ πορφυριζούσῃ. Q.

109. δύω—θύραι—αἱ μὲν—αἱ δὲ—] πῶς ἐπὶ τῶν δύο θυρῶν ἐν τῷ διαιρεῖν φησιν αἱ μὲν, αἱ δέ; ἐνδεχέται τὴν μίαν ἑκάστην θύραν δίθυρον εἶναι. B.H.Q.

110. καταιβαταὶ ἀνθρώποισι] βάσιμοι, διʼ ὧν κατάβασίς ἐστιν ἀνθρώποις. V. ὀξυτόνως ἐπὶ τῷ καταιβαταί. H.

14. Sequuntur in B. duo scholia 25. Addidi πῶς. Est ἀπορία et futilia et ab hoc loco plane aliena, λύσις ἀπορίας, quomodo de duabus alterum, σχοῖνος τὸ βροῦλον (cf. schol. januis αἱ μὲν —αἱ δὲ—pro ἡ μὲν—ἡ ε, 463.)· σχίνος δὲ τὸ θαμνῶδες φυτόν. δὲ—dici potuerit. In H. esse di- βάτος κατʼ ἀντίφρασιν ἡ ἄβατος. alte- citur λύσις ἐπὶ τῶν etc. rum, τὸ ἴσαν, τὸ ἐγίνωσκον, κανονίζεται ἐπὶ] ἐπὶ δὲ B.Q. qui verba ἐπὶ δὲ οὕτως· ἴσημι, καὶ ὁ παρατατιλὸς ἴσην, τῶν — δίθυρον εἶναι infra collocant ἴσης, ἴση, ἴσατον, ἰσάτην, ἴσαμεν, ἴσατε, p. 563, 1. post ἄβατοι ἀνθρώποις. ἴσασον καὶ ἴσαν κατὰ συγκοπήν. 29. ἐπὶ τῷ] Exspectes τό. 15. Habet etiamV., addito εὔσκιον.

111. θεώτεραι] θειότεραι καὶ ἄβατοι ἀνθρώποις. B.H.Q. θειότε- ραι, διʼ ὧν μόνοι θεοὶ εἰσέρχονται. V.

113. πρὶν εἰδότες] ἀντὶ τοῦ πρὶν εἰδῆσαι, ὡς τὸ “καρπῷ βριθο- μένη (Il. θ, 307.). λείπει τὸ ὡς. οὐ γὰρ οἱ Φαίακες, ἀλλ᾿ αἱ νῆες αὐτῶν μόναι τοὺς τόπους ἐπίστανται. H.

119. καδδʼ ἄρʼ ἐπὶ ψαμάθῳ ἔθεσαν] οὐ διανιστᾶσιν αὐτὸν περὶ τοῦ μὴ δοκεῖν χάριν τῆς παραπομπῆς ἀπαιτεῖν· ἢ ἵνα μὴ κατασχεθῶσιν ὑπʼ αὐτοῦ· ἢ οὕτως ᾠκονόμησε διὰ τὰ ἑξῆς. ἀνῄρητο γὰρ ὑπὸ τῶν μνηστήρων φανερῶς κατιών. V.

τὴν τῶν Φαιάκων ἀτοπίαν καθʼ ἣν τὸν Ὀδυσσέα καθεύδοντα μὴ διυπνίσαντες εἰς τὴν γῆν κατέθεντο, τοῦ τε Ὀδυσσέως τὸν ἄκαιρον ὕπνον, διαλύειν πειρώμενος ὁ Ποντικὸς Ἡροκλείδης φησὶν ἀτόπους εἶναι τοὺς ἐξ ὧν εἴρηκεν ὁ ποιητὴς μὴ στοχαζομένους περὶ τοῦ παν- τὸς τρόπου τῶν Φαιάκων. συνειδότας γὰρ ἑαυτοῖς φιληδονίαν καὶ ἀπολαυστικὸν τρόπον, καὶ δεδιότας μή τις αὐτοὺς ἄλλος ἐπελθὼν ἐκ- βάλῃ ἀπὸ τῆς χώρας, δύο ταῦτα ὑποκρίνασθαι, φιλοξενίαν τε πρὸς τοὺς παρόντας, ταχεῖάν τε ἀπόπεμψιν πρὸς τοὺς ἐλθόντας, πάντα δὲ ἐργάζεσθαι ὅπως αὐτῶν ἡ οἴκησις λανθάνῃ, καὶ διάστημα ὅσον ἐστὶ μὴ γινώσκηται, νῆσον ἀγαθὴν οἰκοῦντας, πρὸς δὲ τὸν πόλεμον οὔτε γεγυμνασμένους οὔτε προαιρουμένους, ἀλλʼ ἐναντίαν βιοτὴν τοῖς πο- λεμικοῖς ἐπιτηδεύμασιν ἔχοντας· “οὐ γὰρ Φαιήκεσσι μέλει βιὸς οὐδὲ φαρέτρη” (ζ, 270.)· καὶ πάλιν φησὶν αὐτοῖς αἰεὶ δαῖτα μέλειν κίθαρίν τε καὶ ᾠδάς (θ, 248.). τοιούτους οὖν ὄντας καὶ τοιαύτην γῆν ἔχοντας οὐδὲν ἀπεικὸς εὐλαβεῖσθαι μὴ κατοπτευθέντες ὑπό τινων πο- λεμῆσαι δυναμένων ἐκπέσωσι τῆς χώρας, καὶ ταχυτάτας ἀποπομπὰς ποιεῖσθαι τῶν ξείνων, οὐ διὰ φιλοξενίαν· “οὐ γὰρ ξείνους οἵγε μάλʼ ἀνθρώπους ἀνέχονται, οὐδʼ ἀγαπαζόμενοι φιλέουσιν ὅτε κέν τις ἵκη- ται” (η, 32.). οὐδὲν οὖν ἄλογον διά τινα τοιαύτην αἰτίαν αὐτοὺς ἀποστέλλειν ταχέως τοὺς ξένους, πρὶν ἐντὸς γενέσθαι τῶν παῤ αὐτοῖς 6. διανιστᾶσιν Buttm. pro διανί- utentem. 18. ἐστὶ om. Q. στησιν. 10. τὴν τῶν Φαιάκων ἀτοπίαν] Hanc 22. αἰεὶ— μέλειν κίθαρίν τε καὶ ᾠδάς questionem tractavit etiam Eu- H. nisi quod μέλλειν. ἀεὶ—μέλει κί- stathius p. 1733. θαρίς τε καὶ ᾠδαί Q. 14. συνειδότας— δεδιότας] συνειδότες 23. οὖν om. Q. —δεδιότες H. Nominativus συνει- 25. ταχυτάτας ἀποπομπὰς correxi δότες est etiam apud Eustathium, pro ταχυτάτους ἀποπόμπους. ταχεῖαν oratione non obliqua, sed recta ἀπόπεμψιν dixit supra l. 17. τοὺς ἐπιδημήσαντας. εὔλογον δὲ ἦν μάλιστα τὸν Ὀδυσσέα φοβηθῆ- ναι. τούτῳ γὰρ συμβεβήκει τὰ μὲν περὶ πόλεμον δεινότατον τῶν θνητῶν εἶναι καὶ διὰ τὴν φύσιν καὶ διὰ τὴν ἐν τῇ Τροίᾳ γυμνασίαν. πρὸ τοῦ γνῶναι οὖν εὐκαταφρόνητον εἶναι νομίζοντες ἧττον ἔκρυπτον τὴν ἑαυτῶν διαγωγὴν, ἀλλά τι καὶ παρεδήλουν· ἐπεὶ δὲ ᾔσθοντο ὃς ἦν, βουλόμενοι μήτε τὸν τόπον ὅπου τὴν νῆσον αὐτῶν εἶναι συμβέβη- κε μήτε πόσος ἦν αὐτῷ ὁ πλοῦς ἐκ τῆς Ἰθάκης πρὸς αὐτοὺς γνῶναι, πρῶτον μὲν ἔφασαν αὐτῷ ὅτι δεῖ καθεύδειν αὐτὸν ἀναβάντα εἰς τὸ πλοῖον, εἶτα πολὺ τῆς Ἑλλάδος ἀπέχειν τὴν νῆσον αὐτῶν ὑπολαβεῖν τὸν Ὀδυσσέα θέλοντες παρενέβαλον ὡς αὐθημερὸν εἰδεῖεν αἱ νῆες κατανύειν εἰς ὃν ἂν οἱ ναῦται πρόθωνται τόπον (η, 326.). καὶ τὸ λέ- γειν ὅτι ῥαδίως αὐτὸν ἀπάξουσιν εἰς τὴν πατρίδα, εἰ καὶ μάλα πολ- λὸν ἑκαστέρω ἐστʼ Εὐβοίης, ἥνπερ τηλοτάτω φασὶν ἔμμεναι οἵπερ ἴδοντο ἡμετέρων προγόνων (η, 321.), συνῳδόν ἐστι τῷ προσποιεῖσθαι πόρρω τῆς Ἑλλάδος τὴν χώραν αὐτῶν εἶναι. τῷ γὰρ τὴν Εὔβοιαν τηλο- τάτω λέγειν εἶναι παντελῶς φασιν ἑαυτοὺς κατοικεῖν πόρρω τῆς Ἑλ- λάδος. ἀλλὰ δῆλον ὅτι πάντα ταῦτα συνέτεινεν αὐτοῖς πρὸς τὸ μὴ γνωσθῆναι καθʼ ὃν ᾤκουν τόπον. τοιαύτης δὲ αὐτῶν οὕσης τῆς προαι- ρέσεως, ἐπειδὴ καθεύδοντος τοῦ Ὀδυσσέως εἰς τὴν Ἰθάκην ἥκειν αὐ- τοὺς συνέπεσε, κάλλιστον, οἶμαι, τοῦτο ἡγήσαντο ὑπάρχειν αὐτοῖς καθεύδοντα αὐτὸν ἐκθεῖναι, πρὸς τὸ μηδὲ εἰς ὃν ἀποπλέουσι τόπον εἴτε πρός ἕω εἴτε πρὸς ἑσπέραν γνωσθῆναι. τό τε παθεῖν τι τὸν Ὀδυσ- σέα ὑπὸ τῶν περιτυχόντων τάχα μὲν ἴσως οὐδὲν αὐτοῖς διέφερεν, ἐπειδή γε αὐτοῖς συμβέβηκε μηδὲν εἰς αὐτὸν ἀσεβῆσαι, καθάπερ ὑπέσχοντο μετὰ τῶν σπονδῶν εἰς τὴν πατρίδα ἀπαγαγεῖν. οὐ μήν ἀλλʼ εἴ τινα φιλανθρωπίαν δεῖ αὐτοῖς ἀποδοῦναι πρὸς τὸν Ὀδυσσέα, ἔξεστι λέγειν ὡς ἐξ ὧν ἤκουσαν αὐτοῦ λέγοντος, σὓς ὁ Τειρεσίας αὐτῷ χρησμοὺς εἶπε, συνελογίσαντο ὅτι οὐδὲν παθεῖν αὐτῷ εἵμαρτο δεινὸν, ἀλλὰ τιμωρήσασθαι τοὺς ἐχθρούς. εἰδότες δὲ ἐκεῖνον οὐδὲν βλαβη- 2. συμβεβήκει] συμβέβηκε Q. 15. τῷ γὰρ Buttm. pro τὸ γάρ. 4. πρὸ τοῦ γνῶναι οὖν] πρὸ τʼ οὖν (i. e. 16. φασιν correxi pro φησιν. πρὸ τοῦ οὖν) γνῶναι H. 21. εἴτε πρὸς ἕω addidit Buttm. 5. ἀλλά τι καὶ π. H. ἄλλα τε π. 23. διέφερεν] συνέφερεν Buttm. 24. ἐπειδή Buttm. pro ἐπεὶ δέ. 11. κατανύειν Buttm. pro κατα- 25. μὴν scripsi pro μέν. νεύειν. 38. συνελογίσαντο—εἴμαρτο] συνε- πρόθωνται] πρόθωνται H. λογίζοντο—ἥμαρτο H. 14. τῷ Buttm. pro τό. σόμενον, αὐτοὶ δʼ ὅπερ προετέθειντο ἀπεργασάμενοι, τήν ἀγωγὴν ἐποιή- σαντο, οὐκ ἐπεγείραντες αὐτόν. κἀνταῦθα μὲν δεῖ θεωρεῖν παρὰ τί ποτε τὴν ἀπολογίαν ποιούμεθα. οἱ μὲν γὰρ κατηγοροῦντές φασί τι πρᾶξαι τοὺς Φαίακας τοιοῦτον, ἐξ οὗ κίνδυνος ἦν ἀδοξίᾳ περιπεσεῖν, οὐ προσαποδεικνύουσι δὲ ὅτι διὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῖς ταύτην οὐδὲν ἀγα- θὸν συνέβαινεν. ἔδει δὲ τοῦτο ποιῆσαι τοὺς μέλλοντας μὴ παραδώ- σειν ἀπολογίαν. πολλάκις γὰρ τῶν ἐν μιᾷ πράξει καὶ δυσχερὲς ὑπάρχει τι καὶ ἀγαθὸν, καὶ μᾶλλόν ἐστιν αἱρετὸν τὸ ἀγαθὸν ἢ τὸ κακὸν φευκτόν. διόπερ οὐκ ἀποδοκιμάζομεν τὰς τοιαύτας πράξεις· καὶ τοῖς Φαίαξι δὲ τοῦτο συμβαίνειν λέγομεν. οὐ γὰρ τὴν ἀπόδειξιν ἐφοβήθησαν, ὡς λαθεῖν ἐβουλήθησαν ἐν ᾧ τόπῳ κατοικοῦσιν. ἡ μὲν οὖν ἀφορμὴ τῆς ἀπολογίας ἐκ τούτου γέγονεν ἡμῖν· ἤδη δὲ πλάττομεν ἐκ τῶν ἐπῶν τι τοῖς Φαίαξιν αἱρετώτερον ἄλλο συμβαῖνον· διόπερ ἴδιον τρίτης ἀδοξίας κίνδυνος. H.Q.

123. Ἀρίσταρχος, μήπω, χρονικῶς. διὸ καὶ ἐπήγαγε, πρὶν Ὀδυ- σῆʼ ἔγρεσθαι. H.

124. δηλήσαιτο] βλάψοι, ἀντὶ τοῦ ἀφέληται. V.

128. Ζεῦ πάτερ] ὅτι Ποσειδῶν, ὃς ἦν ἀδελφὸς, πατέρα προσαγο- ρεύει τὸν Δία πρὸς τιμήν. H.

130. Φαίηκες, τοίπερ τοι ἐμῆς ἔξ εἰσι γενέθλης] ἐξ ἐμῆς ὑπάρ- χουσιν. “ἐξ ἐμῆς ὡς τὸ “Μυρμιδόνων δʼ ἔξ εἰμι” (Il. ω, 397.). H. τοῦτο ἐν ἤθει. Ποσειδῶνος γὰρ καὶ Κερκύρας. Q. ἐν ἤθει ταῦτα. ὁ γὰρ Φαίαξ Ποσειδῶνος καὶ Κορκύρας τῆς Ἀσωποῦ. τὸ δὲ ἀπηύρων ἀντὶ τοῦ ἀφειλόμην. V.

133. ἐπεὶ σὺ πρῶτον] χρονικῶς. V.

135. ἀγλαὰ] γρ. ἄσπετα. H.

137. ἐξήρατο] ἐξαίρετα ἔλαβεν. V.

138. ἀπὸ] οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν· πρὸς γὰρ τὸ ἑξῆς ἐστιν, ἢ παρέλκει. H.

142. πρεσβύτατον] οὐ καθʼ ἡλικίαν, ἀλλὰ τιμιώτατον· ὡς Ἥρα “καί με πρεσβυτάτην τέκετο” (Il. δ, 59.). B. τοῦτο μάλιστα 2. τί om. Q. 15. μήπω] Sic in textu H., sed 3. τι om. Q. mutatum in μήπως. Alii μή που. 5. οὐ προσαποδεικνύουσι] οὔπας ἀπο- Mirum si μήπω probaverit Aristar- δεικνύουσι Q. chus. 6. δὲ addidit Buttm. 26. ἄσπετα] Hoc in textu habet 14. τρίτης] ταύτης Q. M., sed in margine γρ. ἀγλαά Ποσειδῶν αἰτιᾶται, τάχα δʼ ὅτι καὶ περιπεμφθῆναι αὐτὸν ὑπʼ ἄλλων, οὐχ ὑπʼ ἐκείνων ἔδει. H. Q.

ἐντιμότατον. ἀλλαχοῦ γὰρ λέγει “ἀλλὰ Ζεὺς πρότερος ἐγεγόνει” (Il. ν, 355.). V.

ἰάλλειν] περιβάλλειν, διδόναι, ἐκτείνειν. V.

143. βίῃ καὶ κάρτει εἴκων] νικώμενος ὑπὸ τῆς ἑαυτοῦ βίας καὶ τῆς ἰσχύος, ὥστε διὰ τοῦτο ἐξυβρίζειν. V.

144. τὸ ἑξῆς, οὔτι τίει βίῃ τῇ σῇ καὶ κάρτει εἴκων—ἐν σοὶ ζῇ τιμωρία τοῦ ἀτιμάζοντός σε. H.

148. ὀπίζομαι] διὰ φροντίδος ἔχω, ἢ αἰδοῦμαι. B. φυλάττο- μαι, αἰδοῦμαι, ἐντρέπομαι. V.

15. μέγα δέ σφιν ὄρος] ἵνα μὴ ζητῶμεν νῦν ὅπου οἱ Φαίακές εἰ- σιν· φαίνεται γὰρ τὰ περὶ αὐτῶν. Q.

Ἀριστοφάνης δὲ γράφει, μὴ δέ σφιν. ἀντιλέγει δʼ ἐν ὑπομνήμα- σιν Ἀρίσταρχος. H.

πόλει ἀμφικαλύψαι] οὕτως ἀμφικαλύψαι. καὶ ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἐθέλω. B.H.

154. ὣς μὲν ἐμῷ] γρ. ᾗ. H. οὕτως. Gl. H.

156. θεῖναι λίθον ἐγγύθι γαίης] ποιῆσαι τὴν νῆα λίθον. H.

157. θαυμάζωσιν] ὁρῶντες ἐκπλήττωνται. V.

160. γεγάασι] καταχρηστικῶς ἀντὶ τοῦ οἰκοῦσιν· ἐκ γὰρ τῆς Ὑπερησίας μετεληλύθασιν. B. Q.

161. ἔμενʼ] τὸ ἔμενʼ ἀντὶ τοῦ ἔμενεν, ὅ ἐστιν, ἐκεῖ ἐκαρτέρει. H.

163. ὅς μιν λᾶαν ἔθηκε] ὃς τὴν ναῦν ἀπελίθωσεν. H.

170. οὐκ ἴσαν] οὐκ ᾔδεισαν. V.

173. ὃς ἔφασκε] ὅτι ἐκ τοῦ τόπου τούτου μετάκεινται εἰς τὰ κατʼ 2. ὐπʼ ἐκείνων ἔδει H. ὐπὲρ ἐκείνων 16. πόλει] πόλει H. M. in textu. Q., omisso ἔδει. Aristophanis scripturam fuisse μηδέ 8. οὔτι τίει] οὔτι εἰ H. Quod et- σφιν ὄρος πόλει ἀμφικάτυψον conjicit iam οὐ τίει esse potest. Nauck. l. c. 14. δʼ ἐν ὑπομνήμασιν Porsonus οὕτως—καὶ om. B., in quo hæc pro δὲ ν ὑπομνημάτων. Quod etiam annotatio versui 149. adscripta. δὲ διὰ ὑπομνημάτων esse potest, præ- 20. ἐκπλήττωνται] ἐκπλήττονται V. latum ab Nauckio Aristoph. p. 40. 23. ἔμενʼ] ἔμεν H. utrobique. Aristarchus ἐν τοῖς κατʼ Ἀριστοφάνους 26. μετάκεινται] Versus 173- ὑπομνήμασιν citatur ab schol. Il. β, 178. 133. Cum διὰ in schol. Il. φ, 131. εἰς τὰ κατʼ ἀρχὴν] Significantur Ἀρίσταρχος διὰ τῶν ὑπομνημάτων Ἀρι- versus θ, 564—571. στοφάνη φησὶ στίχους ἓξ ἠθετηκέναι. ἀρχὴν πρὸς Ὀδυσσέα ὑπὸ Ἀλκινόου λεγόμενα· οὐκ ὀρθῶς· εἰ γὰρ ἐμέμνητο τοῦ χρησμοῦ, οὐκ ἂν ἀπεκομίσθη ὁ Ὀδυσσεύς. Q.

ἀγάσασθαι] ἄγαν ὀργισθῆναι. V. διὰ τοῦ σ ἀγάσασθαι. H.

174. πομποὶ ἀπήμονες] ὅτι καί τῶν μὴ ἀναξίων ἀπήμονες, μὴ ἐῶντες αὐτοὺς πημαίνεσθαι. Q.

175. εὐεργέα] γρ. περικαλλέα. M.

177. βαρυντέον τὴν ἡμῖν. H.

180. παύεσθε] γρ. παύσασθε. M.

183. μὴ δʼ ἡμῖν] ἐκ τοῦ προτέρου καὶ τὸ δεύτερον προσδοκῶσιν. οὐ γὰρ ἂν θῦσαι καιρὸν εἶχον. H.Q.

ἀπόλυτος ἡ ἡμῖν. H.

185. ὡς οἱ μέν ῥʼ εὔχοντο] κατὰ τὸ σιωπώμενον, ἠφανίσθησαν. τὰ γὰρ κυρωθέντα ὑπὸ θεῶν ἐξ ἀνάγκης πληροῦται. V.

190. ὄφρα μιν αὐτόν] Ἀριστοφάνης “αὐτῷ” γράφει καὶ τὸ “μιν” ἐπὶ τῆς Ἰθάκης τίθησιν. H.

191. ἄγνωστον] ἀφανῆ. V.

195. ἀτραπιτοί τε] στεναί τε καὶ εὐθεῖαι ῥὕμαι, ἢ αἱ ἱππήλατοι. αἱ γὰρ τραχεῖαι καὶ ἐκτροπὰς ἔχουσαι παιπαλόεσσαι καλοῦνται παῤ αὐτοῦ. λέγει δὲ νῦν τὰς παρὰ τοὺς λιμένας, οὐχ ἣν μικρὸν ὕστερόν φησι τραχεῖαν ἀταρπόν. B.H.P.Q. ἀτραπιτοί] αἱ μὴ ἔχουσαι ἐκτροπὴν ὁδοί. V.

πάνορμοι] οἱ πᾶσαν ναῦν δεχόμενοι εἰς τὸ ὁρμισθῆναι. εἰσὶ γὰρ λιμένες μὴ ὑποδεχόμενοι μεγάλας ναῦς. ἢ ἐν παντὶ μέρει ὁρμισθῆ- ναι δυνάμενοι καὶ ἰσοβαθεῖς πανταχόθεν. B.Q. σκέπην ἔχοντες παντὸς ἀνέμου. P.V.

196. πέτραι τʼ ἠλίβατοι] τινὲς παρὰ τὸ ἀλιτεῖν τοὺς ἐπιβαίνον- τας. B.Q.

τηλεθάοντα] ἄγαν θάλλοντα. V.

199. χερσὶ] τοὺς δύο μηροὺς ἔπληξε ταῖς δύο χερσίν. H. ὀλοφυρόμενος δὲ προσηύδα] γρ. ὀλοφυρόμενος δʼ ἔπος ηὔδα. H.

1. ὑπὸ Ἄλκινόου—ὁ (ὁ om. Q.) Ὀ— ferendum. Nisi quis pertendat le- δυσσεύς hoc loco habet H. In Q. gendum διὰ τοῦ ε ἀγάσεσθαι. POR- leguntur ut separatum scholion v. SON. 172. cum lemmate μάλα δή με πα- 19. νῦν om. B.H.Q. λαίφατα θέσφαθʼ ἱκάνει. 20. ἀταρπόν] ἀτραπόν H. τρηχεῖαν 3. διὰ τοῦ σ] διὰ τοὺς H. Legen- ἀταρπόν est ξ, 1. dum videtur, διὰ τοῦ σ ἀγάσασθαι et 30. γρ. ὁ. δʼ ἔπος ηὔδα huc rettulit ad variam lectionem ἀγάασθαι re- Porsonus. In H. legitur ad v. 221.

204. πλάζομαι] γρ. πλάγξομαι. M.

πλάγξομαι] πλανηθῶ. V.

αἴδʼ ὄφελον] τὸ ὄφελον πληθυντικόν ἐστιν ἐπὶ τῶν χρημάτων λε- γόμενον· ἀντιδιαστέλλει γὰρ, ἐγὼ δέ κεν ἄλλον ἐξικόμην. H.Q. τὰ χρήματα δηλονότι. B.V.

206. ἐξικόμην] ἱκέτευσα. V.

211. ὑποπτεύει κατὰ τὴν ἐκείνων κέλευσιν ἐκτεθεῖσθαί που. H.

213. σφέας] ἀπόλυτος ἡ σφέας. H.

τίσαιτο] Ζηνόδοτος, τίσασθαι. H.

ἱκέσιος] ἱκετῶν ἐπόπτης. V.

214. ἐφορᾷ καὶ τίνυται] οὕτως τίνυται, τιμωρεῖ, κολάζει. H.

215. ἀλλʼ ἄγε δὴ τὰ χρήματʼ ἀριθμήσω] οὐχ ὡς μικρολόγος, ἀλλʼ ἐκ τούτου τεκμαιρόμενος εἰ καὶ περὶ τὴν ἀγωγὴν τῆς πατρίδος ἠδί- κησαν αὐτὸν, ἢ ὡς ἀναλωθέντων. H.Q. ἐκ γὰρ τῆς ἐκπλήξεως οὐ προσέσχε τῷ δεσμῷ τῆς Κίρκης “τόν ποτέ μιν δέδαεν φρεσὶ πότνια Κίρκη.” (Od. θ, 448.). H. ἵνα τὴν γνώμην αὐτῶν καταμάθῃ. εἰ γὰρ μηδὲν ἔλιπε τῶν χρημάτων, ψευδὲς ἦν τὸ εἰς ἀλλοτρίαν γῆν αὐ- τὸν ἀφῖχθαι. οὐ πιστεύει δὲ τῷ δεσμῷ τῆς Κίρκης, ἤτοι διὰ τὴν ἔκπληξιν, ἢ οἰηθεὶς μεμαθηκέναι αὐτοὺς τὸν δεσμόν. V.

216. οἴχονται] ἀπεληλύθασι. V.

219. τῶν μὲν ἄρʼ οὔτι πόθει] οὐδὲν τούτων ἐζήτει, πάντα γὰρ σῶα ἦν. B.Q.

πόθει] ἀπεζήτει. ὀδύρετο] ἀπεκλαίετο. V.

220. ἑρπύζων] κατὰ τὸν αὐτὸν τόπον ἀναστρεφόμενος, ἢ ἕρπων, ἢ βαδίζων. V.

222. ἀνδρὶ δέμας εἰκυῖα] ὅτι ὁ ποιητῆς ἄρρενας μὲν θεοὺς, θηλείας δὲ ἄρρεσιν οὐδέποτε εἰκάζει. H.Q.

ἐπιβώτορι] ποιμένι, ἐπὶ τῶν βοσκημάτων τεταγμένῳ. B.V. πε- ρισσὴ ἡ πρόθεσις, ὡς καὶ εἰς τὸ “βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ.” B.

223. παναπάλῳ] πάνυ νέῳ, κατὰ παντὸς τοῦ σώματος ἁπαλῷ. 3. In lemm. schol. vulg. ed. ant. 9. τίσαιτο] τίσαιθ᾿ H. in textu ab est ὄφειλον: quod ideo annoto, quo- correctore. Vera versus scriptura niam in text. Harl. quoquo ει super est Ζεὺς σφέας τίσαιτο ἱκετήσιος, non ε verbi ὄφελον scriptum Porsonus quod Wolfius ex Barnesii interpo- tamen e verbis scholii suspicabatur latione edidit Ζεὺς σφείας τίσαιθʼ ἱκε- fuisse ὄφελε: ad χρήματα scilicet. τήσιος. BUTTM. 27. ἄρρεσιν om. Q. B.Q. τοιούτῳ ὁμοιοῦται πρὸς τὸ θαρσῆσαι τὸν Ὀδυσσέα. ὅθεν καὶ ἐπιφέρει, Ὀδυσσεὺς γήθησεν. παναπάλῳ δὲ, πάνυ ἁπαλῷ. V.

οἷοί τε ἀνάκτων παῖδες ἔασι] ὅτι καὶ οἱ βασιλεῖς ἔνεμον δῆλον διʼ ὧν φησιν Ἀνδρομάχη “πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλ- λεὺς βουσὶν ἐπʼ εἰλιπόδεσσιν” (Il. ζ, 423.). H.Q. καὶ Αἰνείας περὶ Ἀχιλλέως “ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσιν” (Il. υ, 91.). H. τὸ παλαιὸν καὶ οἱ τῶν βασιλέων παῖδες πανάπαλοι ἐκαλοῦντο, καὶ ἐποίμαινον. V.

224. ἔχουσʼ] οὐ γραπτέον, ἔχειν· εἴη γὰρ ἂν τοῦ ποιητοῦ ὁ λό- γος. H.

λώπην] ἱμάτιον, ἤτοι περιβόλαιον. ἔνθεν καὶ λωποδύτης ὁ τούτων ἀφαιρέτης, λῃστής. V.

226. τὴν θ᾿ Ὀδυσεὺς γήθησεν ἰδὼν] διὰ τὴν ἡλικίαν εἰκότως· οὐδὲν γὰρ δέδοικεν ὑπὸ τοῦ τοιούτου παθεῖν. H.Q.

228. ὀρθοτονητέον τὴν σέ, ὡς καὶ Ἡρωδιανός. H.

229. ἀντιβολήσεις] συναντήσεις. V.

233. τίς γῆ] ἡ γῆ ποία ἐστὶν, Ἀσία ἢ Εὐρώπης ὁ δῆμος ποῖος, Λάκων ἢ Πύλιος; οἱ ἄνδρες τίνες, δίκαιοι ἢ ἄδικοι; B.Q.

234. ἐνθάδε ὁ η ἐρωτηματικὸς, διὸ περισπασθήσεται· ἐπὶ δὲ τοῦ Κύκλωπος ἀποφαντικὸς, διὸ ὀξύνεται. H.

235. λείπει ἡ ἐξ. ἔγκειται οἷον χερσόνησος περιοριζομένη θα- λάσσῃ. H.

κεκλιμένη] περιερχομένη. V.

241. μετόπισθε] εἰς τὰ ὀπίσω· πρόσωπον γὰρ εἶναι ὑποτίθεται τὴν ἀνατολὴν, νῶτα δὲ τὴν δύσιν. B.Q. εἰς τὰ ἐναντία μέρη. V.

242. ὁ ἤτοι πλεονάζει. H.

243. οὐδὲ λίην λυπρὴ, ἀτὰρ οὐδʼ εὐρεῖα] πρὸς τὰ δύο τὰ ἄνω ἀπέδωκεν. ἐπεὶ γὰρ εἶπε τρηχεῖα μὲν, ἐπάγει, ἀλλʼ οὐ λίαν ἄκαρπος· εἰπὼν δὲ, οὐχ ἱππήλατός ἐστιν, ἐπάγει, ἀτὰρ οὐδʼ εὐρεῖα. ἐνδέχεται γὰρ πλατεῖαν μὲν εἶναι, μὴ δύνασθαι δὲ ὑπὸ ἵππων ἐλαύνεσθαι διὰ τὸ τραχύ. H.Q.

οὐκ εὐρεῖα] οὕτως, οὐδʼ εὐρεῖα. H.

244. περὶ γὰρ τὸ γεῶδες τῆς Ἰθάκης εὔφορον. H.

6. περὶ Ἀχιλλέως] παρʼ ἀχιλλεὺς H. 13. εἰκότως om. Q. 9. ἂν addidi. 17. Πύλιος] ἀττικός B.

245. τεθαλυῖά τε] θάλλειν ποιοῦσα καὶ αὔξειν τὰ φυτά. V. ἐέρση] δρόσος. V.

246. καὶ βούβοτος] ψεύδεται ἐγκωμιάζων τὴν νῆσον. τὰ γὰρ βου- στάσια Ὀδυσσέως ἐν ἠπείρῳ ἦν. H. πῶς οὖν ἔνδροσος, εἰ ἐν ἠπείρῳ νέμονται; οὐδὲν κωλύει καὶ ἐν Ἰθάκῃ. ἢ βούβοτος, βοσκημάτων πλή- ρης. V.

247. ἀρδμοὶ] ποτισμοὶ, ἔνθα ποτίζουσι τὰ ζῷα. B.H.Q. ἀρδμὸς. ἐκτατέον τὸ α. ὁμοίως τὸ ἄρδω ὁ Ἀριστοφάνης. H.

254. πάλιν δʼ ὅγε λάζετο] εἰς τὸ ἐναντίον ἔστρεφεν. H. εἰς τοὐναντίον τοῦ ἀληθοῦς, ὅ ἐστιν, ἐκ δευτέρου δὲ τὸν λόγον ἀνελά- βετο. V.

258. χρήμασι σὺν τοίσδεσσι] προπαροξυτονητέον τὸ τοίσδεσσι. H.

259. φεύγω] Ἰδομενεὺς παῖς μὲν ἦν Δευκαλίωνος τοῦ Μίνωος, Κρὴς δὲ τὸ γένος, ἄριστος τὰ πολέμια. παῤ ἑκάστοις γοῦν ἀρι- στείαις σεμνὸς φαινόμενος, μέχρι τῶν νόστων ἄρραιστος διεφυ- λάχθη. οὗτος δὲ, ὡς λέγεται, γενομένου τοῦ κατʼ Εὔβοιαν χειμῶνος ὑπὸ τῆς Ἀθηνᾶς, ὤκειλε μετὰ τοῦ Κάλχαντος καὶ Σθενέλου εἰς Κο- λοφῶνα, καὶ ἐνταῦθα τὸν βίον κατέστρεψε. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Λυ- κόφρονι. V.

261. ἀνέρας ἀλφηστὰς] ἐφευρετάς· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἀλφῶ τὸ ψηλαφῶ, ἀφʼ οὗ καὶ τὸ ἄλφα. B.

262. οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληΐδος] καὶ τοῦτο ἵνα δοκῇ τιμω- ρεῖσθαι τοὺς ἀποστερεῖν αὐτὸν ἐπιχειροῦντας, ὅς γε μήτε βασιλέως παιδὸς ἐφείσατο. Q.

265. οὐχ ᾧ πατρὶ θεράπευον] ἐπεὶ οὐκ ἤμην θεράπων τοῦ πατρὸς 2. In Vind. 133. est ὀπώρη, ad- Ἤπειρον. Correxeris fortasse scho- scripto γρ. ἐέρση. lium inducenda sola voce ἔνδροσος, 4. πῶς—] Confusum scholium; ut nata ex male intrusa glossa quod “bene explicari dicit Barnes- ἕρση, δρόσος (cf. infra not. ad ω, ius his Eustathii verbis p. 1740, 43. 192.) BUTTM. φασὶ δὲ οἱ παλαιοὶ —μὴ λέγειν τὸν ποιη- 7. ποτίζουσι] ποτίζονται B.Q. τὴν οἵα ἐστὶν ἡ κραναὴ αὕτη νῆσος, ἀλλʼ 8. Ἀριστοφάνης] Non liquet utrum οἴαν εἶναι χρὴ νῆσον εὐδαιμόνως οἰκουμέ- poetam an grammaticum dicat. νην. δίχα οὖν τῶν ἄλλων οὐδὲ βούβοτος 13. Hoc etiam schol. in ed. ant. ἡ νῆσος, εἴγε τὰ τοῦ Ὀδυσσέως βου- collocatum in calce libri præceden- στάσια, φασὶν, ἐν Ἠπείρῳ ἦν. εἰ μὴ tis. BUTTM. ἄρα συλληπτικῶς ἴσως τῇ Ἰθάπῃ συνε- 22. δοκῇ Maius pro δίκη. πινοητέον καὶ τὴν ἀντικρὺ αὐτῆς κειμένην αὐτοῦ Ὀρσιλόχου. οὕτως Ἀριστοφάνης, οὐχ, ᾧ πατρὶ, τῷ ἐκείνου· ὡς τὸ “αἱ μὲν ἔτι ζωὸν γόον ᾧ ἐνὶ οἴκῳ” (Il. ζ, 500.). Q.

χαριζόμενος θεράπευον] τὰ κεχαρισμένα ποιῶν ὑπηρέτουν. B.Q.

266. ἄλλων ἦρχον ἑταίρων] ἀντὶ τοῦ βασιλεύων τῷ Ἰδομενεῖ. H.

267. τὸν μὲν ἐγὼ κατιόντα] σκήπτεται τὸν Ἰδομενέως υἱὸν ἀνῃρη- κέναι, ἵνα αὐτὸν πρόσωνται οἱ μνηστῆρες ὡς ἐχθρὸν τοῦ Ὀδυσσέως φίλου. ἑαυτῷ δὲ ἐν Κρήτῃ υἱούς φησιν εἶναι, ὅτι τοὺς τιμωρήσοντας ἕξει. καὶ τὸν Ὀρσιλόχου δὲ θάνατον λέγει διὰ τὴν λείαν, δεικνὺς ὅτι οὐδὲ ἐκείνῳ παραχωρήσει ἀναιμωτί. Φοίνιξι δὲ πιστεῦσαι λέγει, ἵνα μὴ ἀδικήσῃ, λογισάμενος ὅτι οἱ φιλοκερδέσταται αὐτοῦ ἐφείσαντο. V.

268. λοχησάμενος σὺν ἑταίρῳ] ἄμεινον ἐκεῖνον σὺν ἑταίρῳ νοεῖν, ἵνα φοβερώτερον ἑαυτὸν καταστήσῃ. Q.

270. λάθον δέ ἑ θυμὸν ἀπούρας] ἔλαθον πάντας ἐκεῖνον φονεύσας. οὐκ εἶπε δὲ σφέας. μᾶλλον οὗν εἷς ἐστιν ὁ ἀνῃρημένος ὑπὸ δυοῖν ἐνεδρευόντων. H.

273. ἀπὸ τῶν ἐξ Ἰλίου λαφύρων. Ἀριστοφάνης ἤϊα τὰ βρώ- ματα. H.

274. Πύλονδε καταστῆσαι] ἀντέστραπται. ἐπιβιβάσαι γὰρ τῇ νηὶ καὶ καταστῆσαι ἢ εἰς Πύλον ἢ εἰς Ἤλιδα δῖαν. Q.

ἐφέσσαι] ἱδρῦσαι εἰς τὴν ναῦν. V.

ἡ Ῥιανοῦ, ἀποφάσσαι, ἀποπέμψαι. H.

276. ἐγκλιτικὴ ἡ σφέας· διὸ τὴν τοι συλλαβὴν ἐγερτέον. H.

277. οὐδʼ ἤθελον ἐξαπατῆσαι] ἐπαινεῖ τοὺς Φοίνικας, ἵνα μὴ καὶ ὁ ἀκούων πονηρεύσηται. H.V.

279. προερέσσαμεν] οὕτως αἱ πᾶσαι. ἀπόλυτος δὲ ἡ ἡμῖν. H. καθειλκύσαμεν, ἀντὶ τοῦ εἰσήλθομεν. V.

282. ἐπέλαβε] κατέσχεν. V.

285. οἱ δʼ ἐς Σιδονίην] ἐνταῦθα ἔδειξεν ὅτι οὐχ ἑκόντες ἔβλαψαν 6. πρόσωνται pro παρήσωνται cor- istud ἀποφάσσαι, equidem non di- rectum ex Eustathio. cam. BUTTM. 17. ἤῖα] Hoc igitur Aristopha- 24. ἵνα—πονηρεύσηται H. ἵνα ὁ nes pro ληΐδα legit. ἀκούων μιμήσηται V. 22. ἀποφάσσαι] Non potest quin 27. καθειλκύσαμεν] Hoc verbo pro ἐφέσσαι Rhianus voluerit ἀφῆ- explicatur altera lectio προερύσσα- σαι; quæ non mala foret lectio; μεν, ut monet Buttm. unde tamen quomodo natum sit οἱ Σιδόνιοι· καὶ γὰρ ἂν ἔλαβον αὐτοῦ καθεύδοντος τὰ χρήματα· ἀλλ᾿ ὅτι σπεύδοντες εἰς τὴν πατρίδα κατέλιπον αὐτὸν, ἵνα μὴ ἀναστὰς ἀλλαχοῦ αὐτὸς παρακαλέσῃ λαβεῖν αὐτόν. H.Q.

Σιδονίην] τὴν τῆς Σιδῶνος χώραν, τὴν Φοινίκην. V.

288. δέμας δʼ ἤϊκτο γυναικὶ] ὡμοίωσε γὰρ ἑαυτὴν γυναικὶ, ἵνα πιστώσηται αὐτὸν ὅτι θεά ἐστιν ἐκ τοῦ μεθομοιωθῆναι. Q. ἐντεῦθεν Ξενοφῶν τὴν Ἀρετὴν καὶ τὴν Κακίαν ἀνέπλασεν. V.

289. καλῃ τε μεγάλῃ τε] ἐκ τῆς κατὰ τὴν ὄψιν κοσμιότητος καὶ αἰδοῦς καὶ τοῦτο ὑπονοεῖν δίδωσι, καθὰ καὶ Ξενοφῶν καὶ Τελέσιλλα ἡ Ἀργεία διαγράφουσιν Ἀρετῆς καὶ Καλοκαγαθίας εἰκόνα. Q.

291. ὅς σε παρέλθοι] νικήσει, μεταφορικῶς. V. νικήσει. ὁμοίως “ἐπεὶ οὐ παρελεύσεαι οὐδέ με πείσεις (Il. α, 132.). ὁ δὲ νοῦς, εἰ καὶ παρέλθοι θεός σε τοῖς δόλοις, δοξασθήσεται ὡς τοιοῦτον παρελθών. B.Q.

293. τινὲς δόλων ἄτερ, τοῖς ἑξῆς συνάπτοντες κακῶς αὐτό. H.

294. ὁ γὰρ ξένος διὰ τὸ εὐεπήραστον ἀναγκάζεται καὶ παραλογί- ζεσθαι ὡς ἐν ἀλλοτρίοις ὤν. H.

295. κλοπίων] τῶν κεκλεμμένων καὶ μὴ ἀληθῶν. V. πλοκίων] πεπλεγμένων. H.

οἵ τοι πεδόθεν φίλοι εἰσίν] μεταφορικῶς, οἷον ἐκ ῥίζης, ἐκ γενε- τῆς, ἀπὸ φυτῶν· ἢ ἀπὸ τοῦ τοὺς γεννωμένους ἐν τῷ πέδῳ πατεῖν. B.Q. πεδόθεν] ἐκ νέας ἡλικίας. ἢ ἀπὸ τοῦ πέδου. V. ἤτοι παι- δόθεν φίλοι εἰσί. H.

296. ἄμφω] ἐγώ τε καὶ σὺ, ἀμφότεροι ἀμφοτέρους ἰδόντες. H.

300. αἰεὶ] γρ. ἄγχι. H.

302. ἔθηκα] παρεσκεύασα εἶναί σε φίλον πάντων Φαιήκων. H.

306. ποιητοῖσι] γρ. τυκτοῖσι. H.

313. σὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐΐσκεις] ὑπονενόηκεν ὅτι ἐν τοῖς Φαίαξι καὶ παρθένῳ καὶ ἀνδρὶ ὁμοιωθεῖσα παρώρμηκεν αὐτόν. V.

σὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐΐσκω γρ. σὲ γὰρ αὐτὴν πάντη ἐίσκεις. H. ἑαυτήν. Gl. H.

1. καὶ γὰρ ἂν ἔλαβον Buttm. pro ἤτοι] In H. letmma μύθων τε κλο- ἢ γὰρ ἀνέβαλον (ἂν ἔβαλον H.). πίων præixum. 9. Τελέσιλλα] Τελεσίλλα Q. 29. ἐΐσκω] ἐΐσκω H. ὴν 12. ἐπεὶ οὐ H. οὐδέ με B.Q. γρ. σὲ γὰρ αὐτὴν] γρ. σε γὰρ αὐτῆ 20. πατεῖν] πίπτειν B. H. In Vind. 133. est σὺ γὰρ αὐτὴν 21. ἐκ νέας ἡλικίας] Spectat ad παντὶ ἐΐσκεις cum γρ. σὲ γὰρ αὐτῇ παν- παιδόθεν, scripturam vitiosam, quae τὶ ἐΐσκεις. est in H.

320—323. ἀλλʼ αἰεὶ φρεσὶν ᾖσιν ἔχων] νοθεύονται δʼ στίχοι. ὁ μὲν πρῶτος ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐμῇσιν ἔχει τὸ ᾗσιν, ὅπερ ἐστὶ τρίτου προσώπου, τηροῦντος ἀεὶ τοῦ ποιητοῦ τὴν ἐν τούτοις διαφοράν· ὁ δὲ δεύτερος ὅτι Ἀθηνᾶς παρούσης θεοῖς ἀνατίθησι τὴν σωτηρίαν· ὁ δὲ τρίτος καὶ τέταρτος ὅτι οὐκ ἐγίνωσκεν ὡς ἡ φανεῖσα αὐτῷ παρὰ Φαίαξι θεὰ ἦν, ὅτι οὐκ ἐθάρσυνεν, ἀλλὰ τοὐναντίον μηδέ τινʼ ἀνθρώ- πων ποτιόσσεο, οὐ γὰρ ξείνους οἵδε μάλʼ ἀνθρώπους ἀνέχονται” (η, 31.). H.Q. Vind. 133.

320. 321. νοθεύονται. οὐκ ἂν παρούσης τῆς Ἀθηνᾶς θεοῖς ἀναθή. σει τὴν σωτηρίαν. H.

322. ὡς ὅτε· ἢ ἀντὶ τοῦ πλὴν, δίχα. H.

323. θαρσύνας] καὶ μὴν οὐκ ἔδειξε τῷ Ὀδυσσεῖ σαφῶς ἑαυτὴν παρὰ Φαίαξιν. ἢ οὐ κατὰ παρθένον θνητὴν ὡμοιώθη παρὰ Φαίαξι τῆς θεοῦ συμβουλή· διὸ ἔγνω. Q.

330. τοιοῦτο νόημα] οὐκ εὐεξαπάτητον, ἀλλὰ συνετόν. H.V.

332. ἐπήτης—ἀγχίνοος] ταχὺς περὶ τὸ νοῆσαι. ἐπήτης, λόγιος. καὶ ὥσπερ ὁ λόγιος παρὰ τὸν λόγον, οὕτως καὶ ἐπήτης παρὰ τὸ ἔπος. τινὲς δὲ, δίκαιος, ὁ τὸ ἐτεὸν φιλῶν. B.

ἐπητής] φρόνιμος καὶ λόγιος, παρὰ τὸ ἔπος. ἀγχίνοος] περὶ τὸ νοῆσαι ταχύς. V.

οὕνεκʼ ἐπήτης ἐσσὶ] χωρὶς τοῦ τε, τῇ δὲ προσῳδίᾳ ὡς ἀεικὴς, φησὶν Ἀρίσταρχος. οὕτω δὲ καὶ Ἡρωδιανός. ἐπήτης ἤγουν λόγιος. καὶ ὡς ὁ λόγιος παρὰ τὸν λόγον, οὕτω καὶ ἐπήτης παρὰ τὸ ἔπος. H.

333—338. ἀσπασίως γάρ κʼ ἄλλος] ἀθετοῦνται στίχοι Ϛ΄ ὅτι οὐδὲν εἴληφε παῤ αὐτοῦ σημεῖον τοῦ μήπω βούλεσθαι τὴν γαμετὴν ἰδεῖν. τοὐναντίον γὰρ διὰ τοῦτο αὐτῷ ἐπιφαίνεται, ἵνα κρύψῃ αὐτοῦ τὴν εἴσοδον. διὸ καὶ φησὶν “ἦ μάλα δὴ Ἀγαμέμνονος Ἀτρείδαο φθίσεσθαι κακὸν οἶτον ἐπὶ μεγάροισιν ἔμελλον, εἰ μή μοι σὺ ἕκαστα θεὰ κατὰ μοῖραν ἔειπες” (383.). οὕτως οὖν αὐτὸς ἠπείγετο ἰδεῖν τὴν γαμετήν. H.Q.

335. σοὶ δʼ οὔπω φίλον] οὐκ ἔστι σοι φίλον μαθεῖν τὴν σὴν ἄλο- 2. τρίτου Buttm. pro περὶ τοῦ. χωρὶς τοῦ τε] Nam alii ἐπητής τʼ. 15. In V. εὐεξαπάτητον. ἀντὶ τοῦ τῇ δὲ προσῳδίᾳ] De accentu ἐπη- οὐκ ἐ. οὐδὲ συνετόν. τής, qui τοῖς παλαιοτέροις placuerit, et 21. ἐπήτης] ἐπῆτυς superscriptum ἐπήτης dixit etiam Eustath. p. 1743, in H. Vide quae de hoc scholio 60. Ante ἀεικής addidi ὡς. dicentur ad φ, 306. χον ἐπιδημίαν τὴν σὴν, εἰ μήπω πρῶτον ταύτην πειράσεις, εἰ παρ αὐτῆς ἦς γνώριμος. H.

φίλον] νῦν ἀντὶ τοῦ ὠφέλιμον. V.

340. ᾔδεʼ ὃ νοστήσεις] ἀλλʼ ἠπιστάμην ὅτι νοστήσεις, ὅτι ἐπα- νέλθοις. B. ὅτι νοστήσεις] ὅτι ἐπανέλθοις. V.

342. χόλον] γρ. κότον. H.

348. ἰρόν] ἀποκεκομμένον ψιλοῦται. B.

349. ἐστὶ] γρ. εὐρύ. H.

κατηρεφὲς] χθαμαλὸν, κατακαλύπτον καὶ καταστέγον. V.

351. Νήριτον] ὅρος Ἰθάκης ἀντικρὺ τῆς Ἠπείρου. V.

351. καταειμένον] κεκαλυμμένον, μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ἐσθή- των. B.H.Q. κατεσκεπασμένον. V.

352. ὣς εἰποῦσα θεὰ σκέδασʼ ἠέρα] οὐκ εἶπεν ἐσκεδάννυεν, ἀλλʼ ἐσκέδασε, δεικνὺς ὅτι πρῶτον ἐσκέδασε τὴν ἀχλὺν εἰποῦσα τὸ “ἀλλʼ ἄγε τοι δείξω” καὶ οὕτως αὐτῷ ἔδειξε, Φόρκυνος μὲν ὅδʼ ἐστὶ λιμήν. οὐ γὰρ ἔτι ἀορασίας οὔσης ἐφαίνετο αὐτῷ τὰ μὴ ὁρώμενα. Q. τὸ “ὣς εἰποῦσα” νοητέον μετὰ τὸ “ἀλλʼ ἄγε τοι δείξω Ἰθάκης ἕδος.” Q.

ἅς εἰποῦσα] τάδε, φησὶν, ἡ Ἀθηνᾶ εἰποῦσα τῷ Ὀδυσσεῖ ἐσκέ- δασε τὴν ἀορασίαν καὶ ἀγνωσίαν αὐτοῦ, καθʼ ἣν οὐκ ἐγίνωσκε ποῦ ἦλθεν ὅτε ταῖς νηυσὶν εἰς Ἰθάκην αὐτὸς ἤτοι τὴν πατρίδα αὐτοῦ παρεγένετο. Q.

σκέδασʼ ἠέρα] τοῦτο ἐπιλαμβάνεται Πτολεμαῖος. ἔδει γὰρ πρῶ- τον σκεδάσασα, φησὶ, τὸν ἀέρα εἶτα δεῖξαι· εἰ μὴ ἄρα ὅμοιόν ἐστι τῷ “τὰς μὲν ἄρα θρέψασα τεκοῦσά τε” (Od. μ, 134.). Q.

357. ὔμμ’] ὑμᾶς, Αἰολικῶς. H.

ἀγανῇσι] προσαγαγέσθαι καὶ πεῖσαι δυναμέναις. V.

358. διδώσομεν] παράσχομεν, ἀπὸ τοῦ διδῶ περισπωμένου. δυσχε- ραίνων δὲ ὁ Ἀριστοφάνης τὸ διδώσομεν γράφει παρέξομεν· καὶ τὸ ἐν Ἰλιάδι διδοῦναι παρέκοπτε. H. Q. Vind. 133.

7. Versus 347. 348. ἔν τισι τῶν illic διδῶναι legisse ex Herodiano ἀντιγράφων οὐ κεῖσθαι annotavit Eu- περὶ μον. λέξεως cognovimus p. 25 stathius p. 1743, 31. 4. In versu Odvsseæe Macrob. Sa- 29. Ἰσιάδι] ω, 425. turn. 2. 9. 304. ed. Bip. δεδώσομεν διδοῦναι παρέκοπτε Buttm. pro δι- scriptum memorat et cum simili δόναι προέκοπτες. Idem Aristopha- reduplicatione δεδοικήσω, quod Sχ- nem illic διδόμεν scripsisse conji- racusanorum esse dicit, comparat: cit: quod valde incertum est. Alios quae unde hauserit non constat.

359. ἐᾷ] συγχωρήσῃ· τουτέστιν, ἐὰν ἐπιτρέψῃ μοι τὸ ζῆν ἡ Ἀθη- νᾶ. H. ἀγελείη] ἡ ἄγουσα τὰ λαφυραγώγια. H.

360. ἀέξῃ] γρ. ἀέξειν. H.

365. ὅπως ἔσται τάδε ἔργα] γρ. ὅπως ὄχʼ ἄριστα γένηται. H. (in Vind. 133. vice versa.)

366. σπέος ἠεροειδὲς] τὸ καθαρὸν ἀέρα ἔχον. ὅμοιον τῷ “ὅσσον δʼ ἠεροειδὲς ἀνὴρ ἴδεν” (Il. ε, 770.). ἄτοπον γὰρ θεοῖς σκότος ἀνα- κεῖσθαι. ὅθεν ἐπιτίθησε καὶ λίθον. H.Q. νῦν καθαρὸν ἀέρα ἔχον. V.

367. κευθμῶνας] τὰς καταδύσεις ἢ τοὺς κοίλους τόπους καὶ ἀνα- κεχωσμένους. Q.

368. ὁ χρυσὸς καὶ τὰ ἱμάτια ὅλων ἦν ἐν τῇ χηλῷ. τάχα οὖν διὰ τὸ βάρος σεσιωπημένως λέλυκε καὶ ἐχώρισεν αὐτὰ, ἵνα βα- στάσῃ κατὰ μέρος. H.

369. τά τοι] γρ. οἱ. H.

372. τὼ δὲ καθεζομένω] οὗτοι δὲ ἡ Ἀθηνᾶ καὶ Ὀδυσσεὺς καθεζό- μενοι. ἱερὰν δέ φησι τὴν ἐλαίαν διὰ τὸ ἀνακεῖσθαι αὐτὴν τῇ Ἀθηνᾷ, ὡς ἀναδοθεῖσαν αὐτὴν τῆς γῆς εἰς τὸ ταύτης ὄνομα, ὅτε οἱ θεοὶ συνη- δρίαζον καὶ εἰς ἑκάστου τὸ ὄνομα ἓν φυτὸν ἀνεδίδοτο, καθάπερ καὶ τῷ Διονύσῳ ἡ ἄμπελος ἀνεβλάστησεν. Q.

373. φραζέσθην] ἐβουλεύοντο. ἔστι δὲ ἡ τοῦ τρίτου προσώπου τῶν δυικῶν κατὰ χρῆσιν τῆς Ἀττικῆς διαλέκτου. Q.

377. οἳ δή τοι τρίετες] κατὰ τὸν ἀπαρτίζοντα ἀριθμὸν εἶπε τρίε- τες, ἐπιστάντος ἤδη καὶ τετάρτου· “ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος, τάχα δʼ εἶσι τέταρτον” (Od. β, 89.)· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ταχέως διελεύσεται. καὶ ἀλλαχοῦ “ὡς τρίετες μὲν ἔληθε δόλῳ, ἀλλʼ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος, καὶ τότε δή τις ἔειπε γυναικῶν” (Od. β, 106.) Q.

380. πάντας μέν ῥʼ ἔλπει] πάντας τοὺς μνηστῆρας ἡ σὴ ποιεῖ ἄλοχος μνηστεῦσαι αὐτὴν, ὅπως ἀπατήσῃ αὐτοὺς ἀταράχους μένειν, ἕως ἂν σὺ καταλάβῃς ἐν τῷ οἴκῳ σου. H.Q.

384. φθίσεσθαι] γρ. πείσεσθαι. H.

Ea tamen scriptura Nauckius Ari- δρίαζον. stoph. p. 59. usus conjecit ἀτὰρ καὶ 22. Conf. schol. ad β, 89. δῶρα δὲ δώσομεν. 24. ταχέως διελεύσεται] Vid. Lehrs. 3. ἀέξῃ] ἀέξει pr. H. Arist. p. 102. 7. ἴδεν] εἶδεν H. 30. ἕως—σου om. Q. 17. συνηδρίαζον scripsi pro συνε-

387. πὰρ δέ μοι αὐτὴ στῆθι] πῶς οὐ πρὸς Νέστορα καὶ Μενέλαον μετέρχεται στρατείαν λαβεῖν; τάχα ὅτι τοῖς λοιποῖς πολίταις οὐδὲν αἰτίοις οὖσι πόλεμον ἐπάγειν ἀδικώτατον ἔδοξε. μεμάθηκε γὰρ καὶ παρὰ τῆς μητρὸς ἐν Ἀιδου τὰς δημοσίας Τηλεμάχῳ φυλασσομένας τιμὰς, καὶ ὅτι τοὺς τρυφῶντας μνηστῆρας τιμωρήσεται καὶ καθ᾿ ἑαυτὸν, οἵ τε μνηστῆρες εἰ ᾔσθοντο, ἔφυγον ἂν μὴ δόντες δίκην. Q.

388. λιπαρὰ κρήδεμνα] ἔκδηλα, λαμπρά. μεταφορικῶς τὸ τεῖ-

389. Ἀθήνη] γρ. γλαυκῶπι. M.

390. ὑπονοεῖται ὁ στίχος, διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὑπερβολήν. ἐν τῇ λ γοῦν τῆς Ἰλιάδος πλείοσι τριακοσίων ἀντέστη καὶ παρούσης Ἀθη- νᾶς. H.

391. πότνα] σεβασμία, τιμία. V.

397. ἀλλʼ ἄγε σʼ ἄγνωστον] καὶ πῶς ἡ Εὐρύκλεια γινώσκει; ὅτι χρεία αὐτῆς ἐστιν ἐν τῇ μνηστηροκτονίᾳ. Q. πάντεσσι βροτοῖσι] πῶς οὖν ἡ Εὐρύκλεια γινώσκει; ἐπειδὴ χρεία αὐτῆς. V.

398—401. ἀθετοῦνται διὰ τὸ ἦθος ὡς ἕκαστον ἐπεξιέναι. H. ἀθετοῦνται μετὰ ἀστερίσκων ὡς ἐκ τῶν ἑξῆς μετενηνεγμένοι. H.

κάρψω] ξηρανῶ. ὅθεν καὶ τὰ κάρφη ἐκ τοῦ κάρφω τὸ ξηραίνω. B.Q. μειώσω, ξηρανῶ. V.

399. λαῖφος] ἱμάτιον παχὺ, ἤτοι χοντρὸν, ὡς ἄρμενον. B.

401. κνυζώσω δέ τοι ὅσσε] ψωριάσαι σε ποιήσω· ῥυσώσω, κα- κώσω σου τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἀπρεπεῖς καὶ ῥυσοὺς ποιήσω, ὁποῖοί εἰσιν οἱ τῶν καθευδόντων. B.Q. κνυζώσω] ῥυσώσω, ἀπρεπεῖς καὶ ῥυσοὺς ποιήσω, ὁποῖοί εἰσιν οἱ τῶν καθευδόντων, καὶ συσπάσω καὶ κα- κώσω. V

402 ἀεικέλιος] ᾐκισμένος, οἰκτρὸς, ἀπρεπὴς, εὐτελής· ὡς “δί- φρον ἀεικέλιον” (Od. υ, 259.). B.Q.

405. ἐπίουρος] ἐπίσκοπος, φύλαξ. V. ὅς τοι ὑῶν ἐπίουρος] ἐπίσκοπος. δύναται ἡ πρόθεσις εἶναι καὶ ἐν 10. ὑπονοεῖται] ὑπονοοῖτο H. ὐπονο- schol. ad 430. οῦσι τὸν στίχον οἱ παλαιοὶ Eustath. 21. χοντρὸν] Vid. Schneid. in 9. 1744, 52. χονδρός. BUTTM. 17. ἀθετοῦνται διὰ — ἐπεξιέναι] 22. ῥυσώσω—ῥυσοὺς] εὐρώσω—ῥυ: Verba non integra, que a proxi- τοὺς B.Q. mis, quibuscum non cohaerent, 25. συσπάσω] συμπλἀσω V. Cor- separavi. rexit Heinrichius collato Hesych. 18. ἐκ addidit Buttm. Conf. κνυζώσω: συσπάσω, κακώσω. πλεονασμῷ, ἵνʼ ἦ ἐφορῶν καὶ ἐπιβλέπων· ἢ παρέλκει ὡς τὸ βοῶν ἐπιβουκόλος. τὸ δὲ, ὁμῶς, ὁ χοιροβοσκὸς ὅμοιά σοι καὶ ὁμόφρονα οἶδεν. Q.

ὁμῶς] ὁμοίως τῷ πρώην χρόνῳ, ὡς ἀπʼ ἀρχῆς καὶ νῦν. ἢ ὡς σὺ σαυτῷ εὐνοεῖς. B.H.

408. πὰρ Κόρακος πέτρῃ] Ἀρεθούσης υἱὸς καὶ Κόραξ ἐγένετο. οὗτος οὖν ὁ Κόραξ κυνηγῶν εὑρῶν λαγὼ καὶ διώκων ἠνέχθη κατὰ κρημνοῦ, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς πέτρας ἐτελεύτησεν. ἡ δὲ μήτηρ αὐτοῦ Ἀρέθουσα διὰ τὴν λύπην ἐλθοῦσα ἐπί τινα κρήνην ἑαυτὴν ἀπήγξατο. ἔνθα ἀπὸ τοῦ Κόρακος ἡ πέτρα, ἀπὸ δὲ τῆς Ἀρεθούσης ἡ κρήνη. εἰώθαμεν δὲ σημαίνειν ἀπὸ τῶν ἐνοικούντων πολλάκις τοὺς τόπους, ὡς οἱ Ἀττικοί. λέγει δʼ οὖν τὰ συφόρβια. ἰστέον ὅτι Ἀρέθουσαι κρῆναί εἰσι τέσσαρες, ἐν Συρακούσαις, ἐν Σμύρνῃ, ἐν Χαλκίδι, καὶ ἐν Ἰθάκῃ. B.H.Q. οὗτος ὁ Κόραξ κυνηγῶν ἀπὸ τῆς πέτρας πεσὼν ἐτελεύ- τησε, καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ Ἀρέθουσα ἑαυτὴν ἀπήγξατο. Ἀρέθουσαι δὲ τέσσαρες, ἐν Συρακούσῃ, ἐν Σμύρνῃ, ἐν Χαλκίδι, καὶ ἐν Ἰθάκῃ. V. Ἀρέθουσα κρήνη Ἰθάκης καὶ Ἄργους. V.

409. βάλανον μενοεικέα] ἁρμόζοντα τῇ δυνάμει αὐτῶν. Q. βά- λανον ἁρμόζουσαν καὶ οὖσαν κατάλληλον τῇ δυνάμει τῶν χοίρων. Q.

413. καλέουσα] καλέσαι ὀφείλουσα. V.

421. ἐνθύμιος] ἔμφροντις, ὅ ἐστι διὰ φροντίδος. B.

423. πόνον] γρ. μόρον. M.

427. ἕως τοῦ ὀίω ἡ στιγμή. Vind. 133. καθέξει] γρ. παρέξει. H. Vind. 133.

8. ἐπὶ] ἀπὸ H., superscripto ἐπί. omisit Stephanus, Arethusa Smyr- 12. οἱ et δʼ addidi ex H. næa, sex erunt. Scholiastam Ho- 13. τέσσαρες] Stephanus Byzant. meri exscripsit Tortellius de ortho- s. v. Ἀρέθουσα, allato hoc Odysseæ graphia s. v. Arethusa fol. 43 a. ab versu, Δίδυμος inquit, ὑπομνηματίζων Osanno (Anecd. Rom. p. 107.) in- τὴν N τῆς Ὀδυσσείας φησὶν “Ἀρέθου. dicatus, “Sane in glossulis Ari- σαι δέ εἰσιν ὀκτώ.” Ἡρακλέων δὲ ὁ starchi super xiii. Odysseæ Homeri Γλαύκου τὴν αὐτὴν ὑπομνηματίζων φη- librum comperi quatuor in diversis σὶν “Ἀρῶ ἐστι τὸ ποτίζω” οὗ τὸ ἄρδω mundi partibus fuisse Arethusios παράγωγον. ἐκ τούτου ἀρέθω ὡς φλέγω fontes: umum apud Syracusas, αἰ- φλεγέθω. ἀφʼ οὗ πᾶσα κρήνη ἐπιθετι- terum apud Smyranam tertium in κῶς οὕτω λέγεται.” Stephanus enu- Chalcidia, et quartum in Ithaca.” merat quinque, quibus si addatur Qui quod de glossulis Aristarchi quam scholiasta Homeri et Eusta- dicit, ipse excogitavit.· thius p. 1746. memorant, sed quam 18. ἁρμόζοντα] Immo ἁρμόζουσαν.

429. ὡς ἄρα μιν φαμένη] εἰπὼν τὸ κατὰ μέρος ἐπήγαγε τὸ ὄλον ἀντὶ τοῦ συνελόντα εἰπεῖν, δέρμα γέροντος αὐτῷ περιέθηκε πρότερον τὸν χιτῶνα, εἶδʼ οὕτως τὸ ῥάκος. B.Q.

430. ὅτι ἐντεῦθεν οἱ ἄνω μετενηνεγμένοι εἰσίν. H.

435. μεμορνγμένα] οἷον πεπονημένα καὶ ἠφανισμένα, παρὰ τὸν μόρον. H. μεμολυσμένα καὶ πεφυρμένα. V.

438. πυκνὰ ῥωγαλέην] ἤτοι συνεχεῖς ἔχουσαν ῥαγάδας, ἢ πολλῶν ῥηγμάτων πεπληρωμένην, ἢ συνεσχισμένην. Q.V.

στρόφος] συνεστραμμένος δεσμὸς, ἢ εἰς σχοινίον ἐστραμμένος, ἢ ἐξ ἱμάντος. B.Q. ἢ ἐκ σχοινίου ἐστραμμένος. ἢ ἱμὰς περιεστραμ- μένος. H.V.

ἀορτήρ] νῦν ὁ τῆς πήρας δεσμὸς, σχοινίον, ὁ ἀναφορεὺς, ἐξ οὗ ἀπήρτητο, ὅ ἐστι παρεκρέματο. B.H.Q. ὅπερ λέγομεν βαστά- γιον. B.

Ξ. ΥΠΟΘΕΣΙΣ

Ξενισμὸς Ὀδυσσέως γίνεται ἐν τῷ ἀγρῷ παρὰ Εὐμαίῳ τῷ συ- βώτῃ αὐτοῦ. διηγεῖται δὲ αὐτῷ Ὀδυσσεὺς πολλὰ ἃ πέπονθε ἀγγέλ- λων καὶ τὴν Ὀδυσσέως ἐπάνοδον. P.

ΑΛΛΩΣ.

Ξενισμὸς Ὀδυσσέως γίνεται ἐν τῷ ἀγρῷ παρʼ Εὐμαίῳ τῷ ὑφορβῷ, 2. συνελόντα] Scribebatur συνε- Verba καὶ ἠφανισμένα habet etiam λοντὶ (hoc accentu). 4. οἱ ἄνω] Versus dicit 398— 6. μόρον] μηρόν H. Correxi ex 401. ubi vid. schol. Eustathio p. 1740, 34. μεμορυχμένα μετενηνεγμένοι Buttm. pro κατη- ἢ μεμορυγμένα, διχῶς γὰρ φέρεται καθὰ νεγμένοι. Versibus 430—433. in M. καὶ τὸ βρεχμός καὶ βρέγμα, τὰ μεμο- appicti sunt ⋇ λυσμένα καὶ πεφυρμένα κατὰ τοὺς πα- 5. πεπονημένα] πεπορημένα H. He. λαιούς. κρεῖττον δὲ ἠφανισμένα εἰπεῖν sychius, μεμορημένον· ἠσκημένον, πε- παρὰ τὸν μόρον, ἐξ οὗ τὸ μορύσσω. πονημένον. μεμορυχμένα· μεμολυμένα 10. ἢ ἐκ] ἢ om. V. ε τ (μεμολυγμένα Musurus: sed videtur 13 παρεκρέματο] παρεκρέμαστο H. potius delendum esse ut natum e. 14. βαστάγιον] Sic etiam Eusta- proximo μεμολυσμένα, quod vidit thius interpretatur p. 823, 35. Vide Heinsius), μυσαρὰ, μεμολυσμένα, ἐρ- de hoc voc. Ducangium p. 182. ρυπωμένα, ἠσβολούμενα (hoc ἠσβολω- 21. Hæc exscripsit Eustathius μένα potius scribendum quam quod p. 1742. Musurus posuit ἠσβολημένα), μεμο- 21. παρʼ —αὐτῷ] παρὰ εὐμκίου καὶ ρωμένα ἅπαντα. ποικίλη τις αὐτῷ Q. καὶ ποικίλη τις αὐτῶν ὁμιλία. Ἄλλως. Ὀδυσσέως παρουσία πρὸς τὸν Εὔμαιον, καὶ λόγοι γίνονται ἀναπλάττοντος ἑαυτὸν καὶ πράξεις τινὰς ἐκτιθεμένου. H.Q.V.

1. ἀταρπὸν] πρὸς τὴν τραχεῖαν ἀταρπόν· ἢ ἀντὶ τοῦ διὰ τραχείας ἀταρποῦ. B.

2. διʼ ἄκριας] ἀντὶ τοῦ, διʼ ἀκρίων. ἄκριες δέ εἰσιν αἱ ἀκρώρειαι. B. κατὰ τὰς ἀκρωρείας. V.

4. οἰκήων] ἀντὶ τοῦ οἰκετῶν. λέγονται δὲ καὶ οἱ συγγενεῖς καὶ πάντες οἱ ἐν τῇ οἰκίῳ. Q.

5. προδόμῳ] τῇ πρὸ τοῦ οἴκου στοᾷ. V.

ἥμενον] τὸ ἑξῆς, ἥμενον περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ. P.Q. ἵνα γὰρ περισκοπῶσι τὰ πέριξ ἐν τοῖς ἀγροῖς, ἐν ὑψηλῷ τὰς ἐπαύλεις οἰκοδο- μοῦσιν. Q.

7. περίδρομος] περιοδευτὴ, γείτονας μὴ ἔχουσα τοὺς ἐμποδίζον- τας τῷ βουλομένῳ περιδραμεῖν καὶ περιελθεῖν αὐτήν. B.Q.V.

8. Ζηνόδοτος, δείματο οἶος. H.

10. ῥυτοῖσι λάεσσι] ἑλκυστοῖς, μεγάλοις, καὶ μὴ δυναμένοις διὰ χειρῶν βασταχθῆναι λίθοις. V. μεγάλοις, εἱλκυσμένοις καὶ μὴ βασταχθεῖσιν ὡς ἐλαφροῖς. οἱ γὰρ μεγάλοι λίθοι ἑλκύονται καὶ κυλίονται, οἱ δὲ μικροὶ βαστάζονται. B.

ἐθρίγκωσεν] ἐχαράκωσε, τὴν στεφάνην ἐποίησεν. Q. ἐχαράκω- σεν. θριγκὸς δὲ λέγεται ἡ ἐπὶ τοῖς οἴκοις στεφάνη. V.

ἀχέρδῳ] τῇ ἀγρίᾳ ἀπίῳ. ἔχουσι δὲ αὗται ἀκάνθας διʼ ὧν αἱ αί- μασιαὶ γίνονται. θριγκὸς δὲ λέγεται ἡ ἐπὶ τοῖς οἰκοδομήμασι στε- φάνη. B.Q. ἄχερδός ἐστιν ἀκανθῶδες φυτὸν, ἐξ οὗ τὰς αἱμασιὰς ποιοῦσιν. ἔνιοι δὲ ἀπέδοσαν τὴν ἀγρίαν ἄπιον. ἀκανθώδης γὰρ ἡ αὐτὴ εἴωθεν εἶναι. V.

1. αὐτῶν (αὐτῷ Q.) addidi ex ἢ περίσκεπτον ὃ τις ἂν κατανοῶν θαυ- H.: om. V. et Eustathius. μάσειεν, οἷον, ὄφρα γένωμαι σοὶ περί- 8. τοῦ addidit Buttm. σκεπτον παίγνιον. Ἀρσινόη (Callim. 13. Ex scholio ad v. 6. Etym. Epigr. 5, 8.). Δίδυμος ἐν ὐπομνή- M. περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ· τῷ ὑψηλῷ, ματι ξ Ὀδυσσείας. οὕτως εὖρον ἐγώ εἰς ὅθεν ἔστι περισκέψασθαι διὰ τὸ ὕψος τὸν Ὦρον. Conf. schol. α, 426. καὶ ἀπιδεῖν. ἡ ὅθεν ἔστι τὸ πέριξ ἰδεῖν. 26. ἡ αὐτὴ] Immo αὕτη.

11. σταυροὺς] ἐξυσμένα ξύλα καὶ ὀρθὰ ἔπηξε πρὸς τὸ ἀντιβαίνειν τῷ τοίχῳ. Q. τὰ ὀρθὰ καὶ ἀπεξυσμένα ξύλα. V.

ἐκτὸς ἔλασσε] ἔξω διὰ τῶν τοίχων ξύλα διήλασεν ὀρθά. V.

12. τὸ μέλαν δρυὸς] ἤτοι τὸ δάσος, ἢ τὴν ἐντεριώνην, τὸ ἐγκάρ- διον τῆς δρυός· μελάνδρυον γὰρ λέγεται διὰ τὴν χροιάν· ὁ δὲ Ἀρι- στοφάνης τὸν φλοιὸν τῆς δρυός. B.H.Q.V. τὸ μέλαν δρυὸς τὴν ἐντεριώνην φασὶν οὕτω καλουμένην· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος τὸν φλοῦν· ὁ δὲ Κράτης τὴν δασύτητα τῶν φύλλων μελάνδρυόν φησιν, ὡς καὶ Αἰ- σχύλος φησὶ Φιλοκτήτῃ “κρεμάσασα τόξον πίτυος ἐκ μελανδρύου.” τὸ δὲ δρυός δύναται νοεῖσθαι καὶ ἐπὶ παντὸς ξύλου. δρυμοὶ γὰρ αἱ ὗλαι, καὶ ἀκρόδρυα τῶν πάντων δένδρων οἱ καρποὶ, καὶ δρυπετεῖς ἐλαῖαι. B.H.Q.

18. ἀντίθεοι μνηστῆρες] νῦν οἱ ἐναντίοι τοῖς θεοῖς. Q. V.

21. θῆρας τοὺς λέοντας κατʼ ἐξοχήν. H.

22. τέσσαρες] ὑπωπτεύετο παρὰ Ζηνοδότῳ. H. Καλλίστρατος ὑπώπτευε τὸν στίχον διὰ τὴν ἐξαρίθμησιν τῶν κυνῶν καὶ τὸ ἐπίθετον. H. Vind. 133. ὄρχαμος ἀνδρῶν] νῦν ἔξοχος ἐπὶ τῇ εὐγενείᾳ. V.

24. δέρμα βόειον εΰχροον] εὔχρουν, ἀπὸ ὑγιοῦς βοός. B. ἐϋ- χροές] γρ. εὔχροον. Vind. 133.

1. ἐξυσμένα Buttm. pro ἐξειλ- H. ad v. 20. adscriptum, proxima κυσμένα. ἀπωξυμμένα dixit Eustath. annotatio in H. Vind. ad v. 21. re- p. 1748, 51. lata, a Porsono ad v. 22. Duentze- 5. τῆς δρυός] τῆς ἀντὶ περιφράγματος rus verod p. 192. scholiastam negli- δρυός H. Verba ἀντὶ περιφράγματος genter de uno versu (22.) loqui spectant ad versum præcedentem. opinatur, quum utrumque versum Ἀριστοφάνης] In scholio proximo (21. et 22.) ab Ζenodoto et Calli. Ἀρίσταρχος. In V. est ἢ τὸν φ., strato notatum dicere deberet. omisso ὁ δὲ Ἀριστοφάνης. Nam verba καὶ τὸ ἐπίθετον (quæ ap- 6. τὸ μέλαν δρυὸς H. et Eustathius sunt ab Vind.) non posse de epi- p. 1748, 56. τὸ μελάνδρυον B. Q. theto Eumæi ὄρχαμος ἀνδρῶν intel- 7.φλοῦν H. et Eustathius. φλοιόν ligi, quod sæpius recurrat (ξ, 121. ο, 351. 389. π, 36. ρ, 184. et φι- 8. τὴν δασύτητα τῶν φύλλων cor- λοίτιος ὄρχαμος ἀνδρῶν υ, 185, 254.), rexi ex Eustathio pro τὴν τῶν δασυ- ut non sit verisimile in eo haesisse τατῶν φυτῶν. Callistratum, sed ad θήρεσσιν v. 21. Αἰσχύλος] Fragm. 249. spectare. Verum huic nomini non 9. κρεμάσασα τόξον] κρεμάσας τόξον apta sunt verba καὶ τὸ ἐπίθετον nec, Eustathius. κρεμαστὰ τόξα Her- si essent, hoc loco collocanda fuis- sent, sed inverso potius ordine Καλ- 10. νοεῖσθαι] νοῆσαι H. λίστρατος ὑπώπτευε τοὺς στίχους διὰ τὸ 15. ὑπωπτεύετο παρὰ Ζηνοδότῳ in ἐπίθετον καὶ τὴν ἐξαρίθμησιν τῶν κυνῶν.

29. ὑλακόμωροι] ὁ μὲν Ἀρίσταρχος, ὀξύφωνοι. κρεῖσσον δὲ ἀπο- διδόναι οἱ περὶ τοῦ ὑλακτεῖν μεμορημένοι, ὅ ἐστι πεπονημένοι· ἴδιον γὰρ κυνῶν τὸ ὑλακτεῖν. ἐν ἄλλῳ, οἱ περὶ τὸ ὑλακτεῖν ἐσπουδακότες, ἢ ὑλακτικοί. Q.V. οἱ περὶ τὴν ὑλακὴν μεμορημένοι, ὅ ἐστιν εἰ- θισμένοι ἢ κακοπαθοῦντες, ἀπὸ τοῦ μόρος ἡ κακοπάθεια. οἱ ὁρῶντες πάντοτε πρὸς τὴν ὑλακήν. B.

30. οἱ μὲν κεκλήγοντες] κεκληγῶτες καὶ κεκλήγοντες διχῶς αἱ Ἀριστάρχου. εἰ μὲν διὰ τοῦ ω, περισπᾶται, εἰ δὲ διὰ τοῦ ντ, προ- παροξύνεται. H.Q.

31. ἕζετο κερδοσύνῃ] φυσικόν φασι βοήθημα πρὸς ἀποτροπὴν κυ- νῶν τὸ καθεσθῆναι καὶ προέσθαι τὴν ῥάβδον ὡς μὴ ἐπιτιθέμενον. V.

σκῆπτρον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός] ἀντὶ τοῦ ἔρριψεν αὐτό. φυσικὸν βοήθημά φασι— — ἐπιτιθέμενον. ἢ διὰ φόβον. B. οὐ διὰ φόβον, ἀλλʼ ἑκὼν ἔρριψεν αὐτό. V.

33. μετασπὼν] ὀξυτονητέον· ἔστι γὰρ β΄ ἀόριστος, καὶ μετασπόν- τος ἡ γενική. H.

34. σκῦτος] ὃ περιέτεμνε δέρμα, καὶ σκυτοτόμος, καὶ σκυτοδέψης, καὶ σκυτεύς. ὡς ἐπιπολὺ γὰρ δέρμασιν εἴλουν τὴν παντευχίαν. H.Q.

35. ἄλλον, οὐκ ἄλλη. H.

38. καί κέν μοι] ἀπόλυτος ἡ μοι. B.

41. ἦμαι] διατρίβω, ὡς τὸ “ἧμαι ἐνὶ Τροίῃ σέ τε κήδων.” (Il. ω, 542.). H.

49. ῥῶπας] παρὰ τὸ ῥέπω ῥέψω ῥέψ καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ω ῥώψ. ῥέπει ὅπου θέλει τις· ἱμαντῶδες γάρ ἐστι. B.Q.

50. ἰονθάδος] ἰόνθους λέγουσι τὰς ῥίζας τῶν τριχῶν. σημαίνει οὖν τὴν δασεῖαν. οἱ δὲ τὴν ταχεῖαν, παρὰ τὸ ἄδην ἰέναι. οἱ δὲ νέας, τῆς ἰόνθους φυσάσης, οἵτινες φύουσι τοῖς ζῴοις. οὐκ ἂν δὲ 2. οἱ περὶ τοῦ ὺ.] οἱ τὸ ὑ. Q. εἰ μὲν H. ὁ μὲν Q. μεμορημένοι Q. μεμωρημένοι V. προπαροξύνεται H. ὁξόνεται Q. Conf. Hesychii glossam ad ν, 435. 19. σκυτεύς Buttm. pro σκυτεῦ- σαι (σκυλεῦσαι H.). allatam. 4. μεμορημένοι] μεμωρημένοι B. 21. In textu ἄλλυδις ἄλλη et ος 7. κεκλήγοντες utrobique scripsi super η. pro κεκληγόντες. 28. ταχεῖαν Buttm. pro τελείαν. 8. Ἀριστάρχου H. ἀριστάρχειοι Q. ἐπήνεγκε, μέγα καὶ δασὺ, εἴ γε τὸ ἰονθάδος ἐδήλου τὸ δασέος. ἴονθοι δὲ ἐξανθήματα ἀκμάζοντος σώματος. B. ἤτοι νέας, ἢ ταχείας, παρὰ τὸ ἰέναι ἄδδην. ἢ δασείας· ἴονθοι γὰρ αἱ ῥίζαι καὶ αἱ ἐκφύσεις τῶν τριχῶν. ἢ ἰόνθους ἐχούσης· ἴονθοι δὲ ἐξανθήματα ἀκμάζοντος σώματος. Q.V.

51. αὐτοῦ] τοῦ συβώτου. ἐνεύναιον δὲ ἐφʼ οὗ ηὐνάζετο. τὴν αὐ- τοῦ οὐκ οἶδέν ποτε σύνθετον Ὅμηρος. τὸ δὲ ἐνεύναιον προπαροξυτό- νως. H.

ἐνεύναιον] εἰς τὸ κοιτάριον, ἀπὸ τοῦ εὐνάζω. B. ἐγκοίμητρον, ἐγκοίτιον. V.

μέγα καὶ δασὺ] οὐκ ἂν νῦν ἔφη δασὺ, εἴ γε τὸ ἰονθάδος ἐδήλον τὸ δασέος. H.

56. κακίων σέθεν] μᾶλλόν σου κεκακωμένος τὴν ψυχήν. H.V.

59. ἡ γὰρ δμώων δίκη ἐστὶν] ἀντὶ τοῦ, αὕτη τῶν δούλων ἐστὶν ἡ δικαιοσύνη. B. δίκη] δικαιοσύνη. V.

61. τὸ ἑαυτοῦ συμβεβηκὸς κοινὸν πρὸς ἄλλους ποιεῖ. H.

65. ἀναστρεπτέον τὴν ἐπί. H.

εὔμορφον ἀέξῃ] οὕτως Ἀρίσταρχος. H.

66. οὐ παραποιητικῶς, ἀλλὰ ἀορίστως. τὸ πεπιστευμένον τῷ οἰκέτῃ εἰς πλεονασμὸν καὶ ἐπίδοσιν ἄγει. H.

68. τὸ ἑξῆς ἀπολέσθαι. H.

ὤλετο] ἀπώλετο. ὤφελεν] ὤφειλεν. V.

πῶς ἂν ὁ Πηνελόπης πατὴρ Ἰκάριος Λάκων εἴη τὸ γένος; ἢ πῶς ἂν ἡ Πηνελόπη τῆς Ἑλένης ὑπάρχοι ἀνεψιά; οὐ γὰρ ἂν ὁ φιλο- δεσπότης Εὔμαιος Τηλεμάχῳ καὶ Πηνελόπῃ κατηρᾶτο βουλόμενος διεφθάρθαι τὸ τῆς Ἑλένης γένος. H.Q.

72. συνέεργε] γρ. ἐπέεργε. H.

73. ψιλωτέον τὸ ἔθνεα καὶ τὸ ἔρχατο. H.

77. ὁ δʼ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνεν] ὡς περὶ ἑτέρου. ἔστι δὲ ἐπὶ τοῦ Εὐμαίου. Ὁμηρικὴ δὲ ἡ φράσις. H.

78. κισσυβίῳ] ἀγροικικῷ ἐκπώματι. V.

1. ἴονθοι] ἰονθοὶ hic et infra ὁξυ- thius rursus utitur ad explicandum τόνως scribebatur. ἐνεύναιον p. 1793, 49. 9. ἐγκοίμητρον ex Eustathio p. 23. Conf. schol. β, 52. 1750, 26. correctum pro ἐγκοίτερον 24. ὑπάρχοι H. ὑπάρχει Q. vel ut in codice Barnes. est ἔγκοι- 25. κατηρᾶτο] κατηρῶτο H.Q. τρον. Vocabulo ἐγκοίμητρον Eusta-

81. χοίρε’] χοίρων μικρῶν κρέα. σιτευτὸν γὰρ φοβοῦμαι θῦσαι. H. Q. τοῦ σιτευτοῦ τροφιμώτερα. H.

82. ὄπιδα] τὴν εἰς τὸ μέλλον τῶν θεῶν ἐπιστροφὴν καὶ κόλασιν· B.Q.V.

φρονέοντες] λογιζόμενοι. τρομέοντες] φοβούμενοι. V.

ἐλεητύν] ἔλεο ν.Αἰολικὴ ἡ διάλεκτος. V.

85. καὶ μὲν δυσμενέες] καὶ οἱ φύσει πολέμιοι ληϊσάμενοι πόλεις ὑποχωροῦσι διὰ τὴν ἐπιστροφὴν τῶν θεῶν. B. Q.

86. βῶσιν] ἐπέλθωσιν ἐπὶ βόσιν. V.

87. πλησάμενοι δέ τε νῆας] ὁ δέ πλεονάζει. H. Q. ὁ δὲ τε ἀντὶ τοῦ καί. H.

89. οἵδε δὲ καί τι ἴσασι] γινώσκουσί τι περὶ τῆς Ὀδυσσέως. φθορᾶς, ὅτι οὐδὲν ἔσται. Q. ὡς ἔοικε δὲ ἔμαθον τὸν τούτου ὄλεθρον ἀπὸ χρησμοῦ. B. τὸ οἷδε προπερισπαστέον. ἔστι γὰρ κατʼ ἐπέκτα- σιν εἰρημένον καὶ ἀναφορικῶς κείμενον. H.

91. ἀλλὰ ἕκηλοι] ἤτοι ἡσυχάζοντες καὶ μὴ περὶ ἔργον ἀσχολού- μενοι. Q.

94. οἶα] μόνα. V.

+60 ὑπέρβιον] πάνυ βιαίως. γρ. ἀκήριον ἀντὶ τοῦ ἄθικτον, ὡς, “αὐτῶν μὲν γὰρ κτήματʼ ἀκήριον” (Od. ρ, 532.). ἢ ἀντὶ τοῦ ἀκέ- ραιον. H.

96. ζωή] ἡ πρὸς τὸ ζῆν οὐσία καὶ παρασκευὴ καὶ κτῆσις. B. ἡ πρὸς τὴν ζωὴν παρασκευή. V.

οὔτινι τόσση] οὐδενὶ τῶν ἡρώων οὔτε τῆς ἠπείρου οὕτε τῶν τῆς Ἰθάκης ἐστὶν οὐσία τοσαύτη. B.H.Q.

97. ἠπείροιο] τῆς ἀντικρὺ Ἰθάκης. ἠπείροιο μελαίνης] τῆς κα- ταντικρὺ Κεφαλληνίας νῦν λέγει. μέρος δέ ἐστι τῆς πέλας ἠπείρου. αὕτη καὶ μετʼ ὀλίγον ἐπιφέρεται, “δώδεκʼ ἐν ἠπείρῳ ἀγέλαιι.” V. ἤπειρον νῦν τὴν ἀντιπεραίαν φησί. H.

98. ξυνεείκοσι φωτῶν] ὁμοῦ εἴκοσι ἀνδρῶν. H.

99. ἔστʼ ἄφενος] ὅτε ἐστὶν ἐν ἀρχῇ στίχου, παροξύνεται. H.

101. αἰπόλος ὁ τῶν αἰγῶν βοσκός· αἰπόλιον ἡ τῶν αἰγῶν ἀγέλη. 1. σιτευτὸν H. σιτατὸν Q. 22. ἡ π. τὸ ζ. οὐσία] Hoc etiam 14. τὸ οἷδε] In textu H. scrip- in H. tum οἷδε δέ τι ἴσασι. 27. πέλας Buttm. pro πελάγης, 20. κτήματʼ ἀκήριον] Legitur κτή- quod in editionibus recentioribus· ματʼ ἀκήρατα. in μελαίνης mutatum erat. ἀγέλη, φασὶν, ἓν σύστημα ὑπὸ ἑνὸς ἀνδρὸς ἀρχόμενον· ἄδηλον δὲ πόσων ζῴων τὸ σύστημα. H.

102. ξεῖνοί τε καὶ αὐτοῦ βώτορες ἄνδρες] ὁμοίως τῷ “θῆτές τε δμῶές τε” (Od. δ. 644.). H.

103. ἐνθάδε τʼ] διχῶς, ἐνθάδε καὶ ἐνθάδε. H.

104. ἐσχατιῇ βόσκοντʼ] ἐσχάτην, οὕτως αἱ Ἀριστάρχου. H. ὄρονται] ἀντὶ τοῦ ὀρούουσιν, ὅ ἐστιν ἐρρωμένως συνέπονται. ἢ ὁρῶσι, φυλάττουσι. B.Q. ὁρῶσι, φυλάττουσι, ἐπακολουθοῦσιν. V.

106. αἰγῶν—ἄριστος] ὅτι ἀρσενικῶς τὸν αἶγά φησι. Q.

108. ἐϋκρίνας] ἐπιλεξάμενος. V.

112. σκύφος] διχῶς, καὶ ὁ σκύφος καὶ τὸ σκύφος οὐδετέρως. B.H.M.

113. ἐνίπλειον] προπαροξυτόνως. H.

115. τὸ ὄνομα ἐπιζητεῖ. H.

116. καρτερός] εἶπε γὰρ ὅτι ᾤχετο εἰς τὴν Ἴλιον. H.

117. φθεῖσθαι] φθαρῆναι, ἀποθανεῖν. V.

118. εἴ πως αὐτὸν γνωρίσω τοιοῦτον ὄντα οἷον καὶ λέγεις. H.

120. εἰ ἰδὼν αὐτὸν ἀγγείλαιμι ἀμισθὶ, ἀψευδῶς. H.

123. πείσειε] τὸ εὐκτικὸν ἀντὶ ὁριστικοῦ, πείσειε, πείσει. H. διὰ τούτου οὐδʼ ἂν σὺ πιστευθείης. H.

128. ἕκαστα μεταλλᾷ] φύσεως ἀνθρωπίνης ἰδίωμα τὸ περὶ τῶν ἀναγκαίων ἀπιστοῦντας ἡμᾶς ὅμως ἀναπυνθάνεσθαι. Q.

131. παρατεκτήναιο] παρατεχνήσαιο, παρὰ τὴν ἀλήθειαν παρα- σκευάσειας. B.V.

132. εἴ τίς τοι] Διοκλῆς ἀθετεῖ. οὔτε γὰρ ἡ Πηνελόπη πάντα ἀμφιέννυσιν, οὔθʼ οὕτως πάντα διὰ τοῦτο ψεύδεται, ἀλλὰ καὶ διὰ μόνην πολλάκις τροφήν. H.Q.

1. φασὶν scripsi pro φησίν. καὶ τὸ σκύφον M. (qui σκύφος in 3. τῷ] τὸ H., superscripto ῶ. textu habet). τὸν σκύφον καὶ τὸ ξίφος 5. ἐνθάδε καὶ ἐνθάδε] Scribendum H. τὸ σκύφος καὶ τὸ σκύφον B. De saltem ἔνθα δέ καὶ ἐνθάδε, nisi aliud utraque forma, ὁ σκύφος et τὸ σκύφος, quid latet. dixit L. Dindorfius in Thesauro 6. ἐσχάτην] Immo ἐσχατιήν, ut vol. 7. p. 473. In versu Homeri videtur. Aristarchum σκύφον, Aristophanem 10. ἐπιλεξάμενο,] καταλεξάμενος σκύφος probasse annotavit Athe- codex Barnes. næus 11. p. 498 E. 11. διχῶς, καὶ] δίχα H., omisso οὐδετέρως om. B.H. 26. πάντα] πάντως H. ὁ σκύφος καὶ τὸ σκύφος] τὸ σκυφος

133. ἀπʼ ὀστεόφιν] οὕτως αἱ πᾶσαι σχεδόν. H.

134. ἐρύσαι] γρ. ἐρύειν. H. ἑλκύσαι, ἀποσπάσαι. V.

138. τὸ ἑξῆς, κήδεα τετεύχαται. H.

142. οὐδέ νυ] γρ. οὐδʼ ἄρα. H.

ἱέμενός περ] γρ. ἀχνύμενός περ. H.

ἀχνύμενός περ] λείπει, καίπερ ἐπιθυμῶν αὐτούς. Q.

144. ἀλλά μʼ Ὀδυσσῆος πόθος αἴνυται οἰχομένοιο] ἀλλὰ μᾶλλον ὁ τοῦ Ὀδυσσέως πόθος μένει ἀποιχομένου, διακόπτει, λαμβάνει. Q. λείπει ἡ περί καὶ ἀπό. ἀλλὰ μᾶλλον ὁ περὶ τοῦ Ὀδυσσέως ἀποι- χομένου πόθος μένει. B.

145. τὸν μὲν ἐγὼν, ὦ ξεῖνε] φησὶ, τὸν Ὀδυσσέα δίχα φιλοφρο- νητικῆς προσηγορίας ὀνομάζειν αἰδοῦμαι· πρεσβύτερον δὲ ἀδελφὸν καλῶ. B.Q.V.

147. ἀλλά μιν ἠθεῖον καλέω] οὐ καλῶ αὐτὸν Ὀδυσσέα ἢ δεσπό- την, ἀλλὰ ἀδελφὸν μείζονα διὰ τὴν πρὸς ἐμὲ φιλοστοργίαν. τὸ δὲ ἠθεῖε προσφώνησίς ἐστι νεωτέρου πρὸς μείζονα. B.Q. ἓν μέρος λό- γου ἐστί· δηλοὶ δὲ τὸν πρεσβύτερον ἀδελφόν. H. ἠθεῖον, πρεσβύ- τερον ἀδελφὸν, θαυμαστὸν ἄγαν. V.

155. πρὶν δέ κε] πρότερον δὲ τὸ εὐαγγέλιον, ἤτοι τὸ ὑπὲρ τῆς ἀγγελίας δῶρον, οὔτι δεχοίμην, καίπερ ἐνδεὴς ὑπάρχων. B.Q.

159. ἱστίη τʼ Ὀδυσῆος] ὁ βωμὸς τῆς ἑστίας. V. ὁ βωμὸς Ὀδυσσέως, εἰς ὃν παραγέγονα. B.

μετενήνεκται ἀπὸ τῶν ἑξῆς ἐπὶ τῶν πρὸς τὴν Πηνελόπην λόγων (τ, 304.). οὔπω γὰρ ἀφῖκται εἰς τὴν Ὀδυσσέως οἰκίαν. Q.

160. ἡ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται] γρ. ἦ μέν τοι τῆδε, ἀντὶ τοῦ οὕτως. H. Vind. 133.

161. τοῦδʼ αὐτοῦ ἢ τοῦδʼ αὖ τοῦ λυκάβαντος· οὐ δύναται γὰρ εἶναι ἡ αὐτοῦ ἀντωνυμία. H. τοῦδʼ αὖ τοῦ, τρεῖς τόνοι. ἀντὶ, τού- 1. ἀπʼ ὀστεόφιν] ἀπὸ στεόφιν H. in 25. τῇδε] Si revera talis hic fuit textu, sed deleto accentu super variatio, vel metrum ignorabant ἀπό. qui eam admittebant, neque ratio 5. ἀχνύμενος] Hoc in textu habet eius est habenda, vel scribebant M., adscripto a m. rec. γρ. ἱέμενος. τῆ. BUTTM. 11. δίχα om. V. φιλοφρονητικῆς 27. τοῦδ᾿ αὖ τοῦ pro τοῦδʼ αὐτοῦ correxi pro φιλοφρονηματικῆς. in hoc proximoque scholio cor- 12. δὲ V. δὲ καὶ B.Q. rectum ex Eustathio p. 1755. 40. 19. ποότερον Buttm. pro πρῶτον. qui hanc scripturam τοῖς ἀκριβεστέ- ὑπὲρ Buttm. pro ὑπό. ροις tribuit. του δὲ τοῦ ἐνιαυτοῦ. τὸ γὰρ αὐτοῦ οὐ λέγει Ὅμηρος εἰ μὴ ἐπὶ εἰρημένοις τισὶν ἀναφορικῶς. Q.

λυκάβαντος] ἐνιαυτοῦ, διὰ τὸ ἐξῆφθαι πρότερόν τινα τοῦ χρόνου τὸν χρόνον. πεπίστευται τοὺς λύκους βίαιον διαβαίνοντας ποταμὸν ἐνδακόντας τὴν κέρκον τῶν ἀεὶ προηγουμένων τοὺς ἑπομένους στιχηδὸν διανηχομένους διεξιέναι τὸ ῥεῖθρον. Q. λυκάβας εἴρηται ἀπὸ τοῦ λυγαίως βαίνειν, ὅ ἐστι σκοτεινῶς πορεύεσθαι. λεληθότως γὰρ ὁ χρό- νος διέρχεται. H.Q.V.

162. τοῦ μὲν φθίνοντος] εἰς τὴν τριακάδα καὶ νουμηνίαν. Q. V. Vind. 133. ὅ ἐστιν εἰς τὴν ἔνην καὶ νέαν. Vind. 133.

ὑποπτεύονται οἱ τρεῖς ὡς ἀσύμφωνοι πρὸς τὰ πρὸ αὐτῶν, καὶ ὡς ὕποπτοι καὶ ὡς ἄπιστοι. πόθεν γὰρ ᾔδει εἰ καὶ ἐκ Δωδώνης ὑπο- στρέφων οὐ πλοίσει; H.

166. τὴν αὐτὴν διάνοιαν καὶ Πηνελόπη φησὶ, δύσελπις γεγονυῖα ὑπὸ τοῦ χρόνου. H.

168. ἀντὶ τοῦ καὶ ἄλλων παρεκτὸς μνημονεύσωμεν. H. Q.

171. ὅρκον μὲν] Ζηνόδοτος, κεῖνον μέν. H.

174. λείπει ἡ περί, περὶ παιδός. H.

ἄλαστον] ἀντὶ τοῦ ἀλάστως, ἀνεπιλήστως B. V.

176. χερείω] χείρονα, ἐλάττονα. V.

οὔτι χέρεια] οὕτως Ἀρίσταρχος. H.

χερείονα χέρεια, συγκοπή. H.

2. ἀναφορικῶς Buttm. pro ἀναφο- modo denique, quid post consul- tum oraculum Dodonæum facturus 3. λυκάβαντος] Conf. schol. τ, esset Clysses tam certe praedicere poterat idem BUTTM. Recte 7. λυγαίως] λυγέως H. Recte apud judicasse Buttmannum apparet ex Eustath. p. 1756, 28. M., in quo non his tribus tantum 11—13. Hanc notam in imo pa- versibus, sed etiam duobus præ- ginæ versus 1 25—166. continentis cedentibus (160. 161.) appicti scriptam, Porsonus, quo eam re- sunt Eodem in codice mox ferret incertus, sic nude apposuit. versibus 174—184. obeli (—) un- Ego ad 162-4. referre non dubito. decim adscripti sunt. Nam primum absurdum videri po- 11. πρὸς τὰ] Sic vel πρὸς τοὺς tuit eum qui proximum novilu- corrigendum fuit quod in H. est nium definiret annum antea me- πρὸς τῶν. morare; deinde in persona vagan- 21. χέρτια] χερείω H. M. in textu, tis hominis qui fando omnia ab superscripto in H. γρ. χερείων. Ari- alio tenebat, admodum incredibilis starchus autem χέρηα potius scrip- videri debebat Eumæo hæc diem sisse videtur. Conf. schol. Il. α, etiam definiendi fiducia; et quo- 80.

179. ἐν σχήματι, ὡς τὸ “γυναῖκά τε θήσατο μαζόν.” (Il. ω, 58.) καὶ “οἵ σʼ ὠτειλῆς αἷμ’ ἀπολιχμήσονται. (Il. φ, 122.) H.

[182. νωνύμους: ἀνωνύμους καὶ δυσφήμους, οἷς οὐκ ἄν τις εὔφημον εἴποι. V.]

184. ἤ κε φύγῃ] γρ. ἥτε φύγοι. H.

185. ἐνίσπες] σπές ἐνίσπες ὡς θές ἐπίθες, σχές ἐπίσχες. ἔνισπες δὲ ἀπὸ τοῦ ἐνίσπω ὡς ἐλαύνω. H. Q.

188. ὁποίης δʼ ἐπὶ νηὸς ἀφίκεο] ἀστερίσκος πρόσκειται ἄχρι στί- χων γ΄, ὅτι νῦν ὡς πρὸς ῥάκεσιν ἠμφιεσμένον ὀρθῶς λέγονται· ὡς δὲ πρὸς τὴν Ἀθηνᾶν ὁμοιωθεῖσαν Μέντῃ καὶ βασιλικὴν ἔχουσαν στο- λὴν οὐ πάνυ. H. Q.

195. δαίνυσθαί τʼ ἀκέοντʼ] ἐκ πλήρους, ἀκέοντας. ἀντὶ τοῦ ἀρ- γοῦντας ἡμᾶς καὶ μὴ περὶ ἔργον ἀσχολουμένους. B. Q.

ἐπὶ ἔργον ἕποιεν] ἐπὶ τὸ ἐργάζεσθαι πορεύοιντο. H.

ἔργα ἕποιεν] γρ. τράποιντο. M.

199. ἐκ μὲν Κρητάων] ἀπὸ τοῦ Κρῆται. καὶ τὰς Ἀθήνας γὰρ ποτὲ ἑνικῶς, ποτὲ πληθυντικῶς ὀνομάζει. τοῦτο δὲ ζηλώσας ὁ Καλ- 2. οἵ σʼ] οἵ H. μον reponendum εὐφήμως: Νωνύμ- 3. νωνύμους] Vere observat Bar- νοῦς· ἀνωνύμους, δυσφήμους, οὖς οὐκ ἄν nesius pertinere hoc scholium po- τις εὐφήμως εἴποι. Hæc enim certe tius ad Il μ, 70. (unde etiam in mens est antiqui enarratoris, ho- ed. ant. ΝΩΝΥΝΟΥΣ. nimirum ex mines ita funditus sublatos ut vel νωνύμνους). Sed mira idem sollertia nomen eorum pronuntiare religio aliud in eius locum concinnatum sit. BUTTM. apposuit, ingenue addens, “tale 6. σπές ἐνίσπες om. Q. quid ad hunc locum hactenus desi- ἔνισπες] Noli putare grammati- deratum fuisse.” Rectius monu- cum utramque formam ἐνίσπες et isset scholium utrique loco, sed ἔνισπες hic tutari. Posterior, quæ diverso casu, aptum a socorde est contra norman horum ἐπίθες, compilatore hic tantum et casu ἐπίσχες,plane mon agnoscitur. Scrip- non mutato additum esse. Sed sit itaque scholiastes ultimo loco emendanda est posterior ejus pars ἐνίσπε, ut quae form. aeque sit proba ope glossæ Hesychianæ, Νώνυμος. quam illa ἐνίσπες, quippe deducenda ἀνώνυμος, δύσφημος. ὃν οὐκ ἄν τις εὔ- ἀπὸ τοῦ ἐνίσπω ὡς ἔλαυνε ἀπὸ τοῦ ἐλαύνω. φημον εἴποι, ἀλλὰ δυστυχῆ: quæ ta- Nam sic procul dubio ultima scholii men ipsa interpolata est: nam verba sunt supplenda. BUTTM. quid hoc est “homo quem bene 10. πρὸς τὴν Ἀθηνᾶν] Vid. schol. ominatum nemo dicat, sed mise- ad α, 171. rum ?” Abjicienda itaque duo ul- 17. ζηλώσας Maius pro ζημιώσας. tima verba quae absunt a scholio; Καλλίμαχος] Scena, ut vides, in contra huic ex Hesvchio accusati- Attica est: quare ad Hecalen re- vus reddendus, οὓς scribendo pro fero. BUTTM. οις: utroque autem loco pro εὔφη- λίμαχος τὸν Κολωνὸν θηλυκῶς καὶ πληθυντικῶς εἶπεν “ἔκ με Κολω- νάων τις ὁμέστιον ἤγαγε δήμου τῶν ἑτάρων.” H.Q.

Κρητάων] τῆς Κρήτης. εὐρειάων] ἀντὶ εὐρείας. νῦν δὲ μακρᾶς· στενὴ γὰρ ἡ Κρήτη. ἐντεῦθεν δέ φησιν εἶναι φεύγων τὸν ἔλεγχον. ἐπεὶ πόρρω τῆς Ἑλλάδος. V.

201. υἷες ἐνὶ] γρ. υἱέες ἐν. Vind. 133.

202. ἐξ ἀλόχου] γρ. ἐξ ἀλόχων. H.

203. παλλακὶς] πιθανῶς τοῦτο, ἵνα δόξῃ ὅμοιος εἶναι τῷ ξενοδόχῳ συβώτῃ. H. Ἄλλως. πιστεύεσθαι βουλόμενος περὶ τῶν λοιπῶν ἐλαττοῖ τὸ γένος. H.Q.

ἰθαιγενέεσσι] γνησίοις τέκνοις. Q.V.

204. Κάστωρ Υλακίδης] Καλλίστρατος ἐν τῇ ἐκ Μουσείου Κά- στῶρ φησὶ γεγράφθαι. H.

γένος] γρ. πάις. M.

206. κυδαλίμοισι] γρ. ἠνδαλίμοισι. H.

212. εἵνεκʼ ἐμῆς ἀρετῆς] τοῦτο ἄλλως μεταβάλλων εἶπε “περὶ μὲν πολέμῳ καρτερός ἐσσι, καὶ βουλῇ μετὰ πάντας ὁμήλικας ἔπλευ ἄριστος” (Il. ι, 53.). Q.

214. ἀλλʼ ἔμπης καλάμην] καὶ ἡ παροιμία, ἀπὸ τῆς καλάμης τὸν στάχυν. Q.

καλάμην] τὸ γῆρας, τὸ λείψανον ὥσπερ τοῦ σώματος κατὰ μετα- 1. θηλυκῶς H. ἑνικῶς Q. quid Callistratus voluerit. Aliud ἔκ με—ἐτάρων Porsonus pro ἐκ nomen, quale Ἄκτωρ est, positum μὲν—ἐτέρων. Κολωνάων ex hoc loco fuisse conjicit Duentzer. Zenod. annotavit Suidas cum νησάων, quod p. 42. ipsum quoque Callimachus dixerat 15. ἠνδαλίμοισι] Porsonus prius de hac varietate loquens eam manu pro νήσων. 4. φησιν—ἐπεὶ] φασι εἶναι φεύ- recentissima scriptam dicebat, do- γοντα τὸν ἔλενον (sic) ἐπὶ V. Correxit cens simul quam sollemnis in mss. Buttm. syllabarum κυ et ην sit permutatio. 7. ἀλόχων] ἀλόχοιο H. Correxi ex In Postscripto autem errasse se M., qui ἀλόχου vulgatum habet, su- dicit, et scripta haec a manu si perscripto ων. non ipsius scholiastæ Harl, certe 9. Ἄλλως om. Q. non multo juniore. Videndum igi- 12. Μουσείου Buttm. pro μουσείων tur an varietas illa ita scripta, ἰν- vel μουσείω (nam obscura in H. δαλίμοισι, inter antiquas lectiones scriptura). Exemplar in Musarum referenda sit, cum εἰδάλιμος sit vox sacello, quod cum schola Alexan- Homerica et ἰνδάλιμον, εὐειδές repe- drina conjunctum fuerit, asservari riatur apud Hesychium, quamvis solitum intelligit Lehrs. Arist. p. in serie vocum ab ἰδ incipientium ideoque in recentioribus editioni- Κάστρῶ] Sic H. Non apparet bus mutatum in ἰδάλιμον. BUTTM. φοράν. καὶ γὰρ τὸν εὐγενῆ πυρὸν ἐκ τῆς ὑπολειφθείσης καλάμης δυνάμεθα νοῆσαι. ἔστι δὲ καλάμη ἡ ὑποστάθμη τοῦ ὑπολειπομένου σίτου. καὶ πιθανῶς τῷ παραδείγματι κέχρηται ὡς ἂν πρὸς ἀγροῖκον ὄντος τοῦ λόγου. ἔστι δὲ οὐδὲν ἧττον ἐναργές. ὡς γὰρ ἀπὸ τῆς καλάμης ἔνεστι νοῆσαι τὸ κάλλος τῶν τεθερισμένων καρπῶν, οὕτως καὶ ἐκ πρεσβυτικοῦ σώματος τὴν ἀρχαίαν ἕξιν κατανοῆσαι. B.H.Q.V.

217. ῥηξηνορίην] ἀνδρείαν, παρὰ τὸ ῥηγνύειν τὴν δύναμιν τῶν ἐναντίων. H.P.Q. ῥηξηνορίην, τουτέστιν ῥήσσειν τὴν ἠνορέαν, ὅ ἐστι τὴν ἀνδρείαν καὶ γενναιότητα τῶν πολεμίων. V.

κρίνοιμι λόχονδε] ἐξ ἐπιλογῆς συντάττοιμι. Q. διαχωρίζοιμι εἰς ἐνέδραν. V.

220. ὄλεσκον] ἀνήρουν, ἐφόνευον. V.

221. ὅτε μοι εἴξειε πόδεσσι] ὅτε κατελήφθη ὑπʼ ἐμοῦ. τινὲς δὲ, ὅτε εἰς φυγὴν ἐτρέπετο. B.Q.

222. ἔργον] ἡ γεωργία, ἀπὸ τῆς ἔρας. τὰς γὰρ λοιπὰς πράξεις ἔργα φάσκων ὁ ποιητὴς προστίθησι διασημαίνων ὡς ἔργον Ἄρηος. Q.

223. οὐδʼ οἰκωφελίη] τινὲς τὸ ὀφέλλειν οἴκους, ὅ ἐστιν οἰκοδομεῖν καὶ λαοξουργεῖν, ἐπεὶ λύεται ἐκ τοῦ “αἶψα δὲ οἶκος ὀφέλλετο” (233.). H.Q.

226. λυγρὰ] κατὰ πάντων τὸ λυγρά. πόλεμοι καὶ ἄκοντες καὶ ὀιστοὶ, ἅπερ εἰσὶ λυγρά. H.

ῥιγηλὰ] φρικτὰ, φοβερά. V.

228. ἄλλος γάρ τʼ ἄλλοισιν] τοῦτο Ἀρχίλοχος μετέφρασεν “ὡς ἄλλος ἄλλῳ καρδίην ἰαίνεται.” H.

230. εἰνάκις] ἔνατον. V. ἐπὶ ἐννέα ἔτη. ἀντὶ τοῦ ἡγεμὼν ἐπὶ λῃστείαν ἐγενόμην. οὐ γὰρ αἰσχρὸν, καὶ Θουκυδίδης φησί. B.Q.

231. καί μοι] Ζηνόδοτος, καί σφιν. H.

πάντα] γρ. πολλά. Q. λάφυρα δηλονότι. P.Q.

3. ἀγροῖκον] ἄγροικον V. Emp. p. 699. 6. κατανοῆσαι] κατανοῆσθαι H. 26. Θουκυδίδης] 1, 5. Conf. schol. 12. ὄλεσκον] Sic ed. ant. Unde ad γ, recentt. ὅλεσκον] ἔνιοι, ἕλεσκον, α. ε. 28. γρ. (id est γράφεται) correxi Vid. not. ad δ, 139. BUTTM. pro γράφε. πάντα in textu habet M., 18. δὲ οἶκος] δέ οἱ οἶκος H. cum γρ. πολλά. 23. μετέφρασεν “ὡς ἄλλος ἄλλῳ πολλά] Hoc H.P. in textu ha- καρδίην ἰαίνεται] μετὰ φράσεως ἄλλος bent: in πάντα consentit M., sed ἄλλῳ κραδίην γένηται H. Correxit adscripto γρ. πολλά. Bergkius Poet. Lyr. p. 543. colla- δηλονότι Buttm. pro δηλοῖ. tis Clem. Alex. p. 739. et Sexto

232. μενοεικέα] τὰ τῷ μένει μου ἐοικότα. H.

ἐξῃρεόμην] ἐξαίρετα ἐλάμβανον. P.

233. λάγχανον] κληρούμενος ἐλάγχανον, ἤτοι ἀπὸ κλήρου ἐλάμ- βανον. B.

239. χαλεπὴ δʼ ἔχε δήμου φῆμις] τινὲς οὕτως, τοὺς μὴ βουλο- μένους ἀπελθεῖν ὄνειδος κατεῖχεν. Q. ἐβίαζε γὰρ ὑμᾶς. V.

246. ὅτι ὁμωνύμως τὸν ποταμὸν καὶ τὴν χώραν. νῦν δὲ τὴν χώ- ραν. H.

248. νῆας στεῖλα] εἰς πλοῦν εὐτρέπισα, ὅθεν καὶ στόλος εἴρηται. B.Q.

ἐσαγείρετολαός] διὰ τοῦ ε. ὁ ναυτικὸς λαός. H.

249. ἑξῆμαρ πρὸ τοῦ πλοῦ. H.

253. ἀνέμῳ ἀκραέι] ἄκρως πνέοντι, ὅ ἐστιν ἐπιτηδείως καὶ καθαρῶς. B.H.Q. ἄκρως πνέοντι, καθαρῶς. V.

255. ἀσκεθέες καὶ ἄνουσοι] ἀντὶ τοῦ ἄπονοι καὶ ἄνευ κακοπαθείας. Q. ἀβλαβεῖς, ὑγιεῖς. V.

260. ἔρυσθαι] ἐνεστῶτός ἐστιν, ὡς πήγνυσθαι, παρακειμένου δὲ τὸ εἰρύσθαι. Q.

261. σκοπιὰς] ὀρεινοὺς τόπους ὑψηλούς. B.

262. ὕβρει εἴξαντες] πεισθέντες, ὅ ἐστιν, ὑβρισταὶ γενόμε- νοι. B.

μένει σφῷ] τῇ ἑαυτῶν ὁρμῇ καὶ ἐπιθυμίᾳ συνδραμόντες. ἔθος γὰρ ἦν αὐτοῖς λῃστεύειν. B.Q. ἑαυτῶν. οὐ γὰρ οἱ ὀπτῆρες, ἀλλʼ οἱ ἐν ταῖς ναυσὶν ὄντες. B.P.

272. ἄγαγον] ἀπέφερον. V.

273. τοῦτο νόημα] γρ. ὧδε νόημα. Vind. 56.

278. αὐτὰρἐγὼ βασιλῆος] Σέθως τότε ἐβασίλευσε. B.H.

280. ἐς δίφρον δέ μʼ ἕσας ἄγεν] ἐπιβιβάσας. οὐ γὰρ ἐκαθέζοντο ἐν τοῖς δίφροις. B. ἀγαγὼν, Αἰολικῶς. Q. ἡ Αἰολικὴ, ἐς δίφρον δʼ ἀνέσας, ἀναγαγών. H. ἕσας] καθίσας. V.

6. ὑμᾶς] ἡμᾶς Barnes. aliam etiam lectionem affuisse, 15. ἀσκεθέες] Sic etiam M. in ἄπαγον, tum ex eodem illo ἀπέφερον, textu. tum eo quod tam sollemnis est for- 25. ἀπέφερον] Hoc imperfectum marum ΑΠΑΓΟΝ et ΑΓΑΓΟΝ per- indicio est lemma quoque ex im- mutatio. BUTTM. perfecto corruptum esse, quod fu- 27. σέθως τ. ἐ. H. σέθος ἐ. τ. B. isse dixeris illud codicum H. P. 29. Αἰολικῶς] Ex errore nata vi- Vindob. 56. ἄναγον: idque recepit detur hæc notula: neque de dia-

286. χρήματα] γρ. κτήματα. H.

288. δὴ τότε Φοῖνιξ ἦλθε] πῶς πρὸς Ἀθηνᾶν διαλεγόμενος εὐλο- γεῖ τοὺς Φοίνικας διʼ ὧν φησι “πόλλʼ ἀεκαζομένους, οὐδʼ ἤθελον ἐξα- πατῆσαι” (ν, 277.), ὧδε δὲ τὸ ἐναντίον; ἐκεῖ μὲν προτρέπεται τὸν ξένον μὴ γενέσθαι ἀλιτόξενον, ἐνθάδε δὲ οἶδεν Εὔμαιον ὑπὸ Φοινίκων πεπραμένον. Q.

289. τρώκτης] πανοῦργος, ἀπατεών. V. φιλοκερδὴς, ἄπληστος. B.Q.

290. παρπεπιθὼν] ὀξυτόνως ἡ μετοχὴ, δευτέρου γὰρ ἀορίστου. τὸ ἑξῆς, πείσας παρήγαγε ταῖς ἑαυτοῦ φρεσί. B.Q.

294. ἐπήλυθον ὧραι] ἡ ἐπί ἀντὶ τῆς παρά. παρῆλθον οἱ καιροὶ, ὅ ἐστιν αἱ τροπαί. B.H.Q.

295. ἐς Λιβύην] τὸ ἑξῆς, ψευδέα βουλεύσας ἐπὶ νηός μʼ ἐέσσατο ποντοπόροιο ἐς Λιβύην, ἵνα οἱ σὺν φόρτον ἄγοιμι. Q.

Ῥιανός φησιν, ἐφέσσατο. Ζηνόδοτος, ἐφείσατο. H.

298. ὀϊόμενός περ] ὑπονοῶν μὲν τὸ πραχθησόμενον, τῇ ἀνάγκῃ δὲ συμπλέων. Q.

300. μέσσον ὑπὲρ Κρήτης] τὸ μέσον πέλαγος ὑπερβᾶσα τὴν Κρήτην. H. μεταξὺ Κρήτης καὶ Λιβύης. ἀντικρὺ γὰρ ἀλλήλων εἰσί. B.Q.

307. ἐκ δὲ θεείου] θεαφίου. θεῖον λέγει πῦρ ἐξ ὕλης τινὸς ἀναπτο- μένης θειώδους ὀνομαζόμενον. H.Q. τεαφίου. οὕτω γὰρ ὄζει ὁ κε- ραυνός. B.

311. ἀμαιμάκετον] ᾧ οὐκ ἔστι μῆκος παραβαλεῖν. καὶ χίμαιραν θρέψεν ἀμαιμακέτην, οὐκ ἔστι μέγεθος παραβαλεῖν. H. ἀντὶ τοῦ, οὗ οὐκ ἔστι μῆκος παραβαλεῖν. B.Q.

315 γαίῃ Θεσπρωτῶν] πόλις περὶ τὰ ἔσχατα τῆς Θεσσαλίας. Q.V.

316. ἐκομίσσατο Φείδων] ἀντὶ τοῦ ἀνεκτήσατο, ἐπιμελείας ἠξίω- σεν ἐλεήσας. B.Q.

lectione ea, quam praebet sequens 21. θεαφίου addidi ex H. in quo nota ex editione dicta Æolica, sic- θεαφείου scriptum. ut celebris illa Argolica fuit et τινὸς om. Q. aliæ. Eandem infra ad 331. citat ἀναπτομένης θειώδους ὀνομαζόμενον] ita, οἱ Αἰολεῖς. ἡ Αἰολὶς dicitur in ἀναπτόμενον θειώδει ὀνομαζομένῳ Q. schol. σ, 98. BUTTM. 22. τεαφίου] τεσφίου B. Idem vi- 5. ἐνθάδε—πεπραμένον] Hæc et- tium notavimus ad μ, 417. iam in V., sic scripta, ἐπεὶ ᾔδει καὶ 26. οὖ addidit Buttm. τὸν Εὔμαιον ὑ. Φ. π.

317. ἀπριάτην] ἐπίρρημα, ὡς ἄντην, μάτην, ἀντὶ τοῦ ἀπριάτως, ὅ ἐστι προῖκα. B.P.Q. οὐδὲ χρήματα, ὅ ἐστιν ὡς ἐλεύθερον. B.H.Q. Ῥιανὸς γράφει, ἀπριάδην. H.

318. αἴθρῳ καὶ καμάτῳ] οὕτως Ἀρίσταρχος, Ζηνόδοτος, Ἀριστο- φάνης. H. ψυχρότητι. αἴθρῳ ἀρσενικῶς, ὡς “ἐν πύλῳ ἐν νεκύεσ- σιν” (Il. ε, 397.), ἀντὶ τοῦ ἐν πύλῃ. B.

321. Ὀδυσῆος] λείπει ἡ περί. πολλὴν ἂν ὑπόνοιαν Εὐμαίῳ παρ- έσχε τῆς ἑαυτοῦ ἐπιγνώσεως, εἰ εἶπεν ὅτι καὶ ἐθεάσατο τὸν Ὀδυσ- σέα. H.

324. πολύκμητον] τὸν πολυδάμαστον σφύραις καὶ ἄκμονι. Q.

325. καί νύ κεν ἐς δεκάτην γενεὴν] γένος. ὁ δὲ νοῦς, τὰ χρήματα βόσκοι ἂν μέχρι δεκάτης γενεᾶς ἕτερον ἐξ ἑτέρου διαδεχόμενον παρὰ πατρὸς παῖδα. B.H.Q. ἢ οὕτως· ἄλλον καὶ πάλιν ἄλλον, ὅ ἐστιν ἕως δέκα γενεῶν, ὅ ἐστι τʼ ἔτη. H.

326. ὅσσα οἱ] πᾶσαι, τόσσα, εἶχον. H.

327. τὸν δʼ ἐς Δωδώνην] Δωδῶνα νῦν τὴν Θεσπρωτικὴν, ἔνθα τὸ μαντεῖον ἦν τοῦ Διός. ἑτέρα δέ ἐστιν ἡ Θεσσαλικὴ, ἀφʼ ἧς Ἀχιλ- λεὺς καλεῖ τὸν Δία “Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικέ.” (Il. ω, 233.). H. ποιμὴν νέμων πρόβατα ἐν τοῖς τῆς Δωδώνης ἕλεσι τοῦ πέλας ὑφείλετο ποίμνην καλλίστην, καὶ εἵρξας εἰς τὴν σφετέραν αὐλὴν 2. ὡς additum ex H. “ἐν πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλών.” καὶ 3. Ῥιανὸς γράφει ἀπριάδην] In Il. α, τὴν δείλην δείελον “εἰς ὃ κεν δείελος 99. ἀπριάτην Apollonium adverbi- ἔλθῃ ὀψὲ δύων” (Il. φ, 231.). aliter dictum accepisse annotaAit 5. ἐν νεκύεσσιν] ἐννεκύσουσιν B. scholiasta, ἵνʼ ᾖ χωρὶς πριασμοῦ, ἀντὶ 11, γένος. ὁ δὲ νοῦς om. H. τοῦ ἀπριάδην. Cratetis scripturam 14. τ΄ ἔτη] τέτη H. ἥρως ἀπριάτης reprehendit Apollon. 16. Δωδώνην] Ad hunc locum vel Lex. s. v. ἀπριάτην. τ, 296. referenda quæ de duabus 4. οὕτως—Ἀριστοφάνης] Spectant Dodonis dixit Φιλόξενος ὁ τὴν Ὀδόσ- hæc ad lectionem interpolatam λύ- σειαν ὑπομνηματίζων ap. Steph. Byz. θρῳ, cujus memoriam servavit E- s. v. Δωδώνη. Idem Φιλόξενος τὴν Ὀ- tvm. M. p. 33, 40. in excerpto ex δύσσειαν ἐξηγούμενος dixerat de solœ- scholiis veteribus, αἴθρῳ· τῷ ψύχει, cismo Alabandiaco (ὅταν ἡ μή ἀπα- ἀπὸ τῆς αἰθρίας. “αἴθρῳ καὶ καμάτῳ” γόρευσις ἀντὶ τῆς οὐ κεῖται, ut Il. ο, 41. —εἰς τὴν Ὀδύσσειαν. ἢ τὸ ἐξ αἰθρίας μὴ διʼ ἐμὴν ἰότητα Ποσειδάων ἐνοσί- πνεῦμα· ὅτι ἐπιμελῶς ἐν ταῖς αἰθρίαις τὸ χθων), ut annotavit Steph. s. v. ψῦχος γίνεται. ἄλλοι δὲ ἀγνοοῦντες γρά- Ἀλάβανδα. Porro ex hoc com- φουσι, λύθρῳ καὶ καμάτῳ. τῷ γὰρ mentario excerpta videntur quæ ναυαγῷ οὕτε ἱδρὼς ἁρμόζει οὔτε αἷμα· leguntur in schol. ad ι, 22. 106. ἐκεχώριστο γὰρ ἀμφοῖν· ὑπὸ δὲ τῆς αἰ- 19. Δωδώνης] δωδῶνος V. θρίας ἐδεδάμαστο, ὡς ναυαγὸς ἀσκε- 20. ὑφείλετο] ὑφίστατο Q. πής. κατὰ δὲ τὸ ἀρσενικὸν τὴν αἰθρίαν ποίμνην Barnes. pro νομήν. εἶπεν αἶθρον, ὡς τὴν πύλην πύλον· οἷον ἐφύλασσεν. ὅθεν τὸν δεσπότην φασὶ ζητεῖν παρὰ τοῖς ποιμέσι τὰ κεκλεμμένα πρόβατα, μὴ εὑρόντα δὲ ἐρωτᾶν τὸν θεὸν τίς ἐστιν ὁ κλέψας. τότε πρῶτον, φασὶ, τὴν δρῦν φωνὴν ἀφεῖναι, ὅτι τῶν ἀκο- λουθούντων ὁ νεώτατος. ἐξετάσαντα δὲ τὸ λόγιον εὑρεῖν παρὰ τῷ ποιμένι νεωστὶ βοσκήσαντι τῷ χωρίῳ. ἀκόλουθοι δὲ λέγονται οἱ ποι- μένες. ἦν δὲ τὸ ὄνομα Μαρδύλας ὁ κλέψας. τοῦτον λέγεται προσορ- γισθέντα τῇ δρυὶ θελῆσαι αὐτὴν ἐκκόψαι νύκτωρ. πελειάδα δὲ ἐκ τοῦ στελέχους ἀνακύψασαν ἐπιτάξαι μὴ τοῦτο δρᾶν. τὸν δὲ δειματωθέντα μηκέτι τοῦτο τολμῆσαι, μὴ θιγεῖν τοῦ ἱεροῦ τούτου δένδρου. οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ τόλμημα μηνῖσαι αὐτῷ τοὺς Ἠπειρώτας. ὅθεν καὶ λαβόντας δίκην ταύτην εἰσπράξασθαι τῆς ἀπʼ αὐτοῦ ὑπομονῆς τὸν μάντιν προάγει. ἡ ἱστορία παρὰ τῷ Προξένῳ. Q.V.

328. ἐπακούσῃ] παροξυτόνως τὸ ἐπακούσαι. ἐπακούσῃ Ἀρίσταρ- χος, Ἀριστοφάνης ἐπακούσαι. H.

331. ἀποσπένδων] οὕτως Ἀρίσταρχος. ἡ δὲ Αἰολὶς ἐπισπένδων. H. Vind. 133.

332. κατειρύσθαι] παρακειμένου ἐστί· διὸ παροξύνεται. H.

334. ἀντὶ τοῦ ἀπερχομένη, μέλλουσα ἀπιέναι· ὅ ἐστι, συνέβη ἄν- δρας Θεσπρωτοὺς θέλειν ἀποπλεῦσαι εἰς τὸ Δουλίχιον. H.

ἀλλʼ ἐμὲ πρὶν ἀπέπεμψε] ἀλλὰ ἐμὲ πρότερον πλεῦσαι ἐποίησεν. νοητέον δὲ ὅτι ὕστερον μετὰ τὸ ἀποστρέψαι τὸν Ὀδυσσέα ἐκ τῆς Δωδώνης μέλλει αὐτὸν ἐκπέμψαι ὁ Φείδων μετὰ νηὸς καὶ ἀνδρῶν ἰδίων. Q.

335. πολύπυρον] γρ. πολύμηλον. H. Vind. 56. et 133.

376. ὡς ἐμοῦ δηλονότι τοῦτο αἰτησαμένου. H.

6. Μαρδύλας V. Μανδόλας Q. 13. ἐπακούσαι correxi pro ἐπα- Neutrum nomen aliunde cogni- κοῦσαι cum Nauckio Aristoph. p. 42. tum. ἐπακούσῃ in textu habent M, 9. μὴ—δένδρου] Sic Q. et V. ed. et (superscripto ἐπακούσῃ ἀρίσταρ- ant. In recentioribus autem verba χος, ἀριστοφάνης ἐπακοῦσαι) Vind. 133. haec ita, λέγουσαν, μὴ θίγειν τοῦ ἱεροῦ et superscripto ἐπακοῦσαι H. Ari- τούτου δένδρου, rejiciuntur post illa stophanes optativum posuerat ἐπα- μὴ τοῦτο δρᾶν, satis probabiliter. κούσαι. BUTTM. 15. ἡ δὲ Αἰολὶς] Sic correxi pro θιγεῖν scripsi pro θίγειν. οἱ δὲ Αἰολεῖς. Recta scriptura ser- 11. ἀπ᾿ om. V. in ed. antiquis. vata est in alio codicis Harleiani ὑπομονῆς] ἐπιμονῆς codex Barnes. scholio ad σ, 98. Eadem ἡ Αἰολική 12. προάγει— Προξένῳ om. Q. est supra p. 590, 29. Proxenum scripsisse Epirotica con- 23. ἰδίυν Maius pro ἰδών. stat. Vid. ad α, 259. BUTTM.

βασιλῆϊ Ἀκάστῳ] καὶ πῶς ἐν Ἰλιάδι Μέγητά φησιν εἶναι βασι- λέα Δουλιχίου; βασιλέας οὖν τοὺς δυνάστας φησί. H.Q.

338. πάγχυ δύης] λείπει ἡ ἐξ, ἵνʼ ᾖ, ἐκ τῆς δύης ἐπὶ βλάβην ἔλθοιμι, ἢ ἐπὶ ταῖς συμβεβηκυίαις τιμωρίαις ἄλλην βλάβην ὑπομεί- ναιμι. B.

Ἀριστοφάνης, δύῃ ἐπὶ πῆμα γένηται, ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τῇ δύη· ἵνα μοι πῆμα ἄλλο γένηται. δύναται δὲ λείπειν ἡ ἐξ, ἵνʼ ᾖ ἐκ τῆς δύης ἐπὶ βλάβην ἔλθοιμι. H.

343. Ῥιανὸς, ῥωγαλέον. H.

348. γναπτὸν λέγεται τὸ ἐπικαμπὲς καὶ ὥσπερ εἰς ἑαυτὸ καμπυ- λοειδῶς νεῦον, ἐξ οὗ δὴ τὸ ἀνέγναψαν, ἤτοι ἀπὸ τοῦ γναπτοῦ ἐποίησαν καὶ διέλυσαν τὸν σχοῖνον. H.

δεσμὸν ἀνέγναμψαν] ἀνέλυσαν. τῇ γὰρ συνδέσει κεκαμμένα ἦσαν τὰ σχοινία. B.

349. Ἀριστοφάνης, κεφαλὴν δέ. H.

350. ξεστὸν ἐφόλκαιον] τὸ ἐπακολουθοῦν τῇ μεγάλῃ νηὶ σανδά- λιον, παρὰ τὸ ἐφέλκεσθαι τῇ νηί. ἢ τὸ πηδάλιον. B. ἐφόλκιον] πηδάλιον, ἀπὸ τοῦ ἐφέλκεσθαι τὴν ναῦν, ἢ ἐφέλκεσθαι ὑπὸ τῆς νεώς. P.V.

352. θύρηθʼ] τὸ πλῆρες θύρηθεν. μάλα, φησὶ, μετὰ τὸν πλοῦν ἐγενόμην ἔξωθεν τῆς θαλάσσης. τὸ γὰρ θύρηθεν σημαίνει τὸ ἔξωθεν ὅπερ Ἀττικοὶ θύρῃσι λέγουσι. H.Q.

θύρηφι] ἔξω ἀγόμενος. V.

353. δρίος] σύνδενδρον χωρίον, δρυώδης καὶ σύσκιος τόπος. Q.

356. μαίεσθαι] ἐπιζητεῖν τὴν ἐμὴν εὕρεσιν. H.

361. ὦ] γρ. ἄ. H. ἂ δειλὲ] τὸ ᾱ θαυμαστικὸν ἀντὶ τοῦ, τί ὦ δειλὲ καὶ ἄθλιε πλέον τῶν ἄλλων ξένων. H. Vind. 133.

366. νόστον] ὅτι ἤχθετο ὁ νόστος δηλονότι. H.

368. τολύπευσεν] μετὰ κακοπαθείας ἤνυσεν. Q.

369. τῷ κέν οἱ τύμβον] εἰ γὰρ ἐν Τρωσὶν ἐκεῖνος ἀπέθανεν, ἐποίη- σαν ἂν αὐτῷ καὶ τύμβον οἱ Ἕλληνες. Q.

1. Ἀκάστῳ] ἑκάστῳ H. in lem- 15. κεφαλὴν δέ] κεφαλήνδε H. mate scholii. κεφαλὴν est in textu M., correctum 13. ἀνέγναμψαν] Cf. Etym. Gud. in κεφαλῆ, superscripto κεφαλήν. p. 54, 24. s. v. ἀνέγναμψαν, qui 20. θύρηθʼ] θύρηφʼ Q. ἀναγνάμψαι explicat ἐξαπλῶσαι καὶ 22. θύρῃσι] Immo θύρασι. τὸ τὰ δεδεμένα ἀναλῦσαι. Δίδυμος ἐν 23. ἀγόμενος Barnes. ex codice ὑπομνήματι Ὀδυσσείας. pro εἴσμενος.

372. ἀπότροπος] κεχωρισμένος, ἄπωθεν τῆς πόλεως σὺν τοῖς ἐμοῖς τέκνοις τετραμμένος. B.Q.

375. οἱ μὲν —] καὶ ὧδε καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς δύο στίχοις τὸ ἄρθρον ἐστί. H.

ἐξερέουσιν] ἀλλʼ οἱ μὲν ἐν τῇ πόλει διατρίβοντες ζητοῦσι περὶ τοῦ Ὀδυσσέως, καὶ ὅσοι λυποῦνται ἀπελθόντος αὐτοῦ καὶ ὅσοι χαίρουσιν, οἱ μὲν ὡς ἐπιθυμοῦντες μαθεῖν εἰ ζῇ, οἱ δὲ εἰ ἀπέθανεν ὡς χαίροντες ἐπὶ τούτῳ. B.Q.

381. ἐμὰ πρὸς δώματ᾿] γράφεται καὶ, ἐμὸν πρὸς σταθμόν. B.

383. ἀκειόμενον] θεραπεύοντα, ἀνορθοῦντα, φιλοκαλούμενον. τινὲς δὲ ῥάπτοντα, καὶ ἀκεστρίας τὰς ῥαπτρίας. B.H.Q.

384. ὀπώρην] νῦν τὸ μετόπωρον. V. θέρος ὅτε θερίζεται ὁ σῖτος· ὀπώρη ὅτε τρυγᾶται ἡ ὀπώρα· νῦν δὲ τὸ φθινόπωρον. H.

389. λείπει τὸ ξενίσω. Vind. 133.

392. οἷον] ἀντὶ τοῦ, οἷος οὐδὲ ὀμόσας ἐφειλκυσάμην σε εἰς πειθώ. B.H. ἔφερόν σε εἰς τὸν ἐμὸν λόγον. H.

393. ἀλλʼ ἄγε δὴ ῥήτρην] τὴν ἐπὶ ῥητοῖς καὶ ὁμολογουμένοις πράγμασι συνθήκην καὶ ὁμολογίαν. V.Q.

ὕπερθεν] γρ. ὄπισθεν. Vind. 133.

394. μάρτυροι] ἀντὶ τοῦ μάρτυρες· ἡ γὰρ εὐθεῖα ὁ μάρτυρος. H.Q.

396. πέμψαι] ἀντὶ τοῦ πέμψον. B.

397. Δουλίχιον] πόλις τῆς Κεφαλληνίας. V. εἰς Κεφαλληνίαν. Vind. 50.

398. εἰ δὲ καὶ μὴ ἔλθῃσιν ἄναξ] εἰ δὲ μὴ ἔλθοι ὁ σὸς ἄναξ ἤτοι Ὀδυσσεὺς ὡς ἀγορεύω, τοὺς σοὺς δμῶας καὶ δούλους ἐπισπεύσας αὐτοῖς καὶ κελεύσας βαλέειν ἐπὶ πέτρας ἐμὲ θέλησον ἤτοι κατα- κρημνίσαι, ὅπως καὶ ἄλλος πτωχὸς φυλάσσηται μὴ τὰ ψευδῆ λέγειν τοῖς ὑπερέχουσιν. Q.

299. ἐπισσεύας] ἀντὶ τοῦ ἐπίσσευον, ἐπίταξον. B. ἐπισσεύας] κελεύσας, ἐφορμήσας. H.V.

402. εὐκλείη] εἰρωνικῶς. Q.

10. φιλοκαλούμενον] φιλοκαλοῦντα B. fides in his litterarum apicibus ex- et Eustath. p. 1764, 60. scriptoris Mediolanensis, et nimis 11. ῥαπτρίας H. ῥαπηγυίας Q. ἰα- parva in codd. differentia inter σσ τρείας B. et σπ, quam ut veram hanc esse 22. Κεφαλλ- utrobique scripsi lectionis varietatem pro certo cre- pro Κεφα—. dere possim. BUTTM. 25. ἐπισπεύσας] Nimis lubrica

403. ἅμα τʼ αὐτίκα καὶ μετέπειτα] ὡς ἐν ἤθει συλλήβδην καὶ νῦν καὶ ὕστερον. H.

406. λιτοίμην] ἱκετεύσαιμι. V.

ἀλιτοίμην] ἁμαρτήσαιμι. H. αὐθαιρέτως καὶ ἑκουσίως ἁμάρτοιμι εἰς τὸ θεῖον. ἢ μετ᾿ εἰρωνείας φησὶ, λιτανεύσαιμι ἂν καὶ εὐξαίμην ποτὲ εὐπροσώπως τὸν Δία, ἐάν σε ἀδικήσω. B.H.Q.

410. ἀγχίμολον] τοπικὸν ἐπίρρημα ἢ χρονικὸν ὡς τὸ ἔναγχοε. B.

411. ἔρξαν] συνέκλεισαν, κατέκλεισαν. ψιλωτέον δὲ τὸ ἔρξαν ἀντὶ τοῦ κατέκλεισαν. τὸ γὰρ δασυνόμενον ἀντὶ τοῦ ἔθυσαν. ἐτυμολογεῖ- ται δὲ τὸ ἔρξαν ἀντὶ τοῦ ἔκλεισαν ἀπὸ τοῦ εἴργω τὸ κωλύω, τὸ δὲ ἕρξαν ἀντὶ τοῦ ἔθυσαν ἀπὸ τοῦ ἔρδω τὸ θύω. B.Q.

415. τηλεδαπῷ] πόρρωθεν ἀφιγμένῳ ἢ ξένῳ. H.

ὀϊζὺν] ἔστιν οἴ ἐπίρρημα σχετλιαστικὸν καὶ σημαίνει τὴν κακο- πάθειαν. καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ῥῆμα οἴζω καὶ κατὰ διάλυσιν ὀίζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ὀϊζύω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὀϊζύς. H.Q.

417. νήποινον] ἀνεμποδίστως, ὑπὲρ οὗ ποίνην οὐδεὶς εἰσπράσσε- ται. B.

425. σχίζῃ] σχίζη λέγεται τὸ ἀποσχισθὲν μέρος τοῦ ξύλου. H.

ἣν λίπε κείων] ἀπὸ τοῦ κέω τοῦ σημαίνοντος τὸ κλῶ. κλῶν γὰρ τὰ ξύλα ταύτην εἴασε τὴν σχίζαν ὡς ἐπιτηδείαν εἰς τὸ κρούειν τὰ ἱερεῖα. ἢ κείων ἀντὶ τοῦ καίων, ἔνθεν καὶ τὸ “κειάμενοι πυρὰ πολ- λά” (Il. ι, 234.). καίων οὖν τὰ ἄλλα ξύλα ταύτην κατέλιπεν καὶ οὐκ ἐνέκαυσεν, ὡς ἐπιτηδείαν πρὸς τὸ τύπτειν τὰ ἱερὰ τῆς σφαγῆς. B.H.Q. κείων] σχίζων, ἢ καίων. V.

427. αἶψα δέ μιν διέχευαν] εἰ κατέτεμε, πῶς πάλιν ἐμίστυλλον; ἀλλὰ τὸ μὲν διέχευαν, ἐμέλισαν, τὸ δὲ μίστυλλον, εἰς μικρὰ τὰ κρέατα ἔνεμον. τινὲς δὲ τὸ διέχευαν, εἰς τὸ πλάτος διέθηκαν. B.Q.

ὠμοθετεῖτο] οὐχ, ὡς τινὲς, τὴν ὠμοπλάτην τοῖς θεοῖς ἐπετίθει, ἀλλὰ 6. ποτὲ] τότε B. γμένου ἱερείου ἀφαιρεῖν, ἔτι ῶμοῦ ὄντος ἐάν σε] ἐάν κεν B.H. καὶ ἐπιτιθέναι ἐπὶ τὴν θυσίαν. ἐξηγεῖ- 15. οἴ addidi ex H. ται δὲ αὐτὸ ὁ Ὅμηρος (ὁ Ὁμηρικὸς vel 21. κέω H. καίω B. Q. Per ε Σέλευκος ὁ Ὁμηρικός Schmidtius in apud Eustatb. p. 1766, 21. Schneidew. Philol. vol. 3. p. 456.) 23. κειάμενοι H. κῆα μὲν B.Q. δὲ post τινὲς lectum delevit Butt- 30. ὠμοθετεῖτο] Hesychius, ὠμοθε- mann. τεῖν, τὸ ἀφʼ ἑκάστου μέμους τοῦ ἐσφα- πάντοθεν ἀρχόμενος. B.Q. ὠμῶν ὄντων τῶν κρεῶν ἀπήρχετο τοῖς θεοῖς. V.

428. πάντοθεν ἀρχόμενος] Ἀρίσταρχος πάντων, αἱ δὲ εἰκαιότεραι πάντοθεν. H.

429. παλύνας] καταπάσας αὐτὰ τῷ ἀλεύρῳ. οἱ δὲ, μάζας ποιήσας καὶ συμπλάσας αὐτὰ τῷ ἀλεύρῳ, καὶ καταπάσας αὐτὰ τῷ δώρῳ ἤτοι τῷ σίτῳ, ἵνα καὶ ἐκ τοῦ ἄρτου ἀπάρχωνται. B.H.Q. ἐπιπάσας, ἵνα καὶ τοῦ ἄρτου ἀπάρχωνται. ἢ ὅτι πρὸ τῆς τοῦ λιβανωτοῦ εὑρέσεως ἀλφίτοις πρὸς τὸ θυμιᾶν ἐκέχρηντο. εἰς μνήμην οὖν τῆς παλαιᾶς διαίτης καὶ οἱ μεταγενέστεροι ἄλφιτα ἐθυμίων μετὰ τῶν ἀπαρχῶν. Q. ἀνατρίψας καὶ μαζοποιήσας. V.

432. ἐλεοῖσιν] μαγειρικαῖς τραπέζαις. B. δασύνεται τὸ ἑλεοῖ- σιν. H.

ἂν δὲ συβώτης] ἀνίστατο δὲ ὁ συβώτης μαγειρεύσων. H.

433. δαιτρεύσων] κατακόψων αὐτά. B. κατακόπτων αὐτὰ, μα- γειρεύων. Q. δαιτρεύων] μερίσων. V.

435. τὴν μὲν ἴαν νύμφῃσι] ὡς ποιμενικοῖς προστάταις. B.Q. καὶ Σιμωνίδης θύειν αὐτούς φησι Νύμφαις καὶ Μαιάδος τόκῳ, οὗτοι γὰρ ἀνδρῶν αἷμʼ ἔχουσι ποιμένων. B.H.M.Q.V. ταύτην οἱ νεώτεροι Ἄτλαντος παῖδά φασι. H.

436. θῆκεν] ἐν μέρει ἔθηκε. B.

437. νώτοισιν διηνεκέεσσι] συνεχέσι νωτιαίοις κρέασι. κατʼ ἐξαί- ρετον αὐτὸν ἐτίμα δίχα τῶν μερίδων. B.Q.

438. κύδαινε] εὔφραινε. H.

443. δαιμόνιε] ὦ κακοδαιμονέστατε. τοῦτο δέ φησιν οἰκτείρων καὶ συμπαθῶν. B.Q.

446. ἄργματα θῦσε] τὰς ἀπαρχὰς τῶν μερίδων, ἢ τὰ ἀπομερι- σθέντα τοῖς θεοῖς. θῦσε, δὲ, ἐθυμίασεν. οὐδέποτε γὰρ θῦσαι ἐπὶ τοῦ σφάξαι ἱερεῖόν φησι. B.Q.

447. καὶ τοῦτο ἐξ ἐπαναλήψεως ἐπʼ αὐτοῦ τοῦ Ὀδυσσέως. H.

5. τῷ ἀλεύρῳ om. B.Q. duobus trimetris constat, quorum 6. τῷ δώρῳ] Eustath. p. 1766, 38. priorem restituit Barnesius, θύουσι παλύνας, τουτέστι λευκάνας καὶ κατα- Νύμφαις τῷ τε Μαιάδος τόκῳ. αὐτούς πάσας ἀλφίτου ἀκτῇ, τουτέστι τῷ δώρῳ om. H. 19. αἶμʼ] Scribebatur αἷμα. In ἢ κλάσματι. 12. ἐλεοῖσιν cum spiritu aspero H. M. αἷμα legitur post ποιμένων. in textu. ποιμένων] ποιμανικῶν B.Q. 18. Simonidis fragmentum ex

449. Μεσαύλιος] ὄνομα κύριον. V. ἀπὸ τῆς μεσαύλου, τῆς κατʼ ἀγροὺς ἐπαυλίας τὸ ὄνομα. ὁ νοῦς, τὸν Μεσαύλιον δοῦλον ὄντα ἐξω- νήσατο ὁ συβώτης, καὶ οὕτως ἐκτήσατο μόνος τοῦ Ὀδυσσέως ὑπο- χωρήσαντος. Q.

457. σκοτομήνιος] ἀσέληνος, σκοτεινή· ἢ καθʼ ἣν ἡ σελήνη ἀπε- σκότωται τῇ πρὸς τὸν ἥλιον συνόδῳ. μήνη γὰρ ἡ σελήνη. V. καθʼ ὃν καιρὸν οὐκ ἔστι σελήνη. P.

458. Ζέφυρος μέγας αἰὲν ἔφυδρος] ὕδωρ ἐπάγων. V. ὑετὸν ἐπα- γόμενος. οὐκ ἀεὶ, ἀλλʼ ἐν χειμῶνι. B.Q.

463. εὐξάμενος] μάρτυρα τὸν θεὸν ἐπικαλούμενος ὅτι ἀληθεύω. ἢ καυχησάμενος. B.Q.

464. ἠλεὸς] ἠλιθοποιὸς, μάταιος. V.

466. προέηκεν] οὕτως αἱ Ἀριστάρχου. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης, παρέ- θηκεν, ὃ καὶ ἄμεινον. H.Q. Vind. 133.

ἄρρητον ἄμεινον] ὅπερ τὸ λόγιον κρεῖττον ἦν μεῖναι ἄλεκτον. B.Q.

467. ἀλλʼ ἐπεὶ οὖν τὸ πρῶτον] ἀλλʼ ἐπεὶ κατὰ πρώτην ἐπιβουλὴν λέγειν ἠρξάμην, οὐ μὴ ἐπικεύσω ἤτοι κρύψω ὅπερ εἰπεῖν ὑπεσχό- μην. Q.

468. εἴδ᾿ ὣς ἡβώοιμι] ἔνθεν δῆλον ὅτι τὸ εὐξάμενος ἀντὶ τοῦ καυ- χησάμενος. H.Q.

474. τεύχεσι γρ., οὐ τείχεσι. H.

476. πηγυλίς] ὀξυτόνως τὸ πηγυλίς, ἀντὶ τοῦ παγετώδης. B.Q.

πηγυλίς] παγετὸς, ψυχρά. πάχνη] πυκνότης ἀέρος ψυχρά. V. χιὼν] ἡ χιὼν δροσῶδές ἐστιν ὕδωρ καταφερόμενον. ἔπειτα πηγνυ- μένη διὰ τὸ ψῦχος καλεῖται πάχνη· εἰ δʼ ἐπὶ πολὺ, κρύσταλλος. πάχνη οὖν ἐστιν ἡ πεπηγυῖα χιών. δηλοῖ δὲ διὰ τῶν λεγομένων τὴν προσθήκην τῆς ψύξεως. ἡ γὰρ χιὼν λεπτὴ, ἡ πάχνη παχυτέρα, ἡ κρύσταλλος παχυτάτη. B.H.Q.

13. Ἀριστάρχου] ἀριστάρχειοι Q. stantive, ψύχρα: vid. not. ad ε, 467. 22. γρ.] Id est γραπτέον. Certius autem pronuntio in altera τείχεσι] τείχεσσιν H. glossa scribendum esse ψύχρα: 24. In priori harum glossarum mam πυκνότης ψυχρὰ nihili est: sed vox πηγυλὶς substantive excepta est. ἡ ψύχρα recte definitur πυκνότης ἀέ- Eustath. πηγυλὶς ἤγουν παγετὸς, κατὰ ρος. BUTTM. τοὺς παλαιοὺς, ἢ παγετώδης. Hinc ap- 25. ἡ χιών] ἡ om. B.Q. paret pro ψυχρά legendum esse, aut πηγνυμένη] πηγνύμενον B.Q. cum Barnesio, ἢ ψυχρά; aut sub. 27. χιών Buttm. pro πάχνη.

477. περιτρέφετο] ἐπήγνυτο. ὅθεν καὶ τροφὴ ἡ πηγνύουσα τὸ σῶμα. B.H.Q.

481. ἀφραδέως] γρ. ἀμαθίᾳ. γρ. ἀφραδίῃ. H.

482. ζῶμα] νῦν προφανῶς ζῶμα τὸν χιτῶνά φησιν, ὡς διὰ τῶν ἐξῆς δῆλον “παρά μʼ ἤπαφε δαίμων οἰοχίτωνʼ ἔμεναι.” τινὲς δὲ ζῶμα φαεινὸν τὸν σιδηροῦν χιτῶνα. H.

485. ἐμμαπέως] ταχέως, προθύμως. V. ταχέως, ἅμα τῷ λόγῳ. οὕτω δὲ Φιλόξενος σχηματίζει τὴν λέξιν ἐν δευτέρῳ Περὶ μονοσυλλά- βων ῥημάτων· παρὰ τὸ ἔπος γράφουσι σύνθετον τὸ ἀμεπής, ὡς ψεῦ- δος ἀψευδής. εἶτα ἐξ αὐτοῦ γράφουσι μεσότητος ἐπίρρημα ἀμεπῶς, ὡς ἀψευδῶς, καὶ ἐν Ἰωνικῇ διαλύσει ἀμεπέως, ὡς ἀψευδέως. καὶ ἐπεὶ τρεῖς βραχεῖαι ἀλλεπάλληλοι οὐ συνίστανται, τῷ διπλασιασμῷ τοῦ μ καὶ ἀντιπαραχυρήσει τοῦ α καὶ ε γίνεται ἐμμαπέως. B.H.Q. Vind. 133.

488. Καλλίστρατος, παρά μʼ ἤλασε. H. Vind. 133.

489. ἔμεναι] Καλλίστρατος, ἴμεναι. H. Vind. 133.

490. ὁ δʼ ἔπειτα νόον σχέθε] ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς ἀκούσας ὧν εἶπον αὐ- τῷ τὸν νοῦν ἐκράτησεν οὕτως, καθὼς πέφυκεν εἶναι αὐτὸς περί τε τὰς βουλὰς καὶ τὴν μάχην. H. Vind. 133. γρ. σχέτο. M.

491. οἷος ἐκεῖνος] ποταπὸς ἦν ἐκεῖνος. θαυμαστικόν. B.

495. κλῦτε φίλοι, θεῖός μοι] ἀθετεῖται ὡς ἐκ τῆς Ἰλιάδος (β, 56.) μετενηνεγμένος. γελοῖον δὲ εἰπεῖν καὶ τὸν ἐν λόχῳ καθυπνωκέναι. ὁ δὲ νοῦς, θεῖός μοι ὄνειρος ἐφάνη. λοιπὸν τὰ παρὰ τοῦ ὀνείρου ῥηθέντα ἐπάγει, ἐπειδὴ τῶν νηῶν πόρρω ἐσμὲν, ἀπέλθῃ τις καὶ εἴπῃ τῷ Ἀγα- μέμνονι πλείους ἡμῖν ἀπὸ τῶν νεῶν πέμψαι συμμάχους, ἵνα μὴ πόρ- ρωθεν ὄντες τῶν ὁμοφύλων ὀλίγοι ὑπάρχοντες βλαβῶμεν ὑπὸ τῶν πολεμίων. H.

496. τινὲς φασὶν ἐνίους ἠγνοηκότας τὸ ἔθος τοῦ ποιητοῦ, ὅτι ἔθος ἐστὶν αὐτῷ ἀπὸ τοῦ γάρ ἄρχεσθαι, διὰ τοῦτο πεπλακέναι τὸν στίχον. H.

1. ἐπήγνυτο om. B.Q. verbis ὅθεν 11. ἐπεὶ] ἐπεὶ ἄμα H., omisso ἀλ- —σῶμα post παγετώδης (p. 598, 23.) λεπάλληλοι. 13. ἀντιπαραχωρήσει] ὑπερθέσει B. positis. 3. ἀμαθία—ἀφραδίη (sic H.)]Sunt 17. ἀκούσας ὧν H. ἀκούων Vind. dativi (—ᾳ, —η). Prius e glossa 19. γρ. σχέτο] Spectat fortasse ad natum. BUTTM. In M. ἀφραδίης v. 494. ubi M. in textu habet κεφα- est in textu. λὴν θέτο pro κεφαλὴν σχέθεν. 9. ἀμεπής] Nimirum ab ἅμα, sed 21. ἀθετεῖται] Idem tradit schol. cum leni ut in ἄμυδις. BUTTM. Il. β, 96.

εἵη] πορεύοιτο. V.

500. βάλε] ἀπέθετο. γρ. θέτο. H.

503. ὣς νῦν ἡβώοιμι] αἴθε οὕτως ἀκμάζοιμι ὡς καὶ τὸ πάλαι, ἵυ᾿ αἰδεσθείς τις τὸ γενναῖον τῆς νεότητος ἔδωκέ μοι χλαῖναν. νῦν γὰρ ἀτιμάζουσί με πένητα. H.

εἴθε μοι τις δοίη τῶν χοιροβοσκῶν ἱμάτιον ῥιγῶντι, δυσὶ τρόποις, φιλότητί τε καὶ ἀνδρὸς ἀγαθοῦ αἰδοῖ, ἤγουν ἐντροπῇ. καὶ ὁ Ἀθηνο- κλῆς προηθέτει. ἀφανίζουσι γὰρ τὸ χωρίον τοῦ αἰνίγματος διαρρήδην αἰτοῦντος· ἄλλως τε καὶ ὁ Εὔμαιος ὕστερον λέγει “αἶνος μέντοι ἀμύμων ὃν κατέλεξας.” H.

508. αἶνος μέντοι] αἰνιγματώδης ὁ λόγος ὃν εἶπες. B.

αἶνος] ἔπαινος, ὁ εἰς προτροπῆς περιπέτειαν παραινετικήν. καὶ Ἀρχίλοχος δὲ λέγει, αἶνός τις ἀνθρώπων ὡς ἄρα ἀλώπηξ καὶ αἰετὸς ξυνωνίην ἔμιξαν. αἶνος δέ ἐστι καὶ ὁ ὑποβεβλημένος λόγος. M.V.

509. παρὰ μοῖραν ἔπος] ἀσύμφορον, ἀνόητον. B.

511. ταλαπείριον] τὸν τλάντα πείρας πολλῶν πραγμάτων. Q.

512. ῥάκεα] παλαιὰ καὶ διερρωγότα ἱμάτια. τὸ δὲ δνοπαλίξεις ἀντὶ τοῦ ἀμφιέσεις, συρράψεις. δνοπαλίζειν τὸ ἐν χερσὶν ἔχειν, παρὰ τὸ δονεῖν ταῖς παλάμαις τὸ ληφθέν. τὸ δὲ ῥάπτεις προστακτικῶς ἀντὶ τοῦ ῥάπτε. H.

δνοπαλίξεις] διὰ χειρῶν ἕξεις. οἱ γὰρ ῥακοφοροῦντες συνεχῶς ἐφέλκονται αὐτὰ εἰς τοὺς γυμνοὺς τόπους τοῦ σώματος. παρὰ τὸ δονεῖν ταῖς παλάμαις τὸ ληφθέν. Καὶ ἄλλως. ῥάπτεις τὰ σὰ ῥάκη διεσχισμένα ὄντα. τὸ δὲ ῥάπτεις ἀντὶ τοῦ ῥάπτε. B.Q.

513. αὐτὰρ πολλαὶ χλαῖναι] χλαῖναι αἱ χλαμύδες καὶ τὰ ἔξωθεν περιβλήματα καὶ αἱ χλανίδες. B.H.Q.

ἐπημοιβοί τε] ἤτοι ἃς ἀμείψασθαί τις δύναται, ἢ καταλαμβάνειν 6. δυσὶ τρόποις—αὶδοῖ] Hæc verba 14. ξυνωνίην (sic M.; ξυνωνίαν V.) sunt etiam in Q. adscripta ad ἀμ- ἔμιξαν] Apud alios ξυνωνίην ἔθεντο. Vid. Bergk. ad Archilochi fragm. φότερον v. 506. 8. προηθέτει] Versus 503 —506. 80. quibus quattuor obeli appicti sunt 16. τλάντα Buttm. pro τλῶντα. in M. In Q. tres tantum versus 19. ῥάπτεις hic et in proximo 504—506. obelis notati esse di- scholio male pro ῥάψεις. cuntur. De verbo προαθετεῖν dictum 25. αἱ χλαμύδες καὶ addidi ex H. ad α, 185. Athenocles autem est χλαμύδες etiam V. habet, omissis Cvzicenus grammaticus Aristarcho mox καὶ αἱ χλανιδες. ætate, ut videtur, paullo major, de 27. καταλαμβάνειν] μεταλαμβάνειν quo vid. ad schol. Il. ξ, 71. V. εἴ ποτε χειμὼν εἴη, ἢ ἄλλην ἀλλάσσειν ἀντὶ ἄλλης. χιτῶνες δὲ τὰ ἔσωθεν ἀνδρῶν ἱμάτια. B.Q.V.

521. παρεχέσκετʼ ἀμοιβὰς] ἔν τισι διὰ τοῦ χ, ἵνʼ ἥ, ἥτις παρεῖ- χεν αὐτῷ τὰς ἀμείψεις εἰς τὸ μεταμπίσχεσθαι. ἄκυρον δέ· οὐ γὰρ ἡ χλαῖνα παρεῖχε τὰς ἀμοιβὰς, ἀλλʼ αὐτὴ παρέκειτο εἰς τὸ ἀμείβε- σθαι. καὶ ἐπὶ τῶν Φαιάκων “εἵματά τʼ ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐναί” (θ, 249.). H.Q.

παρεκέσκετʼ ἀμοιβὰς] παρέκειτο ἡ χλαῖνα ἀμοιβὰς οὖσα, ὅ ἐστιν ὑπʼ ἀμοιβῇ κειμένη. τοῦτο δὲ ἐπεὶ τοῖς ἥρωσιν ἅτε δὴ ἀνδρείαν ἐπι- δεικνυμένοις ἀπρεπὲς ἐλογίζετο δύο χλαίνας ἀμπέχεσθαι. διὸ ἔφη αὐτὴν ἀμοιβάδα· ὡς γὰρ στερεωτέραν ἐκείνην τὴν χλαῖναν παρέθηκεν, ἵνα τέως μὲν τῇ ἐλαφροτέρᾳ καλύπτοιτο, εἰ δὲ χειμάσει, ἀμείψας ταύτῃ χρήσαιτο. δύο γὰρ φορεῖν ἀπρεπὲς ἦν τότε. B.H.Q.

ἀμοιβὰς] τινὲς ἐπιρρηματικῶς ἀκούουσιν ἀντὶ τοῦ ἀμοιβήδην ἕν- νυσθαι. H.

παρεῖχε τὰς ἀμοιβὰς καὶ ἐναλλαγάς. ἢ παρεκέσκετο, παρέκειτο ἀμοιβὰς ἐσθὴς ἐναλλασσομένη. V.

522. Ἀριστοφάνης καὶ Ῥιανὸς, εἴνυσθαι, ὡς τὸ “θριξὶ δὲ πάντα νέκυν καταείνυον” (Il. ψ, 135.). H.

523. παρʼ αὐτὸν] πλησίον αὐτοῦ, οὐ τῇ αὐτῇ σκέπῃ σκεπόμε- νοι. H.

525. ἥνδανεν] ἀπὸ τοῦ ἥθω γίνεται, τὸ εὐφραίνω. B.

526. χαῖρε δʼ Ὀδυσσεὺς] ἔχαιρεν ὁ Ὀδυσσεὺς ὅτι ὁ συβώτης χωρὶς ὢν αὐτοῦ οὐκ ἐπαύετο φροντίζων τοῦ Ὀδυσσέως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ βίου. Q.

528. ὅπλα ἐφόρει ἀκόντιον καὶ ξίφος. H.

529. ἀλεξάνεμον μάλα πυκνὴν] παρὰ τῶν ἀγροικοτέρων λεγομένην κάπα. Q. Vind. 133. ἀλεξάνεμον, βοηθὸν ψύχους, δυναμένην ἀντι- πράττειν ἀνέμῳ, ἢ ἀπείργουσαν τοὺς ἀνέμους. Vind. 133.

530. ἂν δὲ νάκην] γρ. ἐν. H. Vind. 133.

2. ἀνδρῶν] ἀνδρεῖα V. Mox ver- accepit interpres. Cf. Apollon. Lex. sus 515—517. absunt ab H.P. et 9. ὐπʼ] ἐπ᾿ H. Vindob. tribus. In M. leguntur in ἐπεὶ Maius pro εἶπε. margine. 13. δύο—τότε om. B.Q. 3. ἔν τισι addidi ex H., in quo 17. ἐσθὴς Buttm. pro εἴδος. ἔν τε esse dicitur. 28. κάπα] Vide exempla ab Du- 8. ἀμοιβὰς] Hoc pro nominativo cangio allata p. 584.

νάκην] δέρμα αἰγὸς δασύμαλλον. V. γράφεται νάκος παρὰ Θεο- κρίτῳ. Vind. 133.

531. ἀλκτῆρα] ἀποσοβητῆρα. B.

533. ὑπιωγῇ] τὴν πέτραν τοῦ Βορρᾶ ὑπιωγὴν εἶπε, παρόσον οὐ διαβαίνει αὐτὴν ὁ ἄνεμος, ἀλλʼ αὐτόσε ἄγνυται αὐτοῦ ἡ ἰωὴ, ὅ ἐστιν ἡ πνοή. H.

ὑπιωγῇ] σύνθετόν ἐστι τὸ ὄνομα ἀντὶ τοῦ, ἐν τῷ σκέποντι καὶ ἀπείργοντι τὸν βορρᾶν τόπῳ. τὴν δὲ πέτραν τοῦ βορρᾶ ὑπιωγὴν εἶπε παρόσον οὐ διαβαίνει αὐτὴν ὁ ἄνεμος, ἀλλʼ αὐτόσε ἄγνυται αὐτοῦ ἰωή. B. ὑπʼ ἰωγῆς] ἀπανεμίας, ἡσυχίας. B. ἰωγῇ] τῇ σκέπῃ. V.

Ἐρεχθεὺς ὁ τῶν Ἀθηναίων βασιλεὺς ἴσχει θυγατέρα τοὔνομα Ὠρεί- θυιαν κάλλει διαπρεπεστάτην. κοσμήσας δὲ ταύτην ποτὲ πέμπει κανηφόρον θύσουσαν εἰς τὴν ἀκρόπολιν τῇ πολιάδι Ἀθηνᾷ. ταύτης δὲ ὁ Βορέας ἄνεμος ἐρασθεὶς λαθὼν τοὺς βλέποντας καὶ φυλάσσοντας τὴν κόρην ἥρπασεν. καὶ διακομίσας εἰς Θράκην ποιεῖται γυναῖκα. γίνονται δὲ αὐτῷ παῖδες ἐξ αὐτῆς Ζήτης καὶ Κάλαϊς, οἳ καὶ διʼ ἀρετὴν μετὰ τῶν ἡμιθέων εἰς Κόλχους ἐπὶ τὸ νάκος ἔπλευσαν ἐν τῇ Ἀργοῖ. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Ἀκουσιλάῳ. H. V.

O. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἡ Ἀθηνᾶ πρὸς Τηλέμαχον ἀπῆλθε καὶ διεσάφησεν αὐτῷ περὶ τοῦ εἰς τὴν Ἰθάκην ἀντιστραφῆναι, ὃς τὸν μάντιν λαβὼν Θεοκλύμενον, 1. Θεοκρίτῳ] 5, 2. ubi schol. vi- pro τῆς δὲ πέτρας—ὑπ᾿ ἰωγήν. cissim, νάκος Ζηνόδοτος τὸ κώδιον, τὸ 10. ἰωή] κιών B. Correxi ex scho- μαρσύπιον. καὶ νάκος τὸ τῆς αἰγὸς δέρ- lio praecedente. μα. Ὅμηρος “νάκος ἕλετ᾿ αἰγὸς ὀριτρό- ὐπʼ ἰωγῆς] Nam sic in libris qui- φου.” Ceterum annotatio haec γ. ν. busdam (velut Vind. 50.) scriptum. π. Θεοκρίτῳ recentis alicujus gram- 11. Vere monet Barnesius hanc matici est. fabulam hic sine causa appositam 7. ὑπιωγῇ] Male in Maii editione esse, cum boreae venti nomen tan- ὐπʼ ἰωγῆς, quod repugnat explica- tum in textu compareat. BUTTM. tioni scholiastae. Conf. schol. ad ε, Ὠρείθυιαν scripsi pro Ὠρίθυαν. 404. Aristarchum ὐπʼ ἰωγῇ, non 16. αὐτῷ post αὐτῆς habet H. ὐπιωγῇ, probasse ex Apollonii ver- Ζήτης] ζῆτις H. bis in Lexico s. v. ἰωγή colligi pot- 17. ἡμιθέων] Conf. schol. ad μ, est. Vid. Lehrs. Aristarch. p. 118. 69. 8. τὴν δὲ πέτραν—ὑπιωγὴν Buttm. 18. Ἀργοῖ] ἀργῷ H. μετʼ αὐτοῦ διέξεισι· καὶ ἀναγνωρισμὸν τοῦ Ὀδυσσέως λαμβάνει· καὶ οὕτως μετὰ τὸ ἐν Ἀθηνᾷ τὸν Τηλέμαχον τῷ Ὀδυσσεῖ κατὰ τῶν μνη- στήρων ὄλεθρος γίνεται. H.

ΑΛΛΩΣ.

Τηλέμαχον Ἀθηνᾶ ὄναρ ἐπιστᾶσα εἰς Ἰθάκην ἐπανελθεῖν προτρέ- πεται· ὃς δῶρα παρὰ Μενελάου λαβὼν πέμπεται. καὶ ἐμβαίνειν μέλλων εἰς τὴν ναὕν Θεοκλύμενόν τινα Ἀργεἵον μάντιν ἀναλαμβάνει ἐπὶ φόνῳ φεύγοντα. καὶ Εὔμαιος Ὀδυσσεῖ διηγεῖται ὡς Φοίνικες αὐ- τὸν ληἴσάμενοι ἐκ Συρίας νήσου ἀπέδοντο Λαέρτῃ. καὶ ἡ Τηλεμάχον ναῦς κατάγεται εἰς Ἰθάκην. καὶ ταύτην εἰς ἄστυ ἀποπέμψας αὐτὸς πρὸς Εὔμαιον ἔρχεται. V.

ΑΛΛΩΣ.

Ἀθηνᾶς Τηλεμάχῳ κατʼ ὄναρ παρακελευσαμένης αὐτὸν καὶ Πει- σίστρατον παρὰ Μενελάῳ δῶρα λαβόντας ἀπιέναι, Πεισίστρατος μὲν μετὰ τῶν ἁρμάτων ἄπεισι πρὸς τὸν πατέρα, Τηλέμαχος δὲ Θεο- κλύμενον τὸν μάντιν ἀναλαβὼν εἰς τὴν ναὕν ἀποπλεῖ. γίνεται δὲ ἐν τοῖς ἑξῆς Ὀδυσσέως πρὸς Εὔμαιον ὁμιλία, καθʼ ἢν Εὔμαιος ἀπαγ- γέλλει ὡς ἀπὸ τῆς ἠπείρου διά τινων ἐμπόρων ἐδουλαγωγήθη, καὶ ὡς ἦλθεν εἰς τὴν Ἰθάκην καὶ Λαέρτου πειρᾶται δεσπότου. P.Q.

1. ἡ δʼ εἰς εὐρύχορον] οὐ νῦν, ἀλλʼ ὅτε τῷ νυμφαίῳ τὴν πατρίδα ἐγνώρισεν ὁ Ὀδυσσεύς. λέγει οὖν ἐκεῖ “τώγʼ ὣς βουλεύσαντε διέ- τμαγεν, ἡ μὲν ἔπειτα εἰς Λακεδαίμονα δῖαν ἔβη μετὰ παῖ δʼ Ὀδυσῆος” (ν, 439.). Q.

5. εὕδοντε] καθεύδοντε, δυϊκῶς. V. συλληπτικὸς δὲ ὁ τρόπος, ἀγρυπνεῖ γὰρ ὁ ἕτερος, ἢ ἀντικείμενος ἐπὶ τῷ εὕδειν. H.

6. πρὸς τὸ δεύτερον πρῶτον ἀπήντησεν. καὶ ἀντίπτωσις ἀντὶ τοῦ ὑπὸ μαλακοῦ ὕπνου δεδμημένον. H.

8. ἤθροιζεν οὗτος καὶ συνῆγεν· ἢ τὰ μελεδήματα ἐκεῖνον διανίστη καὶ διήγειρεν. H.

νύκτα διʼ ἀμβροσίην] ἀμβροσίαν λέγει τὴν νύκτα ὡς ἄφθαρτον. οὐ γὰρ πέφυκεν αὕτη ὑπὸ τῶν βροτῶν ἡττᾶσθαι, ἀλλὰ μᾶλλον νικᾶν 5—11. Eadem Eustathius p. 1772. ἐσαεὶ, καθάπερ ἀνάσσειν τὸν ὕπνον λέγεται θεῶν καὶ ἀνθρώπων (Il. ξ, 233.). Q.

9. ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη] οὐκ ἀναγκαῖον ὁμοιοῦσθαι ἀνθρώπῳ τὴν Ἀθηνᾶν ἅτε μὴ φαινομένην νυκτὸς οὔσης. Q.

10. τὸ ἀπό ἀναστρεπτέον· τὸ δὲ ἀλάλησαι προπαροξυτόνως· ἢ ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀλάλημι. H.

12. ἄσωτοι γὰρ οἱ μνηστῆρες, ὥστε μὴ δυνάμενοι φυλάξαι. H.

13. τηϋσίην] ματαίαν. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ αὕτως ἀντὶ τοῦ μά- την. B. Q.

14. αἱ τῶν ἀνάνδρων βουλαὶ κατὰ καιρὸν συμβουλῆς τῆς μαχί- μου συστέλλονται, καὶ ἀγεννῶς πολλάκις ἐκλιμπάνουσι τῇ πρὸς τοὺς ἐναντίους δειλία· διὰ τοῦτο, φησὶν, ὁ Μενέλαος γενναῖος ὑπάρχων περὶ τὸν πόλεμον ἀγαθὸς τὴν βοὴν εἶναι λέγεται. H.

16. ὅτι Ἰθακήσιος ὁ Ἰκάριος, οὐ Σπαρτιάτης, ἀδελφὸς Τυνδά- ρεω. H.

ἀδελφοὶ τῆς Πηνελόπης δύο, Σῆμος καὶ Αὐλήτης· ὁ δὲ Ἰκάριος ἐκ Μεσσήνης ἦν τῆς Κεφαλληνιακῆς· ἐπεὶ οὐχ ὁρᾶται ἐν Ἰθάκῃ ἀνα- στρεφόμενος. ἀλλʼ οὐδὲ Λάκων· ὅθεν οὐδὲ ἐνέτυχε αὐτῷ Τηλέμαχος ἐν τῇ εἰς Λακεδαίμονα ἀποδημίᾳ. H.

ἤδη γάρ ῥα πατήρ τε] Ἰκάριος ὁ Οἰβάλου γαμεῖ Δωροδόχην τὴν Ὀρτιλόχου, ἢ κατὰ Φερεκύδην Ἀστεροδίαν τὴν Εὐρυπύλου τοῦ Τε- λέστορος. πυθόμενος δὲ Λαέρτης περὶ τῆς Πηνελόπης ὅτι καὶ τῷ 8. Ad τηϋσίην in V. adscripta est σίαν : neque ego illos reprehendo: glossa Hesychii, τηϋσίην· ματαίαν. at pungit me comparatio ineptae τηϋσίην ὁδὸν ἔλθῃς. τινὲς ἀρχαίαν. ἄλ- illius sed pervulgatae olim etymo- λοι βλαβερὰν, ἢ περιβόητον. de qua logiae, qua τηϋσίη foret idem quod Buttm. “Eadem haec apud Hesy- δευσίη ; vid. supra schol. γ, 316. chium leguntur. Male autem Bar- Aliam e lexico glossam translatam nesius verba τηϋσίην ὁδὸν ἔλθῃς e supra vidimus ad θ, 365. scholio expungebat, e quibus solis 14. ὅτι Cramerus. ὃ, H. cognoscitur hanc glossam non e 16. Αὐλήτης] Αὐλητής apud Eu- commentariis in lexica sed e glos- stath. p. 1773, 21. sario potius in scholia transiisse. 17. Μεσσ— et Κεφαλλ— scripsi Pro ἀρχαίαν autem idem reponebat pro Μεσ— et Κεφαλ—. ἀργὴν, quoniam ap. Hesych. est ἀρ- 21. Ἀστεροδίαν scripsi pro Ἀστε- γίαν. Sed in codice ejue teste ρωδίαν, quod prorsus vitiosum est. Schowio est ἀρχίαν. Quare de hoc Veram nominis scripturam Ἀστε- adhuc videndum. Atque illud et- ρόδεια esse videri dixi ad α, 275. iam memorabile videtur, in eodem δ, 797. quae scholia cum hoc com- Hesychiano codice verba Homerica paranda. sic proferri : συδευσίαν ὁδὲν ἔλθης : 22. πυθόμενος] Recte Barnesius unde editores fecerunt σὺ δὲ τηῦ- ante illa κυθόμενος δὲ desiderat men- κάλλει καὶ ταῖς φρεσὶ διαφέρει πασῶν τῶν καθ᾿ ἑαυτὴν γυναικῶν ἄγεται αὐτὴν τῷ παιδὶ Ὀδυσσεῖ πρὸς γάμον. ἢ τοσαύτην εἶχεν ἀρετὴν ὥστε καὶ τὴν Ἑλένην τὴν ἐκ Διὸς οὖσαν τῷ τῆς ἀρετῆς ὑπερβάλλειν κάλλει. ἡ ἱστορία παρὰ Φιλοστεφάνῳ καὶ Φερεκύδῃ. Q. V.

17. ὁ γὰρ περιβάλλει] ὅμοιον ἐστι τῷ “ἴστε γὰρ ὅσσον ἐμοὶ ἀρετῇ περιβάλλετον ἵπποι” (Il. ψ, 276.). Q.

18. ἐξώφελλεν ἔεδνα] ἐξόχως ηὔξησε τὰ διδόμενα ταῖς νύμφαις δῶρα. B. Q.

19. ἀθετεῖ Ἀριστοφάνης ἐπὶ σμικρολογίᾳ παντελῶς. ὀρθοτονητέον δὲ τὴν σεῦ καὶ τὴν ἐκ τῷ δόμων συναπτέον. H.

ἔνιοι τοὺς γ΄ νοθεύουσιν, ὅτι μηδὲν τούτων ἐπανελθὼν ποιεῖ· εἰ μὴ περισσὸν ἦν τὸ καινοτομεῖν, ἥκοντος τοῦ πατρός. H.

24. ἐπιτρέψειας] πίστευσον. εὐκτικὸν ἀντὶ προστακτικοῦ. B. H.

27. οὐ δύναται τὸ τοι ὀξύνεσθαι· ἴαμβος γάρ ἐστι τὸ δέ τοι. H.

29. ἐν πορθμῷ] πορθμὸς, στενὴ θάλασσα ὑπὸ γῆς περιεχομένη, ἰσθμὸς δὲ γῆ στενὴ ὑπὸ θαλάσσης περιεχομένη. Q. V. ἡ στενὴ θά- λασσα μεταξὺ Ἰθάκης. B.

Σάμοιο] τὴν Σάμην εἴρηκε Σάμον διὰ τὸ μέτρον, καὶ τὴν δείλην δείελον (ρ, 606.) ἐν ἄλλοις. V.

31. ἀλλὰ τάγ᾿ οὐκ ὀΐω] ἀντὶ τοῦ πέπεισμαι, ὡς τὸ “ἢ γὰρ ὀΐομαι ἄνδρα χολωσέμεν” (Il. α, 78.). B. Q. ὑποπτεύει Διονύσιος, ἐπεὶ τὸ μὲν δισταγμοῦ, τὸ δὲ ἀποφάσεως μετέχει. H. Q.

33. ἀλλὰ ἑκὰς] διʼ ἄλλης ὁδοῦ πλέε. οὐ γὰρ λέγει ὅτι, μέσον πλέων τῶν νήσων μηδεμιᾷ ἔγγιζε. Q.

34. ὁμοίως ὡς καὶ ἐν ἡμέρᾳ, μηδαμοῦ ὁρμῶν ἐν τῇ νυκτί. H. οὖρον] καιρὸν ἐπιτήδειον. Q.

37. ὀτρῦναι] γρ. ὄτρυνε. H.

tionem Penelopes; sed lepida idem v. 20. scriptura confusa est anno- audacia acholium ipsum interpolat tatio Eustathii, de qua diximus ad non hanc tantum sed fratres etiam α, 337. et sororem addens. Ceterum in 19. τὴν Σάμην εἴρηκε Σάμον] Conf. ed. ant. scholiastae vulg. hoc scho- schol. Il. β, 634. lium cum duobus aliis mythici ar- δείελον] δίλον editiones veteres. gumenti ad finem libri rejectum δίελον codex Barnesii. est. BUTTM. 22. ὑποπτεύει] Versus 31. 32. 4. καὶ Φερεκύδῃ om. Q. 23. μετέχει] μετέχουσιν H. 12. τοὺς γ΄] Versus 19 —21. De

39. ὁμῶς δέ τοι ἤπια οἶδεν] ὁμοίως δέ σοι ἤπια καὶ πραέα ὁ συ- βώτης οἶδεν, ἤτοι φροντίζων τῆς σῆς σωτηρίας. H. Q.

42. σῶς] σῶος, ὑγιὴς ἐν ἑαυτῷ ὑπάρχει. H.

45. λὰξ ποδὶ κινήσας] πρεπόντως ὁ μὲν ὑπὸ ἐκπλήξεως ἐπειγόμε- νος οὔτε τὸν καιρὸν οὔτε τὸ πρέπον θεωρεῖ. ἐφίστησι δὲ αὐτὸν εἰς ταῦτα ὁ Πεισίστρατος. Q.

νοθεύεται ὡς διαπεπλασμένος ἐξ ἡμιστιχίου τῆς κ Ἰλιάδος (158.) ἐκεῖ γὰρ προσηκόντως Νέστωρ κοιμώμενον Διομήδην ἀνίστησι, κύψαι κατοκνήσας διὰ τὸ γῆρας. H. Vind. 133.

46. εἰς τὸ Πεισίστρατε ἡ στιγμή. H.

47. πρήσσωμεν] περάσωμεν. V.

49. οὔπως ἐστίν] φησὶν ὁ Πεισίστρατος, κατὰ τὴν νύκτα, ὦ Τη- λέμαχε, οὐ δυνατὸν ἐλαύνειν καὶ διʼ ἅρματος περᾶν τὸν δρόμον. ἀλλὰ μείνωμεν ἕως ἂν ὁ Μενέλαος ἔλθῃ καὶ δῶρα θήσει ἐν τῷ ἅρματι. Q.

51. ἐπιδίφρια] ἐπὶ τὰ ἅρματα κομισθησόμενα. B. ἐπὶ τὸν δί- φρον τιθέμενα ἢ τὸ ἅρμα. V.

58. ἀναστρεπτέον τὴν παρά. H.

62. παριστάμενος δὲ προσηύδα] ἔπος ηὔδα superscr. in H.

65. εἰπὲ αὐτῷ ἀπελθεῖν εἴσω τῆς πατρίδος. H.

71. ἀμείνω δʼ αἴσιμα πάντα] τὰ δίκαια, οἷον εἰρημένα καὶ προσ- ήκοντα. μέτρον γὰρ πᾶν ἄριστον. H. Q.

73. ξεῖνον ἐποτρύνει] εὐπρεπῶς μετὰ προφάσεως ὀτρύνει ἀπελθεῖν. B. Q.

74. ἐν πολλοῖς οὐκ ἐφέρετο. καὶ ἔστιν Ἡσιόδειος τῆς φράσεως ὁ χαρακτήρ. εἰ δὲ δεχοίμεθα αὐτὸν, πρὸ τῶν πρὸ ἑαυτοῦ δύο στίχων ὀφείλει γράφεσθαι. H. Q. Vind. 133. τοῦτο τὸ σχῆμα καλεῖται γνωμικόν. V. θείω] θῶ ὑποτακτικὸν καὶ θείω ὡς πολεμησείω. B.

78. ἀμφότερον] οἱ η΄ ἠθετοῦντο. συγκέχυται δὲ τὸ δυϊκὸν τοῦ ἀμ- φότερον. H.

κῦδος καὶ ἀγλαία ἕν ἐστι· διὸ καὶ τὸ ἀμφότερον ἐπήνεγκεν. κῦδος καὶ ἀγλαΐα τῷ ξενοδοχῶ, ὠφέλεια δὲ τῷ ξενισθέντι. H. Q.

1. δέ σοι H. δὲ σὺ Q. καὶ προσήκοντα H. πραέα Buttm. pro πραεῖα. 22. ὀτρύνει] ἐπείγει B. 2. σῆς σωτηρίας H. σωτηρίας σοῦ 28. οἱ η΄] Versus dicit 7885. quibus obeli adscripti in M. 20. τὰ δίκαια—ἄριστον Q. ὡς τὸ 30. ἐπήνεγκεν] ἐπήγαγε Q. πᾶν μέτρον ἄριστον, οἷον μεμετρημένα

κατʼ ἀμφότερόν ἐστι καλὸν καρτερῆσαί σε· κῦδός τέ σοι γενήσε- ται καὶ λαμπρότης καὶ ὄφελος. Q.

80. τραφθῆναι] γρ. τερφθῆναι καὶ τέρφθητι. M. ὁρμηθῆναι. γράφεται καὶ τερφθῆναι. V. ὁρμηθῆναι, ὁρμῆσαι. B. ἀντὶ τοῦ τραπῆναι. Q. ἀτόπως δὲ καὶ τὸ, ἀνʼ Ἑλλάδα. μόνην γὰρ τὴν ὑπὸ Ἀχιλλεῖ Ἑλλάδα καλεῖ Ὅμηρος. Q

81. ὅλαι ὑποστιγμαί. ὁ δὲ πλεονάζει. H.

83. ἀμπέμψει διὰ τοῦ μ. ἔστι γὰρ ἀποπέμψει τὸ τέλειον. H. ἀμπέμψει] γρ. ἀποπέμψει. Vind. 133.

85. καὶ ταῦτα ἀπρεπῆ διδάσκεσθαι πρὸς Μενελάου τὸν Τηλέμα- χον τὸ ἀπαιτεῖν. H.

88. ὄπισθεν] παρὰ τὴν ὄψιν. τὸν ἐξ ὑποστροφῆς φυλάττοντα. V.

90. μὴ] ἔξωθεν προσληπτέον τὸ δέδοικα. H.

91. ἤ τι] γρ. εἴ τι. M.

ἀντὶ τοῦ τὸν βίον μου ἀπολέσῃ. τοῦτο δὲ ἀγνοήσαντες προσένειμαν τοῖς ἑξῆς· ὅ ἐστι σμικρολόγου, ὡς Ἀριστοφάνης φησί. H.

93. αὐτίκʼ ἄρʼ ᾗ ἀλόχῳ] οὐχ ἵνα αὐτουργήσῃ, ἀλλ᾿ ἵνα κελεύσῃ καὶ διδάσκῃ μὴ δίχα γυναικὸς κελεύειν τι κατὰ οἶκον. H. Q.

94. δεῖπνον —τετυκεῖν] τὰ πρὸς τὴν χρείαν τοῦ δείπνου εὐτρεπί- ζειν. H.

95. ἀγχίμολον] οὐκ ἀναγκαῖον ἀθετεῖν. οὐ γὰρ δῆλοι οἱ θερά- ποντες ὥστε ἐν τῇ αὐτῇ οἰκίᾳ οἰκεῖν. H. Q.

98. ὀπτῆσαί τε κρεῶν] τῶν ἀπολελειμμένων ἔτι ἀπαρακευάστων. B. V. Ἀττικὴ ἡ φράσις. Q.

104. φωριαμοῖσι] τοῖς κιβωτίοις διὰ τὸ αὐτόθι τὰ φάρη ἀμᾶσθαι ἢ διὰ τὸ τοὺς φῶρας ἀπείργειν. V. κιβωτίοις, ἀπὸ τοῦ τοὺς φῶρας ἀμύνειν. B. Q.

105. λείπει ἡ πρίν. H.

οὓς κάμεν αὐτή] αἰτιῶνται ὡς οὐκ ἐσχηκυίας καιρὸν τῆς Ἑλένης 4. τερφθῆναι] Sic ed. ant. Bar- 5. μόνην Porsonus pro κοινήν. nesius in lemmate quidem habet Conf. schol. λ, 496. BUTTM τραφθῆναι, in scholio autem pro 8. ἀμπέμψει διὰ τοῦ μ.] Immo ἀπ- τερφθῆναι corrigebat idem τρεφθῆναι. πέμψει διὰ τοῦ π. Nam ἀποπέμψει Harl. et Vind. 133. verbo τραφθῆ- contrahitur in ἀππέμψει, quod κατὰ ναι in textu adscriptam habent συγκοπὴν pro ἀποπέμψει dictum an- varietatem ταρφθῆναι. Atmbrosianum notavit Apollon. in Lexico. utrumque acholium in lemmate 18. διδάσκῃ] διδάσκει Q. habet τραφθῆναι. BUTTM. ἐργάσασθαι. νῦν γὰρ ᾗκε. δύναται μέντοι καὶ πρὸ τοῦ ἀπᾶραι ἐργά- σασθαι καὶ ἐξ Ἰλίου κεκομικέναι. Q. Vind. 133.

106. τρεῖς ὀξεῖαι· καὶ εἴπομεν ἐν τῇ Ἰλιάδι τὸ αἴτιον. H.

108. νείατος] ὡς κρείττων τῶν ἄλλων. H.

120. χερσὶ] γρ. χτιρί, ἑνικῶς. H.

126. μνῆμʼ Ἑλένης] οὐ μόνον δεδωκυίας, ἀλλὰ καὶ ἐργασαμέ- νης. V.

127. τείως δʼ ἐφίλει] γρ. τείως δὲ φίλη. H.

128. Ἀρίσταρχος, κεῖσθαι. H.

ἀφίκηαι] γρ. ἀφίκοιο. Vind. 56.

130. γρ. χειρί. H.

131. ἐς πείρινθα] εἰς ἐπίθεμα τοῦ δίφρου. ἀπὸ μέρους τὴν ἅμαξαν φησί. H. εἰς τὸ ἐπίθεμα τοῦ δίφρου, ὅ ἐστι τὸ πλινθίον ἤτοι ἡ στρῶσις τοῦ ἅρματος. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ πέρας. B. κιβώτιον τῆς ἁμάξης, ἐφʼ οὗ κατέθηκέ τι ὁ ὀχούμενος. V.

135. χέρνιβα] χερόνιπτρα. H.

138. σῖτον δʼ αἰδοίη ταμίη] τοῖς δὲ μνηστῆρσι διʼ ἀπληστίαν καὶ ἀσωτίαν, “σῖτον δὲ δμωαὶ παρενήνεον” (α, 147.). Q.

141. οἰνοχόει] οὕτω διὰ τοῦ ο. H. οὕτως ἔθος· καὶ γὰρ Ἥβῃ παρὰ Διΐ. H.

146. αἰθούσης ἐριδούπου] τὴν κάτω φλιὰν τῆς θύρας λέγει αἴθου- σαν, ἀπὸ τοῦ πρώτως εἴσω τῆς οἰκίας ἐκεῖθεν προσβάλλειν τὸν ἥλιον ὑπανίσχοντα εἰς ὕψος οὐρανοῦ. H. Q.

ἐριδούπου] μεγαλοήχου. μεγαλόηχον δὲ λέγει τὸ πρόθυρον ἐκεῖνο, ὡς ἔοικε, διὰ τὸ τὸν ἄνεμον ἐκεῖθεν μετὰ ἤχου σφοδροτέρου πνέεσθαι· ἡ διὰ τὸ τὴν θύραν μὴ εὔστροφον εἶναι ὡς ἑτοίμως συμπτύχεσθαι, ἀλλʼ ᾖχον ἐκπέμπειν μέγαν τε καὶ ἀπαίσιον. Q.

149. λείψαντε] σπείσαντες. H. V. κιοίτην ἀπέλθοιεν. V.

150. δεδισκόμενος] διαφιλοφρονούμενος. B.

152. εἰπεῖν] χαίρειν δηλονότι. Q.

οὕτως, εἰπεῖν· οὐκ, εἴπετον. H.

1. Delevi γὰρ post δύναται lectum. 22. τοῦ πρώτως H. τῆς πρώτης Q. 3. Annotatio ab hoc loco aliena. 23. οὐρανοῦ Buttm. pro οὐράν. 15. τι addidit Barnes. Totum 26. συμπτύχεσθαι] Scribendum scholion om. editiones antiquæ. συμπτύσσεσθαι. 21. κάτω φλιὰν H. καταφλιὰν Q.

157. Ὀδυσῆι ἐνὶ] Ἀττικόν ἐστιν, ὡς “ἥρωι Λαομέδοντι πολίσ- σαμεν” (Il. ε, 453.). H.

159. αὐτὰρ ἐγὼ κειμήλια] δείξω. Q.

161. ἀργὴν χῆνα] ὅτι καὶ θηλυκὸν λέγεται. H.

162. οἱ δʼ ἰύζοντες] πρὸς τὴν πτῆσιν ἔτρεχον ποιὰν φωνὴν ἀφιέν- τες, ἵνα ῥίψῃ τὴν χῆνα. B. Q.

168. ἢ—ᾖε] τὸ δεύτερον περισπαστέον ὡς ἐρωτηματικόν. H.

170. ὑποκρίναιτο] διακρίνοιτο. Q. ἀποκριθείη. V.

172. μαντεύσομαι] ἔνιοι, μυθήσομαι. H.

174. ἀτιταλλομένην] κυρίως μὲν ἐκ νηπίου, νῦν δὲ μετʼ ἐπιμε- λείας τρεφομένην. B.H.Q.

177. ἠὲ καὶ ἤδη οἴκοι] ὑπακουστέον τὸ ἐστίν. V.

180. ἐρίγδουπος] ἡ μεγαλόψοφος ἀκτή. V.

181. καὶ κεῖθι] ἐκ πλήρους ὁ καί σύνδεσμος. H.

183. διὰ πόλεως ἤῖξαν πεδίονδε μεμαῶτες. H.

184. ζυγὸν ἀμφὶς ἔχοντες] τὸν ζυγὸν ἑκατέρωθεν βαστάζοντες. B. Q. ἀπὸ οὖν τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ ἔτρεχον. B.

186. ἐς Φηρὰς] διὰ τοῦ η τὴν πόλιν τὴν Λακωνικήν. H.

ἀπὸ Λακεδαιμονίας ἕως Φηρᾶς ἡμέρας ὁδὸς, ἀπὸ δὲ τῆς Φηρᾶς ἄχρι καὶ Πύλου ἄλλη ἡμέρα. B. πόλις Λακωνική. Q.

188. ταύτην πρώτην νύκτα κοιμᾶται παρὰ Εὐμαίῳ Ὀδυσσεύς. H.

193. πτολίεθρον ἡ μικρὰ πόλις. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ πολίζω τὸ κτίζω. H.

198. ὁμοφροσύνῃσιν] φιλίαις γνησιωτέραις. B.Q.V.

199. μή με παρὲξ ἄγε νῆα] ἀντὶ τοῦ, παρὲξ ἄγε νηός. B. μή με παρὰ τὴν φέρουσαν ὁδὸν ἐπὶ τὴν ναῦν ἄλλην ἀγάγῃς. B. V. μή με παρὲξ ἄγε νῆα] εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν Νέστορα. ἀλλ. ἐντεῦθεν 1. Ἀττικόν] Conf. schol. ν, 35. 14. ἐκ πλήρους] Monet scholiasta 7. ὡς ἐρωτηματικόν] Conf. schol. καὶ κειθι scribenlum esse. non κἀ- κεῖθι. Similiter ad α, 175. δ, 519. 10. ἐκ νηπίου] ἐκπιοῦν H. et alibi. 13. μεγαλόψοφος] Cum neutiquam 15. ἤϊξαν πεδίονδε] ἥξαντες δι H. huc quadret hæc explicatio Barnes- 19. Λακεδαιμονίας] Scribendum ius eius loco aliam ex Hesychio Λακεδαίμονος. BUTTM. reposuit. Nostrum erat glossam Φηρᾶς—Φηρᾶς] ΦηρῶνλΦηρῶν scri- ut erat restituere, simulque mo- bere debebat scholiasta. nere eam in edd ant. rejectam 27. Νέστορα] ἀλλὰ γὰρ ᾗν ἡ ὁδὸς esse inter glossas ad vv. 214. et δηλονότι addit H. 218. BUTTM. αὐτὸς μὲν εἰ βούλοιο ἀπελθεῖν εἰς τὴν πόλιν, ἐμὲ δὲ λίπε ἐντεῦθεν ἐπὶ τὴν ναῦν βαδίσαι. H. Q. ἀεὶ παρὰ τῷ ποιητῇ τὸ παρὲξ βαρύνεται— ἐπʼ ἄλλην ὁδὸν ἐπάγῃς. H.

200. μή με γέρων ἀέκοντα] μέμνηται τοῦ “χρὴ ξεῖνον παρεόντα φιλεῖν, ἐθέλοντα δὲ πέμπειν” (74.). H. Q.

205. στρέψʼ] τὸ πλῆρες ἔστρεψεν, οὐ στρέψα· ἀπʼ ἄλλης γὰρ ἀρχῆς ἐστι. H.

206. νηῒ δʼ ἐνὶ πρύμνῃ] στὰς ἐπὶ τῆς πρύμνης ἐδέχετο δῶρα. τὸ δὲ ἐξαίνυτο σημαίνει τὸ ἐξῃρεῖτο. ἔνθεν ἡ τοὺς ἰχθύας αἰνυμένη τοῖς γόμφοις τρίαινα. B.H.Q.

212. ὑπέρβιος] ὑπερφυὴς, μεγαλοφυὴς, μεγαλόφρων. B. ὑπὲρ δύναμιν. V.

214. περισσὸν κεῖται τὸ ἔμπης. H.

215. ἵμασε] γρ. ἔλασε. M.

218. ἐγκοσμεῖτε τὰ τεύχεα] κατὰ κόσμον καὶ ἐν τάξει ποιεῖτε τὰ ἐργαλεῖα, ἤτοι τὰ ὅπλα τοῦ πλοίου, τὰς κώπας καὶ τὰ ἄρμενα. B.H.

223. ἤλυθεν ἀνὴρ] ἱστορία. Πολυφείδης ὁ μάντις Σαριοῦσαν γήμας γίνονται αὐτῷ παῖδες Ἁρμονίδης καὶ Θεοκλύμενος, ὃς κτεί- νας ἐμφύλιον ἄνδρα φεύγει εἰς τὴν Πύλον. συντυχὼν δὲ θύοντι Τηλεμάχῳ δεῖται αὐτοῦ σῶσαι αὐτὸν εἰς τὴν Ἰθάκην. ὁ δὲ αἰδεσθεὶς τὴν τοῦ ἀνδρὸς φυγὴν καὶ κατελεήσας τὸν ὁμήλικα σὺν ἑαυτῷ τοῦτον ἄγεται εἰς τὴν Ἰθάκην. εἰπόντα δὲ αὐτὸν τὰ περὶ τοῦ πατρὸς ἀληθῆ μαντεῖα πολὺ μᾶλλον ἐτίμησεν. ὅθεν καὶ Θεοκλύμενος φιλοφρονού- μενος ὑπὸ τῶν περὶ τὸν Ὀδυσσέα δεῦρο τὸν βίον καταστρέφει. ἡ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ. Q. V.

224. τηλεδαπός] τηλόθεν πεπερακώς. Ἄργεος δὲ οὐ τῆς πόλεως, ἀλλὰ τῆς χώρας. B.

2. βαδίσαι Buttm. pro βαδίσας. 13. περισσὸν κεῖται] περίκειται H. βαρύνεται] Rectius ὀξύνεται dixis- 16. τὰ ἐργαλεῖα] τὰ τῆς νεῶς ἐργα- set. Accuratius de utroque accentu λεῖα B. praecipit Herodianus: vide Lehrs. ἤτοι—ἅμα om. B. ad librum περὶ μονήρους λέξεως p. 89. 18. ὁ μάντις] ὁ μαντείου V. et 248. Σαριοῦσαν] Nomen hauddubiecor- 10. τοῖς γόμφοις Η. τοὺς γόμφους ruptum. 19. γίνονται] Scribendum videtur τρίαινα] ἔτυχον πόθεν ἡ τρίαινα (?) H. ἐξ ἧς γίνονται.

νῦν τὸ φεύγων ἀντὶ τοῦ ἑκουσίως καταλιπὼν ὑπὲρ τοῦ ἀδελφοῦ Βίαντος. H.

225. Μελάμποδος ἑτέρα ἱστορία] Μελάμπους ὁ Ἀμυθάονος παῖς πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα διὰ τῆς μαντικῆς τεράστια ἐποίησεν, οὐχ ἥκιστα δὲ αὐτῷ καὶ οὗτος ἐνδοξότατος ἆθλος ἐγένετο. τῶν γὰρ Προί- του θυγατέρων τοῦ βασιλέως τῶν Ἀργείων Λυσίππης καὶ Ἰφιανάσ- σης διὰ τὴν ἐκ νεότητος ἀνεπιλογιστίαν ἁμαρτουσῶν εἰς Ἥραν· παραγενόμεναι γὰρ εἰς τὸν τῆς θεοῦ νεὼν ἔσκωπτον αὐτὸν λέγουσαι πλουσιώτερον μᾶλλον εἶναι τὸν τοῦ πατρὸς οἶκον· καὶ διὰ τοῦτο μα- νεισῶν παραγενόμενος ὁ Μελάμπους ὑπέσχετο πάντως θεραπεύειν, εἰ λάβοι κατάξιον τῆς θεραπείας μισθόν. ἤδη γὰρ ἡ νόσος δεκαετὴς καὶ ὀδύνην φέρουσα οὐ μόνον αὐταῖς ταῖς κόραις, ἀλλὰ καὶ τοῖς γε- γεννηκόσι. ἀπαγγειλαμένου δὲ τοῦ Προίτου τῷ Μελάμποδι καὶ μέ- ρος τῆς βασιλείας καὶ μίαν τῶν θυγατέρων ἣν ἂν ἐθέλοι εἰς γάμον δώσειν, ἰάσατο τὴν νόσον Μελάμπους διά τε ἱκεσιῶν καὶ θυσιῶν τὴν Ἥραν μειλιξάμενος. καὶ λαμβάνει πρὸς γάμον Ἰφιάνασσαν ἔδνον αὐτὴν τῶν ἰατρειῶν καρπωσάμενος. ἡ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ. H. Q. V.

226. ὃς πρὶν μέν ποτʼ ἔναιε] ὁ Μελάμπους. V.

227. Πυλίοισι μέγʼ ἔξοχα] ἡ γραφὴ μετά, ἀντὶ τοῦ ἐν Πυλίοις· μετὰ Πυλίων ναίων ἔξοχα δώματα. Πύλιος γὰρ ἦν. Π.

229. λείπει ἡ διά, διὰ Νηλέα, καὶ ὁ τε παρέλκει. Π.

230. ὅς οἱ χρήματα] οἱ ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ, ὡς ἐκείνου ὑποσχομένου φέρειν τὰς βοῦς ἀντὶ ἔδνων. τῆς κόρης γὰρ τὴν οὐσίαν ἀπέσπασεν. B. Q.

βιασθέντος ὑπὸ τῶν Ἰφίκλου βουκόλων ἀπήνεγκε τὰ χρήματα καταφρονήσας ὡς οὐ γενναίων αὐτῶν. V.

231. τέως μὲν] ἕως τοῦ τελειωθῆναι τὸν ἐνιαυτόν. P. V.

5. αὐτῷ H. αὐτῶν ceteri. vocem βιασθέντος ad sequentia non 7. ἐκ νεότητος] ἀκμαιότητος V. pertinentem corruptam esse e no- ἀμαρτουσῶν] ἁμαρτόντων H. Q. mine βίαντος, ad vocem textus χρή- 9. μανεισῶν Buttm. pro μάντις ματα relato a grammatico, cui da- tivus οἷ non, ut superiori illi, esset 10. πάντως Buttm. πάντας Q. et pro genitivo. In ceteris lux ad- fortasse H. πάσας V. huc expectanda est hisce scholiis 12. Addidi ταῖς. perinde ut ipsi poetae narrationi. 26. Cod. Q. habet tantum verba Conf. supra schol. λ, 287. et 290. ὑπὸ— χρήματα. Unde patere puto, BUTTM.

Φυλάκοιο] γράφεται Ἰφίκλοιο. B.

233. ἄτης τε βαρείης] φρενοβλαβείας. V.

234. δασπλῆτις Ἐριννὺς] δυσπροσπέλαστος· καὶ μεγάλως ἐμ- πελάζουσα, δυσχερὴς ᾧ ἂν προσπελασθῇ. V. δυσπλῆτίς τις οὖσα, ὅ ἐστι δυσπέλαστος, ἀντὶ τοῦ καταπληκτική. ἡ Ἐριννὺς, φησὶν, ἔθηκεν εἰς νοῦν τῷ Μελάμποδι τὸ τὰς βοῦς Ἰφίκλου ὑποσχέσθαι τῷ Νηλεῖ. B.H.Q. δασπλῆτις ἡ ἄγαν πλήττουσα. τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ δᾶ ἐπιτατικοῦ μορίου καὶ τοῦ πλήττω. H.

236. καὶ ἐτίσατο ἔργον ἀεικὲς] καὶ ἐτιμωρήσατο τὸν Νηλέα ὑπο- μείνας ἔργον χαλεπόν. V. ἀντὶ τοῦ ἐξέτισε τῷ Νηλεῖ τὸ ἐπιταχθὲν ἔργον, ὃ ἦν ἀεικὲς, ὅ ἐστι σκληρὸν καὶ μὴ εἶκον, ἀλλὰ δυσκατόρθω- τον. ἢ τὰ ἴδια χρήματα ἀναλαβὼν τὸν κατέχοντα ἐτιμωρήσατο. τιμωρία γὰρ ἦν ἀφαιρήσεσθαι χρημάτων τὸν περὶ χρήματα ἄπληστον. B. Q.

μετὰ τὸ ἐνεχθῆναι τὰς βοῦς Νηλεὺς οὐ παρεῖχε τὴν κόρην ἕως ὅπου μάχῃ νενίκηται ὑπὸ τῶν Ἀμυθαονιδῶν. B. Q.

239. τόθι] γρ. ὅθι. H.

240. μετὰ γὰρ τὸ ἐπιδημῆσαι τοιοῦτον μάντιν εἰς τὸ Ἄργος ἐβασίλευσεν. H.

242. Μάντιον] ὡς Φήμιον. H.

244. Ὀϊκλείης καὶ Ὀϊκλῆς διχῶς. H.

Ἀμφιάρηον] Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ α, Ζηνόδοτος διὰ τοὺ η. H.

245. καὶ Ἀθήνη] γρ. καὶ Ἀπόλλων. Vind. 5.

246. οὐδʼ ἵκετο γήραος οὐδὸν] ὁ δέ παρὰ σύνταξιν κεῖται. λέγει γὰρ ὅτι καίπερ θεοφιλὴς ὢν οὐκ ἐγήρασε. τὸ οὖν ἑξῆς, γήραος δὲ οὐδὸν οὐχ ἵκετο. ὅμοιον δέ ἐστι τῷ “οὐδʼ Ἀγαμέμνων λῆγʼ ἔριδος τὴν πρῶτον ἐπηπείλησʼ Ἀχιλῆϊ” (Il. α, 318.). τὸ γὰρ ἑξῆς, Ἀγα- μέμνων δʼ οὐ λῆγʼ ἔριδος. τούτῳ ὁ Μένανδρος οὐ προσεσχηκὼς εἶπεν “ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνήσκει νέος.” H. Q. εἰς σύμβολον τῆς θεοφιλίας τὸ μὴ καταγηράσαι· ἄμφω δῶρα, τὸ μὲν θεοφιλίας, τὸ δὲ μιροχρονίου ζωῆς. H. ἢ σύμβολον τῆς θεοφιλίας τὸ μὴ καταγη- ράσαι, ἢ παρὰ σύνταξιν κεῖται. λέγει γὰρ ὅτι καίπερ θεοφιλὴς ὢν 2. φρενοβλαβείας vel φρενοβλαψίας 20. ὡς Φήμιον] I. e. hae voces Buttm. pro φρενοβλαψείας. Conf. p. eundem accentum habent. Hinc nata est varia lectio a Clarkio me- 13. ἀφαιρήσεσθαι Buttm. pro morata, Φήμιον. PORSON. ἀφαιρήσασθαι. 28. τούτῳ ὁ H. τοῦτο Q., omisso ὁ. οὐκ ἐγήρασε. τὸ οὖν ἑξῆς, γήραος δὲ ὁδόν. B. θεὸς γὰρ πεπρωμέ- νης οὐκ ἀπολύει, ζῶντι δὲ ἀγαθῶν αἴτιος γίνεται. ἢ τὸ Μενάνδρειον “ὅν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνήσκει νέος.” V.

ὁ Ἀμφιάραος εἰδὼς πεπρωμένον εἶναι τὸ εἰ ἐξέλθοι ἐν πολέμῳ σφαγῆναι, ἐδειλία τὸν πόλεμον καὶ οὐκ ἐξήρχετο· ἐφʼ ᾧ καὶ Θη- βαῖοι ἐστείλαντο λάθρα τῇ γυναικὶ αὐτοῦ ὅρμον οἷα ξένιον. παρέπει- σεν αὐτὴ τὸν ἴδιον ἄνδρα ἐξελθεῖν πρὸς τὴν συμβολὴν τοῦ πολέμου, καὶ ἐξελθὼν ἀνῃρέθη. H.

247. γυναίων εἵνεκα δώρων] τὸν ὅρμον ἐπὶ τῷ Ἀμφιαράῳ ἀκου- στέον. V.

248. οὐκ οἶδεν Ὅμηρος τὸν Ἀλκμάονα μητροκτόνον. Vind. 133.

254. Ὑπερησίην] ἡ Ὑπερησία πόλις Ἀχαΐας καὶ Πελοποννήσου. H. πόλις Ἄργους ἡ Ὑπερησία. εἶπε γὰρ ὅτι ἐξ Ἄργους ἦλθεν ὁ Θεοκλύμενος. B. Q.

260. ἀπολύτως ἡ σε. H.

261. λίσσομʼ ὑπὲρ θυέων καὶ δαίμονος] ὑπὲρ ταύτης τῆς θυσίας καὶ τοῦ δαίμονος ὧ θύεις. ἀντὶ τοῦ κατὰ τῆς θυσίας καὶ τοῦ δαίμονος. B.Q.V.

ἠδὲ τοκήων] γρ. αὐτὰρ ἔπειτα. Vind. 133.

ἀγορεύσω] γρ. καταλέξω. H. Vind. 133.

268. λυγρῷ ὀλέθρῳ] αἱ χαριέστεραι λυγρὸν ὄλεθρον. H.

272. οὕτω τοι καὶ ἐγὼν] τὸ ἑξῆς, οὕτω φεύγω, ὡς ὁρᾷς, μό- νος. H.

276. οὐκ ἐκ τῶν ἀποβάντων, ἀλλὰ καὶ ὡς μάντις οἶδεν. H.

κατὰ χρόνους] γρ. κατʼ ἀνθρώπους. H.

277. ἔφεσσαι] ἀντὶ τοῦ, ἔφεσον, ἐπιβίβασον. B.

281. οἷά κʼ] ἀντὶ τοῦ τόσα ἄν. H.

282. οἱ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος] κάτω ὢν ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἔδωκεν εἰς τὸ πλοῖον τὸ δόρυ, μετὰ δὲ τὸ δοῦναι δόρυ εἶτα ἀνέβη. B.

λείπει ἡ παρά, ἵνʼ ᾖ παρʼ αὐτοῦ. Q.

283. ἐπʼ ἰκριόφιν] ἐπὶ τὸ κατάρτιον. Q.

4. ἐξέλθοι] ἐξέλθῃ H. 31. κατάρτιον] κατάρκτιον Q. Sen- 11. Ἄλκμάονα] Sic Ἀλκμάων M. in sus flagitat κατάστρωμα: sed fieri textu habet pro Ἀλκμαίων. potest ut scholiastes confuderit τὸ 17. κατὰ et καὶ om. V. κατάρτιον, quod alias est malus. 22. τὸ ἑξῆς—μόνος] Sirmiliter in Conf. schol. γ, 353. ubi ἰκρίον ex- V. ως ὁρᾷς μόνος φεύγω. plicatur ὁ ἱστός. BUTTM.

285. ἀεὶ ἡ οἷ προτασσομένη τῆς ἐπιταγματικῆς ὀρθοτονεῖται, σεσημειωμένου τοῦ “ἀλλά οἱ αὐτῷ Ζεὺς ὀλέσειε βίην.” (Od. δ, 667.). H.

289. ἤτοι ἐν τόπῳ τὰ ἄρμενα οἱ πλωτῆρες ἐφήρμοζον. H.

292. ἴκμενον] δίυγρον, ἀπὸ τοῦ ἰκμὰς, ἢ πορευτικόν. H.

293. ἐπαιγίζοντα] Ἀριστοφάνης ἐπαίσσοντα. αἰγίδας ἔλεγον τὰς ὑφʼ ἡμῶν καταιγίδας καὶ σφοδρὰς πνοὰς τῶν θυελλῶν. Q. Vind. 133.

297. τὰς Φηρὰς λέγει. εἶπε δὲ διὰ τὸ μέτρον, Φέράς. γρ. καὶ, Φεάς. περὶ ἧς φησι “Φειᾶς πὰρ τείχεσσιν Ἰαρδάνου ἀμφὶ ῥέεθρα” (Il. η, 135.). H. Vind. 133.

ἐπέβαλλεν] προσῄει, ἀντὶ τοῦ παρῄει. V.

299. θοῇσιν] μεταληπτικὸν ἐκ τοῦ κατὰ κίνησιν ὀξέος ἐπὶ τὸ κατὰ σχῆμα. H. V. ταῖς ὀξείαις λεγομέναις, μεταληπτικῶς. B. Q.V.

309. πτωχεύσων] πτωχείαν ἀποποιησάμενος, ἢ τὰ πτωχοῖς ἁρ- μόδια αἰτήσων. ἀπολύτως ἡ σε. H.

310. ὑπόθευ] συμβούλευσον. Q. καὶ ἅμʼ ἡγεμόνʼ] γρ. καί μʼ ἡγεμόνα. H.

311. ὅς κέ με κεῖσε] ἔνθα οἱ μνηστῆρες εἰσίν. ἀπολύτως ἡ με. H.

312. κοτύλην] ἐκπώματος ἤτοι ποτηρίου εἶδος τοσούτου καὶ μέ- τρου B. V. ἤγουν ὕδωρ κοτύλης ἤτοι ποτηρίου. H. Q.

πύρνον] τὸ μὲν γένος ἄδηλον παρὰ τῷ ποιητῇ, ὁ δὲ τόνος ὡς τόρνος. πύρνος ἐστὶ πύρινος ψωμὸς ἀπὸ τοῦ πυρός, ὁ σῖτος. B. H. Q.

317. δρώοιμι] διακονοίην, δουλεύοιμι. τὴν δὲ σφίσιν ὀρθοτονητέον καίπερ ἀπόλυτον οὖσαν. Q. τὸ δὲ, ἐθέλοιεν, οὕτως αἱ Ἀριστάρχου, φασὶ, τρισυλλάβως τὸ ἐθέλω. H.

319. Ἑρμείαο ἕκητι] ὅτι κῆρυξ. καὶ γὰρ παρʼ Ὁμήρῳ τὰ πολλὰ οὗτοι ποιοῦσι. “κήρυκες δʼ αὐτοῖσι καὶ ὀτρηροὶ θεράποντες οἱ μὲν ἀρʼ 1. ἀεὶ—βίην (βία H.)] Eadem 14. μεταληπτικὸν om. V. observatio scholiastae est ad δ, 667. 22. μέτρου] μέτρον V. 6. Conf. Apollon. Lex. s. v. 23. ἤγουν H. ἤτοι Q. ἐπαιγιζοντα. 24. ὁ δὲ τόνος ὡς τόρνος addidi ex H. 7. θυελλῶν] ἀελλῶν Vind. 25. πύρινος ψωμὸς] σίτινον ἄρτον ἢ 12. προσᾑει Barnesius pro προῄθει. ψωμὸν dixit Eustath. p. 1782, 62. οἶνον ἔμισγον” (Od. α, 109.). καὶ παρὰ τοῖς ἥρωσι δὲ κήρυκες οἱ ταῦτα ὑπουργοῦντες. Q.

ἐπειδὴ τὸν Ἑρμῆν τοῦ λόγου λέγουσιν ἔφορον καὶ τῶν τεχνῶν ἐπιστήμονα, λέγει Ὀδυσσεὺς ὅτι τῇ τούτου βουλῇ ἐν πάσαις ὑπηρε- σίαις δοκιμώτερος τῶν ἄλλων φανήσομαι. Q.

321. δρηστοσύνῃ] τῇ ἐν διακονίᾳ ἐνεργείᾳ, ἢ τῇ ἐν μαγειρικῇ τέχνῃ. H.

322. πῦρ τʼ εὖ νηῆσαι] ξύλα σωρεῦσαι ἕνεκεν τοῦ πῦρ ποιῆσαι. B. V. καταστρέφει δὲ εἰς τὸ φυλάξαι πῦρ. B.

κεάσσαι] καῦσαι· ἢ σχίσαι. V.

324. ἀναστρεπτέον τὴν παρά. H.

δρώωσι] διακονοῦσιν. V.

χέρηες] οἱ χείρονες, οἱ ἐλάττους. H.

326. ξένος λέγεται παρὰ τὸ ἔξω εἶναι τῶν οἰκείων. H.

333. οἵ σφιν ὑποδρώωσιν] ἐχρῆν ἀναστρέφεσθαι τὴν ὑπό, ἵνα ᾖ ὑπό σφιν. τὸ δὲ εὔξεστοι ἀντὶ τοῦ καλῶς ἐξεσμένοι ἤτοι εἰργασμέναι. Q.

334. σίτου] δισυλλάβως μετρητέον καὶ τοῦτον τὸν στίχον. Vind.

335. οὐ γάρ τίς τοι ἀνιᾶται] οὐ γάρ τις ἡμῶν λυπεῖται ἐπὶ τῇ σῇ παρουσίᾳ καὶ τῇ μεθʼ ἡμῶν διαγωγῇ. H.

343. γαστὴρ λέγεται παρὰ τὸ γῶ τὸ χωρῶ, ἡ χωρητικὴ τῶν σπερμάτων, ἢ παρὰ τὸ δέχω, ἡ δεκτικὴ σπερμάτων. H. Q.

344. ἀνέρες] τὸ ἑξῆς, ὧν ἐφάψεται ἡ ἄλη, ἤτοι ἡ πλάνη, τὸ πῆμα καὶ τὸ ἄλγος. Q.

346. ἰσχανάας] κατέχεις, ἔχεις· ἐκ τοῦ ἴσχω τὸ κρατῶ. H. Q.

347. μητρὸς Ὀδυσσῆος] περὶ τοῦ πατρὸς βουλόμενος μαθεῖν ὑποκρὶνεται τὸν μὴ εἰδότα περὶ Ἀντικλείας. H.Q.V.

348. περιφραστικῶς τῷ γήρει. H.

Ι. καὶ παρὰ — ὑπουργοῦντες] Haec potissimum ministerii opera nomi- sunt etiam in V., praemisso ἐπειδὴ nantur.” BUTTM. κῆρυξ. 8. Falsum in edit. Mediol. lem- 6. μαγειρικῆ τέχνῃ] Gl. τέχνς μα- ma praepositum ξύλα πολλὰ κεάσ- γειρικῇ est etiam in P. “Collato σαι : πολλά, nota varietate pro δανά. schol. ad σ, 76. et Hesychii glossa BUTTM. δραστῆρας, τοὺς ὀψοποιοὺς, μαγείρους, 11. ἀναστρεπτέον τὴν παρά] Hoc patet fuisse jam inter antiquiores est, scribendum ἀγαθοῖσι πάρα δρώ- qui vocem δρηστήρ ita intelligerent, ωσι. ducti fortasse hoc ipso Homeri 22. ἡ δ. σπερμάτων om. Q. loco, ubi versibus 322. 323. hujus 25. ἔχεις om. Q.

357. ἤκαχ᾿] λυπηθῆναι ἐποίησε. B. ὠμῷ γήραϊ] πρὸ ὥρας γη- ρᾶσαι ἐποίησε διὰ τὴν ἐπʼ αὐτῇ λύπην. B Q. V. ἀπαραμύθητον γὰρ αὐτὸν ἀφῆκε τὸ πρὸ ὥρας καὶ θᾶττον τοῦ προσήκοντος. B. Q.

359. ὡς μὴ θάνοι] καθὸ λύπῃ κατὰ λεπτὸν διεφθάρη. H.

361. ὄφρα μὲν οὖν δὴ κείνη] τούτου ἡ ἀπόδοσις ἐν τῷ “ἐκ δʼ ἄρα δεσποίνης,” ἵνʼ ᾖ, ὅτε μὲν ἔζη ἡ Ἀντίκλεια, τότε καὶ ἠρώτων περὶ Ὀδυσσέως καὶ ἐπεζήτουν τὰ κατὰ τὸν οἶκον, φιλούμενος γὰρ ὑπʼ αὐτῆς ὡς ἂν υἱὸς αὐτῆς. νῦν δὲ οὐδὲ ἀποκρίσεως ἡμᾶς τυχεῖν ἔστι παρὰ τῆς Πηνελόπης· τοῦ γὰρ κακοῦ τῶν μνηστήρων ἐμπεσόντος οὐδὲ λαλῆσαί τινι βούλεται. Q.

362. λείπει τὸ περὶ τῶν κατὰ τὸν οἶκον. H.

363. Κτιμένη] Κτιμένη κυρίως ἐκαλεῖτο ἡ Ὀδυσσέως ἀδελφὴ, ἧς ὁ Εὐρύλοχος ὑπονοεῖται ἀνήρ. λέγει γὰρ “καὶ πηῷ περ ἐόντι μάλα σχεδόν” (κ, 441.). B. Q.

364. ὁπλοτάτην τέκε παίδων] θηλειῶν γοῦν. μόνον δʼ εὖτʼ Ὀδυσ- σέα πατὴρ τέκε (π, 119.). καὶ πλείους οὖν αἱ Ὀδυσσέως ἀδελ- φαί. Q.

365. ὁμοῦ] ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ. V.

366. πολυήρατον] ἣν καταλαβεῖν πολλοὶ εὔχονται, τὴν πολύ- ενκτον. H.

371. τούτων ἐπιδεύομαι] ὧν ἡ Ἀντίκλεια ἐχαρίζετο, τούτων ἐν- δεής εἰμι. B.Q.V.

372. ἔργον ἀέξουσι] τὴν κακοπάθειαν. Q.

373. καὶ αἰδοίοισιν] οὕτως τοὺς ἱκέτας ἔλεγον. H. Q. τινὲς δὲ τῆς Ἀφροδίτης. H.

376. χατέουσιν] χρῄζουσιν. Q.

379. ἐνὶ στήθεσσιν] γρ. ἀεὶ δμώεσσιν. M. Vind. 133.

393. ἀκουέμεν] Ἀρίσταρχος ἀκούειν, ὡς εὕδειν. H.

394. πρὶν ὥρη] ἐλλείπει, γένηται. V.

397. ἀνακτορίῃσιν] ὁ μὲν Ἀρίσταρχος, ταῖς δεσποτικαῖς, ὁ δὲ Ἀριστοφάνης, ὧν ἕκαστος ἄρχει, ὅθεν καὶ ὁ χειρῶναξ. B. Vind. 133. τοῖς δεσπόταις, ἢ ὧν ἕκαστος ἄρχει. Q.

399. κήδεσιν ἀλλήλων τερπώμεθα] καὶ ἐν ταῖς δειναῖς διηγήσεσι 2. αὐτὸν Buttm. pro αὐτήν. 29. Ἀρίσταρχος] Apollon. Lex. 9. ἔστι addidit et παρὰ pro περὶ ἀνακτορίῃσι· ταῖς τοῦ ἄνακτος, οἷον τοῦ correxit Buttm. δεσπότου. “δειπνήσας—ἐπέσθω.“—ὁ δὲ 16. ἀδελφαί addidit Maius. Ἀρίσταρχος, τοῖς τῶν ἀνακτόρων υἱάσι. τέρπεται ἀνὴρ ὢν ἐν θλίψεσι καὶ ἀκούων ἑτέρου λέγοντος τὰ ἑαυτοῦ ἄλγεα. B.Q.

400. μνωομένω] γρ. μεμνομένω. M.

403. Συρίη] μία τῶν Κυκλάδων ἡ Συρία. εἴρηται δὲ Συρία ὡς τὰ Ψύρα Ψυρία, “νήσου ἐπὶ Ψυρίης” (Od. γ, 171.). H. μία τῶν Κυκλάδων ἡ Συρία, ἡ παρʼ ἡμῖν λεγομένη Σῦρα. B. Q.

404. ὅθι τροπαὶ ἠελίοιο] ἔνθα φασὶν εἶναι ἡλίου σπήλαιον, διʼ οὗ σημειοῦνται τὰς τοῦ ἡλίου τροπάς. Q. V. οἷον ὡς πρὸς τὰς τροπὰς ἡλίου, ὅ ἐστιν ἐπὶ τὰ δυτικὰ μέρη ὑπεράνωθεν τῆς Δήλου. οὕτως Ἀρίσταρχρς καὶ Ἡρωδιανός. B.H.Q.

406. ὑφʼ ἓν ἀναγνωστέον ἕως τοῦ “πολύπυρος·” διαστέλλεται τῷ “πείνη δʼ οὔποτε.” H.

407. οὐδέ τις ἄλλη νοῦσος] τῷ λιμῷ τὴν νοῦσον συνέζευξεν, ἐπεὶ τῷ λιμῷ καὶ λοιμός παρακολουθεῖ. “λιμὸν ὁμοῦ καὶ λοιμόν· ἀποφθι- νύθουσι δὲ λαοί.” Q.

408. ἐπαινεῖ τὴν πατρίδα. H.

409. ἀναστρεπτέον τὴν κατά. H.

410. ἔστιν ἐν χρήσει οὗτος ὁ στίχος. P.

411. ἀγανοῖς] πραέσιν· ὁ γὰρ αἰφνίδιος θάνατος ἀνώδυνος ἐστί. H.

416. τρῶκται] ἀπατεῶνες, κλέπται. Q. φιλάργυροι, πανοῦρ- γοι. V.

417. γυνὴ Φοίνισσʼ] κυρίως γυναῖκα εἶπεν, ὡς καὶ ἄνδρα τὸν ἄν- θρωπον. ὄνομα δὲ αὐτῇ Δαήνη. B.H.Q.

ταῦτα δὲ οἱ Φοίνικες ἴσως Λαέρτῃ διηγήσαντο πολλοῦ ἄξιον αὐτὸν 5. Ψύρα scripsi pro Ψυρά. Vid. 8. ἡλίου] τὸ ἡλίου V. ad schol. γ, 171. Apud Eustath. 10. οὕτως Ἀ. καὶ Ἡ. addidi ex H. p. 1787, 17. Ψῦρος. 12. ὑφ᾿ ἓν, ut καθʼ ἕν (p. 622, 6. Σῦρα] Immo Σύρα, ut vocatur 23.), est sine interpunctione. Vide apud Diog. Laert. Hesvch. Miles. exempla ab Friedl. collecta Nican. et Suidam. Vid. Menag. ad Diog. p. 99. 1, 119. BUTTM. Apud Eustath. 15. λιμὸν—λαοί] Est versus He. Σῦρος ἐν ἐκτάσει τῆς παραληγούσης, siodi Op. 241. quo etiam Eusta- eamque veram nominis formam thius utitur p. 1787, 27. esse verba Strabonis 10. p. 487., 25. ὄνομα δὲ αὐτῇ Δαήνη om. B. Q. quem citat Eustathius, aliorumque Nomen aliunde non cognitum. scriptorum exempla docent collecta 26. πολλοῦ ἄξιον αὐτὸν ὑποφαίνον- ab L. Dindorfio in Thesauro vol. τες] πολυτίμητον ἀποφαίνοντες H. ὑποφαίνοντες, Λαέρτης δὲ Εὐμαίῳ διηγήσατο. οὐ γὰρ οἷόν τε εἰδέναι τὸ ἀληθὲς νήπιον ἡρπασμένον. B.H.Q.

420. πλυνούσῃ τις] τῇ. H.

421. ἠπεροπεύει] ἡ γὰρ εὐνὴ καὶ φιλότης πάντως τὰς φρένας πλανᾷ. H.

422. ἥ κ᾿ εὐεργὸς ἔῃσιν] κἂν γὰρ καλοεργὸς ᾖ γυνὴ καὶ ἐνάρετος, πλανᾶται φιλότητι καὶ εὐνῇ. H. Q.

424. τὸ ἐν Φοινίκῃ δῶμα τοῦ πατρὸς αὐτῆς. H.

425. Σιδῶνος πολυχάλκου] ἤτοι στερρᾶς. ἐν αὐτῇ γὰρ χαλκὸς οὐ γίνεται. ἢ πλουσίας, ὡς τῆς πορφύρας ἐν αὐτῇ γινομένης. Q. V.

426. ὀξυτόνως τὸ ῥυδόν. ῥύδην τὸν πλοῦτον κεκτημένου. H. ῥυδὸν ἀφνειοῖο] ῥύδην τὸν πλοῦτον ἔχοντος, τουτέστι τῷ πλούτῳ χύδην πλουτοῦντος. ἢ ἐπίρροιαν ἔχοντος πλούτου. V.

432. ὄφρα ἴδῃ] γρ. ὄφῤ εἴδῃς. H.

435. εἴη κεν καὶ τοῦτʼ] γένοιτο καὶ τοῦτο ἐπανελθεῖν με εἰς τὴν πατρίδα μου. B. Q.

437. ἐπώμνυον, οὐκ ἀπώμνυον. ἀπομόσαι γὰρ τὸ μὴ ποιῆσαι. H.

440.σιγῇ] λείπει τὸ ἔστω. H.

445. ἐπείγετε δʼ ὦνον ὁδαίων] σπουδάζετε, φησὶ, περὶ τὴν ἀγορα- σίαν τῶν φορτίων. B.Q.V. ὁδαίων, τῶν εἰς ἐκδημίαν ἐπιτηδείων. B. Q.

466. ἀλλʼ ὅτε κεν δὴ ναῦς] ἀλλʼ ὅτε ἡ ναῦς πληρωθῇ τοῦ βίου ἡμῶν, ἐλθέτω μοι ταχέως ἀγγελία πρὸς τὰ δώματα ὅτι ἀπελθεῖν μέλλετε. Q.

449. ἐπίβαθρον] τὸν ναῦλον τῆς ἐπιβάσεως τῶν νεῶν καταχρηστι- κῶς ἐπίβαθρον εἶπε. B. Q.

451. κερδαλέον] πανοῦργον καὶ ἤδη συνεκτροχάζειν μοι δυνάμενον. σύνθετον δὲ τὸ ἁματροχόωντα. τὸ δὲ τοῖον, τοιοῦτον ὡς καὶ ἕπεσθαι συντρέχοντα καὶ ἀκολουθεῖν δυνάμενον. B. Q.

ἅμα τρωχῶντα θύραζε] ἤτοι ἤδη δυνάμενον τρέχειν ἔξω, ἢ δυνατὸν ὄντα ἐπακολουθεῖν. γράφεται καὶ, ἅμα τροχόωντα. V.

Ι. Λαέρτης—] Conf. schol. ad 14. εἴδῃς] Voluit εἰσῇς, M. in textu habet ὄφρα ἴδῃς, sed litera σ a 3. τῇ] Hoc in H. scriptum super m. secunda. τις. In aliis codicibus τῇ pro τις in 19. τὴν ἀγορασίαν] τὸν ἀγορασμὸν textu legitur. 6. ἤ κ᾿ H. εἴ κ᾿ Q. 30. ἅμα τρωχῶντα] Editiones an-

452. ἀπόλυτος ἡ ὑμῖν. H.

456. ἐμπολόωντο] ἐπραγματεύοντο πωλοῦντες καὶ ἀγοράζοντες. B.H.Q.

459. πολύϊδρις] οὐκ ἐπʼ ἀγαθοῦ, ἀλλʼ ἐπὶ κακούργου καὶ ἀπατεῶ- νος. B H. Q.

460. χρύσεον ὅρμον] περιδέρρεον κόσμον, ἀπὸ τοῦ συνδεδέσθαι. τὸ δὲ ἔερκτο σημαίνει τὸ συνδέδετο, ἀπὸ τοῦ εἴρω, τὸ συμπλέκω. B.

μετὰ δʼ ἠλέκτροισιν] ἠλέκτροις δὲ συνείληπτο. ἔερτο] συνεκέ- κλειτο, εἰργασμένος ἦν. V. συγκεκλειμένος καὶ ἡρμοσμένος ἦν ὁ περιτραχήλιος κόσμος. H.

γρ. ἠλέκτορσιν. H.

462. χερσί τ᾿] γρ. χείρεσσιν. H.

466. δέπα] ποτήρια. V. ἐκτατέον τὸ δέπα, ποτήρια. H.

468. εἰς θῶκον] εἰς βουλήν. V.

φῆμιν] ἐκκλησίαν, συνέδριον. V.

469. ὑπὸ κόλπῳ] ὑπὸ μάλης. H.

470. ἀεσιφροσύνῃσι] ματαιότησιν, ἀφροσύναις, ἢ μωρίαις, ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ πνέω. B. Q.

473. ὠκύαλος] ὠκεῖα, ταχεῖα, ταχύπλους. παραγώγως. V.

479. κήξ] καύηξ ὁ λάρος, καὶ συγκοπῇ κήξ. φαίνεται δὲ πε- σοῦσα ἐπὶ κεφαλήν. καὶ γὰρ ἐκεῖνος οὕτως καταδύεται. B.H.Q. ὄρνεον θαλάσσιον παραπλήσιον χελιδόνι. ἔνιοι δὲ λάρον αὐτὸν λέγου- σιν, οἱ δὲ αἴθυιαν. Q. V.

484. οὕτω τήνδε γαῖαν ἐγὼν ἴδον] εἰκὸς αὐτὸν ἀκηκοέναι παρὰ τοῦ Λαέρτου, ᾧ διηγήσαντο οἱ Φοίνικες. V.

488. ἀλλʼ ἤτοι σοὶ] ἀλλὰ σοὶ μὲν ὁ Ζεὺς οὐ κακὸν μόνον παρέθη- κεν, ἀλλὰ καὶ ἀγαθόν. Q. τῇ δυστυχίᾳ σου παρέθηκε τι ἀγα- θόν. H.

σοὶ μὲν παρὰ] οὐκ ἀναστρεπτέον. H.

tiquae ΑΜΑΤΡΩΧΩΝΤΑ. In textu 12. χείρεσσιν] Metrum χείρεσιν M. habet ἅμα τροχόωντα. ἀματρο. postulat. χόωντα legit Eustathius p. 1788, 20. καύηξ] Lobeck. Pathol. E- 37. qui addit, γράφεται δὲ, φασὶ, καὶ lem. vol. 1. p. 358. pro κίηξ. 21. ἐκεῖνος] ἐκεῖνα H. ὁμοτροχόωντα. 2. ἐπραγματεύοντο H. ἐπραγμάτευον 24. παρὰ τοῦ Λαέρτου] Vid. ad Β.Q. 417 4. ἐπʼ ἀγαθοῦ H. ἐπὶ καλοῦ B. Q.

ἔθηκε] ἔδωκε. Gl. H.

497. προέρυσσαν] προέρεσσαν, διχῶς. H.

498. εὐνὰς] τὰς ἀγκύρας τὰς κατευναζούσας τὰς ναῦς. H.

504. ἀγρόνδʼ ἐπιείσομαι] πορεύσομαι ἐπὶ τὸν ἀγρόν. M.

ἐπιείσομαι] γρ. ἐπελεύσομαι. Gl. H. M.

506. ὁδοιπόριον] τὸν διὰ τὸν πλοῦν δεῖπνον, ἢ ἀμοιβήν. B.Q.V. τὴν ὑπὲρ τοῦ συνοδεῦσαι ἤτοι συμπλεῦσαι ἑστίασιν. B. Q.

514. ξενίων ποθή] τῶν πρὸς ξένων ὑποδοχὴν ἐπιτηδείων. B. Q. φειδώ. Q.

519. Eὐρύμαχον] ἀλλὰ τὸν Εὐρύμαχον λέγω ἀπελθεῖν ὃν φέροις πρός με. H. νῦν μὲν τοῦτόν φησι· μεταβουλευσάμενος δὲ τῷ Πει- ραίῳ αὐτὸν δέδωκεν. B.H.

δαΐφρων ὁ συνετὸς, ἀπὸ τοῦ δαῶ δαήσω, ὃ τὴν σύνεσιν δηλοῖ. ὡς παρὰ τὸ οἰδῶ Οἰδίπους, ἁμαρτῶ ἁμαρτίνοος. B.H.Q.

524. τελευτήσει] ἀντὶ τοῦ τελευτηθήσεται. B.

526. τὸ ἑξῆς, ἐν δὲ πόδεσσι πέλειαν ἔχων τίλλε· τῷ στόματι δηλονότι ἔτιλλεν εἰς τὴν γῆν τὰ τῆς περιστερᾶς πτερά. H.

529. ἑτάρων ἀπονόσφι] ἵνα μή τις τὴν μαντείαν εἰς τοὺς μνηστῆ- ρας ἐξαγορεύσῃ. Q.

531. ἔπτατο] γρ. ἤλυθε. H.

534. καρτεροὶ αἰεί] ἐγκρατεῖς, τὸ κράτος ἔχοντες. καὶ Ἀρχίλο- χος “ὁ δʼ Ἀσίης καρτερὸς μηλοτρόφου.” H. Q. ὑπακουστέον τὸ ἔσεσθε. H.

δεσπόζοντες, ἐγκρατεῖς. ἐλλείπει δὲ τὸ ἔσεσθε. V.

539. Πείραιον προπαροξυτόνως. H.

540. οὕτως Ἀρίσταρχος. H.

2. προέρεσσαν correxi pro προέρεσ- schol. Eurip. Med. 703. (ubi de σον. Conf. ι, 73. ν, 279. καρτερός pro ἐγκρατὴς dicto agit): 4. ἀγρόνδʼ] Sic M. in textu. sed duo codices ὁ δʼ ἀσίη, omisso 5. γρ. ἐπελεύσομαι M. γρ. om. H. τε. Scribendum videtur ὁ δʼ Ἀσίης ἐπελεύσομαι legitur in scholio ad π, ἦν καρτερὸς μηλοτρόφου. 130. ubi hic locus citatur. καρτερὸς pro κρατερὸς correxi ex 6. ἢ ἀμοιβήν om. B. Q. Eustathio et schol. Eurip. 8. ὑποδοχὴν] δοχὴν Q. 26. οὕτως Ἀρίσταρχος] Vulgatae 12. αὐτὸν om. B. hujus versus lectioni haec ascripta 13. ὃ τὴν σ. δ. om. B. Q. esse Porsonus refert. Quaenam 22. ὁ δʼ Ἀσίης H. ὁ ἀσίης Q. autem altera fuerit ab Aristarcho Ἀσίης (omisso ὁ δʼ) Eustath. p. rejecta idem nescisse videtur, ne- 1790, 7. ἡ δʼ Ἀσίη τε vulgo apud que ego quicquam varietatis adno-

545. ἐνθάδε] ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τῶν ἀγρῶν. V.

551. ἀκαχμένον] σεσιδηρωμένον, ἤτοι ἐστομωμένον. H.

553. ἀνώσαντες] ἀνωθήσαντες τὴν ναῦν. B. Q. εἰς τὸ ἄνω τὸν πλοῦν ποιήσαντες. V.

557. ἐνίαυεν] ἐν αἷς διέτριβεν. H. V.

π ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἐλθόντος εἰς τοὺς ἀγροὺς Τηλεμάχου πέμπεται Εὔμαιος εἰς τὴν πόλιν ὀφείλων ἀπαγγεῖλαι τοῦ δεσπότου τὴν παρουσίαν. γίνεται δὲ ἐν τοῖς ἑξῆς Ὀδυσσέως πρὸς τὸν υἱὸν ἀναγνωρισμὸς κατὰ βούλη- σιν Ἀθηνᾶς, καὶ τῶν ἐπὶ τὴν ἐνέδραν Τηλεμάχου τεταγμένων ἐπὶ τὴν πόλιν ὑποστροφή. P. V.

ΑΛΛΩΣ.

Τηλέμαχος πρὸς Εὔμαιον ἀφικόμενος τὸν μὲν ἀποπέμπει ἀγγέλ- λοντα τῇ μητρὶ Πηνελοπείῃ, αὐτὸς δὲ γνωρίσας τὸν πατέρα Ἀθηνᾶς προαιρέσει σὺν ἐκείνῳ τὴν κατὰ τῶν μνηστήρων ἐπιβουλὴν σκέπτεται. καὶ νῆες κατάγονται εἰς Ἰθάκην ἥ τε τοῦ Τηλεμάχου καὶ τῶν ἐπι- βουλευσάντων. καὶ τοὺς μνηστῆρας πάλιν ἐπιχειρεῖν τῷ Τηλεμάχῳ διανοουμένους ἐκώλυσεν Ἀμφίνομος. καὶ Εὔμαιος ἀπαγγείλας τῇ Πηνελόπῃ τὰ περὶ Τηλεμάχου εἰς τὸν ἀγρὸν ἐπανέρχεται. Q.

2. ἄριστον] ὅτι καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι ἅμα τῇ ἀνατολῇ ἐσθίουσιν. H. ἅπαξ ἐνθάδε τὸ ἄριστον καὶ ἐν Ἰλιάδι. H. τὴν ἑωθινὴν τροφὴν, ἥν τινες ἀκρατισμὸν λέγουσιν. B.

tatum invenio, nisi quod de Vin- Probabilior Lehrsii sententia est dob. 133. ita Alter: περ ἄλλα] (Aristarch. p. 308.) annotationem Cod. πάτερ ἄλλα. In qua rela- hanc ad accentum nominis Πεί- tione nisi tam liquido solum περ ραιος, non Πειραῖος scribendi, spec- positum esset, e scholio nunc no- tare. Similis de accentu nominis stro suspicari possis, pro τάπερ an- Πήδαιον observatio Aristarchi me- tiquum forsitan sphalma, πάτερ, ab moratur ab schol. Il. ε, 65. aliquibus retentum et notissimo 5. ἐν αἷς H. καθ᾿ ἣν V. illo πάτερ ὦ ξεῖνε defensum fuisse. 7—12. Hoc argumentum est Sed verosimilius mihi quidem est, etiam apud Eustathium p. 1791. vocativo illi in fronte versus Πείραιε 22. ἥν τινες ἀ. λ. addita ex cod. Κλυτίδη infersisse alios ὦ. BUTTM. Barnesii.

3. ἔκπεμψαν] συλληπτικῶς. μόνος γὰρ ἐκπέμπει Εὔμαιος. Q.

5. οὐδʼ ὕλαον προσιόντα] ὥσπερ καὶ Δόλωνα ἐπέγνω πρὸ τοῦ Διο- μήδους. προσεκτικώτατος οὖν διʼ ἐπιμέλειαν. ἢ ὅτι καὶ προσδοκᾷ τὸν υἱὸν, προειπούσης Ἀθηνᾶς. H.

10. ὁμοίως τῷ “ἵππων μʼ ὠκυπόδων ἀμφὶ κτύπος” (Il. κ, 535.). H. ποδῶν δʼ ὑπὸ δοῦπον ἀκούω] παρέλκει ἡ ὑπό. B.

12. ταφὼν] θαμβήσας, ἐκπλαγεὶς, ἢ θαυμάσας. ἔστι δεύτερος ἀόριστος ἐκ τοῦ θήπω ἔθαπον καὶ ἔταφον καὶ ταφών. Ἰωνική. ἡ με- ταφορὰ ἐκ τῶν τάφων. καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁρῶντες τοὺς τάφους ἐκπλητ- τόμεθα διὰ τὸ ἐπεισερχόμενον ἡμῖν δεινόν. V.

15. κύσσε δέ μιν κεφαλήν] φιλοστόργως ὁ Εὔμαιος, ἐπεί τοι καὶ οἱ κύνες σαίνουσι πρὸς αὐτὸν ὡς ἂν συνήθως ὁρῶντες, οἵ τε μνηστῆ- ρες πλεύσαντα αὐτὸν οἴονται περὶ τοὺς ἀγροὺς εἶναι (δ, 640.) ὡς πολλάκις τοῦτο ποιοῦντα. Q.

16. θαλερὸν κατὰ δάκρυον εἴβων] γρ. θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ. H. τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ συβώτου φιλοῦντος τὸν Τηλέμα- χον. Η.

17. ἀγαπάζῃ] ἀγαπῶν δεξιοῦται καὶ περιέπει. B.

19. Ἀριστοφάνης φησὶν ἐφʼ ᾧ κατανίσθη ὑπὲρ τῆς ἐκδημίας. οὐκ ἀναστρεπτέον δὲ τὴν ἐπί πρόθεσιν. H.

21. πάντα κύσεν περιφύς] ἀντὶ τοῦ ὅλον αὐτὸν περιλαβὼν ἔκυσε. B.

23. ἦλθες, Τηλέμαχε] ἐνταῦθα ἡ στιγμὴ, καὶ καθʼ ἓν τὰ λοιπά. δύνανται μέντοι καὶ μέχρι τοῦ φάος συνάπτεσθαι. H.

24. ἐπεὶ ᾤχεο] ἀφʼ οὗ. B.

28. ἀλλʼ ἐπιδημεύεις] ἐν τῷ δήμῳ τῆς πόλεως μένεις, ἐν πόλει διατελεῖς, διάγεις. B. Q.

εὔαδε] ἀπὸ τοῦ εὖ μορίου καὶ τοῦ ἀδῶ τὸ ἀρέσκω. B. Q.

29. ἀΐδηλον ὅμιλον] τὸν ἀδηλοποιὸν καὶ πάντα φθείροντα. B. Q.

ἢ τὸν τοῦ φθαρῆναι καὶ ἀπολέσθαι αἴτιον. V.

31. ἔσσεται οὕτως] οὕτως ἔχουσι. Q.

ἄττα] προσφώνησίς ἐστι νέου πρὸς γέροντα. Q. [ἐπίφθεγμα τι- 8. Punctum facio ad Ἰωνική, ut με- 19. κατανίσθη] Sic in H. esse τοχή subaudiatur: non enim ad με- ait Cratmerus, ipse κατηνέσθη (?) ταφορά pertinere potest. BARNES. scribens. ἐφʼ ᾧ κατανιαθῇ περὶ τῆς 15. κατὰ δάκρυον εἴβων] καταδά- ἐκδημίας Nauck. Aristoph. p. 22. κρυον εἶβον H. in textu. μητικὸν νεωτέρου πρὸς παλαιότερον. εἴρηται παρὰ τὸ ἄππα κατὰ Μακεδόνας τροπῇ γινομένῃ τοῦ π εἰς τ ἄττα. V.]

33. οὕτως μεγάροις. H.

35. χήτει ἐνευναίῳ] ἄμφω δοτικαὶ, ἡ μὲν ἀπὸ τοῦ χῆτος, ἡ δὲ ἀπὸ τοῦ ἐνεύναιον. H. Q.

ἐνευναίων] τῶν εὐνηθησομένων, ὅ ἐστι κοιμηθησομένων. ἢ τῶν περιβολαίων. Q. V.

τῇ χηρείᾳ καὶ σπάνει τῶν συνευνηθησομένων. ἐπὶ εὐθείας τὸ χῆ- τος. καὶ τοῖς ἀμελουμένοις τόποις παραφύεται ἀράχνια. B.H.

37. τετληότι θυμῷ] ὑπομονῆς ἀξίῳ. Q.

42. τῷ δʼ ἔδρης] ἐπερχομένῳ Τηλεμάχῳ τῆς καθέδρας ὑπεχώρη- σεν Ὀδυσσεύς. Q. ὑπόειξεν] ὑπέειξενʼ Ἀρίσταρχος. H.

45. πάρεστιν ἀνὴρ ὃς καθίσει ἡμᾶς. H.

47. ἀναστρεπτέον τὴν ὑπό. H.

56. θεῖον] γρ. δῖον. H.

57. πόθεν τοι ξεῖνος] ὅτι νῦν ὀρθῶς εἴρηται πῶς ἀφῖκται ππωχὸς ὤν· κατὰ δὲ τὴν πρώτην ὅτε Μέντῃ εἰκάζεται ἡ Ἀθηνᾶ οὐχ ὑγιῶς. H. Q.

58. εὐχετόωνται] λέγουσι. Gl. H.

62. εὔχεται] νῦν, λέγει. V.

64. ἐπέκλωσεν τάγε δαίμων] εἱμαρμένον γενέσθαι ἐποίησεν. Q.V.

66. ἐγγυαλίξω] ἐγγυήσομαι καὶ παρέξω. H.

70. ἐμῷ] γρ. ἐγών. M.

1. ἐπίφθεγμα τιμητικὸν — ἄττα] δοτικὴν πτῶσιν, χήτει ἐνευναίῳ, ἵνα εἴη Hæc ex Etym. M. p. 167, 33. il- τὸ ἐνεύναιον χῆτος· τὸ μέντοι σινηθέ- lata videntur. στερον κατὰ γενικὴν πληθυντικὴν γρά- 4. δοτικαί] δοτικά H. δοτικῇ Q. φεται ἐνευναίων, ἵνα λέγῃ πάλιν ἐν χή- Correxi δοτικαί, quum non verisi. τει τῶν ἐγκοιμήτρων. mile sit scholiastam duali uti vo. 8. συνευνηθησομένων H. εὐνασθησο- luisse δοτικά, aut neutro plurali, μένων B. cui non aptum est quod sequitur 14. Post hoc scholion deside- ἡ μὲν—ἡ δὲ—. In lemmate ἐνευ. rentur quæ ad v. 49. dicta ex- ναίῳ correxi pro ἐνευναίων. cerpsit Athen. 6. p. 228 D. de 6. Præfixi lemma ἐνευναίων et se- Aristophanis observatione quadam. paravi hoc scholion a praecedente, 15. γρ. δῖον] Correctio scripturae quocum coaluerat. Priori scholio vitiose θεῖον. Conf. ad θ, 87. χήτει ἐνευναίῳ, posteriore χήτει ἐνευ- 17. Μέντῃ H. μέν τοι Q. Vid. ναίων explicatur. De utraque scrip- schol. α, 171. et ξ, 188. item tura Eustath. p. 1793, 47. τὸ δὲ textum α, 406. 7. quanquam ibi χήτει φασὶν οἱ παλαιοὶ εὐθεῖαν ἔχειν τὸ nihil in scholiis. BUTTM. χῆτος, οἳ καὶ ἐνευναίηῳ γράφουσι κατὰ

71. αὐτὸς μὲν νέος εἰμὶ] παῖς εἰμι καὶ οὐκ ἔχω ἰσχὺν τῇ ἀσθε- νείᾳ τῆς ἀτελοῦς ἡλικίας μου, ὅπως ἀμύνωμαι τοὺς κατʼ ἐμὲ χαλε- παίνοντας, καὶ διὰ τοῦτο δυσχερῶς ἔχω τοῦτον τὸν ξένον μόνος ἐγὼ ὑποδέξασθαι. H. Q.

72. δύο μέρη λόγου τὸ ὅ τε· σημαίνει δὲ τὸ ὅς τε, ἵνʼ ᾖ, τὸν ἄνδρα ὃς ἂν πρῶτος ᾖ χαλεπώτερος. H.

χαλεπήνῃ] χαλεπῶς πράξῃ, εἰς χαλεπότητα τραπείη. H.

74. κομίζοι] ἐπιμέλοιτο. V.

77. δόξαν γὰρ ταῖς ἀγαθαῖς ἔφερον τὸ πολλὰ ὑπὲρ τοῦ μὴ γαμη- θῆναι λαβεῖν. H.

79. ἕσσωμι] τηρητέον τοῦ ἕσσω τὸν τόνον· πλεονάζει γὰρ τὸ μι, ὡς κτείνωμι, ἀγάγωμι, τύχωμι. H.

82. κόμισσον] ἐπιμελείας ἀξίωσον. Q.

88. πρῆξαι δʼ ἀργαλέον] δύσκολόν ἐστι μάχεσθαι μετὰ πλεόνων καὶ αὐτὸν τὸν ἰσχυρόν. Q.

91. τὴν τελευταίαν τοῦ ἐπεί ὀξυτονητέον, διὰ τὴν μοι ἐγκλιτικὴν οὖσαν. H.

92. δάπτεται] ἐσθίεται. V. 93. ὀξυτόνως τὸ φατέ. H.

95. ἦ σέ γε λαοὶ] ὁ δεύτερος ἦ περισπᾶται. H.

96. ἐπισπόμενοι θεοῦ ὀμφῇ] κατὰ κέλευσιν θεοῦ ἀφαιρούμενοί σε τῆς βασιλείας. B. Q.

97. ἤ τι κασιγνήτοις] ἆρα τοῖς σοῖς ἀδελφοῖς μαχομένοις ἐπι- μέμφεαι ἤτοι αἰτιᾷ, καὶ διὰ τούτου τις τῶν ὑβριστῶν μνηστήρων μέγα θάρσος κατὰ σοῦ καὶ τῶν σῶν ἔχει καταναλίσκων τὴν περιουσίαν σου. H.Q. ἢ ἆρα ἀδελφοῖς μέμψιν τινὰ ἐχθρὰν ἔχεις, οἵτινες σοι ταῦτα ἐπαγείρουσιν. H.

ἐπιμέμφεαι] ἐστέρησαι. P. κασιγνήτοις ἐπιμέμφεαι] ἀντὶ τοῦ, οὐκ εἰσί σοι ἀδελφοί. V.

1. μὲν] γὰρ H. his formis in ωμι Eustath. p. 679. 5. δύο μέρη] Et sic H. in textu ὃ 40. 1279, 48. 1873, 9. 22. ἆρα om. Q. τὸ ὅς τε, ἵνʼ ᾖ correxi pro τὸ οὔτε. 23. αἰτιᾷ] αἰτιᾷς Q. 24. περιουσίαν σου] Sequitur in 6. Addidi ἦ. B. Q. scholion quod vide ad ρ, 97. 7. πράξῃ] ει super ῃ scriptum in Eodem modo erratum in Q. in scholio versui 103. adscripto, quod 11. ἔσσωμι—τύχωμι] Sic correxi transposuimus ad ρ, 503., ubi legi- pro ἕσσω μιν (sic H. in textu): τη- tur in H. ρητέον τοῦ ἔσσω—γὰρ ἡ μιν, ὡς ἐκτείνω 27. ἐστέρησαι Buttm. pro ἐνστέρε- μιν, ἀγάγω μιν, τύχα μιν. Dixit de σαι.

99. ἐνὶ θυμῷ] λείπει ἡ σύν, σὺν τῷ θυμῷ· Ἀρίσταρχος ἐπὶ θυμῷ. H. τῇ προθυμίᾳ. λείπει ἡ σύν. ὁ δὲ νοῦς, εἴπερ ἤμην ἐπὶ τούτῳ τῷ θυμῷ ᾧ νῦν ἔχω, καὶ νεότητα κεκτημένος, ὑπῆρχον δὲ υἱὸς Ὀδυσ- σέως ἢ καὶ αὐτὸς Ὀδυσσεὺς, παρεκινδύνευσα ἂν ἀνελεῖν τοὺς μνηστῆ- ρας. ὃ μὴ νοήσαντές τινες προσέθηκαν τὸ “ἔλθοι ἀλητεύων.” ἔστι δὲ περιττὸς ὁ στίχος καὶ διαλύων τὸ πᾶν νόημα. H. M.

101. οὗτος ὁ στίχος ὀβελίζεται καὶ καλῶς. M.

104. ἀθετεῖ Ζηνόδοτος. H. καὶ οὗτος ἀθετεῖται· δύο γὰρ μόνα εὔχεται, ἢ παῖς ἐξ Ὀδυσσέως εἶναι, ἢ μόνος αὐτὸς ὁ Ὀδυσσεύς. H.

106. βουλοίμην κεν] οὕτως. H.

ἐνταῦθα σαφέστερον αἰνίττεται ὁ Ὀδυσσεὺς εἶναι τὸν οἶκον ἑαυτοῦ ἐν ᾧ οἱ μνηστῆρες προσεκάθηντο. H.

108. στυφελιζομένους] ὑβριζομένους ἢ προπηλακιζομένους. B. V.

109. ῥυστάζοντας] ἕλκοντας, βιαζομένους. B. V. μεθʼ ὕβρεως σπαράσσοντας. Q. V.

111. ἀνηνύστῳ] ἀκωλύτως ἄνυσιν καὶ πέρας μὴ ἐπιδεχομένῳ. οὐ γὰρ ἤνυον οἱ μνηστῆρες τὸ γυναῖκα λαβεῖν τὴν τοῦ Ὀδυσσέως. Q.

117. οὕτως. H.

118. Ἀρκείσιος Εὐρυοδίας καὶ Διὸς, Λαέρτης δὲ Χαλκομεδούσης. Τηλεμάχου καὶ Πολυκάστης Περσέπτολις. Q.

126. ἵνα μὴ ἐπιβουλεύσωσιν αὐτῇ οἱ μνηστῆρες. H.

128. ἐχρῆν ὀρθοτονεῖσθαι τὴν με. H.

130. ἄττα] φίλε γηραιὲ, Εὔμαιε. H.

σὺ δʼ ἔρχεο θᾶσσον] ἀναγκαία ἡ Εὐμαίου πρὸς τὴν πόλιν ἀποστολή. τοῖς γὰρ ἑταίροις εἰρήκει “αὐτὰρ ἐγὼν ἀγροὺς ἐπελεύσομαι ἠδὲ βο- τῆρας, ἑσπέριος δʼ εἰς ἀστὺ ἰδὼν ἐμὰ ἔργα κάτειμι” (ο, 504.). Q.

2. τῇ π. λείπει ἡ σόν addidi ex M. in margine οὕτως. Idem ad v. 117. ὁ δὲ νοῦς M. Legebatur ὁ λό- adscriptum est, ubi lectio in textu posita non differt ab vulgata. 4. ὢν addidit Buttm. 19. Εὐρυοδίας] Sic etiam apud 5. ἔλθοι H. M. ἔλθῃ Q. Eustath. p. 1796, 35. Sed acri- 6. περιττὸς ὁ στίχος καὶ M. περιτ- bendum Εὐρυοδείας. de quo dixi ad τὸς ὁ καὶ H. περιττὸν ὃ καὶ Q., uter- α, 275. que omisso στίχος. 20. Περσέπτολις] Scribendum po- διαλύων H. M. διαλύον Q. tius Περσέπολις, ut apparet ex versi- 7. οὖτος —καλῶς a m. sec. habet bus Hesiodi, quos apposuit Eusta- thius. 10. κεν] Sic, non κʼ ἐν, H. in tex- 25. ἐπελεύσομαι] Vide ad ο, 504. tu: quo fortasse spectat adscriptum

ἐχέφρονι] γρ. περίφρονι. H. Vind. 133.

136. γιγνώσκω, φρονέω] ὅ τι ἐπιβουλεύῃ γιγνώσκω, καὶ φρονῶ ἅτινά μοι κελεύεις. Q.

138. εἰ καὶ] γρ. ἦ. H. cum gl. ἆρα.

140. ἔργα] τὰ κτήματα καὶ τὸν οἶκον τοῦ Ὀδυσσέως. H.

141. κελεύοι] γρ. ἀνώγοι. Vind. 5.

143. αὕτως] ἀντὶ τοῦ ὡσαύτως. B. γρ. καὶ ἔμπης, ἀντὶ τοῦ ὁμοίως καὶ ὡς πρώην ἤσθιεν. H.

147. ἄλγιον] ἄλγιον μὲν τὸ μὴ εἰπεῖν. B. Q.

148. αὐτάγρετα] αὐθαίρετα, αὐτεξούσια ἢ παραυτὰ ἀγρευόμενα, ἀντὶ τοῦ, εἰ ὅσα ἐθέλομεν παραυτὰ καὶ ἐγίνετο. B.H. αὐθαίρετα, αὐτόληπτα, χωρὶς καμάτου. V.

151. πρὸς μητέρα εἰπεῖν] γρ. μητρός. H.

152. ἀμφίπολον] εἰπὲ τῇ Πηνελόπῃ ἐκπέμψαι τὴν δουλίδα πρὸς τὸν Λαέρτην λάθρα· ἐκείνη γὰρ αὐτῷ δύναται ἀναγγεῖλαι. ἀπὸ κοι- νοῦ γὰρ τὸ κρύβδην. B. Q.

152. 153. νοθεύονται, ὅτι μὴ πέμπει Πηνελόπη πρὸς Λαέρτην, εἰ μὴ ἄρα σιωπωμένως. H.

158. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἴδους ἐμφαίνεται καὶ τὸ ἦθος. εἰσὶ γὰρ εἴδη τινὰ σωμάτων ἐντρεχῆ. H.

159. στῆ δὲ κατʼ ἀντίθυρον] ἀντικρὺ τῆς θύρας. B. V. φανεῖσα] ἀντέστραπται. οὐ γὰρ φανεῖσα ἔστη, ἀλλὰ σταθεῖσα ἐφάνη. B.

163. κνυζηθμῷ] ἤτοι ποππυσμῷ, ἢ μετὰ κλαυθμοῦ ποιῷ ἤχῳ τῶν κυνῶν. B.Q.V.

165. τειχίον] γρ. καὶ θριγκίον. M. θριγκίον] τὸ περίφραγμα. V.

169. φάεο] λέγε. V.

169. ἀραρόντε] νῦν ἀντὶ τοῦ κατασκευάσαντες. B.

171. ὀρθοτονητέον τὴν σφῶϊν. H.

173. ἐϋπλυνὲς] οὐχ ἕτερον, ἀλλʼ ὅπερ εἶχεν, εὐπλυνὲς καὶ λαμπρὸν φαίνεσθαι ἐποίησεν. B.

Ι. γρ. om. Vind. In M. περίφρονι ἔμπης ἀντὶ τοῦ ὁμοίως conf. schol. ε, est in textu, sed superscriptis literis 205. σ, 354. BUTTM. 10. παραυτὰ] παρʼ αὐτὰ H. 7. γρ.—ὁμοίως] Hoc est etiam in 11. εἰ om. B. Vind. 133. In Vind. 56. voci αὕ- 17. πέμπει] πέμπῃ H. τως superscriptum γρ. ἔμπης. Ad

175. πολλῶν δὲ κατορθωμάτων αἴτιος ἔμελλεν ἔσεσθαι ὁ ἀνα- γνωρισμός, ὡς ἐκ φύσεως ἦν. στεριφώτερα δὲ τὰ μέλανα τῶν σω- μάτων. H.

ἂψ δὲ μελαγχροιὴς] ὀξυτόνως. τοῦτο δὲ κατὰ συγκοπὴν Ἀττικοὶ μελαγχρής φασιν, ὡς Εὔπολις. H. Q. καὶ τὸ οὐδέτερον Μένανδρος εἴρηκε “μελαγχρὲς μειράκιον.” H.

καὶ πῶς ἐν τῇ μεταμορφώσει φησὶ “ξανθὰς δʼ ἐκ κεφαλῆς ὀλέσω τρίχας” (ν, 399.), φαμὲν οὖν πρὸς τὸ πιθανὸν τῆς φαλακρώσεως. αἱ γὰρ ξανθαὶ τρίχες ἀραιαί εἰσι καὶ εὐχερῶς φαλακροῦνται. ὀλέσω οὖν τὰς τρίχας ἔμφασιν παρέχουσα ξανθότητος. καὶ οἱ φαλακροὶ γὰρ ἔχουσιν ἐλλείμματα δεικνύντα τὴν προτέραν τρίχωσιν. H. Q.

185. δῶρα τετυγμένα] ἀναθήματα, ἀγάλματα. V.

φείδεο δʼ ἡμῶν] φειδὼ ἡμῶν λάμβανε καὶ ἐλεημοσύνην. Q.

δʼ ἡμέων] γρ. δʼ ἡμῶν. H.

191. πάρος δʼ ἔχε] πρότερον κατέσχεν αὐτὸν τῶν δακρύων ἀγνοῶν εἶναι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Τηλέμαχον. Q.

195. θέλγει] ἡ κυκλικὴ, θέλγεις. H.

197. ᾧ] γρ. οἷ. Η.

202. οὐχ ἁρμόζει διὰ βάθους καὶ ἐκ ψυχῆς ὄντα φίλον ὑμῶν. H.

205. ἀνατλάς] γρ. ἀληθείς. Vind. 133.

207. Ἀθηναίης ἀγελείης] τῆς ἀγούσης τὰς λείας ἤτοι τὰς λαφυ- ραγωγίας. ἡ γὰρ φρόνησις τοιαῦτα δρᾶν οἶδε. Q.

208. Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ τίθησιν τὸ ἔθηκεν ἐξηγεῖται. Η.

212. ἠμὲν κυδῆναι] γρ. ηὐδῆναι. H.

214. Ἀρίσταρχος ἀμφιχυθείς. H.

2. στεριφώτερα] στερεότερα (corr. 17. ἡ κυκλικὴ hic et ad ρ. 25. vi- στερεώτερα) scriptum apud Eustath. detur esse editio quae in Cyclo h. e. p. 1799, 15. cum poetis cvclicis ceteris cir- 5. μελογχρής pro μέλαγχρις cor- cumferebatur. BUTTM. Eadem rexi ex Eustathio p. 1799, 16. Dix- Lehrsii sententia est de stud. Ari- it de hac forma Lobeck. Paral. p. starchi p. 30. 18. οἷ Buttm. pro οἱ. Fort. οὗ. 7. ὀλέσω] ὤλεσε H. Mox ad v. 203. in V. scholion est 10. παρέχουσα] παρεχούσας H. de voc. περιώσιον ex Etym. M. p. 11. De versu proximo (176.) 665, 28. compilatum. schol. Theocriti 1, 34. ἔθειρα ἡ τῆς 24. γρ. ηὐδῆναι] ? κεφαλῆς θρίξ. ὅθεν Ἀριστοτέλης (Ἀρί. 25. Ἀρίσταρχος ἀμφιχυθείς] Sic σταρχος Lehrs. Arist. p. 50.) ἐν Ὁ- nunc libri omnes. Altera scri- μήρῳ ἔγραψεν “κυάνεσι δʼ ἐγένοντο γε- ptura quae fuerit nescimus. νειάδες ἀμφὶ γένειον,” οὐκ ἐθειράδες.

216. ἀδινώτερον ἤ τʼ οἰωνοί] ἀντὶ τοῦ πλέον τῶν οἰωνῶν. Ἀττικὴ ἡ φράσις. B. Q.

217. φῆναι ἢ αἰγυπιοὶ] εἴδη ταῦτα ἀετῶν. ἡ φήνη ζῷόν ἐστι πτερωτὸν, ἥπερ τῶν τέκνων αὐτῆς στερηθεῖσά ποτε ἐλεεινῶς πέφυκεν ἀποδύρεσθαι. Q.

218. πάρος πετεηνὰ γενέσθαι] πρὸ τοῦ ἰσχύειν πέτεσθαι. H.

230. εἰς Ἰθάκην γὰρ αὐτὸν κατήγαγον ἐκεῖνοι· αὐτὸς δὲ ἐν Ἰθάκῃ ἐστὶν, ὥστε εἰς Ἰθάκην γραπτέον. H.

234. περιβουλεύσωμεν] ἀναστρεπτέον τὴν περί. H.

236. ὄφρα ἰδέω] ὄφρα εἰδέω. H. εἰδέω] μάθω. V.

239. ἀθετεῖ Διονύσιος. H.

διζησόμεθʼ] εὐθεῖα δυικῶν. H.

245. ἀτρεκὲς] νῦν, μόνον, ὡς τὸ “ἀτρεκὲς αἷμ᾿ ἔσσευα βαλλών” (Il. ε, 208.). δύναται μέντοι κἀκεῖ τὸ φανερὸν καὶ πρόδηλον, καὶ ἐνταῦθα τὸ ἀκριβὲς καὶ ἀληθές. Q.

246. ἀλλὰ πολὺ πλέονες] γρ. ἀλλὰ πολὺ πλεῖον. H. τοὺς μνη- στῆρας ρη΄ Ἀρίσταρχός φησι, συμφωνεῖ δὲ τῷ ἀριθμῷ καὶ τὰ ἔπη. H.

249. φῶτες ἔασιν] γρ. Ἀχαιῶν. H.

250. φῶτες Ἀχαιῶν] γρ. κοῦροι. Vind. 133.

253. δαιτροσυνάων] μαγειρικῶν ἔργων. H.

255. μὴ] ὑπακουστέον τὸ δέδοικα. σύνθετον τὸ πολύπικρα, καὶ ἔστιν ἀντὶ τοῦ πολυπίκρως. H.

πολὺ πικρὰ] γρ. πολύπικρα, ἐπίρρημα. Vind. 133.

πολύπικρα] πολυπίκρως καὶ δεινῶς. V.

265. ἀνδράσι τε] ἀντὶ τοῦ, ἄλλων ἀνδρῶν καὶ θεῶν. B.

267. κείνω] ὁ Ζεὺς καὶ ἡ Ἀθηνᾶ. B. Q.

20. τὸ νῦν ἀντὶ τοῦ δή, ὁμοίως τῷ “ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον, κύον.” (Il. λ. 362.). H. ἔρχε᾿] ἔρχου. V.

10. ὄφρα ἰδέω scripsi pro ὄφρα οἱ deterioribus sedes nominum φῶτες ἰδέω, quod H. in textu habet post et κοῦροι permutata est ita ut prior lituram. Recte ὄφρα ἰδέ M. in versus verbis κοῦροι ἔασιν, alter ver- textu, ὄφῤ εἰδέω ex correctione. bis φῶτες Ἀχαιῶν terminetur. Rec- ὅφρα εἰδέω] Scribendum γρ. ὄφῤ εἰ- tam scripturam in libro suo habuit Eustathius. “Versibus 247. 249. 16. πολὺ πλεῖον correxi pro πολλοὶ 250. 251. in M. adscripti obeli —, πλεῖον. Hanc scripturam πολὺ πλεῖον fortasse pro ⋇ CΟBET. in textu habet M. 27. τὸ νῦν—δή] Haec verba sunt 18. φῶτες ἔασιν] Sic H. in textu etiam in B. et v. 249. κοῦροι Ἀχαιῶν. In libris

271. ὑπερφιάλοισιν] πεπληρωμέναις φιάλαις. Q.

277. σὺ δʼ εἰσορόων] γρ. σὺ δʼ ὁρόων. H.

280. ἡ ἡμέρα τῆς κακῆς αὐτῶν μοίρας περιμένει αὐτούς. H.

281. ἄλλο δέ τοι ἐρέω] νοθεύονται ιη΄. πόθεν γὰρ ᾔδει τὰ ὅπλα ἐν τῷ ἀνδρῶνι ἀντικείμενα; οἰκείως δὲ χρήσεται τῷ λόγῳ ὅταν αὐτὰ θεάσηται. H.Q. Vind. 133. ἀθετεῖ Ζηνόδοτος ιη΄. H.

287. παρφάσθαι] παραπεῖσαι, παραλογίσασθαι, συμβουλεῦσαι. B.H.Q.

288. ὅτε, φησὶ, τὰ ὅπλα τῶν μνηστήρων κρύψεις, Τηλέμαχε, καὶ οἱ μνηστῆρες ταῦτα ψηλαφῶσιν, εἰπὲ αὐτοῖς ὅτι ταῦτα κατέκρυψα διὰ τὸ τήκεσθαι ἐκ τοῦ καπνοῦ καὶ τοῦ πυρὸς τῆς οἰκίας. H. Q.

295. αὐτὸς γὰρ ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηρος] πρόχειρος γὰρ ἀνὴρ πρὸς φόνον παρακειμένου σιδήρου. B.Q.V.

304. ἰθύν] τῆς διανοίας διάθεσιν. B. οὕτως αἱ Ἀριστάρχου. ὁρμὴν, σκοπόν. H.

305. καί τε τέο] τὸ τε ἀόριστον. διὸ καὶ ἐπὶ τοῦ κέ ὁ τόνος. ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης ἐτεοδμώων, τῶν ἀγαθῶν θεραπόντων. τινὲς δὲ οὕ. τως, ὅτεο δμώων, τῶν ὄντων ἡμετέρων δούλων. H. Q.

πειρηθῶμεν] γρ. πειρηθείημεν. Vind. 133. διάπειραν ληψώμεθα. V.

306. ἠμὲν ὅπου τις νὼ τίει] τὸ ὅπου τοπικόν ἐστιν ἀντὶ τοῦ, καὶ ὅπου τις ἡμᾶς τιμᾷ γνῶμεν, καὶ ὅπου τις οὐ φροντίζει ἡμῶν. πολ- λάκις γὰρ κατὰ πρόσωπον τῆς Πηνελόπης καλῶς ἡμᾶς λέγει, ἀπού- σης δὲ ἀτιμάζει. B. Q.

ὅπως] γρ. ὅπου. Vind. 133.

310. χαλιφροσύναι] ἤτοι ἀφροσύναι ἢ κεχαλασμέναι καὶ ἔκλυτοι φρένες, ἢ σκαιαὶ καὶ ἀβέλτεροι τῇ διανοίᾳ. B.Q.V.

4. νοθεύονται ιη΄ (id est v. 281— 7. παρφάσθαι] παρφᾶσθαι H. 298.) H. Q. ἀθετεῖ ζηνόδοτος ιη Vind. συμβουλεῦσαι] εἰπεῖν B. Q. 5. οἰκείως] οἰκείῳ Vind. 9. κρύψεις H. κρύψας Q. ὅταν αὐτὰ θεάσηται] Conf. schol. 14. οὕτως αἱ Ἀριστάρχου] Alii igi- τ, 4. Eustath. p. 1803, 4. ἰστέον δὲ tur aliter. ὅτι ἡ περὶ τῶν ὅπλων ἐνταῦθα παραγγε- 16. τὸ τε] In Vind. 133. ipse tex- λία τῇ τῆς Τμάλιστα ῥαψῳδίᾳ ᾠκεωται tus habet καί κέ τε et diserte supra- κατὰ τοὺς παλαιούς· ὧδε γὰρ ὁβελίζον- scriptum γρ. καί κε τέο. Neque sane ται, φασὶ, τὰ τοιαῦτα ἔπη μετὰ καὶ rejicula esset scriptura καί κεν τε. ἀστερίσκων, ἐκεῖ δὲ καιριώτατα κεῖνται In nostro tamen scholio istud τε ὅπου καὶ εἶδεν Ὀδυσσεὲς τὰ ὅπλα. νῦν merum esse mendum pro τεο con- γὰρ, φησὶν, ἐν ἀγροῖς ὢν τῶς οἶδεν ὅτι textus docet. BUTTM. πρόχειρα κεῖνται ὅπλα ἐν τῷ οἴκῳ; 21. γνῶμεν Buttm. pro γνώμῃ.

314. μετερχόμενος] διὰ σπουδῆς ἔχων. V.

316. δεδάασθαι] ἀντὶ τοῦ καταμανθάνειν· ἀνυπόπτως γὰρ τὰ τού- των ἤθη μαθήσῃ κατὰ τὴν οἰκίαν. H. μανθάνειν τὰ τούτων ἤθη.

317. νηλητεῖς] ἀναμάρτητοι, ἐκ τοῦ νη στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ ἀλιταίνω τὸ ἁμαρτάνω. B.

318. σταθμοὺς] νῦν τοὺς οἴκους. H. V.

319. ἀλλʼ ὕστερα] μετὰ τὴν μνηστηροκτονίαν· ἤτοι ἐὰν γινώσκῃς τι ἀπὸ χρησμοῦ. B.

324. τοῦτο δευτερολογία. H.

326. τεύχεα δέ σφ᾿] ἀντὶ τοῦ αὐτῶν. καὶ αὐτοὶ γὰρ εἶχον ὅπλα. B.

327. Κλυτίοιο] τοῦ πατρὸς τοῦ Πειραίου. B.

333. συναντήτην] συνέδραμον, συνήντησαν. V. συνήντησαν ὅ τε κῆρυξ καὶ ὁ συφορβὸς ἀλλήλοις. H.

335. βασιλῆος] γρ. Ὀδυσῆος. M.

337. ἐκ Πύλου ἦλθεν] γρ. εἰλήλουθε. H.

342. ἀκάχοντο] ἐλυποῦντο. κατήφησαν] ἐστύγνασαν, κατηφεῖς ἐγένοντο. H. ἐλυπήθησαν, ἐστύγνασαν. V.

343. ἐκ δʼ εἷλον] ἐξελο άβοντο δέ. V.

ἐκ δʼ ἦλθον] ἐξῆλθον δέ. v.

344. αὐτοῦ] γρ. ἀγχοῦ. M.

346. ὑπερφιάλως] ὑπερηφάνως ὁ κατὰ τοῦ Τηλεμάχου λόχος ἡμῖν ἐτελέσθη καὶ ἡ ὁδὸς αὕτη. ἐλέγομεν δὲ ὅτι οὐ μὴ τελέσῃ τὴν πρὸς τὸν οἶκον ὁδὸν αὐτοῦ ἀκινδύνως. Q.

τετέλεσται] γρ. ἐτελέσθη. H. M.

ἐτελέσθη] ἐτελειώθη, ἐπράχθη. V.

347. φάμεν] παροξυτόνως, ἵνα ᾖ παρατατικός. B.

350. κείνοις] ἤτοι τοῖς ἐλλοχῶσι τῷ Τηλεμάχῳ. B.

351. τοῦτο ἐκ τοῦ ποιητοῦ. H.

354. ἡδὺ δʼ ἄρʼ ἐκγελάσας] γελάσας εἶπε τοῖς ἰδίοις ἑταίροις μνηστῆρσι, μή τινας ὑμῶν ὀτρύνητε ἀπελθεῖν καὶ εἰπεῖν τοῖς τὸν 5. νηλητεῖς] Cum hoc scholio et ad ρ, 71. conf. schol. τ, 498. In V. longior 16. In Vind. 133. oscitanter ita de vocabulo νηλητεῖς annotatio est scriptum, γρ. φίλος πάϊς ἐκ Πύλου εἰλή- complata ex Etym. M. p. 603, 49., λουθεν. BUTTM. ut alia hujusmodi additamenta no- 23. τελέσῃ] τελέσει Buttm. tata ab nobis supra ad v. 31. 203. Τηλέμαχον λοχῶσιν ἐλθεῖν· ἤδη γὰρ ἐκεῖνοι μεμαθηκότες τοῦ Τηλε- μάχου τὴν ἐνταῦθα ἐπιδημίαν ἐντὸς τῆς αὐτοῦ οἰκίας εἰσέρχονται. H.

μετεφώνεεν] γρ. προσεφώνεεν. H.

357. κιχάναι] γρ. κιχῆσαι. H.

360. τεύχεα δέ σφʼ ἀπένεικαν] νῦν ἄμφω, καὶ τὰ τῆς νεὼς καὶ τὰ πολεμιστήρια. B.

365. ἐπʼ ἄκριας] ἐπὶ τὰ ὑψηλότατα μέρη τῶν ὀρῶν. H.

367. ἄσαμεν] ἐκοιμήθημεν, ἐκαθευδήσαμεν, ἢ ἀνεπαύθημεν. H.

375. ἐφʼ ἡμῖν ἦρα φέρουσιν] ἡ ἐπί πρὸς τὸ ἦρα, ἐπίηρα, τὴν μετʼ ἐπικουρίας χάριν. B. Q.

377. οὐ γάρ τι μεθησέμεναι] οὐ γὰρ καταλείψει Τηλέμαχος τὸ ἀθροῖσαι ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς λαὸν καὶ εἰπεῖν τὴν αὐτοῦ συμφορὰν καὶ ἅπερ παρʼ ἡμῶν ἔπαθεν ἡ οἰκία αὐτοῦ. Q.

383. ἀλλὰ φθέωμεν] ἢ ἐν τῷ ἀγρῷ ἢ ἐν ὁδῷ ἐπανιόντι. ἐπανέλαβε δὲ διὰ τοῦ ἀλλά τὸν λόγον, ἐπεὶ μεταξυλογίᾳ ἐχρήσατο. B.

385. κατὰ μοῖραν] γρ. καὶ κατὰ δῆμον. M. Vind. 133. ἐφʼ ἡμέας] τουτέστι, καθʼ ἑαυτούς. B. V. μὴ τοῖς ἀποῦσι μερίσω- μεν. V.

389. θυμηδέα] τὰ τῇ ψυχῇ ἡδονὴν παρέχοντα. B.Q.V.

403. αἰνήσωσι] ἐπινεύσωσι, συγκατάθωνται. V.

410. ὑπέρβιον ὕβριν ἔχουσιν] γρ. ἀπεχθομένοισί περ ἔμπης. Vind. 133.

412. μέδων] ἐκ βίας γὰρ εἶχον αὐτὸν ὡς καὶ τὸν Φήμιον. Q.

418. ἄμεινόν ἐστιν ὀρθοτονεῖν τὴν σέ. H.

420. ἔησθα] ὑπάρξεις. V.

421. βαρυτονητέον τὸ μάργε· ἔδει δὲ ὀξύνεσθαι. H.

422. ἱκέτας] τοὺς προσδεχομένους ἱκέτας ὠνόμασεν ὁμωνύμως αὐ- τοῖς τοῖς ἱκετεύουσιν, ὡς ἄν τις εἴποι τοὺς ἱκετοδόχους, ὥσπερ χρῆ- σται λέγονται οἱ ὀφείλοντες καὶ οἱ δανείζοντες. V. οὕτως εἶπε τοὺς ἱκετοδόχους, ὡς χρῆσται καὶ οἱ χρεωστοῦντες καὶ οἱ δανείζοντες. Ἄλλως. καὶ τὸν ἱκετεύσαντα καὶ τὸν ἱκετευθέντα. οὐ χρὴ γὰρ τούτων τὸν ἕτερον κακῶς φρονεῖν θατέρῳ. οὐκ αἰσχύνῃ οὖν οὔτε τὸν σὸν πα- τέρα ἱκετεύσαντα, οὔτε τὸν Ὀδυσσέα τὴν ἱκεσίαν δεξάμενον ; Q. 4. κιχάνοι] Sic H. in textu, vi- centiore habet in margine post 412. tiose pro κιχῶναι. Est igitur fortasse delendus. 21. γρ. ἀ. π. ἔμπης] Illatum ex 31. τὸν ante ἔτερον addidit Buttm. σ, 165. Versum 410. M. a m. re- σὸν Buttm. pro ἐόντα. ἱκέτας ἐνταῦθα τοὺς προσδεχομένους μᾶλλον ἢ τοὺς προσιόντας αὐ- τοῖς φησιν. B.

423. μάρτυρος] μάρτυς κατὰ Ἴωνας. V.

οὐδʼ ὅσιον] γρ. οὐδʼ ὁσίῃ. Vind. 133.

424. ὅτε δεῦρο πατὴρ τεὸς ἵκετο φεύγων] τοὺς Ἰθακησίους φεύγων εἰς τὸν οἶκον Ὀδυσσέως κατέφυγε. τὸ δὲ δεῦρο δεικτικὸν εἰς τὴν Ὀδυσσέως οἰκίαν. Ἰθακήσιος γὰρ ἦν ὁ Εὐπείθης. B.

427. πολλοὶ ὀρθοτονοῦσι τὴν ἥμιν, κακῶς. H.

428. κτεῖναι] γρ. φθεῖσθαι. M.

429. ζωὴν] τὸν βίον τὸν τῆς οὐσίας περιεκτικόν. V.

κατὰ ζωὴν φαγέειν] δημεῦσαι τὰ χρήματα. πλείων δὲ ἡ κατη- γορία ὅτι καὶ πολλῆς οὐσίας ἀζημίωτον αὐτὸν ἐποίησεν ὁ Ὀδυσσεύς. ὥστε πλείω ὤφειλεν εἶναι ἢ χαρίζεσθαι ὅτι πολλὰ ἔχων νῦν ἀλλότρια ἐσθίει. Q.

μενοεικέα] τὴν προσήκουσαν τῷ μένει καὶ τῷ θυμῷ ἐκείνου. Q.

431. ἄτιμον] ἀντὶ τοῦ ἀτίμως. Q. ἀτιμώρητον. ἔδεις δὲ προῖκα, μὴ καταβάλλων τὴν τιμὴν τῶν ἐσθιομένων. B.H.

434. Πολύβου παῖς] γρ. πεπνυμένος. H.

441. ταχέως τὸ αἷμα τὸ σκοτεινὸν χυθήσεται παρὰ τῷ ἐμῷ δόρα- τι, τοῦ ὁρμήσαντος φονεῦσαι τὸν σὸν υἱὸν Τηλέμαχον. H.

αἶψά κεν] γρ. αἶψά οἱ. Vind. 133.

449. ὑπερώϊα] γρ. ὑπερῶα. H.

σιγαλόεντα] ποικίλως κατεσκευασμένα. Q. V.

453. ἐπισταδὸν] ἐπιστημόνως. V. ἐπισταμένως. Q.

ὁπλίζοντο] οὕτως διὰ τοῦ ο. H.

457. λυγρὰ] εὐτελῆ, ἢ λαμπρά. V.

461. ἐρωτηματικῶς, κεῖθεν ἦλθες ὅπου καὶ ἐπέμψαμέν σε ; ἢ ἀπο- φαντικῶς, ἰδοὺ, φησὶν, ἦλθες ἀπαγγείλας. H.

466. βλώσκοντα] ἀντὶ τοῦ καταβλώσκοντι· ἐστὶ δὲ μολίσκοντι, φοιτῶντι. ἀναστρεπτέον τὴν κατά. H. ἀνύοντα· ἢ κατελθόντα· ἢ πορευόμενον. V. καταβλώσκοντα] μολίσκοντα, φοιτῶντα, κατελ- θόντα, ἢ πορευόμενον. B. Q.

ἄνωγεν] γρ. ἀνώγει. H.

468. ὡμήρησε] ὁμοῦ συνέβαλε, συνέτυχεν. V. ὡμήρησε δέ μοι] 1. ἢ addidit Buttm. ἔδεις] εἶναι H. 16. ἀντὶ τοῦ ἀτίμως Buttm. pro 24. ἐπισταδόν] Conf. ad ν, 54. ἀντὶ τοῦ ἀτίμων. Recte ἀτίμως in V. 34. ὡμήρησε] Etym. M. ὡμήρησε— συνέτυχεν, ἐκ μεταφορᾶς τῶν ὁμοῦ ἐρεσσόντων, ἢ ἀπὸ τοῦ ἅμα ἀρη- ρέναι. τινὲς δὲ παρῆχθαι, ὡς οἶνος οἰνηρός, οἴσυπος οἰσυπηρός (οἴσυ- πος δέ ἐστιν οἰὸς ῥύπος), οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ὅμος ὅμηρος. B.H.Q.

471. ὑπὲρ πόλιος] ἀντὶ τοῦ ἔξω τῆς πόλεως. V.

Ἑρμαῖος λόφος] ὁ σωρὸς τῶν λίθων ἐν ταῖς ὁδοῖς ἑρμαῖον ὀνομάζε- ται. ἢ πάθος ἰώμενος βωμὸς ἢ λόφος ἑρμαίου. ἢ ὡς ἐπί τινος λόφου Ἑρμοῦ ἱδρυμένου. V.

Ἑρμῆς πρῶτος ἐκάθηρε τὰς ὁδοὺς, καὶ εἴ που ἐκάθηρε, λίθον ἀπέ- θετο ἔξω τῆς ὁδοῦ, ὃ σημεῖον ἦν. Ἑρμαῖος οὖν λόφος ἀντὶ τοῦ ση- μεῖον τῆς ὁδοῦ. τὰ γὰρ σημεῖα τῶν Ῥωμαίων μιλίων Ἑρμαίους λόφους καλοῦσιν. B.H.Q.

Ἑρμῆς κατὰ Διὸς κέλευσιν ἀνελὼν Ἄργον τὸν τῆς Ἰοῦς φύλακα ἤχθη ὑπὸ δίκην, Ἥρας αὐτὸν καὶ τῶν ἄλλων ἀγαγόντων θεῶν εἰς κρίσιν ὅτι πρῶτος ἐπεβεβλήκει δαιμόνων θνητῶν μιάσματι τὸν Ἄργον καὶ ἀνῃρήκει. κρίνοντας δὲ τοὺς θεοὺς εὐλαβεῖσθαι μὲν τὸν Δία διὰ τὸ ὑπόδικον γεγενῆσθαι τὸν Ἑρμῆν ταῖς αὐτοῦ παραγγελίαις. ἅμα δὲ ἀφωσιωμένους τὸ ἄγος καὶ τῆς ἀνδροφονίας ἀπολύοντας αἷς εἶχον ὀργαῖς προσβαλεῖν αὐτῷ τὰς ψήφους, καὶ οὕτως ἐπισωρευθῆναι πρὸς τοῖς ποσὶ τοῦ Ἑρμοῦ ψήφων πλῆθος. ὅθεν καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἄχρι τοῦ νῦν εἰς τιμὴν Ἑρμοῦ κατὰ τὰς ὁδοὺς, διὰ τὸ τὸν θεὸν εἶναι τοῦ- τον καθηγεμόνα καὶ ἐπίτροπον τῶν ἐκδημούντων, σωροὺς ποιεῖν λίθων καὶ διάγοντας προσβάλλειν λίθους, καὶ τούτους καλεῖν Ἑρμαίους λό- φους. ἔστι δὲ λόφος πᾶν τὸ εἰς ὕψος μετέωρον. ἡ ἱστορία παρʼ Ἀν- τικλείδῃ. Q. V.

477. ἐξέφυγε, μὴ γνῶσιν ὅτι τὸν πατέρα εἶδεν. H.

478. πόνου] τοῦ περὶ τὸ δεῖπνον. V.

481. κοίτου τε μνήσαντο] γρ. δὴ τότε κοιμήσαντο. H. P.

—ἀκύς, Ὀδυσσείας Π, ἀντὶ τοῦ συνέ- 15. διὰ addidit Buttm. τυχεν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ὁμοῦ ἐρεσ- 16. αὐτοῦ Buttm. pro ἑαυτοῦ. σόντων. Πῖος δὲ ἐν Ὑπομνήματι τῆς Π 18. ὀργαῖς Buttm. pro ὀργήν. ἀντὶ τοῦ συνήντησεν. BUTTM. 21. ἐπίτροπον Barnes. pro τρόπον. 3. οὔτω—Ὅμηρος om. B. Q. ἐκδημούντων] ἐκδικούντων V. 10. Ῥωμαίων Buttm. pro ἐρμείων, 23. Ἀντικλείδῃ] In ejus ἐξηγητι- quod om. H. κῶ, sive vocum dictionumque re- μιλίων Buttm. pro μειλίων. Eu- conditae originis explicatione. Vid. stath. p. 1809, 33. ἄλλοι δὲ νοοῦσιν Voss. it. Schweigh. in Ind. Auct. ad ἑρμαίους κοινῶς λόφους σημεῖα ὁδῶν κατὰ Athenaeum. BUTTM. Ad Νόστους ποσήν τινα διάστασιν μιλιασμοῦ τυχὸν Anticlidis refert Meierus in Com- ἢ σταδιασμοῦ. ment. Andocid. 6, 3. p. vii.

P. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Εἰς τὴν πόλιν ἐλθὼν Τηλέμαχος διηγεῖται τῇ μητρὶ Πηνελόπῃ τῆς ἀποδημίας τὰ κεφάλαια. ὕστερον δὲ Ὀδυσσεὺς ἀχθεὶς ὑπὸ τοῦ Εὐμαίου εἰς Ἰθάκην ἀπὸ τῶν ἀγρῶν εἰς τὸ συμπόσιον τῶν μνηστήρων εἰσέρχεται. ὁ δὲ ποιητὴς ἀπαγγέλλει πῶς ὁ κύων ἀναγνωρίζει τὸν δεσπότην. καὶ Εὔμαιος εἰς τοὺς ἀγροὺς ὑποστρέφει, Ὀδυσσεὺς δὲ ἐν αὐτοῖς μένει. P. V.

ΑΛΛΩΣ.

Ὀδυσσέως ἄφιξις εἰς τὴν πόλιν. τὰ δὲ κατὰ μέρος ἐστὶ τοιαῦτα. Εὐμαίῳ προστάσσει Τηλέμαχος ἵνα μεθʼ ἑαυτοῦ ἀγάγῃ τὸν Ὀδυσσέα εἰς τὴν πόλιν. ἐκείνου τοῦτο ποιοῦντος Μελάνθιος ὁ αἰπόλος συντυ- χὼν αὐτῷ κατὰ τὴν ὁδὸν ὑβρίζει τὸν Ὀδυσσέα λακτίσας. ὁ δὲ ὀλι- γώρως ἤνεγκε τὴν ὕβριν. ἐπεὶ δὲ εἰς τὰ βασίλεια κατήντησε, καὶ ὡς ξένος θεωρεῖται. συνευωχούμενος δὲ Τηλέμαχος αὐτῷ παρέσχε τὰ χρήσιμα. προστάξαντος δὲ τοῦ λοιποῦ προσῄτει, καὶ ὑβρίζεται ὑπὸ Ἀντινόου. μαθοῦσα δὲ ἡ Πηνελόπη τὴν ὕβριν μεταπέμπεται αὐτόν. ὁ δὲ οὐ παραγίνεται κατὰ τὸ αὐτὸ, ὑπέσχετο δὲ τοῦτο ποιῆσαι νύκτωρ. ἐπειγομένης νυκτὸς καὶ Εὔμαιος εἰς τοὺς ἀγροὺς πορεύεται. καὶ ἐν τούτοις λήγει ἡ ῥαψῳδία. Q.

4. εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος] μόνον τοῦτο ὠνόμασε, τὸ δὲ ξίφος σεσιώπηκεν, ἐπειδὴ τὸ ξιφηφορεῖν ἀεί τε ἦν καὶ σύνηθες. ὡς τὸ πρὸ τῆς τροφῆς μὲν ἀεὶ τὰς χεῖρας ἀπονίπτεσθαι δηλοῖ, τὸ δὲ μετὰ τὴν τροφὴν, ὡς ἀκόλουθον, ἡμῖν σιωπῇ κατέλιπεν ὑπονοεῖν. Q. 10. τὸν ξεῖνον δύστηνον] πρὸς τὴν τοῦ ἄρθρου μετάθεσιν. ὅμοιόν ἐστι τῷ “οὔτε τὰ τεύχεα καλά” (ΙΙ. φ, 317.). Q. 14. μηνίει] ὀργισθῇ. M. ἑαυτὸν λυπήσει μηνίων. H. 20. τηλίκος] τῆς δεούσης ἡλικίας. V. 21. σημάντορι] τῷ ὁπωσοῦν ἐπιτάσσοντι. καὶ ἐν τῷ “σημάντορος εὑ παρεόντος” (ΙΙ. ο, 325.), νομέως. B. Q.

3—8. Hoc Argumentum apud 25. Ad v. 10. ex H. enotatum Eustathium p. 1810. ἀνθρώπινον δὲ τὸ μεταβουλεύσασθαι.

23. λείπει τὸ διά, διὰ πυρός. H.

ἀλέη] θερμασία, κυρίως ἡ τοῦ ἡλίου. Q. ἡ θερμασία τοῦ ἡλίου. σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἀποφυγήν. V.

ἀλέη] ἡ θερμότης τοῦ ἡλίου. P.

24. αἰνῶς] κομιδῆ, λίαν, ὡς “αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῆς εἰς ὦπα ἔοι- κεν” (ΙΙ. γ, 158.). “αἰνῶς γὰρ τάδε εἵματ᾿ ἔχω.” καὶ ἐντεῦθεν ἡ ὥρα φαίνεται φθινοπωρινὴ, καὶ πρὸς χειμῶνα ἤδη. H.

25. στίβη ὑπηοίη] ὁ παγετὸς ὁ ὀρθρινός. V.

ὑπηοίη] ἡ κυκλικὴ, ἐπηοίη. H.

26. διὰ σταθμοῖο] γρ. διὲκ μεγάροιο. H.

29. ἔγχος μέν ῥʼ ἔστησε φέρων πρὸς κίονα μακρήν] γρ. ἔγχος μὲν στῆσεν πρὸς κίονα μακρὸν ἐρείσας. H.

30. αὐτὸς δʼ εἴσω ἴεν] ἐνήλλακται ἡ τάξις. τὸ γὰρ ἑξῆς, αὐτὸς δʼ ὑπέρβη λάϊνον οὐδὸν καὶ εἴσω ἴεν. V.

32. κώεα καστορνῦσα] καταστρωννῦσα. οὐκ οἶμαι τοῖς τῶν μνη- στήρων θρόνοις Εὐρύκλεια, ἀλλʼ ἐνδοτέρω μετὰ τὸν ἀνδρῶνα. Q.

35. καὶ κύνεον] ὡς ἂν δοῦλαι τοὺς ὤμους· ἡ δὲ Πηνελόπη κεφα- λήν τε καὶ ἄμφω φάεα καλά. τὸ γὰρ στόμα οὔτε δοῦλοι οὔτε ἐλεύ- θεροι ἐφίλουν. H. Q.

36. τὴν σωφροσύνην καὶ τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος πασάων ὑπερ- ῆεν. H.

43. λάθρη ἐμεῦ ἀέκητι] ποιότητος ἐπίρρημα. ποιότης δέ ἐστιν ἡ τὸ ποιὸν σχῆμα τοῦ σώματος ἢ τῆς ψυχῆς δηλοῦσα. B. Q.

47. τὸ περ ἀντὶ τοῦ δή. H.

50. τεληέσσας ἑκατόμβας] γρ. Τηλέμαχʼ ἑκατόμβας. H.

51. ἄντιτα] ἀντίτιτα. ἔστι δὲ συγκοπή. Q. ἄντιτα] ἀντιτιμώ- ρητα. V.

52. ἀγορήνδε ἐλεύσομαι] νῦν τὸν τόπον ἐκάλεσεν ἀγοράν. H. Q.

ἀγορὴν ἐσελεύσομαι] Ἀριστοφάνης ἐλεύσομαι. H.

5. Addidi ἔοικεν. grapha derivata sunt. BUTTM. 9. ἡ κυκλικὴ] Vide ad π, 195. 26. ἄντιτα et ἀντίτιτα Buttm. pro 17. δοῦλαι Buttm. δούλας H. δού- ἀντίτιτα, ἀντέπειτα. In H. annota- λους Q. tum συγκοπή ἐστι τοῦ τίτιτα (corr. 25. γρ. Τηλέμαχʼ ἑκατόμβας] En ἀντίτιτα). gemina plane hic et ad v. 529. ac 28. νῦν] νῦν δὲ H. memorabilia exempla sphalmatum 29. ἀγορὴν ἐσελεύσομαι] Sic H. in putidissimorum, quae tamen cum textu, inserto a correctore δʼ. In M. gravi sigla γρ. in alia etiam apo- est ἀγορήνδʼ ἐλεύσομαι. in aliis ἀγο-

55. ἠνώγεα] γρ. ἤνωγον. H.

57. ἄπτερος μῦθος] ἤτοι ἰσόπτερος, ταχύς. V. ταχὺς πρὸς τὸ πεισθῆναι καὶ ἰσόπτερος. Q. ἢ οὐκ ἀπέπτη ὁ λόγος, ἀλλʼ ἐπέμεινε μὴ ἔχων πτερόν. λέγει δὲ ὅτι ταχέως προσήκατο τὸν λόγον, ταχέως ἤκουσεν. Q. V. Ἡρωδιανὸς δὲ, ἕτοιμος, λέγει. MS. Barnes.

ἢ πάγιος καὶ ἀμετακίνητος. ἐκ τοῦ α στερητικοῦ μορίου. ἢ μᾶλ- λον σύντομος καὶ ταχὺς, ἐκ τοῦ ἐπιτατικοῦ. B. ἔνιοι, ἔμμονος. H.

64. πάντες λαοὶ] οἱ κατὰ τὴν πόλιν λαοὶ, οὐχ οἱ μνηστῆρες. H.

71. ἀντίον] γρ. ἐγγύθεν. M.

73. τράπετʼ] ἐτράπη. V.

75. ὄτρυνον] ἔπειξον. V.

81. ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν σέ. H.

ἐπαυρέμεν] ἐπεντρυφῆσαι. V.

90. πρῶτον ἐλούοντο, καὶ οὕτως ἐχρίοντο. οὐ γὰρ ἐνήλλακται ἡ φράσις. H.

95. παρεόντων] τῶν παραμενόντων καὶ ταχέως μὴ σηπομένων. V.

97. κλισμῷ κεκλιμένη] ἐπὶ τὰ ἀριστερὰ μέρη κεκλιμένη. B. Q.

109. γρ. ἐς Πύλον. H.

111. ἐνδυκέως ἐφίλει ὡσεί τε πατὴρ ἑὸν υἷα] οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ζηνόδοτος, ἐνδυκέως ἐφίλει ὡσεί τε πατὴρ ἑὸν παῖδα. H. Vin- dob. 133.

ρήνδε ἐλεύσομαι, quæ Aristophanis πῇ σπέρχω. lectio fuit, ut videtur, nisi mutilata 17. κλισμῷ] Vid. ad π, 97. est annotatio scholiastae, quae for- 19. ἐνδυκέως—υἷα] Sic H. et Vind. tasse ad ἀγορήν vel ἀγορήνδε potius in textu, nisi quod υἱόν est in Vind. spectavit quam ad verbum ἐλεύσο- 20. In his aliquid erroris est. μαι vel ἐσελεύσομαι: quemadmodum Nec ἐὸν παῖδα, quod Duentzer. p. α, 88. libri alii Ἰθάκην, alii Ἰθάκηνδʼ 86. metro utcunque adaptavit ὃν ἐσελεύσομαι. Ceterum Cobetus con- παῖδα scribendo, ab Ζenodoto scri- jicit utrique versui ἐσελεύσομαι ex si potuit, nec suflicit conjicere ἐὸν antiquo glossemate illatum esse υἱόν vel φίλον υἱόν. Nam quum pro ἐπιείσομαι, quod servatum est scholiasta versum totum ponat, vi- ο, 504. αὐτὰρ ἐγὼν ἀγροὺς (vel ἀγρόνδʼ ) dentur Aristarchi et Ζenodoti ex- ἐπιείσομαι. οἶκονδ᾿ ἐσελεύσομαι est ΙΙ. emplaria non in ultimo solum vo- ζ, 365. ubi libri plures οἶκόνδε ἐλεύ- cabulo inter se discrepasse. Vide- σομαι eodem cum hiatu quo hic tur scripsisse ἐνδυκέως, ὡσεί τε πατὴρ ἀγορήνδε ἐλεύσομαι. ὃν παῖδʼ, ἐφΐλησε, fortasse inductus 10. In V. sequuntur verba ex duorum similium locorum compa- Etymol. Mag. p. 723, 22. repetita, ratione, ΙΙ. ι, 481. ὁ δέ με πρόφρων σπέρχω σημαίνει τὸ κατεπείγομαι σπεύ- ὑπέδεκτο, καί με φίλησʼ, ὡσεί τε πατὴρ δω καὶ συστρέφω. ἴσως ἀπὸ τοῦ περιέ- ὃν παῖδα φιλήσῃ μοῦνον τηλύγετον etc. χεσθαι. συμπεριέχω οὖν, καὶ συγκο- et Od. π, 17. ὡς δὲ πατὴρ ὃν παῖδα

118. πολλοὶ] γρ. πολλά. Vind. 133.

119. μόγησαν] γρ. δάμησαν. H. Vind. 133.

130. ἐφῄει] γρ. ἐφῆκεν. H.

134. Φιλομηλείδῃ] ἄδηλον τίς ὁ Φιλομηλείδης, καὶ εἰ κύριον τὸ ὄνομα. H. ὁ Φιλομηλείδης ὡς Φιλομήλου υἱός. ὁ γὰρ Πάτροκλος οὐ δύναται δηλοῦσθαι ὡς Φιλομήλας υἱὸς, ὅτι τὰ ἀπὸ μητέρων οὐ σχηματίζει ὁ ποιητὴς, καὶ ὅτι τὸ ἐπιφερόμενον οὐκ οἰκεῖον ἦν ἐπὶ Πατρόκλου, “καδδʼ ἔβαλε κρατερῶς, κεχάροντο δὲ πάντες Ἀχαιοί.” καὶ ἐν Ἰλιάδι δὲ λέγει (ρ, 670.), “νῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖο μνησάσθω.” Q. V.

150. ἀθετοῦνται ιϚ΄ στίχοι. H.

158. ἢ ἕρπων] κατʼ ὀλίγον προσερχόμενος. H.

159. ἔστιν] γρ. ἔστιν. H.

160. καὶ μὴν οὐδέπω εἰσελθὼν εἰς τὴν ναῦν θεᾶται τὸν οἰωνόν. H. οἷον ἐγὼ] θαυμαστικῶς. H. ἐν τοῖς χαριεστέροις οὗτοι μόνοι οἱ β΄ ἀθετοῦνται, ἐπεὶ καὶ πρὶν εἰσελθεῖν ἐν τῇ νηὶ τὸν οἰωνὸν εἶδε, καὶ φίλα φρονέων ἀγαπάζει ἐλθόντʼ ἐξ ἀπίης modum, quod responsio Penelopes γαίης—ὣς τότε Τηλέμαχον θεοειδέα δῖος αἱ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε κ. τ. ἐ. Theocly- ὑφορβὸς πάντα λύσεν περιφύς. meai oratione abjecta stare plane 3. ἐφήει] Hujusmodi scriptura si non poterat. Manifestum est ita- exstitit, debuit esse ἐφίει. que veram esse lectionem Har. 4. Conf. schol. δ, 343. leianam ις΄, sed eo referendam ubi 9. δὲ om. Q.: ego malim ab- notam ponit cbd. Q. et ponere vo- esse καί: opponuntur enim hæc ex lebat scriba quoque codicis Harl. Iliade verbis his κεχάροντο π. A. aberrans ille quidem a versu ὣς BUTTM. φάτο retro ad versum ὣς ἔφατʼ. Ita 11. Præfixi huic annotationi nu- salva narrationis serie tolluntur merum versus 150. cum Buttman- versus 150—165. comprehendentes no. Referebatur ad v. 147. unde sermonem Theoclymeni cum re- Porsonus numerum ις΄ in ιε΄ mutari sponsione Penelopes. Atque sic volebat, “nimirum quoniam sex- diserte schol. 160. quanquam cor- tus decimus ab 147. versus est hic ruptum et ipsum.” BUTTM. τὸν δʼ αὖτε προσέειπε π. Πηνελόπεια, 13. γρ. ἔστιν] Hoc Porsonus ad- qui ante insequentes abesse non modum probabili conjectura natum potest. In ed. Mediol. eadem nota putat ex ἰστίη, allito olim primae e cod. Q. legitur, sed cum numero versus 156. voci ἱστίη: sic enim ιβ΄, relataque ad versum 150. Quod Harl., sed alia exempla ἑστίη, quo praeferendum utique est Porsonianæ probabilior etiam fit conjectura. rationi, quoniam servantur ita ulti. BUTTM. mi versus e sermone Telemachi, 15. οἱ β΄— ἀκαίρως Buttm. pro οἱ qui cur improbati fuerint plane non ιβ΄—οὐκ ἀκαίρως. apparet. Sed in utraque ratione 16. ἐπεὶ καὶ] ἐπεὶ δὲ Vind. istud remanebat maximum incom- πρὶν εἰσελθεῖν ἐν τῇ νηΐ] Verba mu- ἐγεγώνευν ἀκαίρως ἐστίν. ἐν δὲ τοῖς κοινοτέροις ἀπὸ τοῦ “ὣς ἔφατο” ἕως τοῦ “ἐξ ἐμεῦ.” Q. Vind. 133.

ἐγεγώνεον] ἐσήμαινον, ἔλεγον. V.

170. δειπνητὸς] ὀξυτόνως μὲν τὸ δεῖπνον, βαρυτόνως δὲ ὁ καιρὸς τοῦ δείπνου. B.H.Q.

δειπνηστὸς] βαρυτόνως μὲν ἡ τοῦ δείπνου ὥρα, ὀξυτόνως δὲ τὸ δεῖπνον. V.

172. καὶ τότε δή σφιν ἔειπε Μέδων] εὐνούστατος μὲν ὁ Μέδων τῇ Ὀδυσσέως οἰκίῳ, διʼ ἐπιείκειαν δὲ ἤθους καὶ οἱ μνηστῆρες αὐτὸν ἐτίμων καὶ ὁμοτράπεζον εἶχον. Q.

176. οὐ μὲν γάρ τι χέρειον] ἤτοι καλόν ἐστιν· ὡς τὸ οὐχ ἥκιστα ἀντὶ τοῦ μᾶλλον. B.

177. ποτὶ οἶκον ἕκαστος] γρ. πείθοντό τε μύθῳ. H.

181. ἵρευον] ὡς συγκοπτόμενον ψιλοῦται. B.

ἀθετεῖ καὶ Ἀριστοφάνης. H.

185. πόλινδʼ ἰέναι] γρ. δʼ ἴμεναι. H.

190. μέμβλωκε μάλιστα] μεμόληκε, ἀντὶ τοῦ προσήκει, καὶ με- tila fortasse sic restituenda, πρὶν καὶ κ. τ. ἑ. Perversa autem con- εἰσελθεῖν (sc. εἰς ἄστυ) οὐκ ἐν τῇ νηῒ—. demnationis causa affertur, quod LEΗRS. Arist. p. 107. ante conscensam navem augurium 1. κοινοτέροις] εἰκαιοτέροις Vind. fecerit Theoclymenus; nam post ἀπὸ—ἐμεῦ] Hac ultimi versus in. descensionem potius hoc evenit (ο, dicatione nostra quam supra ex- 525 ssq.). Verum haec ipsius scho- posuimus ratio confirmatur plenis. liastae confusio relinquenda est ei- sime, apparetque simul, istud ἔφατο dem. Pro οὐκ ἀκαίρως autem legen- quod in scholio hic praecedit mu- dum esse ἀκαίρως sponte nunc pa- tandum esse non in ἔφατʼ, sed in tet; nisi quis alium corrigendi mo- φάτο. Verum nova nunc oritur dum comminisci potest quo locutio quaestio quinam sint illi duodecim quoque aptior prodeat. Quare hoc versus qui in praestantioribus ex- etiam observo pro ἐγεγώνευν in emplis damnabantur. Eam tamen, schol. Vind. scriptum esse ἐγεγώνευ, ne longus sim, ita statim dirimam, in Mediol. ἐγεγώνευε. BUTTM. ut manifestas hujus acholii cor- 4. Idem significationis discrimen ruptelas probabili ratione tollam. tradit Eustath. p. 1814, 36. qui de Atque hoc certe facile omnibus, utraque scriptura. δειπνητός et δειπνη- opinor. persuadebo, pro οἱ ιβ΄ le. στός dixit. Conf. etiam Etym. M. gendum esse οἱ β, spectarique hos p. 262, 45. ipsos versus 160. 161. A qua ra- 11. καλόν Buttm. pro οὐ καλόν. tione hoc neminem certe absterre- 15. καὶ Ἀριστοφάνης] καὶ indicat bit quod verbum ἐγεγώνευν a scho. hunc versum non ab solo Aristo- liaste videtur defendi. Nam hoc phane esse rejectum. Sic p. 662, utique manifestum est, sententiam 20. est ἠθέτει καὶ Ἀρίσταοχος. horum versuum damnari his ἐπεὶ σημβρία λοιπόν ἐστι, καὶ παρελήλυθε τὸ πλεῖστον τῆς ἡμέρας. B. Q.

191. ποτὶ ἕσπερον ῥίγιον] πρὸς ἑσπέραν μᾶλλον χειμών ἐστιν. V.

195. ῥόπαλον] παρὰ τὸ εἰς ἕτερον μέρος ῥέπειν. B.

196. ἀρισφαλέα] ἄγαν σφαλερὰν, τραχεῖαν. σκληρὰν, σφῆλαι πάνυ δυναμένην, δύσβατον, ὀλισθηρὰν ὥστε κινδυνεύειν καταπεσεῖν. B.Q.

τραχὺν, σκληρὸν, σφῆλαι πάνυ δυνάμενον, δύσβατον, ὀλισθηρὸν ὥστε κινδυνεύειν καταπεσεῖν. οὐδὸν δὲ νῦν ἀντὶ τοῦ τὴν ὁδόν. V.

τὸ οὐδόν ἀντὶ τοῦ τὴν ὁδόν. νῦν δὲ μόνως μετὰ τοῦ υ. B.

206. τυκτὴν] οὐκ αὐτοφυῆ. οὐ λέγει δὲ τὴν Ἀρέθουσαν. B.

207. Ἴθακος καὶ Νήριτος ἠδὲ Πολύκτωρ] Πτερελάου παῖδες Ἴθα- κος καὶ Νήριτος ἀπὸ Διὸς ἔχοντες τὸ γένος ὔκουν τὴν Κεφαλληνίαν. ἀρέσαν δὲ αὐτοῖς τοῦτο καταλιπίντες τὰ σφέτερα ἤθη παραγίνονται εἰς τὴν Ἰθάκην. καὶ τόπον ἰδόντες εὖ πεποιημένον εἰς συνοικισμὸν διὰ τὸ τῶν παρατεθειμένων ὑψηλότερον εἶναι κατοικήσαντες δεῦρο τὴν Ἰθάκην ἔκτισαν. καὶ ἐκ μὲν τοῦ θάκου ἡ νῆσος ἐπωνομάσθη Ἰθάκη, τὸ δὲ παρακείμενον ὄρος ἐκ τοῦ Νηρίτου Νήριτον. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Ἀκουσιλάῳ. V.

οὗτοι Πτερελάου παῖδες καὶ Ἀμφιμέδης. καὶ ἀπὸ μὲν Ἰθάκου Ἰθάκη, ἀπὸ δὲ Νηρίτου Νήριτον ὄρος, ἀπὸ δὲ Πολύκτορος Πολυκτό- ριον τόπος ἐν τῇ Ἰθάκῃ. B. Q.

208. ἀμφὶ δʼ ἄῤ—] ἱστορία. Ἥλιος Ῥόδῃ μιχθεὶς τῇ Ἀσωποῦ παῖδας ἴσχει Φαέθοντα καὶ Λαμπετίην καὶ Αἴγλην καὶ Φαέθουσαν. ἀνδρωθεὶς δὲ ὁ Φαέθων ἤρετο τὴν μητέρα τίνος εἴη πατρός. πυθόμενος δὲ ὡς Ἡλίου, παρεγένετο ἐπὶ τὰς τοῦ πατρὸς ἀνατολάς. γνωρισθεὶς δὲ οὕτως ἐδεῖτο τοῦ πατρὸς ἐπʼ ὀλίγον αὐτῷ συγχυρῆσαι τὸ ἅρμα καὶ τοὺς ῥυτῆρας, ὅπως κατοπτεύσειε τὸν κόσμον. ὁ δὲ Ἥλιος ἀκούσας 1. Verba τὸ πλεῖστον τῆς ἡμέρας verbum παρακείμενον, rescribendum παρελήλυθεν sunt etiam in P. V. putabat ἡ πόλις. Ego logicis his 10. τὴν ὁδόν] Conf. Apollon. Lex. legibus scholiastas astrictos non s. v. οὐδός. existimo. BUTTM. 12. Πτερελάου codex Barnesii et 20. Πτερελάου] περελάου B. Q. Eustathius p. 1815, 50. Περελάου V. Recte scriptum apud Eustath., qui 13. Κεφαλληνίαν scripsi pro Κε- hoc scholion excerpsit p.1815, 50. 24. Λαμπετίην Barnes. ex cod. φαληνίαν. 16. εἶναι Buttm. pro εἶναι καί. Λαμπετήεντα H.Q.V. 17. Pro ἡ νῆσος Spohnius (de extr. 27. οὕτως] τούτῳ H. Q. Odyss. parte p. 84.). ob sequens παραυτὰ μὲν ἀντέλεγεν εἰδὼς ἃ πείσεται, σφόδρα δὲ αὐτῷ ἐγκει- μένῳ συγχωρεῖ διδάξας ὅ τι τὸ μεταίχμιον. ἐπιβὰς δὲ ἐκεῖνος τοῦ ἅρματος ἀτάκτως ἐφέρετο, ὥστε πάντα τὰ ἐπὶ τῆς γῆς φρύγειν. καὶ δὴ τῆς ἀφροσύνης ἐπισχεῖν αὐτὸν κεραυνῷ τὸν Δία. κατα- πεσόντος δὲ αὐτοῦ μετὰ τῆς θείας φλογὸς ἐπὶ τὸν Ἠριδανὸν πο- ταμὸν καὶ φθαρέντος αἱ ἀδελφαὶ παραγενόμεναι κατὰ τὸν τόπον τοῦ Κελτικοῦ πελάγους ἐθρήνουν ἡμέρας ἀδιαλείπτως καὶ νυκτός. ὅθεν κατελεήσας ὁ Ζεὺς ταύταις ἀνάμνησιν ἐνεποίησε τῶν κακῶν μεταβάλλων αὐτὰς εἰς αἰγείρους, αἵπερ εἰσὶ δένδρα. λέγεται δὲ καὶ ἐντεῦθεν ἀπογεννᾶσθαι τὸν ἤλεκτρον, τῆς ἀρχαίας οἰμωγῆς ἀποδα- κρύοντα τοῦτον καρπὸν ἀπὸ τοῦ δένδρου. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ τοῖς τρα- γικοῖς. H.Q.V.

216. περιττὸς ὁ καί. H.

217. ἡγηλάζει] οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἀριστοφάνης. χωρὶς τοῦ σ. H.

219. μολοβρὸν] τὸν μολοῦντα πρὸς τὴν βρῶσιν, μεταίτην, τὸν μο- λίσκοντα ἐπὶ βοράν. Q. τὸν ἐπαίτην, τὸν γαστρίμαργον, τὸν μολί- σκοντα ἐπὶ τὴν βορὰν, τὸν ἀκόρεστον τροφῆς. V.

ἀμέγαρτε συβῶτα] ἢ ἐν τῷ συβωτεῖν ἀφθόνητε, ὃ δηλοῖ τὸ κακῶς 1. εἰδὼς om. Q. male, opinor, ὁ ἤλεκτρος dicitur τῆς 2. διδάξας —ἐπιβὰς δὲ] Sic V. in ἀρχαίας οἰμωγῆς ἀποδακρύειν (decidere editionibus recentioribus. Nam in ut lacrima) καρπὸς ἀπὸ τοῦ δένδρου. antiquis:—διδάξας. ὅτι δὲ μεταίχμιον Atque ita pro superiori ἀνάμνησιν ἐπιβὰς ἐκεῖνος τοῦ ἄρματος. In Me- reponendum quod res poscit, ἀμνή- diol. ita: διδάξας. ἐπιβὰς δὲ ἐκ. τ. α. στίαν. BUTTM. omissis intermediis. BUTTM. 11. τοῦ δένδρου H. τῶν δένδρων Q. 3. ἐφέρετο] ἤλαυνεν V. ὥστε πάντα τὰ] ὥστε ταπεινῶντα παν- ἡ δὲ—τραγικοῖς om. H. Q. τα τὰ Barnes. e MS. Nam in edd. 14. χωρὶς τοῦ σ] Alii igitur qui- ant. erat ταπεινῶν τὰ πάντα, in qui- dam legebant ἡγηλάζεις. Quæ sane bus nominativus quidem non repre- lectio, principum criticorum pace hendendus erat, sed articulus non dixerim, mihi longe melior vide- suo loco stabat. Vix hujus loci tur. Alloquitur enim subulcum est verbum ταπεινοῦν. BUTTM. Melantheus et singularem propo- 8. κατελεήσας (καὶ ἐλεήσας Q.) ὁ sitionem generali sententia com- Ζεὺς] κατελεήσαντα τὸν Δία H. probat. PORS. Non assentior. 9. μεταβάλλων] μεταμορφῶν V. Singularitas enim sententiae satis αὐτὰς om. H. Q. exprimitur illo νῦν, irridenti autem 10. οἰμωγῆς ἀποδακρύοντα τοῦτον] longe melius convenit usus tertiæ Vulg.—οἰμωγῆς. ἀποδακρύονται δὲ τοῦ- personae. BUTTM. τον—. Sed Mediolanensis scriptura 18. συβωτεῖν—κακῶς Buttm. pro praeferenda videtur. Ignota enim βωτεῖν—καλῶς. vox media ἀςοδακρύονται; contra non πράττειν. ἢ ᾧ οὐκ ἄν τις φθονήσειε τοῦ συβωτεῖν, οἷον ἄξιε τοῦ συφορβεῖν. V. οὐδενὸς λόγου ἄξιε. Q.

220. δαιτῶν ἀπολυμαντῆρα] ὑφʼ ἓν τὸ ἀπολυμαντῆρα. H. τὸν τὰ ἀποκαθάρματα τῶν εὐωχιῶν ἐσθίοντα. B.H.Q. λυμεῶνα τῶν εὐω- χιῶν, ἢ τὸν τὰ καθάρματα προσφερόμενον τῶν εὐωχιῶν. V.

221. φλιῇσι] ταῖς παραστάσι τῆς θύρας. V.

θλίψεται ὤμους] θλίψεται Αἰολικῶς ἀντὶ τοῦ θλιβήσεται, ὃς οὐκ ἐκβήσεται τῶν φλιῶν, οὐδὲ εἴξει. εἰώθασι δὲ οἱ πτωχοὶ προσκλίνε- σθαι ταῖς θύραις, ἢ προστρίβεσθαι. Q. V.

φλίψεται] διὰ τοῦ θ, ὡς καὶ Ζηνόδοτος. H.

θλίψεται ὤμους] γρ. θλίψεται ἦτορ. Vind. 133.

222. ἀκόλους] σὓς οὐκ ἄν τις κολούσῃ διὰ τὴν βραχύτητα. B. Q. ψωμοὺς ὧν οὐκ ἄν τις κωλύσηται διὰ τὴν σμικρότητα. P.

ἄορας δὲ οἱ μὲν τὰς ἀπὸ τῶν ἀγώνων λαμβανομένας ἆθλα γυναῖ- κας, οἱ δὲ τοὺς ὦτα οὐκ ἔχοντας τρίποδας, παρὰ τὸ αἴρεσθαι, ὅ ἐστι βαστάζεσθαι· οἱ δὲ οὐδετέρως χωρὶς τοῦ σ τὰ ἄορα, ἵνα σημαίνῃ τὰ ξίφη. B. Q. οὐδετέρως τὰ ἄορα, ἵνα λέγῃ τὰ ξίφη. οἱ δὲ τοὺς οὔατα οὐκ ἔχοντας τρίποδας, παρὰ τὸ αἴρεσθαι, ὅ ἐστι βαστάζε- σθαι. H. οἱ μὲν χωρὶς τοῦ σ τὰ ξίφη, παρὰ τὸ ἆορ, οἱ δὲ μετὰ τοῦ σ ἄορας· οἱ μὲν τὰς ἀπὸ τῶν ἀγώνων λαμβανομένας ἆθλα γυναῖ- κας· λέγει γάρ που “ἢ τρίπους ἢ γυνή” (Il. χ, 164.)· οἱ δὲ τοὺς τρίποδας τοὺς ὦτα ἔχοντας, ἐξ ὧν αἴρεσθαι δύνανται. V.

224. σηκοκόρον] ἐπιμελητὴν ἐπαύλεως, ἢ τὸν σαίροντα τοὺς ση- κούς. σηκοὶ δὲ λέγονται αἱ μάνδραι καὶ οἱ τόποι ἔνθα συγκλείονται αἱ αἶγες καὶ τὰ πρόβατα. V.

6. παραστάσι Buttm. pro παρα- 13. ψωμοὺς—] Manifesta prioris στάσεσι. scholii depravatio, cujus initia in 7. θλιβήσεται] Sic in Vulg. ed. V. ubi est ψ. οὓς οὐκ ἄν τις κωλύσῃ δ. ant. et in Q., ut videri possit Æo- τ. βρ. BUTTM. Solaecus utroque lismus esse in usu futuri medii pro in scholio est usus conjunctivi pro fut. pass. Sed satis manifestum optativo. est referri hoc ad scripturam φλί- 14. λαμβανομένας] λαμβανόμενα B. ψεται. Vid. Eustath. Quare in re- Q. centt. editionibus ita interpolatum 16. ἄορα] ἀόρια B. Q. legitur scholium: φλίψεται] Αἰολι- 19. μετὰ τοῦ σ Buttm. pro μετὰ κῶς. ἔνιοι, θλίψεται, θλιβήσεται, ὃς οὐκ τοῦ σ τρίποδας. κ. τ. λ. BUTTM. 21. ἢ ἄορας post γυνή lectum de- ὃς οὐκ ἐκβήσεται om. Q. levit Buttm. 8. εἴξει] ἄξει Q. 24. αἱ μάνδραι] Conf. Eustath. 10. φλίψεται] Sic H. in textu, sed p. 1818, 13. mutatum a correctore in θλίψεται.

θαλλόν] πᾶν τὸ ἐκ γῆς φυέν. ἢ τὴν φυλλάδα. πᾶς γὰρ κλάδος δένδρου θαλλὸς προσαγορεύεται, ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν δὲ μόνος ὁ τῆς ἐλαίας. V.

225. καί κεν ὀρὸν πίνων] ὀρὸς ψιλῶς καὶ ὀξέως, παρὰ τὸ αἴρω. H. ὀρὸς ἡ ὑδατώδης καὶ ἐφθαρμένη ὑποστάθμη τοῦ γάλακτος, ἢ τὸ ἄπηκτον γάλα, τὸ ὑπολειπόμενον ὑδατῶδες. ἐπιγουνίδα δὲ λέγει τὴν τοῦ σώματος εὐεξίαν. ἀπὸ γὰρ μέρους τοῦ κατὰ τὸ γόνυ δέρματος τὸ πᾶν ἐσήμανεν. ἢ τὸ ὑπεράνω τοῦ γόνατος. Q. V. ἐπιγουνίδα] τινὲς τὴν λεγομένην ἄντζαν. B.

227. πτώσσων] πτωχεύων, μεταιτῶν. καὶ πτωχὸς ὁ πτώσσων περὶ τὴν ὀχήν. H.

228. ἄναλτον] ἀπλήρωτον. V. ἀκόρεστον, παρὰ τὸ μηδέποτε ἅλις ἔχειν. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς τὴν γαστέρα ἀναύξητον, ἄναλδόν τινα οὖσαν, τὴν ἀεὶ ξηρὰν καὶ ταπεινήν. B. Q. Vind. 133.

231. ἀμφὶ κάρη] γρ. ἀμφικαρῆ. H. τινὲς μὲν ἀμφοτέρωθεν οἱονεὶ κεφαλὰς ἔχοντα. ἄμεινον δὲ κατὰ παράθεσιν ἀναγινώσκειν, ἀμφὶ κάρη, περὶ τὴν κεφαλήν. V.

ἀμφὶ κάρη σφέλα] ὁ μὲν Ἀσκαλωνίτης ἀμφικαρῆ σφέλα τὰ μικρὰ ὑποπόδια διὰ τὰς βάσεις, ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἀμφὶ κάρη, ὡς εἰ ἔλεγε, πεμπόμενα ἐπὶ τὸ κάρη καὶ κατερχόμενα εἰς τὰς πλευρὰς συντρίψουσιν αἱ πλευραί. ὑπερβολικῶς δὲ εἶπεν ὡς εἰ φαίη τις ὅτι πολλὰς μάστιγας κατέτριψεν ὁ νῶτος τοῦδε. ἔνιοι δὲ “ἀμφὶ κάρη σφέλα” ὡς αὐτῶν τῶν βαλλόντων ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ἐχόντων τὰς χεῖ- ρας, ὁπότε μέλλοιεν ἀποπέμπειν κατʼ αὐτοῦ. B.H.Q.

σφέλα] τὰ ὑποπόδια, ἢ τὰ ἐντινάγματα τὰ δυνάμενα σφῆλαι, ἐστι κινῆσαι. Q. V. τὰ ἀμφοτέρωθεν ἐξοχὰς καὶ ἐπαναστάσεις ἔχοντα, ὅ ἐστιν ἑκατέρωθεν ἔχοντα βάσιν, ὡς ἐπὶ τῶν παῤ ἡμῖν δι- φρίων, ὥαπερ ἐπʼ Ὀλύμποιο καρήνων τῶν ἐξοχῶν καὶ ἀκρωτηρίων. H. 4. ὀρὸς] ὁρρῶς H. 18. ἀμφὶ κάρη] ἀμφικάρη H. in 5. ὀρὸς (ὀρρὸς Q.) ἡ ὐδατώδης—ὐπο- textu. στάθμη] θορόν, ὀρὸν, ἀντὶ ὀρρόν. τὴν ἀμφικαρῆ] ἀμφικάρη hic quoque ὑδατώδη καὶ ἐφθαρμένην ὑποστάθμην V. H. ἀμφὶ κάρη B. Q. Correxi ἀμφι- In M. qui in textu καὶ ὀρὸν habet, καρῆ ex Eustathio p. 1818, 47. qui in marg. annotatum γρ. θορόν. de utraque scriptura dixit, omissis 12. ἀκόρεστον— ἅλις ἔχειν om. tamen grammaticorum nominibus. Vind. In H. hoc est scholion, 25. ἐντινάγματα V. cum Eustath. ἄναλτον : ἀπὸ τοῦ μηδέποτε ἅλις ἔχειν. p. 1818, 39. τινάγματα Q. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἄναλδον. σφῆλαι, ὅ ἐστι om. Q. 13. ἄναλδον]ἄναλγον Q. ἄναλσον Vind. 26. κινῆσαι] κινηθῆναι Q. τὰ ἀμφωτέρωθεν ἐξοχὰς καὶ ἐπαναστάσεις ἔχοντα. ἢ ἴσως παρὰ τὸ ἀπὸ σφηνῶν συμπεπῆχθαι. σφῆνες δὲ τὰ μικρὰ ξύλα. σφέλα δὲ τὰ μικρὰ ὑποπέδια. V.

232. πλευραὶ ἀποτρίψουσι] ἐμφαντικῶς, ὅτι αἱ τούτου πλευραὶ ἀποτρίψουσι τὰ ὑποπόδια. V.

237. ἢ πρὸς γῆν ἐλάσειε] τὸ ῆ τὸ δεύτερον περισπαστέον. τὸ δὲ ἀμφουδίς ὀξύνεται ὡς λικριφίς. H. περὶ γῆν ὡς εἰς τὸ ἔδαφος. H. περὶ τὸ ἔδαφος. V.

ἀμφʼ οὖδας ἐρείσας] γρ. ἀείρας. M.

240. νύμφαι κρηναῖαι] προείρηται γὰρ ὡς ἐπὶ κρήνην ἀφίκοντο. H. ταύταις προσεύχεται ἤτοι καθὸ ἀγροῖκός ἐστιν, ἢ ὅτι τότε τὴν κρήνην προῄει. H.Q.V.

244. ἀγλαίας] τοὺς καλλωπισμούς. V.

245. σοῦ γὰρ ὄντος ὧδε, ὃ θέλουσι ποιοῦσιν οἱ ὑπὸ σέ. H.

246. ἄστυ κάτα] εἰ καὶ συναλοιφὴ, ὅμως δύναται ἀναστρέφεσθαι διὰ τὴν ἀνάπαυσιν. τὸ δὲ μῆλα νῦν μόνως τὰς αἶγας. H.

256. κάθισεν] ἐκαθέζετο. V.

257. τὸν γὰρ φιλέεσκε μάλιστα] ἐπεὶ τῇ ἀδελφῇ αὐτοῦ ἐμίγνυτο Μελανθοῖ. Q.

261. περὶ δέ σφεας] ἀντὶ τοῦ, περὶ γάρ σφεας, ἵνα τοῦ στῆναι φαίνηται ἡ αἰτία. H.

266. ἐξ ἑτέρων ἕτεῤ ἐστὶν] διὰ τούτων βούλεται δηλοῦν ὡς οὐ μονο- στέγων τῶν βασιλείων ὄντων, ἀλλὰ πολυστέγων. V. κατʼ ἀκρί- βειαν τὸ ἕτερα διὰ τὸ δίστεγα εἶναι, ὡς μονοστέγων ὄντων τῶν ἰδιωτι- κῶν οἰκημάτων. B. Q. δηλονότι τρίστεγοί εἰσι. P.

ἐπήσκηται] μετʼ ἐπιμελείας διακεκόσμηται. Q. V.

267. τοίχῳ καὶ θριγκοῖσι] τοῖς ἐπὶ τῶν τοιχίων ἀκανθώδεσι περι- φράγμασιν εὖ ἠσφαλισμένοις. B. Q. ἀστέγαστόν τι περίφραγμα πρὸ τῶν οἰκημάτων. H.

εὐερκέες] ἀσφαλεῖς. εἰ δὲ εὐεργέες, καλῶς εἰργασμέναι. V.

1. E cod. B. qui habet poste- 10. προείρηται γὰρ ὡς] προῄρηται riora inde ab ἴσως, postrema atfe. γὰρ καὶ H. runtur ita: σημαίνει δὲ (mendose 14. Sequitur in H. annotatio ad pro σφέλα δὲ) τὰ μ. υ. καὶ τὰς βά- v. 250. adscripta τιμὴν ἀφʼ ἦς ἔξω τί- σεις. BUTTM. θησιν. 4. ἐμφαντικῶς Eustath. p. 1818, 15. ἀναστρέφεσθαι] Conf. Joann. 49. ἐμφατικῶς V. Alex. Τον. παραγγ. p. 28, 11. 7. ἀμφουδὶς] Conf. schol. λ, 597.

268. μιν] αὐτὸ τὸ δῶμα. H.

ὑπεροπλίσσαιτο] ἤτοι ὑπερηφανήσει, ἢ εὐχερῶς ἐπιβουλεύσει. V.

269. δαῖτα τίθενται] γρ. πένονται. H.

270. ἀνήνοθεν] ἀνέρχεται. H. V.

Ἀρίσταρχος ἐνήνοθεν, αἱ δὲ κοιναὶ ἀνήνοθεν. H.

276. δῦσε δὲ] γρ. δύσεο. H. M. εἴσελθε. H.

277. προπάροιθεν] πρότερον χρονικῶς, ὅμοιον τῷ “τὸν δʼ Ὀδυ- σεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδει δεῖξε.” τοπικῶς δὲ “ἔστι δέ τις προπάροιθε πόλιος αἰπεῖα Κολωνή.ʼ (ll. β, 811.). H.

283. ἀδαήμων] λείπει τὸ εἰμί. H.

284. τολμήεις] ὑπομονητικός. Q.

286. γαστέρα δʼ οὔπως ἔστιν ἀποκρύψαι] ἀνεξέλεγκτον ποιῆσαι. ἐμφαίνει γὰρ ἑαυτήν. B.

287. οὐλομένην] συνήθως κακίζει τὴν γαστέρα, ὡς καὶ ἐν τούτοις “ἀλλʼ ἕνεκʼ οὐλομένης γαστρός” (Od. ο, 344)· “ἀλλά με γαστὴρ ὀτρύνει κακοεργός (σ, 53.)· “οὕτʼ ἄρ τι στυγερῇ ἐπὶ γαστέρι” (η. 216.). Q.

291. ἂν δὲ κύων] πῶς τὸν μεταμεμορφωμένον ἐπιγινώσκει ; ὅτι παρὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ἄλογα ζῷα μᾶλλον ἀντιλαμβάνεται καὶ ἐκ τῆς ὀδμῆς αὐτὸν ἐπέγνω. ἀλλὰ μετὰ τοσαῦτα ἔτη πῶς ἔζη ὁ κύων; Ἀριστοτέλης φησὶ τέσσαρα καὶ εἴκοσι ζῆν ἔτη κύνα. Q. V.

292. Ἄργος] ὄνομα κύριον τοῦ Ὀδυσσέως κυνός. V.

294. πάροιθεν] πρότερον πρὸ τοῦ γηράσαι, ἢ ἔμπροσθεν τῆς Ἰθάκης εἰς τὴν ἤπειρον. λαγωὸς γὰρ οὐ γίνεται ἐν Ἰθάκῃ, ὥστε δῆλον ὅτι εἰς τὴν ἤπειρον ἐκυνηγέτουν. B.

295. πρόκας] πρὸξ εἶδος ἐλάφου ταχυτάτης, ἀπὸ τοῦ προϊκνεῖ- σθαι. B. δορκάδων εἶδος ἢ ἐλάφων. Q. V. ἢ τὰ ἔκγονα τῶν ἐλά- φων. V.

296. ἀπόθεστος] ἀπόθητος, ἀνεπιμέλητος. H.

ἀποιχομένου Ὀδυσῆος] γρ. ἀποιχομένοιο ἄνακτος. H.

2. ὑπεοο λίσσαιτο] Aristarchi in- 6. δόσεο M. δόσαιο H. te em νικήσειεν memorat 19. καὶ τὰ] καὶ om. Q. exico: qui haud du- 29. ἀπόθητος et ἀνεπ. et etiam in pliciter per νικήσειεν, V. editionibus recentioribus, ad. ὅπλοις explicuerat, ut dito ἀτημέλητος. Aristarch. p. 147. 30. Addidi ἀποιχομένοιο, quod in υλεύσει est etiam in H. indicatur literis οιο super ου in textu scriptis.

299. τέμενος] χυρίον. κοπρίσοντες] κοπρίσαι ὀφείλοντες. V.

κοπρήσσοντες] κοπρεύσοντες, κόπρον τῇ γῇ ἐπιβάλλοντες. κατα- χρηστικῶς δὲ τέμενος τὸ χωρίον. B.

300. κυνοραιστέων] τῶν κροτώνων. τινὲς δὲ λέγουσιν ἄλλα ζῷα ἐγ- γίνεσθαι, ἃ λέγεσθαι κυνοραϊσταί. V. κροτώνων. ῥαίουσι γὰρ τοὺς κύ- νας πίνοντες τὸ αἷμα αὐτῶν. εἰσὶ δὲ ταῦτα τὰ καλούμενα τζιβίκια. V. ἔνιοι μὲν κυνομυιῶν, Ἀρίσταρχος δὲ τῶν κροτώνων. τινὲς δὲ λέγουσιν ἄλλα ζῷα ἐγγίνεσθαι, ἃ λέγεται κυνοραισταί. M.Q.

305. ἐρεείνατο] γρ. ἐρεείνετο. H.

309. ἢ αὕτως] ἀπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε. B.

310. ἀγλαίης δʼ ἕνεκεν] κόσμον χάριν ἢ καλλωπισμοῦ. B. Q. καλλονῆς. V.

316. βένθεσιν] γρ. τάρφεσιν. βάθεσι, πυκνώμασι. M.

317. κνώδαλον] κυρίως μὲν τὸ θαλάσσιον θηρίον τὸ κῆτος, νῦν δὲ θηρίον ὑπὸ κυνῶν ἁλισκόμενον. H. V.

δίοιτο] διώξειε. B.

318. γαίης] γρ. πάτρης. M.

περιῄδη] περισσῶς ἤδη τὴν ἄγραν αὐτοῦ δηλονότι. B.

319. τὸ ἀκηδέες ἀντὶ τοῦ ἀμελεῖς, φροντίδα οὐ τιθέμενοι. H.

321. οὐκέτʼ ἔπειτʼ ἐθέλουσιν] οἱ μὲν φαῦλοι οὐ βούλονται, οἱ δὲ ἀγαπῶντες οὐ δύνανται. τὸ γὰρ ἐθέλειν καὶ ἐπὶ τοῦ δύνασθαι καὶ ἐπὶ τοῦ βούλεσθαι. B.

322. ἀρετῆς] τῆς ἑκουσίου πρὸς τὰ ἔργα ῥοπῆς. Q. V.

ἀρετήν φησι τὴν ἀγαθὴν ἐργασίαν τὴν μετὰ προαιρέσεως γινομέ- νην. οἱ δὲ δοῦλοι, κἂν ἀγαθόν τι πράξωσι τοῦ δεσπότου κελεύσαντος, ἧττον ἐπαινετοί εἰσι. B.

330. νεῦσʼ ἐπί οἱ καλέσας] τὸ δὲ ἑξῆς, ἐπένευσεν αὐτῷ ἐξ ὀνόμα- τος καλέσας. B.

331. ἐνθάδε δαιτρὸς ἐφίζεσκεν] ἐν ᾧ δίφρῳ ὁ μάγειρος ἐκαθέζετο κρέα πολλὰ δαιόμενος μνηστῆρσι. B.

335. προτίθει] παρετίθει. V.

7. ἔνιοι μὲν κ. Ἀρίσταρχος δὲ et δὲ 13. τάρφεσιν] Sic est Il. ε, 55. post τινὲς om. Q. ο, 60t 8. κυνοραισταὶ M. κυνοραῖστά Q. 15. κυνῶν V. κυνός H. Plurali 9. ἐρεείνετο] ἐρέεινε H., sed eraso, utitur Eustat1. p. 1822, 39. ut Porsono videbatur, τὸ. 23. ῥοπῆς] ὁρμῆς V.

339. μελίνου] ἀπὸ μελίας ξύλου γενομένου. μελία δὲ εἶδος δέν- δρου. Η.

340. κυπαρισσίνῳ] ἀπὸ κυπαρισσίνου ξύλου γενομένῳ. H.

343. οὖλον] ὅλον, κατὰ ἔκλειψιν τοῦ υ. V.

344. ὥς οἱ χεῖρες] νῦν τὸ ὡς ἀντὶ τοῦ ὅσον αἱ χεῖρες αὐτοῦ περιε- βάλλοντο, ἐχάνδανον. B.

ἀμφιβαλόντι] γρ. ἀμφιβαλόντε. H.

347. ἀνδρὶ παρεῖναι] εἰς τὸ παρεῖναι κεχρημένῳ ἀνδρὶ οὐκ ἔστιν ἐπωφελὴς ἡ αἰδώς. B.

καὶ Ἡσίοδος “αἰδὼς δʼ οὐκ ἀγαθὴ κεχρημένον ἄνδρα κομίζει.” Vind. 133.

352. αἰδῶ δʼ οὐκ ἀγαθήν] γρ. αἰδὼς δʼ οὐκ ἀγαθή. Vind. 133.

ἀνδρὶ προΐκτῃ] ἵκτης ψιλωτέον, παρὰ γὰρ τὸ παραβάλλειν τὴν χεῖρα καὶ αἰτεῖν δωρεάν. ἢ ὁ πρὸ τοῦ αἰτεῖν ἱκετεύων, εἰ δασύνεται. Q. μεταίτῃ, παρὰ τὸ ἱκετεύειν καὶ προσαιτεῖν. V. παρὰ τὸ προϊκετεύειν. H.

354. ὄλβιον εἶναι] ἀπὸ κοινοῦ, ποίησον. V.

357. ἐπὶ πήρης] ἐπάνω τῆς πήρας. ἁπλώσας γὰρ τὴν πήραν ἀντὶ τραπέζης ἐπάνω ἔθηκεν. B.Q.V.

358. ὡς ὅτε] μέχρις οὗ, ἕως ὅτε. Gl. M.

359 εὖθʼ ὁ δεδειπνήκειν] οὕτω, δεδειπνήκειν, ἀντὶ τοῦ δεδειπνήκει. ὡς τὸ “ἤσκειν εἴρια καλά” (Il. γ, 388.). H.Q.

362. πύρνα] πύρνα τοὺς πύρνους, ὡς κύκλα τοὺς κύκλους. B. πύριν πύρινα σιτία. V.

364. ἀπαλεξήσειν κακότητος] κωλύσει καὶ ἀπολήξει τοῦ κακοῦ. πάντες γὰρ ἦσαν μοχθηροί. Q.

365. ἐνδέξια] ἀπὸ τοῦ δεξιοῦ μέρους. V. διχῶς, ἐνδέξια καὶ ἐν- δεξία. H.

366. πτωχὸς πάλαι εἴη] ὡς μεμελετηκὼς ἐκ πολλοῦ τὴν πτω- χείαν· ὡς εἰ πτωχὸς ὑπῆρχεν ἐκ πολλοῦ. B.

1. μελίας—μελία] μελείας —οὐ- iterum δεδειπνήκειν pro —ει ; in Q. μελία H. autem lacunose οὕτω δεδειπνήκει. 10. Ἡσίοδος] Οp. 315. Conf. Tum in Q. mendose ἤσκει κεν ε. κ. In cod. B. nil nisi hoc: εὖθ᾿ ὅδ᾿ 20. μέχρις οὖ] Hoc etiam in V. ἐδειπνήκει] ἀντὶ τοῦ δεδειπνήκειεν. BUT. 21. Dedi quod uterque dare vo- 27. ἐνδεξία] Fort. ἐν δεξιᾷ, licet luit. Nam in Harl. ultimo loco contra metrum, vel ἐπιδέξια.

369. αἰπόλος αἰγῶν] περισσὸν τὸ αἰγῶν. H.

375. ὦ ἀρίγνωτε] ὦ πᾶσι δῆλε συβῶτα ὤν. ἢ ἐπίσημε διὰ κα- κίαν ἢ πτωχείαν. B. Q. ἀρίγνωτε] ἐπίσημε, ἄγαν ἔκδηλε ὅτι συ- βώτης ὑπάρχεις. V.

376. προοικονομεῖ τὸ καὶ ἄλλων εἰωθέναι μεταστάσεις εἶναι ὡς αὐτοὺς, ἵνα μὴ ξενισθῶσι περὶ Ὀδυσσέως. H.

378. ἢ ὄνοσαι] ἐκφαυλίζεις, εὐκαταφρόνητον καὶ τὸ μηδὲν νομί- ζεις. B. νῦν ἀντὶ τοῦ ὠφελῇ. V.

Καὶ ἄλλως. εἰρωνεύεται πρὸς τὸ τοῦ Εὐμαίου φιλοδέσποτον. H.

379. ποθι] ποθέν. V. καὶ προτὶ] γρ. καί ποθι. H. ἐγκλιτι- κὸν τὸ ποθι. H.

382. τίς γὰρ δὴ ξεῖνον καλεῖ;] ξεῖνον νῦν ἀλλότριον. B.

383. δημιοεργοὶ] χειροτέχναι, δημοσίαν παρέχοντες τὴν ἑαυτῶν τέχνην. B. Q.

384. μάντιν ἢ ἰητῆρα] ἀπὸ κοινοῦ, ἢ τίς ἀλλότριον ἄνδρα καλεῖ, εἰ μὴ μάντιν ἢ ἰατρὸν, ἢ τέκτονα ἢ καὶ ἀοιδόν; H.

385. θέσπιν ἀοιδὸν] ἐκ θεοῦ τὴν ὄπα ἔχοντα. τὸ δὲ τέρπῃσιν ἀντὶ τοῦ τέρπῃ, ὡς τὸ “νῦν δʼ ἂν πολλὰ πάθῃσι (Il. χ. 505.). B.

387. τρύξοντα] καταπονήσοντα, ἀπὸ τοῦ τρύξαι καὶ συνθλῖψαι. Ἄλλως βραχὺ τὸ υ τοῦ τρύξοντα, ὡς ἐρύκω ἐρύξω, σμύχω σμύξω, ψύχω ψύξω, τρύχω τρύξω· ἔνθεν καὶ τρυγίας καὶ τρύγη. σημαίνει δὲ τὸ καταπονήσοντα. B. Q.

391. ἐν τοῖς Ὀδυσσέως οἴκοις οὐκ ἄλλῳ γαμηθεῖσα. H.

393. ἄττα] γρ. σίγα. H. Vind. 56. μὴ ἐξ ἀμοιβῆς ἀποκρίνου. μὴ ἀμείβου τοῦτον πολλὰ τοῖς λόγοις. H.

397. υἷος] γρ. υἱοῦ. H.

398. δίεσθαι] διῶξαι, ἀπὸ τοῦ δίημι. B. προπαροξυτόνως ἀπὸ τοῦ δίημι. οἶδε δὲ τὸ δίω καὶ διῶ καὶ δίημι. H.

399. ἀναγκαίως] ἀναγκαστικῶς. V.

401. μὴ ἐντρέπου εἰς τοῦτο τὴν ἐμὴν μητέρα. H.

405. γρ. ἀπαμείβετο φώνησέν τε. H.

407. εἴ οἱ τόσσον ἅπαντες] δοκεῖ μὲν λέγειν ὅτι εἰ πάντες αὐτῷ 10. καί ποθι] καί ποθι πέθεν H. πο- 21. τρύξω—καταπονήσοντα] τρύξω. θὲν est glossema ad ποθι adscri- σημειωτέον (σημαίνει Buttm.) δὲ τὸ καταπονήσοντα. ἔνθεν—τρύγη. ἀποτρύ- ptum. 20. Addidi Ἄλλως. ξαι καὶ συνθλίψαι B. Q. τοσοῦτον παράσχοιεν ὅσον ἐγὼ. μένοι ἂν πόρρω τῆς σῆς οἰκίας ἔχων ἐφόδια ἐπὶ τρεῖς μῆνας. τὸ δὲ ἀληθὲς βούλεται εἰπεῖν ὅτι τρεῖς μῆνας μένοι πόρρω τῆς οἰκίας ὀδυνώμενος, εἰ τοσαύτας παρὰ τῶν μνηστήρων λάβοι πληγὰς ὅσας παρʼ ἐμοῦ. τὸ δὲ “Τηλέμαχʼ ὑψα- γόρη μένος ἄσχετε, ποῖον ἔειπες;” ἀντὶ τοῦ διὰ τί μοι ὠνείδισας ἀμεταδοσίαν, καίτοι προαίρεσιν ἔχοντι παρασχεῖν; εἰ γὰρ παρὰ τῶν ἄλλων τοσοῦτον λάβοι, ἀρκέσει αὐτῷ καὶ εἰς τρεῖς μῆνας τὰ διδό- μενα. B.H.Q.

τόσσον κακὸν, ὅσον ἐγὼ δίδωμι. ἢ ἐν εἰρωνείᾳ, τόσσον ἀγαθόν. B.

408. τρεῖς μῆνας] οὐκ ἂν ἐπὶ τρεῖς μῆνας προέλθοι αἰτήσων. V. οἶκος ἐρύκοι] ἤτοι διὰ τὴν πληγὴν νοσῶν, ἢ ἐν εἰρωνείᾳ μέχρι τρι- μήνου ἐφόδια ἔχοντα αὐτόν. H.

409. ἔδειξεν ὡς τούτῳ βαλῶν, εἰ προσέλθοι αἰτῶν αὐτόν. H.

413. προικὸς] τῆς δωρεὰν δόσεως. V. τὴν δωρεάν· ὧδε γὰρ ὄνομά ἐστι. H.

414. στῆ δὲ παῤ Ἀντίνοον] ἀντὶ τοῦ, παῤ Ἀντινόῳ, ὡς τὸ “στῆ παρὰ Πρίαμον Διὸς ἄγγελος. (Il. ω, 169.). B.H.Q.

415. οἷον ἐν τῇ πόλει κάκιστος λεγόμενος. H.

416. περισσὸν τὸ ἀλλʼ ὤριστος. H.

418. κλείω] δοξάσω, ὑμνήσω. ἐνεστώς ἐστιν ἀντὶ μέλλοντος. H.

419. καὶ γὰρ ἐγώ ποτε] οὐκ ἐκ γένους ταπεινοῖ ἑαυτὸν, ἵνα δι᾿ εὐγένειαν καὶ τῷ Ἀντινόῳ δοκῇ παρρησιάζεσθαι καὶ ὑπὸ Πηνελόπης μᾶλλον ἐλεεῖσθαι. Q.

κατὰ τὴν ἀξίαν τῶν δυστυχούντων ἕκαστα τῷ μὲν εὐγενεῖ λαμπρὰ, τῷ δὲ ταπεινῷ τὰ ἐοικότα. Q.

423. οἷσίν τʼ εὖ ζώουσιν] δι᾿ ὧν καλῶς ζῶσιν. H.

442. αὐτὰρ ἔμʼ ἐς Κύπρον] ὅτι ἀεὶ πολλοὺς εἶχεν ἡ Κύπρος βα- σιλεῖς ἐν ταὐτῷ φησι καὶ ὁ Μένανδρος ἐν Μισουμένῳ “ὡς ἐν πα- ραβάσει ἐκ Κύπρου λαμπρῶς πάνυ πράττων· ἐκεῖ γὰρ ὑπό τινʼ ἦν τῶν βασιλέων.” H. Q.

2. βούλεται om. H. Verba ὡς ἐν παραβάσει, quae ego 4. λάβοι H. λάβῃ B. Q. non magis intelligo quam Mei. 5. μοι Buttm. pro με. nekius Com. vol. 4. p. 168., cor- 17. Διὸς ἄγγελος om. B. Q. rupta videntur. 19. περισσὸν hic et in scholio ad 29. λαμπρῶς πάνυ Meinekius pro v. 369. scripsi pro περισσός. λαμπρῶς πάνυ λαμπρά. 28. Μισουμένῳ H. μασουμάνῳ Q.

πέπεισται ὁ Εὔμαιος τἀληθῆ αὐτῷ διηγήσασθαι τὸν μεταίτην διὰ τὴν εὔνοιαν, καὶ ταῦτα πρὸς τὴν Πηνελόπην μηνύει (522.) περὶ αὐ- τοῦ ὡς αὐτὸς ἤκουσε. καὶ οἴεται αὐτὸν ψεύδεσθαι τοὺς μνηστῆρας, ἵνα μὴ παραγυμνώσῃ αὐτοῖς ἃ πέπυσται ἐν Θεσπρωτίᾳ περὶ Ὀδυσ- σέως. H. Q.

γρ. ξείνῳ. H.

ἀντιάσαντι] αἰτήσαντι, ὑπαντήσαντι ἐχαρίσαντό με. B.

443. Δμήτορι] Κινύρου ἀποθανόντος Δμήτωρ ἐβασίλευσε Κύπρου. ἢ οὐδὲ εἴρηται ὁ Κινύρας ἐν Ἰλιάδι (λ, 20.) Κύπρου βασιλεὺς, ἀλλὰ Κύπριος ἀπλῶς. B. Q.

καὶ ἐν Ἰλιάδι πολλοὶ ὑπὸ βασιλέας ἦσαν. V.

446. δαιτὸς ἀνίην] πρὸς ἡμᾶς ἤγαγε λύπην καὶ εὐωχίαν. B.

444. μετὰ δείξεως, ὁμοίως τῷ “ἀμφίπολοι, στῆθʼ οὕτω ἀπόπρο- θεν,” (Od. ζ, 218.) καὶ τῷ “Ἥφαιστε, πρόμολʼ ὧδε,” (Il. σ, 392.) οὕτως ὡς ἔχεις σχήματος. ὁ δὲ λόγος ὡς νῦν, ἵστασαι, στῆθι κατὰ τὴν αὐτὴν στάσιν, μὴ πλησίον τῆς τραπέζης μου. H.

448. πικρὴν] ἢν εἶπες πικρήν σοι εἶναι. H.

ἵκηαι] γρ. ἴδηαι. H. Vind. 133.

450. ἑξείης] τρεῖς νοθεύονται. ἐφ᾿ οἷς γὰρ Ἀντίνοος ὀνειδισθεὶς ὤργισται εἰκὸς ἦν ἀχθεσθῆναι καὶ τοὺς λοιπούς. H. Vind. 133.

455. οὐδʼ ἅλα] οὕτως Ἀρίσταρχος ἀνέγνωκε, καὶ ἀπέδωκε τοὺς ἅλας. ὁ δὲ Καλλίστρατος οὔδαλα, τὰ κόπρια, παρὰ τὸ ἐν τῷ οὐδῷ κεῖσθαι. οὐδὸς δὲ ὁ βατήρ. B.H.M.Q.

462. θρῆνυν ἑλὼν βάλε] εἰώθαμεν ἐν ταῖς ὀργαῖς ῥίπτειν ὃ ἐπὶ χτῖρας ἔχομεν. Q.

1. ὁ Buttm. pro ὡς. BUTTM. 2. εὔνοιαν H. ἄνοιαν Q. 18. ἴδηαι] Hoc in textu habet 6. ξείνῳ] Hoc ipsum in libris om- M. cum γρ. ἵκηαι. nibus legitur. Non apparet quid 20. ἀχθεσθῆναι H. ἀσχεθῆναι scholiasta voluerit. V 11. πολλοὶ] Barn. habet πόλεις. 21. ἀνέγνωκε H. ἀνέγνοσε B. Q. sed tacite, et per sphalma, opinor: In V. hoc scholion sic scriptum, ὁ certe obscuritas scholii ita non μὲν Ἀ. δασέως ἀνέγνω καὶ ἀ. τοὺς ἅλας, tollitur. In ed. ant. punctum est Κ. δὲ ψιλῶς οὐδʼ ἄλλα, ἐκδεχόμενος τὰ post Ἰλιάδι. Hinc suspicor primam κόπρια, ἃ παρὰ τῷ οὐδῷ κεῖται, οὐδὸς δὲ scholii partem mutilam esse, quam ὁ βατήρ. Hesych. Οὐδ᾿ ἅλα· οὐδὲ τὸ mentionem Cinvrae ex Iliade olim ψυχρὸν καὶ ἄφθονον εἰς χρῆσιν. habuerit, posteriorem autem de- 22. οὔδαλα M. οὐδάλα H. οὐδʼ ἄλα pravatam ex his, πολλοὶ γὰρ Κύπρου B. Q. οὔδαλα ψιλῶς Eustathius, qui βασιλεῖς ἤσαν ; vid. schol. 442. init. hoc scholion excerpsit p. 1828, 3.

465. ἀκέων] ἀκεόντως, ἡσύχως, ἀφανῶς· λέγεται γὰρ ἐπὶ πρά- ξεως τὸ ἀκέων, οὐκ ἀεὶ ἐπὶ φωνῇ. H.

466. ὅγʼ ἐπʼ οὐδὸν] γρ. ἂψ δʼ ἄῤ ἐπʼ οὐδόν. H.

468. κέκλυτε] αἰνιγματωδῶς φησι ταῦτα. B.

475. ἀλλʼ εἴ που] νοθεύοντας Ϛ΄. πῶς γὰρ ὁ Ἀντίνοος ἐκαρτέρησεν ἐπὶ ταῖς κατάραις, ὃς ἐπὶ τοῖς ἐλάσσοσιν οὕτως ἠγρίανε πῶς τε συναλγοῦσιν αὐτῷ οἱ λοιποὶ εἰ τοιοῦτος ὢν οὕτω κατηρᾶτο πικρῶς ; H. Q. Vind. 133.

478. ἔσθ᾿] ἀντὶ τοῦ ἔσθιε. Vind. 133.

479. οὐδὲ τῷ τοιούτῳ προσώπῳ ἐοικότες οἱ λόγοι. H. καθʼ ἑαυτὸ οἷʼ ἀγορεύεις· κατὰ ἔκπληξιν· λείπει ἡ διά, διʼ οἷα. H.

484. εἰ δή πού τις ἐπουράνιος θεός ἐστι] λείπει, τί ποιητέον εἰ θεός ἐστι ; B.H.

485. οὐκ ἄπιστον οὖν εἰ καὶ μεταίτῃ εἰκασθήσεταί τις θεῶν. H.

487. εὐνομίην] ἅπαξ εἴρηται παρὰ τῷ ποιητῇ. H.

εὐνομίην] εὐνεμεσίαν, καθʼ ἢν εὖ νεμόμεθα καὶ διατελοῦμεν. V.

496. εἰ γὰρ ἐπʼ ἀρῇσιν] εἰ προβαίη ἐπὶ ταῖς ἡμετέραις εὐχαῖς τὰ πράγματα. τοῦτο γὰρ λείπει. B. Q.

501. νοθεύει Ἀρίσταρχος δʼ. πῶς γὰρ ἂν ταῦτα εἰδείη, εἰ μή πως κατὰ τὸ σιωπώμενον; H. Vind. 133.

ἀλητεύει] νῦν ἀντὶ τοῦ ἐπαινεῖ. V.

503. ἐνέπλησαν] ἐκόρεσαν. πλήρεις ἔχοντι τὰς χεῖρας καὶ ἄλλα προσέδοσαν. H. Q.

504. οὐκ ἂν οὕτως ἀκριβῶς εἰδείη τὸ βληθὲν μέρος. H.

507. ἡ δʼ ἐπί οἱ καλέσασα] μετακαλεσαμένη αὐτὸν διά τινος. οὐ γὰρ οὕτως ἐγγὺς ἦν. B. Q.

509. προσπτύξομαι] νῦν προσδέξομαι. γράφεται προσφθέγξομαι. M.V.

514. οἷ᾿ ὅγε μυθεῖται] θαυμαστικῶς διὰ μέσου ἀναπεφώνηται, οἷα ὅγε μυθεῖται. B.H.Q.

οἷ ὅγε] γρ. ἢ ὅγε. H.

6. τος Buttm. pro ταῖς. 19. εἰδείη] εἴδει ἢ H. εἴδῃ ἢ Vind. 7. αὐτῷ οἱ λοιποὶ] Sc. Ulvssi proci 22. πλήρεις— προσέδοσαν] Sic hoc ceteri. BUTTM. loco H. In Q. legitur ad π, 103. 12. λείπει om. H. qui τί τι post 27. προσφθέγξομαι Buttm. pro θεός ἐστιν habet. φθέγξομαι.

518. θεῶν ἐξ δεδαώς] μαθὼν παρὰ θεῶν, θεόπνευστος. H.

519. ἔπεʼ ἱμερόεντα] γρ. ἐπιμερόεντα. H.

525. προπροκυλινδόμενος] μετὰ κακοπαθείας ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν φερόμενος. B. Q. προκυλινδόμενος] πλανώμενος. V. ἄλλοτε ἄλ- λους τῆς οἰκουμένης ἀμείβων τόπους. M.

529. ἵνʼ ἀντίον αὐτὸς] γρ. ἵνʼ Ἀντίνοος. H.

530. ἑψιαάσθων] ἀντὶ τοῦ παιζέτωσαν, διαλεγέσθωσαν. V. παι- ζέτωσαν. ἀπὸ τοῦ ἕπω, ἕψω, ἑψιάω. τοῦτο δὲ οὐχ ὡς προστάσσουσα, ἀλλʼ ὡς εἰδυῖα τὸ ἔθος ὅτι καθήμενοι ἔπαιζον. B. Q.

531. ἐΰφρων] ἄφροντις καὶ ἐν εὐφρασίῳ. H.

532. ἀκήρατα] ὑπὸ ἀλλοτρίων. ἃ δὴ οἰκεῖοι αὐτῶν ἔδουσι. B.

542. κονάβησε] γρ. κανάχησε. H. M

555. ἐντεῦθεν δῆλον ὡς καὶ τὸ Ἰλιακὸν διὰ τοῦ α ἐστιν, “ἐπεὶ πολλὰ κακὰ πέπασθε” (Il. γ, 99.). H.

πεπαθοίης] ἀντὶ τοῦ πέπονθας. Q. πεπαθοίῃ] γρ. πεποθυίῃ. M.

558. χρῄζεις] γρ. χροΐζεις. H.

563. ὁμὴν] τὴν αὐτήν. B. V.

567. ῥέξαντα] γρ. ῥέζοντα. M.

577. ἐξαίσιον] μεγάλως. V.

578. κακὸς δʼ αἰδοῖος] κακὸς, ἀλυσιτελὴς ἑαυτῷ. αἰδοῖος, ὁ αἰ- δούμενος. B. Q. αἰδοῖος] νῦν ὁ αἰδούμενος. V.

580. ἅπερ κʼ οἴοιτο καὶ ἄλλος] ἅπερ ἂν καὶ ἄλλος ὑπονοήσειεν. H.

581. ὕβριν ἀλυσκάζων] ἐν τοῖς πλείστοις ὕλην ἀλυσκάζων. H. ἀλυσκάζειν] ἐκφυγεῖν. MS. Barnes.

586. ὥσπερ ἂν ἀποβαίη, ἵνα εἴπῃ ὑπό τι νόει τὸ μέλλον. H.

596. Ἀχαιοί] γρ. Ἀχαιῶν. Vind. 133.

599. τηρεῖσθαι βούλεται τὸ ἔθος θηρώμενος τὸ ἀνύποπτον. H. δειελιήσας] πρός τὴν δειλινὴν ὥραν παραγενόμενος, τουτέστι τὴν μεσημβρίαν· ἢ τὴν ἑσπερινὴν διατρίψας. ἔνιοι δὲ, τὴν δειλινὴν τρο- 2. ἐπιμερόεντα] Hoc dupliciter ac- satis probabile. cipi potest, vel ἔπεα μερόεντα, a recto 6. Ἀντίνοος] Absurde: vid. ad μερόεις i. q. ἱμερόεις, vel ἔπεʼ ἠμορόεντα 50. sive ἀμορόεντα, id est οἷον ἀθάνατα, 15. πεπαθοίης] Manifestum indi- μόρου μὴ μετέχοντα, μορόεντα ex- cium variae lectionis καὶ κήδεʼ ἅπερ plicat Apollon. Lex., uno verbo πεπαθοίης. BUTTM. ἄμβροτα, ut Sophocles Antig. 1121. 23. ὕλην] Corruptum. ἔπη ἄμβοοτα. LOBECK. Pathol. 28. παραγενόμενος Buttm. pro πα- Elem. vol. 1. p. 72. Nihil horum ραγινόμενος. φὴν αἰτῶν. καὶ Καλλίμαχός φησι “δείελον αἰτίζουσιν, ἄγουσι δὲ χεῖρας ἀπʼ ἔργου,” τὴν πρὸς τῇ δειλινῇ τροφὴν αἰτοῦντες· οὐ δεόντως· προειρήκαμεν γὰρ ὅτι οἱ ἀρχαῖοι τρισὶ τροφαῖς ἐχρῶντο. V.

διελινήσας] δειλινίσας, βρωματισάμενος δειλινὴν τροφήν. ἔνιοι δὲ, τὴν δείλην διατρίψας, οὐ φαγών. B.H.

602. ἕζετ᾿ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη] ἔνιοι γρ. ἕζετ᾿ ἐϋξέστου ἐπὶ δίφρου. H.

603. πλησάμενος δʼ ἄρα θυμὸν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος. αὐτὰρ ἐπεὶ δείπνησε καὶ ἤραρε θυμὸν ἐδωδῇ] περισσὸς ὁ εἷς ἐκ τῶν β΄. Q.

605. οἱ δʼ εἰς ὀρχηστύν τε καὶ ἱμερόεσσαν ἀοιδήν] μετὰ τροφὴν αἱ ἀοιδαὶ, πρὸ τροφῆς δὲ γυμνασία σώματος, “δίσκοισι τέρποντο καὶ αἰγανέῃσιν ἱέντες” (Od. δ, 626.). H.

606. δείελον ἦμαρ] ἡ δειλινὴ τῆς ἡμέρας. B. τὸ τῆς δειλινῆς ὥρας κατάστημα. Q. V.

Σ. ΥΠΟΘΕΣΙΣ

Γενομένης μάχης Ὀδυσσέως πρὸς ἕτερον πτωχὸν ἐλθόντα πρὸς τοὺς μνηστῆρας, Πηνελόπη λαμβάνει δῶρα παρὰ τῶν μνηστήρων. καὶ κοινολογία γίνεται ἐν τοῖς ἑξῆς Ὀδυσσέως πρὸς Εὐρύμαχον περί τινος ἄλλου ἐν τῷ συμποσίῳ. H.P.Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ὀδυσσέως καὶ Ἴρου πάλη, καὶ ἐξέλευσις Πηνελόπης πρός τοὺς 1. δείελον] Apud Eustath. p. est. BUTTM. 1832. extr. legitur δειελίην, quod 5. δειλινὴν Buttm. pro δείλην. indicium esse censeo veræ scrip- ἔνιοι H. οἱ B. turæ hujus δειελίην αἰτοῦσιν. Ope- 6. ἐπὶ θρόνου ἔνθεν (ὅθεν M.) ἀνέ- rarii enim homines cibum sibi de- στη] Hoc in textu habet M. bitum non mendicant, sed poscunt, 12. αἰγανέῃσιν] αἰγανέοισιν H. ideoque ab opere cessant. Quod 14. κατάστημα om. V. autem Valckenarius (ad Callim. 18. Πηνελόπη] πηνελόπης H. Eleg. fragm. p. 295.) corrigebat 19. γίνεται om. H. ἔχουσι, id necessarium fortasse non μνηστῆρας ἐπιπληττούσης Τηλεμάχῳ περὶ τῆς τοῦ ξένου καταξενίας καὶ δωροδοκία τῶν μνηστήρων τῇ προειρημένῃ. καὶ ἀποπειρᾶται δὲ τῶν θεραπαινίδων Ὀδυσσεύς. P. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ὀδυσσέως καὶ Ἴρου πυγμὴ γίνεται. φαίνεται δὲ καὶ Πηνελόπη τοῖς μνηστῆρσι καὶ παρʼ αὐτῶν δῶρα λαμβάνει. γίνεται δὲ καί τις κοινολογία ἐν τοῖς ἑξῆς Ὀδυσσέως πρὸς Εὐρύμαχον. V.

1. πτωχὸς πανδήμιος] ὁ διʼ ὅλης τῆς πόλεως ἐπαιτῶν. B.H.Q. πανδήμιος] ὁ κατὰ τὸν δῆμον ἐπαιτῶν καὶ διʼ ὅλης τῆς πόλεως ἐπιών. V.

2. γαστέρι μάργῃ] γαστριμαργίᾳ, ἀπληστίᾳ. H. [οὐδεὶς οὔτε γραμματικῶν οὕτε ῥητόρων ἐμνημόνευσεν· Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ περὶ ζῴων μέμνηται ζῴου μάργου, λέγων ὅτι γεννᾶται ἀπὸ σήψεως μεταξὺ γῆς καὶ ὕδατος. καὶ ἀφʼ οὗ γεννηθῇ οὐ παύεται γαιηφαγοῦν ἕως οὗ ἐκτρυπήσῃ τὴν γῆν καὶ εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ἔλθῃ, καὶ ἐλθὸν θνήσκει τρεῖς ἡμέρας· καὶ ἔρχεται νέφος μετὰ βροντῆς καὶ βρέχει ἐπάνω αὐτοῦ καὶ ἀναζῇ μηκέτι γαιηφαγοῦν. ἐκ τούτου οἶμαι τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους ὁρμηθέντας τοὺς πολυφάγους γαστριμάργους καλέσαι. δύναται δέ τις εὐσεβῶς καὶ κατὰ θεωρίαν ἐκλαβεῖν τὰ εἰρημένα. πᾶν γὰρ πάθος ἀπὸ σήψεως γεννᾶται, καὶ ἐπὰν γεννηθῇ, οὐ παύεται ἐσθίον τὴν ὑποστήσασαν καρδίαν, ἕως ἂν διὰ τῆς γνωστι- κῆς ἕξεως εἰς φανέρωσιν ἀληθείας ἔλθῃ, καὶ ἐλθὸν θνήσκει ταῖς τρισὶ 1. περὶ] ἐπὶ P. manifestum est et planissime o- καταξενίας] Vocabulum suspec- stendunt quae in ine dicuntur de tum. ἁγίου πνεύματος σταλαγμοῖς. 2. δωροδοκία Buttm. pro δωροδο- 14. γαιηφαγοῦν] γηῖφαγοῦν Etym. κίας. hic et infra. 5-7. Legitur apud Eustathium 15. ἐκτρυπήσς] ἐκτρυπήσει H. 16. μετὰ βροντῆς] βροχῆς Etym.. 8. ὁ δι᾿] ὁ om. H. omisso μετά. 11—14. οὐδεὶς—ὕδατος] Haec pars 17. οἶμαι—ὁρμηθέντας—καλέσαι] acholii est etiam in Vind. 133. To. οἱ μετὰ—ὁρμηθέντες —ἐκάλεσαν Ε. tum scholion legitur in Etym. M. tym. 9. 222, 5. levi cum scripturae di. 21. ἐσθίον ex Etym. correxi pro versitate. Seclusi autem hanc an- ἐσθίειν. notationem, quam scholiis Home- 22. ἀληθείας om. Etym. ricis temere illatam esse et per se δυνάμεσι τῆς ψυχῆς. καὶ οὕτως ἡ χάρις τοῦ ἁγίου πνεύματος διὰ νέφους σταλαγμοὺς δίδωσι γνώσεως, καὶ ζωοποιεῖ οὐ κατὰ τὴν προ- τέραν ἐμπαθῆ ζωὴν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐνάρετον καὶ θεῷ οἰκείαν. H.Q.]

3. ἀζηχὲς] διηνεκὲς, ἀδιάλειπτον. V. πολλά. MS. Barnes.

5. Ἀρναῖος] ἢ ὅτι προβατώδης, ἢ παρὰ τὸ ἄρνυσθαι, ὅ ἐστι λαμ- θάνειν· ἢ ἀραῖος· ηὔχοντο γὰρ αὐτοῦ οἱ γονεῖς γεννηθῆναι· καὶ πλεο- νασμῷ τοῦ ν ἀρναῖος. B. γέγονε τὸ ὄνομα παρὰ τὴν ἀρὰν ἀραῖος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀρναῖος, ὁ εὐκταῖος τῇ μητρὶ γενόμενος· ἢ παρὰ τὸ ἄρνυσθαι τὸ λαμβάνειν ὡς πτωχὸς, ἵνʼ ᾖ ὄνομα πτωχῷ πρέπον· ἢ ἀπὸ τῶν ἀρνῶν, ἵνʼ ᾖ ὁ βληχώδης καὶ ἠλίθιος. Q.

6. ἐκ γενετῆς] ἐκ γενεῆς, διχῶς. H.

Ἶρος] ἀπὸ τοῦ Ἴρις ἡ ἄγγελος τῶν θεῶν. B. Ἶρος παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω, ὁ τὰς ἀγγελίας κομίζων· λέγει γὰρ, οὕνεκʼ ἀπαγγελίας. Q. παρὰ τὸ εἴρειν. V.

8. διώκετο] ἐδίωκεν. V. παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ. B.H.

11. ἐπιλλίζουσιν] διανεύουσι τοῖς ὀφθαλμοῖς. ἶλλοι γὰρ οἱ ὀφθαλ- μοὶ, ἀπὸ τοῦ εἰλεῖσθαι, ὅθεν τὸ δενδίλλων. B.Q. ἐπιλλίζουσιν διὰ δύο λλ. H.

15. ἐκ παντὸς τὸ ἀνενόχλητον αὐτοῦ δηλοῖ. H. δαιμόνιε] διʼ ἔργων σε οὐ κακοποιῶ. οὔτʼ ἀγορεύω, οὔτε κακολογῶ σε, οὔτε τινα φθονέω δόμεναι, καὶ πόλλʼ ἀνελόντα, οὐ φθονῶ σοι. H.Q.

17. οὐδὸς δʼ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται] χωρήσει, ἔνθεν καὶ χειὰ ἡ κατάδυσις τῶν ὄφεων. B.Q.V. Δημήτριος δέ φησιν ὅτι ἀττικίζων ὁ ποιητὴς ἀντὶ τοῦ δέξεται χείσεται εἶπεν. B. Q. Vind. 133.

οὐ στενοχωρήσει. οὐδέ τί σε χρὴ ἀλλοτρίων φθονεῖν· οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν σῶν λήψομαι. Q.

2. σταλαγμοὺς addidi ex Etym. esse) ποτε μήτηρ ἐκ γενετῆς” παρὰ γνώσεως H. et Etym. γνῶσιν Q. τὴν ἀρὰν, ἀραῖος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν 3. ἐνάρετον] In ἐπʼ ἀρετῇ corrup- ὁ εὐκταῖος τῇ μητρὶ γενόμενος. οὕτως tum in libris pluribus Etym. Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ ἀνωμάλῳ προσῳδία. 5. προβατώδης Buttm. pro παρα- Ἀσκληπιάδης δὲ ὁ Μυρλεανὸς, ἐν τῷ βατώδης. ὑπομνήματι τῆς Ὀδυσσείας, παρὰ τὸ 7. γέγονε—] Ex antiquioris scho- ἄρνυσθαι, ὅ ἐστι λαμβάνειν, ὡς πτωχόν· liastæ annotatione excerpta sunt ἵνʼ ᾖ πεποιημένον ὄνομα πτωχῷ πρέπον. quæ leguntur in Etym. p. 146, 11. ἢ ἀπὸ τοῦ (corr. τῶν) ἀρνῶν, ἵν᾿ ᾖ ὁ βλη- καὶ ὁ ποιητὴς, Ἀρναῖος ὄνομ᾿ ἔσκε· τὸ χώδης καὶ ἠλίθιος. γὰρ θέτο οἱ (οἱ om. libri duo: ex τὴν ἀρὰν] τὸ ἀρὰν B. quo patet ποτε ex πότνια corruptum 20. οὐ κ.] οὐ om. Q.

18. ἀλλοτρίων φθονέειν] οὕτως ἡ σύνταξις, οὐ χρή σε φθονεῖν μοι τῶν ἀλλοτρίων. B.H.Q. μέλλουσι δὲ οἱ θεοὶ εὐδαιμονίαν ἡμῖν πα- ρέχειν. ἄδηλον γὰρ τὸ τῆς τύχης ῥεῦμα. B. Q.

19. ὄλβον δὲ θεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν] ἐοίκασι δὲ οἱ θεοὶ δωρητικοὶ εἶναι εὐδαιμονίας, ὥστε οὐ φαίνονται ἡμῖν ἵλεω. Q. V.

21. μή σε, γέρων] ὅλον συνῆπται τὸ νόημα οὕτως, μήπως σε αἵ. ματος πληρώσω, καὶ πλέον ἡσυχίαν ἐμαυτῷ ποιήσω αὔριον. εἰ γὰρ σὺ πληγείης, οὐκέτι ἐνταῦθα ἥξεις, καὶ εὑρίσκομαι ἐκτὸς ὣν μάχῃε, σοῦ μηκέτι ἐλθόντος. B. Q.

27. γρηῒ καμινοῖ] τῇ καμινοκαυστρίᾳ, τῇ φρυττούσῃ τὰς κριθὰς πρὸς τὸ ποιῆσαι ἄλευρα. οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. ὃ Ἀττικοὶ κοδομεύειν φασίν. ὁ δὲ Κομανὸς τῇ καμούσῃ τὰς ἶνας διὰ τὸ γῆρας. B.H.Q. Vind. 133. Καὶ ἄλλως. γρηὶ καμινοῖ, καμι- νευτρίᾳ, παραπλησίως κατὰ τὸ εἶδος καὶ τὴν ἐσθῆτα. ῥυπαρὰ γὰρ ἐφόρει. B.H.Q. καμινευτρίᾳ, φρυγούσῃ κριθάς. ἔστι δὲ ἡ εὐθεῖα καμινώ. V.

ἐν πολλοῖς, γρηῒ καμινῶ. H.

28. χαμαὶ δʼ ἐκ πάντας] σχεδὸν πᾶσαι, χαμαὶ δέ κε πάντας. H.

τοὺς ὀδόντας ἐκκόψω. H.

29. ληϊβοτείρης] τῆς κατεσθιούσης τὸ λήιον, ὅ ἐστι τὸ σιτοφόρον χωρίον. ἐὰν γὰρ εὑρεθῇ σῦς ἀλλότριον σπόριμον πεδίον βοσκομένη, ἐξοδοντίζεται. V. νόμος ἦν, ὡς ἐὰν εὑρεθῇ σὔς ἀλλότριον σπόριμον πεδίον βοσκομένη, ἐξωδοντίζετο. Q. ὡς χοίρου λήϊον βοσκομένης. εἴ που γὰρ εὑρίσκετο εἰς ἀλλότριον χυρίον χοἴρος, τοῦ τοἔπασχεν ὑπὸ τῶν δεσποτῶν τοῦ. χωρίου κατεχομένη. οὗτος δὲ ὁ νόμος παρὰ Κυ- πρίοις. B.H.

30. ἐπιγνώωσι δὲ ἀντὶ τοῦ θεάσωνται. V.

33. πανθυμαδὸν ὀκριόωντο] μετὰ παντὸς θυμοῦ ἐτραχύνοντο, ἠγρι- 4. δωρητικοὶ] δωτικοὶ V. καμινεύτριαν, ἤτοι φρύττουσαν κριθὰς 5. εὐδαιμονίας] εὐνοίας Q. πρὸς εὐχερεστέραν ἀλευροποιΐαν. ὥστε—ἵλεω om. Q. ὃ Ἀττικοὶ κοδομεύειν Buttm. pro ὁ 11. ἄλευρα] ἄλευρον Vind. (ὁ om. B. Q.) Ἀττικὸς οἰκοδομεύειν. Ἀρίσταρχος καὶ ὁ (ὁ omisi) Ἡρω- 12. Κομανὸς Eustathius. Scribe- διανὸς Vindob. ἀριστοφάνης καὶ ἡρώδης batur Κόμανος. B.H.Q. Veram scripturam suo in διὰ τὸ γῆρας] ἀπὸ τοῦ γήρως Vind. libro habuit Eustatt. p. 1835. 40. 13. γρηῒ] γυνὴ B. Q. τὸ δὲ καμινοῖ διὰ τὸ ἐπιφαινόμενον μέ- 17. γρηῒ] γρηοῖ H. λαν ὡς οἷον ἔκ τινος ἀσβόλης. Ἀρίσταρ- καμινῶ] Sic H. χος δὲ καὶ Ἡρωδιανὸς καμινώ φασι τὴν 23. βοσκομένης H. βοσκομένου B. αίνοντο. καὶ λίθον ὀκριόεντά φησι τὸν τραχὺν καὶ οἷον ἄκρα ἔχοντα, καὶ ἀκριόεντα. B.H.Q. πανθυμαδὸν] ἐκθύμως, πάσῃ τῇ ψυχῇ, ἄγαν ὀργίλως. ὀκριόωντο] ἐτραχύνοντο, διεφέροντο, διεπληκτίζοντο. V.

41. κακοείμονας] κακὰ ἱμάτια περιβεβλημένους. H.

43. ἀγήνορες] νῦν οἱ ἄγαν ἀνδρεῖοι. Q. V.

44. γαστέρες] οἰκεῖον τὸ ἆθλον τοῖς διὰ γαστέρα ἁμιλλωμένοις. ἐν πυρὶ δὲ ἀντὶ τοῦ παρὰ πυρί. οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ἀριστο- φάνης ἐν πυρὶ, ἐν τῷ καταφωτιζομένῳ τόπῳ, ὡς ἐν Ἰλιάδι (ι, 206.) “αὐτὰρ ὅγε κρεῖον μέγα κάββαλεν ἐν πυρὸς αὐγῇ.” B. Q. προση- κόντως γαστέρα πρὸς βρῶσιν τίθησι τῷ νικήσαντι. καὶ οὗτοι γὰρ διὰ τὴν γαστέρα ἐμάχοντο. Vind. 133. γαστέρες αἵδʼ αἰγῶν] τὰς φύσκας λέγει. οἰκεῖον δὲ τὸ ἆθλον τοῖς διὰ γαστέρα δυστυχοῦσιν. V. αἵθε δεικτικῶς, ἐν μέσῳ γὰρ τῷ ἀνδρῶνι τὸ πῦρ. H.

48. εὐλογώτατα πρὸ τῆς μνηστηροκτονίας τὸν Ἷρον ὑπεξάγει ὁ ποιητής. H.

50. ἥνδανε] ἤρεσκε. V.

56. ἤρα] τὸ ἐντελὲς ἐπίηρα. B. ἐπίηρα ἐστὶ τὸ ἐντελὲς, καὶ ἐν Ἰλιάδι “μητρὶ φίλῃ ἐπίηρα,ʼ ὁ μεσολαβήσας τῷ ὀνόματι εἶπεν. H.

57. ἀτασθάλλων] ἐνυβρίζων με ὑπερηφάνως ἢ ἀδικῶν με. B.H.Q.

58. ἐπώμνυον] ἐπώμνυον, οὐκ ἀπώμνυον. B.H. ἀπώμνυον] γρ. ἐπώμνυον. Vind. 133.

63. θείνῃ] γρ. δείρῃ. Vind. 56.

64. ξεινοδόκος] ὁ τοὺς ξενοὺς ὑποδεχόμενος, διὰ τοῦ κ ἀντὶ τοῦ χ. ὡς ἱστοδόκος, ἢ ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι. H.

ἐκὶ δʼ αἰνεῖτον] συγκατατίθενται. V. συντίθενται δὲ κελεύσει μου ὁ Ἀντίνοος καὶ Εὐρύμαχος. H. Q.

67. ζώσατο] περιεζώσατο μὲν τοῖς ῥάκεσι τὰ αἰδοῖα, ἢ περὶ τὰ αἰδοῖα ἐζώσατο. B. Q.

70. μέλεʼ ἤλδανε] ψιλῶς ἀπὸ τοῦ ἀλδαίνω. καὶ Αἰολεῖς ἄλματα καλοῦσι τοὺς κλάδους, οἷον ἀλδήματα καὶ αὐξήματα. B. Q.

73. ἄιρος] Ἶρος ὀνομασθείς. ἐπίσπαστον] ἑκούσιον, ἀπὸ τῶν ὀρνί- θων τῶν δελεαζομένων καὶ ἐπισπωμένων ἑαυτοῖς τὸν ὄλεθρον. V.

1. φοσι om. H. 12. φύσκας] Cf. Eustath. p. 1837. 11. ἐμάχοντο] Addit Vind. verba 13. acholii superioris ἐν πυρὶ δὲ ἀντὶ τοῦ 26. Ἀντίνοος] ἀντίνους H. Q. περὶ (sic) — — ὁ δὲ ἀριστο (cetera 31. ὀνομασθείς] ἐπὶ κακῷ addit non comparent.) Barnes. Sic Apoll. Lex. s. v. ἄῖρος.

ἄϊρος ἐπίσπαστον] ὁ μηκέτι ἐν ζωῇ ἐσόμενος, ὁ μηκέτι ἐσόμενος Ἷρος. τὸ δὲ, ἐπίσπαστον, αὐθαίρετον, ὃ αὐτὸς ἑαυτῷ ἐπεσπάσατο. B.H. ἕξει] γρ. ἄξει. H.

74. ἐπιγουνίδα] τὸν ἐπάνω τοῦ γόνατος τόπον. ἀπὸ δὲ μέρους τὸ πᾶν σῶμα φησίν. εἰ γὰρ τὸ ὀστῶδες μέρος εὔσαρκον, πῶς οὐκ ἂν καὶ τὰ ἄλλα; B.Q.

75. ὠρίνετο] κατεταράσσετο, οὐκ ὠργίζετο. H.

76. ἀλλὰ καὶ ὡς δρηστῆρες] ἀπλῶς. οὐ γὰρ ἐπὶ τῶν μαγείρων. “οὗτοι δῶμα κάτα δρηστῆρες ἔασιν” (Od. κ, 349. τ, 345.). Q. δρηστῆρες] οὐ πάντες δοῦλοι, ἀλλʼ ἴσως θεράποντες, ὃ καὶ ἄμει- νον. H.

77. ὅμοιον τῷ “Ἕκτορί τʼ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι πάτασσε.” (Il. η. 216.). H.

79. νῦν μὲν μήτʼ εἴης] ἀντὶ τοῦ ἀποθάνοις νῦν. μήτε γένοιο, ἀντὶ τοῦ μηδὲ ἐν παλιγγενεσίᾳ ἔλθοις τὸ δεύτερον. B.

βουγάῖε] μεγάλως ἐπαιρόμενε, βοῶν ἔργα ποιῶν. V. ἀκουστέον ὑπερμεγέθη ἔχων βοείαν ἀσπίδα, ἐπὶ τοῦ Αἴαντος, ὅταν λέγῃ “ὦ Αἶαν ἁμαρτοεπὲς βουγάιε (Il. ν, 824.), ὡς εἰ ἔλεγεν. ὁ γαίων ἐπὶ τῇ ἀσπίδι, ὡς “κύδεῖ γαίων (Il. α, 405.). ἐπὶ δὲ τοῦ Ἴρου χαριεντι- ζόμενός φησι, διὰ τὸ μέγεθος, ὡς ὑπερμεγέθη ἀνέχοντος ἀσπίδα. λέγει δὲ, μὴ εἴης μέγας, μηδὲ γένοιο· ὅμοιον τῷ “ἦ μάλα Ἶρος ἄῖρος” (73.), ἀπαγγέλλων ὅτε πού τις ἀνώγοι (7.). τοῦτο ὅμοιον καὶ τῷ “οὕτω γάρ κεν δή μοι ἐῦκλείη τʼ ἀρετή τε εἴη ἐπʼ ἀνθρώπους ἅμα τʼ αὐτίκα καὶ μετέπειτα (Od. ξ, 402.). τοῦτο γὰρ ταυτὸν τῷ εἴης καὶ γένοιο. H. Q. βουγάῖε] ἐπὶ μὲν τοῦ Αἴαντος, ἐπὶ τῇ βοῒ γαίων, ὅ ἐστι τῇ ἀσπίδι· νῦν δὲ χαριεντιζόμενος ἐπὶ τῷ γαυριῶντι τῇ ἀναισθη- σίᾳ φησί. B. Q.

84. πέμψω σʼ Ἤπειρόνδε] Ἤπειρος χώρα ἐστὶν ἐναντίον τῆς Ἰθά- κης οὕτως ἰδικῶς λεγομένη. B. Q.

85. εἰς Ἕχετον βασιλῆα] Ἔχετος ἦν μὲν υἱὸς Βουχέτου, ἀφʼ οὗ καὶ ἐν Σικελίᾳ πόλις Βούχετος καλεῖται. Σικελῶν δὲ τύραννος λέγε- 1. ὁ μ. ἐν ζ.—ἐσόμενος Ἶρος H. οὐκ- 28. χώρα] χωρίον B. ἐτι ἐν ζῶσιν ἐσόμενος ἰρος B. 30. In V. ed. ant. hoc quidem 2. τὸ δὲ ἐπίσπαστον om. H. acholium ad calcem libri rejectum, 4. ἐπιγουνίδα] Conf. ad ρ, 225. alterum, quod ordine tertium ex- 7. οὐκ] καὶ ? hibemus, suo loco positum est. 17. ἔχων Buttm. pro ἔχειν. BUTTM. 23. δή om. Q. 31. ἐν Σικελίᾳ πόλις Βούχετος] Epi- ται. τοῦτον τοὺς μὲν ἐγχωρίους κατὰ πάντα τρόπον σίνεσθαι, τοὺς δὲ ξένους ἀναιρεῖν λωβώμενον· τοσαύτην δὲ κακίαν ἔχειν ὡς καὶ τοὺς μακρὰν οἰκοῦντας ὅτε θέλοιεν σφόδρα τινὰ τιμωρῆσαι καὶ ξένῳ περι- βαλεῖν θανάτῳ ἐκπέμπειν αὐτῷ. πολλὰς γὰρ μηχανὰς ἐξευρεῖν τοῦ- τον αἰκίας. ὅθεν τὸν λαὸν οὐχ ὑπομένειν τὴν πικρὰν ταύτην τυραν- νίδα, λίθοις δὲ αὐτὸν ἀνελεῖν. ἡ ἱστορία παρὰ Μνασέᾳ καὶ Μαρ- σύᾳ. Q. V. οὗτος Ἠπείρου βασιλεὺς Εὐχήνορος καὶ Φλογέας υἱὸς. ὃς τὴν θυγατέρα Μετώπην ἢ Ἄμφισσαν ὑπὸ Αἰχμοδίκου φθαρεῖσαν πηρώσας ἠνάγκασεν ἀλήθειν κριθὰς σιδηρᾶς, τότε φήσας ἀποδώσειν αὐτῇ τὰς ὄψεις ὅταν ἀλήσῃ τὰς κριθάς. τὸν δὲ Αἰχμόδικον ὡς ἐπὶ ἑστίαν καλέσας ἠκρωτηρίασε. καὶ εἰς ὠμότητα τραπεὶς μισθὸν ἐλάμ- βανεν ὑπὲρ τοῦ ἀκρωτηριάζειν τοὺς ἐπὶ τούτῳ πεμπομένους αὐτῷ ξένους. ὕστερον μέντοι μανεὶς ἐνεφορήθη τῶν ἰδίων σαρκῶν. τινὲς δέ φασιν ὅτι ἐπʼ αὐτοῦ Ὁμήρου ἦν ὁ Ἔχετος· ἐπειδὴ δὲ ἐπλημμέλησεν εἰς αὐτὸν, ἐμνήσθη αὐτοῦ ὡσανεὶ παλαιοῦ τινος ἀδίκου. H.Q. Ἕχε- τος βασιλεὺς ἦν τῆς πείρου, Εὐχήνορος παῖς, ὠμὸς καὶ ἀπότομος. ὃς καὶ τὴν θυγατέρα Μετώπην ἢ Ἄμφισσαν ὑπὸ Αἰχμοδίκου φθα- ρεῖσαν πηρώσας ἠνάγκαζε σιδηρᾶς ἀλεῖν κριθὰς, λέγων τότε ἀποδά- σειν τὰς ὄψεις, ὅτε ἀλέσει τὰς κριθάς. τὸν δὲ Αἰχμόδικον ἐπὶ ἑστί- ασιν καλέσας ἠκρωτηρίασε καὶ τὰ αἰδοῖα αὐτοῦ ἀπέκοψεν. ὕστερον μέντοι μανεὶς καὶ τῶν ἰδίων ἐμφορηθεὶς σαρκῶν ἀπέσβη. V.

89. ἄναγον] Ἴωνες τὸ ἄγειν ἀνάγειν λέγουσιν. “οἱ δέ τοι εἰς Ἑλίκην τε καὶ Αἰγὰς δῶρʼ ἀνάγουσιʼ (Il. θ, 203.). B.H.Q.

91. ἐλάσει] πλήξει βαλών. V.

95. ἀνασχομένω] ἀνασχόμενοι. ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἀνασχομένων. Η. ἀνασχομένω] ἀνατείναντες. V.

98. μακὼν] ἐπὶ ἀνθρωπείας φωνῆς. B.

ἡ Αἰολὶς, χανών. H.

rotica haec urbs fuit, non Sicula, 1838. extr. φληγυίας H. Q. Φλογίας nec Βούχετος appellata est, sed Bού. Hesych. Φλεγέας Eudocia p. 163. χετα vel Βουχέτιον. Dixi de ea in 8. Αἰχμοδίου Eustathius et Eudo- Thesauro vol.2.p. 382. 383. Scbo. cia. Αἰχμοδόκου H. Q. In Αἰχμόδημος liastae errorem notarunt Buttm. et corruptum apud schol. Aphthonii Ebert. Dissert. Sic. vol. 1. p. 109. in Walzii Rhet. vol. 2. p. 48. 473. qui aliorum scriptorum de Echeto 9. ἀλήθειν H. et Eustathius. ἀλεῖν narrationes collegit. 7. Εὐχήνορος] Αὐχήνορος apud He. 10. αὐτῆ] αὐτῆς H. sycm. s. v. Ἔχετος. Αἰχμόδικον] Iterum Αἰχμοδόκον H. Q. Φλογέας correxi ex Eustatio p. 22. δέ τοι] δʼ ἔτι H.

σὺν δʼ ἤλασʼ ὀδόντας] συνέκρουσε. B.Q.V.

100. γέλω ἔκθανον] ὑπὸ γέλωτος ἀπέθανον. Gl. H. διεχύθησαν τῷ γέλωτι τερπόμενοι. H.

101. εἷλκε διʼ ἐκ προθύροιο] διὰ τοῦ προθύρου τοῦ ἀνδρῶνος εἷλκεν αὐτὸν, ἕως ὅτε κατέλαβε τὴν αὐλὴν, ὅπου εἰσὶν αἱ θύραι τῆς αἰθού- σης. B. Q.

102. αἰθούσης] αἴθου ?? παρὰ τὸ καθῆσθαι ἐκ τῆς αὐλῆς. H. ποτὶ ἑρκίον αὐλῆς] εἰς τὸ περίφραγμα τῆς αὐλῆς, ἀντὶ τοῦ τῷ περιεχομένῳ τόπῳ τῆς αὐλῆς. B. Q.

105. ἐνταυθοῖ] ἐνταῦθα, ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ. H.

106. εἶναι] ἀντὶ τοῦ ἔσο. Q.

107. ἐπαύρῃ] ἐπαύρομαι, ἐπαύρῃ, ἀντὶ τοῦ εὕρῃς. B.H.Q. γρ. ἄλλο πάθῃσθα. H.

111. δεικανόωντʼ ἐπέεσσιν] ἤγουν ἐδεξιοῦντο, παρὰ τὸ δείκνυμι. MS. Barnes.

115. 116. οὗτοι οἱ β’ ἐκ τῶν ἄνωθεν μετήχθησαν· ἐκεῖ μὲν γὰρ προτρέπων φοβεῖ, ἐνταῦθα δὲ ἀπάνθρωπον τελέως τὸ ἡμιονήπια τελεῖν· διὸ περιγράφονται. H.

115. ἀνάξομεν Ἤπειρόνδε] ἀναχθῆναι ποιήσομεν. B.Q.V. νῆσος γὰρ ἡ Ἰθάκη. B.Q. ἀπαγάγωμεν. V.

123. ἀτὰρ μὲν νῦν γε] νῦν δὲ δή γε· ὁ γὰρ μέν ἀντὶ τοῦ δή. H.

128. ἐπητῇ] παρὰ τὸ ἔπος. περισπωμένως, ἀντὶ τοῦ λογίῳ. B. H.Q. ἐπητῇ] δεινῷ εἰπεῖν, ἢ λογίῳ, παρὰ τὰ ἔπη. V.

130. ἀκιδνότερον] ὑπομονητικώτερον. B. Q.

132. οἷον οὐκ ἀνέξεσθαι, ἀλλʼ αὐτὸν ἐξάξειν· οὕτως Ἀριστοφά- νης. H.

133. ἀρετὴν] εὐδαιμονίαν, τὴν ὑπὸ θεῶν εὐπραξίαν. H.

ὄφρ’ ἀρετὴν παρέχωσι] νῦν, τοῖς ἀγαθοῖς παρέχουσιν εὐδαιμονίαν· ὁμοίως τῷ “ἀρετῶσι δὲ λαοί.ʼ (Od. τ, 114.). Q. V.

134. τελέουσι] ποιοῦσιν, ἐπιφέρουσιν. V.

136. τοῖος γὰρ νόος ἐστὶν] οἱ μὲν φιλόσοφοι ἐκδέχονται ὅτι οἷον ἂν ᾖ τὸ κατάστημα τοῦ ἀέρος, τοιαύτην καὶ τὴν ἡμέραν διατελοῦσιν 5. αἰθούσνς] αὐλῆς B. 17. ἡμιονέπια] Corruptum. 12. ἐπαύρομαι, ἐπαύρῃ om. B. Q. 22. παρὰ τὸ ἔπος om. B. Q. 13. ἄλλο πάθῃσθα] Ex Il. ω, 551. 28. παρέχουσιν] παρέχουσαν Q. οἱ ἄνθρωποι· ὁ δὲ ποιητὴς λέγει, ὁποῖα ἂν ᾖ τὰ προσπίπτοντα, τού- τοις ἐξομοιούμεθα. B.Q.V. ὁποῖον γὰρ ἐπάγει ἦμαρ ὁ Ζεὺς τοῖς ἀνθρώποις, τοιοῦτός ἐστιν ὁ νοῦς αὐτῶν, ἐν μὲν ταῖς εὐτυχίαις ἐπαι- ρόμενος, ἐν δὲ ταῖς δυστυχίαις ταπεινούμενος πρὸς τὰς ἐφʼ ἡμέραν τύχας. B.H.Q.

138. ἔμελλον] ἐῴκειν, ἐδόκουν. Q. ἐῴκειν, ἐνομιζόμην. V.

140. πατρί τʼ ἐμῷ πίσυνος] θαρρῶν τῇ προστασίᾳ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἀδελφῶν. Q.

142. ἀλλʼ ὅγε σιγῇ] ἡσυχῆ, ἐγκρατῶς, μήτε ἐπαιρόμενος, μήτε ἄγαν ὀδυρόμενος. δῶρα δὲ θεῶν ἀπλῶς τὰ διδόμενα ὁποῖα τύχη ὄντα. B.

143. οἷ᾿ ὁρόω μνηστῆρας] θαυμαστικῶς τὸ οἷα. ἡρέμα ταῦτα πρὸς τὸν Ἀμφίνομον φησί. Q.

150. καὶ κεῖνον] πλήρης ὁ καί. H.

154. ἐμφαίνει τὸν ἐπιμελῶς ἀκούσαντα διὰ τοῦ νευστάζων. H. ὄσσετο] προεμηνύετο. Q.

160. πετάσειε] ἐκπλήξειεν. V. ἀναστήσει πρὸς ἐπιθυμίαν. B. γρ. θέλξειε. Vind. 50. 56.

οὐκ ἀλαζονικῶς δὲ πρόσεισιν ἡ Πηνελόπη, ἀλλʼ ὅπως μὴ βιασθῇ προνοουμένη καὶ ἐλπιδοποιοῦσα τὸ δοκεῖν τινι συνοικῆσαι. Q. V.

162. μᾶλλον πρὸς πόσιος] ἵνʼ ἐκπλαγεὶς τῷ κάλλει αὐτῆς Ὀδυσ- σεὺς μᾶλλον κατὰ τῶν μνηστήρων ἐπιρρωσθείη. B. Q.

163. ἀχρεῖον] ἄκαιρον μηδενὸς προκειμένου, οὐ χρειῶδες, οὐδὲ πρὸς χρείαν ἁρμοζόμενον. B.H.Q. οἷον οὐκ ἐκ σπουδῆς. V.

166. συμβουλεύσαιμι γὰρ ἂν τῷ παιδὶ ἔπος τὸ κέρδιον εἴη. H.

167. ἐπαινεῖν] συντίθεσθαι. V.

ἐπαινεῖν] γρ. ὁμιλεῖν. M.

βάζουσι] εἰς κενὸν λαλοῦσι. Q.

2. ὁποῖον H. ποῖον B. Q. 19. 20. In H. est οὐκ ἀλαζονικῶς ἐπάγει] ἐπαγάγει Maii editio. πρόσεισιν, ἀλλʼ ἐλπιοῦσα (corr. ἐλπιδο- 3. ἐπαιρόμενος (συνεξαιρόμενος Eu- ποιοῦσα, quo verbo utitur schol. in- stath. p. 1840, 51.)—ταπεινούμενος] fra v. 261. ἐλπιδοκοπήσασα est ap. ἐπαιρόμενοι—ταπεινούμενοι H. Eustath. p.1841, 48.) αὐτοὺς, ἵνα μὴ 4. ἡμέραν H. μέρα B. Q. δοκῇ φεύγειν αὐτῶν τὴν συντυχίαν. 6. Ad ἔρεξα v. 138. in H. anno- 20. τὸ] τῷ V. tatum γρ. ἔρεζα (?) 23. οὐ χρειῶδες] οὐ χρειώδη H. ἀ- 14. πλήρης ὁ καί] Observatio sæ- χριῶδες B. Q. pius repetita. Vid. ad α, 175. 24. ἁρμοζόμενον] ἁρμοζομένῳ H. 15. διὰ τοῦ] διὰ τὸ H.

φρονέουσι] βουλεύονται, ἐννοοῦσι. V.

168. ὅμοιον τῷ “ἔσθλʼ ἀγορεύοντες, κακὰ δὲ φρεσὶ βυσσοδόμευον” (Od. ρ. 66.). H.

172. ἐπιχρίσασα παρειάς] ἐλαίῳ λιτῷ ἢ σκευαστῷ. B.

174. ἄκριτον αἰεί] ἀδιαλείπτως, ἀδιαχωρίστως. H.

176. ἠρῶ] γρ. ἤρω. Vind. 133.

178. παραύδα] ἔξω τοῦ δέοντος λέγει ἢ κρύπτει. Q.

κηδομένῃ] μετὰ τοῦ ι, ἀντὶ τοῦ κηδευούσῃ πρὸς τὸ χ. H.

179. ἀλοιφῇ] ἐλαίῳ. H. V.

180. ἀγλαΐην] νῦν ἀντὶ τοῦ καλλωπισμόν. H.

182. ἀνώχθει] γρ. ἄνωχθι. H.

184. οὐ κεῖσʼ εἰμι] τὸ πλῆρες, ἐκεῖσε εἶμι. τινὲς δὲ, εἴσειμ’. ἄμεινον δὲ τὸ πρῶτον. H.

186. ἀγγελέουσα] λέγουσα. V.

νέεσθαι] γρ. ἔσεσθαι. H.

192. κάλλει] νῦν τὰ μύρα. V. μυθικῶς θείῳ τινὶ χρίσματι. Q.

193. Κυθέρεια] ἢ ἀπὸ τοῦ κεύθειν ἢ ἀπὸ τοῦ κύειν ἔρωτα. B.

194. ἱμερόεντα] γρ. ἐρόεντα. Vind. 56.

195. πάσσονα] παχυτέραν πρὸς ἀναλογίαν τοῦ μήκους. H.

196. πριστοῦ] γρ. λευκοῦ. M.

197. δῖα θεάων] Ζηνόδοτος γράφει, δῖʼ Ἀφροδίτη. H. Vind. 133.

199. φθόγγῳ ἐπερχόμεναι] σὺν φθόγγῳ, οὐ σιωπῇ βαδίζουσαι πρὸς αὐτήν. B. μετὰ φωνῆς ἐπιοῦσαι. V.

200. ἀπομόρξατο] ὃ συνήθως οἱ διυπνισθέντες ποιοῦσιν. H.

201. αἰνοπαθῆ] τὴν δεινοπαθῆ. H.

204. φθινύθω] φθείρω. V.

212. ἔθελχθεν] ἠλλοιώθησαν. Q.V.

ἔρῳ δʼ ἄρα θυμὸν ἔθελχθεν] γράφεται, ἔρως δʼ ἄρα θυμὸν ἔθελγεν. B. M.

216. κέρδεʼ] κέρδεα νῦν τὰ βουλεύματα. B. συνέσεις. V.

2. βυσσοδόμευον] βυσσοδομεύουσιν H. hic versus est illatus, μίσγεσθαι μνητ 8. Lemma κηδομένῃ præfixit Cra. στῆρσιν ὑπερφιάλοισιν ἀνάγκῃ. merus. Nam sic, non κηδομένη, le- 21. δῖʼ Ἀφροδίτη] Prava correctio, gisse scholiastam apparet ex ver- quæ si placuit Zenodoto, non huic bis μετὰ τοῦ ι. demum versui, sed jam v. 190, ad- πρὸς τὸ χ] Fort. πρὸς τὸ χρῶτʼ ἀπο- hiberi debebat: unde probabilis νίπτεσθαι etc. Duentxeri conqectura est hanc an- 12. Post v. 184. in Vind. 133. notationem ad v. 190. referentis.

ἐνώμας] ἐκίνεις. ἀντὶ τοῦ ἐνενόεις. V.

217. νῦν δʼ ὅτε] τὸ ἑξῆς, νῦν δʼ ὅτε δὴ μέγας ἐσσὶ, οὐκέτι φρένες εἰσὶν, ὡς τὸν ξεῖνον ἔασας. B. Q.

221. οἷον δὴ] θαυμαστικῶς τὸ οἷον δή. B.

223. πῶς νῦν] τὸ ἑξῆς, πῶς εἰς τὸ μετέπειτά σοι αἶσχος λώβη τε πέλοιτο, εἴ τι ὁ ξεῖνος πάθοι ῥυστακτύος ἐξ ἀλεγεινῆς; τὸ γὰρ νῦν μέλλοντός ἐστι χρόνου, τὸ δὲ πῶς θαυμαστικὸν μετὰ ἤθους. B. H. Q. ἐν μεταξυλογίαις θαυμαστικῶς, καὶ τοιοῦτος ὁ στίχος. πῶς ἀντὶ τοῦ ποδαπῶς, ὁποίως μετέπειτα· οὕτως εἴ τι ὁ ξεῖνος πάθοι. H.

224. ῥυστακτύος] ἑλκυσμοῦ, αἰκισμοῦ. κήδεται δὲ αὐτοῦ παρ’ Εὐμαίου μαθοῦσα ὑπάρχειν αὐτὸν Ὀδυσσέως ἑταῖρον. Q.

227. κεχολῶσθαι] τὸ ἑξῆς, τὸ μὲν κεχολῶσθαί σε. ὁ δὲ νοῦς, διὰ τοῦτο μὲν ὀργίζεσθαι οὐ μέμφομαί σοι, οὐκ εἰμὶ δὲ ἀνόητος ὡς σὺ φῆς, ἀλλὰ νοῶν τὰ καθέκαστα. B. Q.

229. πάρος δʼ ἔτι νήπιος ἦα] γράφεται, μέγας δέ κε νήπιος εἴην. ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ· μέγας γὰρ ἀνόητος εἴην, εἰ μὴ νοῶ ἐσθλά τε καὶ τὰ χέρεια. μέγας δὲ, ἤτοι μέγας ὢν τῇ ἡλικίᾳ. ἢ δύναται καὶ ἐπι- τάσεως εἶναι μέγας μωρὸς ἀντὶ τοῦ πάνυ ἀνόητος, ὡς καὶ ἐν τῇ συνηθεία. ὅθεν καὶ ἐπίρρημα μέγα ἀντὶ τοῦ μεγάλως. H. Q.

ἠθέτει καὶ Ἀρίσταρχος. H.

233. οὐ μέντοι ξείνου] οὐ κατὰ τὴν βούλησιν τῶν μνηστήρων, οὐδὲ ὡς ἐπεθύμουν αὐτοὶ ἀπέβη τὰ τῆς μάχης. ὁ γὰρ Ὀδυσσεὺς κρείσ- σων ἐγένετο, ἐκείνων βουλομένων τὸν Ἶρον νικῆσαι. B.H.Q.

μῶλος] νῦν πυγμή. B.

234. ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ. H.

235. αἲ γὰρ, Ζεῦ] ταῦτα σιωπῇ Τηλέμαχος πρὸς τὴν μητέρα φησὶ πρὸς τῇ παραστάδι παρεστηκώς. H. Q.

238. λελῦντο] προπερισπωμένως τὸ λελῦντο· τὸ δὲ νῦν τὸ τέ- λος. H.

λέλυτο] γρ. λῦτο, et γρ. λελῦτο. Vind. 133.

6. εἴ τι—πάθοι] ἐάν τι πάθῃ B. Q. 23. νικῆσαι] νικᾶν H. Sequitur autem scholiasta scriptu- 27. παραστάδι H. παραστάτιδι Q. ram librorum meliorum εἴ τι (τοι 28. Eustathius p. 1845, 1. τὸ δὲ M.) ξεῖνος, nom, quod est in aliis, λέλυτο δὲ γυῖα ἑκάστου, ταυτόν ἐστι τῷ εἴ τις ξεῖνος. Utrumque memorat λυθεῖεν, ὁριστικὸν μὲν ὂν, τεθὲν δὲ ἀντὶ Eustathius p. 1844, 46. εὐκτικοῦ. ἴσως δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ λελύοιτο 16. εἰ μὴ—χέρεια om. Q. συγκέκοπται.

239. νῦν] γρ. γοῦν. H.

ἐπʼ αὐλίῃσι] γρ. ἐν αὐλείῃσι. H.

246. Ἴασον Ἀργος] Ἴασος βασιλεὺς Πελοποννήσου. Ἀργος οὖν νῦν τὴν Πελοπόννησον λέγει, ἢ καὶ ὅλην τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τοῦ μεσαι- τάτου. Q. V. τὴν Πελοπόννησον, ἀπὸ Ἰάσου τοῦ τῆς Ἰοῦς. πρὸς τὴν αὐτὴν δὲ καὶ Ἀχαικὸν Ἀργος φησὶ, Πελασγικὸν δὲ Ἄργος τὴν Θεσσαλίαν. B.Q.

248. περίεσσι γυναικῶν] ἡ περί ἀντὶ τοῦ περισσότερον, ἤτοι ὑπερ- έχεις τῶν γυναικῶν. B.

249. φρένας ἔνδον ἐΐσας] ἀκλινεῖς. ἀπὸ τῶν ζυγῶν ἡ μεταφορά. ἢ ὁμοίας τῷ κάλλει. B. Q.

253. ᾗεν] σὺν τῷ ι Ἀρίσταρχος καὶ Ἀριστοφάνης, ἀντὶ τοῦ ἦεν. H.

254. τὸν ἐμὸν βίον] τὴν ἐμὴν πολιτείαν, τὴν ἐμὴν ζωήν. Q. ἀμφιπολεύοι] περιπέσοι, περὶ τὸν ἐμὸν βίον πολοῖτο καὶ ἀνα- στρέφοιτο. B. διέποι, θεραπεύοι. V.

257. λιπὼν κατὰ] τινὲς ἀναστρέφουσι τὴν κατά· ἔνιοι δὲ ἀντὶ τῆς ἀπό λέγοντες οὐκ ἀναστρέφουσιν. Q.

258. ἐμὲ χεῖρα] ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ χεῖρα, ἢ ἐμὲ προσηύδα. B.

261. καὶ γὰρ Τρῶάς φασι] ἐλπιδοποιεῖ προφανῶς τοὺς μνηστῆρας. ὅτι σὺν τοῖς ἄλλοις εἰκὸς ἀνῃρῆσθαι αὐτόν. Q.V.

263. ἵππων δʼ ὠκυπόρων ἐπιβήτορας] τὸ ἑξῆς, οἵτινες ἐπιβάται τῶν ἵππων διαχωρίζουσι τὴν φιλονεικίαν τοῦ πολέμου, τέμνοντες συν- τόμως τὴν μάχην. B. Q.

265. εἴ κέν μʼ ἀνέσει θεὸς] ἐκ τοῦ θανάτου ἀφήσει, ἢ ἐκ τῆς ἀλ- λοδαπῆς εἰς τὴν πατρίδα ἀναπέμψει καὶ ἀνακομίσει. B.Q. ἀνέ- σει] ἐάσει, ἀναπέμψει. V.

268. ἢ ἔτι] ἀντὶ τοῦ, καὶ ἔτι. B.

269. γενειήσαντα] ἵνα μὴ ὑπὸ πατρῴου ἐξουσίας γένηται ὁ παῖς. Q. Καὶ ἄλλως. ἐν προτρέπει, ἐν τούτῳ ἀποτρέπει· γραῦς γὰρ τότε ἐγένετο. Q. V.

τάδε δὴ νῦν τεχνικῶς. τὸ μὲν γὰρ παντελῶς εἴργειν τὸν γάμον ἐπαχθὲς, τὸ δὲ εἰς ἀνεπιτήδειον ἡλικίαν περιστῆσαι συνετόν. δυσω- πητικὸν δὲ καὶ τὸ τεὸν δῶμα. Q.

12. τοῦ ἦεν] Immo τοῦ ᾔει. 31. τάδε δὴ νῦν] Tria haec verba 19. ἐ. προφανῶς] πιθανῶς ἐ. V. fuisse videntur lemmatis loco e 20. σὺν] ἐν V. versu 271. Sed acholium spectat 30. ἐγένετο] ἐγὶνετο Q. ad v. 269. BUTTM.

272. νὺξ δʼ ἔσται, ὅτε δὴ στυγερὸς γάμος] ἐλπίδα πᾶσαν αὐτοῖς ὑποβάλλει τοῦ γάμου, δεδοικυῖα ἵνα μὴ βιασθῇ. Q.

ἀντιβολήσει] συντελεσθήσεται. ἤδη γὰρ πρὸς αὐτῷ τῷ τέλει εἰμί. V.

273. οὐλομένης] ἀπολλυμένης μᾶλλον ἢ προδούσης τὴν κοίτην τοῦ ἀνδρός. Q. V.

275. οὐχ ἥδε δίκη] ἔθος. ἀντὶ τοῦ, οὐχ οὗτος ὁ τρόπος ὑπῆρχεν τῶν μνηστήρων ἐν τῷ προτέρ χρόνῳ. B. Q.

277. ἐθέλωσι] ἀντὶ τοῦ ἤθελον. καὶ τὰ ἑξῆς οὕτως. H.

279. κούρης] τῆς νύμφης. οὐ μόνον δὲ ἡ παρθένος, ἀλλὰ καὶ ἡ γεγαμημένη κόρη καλεῖται. προσεῖπε δʼ Ὀρέστης Λάκαιναν κόρην, ἐπὶ τῆς Ἑλένης. Q.

282. παρέλκετο] ἀντὶ τοῦ ἐφέλκετο. εὐτελὲς τοῦτο, διὸ καὶ κε- ραύνιον παρέθηκεν Ἀριστοφάνης. H. εἰ μὲν ὑπὸ ἓν παρέλκετο, παρολκὴν ἐλάμβανεν, εἰ δὲ διῃρημένως, παρὰ τούτων ἐλάμβανε, καὶ ἀνεπλήρου τὰ ἀναλώματα. H.Q.V. παρέλκετο] παρέσπα. V.

286. ἐνέγκαι] ἀντὶ τοῦ ἐνεγκεῖν. H.

289. ἐγκλιτικὸν τὸ τῷ. H.

291. πρόεσαν κήρυκα ἕκαστος] ἐνδέχεται καὶ καθʼ ἕκαστον τῶν μνηστήρων κήρυκα εἶναι, ἢ καὶ τὸν αὐτὸν κήρυκα ἀπὸ πλειόνων φθῆναι. Q.

292. περικαλλέα πέπλον] περιβόλαιον τὸ σκέπον τὸν ἀριστερὸν ὦμον ὄπισθεν καὶ ἔμπροσθεν, συνάγον τὰς δύο πτέρυγας εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν, γυμνὴν ἐῶν τὴν δεξιὰν χεῖρα καὶ τὸν ὦμον. B. Q.

294. κληϊσιν] κατακλεῖσιν, εἰς ἂς καθίεσαν τὰς περόνας. V. ἐῦγνάπτῃς] εὐπεριστρέπτοις, καλῶς ἐπικεκαμμέναις. H.

295. ὅρμον] ἐτυμολογεῖ τὸν ὅρμον παρὰ τὸ εἴρω τὸ συνάπτω, ἔρ- μος, εἱρμός τις ὤν. ὅρμος δέ ἐστιν ὁ κατὰ τοῦ τραχήλου περικείμε- νος χρυσοῦς κόσμος. B. Q.

11. Ὀρέστης] Apud Euripidem τὸ δὲ κεραύνιόν ἐστι μὲν τῶν σπανίως Or. 1437. παρατιθεμένων, δηλοῖ δὲ καὶ αὐτὸ πολ- 13. κεραύνιον] Hujus signi figu- λὰς ζητήσεις πρὸς ταῖς προειρημέναις. ram alii aliam exhibent (v. Osann. ubi vid. Osann. p. 79. In scholiis Anecd. Rom. p. 161.), Isidorus Ο- Homericis nusquam alibi κεραύνιον rig. 1, 20. cum hac explicatione memoratur: vocabulis εὐτελέσι διπλῇ “Ceraunium ponitur quoties multi apposita in Il. λ, 147. versus improbantur nec per singqulos 26. καλῶς ἐπικεκαμμέναις] Hoc est obelantur; κεραυνὸς enim fulmen di- etiam in V. citur.” Anecd. Rom. Osanni p. 4.

297. ἕρματα] δῶρα. V. τῶν ὤτων κόσμον, ὅ ἐστι τὰ ἐνώτια. MS. Barnes.

εἰς τὸ δύω ὑποστικτέον. δύο γὰρ ἕρματα. B.H.

θεράποντες] ἀντὶ τοῦ θεράπων, ὡς στήθεσι. προεῖπε γὰρ, κήρυκα ἕκαστος. οὐ μέντοι κωλύει ἕνα μὲν ἀπελθεῖν, πλείους δὲ εἶναι τοὺς κομίζοντας. B.Q.

298. τρίγληνα] τρίκορα κόσμια, ἐνώτια, τριόφθαλμα. τὸ δὲ μορό- εντα ἀντὶ τοῦ μετὰ πολλοῦ μόρου καὶ κακοπαθείας κατεσκευασμένα. B.Q.V.

300. ἴσθμιον] ἰσθμὸς ὁ τράχηλος. ἴσθμιον οὖν περιτραχήλιον κόσμον περιπεπλεγμένον, οὐ μέντοι κοσμήματά τινα ἐκκρεμάμενα. B. Q. Καὶ ἄλλως. περιτραχήλιον, ἔνθεν καὶ παρίσθμια. διαφέρει δὲ τοῦ ὅρμου. τὸ μὲν γὰρ προσέχεται τῷ τραχήλῳ, ὁ δὲ ὅρμος κε- χάλασται. ἰσθμὸς δὲ ὁ τράχηλος, ἀπὸ τοῦ εἰσιέναι δι αὐτοῦ τὴν τροφήν. Q. V.

307. λαμπτῆρας] μετεώρους ἐσχάρας, ἢ τοὺς χυτρόποδας, ἐφ’ ὧν ἔκαιον. B.Q.V.

308. ἐπὶ δὲ] γρ. περὶ δέ. H.

κάγκανα] τὰ ξηρὰ, τὰ πρὸς τὸ καίεσθαι ἐπιτήδεια. B.

309. αὖα πάλαι περίκηλα] περισσῶς εἰς τὸ καῦσαι εὔθετα, κήλεον γὰρ τὸ καυστικόν· “ἐν πυρὶ κηλέῳ (Il. σ, 346.). βούλεται οὖν εἶ. πεῖν τὰ πάνυ ξηρά. B. Q.

310. καὶ δαίδας κατέμισγον] κατέμισγον τοῖς ξύλοις, ἵνα ἐκ τῶν δάδων ἀνάπτωνται μᾶλλον. ἢ χωρὶς τῶν ξύλων τὰς ἐσχάρας ἢ ἀνὰ μέ- ρος ἄλλοτε ἄλλη ὑπηρετοῦσα. B. Q. μετέμισγον] συνανεμίγνυον. V. ἀμοιβηδὶς] ἐναλλὰξ, ποτὲ μὲν τὰς δᾷδας, ποτὲ δὲ τὰς ἐσχάρας, ἢ ἀνὰ μέρος. H.

315. ἠλάκατα νῦν ἀντὶ τῶν ἀτράκτων. H.

323. δίδου δʼ ἄρʼ ἀθύρματα θυμῷ] ἡ Μελανθὼ χλιδὰς καὶ παιδιὰς ἐλάμβανεν, ἀλλʼ οὐ συνεχώρει αὐτῇ ἡ Πηνελόπη ἀθύρματα, ἀλλὰ τὰ πρὸς ἡδονὴν αὐτῆς ἔπραττε, δηλονότι νηπία ὑπάρχουσα. ἀθύρματα γάρ εἰσι τὰ τῶν νηπίων παίγνια. B.H.Q.

3. δύο γὰρ ἕρματα om. B. ex Eustath. p. 1847, 48. pro τῷ 7. τρίκορα (τρίκοκκα B.) κόσμια] τὰ ὅρμῳ—προσέρχεται κοροκόσμια conjecit Lobeck. Aglaopb. 16. ἢ τοὺς] καὶ B. Q. 24. ἐσχάρας] δαίδας B. 10. ἰσθμὸς Buttm. pro ἴσθμιον. ἢ ἀνὰ μέρος—ὑ.] Hæc spectant ad 13. τοῦ ὅρμου-προσέχεται correxi ἀμοιβηδίς.

328. χαλκήιον ἐς δόμον ἐλθὼν] εἰς ἐργαστήριον χαλκέως, ὅ φησιν Ἡσίοδος “πὰρ δʼ ἴθι χάλκειον θῶκον.ʼ B.H.Q. χαλκήῖον] χαλ- κέως οἶκον. V.

329. ἐς λέσχην] τόπον ἀθύρωτον, δημόσιον, ἔνθα συνιόντες λόγοις καὶ διηγήμασιν ἀλλήλους ἔτερπον. ὠνόμασται δὲ παρὰ τὸ λέχοε, ἐπεὶ ἐκεῖ ἐκοιμῶντο οἱ πτωχοὶ παρὰ τὸ πῦρ. B. Q. δημόσιον οἴκημα, οἷον λέχην, παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ τοὺς μὴ ἔχοντας οἰκήματα λέχη ποιεῖ- σθαι. ἢ παρὰ τὸ λεσχαίνειν ἐν αὐτῷ, ὅ ἐστιν ὁμιλεῖν. Q. V. δημό- σια οἰκήματα. καὶ γὰρ ὅσοι οὐκ ἔχουσιν οἶκον ἐκεῖσε μένουσι. P.

λέχην] γρ. λέσχην. λέσχη παρὰ τὸ λέχος. H.

330. θαρσαλέως πολλοῖσιν] ἀθετοῦνται τρεῖς ὡς ἐκ τῶν ἑξῆς με- τατιθέμενοι καὶ ὅτι ἐνθάδε μηδὲν ἐθρασύνθη. Q.

333. ἢ ἀλύεις] ἀλύεις νῦν ἀντὶ τοῦ χαίρεις, γαυριᾷς. ἔνιοι δὲ, ἐν ἄλῃ καὶ θορύβῳ τῆς διανοίας καθέστηκας, οἷον οὐκ ἔχεις σαυτὸν ὑπὸ πολλῆς χαρᾶς. Q.

334. μή τις τοι] λείπει, φοβοῦ. B.

335. κεκοπὼς διὰ τοῦ φ κεκοφώς. H.

336. φορύξας] μολύνας, αἱμόφυρτόν σε ποιήσας. B. Q.

338. ὄντως τάχα τῷ Τηλεμάχῳ λέγω οἷα ἀγορεύεις, ὦ κύον. H.

339. διαμελεῖστὶ] μεληδὸν, ἵνα σε ἐπὶ τόπῳ διατάμῃ μελε- ῖστί. H.

340. διεπτοίησε] διεσκόρπισε. B.

350. γέλων] γέλωτα, Ἀττικῶς. V.

γέλων δʼ ἄρα τοῖσιν ἔτευξε] γρ. γέλων δʼ ἑτάροισιν ἔτευχεν. H.

351. κελεύει] γρ. ἀνώγει. H.

353. οὐκ ἀθεεὶ] οὐ δίχα προνοίας θεοῦ. B. οὐκ ἄνευ θεοῦ. V.

354. ἔμπης] νῦν ἀντὶ τοῦ ὁμοίως. V.

ἔμπης μοι δοκέει] ὁμοίως μοι δοκεῖ εἶναι τὸ σέλας τῶν δαίδων καὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ. B. ἀντὶ τοῦ ὁμοίως, ὡς τὸ “ἔμπης εἰς γαῖάν τε καὶ οὐρανόν.” H.

σέλας] τὸ σέλασμα. H.

2. Ἡσίοδος] Op. 491. textu et in lemmate. πὰρ δʼ ἴθι χάλκειον H. παρὰ δʼ ἴθι, 14. σαυτὸν Buttm. pro αὐτόν. χάλκεον Q. In B. est παρὰ δʼ ἴθι χάλ- 16. φοβοῦ Buttm. pro φοβῆ. κέον οὐδόν, quod illatum ex Theog. 27. ὁμοίως Barnes. (cuqus codex ὅμοιον) pro ὅμως. Cf. schol. ε, 205. 11. θαρσαλέως] θαρσαλέος H. in π, 143.

355. ἐπεὶ οὖ οἱ ἔνι τρίχες οὐδʼ ἠβαιαί] ἡ γὰρ Ἀθηνᾶ “ξανθὰς ἐκ κεφαλῆς ὤλεσε τρίχας (Od. ν, 431.). Q.

357. ξεῖνʼ] τὸ ἑξῆς, ξεῖνε, εἴ σ’ ἀνελοίμην ἀγροῦ ἐπʼ ἐσχατιῆς, ἆρα ἐθελήσεις θητεύειν αἱμασιάς τε λέγων καὶ δένδρεα μακρὰ φυτεύων, μισθὸς δέ τοι ἄρκιος ἔσται. B. Q.

358. ἄρκιος] ἱκανός. V.

359. αἱμασιάς τε] τοὺς ἐκ χαλίκων φραγμοὺς χωρίων. χάλικες δὲ οἱ τεθραυσμένοι καὶ μικροὶ λίθοι· καὶ ἔστιν ἡ εὐθεῖα ὁ χάλιξ τοῦ χάλικος. λέγων δὲ ἀντὶ τοῦ οἰκοδομῶν ἐκ πολλῶν καὶ λογάδων λίθων. B.H.Q.

αἱμασιάς] τοὺς περιβόλους τῶν τοίχων, τοὺς χάλικας. λέγων] οἰκοδομῶν ἐκ συλλέκτων λίθων. V.

361. ἀμφιέσαιμι] τὸ θέμα ἔω τὸ ἐνδύομαι, οὗ ὁ μέσος μέλλων πρῶτος ἔσομαι, καὶ ἐν πλεονασμῷ ἕσσομαι· ὁ εὐκτικὸς ἕσσαιμι. H.

367. ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τʼ ἤματα μακρὰ πέλονται] ζητοῦσι πῶς τὰς ἐαρινὰς ἡμέρας μακρὰς εἶπεν. ὅθεν ἠναγκάσθησάν τινες λέγειν ὅτι ἐαρινὴ τέθεικεν ἀντὶ τοῦ θερινή. ῥητέον δὲ ὅτι ἄλλο ἐστὶ τὸ πέλει καὶ ἄλλο τὸ πέλονται· τὸ μὲν γὰρ σημαίνει τὸ εἶναι, τὸ δὲ τὸ γίνε- σθαι. ἐν δὲ τῷ ἔαρι μακραὶ γίνονται αἱ ἡμέραι, εἰς γένεσιν ἀγόμεναι τῶν μακρῶν. ἔστι δὲ ὅμοιον τῷ “ἥλιος ὃς διὰ γῆς πάντα βλαστάνει βροτοῖς φθίνει τε·” οὕτω γὰρ καὶ τὸ, μακραὶ γίνονται, κατὰ τὴν Ἀττικὴν συνήθειαν ἀκουστέον. Q. πέλονται] ἀντὶ τοῦ γίνονται, πρὸς τὴν παρουσίαν τοῦ θέρους. B.

368. ἐν ποίῃ] τῷ δημητριακῷ χόρτῳ. ἐν σιτοφόρῳ χωρίῳ. Q.

370. ποίη δὲ παρείη] μὴ ἐπιλείποι ὁ θερισμός. B. Q.

371. οἵπερ] γρ. ὥσπερ. H.

372. αἴθωνες] πυρροὶ ἢ μέλανες. B. Q.

373. ἥλικες ἰσοφόροι] ὁμήλικες ἴσως ἕλκοντες καὶ φέροντες. H.

9. λογάδων] μεγάλων H. Soph. Ajac. p. 90. 13. 14. In B. est, ἔω τὸ ἐνδύομαι, 24. ἐν ποίη] Mire Etym. M. p. ὁ μέλλων ἔσω, ὁ μέσος μέλλων, πρῶτος 344, 15. ἐν πύῃ· τινὲς ἐν χόρτῳ. Ἀρί- ἔσομαι. τὸ εὐκτικὸν ἔσαιμμ, ἀμφιέσαι σταρχος ἐν πυροῖς καὶ κριθῇ· πυὸν γὰρ τὸν πυρὸν δίχα τοῦ ρ, ἄλλοι δὲ ἐν καρπῷ. 21. οὔτω—ἀκουστέον] Sententiam Nihil hujusmodi apud Eustath. p. postremae hujus acholii partis in— 18 51, 51. qui ex schol. veteribus tellexerit, opinor, qui verba poetae (ἑρμηνεύοντες οἱ παλαιοί) solam illam allata loco suo inspicere possit. memorat interpretationem ὁ δημη- BUTTM 20. διὰ γῆς] διʼ αὐγῆς Lobeck. ad τριακὸς καρπός.

ἰσοφόροι] παροξυτονητέον τὸ ἰσοφόροι. κατὰ γὰρ ἐνέργειαν ἡ σύν- θεσις. H.

374. τετράγυον] εἴη δὲ τὸ μέλλον ἀροῦσθαι χωρίον τέσσαρας ἔχον γύας. B. Q. τέσσαρας ἔχον γύας. γύον δὲ μέτρον γῆς. V.

375. τῷ κέ μʼ ἴδοις] διὰ τοῦτο ἄν με ἴδοις, διὰ τὸ εἶναι βόας. διηνεκέα ἀντὶ τοῦ διηνεκῶς, ἀπὸ μιᾶς ὁρμῆς. B.H.

ὦλκα] παρὰ τὸ ἕλκεσθαι τὴν ἐπιμήκη αὔλακα. H.

διηνεκέα] τὴν ὑπὸ μιᾶς ὁρμῆς σχιζομένην. P. V.

380. οὐδʼ ἄν μοι] οὐδʼ ἂν φλυαροίης ὀνειδίζων μοι τὴν γαστέρα. B.H.

385. αἶψά κε τοι φυγόντι. οὕτως τὸ ἑξῆς. H.

τὰ θύρετρα φεύγων τις στείνοιτο] οὕτως ταρασσόμενος διὰ τῶν θυρῶν φύγῃς, ὡς δοκεῖν στενοχωρεῖσθαι. V. οὕτως ταραχθήσεσθαι ὡς δοκεῖν τὰς θύρας στενὰς εἶναι. B. Q.

385. στείνοιτο] στενὰ γένοιντο. H.

διʼ ἐκ μεγάροιο, Ῥιανός. H.

καὶ ἐκ προθύροιο] γράφεται, διʼ ἐκ προθύροιο. Q.

389. οἷ] διʼοἷα. H.

394. σφέλας εἵλετο] τὸ ὑποπόδιον, ἢ τὸ βλῆμα τὸ σφῆλαι δυνά- μενον. B. V.

395. καθέζετο] Τηλέμαχον γὰρ οὐχ ἱκανὸν ἐπίκουρον δοκεῖ εἶναι, καὶ προσκρούειν αὐτοῖς διασώζειν πειρώμενον τὸν ξένον. ὁ δὲ Ἀμφί- νομος εἰ καὶ προσέκρουσε τοῖς λοιποῖς, ἐλυσιτέλει τῷ Ὀδυσσεῖ τῷ στασιάζειν πρὸς ἀλλήλους τοὺς μνηστῆρας. Q.

390. ὁ δʼ ἄρʼ οἰνοχόον βάλε χεῖρα] ὅμοιον τῷ. “ὅ δʼ ἐρινεὸν ὀξέι χαλκῷ τάμνε νέους ὅρπηκας” (Il. φ, 38.). H.

397. πρόχοος] ὁ ξέστης. V.

402. μεθέηκεν] ἐποίησεν. V.

πᾶσαι, μετέθηκεν, ἀντὶ τοῦ ἐν ἡμῖν ἔθηκεν. H.

404. ψιλωτέον τὸ ἤδος. H.

406. καὶ οὐκέτι ἐν ἡσυχίᾳ φέρετε τὴν τρυφὴν, ἀλλʼ ἀταξίαν ἐξά- γεσθε. H.

δαιμόνιοι] θαυμάσιοι ἐπὶ κακῷ. H.

6. ἀπὸ] ὑπὸ B. μενος. 9. φλυαροίης H. φησὶ ἀροίης B. 33. θαυμάσιοι ἐπὶ κακῶ] Sic scho- 21. ἐπίκουρον Maius. ἐπίκορον H. Q. liasta iterum ad τ, 71. 22. πειρώμενον Buttm. pro πειρώ-

κεύθετε θυμῷ] ἀντὶ τοῦ, ὑπὸ θυμοῦ, ὡς “Ἀχιλῆϊ δαμασθείςʼ (Ιl. χ, 55.), ὅ ἐστιν ὑπὸ ἀλόγου κινήσεως. οὐ κρατεῖτε τῆς τροφῆς, ἀλλʼ αὕτη μᾶλλον ὑμῶν ἐπικρατεῖ καὶ παρασκευάζει ὑμᾶς ἐξάγεσθαι εἰς ἀταξίας. B.H.Q.

407. βρωτὺν] προπερισπωμένως. H.

409. διώκω δʼ οὔτιν’ ἔγωγε] ἵνα παραμείνωσι καὶ ἀναιρεθῶσιν. V.

410. ἐνδακόντες, ἐμφύντες τοῖς χείλεσι δηκτικῶς. H.

418. ἐπαρξάσθω] ἀπὸ τοῦ πρώτου ἀρξάσθω. V. ἀρχὴν τοῦ δια- νέμειν ἡμῖν ποιήσασθε. H.

420. Ῥιανὸς δὲ, ἐνὶ μεγάροισιν ἕκηλον. H.

Τηλεμάχῳ μελέμεν] ὑπὸ τοῦ Τηλεμάχου ἐπιμελείας ἀξιοῦσθαι. H.

422. ἁδόντα] ἀρέσκοντα. V.

423. Μούλιος ἥρως] ὅτι πάντας ἥρωας ἔλεγον. B.

425. ἐπισταδόν] ἐπιστάμενος. V.

T. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Σὺν Τηλεμάχῳ ἔκθεσιν ποιεῖται τῶν ὅπλων Ὀδυσσεὺς, καὶ πρὸς Πηνελόπην ἐκ Κρήτης εἶναι ὑποκρίνεται. γίνεται δὲ αὐτοῦ διʼ οὐλῆς ἀναγνωρισμὸς πρὸς Εὐρύκλειαν νίπτουσαν αὐτοῦ τοὺς πόδας. καὶ κατὰ παρέκβασιν ὁ ποιητὴς διηγεῖται ὡς ἐν Παρνασῷ ὑπὸ συὸς ἐπλήγη κυνηγῶν. P.Q.V.

2. σὺν Ἀθήνῃ] ἤτοι παρούσῃ σιωπωμένως, ἢ προνοίᾳ τῆς θεοῦ, ὡς ἐπὶ τοῦ δουρίου ἵππου “τὸν Ἕπειὸς ἐποίησε σὺν Ἀθήνῃ” (Od. θ, 493.). H.Q.

4—12. οἱ ἀστερίσκοι, ὅτι ἀναγκαίως ἐνθάδε, ὅτε καὶ ἑώρακε τὰ ὅπλα. H.M.V. Vind. 133.

1. Ἀχιλῆῖ] ἀχιλλῆῖ B.H.Q. 18. ἐκ K. ὐ.] φησὶ ψευδῶς ἐκ A. Q. 2. τροφῆς] τρυφῆς H. 22. παρούσς] παρούσης H. 5. βρωτὺν] Sic H. in textu : sed 25. οἱ ἀστερίσκοι] Qui in Vind. scholiasta voluit βρῶτυν. appicti sunt versibus 4—12. (de- 14. ἐπισταδόν] Conf. schol. ad ν, bebant 4—13.). Dixit de his ante- 54. v, 453. BUTTM. riscis etiam Eustath. p. 1853, 10. 16. Hæc ὑπόθεσις apud Eustath. ἔνθα (versus dicit 4—13.) καὶ κεῖται p. 1852. πρὸ ἑνὸς ἑκάστου στίχου ἀστερίσκος δίχα

9. ἀλλὰ κἀκεῖνα ἠφάνισται. H.

13. πρόχειρος γὰρ ἀνὴρ πρὸς φόνον παρακειμένου σιδήρου. H.

16. μαῖʼ, ἄγε δή μοι ἔρυξον] ἵνα μὴ τοῖς μνηστῆρσι διαβάλωσι, ὥσπερ καὶ τὴν τοῦ ἱστοῦ ἀνάλυσιν. H.

18. καπνὸς ἀμέρδει] καπνὸς στερίσκει. H.

20. ἵξετʼ ἀῦτμή] γρ. ἵκετ’ ἀῦτμή. H.

22. ἐπιφροσύνας ἀνέλοιο] ἀντὶ τοῦ φρόνιμος γενήσῃ. Q.

24. ἀλλὰ τίς δή σοι. H.

25. προβλωσκέμεν] προέρχεσθαι. Q.

27. ξεῖνος ἅδ’] ὁ ξεῖνος ὅδε φῶς μοι ποιήσει. B.

ἄεργον ἀνέξομαι] Ἀττικὴ ἡ σύνταξίς ἐστιν ἀνέχομαί σε, αἰτια- τικὴ ἀντὶ γενικῆς. B. Q.

28. χοίνικος ἅπτηται] τροφὰς λαμβάνει. τό τε μετροῦν καὶ τὸ μετρούμενον. V. ἀντὶ τοῦ δαπάνης, τροφῆς. ἅπαξ ἐνταῦθα ἡ φωνή. καὶ οὐ διὰ τοῦτο χωριστέον τῆς Ἰλιάδος τὴν Ὀδύσσειαν· κἀκεῖ γάρ εἰσι τοῦδε εὐτελέστερα ὀνόματα· “ὅλμον δʼ ὡς ἔσσευε βαλών” (Il. λ, 147.)· “ἀμφʼ ἀστραγάλοισι χολωθείςʼ (Il. ψ, 88.) πτύον. H. Q.

33. πάροιθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη] δῆλον οὖν ὅτι καὶ ἐν ἀρχῇ πα- ρῆν. Q.

34. λύχνον] ἀπὸ τοῦ λύειν τὸ νύχος. λέγει δὲ τὴν δᾷδα κυρίως. τοῦ δὲ παρʼ ἡμῖν καλουμένου λύχνου τοὺς ἥρωας χρωμένους ὁ ποιητὴς οὐκ εἰσάγει οὐδὲ Ἡσίοδος μέμνηται. H.Q.V. ὀρθῶς δὲ πεποίηκε τὴν Ἀθηνᾶν φρόνησιν οὖσαν καθαρὸν αὐτῷ παρέχειν τὸ φῶς. καὶ οἰκείως διὰ τὸν ἄσβεστον Ἀθήνησι λύχνον. V.

λείπει τὸ ὡς· ὡς χρύσεον λύχνον ἔχουσα, ὅ ἐστιν ἀμαυρὸν φῶς ὀβελοῦ, ὡς ἐνταῦθα τῶν τοιούτων στίχων schol. ad Il. λ, 147. ἄριστα κειμένων καὶ οἷον ἀστέρος δίκην 17. πτύον H. πτύοντʼ Q. “πτύοντα λαμπόντων, οὐ μὴν ἐκεῖ (π, 281. ubi plene legitur Il. ψ, 697. An vo- vid. schol.) ὡς ἐπικρίνουσιν οἱ πα- luit πτυόφιν ? Il. ν, 588.” BUTTM. λύχνον, quod infra legitur v. 34. P. 669, 25. ἀναγκαίως ἐνθάδε] ἐν- memorat schol. Il. λ, 147. ὅλμον: θάδε καλῶς M. V. ἡ διπλῆ δὲ ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα κέχρηται. ὅτε καὶ] καὶ om. M. V. καὶ ὅτι ἐν Ἰλιάδι εὐτελέσι κέχρηται P. 670, 7. In V. φρόνιμος γένη. λεξιδίοις, οὐ μόνον ἐν Ὀδυσσείᾳ χοίνικος 11. ἐστιν] ὥστε B. Q. Conf. Eu- καὶ λύχνου, πρὸς τοὺς χωρίζοντας. stath. p. 1853, 59. et Apollon. Lex. 21. ἀπὸ—λέγει δὲ om. V. s. v. ἀνέξομαι. 15. οὐ διὰ τοῦτο χωριστέον] Conf. 23. οὐδὲ scripsi pro καὶ οὔτε. 15. εὐ διὰ τοῦτο χωριστέον] Conf. ἐποίει ὡς ἀπὸ ἐκλάμψεως χρυσοῦ. δουλοπρεπὲς καὶ λίαν εὐτελὲς τὸ τῆς διανοίας. πολλῷ γὰρ ἦν ἄμεινον ἐπιδημησάσης τῆς δαίμονος αὐτόματον ἐπιλάμψαι πολυτελὲς φῶς. οὕτως οὖν ὁ λόγος ἐχέτω· ἡ δʼ Ἀθηνᾶ φάος ἐποίει, ὡς χρύσεον λύχνον ἔχουσα. καὶ γὰρ οὐκ ἐχρῆν δαψιλὲς ἐπιλάμψαι τὸ φῶς πρὸς τὸ μὴ γνωσθῆναι κατὰ τὴν αὐλὴν τὴν μετακομιδὴν τῶν ὅπλων. εἴωθε δὲ ὁ ποιητὴς μὴ ἀποδοκι- μάζειν τῶν ὀνομάτων τὰ εὐτελῆ, ὡς τὸ μυῖαν, κυάμους τε καὶ ἐρε- βίνθους. B. Q.

ἔν τισι γρ. φόως. H.

37. μεσόδμαι] ὁ Ἀρίσταρχος τὰ μεσόστυλα. ἔνιοι δὲ τὰ μεταξὺ τῶν δοκῶν διαστήματα. B.H.Q. τὰ μεταξὺ τῶν κιόνων διαφρά- γματα, οἵτινες ἦσαν περὶ τοὺς τοίχους τὰ ἄκρα βαστάζοντες τῶν δοκῶν. V.

38. ὅτι καὶ ἀρσενικῶς ὁ κίων. H.

43. αὕτη τοι δίκη ἐστὶ θεῶν] οὗτος ὁ τρόπος, τὸ ὡς βούλονται φαίνεσθαι. V. οὗτος ὁ τρόπος τῶν θεῶν, τὸ καταφωτίζειν τοὺς τό- πους ἐν οἷς τυγχάνουσιν. Q.

46. αὐτὴ γὰρ ὀδυρομένη. ὁ γὰρ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ. H.

ἀμφὶς ἕκαστα] ἀντὶ τοῦ χωρὶς, ὅ ἐστι κατὰ τάξιν. B. Q.

55. τῇ πάρα μὲν κλισίην] ταύτῃ τὸν κλισμὸν ἐν τῷ καταφωτιζο- μένῳ τόπῳ ἔθηκαν ἢ πλησίον τοῦ πυρός. B. Q. ὡς νῦν τὸν κλισμόν. H.

57. ὁ ποιήσας δηλονότι. H.

61. αἱ δʼ ἀπὸ μὲν σῖτον] ἐμφαίνει τὴν ἀσωτίαν αὐτῶν τὸ πολύ. οὕτως καὶ ἐν ἀρχῇ σῖτον δὲ δμῶαι παρενήνεον” (α, 147.). Q.

ᾕρεον] ἀφῃροῦντο. Ἀρίσταρχος Ἰακῶς, δασέως δὲ τὸ ᾕρεον. H.

62. ἐκτατέον τὸ δέπα. H.

63. αὐτῶν] τῶν μνηστήρων. M.

64. λείπει τὸ εἰς φῶς εἶναι καὶ θερμαίνεσθαι. H.

67. δινεύων] δινούμενος, ἀναστρεφόμενος, ἵνα πέψῃς, ἐπεὶ με- θύεις. B.

71. δαιμονίη] θαυμασία ἐπὶ κακᾷ. H.

72. ὅτι δὴ ῥυπόω] γρ. ὅτι οὐ λιπόω. M. ῥερύπωμαι, ῥύπου πε- πλήρωμαι. M.

7. τὰ εὐπελῆ] Conf. schol. ad 28. 32. θαυμασία ἐπὶ κακῶ] Conf. 10. τὰ μεσόστυλα B.H. μεσόστη- schol. ad σ, 406. λοι Q.

λιπόω] ἤτοι τῇ πιμελῇ λελίπασμαι. H.M.Q.V.

73. ἐπείγει] γρ. ἱκάνει. M.

81. τῷ νῦν] λείπει εὐλαβοῦ. H.

83. μή πως] ἤν πως, ἡ γραφή. τὰ δὲ εἰκαιότερα μή πως. H. γρ. ἤν πως, ἐάν πως. M.

85. νόστιμος] ἀνακομισθῆναι δυνάμενος. H.

86. Ἀπόλλωνός γε ἕκητι] ἐπειδὴ τῶν ἀρρένων κουροτρόφος ὁ θεός. τοὺς γὰρ κτεῖναι δυναμένους καὶ σώζειν εἰκός. διὸ κουροθάλεια καλεῖ- ται ἡ δάφνη, διὰ τὸ κουροτρόφον τοῦ Ἀπόλλωνος. Q. κουροτρόφος γὰρ ὁ θεός. H.

88. τηλίκος ἐστίν] τοιοῦτος τὴν ἡλικίαν ὡς ἀγνοεῖν τὰ γενόμενα. B.H.

92. ἔρδουσα μέγα ἔργον] τοῦτο μέγα ἔργον πράττουσα, τὸ ἀτι- μάζειν τὸν ξένον. H.

σῇ κεφαλῇ ἀναμάξεις] πάντως ἑαυτῇ προστρίψῃ ἢ ἀναλήψει. V. σεαυτῷ προστρίψεις. πάντα γὰρ ἀκριβῶς ᾔδεις. B.H.

94. ὡς τὸν ξεῖνον] ὥστε οὐ διὰ φιλοξενίαν μόνον τῷ πτωχῷ συνε- πόθει, ἀλλὰ καὶ προσθεραπεύουσα αὐτὸν ὑπὲρ τοῦ πυθέσθαι. Q.

95. πυκινῶς] ἀντὶ τοῦ πάνυ. V.

97. δίφρον] οὐ θρόνον, ἀλλὰ εὐτελὲς ὑποπόδιον. B.

108. νεικέοι] διαβάλοι ἐπὶ κακοξενίᾳ. B. κακολογοίη. V.

109. ὥστε τευ ἢ βασιλῆος] τὸ ἤ ἀντὶ τοῦ καί, ὡς εἶναι, ὥσπερ καὶ τινὸς βασιλέως κλέος ἀμώμου. H. Q.

111. εὐδικίας ἀνέχῃσι] δικαίας κρίσεις. τὸ δὲ ἀνέχῃσι, αὔξει, ἀνυψοῖ. B.

113. πάντα, οὐ μῆλα. Ῥιανὸς, ἄσπετα. H.

114. εὐηγεσίης] τῆς εὐδαιμονίας, ἢ τῆς εὐαρχίας, παρὰ τὸ εὗ ἡγεῖσθαι. κακῶς δʼ οἱ σὺν τῷ ρ γράφοντες, εὐηργεσίης. H.Q.V.

1. ἤτοι om. H. M. χος, εὐδικίας ἄνω ἔχη. λελίπασμαι] οὐ λελίπασμαι H. 28. εὐηργεσίης] Sic omnes tres: 8. κουροθάλεια] Sic etiam ap. Eu- non εὐεργ. ut est in Vulg. edd. re- stath. p. 1856 33. Apud Hesych. cent. ex aliquot textus editionibus: κορυθαλία. Vid. Steph. Thes. vol. 4. vid. Alter. BUTTM. In textu M. p. 1847. ed. Paris. est εὐεργεσίης. Eustatm. p. 1857. 16. σεαυτῷ correxi pro σεαυτόν. 63. ἔοικε δὲ γράφειν τινὰς καὶ εὐηργετ 23. κλέος om. Q. σίας· διὸ παρασημειοῦνται οἱ παλαιοὶ 24. ἀνέχῃσι] Apollon. Lex. ἀνέ τι καλῶς (corr. κακῶς) λέγουσιν οἱ σῦν χῃσι· ἡ μὲν λέξις ἐν τῇ Τ τῆς Ὀδυσ· τῷ ρ γράφοντες. σείας “εὐδικίας ἀνέχησι.” ὁ δὲ Ἀρίσταρ-

ἀρετῶσι δὲ λαοὶ] ἐν ἀρετῇ ὦσι, καλῶς προύχοντος τοῦ ἡγεμόνος. B. Q. ἢ, ἐν ἀρετῇ καὶ εὐδαιμονίᾳ διάγωσιν. B.Q.V.

116. μηδʼ ἐμὸν ἐξερέεινε γένος] διὸ, ἐπεὶ οὐδὲν κακὸν ἐποίησας, μηδʼ ἐμὲ λύπει τὰ παρὰ προαίρεσίν με αἰτοῦσα λέγειν. B. Q.

Ἀρίσταρχος, μηδέ μοι. H.

121. μή τις μοι δμωῶν] δμωῶν σὺν τῷ ι καὶ περισπωμένως, θη- λυκὸν γάρ ἐστι. οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. H.

122. δακρυπλώειν] σύνθετον τὸ δακρυπλώειν, οἷον δάκρυσι πλη- θύειν. τὸ δὲ πλώω πολλάκις τὸ πλήθειν σημαίνει. B.H.Q. δα- κρύων πληθύνειν. V.

124. ἤτοι μὲν ἐμὴν ἀρετὴν] καὶ τὴν ψυχικὴν ἀρετὴν καὶ τὴν σω- ματικὴν ἀπώλεσαν ἐξ οὗ ἀπῆλθεν Ὀδυσσεύς. Q.

127. τὸν ἐμὸν βίον ἀμφιπολεύοι] τοῦ ἐμοῦ βίου προνοοῖτο. B.

130. ἠθέτηνται δ΄. ἐν δὲ τοῖς πλείστοις οὐδὲ ἐφέροντο. H.

131. ὑλήεντι Ζακύνθῳ] ἀρσενικῷ θῆλυ ἐπήγαγεν, ὡς τὸ “κλυτὸς Ἱπποδάμεια.” H.

135. οἳ δημιοεργοὶ ἔασιν] οἳ δημοσίαν μοι χρείαν ἀγγέλλουσι. B. Q.

136. Ὀδυσῆα ποθεῦσα] Ἀρίσταρχος, Ὀδυσῆ ποθέουσα. H.

πόσιν] γρ. φίλον. Vind. 5.

139. ὕφαινον] Ἀρίσταρχος, ὑφαίνειν. H.

144. τὸ ἑξῆς, ἐνταφήϊον Λαέρτῃ ἥρωῖ, ὅτε καί μιν μοῖρʼ ὀλοὴ καθέλῃσι θανάτου. H. τὸ ἑξῆς εἰς τὸ ταφήῖον. H.

150. ἀλλύεσκον, διὰ τοῦ ν. H.

154. οὐκ ἀλεγούσας] φροντίδα μὴ ποιουμένας. H.

155. ὁμόκλησαν] ὁμοῦ πάντες ἐπέπληξαν. V.

160. οἷός τε] δυνατός. καὶ ὁ τε πλεονάζει. H.

5. μηδέ] μὴ δέ H. teres 136. et 139. agnoscit Ari. 8. πληθόειν H. πληθύνειν B. Q. starchus. Quare puto Λ mutann- 15. δ΄—έφέροντο]λ΄—ἔφερον H.Cor- dum in Δ et suspectos tantum ha- rexit Porsonus, qui haec annotavit bendos 130—133.” “Sed miram stragem edere vo- 20. Ὀδυσῆ] ὁδυσσῆα H. Legen- luere quicunque tot versus ejecere. dum Ὀδυσῆ. Schol. cod. Townl. Præterea non coit sententia tri- ad Il. δ, 384. Τυδῆ. ὡς ἀλλʼ Ὀδυσσῆ ginta tantum versibus expulsis, sed ποθέουσα· καὶ (Il. ο, 339.), Μηκιστῆ duo præterea 160. 161. abigantur δʼ ἕλε Πολυδάμας. PORSON. necesse est et legamus λβ΄. Præ-

161. οἴκου κήδεσθαι] ᾧ οἴκῳ, ὅ ἐστιν οὐ τοῦ τυχόντος οἴκου δύνα- ται φροντίζειν. H.

ὄλβον] γρ. κῦδος. H.

ὀπάζει] παρέχει. V.

163. οὐ γὰρ ἀπὸ δρυός] ἐξ ὧν ἐφάτιζον, τουτέστιν ἐνόμιζον οἱ πα- λαιοὶ σφᾶς αὐτοὺς γεγονέναι. B. παλαιφάτου] παλαιὰ φατιζομένης. οἱ γὰρ παλαιοὶ ὑπελάμβανον τοὺς πρὸ ἑαυτῶν ἐκ δρυῶν καὶ πετρῶν γεγενῆσθαι, διὰ τὸ τὰς τικτούσας εἰς τὰ στελέχη καὶ σπήλαια ἐκ- τιθέναι τὰ παιδία. ἔστι δὲ ὁ λόγος, οὐ γὰρ δὴ ἐκείνων εἶ σύ. πιθα- νὸν δὲ τοὺς πάλαι ἀνθρώπους ἐν ταῖς ἐρημίαις τὰς μίξεις ποιεῖσθαι πλησίον πετρῶν καὶ δρυῶν. τινὲς δὲ, παλαιφάγου, ἐπειδὴ οἱ παλαιοὶ ἐβαλανοφάγουν· παρὸ καὶ φηγὸς ὡς φαγός τις οὖσα. H.Q.V.

172. Κρήτη τις γαῖʼ ἐστὶ περίρρυτος] ὑδρηλή. V. ἀντὶ τοῦ περιρρεομένη θαλάσσῃ. οὐ γάρ ἐστι μέσον ὡς κέντρον τοιοῦτον ἐπὶ τῆς Ὠλγυγίας “ὅθι τʼ ὀμφαλός ἐστι θαλάσσης” (Od. α, 50.). B. H.Q.

174. πολλοὶ ἀπειρέσιοι] ἐπήνεγκε τῷ πολλοί τὸ ἀπειρέσιοι αὐξή- σεως ἕνεκεν. V.

ἐννήκοντα πόληες] ἐν Ἰλιάδι (β, 649.) ἑκατόμπολιν τὴν Κρήτην λέγει, οὐχ ὡρισμένως ἑκατὸν πόλεις ἔχουσαν, ἀλλὰ ἀντὶ τοῦ πολλάς. ἔνιοι δέ φασιν Ἰδομενέα κατὰ τὸν ἐξ Ἰλίου ἀνάπλουν ἀπελαυνόμενον τῆς Κρήτης ὑπὸ Λεύκου, ὃν θετὸν παῖδα καταλελοίπει φύλακα τῆς βασιλείας, δέκα πόλεις πορθῆσαι. μετὰ δὲ τὰ Τρωῖκὰ αἱ δέκα πό- λεις προσεκτίσθησαν. V. πῶς οὖν ἐν τῷ καταλόγῳ φησὶν “ἄλλοι δʼ οἳ Κρήτην ἑκατόμπολιν ἀμφενέμοντο;” ἤτοι οὖν ἐκεῖ τὸ ἑκατόν ἀντὶ τοῦ πολλοῦ κεῖται, ὡς “τῆς ἑκατὸν θύσανοι” (Il. β, 448.)· ἢ 4. ὀπάζει et παρέχει correxi pro πετρῶν V. πετρῶν καὶ δένδρων Q. ὀπάζοι et παρέσχει (sic). Quod etiam παλαιφάγου] Sic Apio: vid. A- παράσχοι esse posse monet Buttm., pollon. Lex. s. 1. v. et conf. Eunt. si legatur ὀπάζοι, quod in textu ha- p. 1859, 33. ubi male παλαιφάτου. bent H. M., sed superscripto η in 14. περερρεομένη] περιραινομένη H. 22. Λεύκου, ὃν θετὸν ex Eustathio 6. φατιζομένης] φατιζόμενος Q. περὶ p. 1860, 57. restitutum pro λευ- ἦς παλαιὰ μυθεύεται addit V. κο*ὄντα. 7. ἑαυτῶν V. αὐτῶν H. Q. καταλελοίπει] κατέλιπε Eustathius. 8. ἐκτιθέναι] ἐντιθέναι V. 23. Τρωῖκὰ ex Eustathio correc- 9. εἷ σὺ] ἐσσι H. Q. tum pro ἡρωῖκά. πιθανὸν Barnes. pro εἰς πιθανόν. 26. πολλοῦ H. πολλῶν Q. 11. πετρῶν καὶ δρυῶν H. δρυῶν καὶ τῆς—θύσανοι] τοῖς—θυσάνοις Q. ἐπεὶ μετὰ τὸν ἀπόπλουν οἱ μετὰ Ἰδομενέως ἐπόρθησαν Λύκτον καὶ -τὰς πέριξ ἃς ἔχων Λεῦκος ὁ Τάλω πόλεμον ἤρατο πρὸς αὐτούς. οὕτος θετὸς ὢν Ἰδομενέως παῖς, ἀφεθεὶς ὑπʼ αὐτοῦ φύλαξ τῆς Κρήτης, ἐστασίασε πρὸς αὐτοὺς ἐπανελθόντας. μετὰ δὲ ταῦτα προσεκτίσθη- σαν αἱ δέκα. H. Q.

175. ἄλλη δʼ ἄλλ ων γλῶσσα] προῳκονόμησεν, ἵνα μή τις αὐτὸν ἐλέγξῃ διὰ τὸ μὴ χρήσασθαι τῇ διαλέκτῳ αὐτῶν. V.

ἐν μὲν Ἀχαιοὶ] μετὰ τὰ Ἴλιακὰ Ταλθύβιος ἐκ Μυκηνῶν ἤγαγεν ἀποικίαν. V.

176. Ἐτεόκρητες] οἱ αὐτόχθονες Κρῆτες, ἢ οἱ ἰθαγενεῖς.

Κύδωνες] οἱ αὐτόχθονες Κύδωνες, ἀπὸ Κύδωνος τοῦ Ἀπόλλω- νος. B.

177. τριχάῖκες] τριχῆ διαιρεθέντες. οἱ μὲν γὰρ Εὔβοιαν κατῴ- κησαν, οἱ δὲ Πελοπόννησον, οἱ δὲ Κρήτην. Ἀπολλώνιος δὲ τοὺς πο- λεμικοὺς λέγει, ἀπὸ τοῦ ἀΐσσοντας καὶ ἐπισείοντας τὰς κόμας ἐν τῇ περικεφαλαίᾳ πολεμεῖν, ἴσον τῷ “κορυθάῖκι” (Il. χ, 132.). εἰσὶ δὲ οἳ τοὺς τριλόφους φασὶν, οἱ δὲ τοὺς ὀρχηστὰς ἀποδιδόασιν. V. τριχῆ διαιρεθέντες. οἱ μὲν γὰρ Πελοπόννησον, οἱ δὲ Εὔβοιαν, οἱ δὲ Κρήτην ᾤκησαν. οἱ δὲ τοὺς πολεμικοὺς, ἀπὸ τοῦ σείειν τὰς τρίχας τῆς κεφαλαίας. B.

δῖοι] οἱ εὐγενέστατοι. V.

178. τῇσι δʼ ἐνὶ Κνωσσὸς μεγάλη πόλις, ἐνθάδε Μίνως ἐννέωρος βασίλευε Διὸς μεγάλου ὀαριστύς] μυθολογεῖται τὸν Εὐρώπης καὶ Διὸς Μίνωα ἐν Κρήτῃ οἰκοῦντα διὰ ἐνναετίας ἀφικνεῖσθαι πρὸς τὸν πατέρα παιδευθησόμενον, καὶ ὡς παρὰ σοφιστοῦ μανθάνειν τὰ δέοντα, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τοῦ χρόνου τὰς ἀποδείξεις διδόναι ὥν μεμαθήκοι ἐν τῇ προτέρᾳ ἐνναετηρίδι παρὰ τοῦ Διός. ὅθεν καὶ τῶν πάντων αὐτῶν βασιλέα καταστῆσαι, τῇ τε γνώμῃ καὶ τῇ κρίσει διενεγκεῖν ὥστε ἐν Ἅιδου δικαστὴν γενέσθαι τῶν ἀδίκων ψυχῶν. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Πλάτωνι. V.

2. ἔχων] ἔσχον Q., omissis hoc mam probat Joannes Alex. Τον. loco reliquis Λεῦκος—αὶ δέκα. Idem παραγγ. p. 8, 36. perispomenon vero verba οὗτος θετὸς ὢν—αἱ δέκα ponens Ταλῶς, ὁ. Vitiose Λεύκων ὁ infra habet ad v. 183. cum lem- Τάλας in schol. Il. β, 649. mate ἐμοὶ δʼ ὄνομα κλυτὸν Αἴθων. 17. φασὶν addidi ex Eustathio p. Λεῦκος Cramerus. λεῦ H. 1861, 16. Τάλω] ταλὼ H. Aut Τάλω scri- 30. Πλάτωνι] In Minoe p. 319. e. bendum erat, aut Ταλῶ, quam for- ad quem locum Boeckhius (in Plat.

179. ὀαριστής] ὀαριστὴς, ὁμιλητής· οὐκ ἄρα μόνον ὀαρίζειν τὸ ἐρωτικῶς ὁμιλεῖν. τὸ δὲ ἑξῆς, ἔνθα τε Μίνως βασίλευεν ἐννέωρος Διὸς μεγάλου ὀαριστής. φασὶ γὰρ ὅτι ἐπὶ θʼ ἔτη κεχωρισμένος ἀν- θρώπων διέτριβεν ἐν τῆ Ἴδῃ καὶ συνετίθει νόμους, καὶ διεβεβαιοῦτο παρὰ τοῦ πατρὸς εἰληφέναι Διὸς πρὸς τὸ μὴ τοὺς ὑπηκόους ἀνυπο- τακτεῖν. οἱ δέ φασιν θʼ ἔτη παιδευθέντα αὐτὸν ὑπὸ τοῦ Διὸς οὕτω βασιλεῦσαι θʼ ἔτη. B.

ἐννέωρος] οἱ μὲν, ὅτι διὰ ἐννέα ἐτῶν τῷ πατρὶ συνιῶν Διὶ παρʼ αὐτοῦ ἐμάνθανεν ἅτινα εἴη δίκαια, οἱ δὲ, ὅτι ἐνναετὴς ὢν βασιλεύειν ἤρξατο· οἱ δὲ, ὅτι ἐπʼ ἐννέα ἔτη ἐβασίλευσεν ὁμιλητὴς γενόμενος τοῦ Διός· οἱ δὲ ὅτι ἐπʼ ἐννέα ἔτη παρὰ τῷ πατρὶ ἐπαιδεύθη. φασὶ δὲ ἕτεροι ὡς ταῖς τῶν βασιλέων γνώμαις οὐ ῥᾳδίως πείθονται οἱ ὑποτε- ταγμένοι. ἀνιόντα οὖν αὐτὸν εἰς τὴν Ἴδην διὰ ἐνναετίας συνθεῖναι νόμους, καὶ φέροντα διαβεβαιοῦσθαι ὡς ὑπὸ τοῦ Διὸς εἶεν δεδο- μέναι. V.

183. ὄνομα κλυτὸν] ἐκλυόμην καὶ ἐκαλούμην ὀνόματι. B. V. Αἴθων] ὄνομα κύριον. V.

188. στῆσε δʼ ἐν Ἀμνισῷ] προσώρμισε. Κνωσσοῦ δὲ ἐπίνειον Ἀμνισός. ἔστι δὲ καὶ ποταμὸς Κρήτης. B. Ἀμνισὸς πόλις καὶ ποταμὸς Κρήτης. V.

Εἰλειθυίης] τῆς ἀφωρισμένης ταῖς τικτούσαις θεᾶς. V.

192. δεκάτη ἢ ἑνδεκάτη] ψευδόμενοι ἐπὰν λέγωσί τι μὴ εἰδέναι ἀληθῶς, πιθανώτεροι δοκοῦσιν εἶναι. V.

203. ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὁμοῖα] τινὲς βούλονται τὸ ἔλεγε σημαίνειν. ἄλλοι δὲ τὸ ἤῖσκε, τὸ εἴκαζεν, ὡμοίου. τὸ γὰρ ὅλον, πολλὰ ψευδῆ λέγων εἴκαζεν, ὥστε ὅμοια εἶναι ἀληθέσιν. ἀπὸ τοῦ εἴδῶ, ὁ μέλλων εἴσω. V.

205. ὡς δὲ χιὼν] ἁρμοδίως ἐχρήσατο τῇ πρὸς τὸ δάκρυον παρα- βολῇ. B.

206. καταχεύῃ] ἄγαν ἐκχέῃ. V.

211. ὀφθαλμοὶ δʼ ὡσεῖ κέρα ἔστασαν] ὡς τόξα τεταμένα, ἐξ οὗ Minoem p. 60.) nostro scholio ad lapsu manifesto. BUTTM. vindicandam ibi veram lectionem 8. Conf. Eustath. p. 1861, 29. recte usus est; nisi quod μεμαθήκοι et Apollon. Lex. s. v. ἐννέωροι. apud scholiasten quoque in μεμαθή- 16. In B. est ὀνομάκλυτος: ὡς κει mutandi causa est nulla. Edd. ἐκλύομεν καὶ ἐκαλοῦμεν ὀνόματι. ante Barnesium habent μεμαθήκοιεν 25. ἔλεγε Barnes. pro ἔλεγον. νοεῖται τὸ ἀκαμπεῖς, σκληροὶ, μὴ ἐνδιδόντες τοῖς δάκρυσιν. B. κέρα] τόξα, ἵνα ᾖ, τεταμένους εἶχε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὥσπερ τόξα. ἢ ἄλλως τὴν φύσιν τοῦ κέρατος παρέλαβεν. σκληρὸν γάρ. V.

213. τάρπη] ἐκορέσθη, ἐτέρφθη. ἢ ἐξετράπη τοῦ γόου. V.

222. μοι] γρ. οἱ. H.

225. ὥς μοι ἰνδάλλεται ἦτορ] ὥς μοι ἀναφέρει ἡ ψυχὴ, ὡς δια- μέμνημαι. V.

225. πορφυρέην οὔλην] ἀντὶ τοῦ ὁλοπόρφυρον, ἢ ἁπαλήν. B. ἤτοι ὁλοπόρφυρον, ἢ τρυφεράν. V.

226. τοι] γρ. οἱ. H.

227. αὐλοῖσιν διδύμοισι] ἀνατάσεσι δυσὶ πρὸ τῆς χλαμύδος, ὅ ἐστιν εἰς τὸ ἔμπροσθεν μέρος τῆς χλαμύδος ἐπάνωθεν τῆς πόρπης ἐξημμένους. B. αὐλοῖσι] ῥάβδοις εὐθείαις, εἰς ἃς κατακλείονται αἱ περόναι. διδύμοισι] διπλαῖς, ἢ συμφνέσι περόναις. V.

229. λάων] ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἀπολαύων, ἀπολαυστικῶς ἔχων· ὁ δὲ Κράτης λάων φησὶν ἀντὶ τοῦ βλέπων. ὅθεν κατὰ στέρησιν ἀλαὸς ὁ τυφλός. οἱ δέ φασιν ἀφῃρῆσθαι τὸ υ, ἵνα ᾖ ὑλάων. ἢ ἀπελαύνων. V. ἀπολαυστικῶς ἐσθίων· ἢ ὑλάων κατʼ ἔνδειαν τοῦ υ. ἢ βλέπων· ὅθεν καὶ ἀλαὸς ὁ τυφλὸς κατὰ στέρησιν. B.

230. ὡς οἱ χρύσεοι ὄντες] ἀπὸ χρυσοῦ κατεσκευασμένοι. ἔστι γὰρ καὶ ἐν ὑφάσμασιν ἀπὸ χρυσοῦ ποικίλματα. λείπει δὲ τὸ ὡς, ὡς χρύσεοι ὄντες. B.

λάε] οἱ μὲν ἐπεβλέπετο, οἱ δὲ ἀπολαυστικῶς ἤσθιεν. V. ἀπέ- λαυε. P.

232. σιγαλόεντα] ἁπαλόν. V.

233. λοπὸν] τὸ λέπος, ὃ λέγομεν τζύπαν. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ 3. παρέλαβεν correxi pro περιέλα- Ὀδυσσείας ex scholio integriore ad βεν. In cod. Barnes. ἐλάμβανε. hunc versum sumta esse conjecit 6. διαμέμνημαι Buttm. pro δια- Lehrs. de Aristarch. p. 3. 23. ἀπέλαυε Buttm. pro ἀπέ- μέμμνηται. 11. χλαμύδος] χλαμίδος B. utrobi- λαβε. Idem recte huc rettulit quod que. χλανίδος schol. Il. ξ, 513. Barnesius ex codice Alovsiano ad 15. ὁ μὲν Ἀρίσταρχος—] Excerp- v. 61. adscriptum protulit λάβε sit hoc scholion Eustath. p. 1863, cum gl. ἀπόλαυσον (corr. ἀπέλαυσεν). 42. Conf. etiam Apollon. Lex. s. v. 26. τζύπαν] De hoc vocabulo, λάων. Quae de cognato vocabulo λά- quod etiam τζίπα et τζήπα scribitur, ρυγξ Orion Etym. p. 94. excerpsit vid. Ducangium p. 1568. ex Aristonico ἐν τῷ περὶ σημείων λέπω τὸ λεπίζω. B. λέπυρον. εἴρηται δὲ πρὸς τὸ ἰσχνὸν καὶ εὔτο- νον. παρὰ τὸν ὑμένα τοῦ λεπίσματος. V.

242. τερμιόεντα] οἱ μὲν τέλειον, συναποτερματιζόμενον ὅλῳ τῷ σώ- ματι, ποδήρη, οἱ δὲ σύμμετρον, καὶ μήτε ἐνδέοντα μήτε ὑπέρμετρον. V. ποδήρη, ὡς “ἀσπὶς σὺν τελαμῶνι χαμαὶ πέσε τερμιόεσσα (Il. π, 803.). B.

246. γυρὸς ἐν ὤμοισι] περιφερεῖς καὶ στρογγύλους ἔχων τοὺς ὤμους. ἢ κυρτός. ὁ τρόπος εἰκονισμός. V. γυρὸς] οὐκ ἐπιμήκης, ἀλλὰ στρογγύλος. B.

255. αὐτὴ γὰρ] γρ. αὐτίκα γάρ. H.

260. οὐκ ὀνομαστήν] δυσώνυμον· οὐκ ὀνομαστὴν δὲ, ἣν οὐδὲ ὀνο- μάσαι καλόν. B.

263. ἐναίρεο] ἀντὶ τοῦ ἔναιρε, διάφθειρε. B. Q.

ἀναίρεο] κατάφθειραι. V.

272. γρ. πολλὰ δʼ ἄγει κειμήλια ὅνδε δόμονδε. H.

283. ἀλλʼ ἄρα] τὸ ἑξῆς, ἀλλʼ ἄρα οἱ τόγε κέρδιον εἴσατο θυμῷ, χρήματʼ ἀγυρτάζειν, ὥς μοι Θεσπρωτῶν βασιλεὺς μυθήσατο. B.

285. ὣς περὶ κέρδεα πολλὰ] οὕτως περισσῶς συνετὰ οἶδεν ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους· ὡς τὸ “περὶ πάντων ἔμμεναι ἄλλων (Il. α, 287.). B.

288. ἀποσπένδων] γρ. ἐπισπένδων. H.

294. ἕτερόν γʼ ἔτι βόσκοι] ἐλλείπει γένος. V.

305. μὲν τῆ] τούτῳ τῷ τρόπῳ. V. οὕτως. Gl. H.

306. τοῦ δʼ αὐτοῦ λυκάβαντος] λυκάβας ὁ ἐνιαυτὸς ἠτυμολο- γήθη μὲν παρά τινων ἐκ μεταφορᾶς τῶν λύκων· οὗτοι γὰρ μενοι ποταμὸν ἀλλήλων τὰς οὐρὰς δάκνουσιν· ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ χρό- νου· ἡμέρα γὰρ ἔχεται τῆς ἡμέρας, καὶ ἑβδομὰς τῆς ἑβδομάδος, καὶ μὴν τοῦ μηνός. ἢ παρὰ τὸ λύγος τὸ σκότος, καὶ τὸ αὔω τὸ λάμπω· διὰ γὰρ τῶν νυχθημέρων συμπληροῦται ὁ ἐνιαυτός. ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ λύω καὶ τοῦ αὔω τὸ ξηραίνω, ἐπείπερ ὁ ἡλιακὸς δρόμος τὸ τοῦ χρόνου συμπερᾷ διάστημα. ἢ παρὰ τὸ λυγαίως βαίνειν ἤτοι κε- κρυμμένως καὶ λεληθότως. B.

314. τεύξῃ] γρ. τεύξεαι. H.

1. λέπυρον pro λέποιον correctum τόν δʼ (sic, quasi τόνδʼ voluerit) ὑπο- ex Eustathio p. 1863, 48. δέξομαι. Non apparet quid voluerit. 21. Sequitur in H. ad v. 257. 24. λυκάβας] Conf. schol. ad ξ, (ubi τὸν δʼ οὐχ ὑποδέξομαι legitur) γρ. 161.

323. τοῦτον ἀνιάζῃ θυμοφθόρος] λείπει, ὅστις δὲ θυμοφθόρος, τοῦ- τον ἀνιάζῃ κάκιον αὐτῷ. θυμοφθόρος δὲ σημαίνει ἐφθαρμένος τὴν ψυχὴν, φρενοπλήξ. οὐδὲν ἔργον ἀνίας ἀνύσει κατὰ τοῦ ξένου, ἐγῶ γὰρ αὐτοῦ προΐσταμαι. B.

326. ἐπίφρονα] γρ. ἐχέφρονα. H. M.

327. ἀῦσταλέος] αὐχμηρὸς, ἠμελημένος. B. αὐχμῶν. V.

328. δαινύῃ] εὐωχεῖσθαι μέλλεις. V.

ἄνθρωποι δὲ μινυνθάδιοι τελέθουσι] τοῦτο πρὸς τὴν εὐφημίαν εἴρη- κεν, καὶ ἀναφέρεται ἐπὶ τὸ κλέος. ὀλιγοχρόνιοι δὲ ὑπάρχοντες οἱ ἄνθρωποι ὀφείλουσιν εὗ πράττειν ἐν τῷ βίῳ, καὶ φήμην ἀγαθὴν περὶ ἑαυτῶν ἀπολείπειν. V.

331. ἐφεψιόωνται] ἐπεγγελῶσι, ἐπιμωκῶνται. B.

ἑψιόωνται] καθάπτονται, καὶ λοιδοροῦνται· ἢ ἐπιχαίρουσι καὶ ἐφήδονται. V.

338. ἤχθεθ] ἀντὶ τοῦ ἠλλοτριώθη. ἀρχὴν γὰρ ἔλαβον τοῦ δυσ- τυχεῖν ἐξελθὼν τῆς πατρίδος. ἐμισήθη, φησὶν, ἀφʼ οὗ κατέλιπον τὴν πατρίδα. ἐμίσησα τὰς χλαίνας, λοιπὸν ἐν ῥάκεσιν ἐθίσας. καὶ νῦν οὐ βούλομαι ἐν τοιούτῳ καθεύδειν, ἀλλὰ καθεύδω ἐν ῥάκει καὶ ἀγρυπνῶ ὡς πρότερον. B. τὸ ἄχος ἐμβάλλει. MS. Barnes.

343. ἐπιήρανα] προσηνῆ, ἀπὸ τοῦ ἐρᾶν. B.

344. οὐδὲ γυνὴ ποδὸς ἅψεται] διὰ τὸ ὑβριστικὸν τῶν γυναι- κῶν. V.

346. εἰ μή τις γρηῦς ἔστι] ἀθετοῦνται οἱ τρεῖς, πρῶτον μὲν ὅτι αἱρεῖται τὴν δυναμένην ἐπιγνῶναι· εἶτα δὴ καὶ γέλοιον τὸ ἥτις δὴ τέτληκε. τίς γὰρ φθονεῖ τῶν μὴ σπουδαίων; M. V.

351. φιλίων] ὡς ἡδίων, συγκριτικὸν, ἀντὶ τοῦ φίλτερος. B.

356. ὀλιγηπελέουσα] ὀλίγον ἔτι τοῦ πέλειν ἔχουσα. τούτου δὲ προκατάρχεται ὄνομα τὸ ὀλιγηπελία. B.

360. ἐν κακότητι] ἐν κακώσει καὶ ἐν ταλαιπωρίᾳ, ἀντὶ τοῦ ἐν κακοῖς. B.

20. ἐπιήρανα] τὰ ἐπικουρητικὰ τῆς verum mihi videtur judicium: ut ψυχῆς· οὕτως Ἀρίσταρχος, Apollon. hæc sit mens istorum criticorum, Lex. s. v. ἐπίηρα, ubi ἐπίηρʼ ἀνὰ θυ- ridiculum esse quod Ulysses tam μῶ scriptum, quod librorum quo- probam ferminam sibi exposcat ad rundam vitium Eustath. notavit demandandum ei negotium minime p. 1867, 29. 25. μὴ addidit Barnes. Quod invidendum. BUTTM. 25. μὴ addidiy Batnes. Quod

361. κατέσχεθε] κατέσχε. V.

363. ἀμήχανος] πρὸς ὃν, δηλονότι τὸν Δία, οὐκ ἔστι τινὰ μηχα- νὴν εὑρεῖν. ἐξ οὗ δεινὸς καὶ χαλεπός ἐστι. MS. Barnes.

370. ἐφεψιόωντο γυναῖκες] προσπαίζουσιν. ἴσως, φησὶ, καὶ αὐτὸς οὕτως ὑβρίζεται πλανώμενος, ὥσπερ σὺ νῦν ὑβρίζῃ παρὰ τῶν δουλί- δων. B. ἐφεψιόωντο] καθήπτοντο, ἐλοιδοροῦντο. V.

378. κήδεσιν] ἀντὶ τοῦ, διὰ τὰ σὰ κήδεα. B.

386. λέβητα] νῦν τὴν λεκάνην. V.

393. οὐλὴν] Ἀττικοὶ τὸ θεραπευθὲν τραῦμα ὠτειλήν φασι· παρὰ δὲ Ὀμήρῳ ὠτειλὴ μὲν τὸ ἀθεράπευτον, οὐλὴ δὲ τὸ θεραπευθέν. B. ἤλασε] τύψας ἐποίησε. B.

394. Παρνησσόνδε] εἰς τὸν Παρνασσόν. Παρνασσὸς δὲ ὅρος Δελφῶν. V.

396. κλεπτοσύνῃ θʼ ὅρκῳ τε] οὐκ ἐπιορκῶν, ἀλλὰ σοφιζόμενος τοὺς ὅρκους, αὐτὸς μὲν εὔορκος διέμεινε, τοὺς δὲ ἐγκαλοῦντας διὰ τῆς ἐπινοίας ἔπειθεν. B.

401. γρ. Ἀντίκλεια. H.

407. ὀδυσσάμενος] μισηθείς· ἢ ὀργὴν ἀγαγών· ἢ βλάψας. V.

409. ἐπώνυμον] φερώνυμον. V.

410. ἡβήσας] ἐν ἀκμῇ ἡλικίας γενόμενος. V.

432. Παρνησοῦ, τάχα δʼ ἵκανον πτύχας ἠνεμοέσσας] Φιλωνὶς ἡ Δηῖόνος θυγάτηρ οἰκοῦσα τὸν Παρνασσὸν ἐν αὐτῷ παρελέχθη καὶ Ἀπόλλωνι καὶ Ἑρμῇ· εἶχε γὰρ τὸ κάλλος ἐράσμιον ἐπὶ τοσοῦτον ὥστε καὶ τοὺς θεοὺς ζηλοτυποῦντας κατὰ τὸ αὐτὸ θελῆσαι μίσγε- 1. κατέσχεθε] Sic ed. ant.: nam tem, memorat. BUTTM. recentt. e textu edito κατέσχετο. 19. ἐπώνυμον] Vid. ad η, 54. BUT. Illa scriptura nondum quod sciam 21. Hoc scholion in V. positum aliunde enotata est. BUTTM. in fine libri. 3. 4. Puto hoc acholium ad Il. τ, 22. Δηῖόνος] Δαιδαλίωνος Barnes- 273. pertinere. Nisi et hic forte ius collatis Hygino Fab. 200. et ἀμήχανος ad Ζεύς referatur. Vid. in- Ovidio Metam. 11, 295. fra ad v. 560. BARNES. Certe παρελέχθη] Verbum παρελέχθη pro utriusque loci, et hujus et Il. τ, παρέλεκτο vel παρελέξατο, et in ser- 273. eadem est ratio, significatio mone quidem prosario miror. BUT. autem vocis ἀμήχανος, nisi cum 23. καὶ Ἑρμῇ (cujus dei nomen scholiastis utrobique ad Jovem re- desiderari monuerat Muncker. ad feras, diversa. BUTTM. Hygin. fab. 200.) addidit Buttm. 4. προσπαίζουσιν] Respicit scrip- 24. αὐτὸ Barnes. ex cod. pro αὐ- turam ἐφεψιόωνται, quam Eustathius τῷ, quod alii in αὐτῇ, mutaverant. quoque, sed ut metro repugnan- σθαι. εἶτα ἐκ μὲν τοῦ Ἀπόλλωνος γίνεται Φιλάμμων, ἀνὴρ σοφιστὴς, ὃς καὶ πρῶτος ἐδόκει χοροὺς συστήσασθαι παρθένων, ἐκ δὲ τοῦ Ἑρ- μοῦ Αὐτόλυκος, ὃς οἰκῶν τὸν Παρνασσὸν πλεῖστα κλέπτων ἐθησαύρι- ζεν. εἶχε γὰρ ταύτην τὴν τέχνην παρὰ τοῦ πατρὸς, ὥστε τοὺς ἀν- θρώπους ὅτε κλέπτοι τι λανθάνειν, καὶ τὰ θρέμματα τῆς λείας ἀλλοι- οῦν εἰς ὃ θέλοι μορφῆς, ὥστε πλείστης αὐτὸν δεσπότην γενέσθαι λείας. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ. V.

πτύχας] τὰς ἀποκλίσεις. V.

434. ἀκαλαρρείταο λέγει τοῦ ἀκαλῶς καὶ ἡσύχως ῥέοντος. B.

435. βῆσσαν] τὴν πρόβασιν τοῦ ὄρους. V.

439. λόχμῃ] ὑλώδει χωρίῳ, πρὸς κοίτην ἐπιτηδείῳ, ἀπὸ τοῦ λέξα- σθαι. B. συνδένδρῳ τόπῳ. V.

440. διάη] διέπνει. V.

443. ἤλιθα] γίνεται ἐκ τοῦ ἁλίζω, τὸ συναθροίζω. ἀθροίσεως ἐπίρ- ρημα, σημαίνει τὸ ἀθρόως. τάττεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ματαίως. οἷον “ἐπέχραον ἤλιθα χερσίν ἀντὶ τοῦ ματαίως. V.

450. γουνὸς ὕπερ] κατὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ μηροῦ· λέγει γοῦν “πολ- λὸν δὲ διήφυσε σαρκὸς ὀδόντι.” διὰ δὲ τοῦ λικριφίς δηλοῖ ὅτι οὐ μέχρι τῶν ὀστέων καθίκετο. ἐτυμολογοῦσι δὲ τὸ λικριφίς οἷον λίαν κεκρυμμένως· οἱ δὲ, περὶ τὰ ἰκρία, ὅ ἐστι τὰ πλάγια ξύλα, καὶ τὸ λίαν. B.

457. ἐπαοιδῇ δʼ αἷμα] Διοκλῆς ἐπαοιδὴν παρέδωκε τὴν παρηγορίαν. ἴσχαιμον γὰρ εἶναι ταύτην, ὅταν τὸ πνεῦμα τοῦ τετρωμένου προσεχὲς ᾖ, καὶ ὥσπερ προσηρτημένον τῷ παρηγοροῦντι, ὡς καὶ διʼ ἑτέρων “ἀλ- λὰ σὲ μὲν θεράπων ποτιτέρπετο” (Il. ο, 401.). ἔσχεθον δὲ ἀντὶ τοῦ ἔπαυσαν. V. [ἰστέον ὅτι ἀρχαία ἐστὶν ἡ διὰ τῆς ἐπαοιδῆς θερα- πεία, ὥστε καὶ Πίνδαρος ἐπὶ τοῦ Ἀσκληπιοῦ “μαλακαῖς ἐπαοι- δαῖς,” λέγει. MS. Barnes.]

471. χάρμα καὶ ἄλγος] Σοφοκλῆς “χαρά μʼ ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλουμένη. M. V.

16. ἐπέχραον] Apoll. R. 2, 283. 29. Σοφοκλῆς] Sic etiam apud Eu- 20. κεκρυμμένως] Ab κόπτειν, πλεο- stath. p. 1872. extr. ὅθεν λαβὼν, φα- νασμῷ τοῦ ρ, derivat Etym. M. p. σὶ, Σοφοκλῆς ἔφη ὡς χάρμα ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλούμενον. Sed versus est 26. στέον—] Εκ Etym. M. p. Æschyli Agam. 270. unde χαρά μʼ correxi pro χάρμʼ (χάρμ, M.), quod 27. Πόδαρος] Pvth. 3, 91· uon scholiastæ, sed librarii errore

490. κτείνωμι] γρ. κτείναιμι. H.

494, ἔξω] ἐν ἑαυτῇ κατάσχω. V.

497. καταλέξω] ἑκάστην εἴπω. V.

498. νηλίτιδές εἰσι] παρὰ τὸ ἀλιτεῖν. Ἀρίσταρχος δὲ τοὺς πο- λυαμαρτήτους, τοῦ νή ἐπιτατικοῦ ὄντος. ἄμεινον δὲ τοὺς ἀναμαρτή- τους. B. νηλιτεῖς] λίαν ἁμαρτωλαὶ ἄλλοι ἀπέδοσαν τοῦ νη ἐπι- τατικοῦ ὄντος, ὡς ἐν τῷ “νήχυτος ὄρπηξ.” ἄμεινον δὲ τὰς ἀναμαρ- τήτους, συγκειμένης τῆς λέξεως ἐκ τοῦ νη στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ ἀλιταίνειν, ἵνʼ ᾖ, ὅσαι ἁμαρτάνουσαι καὶ ὅσαι οὔ. V.

510. κοῖτος] ἀντὶ τοῦ ὕπνος. V.

511. ὅν τινά γʼ ὕπνος ἕλη] οἷον, ἐμὲ μὲν γὰρ οὐχ αἱρεῖ. V.

513. τέρπομʼ ὀδυρομένη] ἀντὶ τοῦ τρέπομαι, τῶν λυπηρῶν ἀπά- γομαι. B.

515. ἦλθεν] γράφεται, ἔλθῃ. B.

518. ὡς δʼ ὅτε Πανδαρέου κούρη] διαφόρως τοῖς νεωτέροις, οὐχὶ Πανδίονος, εἰ μὴ ἄρα διώνυμος ἦν. Πανδάρεω τοῦ Μέροπος Μιλη- σίου τὸ γένος γίνονται ἐξ Ἁρμοθόης γ΄ θυγατέρες, Ἀηδὼν, Κλεοθήρα, Μερόπη. οὗτος κυνα κλέψας χρνσοῦν ἡφαιστότευκτον ἔμψυχον ἐκ Κρήτης ἐκ τοῦ Διὸς τεμένους παρακατέθετο Ταντάλῳ. Διὸς δὲ καὶ Ἑρμοῦ ἀπαιτοῦντος αὐτὸν ὤμοσεν ὁ Τάνταλος μὴ ἔχειν. ὅθεν ὁ Ζεὺς κατέστρεψεν αὐτῷ Σίπυλον τὸ ὄρος. τὸν μὲν οὖν κύνα Ζεὺς δι᾿ Ἑρμοῦ ἀπέλαβεν ὁ δὲ Πανδάρης ἔφυγεν εἰς Ἀθήνας, κἀκεῖθεν εἰς Σικε- λίαν, ἔνθα διεφθάρη μετὰ τῆς γυναικός. συνέβη δὲ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ Κλεοθήραν μὲν καὶ Μερόπην ὡραίας γενομένας ἁρπασθῆναι ὑπὸ ἀνέμων καὶ παραδοθῆναι Ἐρινύσιν ὑπηρετεῖν. Ἀηδὼν δὲ ἡ βυτάτη Ζήθῳ γαμηθεῖσα τῷ Διὸς μὲν παιδὶ, Ἀμφίονος δὲ ἀδελφῷ, Ἴτυλον ἔσχε παῖδα. φθονοῦσα δὲ τῇ ὁμονύμφῳ τῇ Ἀμφίονος γυναικὶ scriptum esse ostendit femininum similibus narrata leguntur apud ἐκκαλουμένη, cui neutrum substituit Eustath. p. 1875, 33. Eustathius. 19. παρακατέθετο ex Eustathio .1. κτείναιμι] Hoc in textu habet scripsi pro παρεκατέθετο. 21. Σίπυλον τὸ ὅρος] Supra in schol. 6. νηλιτεῖς] Cf. schol. ad π, 317. λ, 582. Jupiter dicitur Tantalum 7. νήχυτος ὅρπηξ] Nicand. Ther. ἐξαρτῆσαι ἐπʼ ὅρους ὐψηλοῦ—, καὶ τὴν Σίπυλον (urbem) ἀνατρέψαι. Conf. 15. Πανδαρέου κοόρη] Conf. schol. etiam schol. Pind. Ol.α,97. BUTT. ad υ, 66. 25. Ἐρινύσιν scripsi pro Ἐρινύσιν, 18. οὗτος κύνα—] Eadem verbis pariterque in scholio proximo. Νιόβῃ τῇ Ταντάλου, τινὲς δὲ Ἱππομεδούσῃ, πλείονας ἐχούσῃ παῖδας, ὧν ὁ ἄριστος ἦν Ἀμαλεὺς, ἐπεβούλευε τούτῳ. καὶ τῶν ἀνεψιῶν συν- τρεφομένων, ὅθεν καὶ συγκοιμᾶσθαι συνέβη, κρύφα παρῄνεσε τὴν ἐν- δοτέρω κοίτην ἑλέσθαι, ὅπως εὐεπιβούλευτος αὐτῇ νύκτωρ ὁ Ἀμαλεὺς γένηται. καὶ τοῦ πάθους αὐτὴν σφόδρα καταλαβόντος ηὔξατο πᾶσι θεοῖς μεταστῆναι ἐξ ἀνθρώπων, καὶ ἠλλάγη εἰς τὸ ὁμώνυμον ὄρνεον. V.

Ἑρμοῦ καὶ Μερόπης γίνεται Πανδάρεως, οὗ καὶ Ἀρμοθόης Ἀηδὼν, Μερόπη, Κλεοθήρα. ἀλλʼ ἡ μὲν Ἀηδὼν Ζήθῳ γαμηθεῖσα, καὶ κτεί- νασα τὸν Ἀμφίονος υἱὸν, φόβῳ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ καὶ τὸν ἴδιον υἱὸν Ἴτυν ἔσφαξε, προλαβοῦσα τὴν ἐκ τῆς δυσμενοῦς κόλασιν. τινὲς δέ φασιν ὅτι Ἀηδὼν ζηλοτυποῦσα τὴν πολυπαιδίαν Νιόβης τῆς Ἀμ- φίονος γαμετῆς, διὰ τῆς αὐτῆς ἀνοίας ὥρμησε νύκτωρ μετὰ ξίφους ἀποκτεῖναι τὸν μείζονα τῶν Νιόβης παίδων, ἔλαθε δὲ τὸν ἴδιον φο- νεύσασα. διωκομένη δὲ ὑπὸ Ζήθου διὰ τὸν φόνον τοῦ παιδὸς εἰς ὄρνεον μετεβλήθη τὴν ἀηδόνα. Μερόπη δὲ καὶ Κλεοθήρα ἀνετράφη- σαν ὑπὸ Ἀφροδίτης. ἐπεὶ δὲ Πανδάρεως δεξάμενος παρακαταθήκην ὑπὸ Ταντάλου τὸν ἐκ Κρήτης κλαπέντα κύνα χρυσοῦν ἔξαρνος ἐγένετο μὴ λαβεῖν, ἁρπασθεῖσαι ὑπὸ Ἁρπυιῶν Ἐρινύσι παρεδόθησαν. B.

τῇ Νυκτέως Ζεὺς μίγνυται. ἐξ ἧς Ζῆθος γίγνονται καὶ Ἀμφίων. οὗτοι τὰς Θήβας οἰκοῦσι πρῶτοι, καὶ καλοῦνται Διὸς κοῦροι λευ- κόπωλοι. γαμεῖ δὲ Ζῆθος μὲν Ἀηδόνα τὴν τὸν Πανδαρέου, τῶν δὲ γίνεται Ἴτυλος καὶ Νηΐς. Ἴτυλον δὲ ἡ μήτηρ Ἀηδὼν ἀποκτείνει διὰ νυκτὸς, δοκοῦσα εἶναι τὸν Ἀμφίονος παῖδα, ζηλοῦσα τὴν τοῦ προει- ρημένου γυναῖκα, ὅτι ταύτῃ μὲν ἤσαν ἓξ παῖδες, αὐτῇ δὲ δύο. ἐφορ- μᾷ δὲ ταύτῃ ὁ Ζεὺς ποινήν· ἡ δὲ εὔχεται ὄρνις γενέσθαι, καὶ ποιεῖ αὐτὴν ὁ Ζεὺς ἀηδόνα. θρηνεῖ δὲ ἀεί ποτε τὸν τύλον, ὥς φησι Φερε- κύδης. V.

χλωρηῒς] ἤτοι ἐν χλωροῖς φαινομένη, ἢ διὰ τὸ χρῶμα. B. ἤτοι ἐν χλωροῖς ὄρνεον διατρίβουσα, ἢ ἅμα τοῖς χλωροῖς φαινομένη. ἔαρος 2. Ἀμαλεύς pro Ἀμανεύς bis re- est ad finem libri; simulque accidit posui Barnesio credens non apud ut post illius extrema verba (παρὰ Eunt. solum sed in MS. Aloys. quo- Φερεκύδῃ), huqus lemma periret cum que sic scriptum esse. BUTTM. prima ipsius acholii voce, Ἀντιόπη. 5. γένηται] Lacunosam hanc nar- 20. λευκόπωλοι] Vid. Barnes. ad rationem supple e scholio sq. et ex Eurip. Here. F. 29. et Valck. ad Eustatio. BUTTM. Pheniss. 610. BUTTM. 19. Alterum hoc de hac re in 25. ταύτῃ Buttm. pro αὐτῇ. Vulgatis acholium cum illo de Au. 28. Excerpsit hæc Eustathius p. tolyco ad 432. in edd. ant. rejectum 1875, 39. γὰρ φαίνεται. ἢ διὰ τὸ χρῶμα. καὶ παρὰ Σιμωνίδῃ δὲ χλωραύχενες λέγονται αἱ ἀηδόνες. V.

521. πολυηχέα] πολλὰς μεταβολὰς ποιουμένην. V.

524. ὀρώρεται] κεκίνηται, τετάρακται, μεταβάλλεται ὡς ἡ τοῦ ὀρνέου φωνή. B.

530. χαλίφρων] κεχαλασμένας ἔχων τὰς φρένας, ἀσύνετος καὶ ἄφρων, ἐναντίος τῷ “πυκινὰ φρεσὶ μήδεʼ ἔχοντι” (353.). ἔνιοι δὲ χαλίφρονα τὸν ἀκρατόφρονα. χάλις γὰρ ὁ οἶνος ὁ ἀναχαλῶν τὰς φρένας. ἐναντίον οὖν τῷ “φρεσὶ γὰρ κέχρηται ἀγαθῆσιʼ (Od. γ, 266.). τὸ δʼ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ “χαλιφροσύναι γʼ ἔμʼ ἔχουσι” (Od. π, 310.), δηλοῦται, οἷον ἀφροσύναι. V.

533. πάλιν ἐλθέμεν] ἀντὶ τοῦ ἐξελθεῖν. V.

534. γρ. ἀσχάλλων. H.

536. πυρὸν ἔδουσιν ἐξ ὕδατος] ἢ ἀντὶ τοῦ βεβρεγμένον ὕδατι σῖτον, ἢ ἐξιόντες τοῦ ὕδατος ἔνθα διατρίβουσιν. B. P. ἔξω καὶ χω- ρὶς ὕδατος. V.

547. ὕπαρ] τὸ μεθʼ ἡμέραν φαινόμενον ἐνύπνιον. B. V.

553. παρὰ πύελον] παρὰ τὸ ἄγγος ἐν ᾧ αὐταῖς βάλε πιεῖν. ἐπὶ δὲ τῶν πλυνουσῶν τὰ ἱμάτια πλυνοὺς λέγει· ἀσαμίνθους δὲ τὰς πρὸς τὸ λουτρὸν, παρὰ τὸ μινύθειν τὴν ἄσιν. B.

560. ἀμήχανοι] πρὸς σὓς μηχανὴν εὑρεῖν οὐκ ἔστιν. V.

1. Σιμωνίδῃ] Fragmentum Simo- non quo mendosam credam for- nidis plenius extat in Etym. M. mam in ξ de vino: vid. infra ad ψ, v. Χλωρίς. Glossa Etymologi inte. Ι: sed quoniam sub eadem voce gra haec est: Χλωρηῒς (sic Gaisf. e χαλίφρων in Etym. M. scriptum est cod. Dorv.) ἀηδὼν, ἀπὸ τοῦ χρώματος. χάλις, in Etymol. Gud. (p. 562.) ἢ διότι ἐν ἔαρι φαίνεται ὅτε πάντα τὰ χάμις, in nostro scholio χάμε. BUT. (del. τὰ) χλωρά. οἱ δὲ, τὴν χλωροῖς 10. χαλιφροσύναι] χαλιφρόσυνα V. ἡδομένην. κρεῖττον δὲ τὸ πρῶτον. τοι- et mox ἀφρόσυνα. αύτην γὰρ τὴν πτέρωσιν ἔχει. καὶ Σι- 11. ἀφροσύναι] In ed. ant. huic μωνίδης, εὖτʼ ἀηδόνες πολυκώτιλοι χλω- voci subqicitur sine interpunctione ραύχενες εἰαριναί. ἀντὶ τοῦ ἐξελθεῖν. In recentioribus 3. πολυηχέα] Conf. schol. ad α, 1. vero acholium seorsim proxime 8. ἀκρατόφρονα Buttm. pro ἀκρα- subqunctum: 533. ἐλθέμεν] ἀντὶ τοῦ τήφρονα, deleto quod post φρένας le- ἐξελθεῖν: huic nostro autem scholio gebatur ἀκρατόφρονα, quae est vitiosæ addita in fine vox πάλιν (ἀφρόσυνα illius scripturae correctio loco alieno πάλιν). Nimirum voluerunt: 533. illata. πάλιν ἐλθέμεν] ἀντὶ τοῦ ἐξελθεῖν. BUT. χάλις] In ed. ant. χάμε: cui re- 12. De hoc scholio vide praece- centiores substituerunt χάλιξ. E. dentem annotationem Buttmanni. go cum Barnesio reposui χάλις; 19. πλυνοὺς Buttm. pro πολυέλους.

ἀκριτόμυθοι] ἄκριτα καὶ ἀδιάτακτα καὶ ἀδιάσταλτα λέγοντες. B. V.

562. δοιαὶ γάρ τε πύλαι ἀμενηνῶν εἰσιν ὀνείρων] οἱ μέν φασι κερατίνην πύλην συνεκδοχικῶς τοὺς ὀφθαλμούς· κερατοειδὴς γὰρ ὁ πρῶτος χιτὼν τοῦ ὀφθαλμοῦ· ἐλεφαντίνην δὲ τὸ στόμα, ἐλεφαντό- χρωτες γὰρ οἱ ὀδόντες. ἐκ δὲ τούτων πιστότερα εἶναι τὰ ὁρώμενα τῶν λεγομένων. καὶ ὅτι διὰ μὲν κέρατος οἷόν τε καὶ ἰδεῖν, διὰ δὲ ἐλέφαντος οὔ. ἢ ὅσα ἄν τις ἐν πλησμονῇ τροφῆς ἴδοι, ταῦτα εἶναι ψευδῆ. κερατίνην μὲν τὴν ἀληθῆ παρὰ τὸ ἔτυμα κραίνειν καὶ τελει- οῦν, ἐλεφαντίνην δὲ τὴν ψευδῆ· ἐλεφήρασθαι γὰρ τὸ παραλογίσασθαι καὶ ἀπατῆσαι, ὡς “οὐδʼ ἄῤ Ἀθηναίην ἐλεφηράμενος λάθʼ Ἀπόλλων” (Il. ψ, 388.). τινὲς δὲ οὕτως ἀπέδοσαν, κερατίνην μὲν τὴν ἀληθῆ καὶ διαφανῆ καὶ λάμπουσαν, ἐλεφαντίνην δὲ τὴν ψευδῆ καὶ ἀσαφῆ καὶ συγκεχυμένην. οἱ δέ φασι κέρασιν ἀπεικάζειν τοὺς οὐρανίους ὀνείρους, οἵτινες καὶ ἀληθεύουσι, τῷ τὰ κέρατα εἰς ὕψος ἀνατείνειν· ἐλέφαντι δὲ τοὺς χθονίους· τὰ γὰρ τῶν ἐλεφάντων κέρατα κάτω νεύει. διττοὺς δὲ οἶδεν ὀνείρους. ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν οὐρανίων φησὶν “ἢ καὶ ὀνειροπόλον, καὶ γάρ τʼ ὄναρ ἐκ Διός ἐστινʼ (Il. α, 63.)· ἐπὶ δὲ τῶν χθονίων “πὰρ δʼ ἴσαν ὠκεανοῦ τε ῥοὰς καὶ Λευκάδα πέτρην, ἠδὲ παρʼ ἠελίοιο πύλας καὶ δῆμον ὀνείρωνʼ (Od. ω, 12.). V.

ἀμενηνῶν εἰσιν ὀνείρων] ἀνυποστάτων. φαντασίαι γάρ εἰσιν ὀνεί- ρων. B.

563. αἱ μὲν γὰρ κεράεσσι] οἱ μὲν κέρατα τοὺς ὀφθαλμοὺς παρό- σον κερατοειδὴς ὁ πρῶτος χιτὼν τοῦ ὀφθαλμοῦ, ἐλέφαντας δὲ τοὺς ὀδόντας. πιστότερα δὲ τῶν λεγομένων τὰ ὁρώμενα. οἱ δὲ κερατίνην μὲν τὴν ἀληθῆ παρὰ τὸ κραίνειν, ἐλεφαντίνην δὲ τὴν ψευδῆ παρὰ τὸ ἐλεφαίρεσθαι. ἢ παρόσον τὰ μὲν κέρατα ἀγχιστεύει ἡγεμονικωτάτῳ, οἱ δὲ ὀδόντες τῇ πλησμονῇ τῆς γαστρός. ἢ ὅτι οἱ μὲν ὀδόντες τῶν ἐλεφάντων κάτω νεύουσι, τὰ δὲ κέρατα ἄνω. ὁ δὲ ποιητὴς δύο γένη οἶδεν ὀνείρων, ὡς ὅταν λέγῃ “καὶ γάρ τʼ ὄναρ ἐκ Διός ἐστι” καὶ πά- λιν “ἠδὲ παρʼ ἠελίοιο πύλας καὶ δῆμον ὀνείρων.” B.H.Q.

1. καὶ ἀδιάσταλτα om. B. quin novum scholium incipit. Sed 4. δὲ τὸ στόμα—ὸδόντες P., omissa recte eædem editiones post ἀληθῆ reliqua acholii parte. δὲ στόμα καὶ inserunt παρά. Vid. schol. ad v. sq. ἔσωθεν ἐλεφαντοχρῶτα, τοὺς ὐδόντας V. BUTTM. Veterum interpretum 8. κερατίνην μὲν] Sic ed. ant. opiniones exposuerunt Apollon. in Recentt. post μέν inserunt γὰρ εἶναι, Lexico s. v. δοιαί et Eustath. p. male : nam particulae γάρ nullus hic 1877. locus, ubi nova potius explicatio, 22. παρʼ ὅσον H. ἢ παρʼ ὅσον B. Q.

568. αἰνὸν ὄνειρον] τὸν θαυμαστὸν ἢ φοβερόν. B.

574. ἵστασχ’ ἑξείης, δρυόχους ὡς] οὕτως ἵστησι τοὺς πελέκεις ὡς δρυόχους. δρύοχοι δὲ ξύλα εἰσὶν ὀρθὰ ὑποκάτω τῆς τρόπιδος, ἐφ’ ὧν ἐπερείδεται, ἵνα μὴ αὐτὴν ἡ ψάμμος ἐσθίῃ. τινὲς δὲ δρυόχους φασὶ τὰ πρῶτα πηγνύμενα ξύλα εἰς ναυπηγίαν. τινὲς δὲ τοὺς πελέκεις τοὺς δρυίνους στελεοὺς ἔχειν εἰωθότας. τὸ δὲ “ὡς δώδεκα” στοχαστι- κὸν, οἷον, ἴσως δώδεκα. B.H.Q. δρυόχους] κυρίως μὲν τοὺς πασ- σάλους, ἐφʼ ὧν τὴν τρόπιν ἱστᾶσι τῶν καινουργουμένων πλοίων. ἑξῆς δὲ μάλιστα οὗτοι τίθενται ἕνεκα τοῦ ἴσην γενέσθαι τὴν ναῦν· νῦν δὲ, ἐφʼ ὗν ἐτίθει τοὺς πελέκεας. V.

578. διοιστεύσει] τοξεύσει, διαπεράσει. V. δηλονότι διαβιβά- σει τοῦτο εἰς τὰς τρύπας τῶν πελέκεων. H.

διοιστεύσῃ] γρ. διοιστεύσει. H.

579. ἑποίμην] ἀκολουθήσαιμι. V.

585. πρὶν γάρ] τὸ ἑξῆς, πρὶν γὰρ τούτους νευρὴν ἐντανύσαι, πρό- τερον ἐλεύσεται Ὀδυσσεύς. B.

586. τόδε] γρ. ποτέ. H.

599. θέντων] ἀποθεμένων, δηλονότι τῶν θεραπαινῶν. V. ἢ θερα- παινίδων θέντων κατʼ Ἀττικὴν, ἢ θέτων ἀντὶ τοῦ θέτωσαν. H.

Υ. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Βουληθεὶς ἀνελεῖν ὁ Ὀδυσσεὺς τὰς μιγνυμένας τοῖς μνηστῆρσι θεραπαίνας, ὕστερον δὲ μεταγνοὺς, διὰ τῶν ἑξῆς πρὸς Εὔμαιον καὶ Φιλοίτιον διαλέγεται· ἐν ᾧ καὶ τῶν μνηστήρων γίνεται ὁμιλία. P. Q.V.

6. δ. στελεοὺς (τελείους B. Q.) ἔχειν distincte cogitaret, quamvis revera εἰωθότας] τοὺς ἔχοντας στειλείους δ. H. feminarum hoc ministerium esset. 8. ἱστᾶσι ex codice addidit Barnes. BUTTM. 18. θέντων] Barnesius huic scho- 19. Ἀττικὴν] Sic, vel Ἀττικὸν, H. lio subnexuit diversam plane ratio- Videtur excidisse συνήθειαν, vel, nem Eustathii, qui ita: δέμνια θέτω- σχῆμα, si Ἀττικὸν scribatur. κατʼ σαν, αἱ δουλίδες δηλαδή. Est sane in Ἀττικὴν συνήθειαν est p. 667, 22. explicatione scholiastæ aliquid σο- 22—24. Habet hoc Argumen- λοικοφανές: quod defendi tamen pot- tum Eustathius p. 1880. est. Nam poeta forma masculina 23. ὕστερον δὲ] καὶ Eustathius. uti potuit, eo quod sexum non

1. εὐνάζετο] ἀνεπαύετο, ἑαυτῷ εὐνὴν παρεσκεύαζεν. V.

2. ἀδέψητον] ἀμάλακτον, ἀνέργαστον· δεδευμένον τὸ μεμαλαγμέ- νον καὶ εἰργασμένον. B.H.Q.

16. ἀγαιομένου] ἄγαν θαυμάζοντος, ἢ χαλεπαίνοντος. Q. V. ἢ μισοῦντος ἢ φθονοῦντος. H. μεμφομένου ἢ ἐκπληττομένου. B.

17. ἠνίπαπε] ἐνουθέτησεν. V. ἠνίπατε] γρ. ἠνίπαπε. H.

22. καθαπτόμενος φίλον ἦτορ] καταστέλλων, τὴν ἀπότασιν ποιού- μενος εἰς τὴν ψυχὴν ὥστε αὐτῆς ἅψασθαι τὰ λεγόμενα. V.

23. ἐν πείσῃ] ἀντὶ τοῦ κατὰ χώραν. οὐκέτι ἦν ἐν κινήσει, ἀλλ’ ἐν δεσμοῖς ἔμενεν. ἢ ἐν οἷς ἐπέπειστο καὶ ἐγνώκει. οἷον, οὐκ ἔμελεν αὐτῷ. V. πεῖσα ἡ πειθὼ ἀπὸ τοῦ πείσω. B. ἐν πειθοῖ. H.

24. ἤτοι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐκυλίετο ἐν τῇ κλίνῃ. H.

27. αἰόλλῃ] ποικίλως στρέφῃ ἢ κινῇ. V. κινῇ παρὰ ἄελλαν, ὅθεν καὶ “πόδας αἰόλος ἵππος” (Il. τ, 404.), ὁ εὐκίνητος τοὺς πόδας· καὶ κορυθαίολος, ὃν ἀλλαχοῦ κορυθάῖκα (Il. χ,132.) εἶπε· καὶ “αἰό- λαι εὐλαίʼ (Il. χ,509.)· καὶ αἰολοπώλους (Il. γ, 185.)· καὶ, “σφῆ- κες μέσον αἰόλαιιʼ(Il. μ, 167.). B.H.Q.

49. εἴπερ πεντήκοντα λόχοι] ὁ λόχος ἐξ ἀνδρῶν λ΄. οἱ ν΄ λόχοι ἐκ τοσούτων ἀνδρῶν συνάγουσι μίαν ἡμίσειαν χιλιάδα. B.

50. Ἄρης νῦν ὁ σίδηρος. V.

52. ἀνίη καὶ τὸ φυλάσσειν] ἀνία ἐστὶ καὶ τὸ διʼ ὅλης τῆς νυκτὸς ἀγρυπνεῖν, ὡσπερ τινὰ φυλάσσοντα. B. V.

53. κακῶν δʼ ὑποδύσεαι ἤδη] κάκωσιν ὑπεισέλθῃς. V. ἤδη] πα- ραυτίκα. V.

κακῶν δʼ ὑποδύσεαι] ἢ κοιμηθεὶς ἀπαλλαγήσῃ τῶν κακῶν, ἢ μὴ κοιμηθεὶς κακώσῃ. ὑπεισέλθῃς. ἀντὶ τοῦ κακωθήσῃ, βλαβήσῃ. B. Q.

63. ἢ καὶ ἔπειτα] νῦν ἀντὶ τοῦ παραυτίκα. V.

64. ἠερόεντα κέλευθον] τὸν ἀέρα· ἢ τὸν Αιθην. V.

65. ἀψορρόου ὠκεανοῖο] τοῦ κύκλῳ περινοστοῦντος τὴν γῆν καὶ ἂψ πάλιν ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἀφικνουμένου. ὁποῖόν ἐστι καὶ τὸ “ἂψ περιτελλο- μένου ἔτεος” (Od. λ, 295.). B.Q.V.

2. 3. Sic H. In B. Q. ἀνέργαστον, 22. ὅσπερ τινὰ φ. om. V. ἀμάλακτον, δεδεγμένου τὸ μεμακασμέ- 23. κάκωσιν ὑπεισέλθῃς] κακώσεως νον καὶ ἠργασμένον. φπεξέλθῃς Barnes. 2. δεδευμένον] δεδεψημένον Buttm. 25. ἢ post κοιμηθεὶς lectum dele- 16. εὐλαί] εὐναί B.H.Q. vit Buttm. αἰολοπώλους H. αἰολοπώλα B. Q. 30. ὁποῖον—ἔτεος om. V.

66. ὡς δʼ ὅτε Πανδαρέου κούρας] τὸ δέ περιττόν. H. Πανδάρεως ὁ Μέροπος καὶ νύμφης ὀρείας παῖς, Μιλήσιος τὸ γένος, γήμας Ἁρμα- θόην τὴν Ἀμφιδάμαντος ἔσχε παῖδας τρεῖς, Ἀηδόνα καὶ Κλεοθήραν καὶ Μερόπην, ἃς τρέφουσιν Ἀφροδίτη καὶ Ἀθηνᾶ καὶ Hρα. Πανδά- ρεως δὲ παραγενόμενος εἰς Κρήτην κλέπτει τὸν τοῦ Διὸς κύνα. καὶ αὐτὸν οὐκ ἤνεγκεν εἰς Μίλητον δείσας τὸν Δία, παρὰ Ταντάλῳ δὲ εἰς Φσρυγίαν κατατίθεται φάμενος ἄγειν ἐκ Φοινίκης τοῦτον. ὁ δὲ Τάνταλος δεξάμενος ἐφύλασσεν. ἔπειτα κελεύσαντος τοῦ Διὸς ἐρευνᾶν τὸν κύνα παραγίνεται πρὸς τὸν Τάνταλον ὁ Ἑρμῆς. ὁ δὲ ἀρνεῖται καὶ ὄμνυσι τὸν Δία καὶ τοὺς ἄλλους θεοὺς μὴ συνειδέναι τι περὶ τοῦ κυνός. ὁ δὲ Ἑρμῆς εὑρίσκει αὐτὸν παρʼ αὐτῷ. ὡς δὲ ὁ Πανδάρεως ἐπύθετο, φεύγει ἐκ τῆς πατρίδος σὺν τῇ γυναικὶ Ἁρμαθόῃ καὶ ταῖς θυγατράσιν ἀγάμοις οὔσαις Κλεοθήρᾳ τε καὶ Ἀηδόνι καὶ Μερόπῃ εἰς Ἀθήνας, ἐκ δὲ Ἀθηνῶν εἰς Σικελίαν. ὁ δὲ Ζεὺς αὐτὸν ἰδὼν κτείνει σὺν τῇ γυναικὶ, ταῖς δὲ θυγατράσιν αὐτοῦ τὰς Ἁρπυίας ἐφορμᾷ. αἱ δὲ ἀνελόμεναι Ἐρινύσιν αὐτὰς διδόασι δουλεύειν. οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ νόσον αὐταῖς ἐμβάλλει Ζεύς. καλεῖται δὲ αὕτη κύων. Q. V.

κούρας ἀνέλοντο θύελλαι] καὶ τοῦτο συναπτέον τοῖς ἐπάνω, ἢ ἔπειτά μʼ ἀναρπάξασα θύελλα οἴχοιτο προφέρουσα, ὡς ὅτε Πανδάρεω κούρας. λέγει δὲ τὰς παρθένους Μερόπην καὶ Κλεοθήραν. ἡ γὰρ φονεύσασα τὸν Ἵτυν ἐγαμήθη Ζήθῳ. B. Q.

67. αἱ δὲ λίποντο ὀρφαναὶ] προέθηκε τὸ κεφάλαιον· ὕστερον γὰρ συνέβη. καὶ γὰρ οὐκ ὀρφανὰς αὐτὰς ἀνεθρέψατο Ἀφροδίτη, ἀλλὰ πρὸ τῆς ὀρφανίας. τὸ δὲ ἑξῆς τοῦ λόγου, τῇσι τοκῆας μὲν φθῖσαν θεοί. Ἀφροδίτη δὲ πρὸς τὸν Δία αἰτήσουσα αὐταῖς γάμον παρε- γένετο. ἐν δὲ τούτῳ Ἀρπυιαι αὐτὰς ἀνηρείψαντο. διʼ ἔλεον δὲ αὐτὰς αἱ θεαὶ ἀνεθρέψαντο ἀγνοοῦσαι τὸ πεπρωμένον. μόνος γὰρ ὁ Ζεὺς “οἶδε μοῖγάν τʼ ἀμμορίην τε” (76.). H.Q.V.

71. μῆκος δʼ ἔπορε] κουροτρόφος γὰρ ἡ θεὸς ὁμοίως τῷ ἀδελφῷ Ἀπόλλωνι. V.

74. τέλος θαλεροῖο γάμοιο] περιφραστικῶς τὸν γάμον. B. Q.

1. In V. hoc acholium ad rhap- 2. ὀρείας] ὀρείας V.: unde Buttm. sodiæ finem rejectum pro lemmate ὀρειάδος. habet versus integros 66—7I, cum 3. ἔσχε Q. ἴσχει V. nulla varietate praeter δʼ ἐλίποντο pro 22. προέθηκε H. προσέθηκε Q. V. δὲ λ. et meris aliquot mendis. Nar- 24. τὸ δὲ ἐξῆς τοῦ λόγου V. οὕτω rationem acholii confer cum scho- συντακτέον H. Q. lio ad τ, 518. BUTTM. τοκῆας] γονῆας Q.

76. μοῖραν] εὐμοιρίαν, εὐδαιμονίαν. ἀμμορίην] κακομμορίην, ὅ ἐστι κακομοιρίαν. V. εὐμοιρίαν καὶ κακομοιρίαν. B.

80. ἠέ μʼ ἐῦπλόκαμος βάλοι] τὸ ἑξῆς, ἵνα καὶ γαῖαν ὑπὸ στυγερὴν ἀφικοίμην θεασαμένη Ὀδυσσέα. B.

82. ἀνδρὸς ἐῦφραίνοιμι νόημα] μηδὲ ἄλλῳ τινὶ συμμιγείην ἀνδρί. Q.

85. ἐπέλησεν] ἐπιλαθεῖν ἐποίησεν. H.

97. θύραζε φέρων] ἐνταῦθα οἱ μνηστῆρες. V.

104. ὑψόθεν ἐκ νεφέων] πῶς οὖν φησιν ἡ ἀλετρὶς “οὐδέποτε νέφος ἐστίν ;” νῦν τὸν τόπον ἔφη Ἀττικῶς ἐν ᾧ εἴωθε συνίστασθαι τὰ νέφη. ἢ τῶν χρυσῶν νεφῶν, ἃ ἦν ἐν οὐρανῷ· “ἀλλʼ ὁ γὰρ ἄκρῳ Ὀλύμπῳ ὑπὸ χρυσέοισι νέφεσιν (Il. ν, 523.). V. ἐκ τοῦ τόπου ὅπου εἰώ- θασιν εἶναι τὰ νέφη. ἐπιφέρει γὰρ ἡ ἀλετρὶς “οὐδέ ποθι νέφος ἐστίν.” B. Q.

106. εἴατο, ψιλῶς, ἵν’ ᾖ, ἦσαν. V.

107. ἐπερρώοντο] ἐρρωμένως ἐνήργουν. V. ἐρρωμένως ἐκινοῦντο. B.

108. ἄλφιτα] τὰ ἀπὸ κριθῆς ἄλευρα. B. ἀλείατα δὲ τὰ ἀπὸ πυρῶν ἄλευρα. B. V.

113. ἐβρόντησας ἀπʼ οὐρανοῦ] οὕτως ἡ ἀλετρίς φησι κατὰ τὴν κοινὴν ὑπόνοιαν. ἢ ὅτι τὰ ὑψηλὰ τοῦ Ὀλύμπου ἐπουράνιά ἐστι. V.

130. ἀκηδής] ἀτημέλητος. V.

131. τοιαύτη γὰρ ἐμοὶ μήτηρ] οὐ διαβάλλει τὴν μητέρα, ἀλλὰ λέγει ὅτι τοὺς μὲν πτωχοὺς εὐαγγελιζομένους περὶ Ὀδυσσέως τιμᾷ καίπερ ψευδομένους, τοὺς δὲ ἀγαθοὺς διὰ τὸ μὴ ψεύδεσθαι ἀτιμά- ζει. Q.

132. ἐμπλήγδην] ἐμπληκτικῶς. ἢ ἀκρίτως καὶ ὡς ἂν τύχῃ ἐμ- πελάζουσα τοῖς πράγμασι. V.

6. ἐπιλαθεῖν correxi pro ἐπιλαθῆ- ed. vet. ἀπὸ] ἐκ τῶν V. 11. ἐκ τοῦ —] Hoc scholion in 25. ἐκπλήγδην] Sic ed. ant. Sed B. Q. adscriptum ad v. 114. apparet in utroque scholio ἐμπή- 14. ψιλῶς] Secundum Aristar- γδην, ἐμπληκτικῶς et—οὶ scribendum chun: nam Aristophanes et He. esse. BUTTM. Recepi Buttman- rodianus εἴατο probabant. Vid. ni emendationes pro ἐκπλήγδην et schol. Il. ο, 10. ω, 84. Alii ἥατο ἐκπληκτικῶς. Eustathius p. 1886 hoc verbum scribebant, quod petr 18. ἐμπλήγδην κατὰ τοὺς παλαιοὺς τὸ ἐκάθηντο explicat Hesychius. ἀκρίτως παρὰ τὸ ἐμπελάζειν ἢ ἐμπή- 16. Hæc in B. adscripta ad v. σεῖν (corr. ἐμπλήσσειν) ἤτοι ἐμπίπτειν ὅπως ἂν καὶ τύχοι τοῖς πράγμασιν. 17. ἀλείατα] ἀλείφατα B. et V. in

ἐμπλήγδην] παραφρόνως. ὅθεν καὶ ἐμπληκτικοὶ οἱ παράφρονες. Q. ὡς ἔτυχεν ἐμπελάζουσα τοῖς πράγμασι. B.H.

134. Εὐρύκλεια] γρ. Πηνελόπεια. H.

137. σίτου δʼ οὐκέτʼ ἔφη] κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐκδεκτέον τοῦτο. V.

149. κορήσατε] σαρώσατε. εἴρηται δὲ κατʼ ἀντίφρασιν, ὡς καὶ τὸ σάρον ὄφελμα καλεῖται οὐκ αὖξόν τι, ἀλλὰ τοὐναντίον παραιρού- μενον καὶ μειοῦν. V.

152. ἀμφιμάσασθε] ἀπομάξατε. V.

καθήρατε δὲ κρητῆρας] καθάρατε. ἔνθεν κόρημα. τοιγαροῦν κόρη ἡ καθαρά· καὶ ὀφθαλμοῦ κόρη τὸ διειδέστατον. τὸ δὲ ἐκκορηθείης ἐκβληθείης ὡς κάθαρμα. καθήρατε καὶ καθάρατε. B. Q. καθάρατε καὶ Ἰακῶς καθήρατε. H.

153. καὶ δέπα ἀμφικύπελλα τετυγμένα] καὶ τὰ ποτήρια γεγενη- μένα περιφερῆ. B.

155. οὐ γὰρ δὴ μνηστῆρες ἀπέσσονται μεγάροιο, ἀλλὰ μάλʼ ἦρι νέονται, ἐπεὶ καὶ πᾶσιν ἑορτή] τὴν νεομηνίαν πάντων τῶν θεῶν νομί- ζουσιν εἶναι. ταύτην γὰρ οἱ πρόγονοι τοῖς θεοῖς ἀνέθεσαν διὰ τὸ πρώ- την αὐτὴν εἶναι τοῦ μηνὸς, πάσας τε τὰς ἀρχὰς προσῆψαν αὐτοῖς, ὀρθῶς ποιοῦντες. τοὺς γὰρ ἀπάντων ἄρχοντας τοῖς ὁμοίοις χρὴ γεραίρειν. καὶ τῶν σίτων τὰς ἀπαρχὰς πᾶσι τοῖς θεοῖς ἀπονέμομεν. τοῦ δʼ Ἀπόλλωνος ταύτην εἶναι νομίζειν τὴν ἡμέραν εἰκότως τὸ πρῶτον φῶς τῷ αἰτιωτάτῳ τοῦ πυρὸς, ἐκάλουν τε αὐτὸν καὶ Νεομήνιον. ἡ ἱστορία παρὰ Φιλοχόρῳ. V.

ἐπεὶ καὶ πᾶσιν ἑορτή] ταύτην τὴν ἡμέραν ἑορτὴν καὶ νουμηνίαν παρατίθεται Ἀπόλλωνος ἱερὰν, ἵνα τῶν ἀνδρῶν περὶ τὴν ἑορτὴν κατα- γινομένων εὔκαιρον ἔχῃ τὸ ἐπιτίθεσθαι μνηστῆρσι. V.

1. ἐμπληκτικοὶ Buttm. pro ἐκπλη- tamen verius videtur ἐνόμιζον—ἐκά- λουν τε. Dativus τῷ αἰτιωτάτῳ ne- 8. ἀπομάξατε Barnes. ex codice gligentiæ exscriptoris videtur tri- pro ἀπομάζετε. buendus, participium ἀναθέντες vel 10. τὸ δὲ correxi pro τόγε. simile mente concipientis. Ad rem 15. μάλʼ ἦρι νέονται] μάλα εἰρηναῖόν conf. infra schol. φ, 258. quod pa- σε V. Totum scholion V. habet in riter ex Philochoro excerptum esse fine libri. observat Hemst. ad acholium huc 19. τοῖς ὁμοίοις Barnes. pro τοὺς itidem faciens im Aristoph. Plut. 1127. Cognomen Apollinis Neo- ὁμοίους. 21. εἰκότως] Barnes. pro εἰκότως re- menii nondum usquam hinc inveni posuit εἰκὸς, ὡς. Sibelis melius pro- enotatum. BUTTM. posuit νομίζομεν pro νομίζειν. Mihi

160. ἐκ δʼ ἦλθον δρηστῆρες ἀγήνορες] γρ. ἐς. H.

163. τρεῖς σιάλους] διὰ τὴν ἑορτὴν τρεῖς ἄγει. ἕνα γὰρ καθʼ ἡμέραν εἰώθει. σιάλους δὲ τοὺς εὐτραφεῖς καὶ ἡμέρους, χλούνας δὲ τοὺς ἀγρίους. B.

166. ξεῖνʼ ἢ ἄρ τι] δύο μέρη λόγου τὸ ἄρ καὶ τὸ τί. B.

170. ἀεικέα] γρ. ἀτάσθαλα. H.

171. οὐδʼ αἰδοῦς μοῖραν ἔχουσι] οὐδὲ ὀλίγον αἰδοῦνται. V.

182. εἰσὶν δὲ καὶ ἄλλοθι] οὐ διὰ παντός. ἀλλʼ ὁρᾷ τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἀπόλλωνος. V.

εἰσὶν δὲ καὶ ἄλλαι] γρ. καὶ ἄλλλοθι. H.

186. βοῦν στεῖραν] τῶν γὰρ ἀτόκων τὸ κρέας κάλλιστον. B.

πίονας αἶγας] γρ. πίονας οἶας. M.

187. πορθμῆες δʼ ἄρα τούς γε διήγαγον] οὗτοι γὰρ ἐν τῇ ἠπείρῳ ἐνέμοντο καὶ χρεία ἦν πορθμέως. φησὶ γὰρ “δώδεκʼ ἐν ἠπείρῳ ἀγέ- λας, τόσα πώεα οἰῶν” (ξ, 100.). ἡ δὲ ἤπειρος ἀντικρὺ τῆς Ἰθάκης. Κεφαλληνία δὲ καὶ αὐτὴ ὠνομάζετο ὑπʼ Ὀδυσσέα οὖσα. B. πορθ- μῆες] οἱ παραφέροντες. V.

γρ. πορθμῆες γὰρ τούς γε. H.

195. δυόωσι] εἰς δύην καὶ κακοπάθειαν βάλλουσι. Q.

δηόωσι] γρ. καὶ δυόωσιν, ἤτοι ἐν δύῃ καὶ κακώσει μεταβάλλουσιν, ἢ εἰς δύαν ἐμβάλλουσιν. Vind. 133.

196. ἐπικλώσονται ὀιζύν] οὐδὲ ἀξίαν δυσωποῦνται. B.

202. ἐπὴν δὴ γείνεαι] καθὸ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε. γείνεαι] γεννήσῃς. V.

204. ἴδιον ὡς ἐνόησα] ψιλωτέον τὸ ἴδιον. κυρίως μὲν ἵδρωσα, νῦν δὲ ἠγωνίασα. παρακολουθεῖ γὰρ τοῖς ἀγωνιῶσι καὶ ἱδρὼς, καθὸ ἶδος τὸ θέρος ἢ τὸ θερινὸν κατάστημα, ἐπειδὴ ὑγρόν. οὕτως δὲ καὶ τὸ “ἴδει ἐν αἰνοτάτῳ.” παρὰ τὸ ἰδίρ δὲ καὶ τὸ ἐνίδιος, καὶ ἐν συγκοπῇ “ἔνδιος δʼ ὁ γέρων ἦλθʼ ἐξ ἁλός” (Od. δ, 450.), ὅτε ὁ ἥλιος καίει. B.

1. ἐκ] Sic etiam M. 23. τε post θεῶν addidit Buttm. 6. ἀεικέα] Hoc quoque in textu 24. γεννήσῃς Buttm. pro γενήσεις. habet M. 28. ἴδει ἐν αἰνοτάτῳ] Dixeris ex 10. ἄλλοθι in textu M. Homero citatum pro illo στείνει ἐν 16. Κεφαλληνία] Κεφαληνία B. αἰνοτάτῳ Il. θ, 476. sed est ex He- Addidi siglam B. ab Maio omis- siod. Sc. 297. Vid. Hevn. ad il- sam. lum locum. BUTTM. 18. τούς] αὐτούς H.

206. λαίφεα] ῥάκη, ἢ λεπτὰ ἱμάτια. V. κυρίως τῶν πλοίων αἱ ὀθόναι, νῦν δὲ τὰ παχέα ἱμάτια. Q.

209. ἐπὶ βουσὶν] γρ. ἐνί. V.

212. ὑποσταχύῳτο] αὔξοιντο. Q.

ὑποσταχύοιτο] ἐπαύξοιτο. V.

218. πόλλʼ ἐπιδινεῖται] ἐν τοῖς στήθεσιν ἀνακυκλεῖ ὁ λογισμὸς, πολλὰς στροφὰς λαμβάνει. V.

230. ξενίη τε τράπεζα] γρ. ὕπατος καὶ ἄριστος. H.

245. συνθεύσεται] συντελεσθήσεται. B.

250. οὐδʼ ἱέρευον ὄῖς] παρατηρητέον ὅτι μόνους τοὺς μνηστῆρας θεοῖς θύοντας οὐκ οἶδεν. V.

251. βοῦν ἀγελαίην] ἀγελαστικὴν, ἔτι ἐν ἀγέλαις οὖσαν, καὶ μή- πω ὑπὸ ζυγὸν οὖσαν. B.

252. ἐν δʼ ἄρα οἶνον] γρ. ἐν δέ τε οἶνον. H.

255. ἐῳνοχόει] οἶνον τοῖς κυπέλλοις ἐπέβαλεν, οὐκ ἐκίρνα. εἶπε γὰρ ἄνω, κρητῆρσι κεράσσατο. B.

266. ἐνιπῆς] ἐπιπλήξεως. ἐνιπὴ ἡ διὰ λόγων ἐπίπληξις καὶ ἀπειλὴ, ἀπὸ τοῦ ἐνέπω. ἀπειλῆς. H.

276. κήρυκες δʼ ἀνὰ ἄστυ θεῶν ἱερὴν ἑκατόμβην] οὐχ οἱ τῶν μνη- στήρων, ἀλλʼ οἱ τῶν Ἰθακησίων, οἱ δημόσιοι. βούλεται δὲ δεῖξαι ὅτι Ἀπόλλωνος ἡ ἑορτή. τὸ, οἱ δʼ ἐπεὶ ὤπτησαν, μετέβη πάλιν ἐπὶ τῶν μνηστήρων. B.

281. οἵ ῥʼ ἐπένοντο] γρ. οἳ πονέοντο. M.

289. ὃς δή τοι κτεάτεσσι πεποιθὼς] ἠθικῶς δείκνυσιν ὁ ποιητὴς ὅτι οὐδὲν συλλαμβάνει πλοῦτος πρὸς σωφροσύνην. V.

πατρὸς ἑοῖο] γρ. θεσπεσίοισι. H.

4. αὔξοιντο] δίκην σταχύων addit καὶ μόνον οἱ μνηστῆρες ἱερεύουσιν ὅῖς καὶ Eustath. p. 1890, 3. Integriora ad τὰ ἐξῆς ὡς ἐρρέθη, ἀλλαχοῦ δὲ τῆς Ὁμη- h. l. scholia excerpsit Apollon. ρικῆς ταύτης ποιήσεως οὐχ εὕρηνται τοῦτο Lex. s. v. ὑποσταχύοιτο. ποιοῦντες. Unde Barnesius, servato 10. Bene huic scholio respondet lemmate vulgato, scholio nostro lemma sicut ex ed. Argentin. re- attexuit hæc, εἰ μὴ ἐνταῦθα μόνον. posui, pro eo quod est in edd. re. Conf. schol. β, 300. BUTTM. cent. et in textu, οἱ δʼ ἱέρευον. Ne. 14. ἐν δʼ ἄρα οἶνον] Sic M. in tex- que tamen illo modo procedit ser- tu, H. vero ἐν δέ σοι οἶνον, quod non mo poetam. Sed mendosum esse differt ab varia lectione in margine ipsum acholium ex Eustathio p. posita. 1891,16. patet, qui ita: σημειοῦνται 20. δημόσιοι Buttm. δημόσιοι βου- ἐν τοῖς ῥηθεῖσιν οἱ παλαιοὶ ὡς ἐνθάδε λευταί B.

297. λοετροχόῳ] νῦν τῷ τὰ λουτρὰ παρέχοντι ἢ παρασκευάζοντι. V. ἴσως τινὶ πρὸς τὰ λουτρὰ ἀποδεδειγμένῃ γυναικί. τοὺς γὰρ βασιλικωτέρους εὐγενεῖς ἔλουον παρθένοι. B.

302. Σαρδόνιον] σεσηρὸς, σαρκαστικὸν, ἐπίπλαστον. παρὰ τὸ μόνον σεσηρέναι τὰ χείλη, μὴ μέντοι γελᾶν. B.

Σαρδάνιον μάλα τοῖον] σεσηρὸς ἐπʼ ὀλέθρῳ. φασὶ Τάλων τὸν ἡφαι- στότευκτον ὑπὸ Διὸς Εὐρώπῃ δοθέντα φύλακα τοὺς ἐπιβαίνοντας τῇ Κρήτῃ ἰδίως τιμωρεῖσθαι. πηδῶντα γὰρ εἰς πῦρ καὶ θερμαίνοντα τὸ στῆθος περιπτύσσεσθαι αὐτούς. ὧν καιομένων ἐκεῖνον σεσηρέναι. ἔνιοι δὲ γίνεσθαι λέγουσιν ἐν Σαρδοῖ τῇ νήσῳ σέλινον τοιοῦτον, ὃ τοὺς φα- γόντας ξένους μετὰ σπασμοῦ σεσηρότας ἀπόλλυσθαι ποιεῖ. Τίμαιος δέ φησι τοὺς γεγηρακότας τῶν γονέων ἄγειν αὐτοὺς πρὸς βόθρον καὶ καταβάλλειν εἰς αὐτὸν, τοὺς δὲ ὡς μακαρίως ἀποθνήσκοντας γελᾶν. ἄλλοι δὲ ἄλλως. ἄμεινον δὲ, τὸν ἐπὶ καταμωκήσει προσποίητον γέ- λωτα, παρὰ τὸ σεσηρέναι, ὅ ἐστιν ἀνοίγειν τὰ χείλη. V.

οἱ τὴν Σάρδον κατοικοῦντες ἀπὸ Καρχηδονίων ὄντες χρῶνται νόμῳ τινὶ βαρβαρικῷ καὶ πολὺ τῶν Ἑλληνικῶν διηλλαγμένῳ. τῷ γὰρ Κρό- νῳ θύουσιν ἡμέραις τισὶ τεταγμέναις, οὐ μόνον τῶν αἰχμαλώτων τοὺς καλλίστους, ἀλλὰ καὶ τῶν πρεσβυτέρων τοὺς ὑπὲρ ἑβδομήκοντα ἔτη γεγενημένους. τούτοις δὲ θυομένοις τὸ μὲν δακρύειν αἰσχρὸν εἶναι δοκεῖ καὶ δειλὸν, τὸ δὲ ἀσπάζεσθαι καὶ γελᾶν ἔσχατον καὶ προῖόν- των ἀνδρῶδές τε καὶ καλόν. ὅθεν φασὶ καὶ τὸν ἐπὶ κακῷ προσποίητον γέλωτα κληθῆναι Σαρδόνιον. ἡ δὲ ἱστορίᾳ παρὰ Δήμωνι. V.

304. τόδε κέρδιον] τὸ μὴ βαλεῖν, ἐπεὶ αὐτὸς ἂν ἀνῄρητο, ἢ τὸ βα- λεῖν τὸν ξένον, αἱρεῖται τὸ κέρδιον. V.

311. τετλάμεν] παροξυτόνως, εἴτε ἀπὸ τοῦ τλῆμι εἴτε ἀπὸ τοῦ τετλάκαμεν συγκέκοπται. B.

1. παρέχοντι] ἐπιχέοντι τῷ λούοντι e MS. ut ait, mutavit in δοῦλον. codex Barnes. BTTM. 6. Τάλων ex Zenobio 5, 85. et ἀσπάζεσθαι] Fortasse ἀλλήλους ad- Suida addidit Buttmannus. dendum ex Hesychio s. v. Σαρδόνιος 16. Hoc acholium in editionibus γέλως. ant. ad finem libri rejectum. BUT. προιόντων] Corruptum. προσποίητον Σάρδον] Σαρδόνα Barnes. Buttm. 17. Ἑλληνικῶν] Ed. ant. Ἑλληνῶν, 23. Δήμωνι] In libro περὶ παροι- recentiores Ἑλλήνων. BUTTM. μιῶν. BUTTM. 18. τισὶ] τρισὶ codex Barnes. 24. ἂν addidit Ernestius. 21. δειλόν] Ita in ed. ant. In re- 26. παροξυτόνως] Malum hoc præ- cenioribus δῆλον, quod Barnesius, ceptum in Homeri textu hucusque

316. ἦεν] γρ. εἴη, ὃ καὶ κρεῖττον. Vind. 133.

319. ῥυστάζοντας] ῥυστάζειν γὰρ τὸ μετὰ βίας ἕλκειν παρὰ τὸ ἐρύω, ῥύω. V.

341. οὔτι διατρίβω] οὐχ ὑπερτίθεμαι. B. διατρίβω] κωλύω. V.

344. ἀναγκαίῳ] ἀναγκαστικῷ. B. V.

343. αἱμοφόρυκτα δὲ δὴ κρέα] ᾑμαγμένα. τοῦτο δὲ σημεῖον ὅτι ἤμελλε τὸ σῶμα αὐτῶν αἵματι μολύνεσθαι. οὐ τοῖς μνηστῆρσι δὲ, ἀλλὰ τῷ Θεοκλυμένῳ ταῦτα ἐφαίνετο τῷ μάντει τῷ παρὰ τοῦ Τη- λεμάχου ἀχθέντι ἀπὸ τῆς Πύλου. B.

353. δέδηε] διεγήγερται. V. ἀπὸ τοῦ δαίω τὸ καίω γίνεται τὸ δέδηε, ἀντὶ τοῦ φαίνεται. B.

354. ἐρράδαται] τὸ θέμα ῥοίζω. B.

355. εἰδώλων] ὡς τῶν ψυχῶν αὐτῶν ἐπὶ τὸν Ἄιθην ἀπιουσῶν. B.

356. ἱεμένων] πορευομένων. Gl. Vind. 133.

ἠέλιος δὲ οὐρανοῦ ἐξαπόλωλε] οὐ γὰρ ἡλίου ἔκλειψις ἐγένετο, ἀλλὰ Θεοκλύμενος οὕτως ὁρᾷ ὑπό τινος ἐνθουσιασμοῦ μαντευόμενος ὅτι ἐκλείψει αὐτοῖς ὁ ἥλιος. ἀμέλει οἱ μνηστῆρες ὡς οὐδὲν τοιοῦτον θεωροῦντες καὶ ἐκβληθῆναι αὐτὸν ἀξιοῦσιν ὡς παραπαίοντα. B. οὐχ ὡς ἐκλείψεως γεγενημένης, ἀλλʼ ὅτι τοῖς μνηστῆρσιν ὁ ἥλιος ἐκλε- λοίπει. ἐξέρχεται δὲ οὗτος ἐκ τῆς οἰκίας οἰκονομικῶς. V.

362. εἰς ἀγορὴν ἔρχεσθαι] χειραγωγήσατε αὐτὸν εἰς τὴν ἀγορὰν, ἵνα ἴδῃ τὸ φῶς. τὰ γὰρ κατʼ οἶκον νυκτὶ εἰκάζει. B.

ἐῴκει] γρ. ἐίσκει. M.

369. γρ. ἀνδρῶν οἳ κατὰ δώματʼ Ὀδυσσῆος θείοιο. H.

374. ἐρέθιζον] γρ. θαύμαζον. H.

γελόωντες] γελωτοποιούμενοι, καταγελῶντες. V.

377. ἐπίμαστον ἀλήτην] ἐνδεᾶ ἐπαίτην, παρὰ τὸ μαστεύειν τρο- φήν. B. ἐπιμαστεύοντα καὶ ἐπιζητοῦντα. V.

(nisi quod Barnesius tacite id mi- fortasse non librarii, sed ipsius gravit) ab omnibus observatum hic scholiastæ errorem corrigens. Nam video, dum δείδιμεν, μέμαμεν, μέμα- scholiorum codicis B. perexigua τον, τέτλαθι secure edunt. Nam auctoritas est. infinitivi, cujus τετλάμεν legitima 7. ἤμελλε Buttm. pro ἠμέλγετο. forma est, nullam hic rationem 19. ἐκλελοίπει] ἐπιλέλοιπεν ex Eust. perspicio. BUTTM. προπαροξυτόνως p. 1895, 16. qui habet: τινὲς —οὐκ εἴτε κίνημά ἐστιν ἀπὸ τοῦ τέτλημι εἴτε ἐνόησαν ἐπὶ τοῦ ἐκλιπεῖν, ἀλλʼ ὅτι τοῖς ἀπὸ τοῦ τετλήκαμεν συγκέκοπται Lo- μνηστῆρσιν ὁ ἥλιος ἤδη ἐπιλέλοιπεν ὡς beck. Pathol. Elem. vol. 1. p. 380. τεθνηξομένοις. BUTTM.

379. ἔμπαιον] ἔμπειρον. V.

ἔμπεον] ἀπὸ τοῦ παίω τὸ τύπτω. διὰ τὸ μέτρον γράφεται ψιλὸν τὸ πε. B.

380. μαντεύσασθαι] γρ. μαντεύεσθαι. H.

383. ἐς Σικελοὺς] ἐγινώσκετο ἄρα τὰ κατὰ τοὺς Σικελούς. οὐκ εἰκὸς οὖν ἐκεῖ τὴν πλάνην γεγονέναι. διαφέρουσι δὲ Σικελιῶται Σι- κελῶν· οἱ μὲν γὰρ Ἕλληνες, οἱ δὲ βάρβαροι. V.

ἄξιον ἄλφοι] ἀξίαν εὕροι τιμὴν ἡ τῶν ξένων πρᾶσις. B.

387. κατʼ ἄντησιν] ἀντικρὺς τοῦ ἀνδρῶνος ἐν τῇ γυναικωνίτιδι. V.

390. γελοίωντες] ἀντὶ τοῦ γελοιῶντες καὶ γελωτοποιοῦντες, ἐν γέλωτι διατρίβοντες. B.

394. πρότεροι] οἱ μνηστῆρες δηλαδή. B.

Φ ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Τόξου θέσιν Πηνελόπη μνηστῆρσι. καὶ ὡς ἀναγνωρισθεὶς τοῖς θεράπουσι συντίθεται Ὀδυσσεὺς τὸν κατὰ τῶν μνηστήρων φόνον. καὶ ὡς μὴ δυναμένων αὐτῶν ἀνατεῖναι τὸ τόξον ἐγκρατὴς γέγονεν ὅλων Ὀδυσσεύς. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Πηνελόπη τῷ τείνοντι τὸ τόξον ὁμολογεῖ τὸν ἑαυτῆς γάμον, Ὀδυσσεὺς δὲ Εὐμαίῳ καὶ Φιλοιτίῳ ἐντειλάμενος περὶ τῆς τῶν θυρῶν ἀσφαλείας αὐτὸς ἀφίησι τὸ βέλος διὰ τῶν πελέκεων ἄλλου τεῖναι τὸ τόξον μὴ δυνηθέντος. P. V.

1. τῇ δʼ ἄρʼ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε] ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ. P. V. τίθησι δὲ τὸ τόξον ἵνα, ἐὰν μὲν πλείους ἐντείνωσι, στασιάσωσιν, ἐὰν δὲ μηδεὶς, ἀνάξιοι τῆς μνηστείας φανῶσιν. V. τὸ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ. οὐχ ἡ Πηνελόπη δὲ τὸν φόνον ἐνόησεν, ἀλλʼ ὁ ποιητὴς ἀφʼ ἑαυτοῦ τὸ συμβησόμενόν φησι. B. Q.

5. κλίμακα δʼ ὑψηλὴν] τὴν ἐκ τῆς γυναικωνίτιδος εἰς τὴν ἀποθή- κην, ἵνα τὴν κλεῖν λάβῃ. P. V.

20. ἑαυτῆς Eustathius, qui hoc Argumentum habet p. 1897. αὐτῆς P. V.

6. κληῖδα οὐ μόνον τὸ κλεῖθρον, ἀλλὰ καὶ τὴν κλεῖν. B.

7. κώπη δʼ ἐλέφαντος ἐπῆεν] ἡ λαβὴ τοῦ ξίφους ἡ κόπτειν δυνα- μένη, παρὰ τὸ κοπή, ἀναβιβασμῷ καὶ τροπῇ, κώπη. καὶ ἡ τῶν ἐρετῶν κώπη λέγεται παρὰ τὸ κόπτειν τὸ ὕδωρ. V.

9. ἔσχατον] νῦν τὸ ἐνδότατον. P. V.

10. πολύκμητος] ἐφʼ ᾧ πολλὰ κάμνουσιν. P. V.

11. ἔνθα δὲ τόξον ἔκειτο] προνοητικῶς οὐκ ἐν τῷ ἀνδρῶνι, ἵνα μὴ ὑπὸ τοῦ καπνοῦ ἡ νευρὰ ῥαγῇ. V.

13. Λακεδαίμονι] νῦν ἐπὶ τῇ Λακωνικῇ χώρᾳ, ἧς μέρος κατὰ τοὺς ἡρωικοὺς χρόνους ἡ Μεσσήνη. διχασθῆναι δέ φασι τὴν Λακωνικὴν τῆς Μεσσηνίας ἐπὶ τῶν Ἡρακλειδῶν, οἳ μετὰ τὴν τοῦ Ἰλίου ἅλω- σιν κατέσχον τὴν Πελοπόννησον. B. Q.

15. Μεσσήνῃ] τῇ Μεσσηνίᾳ χώρᾳ, ἥτις ἦν μέρος τῆς Λακεδαί- μονος πρὸ τῆς τῶν Ἡρακλειδῶν καθόδου. V.

16. οἴτῳ ἐν Ὀρτιλόχοιο] ἐν Φεραῖς. P. V.

17. μετὰ χρεῖος] ἐπὶ χρεῖος, χρέος ἀπαιτήσων καὶ ὀφείλημα. οὐ δάνειον, ἀλλὰ ἐξ ἁρπαγῆς. B. Q. διὰ ὄφλημα. V.

18. ἄειραν] νῦν, ἥρπασαν. P. V.

20. ἐξεσίην] δημοσίαν ἔκπεμψιν καὶ πρᾶξιν. P. V.

δημοσίαν ἔκπεμψιν. παρὰ τὸ ἥσω ἑσία καὶ ἐξεσία. B.H.Q.

22. Ἴφιτος αὖθʼ ἵππους] Αὐτόλυκος ὁ Ἑρμοῦ κλέψας τὰς Εὐρύ- του ἵππους πέπρακεν αὐτὰς τῷ Ἡροκλεῖ, ἃς ζητῶν Ἴφιτος περιῄει. τὸν γὰρ Ἰόλης ἔρωτα οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς, οὐδὲ ὡς ἀποτυχῶν τοῦ ἔρω- τος τῆς Ἰόλης ἔκλεψε τὰς ἵππους Εὐρύτου. B.Q.

Ἴφιτος Εὐρύτου μὲν παῖς, Οἰχαλιεὺς δὲ τὸ γένος ἀπολομένων αὐτῷ τῶν ἵππων περιῄει τὰς πέριξ ἐρευνῶν πόλεις εἴ που φανεῖεν. Πολυΐδου δὲ τοῦ μάντεως εἰπόντος αὐτῷ μὴ παραγίνεσθαι εἰς Tί. ρννθα χάριν ζητήσεως, οὐ γὰρ εἶναι συμφέρον, λέγεται παρακού- σαντα παραγενέσθαι. τὸν δὲ Ἡρακλέα μηχανῇ τινι καὶ στρατηγίᾳ συνεφελκυσάμενον αὐτὸν ἄγειν εἰς ἐπίκρημνον τεῖχος καὶ κατα- στρέψαι, διὰ τὸ πρὸς αὐτὸν ἔχειν ἔγκλημα καὶ τὸν πατέρα, ὅτι τε- λευτήσαντι αὐτῷ τὸν ἆθλον τὴν Ἰόλην γαμεῖν οὐκ ἔδωκαν, ἀλλʼ ἀτι- 6. ἐφʼ] ὑφ᾿ V. ποιήσω ἔσια B. ἤσσω αἰτίαν Q. 9. ἧς μέρος—] Conf. schol. Il. β, ἐξεσία] ἐξέσια B. ἐξεσίαν Q. 502. 582. 23. οὐδὲ ὡς Buttm. pro οἱ δὲ οὕτως. 19. καὶ πρᾶξιν om. V. 25. Hoc scholion in fine libri 20. παρὰ τὸ ἥσω ἐσία Buttm. H. habent editiones veteres. μάσαντες ἀπέπεμψαν. λέγεται δὲ ὡς ἀγανακτήσας ὁ Ζεὺς ἐπὶ τῇ ξενοκτονίᾳ προσέταξεν Ἑρμῇ λαβόντα τὸν Ἡρακλέα πωλῆσαι δίκην τοῦ φόνου· τὸν δὲ εἰς Λυδίαν ἀγαγόντα τῇ τῶν τόπων βασιλευούσῃ Ὀμφάλῃ δοῦναι τριῶν τιμηθέντα ταλάντων. ἡ ἱστορία παρὰ Φερε- κὐδῃ. V.

26. μεγάλων ἐπιίστορα ἔργων] μεγαλουργὸν, ἐπὶ μεγάλοις ἔργοις ἱστορούμενον, ἐπιστήμονα. V.

27. ξεῖνον ἐόντα κατέκτανεν] ξενιζόμενον παρʼ αὐτῷ. οἱ δὲ νεώτε- ροί φασιν ὡς ὅτι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ τείχους κατέβαλεν. B.

29. ἔπειτα δὲ] ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ. καὶ αὐτὸν ἔκτεινε καὶ τοὺς ἵππους κατέσχε. B.

31. τὰς ἐρέων] ἀνερευνῶν, ζητῶν. ὁμοίως τῷ “κνημοὺς ἐξερέῃσιʼ (Od. δ, 337.). δῆλον δὲ ὅτι καὶ πρὸ Ἡρακλέους ἦν ὁ Εὔρυτος. B.

32. μέγας Εὔρυτος] ἐπὶ τοξικῇ. V.

35. ἀρχὴν ξεινοσύνης] ἀρχήν ποιούμενα ξενίας. προσκηδέος] τῆς ποιούσης κηδεμονικῶς ἔχειν πρὸς ἀλλήλους. V. κηδεμονικῆς φιλίας. κήδονται γὰρ ἀλλήλων οἱ φίλοι καὶ ξένοι. B.

οὐδὲ τραπέζῃ] οὐδὲ ἕτερος ἑτέρῳ ἐπιξενωθέντι παρέθηκε τράπε- ζαν. B.

38. ὅς οἱ τόξον ἔδωκε] τρίτον εἴρηκε τὴν δόσιν, ἐπεὶ διὰ μέσου τινὰ παραδιηγεῖται. V.

τὸ δʼ οὔ ποτε] δοκεῖ μὲν παρέλκειν τὸ ποτέ, ἴσως δέ φησιν, οὐδὲ ἄλλοτε. B.

46. αὐτίκʼ ἄρʼ ἥγ’ ἱμάντα] ἱμάντα τὸν ἀνοίγοντα τὸ ἔνδοθεν περι- γινόμενον κοχλῷ ἐοικὸς κλεῖθρον. δύο γὰρ ἱμάντες ἦσαν, ὁ μὲν κλείων, ὁ δὲ ἀνοίγων. ἑκάτερος δὲ κρίκου τινὸς ἐξήρτητο. ἡ Εὐρύκλεια οὖν θύραν ἐπέρυσσε κορώνῃ ἀργυρέῃ (α, 441.), κλείουσα. τὸ δὲ “ἄντα τιτυσκομένη” ὥστε τὰς βαλάνους ἀντίας γίνεσθαι τοῖς τῆς κλειδὸς γόμφοις. ἢ αὐτὴ ἀντικρὺ καὶ ἔμπροσθεν τῆς θύρας ἑστῶσα καὶ οὕτως καταστοχαζομένη. Q. κορώνη ὁ κρίκος. B.

ἀπέλυσε κορώνης] τὸ κλεῖθρον ἑκατέρωθεν ἐξήρτητο πρὸς κρίκον, ὥστε διʼ οὗ μὲν ἑλκομένου πρὸς τῷ σταθμῷ κυκλεῖσθαι, διʼ εὗ δὲ ἀνοίγεσθαι εἰς τοὐναντίον ἑλκομένου. V.

47. ἀνέκοπτεν] ἀνέκρουεν, ἀνώθει. V.

ὀχῆας] νῦν τὰς λεγομένας βαλάνους τὰς ἐν τῷ λεγομένῳ χελωνίῳ κατʼ ἀντικρὺ τῆς κλειδὸς, αἳ περιάγονται καὶ ἀνοίγονται. V. τὰς βαλάνους. ἐν Ἰλιάδι δὲ (μ, 455.) τοὺς μοχλούς. B.

50. πληγέντα κληῖδι] πρότερον τοῦ κλείθρου ταραχθέντος ἡ κλεὶς ἔτι ἦν κρατοῦσα. B.H.Q.

54. γωρυτῷ] τῇ θήκῃ τοῦ τόξου. V. ἐλύτρῳ τοῦ τόξου. καὶ ἔστι γωρυτῷ παρὰ τὸ ἀορεῖν τὸν ῥυτόν. B.

61. ὄγκιον] ἔστι μὲν τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἡ λέξις, σημαίνει δὲ ὄγκιον ἀγγεῖον κιστοειδὲς, ἐν ᾧ ἔκειντο οἱ ὄγκοι. ὄγκοι δέ εἰσιν οἱ . πώγωνες τῶν ἀκίδων. καὶ ἐν ἄλλοις “ὡς δὲ ἴδεν νεῦρόν τε καὶ ὄγκους ἐκτὸς ἐόντας” (Il. δ, 151.). V. συνεκτικὸν τῶν ὄγκων ἄγγεῖον, ὡς κρεῖον τὸ κρεοδόχον ἀγγεῖον. ὄγκιον οὖν ἡθήκη τῶν ἀκίδων. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ὀγκῶδες εἶναι. V. προπαροξυτόνως τὸ ὄγκιον. ἔστι δὲ κυρίως τὸ δεκτικὸν τῶν ὄγκων, ὅ ἐστιν ἀκί- δων. B.

62. τοῖο] τοῦ ἰδίου. V.

69. ἐχράετε] ἐβιάσασθε, ἐβαρήσατε. V.

71. μύθου] νῦν τῆς στάσεως. ὅθεν καὶ Ἀνακρέων τοὺς ἐν τῇ Σάμῳ ἁλιεῖς ὄντας στασιαστάς φησι “μυθιῆται δʼ ἀνὰ νῆσον, ὦ Μεγίστη, διέπουσιν ἱρὸν ἄστυ.” ἀντὶ τοῦ στασιασταί. V.

3. ταραχθέντος H. παραχθέντος ἄλλως ἐν μύθοις καὶ (dele καὶ) μόνοις ἔχοντες τὸ σεμνὸν, ἢ καὶ ἀγορηταὶ βλα- 6. ἀορεῖν corruptum. χωρεῖν Lo- βεροί. beck. Pathol. Proleg. p. 389. 18. μυθιῆται pro μυθηταὶ correc- 8. ὄγκιον ἀγγεῖον scripsi ex Eu. tum ex Apollon. Lex. Hom. μῦθος· stathio p. 1899, 1. Legebatur ὁγ- λόγος· ὁ δὲ Ἀνακρέων μυθιήτας τοὺς κεῖον, omisso ἀγγεῖον. στασιώτας εἶπεν. Vocabulum μυθιή. κιστοειδὲς Barnes. pro σχιστοειδές. της (quod Phænici in versu choli. Omisit Eustath. ambico ap. Athen. 12. 9. 530 E. ἔκειντο Eustath. ἔγκειντο V. ἀπέ- restituit Schweigh., οὐ μυθιήτης, in κειντο Barnesius. codice corruptum in οὐ μυθηητής) 10. συνεκτικὸν] συνακτικὸν Eu- cum πολιήτης similibusque formis stat. comparant Apollon. de conjunct. 11. κρεοδόχον] κρεωδόχον Eusta- in Bekk. Anecd. p. 524, 5. Steph. thius. Byz. s. v. Αἴγινα et Etym. Gudian. 17. Ἀνακρέων Eustathius p. 1901, p. 84, 3. (ubi corrupte μυθηἳτης), 45. ἐν δὲ τῷ μύθου ἐπισχεσίην οἱ πα- quos Anacreontis locum in mente λαιοὶ μῦθον μὲν ἐνταῦθα ἰδίως τὴν στά- habuisse credibile est. Ex scholio σιν λέγουσιν, ἐπεὶ καὶ Ἀνακρέων τοὺς ἐν Homerico excerpta sunt quam ha- Σάμῳ θέλων εἰπεῖν στασιαστὰς, μυθη- bet Etym. d. p. 593, 47. μῦθος ση- ταὶ δʼ ἐν νήσῳ, φησὶ, διέπουσιν ἱερὸν μαίνει καὶ τὴν στάσιν. ἅπαξ εἴρηται ἄστυ, ἀντὶ τοῦ στασιασταὶ ἐπίρρητοι, ἢ παρʼ Ὁμήρῳ “οὐδέ τινʼ ἄλλην μύθου

ἐπισχεσίην] πρόφασιν. Q. νῦν σημαίνει πρόφασιν. ἐπιμονῆς γὰρ χρεία τῷ προφασιζομένῳ εἰς τὸ ψεύδεσθαι καὶ τὸ μὴ ἀληθεύειν. καὶ Ἀλκαῖος “οὐδέ τι μυνάμενος ἄλλοι τὸ νόημα” ἀντὶ τοῦ προ- φασιζόμενος. ἀλλαχοῦ ἀποτρέπων τὸ ἑαυτοῦ νόημα. V.

73. τὸ δὲ φαίνετʼ ἄεθλον] τὸ ἐμὲ γῆμαι. V.

76. δυοκαίδεκα πάντων] εἰ γὰρ ἐν μέσοις ἔστη τὸ βέλος, ἔξαθλος ἦν, ὡς ἐλλείπων τῇ δυνάμει. V.

85. ἐφημέρια φρονέοντες] τὸ παραυτίκα μόνον φρονοῦντες, οὐ προ- νοοῦντες τοῦ μέλλοντος. V.

90. τόξα] νῦν τὴν σύμπασαν σκευήν. V.

91. ἀάατον] ἐπιβλαβῆ, ἢ ἄνευ βλάβης. V.

93. μέτα] ἀντὶ τοῦ ὑπάρχει. V.

ποιήσασθαι ἐπισχεσίην ἐδύνασθε· ὅθεν νθμφέων, quod Sopingius animad- καὶ Ἀνακρέων ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν μελῶν vertit collata glossa Hesychii, ἄστυ μυθίας τοὺς στασιαστὰς ἐπὶ τῶν ἁλιέων Νυμφέων· τὴν Σάμον Ἀνακρέων, ἐπεὶ λέγει. ubi Gaisfortdius μυθἱας duo- ὕστερον εὔυδρος ἐγένετο. rum codicum auctoritate in μυθίτας P. 699, 1. ἐπιμονῆς—] Inde ab mutavit, quod ipsum quoque ad hoc verbo omnia spectant ad v. μυθιήτας ducit, etsi grammaticus 111. Vid. quæ ibi notabo. BUTT. vulgarem huqusmodi nominum for- ἐπιμονῆς et mo. μυνάμενος correxit mam in ιτης fortasse poeticae in Barnesius pro ἐπὶ μονῆς et μηνάμενος. ιητης praetulit, quemadmodum The. Verbo ἐπιμένειν in explicatione hu- ognostus in Crameri Anecd. Oxon. jus vocabuli usus est Eustathius p. vol. 2. p. 169, 12. inter nomina in 1901, 47. της posuit, μυθίτης σημαίνει δὲ τὸν 3. ἄλλοι τὸ νόημα] ἄλλα τὸ νόημα V. ἄλλο νόημα Eustathius p. 1901, 52. στασιαστήν. P. 648, 18. ἀνὰ νῆσον, ὦ Μεγίστη “Blomfieldus, apud quem hoc est I.. Dindorfius in Thesauro vol. 5. Alcæi fragmentum 55.: ‘Forsan p. 1248. Legebatur ἀννήσῳ μεγίστη, corrigendum ἄλλα τὸ νόημα. Videtur in quo ἀνὰ νῆσον latere viderat autem μυνάμενος Æolice dici pro μυ- Buttmannus. Quod Eustathius po- νώμενοςʼ Verum utrumque mihi vi. suit ἐν νήσῳ, omisso μεγίστη, ipsius detur: nam illud nititur scholia. esse conjectura videtur, quum cor- stæ explicatione, verbum autem rupta esse videret verba scholiastæ μύνομαι ex hoc tantum fragmento nec μεγίστη intelligeret. Nominis lexica intravit, in posterum omit- Μεγίστης exempla sunt in fragmen- tendum.” BUTTM. Recte Blom- tis Aaacreontis apud Athen. 15. fieldus, nisi quod Eolica forma p. 671 F. 673 D. 674 A. ἄλλοι restituenda erat, quod fecit 19. διέπουσιν] Scribendum διέπουσιν Seidlerus, sive sic scripta sive ἄλ- Σάμον cum Bergkio ad Anacr. λυι, de quo dixit Ahrens. de dial. Fragm. p. 164. Nam metrum ho- Æol. p. 155- rum duorum versuum est Ionicum 5. τὸ ἐμὲ γῆμαι] Conf. schol. ad a minore trimetrum ἀνακλώμενον v. 106. ⨩ U+02D8U+02D8 U+00AF U+02D8UU+02D8U ⨩ U+02D8U,⨩U+02D8U+02D8 U+00AF 8, ἔσπη Buttm. pro ἐστί. Porro post ἄστυ scholiasta omisit

106. φαίνετʼ ἄεθλον] τὸ γῆμαι τὴν Πηνελόπην πρόκειται νικητή- ριον. εἰ γὰρ τὸν ἀγωνισμὸν ἔλεγεν, ἀρσενικὸν ἂν ἔφη. B.

107. κατʼ Ἀχαιΐδα γαῖαν] γενικῶς εἶπε, καὶ αὖθις τοὺς ἐπιση- μοτάτους τόπους ἐδήλωσε. B.

111. μὴ μύνῃσι] προφάσεσιν. ἅπαξ δὲ κεῖται. B. Q. προφά- σεσι. παρὰ τὸ μύσαντα τὰ ὄμματα σκέπτεσθαι τί χρὴ δρᾶν. τού- του γὰρ χάριν προφασίζονται, ἵνα ἐπιμείνωσιν. οἱ δὲ, κατασιωπῶντες, παρὰ τὸ μύειν τὸ στόμα. V.

114. σιδήρου] τῶν πελέκεων V.

117. ἀνελέσθαι] ἀναλαβεῖν, μεταχειρίσασθαι, ὑποστῆναι. B. Q.

120. διὰ τάφρον ὀρύξας] δηλονότι πρότερον ἴθυνε τὴν τάφρον, μετὰ ταῦτα ἔστησε. B.

122. ἔναξε] συνεπίλωσεν. V. ἀντὶ τοῦ ἔνησε, ὅ ἐστιν ἐσώρευσε. B.

138. κορώνῃ] τῷ ἄκρῳ τοῦ τόξου. V.

141. ἐπιδέξια] ἐκ τοῦ δεξιοῦ μέρους. V.

142. ὅθεν τʼ ἐπιοινοχοεύει] εὔλογόν ἐστιν εἰσιόντος εἰς τὸν ἀν- δρῶνα ἐν δεξιῷ κεῖσθαι τὸν κρατῆρα. V.

145. θυοσκόος] ἱεροθύτης. Q. ὁ μάντις· ἀπὸ τῶν θυομένων κοῶν, ὅ ἐστι νοῶν, καὶ διὰ πυρὸς μαντευόμενος. MS. Barnes.

146. μυχαίτατος] ἐνδότατος. V.

161. ἐέδνοισιν διζήμενος] πλήθει ἔδνων ζητῶν. βίᾳ γὰρ καὶ ῥώμῃ οὐ λήψεται. V.

162. εἴη] γρ. ἔλθῃ. M.

185. βίης ἐπιδευέες] δυνάμεως ἐνδεεῖς, ἤτοι τοῦ τόξου ἢ τοῦ Ὀδυσσέως. V.

186. ἐπεῖχε] ἐπέκειτο. ὁ Ἀντίνοος ἐπεῖχε καὶ ἐκώλυσεν αὐτοὺς πρὸς τὸ παρὸν χρήσασθαι τῷ τόξῳ. φαίνεται γὰρ ὁ Ἀντίνοος ἑξῆς 6. παρὰ τὸ addidit Buttm. et ad illum versum voci σχεσίη addi. σκέπτεσθαι correxit pro σκέπεσθαι. tur, καὶ μύνην τὴν τοιαύτην ἐπισχεσίην Videri enim esse derivationem vo- μετʼ ὀλίγα ἐρεῖ: quibus statim sub- cis μύνη ab habitu ejus qui dum jungitur ibi hujus etiam vocis ex- spectare simulat quid agendum sit, plicatio. Idque videtur apud anti- oculos claudit. quiorem enarratorem, unde sua 7. ἵνα ἐπιμείνωσιν] Hoc spectat Eustathius quoque, ita fuisse: nam ad aliam vocis μύνη derivationem inscitus ille nostrorum scholiorum παρὰ τῆς μονῆς: sicut alteram ejus- compilator in utroque tamen scho- dem derivationis rationem habes lio habet quæ apud Eustathium supra ad v. 71. ἐπιμονῆς γὰρ χρεία non leguntur. BUTTM. κ. τ. ἑ. Nimirum apud Eustathium 13. ἔνησε Buttm. pro ἐνῆξε. λέγων μὴ δεῖν τεῖναι τὸ τόξον, ἑορτῆς οὔσης τοῦ τοξικοῦ θεοῦ. καὶ Εὐρύμαχος πείθεται. V.

188. τὼ δʼ ἐξ οἴκου βῆσαν] εἰς τὸν πρόδομον ἐξῆλθον. πιθανῶς, ἐπεὶ μακρῷ πρόσθεν ὁ Ἀντίνοός φησιν “κλαίετον ἐξελθόντες” (90.)· καὶ ἅμα ἵνα τῷ Ὀδυσσεῖ συμβαλών. V.

195. ποῖοί κʼ εἶτε] τὸ πλῆρες ποῖοί κε εἶτε. τὸ δὲ σημαινόμενον ποῦ ἂν εἴητε κατὰ τὴν γνώμην. V.

196. ἐνείκαι] ἐνέγκοι, ἀγάγοι. V.

ἐνείκαι] γρ ἐνείκῃ. H.

202. δύναμις καὶ χεῖρες ἕπονται] τῇ δυνάμει καὶ χεῖρες ἀκολου- θοῦσιν. V.

ἔσσονται] γρ. ἕπονται. Vind. 133.

211. ὑπότροπον] γρ. ἀπότροπον. H.

212. σφῶϊν] σημείωσαι τὸ σφῶῖν καὶ ἐπὶ τοῦ δευτέρου προσώπου τασσόμενον. Vind. 133.

220. σὺν υἱάσιν Αὐτολύκοιο] γρ. μετʼ Αὐτόλυκόν τε καὶ υἷας. M.

222. ἕκαστα] γρ. ἄνακτα. M.

224. κεφαλήν τε] γρ. χειράς τε. M.

230. προμνηστῖνοι] εἷς παρʼ εἷς, τὸ λεγόμενον, ἄλλος πρὸ ἄλλου, ἀλλεπάλληλοι, ὅ ἐστι παραμένοντες ἀλλήλους. Q.

235. θέμεναι] γρ. δόμεναι. Vind. 133.

238. ἐν ἕρκεσι] τοῖς τοιχίοις. V.

239. προβλώσκειν] ἐξέρχεσθαι, προέρχεσθαι, προβλέπειν. Q. προιέναι ἔξω. V.

258. τοῖο θεοῖο] τοῦ θεοῦ τοῦ ἐπὶ τοῦ τόξου. V.

274. μετέφη] γρ. προσέφη. H.

278. ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἔπος] ὁ Ἀντίνοος. πρὸς γὰρ τὸ δεύτερον τὸ πρότερον. V.

279. ἐπιτρέψαι δὲ θεοῖσιν] εἶξαι καὶ συγχωρῆσαι τῇ ἑορτῇ. V.

289. ὑπερφιάλοισι] νῦν τοῖς κατʼ ἀρετὴν διαφέρουσι. V.

291. ῥήσιος] γνώμης. V.

9. ἐνείκαι] Sic H. in textu. In nis et farinæ intermista sint iis quoque quæ dudum e marginibus M. ἐνέγκῃ corrasa sunt. BUTTM. 14. 15. Scholium hominis in- docti, quod ideo tamen ponendum 25. τοῦ ἐπὶ Barnes. pro τὸ ἐπί. erat, et augurari liceat cujus origi-

295. οἶνος καὶ Κένταυρον ἀγακλυτὸν] Εὐρύτῳ ὅμως μὲν, ἕνα τῶν ἐν τῷ Πειρίθου γάμῳ Κενταύρων ἀπολομένων τὸν Εὐρυτίωνα λέγει, ὅτε τὴν Ἀδράστου θυγατέρα, λέγω δὴ Ἱπποδάμειαν, Πειρίθους πρὸς γάμον ἀγόμενος ἐκάλεσε κατὰ συγγένειαν Λαπίθας καὶ Κενταύρους. ὑπὸ μέθης δὲ οἱ Κένταυροι προαχθέντες τῶν Λαπιθῶν ἁρπάσαι τὰς γυναῖκας ἐπεχείρησαν. οἱ δὲ ὀργισθέντες ἀνεῖλον τοὺς Κενταύρους. Βακχυλίδης δὲ διάφορον οἴεται τὸν Εὐρυτίωνα. φησὶ γὰρ ἐπιξενω- θέντα Δεξαμενῷ ἐν Ἤλιδι ὑβριστικῶς ἐπιχειρῆσαι τῇ τοῦ ξενοδο- χοῦντος θυγατρὶ, καὶ διὰ τοῦτο ὑπὸ Ἡρακλέους ἀναιρεθῆναι καιρίως τοῖς ἐκεῖ ἐπιστάντος. V.

298. μαινόμενος κάκʼ ἔρεξε] ἤθελε γὰρ συμμιγῆναι τῇ γυναικὶ τοῦ Πειρίθου. Q.

302. ὀχέων] ὑποφέρων, ἢ ἔχων καὶ βαστάζων. V.

ἀεσίφρονι] φρενοβλαβεῖ. V.

303. ἐξ οὗ Κενταύροισι] Ἰξίων ὁ Διὸς παῖς Λαπίθης τὸ γένος κοινωνὸς τῆς θεῶν τραπέζης γενόμενος καὶ πιὼν πολὺ τοῦ νέκταρος καὶ τῆς ἀμβροσίας ἁψάμενος, οὐχ ὅπως αὐτὸς ἀμοιβὰς τῷ Διὶ εὐργεσίας 1. Εὐρύτῳ ὅμως μὲν] Hæc tria autem varietates memorandum est, prima verba in edd. rec. omissa quod hanc Pirithoi sponsam scho- sunt. Sed Barnesius reposuit Ὅμη- liastes ad Il. α, 263. Ἱπποδαμίαν τὴν ρος μέν “ad fabulæ dilucidationerm” Βουτάδα dicit, pro quo in Ven. est ut ait “nec sine MSto Alovsii.” Ἱπποβοτίαν τὴν Βούτα; Tzetxes au- Ego quid eo lucremur non video: tem ad Scut. Herc. 178. Δίαν τὴν et mallem eum in MS. invenisse Βουτάτου. Add. infra ad 303. Εὔμρυτον Ὅμηρος μὲν Εὐρυτίωνα λέγει, BUTTM. ἕνα τῶν — ἀπολομένων, ὅτε κ. τ. ἑ. 8. Δεξαμενῷ ἐν Ἤλιδι] δεξάμενος BUTTM. ἐν Ἤλιδι V. Barnes. em. Δεξαμενῷ 3. Pro Ἀδράστου, quod in edd. ἐν Ὠλένῳ ex Apollod. 2, 5, 5. bene, omnibus et in ipso Alovsii MSto, quoad nomen hominis: sed Ἤλιδι item in Eustath. p. 1910, 6. obti- intactum relinquendum puto. Ole- net, audacter tamen, ut ipse ait, nus enim, finitima Elidi civitas in Ἄτρακος reposuit Barnesius, eo- illis præsertim temporibus huic re- demque, quem dicit, errore Hvgi- gioni commode potuit accenseri. num quoque (c. 33.) liberavit: id- Conf. Paus. 5, 3. Eustathius p. que non alio probare conatus est 1909, 61. habet ἐπιξενωθέντα τινὶ ἐν quam quod Atracis et Atracia poe- Ἤλιδι, unde apparet eum integriora tis Latinis dicitur Hippodamia. nostris ante oculos hic certe non Quæ tamen appellationes rectius habuisse. BUTTM. ab urbe Atrace repetuntur, quam- 10. ἐκεῖ] οἴκοις V. Correctum ex vis heros etiam ejus nominis, quem Eustathio. Cænei patrem tradiderunt non- 15. Rejectum hoc scholion in nulli, in fabulis sit. Inter veras ed. ant. ad calcem libri. BUTTM. ἐσκέπτετο, ἀλλὰ διὰ τῆς ἐμφύτου κακίας ἐπείραζε τὸν τῆς Ἥρας γάμον. ὑποπτεύσασα δὲ ἡ θεὸς ἀνήνεγκε τῷ Διὶ τὴν Ἰξίονος λύσσαν. ὁ δὲ ἐνθυμούμενος ζήλῳ πάλιν τοῦτο ταύτην δρᾶν διαβάλλουσαν τοὺς ἐξ αὐτοῦ γεγενημένους, ἔκ τινος ὅμως ἐπιτεχνήσεως τῆς Ἰξίονος ἐπει- ρᾶτο γνώμης. σκοπῶν δὲ εὗρε τὸ ἀληθές. νεφέλην γὰρ Ἥρᾳ παρει- κάσας μόνην ἐν τῷ θαλάμῳ τοῦ Ἰξίονος κατέλιπεν, ὁ δὲ ὡς Ἥραν ἐβιάσατο. τοῦτον οὖν ὁ Ζεὺς ἀγανακτήσας ἴσῃ θανάτῳ περιέβαλε τι- μωρίᾳ. γευσάμενον γὰρ τῆς ἀμβροσίας οὐκ ἦν αὐτὸν ἀποθανεῖν. ἀλλὰ τροχοὺς ποιήσας ὑποπτέρους ἔδησε τὸν Ἰξίονα πρὸς τὰς τῶν τροχῶν κνημῖδας καὶ εἴασε κατὰ τοῦ σφαιροειδοῦς φέρεσθαι βοῶντα ὡς τοὺς εὐεργέτας ἀμείβεσθαι προσῆκεν. γίνεται δὲ ἐκ τῆς νεφέλης παῖς Ἰξίονος διφυὴς τὰ μὲν κατώτερα μέρη τῆς μητρὸς ἔχων· αἱ γὰρ νεφέλαι ἵπποις ἐοίκασι· τὰ δὲ ἀνώτερα μέρη ἀπὸ τοῦ ὀμφαλοῦ μέχρι τῆς κεφαλῆς τοῦ πατρὸς Ἰξίονος. φερόμενος δὲ οὗτος κατὰ Μαγνησίαν ἀκόλαστον εἶχε τὴν ὁρμὴν πρὸς τὰς συνουσίας· ἐῴει γὰρ τοῦ πατρὸς ἀκολασίᾳ· καὶ πολλάκις ἐπλησίαζε ταῖς κατὰ τὸ Πήλιον ἵπποις. ἐντεῦθεν λέγεται τὸ τῶν Κενταύρων ἀναφυῆναι γέ- νος. ὅθεν καὶ τὸν Πειρίθουν, ἐπίκλησιν Ἰξίονος υἱὸν ὄντα λαμβάνειν ἐθέλει γύναιον παρά τῶν συγγενῶν Κενταύρων τὴν βάσιν τοῦ πρού- χοντος αὐτὸν παρθένον Ἱπποδάμειαν. ἡ ἱστορία παρὰ Πινδάρῳ. V.

306. ἐπητύος] μεταιτήσεως. V.

7. ἴσῆ Barnes. pro ἴσῃ. 20. Πινδάρῳ] Pyth. 2, 39—88. 19. ἐθέλτι— Ἱπποδάμειαν] Reliqui 21. ἐπητύος] Ex integrioribus ad postrema hæc corruptissima prout hunc locum scholiis sumta sunt leguntur in ed. Argent. Recen. hæc Apollonii in Lexico, ἐπητῇ: tiores habent ἐθέλειν—αὐτῶν παρθέ- λογίῳ, παρὰ τὰ ἔπη (sic etiam He. νων: e quibus verbis ultimum non- svch.: παρὰ τὸ ἔπος dixit schol. et nisi per sphalma, duo autem prima Eustath. ad Odyss. ν, 332.)· “ἐπητῇ: rectissime mutata puto. Ita sat δʼ ἀνδρὶ ἔοικας” (Od. σ, 127.). ἐν δὲ manifesta vestigia habemus narra- τῇ Φ τῆς Ὀδυσσείας “οὐ γάρ τευ ἐπη- tionis secundum quam Pirithous τύος ἀντεβόλησας.” Ἀρίσταρχος δὲ ἐπη- solus e Lapitharum, Hippodamia τέως διὰ τοῦ ε, καὶ λόγος ὑπόκειται τοι- autem e Centaurorum genere fuit. οῦτος· ἐπητέως, οἷον εὐγνώμονος. τίθησι Et sponsæ quidem patris nomen e δὲ καὶ τὴν λέξιν ἐπίπαν ἐπὶ τοῦ συνε- corrupto illo βάσιν alii fortasse eru- τοῦ· “οὕνεκ’ ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος ent. Nisi excidit forte aliquid quod καὶ ἐχέφρων,” καὶ οὐκ ἐπητύος. ἐπητέως explicaret quomodo cum Centauri utrobique vitiose scriptum pro ἐπη- filia consuescere potuerit Pirithous; τέος, quod restituit Villoisonus, le- ut: τὴν ἀνθρωπίνην τὴν (h. e. κατὰ τὴν) gitque Hesychius, qui ἐπητέος (in βάσιν, τοῦ προὔχοντος αὐτῶν παρθένον, codice ἐπίτεος scriptum) explicat εὐ- Ἱπποδαμίαν. BUTTM. λογιστου, εὐγνώμονος, συνετοῦ, πρᾴου.

310. μηδʼ ἐρίδαινε] γρ. μηδʼ ἐρέεινε. Vind. 50.

318. τοῦ εἵνεκα] τούτου χάριν, ὅτι οὕτως ἐμὲ ἄξεται. V.

319. οὐδὲ ἔοικε] τοῦτο ὑμᾶς ἐννοεῖν. V.

333. ἐλέγχεα πάντα] γρ. ταῦτα. H.

334. εὐπηγὴς] εὐπαγής. V. εὐτραφής. Q.

335. ἀνδρὸς] γρ. πατρός. M.

346. κραναὴν Ἰθάκην] ὑψηλήν. Q.

347. νήσοισι πρὸς Ἤλιδος] ταῖς περὶ τὸ Δουλίχιον. V. γρ. οὐδʼ ὅσσοι ναίουσι. H.

349. καθάπαξ] καθόλου. τοῦτο δὲ οὕτως ἔχει παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν ᾧ τῆς προηγουμένης λέξεως ληγούσης εἰς ξ, καὶ ἡ ἑξῆς ἄρχεται ἀπʼ αὐτοῦ. V.

351. γυναιξὶν] γρ. κέλευε. M.

352. μῦθος] γρ. τόξον. M. γρ. τόξον· ἢ περὶ τῆς τοῦ τόξου δόσεως μῦθος. Vind. 56.

353. στίχος· ὣς φάτο· ῥίγησεν δὲ περίφρων Πηνελόπεια. M.

363. πλαγκτέ] παραπλὴξ, τὴν διάνοιαν πεπλανημένε. V.

387. μεγάρων εὐναιεταόντων] οἰκημάτων καλῶς κατεσκευασμέ- νων. Q.

386. γρ. ὣς ἔφαθ᾿· ἡ δὲ μάλʼ ὀτραλέως τὸν μῦθον ἄκουσεν. M.

390. ὅπλον] σχοινίον. Q.V.

391. βίβλινον] καννάβινον. ἢ τὸ ἐκ παπύρου. Q.V.

395. ἶπες] θηρία ἐσθίοντα τὰ κέρατα, παραπλήσια κώνωψι. κα- τανοεῖ δὲ μὴ ἄρα ἄχρηστα αὐτῷ γένηται, καὶ ἑτέρᾳ δέον χρήσασθαι μηχανῇ. V.

Hinc lucem accipit schol. H. supra dem recte procederet sequens ἐν ᾧ. ad ν, 332. ubi est οὕνεκʼ ἐπήτης (su- BUTTM. perscripto ἐπῆτυς) ἐσσὶ, χωρὶς τοῦ τε 15. μῦθος] Sic M. et Vind. 56. (nam vulgo ἐπήτης τʼ ἐσσί), τῇ δὲ in textu, quod illatum ex α, 358. προσῳδίᾳ ὡς ἀεικές, φησὶν Ἀρίσταρχος 17. Versus 352—359. M. habet in margine a n. secunda antiqua: P. 703, 21. μεταιτήσεως] ὡς ἀπὸ recentior post v. 353. inseruit il- τοῦ ἐπαιτεῖν addit Eustath. p. 1911, lum ὣς φατο—Πηνελόπεια, præscripto στίχος. Eundem versum Vindob. P. 704, 8. γρ. ναίουσι etiam in 133. in textu habet. “Quem ante M. annotatum ad νήσοισι. illud ἡ μέν ex more Homeri tan- 10. τοῦτο δὲ οὔτως ἔχει] Collato tum non necessarium esse puto.” Eustathio Barn. em. οὕτως οὐκ ἔχει BUTTM. ἑτέρωθι: fortasse probabilius οὐχ 22. ἢ τὸ] οἱ δὲ τὸ, V. Plenior ex- ἐτέρωθι οὕτως ἔχει. Sed ne sic qui- plicatio ap. Eustath. p. 1913, 28.

397. θηητὴρ] θαυμαστικὸς, ἔμπειρος. V.

ἐπίκλοπος] ἐπιθυμητὴς, ὀρεκτικὸς, κλέπτης. κλέπτειν γὰρ τὸ ἐπιθυμεῖν, καὶ κλέπτης ὁ ἐπιθυμητὴς τῶν ἀλλοτρίων. V.

ἐπίπλοκος] γρ. ἐπίκλοπος. H.

399. ἐφορμᾶται] προτεθύμηται. V.

400. ἔμπαιος] ἔμπειρος. Q.

402. τοσοῦτον ὀνήσιος ἀντιάσειεν] ὁ νοῦς· εἴθε καὶ ἐπὶ τοσοῦτον ὄνησιν ὧν βούλεται λάβοι. ἢ οὕτως· εἴθε τοσοῦτον μετάσχοι, ὅσον δυνήσεται ἐντανύσαι. V.

ὀνήσιος] ὠφελείας. ἢ τῆς βρώσεως ἣν εἰλήφει παρὰ τῶν μνη- στήρων. V.

407. νέῳ] ἀντὶ τοῦ καινῷ. V.

κόλλοπι] κολλάβῳ. εἴρηται δὲ παρὰ τὴν κόλλαν. V. ἔνθα τεί- νονται αἱ ἐν τῇ λύρᾳ χορδαί. Q.

408. ἔντερον οἰὸς] τὴν χορδήν. V.

417. κοίλης] βαθείας, διὰ τὸ γεγλύφθαι. V.

419. πήχει] τῷ τοῦ τόξου κέρατι. V.

422. πρώτης στειλειῆς] ἀπὸ πρώτης γὰρ ὀπῆς τῶν πελέκεων διη- νεκῶς ἦλθεν. V.

423. χαλκοβαρής] ὁ ἀπὸ σιδήρου ἰσχυρός. V.

428. νῦν δʼ ὥρη καὶ δόρπον] παρέλκει τὴν διάνοιαν αὐτῶν. τὸ μὲν οὖν δεῖπνον ἀντὶ τοῦ θανάτου, τὸ δὲ ἑψιάασθαι ἀντὶ τοῦ οἰμώ- ζειν. V.

429. ἐν ὅσῳ ἡμέρα τε καὶ φῶς ἐστι. H.

ἑψιάασθαι] παῖξαι. Q. τέρπεσθαι. V.

431. ἀμφέθετο] ἐπεῖχεν, ηὐτρέπισεν. V. ηυτρέπισε. Q.

8. ὅσον Buttm. pro ὡς οὐ. 14. 21. collata alia ejusdem Ety- 13. κόλλοπι] Etym. Gud. p. 334, mologici glossa (κρόκος) p. 348, 20. 12. κόλλοψ: ὁ ἐκ τῶν αὐχενίων δερμά- quæ finitur verbis οὕτως εὖρον ἐν των γινόμενος πασσαλίσκος . . . οὕτως ὑπομνήματι Ἰλιάδος Ἀριστονίκου, ubi εὖρον ἐν ὑπομνήματι Ἀνδρονίκου εἰς τὸ Ἀριστονίκου nomen omissum est in δος, quorum postrema sic sunt cor- Etym. M. p. 541, 3. rigenda Ἀριστονίκου εἰς Ὀδόσσειαν, 18. ἀπὸ πρώτης Buttm. pro ἀπρώ- quod vidit Beccardus in dissert. de της. Alii διὰ πρώτης. schol. Homeri (Berol. a. 1850.) p.

X. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Τὰ περὶ τὴν μνηστηροφονίαν ἐργασάμενος Ὀδυσσεὺς παρούσης Ἀθηνᾶς ἐν τοῖς ἑξῆς τὰς θεραπαίνας διὰ Τηλεμάχου καὶ τῶν οἰκείων κολάζει ἅμα Μελανθίῳ. P.V.

ΑΛΛΩΣ.

Μηνστηροφονία. ἡ τῶν σωμάτων συγκομιδή. καὶ ὡς καθαίρει τοῦ φόνου τὸν οἶκον ὁ Ὀδυσσεύς. Q.V.

1. αὐτὰρ ὁ γυμνώθη ῥακέων] τὴν ῥακώδη ἀπεδύσατο ἐσθῆτα, οὐχ ὅλως, ἀλλὰ τῶν περιττῶν καὶ ῥακωδῶν, τὰ σκέποντα τὰ ἀναγκαῖα ἔχων. ἑξῆς γοῦν ἡ Εὐρύκλειά φησιν “μηδʼ οὕτω ῥακέοσσι πεπυ- κασμένος εὐρέας ὤμους ἕσταθι” (488.). V.

9—12. ἤτοι ὁ καλὸν ἄλεισον ἀ. ἔμελλεν χρύσεον— —μετʼ ἀνδράσιν] Διονύσιος ὁ Θρᾷξ ἐν ταῖς Μελέταις φησὶ τὴν παροιμίαν “πολλὰ μεταξὺ πέλει κύλικος καὶ χείλεος ἄκρου” ἀπὸ τούτου διαδε- δόσθαι. προστιθέμενος γὰρ Ἀντίνοος τὸ ἔκπωμα βάλλεται. λέγει δὲ Ἀριστοτέλης περὶ τῆς παροιμίας οὕτως. Ἀγκαῖος ὁ Ποσειδῶνος καὶ Ἀστυπαλαίας Σάμιος ὢν τὸ γένος ἔχων οἰκέτην ἀπὸ Κρήτης ἐκέ- λευσεν αὐτῷ προσφέρειν ποτὸν πίνειν. εἰπόντος δὲ αὐτοῦ ὡς οὐ δύνῃ. 1—9. Utrumque Argumentum διαδεδόσθαι ed. ant. In Vind. 5. ἐν habet Eustath. p. 1916., alterius τ. μ. φασὶ τὴν πολλὴν μ. π. κ. κ. χείλεος verbis leviter mutatis. παροιμίαν ἐνθένδεν ἔλαβε. προστιθέμενος 13. Cum longo isto lemmate γὰρ A. τὸ πῶμα βάλλεται, omissa hoc scholium in ed. ant. ad finem reliqua scholii parte. BUTTM. Ex. libri rejectum est. Conferendum eodem Dionvsii loco excerpta sunt autem illud est cum Zenob. 5, 71. quæ habet Etym. M. p. 365, 20. et Tzetze ad Lycophr. 489. qui 16. ἔκπωμα ex Zenobio pro πῶμα. itidem Aristotelem testem laudat, 18. οἰκέτην ex Zenobio pro ἱκέ- et quidem τὸν τοὺς Πέπλους συντά- την. ξαντα: vid. Jacobs. ad Anthol. vol. 19. εἰπόντος — τυγχάνουσιν] Con- 6. p. 367. (Aristot. num. 3) Lo- fusa narratio. Inspice Zenobium, cum autem hæc de Ancæo in Pe- ubi videbis servum longe antea, plo habuisse videntur in genealogia cum vineam plantaret Ancæus, di- Agapenoris Ancæi filii. BUTTM. xisse μὴ μεταλήψεσθαι δεσπότην τοῦ 14. φησὶ—διαδεδόσθαι] ἵνα φησὶν καρποῦ. BUTTM. τὴν πολλὰ—ἄκρους ἀφʼ οὗ παροιμίαν σεται πιεῖν ὅθεν ἐντεῦθεν αἱ ἄμπελοι τυγχάνουσιν, αὐτὸς ὁ Ἀγκαῖος κατακερτομήσας τοὺς θεράποντας ἔλαβε τὴν κύλικα καὶ προσέθετο. λέξαντος δὲ ἐκείνου “πολλὰ μεταξὺ πέλει κύλικος καὶ χείλεος ἄκρου” ἄφνω συνέβη χρῆμα συὸς μεγάλου ἐπιζαρῆσαι τοῖς τοῦ Ἀγκαίου χωρίοις. ἀκούσαντα δὲ αὐτὸν ἀπὸ τῶν χειλέων τὴν κύλικα καταθεῖ- ναι καὶ δραμεῖν ὡς τὸν ἄγριον ὗν, συμβαλόντα δὲ τῷ κάπρῳ τελευ- τῆσαι. ἔνθα φησὶ κατανοῆσαι τὴν παροιμίαν. V.

14. μέλαιναν] γρ. φυτεῦσαι. Vind. 5. et 50.

19. αὐλὸς αἵματος] τὸ ἐξακόντισμα, ὁ κρουνὸς τοῦ αἵματος. πᾶν γὰρ τὸ στενὸν αὐλὸν ἔλεγον. ὅθεν καὶ τοὺς στενοὺς ποταμοὺς ἐναύ- λους. V.

27. τοξάζεαι] τοξεύων ἐπιτυγχάνεις. V.

31. ἴσκε] ἄλλοι μὲν τὸ ἔλεγεν σημαίνειν βούλονται. MS. Barnes. οὐδέποτε Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ ἔλεγε τὸ ἴσκε, ἀλλʼ ἐπὶ τοῦ ὡμοίου ἠπάτηται οὖν ὁ διασκευαστὴς ἐκ τοῦ “ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὅμοια” (τ, 203.). Vind. 31.

35. νεῖσθαι] ἐλθεῖν, ἐπανήξειν. V.

36. κατεκείρατε] κατεδαπανᾶτε. V.

38. ὑπεμνάασθε] ὑπεφθείρετε, λεληθότως ἐμνηστεύεσθε. περὶ δὲ τῆς ἐπιβουλῆς τοῦ Τηλεμάχου οὐκ ὠνείδιζεν, ἴσως ἐπεὶ προεπιβεβου- λευμένοι ἠμύνοντο. ἔφη γὰρ “πειρήσω ὥς κʼ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω” (β. 316.). V.

3. πολλὰ scripsi pro πολύ. codd. in textu est pro eo quod 4. ἐπιζαρῆσαι codex Barnes. ἐπι- nunc editur ἔθεσθε. Hoc ipsum autem ἔθεσθε in scholiorum edd. βαρῆσαι V. 9—11. αὐλὸς] Eadem fere κατὰ recentt. instar lemmatis novi scho- τοὺς παλαιοὺς tradidit Eustathius p. lii ita positum est: 40. ἔθεσθε] ἀνα- 1917, 31. γνωστέον, ἵνʼ ᾖ, δείσαντες ἔσεσθαι: sine 14. οὐδέποτε—] Hanc Aristonici sensu. Barnesius codicis sui ra- observationem esse conjicit Lehrs. tionem diserte non exponit, sed Arist. p. 106. hoc verissimum vidit, ἐγνοήσατε 17. Omiserunt scholium recen- corruptum esse ex ἐνοήσατε, quo ex- tiores, quoniam hodie in textu οἴ- plicaretur verbum ἔθεσθε. Cetera καδ’ ἱκέσθαι. Sed οἴκαδε νεῖσθαι est quomodo constituerit apud ipsum in cod. Vind. 133. BUTTM. vide: mibi simplicissimum visum 22. Post ἰάλω V. pergit ἰάλω ἀντὶ est, ut scholio priori in voce ἰάλω τοῦ ἐγνοήσατε. ἔσεσθαι ἀναγνωστέον, terminato, et lemmate ἔθεσθε loco ἵν᾿ ᾖ δείσαντες ἔσεσθαι. In MS. alterius ἰάλω posito, reliqua ita or- Aloys. (si recte Barnesium intel- dinentur: 40. ἔθεσθε] ἀντὶ τοῦ ἐνοή- ligo) pro priori ἔσεσθαι scriptum σατε. (ins. ἢ) ἔσεσθαι ἀναγνωστέον, ἵνʼ ἔσεσθε, quod in aliquibus etiam ᾖ, δείσαντες ἔσεσθαι. BUTTM.

40. ἔθεσθε] ἀντὶ τοῦ ἐνοήσατε. M.V.

ἔσεσθαι ἀναγνωστέον, ἵνʼ ᾖ, δείσαντες ἔσεσθαι. V.

49. ἐπίηλεν] συνέστησεν. V.

54. ἐν μοίρῃ] δικαίως, δεόντως. MS. Barnes.

57. ἀμφὶς ἄγοντες] χωρὶς ἕκαστον διδόντες. V.

68. φίλον ἦτορ] γρ. φίλον κῆρ. H.

74. φάσγανά τε σπάσασθε] ἐξιφοφόρουν γὰρ οἱ παλαιοί. V.

82. ἰὸν ἀποπροΐει, βάλε δὲ στῆθος] γρ. ἰὸν ἀποπροϊεὶς βάλλε στῆθος. Vind. 133.

84. περιρρηδὴς] περικλινής. H.Q. περικλασθεὶς ἢ περιρραγείς· ἢ περιρρεόμενος ἢ περιρρυεὶς, ἢ περιφερής. V.

85. κάππεσε δινηθεὶς] γρ. ἰδνωθείς. ἐπικαμφθεὶς, ἐπιστρέψας. M.

89. Ὀδυσῆος ἐείσατο] ὡς ἐπὶ Ὀδυσσέα ὥρμησεν. V.

92. Τηλέμαχος κατόπισθε] ἐγγὺς τοῦ Ὀδυσσέως γενόμενον τὸν Ἀμφίνομον παραλλάξας κατὰ τοῦ νώτου ἔβαλεν. πιθανῶς δὲ πρώτην ἀριστείαν Τηλεμάχου διέθετο ἐν τὸν πατέρα διέσωσεν. V.

97. ἐλάσειε] πλατεῖ τῷ ξίφει πλήξειεν. V.

98. προπρηνέϊ] κατὰ στόμα τῷ ξίφει ὀρθὸς εἰς τοὔμπροσθεν μὴ ἀνατείνας, ἀλλὰ νύξας ὑπτίως. οἱ μὲν γὰρ νύττοντες πλατὺ ἔχουσι τὸ ξίφος, οἱ δὲ πλήττοντες πλάγιον. V. προπρηνέι] προνεύ- οντι. Q.

ἠὲ προπρηνέϊ τύψῃ] γρ. ἢ τύψειε. H.

126. ὀρσοθύρη] ἐν τῷ τοῦ οἴου ἐναντίῳ τοίχῳ θύρα ἦν διʼ ἧς εἰς τὸν θάλαμον ἦν ἀναβῆναι, ἔνθα τὰ ὅπλα ἔκειτο. εἶπεν δὲ οὕτως, ἐπεὶ ὑψηλοτέρα ἦν ἐφʼ ᾗ ἦν ὀροῦσαι καὶ ἀναθορεῖν. V.

128. λαύρην] στενὴν ὁδὸν, διʼ ἧς οἱ λαοὶ ῥέουσι καὶ φέρονται· οἱονεὶ ἄμφοδον. V. στενὴν ὁδόν. Q.

3. ἐπίηλεν] Aristarchi interpreta- memorat Apollon. in Lexico. tionem ἐπεισέπεμψεν memorat Apol- 20. προπρηνέϊ] Literæ ῑ superscri- lon. in Lexico. ptum α in H., quo significatur πρὸ- 8. ἀποπροίει, βάλλε δὲ] Hoc etiam πρηνέα. “Nimirum præter rece- M. in textu habet. ptam hodie lectionem ἠὲ προπρηιέϊ βάλλε] βάλε Vind. τύψας, quinque aliæ erant, cum 10. Etym. M. ex Oro: περιρρη- præter dativum accusativus etiam, θής· περιρραγὴλς, περιρρυής. οὕτως Ἀλέ- et præter participium conjunctivus ξανδρος ὁ Κοτυαεύς. Πῖος δὲ Περιφερὴς, etiam et optativus invenirentur, περιρρυής. Aristarchi interpretatio- optativo autem conjunctio mono- nem, στροβηθεὶς, περιφερὴς ἔπεσε τῇ syllaba ἢ se adaptaret, ἢ προπρηνεῖ τραπέζη, ὡς περικλασθῆναι περὶ αὐτὴν, (vel —έα) τύψειεν.” BUTTM.

εὖ ἀραρυῖαι] καλῶς ἡρμοσμέναι. V.

129. φράζεσθαι] τηρεῖν, φυλάσσειν. Q.

130. ἐφορμή] ἔξοδος. ἦν δὲ ἑνὸς μόνου ἔξοδος ἐν τῷ ἀντικρὺς τῆς εἰσόδου τοίχῳ τοῦ ἀνδρῶνος. ἐν τῇ δεξιᾷ γωνίᾳ ἦν ὀρσοθύρα, ἥτις εἰς τὴν λαύραν ἔφερεν. ἡ δὲ λαύρα στενωπός ἐστι παρακείμενος ἔξωθεν τοῦ ἐν δεξιᾷ τοίχου, ἐν καὶ ὁ θάλαμος, οὐχ ὁ Πηνελόπης, ἀλλ᾿ ἐν ᾧ τὰ ὅπλα ἔκειτο. αὕτη δὲ ἡ λαύρα ἔξοδον ὡς εἰς τὸν πρόδομον εἶχεν. ἑνὸς δὲ ἦν ἔξοδος. ὀρσοθύρα, λαύρα, θάλαμος, ἀνδρὼν, οὐδὸς, πρόδο- μος. V.

143. ῥῶγας] ῥήγματα, θυρίδας, ἢ τὰς τῆς οἰκίας ὑπερώας διό- δους. V.

152. οὐ μόνον ἐπὶ δυϊκοῦ λέγει τὸ νῶῖν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πληθυντικοῦ. καταχρηστικῶς δὲ ὅτε καὶ πρὸς ἔνα διαλέγεται. H.

154. ἄμβροτον] ἀντὶ τοῦ ἔπταισα. V.

158. καὶ φράσαι] τὸ φράσαι οὐ μόνον ἐπὶ ψυχικῆς ἐννοίας, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ὄψεώς φησιν ὁ ποιητής. Q.

165. ἀΐδηλος] ὀλέθρου ἄξιος. 2. 173. σφῶϊ] ὑμεῖς οἱ δύο. V.

174. σανίδας δʼ ἐκδῆσαι] τοῦτο τελευταῖόν ἐστ· μετὰ γὰρ τὸ κρεμάσαι, τότε κλείσατε τὰς θύρας, ἵνα μὴ ἄλλος εἰσέλθῃ. H. τὸ ἑξῆς, σφῶϊ ἀποστρέψαντες, σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἀπʼ αὐτοῦ πειρήνατε 3. ἐφορμή] Comparanda cum his 144. hæc excerpsit Eustath. p. longior annotatio Eustath. p.1921. 1921, 54. σημείωσαι δὲ καὶ ὅτι τὸ 8. Post ἔξοδος interpunxi et θάλα- περὶ τῶν δώδεκα σακέων καὶ τὸ ἐφεξῆς μος. ἀνδρών cum Buttm. scripsi pro Ἀρίσταρχος ἀθετήσας κεχίακεν, ἀδύνα- θάλαμον ἀνδρῶν. τον εἶναι εἰπὼν τοσαῦτα βαστάσαι ἄν- οὐδὸς, πρόδομος] Lemma est οὐδός θρωπον. cum gl. πρόδομος in V. et cod. Bar- 20. σφῶῖ (scribebatur σφῶῖν) — nesii. In recentioribus editionibus ἐκδῆσαι] Recentiores editiones σφῶῖν corrupte οὗτος: πρόδομος itdque inepte ἀποστρέψαντε πόδας καὶ χεῖρας εἰς θά- relatum ad v. 134. Barnesius re- λαμον ἐμβάλλετε. σειρὴν δὲ πλεκτὴν scripsit ὁδός rettulitque ad 128. Sed ἐπʼ αὐτοῦ πειρήναντε ἀνὰ κίονα ὑψηλὴν manifesto respicitur vox οὐδόν v.127. ἐρύσατε σανίδας δʼ ἐκδήσατε—. Sed Ego mentem extremæ hujus scho- hæc maximam partem præter ne- lii partis nondum quidem perspi- cessitatem interpolata sunt, nisi cio: sed hoc tamen videre videor, quod dualia ἀποστρέψαντε et πειρή- nomina omnia locum definientia ναντε cum præp. ἀνά recte reddun. nominativo casu hic coacervata fu- tur scholiastæ; qui textum sedulo isse, ὀρσοθύρα, λαύρα, θάλαμος, ἀν- contraxit, verba autem non muta- δρών, οὐδός, πρόδομος, quorum sensum vit. Mentem ejus plenius explicat sustulit fortasse lacuna. BUTTM. schol. Q. BUTTM. 11. Ex scholio perdito ad v. ἀπʼ vel ἐξ Buttm. pro ἐπʼ. κίονα ὑψηλὴν ἐρύσαι, σανίδας δʼ ἐκδῆσαι. ἢ ὄπισθεν κλείσατε τὰς θύρας μετὰ ταῦτα. V.

τὸ ὄπισθεν χρονικῶς, ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα, τὰς σανίδας, ὅ ἐστι τὰς θύρας, δήσαντες ἐξελθόντες καὶ ἐάσαντες αὐτὸν ἐρριμμένον. εἶτα ὡς μεταγνούς φησι, μᾶλλον δὲ μὴ ἐρριμμένον ἐάσητε, ἀλλὰ κρεμά- σατε. λείπει οὖν τὸ μᾶλλον, ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ φαμὲν, ἄπελθε εἰς τὴν ἀγορὰν, εἶτα ὡς μεταγνόντες φαμὲν ⋇ ⋇ ⋇ Q.

ὄπισθεν] γρ. ἱμάντι. Vind. 133.

175. σειρὴν] πλέγμα, σχοινίον. πειρήναντες] ἐκδήσαντες. V.

176. ἐρύσαι] ἀπαρτῆσαι. V.

183. τρυφάλεια] περικεφαλαία τριφάλειά τις οὖσα, ἢ τρεῖς φά- λους ἔχουσα. V.

184. πεπαλαγμένον ἄζῃ] μεμολυσμένον τῇ ξηρότητι. H.Q. ἄζῃ] εὐρῶτι ἢ ξηρασίᾳ. V.

ἠφανισμένον εὐρῶτι, ἢ μέλανι κεχρωσμένον. εὐρὼς δέ ἐστιν ἡ τοῖς μυδῶσιν ἐπιγινομένη λευκότης ἀράχνῃ προσφερής. Q.

185. ὃ κουρίζων φορέεσκε] ἅπερ ἔφερε νέος ὤν. H.

188. κουρὶξ] ὁ μὲν Ἀρίσταρχος, τῆς κόμης ἐπιλαβόμενοι· ὁ δὲ Κράτης, κουρίξ τὸ νεανικῶς. V. ἐκ τῶν τριχῶν λαβόμενοι, ἢ νεανι- κῶς, ἢ ἐκ τῆς κόρσης, ὅ ἐστι τῆς κεφαλῆς, ἔνθεν καὶ κουραὶ εἴρην- ται. Q.

192. πειρήναντες] δήσαντες. Q.

198. οὐδέ σε λάθῃ ἡ ἡμέρα ὥστε φέρειν αἶγας. H.

201. τὼ δʼ ἐς τεύχεα δύντε] ἀποδυσάμενοι γὰρ ἦσαν, ἵνα δεσμεύ- σωσιν ἀνεμποδίστως τὸν Μελάνθιον. Q.

7. μεταγνόντες Buttm. pro μετα- igitur ut cum lemmate alia etiam γνόντα. interciderint. BUTTM. φαμὲν] Sequuntur in Mediol. 19. τὸ νεανικῶς] ὁ νεανίσκος V. Cor- sine ullo lacunæ signo hæc ἠφα- rectum ex scholio proximo et Eu- νισμένον εὐρῶτι κ. τ. ἑ. quæ ad locum stathio p. 1942, 11. suum v. 184. remisimus. Apparet 20. ἢ post νεανικῶς addidit Butt- scribam ab altero in alterum acho- mann. lium aberrasse, sed non ita magno κόρσης] κόρης Q. Emendavi ex damno: nam facile ad priorem Etym. M. v. κουρόσυνα, ubi legun- hunc locum mens enarratoris sup- tur hæc: κοῦριξ (sic), ἐκ τῆς κόρσης, pletur. BUTTM. τουτέστι τῆς κεφαλῆς, ὅθεν καὶ ἡ κουρά. 15. ἠφανισμένον] Hoc verbum in ἐν Ὑπομνήματι χ Ὀδυσσείας. BUTT. Mediol. statim adhæret voci φαμέν 24. 25. Huc scholium a v. 186. in scholio ad 174. Fieri potest transtuli. Nam non tum primum

205. ἐπαγχίμολον] ἀντὶ τοῦ ἐγγύς. ἔστι δὲ ἐπίρρημα. H.

208. ἀρὴν] τὴν βλάβην τοῦ πολέμου δηλονότι. H.Q.

210. οἰόμενος] ἀντὶ τοῦ πεπιστευμένος. V.

218. τῇ σῇ κεφαλῇ ταῦτα τίσεις. H.

227. τῇ ἐχούσῃ πατέρα τὸν Δία. H.

232. ἄντα μνηστήρων ὀλοφύρεαι] νῦν, ἀποδειλιᾷς, ἢ ὑποκρίνῃ, ὑποδεέστερος γίνῃ. ἢ ἐλλείπει ἡ περί, ἵνʼ ᾖ περὶ μνηστήρων. V.

236. τότε λέγεται εἶναι ἑτεραλκὴς ἡ νίκη, ὅταν τὸ ἕτερον μετα- τραπῇ. H.

239. μέλαθρον] τὴν ὀροφήν· “πολλὰ δὲ καθύπερθεν μελαθρόφιν ἐξεκέχυντο” (Od. θ, 279.). Q.

240. χελιδόνι εἰκέλη] οὐκ ἀληθῶς εἰς χελιδόνα μετεβλήθη ἡ θεὸς, οὐδὲ Ἑρμῆς ὁ λόγος ὄρνιθι ἐοικὼς (Od. ε, 51.). οὐδὲ ἡ αἰθυίῃ εἰκυῖα (ε, 337.) Λευκοθέα, οὐδὲ ὁ Πρωτεὺς πῦρ ἐγένετο. ἔκαυσε γὰρ τὸν Μενέλαον. τοῖς γὰρ ὁρῶσι δοκεῖ τοῦτο καίπερ ψευδὲς ὑπάρχον. H.Q.

248. κενῶς καυχησόμενος. H.

250. ἐπὶ τῷ ἄκρῳ τῶν θυρῶν. H.

256. ἱέμενοι] μεθʼ ὁρμῆς ἀφιέντες. H.

258. σημειῶδες· ἀεὶ γὰρ τὸ βάλλειν παῤ Ὁμήρῳ ἐπὶ τοῦ τυ- χεῖν. H.

264. ἐπὶ προτέροισι κακοῖσι] σὺν οἷς ἔπραττον πρώην κακοῖς. Q.

270. μεγάροιο μυχόνδε] εἰς τὸν ἐνδότερον τόπον τοῦ ἀνδρῶνος, ὡσεὶ ἔλεγε, πρὸς αὐτὸν τὸν τοῖχον τὸν ἀντικρὺ τῆς εἰσόδου. Q.

273. πολλὰ εἶπεν, ἐπεὶ ἔνια καὶ ἐπέτυχον. H.

278. λίγδην] ὥστε ἐπιλίξαι, ὅ ἐστιν ἐπιψαῦσαι ἐπιπολαίως μονον τὴν ἔξωθεν ἐπιφάνειαν τοῦ σώματος. V. ξεστικῶς. ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα, καὶ ἅπαξ ἐν Ἰλιάδι (ρ, 599.) ἐπιλίγδην. Q.

287. φιλοκέρτομε] ὁ τὸν φίλον σκώπτων. V. πολυκέρτομε] γρ. φιλοκέρτομε. M.

288. μέγʼ εἰπέμεν] ἀντὶ τοῦ καυχήσασθαι. V.

μέγα εἰπεῖν] μεγαλορρημονῆσαι. H.

296. ἤριπε δὲ πρηνὴς] οὗτος ἐπʼ αὐτὴν πίπτει τὴν πληγήν. V.

arma induisse eos apparet e v. 114. 14. Πρωτεὺς] Od. δ, 418. in præ- BUTTM. dictione Idotheæ, non in ipsa post- 13. οὐδὲ ἡ (εἰ H.) αἰθυίῃ εἰκυῖα] ea narratione, ubi ignis non me- οὐδὲ αἰθείη οἰκεία Q. moratur. BUTTM.

298. ἐπτοίηθεν] ἐν εὐλαβείᾳ καὶ φόβῳ ἐγένοντο. V.

299. οἱ δε φέβοντο — — ἐδόνησεν] ὁ οἶστρος ἀπογεννᾶται ἐκ τῶν ἐν τοῖς ποταμοῖς πλαγίων ζωαρίων τῶν ἐπιπλεόντων τὰ ὕδατα. διὸ καὶ πλεῖστα περὶ αὐτὰ γίνονται. ὁ δὲ μύωψ ἐκ τῶν ξύλων ἀπο- γεννᾶται. καὶ Καλλίμαχος περὶ τοῦ μύωπος “βουσόον, ὅντε μύωπα βοῶν καλέουσιν ἀμορβοί.” εἰσὶ δὲ οὗτοι πολέμιοι τοῖς βουσίν. ὅταν γὰρ κατὰ τὴν λαπάρην αὐτοὺς δρύψωσιν, εὐθέως ἀπολιμπάνουσι τὸν νομὸν σοβηθέντες. ἔστι δὲ ὁ μὲν οἶστρος μυίᾳ παραπλήσιος κέντρον ἔχων εὐμέγεθες ἐκ τοῦ στόματος καὶ φωνὴν μεγάλην βομβώδη. ὁ δὲ μύωψ παρόμοιος τῇ κυνομυίᾳ, τό τε κέντρον ἔλαττον ἔχει τοῦ οἴστρου. ἱστορεῖ περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς περὶ ζῴων. V.

οἶστρος, ὁ λεγόμενος μύωψ. ἔστι δὲ ζῷον ὑπόχαλκον τὴν μορφὴν, ὅπερ ἂν εἰσέλθῃ εἰς τὰ ὦτα τῶν βοῶν ἐξοιστρεῖν ἀναγκάζει τοὺς βόας. καὶ Καλλίμαχος “βουσόον, ὅντε μύωπα βοῶν καλέουσιν ἀμορβοί” v. ζωΰφιόν τι οἶστρος, ὅπερ εἰσερχόμενον εἰς τοὺς βόας ποιεῖ τούτους μαίνεσθαι. Q. οἶστρος θηρίον ἀκρίδι ἐοικὸς τὴν χροιὰν ποικίλον, εὐκίνητον, δάκνον καὶ στροβοῦν τὰς βοῦς. Q. μύωψ θηρίον, μυίας μὲν μεῖζον, τὰ δὲ ἄλλα ἐμφερὲς μυίᾳ, δάκνον τὰς βοῦς. H.

304. νέφεα] τὰ λίνα. Q.

307. τοὶ] γρ. τούς. H.

309. κράτων] αὕτη ἡ γενικὴ ἀπὸ εὐθείας τῆς κρᾶτα, ὡς μῆλα. ὥσπερ οὖν μήλων, οὕτως κράτων. σημαίνει δὲ τῶν κεφαλῶν. V.

324. σπέσθαι] ἀκολουθῆσαι. ἀπὸ τοῦ ἕπεται τὸ ἀπαρέμφατον ἕπεσθαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ ἕσπεσθαι ὅμως, “ἅμα σπέσθαι ἑοῖ αὐτῷ” ἤγουν ἀκολουθῆσαι. V.

2—11. Hoc scholion editiones nesius in nostro scholio emendat vet. in fine libri habent. ὅπως, ἃμʼ ἑσπέσθαι, quoniam hæc vi- 5. βουσόον, ὅντε] βούσοον οὔτε V. detur mens esse scholiastæ. Sed Correxi Bentleius ad Callimachi videtur tantum. Nam qui hoc Fragm. 46. Scholium ad illustrandam formam 11. Ἀριστοτέλη.] H. A. 1, 5. 5. σπέσθαι scripsit, in forma ἑσπέσθαι 19. demonstranda subsistere non po- 14. βουσόυν, ὅντε] βοὺς σοὸν οὔτε V. tuit. Sed vid. Etym. M. v. σπέ- 19. τὰ λίνα] Conf. Eustath. et σθαι, ubi nostri scholii major pars Hesych. BUTTM. iisdem verbis, et in fine: πλεονασμῷ 23. ἀκολουθῆσαι] ἀκολούθησον edi- τοῦ σ ἕσπεσθαι (sic) καὶ σπέσθαι. Sic tiones vet. igitur hoc quoque scholium con- 24. ἃμα σπέσθαι —] Od. δ, 38. stituendum: καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ ubi hodie legitur ἅμʼ ἑσπέσθαι, sed ἕσπεσθαι καὶ σπέσθαι, ὅπως, ἄμα σπέ- in MSS. varietas ἅμα σπέσθαι. Bar- θαι κ. τ. ἑ. Apparetque nunc scho-

325. τῷ οὐκ ἂν θάνατόν γε δυσηλεγέα προφύγησθα] εὐλόγως τὸν Λειώδην ἀναιρεῖ. εἴτε γὰρ μὴ ἦν μάντις ἀληθὴς, ἀλλʼ ἐσκήπτετο, ἄξιος ἀποθανεῖν· καὶ γὰρ οὗτος εἷς τῶν μνηστήρων· εἴτε προειδὼς τὰ μέλλοντα ἔμενε μετʼ αὐτῶν. V.

δυσηλεγέα] δυσκοίμητον. V. δύσφημον διὰ τοὺς θρήνους. ἢ δυσκίνητον. H.Q.

327. ὅ ῥ᾿] ὅπερ δή. V.

330. Τερπιάδης] Τέρπιος παῖς· ἢ ὁ τέρπων. V.

336. κῆαν] ἔκαυσαν. V.

340. ἤτοι ὁ φόρμιγγα] πιθανῶς ἀντὶ τῆς ἱκετηρίας τὴν φόρμιγγα προτείνει, διʼ αὐτῆς τὸν Ἀπόλλωνα προΐσχων αὐτὸν, ὥσπερ ὁ Χρύσης διὰ τῶν στεμμάτων. Q.

347. θεὸς] ἡ μοῦσα. εἴ γε μὴ αὗται μὲν ᾄδουσι, φορμίζει δὲ ὁ Ἀπόλλων. H.

349. δειροτομῆσαι] λαιμοτομῆσαι. Q.

364. βοὸς] γρ. θοῶς. H. περισσὸν τὸ βοός. H.M.

368. περισθενέων] ἤτοι περισσῶς ἰσχύων. V. περισσῶς χρώμε- νος τῷ ἑαυτοῦ σθένει. H.Q.

373. εἴποισθα] εἴποις. V.

374. ὡς τὸ εὖ ἐργάζεσθαι κρεῖττον τοῦ κακῶς ἐργάζεσθαι. H.

376. ὁ πολλοὺς φημίζων καὶ ἐνδόξους ποιῶν. ἢ ὁ ὑπὸ πολλῶν φημιζόμενος. H.

πολύφημος] πολλοὺς εὐφημῶν, ἢ πολλοὺς φημίζων. V.

386. πολυωπῷ] πολλὰς ἔχοντι ὀπάς· βίαιον γὰρ τῷ πολυοφθάλμῳ. περισπωμένως δέ. H. πολλὰς τρύπας ἔχοντι τῷ δικτύῳ. V.

396. σκοπὸς] νῦν ἀντὶ τοῦ ἐπίτροπος. H.

402. αἵματι καὶ λύθρῳ] ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτό. H.

403. βεβρωκὼς βοὸς] ὅμοιον τῷ “ὅφρα πίῃς οἴνοιο·” προσγενῆ γὰρ τὸ φαγεῖν καὶ πιεῖν Ἀττικοὶ λέγουσιν. H.

408. ὀλολύξαι] εὔξασθαι. V. χαρῆναι, εὔξανθαι. Q.

412. οὐχ ὁσίη] οὐχ ὅσιον. H. οὐ δίκαιον. V.

liasten in loco Od. δ, commendare, graphia. Grammaticus autem, ut immo unice agnoscere, scripturam solent, in his ἕσπεσθαι καὶ σπέσθαι ἅμα σπέσθαι: ut igitur forma in- prius posuit ideo tantum ut poste- finitivi ἑσπέσθαι non usquequaque rius inde derivetur. (Conf. not. ad tuta sit: nam loci Il. ε, 423. ea- δ, 826.) BUTTM. dem est ratio et eadem ibi disso- 5. ἢ δυσκίνητον om. Q.

εὐχετάασθαι] οὐ λέγει ἐπικαυχᾶσθαι τοῖς ἀποθανοῦσιν· αὐτὸς γοῦν ὁ Ὀδυσσεὺς τοῦτο φαίνεται ποιῶν ἐπὶ Σώκου ( Il. λ, 450.)· ἀλλʼ εὐχετάασθαι νῦν φησιν εὔχεσθαι. οὐ χρὴ εὔχεσθαι νεκρῶν παρακει- μένων. οἱ γὰρ εὐχόμενοι παρουσίαν αἰτοῦσι τοῦ θεοῦ· νεκροῖς δὲ πα- ρεῖναι τὸ θεῖον ἀδύνατον. H.Q. ἔνθεν καὶ Ἀρχίλοχός φησιν “οὐ γὰρ ἐσθλὰ κατθανοῦσι κερτομέειν ἐπʼ ἀνδράσιν” H.Q. Vind. 56.

423. τῆς δὲ λοιπῆς δουλείας ὑδροφορίας τε καὶ τοῦ μυλωθρεῖν. V.

424. ἀναιδείης ἐπέβησαν] ἐπὶ πολὺ τῆς ἀναιδείας ἐπῆλθον. V.

429. ἔχευεν] γρ. ἐπῶρσεν. M.

431. μήπω τήνδʼ ἐπέγειρε] ἐκώλυσε γὰρ ἂν κολασθῆναι τὰς δού- λας. V.

437. ἄρχετε] ἄρξασθε. V.

442. θόλου] κυκλοτεροῦς οἰκήματος, ἀπὸ τοῦ περιθεῖν, εἰς ὃ τὰ καθʼ ἑκάστην ἡμέραν εἰς χρῆσιν πίπτοντα ἀπετίθεντο, οἷον κρατῆρας, καὶ ἐκπώματα καὶ τὰ ὅμοια. Q.V.

444. Ἀφροδίτης] νῦν τῆς μίξεως. H.

449. ὑπʼ αἰθούσῃ] τῇ ὑπαίθρῳ. εὐερκέος δὲ αὐλῆς τῆς ἀντικρὺ τῆς θόλου. H.

450. ἀλλήλῃσιν ἐρείδουσαι] ἐπιτιθεῖσαι. V. ἐπερείδουσαι ἀλ- λήλαις, ὅ ἐστιν ἐπιτιθεῖσαι τοὺς νεκρούς. Q.

451. ἐπιστείχων] γρ. ἐπισπέρχων. M.Q.

ἐπισπέρχων] γρ. ἐπιστείχων. Vind. 133.

455. λίστροισι] τοῖς ξυστῆρσιν, ἀπὸ τοῦ λιαίνειν. V. ξυστῆρσιν, ἀπὸ τοῦ λεῖον ποιεῖν τὸ ἔδαφος. τὰ ἀναξυόμενα μολύσματα. H.V.

460. εἴλεον] ἀπέκλειον. V.

462. καθαρῷ θανάτῳ] τὸν διὰ ξίφους θάνατον τοῦ ἠγχονισμένου θανάτου ἐνόμιζον καθαρώτερον. Q.

463. κάκʼ ὀνείδεα] γρ. κατ᾿. Vind. 5.

469. ἕρκει] νῦν τῷ δικτύῳ. V.

470. αὖλιν] κοίτην. V.

471. ὣς αἵγ᾿ ἑξείης κεφαλὰς] ἴσως ἔκ τινος ἐξοχῆς ἢ ξύλου ἐκδή- σας τῆς ἀντικρὺ τῆς καθόδου στοᾶς ὑφʼ ἑνὸς κίονος. Q.

12. ἄρξασθε] En grammaticum 21. 22. ἐπιστείχων] In ἐπιστείλων ἄρχειν et ἄρχεσθαι confundentem. corruptum in Q. et Vind., recte Cf. α, 571. 8, 67. et al. BUTTM. scriptum in M, et apud Eustath. 17. τῇ ὑπαίθρῳ] Hoc gl. est etiam p. 1933, 19.> in Q. 24. ἀναξυόμενα H. ἀναξεόμενα Q.

482. θεειώσω] καθάρω. V.

493. θήϊον] θεῖον ἄπυρον. V.

494. διεθείωσεν] περιήγνισεν. V.

500. αἰνύμεναι] λαμβάνουσαι. Q. ἐπιλαμβανόμεναι. V.

ψ. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἀγγελία Εὐρυκλείας Πηνελόπῃ περὶ τοῦ Ὀδυσσέως καὶ τῆς τῶν μνηστήρων ἀναιρέσεως, ἀναγνωρισμός τε αὐτῆς πρὸς Ὀδυσσέα. P.Q.

ΑΛΛΩΣ.

Ἀναγνωρισμὸς Ὀδυσσέως πρὸς τὴν γυναῖκα καὶ τῶν τῆς πλάνης διηγημάτων ἀνακεφαλαίωσις· καὶ Ὀδυσσέως καὶ Τηλεμάχου μετὰ τῶν οἰκείων ἔξοδος. V.

1. καγχαλόωσα] ἤτοι γήθουσα, παρὰ τὸ καγχαλᾶσθαι, ἀφʼ οὗ καὶ ὁ οἶνος χάλιξ ὁ χαλῶν καὶ ἀνιεὶς ἡμᾶς ἀπὸ τῶν φροντίδων· καὶ 11—13. Hoc Argumentum apud explicatione vocis ἀκροχάλιξ) et ali- Eustath. p. 1935. quoties apud Philemonem gramma- 14. παρὰ τὸ καγχαλᾶσθαι] Ob- ticum, quibusnostrum jam scholium servo primum, fieri non posse ut accedit. Supra tamen ad τ, 530. χάλιξ derivarit grammaticus a καγ- formam χάλις servandam duximus. χαλᾶσθαι. Quare aut post hoc ver- Deinde pro illo χαλιβάζειν] Majus cor- bum excidit ejue ipsius a verbo rigit χαλιμάζειν: recte, opinor: nam χαλᾶσθαι derivatio, aut, quod mihi sic Suidas: χαλιμάζειν, τὸ περὶ τὰς quidem verosimilius videtur, omnia συνουσίας ὁρμᾶν, et Etym. M. (v. χαλί- quæ post verbum καγχαλᾶσθαι le- φρων), καὶ τὸ περὶ τὰς συνουσίας πείθεσθαι guntur, male huc translata sunt, χαλιμάζειν ἔλεγον: unde apparet for- ascripta primitus versui 13. ad mam χαλικάζειν nonnisi corruptam quem Eustathius quoquo p. 1936, ex illa esse in his Eustathii verbis, 53. de iisdem rebus, et partim iis- καὶ Ἐπίχαρμος δέ φασι χαλικάζειν λέγει dem verbis egit. Jam ipsam hanc τὸ περὶ συνουσίαν ὑφ’ ἡδονῆς ἀνίεσθαι καὶ formam χάλιξ in vini significatione ὑποστένειν. In omnibus autem hisce a lexicographis nostris repudiatam grammaticorum locis nostri scholii videbis, qui nonnisi de lapillo eam verba variata tantum aliquatenus agnoscunt, de vino solam formam agnosces, neque dubitabis jam pro χάλις admittentes. Monemus ita- περί reponere παρά et pro barbaro que χάλιξ hac significatione legi σπαθένεσθαι, verbum recentioribus etiam apud Eustathium l. c., apud Græcis familiare, παθαίνεσθαι, quod Hesychium (quanquam hic in lite- latet etiam in illo Etymologi πεί- rarum serie formam χάλις posuit in θεσθαι. BUTTM. τὸ παρὰ τὴν συνουσίαν ὑφʼ ἡδονῆς παθαίνεσθαι καὶ ὑποστένειν χαλι- βάζειν ἔλεγον. H.Q.

3. ἐρρώσαντο] ἐρρωμένως ἐβάδιζον. ὑπερικταίνοντο] Ἀρίσταρ- χος, ἀνεπάλλοντο καὶ ἐκινοῦντο προθυμουμένης αὐτῆς βαδίζειν τα- χέως, μὴ δυναμένης δὲ, ἀλλὰ κατὰ βραχὺ διὰ τὸ γῆρας. οἱ δὲ, ὑπερεξετείνοντο. ἄμεινον δῆθεν ἐκινοῦντο, παρὰ τὸ ἴκταρ, ὅ ἐστιν ἐγγύς. καὶ γὰρ προείρηκε, γούνατα δʼ ἐρρώσαντο. ταχέων οὖν ὕπερ- ικνοῦντο, ὁ ἔστι, παρεγίνοντο. MS. Barnes.

ἐρρωμένως ἐβάδιζον· ὑπερικταίνοντο δὲ, ὑπερικνοῦντο καὶ ὑπερεπή- δων, ὑπὲρ τὸ δέον ἐβάδιζον. οἱ δὲ, ἅγαν ἱκνοῦντο. H.Q.

7. ἀντὶ τοῦ καὶ εἰς οἶκον ἱκάνει. H.

11. μάργην] μεμηνυῖαν, ἔκφρονα. H.

13. χαλιφρονέοντα] κεχαλασμένας καὶ παρειμένας ἔχοντα τὰς φρένας. Q. κεχαλασμένας ἔχοντα τὰς φρένας, ἠλίθιον, ματαιό- φρονα. V.

14. φρένας αἰσίμη ἦσθα] ἀντὶ τοῦ καθήκοντα φρονοῦσα, παρὰ τὸ αἶσα. Q.

15. λωβεύεις] ἀπάταις λωβητὴν ποιεῖς· καὶ μήποτε κυρίως ἐστὶ λωβᾶν τὸ ἀποδύσαντα τὸ λῶπος πληγὰς ἐντείνειν. H. χλευάζεις, εἰς λώβην καὶ ὕβριν ἄγεις. V.

16. παρὲξ ἐρέουσα] παρὰ τὸ δέον λέγουσα. V.

24. σὲ δὲ τοῦτό γε γῆρας ὀνήσει] τὸ μὴ μεθʼ ὕβρεως ἀποπεμφθῆ- ναι. ἢ οἷον, εἰ καὶ τὰ ἄλλα σοι βαρύ ἐστι, τοῦτό γε ὀνήσει. V.

28. ὁ ξεῖνος] στικτέον μετὰ τοῦτο. ἠθικῶς δὲ ὁ ξένος ἐστὶν ὁ Ὀδυσσεύς. V. Vind. 56. μετὰ τοῦ ἤθους ὁ λόγος. H.

31. ὑπερηνορεόντων] ὑπερηφανευόντων. Q.

40. οὐκ ἴδον] οὔτε ποίῳ τρόπῳ ἀπώλοντο εἶδον, οὔτε παῤ ἄλλου ἤκουσα. Q.

41. ἡμεῖς δὲ μυχῷ] ἡμᾶς δὲ αἱ θύραι εἴσω κατεῖχον. σανὶς δὲ εἴρηται οἱονεὶ τανὶς παρὰ τὸ τετάσθαι. Q.

42. ἀτυζόμεναι] ἐκπληττόμεναι, ταρασσόμεναι. ἀτύω, ὁ μέλλων ἀτύσω· καὶ κατὰ παραγωγὴν, ἀτύζω, Αἰολικόν. V.

1. ὑφ᾿ ἡδονῆς addidi ex H. et Eu- 10. οἱ δὲ ἄ. ἰ. om. Q. stathio. 24. μετὰ τοῦτο. ἠθικῶς δὲ] ἤ παθαίνεσθαι H. σπαθένεσθαι Q. Vind. ἀνίεσθαι posuit Eustath.

ἔχον] ἀντὶ τοῦ ἠσφαλισμέναι ἦσαν. V.

46. κραταίπεδον οὖδας] λιθόστρωτον ἔδαφος, ἢ ψηφολόγητον, τὸ ἀντίτυπον, τὸ σκληρόν. οἱ δὲ ἀμφʼ αὐτὸν Ὀδυσσέα ἔχοντες τὸ κρα- ταιὸν πέδον κείατʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν. Q. κραταίπεδον] τὸ ἔδαφος. V.

52. ἐϋφροσύνης ἐπιβῆτον] θυμηδίας ἐπιβήσετε, εὐφρανθῆναι ποιή- σετε. V. ἐπιβῆναι ποιήσατε. συγκοπὴ τοῦ ἐπιβήσετον. H.

53. ἀμφοτέρω] γρ. ἀμφοτέρων. H.

πέποσθε] πονῶ, πεπόνημαι, πεπονήμεθα, πεπόνησθε, καὶ συγκοπῇ πέποσθε. H.Q.

54. ἐέλδωρ] ζήτημα. Q.

64. ἀγασσάμενος] ὑπερεκπλαγείς. H.

68. ὤλεσε τηλοῦ νόστον] τίνος νόστον; τὴν διὰ νεὼς κομιδὴν, ὅ ἐστι τὰ πλοῖα ὤλεσε, καὶ μετὰ τὸ ὀλέσαι τὸν νόστον καὶ αὐτὸς ἀπώλετο. Q.

71. ἐσχάρῃ] ἔνθα τὸ πῦρ καίεται. ἔστι δὲ βωμὸς ἰσόπεδος οὐκ ἐκ λίθων ὑψούμενος. V.

76. μάστακα] νῦν τὸ στόμα. ἐν δὲ τῇ Ἰλιάδι (ι, 324.) καὶ τὸ μάσημα “μάστακʼ ἐπεί κε λάβῃς.” ὁ δὲ Ἀλκμὰν καὶ τὰς γνάθους μάστακάς φησι, παρὰ τὸ μασᾶσθαι. τὴν δὲ τροφὴν μάστακα ἔλε- γον διὰ τὸ τὰ βρέφη μαστάζειν αὐτὴν, ἀφʼ οὗ καὶ ὁ μαστὸς καὶ ἡ μάζα. H.Q.

78. ἐμέθεν περιδώσομαι αὐτῆς] περὶ ἐμαυτῆς συνθήσομαι. Q.V. τὴν φαρέτραν συνδήσομαι. H.

81. χαλεπόν σε θεῶν] χαλεπὸν, εἴ τις οὐ φυλάξει θεῶν βουλεύ- ματα, τὸ φυλάξαι ἀνθρώπων. H.Q.

82. πολύϊδριν] πολυπαθῆ, πολλὰ εἰδυῖαν. Q.

85. ὑπερώϊα] ὑπερωίων, ὡς τὸ “διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα.” H.

86. ἐξερεείνοι] ἀνακρίνειε τῷ λόγῳ. Q.

89. ἐν πυρὸς αὐγῇ] ἐν τῷ πεφωτισμένῳ τόπῳ καὶ πεφλογισμένῳ ἀπὸ τοῦ πυρός. V.

94. ἐνωπιδίως ἐσίδεσκεν] ἐναργῶς ἄντικρυς περιεργότερον ἀφο- ρῶσα ἐγνώριζεν. V.

ἔνιοι, ἤϊσκεν, ἀντὶ τοῦ ὡμοίου τῇ ὄψει τοῦ Ὀδυσσέως. ἢ περιερ- 20. μαστάζειν] βαστάζειν H. 27. ὑπερωΐων] Id est ἀντὶ τοῦ ὐπερ- 25. ἀνθρώπων] λείπει δὲ τὸ ἐπίλοιπον ὠΐων. addit H. 33. ἀντὶ H. αἴκε Q. γότερον αὐτὸν κατεσκόπει τοῖς ὀφθαλμοῖς. ὄψει οὖν, τοῖς ὄμμασιν. H.Q.

95. ἀγνώσασκε] ἠγνόει. V.

97. δύσμητερ] ἐπὶ κακῷ μήτηρ λεγομένη. V.

99. ἀνείρεαι] τὰ περὶ τοῦ ἔρωτος. ἀλλοτριοῦσαι τῇ διαθέσει, καὶ καθεζομένη παῤ αὐτὸν οὐκ ἀνείρεαι οὐδὲ μεταλλᾷς. H.

108. ἱκάνεται] ἀντὶ τοῦ ἱκάνει. H.

114. πειράζειν ἐμέθεν] ἀπόπειράν μου λαμβάνειν. H.

119. ὀπίσσω] χρονικῶς ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα, μετὰ τὸν φόνον. H.Q. μετὰ τὸν τῆς ἀπωλείας χρόνον. V.

120. πηούς] τοὺς πόρρωθεν συγγενεῖς. V.

143. ὅπλισθεν] ἡτοιμάσθησαν. Q.

149. πολυμνήστην] τὴν μάλιστα μνήστην, κυρίως ἐπὶ Πηνελό- πης. V.

150. τοῦ ἐκ κορείας αὐτῇ συνεζευγμένου. H.

151. εἴρυσθαι] κρατῆσαι. V.

155. ἀνεστραμμένως τοῦτο εἴρηται. H.

161. τέχνην παντοίην] χρυσοχοϊκὴν δηλονότι· οὐ γὰρ τέχνην παν- τοίην. Q.

1. τοῖς ὀφθαλμοῖς] τοῖς om. Q. ῥέζεσκον Ἀχαιοί, et similia: hic au- 3. ἀγνώσασκε] Sic ed. ant. cujus tem intra breve spatium Penelope quamvis in talibus nulla sit aucto- sæpius intuetur Ulyssem, sæpius ritas, utar tamen hac occasione ut esse illum negat. Quare sicut ἐσί- hanc formam aliquanto magis com- θεσκε, ita alterum etiam verbum ab mendem quam feci in Gramm. aoristo formasse putandus est ampl. in nota ultima ad §. 94. poeta. Recte igitur adhaeremus Quippe e codd. Homeri hodie hæ illi ex antiquitate transmissæ for- potissimum scripturæ ἀγνώσασκε mæ in ασκε. Sed si aoristum præ- et ἀγνώσσεσκε hic enotatæ sunt, tulit, non apparet cur formam quarum utraque esset ab ἀγνώσσω, verbi alias semper sibi usitatam quæ verbi forma neque analogia ἀγνοεῖν, unde recte fiebat ἠγνόησα, caret neque auctoritate; vide He- ἀγνοήσασκον, ἀγνώσασκον, hoc uno sych. in v. Etym. M. v. ἀγρώσσω loco deseruerit. Itaque hodie et- et Simmiam ap. Tzetz. Chil. 7, iam nos, quorum judicio optio in- 144. Hujus autem verbi forma in ter σ et σσ in talibus semper re- εσκε est imperfectum iterarivum, licta est, non est cur formam legi- altera in ασκε, ut ex analogia ver- timam ἀγνώσασκε, vel si nullis li- borum ῥίπτασκε, κρύπτασκε demon- bris nitatur, repudiemus, aliam in- stravi, aoristus iterativus. Jam solentissimam præferamus. BUTT. ἀγνώσσεσκε esset repetita actio du- ἀγνώσεσκε M. in textu. rans ut θαυμάζεσκον ἅπαντες (quoties 9. μετὰ τὸν φόνον om. Q. viderent admirabantur), ἔνθα Ζηνὶ 15. κορείας Cramerus pro κοριᾶς.

167. κῆρ ἀτέραμνον] σκληρόν. μετῆκται δὲ ἀπὸ τοῦ σώματος ἐπὶ τὴν ψυχήν. οἱ δὲ περὶ Πλάτωνα κερασβόλον φασὶν ἀτεράμνοις καὶ σκληροῖς τὴν ψυχὴν, μεταφορικῶς. Θεόφραστος γάρ φησιν ὃ ἂν σπέρμα ἐν τῷ καταρρίπτεσθαι ἅψηται τῶν κεράτων τοῦ ἀροῦντος βοὸς, σκληρὸς γίνεται. ὁ δὲ νοῦς, περισσῶς οἱ θεοί σε παρὰ τὰς ἄλλας γυναῖκας σκληρὰν τὴν ψυχὴν ἐποίησαν. H.Q.

174. οὐδʼ ἀθερίζω] ἀποβάλλομαι, ἀποδιώκομαι. Q. ἀθερίζω] τὸ ἐκρίπτω καὶ ἀποβάλλω, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθέρων τῶν μὴ δυνα- μένων ἔχεσθαι διὰ σμικρότητα. οἱ γὰρ λικμῶντες ἐκρίπτουσιν αὐ- τούς. MS. Barnes.

179. ἐκθεῖσαι] ἔξω ἀποθέμεναι. ἐκθέσθαι] γρ. ἐκθεῖσα, ἔξω θεῖσα. Vind. 133.

πυκινὸν] πυκνὸν τοῖς στρώμασι. H.

188. μέγα σῆμα τέτυκται ἐν λέχει ἀσκητῷ] μέγα τέρας. ἀκίνη- τον δὲ λέγων εἶναι τὸ λέχος, ἔοικεν αἰνίττεσθαι ὅτι τὴν γαμικὴν κοίτην ἀδιάλυτον εἶναι δεῖ. H.Q.

190. θάμνος] δασὺ φυτὸν παρὰ τὸ θαμὸν, ὅ ἐστι πυκνόν. H.

191. ἀκμηνὸς θαλέθων] ὁ ἀκμὴν ἔχων τοῦ θάλλειν, εὐτραφὴς, ἀκμάζων. H.Q.V. ἐπὶ μὲν τούτου ὠξυτόνησεν, ἐπὶ δὲ τοῦ ἐν Ἰλιάδι δηλοῦντος τὸ νῆστις ἐβαρυτόνησεν. οἱ δὲ τὰ δύο προπαρωξυτόνη- σαν. V.

196. κορμὸν δʼ ἐκ ῥίζης προταμὼν] ἀπὸ τῆς ῥίζης κορμὸν ποιή- σας. V.

197. στάθμην] τὴν τεκτονικὴν σπάρτον. V.

198. ἑρμῖν᾿] κλίνης ποδάριον. ἕρμα γάρ ἐστι τῆς κλίνης. H.Q.V.

2. Πλάτωνα] Leg. 9. initio. 19. ὠξυτόνησεν—] Aristarchus, ut κερασβόλον] ἀκερασβόλον H.Q. annotavit Eustathius p. 1944, 38. 3. Θεόφραστος] εὔφραστος H.Q. 20. προπαρωξυτόνησεν ex Eustathio Scr. Θεόφραστος; et lege Plut. pro παρωξυτόνησεν. Sympos. 7, 2. p. 700. Ruhnken. 25. κλίνης ποδάριον (in ed. Mediol. ad Tim. in v. p. 155. Nam in eo ποδύριον) Q. idemque compendio quod hodie terimus Theophrasti quod est in H. significari videtur. de Causis Plantarum libro deride- κλινόποδας V. κλινόποδα Eustathius tur illa opinio libr. 4. c. 14. (12. p. 1944. extr. πόδα κλίνης dixit A- extr. Schneid.) BUTTM. pollon. Lex. s. v. ἑρμῖνα, ubi hanc 16. ἀδιάλυτον H. ἀδιάλλακτον Q. Aristarchi interpretationem esse 17. θαμὸν ex Eustathio p. 1944, annotavit. 37. correxi pro θαμῶ. ἐστι om. V. 18. εὐτραφὴς, ἀκμάζων om. Q.V.

Ἑρμῆν ἀσκήσας, τέτρηνε δὲ π. τ.] Ἑρμῆς ὁ Διὸς καὶ Μαίας τῆς Ἄτλαντος, παῖς ἔτι ὢν ἐν ἀνθρώποις τέσσαρα μέγιστα εὕρετο, γράμ- ματα καὶ μουσικὴν καὶ παλαίστραν καὶ γεωμετρίαν. ὅθεν καὶ τοὺς Ἕλληνας τετράγωνον αὐτὸν ἀσκῆσαι, καὶ οὕτως ἐν τοῖς γυμνα- σίοις ἀναθεῖναι. τῷ δὲ ὀνειροπομπὸν εἶναι, καὶ τοὺς κοιμωμένους αὐτῷ εὔχεσθαι, καὶ αὐτὸν ἀναμένειν, εἵλοντο ἐν τοῖς θαλάμοις ἔχειν αὐτὸν φύλακα τοῦ ὕπνου, ἐπινοῆσαί τε καὶ ἀσκῆσαι τοὺς τῶν κλινῶν πόδας εἰς τὴν τοῦ θεοῦ πρόσοψιν, ὅπως ἀλεξήτορας ἔχοντες ἰδέας τὰ μὲν δείματα μὴ φοβοῖντο, προσδοκῷεν δὲ πλείστην ἐπαφροδισίαν διὰ τὼν ὀνειράτων. ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Ἀπολλοδώρῳ τῷ Ἀθηναίῳ. V.

τέτρηνα] ἐτόρνωσα. V.

199. ἐκ δὲ τοῦ ἀρχόμενος] τοῦ ποδός. V.

20. ἐκ δʼ ἐτάνυσσα ἱμάντα βοὸς] τὸν τόνον λέγει τῆς κλίνης ἐξ ἱμάντος εἶναι βοείου φοινικοῦ τῷ χρώματι. Q.

ἶφι κταμένοιο] γρ. φοίνικι φαεινῷ. H.

209. σκύζε] ὀργίζου. V.

211. ἀγάσαντο] ἐφθόνησαν. Q.

218. οὐδέ κεν Ἀργείη Ἑλένη] ἀθετοῦνται οἱ ζ΄ ὡς σκάζοντες κατὰ τὸν νοῦν. σώζοιντο δʼ ἄν, εἰ στίζοιμεν ἐπὶ “τῷ εἰ ᾔδη.” καὶ τὸ ὃ ἀντὶ τοῦ δι όὡς εἶναι, οὐδʼ ἂν ἡ Ἑλένη ἐμίγη παρὰ ἀλλοδαπῷ ἀνδρὶ, εἰ μὴ ἦν ἐξηπατημένη. διὸ αὐτὴν, ἐπεὶ παρελογίσθη, οἱ Ἕλληνες ἐπανήγαγον. οἱ δέ φασι τὸν Ἀλέξανδρον Μενελάῳ εἰκασθέντα γνώμῃ Ἀφροδίτης μιγῆναι τῇ Ἑλένῃ. V.

Ἀλέξανδρος ὁ Πριάμου παῖς ἀπὸ τῆς Ἀσίας κατάρας εἰς τὴν 1. Ἑρμῆν] Hanc scripturam, quæ que in verbis ὅπως ἀλεξήτορας ἔχοντες ut e scholio patet, varia revera est ἰδέας Barnesius reposuit ἰδίους; lectio, Ἑρμῆν, mutarunt tamen in Heynius proponebat ἀλεξήτορος ἰδέας ἑρμῖν᾿ recentiores: quod et Heyn- “speciem dei sui malorum som- ium latuit. Totum scholion in niorum propulsatoris.” Ego, si ita fine libri habet V. usurpavit auctor vocem ἰδέα, scrip- 10. παρὰ Ἀπολλοδώρῳ] Posuit serim potius ὅπως ἀλεξήτορας ἔχοντες Heynius in fragmentis librorum τὰς ἰδέας. BUTTM. Apollodori περὶ θεῶν p. 1064. (ed. 15. φαεινῷ] Immo φαεινόν. 2. p. 399.): ubi verba τῷ δὲ -εἶναι 18. οἱ ζ΄ Barnes. ex cod. pro οἱ interpretatur διὰ τὸ—; et illa καὶ ιζ΄. αὐτὸν ἀναμένειν ita: expectant do- 19. σώζοιντο Buttm. pro σώζοιτο. nec somnum immittat. Mox pro 24. Hoc scholion in fine libri ἐπινοῆσαί τε καὶ ἀσκῆσαι malim equi- habet V. dem ἐπενόησαν δὲ καὶ ἀσκῆσαι. Deni- Λακεδαίμονα διενοεῖτο τὴν Ἑλένην ξενιζόμενος ἁρπάσαι. ἡ δὲ γεν- ναῖον ἦθος καὶ φίλανδρον ἔχουσα ἀπηγόρευε καὶ προτιμᾶν ἔλεγε τὸν μετὰ νόμου γάμον, καὶ τὸν Μενέλαον περὶ πλείονος ἡγεῖσθαι. γενο- μένου δὲ τοῦ Πάριδος ἀπράκτου, φασὶ τὴν Ἀφροδίτην ἐπιτεχνῆσαι τοιοῦτόν τι, ὥστε καὶ μεταβάλλειν τοῦ Ἀλεξάνδρου τὴν ἰδέαν εἰς τὸν τοῦ Μενελάου χαρακτῆρα, καὶ οὕτω τὴν Ἑλένην παραλογίσα- σθαι. δόξασαν γὰρ εἶναι ταῖς ἀληθείαις τὸν Μενέλαον μὴ ὀκνῆσαι ἅμα αὐτῷ ἕπεσθαι, φθάσασαν δὲ αὐτὴν ἄχρι τῆς νεὼς, ἐμβαλλόμε- νος ἀνήχθη. ἡ ἱστορία παρὰ Νικίᾳ τῷ πρώτῳ. V.

220. εἰ ᾔδη] ἐνταῦθα στικτέον, ἔπειτα ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς προε- νεκτέον. V. εἰ ᾔδη] ὅτι πολλοὶ κακὰ κέρδεα βουλεύουσιν. Q.

Ἡρωδιανὸς τὸν εἰ ἀντὶ τοῦ ἐπεί φησὶν εἶναι, καὶ συνάπτει ὅλον τὸν νοῦν οὕτως· εἰ μὴ ἠπατήθη ἡ Ἑλένη ὑπὸ τῆς Ἀφροδίτης, οὐκ ἂν ἄλλῳ ἠκολούθησεν ἀνδρί. καὶ πόθεν δῆλον ὅτι διʼ ἀπάτην ἠκολού- θησε καὶ οὐχ ἑκουσίως; ἐπειδὴ ᾔδη μάλιστα ὅτι οὐκ ἔχει καταφρο- νηθῆναι τοῖς Ἕλλησιν ἡ αὐτῆς ἁρπαγή. Q. Vind. 56.

ὅ μιν αὖτις ἀρήϊοι ὗες Ἀχαιῶν] ὁ γὰρ λόγος, οὐκ ἂν ἡ Ἑλένη παῤ ἀλλοφύλῳ ἀνδρὶ ἐμίγη, εἰ προεώρα τὸ μέλλον. διὸ καὶ ἐπανά- ξειν ἔμελλον αὐτὴν οἱ Ἕλληνες, ὡς μηδὲν ἡμαρτηκυῖαν. ὅ μιν] διὸ αὐτήν. V.

223. τὴν δʼ ἄτην οὐ πρόσθεν] οὐ πρὸ τοῦ παθεῖν ἔγνω τὴν φρενο- βλάβειαν. V.

225. ἀριφραδέα] ἀντὶ τοῦ ἀριφραδέως. H.

235. κύματι πηγῷ] εὐπαγεῖ καὶ στερρῷ, ἢ μέλανι, ὡς τὸ “ἀρνειῷ μιν ἔγωγε ἐΐσκω πηγεσιμάλλῳ” (Il. γ, 197.). H.

237. δέδρομεν] γρ. τέτροφεν. Vind. 5. 56. πέπηγεν· ὅθεν καὶ ἡ τροφὴ καὶ ὁ πεπηγὼς τυρὸς τροφαλίς. H.

9. Νικιᾳ τῷ πρώτῳ] Hæc ad Ni- verba ἀνδρὶ—ἠκολούθνσε ob repeti- ciam illum qui in scholiis Homeri- tionem ejusdem vocis. Sed cor- cis, nostris etiam (ad α, 109.), in rupta sunt eadem in Vind., scri- rebus mere grammaticis citari so- bendumque, καὶ πόθεν δῆλον ὅτι διʼ let, spectare non possunt. Neque ἀπάτην ἠκολούθησε καὶ οὐχ ἑκουσίως; alium memoratum invenio ejus ἐπειδὴ κ. τ. ἑ. BUTTM. Legebatur nominis cui hæ nugæ tribui pos- πόθη δηλονότι. sint, nisi Niciam Maleoten quem 24. Verba ἀπαγεῖ (nam sic ha- vanissimus scriptor Parallelorum bet pro εὐπαγεῖ) ἢ μέλανι sunt etiam minorum in ejusdem generis fabu- in Q. lis testem laudat cap. 13. BUTTM. 27. τροφαλίς] τρυφαλλίς H. 14. In Mediol. omissa sunt

243. νύκτα μὲν ἐν πέρατι δολιχὴν] πρὸς τέλει αὐτὴν οὖσαν δολι- χὴν ἐπέσχεν, ὑπὲρ τοῦ εἰς πλέον ἀλλήλων ἀπολαῦσαι. Q.

ἐν περάτῃ] ἤδη πρὸς τῷ πέρατι καὶ τῷ τέλει οὖσαν. δολιχὴν] οὐκ ἐν τῷ καθόλου, ἀλλὰ τότε ἐσομένην πρὸς ἀνάκτησιν τοῦ Ὀδυσ- σέως. V.

244. ῥύσατʼ] ἐκώλυσεν. Q.

246. ἔασιν] γρ. ἄγουσιν. Vind. 5.

248. οὐ γάρ πω πάντων] τοῦτο θέλει εἰπεῖν· μή μου τὴν ψυχήν ταράξῃς, οὔπω γὰρ εἰς τέλος τῶν κακῶν ἦλθον, ἀλλʼ ἔτι μέλλω πο- νεῖν. ἀλλὰ τραπῶμεν εἰς κοίτην. Q.

251. μαντεύσατο] γρ. μυθήσατο. H.

260. καί τοι θεὸς ἔμβαλε θυμῷ] τὸ εἰπεῖν ὅτι ποιῆσαί σέ τι καὶ ἕτερον δεῖ. V.

264. τί γάρ] τί δήποτε. V.

268. εὐῆρες ἐρετμὸν] εὖ ἐρέσσειν δυνάμενον. H.

276. καὶ τότε δὴ γαίῃ] γρ. καὶ τότε μʼ ἐν γαίῃ. M.

281. ἐξ ἁλὸς] γρ. ἔξαλος, ἤγουν ἔξω τῆς θαλάσσης. Vind. 133.

296. ἀσπάσιοι λέκτροιο] ἀσπαστῶς καὶ ἐπιθυμητικῶς ὑπεμνή- σθησαν τοῦ πάλαι τῆς συνουσίας νόμου. Ἀριστοφάνης δὲ καὶ Ἀρί- σταρχος πέρας τῆς Ὀδυσσείας τοῦτο ποιοῦνται. M.V. Vind. 133. ἀσπάσιοι λέκτροιο παλαιοῦ θεσμὸν ἵκοντο] τοῦτο τέλος τῆς Ὀδυσ- σείας φησὶν Ἀρίσταρχος καὶ Ἀριστοφάνης. H.M.Q.

309. καταλέξαι] καθέκαστον εἰπεῖν. V.

4. ἀνάκτησιν τοῦ Ὀδυσσέως Barnes. nus prima minio scripsit, τέλος ex cod. pro ἀγανάκτησιν τοῦ ἕθεν. Ὀδυσσείας. Nihilominus sequentia 11. μαντεύσατο H. in textu ha- etiam idem codex continet. In bet, superscripto μυθήσατο, cui præ- schol. V. edd. ant. post scholium fixi γρ.. quum μυθήσατο in textu ad h. v. nova incipit linearum se- habeat M. superscripto ἐμαντεύ- ries. BUTTM. Eustathius p.1948, σατο. 47. ἰστέον δὲ ὅτι κατὰ τὴν τῶν πα- 13. ἕτερον] ὕστερον codex Barnes. λαιῶν ἱστορίαν Ἀρίσταρχος καὶ Ἀρι- 18. ἀσπαστῶς—νόμου om. Vind. στοφάνης, οἱ κορυφαῖοι τῶν τότε γραμ- 19. δὲ addidi ex M. ματικῶν, εἰς τὸ ὡς ἐρρέθη “ἀσπάσιοι 21. τοῦτο—Ἀριστοφάνης] Porso- λέκτροιο παλαιοῦ θεσμὸν ἴκοντο” περα- nus de hoc scholio in cod. Harl. τοῦσι τὴν Ὀδύσσειαν. “Scripsit antiqua manus, sed quæ τοῦτο τέλος M. τοῦτο τὸ τέλος paucas admodum notas margini H.Q. addidit.”—In cod. Vind. 5. post 22. Ἀρίσταρχος] ἀρίων M. qui hunc versum sunt quattuor in frequens in hoc codice error est. rhombi schemate puncta, et ma-

310—343. οὐ καλῶς ἠθέτησεν Ἀρίσταρχος τοὺς τρεῖς καὶ τριά- κοντα· ῥητορικὴν γὰρ πεποίηκεν ἀνακεφαλαίωσιν καὶ ἐπιτομὴν τῆς Ὀδυσσείας. Q.V.

316. ἤην] ἀντὶ τοῦ ἦ. MS. Barnes.

322. εὐρώεντα] ἤτοι πλατὺν, παρὰ τὸ εὖρος· ἢ σκοτεινόν. V. γρ. ἠερόεντα. Vind. 5.

328. ἀκήριοι ἄνδρες ἄλυξαν] χωρὶς κηρὸς, χωρὶς θανάτου. V. καὶ ἀκήριοι, ἀσθενεῖς. MS. Barnes.

330. ἔβαλεν] νῦν ἀντὶ τοῦ ἔκλασεν. V.

ψολόεντι] ἀπὸ τοῦ ψῶ τὸ λεπτύνω. πᾶν γὰρ τὸ κατερχόμενον ἄνωθεν οὐ τοιοῦτον κατέρχεται μέχρι καὶ τέλους. H.Q. καυστικῷ. ψόλον γὰρ τὸ ἄσβολον ποιοῦν. V.

343. λυσιμελὴς] ὁ τὰ μέλη τοῦ σώματος παριείς· ἢ ἀμέ- ριμνος. V.

350. ὦ γύναι, ἤδη μὲν πολέων] ἡ σύνταξις οὕτως, ὦ γύναι, ἤδη μὲν πολέων κεκορήμεθʼ ἀέθλων, νῦν δʼ ἐπεὶ ἀμφοτέρω πολυήρατον ἱκόμεθʼ εὐνὴν, σὺ μὲν ἐν τοῖς οἴκοις ἐπιμελείας ἀξίου τὰ κτήματα, ἐγὼ γὰρ αὐτὸς λαφυραγωγήσω τὰ θρέμματα ἃπερ οἱ μνηστῆρες κατέφαγον. H.Q.

353. πεδάασκον] ἐδέσμουν. Q. ἐνεπόδιζον. V.

357. ληΐσσομαι] κτήσομαι. V.

358. ἐπαύλους] νῦν τοὺς σταθμούς. H.

364. εἰς ὑπερῷ᾿ ἀναβᾶσα] καταλείπει τὴν γυναῖκα θαρρῶν τῷ πατρὶ αὐτῆς καὶ τοῖς ἀδελφοῖς. ἢ δῆθεν ὡς ἀγνοοῦσαν τῶν πε- πραγμένων τὸ ἀληθές· ἢ ἐμπιστεύων τῇ Ἀθηνᾷ. V.

365. προτιόσσεο] προσδέχου. Q.

372. ἐξῆγε] ἐξέβαλεν. V.

1—3. In Vind. 133. est, ῥητορι- Tzetzæ Commentario in Lycophro- κὴν ποιεῖται ἀνακεφαλαίωσιν τῆς ὑπο- nem excerptum, de quo vide quæ θέσεως καὶ ἐπιτομὴν τῆς Ὀδυσσείας. dicta sunt p. 6. καλῶς οὖν ἠθέτησεν Ἀρίσταρχος τοὺς 10. ἀπὸ τοῦ—τέλους] Hoc scho- τρεῖς καὶ τριάκοντα. lion in Q. sine lemmate legitur 3. Post hoc scholion in Q. et post scholion v. 256. alio quodam libro Mediolanensi se- 11. καὶ τέλους H. καὶ om. Q. quitur Argumentum Odysseæ ex

Ω. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ψυχοπομπίαν καὶ Ὀδυσσέως ἄφιξιν πρὸς Λαέρτην τὸν πατέρα εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ ἀναγνωρισμόν· ἐπιστρατείας τῶν Ἰθακησίων, καὶ συνθήκας Ἀθηνᾶς κελευσάσης. Q.

ΑΛΛΩΣ.

Τὰς τῶν μνηστήρων ψυχὰς Ἑρμῆς εἰς Ἅίδου κατάγει καὶ κατα- σκευὴ περὶ τῆς δευτέρας νεκνομαντείας γίνεται. καὶ ἀναγνωρισμός Ὀδυσσέως γίνεται πρὸς τὸν ἑαυτοῦ πατέρα Λαέρτην. καὶ ταραχὴν τοῖς Ἰθακησίοις γεγενημένην ἐπὶ τῇ τῶν μνηστήρων ἀναιρέσει Ἀθηνᾶ κωλύει. P.V.

1. Ἑρμῆς δὲ ψυχὰς] Ἀρίσταρχος ἀθετεῖ τὴν Νεκυίαν κεφαλαίοις τοῖς συνεκτικωτάτοις τοῖσδε· ὅτι οὐκ ἔστι καθʼ Ὅμηρον ψνχοπομ- πὸς ὁ Ἑρμῆς. οὐδὲ τὸν Ἀπόλλωνα ⋇ ⋇ ⋇ ἐπὶ τῆς πυκτικῆς, εἰ μὴ ἅπαξ. ἀλλʼ οὐδὲ χθόνιος ὁ θεός. οὐκ εὐθέως ὁ εἰς Ἅιδου κατελθὼν χθόνιος, ἐπεὶ καὶ Ἀθηνᾶ διʼ Ἡρακλέα, καὶ ὁ Ἅιθης Ὀλύμπιος. Κυλ- λήνιος δὲ οὐδαμοῦ εἴρηται ἢ ἅπαξ. οὐκ ἔξω λόγου, καὶ σῶκος καὶ 4. ἐπιστρατείας Buttm. pro ἐπι- 15. οὐκ εὐθέως—] Hic et in inse- στρατίας. quentibus cuique Aristarchearum 7—1 1. Hoc Argumentum apud objectionum responsio vel solutio Eustathium p. 1950. subjicitur brevissimis. BUTTM. 7. καὶ κ.—νεκ. γίνεται habet P., Tetigit has objectiones et respon- om. V. et Eustathius. siones etiam Eustathius, qui quid 11. κωλύει] διακωλύει Eustathius. de iis senserit ostendunt verba ejus 12. Νεκυίαν] νεκυομαντείαν M. νε- p. 1957, 16. παίξαντες οἱ ταῦτα φυ- κυῖαν V. hic et in fine scholii. Eu- λοκρινοῦντες καὶ ἀπορίαις διασπαράξαντες stath. p.1950, 64. ἡ Νεκυία, τουτέστιν εἶτα καὶ λύσεσιν οἷον συνουλώσαντες ἡ λέγουσα πραγματεία τὰ κατὰ τοὺς προσίενται ὅμως καὶ τὴν Νεκυίαν ταύτην νέκυσς, ἣν δὴ Νεκυίαν τινὲς μὲν κατὰ etc. τὴν μυῖαν γράφουσι, τινὲς δὲ κατὰ τὴν 16. ὁ Ἅιδης] ὁ om. V. ὀξύαν τὸ φυτόν. Νεκύα τρισυλλάβως 17. ἢ ἅπαξ] Suspicor istud ἤ in- ponit idem p. 1670, 23. trusum esse ab illis qui non ani- 13. οὐκ ἔστι M. οὐκέτι V. madverterent a verbo ἅπαξ inci-. 14. οὐδὲ (sic correxi pro οὕτε) τὸν pere responsionem ἀσυνδέτως. Sic Ἀπόλλωνα] Indicavi lacunam. De- antea etiam, ante οὐκ εὐθέως, ἤ in- sideratur verbum a quo pendeat sertum erat in edd. rec. quod accusativus, quale est οἶδε. auctoritate ed. ant. delevi. Jun. ἤϊος Ἀπόλλων. ἀλλὰ πῶς αἱ ψυχαὶ οὐκ αὐτόμαται κατίασιν, ὡς ἐν Ἰλιάδι; οὐδὲν κωλύει καὶ παραπέμποντος αὐτάς τινος. ἀλλʼ αὗται καὶ ἄταφοι κατίασιν. ἴσως διά· τι καθάρσιον, ἢ διὰ τὴν Ἑρμοῦ πρόνοιαν κηδομένου τοῦ Ὀδυσσέως διὰ τὴν συγγένειαν. ἀλλʼ οὐδὲ ἔοικεν εἰς Ἅιδου λευκὴν εἶναι πέτραν (11.). τὰ πρὸς τὴν ἡμέραν ἐστραμμένα αὐτῆς λευκαίνεται. ἄκαιρος δὲ καὶ ἡ Ἀχιλλέως καὶ Ἀγαμέμνονος ὁμιλία· καὶ Ἀγαμέμνων οὐκ ἀγείρει τὴν στρατείαν, ἀλλʼ ὁ Νέστωρ. εὐκαίρως ἀναπληροῖ τὰ ἀλλαχοῦ παραλειφθέντα. πῶς δὲ καὶ τὸ σῶμα διέμεινε τοῦ Ἀχιλλέως ἐπὶ τοσαύτας ἡμέρας (65.); διὰ τὴν Θέτιν, ὡς καὶ τὸ Πατρόκλου. ἀλλὰ καὶ τὸ ἀριθμεῖν τὰς Μούσας (60.) οὐχ Ὁμηρικόν. τί κωλύει ἅπαξ; ἄλογον δὲ καὶ ἐπὶ τῶν νεῶν ὄντων αὐτῶν λέγειν ὅτι δείσαντες τὰς Νηρηΐδα ἔφυ- γον ἐπὶ τὰς ναῦς. ἀπὸ τοῦ τῶν Μυρμιδόνων ναυστάθμου. πῶς δὲ καὶ ὁ Ἀμφιμέδων ἐπίσταται τὴν ἐν τοῖς ἀγροῖς ἐπιβουλήν (150.); ἐκ τῶν εἰκότων τεκμαίρεται. καὶ ἄλλως δὲ ἐκ τῆς κατὰ τὴν στιχσ- ποιίαν δεινότητος τὸ ποίημα τὸν Ὅμηρον ὁμολογεῖ. καὶ Νεκυομαν- τείαν μὲν ἄν τις εἰκότως τὴν Λ εἶπεν, Νεκυίαν δὲ ταύτην. M.V.

Κυλλήνιος] ὁ τιμώμενος ἐν Κυλλήνῃ· ἔστι δὲ ὄρος Ἀρκαδίας. Κυλλήνιος ὁ τῶν κυλάδων ἔχων τὰς ἡνίας. κυλάδες δὲ αἱ ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἰθύτητες. ὁ Ἑρμῆς λέγεται καὶ πομπαῖος. H.Q. ὁ ἐν Κυλληνίῳ ὄρει τῆς Ἀρκαδίας ἀνατραφείς. ἢ ὁ ὕπνου δωρητικὸς, ὡς τῶν κύλων ἔχων τὰς ἡνίας. κυλάδες γὰρ συνεσταλμένου τοῦ υ τὰ gendum autem puto ἅπαξ, οὐκ ἕξω muneri nota, altera Λ, altera ιά. λόγου, καὶ σῶκος (sc. Ἑρμῆς καλεῖται, Quarum utraque rhapsodiam indi- Il. υ, 72.), καὶ ἰήϊος Ἀπόλλων (ἥῖε cat undecimam. Φοῖβε Il. υ, 152. ubi vid. Heyn. et 18. ὁ τιμώμενος—πομπαῖος] Sic H. cf. eund. ad ο, 365.). BUTTM. Corrupte in Q. ὅτι κῶμος ἐν τῇ Κυλ- Probabilius Spohnius de extr. O- λήνῃ ἥ ἐστιν ὂρος Ἀρκαδίας, ἢ ὁ τῶν κυ- dyss. parte p. 38. ἢ ἅπαξ in εἰ μὴ κλάδων ἔχων τὰς ἡνίας, κυκλάδες δὲ αἱ ἅπαξ mutavit, ut supra locutus est ὑπὸ τοὺς ὁφθαλμοὺς ἰθύτητες. scholiasta. 19. κυλάδων] κυκλάδων H.Q. 1. ἥϊος] Scribebatur ἰήϊος. 20. ἰθύτητες] ἴτυες Buttm. αὐτόμαται M. αὐτόματον V. 21. ἀνατραφείς Buttm. pro ἀνα- 9. τὸ σῶμα M. τὸ om. V. στραφείς. ὕπνου δ. habet etiam H. 12. αὐτῶν M. αὐτῷ V. 22. κύλων—καλοῦσιν] In editioni- ἔφυγον ἐπὶ τὰς ναῦς] Apparet hic bus ant. fuit κοίλων—κοιλάδες—τοῦ η intercidisse, ἔφυγον ἕκαστοι ἐπὶ τὰς —οἱ δεινοὶ ἀττ. κυκλωσία κ.: quæ M. ἰδίας ναῦς, ἀπὸ τοῦ κ. τ. ἐ. Vid. ad Casaubonus et Barnesius ex Eunt. 50. BUTTM. et Etym. M. v. Κυλλήνιος correxe- 17. τὴν Λ M. τὴν λίαν V. τὴν runt, Aloysiano etiam MS. κυλωδίαν λία codex Barnesii, confusa duplici dante. Sed quod iidem reposuerunt ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς μέρη, ἔνθεν τὸ ταῦτα οἰδεῖν οἱ Ἀττικοὶ κυλοιδιᾶν καλοῦσιν. V.

2. ἔχε δὲ ῥάβδον] παρὰ τὸ ῥᾷον βαδίζειν διʼ αὐτῆς. Q.

3. τῇ τʼ ἀνδρῶν] ἤγουν τῶν μαινομένων, τῶν αὐθάδων. ὁ τε ἀντὶ τοῦ γάρ. H.

5. συνέχονται γὰρ ἀλλήλαις καὶ συνήρτηνται. ἐξ οὗ δηλοῖ Κυλ- λήνιος ὁ κατʼ ἀντίφρασιν τὰ δυσόρατα. H.

7. ἀποπέσῃσιν ὁρμαθοῦ] ἐπειδὰν μία αὐτῶν τῆς συνεδρίας ἐκπέσῃ. ὁρμαθὸς δὲ τὸ ἐξ εἱρμοῦ ἄθροισμα. Q.

8. ὁρμαθοῦ ἐκ πέτρης] τῆς ἐπαλλήλου πετρώδους ἐπισυνθέσεως. ἢ ἀλλήλαις συνημμέναι παρὰ τὸ εἴρειν. ἐπιφέρει γὰρ “ἀνά τʼ ἀλλή- λῃσιν ἔχονται.” V.

10. ἀκάκητα] ἔνιοι μὲν ἀμέτοχος κακῶν. ἔστι γὰρ ὁ θεὸς δοτὴρ ἀγαθῶν. ἔνιοι ἀπὸ Ἀκακησίου ὄρους ἐν Ἀρκαδίᾳ. δοκεῖ γὰρ ὁ θεὸς Ἀρκὰς εἶναι. V. προπαροξυτόνως δὲ τὸ ἀκάκητα ἀπὸ αἰτιατικῆς εἰς εὐθεῖαν μεταπεσὸν ἀπὸ τοῦ ἀκάκης κλιθεὶς, ὁ ἀκάκητος, ὥσπερ Ζεὺς μητίετα. H.

11. Λευκάδα πέτρην] πρὸς τοῖς καταχθονίοις μέρεσι. V. οἱ γὰρ νεκροὶ ἐκλείψαντος τοῦ αἵματος λευκοειδεῖς ὁρῶνται. H.

12. δῆμον ὀνείρων] τὴν νύκτα· ἐν ταύτῃ γὰρ οἱ ὄνειροι. Q.V.

13. κατʼ ἀσφοδελὸν λειμῶνα] ἐν λειμῶνί τέ φησι τὰς ψυχὰς οἰ- κεῖν, ἐπεὶ καὶ ἐκ μελιᾶν. οὐ μέντοι τὸν Ἀχέροντα διαβαίνουσιν· ἄταφοι γὰρ τέως εἰσίν. Q. ἀσφοδελὸν εἶδος βοτάνης, ἐξ οὗ ἐάν τις φάγοι, οὐκέτι διψῷ οὐδὲ πεινᾷ. δηλοῖ δὲ διὰ τούτου ὅτι οἱ ἐν τῷ Ἅιδῃ οὐδὲ ἐσθίουσιν οὐδὲ πίνουσιν. Q. ἄκαρπον φυτὸν ὁ ἀσφόδελος. νῦν τὸν τόπον λέγει τὸν ἀσφοδελώδη. V.

14. καμόντων] γρ. θανόντων. Vind. 5.

28. πρῶτα] πρὸ τοῦ γήρως, πρὸ τοῦ δέοντος· οὕτως Ἀττικοί. H. ὁ τὰς ἡνίας τῶν κ. ἔχων necessarium 11. συνημμέναι Barnesius. συνημ- mihi non videbatur. Et quando μέναις codex Barnes. ἀνημένας V. pro κυλάδες γάρ scribunt κύλοι γὰρ ἢ 13. ἀμέτοχος κακῶν codex Barnes. κυλάδες, primum oportuit κῦλα, de- ἀμέτροχος κακῶς V. inde hoc non præeunt Etym. et 20. ἐν ταύτῃ γὰρ] ἐν ᾖ φαίνονται Eustathius p. 1951, 19. (ὁ τὰς ἡνίας V. τῶν κύλων ἢ κυλάδων ἔχων) quorum 22. ἐκ μελιῶν] Apud Hesiodum illius auctoritate scribas potius κυ- Op. 144. λάθων εχων τὰς ἡνίας, quod mani- 28. πρῶτα] Lemma ΠΡΩΙΤΙ est festo etiam præbet cod Q. BUTT. in editionibus antiquis. Quod mi- πρὸ τοῦ δέοντος καιροῦ. πόθεν δὲ ᾔδει ὁ Ἀχιλλεύς; εἰκὸς παῤ ἄλλου πεπύσθαι αὐτόν. οὐ γάρ τι ἐν Ἅιδου ἔστι διασκοπεῖν, ἀλλʼ ὅτι αὐτή ἐστιν ἡ ὑπόθεσις. V.

29. ὅς κε ἴδηται] γράφεται, ὅς κε γένηται, ἤτοι γενηθῇ. Q.

30. ὡς ὄφελες] τότε θανεῖν ὅταν ὁ πόλεμος. καὶ οὕτως ἂν ἐπέτυ- χες καὶ τῆς τιμῆς ἧσπερ ἐβασίλευες. Q.

39. σὺ δὲ στροφάλιγγι κονίης] παρόσον ὁ ἄνεμος ἀνακινῶν τὸν κονιορτὸν ποιεῖ τοιαῦτα. Q.

42. λαίλαπι] ἀνέμῳ, βροντῇ. Q.

48. ἀγγελίης] νῦν τοῦ θρήνου. V.

50. ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας] ἀπὸ τοῦ ναυστάθμου τῶν Μυρμιδόνων ἐφοίτων ἐπὶ τὰς ἰδίας ναῦς. Q.

62. τοῖον γὰρ ὑπώρορε] λείπει τὸ πένθος. Q.

65. πολλὰ δʼ ἐπʼ αὐτῷ] γρ. πολλὰ δέ σʼ ἀμφίς. Vind. 5. et 56.

67. ἔν τʼ ἐσθῆτι θεῶν] τῇ δεδομένῃ ὑπὸ Νηρηΐδων. Q.

74. Διωνύσοιο δὲ δῶρον] ἥντινα δέδωκεν αὐτῇ ὁ Διόνυσος, ὅτε παρὰ τοῦ Λυκούργου διωκόμενος κατέφυγεν εἰς αὐτήν. τοῦτο δὲ εὑρή- σεις ἐν τῇ Ἰλιάδι (ζ, 130.) πλατύτερον. H.Q.

75. περικλυτοῦ] γρ. περίκλυτον. H.

85. ἔνιοι μὲν ὅτι ᾔτησε τοὺς θεοὺς περικαλλέα ἔπαθλα. τινὲς δὲ ὑποστίζουσιν εἰς τὸ θεούς. H.

89. ζώννυνταί τε νέοι] εὐτρεπίζονται πρὸς τὰ ἆθλα. ἀπὸ δὲ μέρους τὸ ζώννυνται· ἡνίοχοι γὰρ καὶ τοξόται καὶ ἀκοντισταὶ καὶ δισκοβόλοι ζώννυνται, γυμνοὶ δὲ δρομεῖς καὶ παλαισταί. Q.

ζώννυνται] ἐν περιζώμασιν ἀγωνίζονται. V.

90. θηήσαο] θαυμάσειας. M.

112. περιταμνομένους] περιελαύνοντας. V.

119. σπουδῇ] μόλις. ἤθελε δὲ κρύπτειν ἑαυτὸν ὁ Ὀδυσσεὺς, μὴ βουλόμενος στρατεύεσθαι, οὐ διὰ δειλίαν, ἀλλʼ ὡς συνετὸς ἀνὴρ ὁρῶν nime negligendum, ob difficulta- apud nullum glossographorum ita tem in textus lectione recepta et explicatur. Quare vide an πρωΐ in scholiastæ explicatione. Re- vera sit in textu scriptura, unde, centt. enim in lemmate posuerunt recte an perperam jam olim in- lectionem textus πρῶτα. Eustath. serto τι (πρωΐ τι, πρῶ τι), nata sit πρῶτα, ἤγουν πρὸ καιροῦ κατὰ τοὺς Ἀτ- vulgata hodie lectio. BUTTM. τικούς. Jam cf. Hesych. v. Πρωί.— Nihil tribuendum illi πρωιτι. καὶ πρὸ τοῦ δέοντος καιροῦ. Phot. 38. Verba ὁ Ὀδυσσ.—δειλίαν ex Πρωΐ. ταχέως, πρὸ ὥρας. Contra πρῶτα cod. addidit Barnes. ὁρῶν τὸ μέγεθος τοῦ πολέμου. ὅθεν εἰκὸς τὸν Ἀγαμέμνονα παρὰ τῷ Ἀμφιμέδοντι μένειν, καὶ οὐ παρὰ τῷ Ὀδυσσεῖ. V.

123. καταλέξω] γρ. ἀγορεύσω. H.

124. τέλος] γρ. μόρον. M.

133. μεταμώλια] μάταια. ἐκ τοῦ μὴ ὀνεῖν, κράσει τοῦ η καὶ ο εἰς ω μέγα. H.Q.

158. σκηπτόμενον] τῇ ῥάβδῳ ἐπερειδόμενον. Q.

161. ἐνίσσομεν] ἐπεπλήσσομεν. V.

162. τέως μὲν] μέχρι μέν τινος ὑπέμενεν. H.

180. βέλεμνα] βέλη. V.

187. σώματʼ ἀκηδέα κεῖται] καὶ πῶς μίγνυνται τοῖς νεκροῖς τὰ Πατρόκλου λέγοντος ἐν Ἰλιάδι (ψ, 73.) “οὐδέ μέ πω μίσγεσθαι ὑπὲρ ποταμοῖο ἐῶσιν.” ἔστιν οὖν ταῦτα μὲν ἀληθῆ, ἐκεῖνα δὲ ψευδῆ Ἀχιλ- λέως οὕτω φαντασθέντος. H.

191. ἡ πρός ἀντὶ τῆς μετά. μετὰ δὲ τοῦτο ψυχὴ προσεφώνησεν Ἀτρείδαο. H.

192. ὄλβιε Λαέρταο πάϊ] ἀπρεπές φασι παρέντα τὸ συμπαθεῖν τῷ Ἀμφιμέδοντι ἐπαινεῖν τὸν Ὀδυσσέα. οὐκ ἀπεοικὸς δὲ διὰ τὸ καὶ τὸν αὐτὸν ὑπὸ τῆς συνοικούσης τὰ κάκιστα πεπονθέναι. V.

197. ἀοιδήν] ἀντὶ τοῦ φήμην. V.

199. οὐχ ὡς Τυ δαρέου κούρη] οὐχ ὡς ἡ Κλυταιμνήστρα. H.

5. Sequitur in H. in marg. ad bus quamvis manifestum sit glos- v. 148. εὐναῒ αἰολεῖς “quod quo re- sam HΣ. τῆς οἰκείας a versu 196. ferendum sit nescio, nisi ad ναῖε huc male illatam esse, tamen hæc v. 150.” CRA MER. Qua con- verba in edd. recentt, in loco jectura nihil proficitur. Literæ ι emendando scilicet, ita adhibita et αἰολεῖς fortasse significant οἱ Αἰ- sun—παρέντα τὸ συμπαθεῖν περὶ τῆς ολεῖς vel ἡ Αἰολίς, id est Homeri edi- οἰκείας τῷ Ἀμφιμέδοντι τύχης ἐπαινεῖν tio Æolica, quæ ἡ Αἰολὶς appellatur τὸν Ὀδ. Ego insiticiis istis, περὶ τ. in schol. ad σ, 98. ἡ Αἰολικὴ ad ξ, οἰκ. et τύχης, ejectis in ceteris ac- 280. et οἱ Αἰολεῖς ibid. 331., nisi ibi quievi: quamvis restent adhuc lit- quoque ἡ Αἰολίς scribendum. teræ ΘΕΕ, de quibus quid faciam 8. ἐνίσσομεν] ἐνίσσομεν M. in textu. on habeo: nisi vox θέε forte, e 10. βέλεμνα] Fuit itaque varia glossa, ΘΕΕ vel ΘΕΕΝ. ἔτρεχεν. lectio στονόεντα βέλεμνα. BUTTM. quæ legitur ad v. 208., eodem ca- 12. οὐδέ—ἐῶσιν] οὐ δὲ νῶ τι μιτέ- su, quo alia integra glossa, huc σθαι ὑπὲρ ποταμοῖο μʼ ἐῶσιν H. retracta et stribligini illi immista 17. In ed. ant. hæc est confusi, fuit.—Mox συνοικούσης, pro mutilo —παρέντα τὸ συμπαθεῖν. ΗΣ. τῆς o. νοικούσης, a Barnesio restitutum est. κείας. T0 ΑΜΦΙΜΕΔΟΝ ΤΙΘΕΕ. BUTTM. ἐπαινεῖ τὸν Ὀδυσσέα κ. τ. λ. In qui-

203. κεύθεσι γαίης] κρυπτοῖς τόποις. λέγει δὲ τοῖς ὑπὸ γῆν. V.

205. οἱ δʼ ἐπεὶ ἐκ πόλιος κατέβαν] ὑποστικτέον μετὰ τοῦτο, ἐπεί τοι ψιλὸς λόφος ἐστί. V.

207. κτεάτισσεν] ἔκτισεν. V. μάλα πόλλʼ ἐμόγησεν] ἐκακοπάθησεν οἰκοδομήσας, φυτεύσας, σκά- ψας. H.Q.

208. κλίσιον] περίφραγμα. Q. ἅπαξ εἴρηται. σημαίνει δὲ ἐξέ- δραν τινὰ σιγματοειδῆ, ἐν ᾗ ἔκειντο οἱ κλισμοί. ἢ κρηπίδωμα, ἐφʼ οὗ ἐκαθέζοντο ἢ ἐκοιμῶντο. V.

κλίσιον] ἄλλο τὸ παρὰ Ἀττικοῖς κλίσιον. κἀκεῖνο μὲν γὰρ ἁμαξῶν καὶ ζευγῶν δεκτικὸν, ὃ νῦν Ῥωμαῖοι παρὰ τὴν στάσιν σταῦλόν φασιν. τοῦτο δὲ παρὰ τὸ κλείειν, ἐστι περιέχειν, ἐν μέσῳ τοὺς οἴκους. φησὶ γὰρ “ἔνθα οἱ οἶκος ἔην, περὶ δὲ κλίσιον θέε πάντη.” ὅμοιον γάρ ἐστι τὸ ἐν τῇ A (425.) “ὅθι θάλαμος περικαλλέος αὐλῆς ὑψηλὸς δέδμητο περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ·” ὅ ἐστι τῷ μέσῳ, διὰ τὸ πανταχόθεν σκο- πεῖσθαι τῆς αὐλῆς. Vind. 56.

210. δμῶες ἀναγκαῖοι] οἱ ἀργυρώνητοι· οὗτοι γὰρ ἀνάγκῃ δουλεύ- ουσιν. Q. ἀναγκαῖοι] χρειώδεις. Q.V.

218. ἀμφὶς] χωρίς. Q.

221. πολυκάρπου] συμφύτου τόπου, πολυδένδρου. H. ἤτοι κυ- ρίως, ἢ ποικίλους καρποὺς ἐχούσης. V.

224. αἱμασιὰς λέξοντες] οἰκοδομήσοντες. Q. τὰ ἐκ τῶν λεπτῶν λίθων τειχία οἰκοδομήσοντες. V.

227. λιστρεύοντα] περιξύοντα καὶ περισκάπτοντα. Q.V. εἰς ἀρδείαν, καὶ ὁμαλίζοντα. V.

τὸ ἑξῆς, ῥυπόωντα ἕστο χιτῶνα πένθος ἀέξων. Q.

229. γραπτῦς] τὰς καταξύσεις τῶν ἀκανθωδῶν φυτῶν. Q. τὰς τῶν ἀκανθωδῶν φυτῶν καταξύσεις καὶ ἀμυχὰς εἴς τε τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας. H.V.

3. ψιλὸς λόφος Barnes. ex cod. 1957 extr. De voc. σταῦλον vid. pro ψολὸς λόφον. Ducang. 5. σκάψας om. Q. 24. In editionibus ant. hæc ita 10. κλίσιον] Aristarchi, Heliodori corrupta leguntur: ΛΙΓΕΥΟΝΤΑ. et Apionis explicationes memoravit π. κ. π. εἰ, ἀνδρείαν καὶ ὁναλίζοντα. Apollonius in Lexico s. v. κλίσιον. Ultimum verbum in recentt. tacite 10. ἁμαξῶν καὶ ζευγῶν δεκτικὸν, ὃ mutatum in στοναχίζοντα. Barn. e νῦν Ῥωμαῖοι παρὰ τὴν στάσιν] ἁμάξης MS. suo totum restituit. BUTT. ζεύγον δεύτερον, ὃ νῦν Ῥωμαῖοι παρὰ στά- 28.καταξύσεις H. καταπεριξύσεις V. σιν Vind. Correxi ex Eustathio p. εἴς τε—χεῖρας om. V.

230. χειρῖδάς τʼ] χειρόρτια, ἢ μικρὰς καινίδας. H.

231. αἰγείην κυνέην] καταχρηστικῶς, ὡς καὶ τὴν χαλκῆν κυ- νέην. V.

234. βλωθρὴν] τὴν μεγάλην, ἀπὸ τοῦ ἄνω μολίσκειν. V.

236. κύσσαι] περιπλακῆναι, φιλῆσαι. V.

240. κερτομίοις ἐπέεσσιν] ἀπατητικοῖς, δολίοις, ἵνα μὴ τῇ αἰφνι- δίῳ χαρᾷ ἀποψύξει ὁ γέρων, ὥσπερ καὶ ὁ κύων ἀπώλετο. Q.

242. κατʼ ἔχων κεφαλὴν] κάτω ἔχων, νενευκώς. δύναται δὲ καὶ ὑφʼ ἓν, κατέχων. V.

244. ἀδαημονίης ἔχει] γρ. ἀδαημοσύνης. H. ἀνεπιστημοσύνης. Gl. H.

254. ἔοικε τῷ κατὰ σὲ γεγηρακότι εὑδέμεναι μαλακῶς, ὅτε λού- σαιτο καὶ φάγοι. H.

260. οὗτος ἀνὴρ] δεικτικῶς, ὁ σχεδὸν ὑπʼ ὄψιν φαινόμενος. Q.

270. λέγεται Κέφαλος ὁ Δηϊονέως ἐξ Ἀρκτου γυναικὸς τεκεῖν τὸν Ἀρκείσιον. H.

275. ἀνθεμόεντα] λαμπρὸν καὶ καινόν. μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ἀν- θέων. Q. ἀνθοῦντα. V.

276. χιτῶνας] γρ. τάπητας. Vind. 56.

279. εἰδαλίμας] εὐειδεῖς ἢ ἐπιστήμονας. V.

283. τὸ ταῦτα ἀναφορικῶς, ἃ προεῖπες δῶρα. H.

286. ὑπάρξῃ] προκατάρξει, τοῦτο γὰρ δίκαιον, τὸ ἀντιτιμηθῆναι τὸν κατάρξαντα. H. προκατάρξηται. V.

294. πολύδωρος Πηνελόπεια] ἡ πολλοῖς δώροις εἰς γάμον ἐλθοῦ- σα. Q. ἡ πολλοῖς δώροις γαμηθεῖσα. V.

301. ἐπʼ ἀλλοτρίας νηὸς πλεύσας. H.

304. εἰμὶ γὰρ ἐξ Ἀλύβαντος] Ἀλύβας πόλις Θετταλίας ἡ νῦν Μεταπόντιον καλουμένη. Ἀλύβην δὲ αὐτὴν ἐν τῷ καταλόγῳ φησί. H.Q. Ἀλύβας πόλις Ἰταλίας τὸ Μεταπόντιον, ἢ μᾶλλον Μετα- 1. χειρόρτια] Hujus vocabuli ex- 24. εὐεργεῖς V. empla vide apud Ducangium. 28. μεταπόντιον H. μεταστάτις Q. 10. ἀδαημονίης] Litera σ hic et in In Μεταπόντιον consentiunt Steph. proximis adhæeret ex pronomine. Byz. s. v. Ἀλύβας et Eustathius p. 12. ἔοικε] Scholiasta legisse vide- 1961. extr. tur τοιούτῳ δὲ ἔοικεν, non quod nunc 29. ἢ μᾶλλον Μεταπόντιον] Non legitur in libris et apud Eustath. apparet quid scholiasta voluerit. ἢ p. 1958 59. ἔοικας. μᾶλλον κατὰ Πόντον Buttmannus. ἢ ὅτε—φάγοι] ὅταν—φεύγοι H. μᾶλλον τοῦ Πόντου Barnesius. 20. εὐειδεῖς ex Eustathio p. 1961. πόντιον, ἥντινα ἐν τῷ καταλόγῳ Ἀλύβην ἔφη “αὐτὰρ Ἁλιζώνων Ὁδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχον τηλόθεν ἐξ Ἀλύβης, ὅθεν ἀργύρου ἐστὶ γε- νέθλη” (Il. β. 857.). V.

307. Σικανίης] Σικελίας. ᾤκησαν γὰρ αὐτὴν Ἴβηρες ἐλθόντες ἀπὸ Σικανοῦ ποταμοῦ. V.

312. δεξιὰ] ἀγαθὰ σημεῖα ἦσαν ἐκείνῳ ἐξερχομένῳ. H.

319. δριμὺ μένος προὔτυψε] ἤτοι ὅτι πρᾶγμα ἐτόλμησεν ἐξειπεῖν, ἢ ὅτι ἔμελλε δακρύειν, προεπεμπίπτει ταῖς ῥισὶ δριμύτης τις. V. δριμεῖα ἀναφορά. H. προὔτυψε] προενέπεσεν. V.

340. ὄγχνη καὶ τὸ δένδρον καὶ ὁ καρπὸς ὁμωνύμως. ὄρχος δὲ ἡ ἐπίστιχος φυτεία. H.

341. ὄρχους] στίχους ἀμπέλων. Q.

342. διατρύγιος] διηνεκῶς τρυγώμενος, οὗ οἱ καρποὶ ἐν διαφόροις ὥραις πεπαίνονται. H.

344. ἐπιβρίσειαν ὕπερθεν] ἐπιβαρήσειαν τοὺς καρπούς. Q.

358. ἵνʼ ὀρχάτου] γρ. ὃς ὀρχάτου. H.

377. Νήρικον] τὴν νῦν Λευκάδα καλουμένην. H.Q.

395. μέλλοντες φαγεῖν ὑμᾶς περιεμένομεν. H.

402. οὖλε] ὑγίαινε· παρὰ τὸ ὅλην. τῶν ἅπαξ εἰρημένων. H.

410. δεικανόωντ᾿] προσεκύνουν. Q.

δεικανόωντα] προσαυδῶντα, προσασπάζοντα καὶ φιλανθρωπεύοντα. MS. Barnes.

413. ὄσσα] θεία κληδών. οἱ δὲ νεώτεροι ἀντὶ τῆς φωνῆς. H.Q. φήμη. MS. Barnes.

416. μυχμῷ τε] τῷ διὰ μυκτήρων ἄσθματι. H.

419. ἁλιεῦσι] ἁλιεῖς καλεῖν εἰώθασιν ὁτὲ μὲν τοὺς ἰχθυοβόλους, σὓς καὶ “ἁλιῆες κοῖλον ἐς αἰγιαλὸν πολιῆς ἔκτοσθε θαλάσσης δικτύῳ ἐξείρυσσαν” (Od. χ, 384.). ὁτὲ δὲ τοὺς πλοϊζομένους “ἐς δʼ ἐρέτας ἁλιῆας ἀγείρωμεν” (Od. π, 349.). νῦν δʼ ἑκάτερον ἐγχωρεῖ. H.Q.

425. τοῦ] λείπει ἡ ὑπέρ ἢ περί. H.

429. Κεφαλλήνων ὄχ᾿ ἀρίστους] γρ. Κεφαλλήνων ἐνὶ δήμῳ. Vind.

432. ἢ] ὁ η ἀντὶ τοῦ ἐπεί. H.

1. Ὁδίος—γενέθλη] ὁ δίος ἐπίστρο- 7. ἐξειπεῖν Barnes. pro ἐξειπῆ. φος—ὅθεν ἀρετὴ γενέθλη V. 13. τρυγώμενος] τρυχόμενος H. 5. Σικανοῦ Eustathius p.1962, 34. 17. Νήρικον] τὸ νώρικον H. σικάνου V. 23. οἱ δὲ—φωνῆς om. Q.

436. φθιμένοισι] γρ. προτέροισι. M.

450. ᾕρει] γρ. εἷλε. M.

452. δηλονότι φρόνιμος ἦν. H.

462. ἐπίσπαστον] καταχρηστικῶς σημαίνει τὸ ἑκούσιον, ὅ ἐστιν ὃ ἑαυτῷ τις ἐπισπᾶται. MS. Barnes.

464. τοὶ δ᾿] οὗτοι δὲ, ἀντὶ τοῦ οἱ λοιποί. H.

467. νώροπα] ἔγκειται καὶ τὸ μὴ ὁρᾶν καὶ τὸ ὦπες. σημαίνει οὖν στιλπνότητα καὶ λαμπρότητα δυσόρατον. H.

475. ἢ προτέρω] εἰς τοὔμπροσθεν τοῦ χρόνου, ὡς ἄν τις εἴποι ἐπὶ πλέον. Q.

496. δύοντο] γρ. ἔδυνον. Vind. 56.

499. ἀναγκαῖοι] ὑπʼ ἀνάγκης, χρειώδεις. οἱ μετὰ ἀνάγκης πολε- μοῦντες. H.

506. τόδε γʼ εἴσεαι] δείξεις, γνωστὸν ποιήσεις. Q. Vind. 56.

509. κεκάσμεθα] παρευδοκιμοῦμεν. Q.

523. κόρυθος διὰ χαλκοπαρῄου] χαλκῷ τὰς παρειὰς ἡρμοσμένης.

528. ἀνόστους] ἐπανόδου μὴ τυγχάνοντα. V. Vind. 56.

539. ψολόεντα] καυστικὸν, ἀσβόλην ποιοῦντα. ψόλον γὰρ τὴν ἀσβόλην λέγει. τοιοῦτον δὲ ἀφίησιν ὁ Ζεὺς πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. V.

14. δείξεις om. Vind. 18. μὴ] μόγις Vind.