Scholia in Apollonium Rhodium Vetera

PROLEGOMENA

a. Γένος Ἀπολλωνίου τοῦ ποιητοῦ τῶν Ἀργοναυτικῶν

Ἀπολλώνιος ὁ τῶν Ἀργοναυτικῶν ποιητὴς τὸ μὲν γένος ἦν Ἀλεξανδρεὺς φυλῆς Πτολεμαΐδος, υἱὸς δὲ Σιλλέως, ὡς δέ τινες Ἰλλέως. ἐγένετο δὲ ἐπὶ τοῦ 〈τρίτου〉 Πτολεμαίου, Καλλιμάχου μαθητής. τὸ μὲν πρῶτον συνὼν Καλλιμάχῳ τῷ ἰδίῳ διδασκάλῳ 〈...〉 ὀψὲ δὲ ἐπὶ τὸ ποιεῖν ποιήματα ἐτράπετο. τοῦτον λέγεται ἔτι ἔφηβον ὄντα ἐπιδείξασθαι τὰ Ἀργοναυτικὰ καὶ κατεγνῶσθαι, μὴ φέροντα δὲ τὴν αἰσχύνην τῶν πολιτῶν καὶ τὸ ὄνειδος καὶ τὴν διαβολὴν τῶν ἄλλων ποιητῶν, καταλιπεῖν τὴν πατρίδα καὶ κατεληλυθέναι εἰς Ῥόδον, κἀκεῖ αὐτὰ ἐπιξέσαι καὶ ὀρθῶσαι καὶ οὕτως ἐπιδείξασθαι καὶ ὑπερευδοκιμῆσαι· διὸ καὶ Ῥόδιον ἑαυτὸν ἐν τοῖς ποιή-

5 Suid. 3419 Ἀπολλώνιος Ἀλεξανδρεύς, ἐπῶν ποιητής, διατρίψας ἐν Ῥόδῳ, υἱὸς Σιλλέως, ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ Εὐεργέτου ἐπικληθέντος (ἐπὶ — ἐπικλ. post Τιμάρχου leguntur, unde revocavit W), μαθητὴς Καλλιμάχου, σύγχρονος Ἐρατοσθένους καὶ Εὐφορίωνος καὶ Τιμάρχου, καὶ διάδοχος Ἐρατοσθένους γενόμενος ἐν τῇ προστασίᾳ τῆς ἐν Ἀλεξανδρείᾳ βιβλιοθήκης. Pap. Oxyrh. 1241, II 1 inter praefectos bibliothecae Alexandrinae: 〈Ἀπολλώ〉νιος Σιλλέως Ἀλεξανδρεὺς ὁ καλούμενος Ῥόδιος, Καλλιμάχου γνώριμος. οὗτος ἐγένετο καὶ διδάσκαλος τοῦ τρίτου (πρώτου pap., corr. Hunt) βασιλέως. τοῦτον διεδέξατο Ἐρατοσθένης κτλ. 6 φυλῆς Πτ. post Ἰλλέως leguntur, transp. W | 7 τοῦ 〈τρίτου〉 Πτολεμαίου W : τῶν -ων : Πτολεμαίου τοῦ ἐπικαλουμένου Εὐεργέτου Η | 8 lac. ind. W puncto post μαθητής posito, cf. R. Linde De div. recensionibus Ap. Rh. Argonauticon, Diss. Gott. 1885, 12 | 9 ἐτράπ- GPA : ἐτρέπ- L | 10 δὲ post τοῦτον addi vult Wil. ad l. cum haec verba pugnent cum antecedentibus, conicias ἐπὶ ἐφήβων ἐπιδ- bis K : ἐνδ- | 12 κατελ- LG : ἀπελ- P | 13 ἐπιξέσαι καὶ ὀρθῶσαι LG : ἐπιξέσαντα P : ἐπιξέσαντα διορθῶσαι F | 14 ἑαυτὸν L : αὐτὸν GP

μασιν ἀναγράφει. ἐπαίδευσε δὲ λαμπρῶς ἐν αὐτῇ καὶ τῆς Ῥοδίων πολιτείας καὶ τιμῆς ἠξιώθη. LGP

b. Ἀπολλωνίου βίος

Ἀπολλώνιος ὁ ποιητὴς τὸ μὲν γένος ἦν Ἀλεξανδρεύς, πατρὸς δὲ Σιλλέως ἤτοι Ἰλλέως, μητρὸς δὲ Ῥόδης. οὗτος ἐμαθήτευσε Καλλιμάχῳ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ὄντι γραμματικῷ, καὶ συντάξας ταῦτα τὰ ποιήματα ἐπεδείξατο. σφόδρα δὲ ἀποτυχὼν καὶ ἐρυθριάσας παρεγένετο ἐν τῇ Ῥόδῳ κἀκεῖ ἐπολιτεύσατο καὶ σοφιστεύει ῥητορικοὺς λόγους, ὅθεν αὑτὸν καὶ Ῥόδιον ἀποκαλεῖν βούλονται. ἐνταῦθα τοίνυν διάγων καὶ ἐπιξέσας αὑτοῦ τὰ ποιήματα, εἶτα ἐπιδειξάμενος σφόδρα εὐδοκίμησεν, ὡς καὶ τῆς Ῥοδίων ἀξιωθῆναι πολιτείας καὶ τιμῆς. τινὲς δέ φασιν, ὅτι ἐπανῆλθεν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αὖθις ἐκεῖσε ἐπιδειξάμενος εἰς ἄκρον εὐδοκίμησεν, ὡς καὶ τῶν βιβλιοθηκῶν 〈καὶ〉 τοῦ Μουσείου ἀξιωθῆναι αὐτὸν καὶ ταφῆναι δὲ σὺν αὐτῷ τῷ Καλλιμάχῳ. LGP.

1 δὲ K : τε | 3 vita b post arg. B b collocatur ἄλλως praem. P ’Απ. β. LP : ἐκ παρομοίου G | 6 γραμματιστῇ Wil. ad l. | 8 αὑτὸν L : αὐτὸν G : om. P | 9 αὑτοῦ K : αὐ- | 11 ἐν Ἀλεξανδρείᾳ LG : εἰς Ἀλεξάνδρειαν P | 13 〈προστασίας〉 ante τῶν βιβλ. suppleri vult Meineke Callim. Hymni et epigr. 1861, XVII add. Wil. ad l.

a. Καὶ τὰ μὲν τοῦ γένους ταῦτα· ἡ δὲ ὑπόθεσις τῶν Ἀργοναυτικῶν Ἀπολλωνίου τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον.

Τυρὼ ἡ Σαλμωνέως καὶ Ἀλκιδίκης θυγάτηρ ἐποίησεν ἐκ τοῦ Ποσειδῶνος Νηλέα καὶ Πελίαν. εἶτα γαμεῖ Κρηθέα τὸν Αἰόλου παῖδα καὶ ποιεῖ ἐξ αὐτοῦ Αἴσονα, Φέρητα, Ἀμυθάονα. καὶ γίνεται ἐκ μὲν Αἴσονος Ἰάσων, ἐκ δὲ Φέρητος Ἄδμητος, ἀπὸ δὲ Ἀμυθάονος Μελάμπους. καὶ ὁ μὲν Ἰάσων ἐκδίδοται Χείρωνι τρέφεσθαι καὶ τὴν ἰατρικὴν μανθάνειν, Αἴσονος τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τὴν βασιλείαν τὴν ἰδίαν τῷ ἀδελφῷ Πελίᾳ καταλιπόντος καὶ ἄρχειν καὶ κρατεῖν τῆς Θεσσαλίας κελεύσαντος, ἕως οὗ

ὑποστρέψει Ἰάσων ἀπὸ Χείρωνος. χρησμὸν δὲ ἦν εἰληφὼς παρὰ τοῦ Ἀπόλλωνος ὁ Πελίας φυλάττεσθαι τὸν ἐπιόντα πρὸς αὐτὸν μονοπέδιλον· τεθνήξεται γὰρ δι’ αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰάσων αὐξηθεὶς ἔρχεται πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ πατρός, μεθέξων καὶ αὐτὸς τῆς τοῦ πατρὸς βασιλείας. γενό- μενος δὲ ἐν τῷ Ἀναύρῳ τῷ ποταμῷ — ἔστι δὲ οὗτος Θεσσαλίας — καὶ βουλόμενος παρελθεῖν, εὑρίσκει ἐπὶ τῆς ὄχθης τὴν Ἥραν γραῒ ὁμοιωθεῖσαν, βουλομένην μὲν διαπερᾶσαι, φοβουμένην δέ, καὶ ἑστῶσαν, φησίν (III 72), ὡς γραῦν. εἶτα τοῦτο γνοὺς ὁ Ἰάσων λαβὼν ἐπὶ τῶν ὤμων διασώζει, κατὰ μέσον τοῦ ποταμοῦ τὸ ἓν πέδιλον καταλιπὼν ἐπὶ τοῦ πηλοῦ. εἶτα ἀπέρχεται ἐπὶ τὴν πόλιν μονοπέδιλος καὶ εὑρίσκει πανήγυριν δημοσίαν καὶ θυσίαν ἀγομένην τοῖς θεοῖς παρὰ Πελίου. θεασάμενος οὖν τὸν Ἰάσονα μονοπέδιλον ὁ Πελίας ὑπομιμνήσκεται τοῦ χρησμοῦ. εὐλαβούμενος δὲ αὐτὸν ἀνελεῖν ἆθλον αὐτῷ προστάσσει τοιοῦτον, εἰπὼν ὅτι ἀπελθὼν εἰς τὴν Σκυθίαν τὸ χρυσόμαλλον δέρας κόμισον καὶ λαμ- βάνεις τὴν βασιλείαν τοῦ σοῦ πατρός. τοῦτο δὲ προσέταττεν, οὐχ ὡς τοῦ κωδίου τοῦ χρυσοῦ δεόμενος, ἀλλ’ οἰόμενος αὑτὸν ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ ἀναιρεῖσθαι ὑπό τινος ἢ ἐν τῇ θαλάσσῃ ναυαγήσοντα. LGP

b. τὸ δὲ κατὰ τὸ χρυςόμαλλον δέρας ταύτην ἔχει τὴν ὑπόθεσιν.

Ἀθάμας, υἱὸς Αἰόλου, ἀδελφὸς Κρηθέως, ὡς αὐτός φησιν Ἀπολ- λώνιος (III 560) ‘ἄμφω γὰρ Κρηθεὺς Ἀθάμας τ’ ἔσαν Αἰόλου υἷες’, ποιεῖ ἐκ Νεφέλης δύο παῖδας Φρίξον καὶ Ἕλλην. τελευτηςάσης δὲ ταύτης γαμεῖ δευτέραν γυναῖκα τὴν Ἰνώ. αὕτη ὡς μητρυιὰ ἐπεβούλευε τοῖς παιδίοις τοῖς ἐκ τῆς προτέρας γυναικὸς καὶ φρύττουσα τὰ σπέρματα παρεῖχε τοῖς γεωργοῖς πρὸς σπόρον. οἱ δὲ ἔσπειρον μὲν ἐν τῇ

19 sch. A H 86 (Philostephanus) | Apoll. Bibl. I 80—83 | Hyg. Fab. 1—3 | Zenob. IV 38 18 τὸ LG : τὰ P | 22 ἐπεβούλευε GP : -ευσε L

γῇ, ἡ δὲ γῆ λαβοῦσα οὐκ ἔφερεν τοὺς καρποὺς τοὺς ἐτησίους διὰ τὸ πεφρύχθαι αὐτὰ καὶ οὕτως σπαρῆναι. λοιπὸν Ἀθάμας τοὺς μάντεις συναγαγὼν ὡς βασιλεὺς ἐπερωτᾷ τὴν αἰτίαν βουλόμενος μαθεῖν. ἡ δὲ πέμπει πρὸς αὐτούς, δῶρα ἐπαγγελλομένη διδόναι πολλά, ὥστε εἰπεῖν, εἰ μὴ πρότερον τὰ παιδία τὰ ἐκ τῆς Νεφέλης τῆς προτέρας γυναικὸς Ἀθάμαντος ἀναιρεθείη, οὐκ ἂν φύσειεν ἡ γῆ τοὺς καρπούς. πεισθέντες οἱ μάντεις λέγουσι ταῦτα ὑποστρέψαντες τῷ Ἀθάμαντι. μελλόντων δὲ τῶν παίδων Νεφέλης, Φρίξου καὶ Ἕλλης, φονεύεσθαι κατῆλθε κριός. εἶτα ἐπὶ τῶν νώτων λαβὼν εἴσεισιν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ οὕτως ἄρ- χεται κολυμβᾶν. ἐλθὼν δὲ περὶ τὸ Τρωικὸν πέλαγος ἀποβάλλει τὴν Ἕλλην, ὅθεν καὶ ἀπ’ αὐτῆς Ἑλλήσποντος ὠνομάσθη, τὸν δὲ Φρίξον ἐπὶ τὴν Σκυθίαν διακομίζει. ἔνθα αὐτὸς σφάζει μὲν τὸν κριὸν καὶ θύει Διὶ Φυξίῳ, ὅτι ἐξέφυγε τὴν ἐπιβουλὴν τῆς μητρυιᾶς· γαμεῖ δὲ Χαλκιόπην θυγατέρα Αἰήτου τοῦ Σκυθῶν βασιλέως καὶ ποιεῖ ἐξ αὐτῆς παῖδας τέσσαρας Ἄργον, Κυτίσωρον, Μέλανα, Φρόντιν, καὶ οὕτως ἐκεῖσε τελευτᾷ. LGP

2 αὐτοὺς (corr. W) — σπαρῆναι LG : τὸν σπόρον P | 3 συναγαγὼν PH : ἀγ- LG | ἐπερωτᾷ LG : ἠρώτα αὐτοὺς P | τῆς ἀφορίας post αἰτίαν add. P | 4 διδόναι π. ὥστε εἰπ. L : π. δοῦναι ὥστε εἰπ. G : δώσειν, εἰ φήσειαν πρὸς Ἀθάμαντα ὡς P | 6 φύσειεν LG : ἐκφ- P | post πεισθ. add. οὖν G, δὲ P, ante πεισθ. add. ἡ A | 9 τῶν νώτων LP : τὸν νῶτον G : τῶν ὤμων A | 12 ὁ Φρίξος post αὐτὸς add. G | 15 Κυτίσωρον (G) P : -σσ- L | 16 A add. in fine: τὸν βίον. τὸ δὲ κώδιον τοῦ κριοῦ ὑπῆρχε χρυσόμαλλον

C Ὅσοι ἔρχονται Ἀργοναῦται εἰς τὴν ναῦν μετὰ Ἰάσονος Ὀρφεὺς Οἰάγρου παῖς Θρᾷξ Ἀστερίων Κομήτου Ἴδμων Ἀπόλλωνος

18 hic catalogus totus pendet ex Apollonii versibus I 23—228 — Pind. Pyth. IV 171—191 | Diod. IV 41, 2 | Apoll. Bibl. I 111—113 | Val. Flacc. I 353—485 | Hyg. Fab. 14 | Orph. Arg. 118—229 | cf. O. Jessen Prol. in catalogum Argonautarum, Diss. Berol. 1889 20 cum in G dextra nominum series recte sequatur sinistram, in L hic invenitur ordo: α ὀρφεὺς οἰ. π. θρ. : β ἀστερίων κομ. ἰάμων (sic) ἀπ. : γ πολύφημος ἐλ. δ ἴφικλος φυλ. λβ πολυδεύκης διός : ε ἄδμητος φ. κάστωρ κτλ. numeri ab eadem manu recentiore adiecti sunt, quae in...

Πολύφημος Ἐλάτου Ἴφικλος Φυλάκου Πολυδεύκης Διός Ἄδμητος Φέρητος Κάστωρ Διός Εὔρυτος Ἑρμοῦ Λυγκεὺς Ἀφαρέως Ἐχίων Ἑρμοῦ Ἴδας Ἀφαρέως Γνωτὸς Αἰθάλου Περικλύμενος Νηλέως Κόρωνος Καινέως Ἀμφιδάμας Ἀλεοῦ Μόψος Ἀμφιλόχου Κηφεὺς Ἀλεοῦ Εὐρυδάμας Κτιμένου Ἀγκαῖος Λυκούργου Μενοίτιος Ἄκτορος Αὐγείας Ἡλίου Εὐρυτίων Τελέοντος Ἀστέριος Ὑπερασίου Εὐρυβώτης Ἀμφίων Ὑπερασίου Ὀιλεύς Εὔφημος Ποσειδῶνος Κάνθος Κανήθου Ἐργῖνος Ποσειδῶνος Κλυτίος Εὐρύτου Ἀγκαῖος Ποσειδῶνος Ἴφιτος Εὐρύτου Μελέαγρος Οἰνέως Τελαμὼν Αἰακοῦ Λαοκόων Πορθέως Πηλεὺς Αἰακοῦ Παλαιμόνιος Ἡφαίστου Βούτης Τελέοντος Ἴφικλος Θεστίου Φάληρος Ἄλκωνος Ἴφιτος Ναυβόλου Θησεὺς Αἰγέως Ζήτης Βορέου Τῖφυς Ἁγνίου Κάλαϊς Βορέου Φλίας Διονύσου Ἄκαστος Πελίου Ταλαὸς Βίαντος Ἄργος Διός

margine supplevit κβ φάληρος et — id quod Rostagno L’Eschilo Laurenziano 1896, 7 n. 3 investigavit — λα ἴδμων ἄβαντος. Keilium secutus nomina ita disposui, ut archetypi ratio revocaretur. | 21 Ἴδμων Ἀπ. hoc loco L (cf. notam ad v. 20), cum G ad v. 19 p. 5 in margine adiecerit praescripto numero κα’. | 4 immo Ἔρυτος I 52 | 6 nomen Γνωτὸς scholiasta ex I 53 sibι finxit | Αἰθαλείδης L e corr. m. rec. | 8 Ἀμπύκου K | 11 immo Εὐρυτίων (Ἴρου), Εὐρυβώτης (recte Ἐριβώτης) Τελέοντος, ut m. rec. in G refecit; cf. I 73 sq. | 14 Κανήθου G : om. L | 18 Πηλεὺς Αἰ. L : om. G | 20 Φάλλυρος (sic) Ἄλκωνος Ἴφιστος (sic) Ναυβόλου G : om. L, sed cf. notam ad p. 4 v. 20 | 21 Theseus falso inter Argonautas enumeratur, cf. I 101 sqq. | 24 immo Ἄργος Ἀρεστορίδης I 112

Ἀρήιος Βίαντος Ἰάσων Αἴσονος. LG Λεώδοκος Βίαντος Ἡρακλῆς Διός Ὕλας Θειοδάμαντος Ναύπλιος Κλυτονήου ἢ Ποσειδῶνος

3 Ἡρακλῆς Διός et Ναύπλιος Κλ. ἢ Ποσ. post Ἰάσων Αἴσ. traiecti agmen Argonautarum claudunt in G

1—4 a. Ἀρχόμενος: ἀπὸ περιεκτικοῦ ῥήματος ἡ μετοχὴ ἐσχημάτισται. περιεκτικὰ δέ εἰσιν, ὅσα 〈καὶ〉 δρᾶσίν καὶ πάθος ἐμφαίνουσιν, οἷον βιάζομαι, δωροῦμαι, σφαγιάζομαι. οὕτω καὶ τὸ ἄρχομαι τὸ μὲν τι σημαίνει ‘ἀπὸ σοῦ τὴν ἀρχὴν ποιοῦμαι’ — ἔθος γὰρ ἀπὸ θεῶν προοιμιάζεσθαι· ‘ἐκ Διὸς ἀρχώμεσθα’ (Arat. Phaen. 1; Theocr. XVII 1) —, τὸ δέ τι σημαίνει ‘ἀρχαιρεσιαζόμενος ὑπὸ σοῦ’ οἷον ἐνθουσιῶν. παραπλησίως γὰρ τοὺς ποιητὰς τοῖς μαινομένοις ἐνθουσιᾶν 〈λέγεται〉. κέχρηται δὲ ἐπὶ τοῦ ἀρχόμενος παρατατικοῦ μετοχῇ, ἀντὶ τοῦ ἀρξά- μενος.

2 ἡ P : om. L | 3 add. W | 4 σφαγιάζ- P : σφραγίζ- L | 7 ὑπὸ σοῦ iterum post ἐνθουσιῶν legitur in L | 8 τοὺς ποιητὰς τ. μ. ἐνθουσιᾶν 〈λέγεται add. W〉 L : τ. μ. οἱ ποιηταὶ ἐνθουσιάζουσιν P

b. ὁ λόγος· ἀρχαιρεσιασθεὶς ὑπὸ σοῦ, Ἄπολλον, τὸ κλέος τῶν ἡρώων εἰς μνήμην ἄξω τῶν κατὰ τὸν Πελίαν 〈...〉. LmP

11 ἀρχαιρεσιασθείς P : ἀρχερεασθείς L | τὸ κλέος — Πελίαν L : εἰς μν. ἄξω τὰ ἔνδοξα τῶν Ἀργοναυτῶν ἔργα P | 12 lac. ind. W

c. παλαιγενέων: διαφέρει τὸ παλαιὸν τοῦ ἀρχαίου. τὸ μὲν γὰρ παλαιὸν καὶ ἀρχαῖον, τὸ δὲ ἀρχαῖον οὐκ ἔστι παλαιόν. τὸ γὰρ ἀρχαῖον ἀναφέρει 〈εἰς〉 τὸ ἀρχῆς ἔχεσθαι.

d. ἐύζυγον: εὐκάθεδρον. LgP

e. ἤλασαν Ἀργώ: ὁ μὲν Ἀπολλώνιος καλεῖ τὴν Ἀργὼ ἀπὸ Ἄργου τοῦ κατασκευάσαντος, Φερεκύδης (3 fg 106 J.) δὲ ἀπὸ Ἄργου

17 Et. Gen. (AB) Ἀργώ: ἡ ναῦς· ἀφ’ ἧς (Voss., οὗ AB) καὶ οἱ Ἀργοναῦται. εἴρηται δέ, ὅτι Ἄργος αὐτὴν κατεσκεύασεν, ἢ ὅτι ἐν Ἄργει τῇ πόλει κατεσκευάσθη, ὡς ἱστορεῖ Ἡγήσανδρος (verba ὡς — Ἡγ. post κατεσκεύασεν leguntur, trai. W). cf. W 82 | Tz. Lyc. 286, 1 Sch. Ἀργῴου: Ἀργὼ ἐκλήθη ἡ τοῦ Ἰάσονος

τοῦ Φρίξου υἱοῦ. ταύτην δὲ λέγουσι πρώτην ναῦν γεγενῆσθαι. ἄλλοι δὲ λέγουσιν, 〈ὅτι〉 Δαναὸς διωκόμενος ὑπὸ Αἰγύπτου 〈τὴν〉 πρώτην κατεσκεύασε, ὅθεν καὶ Δαναῒς ἐκλήθη.

5 a. τοίην γὰρ Πελίῃ: τὸ τοίην τίθεται καὶ ἀνταποδοτικῶς, καθ’ ὁμοίωσιν, πρὸς τὰς παραβολάς· ‘οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν’ (Ζ 146)· καὶ ἀναφορικῶς· ‘ἀλλὰ καὶ ὡς τοίη περ ἐοῦσα’ (Γ 159). νῦν δὲ δύναται μὲν ἐπὶ θαυμασμοῦ κεῖσθαι τοῦ κατὰ προαίρεσιν λόγου, δύναται 〈δὲ〉 καὶ κατὰ ἀναφορὰν πρὸς τὰ ἐπιφερόμενα.

8 προαίρεσιν K : τὴν αἵρεσιν | add. K | πρὸς τὰ ἐπιφερόμενα F : τὴν ἐπὶ τὰ φερόμενα L : τὴν ἔπειτα φερομένην P

b. φάτις δὲ καὶ φήμη ἐπειδὰν ἐπὶ μέλλοντος λέγωνται, πρόρρησίν τινα σημαίνουσιν. P

7. 〈δημόθεν:〉 ἐκ τοῦ δήμου Ἰωλκίων. Lg

9. 〈Ἀναύρου:〉 Ἄναυρον λέγει τὸν χείμαρρον ποταμόν, ἐπειδὴ οἱ ἐξ ὑετῶν συνιστάμενοι οὕτω καλοῦνται.

11. προχοῇσι: τῶν ποταμῶν οἱ συμβάλλοντες τόποι τῇ θαλάσσῃ προχοαὶ λέγονται, ὡς Ὅμηρος (Ρ 263): ‘ὡς δ’ ὅτ’ ἐπὶ προχοῇσι διιπε- τέος.’

12 Et. Or. 3, 2 | Et. M. 100, 57 | Et. Gud. 135, 20 De Stef. | 14 Et. M. 692, 52 | Suid. προχοαί

14. Ἥρης δὲ Πελασγίδος: Ὁμηρικῶς τὴν Ἥραν Πελασγίδα εἶπεν, ἐκ τῆς Θεσσαλικῆς χώρας. Πελασγοὶ γάρ εἰσιν, οἳ τὴν Φθιωτικὴν κατῴκουν, ὡς φησιν Ὅμηρος (Β 681): ‘νῦν αὖ τούς, ὅσσοι τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἔναιον’, ἀφορίζων τῆς Πελοποννήσου, ἣν Ἀχαϊκὸν καλεῖ Ἄργος.

20 sch. A I 141. T 115 | Strab. VIII 369 18 εἰσιν L : ἐλέγοντο P | 21 καλεῖ P : καὶ L

23—25 a. πρῶτά νυν Ὀρφῆος: Ἡρόδωρος (31 fg 42 J.) δύο εἶναι Ὀρφεῖς φησιν, ὧν τὸν ἕτερον συμπλεῦσαι τοῖς Ἀργοναύταις.

Φερεκύδης ἐν τῇ ς’ (3 fg 26 J.) Φιλάμμωνά φησι καὶ οὐκ Ὀρφέα συμπεπλευκέναι. ἔστι δέ, ὡς Ἀσκληπιάδης (12 fg 6 c J.), Ἀπόλλωνος καὶ Καλλιόπης· ἔνιοι δὲ ἀπὸ Οἰάγρου καὶ Πολυμνίας.

ζητεῖται δέ, διὰ τί Ὀρφεὺς ἀσθενὴς ὢν συνέπλει τοῖς ἥρωσιν· ὅτι μάντις ὢν ὁ Χείρων ἔχρησε δύνασθαι καὶ τὰς Σειρῆνας παρελθεῖν αὐτοὺς Ὀρφέως συμπλέοντος.

2 sch. Pind. Pyth. IV 313 a | sch. Eur. Rhes. 895 | Apoll. Bibl. I 14 5 δ. κατὰ τ. Σ. prop. R | 6 P add. in fine verba ταῦτα δέ φησιν Ἡρόδωρος (31 fg 43 b J.) e sch. 31/34 a repetita; posteriore illo loco praeterm. φησὶ δὲ Ἡρόδωρος κτλ.

b. 〈σκοπιῆς〉 Πιμπληίδος ἄγχι τεκ〈έσθαι〉: Πίμπλεια χωρίον κατὰ Πιερίαν· οἱ δὲ ὄρος Θράκης, οἱ δὲ κρήνην καὶ κώμην τῆς Πιερίας.

7 sch. Lyc. 275 7 Πίμπλεια Deicke e sch. Lyc. : -ειὰς K : -ιὰς L : ηὰς A : -ηίς P

27. θέλξαι: ἀπατῆσαι καὶ τέρψαι. τάσσεται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τῆς μετὰ βλάβης ἀπάτης· νῦν δὲ ὑπερβολικῶς κεῖται. ἀοιδάων δὲ ἐνοπῇ τῇ τῶν ᾠδῶν εὐρυθμίᾳ. οὐκ εὖ δέ· ἡ γὰρ ἐνοπὴ ἀεὶ ἐπὶ θορύβου τίθεται.

10 sch. III 28 | Eust. 940, 63. 1236, 40. 1391, 8. 1800, 17 | 12 Eust. 370, 22 12 ἀεὶ Naber Mnem. N. S. 34, 1906, 5 : καὶ

29. Θρηικίης Ζώνης ἐπιτη〈λεθόωσαι〉: Ζώνη ἐστὶν ὀρεινὸς τόπος οὕτω καλούμενος καὶ πόλις ὁμώνυμος, ὡς φησι Νίκανδρος (fg 28 Schn.).

30. ἑξείης στιχόωσιν 〈ἐπήτριμοι〉: στοιχηδὸν εἰσὶ καὶ ἑξῆς πυκναί.

18 ἐπήτριμοι ἤγουν ἀλλεπάλληλοι in fine add. A

31—34 a. Πιερίηθεν: Πιερία ὄρος Θράκης, ἐν ᾗ διέτριβεν Ὀρφεύς. φησὶ δὲ Ἡρόδωρος (31 fg 43 a J.), ὅτι παρήνησεν ὁ Χείρων τῷ Ἰάσονι, ὅπως τὸν Ὀρφέα σὺν τοῖς Ἀργοναύταις παραλάβῃ.

20 sch. μ 69 19 ἡ L : ἣ P | 21 A add. in fine e sch. 23/25 a: μάντις ὢν καὶ προγνοὺς δύνασθαι αὐτοὺς τὰς Σειρῆνας παρελθεῖν Ὀρφέως συμπλέοντος. cf. W 29

b. 〈τοῖον:〉 οἷον εἴπομεν δηλονότι. Lg

c. Βιστωνίδι κοιρανέοντα: γράφεται καὶ Βιστῶνι τε κοιρανέοντα. LmP

23 Βιστῶνι τε L : Βιστωνίτας P

35. 〈αὐτοσχεδόν:〉 ἀντὶ τοῦ παραχρῆμα, εὐθέως. Lg

37—38 a. 〈Πειρεσιάς:〉 ὄνομα πόλεως· ὡς Ἐρυθραὶ καὶ Πειρεσιαί. Lg

1 Ἐρυθραί — Πειρεσιαί W : Ἐρύθρας — Πειρεσίας

b. Ἀπιδανός τε μέγας καὶ δ〈ῖος〉: Ἀπιδανὸς καὶ Ἐνιπεὺς ἀμφότεροι Θεσσαλίας ποταμοί. τὸ δὲ Φυλλήιον ὄρος Μαγνησίας.

4 Μαγνησίας Dittrich propter Steph. Byz. s. v. Πειρεσία : Μακεδονίας

c. ἡ δὲ Πειρεσία χώρα ἢ πόλις, ἧς ἐγγὺς ἦν τὸ Φυλλεῖον. P

40—41. Λάρισαν δ’ ἐπὶ τοῖ〈σι〉: Λάρισαν τὴν Θεσσαλίας λέγει, ἣν ἔκτισεν Ἀκρίσιος, ἥτις ὠνομάσθη ἀπὸ Λαρίσης τῆς Πελασγοῦ, ὡς φησιν Ἑλλάνικος (4 fg 91 J.). εἰσὶ δὲ Λάρισαι τρεῖς· ἀρχαιοτάτη μὲν ἡ Ἀργειῶτις, ἥτις ἐστὶν αὐτὴ ἡ ἀκρόπολις· δευτέρα δὲ ἡ ἐν τῷ Πελασγικῷ τῆς Θεσσαλίας, ἣν Ὅμηρος (Β 738) Ἄργισσάν φησι, πλησίον οὖσα τῆς Γυρτώνης, ἧς νῦν ὁ Ἀπολλώνιος μέμνηται· ἔστι δὲ καὶ περὶ Τροίαν, ἧς Ὅμηρος (Β 840 sq.) μνημονεύει· ‘φῦλα Πελασγῶν τῶν, οἳ Λάρισαν’. τὸν δὲ Πολύφημον Ἐλάτου παῖδα εἶπεν Ἀπολλώνιος, Σωκράτης (fg 10 M. IV 498) δὲ καὶ Εὐφορίων (fg 87 Scheidw.) Ποσειδῶνος. οἱ δὲ Λαπίθαι ἀπὸ Λαπίθου τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Στίλβης νύμφης ὠνομάσθησαν.

45—47 a. οὐδὲ μὲν Ἴφικλος: οὔτε Ὅμηρος οὔτε Ἡσίοδος (fg 50 Rz.2) οὔτε Φερεκύδης (3 fg 110 J.) λέγουσι τὸν Ἴφικλον συμπεπλευκέναι τοῖς Ἀργοναύταις. ὅτι δὲ μητρὸς ἦν Ἀλκιμέδης ὁ Ἰάσων, Φερεκύδης (3 fg 104 a J.) μὲν συμφωνεῖ τῷ Ἀπολλωνίῳ. Ἡρόδωρος (31 fg 40 J.) δὲ Πολυφήμην τὴν Αὐτολύκου φησὶν Ἰάσονος εἶναι μητέρα. Ἄνδρων δὲ ἐν τῇ ἐπιτομῇ τῶν Συγγενειῶν (10 fg 5 J.) Αἴσονος καὶ

17 sch. a post b collocatur in P | 18 συμπεπλευκέναι P : σὺν L | 19 ὅτι — Ἀπολλωνίῳ L : ἰστέον δὲ ὅτι Φ. μὲν συμφ. Ἀπ. λέγοντι Ἀλκιμέδην μητέρα εἶναι Ἰάσονος τὴν Φυλάκου θυγατέρα P | 21 Πολυμήδην ex Apoll. vel Πολυμήλην e sch. Hom. Ruhnken | 22 Αἴσονος καὶ Θεογνήτης τῆς Λ. (reliqua suppl. W) L : Θεογνήτην τὴν θυγατέρα Λ. μητέρα Ἰάσονος γεγονέναι φησίν P

Θεογνήτης τῆς Λαοδίκου 〈φησὶν Ἰάσονα γεγονέναι υἱόν〉.

b. τὸν δὲ Ἴφικλον Ἡσίοδος (fg 117 Rz.2) ἐπὶ πυρίνων ἀθέρων τρέχειν φησίν, Δημαρέτης (42 fg 1 J.) δὲ ἐπὶ τῆς θαλάσσης. ἔστι δὲ υἱὸς Φυλάκου καὶ Κλυμένης τῆς Μινύου.

1 prior scholii b sententia posteriorem sequitur in P | 3 Hyg. Fab. 14 (44, 17 Schm.) 2 πύρινων ἀθέρων P : -ους -ας L : -ης -ος H | 3 Δημαρέτης L : -άρετος P : -άρατος F. cf. W Herm. 66, 1931, 466 | υἱὸς P : τῆς L

c. ὁ δὲ τρόπος ἀντίφρασις. ἀντὶ τοῦ ‘ταχέως δὲ ὁ Ἴφικλος ἦλθεν’· ‘οὐ πολὺν χρόνον ἔμεινεν ἐν Φυλάκῃ’.

d. 〈μήτρως:〉 ὁ θεῖος. Lgr

5 sch. c in L post a legitur, in P post Ἀργοναύταις in sch. a immissum

e. κασιγνήτην γὰρ ὄπυιεν: διὰ τοῦ παρεπομένου τὸ προηγούμενον δηλοῖ.

f. 〈ὄπυιεν:〉 τὸ ἐγεγαμήκει· ἤτοι ἀπὸ τῶν ὠπῶν ἐσχηματισμένης τῆς λέξεως, ὅ ἐστιν ὀφθαλμῶν· ἢ ἀπὸ τοῦ ὄπτω καὶ ἐπιτηρῶ· ἢ ἀπὸ τῆς ὀπός, τῆς φωνῆς, διὰ τὰς τῶν ἀνδρῶν πρὸς τὰς γυναῖκας ὁμιλίας, ἀφ’ οὗ καὶ ‘ὄαροι’ (I 327) αἱ γυναῖκες.

10 sch. ABT Σ 383 10 hoc sch. ab antecedente separavit W | 11 ἢ ἀπὸ τοῦ P : ὁ L | ὄπτω καὶ ἐπιτηρῶ W : ὀπτῶν καὶ ἐπιτηρῶν L : ὀπῶ τὸ ἐπιτηρῶ P

48 a. 〈πηοσύνη:〉 συγγένεια Lg.

b. ταύτης δὴ αὐτὸν ἡ συγγένεια παρεκέλευσεν. Lmr

16 Apoll. Bibl. I 104

49 a. οὐδὲ Φεραῖς Ἄδμη〈τος〉: αἱ Φεραὶ ὠνομάσθησαν ἀπὸ Φέρητος τοῦ Κρηθέως, τοῦ Ἀδμήτου πατρός.

16 sch. B B 591 16 πόλις ἐν τῇ Μακεδονίᾳ post Φεραὶ add. A. cf. W 29

b. 〈ἐυρρήνεσσι:〉 ταῖς καλὰ πρόβατα ἐχούσαις. Lgr

18 sch. III 1086 18 ταῖς — ἐχούσαις W : τῶν — ἐχόντων

c. ἐυρρήνεσσι δὲ ἀντὶ τοῦ πολυπροβάτοις. P

50. ὄρος ὑπεράνω Φερῶν τὸ Χαλκωδόνιον. Lg (P)

51—52. οὐδ’ Ἀλόπῃ μίμνον: Θεσσαλίας πόλις ἢ Μαγνησίας. πολυλήιοι δὲ ἤτοι ἀπὸ τοῦ ληίου, τουτέστι σιτοφόρου πεδίου, ἢ ἀπὸ τῆς λείας, ὅπερ βέλτιον· ἐπιφέρει γὰρ εὖ δεδαῶτε δόλους . ἱστοροῦνται δὲ ἄυπνοι καὶ δεινοὶ καὶ φερέπονοι.

22 sch. 936/49 f

53. 〈γνωτός:〉 ἀντὶ τοῦ ἀδελφός. Lg

54—55 a. Αἰθαλίδης: ὄνομα κύριον. ἔστι δὲ υἱὸς Ἑρμοῦ καὶ Εὐπολεμείας τῆς Μυρμιδόνος.

1 Hyg. Fab. 14 (44, 23 Schm.) 1 ὄνομα κύριον Lg πατρωνυμικοῦ τύπον ἔχον post κύριον add. P ceteris omissis

b. Ἄμφρυσσος γράφεται καὶ διὰ τοῦ β, ὡς Διονύσιος (32 fg 12 J.). ἔστι δὲ ποταμὸς Θεσσαλίας. προπαροξύνεται δέ, ὡς ἐν τῇ η’ τῆς Καθόλου (Herodian. I 213, 16 L.).

3 Steph. Byz. Ἄμφρυσσος 3 hic Dionysius quis sit, non constat

57—64 a. Γυρτῶνα Κόρωνος: ἣν Ὅμηρός φησι (Β 738) ‘Γυρτώνην τε νέμοντο’. ἔστι δὲ πόλις Θεσσαλίας ἢ Περραιβίας, ὡς 〈Σου〉ίδας (fg 5 M. II 464), ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Γυρτώνης τῆς Φλεγύου. ὁ δὲ Κόρωνος υἱός ἐστι Καινέως. μεμύθευται δὲ ὁ Καινεὺς πρότερον γεγονέναι γυνή, εἶτα Ποσειδῶνος αὐτῇ πλησιάσαντος μεταβληθῆναι εἰς ἄνδρα· τοῦτο γὰρ ἤτησε καὶ ἀτρωσίαν. ἤρισε δὲ καὶ Ἀπόλλωνι καὶ ἐνικήθη. καὶ ἐκέλευε τοὺς παριόντας ὀμνύναι εἰς τὸ δόρυ αὐτοῦ· ἔνθεν ἡ παροιμία ‘τὸ Καινέως δόρυ’. τινὲς δέ φασι Καινέα συμπλεῦσαι τοῖς Ἀργοναύταις, οὐ Κόρωνον· ὁ δὲ Ἀπολλώνιος παρὰ Πινδάρου εἴληφε λέγοντος (fg 167 Schr.)· ‘ὁ δὲ χλωραῖς ἐλάτῃσι τυπεὶς ᾤχετο Καινεύς, σχίσας ὀρθῷ ποδὶ γᾶν.’ τοῦτο δὲ αὐτῷ συνέβη διὰ τὸ μήτε θύειν τοῖς θεοῖς μήτε εὔχεσθαι ἀλλ’ 〈ἢ〉 τῷ ἑαυτοῦ δόρατι· διὸ Ζεὺς ἐφορμᾷ αὐτῷ τοὺς Κενταύρους, οἵτινες κατὰ γῆν αὐτὸν ὠθοῦσιν.

6 Steph. Byz. Γυρτών: πόλις τῆς Θεσσαλίας καὶ Περραιβίας, ἣν Ὅμηρος Γυρτώνην καλεῖ ὡς Ἰτώνην καὶ Ἰτῶνα. ἀπὸ Γυρτῶνος τοῦ Φλεγύου ἀδελφοῦ, ὅστις αὐτὴν ἔκτισεν. cf. W 92 | 9 sch. A A 264 | Pap. Ox. 1611, 38—97 (Acusilaus 2 fg 22 J.) | Apoll. Epit. I 22 | Hyg. Fab. 14 (45, 3 Schm.) | Plut. De absurd. Stoic. opin. 1 (1057 D) 7 ὡς Σουίδας K praeeunte auctore anonymo (K. Φ.) : ὡς ἴδας L : οὕτως ἴδας φησίν P | 8 Γυρτῶνος τοῦ Φλεγύου 〈ἀδελφοῦ〉 e Steph. Byz. Warnkross | 12 ἐκέλευε P : -εε L | παριόντας L : ὑπ’ αὐτόν P | 15 χλωραῖς L : -ῆς P | ᾤχετο F : οἴχεται L : ᾤχετ’ ἐς χθόνα reliquis omissis P, unde ᾤχεθ’ ὑπὸ χθόνα (Καινεύς κτλ.) Boeckh | 16 μήτε — μήτε P : μή — μήτε L : μή — μηδὲ Η | 17 ἀλλ’ 〈ἢ〉 Jacoby : ἀλλὰ

b. 〈Κενταύροισιν:〉 ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Κενταύρων. Lg

c. 〈καταΐγδην:〉 καταφορικῶς, μεθ’ ὁρμῆς. Lg

65. Ἀμπύκου υἱὸς ὁ Μόψος τοῦ Τιτάρωνος, μητρὸς δὲ Χλώρι- δος. Lm (P)

21 sch. Lyc. 881 | Hyg. Fab. 14 (45, 9 Schm.)

67—68 a. ἄγχι δὲ λίμνης Ξ〈υνιάδος〉: Ξυνιὰς λίμνη τῆς Θεσσαλίας· τινὲς δὲ πόλιν, ᾗ παράκειται 〈...〉 Βοιβηὰς λίμνη. ἀπὸ δὲ τῆς πόλεως εἴρηκε 〈λίμνην〉 Ξυνιάδα, ἐπειδὴ πλησίον αὐτῆς ἐστιν ἡ πόλις. ξυνὸν δὲ εἴρηται τὸ κοινόν· κοινὴ δέ ἐστιν Θεσσαλίας καὶ Βοιω- τίας αὕτη.

1 Steph. Byz. Ξυνία 2 ᾗ παράκειται 〈lac. ind. W〉 Βοιβηιὰς λίμνη L : παρὰ δ’ αὐτὴν Βοιβοιίδα λίμνην P : ᾗ παράκειται τῇ Βοιβηάδι λίμνῃ Vári | 3 suppl. W | ἡ HF : om. L : aliter P | 4 de Βοιωτίας iure dubitat Wil. ad l.

b. Κτιμένην Δολοπηίδα: Κτιμένη πόλις τῆς Θεσσαλίας. Δολοπηίδα δὲ τὴν Θεσσαλικήν εἶπε· Δόλοπες γὰρ ἔθνος Θεσσαλίας. Ὅμηρος (Ι 484)· ‘ναῖον δ’ ἐσχατιὴν Φθίης Δολόπεσσιν ἀνάσσων’.

6 Steph. Byz. Κτιμένη: πόλις Θετταλίας ὑπὸ Πηλέως Φοίνικι δωρηθεῖσα, ἧς τοὺς πολίτας Ὅμηρος Δόλοπάς φησιν . . . καὶ 〈Ἀπολλώνιος〉 ‘Κτιμένην Δολοπηίδα’. cf. W 92 7 Θεσσαλικήν Meineke ad Steph. : -ίαν

69. ἐξ Ὀπόεντος: Ὀποῦς πόλις τῆς Λοκρίδος, ἀπὸ Ὀπόεντος τοῦ Ἠλείου. Ὅμηρος (Β 531)· ‘οἳ Κῦνόν τ’ ἐνέμοντ’ Ὀπόεντά τε Καλλίαρόν τε.’

9 Steph. Byz. Ὀπόεις | sch. 1776/81 e | 14 Hyg. Fab. 14 (48, 20 Schm.)

71—74. ἀλκήεις Ἐρ〈ιβώτης〉: ἰσχυρός· παραγώγως δὲ ἐσχημάτισται παρὰ τὴν ἀλκήν, ὡς φωνήεις παρὰ τὴν φωνήν. Ἡρόδωρος δὲ ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς (31 fg 5 J.) τοῦτον Εὐρυβάτην καλεῖ καί φησιν αὐτὸν Τελέοντος υἱόν. Ἄκτορος δὲ υἱοὶ Μενοίτιος καὶ Ἶρος, τούτων δὲ υἱοί, Μενοιτίου μὲν καὶ Σθενέλης Πάτροκλος, Ἴρου δὲ Εὐρυτίων.

16 sch. Pind. Ol. IX 107 a | Apoll. Bibl. III 176 13 καὶ τιμήεις παρὰ τὴν τιμήν post φωνήν add. A. cf. W 29 | 16 Μ. μὲν καὶ Σθενέλης Π. W : Μ. μὲν Π. libri hoc loco, Μ. δὲ καὶ Σθενέλης Π. iidem post sch. 69

75—76. καὶ ἐπαῖξαι: ἀντὶ τοῦ ἐπιδιῶξαι. περιττὸν μὲν τὸ μετόπισθεν , λείπει δὲ ὁ καὶ· καί ὅτε κλίνειαν φάλαγγας, εἰς φυγὴν τρέψειεν.

19 κλίνειαν W : -ειε L : -ει P (-η V) : -ωσι AF. Oileus hostes etiam tum fugae dat, cum iam victores esse videntur | 20 τρέψειαν F, -ωσι A

77—78. Κάνθος κίε: τὸν Κάνθον καὶ ὁ Κλέων καταλέγει.

ἔστι δὲ Κανήθου υἱός, ἀφ’ οὗ 〈τὸ〉 ὄρος ἐν Βοιωτίᾳ· ἦν δὲ 〈οὗτος〉 Ἄβαντος παῖς, ἀφ’ οὗ οἱ Εὐβοεῖς Ἄβαντες.

79 a. 〈Κήρινθον:〉 πόλις Εὐβοίας. Lg

b. 〈ὑπότροπος:〉 ὑποστρέψας. Lg

81—82. δηωθῆναι: καινότερον νῦν δηωθῆναι τὸ φθαρῆναι. ἑξῆς δὲ ὁ ποιητὴς ὡς δυσφορῶν ἐπὶ τῇ ἀπωλείᾳ τῶν ἡρώων ἐπιφωνεῖ· ὡς οὐκ ἀνθρώ〈ποισιν〉 . ὁ δὲ νοῦς· οὐδέν ἐστι μέγιστον κακόν, οὗ ἄνθρωπος ἀποτυγχάνει. ἔδει οὖν διὰ τοῦ ᾱ ἀπαυρεῖν. ἢ ὅτι οὐδὲν κακὸν μέγιστον, ὃ εἴη 〈ἂν〉 ἀνθρώποις δυσχερὲς ἐπαυρεῖν, ὅ ἐστιν ἐπιτυχεῖν.

1 〈τὸ〉 add. Fr. | Βοιωτίᾳ L : Εὐβοίᾳ P | ἦν δὲ 〈οὗτος add. W〉 L : ὅδ’ ἦν F : aliter P | 5 καινότερον W Phil. Woch. 42, 1922, 891 : κοιν- | δ. τὸ φθ. P : τὸ δ. τὸ φθ. L | 6 ὡς δυσφορῶν F : ὡς ἂν δυσφορῶν L : ἔοικεν δυσφορεῖν P | 9 ὃ εἴη 〈ἂν〉 ἀ. δυσχερὲς ἐπ. K : ὃ μὴ ἀ. δυσχερὲς ἐπ. L : ὃ μὴ ἀ. εὐχερὲς ἐπ. F : οὗ μὴ ἐπ. τοῖς ἀ. συμβαίνει P

83—85. δύσιές τε καὶ ἀντολ〈αί〉: τοσοῦτόν φησι κεχωρισμένους τῆς τῶν Κόλχων χώρας, ὅσον τῶν ἀνατολῶν αἱ δύσεις ἀφεστήκασιν, ἐπεὶ ἡ μὲν Λιβύη ἐν δύσει, ἡ δὲ Κολχὶς ἐν ἀνατολῇ.

13 καὶ post ἐπεὶ add. L

87. Οἰχαλίης ἐπίουροι: παῖδες Ἀντιόπης. Οἰχαλίας δὲ τῆς ἐν Εὐβοίᾳ. οἱ γὰρ νεώτεροί φασιν ἐν Εὐβοίᾳ εἶναι, Ὅμηρος δὲ ἐν τῷ Πελασγικῷ Ἄργει καταλέγει τὴν Οἰχαλίαν (Β 730)· ‘οἵ τ’ ἔχον Οἰχαλίην πόλιν Εὐρύτου Οἰχαλιῆος’, οἱ δὲ ὁμώνυμόν φασιν.

90—94 a. οὐδ’ ὁμόθεν: οὐδ’ ἐκ τοῦ αὐτοῦ τόπου. τὸ δὲ οὐ μέν ἀντὶ τοῦ οὐ μήν. διεχωρίσθησαν γὰρ διὰ τὸν φόνον Φώκου, καὶ ὁ μὲν ἐν Σαλαμῖνι κατῴκησεν, ἥν φησι νῆσον Ἀτθίδα , ὁ δὲ Πηλεὺς ἐν Φθίᾳ. ἀφραδίῃ δὲ ἢτοι ἀνοίᾳ ἢ κακοβουλίᾳ.

18 οὐδ’ ἐκ F : ἐκ L : οὐκ ἀπὸ P | 19 διεχωρίσθησαν L : διῳκίσθησαν P | 20 φησι W : ἔφη | 21 κακοβουλίᾳ L : κακομηχανίᾳ P

b. 〈λιασθείς:〉 ἀντὶ τοῦ φυγών. Lg

95—96. τοῖς δ’ ἔπι Κεκροπίηθεν: ἀντὶ τοῦ· σὺν τούτοις ἀπὸ τῆς Ἀττικῆς. Κεκροπία γὰρ λέγεται ἡ Ἀττικὴ ἀπὸ Κέκροπος τοῦ βασιλεύσαντος. ἕτερος δέ ἐστιν ὁ Τελέων οὗτος ὁ Βούτου πατὴρ

παρὰ τὸν πρότερον (ν. 72) εἰρημένον, τὸν τοῦ Ἐριβώτου πατέρα. ἐυμελίης δὲ ὁ πολεμικός, ἀπὸ τῆς μελίας.

97—100. Ἄλκων: ὄνομα κύριον, πατὴρ Φαλήρου. τὸν δὲ Ἄλκωνα Πρόξενός (fg 5 M. II 462) φησιν Ἐρεχθέως. φυγεῖν δὲ αὐτὸν λέγει ἀπὸ τῆς Ἀττικῆς μετὰ τῆς θυγατρὸς Χαλκιόπης εἰς Εὔβοιαν, ἐξαιτοῦντος δὲ τοῦ πατρὸς οὐκ ἐκδοῦναι τοὺς Χαλκιδέας. τὸ δὲ τηλύγετον ἐνταῦθα οὐ τὸν μονογενῆ, πρόσκειται γὰρ καὶ μοῦνον ἐόντα , ἀλλὰ καταγηράσαντι αὐτῷ γενόμενον· οἱ γὰρ τοιούτοι τῶν παίδων εἰσὶ προσφιλεῖς.

101—04 a. Θησέα δ’ ὃς περὶ πά〈ντας〉: Θησεὺς καὶ Πει- ρίθοος, ὄντες τὸ γένος ὁ μὲν ἐκ Διός, ὁ δὲ Ποσειδῶνος, ἐφάμιλλον τῷ γένει τὴν πρᾶξιν ἐποιούντο. καὶ ὁ μὲν Θησεὺς τῆς Ἑλένης ἐρασθεὶς ἔσχεν συμπράττοντα αὐτῷ τὸν Πειρίθουν, ὁ δὲ Πειρίθοος τὴν Περσεφόνην ἐθελήσας ἀγαγέσθαι ἀναγκαίως εἶχε τὸν Θησέα ἑπόμενον. καὶ δὴ διὰ Ταινάρου κατελθόντες καὶ ἐπί τινος πέτρας καθεσθέντες αὖθις ἀναστῆναι οὐ δεδύνηνται. Ἡρακλῆς δὲ ὕστερον κατελθὼν διὰ τὸν Κέρβερον, τὸν μὲν Θησέα ἀπέσωσεν ὡς μὴ ἑκοντὶ κατελθόντα, τὸν δὲ Πειρίθουν εἴασεν, ἐπειδὴ προαιρέσει ἰδίᾳ κατῆλθεν. ἐπεστράτευσαν δὲ κατὰ τῆς Τροιζῆνος οἱ Διόσκουροι διὰ τὴν ἀδελφὴν Θησέως ὄντος ἐν Ἅιδου καὶ πορθήσαντες ἔλαβον αἰχμάλωτον Αἴθραν τὴν Θησέως μητέρα.

10 Apoll. Epit. I 23 sq. | Hyg. Fab. 79 11 ὁ μὲν ἐκ Δ. ὁ δὲ Π. L : ὁ μὲν Δ. ὁ δὲ Π. P : ὁ μὲν ἐκ Δ. ὁ δὲ ἐκ Π. F | 15 post Ταινάρου P add. εἰς ἅδην, unde εἰς Ἅιδου F | 16 διὰ L : ἐπὶ P

b. Ταιναρίην: Φερεκύδης ἐν τῇ θ' (3 fg 39 J.) φησὶν ‘ὅτι Ἔλατος ὁ Ἰκαρίου γαμεῖ Ἐριμήδην τὴν Δαμασίκλου· τῶν δὲ γίνεται Ταίναρος, ἀφ’ οὗ Ταίναρον καλεῖται ἡ πόλις καὶ ἡ ἄκρα καὶ ὁ λιμήν’. LmP

21 Steph. Byz. Ταίναρος: ... ἔστι καὶ Ταίναρος ὁ (Ἐλάτου τοῦ add. Meineke) Ἰκαρίου υἱός, ἀφ’ οὗ καλεῖται ἡ πόλις καὶ ἡ ἄκρα καὶ ὁ λιμήν. cf. W 93 22 Ἔλατος (P) : Λύλατος L : Ἀλήτης Apoll. Bibl. III 126 | Ἰκαρίου Meineke : Ἰκάρου | Δαμασίππου Apoll. Bibl. l. l.

c. κεινὴν ὁδόν: ἀντὶ τοῦ ματαίαν. ὁ δὲ νοῦς· ἀμφότεροι γὰρ οὗτοι συνοδεύσαντες πάντας ἂν μόχθων ἀνέπαυσαν τοὺς Ἀργοναύτας. τὴν δὲ αἰτίαν ἐνταῦθά φησιν ὁ Ἀπολλώνιος τοῦ μὴ συμπλεῦσαι αὐτούς. ἀναγινώσκεται δὲ καὶ κείνην βαρυτόνως κατὰ ἀναφορὰν καὶ κεινὴν ὀξυτόνως ἀντὶ τοῦ κενήν.

2 πάντας Fr. : -ων | 4 post αὐτούς A add. δεσμοῖς γάρ, φησί, κατείχοντο ἐν τῷ Ἅιδῃ διὰ τὸ βουληθῆναι ἁρπάσαι τὴν Περσεφόνην. cf. W 29

105—08 a. Τῖφυς δ’ Ἀγνιάδ〈ης〉: αἱ Σῖφαι τῆς Βοιωτίας πόλις, Σιφαεὺς δὲ δῆμος Θεσπιέων· Θέσπεια δὲ 〈καὶ〉 πόλις Θεσσαλίας. Φερεκύδης (3 fg 107 J.) δὲ Ποντέως ἱστορεῖ τὸν Τῖφυν, ὁ δὲ Αἰσχύλος ἐν τῇ Ἀργοῖ (fg 21 N.2) τὸν Τῖφυν Ἴφυν καλεῖ.

b. προδαῆναι: προμαθεῖν. ἀρίστου γὰρ αὕτη τέχνη κυβερνήτου. ὁ δὲ λόγος· ἀγαθὸς μὲν καὶ ἡμέρας τῷ ἡλίῳ, νυκτὸς δὲ πρός τινα τῶν ἀστέρων τὸν καιρὸν τοῦ πλοῦ τεκμήρασθαι.

109. Τριτωνίς: Τρίτωνες τρεῖς, Βοιωτίας, Θεσσαλίας, Λιβύης· ἐν δὲ τῷ κατὰ Λιβύην ἐτέχθη ἡ Ἀθηνά.

112. 〈κείνης ὑποθημοσύνῃσι:〉 διὰ τὸ ταῖς βουλαῖς τῆς Ἀθηνᾶς γενέσθαι. Lg

115. Φλείας δ’ αὖτ’ ἐπὶ τοῖσιν: πόλις Πελοποννήσου ἡ Ἀραιθυρέα, ἡ νῦν ὀνομαζομένη Φλιοῦς ἀπὸ Φλιοῦντος τοῦ Διονύσου καὶ Χθονοφύλης. κεῖται δὲ ἡ Φλιοῦς ἐπὶ ὅροις τῆς Σικυῶνος. καὶ αὐτὸς δὲ Διόνυσος Φλιοῦς ὠνομάζετο ἀπὸ τοῦ φλεῖν τὸν οἶνον, ὅ ἐστιν εὐθηνεῖν.

17 Steph. Byz. Φλιοῦς: πόλις Πελοποννήσου, ἡ πρότερον Ἀραιθυρέα καὶ Ἀράντεια, ἀπὸ Φλιοῦντος τοῦ Διονύσου καὶ Χθονοφύλης. ... ὠνόμασται δὲ παρὰ τὸ φλεῖν, ὅ ἐστιν εὐκαρπεῖν. cf. W 93 | Strab. VIII 382 | sch. D B 571 | 20 Socr. Coi fg 4 Tresp (Φλεύς) 18 Φλιοῦς bis Holstenius : φλιοῦς(σ)α | 20 φλεῖν L : φλύειν P

117. ἐφέστιος Ἀσωπ〈οῖο〉: Ἀσωπὸς ποταμὸς Θηβῶν ἔχων

22 Boeotiae flumen confunditur cum Peloponnesiaco. quare καὶ ἕτερος post Θηβῶν add. Η

τὰς πηγὰς ἐν Ἀραιθυρέᾳ. ἐκεραυνώθη δὲ ὑπὸ Διὸς διώκων αὐτὸν διὰ τὸ ἡρπακέναι τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Αἴγιναν, ὡς καὶ Καλλίμαχός (fg 375 Schn.) φησιν. 〈...〉 εἰς Αἴγιναν τὴν πόλιν 〈...〉.

118—21 a. Ἀργόθεν αὖ Ταλαός: ἐκ τοῦ Ἄργους τῆς χώρας, οὐ τῆς πόλεως. ἐν δὲ ταῖς Μεγάλαις Ἠοίαις (Hesiodi fg 149 Rz.2) λέγεται, ὡς ἄρα Μελάμπους φίλτατος ὢν τῷ Ἀπόλλωνι ἀποδημήσας κατέλυσε παρὰ Πολυφόντῃ. βοὸς δὲ αὐτῷ τεθυμένου, δράκοντος ἀνερπύσαντος παρὰ τὸ θῦμα, διαφθεῖραι αὐτὸν τοὺς θεράποντας τοῦ βασιλέως· τοῦ δὲ βασιλέως χαλεπήναντος τὸν Μελάμποδα λαβεῖν καὶ θάψαι, τὰ δὲ τούτου ἔγγονα τραφέντα ὑπὸ τούτου λείχειν τὰ ὦτα καὶ ἐμπνεῦσαι αὐτῷ τὴν μαντικήν. διόπερ κλέπτοντα αὐτὸν τὰς βόας τοῦ Ἰφίκλου περιληφθέντα δεθῆναι καὶ τοῦ οἴκου μέλλοντος πεσεῖν, ἐν ᾧ ἦν ὁ Ἴφικλος, τῇ διακόνων πρεσβύτιδι μηνῦσαι καὶ τούτου χάριν ἀφεθῆναι τῷ Ἰφίκλῳ. σαφὴς δὲ ἡ ἱστορία.

b. 〈τῆς δ’ ἀμφί:〉 διὰ τὸν ἀδελφὸν Βίαντα. Lg

c. 〈Αἰολίδης:〉 Ἀμυθάονος γὰρ ἔστι τοῦ Κρηθέως τοῦ Αἰόλου τοῦ Ἕλληνος τοῦ Διός. Lm (P)

d. σταθμοῖσιν ἐν Ἰφίκ〈λοιο〉: Ἴφικλος Φυλάκου παῖς τοῦ Δηιονέως. μήτηρ δὲ Μελάμποδος Δωρίππη, ὡς Διευχίδας (fg 9 M. IV 390). φησὶ δὲ καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ ὀνόματος, ὅτι τεκοῦσα αὐτὸν ἡ μήτηρ εἰς σύνδενδρον ἐξέθετο τόπον, συνέβη δὲ τοὺς πόδας αὐτοῦ ὑπὸ ἡλίου μελανθῆναι ἀσκίους ὄντας.

124—29 a. νεῖον ἀπ’ Ἀρκαδ〈ίης〉: προπερισπωμένως ἀντὶ

τοῦ νεωστί, ὀξυτόνως δὲ τὴν γῆν. ὁ δὲ ἑξῆς λόγος οὕτω· ἐπειδὴ ἤκουσε μέλλειν πλεῖν τοὺς Ἀργοναύτας, νεωστί διεληλυθὼς τὸ Ἄργος, καθ’ Ἣν ὁδὸν ἐκόμιζε τὸν κάπρον ζῶντα ἐκ τοῦ Ἐρυμανθίου ὄρους, ὅπου κατὰ τὰς βήσσας ἐνέμετο Λαμπείας τε καὶ Ἐρυμάνθου, ἦλθεν ὡς Ἰάσονα. Λάμπεια δὲ ὄρος Ἀρκαδίας, ἐξ ἧς Ἐρύμανθος ποταμὸς ἔχει τὰς πηγάς.

b. Λυγκήιον: ἀπὸ Λυγκέως τοῦ βασιλεύσαντος Ἄργους. ἐὰν δὲ Λυρκήιον , ἀπὸ ὄρους Ἄργους ἀκουστέον, ἀφ’ οὗ ὁ Ἴναχος καταφέρεται ποταμός.

c. τῖφος: ὁ κάθυγρος τόπος, ἔνθα διέτριβεν ὁ κάπρος. περὶ δὲ τοῦ κάπρου καὶ Ἡρόδωρός (31 fg 24 J.) φησιν, ὅτι ἐπὶ τὰς πύλας τῶν Μυκηνῶν κομίσας αὐτὸν ἀπέθετο. ἰλλόμενον δὲ δεδεμένον. διὰ δὲ τοῦ ἀπεθήκατο τοῦ βαστάζοντος ἐπιδείκνυται ἡ δύναμις, ὅτι εὐχερῶς.

131. σὺν καί οἱ Ὕλας: οὗτος Ἡρακλέους ἐρώμενος, υἱὸς δὲ Θειοδάμαντος τοῦ Δρύοπος. καὶ Μνασέας (fg 10 M. III 151) μὲν οὕτως. Ἑλλάνικος (4 fg 131 a J.) δὲ Θειομένη ἀντὶ Θειοδάμαντος ὀνομάζει.

15 sch. 1212/19 a | sch. Theocr. XIII 7/9 a | Apoll. Bibl. I 117 | Hyg. Fab. 14 (46, 7 Schm.) 15 ἠκολούθει δὲ καὶ ὁ Ὕλλας... cf. W 28 | 17 Θειομένη ἀντὶ Sturz : Θειομένητα (ἀντὶ) Hoelzlin : Θειομένητα

132 a. 〈ἰῶν:〉 τῶν βελῶν. Lg

b. φύλακος: Ἰωνικῶς ὁ φύλαξ. Ἴωνες γὰρ τὰς γενικὰς ποιοῦ- σιν εὐθείας· τοῦ φύλακος ὁ φύλακος, τοῦ μάρτυρος ὁ μάρτυρος. τοῦ δὲ φύλακος ὀξυτονητέον τὴν πρώτην· Ἡρωδιανὸς (I 150, 3 L.) δὲ τὴν τελευταίαν ὀξύνει. φορεὺς δὲ ὁ φέρων. Lm(P)

133—38. Ναύπλιος υἱὸς Ποσειδῶνος καὶ Ἀμυμώνης τῆς Δαναοῦ.

24 sch. IV 1091 24 Ναύπλιολ — ἐστίν L : ὁ Ν. οὗτος ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ... P

οὗτος δὲ ἀπὸ τοῦ ἀρχαίου Ναυπλίου ἐστίν. Προίτου δὲ λέγει τοῦ Βελλεροφόντου ἐχθροῦ, ἀνδρὸς δὲ Ἀντείας· καὶ Ὅμηρος (Ζ 152 sqq.) οἶδεν.

139—44 a. Ἴδμων δ’ ὑστάτ〈ιος〉: Χαμαιλέων (fg 6 Koepke) φησι τὸν Θέστορα Ἴδμονα παρὰ τοῖς ἀρχαίοις καλεῖσθαι διὰ τὸ ἔμπειρον εἶναι, ἄλλοι φασὶ καὶ Θέστορα συμπλεῦσαι τοῖς Ἀργοναύταις. τὸν Ἀμφιάραον δὲ φησι συμπλεῦσαι Δηίοχος (fg 1 M. II 17). ὁ δὲ Ἴδμων, ὡς ἱστορεῖ Φερεκύδης (3 fg 108 J.), ἐγένετο παῖς Ἀστερίας τῆς Κορώνου καὶ Ἀπόλλωνος, οὗ καὶ Λαοθόης Θέστωρ· τοῦ δὲ Κάλχας. ἀναιρεῖται δὲ Ἴδμων ἐν Μαριανδυνίᾳ ὑπὸ κάπρου. ὅτι δὲ Ἄβαντος υἱὸς Ἴδμων, φησὶ καὶ Ἡρόδωρος (31 fg 44 J.).

b. 〈ὑστάτιος:〉 τῶν ἐξ Ἄργους ὕστατος. Lg

c. μὴ ὁ δῆμος μέμψηται αὑτοῦ τὸ κλέος. Lm(P)

d. Αἰολίδῃσιν: τοῖς υἱωνοῖς 〈Αἰόλου〉. Αἰόλου γὰρ τοῦ Ἕλληνος Κρηθεὺς καὶ Ἀθάμας, Κρηθέως δὲ Αἴσων, Αἴσονος δὲ ὁ Ἰάσων. Ἄβας δὲ Μελάμποδος ἦν τοῦ Ἀμυθάονος τοῦ Κρηθέως τοῦ Αἰόλου. Lm(P)

146—49 a. καὶ μὴν Αἰτωλὶς κρα〈τερόν〉: εἰκότως αὐτὴν Αἰτωλίδα εἶπεν, ἐπεὶ Αἰτωλὸς ὁ Θέστιος. καὶ εἴρηκεν ἀπὸ τῆς χώρας, ὡς ἐάν τις τὸν Συρακόσιον Σικελὸν λέγῃ ἢ τὸν Ῥωμαῖον Ἰταλόν. ὁ δὲ Ἴβυκος (fg 41 B. III 249) αὐτὴν Πλευρωνίαν φησίν, Ἑλλάνικος (4 fg 119 J.) δὲ Καλυδωνίαν. ἡ δὲ Λήδα ἦν Θεστίου θυγάτηρ τοῦ βασιλέως τῆς Αἰτωλίας, Ἄρεως υἱοῦ καὶ Δημοδίκης, μητέρα δὲ αὐτῆς 〈λέγουσι Δηιδά〉μειαν. Γλαύκου δὲ αὐτὴν τοῦ Σισύφου εἶναι πατρὸς ἐν Κορινθιακοῖς λέγει Εὔμηλος (fg 6 Kink. 191) καὶ Παντειδυίας μη-

τρός, ἱστορῶν ὅτι τῶν ἵππων ἀπολομένων ἦλθεν εἰς Λακεδαίμονα ὁ Γλαῦκος καὶ ἐκεῖ ἐμίγη Παντειδυίᾳ· ἣν ὕστερον γήμασθαι Θεστίῳ, ὥστε τὴν Λήδαν γόνῳ μὲν οὖσαν Γλαύκου λέγεσθαι Θεστίου. Φερεκύδης δὲ ἐν τῇ β' (3 fg 9 J.) ἐκ Λαοφόνης τῆς Πλευρῶνος Λήδαν καὶ Ἀλθαίαν Θεστίῳ γενέσθαι φησίν. ὅτι δὲ Γλαύκου ἐστὶ θυγάτηρ, καὶ Ἀλκμὰν (fg 8 B. III 17) αἰνίττεται, λέγων ‘τοὺς τέκε θυγάτηρ Γλαύκω μάκαι- ρα’. φασὶ τὸν μὲν Πολυδεύκην Διός, τὸν δὲ Κάστορα Τυνδάρεω. τηλυγέτους δὲ νῦν ἀντὶ τοῦ ἀγαπητούς, Ὅμηρος δὲ τοὺς ἐν γήρᾳ γεννωμένους.

b. Αἰτωλὶς δὲ ἤτοι διὰ τὴν χώραν ἢ ἀπὸ Αἰτωλοῦ τοῦ ἥρωος. L

152. Ἀρήνηθεν: Φερεκύδης (3 fg 127 J.) τὴν μητέρα τῶν περὶ Ἴδαν Ἀρήνην φησίν, ἀφ’ ἧς ἡ πόλις, Πείσανδρος (16 fg 2 J.) Πολυδώραν, Θεόκριτος (XXII 206) Λαοκόωσαν. οὗτοι δὲ συνηκμασαν τοῖς Διοσκούροις. Ἀρήνη δὲ πόλις Πελοποννήσου πλησίον Πύλου· καὶ Ὅμηρος (Β 591)· ‘οἱ δὲ Πύλον τ’ ἐνέμοντο καὶ Ἀρήνην ἐρατεινήν’.

156—60 a. σὺν δὲ Περικλύμενος: ὅτι Νηλέως παῖς Περι- κλύμενος, δῆλον. φησὶ γὰρ ὁ ποιητὴς (λ 286)· ‘Νέστορά τε Χρόμιόν τε Περικλύμενόν τ’ ἀγέρωχον’. τοῦτον δὲ ὡς ἔγγονον αὑτοῦ ὁ Ποσει- δῶν — Νηλεὺς γὰρ Ποσειδῶνος — καὶ τοῖς ἄλλοις ἐκόσμησεν καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ εἰς πάντα μεταβάλλεσθαι, ὡς καὶ ὁ Εὐφορίων (fg 74 Scheidw.)· ‘ὅς ῥά τε πᾶσιν ἔικτο, θαλάσσιος ἠύτε Πρωτεύς’. ἀνήρηκεν

17 Νηλέως P : -ῆος L | 22 θαλάσσιος F : -ης L : -η τ’ P | ἀνήρηκεν Wil. : -σεν L : aliter P

δὲ αὐτὸν Ἡρακλῆς εἰς μυῖαν μεταβληθέντα ἐν τῷ πρὸς Πυλίους πολέμῳ κατὰ συμβουλὴν Ἀθηνᾶς τῷ ῥοπάλῳ αὐτὸν πλήξας 〈...〉 ἐμπαγέντα ὥσπερ μέλισσαν τῷ κέντρῳ· Ἡσίοδος (fg 14 Rz.2) δὲ μεταβληθέντα εἴς τινα τῶν συνήθων μορφῶν ἐπικαθεσθῆναι τῷ ὀμφαλῷ τοῦ ζυγοῦ τῶν Ἡρακλέους ἵππων, βουλόμενον εἰς μάχην καταστῆναι τῷ ἥρωι, τὸν δὲ Ἡρακλέα καιρίως αὐτὸν κατατοξεῦσαι τῆς Ἀθηνᾶς ὑποδειξάσης. φησὶ δὲ οὕτως· Περικλύμενόν τ’ ἀγέρωχον ὄλβιον, ᾧ πόρε δῶρα Ποσειδάων Ἐνοσίχθων παντοῖ’· άλλοτε μὲν γὰρ ἐν ὀρνίθεσσι φάνεσκεν αἰετός, άλλοτε δ’ αὖτε πελέσκετο — θαῦμα ἰδέσθαι — μύρμηξ, άλλοτε δ’ αὖτε μελισσέων ἀγλαὰ φῦλα, άλλοτε δ’ αἰνὸς ὄφις καὶ ἀμείλιχος. εἶχε δὲ δῶρα παντοῖ’, οὐκ ὀνομαστά, τά μιν καὶ ἔπειτα δόλωσεν βουλῇ Ἀθηναίης’.

2 lac. ind. R | 6 ἐπιδειξάσης Koechly | 9 οὔλιον Wil. | 12 δῦνε pro δ’ αὖτε prop. Koechly, μελισσέων ἄγν’ ἀνὰ φῦλα Wil. | 13 δ’ αἰνὸς Marckscheffel : δεινὸς

b. 〈Πύλῳ:〉 ἀφ’ ἧς ἦν ὁ Νέστωρ, ἥτις ἐστὶ καὶ ἀμμώδης ἀπὸ τοῦ παραρρέοντος ποταμοῦ. Νηλεὺς δὲ ἔσχεν παῖδας ἐκ μὲν Χλώριδος Νέστορα, Περικλύμενον, Χρόμιον, ἐκ δὲ διαφόρων γυναικῶν Ταῦρον, Ἀστέριον, Πυλάωνα, Δηίμαχον, Εὐρύβιον, Ἐπιλέοντα, Φράσιν, Ἀντι- μένη, Εὐαγόραν ἤ, ὡς Ἀσκληπιάδης (12 fg 21 J.) φησίν, Ἀλάστορα. καὶ ὁ ποιητής (Λ 692)· ‘δώδεκα γὰρ Νηλῆος ἀμύμονος υἱέες ἦμεν’.

c. 〈συνοχῇ:〉 τῇ συμβολῇ. Lg

161—63. οἳ Τεγέην: Τεγέα πόλις Ἀρκαδίας. κλῆρον δὲ 〈Ἀφειδάντειον〉 τὴν βασιλείαν τὴν Ἀφείδαντος. ὁ γὰρ Ἀλεὸς ἱστο-

24 add. A | τὴν Ἀ. L : τοῦ Ἀ. P

ρεῖται Ἀφείδαντος υἱὸς εἶναι τοῦ Ἀρκάδος, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ χώρα Ἀρκαδία. Ἀφείδας δὲ ὁ Ἀρκάδος, ἀρχαῖος ἥρως, ἐβασίλευσε Τεγέας. δύο δέ εἰσι Κηφεῖς, ὁ μὲν Ἀλεοῦ, οὗ μνημονεύει Ἀπολλώνιος, ὁ δὲ ἕτερος 〈...〉, οὗ μνημονεύει Ἑλλάνικος ἐν τῷ Περὶ Ἀρκαδίας (4 fg 37 J.).

1 verba ἀφ’ οὗ — Ἀρκαδία leguntur post Τεγέας, trai. W et Wil. | 3 lac. nomine patris (Λυκούργου ἢ cf. Apoll. Bibl. I 67) explendam ind. W

164. Ἀγκαῖος: Λυκούργου καὶ Ἀντινόης Ἀγκαῖος καὶ Ἔποχος· τιμᾶται δὲ ὁ Λυκοῦργος παρ’ Ἀρκάσιν, ὥς φησιν Ἀριστομένης (M. IV 336). μνημονεύει καὶ Ὅμηρος τούτου τοῦ Λυκούργου (Η 142—45): ‘τὸν Λυκό- οργος — ὑποφθὰς δουρὶ μέσον περόνησε’. καὶ ἄγεται Μώλεια ἑορτὴ παρὰ Ἀρκάσιν, ἐπειδὴ Λυκοῦργος λοχήσας κατὰ τὴν μάχην εἷλεν Ἐρευθα- λίωνα· μῶλος δὲ ἡ μάχη.

168—70. βῆ δ’ ὅγε Μαιναλίης: Μαίναλος ὄρος Ἀρκαδίας καὶ πόλις, ἀπὸ Μαινάλου τοῦ Ἀρκάδος, οὗ πατὴρ Λυκάων. καλιῇ δὲ ἀντὶ τοῦ οἰκίᾳ, κυρίως δὲ ἡ ἐκ κάλων κατεσκευασμένη· κάλα δὲ τὰ ξύλα. ξυλίναις γὰρ ἐχρῶντο τὸ παλαιὸν οἰκίαις λιθ〈ίν〉ων μηδέπω ἐπινοηθέντων.

172—73. βῆ δὲ καὶ Αὐγείης: οὗτος γόνῳ μὲν ἦν Ἡλίου, ἐπίκλησιν δὲ Φόρβαντος ἐκ τῆς Νηλέως Ὑρμίνης· οἱ δέ φασιν ἀπὸ τῆς Νυκτέως, οἱ δὲ αὐτὴν Ἐπειοῦ θυγατέρα εἶναι. δοκοῦσι δὲ ἀκτῖνες ἀπο- λάμπειν αὐτοῦ τῶν ὀφθαλμῶν. τούτου δὲ τῶν βοσκημάτων ὁ Ἡρακλῆς τὴν κόπρον ἐκάθηρεν.

176. Ἀστέριος δέ: τὸν Ἀστερίωνα λέγει. ἀπὸ δὲ τοῦ Ὑπερ- ασίου βασιλέως τῆς Ἀχαΐας πόλις Ὑπερασία. Ὅμηρος (Β 573)· ‘οἵ θ’ Ὑπερασίην’.

20 Hyg. Fab. 14 (47, 1 Schm.) | 23 sch. A B 574 | Steph. Byz. Πελλήνη | Plin. Nat. hist. IV 20 20 Ὑπερ- ubique PH : Ὑπερρ- L

177. Πελλήνης: ἡ Ἀχαϊκὴ Πελλήνη διὰ τοῦ ε, ἡ δὲ ἑτέρα ἡ τῆς

Ἀρκαδίας διὰ τοῦ α γράφεται, Παλλήνη. Ἀχαιὶς δὲ μέρος τῆς Θεσσα- λίας, ἧς ἡ Πελλήνη.

1 scholiastam ineptire patet

179. Ταίναρον ἀκρωτήριον τῆς Λακωνικῆς ἀπὸ Ταινάρου τοῦ Ποσειδῶνος.

181. Εὐρώπη Τιτυοῦ τοῦ Ἐλάρης παιδός. οὗτος δὲ ἐν Ἅιδου τετιμώρηται διὰ τὸ εἰς Πυθῶνα στελλομένην κατασχεῖν τὴν Λητώ, ὡς καὶ Ὅμηρος (λ 576)· ‘Τιτυὸν Γαίης υἱόν’. ὁ δὲ Εὐφορίων (fg 123 Scheidw.) Ἀρτέμιδός φησιν αὐτὸν ἧφθαι καὶ διὰ τοῦτο τιμωρεῖσθαι.

4 aliter sch. 101/04 b | 5 sch. η 324 | Apoll. Bibl. I 23 | Hyg. Fab. 55 6 εἰς Πυθῶνα P : ἐν Πυθῶνι L

184. διερῇ πεφόρητο: διερή κυρίως ἡ ἐκ Διὸς γινομένη κάθυγρος γῆ, ἐξ οὗ καὶ διαίνω τὸ βρέχω. παρὰ δὲ τὸ Ὁμηρικόν (Υ 226—29)· ‘αἱ δ’ ὅτε δὴ σκιρτῷεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν’ καὶ τὰ ἑξῆς.

9 Et. Or. 45, 19 | Et. M. 266, 56 | Eust. 881, 10 11 δὴ P : om. L

185—88 a. καὶ δ’ ἄλλω δύο παῖδε: ὁ μὲν ἦν υἱός, ὁ δὲ Ἐργῖνος ἀπόγονος· Ἀγκαῖος υἱὸς Ἀστυπαλαίας τῆς Φοίνικος καὶ Ποσει- δῶνος, Ἐργῖνος δὲ Κλυμένου τοῦ Πρέσβωνος καὶ Βουζύγης τῆς Λύκου. ὁ δὲ Μίλητος, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις Μίλητος, Εὐξαντίου τοῦ Μίνωος, οἱ δέ φασιν αὐτὸν Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρείας τῆς Κλεόχου· ἐκλήθη δὲ Μί- λητος, ὅτι ἐκρύβη ὑπὸ τῆς μητρὸς ἐν μίλακι. οἱ δέ φασιν ὑπὸ Σαρπη- δόνος τοῦ Διὸς Μίλητον κτισθῆναι, ὀνομασθεῖσαν ἀπὸ τῆς ἐν Κρήτῃ. ὀνομασθῆναι δὲ αὐτὴν πρῶτον λέγουσι Πιτυοῦσσαν, οἱ δὲ Ἀστερίαν, εἶτα Ἀνακτορίαν, εἶτα Μίλητον. καὶ Ἀριστόκριτός (fg 1 M. IV 334) φησι,

ὅτι Ἀρεία θυγάτηρ ἐγένετο Κλεόχου, ἧς καὶ Ἀπόλλωνος γενέσθαι βρέφος, καὶ τοῦτο ἐκτεθῆναι εἰς μίλακα, τὸν δὲ Κλέοχον ἀνελέσθαι καὶ ὀνομάσαι ἀπὸ τῆς μίλακος Μίλητον· τοῦτον δὲ ἀνδρωθέντα καὶ φθονούμενον ὑπὸ τοῦ Μίνωος ἀναχωρῆσαι εἰς τὴν Σάμον, ἀφ’ οὗ καὶ τόπος ἐκεῖ Μίλητος. καὶ ἀπὸ τῆς Σάμου μεταβὰς εἰς τὴν Καρίαν ἔκτισε πόλιν, Μίλητον ἀφ’ ἑαυτοῦ καλέσας. μαρτυρεῖ Ἡρόδωρος (31 fg 45 J.).

4 ἐκεῖ W : ἐστὶ L : τίς ἐστιν ἐκεῖ P

b. 〈ὁ δ’ Ἰμβρασίης ἕδος Ἥρης Παρθενίην:〉 τὴν Σάμον φησίν. Ἴμβρασος γὰρ ποταμὸς Σάμου, ὃς μετεκλήθη Παρθένιος διὰ τὸ ἐκεῖ παρθένον ἔτι οὖσαν τετράφθαι τὴν Ἥραν. καὶ Καλλίμαχος (fg 213 Schn.) μέμνηται. ὁ δὲ Ταρραῖος οὕτως (fg 10 Linnenkugel) Παρθενία δὲ ἡ Σάμος ἀπὸ Παρθενίας τῆς Σάμου γυναικὸς ὠνομάσθη. Lm (P)

c. 〈Παρθενίης〉 Ἀγκαῖος: Ἀριστοτέλης (fg 530 Rose) φησὶ τιθεὶς ἐπὶ Ἀγκαίου τὴν παροιμίαν, ὅτι γέγονε φιλογεώργος Ἀγκαῖος καὶ πολλὰς ἐφύτευσεν ἀμπέλους. εἰπόντος δὲ αὐτῷ τοῦ θερά- ποντος, ὅτι θᾶττον ἀποθανεῖται ἢ πίεται ἐκ τῶν καρπών τῆς ἀμπέλου, Ἀγκαῖος ὡρίμου γενομένου τοῦ καρποῦ, τρίψας βότρυν ἐκάλεσε τὸν θε- ράποντα καὶ εἶπεν, ὡς ἔζησεν μέχρις οὗ καρποφορήσῃ ἡ ἄμπελος, καὶ ἔμελλε πίνειν. τοῦ δὲ θεράποντος εἰπόντος ‘πολλά μεταξὺ πέλει κύλικος καὶ χείλεος ἄκρου’ διηγγέλη αὐτῷ τις σῦς διαλυμαινόμενος τὴν χώραν ἐφ’ ὃν ἐκδραμὼν πρὶν πίῃ, ἀνηρέθη ὑπ’ αὐτοῦ· διὸ ἐπεκράτησεν ἡ παρ- οιμία ἐπὶ τῶν παρὰ προσδοκίαν τι πασχόντων. καὶ Φερεκύδης ἐν τῇ η’ (3 fg 36 J.) φησὶ τὸν Ἀγκαῖον ὑπὸ τοῦ Καλυδωνίου συὸς πληγέντα τὸν μηρὸν ἀποθανεῖν.

193. ἀλλά ἑ θῆσσα γυ〈νή〉: θῆσσα ἡ δούλη. Ἀθηναῖοι δὲ καὶ τοὺς πενιχροὺς θῆτας λέγουσιν ἀπὸ τοῦ θητεύειν ἐπὶ μισθῷ διὰ τὸ ἐνδεεῖς εἶναι τῶν ἐπιτηδείων· καὶ ὥσπερ τῷ Κρὴς παράκειται τὸ Κρῆσσα θη- λυκόν, οὕτω καὶ τῷ θὴς θῆσσα.

194. 〈κοσμήτορα:〉 ἀντὶ τοῦ καθηγητήν. Lg

195 a. 〈ὧδ’ ἔτι κουρίζων:〉 οὕτως ἀκμάζων ἔτι. Lg

6 κουρίζων Schaefer : -ειν

b. τὸ δὲ κουρίζων ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ κοῦρος ὤν, ἀλλαχοῦ δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ κούρους τρέφων. P

7 τρέφων W : -ειν

196. 〈τοῦ δ’:〉 τοῦ Μελεάγρου. Lg

198. 〈λυκάβαντα:〉 ἐνιαυτόν. Lg

199/201 a. μήτρως: Ἀλθαία καὶ Ἴφικλος ἀδελφοὶ ἐκ Δηιδαμείας τῆς Περιήρους. Lm (P)

b. Θεστιάδης Ἴφικλος: κασίγνητος Τοξέως καὶ Πληξίππου καὶ Ἀλθαίας τῆς Μελεάγρου μητρός. μήτρως οὖν ὁ Ἴφικλος Μελεάγρου [ἐκ τῆς Ἐφύρης ἵκανεν]. Η

202. Ὠλενίοιο: Ὤλενοι δύο, τῆς Ἀχαΐας 〈καὶ〉 τῆς Αἰτωλίας. Ὅμηρος (Β 639)· ‘οἳ Πλευρῶν’ ἐνέμοντο καὶ Ὤλενον’.

15 Steph. Byz. Ὤλενος | Strab. VIII 386 | sch. Pind. Ol. I 37a 15 δύο, τ. Ἀ. K : τ. Ἀ. δύο (καὶ add. W) τῆς Αἰτωλίας P

204 a. σιφλός: ἀντὶ τοῦ κεκακωμένος· οἱ δὲ τὸν κακόποδα καὶ ἐπιμωμητὸν ἀπέδοσαν.. σιφλὸς δὲ ὁ μῶμος.

17 Hes. σιφλόν | Συν. σιφλός | 21 Scymn. 485

b. 〈σιφλός:〉 χωλός. Sg

205. 〈ὅ:〉 ἀντὶ τοῦ διό. Lg

207—09 a. ἐκ δ’ ἄρα Φωκή〈ων〉: οἱ Φωκεῖς ἐκλήθησαν ἀπὸ Φώκου τοῦ Αἰακοῦ. τὸν δὲ Ἴφιτον γενεαλογοῦσι Ναυβόλου καὶ Περι- νείκης τῆς Ἱππομάχου. ἡ δὲ Πυθὼ πόλις Φωκίδος, ἔνθα τὸ μαντεῖον, ἀπὸ τοῦ πυνθάνεσθαι τῶν μαντειών οὕτω κληθεῖσα ἢ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖσε σεσῆφθαι τὸν δράκοντα.

b. 〈ξεῖνος:〉 τοῦ Ἰάσονος φίλος ἦν. Lg

211—15 a. 〈Ζήτης:〉 ὄνομα κύριον. Lg

b. 〈Κάλαϊς:〉 ὄνομα κύριον. Lg

c. Ζήτης καὶ Κάλαϊς: τούτους ἐκ διαφόρων τόπων συμπλεῦσαι τοῖς Ἀργοναύταις φασίν. οἱ μὲν γὰρ ἐκ Θράκης ὡς Ἀπολλώνιος, Ἡρό- δωρος (31 fg 46 J.) δὲ ἐκ Δαυλίδος, Δοῦρις (76 fg 86 J.) δὲ ἐξ Ὑπερβορέων. καταλέγει δὲ τούτους καὶ Ἀντίμαχος (fg 7 B. II 290). Φανόδικος δὲ ἐν α’ Δηλιακῶν (fg 1 M. IV 473) ἐξ Ὑπερβορέων φησὶν αὐτοὺς ἐλθεῖν ἐπὶ τὸν πλοῦν. τὴν δὲ Ὠρείθυιαν Σιμωνίδης (fg 3 B. III 382) ἀπὸ Βριλησσοῦ φησιν ἁρπαγεῖσαν ἐπὶ τὴν Σαρπηδονίαν πέτραν τῆς Θράκης ἐνεχθῆναι· ἔστι γὰρ καὶ τῆς Κιλικίας ὁμώνυμος, ὡς Καλλισθένης (124 fg 39 J.) Στησίχορος δὲ ἐν τῇ Γηρυονίδι (fg 10 B. III 210) καὶ νῆσόν τινα ἐν τῷ Ἀτλαντικῷ πελάγει Σαρπηδονίαν φησί. περὶ δὲ τῆς Θρᾳκίας Σαρπηδονίας πέτρας, ὅτι πρὸς τῷ Αἵμῳ ὄρει ἐστί, Φερε- κύδης (3 fg 145 J.) φησί, περὶ τῆς ἁρπαγῆς ἱστορῶν τῆς Ὠρειθυίας. Χοιρίλος (fg 5 Kink.) δὲ ἁρπασθῆναί φησιν αὐτὴν ἄνθη ἀμέργουσαν ὑπὸ τὰς τοῦ Κηφισοῦ πηγάς. Ἡραγόρας δὲ ἐν τοῖς Μεγαρικοῖς (fg 4 M. IV 427) τὸν τὴν Ὠρείθυιαν ἁρπάσαντα Βορέαν υἱὸν Στρυμόνος φησίν, οὐχὶ δὲ τὸν ἄνεμον. ἡ δὲ Ὠρείθυια Ἐρεχθέως θυγάτηρ, ἣν ἐξ Ἀττικῆς ἁρπάσας ὁ Βορέας ἤγαγεν εἰς Θράκην, κἀκεῖσε συνελθὼν ἔτεκε Ζήτην καὶ Κάλαϊν, ὡς Σιμωνίδης ἐν τῇ Ναυμαχίᾳ (v. supra). 〈...〉 Φινεύς δὲ Κλεοπάτραν τὴν Ὠρειθυίας πρώτην ἔγημεν, μετὰ ταῦτα δὲ Ἰδαίαν τὴν Δαρδάνου, ἥτις ἀπεχθῶς ἔχουσα πρὸς τοὺς προγόνους, λέγω δὴ πρὸς τοὺς ἀπὸ Κλεοπάτρας υἱούς, ἐπειρᾶτο τυφλῶσαι αὐτούς. οἱ δέ, ὅτι ὁ πατὴρ ἐτύφλωσεν αὐτοὺς διαβαλούσης τῆς μητρυιᾶς πρὸς αὐτόν.

d. Κεκροπίηθεν: 〈...〉 Κρέουσα, Ὠρείθυια, Πρόκρις· Ὠρει- θυίας δὲ Χιόνη, Χθονία, Κλεοπάτρα, Ζήτης καὶ Κάλαϊς. ὁ δὲ Βορέας ἰδὼν παίζουσαν Ὠρείθυιαν πρὸς τῷ Ἰλισσῷ ἠράσθη αὐτῆς· ἐξ ἧς οὗτοι.

1 Apoll. Bibl. III 196. 199 1 Κεκροπίηθεν pro novo l. W | lac. indicare maluit W | 7 Ἀστικῆς Holstenius : Ἀττικῆς L : Θράκης PA | Σαπαϊκῆς K. cf. W 31

e. Κεκροπίηθεν: ἡ ἀκρόπολις τῆς Ἀττικῆς Κεκροπία ἐκαλεῖτο τὸ πρότερον. Lm (P)

f. 〈Ἰλισσοῦ:〉 ποταμὸς Ἀττικῆς. Lg

216—17 a. Σαρπηδονίην ὅθι πέ〈τρην〉: πόλις τῆς Ἀστι- κῆς ἀπὸ Σαρπηδόνος τοῦ τῆς Θράκης βασιλέως, ἀδελφοῦ Πόλτυος. 〈ποταμοῖο παρὰ ῥόον Ἐργίνοιο:〉 τοῦτο δὲ προσέθηκεν, ἐπεὶ καὶ ἑτέρα ἐστὶ Σαρπηδονία πέτρα τῆς Κιλικίας.

b. 〈Ἐργίνοιο:〉 ποταμὸς Θράκης. Lg

218. λυγαίοις: σκοτεινοῖς, κατὰ μετωνυμίαν· λύγος γὰρ τὸ σκότος ἀπὸ τοῦ λύγου τοῦ φυτοῦ, ὅπερ ἐστὶ πυκνὸν καὶ δασύ. LmP

13 post σκότος A add. ἀφ’ οὗ καὶ λύγη (ἠλύγη ?) νὺξ ἡ σκοτεινή | λύγου P : -ος L

219—20. ἐπ’ ἀκροτάτοισι ποδ〈ῶν〉: τοῖς σφυροῖς ἢ τοῖς ἀστραγάλοις. ἐρεμνὰς δὲ ἤτοι κατὰ συγκοπὴν τὰς ἐρεβεννάς, τουτέστι [καταπληκτικὰς] σκοτεινὰς κυρίως, ἐξ οὗ μελαίνας. ὁ δὲ λόγος· ἔσειον μελαίνας πτέρυγας κινούμενοι, καταπληκτικὰς τῷ ἰδέσθαι.

221—22. φολίδεσσι: ταῖς στίξεσι, τοῖς ποικίλμασι τῶν πτερῶν. 〈κράατος〉 ὑπάτοιο δὲ ἄκρας κεφαλῆς.

19 add. Steph. | ὑπάτοιο idem : -ηε L : -ου P

224—26 a. οὐδὲ μὲν οὐδ’ αὐτοῖο πά〈ις〉: Ἄκαστος Πελίου υἱὸς ἔγημεν Κρηθηΐδα ἤ, ὥς τινες, Ἱππολύτην. ἡ δὲ Πηλέως ἐρασθεῖσα

20 Hesiodi fg 78 Rz.2 | sch. Pind. Nem IV 92a | sch. Ar. Nub. 1063 | Apoll. Bibl. III 164 sqq.

224/26 a. ἀπήτει συνελθεῖν. ὡς δὲ ἀπετύγχανεν, προβαλοῦσα τὸν Πηλέα τῷ ἀνδρὶ κατηγόρει, ὅτι ἤθελεν αὐτῇ συνελθεῖν. ὁ δὲ δεξάμενος τὸν Πηλέα ὡς ἐπὶ θήραν εἰς τὸ Πήλιον κατέλειψεν ἄοπλον, ἵνα ὑπὸ θηρίων διαφθαρῇ. ἐπιστὰς δὲ Ἑρμῆς ἤ, ὥς τινες, Χείρων ἔδωκεν αὐτῷ ἡφαιστότευκτον μάχαιραν. καὶ τὰ ἐπιτυγχάνοντα θηρία ἀναιρῶν ἦλθεν εἰς τὴν πόλιν καὶ ἀνεῖλεν Ἄκαστον αὐτόν 〈τε〉 καὶ τὴν τοῦ Ἀκάστου γυναῖκα.

εἰ δὲ ἐπὶ κίνδυνον αὐτοὺς ἔπεμπεν ὁ Πελίας, διὰ τί ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἐξήρχετο; καὶ οὗτος μέν φησιν, ἄκοντος τοῦ πατρός· Δημάγητος δέ, ὅτι ἐκέλευσεν ὁ Πελίας τὴν Ἀργὼ ἀραιοῖς γόμφοις παγῆναι, ἵνα ταχέως ἀπολέσῃ αὐτούς· ὁ δὲ Ἄργος τοὐναντίον πεποίηκεν, καὶ πιστὸν ἔχων τὸν τέκτονα Ἄκαστος ἐπέβη.

b. Ἄργος τε θεᾶς ὑπ〈οεργός〉: διὰ τὸ τὴν Ἀργὼ κατασκευάσαι Ἀθηνᾶς προνοίᾳ. διὰ τοῦτο ὁ ποιητής φησιν (I 19) Ἀθηνᾶς ὑποθημοσύνῃσι γενέσθαι αὐτήν.

13 διὰ τοῦτο sqq., quae vulgo scholio a adhaerent, huc trai. W

228. 〈συμμήστορες:〉 σύμβουλοι. Lg

230—33 a. ἀντὶ τοῦ γὰρ ὁ ἐπεί. Lg

b. ἐπεὶ Μινύαο θυγα〈τρῶν〉: ὁ γὰρ Μινύας πολλὰς εἶχεν θυγατέρας. καὶ γὰρ ὁ Ἰάσων Ἀλκιμέδης ἐστὶ τῆς Κλυμένης τῆς Μινύου θυγατρός. Στησίχορος (fg 54 B. III 225) δὲ Ἐτεοκλυμένης φησίν, Φερεκύδης (3 fg 104 b J.) δὲ Ἀλκιμέδης τῆς Φυλάκου. Ἰσονόης δὲ τῆς Δαναοῦ καὶ Διὸς γίνεται Ὀρχομενός, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις Ὀρχομενὸς καλεῖται· Ὀρχομενοῦ δὲ καὶ Ἑρμίππης τῆς Βοιωτοῦ γίνεται Μινύας — ἐπίκλησιν, φύσει δὲ Ποσειδῶνος —, ὃς ᾤκει ἐν Ὀρχομενῷ, ἀφ’ οὗ ὁ

20 Ἰσονόης L : Ἰσιόνη P : Ἠιόνη F. cf. W 38 | 23 ᾤκει K : οἰκεῖ

λαὸς Μινύαι ἐκλήθησαν· ἐκ δὲ Μινύου καὶ Κλυτοδώρας γίνεται Πρέσβων καὶ Περικλυμένη καὶ Ἐτεοκλυμένη, ἐκ δὲ Φανοσύρας τῆς Παιῶνος καὶ Μινύου Ὀρχομενὸς καὶ Διοχθώνδης καὶ Ἀθάμας. ὁ δὲ Σκήψιος Δημήτριος (fg 51 Gaede) φησι τοὺς τὴν Ἰωλκὸν οἰκοῦντας Μινύας προσαγορεύεσθαι.

2 Παιῶνος W : Παίονος | 3 ἄλλος ante Ὄρχ. add. P

238. Παγασαί: ἀκρωτήριον Μαγνησίας· ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ πεπῆχθαι τὴν Ἀργώ. ὁ δὲ Σκήψιος (Demetrii Scepsii fg 52 Gaede) ἀπὸ τοῦ πηγαῖς περιρρέεσθαι τοὺς τόπους. ἔστι δὲ καὶ Παγασαίου Ἀπόλλωνος ἱερόν.

240. ἀστέρες ὣς νεφέ〈εσσι〉: πρὸς τὸ γένος καὶ τὴν τύχην καὶ τὴν ἀνδρίαν ἀπιδών, ἀστέρας μὲν τοὺς ἥρωάς φησι, νεφέλας δὲ τοὺς δημοτικοὺς ὄχλους.

10 ἀπιδών P : om. L

242—43. πόθι τόσσον ὅμιλον: οὐχ ὑγιῶς τὸ πόθι· ἔστι γὰρ τοῦ ἐν τόπῳ δηλωτικόν. ἔδει οὖν ποῖ εἰπεῖν. τὸ δὲ ἔκτοθι βάλλει ἀντὶ τοῦ ἀποστέλλει. Παναχαιίδα δὲ τὴν Θεσσαλίαν φησίν, ὅτι αὕτη πρώτη ἐκλήθη Ἀχαία ἀπὸ Ἀχαιοῦ τοῦ Ξούθου.

244. πυρὶ δηώσειαν: συμφλέξειαν, καταπολεμήσειαν, καταστρέ- ψειαν. δόμους δὲ τὴν χώραν, τὴν γῆν, συνεκδοχικῶς.

16 καταπολ- K : ἢ πολ-

246 a. ἀλλ’ οὐ φυκτὰ κέλ〈ευθα〉: ἀλλ’ οὐκ ἐκφεύξιμος αὐτοῖς ἡ ὁδός, κατ’ ἀνάγκην γάρ ἐστιν· οὐδὲ ἄπρακτος ὁ ἆθλος, ἀνύσουσι γὰρ ῥᾳδίως, οἷον εὐκατόρθωτος· [ἢ οὕτως] ὥστε εἶναι τὸν λόγον· ἀλλ’ οὐχ ὑποφεύξιμα, οἷον ἀδύνατον ἦν αὐτοῖς μὴ ἐπιτελέσαι τὴν ἐπιταγήν, 〈...〉.

20 εὐκατόρθωτος Fr. : -ορθώτως L | del. Fr., verba οὐκ εὔπλοα in libris subsequentia ad sch. b post οἱ δὲ οὕτως revocans | 21 lac. ind. W

b. πόνος δ’ ἄπρηκτος ἰοῦσιν: κατὰ κοινοῦ τὸ οὐ, ἵνα ᾖ· ἀλλ’ οὐ φυκτὰ κέλευθα οὐδέ ὁ πόνος ἄπρακτος, πρὸς τὸ αὐτῆμαρ δὲ δόμους ὀλοῷ πυρὶ δηώσειαν Αἰήτεω ὅτε μή σφιν ἑκὼν δέρος ἐγγυαλίξῃ . οἱ δὲ οὕτως· 〈οὐ φυκτά〉 οὐκ εὔπλοα 〈καὶ〉 ἄπρηκτος δύσπρακτος, δυσεργής, δυσκατόρθωτος.

25 〈οὐ φ.〉 suppl. F | 〈καὶ〉 suppl. Fr.

247—49 a. 〈αἱ δὲ γυναῖκες:〉 καὶ τοῦτο ὡς πρὸς γυναικείαν φύσιν. ἄγαν θαυμαστῶς πρὸς τὰς φύσεις καὶ τοὺς λόγους ἀμφοτέροις ἀνέπλασεν. τοῖς μὲν γὰρ ἀνδράσιν, ἐπεὶ θρασυτέρα ἡ φύσις, ἄνυσιν καὶ τέλος τῶν μελλόντων εἰσάγει, ταῖς δὲ γυναιξίν, ἐπεὶ ἀσθενέστεραι, εὐχὰς καὶ ἱκεσίας ποιεῖ. τοιαῦται γὰρ ἐπὶ τῶν μεγάλων καὶ φοβερῶν πραγμάτων αἱ γυναῖκες.

1 sch. a in libris adhaeret scholio b | 2 ἀμφοτέροις L : -ων (P)

b. νόστοιο τέλος θυμηδέες: θυμήρεες.

251—52. δειλὴ Ἀλκιμέδη: ἐπίπονε. ὁ δὲ νοῦς· εἰ καὶ ὀψέ, ὅμως δ’ οὖν ἦλθε καὶ σοὶ κακόν, Ἀλκιμέδη. λείπει δὲ ἡ διὰ πρόθεσις· καὶ οὐ διετέλεσας λαμπρῶς τὸν βίον, αὐχοῦσα ἐπὶ τοιούτῳ υἱῷ.

10 αὐχοῦσα F : -ωσα L : aliter P

254—55 a. 〈εἰ τὸ πάροιθεν:〉 [ἢ τέ οἱ ἦεν] πρὸ τοῦ τὸν ἆθλον ἐπιστῆναι. κακῶν δὲ ἤτοι τῶν ἰδίων ἢ τῶν μελλόντων ἐπι- τελεῖσθαι τοῖς Ἀργοναύταις.

11 lemmata permutavit W cod. Pal. 150 secutus

b. κτερέεσσιν: ἐνταφίοις. Lg (P)

14 ἐνταφίοις L : -ιασμοῖς P

256—59. ὧς ὄφελεν καὶ Φρίξον: λέγεται γάρ, ὅτι τῆς Ἕλλης καταπεσούσης ἀγωνιῶντι τῷ Φρίξῳ κατὰ Διὸς βούλησιν ἐφθέγξατο θαρ- σύνων αὐτὸν ὁ κριὸς διασώσειν αὐτὸν εἰς τὴν Σκυθίαν. τοῦτο δὲ αὐτὸ τῇ Ἀλκιμέδῃ ἔμελλε κακὸν γενέσθαι τοῦ υἱοῦ ἐκεῖσε στελλομένου. ἡ δὲ ἱστορία κεῖται παρὰ Ἑκαταίῳ (1 fg 17 J.), ὅτι ὁ κριὸς ἐλάλησεν. ἔνιοι δὲ φασιν αὐτὸν ἐπὶ κριοπρώρου σκάφους πλεῦσαι. Διονύσιος δὲ ἐν β' (32 fg 2 b J.) Κριόν φησι Φρίξου τροφέα γενέσθαι καὶ συμπεπλευκέναι αὐτῷ εἰς Κόλχους· διὸ καὶ μεμυθεῦσθαι τὰ περὶ τῆς τοῦ κριοῦ θυσίας αὐτόθι.

260. ἐπὶ προμολῇσι: 〈ἐπὶ〉 τῇ ἐξόδῳ τῶν ἀριστέων· ἀπὸ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν μολεῖν. ἐντεῦθεν καὶ τὰς πρώτας προβάσεις τῶν ὀρῶν προμολὰς λέγουσι.

24 add. W

262—63 a. 〈βεβολημένη:〉 λύπῃ βλαβεῖσα ἢ δυσθυμοῦσα. Lg

b. ὀξὺ δ’ ἑκάστην: μετενήνεκται ἀπὸ τῶν κατὰ τὴν ἁφήν, ὡς

28 μετενήνεκται F : -ενήνοχεν L : -ηνέχθη P

παρ’ Ὁμήρῳ (Λ 269)· ‘ὡς δ’ ὅταν ὠδίνουσαν ἔχῃ βέλος ὀξύ’. ἄχος δὲ ἐστι σύγχυσις ψυχῆς, λύπη ἐπιτεταμένη· σαφὲς δὲ ἐκ τοῦ λέγειν τὸν ποιητήν (ο 358)· ‘ἡ δ’ ἄχεϊ οὗ παιδὸς ἀπέφθιτο’.

264. ἐντυπὰς ἐν λεχ〈έεσσιν〉: ἄγαν περιεσφιγμένος, ὡς πάντα τὰ μέλη ἐκτυποῦσθαι ἐκ τῆς σφίγξεως. ἐντυπὰς δὲ λέγεται καὶ ὁ περιβεβλημένος κατὰ τῆς ὄψεως οὕτως ὥς καὶ τὸν τύπον διὰ τοῦ ἱματίου θεωρεῖσθαι.

1 Eust. 1515, 46 | 5 sch. ABT Ω 163 | Apoll. Lex. Hom. 69, 24 B. | Hes. Suid. ἐντ. | Eust. 1343, 55 5 καὶ ὁ περιβεβλημένος P : τὸ ἐπιβεβλῆσθαι L

265. 〈ἔπειτα:〉 ἀντὶ τοῦ δή· ἡ γὰρ ἔπειτα φωνὴ τῷ δὴ ἰσο- δυναμεῖ νῦν. Lg

8 τῷ K : τὸ

266. νῦν λέγει τὴν αἰτίαν, δι’ ἣν οἱ δοῦλοι συνηθροίζοντο. Lg

267. κατηφέες: κατάστυγνοι διὰ τὴν λύπην. τὸ δὲ ἠείροντο παθητικὸν ἀντὶ ἐνεργητικοῦ κεῖται τοῦ ἤειρον.

11 ἠείροντο hoc loco F, post κατηφέες P : om. L

268. 〈ἐπεχεύατο:〉 ἀντὶ τοῦ ἐπέθηκεν, ἐπέβαλεν. Lg

269—72 a. ἀδινώτερον: ὅμοιον τὸ σχῆμα τῷ ‘μελάντερον ἠύτε πίσσα’ (Δ 277)· τὸ γὰρ συγκριτικόν ἔλαβεν ἀντὶ τοῦ ἀπολελυμένου.

15 sch. A Δ 277 14 τῷ HF : τὸ L : aliter P

b. ἠύτε κούρη: ἀκαταλλήλως τὴν παραβολὴν τέθεικεν· ὑπο- τίθεται γὰρ γραῦν μὲν τὸν Ἰάσονα, κόρην δὲ τὴν μητέρα· ἔδει δέ, φασί, κατὰ τὸ ἐναντίον ταῦτα τάξαι. ἀλλ’ ἐροῦμεν, ὅτι προσφόρως ὑπόκειται ὁ Ἰάσων οὐ κατὰ τὴν ἡλικίαν, ἀλλὰ κατὰ τὴν γηροκομίαν τῆς μητρός — καὶ γὰρ ἡ γραῦς τὴν κόρην ἀνατρέφει —, ὡς ἡ μήτηρ πρός τε τὸ ἀφερέπονον διὰ τὴν ἡλικίαν — καὶ γὰρ τὸ γῆρας καὶ ἡ βραχεῖα ἡλικία παρεοίκασι — καὶ πρὸς τὸ χρήζειν τῆς τρεφούσης. μητρυιὰ δὲ ὥσπερ ἀπηνὴς ἐπικειμένη ἐστὶν ὁ Πελίας. τὸ δὲ κηδεμονῆες ἀπὸ τοῦ κηδε-

μόνες παρήκται. οὕτω δὲ λέγονται οἱ κατὰ γάμον οἰκεῖοι, οἱ κηδεσταὶ καὶ κηδόμενοι.

c. 〈οἰόθεν:〉 ἀντὶ τοῦ οἴη. Lg

d. 〈πολιήν:〉 γραῦν. Lg

e. 〈μύρεται:〉 κλαίει, θρηνεῖ. Lg

f. 〈ἡ οὐκ εἰσὶν ἔτ’ ἄλλοι:〉 τοῦτο καὶ πρὸς τὴν Ἀλκιμέδην, ᾗ οὐκ εἰσὶν ἄλλοι παῖδες. Lm

g. 〈ὑπὸ μητρυιῇ〉 βίοτον βαρὺν 〈ἡγηλάζει〉: λείπει τὸ οὖσα· ὑπὸ μητρυιᾷ οὖσα κακὴν ζωὴν διάγει. τίθεται γὰρ τὸ βίοτος καὶ ἐπὶ τῆς ζωῆς ὡς νῦν καὶ ἐπὶ τοῦ πλούτου. τὸ δὲ ἡγηλάζει καὶ τὸ ἠλάσκει κατὰ τοῦ αὐτοῦ πράγματος κεῖται· δηλοῖ δὲ τὸ ἐπὶ τῷ αὐτῷ τόπῳ διατρίβειν καὶ ἐνέχεσθαι καὶ ἐν [τῷ] αὐτῷ ἀναστρέφεσθαι. ἐπὶ γὰρ τῶν μυιῶν φησιν Ὅμηρος (Β 470)· ‘αἵτε κατὰ σταθμὸν ποιμνήιον ἠλάσκουσι’ καὶ (ι 457)· ‘ὅππῃ κεῖνος ἐμὸν μένος ἠλασκάζει’.

273 a. 〈νέον:〉 νεωστί. Lg

b. 〈ἐστυφέλιξεν:〉 ἀντὶ τοῦ καθήψατο, ἐλύπησεν. Lg

275 a. ἐκφλύξαι: ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν. φλύζειν δὲ κυρίως τοὺς λέ- βητάς φαμεν καιομένους ἀναβάλλειν τῇ θερμότητι τὸ ὕδωρ. περισπᾶται δὲ τὸ ὀρεχθεῖν ὡς ποιεῖν· ἔστι δὲ μίμημα φωνῆς ἀνάρθρου. Ὅμηρος (Ψ 30)· ‘πολλοὶ μὲν βόες ὀρέχθεον’. δεῖ δὲ μᾶλλον ἀκούεσθαι ἐπὶ τοῦ στένειν.

b. 〈ὀρεχθεῖ:〉 τραχύνεται. καὶ Ὅμηρος (ε 83)· ‘ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρεχθών’. Lm(P)

c. ἔοικε δὲ τὸ μὲν διὰ τοῦ ο περισπώμενον εἶναι, ὀρεχθῶ, τὸ δὲ διὰ τοῦ ε βαρύτονον [ὄν], ἐρέχθω. P

277. 〈κηδοσύνῃσιν:〉 ταῖς λύπαις ἐνεχομένη. Lm

278 a. 〈ἐξειπόντος:〉 περιττὴ ἡ ἐξ. Lg

b. 〈ἄκουσα:〉 Ἰωνικῶς. Lg

280. 〈κηδέων:〉 τῶν λυπῶν. Lg

283 a. ἄλλα δὲ πάντα θρεπτή〈ρια〉: τὰ μὲν ἄλλα πάντα 〈θρεπτήρια〉 — ἀντὶ τῶν τροφείων — παρὰ σοῦ ἔχω, λοιπὸν δὲ ἐπε- θύμουν παρὰ σοῦ περισταλῆναι. L

b. τὸ δὲ πέσσειν ἀντὶ τοῦ ἔχειν. P

2 suppl. W

284 a. Ἀχαιιάδεσσι: ταῖς Θεσσαλαῖς, ἀπὸ Ἀχαιοῦ τοῦ Φθίου. Ὅμηρος (Β 684)· ‘Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί’. L

b. 〈ἀγητή:〉 διὰ τὴν σὴν παρουσίαν. Lg

285—86 a. δμωὶς ὅπως: ἐν τῇ προεκδόσει κεῖται· ‘βείομαι οὐλο- μένοισιν ὀιζυρὴ ἀχέεσσιν’ καὶ τὰ ἑξῆς ‘σεῖο πόθῳ φίλε κοῦρε δυσάμμορος’.

5 pater Phthii Achaeus dicitur Her. II 98 | Steph. Byz. Ἑλλάς 8 βείομαι οὐλ. ὀιζ. ἀχ. L : δμωὶς ὅπως κενοῖσι βείομαι (κεν ἔοισι βιώσομαι F) ἐν μεγάροισι P | 9 τά W : τὸ | add. οὕτως· ὀιζυρὴ ἀχέεσσι δυσαμ- μορος. εὕρηται δὲ καὶ οὕτω

b. 〈σεῖο πόθῳ:〉 διὰ τὴν σὴν ἀπουσίαν. Lg

287. ᾧ ἔπι μούνῳ: ἄρρενι μόνῳ. εἶχεν γὰρ ἀδελφὴν Ἱππο- λύτην, ὡς φησιν Ἴβυκος (fg 39 B. III 249).

288. μίτρην πρῶτον ἔλυ〈σα〉: λύουσι γὰρ τὰς ζώνας αἱ πρώτως τίκτουσαι καὶ ἀνατιθέασιν Ἀρτέμιδι· ὅθεν καὶ Λυσιζώνου Ἀρτέ- μιδος ἱερὸν ἐν Ἀθήναις.

14 Hesych. λυσιζώνος 13 P ita incipit : τὸ δὲ μίτρην λῦσαι λέγεται μὲν καὶ φυσικῶς — λύσις γάρ ἐστιν ἡ κύησις —, λέγεται δὲ καὶ καθ’ ἱστορίαν.

292. κινύρετο: ἐθρήνει. κυρίως δὲ κινύρεσθαί ἐστιν ἐπὶ βοὸς καὶ εἴρηται παρὰ τὸ κινεῖν τὴν οὐρὰν ἐν τῷ μυκᾶσθαι· καὶ Ἀπίων δὲ εὑρὼν τὴν ἐτυμολογίαν παρὰ Ἀπολλοδώρῳ (244 fg 277 J.) ταύτην, ὅτι ταῦρος λέγεται παρὰ τὸ τείνειν τὴν οὐράν, μετέθηκε τὴν εὕρεσιν τῆς ἐτυμολογίας.

293 a. 〈ἐπισταδόν:〉 ἐφεστηκυῖαι. Lg

b. 〈τήν γε:〉 τὴν μητέρα. Lg

294. 〈παρηγορέων:〉 παραμυθούμενος. Lg

296 a. ὧδε λίην: πάνυ τετηρημένως. ἀδύνατον γὰρ μητέρα εἰς τοσοῦτον κίνδυνον ἐξιόντος παιδὸς μὴ κλαίειν.

25 ἐξιόντος 〈τοῦ〉 παιδὸς F : -α παῖδα L : aliter P

b. 〈ἐπεὶ οὐ μέν:〉 πρὸς τὸ παρ’ Ὁμήρῳ (Ω 524)· ‘οὐ γάρ τις πρῆξις πέλεται κρυεροῖο γόοιο’. Lm (P)

1 l. add. F | παρ’ Ὁμήρῳ F : παρ’ -ου L : Ὁμηρικόν P

297 a. ἀλλ’ ἔτι κεν: παρὰ τὸ Ὁμηρικόν καὶ τοῦτο (Ω 551)· ‘πρὶν καὶ κακὸν ἄλλο πάθησθα’. Lm (P)

b. ἄροιο: λάβοις. ὅθεν καὶ τὸν Ἄρη τινὲς ἐτυμολογοῦσιν, ἀπὸ τοῦ λαμβάνειν καὶ ἀφελέσθαι ἐν πολέμῳ. ὁ δὲ λόγος· ἐπὶ κακῷ κακὸν ἀποίσῃ.

5 λάβοις BgP | 6 ἀφελέσθαι K : ὠφελεῖσθαι

298. 〈ἀίδηλα:〉 ἀπροόρατα. Lg

299. ἀνιάζουσά περ ἔμπ〈ης〉: ὅτι ὁ πὲρ σύνδεσμος τίθεται πολλάκις ἀντὶ τοῦ γὲ καὶ δή. ‘μήδ’ οὕτως ἀγαθός περ ἐών’ (Α 131) οὕτως· Ἀρίσταρχος ἀπέδωκεν ‘ἀγαθὸς δὴ ὤν’· καὶ ‘φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον’ (ρ 47) ‘φυγόντι δή’. ἢ τὸ ἑξῆς οὕτως· τὴν μοῖραν καίπερ κατὰ θυμὸν ἀνιάζουσα ὅμως τλῆθι φέρειν.

300. 〈συνημοσύνησιν:〉 συνθήκαις, συμβουλαῖς. Lg

302 a. 〈ἔχρη:〉 ὡς τὸ ἔφη καὶ ἔχρη. Lg

16 302 b et 303 in marg. inf. adiecta in L

b. ἔχρη: ἀντὶ τοῦ· ἐχρησμῴδησε περὶ τῆς ναυτιλίας.

c. ἀτὰρ μετέπειτά γε: ἐπὶ δὲ τοῖς προειρημένοις, τῇ τε Ἀθηνᾷ καὶ ταῖς θεοπροπίαις, ἔτι θάρσει καὶ ἐπὶ τῇ τῶν ἀριστέων ἀρωγῇ τουτέστι βοήθεια. L

303. ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν αὖθ〈ι〉: παρὰ τὸ Ὁμηρικόν (φ 350)· ‘ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα’.

22 παρὰ P : om. L

304. μὴ δ’ ὄρνις ἀεικελ〈ίη〉: πάλιν παρὰ τὸ Ὁμηρικόν (Ω 218 sq.)· ‘μηδέ μοι αὐτὴ ὄρνις’ [ἀεικελίη].

23 del. W

305. κεῖσε δ’ ὁμαρτήσουσιν ἔται: ἐπὶ Σκυθίαν συνελεύ- σονται. καὶ τὸ ὁμοῦ τυχεῖν ὁμαρτεῖν φασιν. ἔται δὲ ἀντὶ τοῦ ἑταῖροι. [οὐκ] ἔστι δὲ συνώνυμος ἡ λέξις, κατὰ ἀποκοπὴν δὲ ἐξενή-

24 ἐπὶ — φασιν L : τὸ κεῖσε εἰς τὴν Κολχίδα... | τὸ δὲ ὁμαρτεῖν ἐνταῦθα μὲν τὸ ἀκολουθεῖν... | 26 del. Hoelzlin

νεκται. πρῶτος δὲ Ὅμηρος κέχρηται λέγων (Π 456) ‘κασίγνητοί τε ἔται τε’. διὸ καὶ κατὰ τὸ πλεῖστον ἐκ πλήρους ἐκφέρεται (ε 141)· ‘οὐ γάρ μοι πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι’.

306. προτέρωσε: ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν· ‘οὐδ’ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον’ (ι 64).

4 sch. 919/21 a. 1241 b | Apoll. Lex. Hom. 135, 28 B. | Hesych. προτέρω | Et. M. 691, 11

307. οἷος δ’ ἐκ νη〈οῖο〉: οἰκεία ἡ παραβολή· ὅ τε γὰρ Ἰάσων νέος καὶ ὁ Ἀπόλλων νέος. L

308 a. Δῆλος μία τῶν Κυκλάδων νήσων, ἱερὰ Ἀπόλλωνος, ἡ πρὶν μὲν ἄδηλος, ὕστερον δὲ Ἀστερία διὰ τὸ σχῆμα, πάλιν δὲ Ὀρτυγία ἀπὸ τῆς ἀδελφῆς τῆς Λητοῦς.

8 sch. 419 | Call. H. IV 36—40 | Plin. Nat. hist. IV 66 | Et. M. 264, 22 9 Δῆλος pro ἄδηλος F, cf. W 26

b. ἠὲ Κλάρον: τόπος τῆς Κολοφῶνος ἀνιερωμένος Ἀπόλλωνι καὶ χρηστήριον ἔχων τοῦ θεοῦ, ὑπὸ Μαντοῦς τῆς Τειρεσίου θυγατρὸς καθι- δρυμένον ἢ ὑπὸ Κλάρου τινὸς ἥρωος, ὡς Θεόπομπος (115 fg 346 J.). Νεάνθης (84 fg 42 J.) δέ φησιν, ὅτι κατὰ κλῆρον ὁ Ἀπόλλων ἔλαχε τὴν πόλιν καὶ ἀπὸ τοῦ κλήρου οὕτως αὐτὴν ὠνομάσθαι· ἢ διὰ τὸ αὐτόθι κληρώσασθαι Ποσειδῶνα Δία Ἅιδην. οἱ δὲ τὴν Θηβαΐδα γεγρα- φότες (Epigon. fg 4 Kink.) φασίν, ὅτι ὑπὸ τῶν Ἐπιγόνων ἀκροθίνιον ἀνετέθη Μαντὼ ἡ Τειρεσίου θυγάτηρ εἰς Δελφοὺς πεμφθεῖσα, καὶ κατὰ χρησμὸν Ἀπόλλωνος ἐξερχομένη περιέπεσε Ῥακίῳ τῷ Λέβητος υἱῷ Μυκη- ναίῳ τὸ γένος. καὶ γημαμένη αὐτῷ — τοῦτο γὰρ περιεῖχε τὸ λόγιον, γαμεῖσθαι ᾧ ἂν συναντήσῃ — ἐλθοῦσα εἰς Κολοφῶνα καὶ ἐκεῖ δυσθυ- μήσασα ἐδάκρυσε διὰ τὴν τῆς πατρίδος πόρθησιν. διόπερ ὠνομάσθη Κλάρος ἀπὸ τῶν δακρύων. ἐποίησεν δὲ Ἀπόλλωνι ἱερόν. λέγεται δὲ καὶ

κρήνην ἀναβλύσαι ἀπὸ τῶν δακρύων Μαντοῦς κατὰ Κλάρον. ὁ δὲ Ῥάκιος οὕτως ὠνομάζετο διὰ τὴν πενιχρότητα καὶ κακοειμονίαν. 〈ὀνομάζεται δὲ καὶ Λάκιος·〉 συγγενὲς γὰρ τὸ λ̄ τῷ ρ̄, ὡς ὑδρηλοὶ ἀντὶ τοῦ ὑδρηροί.

2 suppl. Bethe | 3 τὸ λ̄ τῷ ρ̄ L : τῷ λ̄ τὸ ρ̄ F : aliter P

311—12 a. 〈κεκλομένων:〉 πάντων ὁμοῦ κελευομένων καὶ ἐπευ- φημούντων. Lm

b. τῷ δὲ ξύμβλητο: τοῦτο σύμβολον πρὸς τὸ καταγωνίσασθαι τὸν ἆθλον, ὅτι τε πρεσβυτέρα καὶ ὅτι ἱέρεια.

c. ξύμβλητο: συνήντησεν. Lg (P)

d. πολιηόχου: τῆς φυλασσούσης τὰς πόλεις. L

e. ἐν δὲ τῷ πολιήοχος ἐπεντέθη τὸ η̄. P

f. ἀρήτειρα: ἱέρεια.

313—14 a. καί μιν δεξιτερῆς: γράφεται καὶ οὕτως 〈χειρὸς κύρεν〉, ἵν’ ᾖ· καὶ αὐτοῦ τῆς δεξιᾶς χειρὸς ἔθιγεν. L

6 l. τῷ δὲ ξ. P : χειρὸς κύρεν L | 7 ἡ Ἰφιὰς ante καὶ ὅτι add. P | 9 scholia 311/12d, 311/12f, 313/14a in marg. inf. habet L | 10 πολιήοχος W : -ιοῦχος | 11 P add. ἀπὸ τοῦ ἀρητήρ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σ[α]ωτὴρ σώτειρα | 12 γράφεται W : ἔδει L : ἔκειτο prop. K | v. l. in falso lemmate scholii 311/12 b servatam hic inserendam esse vidit K

b. οὐδέ τι φάσθαι: προσεληπτέον τὸν καί· ὅμως δὲ καὶ λαλῆσαι προθυμουμένη οὐκ ἔφθασε. τὸ γὰρ ἔμπης νῦν ἀντὶ τοῦ ὅμως. L

14 τὸν HF : τὸ L

319. 〈δειδέχατ’:〉 ἐδεξιοῦντο ἢ προσεδέχοντο. Lg

320. προμολῆς: ταῖς προόδοις. ἢ γράφεται προμολὼν ἀντὶ τοῦ προελθὼν ἐπέστη. L

322. καταβλώσκοντας: κατερχομένους, καταμολίσκοντας. τὸ β̄ ἀντὶ τοῦ μ̄· συγγενῆ γὰρ τῷ β̄π̄ τῷ μ̄. ὅθεν καὶ ὁ ψωμὸς βλωμὸς ἀπὸ τοῦ βλώσκειν διὰ τοῦ λαιμοῦ, ὅ ἐστι κατέρχεσθαι, καὶ πίτυν βλωθρήν Ὅμηρος τὴν ἄχρι τοῦ αἰθέρος μολίσκουσαν.

323. 〈παρὲκ νόον:〉 παρὰ γνώμην. Lg

324. δέρμα δ’ ὁ μέν: σύνηθες τοῖς ἥρωσι δέρματα φορεῖν. Lm(P)

325. 〈αὐτὰρ ὅ:〉 ὁ Ἄκαστος. Lg

354. 〈παρασχεδόν:〉 παραχρῆμα. Lg

389. 〈ἀιδνή:〉 σκοτεινή. Sm

401 a. ἐυστείρης: εὐτρόπιδος. οἰήια δὲ τὰ πηδάλια οἷον οἰήσια , ἐπειδὴ οἰήσεως χρεία τῷ κυβερνήτῃ. οἱ δὲ γλωσσογράφοι τοὺς οἴακας.

6 ceteris mutatis P add. veriloquium vulgare: λέγεται δὲ οὕτως ἀπὸ τοῦ οἴειν τὸ κομίζειν· κομιστικὰ γὰρ τὰ πηδάλια

b. 〈ἔρυσθαι:〉 φυλάττειν. Lg

402 a. 〈λάιγγας:〉 λίθους. Lg

b. 〈ὀχλίζοντες:〉 κινοῦντες. Lg

403 a. νήεον αὐτόθ〈ι〉: ᾠκοδόμουν, κατεσκεύαζον, ἀπὸ τῆς τῶν λίθων συνθέσεως, ἥ ἐστι νῆσις. ἢ ἐσώρευον· ἔνθεν καὶ ναῦς, ἐν ᾗ σωρεύεται ὁ φόρτος.

b. 〈νηόν:〉 γράφεται βωμόν. Gg

c. ἐπάκτιος ὁ ἐν τῇ ἀκτῇ τιμώμενος. Lm(P)

406. τείως δ’ αὖτ’ ἀγέλη〈θεν ἐπιπροέηκαν:〉 ἐν τοσούτῳ, ἐν ὅσῳ ταῦτα ἐποίουν. ἡ δὲ πρὸ πρόθεσις νῦν ἐστι τόπου δηλωτική, ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν, ὡς τὸ ‘ἐκ δ’ ἄγαγε πρὸ φόωσδε’ (Τ 118).

15 add. W

407. δύω βόε: εἰκότως ἐπὶ δυσὶ προσηγορίαις ‘Ἀκτίου Ἐμβασίου τε’ (ν. 404) δύο βοῦς ἄγουσιν.

408. κουρότεροι: ἐπεὶ ἴσως ἀεὶ νέος ὁ θεός, καὶ οἱ τῶν ἑταί- ρων νεώτεροι τὴν θυσίαν ἐπιτελοῦσιν. καὶ Ὅμηρος ἐπὶ τῆς τῶν νέων θυσίας (Α 470)· ‘κοῦροι μὲν κρητῆρας ἐπεστέψαντο’. ἢτοι οὖν συγκρι- τικῶς ἐστιν ἢ πρωτοτύπως. L

409. οὐλοχύτας: οἱ μὲν τὰ κανᾶ, ἐπεὶ δι’ αὐτῶν φέρεται τὰ πρὸς θυσίαν, οἱ δὲ τὰς κριθάς, ἐπειδὴ ὅλας ἔβαλλον ἐν τοῖς βωμοῖς.

1 sch. ABT A 449 | Apoll. Lex. Hom. 124, 15 B. | Hesych. οὐλ. | Eust. 132, 22. 38. 133, 18 1 οὐλοχύτας W : χέρνιβα οἱ μὲν — βωμοῖς L : χέρνιβα μέν... οὐλοχύτας δέ... P. cf. W 41

411. Αἰσωνίδ〈α〉: Αἰσωνὶς πόλις τῆς Μαγνησίας ἀπὸ τοῦ πατρὸς Ἰάσονος, ὡς καὶ Πίνδαρός (fg 273 Schr.) φησι καὶ Φερεκύδης (3 fg 103 a J.).

3 Steph. Byz. Αἰσών

413. ἄνυσιν καὶ πείραθ’ ὁδ〈οῖο〉: ἄνυσιν τὴν ἐνέργειαν. Ὅμηρος (Δ 56)· ‘οὐκ ἀνύω φθονέουσα’. πείραθ’ ὁδοῖο αὐτὸν τὸν πλοῦν καὶ τὸ πέρας τῆς ὁδοῦ.

6 ἢ τὴν ταχυτῆτα post ἐνέργειαν add. P | 7 verba Ὅμηρος — φθονέουσα... revocavit F

414. ἐπαίτιοε: διὰ τὸ χρησμῳδῆσαι τῷ Πελίᾳ. ῥητορικῶς δὲ ὥσπερ αἰτίῳ γενομένῳ τοῦ πλοῦ τῷ θεῷ καὶ τὸ πᾶν πρᾶγμα ἀνατίθησι ὥσπερ οἰκεῖον.

9 ἐπαίτιος — Πελίᾳ L : τὸ δὲ ἐπαίτιος ἢ πρὸς τὸ δοθὲν μάντευμα... P (cf. W 38)

416. παλίνορσον ἐς Ἑλλά〈δα〉: Ἑλλάδα οἱ μὲν τὴν Φθίαν φασὶ συνωνύμως, ἡμεῖς δὲ χώραν ὑπολαμβάνομεν εἶναι Ἑλλάδα, οὐ μέντοι γε τὴν αὐτὴν τῇ Φθίᾳ.

12 sch. 904/06 a. III 993 16 τῷ α' τών L : γ' P

419. Ὀρτυγίην: περὶ τῆς Ὀρτυγίας Φανόδικος ἐν τοῖς Δηλια- κοῖς (fg 2 M. IV 473) ἱστόρηκεν. καὶ Νίκανδρος ἐν τῷ α' τῶν Αἰτω- λικῶν ἐκ τῆς ἐν Αἰτωλίᾳ Ὀρτυγίας φησι τὴν Δῆλον ὀνομασθῆναι, γρά- φων τάδε (fg 5 Schn.)· ‘οἱ δ’ ἐξ Ὀρτυγίης Τιτηνίδος ὁρμηθέντες. οἱ μὲν τὴν Ἔφεσον, οἱ δὲ τὴν πρότερον Δῆλον καλουμένην, ἄλλοι δὲ τὴν ὁμοτέρμονα Σικελίᾳ νῆσον, 〈...〉 ὅθεν Ὀρτυγίαι πᾶσαι βοῶνται’. καὶ ἡ Δῆλος οὖν οὐχ, ὡς μεμύθευται, ἀπὸ τῆς Ἀστερίας μεταμορφώσεως

τῆς Λητοῦς ἀδελφῆς, ἀλλὰ καθὸ πᾶσαι Ὀρτυγίαι ἀποικίαι εἰσὶ τῆς κατ’ Αἰτωλίαν Ὀρτυγίας.

421 a. ἐπίβαθρα: ἐπιβατήρια, μισθόν· νυνὶ δὲ τιμὴν ὑπὲρ τοῦ εὐτυχῶς ἐπιβῆναι νῦν πρῶτον τῆς νεώς.

b. προτεθείμεθα: ἀντὶ τοῦ ποιοῦμεν· θεῖναι γὰρ τὸ ποιῆσαι.

3 sch. ο 449 | Apoll. Lex. Hom. 72, 14 B. | Hesych. ἐπίβαθρον 3 χάριν δὲ post ἐπιβατήρια add. P | ὑπὲρ τοῦ εὐτυχῶς K : ὑπερευκτικῶς τοῦ L : om. P | 5 (προ)ποιοῦμεν prop. Hoelzlin

424. εὐδιόωντες: εὐδίως πλέοντες. Lg (P)

6 εὐδίως L : μετ’ εὐδίας P

425. προχύτας: οἱ μὲν τὰς κριθάς, οἱ δὲ τὸ ὕδωρ, ὃ εἰώθασιν ἐμβάλλειν εἰς τὸ οὖς τοῦ ἱερείου ὑπὲρ τοῦ ἐπινεύειν τὸ ἱερεῖον. λείπει δὲ ἡ σῦν.

7 sch. Ar. Pac. 960 8 λείπει κτλ. ad ἅμ’ εὐχωλῇ spectant

426 a. 〈ζωσάσθην:〉 ἀντὶ τοῦ ἀνέστησαν. Lg

b. τὸ ζώσασθαι ἀντὶ τοῦ ἀναστῆναι ἢ ἑτοιμασθῆναι. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὁπλίσασθαι. P

11 Et. Gud. 233 | Et. M. 413, 32

430 a. χαλκείῳ πελέκει: Ἀπολλώνιός φησιν ἐν τῷ α' τῶν Ὑπομνημάτων (M. IV 314) τὸν σίδηρον ὑπὸ τῶν ἀρχαίων χαλκὸν λέ- γεσθαι, ἀγνοῶν ὅτι μηδέπω εὑρεθέντος σιδήρου χαλκῷ ἐχρῶντο, ὡς καὶ Ἡσίοδός φησι (Op. 151)· ‘χαλκῷ δ’ εἰργάζοντο, μέλας δ’ οὐκ ἔσκε σίδηρος’.

15 Apoll. Lex. Hom. 166 | 17 sch. γ 430 | Et. Gud. 326 | Et. M. 732, 7 13 hunc Apollonium Susemihlio... Chaeridis filium esse probavit

b. 〈τένοντας:〉 τὰ νεῦρα, παρὰ τὴν τάσιν. Lg

431 a. περιρρηδὴς κερ〈άεσσιν〉: ἐπὶ πρόσωπον μεθ’ ὁρμῆς κατενεχθείς, ἐπιρραγεὶς εἰς τοὔμπροσθεν. ἢ [ἐπενεχθείς] ἀντὶ τοῦ περι- φερόμενος, ὡς καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ (χ 84 sq.)· ‘περιρρηδὴς δὲ τραπέζῃ κάππεσεν’. Ἀντίμαχος δὲ τὸ κατὰ κύκλον πεσεῖν οὕτω λέγει. νυνὶ δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπενεχθεὶς εἰς τὸ ἔμπροσθεν.

b. 〈περιρρηδής:〉 περιφερής. Gg Sm

434. καλύψαντες πύκα δημῷ: τῷ ἐπίπλῳ, ᾧ ἐνειλοῦσι τὰ ἱερεῖα, ἵνα εὐκαέστατα ὦσι.

436. θηεύμενος: τὸ θηεῖσθαι Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ θαυμάζειν τί- θησιν (κ 180)· ‘θηήσαντ’ ἔλαφον’· ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἐπὶ τοῦ βλέπειν. L

437. 〈λιγνύν:〉 κάπνον. Lg

438. πορφυρέαις ἑλίκεσσιν: ταῖς τοῦ καπνοῦ συστροφαῖς πορφυριζούσαις, ταῖς τοῦ πυρὸς καμπαῖς καὶ [οἷον πορφυριζούσαις] εἰλή- σεσιν· ἐναργὴς δὲ ἡ φράσις.

441. κῶας ἄγοντας: ἔδει ‘ἄγουσιν’ εἰπεῖν πρὸς τὸ ὑμῖν (ν. 440). καὶ ὁ ποιητὴς δέ (A 541)· ‘αἰεί τοι φίλον ἐστὶν ἐμεῦ ἀπονόσφιν 〈ἐόντα〉’. L

444. Ἀσίδος: ἡ Ἀσία ὠνομάσθη ἀπὸ Ἀσίας τῆς Προμηθέως μητρὸς καὶ Ἄτλαντος, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ πολλὴν ἄσιν ἔχειν. L

445—47 a. ὧδε κακοῖς δεδα〈ώς〉: οὐκ ἐκ τῶν καθόλου, ἀλλ’ ἐκ τῶν ἐμοὶ βλαβερῶν. ὑπέρβατον δέ ἐστι καὶ πλεονάζει ὁ καὶ σύνδεσμος, λείπει δὲ ἡ ἐξ̄ πρόθεσις, καὶ 〈ἡ〉 πτῶσις ἐνήλλακται, δοτικὴ ἀντὶ γενικῆς. ἔστι δὲ καὶ τὸ ῥῆμα συντελικόν, ἀντὶ τοῦ ἐξῆλθον. ὁ δὲ λόγος οὕτως· ἔμπροσθεν ἐκ κακῶν οἰωνῶν ἐγνωκὼς τὸν ἐμαυτοῦ μόρον ἐξῆλθον ἐκ τῆς πατρίδος, ἵνα ὑμῖν συμπλεύσας κλέος ἀπενέγκωμαι. L

b. ὄφρ’ ἐπιβαίην: ὑπέρβατόν ἐστι. τὸ δὲ ἑξῆς· ὄφρ’ ἐπιβαίην νηός, ἐπιβάντι δὲ τῆς νηὸς ἡ εὐδοξία τοῖς οἴκοις λίποιτο. L

450. σταθερόν: ἀντὶ τοῦ καυματηρὸν καὶ θερμόν· λέγει δὲ τὴν μεσημβρίαν ἐκ τοῦ συμβαίνοντος, ἐπειδή μεσουρανήσας ὁ ἥλιος θερμαίνει

πάντα διὰ τὸ πανταχόθεν ἐπίσης ἀπέχειν τῶν ὑποκειμένων ἢ διὰ τὸ ἑστηκέναι, ἧττον γὰρ δοκεῖ τότε κινεῖσθαι ὁ ἥλιος.

454. πολιοῦ: διὰ τὸ λευκαίνεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων κλυζόμενον. φυλλάδα δὲ τὴν στιβάδα τῶν φύλλων.

456 a. λαρόν: παρὰ τὸ λίαν ἀρηρὸς ἢ παρὰ τὸ λῶ̄ τὸ θέλω πεποίηται. Ἡσίοδος δέ φησι (fg 207 Rz.2) ‘λαροῖς ποσίν’· τοῖς κατ’ ὄψιν ἡδέσιν.

b. 〈λαρόν:〉 ἡδύ. Lg

459 a. ἐψιόωνται: παρὰ τὴν ἐψίαν, ἥ ἐστι διὰ λόγων παιδιά, οἷον ἐπεσία τις οὖσα παρὰ τὸ ἔπος· διὸ καὶ ψιλοῦται. ὅτε δὲ δασύνεται, ἀντὶ τοῦ ἀκολουθοῦσιν.

b. 〈ἐψιόωνται:〉 διὰ λόγου μετριάζουσιν. Sm

c. ἄατος: ἡ ἄγαν βλαπτική· τὸ γὰρ ᾱ τὸ πρῶτον ἐπίτασίς ἐστιν, ὡς ἀχανὲς καὶ ἀτενές. L

461. πορφυρέεσκεν: ἀντὶ τοῦ κατὰ βάθους ἐνεθυμεῖτο· πορ- φύρα γάρ ἐστιν εἶδος ἰχθύος ἐν βάθει εὑρισκόμενον. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐμερίμνα καὶ τὸν τῆς γῆς καὶ τὸν 〈τῆς〉 θαλάσσης κίνδυνον.

462. 〈ὑποφρασθείς:〉 θεωρήσας. Lg

468. Ζεὺς τόσον: περὶ τοῦ Κύκλωπος Ὅμηρος (ι 277)· ‘οὐδ’ ἂν ἐγὼ Διὸς ἄχθος ἀλευάμενος πεφιδοίμην’. διὰ τούτων δὲ αὐτοῦ ἡ ὑπερηφανία δηλοῦται. καὶ Ὅμηρος δὲ ἀσεβῆ αὐτὸν λέγει (I 559)· ‘καί ῥα ἄνακτος ἐναντίον εἵλετο τόξον’.

471. τοῖον μ’ Ἀρήνη〈θεν〉: Ἀρήνη πόλις Πελοποννήσου· νῦν δὲ Ἔρανα λέγεται, ὡς φησι Πείσανδρος (16 fg 3 J.). φησὶ δὲ ὑπερηφά- νως, ὡς οὐ φέρεις με σύμπλουν, ἀλλὰ βοηθόν.

473. χαλίκρητον: τὸν ἄκρατον, τὸν χαλῶντα τὰς φρένας. Ἀθηναῖοι δὲ τὸν ἄκρατον χάλιν λέγουσιν. Αἰσχύλος (fg 448 N.2) δὲ καὶ τὰς Βάκχας χαλιμάδας φησὶ λέγεσθαι.

475. Ἴδμων δὲ κα〈ί〉: οἰκείως τὸν Ἴδμονα ὡς μάντιν ὄντα ποιεῖ ἐναντιούμενον τῷ Ἴδᾳ ἐχθρῷ ὄντι Ἀπόλλωνι.

477. 〈ζωρόν:〉 τὸ ἄκρατον. Lg

478 a. οἰδάνει: ἐπαίρει, μετεωρίζει, θρασύνει· ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς θαλάσσης, ὅταν ἄρξηται μετεωρίζεσθαι.

b. 〈οἰδάνει:〉 ἀναπείθει. Sm

481 a. 〈ἐπιφλύειν:〉 ὑβρίζειν, φλυαρεῖν. Lg Sm

b. τὸ ἐπιφλύειν ἀντὶ τοῦ φλυαρεῖν καὶ λοιδορεῖν. P

482 a. Ἀλωιάδας: τὴν περὶ τούτων ἱστορίαν καὶ Ὅμηρος (Ε 385 sqq. λ 305 sqq.) οἶδεν. Ἐρατοσθένης (241 fg 35 J.) δὲ γηγενεῖς αὐτούς φησι, διὰ δὲ τὸ ἀνατετράφθαι ὑπὸ τῆς Ἀλωέως γυναικὸς μυθευθῆναι ὡς Ἀλωέως εἰσὶν υἱοί. Ἡσίοδος (fg 9 Rz. 2) δὲ Ἀλωέως καὶ Ἰφιμεδείας κατ’ ἐπίκλησιν, ταῖς δὲ ἀληθείαις Ποσειδῶνος καὶ Ἰφιμεδείας ἔφη, καὶ Ἄλον πόλιν Αἰτωλίας ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτῶν ἐκτίσθαι, ἧς Ὅμηρος (Β 682) μνημονεύει· ‘οἵ τ’ Ἄλον εἶχον’.

b. 〈Ἀλωιάδας:〉 τοὺς Ἀλωέως. Sm

483. οὐδ’ ὅσον: οὐδὲ ὀλίγον. Lg (Sg) (P)

485. ἐκ δ’ ἐγέλασσε: καὶ τοῦτο κουφότητος σημεῖον, εἴγε καὶ Ἰσοκράτης (Ad Demon. 15) φησί· ‘μήτε γέλωτα προπετῆ στέργε’.

486 a. κερτομίοισιν: εἰρωνευτικοῖς, τὸ κέαρ τέμνειν καὶ λυπεῖν δυναμένοις. ἐπιλλίζων δὲ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπιμωκώμενος· ἔπιλλοι γὰρ οἱ στραβοί.

b. 〈ἐπιλλίζων:〉 ἀγρίως βλέπων. Sg

487—89 a. ἄγρει νυν: δι’ ἀμφοτέρων ἐπισκώπτει τὸν Ἴδμονα, πρῶτον μὲν ὡς ἀτεχνῆ μάντιν, δεύτερον δὲ ὡς μέγα φρονοῦντα ἐπὶ Ἀπόλλωνι τῷ πατρὶ ὡς μέγα δυναμένῳ τοὺς αὐθάδεις καθαιρεῖν. τοῦτο δὲ μετὰ ἀπειλῆς δρᾷ λοιδορῶν.

b. 〈ἐνίεπε:〉 ἔνειπε. Sg

c. 〈πατὴρ τεός:〉 Ἀπόλλων. Sm

491 a. τὸ δὲ χρειὼ δηλοῖ καὶ τὸ κατὰ χρείαν καὶ μοῖραν λε- γόμενον καὶ τὸ μέλλον. P

b. 〈χρειώ:〉 μαντείαν. Sm

c. χρειὼ θεσπίζων μεταμώλιον: μεταμελείας ἄξιον. γρά- φεται δὲ καὶ μεταμώνιον , ὅ ἐστι μάταιον, μετὰ ἀνέμων φερόμενον. ἀπὸ γενικῆς πληθυντικῆς γίνεται κτητικὸς τύπος εἰς -ιος τῷ ῑ παραληγό- μενος, οἷον ἄλλων ἀλλώνιος, ἀνέμων ἀνεμώνιος.

492. χώετ’ ἐνιπτάζων: ἐχολοῦτο καὶ ὠργίζετο κακολογῶν καὶ μεμφόμενος.

494—95. λαιῇ: κατ’ εὐφημισμὸν τῇ ἀριστερᾷ. πείραζεν δὲ ἀντὶ τοῦ ἥρμοττεν. περιττὴ δὲ ἡ ἀνά · τὸ γὰρ ἑξῆς· καὶ Ὀρφεὺς δέ. εἰ μὴ ἄρα ἐκ τῆς ἀνά τὸ ἀναστὰς λέγει· ἀναστὰς δὲ καὶ ὁ Ὀρφεύς. τοῦτο δὲ ποιεῖ, ἵνα τὰς στάσεις καὶ τὰς φιλονεικίας τῇ ἑαυτοῦ μουσικῇ καταπαύσῃ.

496—98 a. ἤειδεν δ’ ὡς γαῖα: τὴν πρώτην σύγχυσιν τῶν στοι- χείων ᾄδειν βούλεται, ὡς ἔκ τινος φιλονεικίας τὸ ἴδιον ἕκαστον μετέσχεν καὶ τάξιν ἔλαβεν. οἰκεία δὲ καὶ τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασιν ἡ ᾠδή, ὅτι πρέπον ἐστὶ τῆς μάχης παύσασθαι καὶ εἰς τὴν οἰκείαν διάθεσιν ἐπα- νιέναι.

b. νείκεος ἐξ ὀλοοῖο: Ἐμπεδοκλῆς (cf. 31 B 17 sqq. Diels- Kranz) φησιν, ὅτι συγκεχυμένων ἁπάντων τὸ πρότερον νεῖκος καὶ φιλία παραπεμφθέντα τὴν διάκρισιν ἐποιήσαντο, χωρὶς δὲ τούτων οὐδὲν δύ-

ναται γενέσθαι· ᾧ ἕπεται, ὡς εἰκός, καὶ Ἀπολλώνιος. ὁ δὲ Θαλῆς (cf. 11 A 12 Diels-Kranz) ἀρχὴν ὑπεστήσατο πάντων 〈τὸ〉 ὕδωρ, λαβὼν παρὰ τοῦ ποιητοῦ λέγοντος (H 99)· ‘ἀλλ’ ὑμεῖς πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γέ- νοισθε’. καὶ Ζήνων (fg 104 Arn.) δὲ τὸ παρ’ Ἡσιόδῳ (Theog. 116 sq.) χάος ὕδωρ εἶναί φησιν, οὗ συνιζάνοντος ἰλὺν γίνεσθαι, ἧς πηγνυμένης ἡ γῆ στερεμνιοῦται· τρίτον δὲ ἔρωτα γεγονέναι καθ’ Ἡσίοδον (ib. 120), ἵνα τὸ πῦρ παραστήσῃ· πυρωδέστερον γὰρ πάθος ὁ ἔρως. Ἀναξα- γόρας (cf. 59 Α 72 Diels-Kranz) δὲ μύδρον εἶναι τὸν ἥλιόν φησιν, ἐξ οὗ τὰ πάντα γίνεσθαι. διὸ καὶ Εὐριπίδης (Or. 983) γνώριμος αὐτῷ γεγονὼς φησι χρυσέαν βῶλον τὸν ἥλιον εἶναι. τὴν δὲ σελήνην ὁ αὐτὸς Ἀναξαγόρας (59 Α 77 Diels-Kranz) χώραν πλατεῖαν ἀποφαίνει, ἐξ ἧς δοκεῖ ὁ Νεμεαῖος λέων πεπτωκέναι.

501. οὔρεα: Δοῦρις (76 fg 87 J.) φησι τοὺς ὑπὸ τῶν Γιγάντων κατενεχθέντας λίθους, τοὺς μὲν εἰς τὴν θάλασσαν πεσόντας γενέσθαι νήσους, τοὺς δὲ εἰς τὴν γῆν ὄρη.

509. Δικταῖον: τὸ Κρητικόν, ἔνθα ἀνετράφη ὁ Ζεύς, ὡς καὶ Καλλίμαχος (Hymn. I 4 sqq.) ἱστορεῖ.

513—15 a. τοὶ δ’ ἄμοτον: ἀντὶ τοῦ ἀμότως καὶ ἀκορέστως. ὁ δὲ νοῦς· λήξαντος δὲ τῆς ᾠδῆς ἀπλήρωτοι αὐτῆς ὄντες ἔτι προετετά- κεισαν τὰς κεφαλὰς ἀνατετακότες τὰ ὦτα καὶ ἠρεμοῦντες ἐν ἡσυχίᾳ· τοιαύτῃ ἡδονῇ συνείχοντο.

b. τοῖόν σφιν: τοιαύτην ἐπέθηκεν ἡδονὴν τοῖς ἀκούουσιν αὐ- τοῦ. L

516—18 a. οὐδ’ ἐπιδὴν μετέπειτ〈α〉: οὕτως ἀναστρεπτέον τὴν φράσιν· ἔπειτα οὐκ ἐπιδὴν οὐδὲ μετὰ χρόνον κεράσαντες, ἀντὶ τοῦ εὐθέως καὶ μετολίγον.

b. 〈ἡ θέμις:〉 ὅτι ἔθος ἦν τοῖς παλαιοῖς κρατῆρα κιρνᾶν, ὅτε μέλλοιεν καθεύδειν, καὶ τὰς γλώσσας τῶν ἱερείων ἐπιθύειν τῷ Ἑρμῇ καὶ

ἐπισπένδειν οἶνον. καὶ ἴσως φυσικῶς. ἐπεὶ γὰρ Ἑρμῆς λόγος εἶναι παραδέδοται, ὄργανον δὲ αὐτοῦ ἡ γλῶσσα, ἥτις ὕπνου ἐπιπεσόντος ἠρε- μεῖ, εἰκότως τῷ Ἑρμῇ αὐτὴν θύουσιν. καὶ Ὅμηρος (γ 332) ‘ἀλλ’ ἄγε τάμνετε γλώσσας’ ἀντὶ τοῦ παύετε τοὺς λόγους.

c. ἡ θέμις ἐστί: Διευχίδας ἐν τοῖς Μεγαρικοῖς (fg 8 M. IV 390) ἱστορεῖ, ὅτι Ἀλκάθους ὁ Πέλοπος διὰ τὸν Χρυσίππου φόνον φυγα- δευθεὶς ἐκ τῶν Μυκηνῶν ἤρχετο κατοικήσων εἰς ἑτέραν πόλιν. ὡς δὲ περιέπεσε λέοντι λυμαινομένῳ τὰ Μέγαρα, ἐφ’ ὃν καὶ ἕτεροι ἦσαν ἀπε- σταλμένοι ὑπὸ τοῦ βασιλέως τῶν Μεγάρων, καταγωνίζεται τοῦτον καὶ τὴν γλῶτταν αὐτοῦ εἰς πήραν θέμενος ἤρχετο πάλιν εἰς τὰ Μέγαρα. καὶ ἀπαγγελλόντων τῶν ἀπεσταλμένων ἐπὶ τὴν θήραν, ὅτι αὐτοί εἰσιν οἱ κατηγωνισμένοι, προσκομίσας τὴν πήραν ἤλεγξεν αὐτούς. διόπερ θύσας τοῖς θεοῖς ὁ βασιλεὺς τὸ τελευταῖον τὴν γλῶσσαν ἐπέθηκεν τοῖς βωμοῖς, καὶ ἀπὸ τότε ἔθος τοῦτο διέμεινε Μεγαρεῦσι. Φιλόχορος δὲ ἐν τῷ Περὶ θυσιῶν (fg 173 M. I 413) φησίν, ὅτι τὸ κάλλιστον τοῦ σώ- ματος καὶ πρωτεῦόν ἐστι. καὶ Ὅμηρος (γ 341) ‘γλώσσας δ’ ἐν πυρὶ βάλλον’.

d. [κηληθμῷ:] ἐν δὲ τῇ προεκδόσει μετὰ τοῦτο γέγραπται· ‘ἦμος δὲ τριτάτη φάνη ἠὼς τῇδ’ ἐπὶ νυκτί βουθύσιον Ἑκάτοιο καταυτόθι δαινυμένοισι, τῆμος ἄρ ἐκ Διόθεν πνοιὴ πέσεν, ὦρτο δὲ Τῖφυς κεκλόμενος βαίνειν ἐπὶ σέλμασι. τοὶ δ’ ἀΐοντες 〈...〉.’ ἑξῆς δὲ τῶν ἐκκειμένων ‘σμερδαλέον δὲ λιμήν’ (ν. 524).

525. 〈ἐπισπέρχουσα:〉 προτρεπομένη. Lg

526—27. ἐν γάρ οἱ δόρυ: πιθανῶς ἐκ τῆς Δωδωνίδος φησὶ δρυὸς τὸ ξύλον εἶναι ἐν τῇ Ἀργοῖ τὸ φωνῆεν, ἐπεὶ καὶ αὕτη ἐφθέγγετο, ὡς φησιν Ὅμηρος (Ξ 327 sq.)· ‘ὄφρα θεοῖο ἐκ δρυὸς ὑψικόμοιο βουλὴν ἐπακούσοι.’

528. οἱ δ’ ἀνὰ σέλματα: τὰς τῶν ἐρετῶν καθέδρας, τὰ σελι- δώματα. καθόλου δὲ τὸ πλατὺ ξύλον σέλμα λέγεται καὶ σελίδωμα, ὅθεν καὶ τὰς σελίδας τῶν ῥαψῳδιῶν διὰ τὸ πλάτος φαμέν.

530. 〈ἔντεσιν:〉 νῦν ταῖς κώπαις. Lg

532—33. ποσσὶν ὑπεκλύσθ〈η〉: καὶ αὐτῷ ἐπικαθεσθέντι κά- τωθεν παρὰ τοῖς ποσὶ μᾶλλον ἐπεκλύσθη ἡ τρόπις τῆς νεὼς καὶ ἐν βάθει τῆς θαλάσσης ἐγένετο τῷ βάρει τοῦ ἥρωος.

536—41 a. ἢ ἐνὶ Πυθοῖ 〈ἢ που ἐν Ὀρτυγίῃ〉: ἐν τῇ Δήλῳ. τὸ δὲ ἑξῆς οὕτως· καθάπερ ἠΐθεοι ἐν Δελφοῖς ἢ ἐν Δήλῳ ἢ ἐπὶ Ἰσμηνῷ περὶ τὸν βωμὸν τοῦ Ἀπόλλωνος χορὸν στήσαντες πρὸς τὸ τῆς κιθάρας μέλος ἡρμοσμένως 〈τὴν γῆν〉 κροτοῦσι τοῖς ποσίν, οὕτω καὶ οὗτοι τῇ τοῦ Ὀρφέως κιθάρᾳ κηλούμενοι σφοδρότερον πρὸς τὴν κωπη- λασίαν ἤεσκαν. τὸ δὲ ἑξῆς ὁμαρτῇ ῥήσσωσιν . ἡ δὲ ὑπὸ πρόθεσις παρήκται ὡς παρ’ Ὁμήρῳ (Β 824) ‘ὑπαὶ πόδα νείατον Ἴδης.’

b. Ἰσμηνοῖο: Ἰσμηνὸς ποταμὸς Βοιωτίας, ἐφ’ ᾧ Ἰσμηνίου Ἀπόλ- λωνος ἱερόν. L m P

c. 〈ἐπὶ δὲ ῥόθια κλύζοντο:〉 ἀντὶ τοῦ· ἐπεκλύζοντο δὲ τὰ κύματα. Lg

542 a. 〈ἀφρῷ:〉 ἀντὶ τοῦ μετὰ ἀφροῦ. Lg

b. κήκιεν ἄλμ〈η〉: ἀνεδίδοτο καὶ ἀνεπήδα ἑκατέρωθεν τῆς νεὼς ἡ θάλασσα. L

543. μορμύρου〈σα〉: δεινῶς ταρασσομένη καὶ κινουμένη φο- βερῶς. ἐν δὲ τῇ προεκδόσει· ‘μορφύρουσα τυπήσιν ἐρισθενέων †μένει† ἀνδρῶν’.

544. στράπτε δ’ ὑπ’ ἠελ〈ίῳ〉: εἰς κόσμον τῆς νεὼς εἰώθασιν ὅπλα περιτιθέναι.

545—46. μακραὶ δ’ αἰὲν ἐλ〈ευκαίνοντο〉: ὁ νοῦς· ἐλευ- καίνετο δὲ τὸ ὕδωρ καθάπερ ἀτραπὸς διὰ χλοηφοροῦντος πεδίου. ἢ ἄλλως· ὡς δήλη ἐστὶν ἡ ὁδὸς πεδίου μεταξὺ χλοηφόρου, οὕτω καὶ ὁ τύπος τῆς νεὼς ἐφαίνετο.

547—48. ἡμιθέων ἀνδρῶν: διὰ τούτου ἐβεβαιώσατο καὶ τοὺς θεοὺς σκοπεῖν καὶ θαυμάζειν τὸν πλοῦν· οὐ γὰρ ἁπλῶς τινες ναῦται ἦσαν, ἀλλ’ ἡμίθεοι. τὸ δὲ νῆα πρὸς πᾶν θαῦμα κεῖται ὑπὸ Ἀθηνᾶς εἰργασμένης.

551 a. Ἀθ〈ηναίης〉 Ἰτωνίδος: Ἰτωνίας Ἀθηνᾶς ἐστιν ἱερόν ἐν Κορωνείᾳ τῆς Βοιωτίας. ὁ μέντοι Ἀπολλώνιος οὐκ ἂν λέγοι τὴν Ἀθηνᾶν ἐπὶ κατασκευῇ τῆς Ἀργοῦς ἀπὸ τῆς ἐν Κορωνείᾳ ἐπικλήσεως, μᾶλλον δὲ ἀπὸ Θεσσαλικῆς Ἰτωνίας, περὶ ἧς Ἑκαταῖος μὲν ἐν τῇ α' τῶν Ἱστοριῶν (1 fg 2 J.) λέγει· Ἀρμενίδας δὲ ἐν τοῖς Θηβαϊκοῖς (fg 1 M. IV 339) Ἀμφικτύονος υἱὸν Ἴτωνον ἐν Θεσσαλίᾳ γεννηθῆναι, ἀφ’ οὗ Ἴτων πόλις καὶ Ἰτωνὶς Ἀθηνά. μέμνηται καὶ Ἀλέξανδρος ἐν τῷ α' τῶν Κορίννης (fg 30 B. III 551) ὑπομνημάτων (fg 53 M. III 234).

b. Τριτωνίδος: γράφεται Ἰτωνίδος. LgP

554. πολιῇ δ’ ἐπὶ κύματος ἀγῇ: τῷ αἰγιαλῷ, ἔνθα τὰ κύ- ματα περιάγνυται.

Σουίδας δὲ ἐν Θεσσαλικοῖς (fg 1 M. II 464) φησιν Ἰξίονος υἱὸν εἶναι Χείρωνα ὥσπερ καὶ τοὺς λοιποὺς τῶν Κενταύρων. ὁ δὲ τὴν Γι- γαντομαχίαν ποιήσας (Titanomachiae fg 7 K.) φησίν, ὅτι Κρόνος μετα-

μορφωθεὶς εἰς ἵππον ἐμίγη Φιλύρᾳ τῇ Ὠκεανοῦ, διόπερ καὶ ἱπποκένταυρος ἐγεννήθη Χείρων. τούτου δὲ γυνὴ Χαρικλώ. εἰκότως δὲ παρεισήνεγκεν εἰκόνα τοῦ Χείρωνος, καὶ ὅτι φιλάνθρωπος δικαιότατός τε Κενταύρων, καὶ διὰ τὴν οἰκειότητα τὴν πρὸς τὸν Ἰάσονα· παρ’ αὐτοῦ γὰρ ἔμαθε τὴν ἰατρικήν, ὅθεν καὶ Ἰάσων ἐκλήθη, παρὰ τὴν ἴασιν.

555. 〈τέγγε:〉 ἔβρεχε. Lg

557. 〈ἐπωλένιον φορέουσα:〉 ἐπὶ χειρὸς ἔχουσα. Lg

558. Πηλείδην Ἀχιλ〈ήα〉: ἠκολούθησεν Ἀπολλώνιος τοῖς μεθ’ Ὅμηρον ποιηταῖς ὑπὸ Χείρωνος λέγων τὸν Ἀχιλλέα τραφῆναι. δια- πεφωνήκασι δέ τινες καὶ περὶ τῆς Ἀχιλλέως μητρός, καθάπερ Λυσίμαχος ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Νόστων (fg 11 M. III 338), κατὰ λέξιν λέγων· ‘Σουίδας (fg 6 M. II 465) γὰρ καὶ Ἀριστοτέλης ὁ περὶ Εὐβοίας πεπραγματευμένος (M. II 142) καὶ ὁ τοὺς Φρυγίους λόγους γράψας (cf. 595 B 299e Diels) καὶ Δαΐμαχος (65 fg 2 J.) καὶ Διο- νύσιος ὁ Χαλκιδεὺς (fg 6 M. IV 394) οὐ τὴν περὶ Ἀχιλλέως διεσπαρ- μένην ἀφείκασιν μένειν ἐπὶ χώρας δόξαν, ἀλλὰ τοὐναντίον οἱ μὲν ἐκ Θέτιδος αὐτὸν νομίζουσι γεγονέναι τῆς Χείρωνος, Δαΐμαχος (v. supra) δὲ ἐκ Φιλομήλας τῆς Ἄκτορος’.

559. περιηγέα: τὴν καμπὰς ἔχουσαν. Lg (P)

563. μεσόδμη: ἡ ἱστοθήκη, ὅπου τίθεται ὁ ἱστὸς καὶ κλίνεται.

564—67 a. πρότονοι οἱ ἀπὸ τοῦ ἱστοῦ ἐκτεινόμενοι κάλοι ἐπὶ πρώραν καὶ πρύμναν.

b. ἠλακάτη τὸ τοῦ ἱστοῦ λεπτότατον καὶ ἀνώτατον, ὑπὲρ ὅ ἐστι τὸ καρχήσιον. ἕως οὖν, φησί, τοῦ ἄκρου τοῦ ἱστοῦ ἀνείλκυσαν τὰ ἄρμενα.

διακριδὸν δὲ διόλου ἢ διατεταμένως. περόνῃσι δὲ τοῖς πασσάλοις τοῖς κατὰ τὰ σανιδώματα καὶ τοὺς τῆς νεὼς τοίχους, ἐφ᾽ ὧν τὰ τοῦ ἀρμένου σχοινία δεσμεύουσιν. 2 τοίχους L : τροχούς P

ἐπ᾽ ἰκριόφιν: τὸ ἴκριον τοῦ ἱστοῦ μέρος. φησὶ δὲ Ἐρατοσθένης ἐν τῷ Ἀρχιτεκτονικῷ (fg 60 Strecker): “ἱστός· πτέρνη, καρχήσιον, θωράκιον, ἠλακάτη, κεραία, ἴκριον”. βέλτιον δὲ νοεῖν ἴκριον τὴν καλουμένην κεραίαν, ἧς τὰ ἄκρα ἀκροκέραια†. κάλωες δέ, δι᾽ ὧν στέλλεται τὸ ἱστίον, διὰ κρίκων διειλημμένοι. τούτων δὲ οἱ κάλοι, οἷς κατάγεται τὸ ἱστίον, μέσουροι λέγονται, οἱ δὲ ἑλκόμενοι εἰς πρώραν 〈καὶ πρύμναν〉 ἐξ ἑκατέρου μέρους τοῦ ἱστοῦ πρότονοι, οἱ δὲ κατὰ τὰς γωνίας πόδες· ἑξῆς τούτων πρόποδες, μεθ᾽ οὕς εἰσιν οἱ τέρθριοι λεγόμενοι, εἶτα μέσοι. ἠλακάτη δὲ τὸ ἀνώτατον τοῦ ἱστοῦ μέρος, ὥς φησιν Ἐρατοσθένης (v. supra). 5 Athen. XI 474f Poll. I 91 Eust. 1423, 13 7 Hesych. κάλοι 6 θωρ- P : θαρ- L βέλτιον — ἧς τὰ ἄκρα P : τὰ δὲ ἄκρα ceteris omissis L. cf. Deicke 10, W 45 7 ἀκροκέραια K : ἀκρόκερα κάλωες (P) : -υς L 8 διειλημμένοι K : -ων L : aliter P 9 suppl. W e sch. a 10 οἱ (P) : τὰ L

κάλωας ἀπ᾽ εὐθείας τῆς κάλως κατὰ Ἀττικούς. 14 Eust. 1271, 5

Τισαίη ἀκρωτήριον Θεσσαλίας ἢ Μαγνησίας, τινὲς δὲ τῆς Θεσπρωτίας. 15 sch. 568 post 569 collocatur in L

εὐθήμονι: εὖ διατεθειμένῃ, εὐρύθμῳ, εὐποιήτῳ· θεῖναι γὰρ τὸ ποιῆσαι. 17 Et. Gen. (B) εὐθήμονι: εὐποιήτῳ. I 569. ἐκ τοῦ θεῖναι τὸ ποιῆσαι. καὶ Πίνδαρος (Ol. III 8) δι᾽ ὅλου θέσιν τὸ ποίημα λέγει. sch. Pind. Ol. III 14a

〈νηοσσόον:〉 τὰς ναῦς σῴζουσαν. Lg

νηοσσόον δέ φησι τὴν Ἄρτεμιν ἢ διὰ τὸ σῴζειν τὰς ναῦς ἢ διὰ τὸ σεύειν καὶ κινεῖν αὐτάς. P 24 sch. Pind. Pyth. I 40 Et. M. 123, 11. 156, 15

〈Ἄρτεμιν:〉 τὴν Ἄρτεμιν ὑμνεῖ διὰ τὸ τὸν τόπον ἱερὸν αὐτῆς εἶναι. Lm (P)

ἄπλετοι: ἀπροσπέλαστοι, μεγάλοι. διασκαίροντες δὲ διαψαίροντες, νηχόμενοι. διὰ δὲ τοῦ ἄμμιγα 〈παύροις〉 τὸ τοῦ μέλους θελκτικὸν σημαίνει, οἱονεὶ μηκέτι αὐτοὺς βλάπτοντες, ἀλλὰ μεθ᾽ ἡσυχίας ἑπόμενοι. 25 διαψ. νηχ. L : διανηχ. χαίροντες P : νηχ. χορεύοντες BPa (cf. W 15) suppl. Fr.

〈ὁ δέ τ᾽ εἶσι πάρος:〉 προπορεύεται ὁ ποιμήν. Lg 1 οἱονεὶ K : οἷόν οἱ αὐτ- Fr. (P) : ἑαυτ- L

νόμιον μέλ〈ος〉: ποιμενικόν, παρὰ τοὺς νομέας. ἢ νόμιον μέλος ὕμνος παρὰ τοῖς ἀρχαίοις οὕτω λεγόμενος.

ἠερίη πολυλή〈ιος〉: ἡ Θεσσαλία παρὰ τὸ μέλαιναν εἶναι τὴν γῆν· οὕτω γὰρ καὶ τὴν Αἴγυπτον Ἠερίαν φασίν. ἢ ἠερία ἀντὶ τοῦ πρωία ἀπὸ τοῦ ἦρι. 7 sch. IV 267 (Et. Gen.) Steph. Byz. Ἀερία. Αἴγυπτος — Eust. Dion. Per. 239 Et. Or. 67, 3 Et. M. 421, 17 Eust. 141, 9 7 φασί L : μαρτυρεῖ P

Πελασγῶν: τῶν Θεσσαλῶν ἀπὸ Πελασγοῦ τοῦ Ἰνάχου, ἢ ἀπὸ Πελασγῶν ἔθνους βαρβαρικοῦ οἰκήσαντος τὴν Θεσσαλίαν καὶ τὸ Ἄργος, ἢ ἀπὸ Πελασγοῦ τοῦ Ποσειδῶνος υἱοῦ καὶ Λαρίσης. Στάφυλος δὲ ὁ Ναυκρατίτης (fg 1 M. IV 505) Πελασγόν φησι Ἀργεῖον τὸ γένος μετοικῆσαι εἰς Θεσσαλίαν καὶ ἀπ᾽ αὐτοῦ Πελασγίαν τὴν Θεσσαλίαν κληθῆναι. ὅτι δὲ καὶ αὐτοὶ οἱ Ἀργεῖοι ἐκαλοῦντο Πελασγοί, Σοφοκλῆς ἐν Ἰνάχῳ φησί (fg 270, 4 Pearson): “〈...〉 καὶ Τυρσηνοῖσι Πελασγοῖς”. 9 Herod. I 57 11 Dion. Hal. I 17, 3 14 Dion. Hal. I 25, 4 φησί K (cf. IV 267. 270) 15 lac. ind. W 34, ubi si non plura certe haec verba desiderantur a Dionysio servata: μέγα πρεσβεύων Ἄργους τε γύαις Ἥρας τε πάγοις

ἐρίπνας: ἀπορρῶγας κολώνας, σπήλαια κρημνώδη. λέγουσι δὲ οὕτως καὶ τὰς οἰκίας ἀπὸ τοῦ ἐρηρεῖσθαι. ἐρίπνη δὲ λέγεται ἐπὶ τοῦ ἀκρωτηρίου παρὰ τὸ ἄγαν πνέεσθαι. 16 sch. Il. 434. 1247b Hesych. Phot. ἐρίπναι 17 sch. Nic. Ther. 22 Et. M. 372, 30 Et. Gud. 525, 18 De Stef.

Σηπιάς: ἀκρωτήριον ἐν Ἰωλκῷ, οὕτω καλούμενον διὰ τὸ τὴν Θέτιν ἐνταῦθα εἰς σηπίαν μεταβληθῆναι διωκομένην ὑπὸ Πηλέως. LmP 19 sch. Eur. Andr. 1265 Et. Gen. (AB) Σηπιάς: ἄκρα ἐν Μαγνησίᾳ. οὕτω δὲ (δὲ om. A) λέγεται διὰ τὸ Θέτιν ἐνταῦθα εἰς σηπίαν μεταβληθῆναι ὑπὸ Πηλέως διωκομένην, ὡς καὶ (καὶ om. B) Ἡρόδοτος (VII 191, 2). cf. W 79 Tzetz. Lyc. 175 (85, 4 Sch.) 19 l. etiam in L adest ἐν Ἰωλκῷ L : Μαγνησίας P

εἰναλίη Σκίαθος: ἡ παραθαλασσία. νῆσος γὰρ ἡ Σκίαθος τῆς Θεσσαλίας ἐγγὺς Εὐβοίας, ἧς καὶ Σιμωνίδης (fg 212 B. III 527) μέμνηται. Πειρεσιαὶ δὲ πόλις Μαγνησίας. Μάγνησσα δὲ πόλις τῇ χώρᾳ ὁμώνυμος, ἄγαν εὔδιος καὶ παραθαλάσσιος. 21 Et. Gen. (AB) ἄπωθεν: τὸ πω μέγα, οἷον: I 583. Σκίαθος δέ ἐστι νῆσος Εὐβοίας, ἀντικρὺ δὲ ἡ Εὔβοια τῆς Θεσσαλίας. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά.

Μάγνησσα: τὴν Μαγνησίαν λέγει τὴν κατὰ Θεσσαλίαν. ἔστι γὰρ καὶ ἑτέρα Μαγνησία περὶ Ἔφεσον, ἐκτισμένη ὑπὸ Λευκίππου τοῦ Καρὸς μετοικήσαντος ἐκεῖ σὺν Μάγνησι τοῖς ἐκ Κρήτης. 4 Kern Die Inschr. von Magnesia am Maeander 1900, 14 (Nr. 17) Parth. Narr. am. 5 Con. Narr. 29 2 ὁμώνυμος P : -ύμως L 4 Λευκίππου L : Μάγνητος P (cf. W 39)

Μάγνησσά θ᾽ ὑπεύδ〈ιος〉: ὁ νοῦς· οὐ τραχεῖά τις οὐδὲ πετρώδης, ἀλλ᾽ ὁμαλή τις καὶ εὔδιος.

〈παλιμπνοίῃσιν:〉 ἐναντίαις πνοαῖς. Lg

ἔκελσαν: ὥρμισαν. LgP

καί μιν κυδ〈αίνοντες〉: τὸν Δόλοπα. ὁ δὲ Δόλοψ Ἑρμοῦ υἱός, ὃς ἐν Μαγνήσσῃ τῇ πόλει ἀπώλετο καὶ αὐτόθι τάφον παρὰ τῷ αἰγιαλῷ ἔσχεν, ὡς Κλέων ἐν α᾽ τῶν Ἀργοναυτικῶν. τοῖς μὲν οὖν κατοιχομένοις ὡς περὶ ἡλίου δυσμὰς ἐναγίζουσι, τοῖς δὲ Οὐρανίδαις ὑπὸ τὴν ἕω, ἀνατέλλοντος τοῦ ἡλίου. ἔντομα δὲ τὰ σφάγια, κυρίως τὰ τοῖς νεκροῖς ἐναγιζόμενα, διὰ τὸ ἐν τῇ γῇ αὐτῶν ἀποτέμνεσθαι τὰς κεφαλάς. οὕτω γὰρ θύουσι τοῖς χθονίοις, τοῖς δὲ οὐρανίοις ἄνω ἀναστρέφοντες τὸν τράχηλον σφάζουσιν· Ὅμηρος (Α 459): ‘αὐέρυσαν μὲν πρῶτα’. 12 sch. Pind. Isthm. IV 110b 14 Et. Gen. (B) ἔντομα: τὰ τοῖς κατοιχομένοις θυόμενα. ἐκτέμνεται [καὶ om. Et. M.] γὰρ τούτων (Et. M., -οις B) ὁ τράχηλος· τὰ δὲ τοῖς οὐρανίοις θεοῖς ἀνακλᾶται. ἢ ἔντομα τὰ εὐνουχισθέντα τῶν προβάτων (ἔντομα — προβάτων etiam A). τοιαῦτα δὲ ἔθυον τοῖς νεκροῖς ἄγονα διὰ τὸ καὶ αὐτοὺς εἶναι ἀγόνους. I 587. Et. M. add. II 926 Et. Gen. χύτλα (v. ad sch. 1075/77a) sch. AT A 459 Eust. 1671, 61 Suid. ἐντομίδαι 12 τοῖς μὲν — σφάζουσιν L : τὸ δὲ ἔντομα ἤγουν εὐνοῦχα. εὐνοῦχα δὲ τοῖς τεθνηκόσιν ἐνάγιζον, τὰ ἄγονα τοῖς ἀγόνοις. διὸ καὶ τῷ Δόλοπι τοιαῦτα θύουσι. καὶ δύνοντος ἡλίου διὰ τὸ δῦσαι κἀκείνους, καὶ πρηνῆ πρὸς τὴν γῆν ὁρῶντα σφάζουσιν, ὅτι ἤδη ἀπολώλασιν. ὁμοίως δὲ καὶ τοῖς καταχθονίοις θεοῖς θύουσι. τοὐναντίον δὲ τοῖς οὐρανίοις θεοῖς· ἔνορχά τε γὰρ καὶ ἀνατέλλοντος τοῦ ἡλίου καὶ πρὸς οὐρανὸν ὁρῶντα ὕπτια P. cf. Deicke 11, W 48. 74

κεῖαν: ἔθυσαν. λείπει δὲ ἡ παρὰ πρόθεσις, ἵν᾽ ᾖ· ἔθυον τῷ Δόλοπι παρὰ τῷ οἴδματι τῆς θαλάσσης.

διπλόα: δύο ἡμέρας. LgP

ἐλινύεσκον: περὶ τὸ αὐτὸ διέτριβον, ἢ στρευγόμενοι 〈ἢ〉 ἐμποδιζόμενοι τῆς ὁδοῦ. 1 sch. 862a cum loc. sim. 1 στρευγόμενοι (ἢ) Fr. : ἐστρεύγοντο

Μελίβοιαν: πόλις Θεσσαλίας. LgSgP

Ὁμόλη ὄρος Θεσσαλίας οὕτω καλούμενον ἢ πόλις Θράκης. Lm (P) 4 sch. Theocr. VII 103a. b Paus. IX 8, 6 Steph. Byz. Ὁμόλη

οὐδέ τι δηρόν: ὁ λόγος· οὐκ ἔμελλον μετὰ πολὺ παρέρχεσθαι τὰ ῥεύματα τοῦ ποταμοῦ. L 7 post ῥεύματα in A haec : τοῦ Ἀμύρου ποταμοῦ, ἀλλ᾽ ἐν ὀλίγῳ δῆλον.

τὸ δὲ ὑπεκβαλεῖν τὸ παραμεῖψαι τὰ ῥεῖθρα τοῦ Ἀμύρου ποταμοῦ σημαίνει. εὐρυμένας δὲ φάραγγας τὰς εἰς πλάτος ἀνεῳγμένας. P 8 ὑπεκβαλεῖν F : -βάλλειν P 9 φάραγγας F : φάλ- P

Ἄμυρος ποταμὸς Θεσσαλίας ἔκρεων μετὰ τὴν Μελίβοιαν [κείμενος], προσαγορευόμενος ἀπὸ Ἀμύρου τοῦ υἱοῦ Ποσειδῶνος. ἔστι δὲ καὶ πόλις. Lm (P) 11 Steph. Byz. Ἄμυρος. Ἰωλκός 11 Θεσσαλίας Sg del. Fr.

Ὄσσης: Ὄσσα ὄρος πρὸς τῷ τέλει τῆς Θεσσαλίας, μεθ᾽ ὃ διαδέχεται ἡ Μακεδονία. κλίτεα δὲ τὰς ἀνακλίσεις τῶν ὀρῶν καὶ τὰς βάσεις. Παλλήνη δὲ ὄρος Θράκης καὶ πόλις, ὅθεν ἦν ὁ Πρωτεύς. Καναστραῖον δὲ ἀκρωτήριον τῆς Παλλήνης. Ὄλυμποι δέ εἰσιν ἕξ· Μακεδονίας, Θετταλίας, ἐν ᾧ καὶ Ὀλύμπιά φησιν Ἀπολλόδωρος (244 fg 174 J.) ἄγεσθαι, καὶ Μυσίας καὶ Λυκίας καὶ Ἤλιδος καὶ Ἀρκαδίας. 14 Et. Gen. (AB) Ὄσση: I 598. ὄρη Θεσσαλίας κύκλῳ περιέχοντα ταύτην ε᾽· Πήλιον (ἐπήλιον AB, ἐστί· Π. Reitzenstein) Ὄσση Ὄθρυς Ὄλυμπος Πίνδος. cf. W 81 17 Steph. Byz. Κάναστρον: . . . Σοφοκλῆς δὲ ὑπομνηματίζων τὰ Ἀργοναυτικά ‘Καναστραῖον’, φησίν, ‘ἀκρωτήριον τῆς Παλλήνης’. cf. W 91 Et. Gen. (AB) Κάναστρα: ἀκρωτήριον τῆς (τῆς om. B) Παλλήνης. 18 Herod. VII 123 Strab. VII 330 sch. Thuc. I 126, 5 Dem. XIX 192 Diod. XVII 16 Arrian. I 11, 1 17 Καναστραῖον K : Κανάστρα L : Κάναστρον P 18 Μακ. (ἢ) Θεττ. vel Μακ. [Θεττ.] prop. Jacoby 19 Λυκίας L (cf. Strab. XIV 666) : Κιλικίας P (cf. Strab. XIV 671)

〈ἤνυσαν:〉 παρέπλευσαν. Lg

ἦρι δὲ νισ〈σ〉ομέ〈νοισιν〉: Ἄθως ὄρος τῆς Θράκης ὑψηλότατον. 22 Et. Gen. (B Voss.) Ἄθως: I 601. ἀκρωτήριον Θράκης. Σοφοκλῆς (fg 776 Pearson): ‘Ἄθως σκιάζει νῶτα Λημνίας βοός’. ἐν γὰρ τῇ Λήμνῳ βοῦς χαλκῆ ἵδρυται, ἐφ᾽ ἣν (ἣ B) τοῦ Ἄθω ἡ σκιὰ φθάνει. cf. W 80. sch. Theocr. VII 76/77 d

ἡ δὲ διάνοια· ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Ἄθως αὐτοῖς ἀνεφάνη ἀπέχων τῆς Λήμνου τοσοῦτον, ὅσον ἂν ναῦς πλέουσα ἀπὸ ἠοῦς μέχρι μεσημβρίας πλοῦν διανύσῃ. καὶ τοσοῦτον, φησίν, ἀπέχουσαν τὴν Λῆμνον ὅμως σκιάζει διὰ τὸ ὕψος παρακλίναντος τοῦ ἡλίου· οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ μέχρι Μυρίνης. πόλις δέ ἐστιν ἡ Μυρίνη πρὸς τῷ τέλει τῆς Λήμνου, δίπολις γάρ ἐστιν ἡ Λῆμνος· ἔχει γὰρ Ἡφαιστίαν καὶ Μύριναν. ἐκλήθη δὲ ἀπὸ Μυρίνης τῆς Θόαντος γυναικός, Κρηθέως δὲ θυγατρός. 6 Et. Gen. (AB) Ἡφαιστία: δύο πόλεις ἦσαν τῆς Λήμνου, Μύρρινά τε καὶ Ἡφαιστία. — Et. Gen. (AB) Δίπολίς ἐστιν ἡ Λῆμνος. ἔχει γὰρ ἐν αὐτῇ Ἡφαιστίαν καὶ Μύριναν. αὕτη δὲ ἐπικέκληται οὐ παρὰ τὸ μύρεσθαι καὶ ῥεῖν, ὡς τινές φασιν, ἀλλὰ ἀπὸ Μυρίνης τῆς Θόαντος γυναικός. cf. W 79 Et. M. 595, 24 Steph. Byz. Λῆμνος. Μύρινα

〈κολώνη:〉 ἀκρώρεια. Lg

ἔνδιον: μεσημβρινόν. LgSm (P)

〈καὶ ἐσάχρι:〉 περιττὸς ὁ καὶ σύνδεσμος. Lm

Σιντηΐδα: ἐπιθετικῶς Σιντηὶς ἡ Λῆμνος· Τυρσηνοὶ γὰρ αὐτὴν πρῶτοι ᾤκησαν βλαπτικώτατοι ὄντες. ἢ τὴν ὑπὸ τῶν βαρβάρων οἰκισθεῖσαν· καὶ Ὅμηρος (θ 294) ‘ᾤχετο δ᾽ ἐς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους’. Ἑλλάνικος (4 fg 71 c J.) δέ φησι Σίντιας ὀνομασθῆναι τοὺς Λημνίους διὰ τὸ πρώτους ὅπλα ποιῆσαι πολεμικὰ πρὸς τὸ σίνεσθαι τοὺς πλησίον καὶ βλάπτειν. 12 Et. Gen. (AB) Σιντηΐδα: οἷον: I 608. τὴν ὑπὸ τῶν Σιντίων κατοικισθεῖσαν. ἔθνος δὲ τυραννικὸν (Τυρσηνικὸν Hemsterhuis) τοῦτο καὶ (καὶ om. A) λῃστρικόν. τινὲς δὲ Σιντίους τοὺς Λημνικούς (Λημνίους Et. M.) φασιν. οὗτοι γὰρ λαβόντες πλοῖα (ὅπλα V) τοὺς παριόντας ἔσινον ὅ ἐστιν ἔβλαπτον [ὅθεν καὶ σίνος τὸ βλάβος om. Et. M.]. ἢ ὅτι δοκοῦσιν αὐτοὶ πρῶτοι ἐπινενοηκέναι τὰ πρὸς τὸν πόλεμον ὅπλα, ἅπερ ὁμολογουμένως βλάπτει (ἢ sqq. e sch. Hom. sumpta om. B). sch. ABT A 594 sch. θ 294 Apoll. Lex. Hom. 141, 25 B. 16 παρὰ pro πρὸς K

ἔνθ᾽ ἄμυδις: αἱ Λήμνιαι γυναῖκες ἐπιπολὺ τῶν τῆς Ἀφροδίτης τιμῶν κατολιγωρήσασαι, καθ᾽ ἑαυτῶν τὴν θεὸν ἐκίνησαν. πάσαις γὰρ δυσοσμίαν ἐνέβαλεν, ὡς μηκέτι αὐτὰς τοῖς ἀνδράσιν ἀρέσκειν. 18 sch. A H 468 sch. Pind. Pyth. IV 88b. 449 Apoll. Bibl. I 114 sq. Hyg. Fab. 15

τῶν δὲ πρὸς Θρᾷκας ἐχόντων πόλεμον καὶ παλλακὰς ἐκεῖθεν αἰχμαλώτους λαμβανόντων καὶ ἀποστραφέντων τὰς γνησίας γαμετὰς κατὰ τὴν τῆς θεοῦ ὀργήν, ἐψηφίσαντο αἱ γυναῖκες νύκτωρ τοὺς ἄνδρας ἀνελεῖν. καὶ οὐ μόνον τοῦτο ἐποίησαν, ἀλλὰ καὶ τὰς αἰχμαλώτους ἀνεῖλον, καὶ δεδοικυῖαι, μὴ οἱ παῖδες ἀνδρωθέντες τιμωρίαν πατρῴων ζητήσωσι λαβεῖν, πᾶν ὁμοῦ τὸ ἄρσεν γένος ἀνεῖλον. 1 παλλακάς Fr. : πολλάκις L : πολλὰς P 2 ἀποστραφέντων A : -στρεφόντων L : -στρεφομένων (P) F

ἐπὶ ληιάδεσσι: ταῖς αἰχμαλώτοις. LgSmP 7 ταῖς -οις A : ταῖς -ίσιν S : τὰς -ους P : τοὺς -ους L : πρὸς -ους K

〈ἔρον:〉 ἀντὶ τοῦ ἔρωτα, Αἰολικῶς διὰ τοῦ ο. Lg 8 Io. Gramm. Comp. III 42 (O. Hoffmann Die griech. Dial. 2, 1892, 221) Greg. Cor. De dial. aeol. 32 (608 Sch.) Hesych. Suid. ἔρον. Et. M. 379, 35 Et. Gud. 528, 19 De Stef. sch. ABT A 469 Eust. 136, 33. 988, 6

ἀντιπέρηθεν: ἐξ ἐναντίας· οὕτω γὰρ κεῖται ἡ Θράκη τῆς Λήμνου. L

ἄτισσαν: ὅτι ἄτιμον αὐτὴν ἐπὶ πολύν χρόνον ἐποίησαν. τῶν δὲ ἄλλων ἱστορούντων, ὅτι κατὰ χόλον τῆς Ἀφροδίτης αἱ Λημνιάδες δύσοσμοι ἐγένοντο, Μυρσίλος ἐν πρώτῳ Λεσβιακῶν (fg 7 M. IV 458) διαφέρεται καί φησι τὴν Μήδειαν παραπλέουσαν διὰ ζηλοτυπίαν ῥῖψαι εἰς τὴν Λῆμνον φάρμακον καὶ δυσοσμίαν γενέσθαι ταῖς γυναιξίν, εἶναί τε μέχρι τοῦ νῦν κατ᾽ ἐνιαυτὸν ἡμέραν τινά, ἐν ᾗ διὰ τὴν δυσωδίαν ἀπέχειν τὰς γυναῖκας ἄνδρα τε καὶ υἱεῖς. 14 Phot. Suid. Λήμνιον βλέπων Antig. Hist. mir. 118 K. 13 Μυρσίλος K : -τίλος Λεσβιακῶν AH : -ικῶν 17 ἄνδρας H

〈ἀμφ᾽ εὐνῇ:〉 λείπει τὸ ζηλοτυπήσασαι. Lg

οἴη δ᾽ ἐκ πασέων: πρῶτον μέν, διότι πατήρ, ἔδωκε τὴν ὀφειλομένην τῷ Θόαντι σωτηρίαν, δεύτερον δὲ διὰ τὴν ἡλικίαν καὶ ὅτι οὐκ αἴτιος ἦν αὐτὸς οὐδὲ συνεργὸς τῆς τῶν ἄλλων Λημνίων ἀσελγείας.

ἐς Οἰνοίην ἐρύ〈σαντο〉: εἴληφε τὴν ἱστορίαν παρὰ Θεολύτου (M. IV 515). Σίκινος δέ ἐστι νῆσός τις πρὸ τῆς. 24 Et. Gen. (AB) Σίκινον: Σίκινός ἐστι νῆσος πρὸς τῇ Εὐβοίᾳ, Οἰνόη (A, -οίη B) τὸ πρότερον καλουμένη διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ἀμπελόφυτον. μετωνομάσθη δὲ ἀπὸ (τοῦ add. B) υἱοῦ Θόαντος (τοῦ add B) Σικίνου καὶ νύμφης Οἰνόης Ναΐδος (A, δαΐδος B). Ἀπολλώνιος (Et. M. add. καὶ τὸν μὲν αὐδηθεῖσαν e vv. 623—624). Steph. Byz. Σίκινος — Plin. Nat. hist. IV 70

Εὐβοίας, τὸ πρότερον Οἰνοίη καλουμένη διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ἀμπελόφυτον. μνημονεύει δὲ τῆς μετονομασίας Ξεναγόρας (240 fg 31 J.) λέγων ὅτι μετωνομάσθη ἀπὸ Σικίνου τοῦ υἱοῦ Θόαντος καὶ νύμφης Οἰνηΐδος. ὅτι δὲ ἐνθάδε Θόας ἐσεώθη καὶ Κλεών ὁ Κουριεὺς ἱστορεῖ καὶ Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός, δεικνὺς ὅτι παρὰ Κλέωνος τὰ πάντα μετήνεγκεν Ἀπολλώνιος. 3 Σ. τοῦ υἱοῦ Θ. K : Σ. υἱοῦ Θ. P : τοῦ υἱοῦ Θ. Σ. L νύμφης Οἰνηΐδος Sam. Bochart Geogr. sacra³ 1692, 416, cf. sch. Theocr. I 3/4c : νύμφης Οἰνοίης L : Νηΐδος νύμφης ἐν Οἰνόῃ P. cf. Deicke 12, W 45

ἐπακτῆρες: ἀντὶ τοῦ ἁλιεῖς. ἐπὶ νήσου κυνηγοὺς οὐ δεῖ λέγειν. Lg (P)

〈τόν:〉 Σίκινον. Sg

ταῖσι δὲ βουκολ〈ίαι〉: λοιπὸν γὰρ διὰ τὸ ἀνδρῶν πολὺν χρόνον στερίσκεσθαι τὴν νῆσον, ἡ πεῖνα αὐτὰς καὶ εἰς ἀνδρεῖον μετέβαλεν βίον καὶ ἐπιτήδευμα. 10 ἐστερῆσθαι A πεῖνα K : πεῖρα

〈διατμήξασθαι:〉 ἀντὶ τοῦ ἀροτριᾶν. Lg

〈Ἀθηναίης πέλεν ἔργων:〉 τῶν ἱστουργικῶν καὶ τῶν ἄλλων γυναικείων. Lg

ἦ θαμὰ δὴ πάπτ〈αινον〉: ὁ ἦ σύνδεσμος ἰσοδυναμεῖ τῷ δή, ὥστε κεῖσθαι τὸν δὴ σύνδεσμον ὡς παρ᾽ Ὁμήρῳ (Α 518) ‘ἦ δὴ λοίγια’ ἐκ παραλλήλου. 15 Hesych. ἦ

Μυρίνη πόλις τῆς Λήμνου, ἧς καὶ ἀνωτέρω (v. 604) μέμνηται. L

θυιάσιν ὠμοβό〈ροις〉: μαινάσιν, Βάκχαις· παρὰ τὸ θύειν καὶ ὁρμᾶν μαινομένας. ἔνθεν καὶ τὴν Σεμέλην Θυώνην καλοῦσιν, ἐπειδὴ Αἰσχύλος (p. 73 N.²) ἔγκυον αὐτὴν παρεισήγαγεν οὖσαν καὶ ἐνθεαζομένην, ὁμοίως δὲ καὶ τὰς ἐφαπτομένας τῆς γαστρὸς αὐτῆς ἐνθεαζομένας. τὸ δὲ ὠμοβόροις, ὅτι πολλάκις τῇ μανίᾳ κατασχεθεῖσαι καὶ ὠμοσπάρακτα ἐσθίουσιν, ὡς καὶ Εὐριπίδης ἐν Βάκχαις (1125 sqq.) φησίν. 20 sch. III 755 Et. Or. 73, 17 Et. Gen. (AB) θυάδες sch. Pind. Pyth. III 177a Suid. Θυώνη Eust. 114, 43 20 in L post l haec sunt: μαινάσιν. ἔνθεν κτλ. usque ad ἐνθεαζομένας, deinde ἄλλως. μαινάσιν Βάκχαις καὶ ἡ Σεμέλη Θυώνη παρὰ τὸ θύειν καὶ ὁρμᾶν μαινομένας. P praestat quae supra leguntur. cf. W Phil. 81, 1926, 23; Überl. 49

〈φὰν γάρ που ἱκάνειν:〉 ἔλεγον γὰρ αὐτοὺς ὡς εἰς πόλεμον ἐληλυθέναι. Lg 1 glossam in L versui 633 superscriptam huc rettulit W 2 ἐληλυθέναι A : ἐλήλυθεν L : ἐλήλυθον F

Θοαντιάς: δύο τύποι εἰσὶ τῶν θηλυκῶν πατρωνυμικῶν, ὁ εἰς ας οἷον Πηλιάς καὶ ὁ εἰς ις οἷον Πελοπίς. καὶ ταῦτα δὲ εἰς ας μεταβάλλει τὴν τελευταίαν, ἐπειδὴ ἔχει τὸ ι πρὸ τῆς τελευταίας συλλαβῆς, ἵνα μὴ εἴη κακόφωνα. 4 Πηλιάς K : Πε- ταῦτα scil. τὰ εἰς ις ληγόμενα θηλυκά πατρωνυμικά 6 κακόφωνα F : -ον L : aliter P

〈ἀμηχανίῃ δ᾽ ἐχέοντο:〉 ἐν ἀπορίᾳ οὖσαι ἐπορεύοντο. Lg

〈ἐπὶ δέος ἠωρεῖτο:〉 ἐπέκειτο. Lg

τείως δ᾽ αὖτ᾽ ἐκ νη〈ός〉: ἐν τοσούτῳ, ἐν ὅσῳ αὗται ὡπλίζοντο. ἐπεκτέταται δὲ τὸ τέως, κείμενον ἀντὶ τοῦ ἕως, ἕως δή.

σφωιτέροιο τοκ〈ῆος〉: ἀκαίρως τῷ δυϊκῷ ἐχρήσατο ἀντὶ ἑνικοῦ.

〈Ἀχέροντος:〉 ποταμὸς Ἅιδου. Lg

ἀπροφάτους: ἀπροσφωνήτους, ἀπροφασίστους.

〈ἀπροφάτους:〉 σκοτεινάς. Sm

ἐπιδέδρομε λήθ〈η〉: ὅτι λέγονται οἱ τεθνηκότες λήθην τῶν γεγονότων αὐτοῖς ἐν τῇ ζωῇ λαμβάνειν. οὗτος οὖν, φησί, καὶ τεθνηκὼς εἰς λήθην οὐκ ἔπεσεν καὶ μετεμψυχωθεὶς κατὰ τὸν τῶν φιλοσόφων λόγον ἤδει τίς ἦν διὰ τὰς τοῦ Ἑρμοῦ βουλὰς. Φερεκύδης (3 fg 109 J.) δέ φησιν, ὅτι δῶρον εἶχε παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ ὁ Αἰθαλίδης τὸ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ποτὲ μὲν ἐν Ἅιδου, ποτὲ δὲ ἐν τοῖς ὑπὲρ τὴν γῆν τόποις εἶναι. φασὶ δὲ τοῦτον τὸν Αἰθαλίδην οἱ Πυθαγορικοί (cf. 14, 8 Diels-Kranz) τῆς ψυχῆς οὔσης ἀφθάρτου κατὰ μὲν τοὺς Τρωικοὺς χρόνους ἀναβιώσαντα Εὔφορβον εἶναι τὸν Πάνθου, ἔπειτα ἐκ τούτου Πύρρον τὸν Κρῆτα, εἶτα Ἠλεῖόν τινα, οὗ τὸ ὄνομα ἀγνοεῖται, μετὰ ταῦτα αὐτὸν τὸν Πυθαγόραν. Πυθαγόρας δέ, ἐν τῷ μεταλλοιοῦσθαι... 22 Diog. Laert. VIII 4 Porph. Vita Pyth. 45 Theol. arithm. 40 Ast 18 τῶν φιλοσόφων L : Φιλοχώρου P (cf. W 38) 19 ad Syrium Pherecydem cum aliis haec refert Diels 7 B 8 D.-Kranz, sed cf. Rohde Psyche² 2, 1898, 167 n. 1 21 ἐν Ἅιδου K : εἰς ᾅδου ὑπὲρ P in sch. f : ὑπό L 25 Δήλιον pro Ἠλεῖον propter Diog. Laert. l. l. Staveren Misc. Obs. 10, 1739, 392 26 [ἐν] τῷ K, λέγων Fr.

τὰς ψυχὰς καὶ παρεισδύνειν εἰς ἕτερα σώματα, φησίν, ὅτι γένοιτο μὲν πρῶτον Αἰθαλίδης Ἑρμοῦ υἱὸς καὶ Σαμίας ἑταίρας, εἶτα Εὔφορβος Τρώς, εἶτα 〈...〉 καὶ Πυθαγόρας· τὴν δὲ μνήμην αὑτῷ παρέπεσθαι τῷ κεχαρίσθαι Ἑρμῆν τῷ Αἰθαλίδῃ υἱῷ ὄντι. 2 verba Ἑρμοῦ — ἑταίρας post alterum εἶτα leguntur, unde transposuit W lacuna simul indicata 3 αὑτῷ W : αὐ-

μεμόρηται: κατὰ ἔκθλιψιν τοῦ ι, ἔστι γὰρ μεμοίραται ἀντὶ τοῦ κεκλήρωται. Αἰθαλίδης δέ, κῆρυξ τῶν Ἀργοναυτῶν, ἑτερήμερος, ὥς φασιν, ὥστε μίαν μὲν ἐν Ἅιδου, μίαν δὲ ὑπὲρ τὴν γῆν ἡμέραν διάγειν. 6 Et. Gen. (B) Αἰθαλίδην: οἷον I 641—642. ὁ Αἰθαλίδης Ἑρμοῦ παῖς ἦν ἑτερήμερος καὶ μίαν ἡμέραν ὑπὸ τὸν Ἅιδην διῆγεν, ἑτέραν δὲ ὑπὸ (B, ἐπὶ Et. M.) τὴν γῆν. 6 κεκλήρωται Lg 7 φασιν W : φησιν ἐν Ἅιδου W e sch e : ὑπό τὸν (e verbis subsequentibus) ᾅδην ὑπὲρ τὴν γῆν P : ὑπὸ τὴν L

μειλίξατο: παρεκάλεσεν, ἔπεισε τῷ λόγῳ συνετὸς ὤν. καὶ γέγονε παρὰ τὸ Ὁμηρικόν (Ο 207): ‘ἐσθλὸν καὶ τὸ τέτυκται, ὅτ᾽ ἄγγελος αἴσιμα εἰδῇ’. 15 sch. 456a cum loc. sim.

ἤματος ἀνομένοιο: τῆς ἡμέρας ἐπὶ δύσιν ἀνυομένης. 11 Et. Gen. (AB) ἀνομένοιο: οἷον I 651. 〈τελειουμένου, [τοῦ] πληρουμένου add. Et. M.〉, παρὰ τὸ ἄνω τὸ ἀνύω. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. 11 ut supra L : ἤγουν τελειουμένου, ἐπὶ τὴν δύσιν ὄντος P (cf. W 88)

πείσματα: τὰ τῆς πρώρας σχοινία. ὁ δὲ λόγος· καίτοι τῆς πνοῆς οὔσης τοῦ βορέου ἐπιτηδείας τοῖς Ἀργοναύταις πρὸς τὸν πλοῦν, ὅμως οὐκ ἔλυσαν τὰ σχοινία. 12 τὰ τῆς πρώρας P : om. L 13 τῆς πνοῆς οὔσης — ἐπιτηδείας Wellauer : τῇ -ῇ -ῃ — -είᾳ 14 ὅμως — σχοινία P : om. L

λαρόν: ἡδύ, ἀπολαυστικόν· παρὰ τὸ λῶ πεποίηται, ὃ σημαίνει τὸ θέλω. ἤια δὲ νῦν ἐφόδια βρώματα. 16 sch. 1180 cum loc. sim. 16 βρώματα Sm

μή δ᾽ ἄμμε: δῶμεν αὐτοῖς χρείας, ἵνα ἐκτὸς τῶν πύργων μένωσιν ἀπρόσοδοι πρὸς ἡμᾶς, μήπως διὰ τὴν τῶν ἐπιτηδείων ἀνάγκην καὶ χρείαν εἰσιόντες εἰς τὴν πόλιν ἀκριβῶς τὰ καθ᾽ ἡμᾶς μάθωσιν. L

〈θυμηδές:〉 θυμηρες, ἀγαπητόν. Lg

ἡμετέρη μέν νυν: κατ᾽ ἔγκλισιν τὸ νὺν ἀναγνωστέον· οὐ γὰρ δηλοῖ χρόνον, ἀλλ᾽ ἴσον ἐστὶ τῷ δή. ἐκτατέον δὲ διὰ τὸ μέτρον.

〈παρενήνοθε:〉 ἀντὶ τοῦ παρελήλυθεν. Lg

ὑμέων δ᾽ εἴ τις: παρὰ τὸ Ὁμηρικόν (Ξ 107): ‘νῦν δ᾽ εἴη, ὃς τῆσδέ γ᾽ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποι’. L

ῥικνοῖσι: ῥυσοῖς. ἡ δὲ λέξις παρὰ Καλλιμάχῳ (fg 49 Schn. = 44 Kapp): ‘ναὶ μὰ τὸ ῥικνὸν σῦφαρ ἐμόν’. διασκευάζει δὲ Ὅμηρος τὴν γραῦν οὕτως (β 16): ‘ὃς δὴ γήραϊ κυφὸς ἔην’. 4 Sch. II 198

ἐπιχνοάουσαι: ὡς χνοῦν ἀναφυούσας ἔχουσαι τὰς τρίχας. 7 ἀναφ. ἔχ. τὰς L : ἔχ. φυομένας τὰς λευκάς P

μόλις: κακῶς διὰ τοῦ λ· ἔδει γὰρ διὰ τοῦ γ μόγις, παρὰ τὸν μόγον. 8 Hellad. Chrest. (Phot. Bibl. 530a 38 B.) Et. M. 590, 2 Eust. 193, 34

ἐπαύρεσθαι: ἐὰν μὲν παροξυτόνως, ἔσται συντελικὸς ἀντὶ τοῦ ἀπολαῦσαι· ἐὰν δὲ προπαροξυτόνως, παρατατικὸς ἀντὶ τοῦ ἀπολαύειν.

〈ὅδ᾽ ὅμιλος:〉 ὁ τῶν Ἀργοναυτῶν. Lg

ἄλλα δ᾽ ὀπίσσω: πολλὰ δὲ κακὰ χείρονα μάχης καὶ πολέμου ἔσται. L

ἄγονοι: ἄσπερμοι διὰ τὸ ἀνδρὶ μὴ συνεῖναι. διὰ δὲ τοῦ ἐπιθέτου τοῦ γήρως τὸν λόγον ἐπιπλεῖον ἐκάκωσε, στυγερὸν γῆρας εἰπών.

βώσεσθε: ἀντὶ τοῦ βιώσεσθε. ὁ δὲ νοῦς· αἱ δὲ νεώτεραι πῶς βιώσεσθε καὶ ζήσεσθε, ὅταν γηράσητε, τῶν μὲν παλαιοτέρων παρελθουσῶν, ὑμῶν δὲ λοιπὸν μὴ δυναμένων ἐργάζεσθαι; ἢ αὐτόματοι οἱ βόες ἀροτριάσουσι, καὶ θερίσουσι τοῦ ἔτους περιερχομένου, μηδενὸς ἀνθρώπου ἐπικειμένου τῷ ἔργῳ; 19 Et. Gen. (AB) βώσεσθε: οἷον I 685. σημαίνει τὸ βιώσεσθε. Ἀπολλώνιος.

πρόκα: εὐθέως. Lg (P)

〈καὶ πρόκα τελλομένου ἔτεος:〉 γράφεται καὶ περιτελλομένου ἔτεος. Lm

ἦ μὲν ἐγών: ἐν ἤθει λέγει ταῦτα· εἰ καὶ πεφρίκασιν οἷον φοβοῦνται ἐπ᾽ ἐμὲ αἱ κῆρες ἐλθεῖν νῦν, ὅμως ἀποθανοῦμαι· λέγει δὲ τῷ ὑπεργεγηρακέναι.

〈κτερέων:〉 ἐνταφίων. Lg

αὔτως, ᾗ θέμις ἐστί: οὕτως ὡς προσῆκόν ἐστιν.

ἐπήβολος: ἐπιτυχὴς καὶ καιρία ἐστὶν 〈ἡ〉 φυγὴ τῶν κακῶν. ἢ ἀντὶ τοῦ δεσπόζουσα καὶ συμφέρουσα. 2 καιρία K : κυρία L : om. P ἐστὶν (ἡ) φυγὴ W 46 : ἐστὶν ἡ ἀποφυγὴ P : ἐπὶ τύχῃ L : ἐπὶ φυγῇ Haupt Opusc. 3, 363 3 fort. ἁρμόζουσα

〈ἀλεωρή:〉 ἡ φυγὴ τοῦ κακοῦ ἤτοι τῆς ἀτεκνίας. Sm

ληίδα: καταχρηστικῶς τὰ χρήματα, κυρίως δὲ τὰ ἐκ λαφυραγωγίας.

ἄστυ: ἐτυμολογεῖ Εὔμολπος τὴν λέξιν ἄστυ λέγων παρὰ τὸ 〈ἄνω〉 ἵστασθαι· ἐπὶ μετεώρου γὰρ κεῖνται αἱ πόλεις. 7 Hesych. ἄστυ sch. rec. B Z 95 Epim. Hom. (Cram. An. Ox. I 31, 19) Et. M. 160, 10 Et. Gud. 221, 1 De Stef. 8 suppl. K ex Et. 235

〈ὑποβλήδην:〉 ὑποβολάδην, εὐθέως. Lg

ὑποβλήδην κυρίως σημαίνει, ἐπειδὰν λέγοντός τινος ἕτερος περικόψας τὸν ἐκείνου λόγον λέγῃ. καὶ ὑποβάλλειν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ. ἔστι δ᾽ ὅτε τὸ ὑποβάλλειν σημαίνει τὸ ἐνίστασθαι καὶ ἐναντιοῦσθαι. ἐνταῦθα δὲ τὸ ὑποβλήδην ἀντὶ τοῦ λάθρα συναινεῖν κεῖται. P 10 Eust. 106, 1

ἥδε μενοινή: ἀντὶ τοῦ βουλή. ἀστείως δέ, ἐπεὶ αὐτῇ ἤρεσε τὰ λεχθέντα, ἵνα μὴ ὥσπερ ἀκολασίαν κατηγορῆται, τὴν κοινὴν πασῶν ἐπικαλεῖται μαρτυρίαν.

καὶ ἄγγελον μετὰ νῆα: ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τὴν ναῦν. περιττὸς δὲ ὁ καὶ σύνδεσμος.

ὄρσο μοι, Ἰφινό〈η〉: τὸ ἑξῆς· ὄρσο μοι, Ἰφινόη, τοῦδ᾽ ἀνέρος ἀντιόωσα, ὅστις στόλου ἡγεμονεύει, ἡμέτερόνδε μολεῖν. τὸ δὲ ἀντιόωσα ἀντὶ τοῦ ἀντιάσουσα οἷον ἀξιώσουσα, τουτέστι δεησομένη. στόλος δέ ἐστιν ἐπὶ πρᾶξίν τινα πορευόμενον πλῆθος, καὶ ἐπὶ νεῶν τε λέγεται καὶ σχεδὸν ἐπὶ πάσης ὁρμῆς καὶ μείζονος παρασκευῆς. προστίθησι δὲ οὕτω Παλαμήδης· “οὕτω δὲ λέγεται καὶ ἡ εἰς ὀξὺ 〈τῆς νεὼς〉 ἀπόληξις” . 22 Hesych. Suid. στόλος sch. 1089a 23 τε W : δὲ L : aliter P σχεδὸν — παρασκευῆς L : πεζῇ P 24 προσ- F : προτ- L : om. P 25 suppl K

εὐμενέοντας: τοῦτο ὡς πρὸς ὃ 〈φόβον〉 εἶχον, μὴ ἄρα πολέμιοι ἦσαν. L 26 εἶχον, cui 〈φόβον〉 praem. W 26, L : ἐν νῷ εἶχον A : ἐδεδοίκεισαν F : ἔλεγον K

κούρη τοί μ᾽ ἐφέ〈ηκε〉: διὰ τοῦ κόρη τὸν τῶν Ἀργοναυτῶν φόβον ἀποκρούεται καὶ ἀποτρέπεται· καὶ γὰρ αὐτοὶ ἐδεδοίκεισαν ἑωρακότες αὐτὰς καθωπλισμένας. παρθένος γὰρ ἡ καλέσασα. τὸ δὲ Θοαντιάς ἀντὶ τοῦ Θοαντίς. 1 709. Et. Gen. (AB) Μινύας: Ἀπολλώνιος (om. B): I 709. Μινύας (om. B) τοὺς ἀπὸ Μινύου τὸ γένος ἔχοντας ἥρωας (τοὺς — ἥρωας hoc loco in A, post l. in B leguntur). 2 verba καὶ ἀποτρ. post καθωπλισμένας collocantur, trai. K 4 Θοαντίς K, cf. sch. 637 : Θόαντος

〈ἐναίσιμος:〉 καθήκων, ἀβλαβής. Lg

εἴσαντο: ἀντὶ τοῦ διενοήθησαν, ὑπέλαβον. τηλυγέτην δὲ νῦν ἀκουστέον μόνην. ὁ γὰρ νοῦς· διενοήθησαν δὲ μονογενῆ Θόαντι τὴν Ὑψιπύλην γεγενημένην τὴν βασιλείαν τοῦ πατρὸς εἰληφέναι. 6 sch. 230/33 b

Ἰτωνίδος: ἐν Θεσσαλίᾳ θεὰ Ἰτωνὶς τιμᾶται καὶ ἐν Κορωνείᾳ [πόλις] τῆς Βοιωτίας, ἀπὸ Ἰτώνου τοῦ ἥρωος. ἀστείως δὲ οὐ πολεμικῇ σκευῇ χρώμενον εἰσάγει, ἀλλ᾽ ἐσθῆτι κοσμούμενον· πρῶτον μέν, ὅτι ἀπόλεμον αὐτὸν ἐκάλει, ἔπειτα, ὅτι καὶ γυναικῶν μόνων ἡ πόλις, αἳ μάλιστα τοῖς τοιούτοις χαίρουσι. καὶ ὁ Μένανδρος (fg 736 K. III 208): “εὐκαταφρόνητος τῇ στολῇ εἴσειμι καὶ ταῦτ᾽ εἰς γυναῖκας”. ἤδη δὲ καὶ διὰ τῆς δωρησαμένης θεοῦ τὸ τῆς χλανίδος κάλλος ἐσήμηνεν. P 9 sch. 551a cum loc. sim. Steph. Byz. Ἴτων 10 post Κορωνείᾳ K lac. ind. verbis ἐστὶ δὲ καὶ Ἰτώνη explendam. mihi vocem πόλις (L, πόλει F) delere magis placuit propter sch 551a ἥρωος K e Steph. : ἱερέως 11 χρώμενον — κοσμούμενον F : -ος — -ος L : aliter P εἰσάγει K : ἐξάγει 12 μόνον F 14 ταῦτ᾽ K : ταύτα 15 ἐσήμηνεν K : -αινεν

δρυόχους: ἐν οἷς καταπήσσεται ἡ τρόπις ξύλοις, ταῦτα οὕτω καλοῦσιν. Ὅμηρος (τ 574): ‘ἵσταχ᾽ ἑξείης, δρυόχους ὥς, δώδεκα πάντας’. δρύοχοι οὖν τὰ ἐγκοίλια τῆς νεώς. κανόνας δὲ τὰς στάθμας, οἷς τὰ ξύλα καὶ τοὺς τοίχους οἱ τέκτονες ἐξισάζουσιν. δάε δέ· ἐδίδαξεν ἡ θεός. 16 sch. τ 574 Et. M. 288, 41 Eust. 1878, 62

τῆς μὲν ῥηΐτε〈ρον〉: ἐν τῇ προεκδόσει τῷ τῆς μὲν ῥηΐτερόν κεν ἑξῆς ἐστιν ἄκρα δὲ πορφυρέη (v. 728), οἱ δὲ μεταξὺ δύο οὐκ εἰσίν. L 21 eodem lemmate praemisso A haec praestat: ῥᾷον ἂν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπὶ τὸν ἥλιον ἀνερχόμενον πέμψειας ἢ ἴδοις εἰς ἐκεῖνο τὸ ἐρύθημα. cf. W 29

ἔρευθος: ἐρύθημα. ἔστι δὲ καὶ βοτάνης εἶδος ἐρυθρόν, ᾗ τὰ ἔρια βάπτουσιν. ἐρευθήεσσα δὲ ἀντὶ τοῦ πυρρά, ὑπέρυθρος. καὶ ἔστι παρὰ τὸ Σαπφικόν (fg inc. lib. 37 Lobel = 20 B. III 96): ‘παντοδαπαῖς〈ι〉 μεμιγμένα χροιαῖσιν’. 1 Hesych. ἔρευθος. ἐρυθαίνει Συν. ἐρυθαίνει (236, 16 Ba. Phot. Suid.) 4 παντοδαπαῖς〈ι〉 Wil. Sappho u. Simonides 1913, 90 n. 1 : -δαπαῖς : -οδαποῖς〈ι〉 Diehl Anth. lyr. 1, 1925, 385 μεμιγ- Wil. χροιαῖσιν Diehl, χροῖαισιν Seidler Rh. Mus. 3, 1829, 206

〈ἄκρα〉: τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ τέλος. Lg

〈ἐκέκαστο:〉 ἐκεκόσμητο, ἐπέκειτο. Lg

Κύκλωπες: οὗτοι γάρ, Βρόντης καὶ Στερόπης, τῷ Διὶ τὸν κεραυνὸν ἔδωκαν. καὶ Ἡσίοδος (Theog. 141): ‘οἳ βροντήν Ζηνὶ ἔδοσαν τεῦξάν τε κεραυνόν’.

〈ἐπ᾽ ἀφθίτῳ:〉 ἐπὶ θείῳ καὶ θαυμαστῷ καὶ ἀθανάτῳ ἔργῳ. Lg

ἤτοι ἐπὶ ποσότητος τόσον ἢ ἐπὶ θαύματος, τοσοῦτον ἀντὶ τοῦ μεγάλως. Lm (P)

μιῆς δ᾽ ἔτι δεύετο: ὅτι ἦν ἡμιτελὴς παρὰ μίαν ἀκτῖνα ὁ κεραυνός. αἰνίττεται δέ, ὅτι τὸ κατασκεύασμα ἀληθῶς εἶχε τὸν κεραυνὸν καὶ ὀλίγῳ ἐλαττούμενον τῆς ἀληθοῦς λαμπηδόνος· οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν τεχνίτην ἐν ποικίλματι ὁμοίαν τὴν λαμπηδόνα ποιῆσαι τῆς ἀληθοῦς.

μαλεροῖο: οἱ νεώτεροι τοῦ λαμπροῦ, οἱ δὲ τοῦ μαραντικοῦ. Lg (P) 18 Hesych. μαλερόν Συν. μ. (295, 4 Ba. Phot. Suid.) sch. Pind. Ol. IX 34a—e 18 οἱ νεώτεροι — μαραντικοῦ ut supra L : τὸ δὲ μαλερὸν παρὰ μὲν τοῖς παλαιοῖς τὸ λαμπρόν ἐσήμαινε, παρὰ δὲ τοῖς νεωτέροις τὸ μαραντικόν P

Ἀντιόπης: δύο Ἀντιόπαι ἐγένοντο, ἡ μὲν Νυκτέως, ἡ δὲ Ἀσωποῦ, ἧς καὶ μέμνηται· ἧς καὶ Διὸς Ἀμφίων καὶ Ζῆθος, οἳ καὶ ἐτείχισαν τὰς Θήβας. 20 sch. AT N 302 sch. λ 260. 262. 264 Paus. IX 5, 6sq. Prob. Verg. Ecl. II 23 Apoll. Bibl. III 44 Palaeph. 41 21 Et. Gen. (AB) Ζῆθος: ὁ ἥρως. οὗτος (A, Ζῆθος B) γάρ καὶ Ἀμφίων ἐτείχισαν τὰς Θήβας ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ I 735—738. εἴρηται παρὰ τὸν (τὸ A) ζήτω μέλλοντα Ζῆθος ὡς ἐρίσω ἔριθος. ἢ ὅτι ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἐζήτησεν εὐμαρῶς τεκεῖν αὐτόν. Εὐριπίδης (fg 181 N.²): ‘τὸν μὲν κίκλησκε Ζῆθον· ἐζήτησε γὰρ τόκοισιν εὐμάρειαν ἡ τεκοῦσά νιν’. — Et. Gud. 230, 54. 57 Sturz 20 de scholiis 735/37a et 740/41a v. Radtke Herm. 36, 1901, 66

καὶ τὰς Θήβας ἐτείχισαν, ὡς καὶ Ὅμηρός φησιν (λ 263): “οἳ πρῶτοι Θήβης ἕδος ἔκτισαν ἑπταπύλοιο”. Φερεκύδης (3 fg 41 c J.) δὲ καὶ τὴν αἰτίαν παραδίδωσι· διότι Φλεγύας πολεμίους ὄντας εὐλαβοῦντο. 〈...〉 βασιλεύοντι 〈...〉 Κάδμῳ 〈...〉. 4 verba βασιλεύοντι Κάδμῳ ab interpolatore quodam male interposita censuit Heyne Ad Apoll. Bibl. Obs. 1803, 231, defendit Keil. Radtke Pherecydi abiudicans a vetere commentatore aliunde adiecta ea esse putat fortasse sola haec verba supersunt de sententia ad exemplum scholii N 302 ita fere restituenda: 〈μετὰ δὲ ταῦτα τὰς Θήβας ἀναιρεθῆναι Εὐρυμάχου〉 βασιλεύοντος 〈καὶ ἔρημον γενέσθαι τὴν πόλιν μέχρι τῆς〉 Κάδμου 〈ἀφίξεως〉.

〈κεῖτο πέλας:〉 ἀστείως ὡς πρὸς τὴν ἕδραν τῆς πόλεως καὶ τὴν στάσιν τῶν τειχῶν τὸ κεῖτο ἔταξεν. Lg (P) 6 verba τῶν τειχῶν in L post πόλεως, in P post ἕδραν leguntur; trai. W

ἐπωμαδὸν ἠέρταζ〈εν〉: κατὰ τοὺς ὤμους ἐβάσταζεν, ἐπὶ τῶν ὤμων ἦρεν. διὰ δὲ τοῦ ἐοικὼς ἐκόλασε τὸν λόγον διὰ τὸ ἐν γραφῇ εἶναι· οὐ γὰρ ἀληθῶς ἐκακοπάθει ἐν τῇ γραφῇ. 7 Et. Gen. (AB) ἐπωμαδόν: ἐπὶ τῶν ὤμων. (B add. ἱέμενοι, i. e. initium versus I 738).

ἐπὶ οἷ: ἐπ᾽ αὐτῷ τῷ Ζήθῳ ἑπόμενος. τὸ δὲ δὶς τόσση ἀντὶ τοῦ διπλασίων τῷ Ἀμφίονι ἐπηκολούθει πέτρα. ὅτι δὲ ἠκολούθησαν τῇ Ἀμφίονος λύρᾳ οἱ λίθοι αὐτόματοι, ἱστορεῖ καὶ Ἀρμενίδας ἐν α᾽ (fg 2 M. IV 339). τὴν δὲ λύραν δοθῆναι Ἀμφίονι ὑπὸ Μουσῶν φησι, Διοσκορίδης (fg 8 M. II 196) δὲ ὑπὸ Ἀπόλλωνος. καὶ Φερεκύδης δὲ ἐν τῇ ι᾽ (3 fg 41 a J.) ἱστορεῖ ὑπὸ Μουσῶν. 10 Et. M. 368, 45 s. v. ἐπωμαδόν versibus I 738—741 laudatis pergit: (ἤιε:) εἵπετο καὶ ἀπήει (haec post κρουούσῃ leguntur, transp. W). (δὶς τόσση . . . πέτρη:) διπλασίων ἠκολούθει τῇ Ἀμφίονος κιθάρᾳ κρουούσῃ τῆς βασταζομένης ὑπὸ Ζήθου. Ζῆθος γὰρ καὶ Ἀμφίων ἐτείχισαν τὰς Θήβας. Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς. 11 τῷ Ἀμφίονι W : τοῦ -ος 12 Ἀρμενίδας Fiorillo Herodes Att. 1801, 117 : Ἀντιμ- 15 η᾽ dubitanter prop. Jacoby ἱστορεῖ K : -ρίᾳ

δὶς τόσση δέ: διπλῆ ὡς πρὸς ἣν ἐβάσταζεν ὁ Ζῆθος. διὰ δὲ τούτου οὐδὲν ἕτερον δηλοῖ ἢ τὴν τῆς μουσικῆς καὶ τὴν τῆς εὐπαιδευσίας ἀρετὴν ὡς πρὸς τὴν ἄλογον ἀνδρίαν, παραινὼν ὅτι ὁ μὲν καὶ σφόδρα ἰσχυρὸς ὀλίγον καίτοι κακοπαθῶν ἔφερεν, ὁ δὲ μέγιστον τῇ εὐπαιδευσίᾳ φέρειν ἠδύνατο. 18 καὶ K : ὡς L : aliter P

ὀχμάζουσα: κατέχουσα, βαστάζουσα, καίτοι μὴ οὖσα πολεμική, ἀλλ᾽ ὡς ἐραστὴ χαριζομένη. κυρίως δέ ἐστιν ὀχμάσαι τὸ ἵππον ὑπὸ χαλινὸν ἀγαγεῖν ἢ ὑπὸ ὄχημα. κυρίως δὲ λέγεται τὸ ἐν μάχῃ κρατῆσαι, ἀπὸ τῆς αἰχμῆς. θοὸν δὲ τὸ εὐκίνητον καὶ εὐμετάφορον, ἀπὸ τοῦ θοάζειν, ὅ ἐστι ταχύνειν. Lm (P) 1 Et. Gen. (AB) ὀχμάζω: τὸ κατέχω ἐκ (ἀπὸ B) τοῦ ἔχω ὄχμος (καὶ add. B) ὀχμάζω . . . οἷον: I 743—746. τὸ παλαιὸν οἱ χιτῶνες τὸ μέρος τὸ πρὸς τῷ τραχήλῳ (τὸν τράχηλον A) καὶ τοῖς ὤμοις (τὴν ὤμην A) ἠνεωγμένον εἶχον ὡς τὸ πρὸς τοῖς ποσί· φίβλαις δὲ πυκναῖς συνεῖχον (W, συνιὸν A, legi non potest in B) τοῦτο. λέγει οὖν, ὅτι ἐπηρμένων τῶν συνεχοουσῶν τὸ ἀριστερὸν μέρος τοῦ χιτῶνος καὶ τῶν 〈ἐπ᾽ add. Reitzenstein〉 ἀριστεροῖς (-ῶν A) ὤμοις φιβλῶν ἐκεχάλαστο ὁ χιτὼν ἕως τοῦ μαζοῦ κάτω τοῦ σκαιοῦ, ὡς φαίνεσθαι τοῦτον. Ἀπολλώνιος. 3 haec ad αἰχμάζειν pertinere monet Wil. ad l. 4 θοὸν sqq. scholio antecedenti in L adhaerentia recto hoc loco praebet P

δίκηλον κυρίως τὸ τῷ Διὶ ἐοικὸς ἄγαλμα, καταχρηστικῶς δὲ καὶ πᾶν ὁμοίωμα, ὡς καὶ νῦν. καὶ δικηλιστὰς δὲ τοὺς σκωπτικοὺς τοὺς ἐν τῷ σκώπτειν ἀπομιμουμένους τινὰς ἄλλους. ἐν δὲ τῇ ἀσπίδι, φησί, χαλκῇ οὔσῃ ἐφαίνετο αὐτῇ μορφὴ ὁμοία. 6 sch. IV 1672 cum loc. sim. — sch. Lyc. 1179 Hesych. δείκηλα. δίκηλον — Suid. δείκηλα 7 Athen. XIV 621 e Hesych. δεικηλισταί Suid. δικηλιστῶν 7 δικηλιστὰς K : -ίτας

〈δίκηλον:〉 εἴδωλον. Lg

ἐν δὲ βοῶν: ἡ Τάφος νῆσός ἐστι μία τῶν Ἐχινάδων, ἣν 〈...〉 οἰκοῦντες ἄνδρες λῃστρικώτατοι ἐτύγχανον τὸν τρόπον καὶ εἰς Ἄργος ποτὲ ἐλθόντες τὰς τοῦ Ἠλεκτρύωνος βόας ἀπήλασαν τοῦ πατρὸς Ἀλκμήνης. γενομένης δὲ μάχης καὶ ὁ Ἠλεκτρύων καὶ οἱ τούτου παῖδες ἀνηρέθησαν. διὸ Ἀλκμήνη μετέστη καὶ ἀνεκήρυξεν τὸν ἑαυτῆς γάμον τῷ τιμωρησομένῳ τὸν πατρῴον φόνον. τιμωρησάμενος δὲ Ἀμφιτρύων ἔγημεν. ἡ ἱστορία σαφῶς ἐν τῇ Ἀσπίδι παρ᾽ Ἡσιόδῳ (1—19). 15 Apoll. Bibl. II 57 sch. Pind. Nem. X 24 b 12 lac. ind. W, ubi P haud male e sch. b inseruit verba ᾤκησαν Τηλεβόαι, οἳ πρότερον τὴν Ἀκαρνανίαν 〈οἳ〉 ante καὶ inseri vult Wil. ad l. 13 ποτὲ ἐλθ- Wil. ad l. : ἐπελθόντες

Τηλεβόαι τὴν Ἀκαρνανίαν οἰκοῦντες μετῴκησαν εἰς Τάφον 〈...〉 διὰ βοῶν ζήτησιν. περὶ δὲ τῆς μάχης Ἡρόδωρος (31 fg 15 J.) ἱστορεῖ, ὅτι Περσέως καὶ Ἀνδρομέδας δ᾽ παῖδες ἐγένοντο, Ἀλκαῖος, Σθενέλαος, 18 ἄλλως praem. L 19 lac. ind. Wil. ad l.

Μήστωρ, Ἠλεκτρύων, καὶ κοινὴν ἔσχον τὴν βασιλείαν. Μήστορος δὲ θυγάτηρ Ἱπποθόη, ἧς καὶ Ποσειδῶνος Πτερέλαος· Πτερελάου παῖδες Τηλεβόας καὶ Τάφιος, ἀφ᾽ οὗ ἡ νῆσος. ὡς δέ τινες, Τηλεβόου τοῦ Πτερελάου ἐγένοντο παῖδες οἱ καλούμενοι Τηλεβόαι. ἐλθόντες δὲ ἀπήτουν Ἠλεκτρύωνα τὰ τῆς μάμμης ἑαυτῶν Ἱπποθόης, ἀντιστάντες δὲ αὐτοῖς οἱ Ἠλεκτρυωνίδαι ἀνηρέθησαν ὑπ᾽ αὐτῶν. Τηλεβόαι οὖν οἱ Τάφιοι, ἤτοι ὅτι τῆλε οἰκοῦντες ἀπὸ Ἄργους τὰς βοῦς ἀπήλασαν, ἢ ἀπὸ Τηλεβόου τοῦ Πτερελάου τοῦ βασιλέως υἱοῦ, οὗ ἀδελφὸς Τάφιος, ἀφ᾽ οὗ καὶ ἡ νῆσος. 1 Apoll. Bibl. II 54 Tzetz. Lyc. 301, 11 Sch. 1 μετὰ τὸν Περσέως θάνατον post βασιλείαν add. P 2 verba Πτερελάου — νῆσος, quae in L post ὑπ᾽ αὐτῶν leguntur, W trai. huc, ubi L non habet nisi nomen Τηλεβόας (quod Wil. ad l. deleri iussit), cum P praestet τοῦ δὲ Τηλεβόας καὶ Τάφιος (sic). Jacoby verbis Πτερελάου — νῆσος tradito loco relictis hic prop. 〈τοῦ δὲ Τάφιος καὶ〉 Τηλεβόας. 3 οὗ W et Wil. ad l. e fine scholii : ὧν Τηλ. τοῦ Πτ. W : Πτ. τοῦ Τηλ. 5 L post ἑαυτῶν add. verba τῆς μητρός, quae olim verbis τῆς μάμμης explicandis ascripta fuisse videntur (cf. W 53). recte haec praetermisit Luetke Pherecydea, Diss. Gott. 1893, 74, cum Wil. (ap. Luetkium) Ἱππ. τῆς Μήστορος, Jacoby τῆς 〈Πτερελάου〉 μητρὸς Ἱππ. restituere praeferrent.

ἀμέρσαι: στερησαι. LgP

δηριόωντες: ἀγωνιζόμενοι. ὁ γὰρ Οἰνόμαος Ἄρεως ὢν παῖς καὶ Ἁρπίνης τῆς Ἀσωποῦ, ἐξ Εὐρυθόης τῆς Δαναοῦ θυγατέρα ἔχων Ἱπποδάμειαν καὶ χρησμὸν λαβὼν ἀναιρεθήσεσθαι ὑπὸ τοῦ ἰδίου γαμβροῦ, οὐκ ἐβούλετο ἐκδοῦναι αὐτὴν εἰ μὴ τῷ νικήσαντι δι᾽ ἵππων. προέκειτο δὲ αὐτοῖς Κλάδεως ποταμὸς ἀφετηρία, Ἰσθμοῖ δὲ τὸ τέρμα. καὶ ἀνεῖλεν ιγ᾽ μνηστῆρας, ὡς Πίνδαρος (Ol. I 79) ἱστορεῖ. ἐλθόντος δὲ τοῦ Πέλοπος ἐπὶ τὸν ἆθλον μετὰ ἵππων δεδομένων αὐτῷ ὑπὸ Ποσειδῶνος, ἐρασθεῖσα ἡ Ἱπποδάμεια ἔπεισεν Μυρτίλον τὸν Ἑρμοῦ μὲν παῖδα, ἁρματοπηγὸν δὲ καὶ ἡνίοχον Οἰνομάου, παρασκευάσαι 〈ὥς〉 κατα... 11 Apoll. Epit. II 4—7 sch. A B 104 sch. Eur. Or. 990 Serv. Verg. Georg. III 7 Hyg. Fab. 84 Tzetz. Lyc. 73, 19 Sch. 12 ἐξ Robert Griech. Heldensage 1, 1920, 210 n. 2 : ἐκ τῆς propter Tzetz. l.l. Bethe Quaest. Diod. myth., Diss. Gott. 1887, 48 : ἤτοι 13 ἀναιρεθήσεσθαι F : ὅτι ἀναιρεθήσεται P : ἀναιρεθῆναι L 15 Ἰσθμοῖ (sic) L : -ός P 18 Πέλοπος post Ἱππ. add. P 19 παρασκευάσαι 〈ὥς add. K〉 L : ὥστε P

τροχίσαι τὸν πατέρα, βουλομένη Πέλοπι γήμασθαι. 〈...〉 σκευάσαντα τὸν ἔμβολον ἐκ κηροῦ, ἵνα ἐν τῷ δρόμῳ θλασθέντος αὐτοῦ νικήσας Πέλοψ λάβῃ αὐτὴν πρὸς γάμον. Φερεκύδης δὲ ἐν η᾽ (3 fg 37 a J.) φησίν, ὅτι οὐκ ἐνέθηκεν ἐν τῷ ἄξονι τὸν ἔμβολον, καὶ οὕτως ἐκκυλισθέντος τοῦ τροχοῦ ἐκπεσεῖν τὸν Οἰνόμαον. αἱ δὲ τοῦ Οἰνομάου ἵπποι Ψύλλα καὶ Ἅρπιννα. ὁ δὲ Μυρτίλος Ἑρμοῦ υἱὸς ἐκ μιᾶς τῶν Δαναοῦ θυγατρῶν Φαεθούσης, οἱ δὲ ἐκ Κλυμένης, οἱ δὲ ἐκ Μυρτοῦς μιᾶς τῶν Ἀμαζόνων. 1 verba βουλ. Π. γ. deleri volebat W 53 〈ὁ δὲ Μυρτίλος ἐρῶν αὐτῆς καὶ βουλόμενος αὐτῇ χαρίσασθαι〉 ἐσκεύασεν Jacoby ex Apoll., lac. indicare satis nunc habuit W 3 post γάμον A add. ὃ καὶ γέγονεν

παραιβάτις: οὐχ ὅτι αὐτῷ κατὰ τὸν ἀγῶνα συμπαρῆν, ἀλλ᾽ ὅτι ὁ τεχνίτης ἀμφότερα δεῖξαι θέλων, καὶ τὸν δρόμον καὶ τὴν νίκην, τοῦτο πεποίηκεν. Lm (P) 8 sch. b post d collocatur in L

προτενές: προτεταμένον ἔχων τὸ δόρυ. Lg (P)

ἄξονος ἐν πλήμνῃ〈σι〉: διαφέρει πλήμνη καὶ πλήσμη· ἡ μὲν γὰρ τὴν χοινικίδα σημαίνει τοῦ τροχοῦ, ἡ δὲ πλήσμη τὴν πλήμμυραν τοῦ ποταμοῦ. διόπερ παρ᾽ Ἡσιόδῳ οὕτως ἀναγνωστέον (fg 217 Rz.²): “αὐτὸς δ᾽ ἐν πλήσμηισι διιπετέος ποταμοῖο”, καὶ οὐχ, ὥς τινες, “ἐν πλήμνηισ᾽, εἰ μὴ ἄρα ἔξωθεν προσλάβοιμεν τὴν σὺν πρόθεσιν, σὺν πλήμνηισιν. Lm P 12 Amm. De diff. adf. voc. 110 Valck. sch. ABT E 726 Erot. 72, 3 N. Apoll. Lex. Hom. 132, 13 B. Hesych. πλήμνη Συν. πλῆμναι (344, 1 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 676, 40 Et. Gud. 471, 51 Sturz Et. Αἵμ. 628, 9 16 qui haec scripsit, apud Hesiodum αὐτὸς δὲ πλήσμηισι legisse videtur, ut monet Marckscheffel Hes. fragm. 1840, 310 προσλάβοιμεν F : λάβοιμεν P : προσλάβωμεν L

παρακλιδόν: παρακεκλιμένως ἔπιπτεν. Lg (P)

〈βούπαις:〉 μέγας παῖς, οὔπω τέλειος ἀνήρ. Lg (P) 19 Et. M. 209, 21. 45 Et. Gud. 447, 7 Sturz

Τιτυὸν μέγαν: Ἐλάρη μήτηρ Τιτυοῦ. μετὰ τὴν τελευτὴν δὲ τῆς μητρὸς λέγεται παρὰ τῆς Γῆς ἀνατετράφθαι, καθὰ καὶ Ὅμηρος 20 Et. Gen. (A² B) Ἐλέρα: I 761—62. Φερεκύδης φησιν (Φ. φ. om. A), ὅτι Ἐλάρα Ὀρχομενοῦ θυγάτηρ ἦν (ἦν om. A), ἣ ἐμίγη Ζεύς, καὶ ἀνέθρεψεν (immo ὤθησεν) αὐτὴν κατὰ γῆς φοβούμενος τὰς Ἥρας ζηλοτυπίας, καὶ ἐκ τῆς γῆς ἀνεδόθη ὁ Τιτυός· διόπερ καὶ γηγενὴς λέγεται. (cum in A spatium relictum sit, B hic habet λείπει.) καὶ ἄλλως. Ἐλάρα ἐκ Ποσειδῶνος ἐγκυμονήσασα τὸν Τιτυόν, καὶ μὴ δυνηθεῖσα ἐπὶ τῆς γαστρὸς βαστάσαι

ἱστορεῖ (λ 576): “καὶ Τιτυὸν εἶδον, Γαίης ἐρικυδέος υἱόν”. Φερεκύδης (3 fg 55 J.) δέ φησιν, ὅτι Ἐλάρῃ τῇ Ὀρχομενοῦ μιγεὶς ὁ Ζεὺς ὤθησεν αὐτὴν κατὰ γῆς ἤδη κύουσαν δεδοικὼς τὴν τῆς Ἥρας ζηλοτυπίαν, καὶ ἀνεδόθη 〈ἐκ〉 τῆς γῆς Τιτυός· διὸ καὶ γηγενὴς καλεῖται. 1 post υἱόν A ceteris praetermissis add.: οὗτος βιαζόμενος τὴν Λητὼ τοξεύεται πρὸς Ἀπόλλωνος καὶ ἀναιρεῖται 3 κατὰ γῆς F : κατὰ γῆν L : εἰς τὴν γῆν P ἤδη κύουσαν P : om. L 4 add. K ex Et.

Ἐλάρη μήτηρ Τιτυοῦ, ὃν κύουσα ἐκ Διὸς καὶ ἀδυνατοῦσα γεννῆσαι διὰ τὸ μέγεθος τοῦ παιδὸς ἀπώλετο 〈...〉. δοκεῖ δὲ ἡ ἱστορία ἀπίθανος εἶναι καὶ ἄπιστος, ὅτι ἐκ δευτέρου ἡ Γῆ ἐγέννησε τὸν Τιτυόν. ἀλλ᾽ ἐροῦμεν, ὅτι οἱ ποιηταὶ τοὺς τερατώδεις κατὰ τὸ σῶμα Γῆς εἶναί φασιν. οὕτω γὰρ καὶ Καλλίμαχος (fg 376 Schn.) τὰ δεινά τῶν θηρίων Γῆς εἶναι ἔφη. ὅτι δὲ μέγας ὁ Τιτυός, καὶ Ὅμηρός φησιν (λ 577): “ὃ δ᾽ ἐπ᾽ ἐννέα κεῖτο πέλεθρα”. φαμὲν οὖν, ὅτι, ὅτε πρὸς Ἐλάρης ἐτέχθη, ἐδόκει αὐτῆς εἶναι διὰ τὸ βραχὺ τοῦ σώματος· ὡς δὲ αὐξηθεὶς τερατώδης ἐγένετο, ἔπλασαν καὶ τεχθῆναι αὐτὸν καὶ τετράφθαι πρὸς τῆς Γῆς. 22 sch. III 265 Paus. IX 34, 6 sq. Serv. auct. Verg. Aen. V 241 5 ἄλλως praem. κύουσα P : τεκοῦσα L 6 lac. ind. W 74 13 ἔπλασαν H : εἴπασαν L : εἶπον F : ἔφασαν P αὐτὸν διὰ τὸ ἄπειρον καὶ μέγα ἔχειν μέγεθος, ἀπέθανε καὶ ἐτάφη. ῥαγείσης δὲ τῆς γαστρὸς αὐτῆς, λαβοῦσα ἡ Γῆ τὸ βρέφος ἀνέθρεψεν, καὶ τέλειον (-εον A) γενόμενον ἀπέδωκεν (immo ἀνέδωκεν). ὅθεν ἐνομίσθη Γῆς εἶναι υἱός. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. cf. W 74 Apoll. Bibl. I 23 sch. η 324 Eust. 1581, 35 Serv. Verg. Aen. VI 595

〈βούπαις οὔπω πολλός —〉 Τιτυὸν μέγαν: τὸ μέγαν θαυμαστικῶς εἴρηται, ὅτι βούπαις ὢν μέγαν ἐτόξευσεν. καὶ ἤτοι πρὸς τὴν θείαν φύσιν ἀκουστέον ἢ πρὸς τὸ ὑπ᾽ ὄψιν εἶναι τὴν ὕβριν τῆς μητρός, ὅτι πολλάκις τὰ δεινὰ τῶν πραγμάτων καὶ τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν φύσιν οἶδε βιάζεσθαι. πρὸς ὃ ὁ ποιητὴς οὐ τῷ κυρίῳ ὀνόματι ἐχρήσατο, ἀλλὰ τῷ κατὰ φύσιν, μητέρα εἰπών. 14 suppl. Fr.

ἐν καὶ Φρίξος ἔην Μινυή〈ιος〉: Μινυήιος ὁ Ἰώλκιος· τὴν γὰρ Ἰωλκόν Μινύαι ᾤκουν, ὡς φησι Σιμωνίδης ἐν Συμμίκτοις (8 fg 3 J.). δύναται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ Ὀρχομένιος· πολλοί γάρ φασιν ἐν Ὀρχομενῷ οἰκῆσαι τὸν Ἀθάμαντα. 20 ἔην P : om. L 21 Ἰώλκιος Lg 23 φασιν PAH : φησιν L

ζητητέον δὲ τί βούλεται αὐτῷ ταῦτα τὰ ποικίλματα. καὶ ἐροῦμεν, ὅτι ὁ ποιητὴς διὰ τῆς χλαμύδος οὐδὲν ἕτερον ἢ τὴν κοσμικὴν τάξιν καὶ τὰς τῶν ἀνθρώπων πράξεις φησί. καὶ πρῶτον μὲν διὰ τοῦ κεραυνοῦ καὶ τῶν Κυκλώπων θεόν τινα καὶ θείαν φύσιν ἀλληγορεῖ· διὸ καί φησιν (v. 730): “ἐπ᾽ ἀφθίτῳ ἥμενοι ἔργῳ”. μεθ᾽ ὃ πόλεις κτιζομένας διὰ τῆς τοῦ Ἀμφίονος λύρας ἱστορεῖ· ἔπειτα τὰ ἐν ταῖς πόλεσι πάντα γινόμενα, ἔρωτάς τε καὶ πολέμους — τοῦτο γὰρ βούλεται αὐτῷ ἡ Ἀφροδίτη ὁπλοφοροῦσα, ἡ δὲ βία καὶ αἱ μάχαι διὰ τῆς τῶν Ταφίων ἱστορίας —, ἀγῶνάς τε καὶ γάμους διὰ τῶν τοῦ Πέλοπος ἄθλων, ἀσεβείας τε καὶ τιμωρίας πρὸς τῶν κρειττόνων διὰ τοῦ Τιτυοῦ, ἐπιβουλάς τε καὶ διαβολὰς καὶ σωτηρίας διὰ τῆς τοῦ Φρίξου ἱστορίας, καὶ σχεδὸν πάντα τὰ ἐν ταῖς πόλεσι γινόμενα διὰ τῆς χλαμύδος ποιητικῶς ἔφρασεν. δῶρον δέ φησιν εἶναι τὴν χλαμύδα τῆς Ἀθηνᾶς, ἐπειδὴ ὅ τε κόσμος ὑπὸ τῆς θείας φρονήσεως γέγονε, τῶν τε ἐν αὐτῷ ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων πραττομένων οὐδὲν ἄνευ φρονήσεως ὀρθῶς γένοιτ᾽ ἄν. 3 τ. ἀνθρ. P : om. L 10 διαβολὰς Fr. : διάπλους L : δόλους P 12 δῶρον — γένοιτ᾽ ἄν P : om. L

εἰσαΐων: ἐφθέγγετο γὰρ ὁ κριὸς πιστούμενος τῷ Φρίξῳ τὴν σωτηρίαν κατὰ βούλησιν Διός. Lm (P)

〈ὅδ᾽ ᾖ:〉 κριός. S g

ἐξενέποντι: περιττὴ ἡ ἐξ. LgP

〈ἐξενέποντι:〉 ἀνθρώπῳ. Sm 21 novum sch. W constituit e verbis, quae subsequenti in L post λαβών inserta, in P sub finem adiecta leguntur.

〈τοῖ᾽ ἄρα δῶρα:〉 πρὸς δὲ παρθένον στελλόμενος παρθένου δώρα μεταχειρίζεται.

ὄρρ᾽ Ἀταλάντη: Ἰασίωνος θυγάτηρ, ἣν ἔγημεν Μειλανίων. ἑτέρα γάρ ἐστιν ἡ Ἀρκαδική, 〈ἑτέρα〉 ἡ Σχοινέως, ἣν ἔγημεν Ἱππομένης. Μαίναλος δὲ ὄρος Ἀρκαδίας, ἐν ᾧ ἡ Ἀταλάντη διῆγεν, ἀπὸ Μαινάλου τοῦ Ἀρκάδος, ὥς φησιν Ἑλλάνικος (4 fg 162 J.). 24 sch. Theocr. III 40/42 d Apoll. Bibl. III 109 25 Et. Gen. (AB) Μαίναλον: ὄρος Ἀρκαδίας ἀπὸ Μαινάλου υἱοῦ Ἑρμοῦ, ἔνθα ἡ Ἀταλάντη τῷ Ἰάσονι παρέσχε τὸ (τὸ om. A) δόρυ ξένιον. Ἀπολλώνιος (om. A): I 769—770. sch. 168/70 cum loc. sim. 23 Ἰασίωνος ex Ael. Var hist. XIII 1 Hoelzlin : Ἰάσονος : Ἰάσου K Μειλ- F : Μιλ- L : Μελ- P 24 Ἀρκαδική, 〈ἑτέρα〉 W Überl. u. Entst. d. Theokrit-Scholien 1920, 98 n. 2 : Ἀργεία. Wil. S.-B. d. Preuss. Ak., Ph.-h. Kl. 17, 1925, 220 n. 1 nomen Ἀργεία hinc sublatum primae sententiae adicere praefert. 25 Ἱππομένης Muretus Opp. 2, 1789, 908 : -μέδων Μαίναλον Wil. l. l.

αἱ δὲ Ἀριστάρχειοι (I 404, 10 Ludwich) δι᾽ ἑτέρου ρ ἔχουσι τὰς τοιαύτας γραφάς, ὡς Ἡρακλέων (fg 11 Berndt Progr. gymn. Insterb. 1914, 21) φησὶν ἐν τῇ π τῆς Ἰλιάδος (228) ‘τό ῥα τότ᾽ ἐκ χηλοῖο λαβών’. τὸ δὲ δεῖσεν ἀργαλέας ἔριδας τὰς τῶν μνηστήρων λέγει τῆς Ἀταλάντης ἔριδας· ἔδεισεν, μὴ εἰς στάσιν αὐτοὺς ἐξάψῃ καὶ διαφορά τις γένηται μεταξύ, τῶν μὲν μιγῆναι αὐτῇ θελόντων, τῆς δὲ τὴν παρθενίαν τηρούσης. ὅτι δὲ ἐμίγησαν οἱ Ἀργοναῦται ταῖς Λημνίαις, Ἡρόδωρος ἱστορεῖ ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς (31 fg 6 J.). Αἰσχύλος δὲ ἐν Ὑψιπύλῃ (p. 79 N.²) ἐν ὅπλοις φησὶν αὐτὰς ἐπελθούσας χειμαζομένοις ἀπείργειν, μέχρι λαβεῖν ὅρκον παρ᾽ αὐτῶν ἀποβάντας μιγήσεσθαι αὐταῖς. Σοφοκλῆς δὲ ἐν ταῖς Λημνίαις (II p. 52 Pearson) καὶ μάχην ἰσχυρὰν αὐτοῖς συνάψαι φησίν. 1 sch. III 37 sch. AT Π 228 4 τό ῥα K cum Hom. : τόρρα τὸ δὲ δεῖσεν usque ad συνάψαι φησίν in L adhaerent scholio 763/64a, cum recto hoc loco legantur in P 11 ἀποβάντας K : -βασι (sic) L : aliter P 12 〈αὐτὰς〉 αὐτοῖς P : αὐτοὺς L

καλύβαις: ταῖς διὰ τῶν ἱματίων, νηγατέαις δὲ νεοκατασκευάστοις.

καλύβῃσι: ἀντὶ τοῦ παστῷ. Lg (P) 18 ἤτοι — μνηστείαν L : ἤτοι δὲ δι᾽ ἔρωτα ἢ δι᾽ ἀμνηστίαν (l. -είαν) εἴργεσθαί φησι τὰς παρθένους P post sch. 775 b

〈θηήσαντο:〉 ἀντὶ τοῦ ἔβλεψαν. Lg

κυανέοιο: νῦν λαμπροῦ. Lg (P) 21 Et. M. 727, 35 Eust. 861, 1. 1218, 34. 1546, 45. 1553, 39

τῷ ἴκελος: ἤτοι κατ᾽ ἔρωτα λέγει ἢ κατὰ μνηστείαν. διόλου δὲ ἁρμόζουσα καὶ οἰκεία ἡ εἰκών. καὶ γὰρ καὶ αὐτὸν ἐρῶσα ἐξεδέχετο παρθένος καταλαμπόμενον τῷ κάλλει.

ἀνὰ στίβον: ἀνὰ τὴν ὁδόν, παρὰ τὸ στείβω τὸ περιπατῶ.

ἐπεκλονέοντο: οὐ καλῶς τὸ ἐπεκλονέοντο εἴρηκεν ἅμα τῇ χαρᾷ· κλόνος γὰρ ἡ ταραχή. Ὅμηρος (Ε 93): ‘ὡς ὑπὸ Τυδείδῃ πυκιναὶ κλονέοντο φάλαγγες’. 23 Apoll. Lex. Hom. 100, 29 B. Hesych. κλόνος — Συν. κ. (279, 13 Ba. Phot. Suid.)

ἀπηλεγέως: ἀντὶ τοῦ συντόμως, ἀποφατικῶς. Ἡρωδιανὸς δὲ ἐν τῷ γ᾽ τῆς Καθόλου (I 79, 23 L.) ἀνηλεγέως φησί. 25 sch. II 17/18. III 19. 439 sch. AT I 309 4 τό ῥα K cum Hom. : τόρρα τὸ δὲ δεῖσεν usque ad συνάψαι φησίν in L adhaerent scholio 763/64 a, cum recto hoc loco legantur in P 11 ἀποβάντας K : -βασι (sic) L : aliter P 12 [αὐτὰς] αὐτοῖς P : αὐτοὺς L 18 ἤτοι — μνηστείαν L : ἤτοι δὲ δι᾽ ἔρωτα ἢ δι᾽ ἀμνηστίαν (l. -είαν) εἴργεσθαί φησι τὰς παρθένους P post sch. 775 b

προφανέντι: περιττὴ ἡ πρὸ πρόθεσις. θεράπναι δὲ κατὰ συγκοπὴν τοῦ θεράπαιναι. Apoll. Lex. Hom. 38, 22 B. Hesych. ἀπηλεγέως Et. M. 121, 14 Et. Gud. 165, 5 De Stef.

σανίδες: οὕτω λέγονται τὰ ὑπερμήκη ξύλα καὶ πλατέα οἷον τανίδες, παρὰ τὴν τάσιν. Et. Or. 141, 24 Or. Werf. 616, 21 Et. M. 708, 13 Et. Gud. 495, 44 Sturz

ἔνθα μιν: ἐν τῇ προεκδόσει· ἔνθα μιν Ἰφινόη προδόμου διὰ ποιητοῖο / ἐσσυμένως καλῆς ἐπὶ δίφρακος εἶσεν ἄγουσα. L

καλῆς διὰ παστάδος: ἣν ἡμεῖς προστάδα λέγομεν. εἴρηται δὲ οὕτως διὰ τὸ ἐν αὐτῇ σιτεῖσθαι ἡμᾶς οἱονεὶ πάσασθαι. καλῆς δὲ ἤτοι ὅτι βασίλεια τὰ οἰκήματα ἢ ὅτι ἐρωτικά· τοιαῦτα γὰρ τὰ τῶν ἐρώντων, ὡς καὶ Ἀνακρέων (fg 119 B. III 286) ἐπὶ ἐρωμένης φησίν 〈...〉. 8 Et. Gen. (AB) παστάδα: παστάς, ἣν ἡμεῖς προστάδα (Anon. ap. Gaisf., παστάδα AB) λέγομεν: διὰ τὸ ἐν αὐτῇ ἡμᾶς (ἡμ. om. B) σιτεῖσθαι, παρὰ τὸ πάσασθαι (πάσσ- A). ‘καλῆς διὰ παστάδος εἰς ἕν (ἕν om. A) ἄγουσα’ (I 789). Hesych. παστάδες 8 διὰ παστάδος Rutgers Var. lect. 1618, 9 ex Et. : δι’ ἀναστάδος. cf. W 57 προστάδα L : προπαστάδα P : παραστάδα A 9 σιτεῖσθαι PA : -άσθαι L 11 poetae verba intercidisse statuit K

〈δι’ ἀναστάδος:〉 ἐπιπέδου. Sm 12 ἐπιπέδου W : ὑπο-

ἦσθ᾽ αὕτως: εἰκῇ ἐκαθέζεσθε. ἤδη δὲ καὶ διὰ τούτου ἐφ᾽ ὃ ἐκάλεσεν αὐτὸν ἠνίξατο καὶ τὰ τῆς εὐμενείας οὕτω πορίζεται.

ὑπ᾽ ἀνδράσιν: ἀντὶ τοῦ ὑπ᾽ ἀνδρῶν. Ὅμηρος (B 816)· ‘Τρωσὶ μὲν ἡγεμόνευε’. τοῦτο δὲ Ἰώνων ἴδιον. ταῦτα δὲ πλάττεται ἡ Ὑψιπύλη, ἀποδημεῖν ἐπὶ Θράκης τοὺς ἄνδρας. ἀρόωσι δὲ ἀροτριῶσιν, ἀφ᾽ οὗ τὸ διάγουσιν ἀκουστέον. πλάττεται δὲ καὶ ἀφανίζει τὸ ἀληθῶς γεγονὸς καὶ τὸν φόνον τῶν ἀνδρῶν. 17 ἀρόωσι PA : -εαι L ἀροτριᾶν AF : -οῦσιν L : om. P

ἐπινάστιοι: ἔποικοι. LgP

ἀπορνυμένους δὲ ἤτοι ἀπερχομένους τοὺς Λημνίους φησίν. P

ἐπαύλους: τὰς ἐπαύλεις, τὰς μάνδρας. ἢ καταχρηστικῶς· τὰς οἰκίας τῶν Θρᾳκῶν ἐπόρθουν οἱ Λήμνιοι. 23 Apoll. Lex. Hom. 71, 1 B. Hesych. ἐπαύλους 23 ἐπαύλους Pierson Verisim. 1831, 201 : ἐπαύλεις L : έναύλους P 24 δηλονότι οἱ Λήμνιοι Lg

ἐκ νηῶν: ἀντὶ τοῦ διὰ τῶν νηῶν. LgP 2 sch. b post 805a collocatur in L

αὐτῇσι δ᾽ ἀπείρο〈να〉: θαυμαστικῶς, οἷον· ληιάδας αὐτὰς καὶ δεσποίνας ἡμῶν ἔφερον ἄγοντες. ἐν δὲ τῇ προεκδόσει· ‘ἐκ νηῶν, ἄμυδις δὲ βόας καὶ μῆλα κόμιζον / αὐτήσειν κούρῃσιν ἀπείρονα ληίδα δεῦρο. / καὶ τότ᾽ ἔπειτ᾽ ἀνά δῆμον ἀάατος ἔμπεσε λύσσα, / οὐκ οἶδ᾽ ἢ θεόθεν ἢ αὐτῶν ἀφροσύνῃσι.’ L ληιάδας K : -ίδας 14 ἀπ- Par. 2729 : ἐπ- L in contextu, P

οὐλομένης: ἀντὶ τοῦ τῆς δεινῆς ἢ, ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος, ὀλέθρου ποιητικῆς, ὡς τὸ ‘πολύδακρυν Ἄρηα’ (Hom.) τὸν δακρύων ποιητικόν.

πορεύνετο: κατεσκευάζετο. LgP

θυμοφθόρον ἄτην: τὸν ἔρωτα λέγει. Lg (P)

ᾗ ματίῃ: τῇ ἑαυτῶν ματαιότητι καὶ μωρίᾳ καὶ φρενοβλαβείᾳ νικηθέντες.

ἀπεσσεύοντο: ἀντὶ τοῦ ἐδίωκον. LgP

εἴ κέ ποτ᾽ αὖτις: περιττὸς ὁ κὲ σύνδεσμος. ὁ γὰρ λόγος· πολὺν χρόνον ὑπεμείναμεν, εἴ ποτε μεταμεληθῶσιν. ἵνα δὲ μὴ ὥσπερ ζηλοτυπίαν καὶ ἀκρασίαν κατηγορήσῃ τῶν γυναικῶν, ἐπὶ πολὺ αὐτάς φησιν ἐνηνοχέναι τὸ πάθος. L

σκοτίη: ἡ ἐκ τῶν αἰχμαλώτων. LgP 19 αἰχμ. L : παλλακῶν P

χήραί τ᾽ ἐπὶ τῇ〈σιν〉: ἵνα μὴ τῶν παρθένων ἀσέλγειαν κατηγορῇ, [εἶπεν] ἐπὶ τούτῳ φησίν· ἐδυσφόρουν διὰ τὰς χηρευούσας μητέρας καὶ ἐφρόντιζον· κατὰ κοινοῦ δὲ τὸ ἀλάληντο . ἢ πρὸς ἕτερον· ὅτι οὐδεμία ἡμῶν πρὸς γάμον ἤρχετο, εἴχομεν γὰρ τὴν τῶν μητέρων χηρείαν καὶ ὕβριν διδάσκαλον τῶν ἡμῖν ἐσομένων. L 21 [εἶπεν] Fr., 〈δι’ ὧν〉 εἶπεν K τούτῳ W : -ων 22 ἢ W : καί

οὐδὲ πατήρ: πρὸς πλείονα οἶκτον καὶ ἔμφασιν διόλου τοῖς φυσικοῖς ὀνόμασι χρῆται. L

λώβην: κάκωσιν, ὕβριν. LgP 27 κάκωσιν L : κακὴν P

15 806. Et. Gen. (AB) ληιάδες: οἷον I 806. ἀνεκοιμῶντο 〈σὺν add. Reitzenstein〉 ταῖς (τοῖς A) αἰχμαλώτοις. λέγονται δὲ (δὲ om. B) καὶ ληίτιδες αἱ αὐταὶ παρὰ τῷ αὐτῷ ποιητῇ, οἷον I 818—819. ληίτιδες δὲ (δὲ om. B) σημαίνει λαφυραγωγοὶ πολεμικαί (-οί A). sch. A K 460

ὑπέρβιον: μέγα καὶ θαυμαστόν· οἶδε γὰρ αὐτὸ δεινὸν καὶ ἄπιστον, εἰ γυναῖκες ἀνδρῶν ἐκράτησαν. διὸ καὶ τὴν τοῦ δαιμονίου ἐπίταξίν φησιν εἰληφέναι. 3 ἐπίταξιν K : σύν-

αὐταῖς ληιάδεσ〈σιν〉: λείπει ἡ σὺν πρόθεσις, ἵν᾽ ᾖ· σὺν αὐταῖς ταῖς γυναιξί. L

θεσσάμενοι: ἐξ αἰτήσεως ἀναλαβόντες, αἰτήσαντες· θέσσασθαι γὰρ τὸ αἰτῆσαι καὶ ἱκετεῦσαι. καὶ Ἡσίοδος (fg 201 Rz.2) ‘θεσσάμενος γενεὴν Κλεοδαίου κυδαλίμοιο’. καὶ Ἀρχίλοχος (fg 11 B. II 386)· ‘πολλά δ᾽ ἐυπλοκάμου πολιῆς ἁλὸς ἐν πελάγεσσι θεσσάμενοι γλυκερόν νόστον’. δαιμονίως δὲ καὶ τοῦτο πλάττεται· ἦν γὰρ εὐθέως ζητῆσαι· εἰ οἱ ἄνδρες ἀπέβησαν, κἂν ἡ βραχύτερα τῶν ἀρρένων που ἡλικία; 7 Hesych. θέσσεσθαι 7 θεσσάσθαι Schaefer : θέσθαι 8 Κλεοδαίου Car. Lehmann De Hesiodi carm. perd., Diss. Berol. 1828, 67 : Κλεαδ- 9 de ἐυπλοκάμου vv. dd. iure dubitarunt, v. notam Bergkii

Θρηικίης ἄροσιν: περιφραστικῶς τὴν Θράκην. LgP 11 ποῦ F

χιονώδεα: οἱ μέν, ὅτι λευκόγεως ἡ Θράκη, οἱ δὲ τὴν συνεχῶς χιονιζομένην παρὰ τὸ δυσχείμερον εἶναι· ὃ καὶ βέλτιον, ψυχρὰ γάρ ἐστιν ἡ χώρα· διὸ κάκεῖθεν τοὺς ἀνέμους πνεῖν ἐμυθεύσαντο. Διοφάνης δὲ βόθρον φασὶν εἶναι ἐν τῇ Θράκῃ, ἐξ οὗ φυσήματα ἀνέμων γίνεσθαι, καὶ μυθευθῆναι οὕτω Θράκην ἀνέμων οἰκητήριον. 14 Et. Gen. (AB) ἄροσιν: I 819. 826. ψυχρὰ ἔστιν ἡ Θράκη· διὸ τοὺς ἀνέμους κἀκεῖθεν πνεῖν ἐμύθευσαν (-εν A). Διοφάνης δὲ βόθρον εἶναι ἐν Θράκῃ, ἐξ οὗ φυσήματα ἀνέμων γίνεσθαι, καὶ μυθευθῆναι Θράκην οὕτως τῶν ἀνέμων οἰκητήριον εἶναι. 15 Διοφάνης = Διόφαντος ex Et. Schwartz RE2 V 1051 : Διονυσοφ- L : Νικοφ- P (cf. W 38)

γέρας: τὴν βασιλείαν. LgP

Αἰγαίης: τὸ Αἰγαῖον πέλαγός φησιν. ἐκλήθη δὲ ἀπὸ νήσου Αἰγῶν καλουμένης. Ὅμηρος (Θ 203) ‘οἱ δέ τοι εἰς Ἑλίκην τε καὶ Αἰγάς’, αὕτη γὰρ ἱερὰ Ποσειδῶνος, ἐν ᾗ μηδένα κοιμᾶσθαι λόγος διὰ τὰ φαντάσματα τοῦ θεοῦ, ὥς φησι Νικοκράτης (fg 2 M. IV 466). 19 Et. Gen. (BCD) Αἰγαῖον πέλαγος: Αἰγαί, τῆς Εὐβοίας νῆσος δυσχείμερος, ἀφ᾽ ἧς καὶ τὸ πέλαγος Αἰγαῖον ἐκλήθη. οἱ δέ, ὅτι ἀπὸ Ποσειδῶνος ὠνομάσθη· οὕτω γὰρ λέγεται ὁ θεός (οἱ δὲ ἀπὸ Π. ὀνομασθῆναί 〈φασιν· Αἰγαῖος〉 γὰρ οὗτος λ. ὁ θ. Reitz.). οἱ δὲ ἀπὸ Αἰγέως τοῦ πατρὸς Θησέως κατακρημνίσαντος ἑαυτόν ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως εἰς τὴν θάλασσαν. οὐκ εὖ add Gaisford): πολὺ γὰρ ἀπέχει ἡ ἀκρόπολις τῆς θαλάσσης παραπλέοντι (Reitz., περιπλ- codd.) [νήσω del. Reitz.]. οὕτως Ὧρος (Ὠρίων ὁ Θηβαῖος CD). cf. Reitzenstein Gesch. d. griech. Et. 1897, 319, 8; W 89 sch. 1165c Strab IX 40; Suid. Αἰγαῖον πέλαγος ἀξ. 50 T N 21

οἱ δὲ ἀπὸ Ποσειδῶνος ὀνομασθῆναί φασι τὸ πέλαγος· Αἰγαῖος γὰρ οὗτος λέγεται ὁ θεός, ὥς φησι Φερεκύδης (3 fg 43 J.). †Νικοκράτης† δέ φησιν, ὅτι ἀπὸ Αἰγέως κατακρημνίσαντος ἑαυτὸν ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως εἰς τὴν θάλασσαν. οὐκ εὖ· πολὺ γὰρ ἀπέχει ἡ ἀκρόπολις τῆς θαλάσσης παραπλέοντι. 1 post Νικοκράτης add. A οἱ δὲ τὸ πέλαγος Αἰγαῖόν φασιν ὡς δίκην αἰγὸς ἀϊσσόντων ἐν αὐτῷ τῶν κυμάτων. cf. W 29 2 φασι P : φησι L 3 nomen Nicocratis iteratum postquam Deicke 38 in dubitationem vocavit, reiecit W Herm. 69, 1934

ἀμαλδύνουσα: ἀφανίζουσα καὶ τῷ πλάσματι κρύπτουσα. τὸ δὲ ἴσκεν ἀντὶ τοῦ ἔλεγεν, κακῶς· Ὅμηρος γὰρ ἀντὶ τοῦ ὡμοίου. 6 Erot. 16, 5 N. Apoll. Lex. Hom. 26, 17 B. Hesych. ἀμαλδῦναι Συν. ἀμαλδύνεσθαι (Phot. Suid.) 7 sch. ABT Π 41 sch. τ 203. χ 31 Apoll. Lex. Hom. 92, 35 B. Hesych. ἴσκε Phot. ἴσκειν Suid. ἴσκεν Et. M. 476, 39 Eust. 1861, 51. 1917, 53 cf. Lehrs De Arist. stud. Hom.2 1865, 97 6 κατακρύπτουσα καὶ καλύπτουσα τὴν ἀλήθειαν A 7 γὰρ Fr. : δὲ L : aliter P

μάλα κεν: ὁ νοῦς· λίαν ἡμῖν ἐστιν ἀρεστὸν τυχεῖν ὧν ἔχομεν χρείαν, σὺ δὲ ὅμοια δίδως. νῦν γὰρ τὸ ὀπάζεις κεῖται ἀντὶ τοῦ δίδως. 9 ὅμοια W : ὁμοίως L : om. P ὀπάζεις AF : -ειν

〈χρησμοσύνης:〉 ἀντὶ τοῦ χρείας. Lg

μάλα κεν θυμηδέος: θυμηδὴς χρησμοσύνη ἡ τὸν θυμὸν εὐφραίνουσα χρεία. P

ὑπότροπ〈ος〉: ἀπελθὼν πρὸς τὰς ναῦς, πάλιν ἥξω πρὸς τὴν πόλιν.

τὸ δὲ χάζομαι τὸ παραχωρῶ σημαίνει, ἵν᾽ ᾖ· ἔγωγε μὲν οὐ παραχωρῶ ἢ σοὶ ἢ ἄλλῳ ὁτωοῦν τῆς ἀρχῆς ἀθερίζων καὶ καταφρονῶν τῆς τοιαύτης ἀρχῆς, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἐπικειμένους μοι ἄθλους. P

χειρὸς θίγε: ἤδη σύμβολον αὐτῇ τῆς ἑταιρίας διὰ τῆς ἐφάψεως δίδωσιν. 19 ἑταιρίας F : -είας L : aliter P

μῦθον ὅτ᾽ ἤδη: ὁ νοῦς· μετέπειτα δὲ αἱ θεραπαινίδες ἦλθον βαστάζουσαι ξένια, ὅτε ἤδη ὁ Ἰάσων πάντα τὰ παρὰ τῆς Ὑψιπύλης ῥηθέντα τοῖς ἑαυτοῦ ἑταίροις συνετέλεσε λέγων.

Ἡφαίστοιο χάριν: ἱερὰ γὰρ Ἡφαίστου ἡ Λῆμνος. τὸ δὲ πολυμήτιος παρὰ τὸ ‘εἰδυίῃσι πραπίδεσσι’ (Hom.) γέγονεν.

〈καὶ〉 ἔκυρσαν: περιττὸς ὁ καί. τὸ δὲ ἔκυρσαν ἀντὶ τοῦ ἔτυχον. LgP 1 τὸ sqq. P : om. L

Ἡρακλῆος ἄνευθε: τοῦτο ἕνεκα τῆς οἰκονομίας φησὶν ὁ ποιητής — πάντων γὰρ ταῖς ἡδοναῖς νικωμένων μόνος οὗτος πρὸς τὸν ἆθλον αὐτοὺς προτρέπεται — καὶ πρὸς τὴν κρατερὰν καὶ εὔφρονα φύσιν τοῦ ἥρωος. L 5 κρατεράν F : ἑτέραν L

Ἥρης υἷα: Ἡσιόδῳ ἐπηκολούθησεν 〈ἐξ〉 Ἥρας μόνης τὸν Ἥφαιστον λέγοντι γεγενῆσθαι (Th. 927 sq.)· ‘Ἥρη δ᾽ Ἥφαιστον κλυτὸν οὐ φιλότητι μιγεῖσα γείνατο’. Ὅμηρος δὲ Διὸς καὶ Ἥρας φησὶν αὐτόν. 7 suppl. F 10 αὐτόν PAH : -ήν L

καὶ αὐτὴν Κύπριν: διότι τὰ παρόντα ἐρωτικά, καὶ ὅτι τοῦ θεοῦ γαμετὴ αὕτη, οὗ ἱερὰ ἡ Λῆμνος. L

ἀμβολίη: ὑπέρθεσις. LgP 13 ὑπέρθεσις PA corr. : -έσει LA ante corr.

ἂν ἐλίνυον: ἀντὶ τοῦ ἤργουν. παρὰ τὰ αἴλινα τὰ θρηνητικὰ [ἐντεῦθεν] γεγένηται διὰ τὸ ἀνήνυτά τινα εἶναι, παρὰ τὸ Ὁμηρικόν (Ω 524)· ‘οὐ γάρ τις πρῆξις πέλεται’. L 14 παρὰ 〈τὸ〉 — γεγενῆσθαι (ἢ) vel παρὸ — γενήσεται (ἢ) K 15 del. W 26 διά W : παρά

ἐλίνυον: παρέμενον. Lg (P) 14 Et. Gen. (A2B) ἐλίνυον: διέτριβον, ἀνεστρέφοντο, περιεφέροντο. ἀπὸ τοῦ αἰλίνου (ἐλίνου A2B) εἴρηται, οἷον I 862. sch. 589 Erot. fg 25 N. Hesych. Suid. ἐλινύειν

δαιμόνιοι: τεχνικῶς καὶ συνετῶς οὐχ ἕνα τινὰ λοιδορεῖ, ἀλλὰ τοὺς πάντας, καὶ οὐ πρῶτον τὴν ἀκρασίαν αὐτοῖς ὀνειδίζει, πρὶν τὰ συμφέροντα δηλώσῃ. παρὰ δὲ τοῖς φυσικοῖς ὁ Ἡρακλῆς σύνεσις καὶ ἀλκὴ λαμβάνεται. ὁ δὲ νοῦς· ὦ μακάριοι, ἐξειργόμεθα 〈ὑπὸ〉 τοῦ ἡμῶν αἵματος τῆς πατρίδος; ἢ γάμων ἐνδεεῖς ὄντες ἐνταῦθα ἥκομεν, μεμψάμενοι τὰς ἑαυτῶν πολίτιδας καὶ Λῆμνον κατοικήσοντες τοῖς κλήροις διελόμενοι; ἢ οὕτως· ὦ μακάριοι, ἐμφύλιον φόνον δράσαντες ἐξειργόμεθα τῆς πατρίδος; ἐπειδὴ οἱ τοιοῦτοι ἐκ τῆς πατρίδος φυγῇ ἐνιαυσιαίᾳ ἐζημιοῦντο. 22 add. W

ὀνοσσάμενοι πολιήτιδας: κυρίως τὸ πολίτιδας γυναῖκας ἔταξεν, οἱονεὶ τὰς Ἑλληνίδας γυναῖκας ἀπαρνησάμενοι συμβιοῦν βαρ-

βάροις ἤλθομεν; καὶ οὔ φησι τὸ κάλλος αὐτῶν ἀποφυγόντες· τάχα γὰρ ἀληθῶς ἐν τῇ Λήμνῳ εὐπρεπεστέρας εἶναι γυναῖκας συνέβαινεν· καὶ πρὸς τὸ σεμνὸν τοῦ Ἡρακλέους. L

εὐκλειεῖς: ἔνδοξοι. καὶ διὰ τούτου δὲ ἐνυβρίζει. οἶδε γὰρ ἕκαστον αὐτῶν πρὸς τὸν πλοῦν ἐλθόντα εἰς εὐδοξίαν· ταύτην δὲ ἂν ἀπώλεσαν, εἰ ἐπιπολὺ διέτριψαν. L

ἐπὶ δηρὸν ἐελμέ〈νοι〉: καί τοῦτο συνετῶς καὶ τεχνικῶς. τὸν χρόνον αἰτιᾶται· τὸ μὲν γὰρ ὀλίγον ἀμελῆσαι τοῦ πόνου συγγνώμης ἂν εἴη, τὸ δὲ ἐπιπολὺ ἀνυπόστατον ἦν παντὶ ἀνδρί. καὶ ἔσπασεν αὐτὸ παρὰ τό ‘πάντων μὲν κόρος ἐστί’ (Ν 636). L

ἴομεν αὖτις 〈ἕκαστοι〉 ἐπὶ σφέα: οὐχ ὑγιῶς τὸ σφέα κεῖται, ἰσοδυναμεῖ γὰρ τῷ σὰ ἐπὶ τρίτου προσώπου τασσομένῳ. ἔδει οὖν εἰπεῖν· ἴομεν αὖτις ἕκαστοι ἐφ᾽ ἡμέτερα. ἔστι γὰρ συζυγία τῶν προσώπων αὕτη ἡμέτερα ὑμέτερα σφέτερα, τοῦ δὲ σφά· ἁμά ὑμά σφά. L 11 add. F 12 τῷ H : τὸ τασσομένῳ Hoelzlin : -όμενον

ἐσανδρώσῃ: ἀνδρῶν πληρώσῃ, εἰρωνικῶς. Lg (P)

λείρια: καθόλου τὰ ἄνθη λείρια λέγεται. ἔστι δὲ κυρίως λεγόμενον ἄνθος λείριον, καί φησιν ὁ Θεόφραστος ἐν τῷ Περὶ φυτῶν (Hist. plant. VI 6, 9) τὸν νάρκισσον οὕτω λέγεσθαι, οἱ δὲ τὸ κρίνον. 16 Diosc. Mat. med. IV 158 Erot. 59, 1 N. Athen. XV 681 b. 683 d Poll. VI 107 Hesych. λείρια Συν. λ. (289, 3 Ba. Phot. Suid.) 16 sch. a post c collocat L δὲ post l. add. L 17 καί φ. W 26 : ὅ φ. L, quo servato λεγόμενον pro λέγεσθαι prop. K : aliter P

σιμβληίδος: σίμβλους καλοῦσι τὰ ἀγγεῖα, ἐν οἷς κηροποιοῦσιν αἱ μέλισσαι. σιμβληίδος οὖν πέτρας , ἐν ᾗ μελιτουργοῦσιν ἐν τοῖς ὄρεσιν, οἱονεὶ σίμβλου τάξιν ἐχούσης. 19 sch. II 132/34 b sch. Theocr. VII 80 — sch. Hes. Theog. 594 Hesych. σίμβλοι Συν. σ. (364, 21 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 713, 23 Et. Gud. 500, 43 Sturz 20 μελιττ- K

ἄλλοτέ τ᾽ ἄλλον: παρὰ τὸ Ἰσοκράτους (Ad Demon. 52)· ‘ὥσπερ γὰρ τὴν μέλιτταν ὁρῶμεν ἐφ᾽ ἅπαντα μὲν τὰ βλαστήματα καθιζάνουσαν, ἀφ᾽ ἑκάστου δὲ τὰ χρήσιμα συλλέγουσαν, οὕτω δὴ καὶ τῆς παιδείας 〈...〉’. 25 lac. ind. K

ὣς ἄρα ταίγε: αἱ Λημνιάδες γυναῖκες. ἡ δὲ παραβολὴ οὐχ ὑγιὴς οὐδὲ εἰς πάντα ἁρμόζεται. ἔστω γὰρ μελίτταις εἰκάζεσθαι τὰς γυ- 27 ὑγιὴς K : -ιῶς

ναῖκας, ἄνθεσι δὲ τοὺς ἥρωας, σίμβλῳ δὲ κοίλῳ τὴν πόλιν· τὰ δὲ ἐπίλοιπα πῶς ἂν οὐκ εἴη ἀνάρμοστα, δι᾽ ὧν φησι· χαίρει καὶ ἀγάλλεται ὁ λειμών, καίτοι λυπεῖται ἡ πόλις, διὸ φησι κινυρόμεναι· καὶ πάλιν ἀνάρμοστον τὸ ‘γλυκὺν ἄλλοτέ τ᾽ ἄλλον καρπὸν ἀμέργουσιν’· οὐ γὰρ δὴ τὸν ἀρειότερον τῶν ἡρώων ἑκάστη ἔσπευδεν ἀπολαμβάνειν. ταῦτα δ᾽ ἂν πρὸς τὴν πρώτην μῖξιν καὶ σύνοδον ἡρμόζετο. L

3 διὸ K : δι᾽ ὧν

πρὸς τοὺς ἐπιλαμβανομένους τῆς παραβολῆς, ὅτι οὐ πάντα τὰ λεγόμενα ἁρμόττει τοῖς προκειμένοις, ῥητέον, ὅτι τὰ μὲν τῆς παραβολῆς πρὸς σαφήνειαν τοῦ γενομένου λαμβάνεται, τὰ δὲ πρὸς κάλλος μόνον καὶ ἔκφρασιν συντελεῖ. P

6 πρὸς W : παρὰ

ἐνδυκέως: ἐπιμελῶς, σπουδαίως. τὸ δὲ κινυρόμεναι οὐκ εὖ· σημαίνει γὰρ τὸ θρηνῳδούσαι καὶ ἔδει κλαίουσαι, δακρυόεσσαι.

12 κλαίουσαι post θρηνῳδούσαι legitur, trai. K

εὐχόμεναι: ὅτι διὰ τὸ ἀσθενὲς ἡ γυναικεία φύσις πάντοτε ἐπὶ τὸ εὔχεσθαι τρέπεται, δῆλον ἐκ τῶν πρώτων, δι᾽ ὧν φησιν (v. 247 sq.)· ‘αἱ δὲ γυναῖκες πολλὰ μάλ᾽ ἀθανάτοισι’.

11 Et. Gen. (AB) ἀμφικινυρόμεναι: I 883—884. Ἀπολλώνιος. κινυρόμεναι· μέλπουσαι, ἄδουσαι· ἀπὸ τῆς κινύρας. cf. Reitzenstein Gesch. d. griech. Et. 1897, 40, 13; W 83

νείσεο: ἄγαν ἐρωτικὴ 〈ἡ〉 προσφώνησις καὶ ἡ εὐχή. πρῶτον γὰρ αὐτῷ 〈τὴν σωτηρίαν〉 κατεύχεται, ἔπειτα, ἐπεὶ οἶδε καὶ τὴν πᾶσαν σπουδὴν καὶ τὸ φίλτρον τῷ Ἰάσονι οὐδὲν ἕτερον ἢ τὴν τῶν ἑταίρων σωτηρίαν, καὶ ταύτην αὐτῷ κατεύχεται, οὐ τοσοῦτον ἐκείνοις χαριζομένη ὅσον Ἰάσονι.

16 888. Et. Gen. (A) ἀπηρής: ὁ ἀβλαβής. Ἀπολλώνιος (I 888)· ‘καί σε θεοὶ σὺν ἀπηρέσιν αὖθις ἑταίροις’. cf. Epim. Hom. (Cram. An. Ox. I 84, 7) ἀπηρήσ: ὁ ἀβλαβής. Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς (I 556)· ‘νόστον ἐπευφήμησεν ἀπηρέα νισσομένοισιν’. Methodius (W 97) nomen poetae sine versu praebuisse videtur. 16 add. K 17 suppl. W

νείσεο: νείσομαι μὲν τὸ πορεύομαι σημαίνει, τὸ δὲ τοὶ ἀντὶ τοῦ σαυτῷ, πρωτότυπος ἀντὶ συνθέτου ἀντωνυμίας. P

ῥηιδίως δ᾽ ἂν ἑοῖ: βούλεται λέγειν· ῥᾳδίως δ᾽ ἂν ἑαυτῷ καὶ πολὺν ἀθροίσαις λαόν. οὐκ εὖ δὲ ἔθηκεν τὸ ἑοῖ · ἔστι γὰρ τρίτου προσώπου δηλωτικόν, ὡς παρ᾽ Ὁμήρῳ (δ 38)· ‘ὀτρηροὺς θεράποντας ἐπισπέσθαι ἑοῖ αὐτῷ’. L

μενοινήν: ἀντὶ τοῦ γνώμην καὶ διάνοιαν, ἢ μέριμναν. Lm (P)

προτιόσσομαι: ἐννοῶ, προορῶμαι. Lg (P)

λίπε δ᾽ ἧμιν ἔπος: ὁ νοῦς ἐστι τοιοῦτος· εἰπὲ δή μοι συμβουλήν τινα, ἐὰν γένηταί με τεκεῖν, ὥστε τῷ γεννωμένῳ ὑποθέσθαι τινά· ἐλλείπει γὰρ εἰς τὸν πλήρη λόγον. L

ἐξανύσαι δὲ τὸ τελέσαι. P

ἀγαιόμενος: θαυμάζων τῆς διαθέσεως καὶ τοῦ ἔρωτος.

ἐμέθεν πέρι θυμὸν ἀρείω: ὁ νοῦς· σὺ δὲ κρείττονα περὶ ἐμοῦ ψυχὴν καὶ ὑπόνοιαν ἔχε, τὰ περὶ τῆς πατρίδος ἡμῶν σκεπτομένη· οὐ γὰρ εὐτελεῖς ἐσμεν, ὡς τὴν ἰδίαν καταλείψαντες εἰς ἑτέραν μετοικεῖν. L 10 σκεπτομένη Steph. : -ω 11 post ἑτέραν A add. ὡς μὴ ἔχοντες πατρίδα

Πελίαο ἕκητι: τουτέστιν ἕνεκα Πελίου ἐστί μοι οἰκεῖν. Lm (P)

Ἑλλάδα γαῖαν: νῦν τὴν Θεσσαλίαν. Ὅμηρος δὲ μίαν Θεσσαλίας πόλιν οἶδε τὴν Ἑλλάδα. Πελασγίδος δὲ τῆς Θετταλικῆς, ἀπὸ τῶν ἐνοικησάντων Πελασγῶν. L 13 sch. 416. III 993

σὺ δ᾽ ἄρσενα: τοῦτο ὡς ἐν θαυμασμῷ· εἰ ἄρα ἐν γυναικῶν πόλει κἂν ἐξ ἐπιγονῆς ἔσται ποτὲ ἄρρην τις. L

δύης ἄκος: τῆς ταλαιπωρίας οἷον παραμύθιον καὶ ἴαμα. ὅθεν καὶ ἐνδυκὲς περιττεύοντος τοῦ κ, ὥς φησι Τρύφων (fg 133 Velsen Tryph. gramm. Alex. fragm. 1853, 99)· ἔστι γὰρ ἐνδυὲς τὸ μετὰ πολλῆς κακοπαθείας γενόμενον, καὶ ἐνδυκέως ἐξ αὐτοῦ. 21 post γενόμενον L add. verba προσηνὲς καὶ ἡδύ, quae olim ad δεῦκος pertinuisse probat sch. 1037/38 b

ἐφέστιοι: ἔποικοι· Λακεδαιμόνιοι γὰρ τὴν οἰκίαν ἑστίαν φασίν. Lm (P) 22 Hesych. ἑστία Συν. ἑ. (237, 25 Ba. Phot. Suid.) 23 φασίν F : φησί L : aliter P

παροίτατος: ἀντὶ τοῦ πρότερος· ἐσχημάτισται δὲ ἀπὸ τοῦ πάρος. καὶ Ὅμηρος (Ψ 459)· ‘ἄλλοι μοι δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι’. 24 sch. ABT Ψ 459 Et. M. 654, 6 Eust. 1905, 33

ὡς δὲ καὶ ἄλλοι: διὰ τούτου τῶν ἡρώων ὑπεραπολογεῖται, ὅτι καὶ τῆς πρὸς τὰς Λημνιάδας συνόδου προαρξαμένου τοῦ ἀρχηγοῦ καὶ οὗτοι συνετίθεντο, καὶ νῦν δὲ πάλιν ἐκείνου τοῦ πλοῦ ἀρχομένου καὶ οὗτοι εἵποντο.

ἐνεχερώ: ἀντὶ τοῦ ἐφεξῆς. Lg (P)

ἁλιμυρέος: τῆς ὑπὸ θαλάσσης περιρρεομένης. ‘ἁλιμυρήεντες’ δὲ ‘ποταμοί’ (Φ 190) οἱ εἰς τὴν θάλασσαν βάλλοντες. 2 sch. II 554b Apoll. Lex. Hom. 23, 10 B. Hesych. ἁλιμυρηέντων Suid. ἁλιμυρήεις Et. M. 64, 10 2 ἁλιμυρήεντες P : -ίεντες L

ἐς Ἠλέκτρης: τὴν Σαμοθράκην λέγει. ἐκεῖ γὰρ ᾤκει Ἠλέκτρα ἡ Ἄτλαντος καὶ ὠνομάζετο ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων Στρατηγίς· ἥν φησιν Ἑλλάνικος (4 fg 23 J.) Ἠλεκτρυώνην καλεῖσθαι. ἐγέννησε δὲ γ᾽ παῖδας· Δάρδανον τὸν εἰς Τροίαν κατοικήσαντα, ὃν καὶ Πολυάρκη φησὶ λέγεσθαι ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων, καὶ Ἠετίωνα, ὃν Ἰασίωνα ὀνομάζουσι, καί φασι κεραυνωθῆναι αὐτὸν ὑβρίζοντα ἄγαλμα τῆς Δήμητρος· τρίτην δὲ ἔσχεν Ἁρμονίαν, ἣν ἠγάγετο Κάδμος, καὶ ἀπὸ τῆς μητρὸς αὐτῆς Ἠλεκτρίδας πύλας τῆς Θήβης ὠνομάσθαι ἱστορεῖ καὶ Ἑλλάνικος ἐν α᾽ Τρωικῶν (v. supra) καὶ Ἰδομενεύς [ἐν α᾽ Τρωικῶν] (fg 18 M. II 494). Ἀθηνικῶν (fg 1 M. IV 345) δέ φησιν, ὅτι Διὸς καὶ Ἠλέκτρας ἐγένετο Ἰασίων καὶ Δάρδανος. 4 sch. Eur. Phoen. 1129. 7 Apoll. Bibl. III 138 Con. Narr. 21 Steph. Byz. Δάρδανος Diod. V 48 Dion. Hal. Ant. Rom. I 61, 1 4 ἐς Ἠλέκτρης AHF : ἐς -ην L : ἑσπέριοι P 7 Πολυάρκη Wil. ad l. : -άρχη 8 φασί F Ἰασίωνα F : Ἠείωνα 11 ὠνομάσθαι Rol. Koehler Leipz. Stud. 18, 1898, 213 : ὀνομάσαι 12 del. K, ἐν α᾽ Σαμοθρᾳκικῶν prop. Sintenis Plut. Per. 1835, 315 13 verba Ἀθηνικῶν — Δάρδανος in libris scholio b post Διονυσόδωρος inserta leguntur; huc traiecit Max. Warnkross De paroemiographis, Diss. Gryph. 1881, 64 Ἀθηνικῶν Guil. Dindorf Zs. f. d. Altert. 6, 1839, 1135 : Ἀθηνίων 14 Ἰασίων F : Ἰάσων

ἀρρήτους ἀγανῇσι: τὰς τελετὰς λέγει τὰς ἐν Σαμοθράκῃ ἀγομένας, ἃς εἴ τις μυηθείη, ἐν τοῖς κατὰ θάλασσαν χειμῶσι διασῴζεται. καὶ Ὀδυσσέα δέ φασι μεμυημένον ἐν Σαμοθράκῃ χρήσασθαι τῷ κρηδέμνῳ ἀντὶ ταινίας (ε 346)· περὶ γὰρ τὴν κοιλίαν οἱ μεμυημένοι ταινίας ἅπτουσι πορφυρᾶς. καὶ Ἀγαμέμνονα δέ φασι μεμυημένον ἐν ταραχῇ ὄντα πολλῇ κατὰ Τροίαν ἀκαταστασίαν τῶν Ἑλλήνων παῦσαι πορφυρίδα ἔχοντα (Θ 221). μυοῦνται δὲ ἐν τῇ Σαμοθράκῃ τοῖς Καβείροις, ὡς Μνασέας (fg 27 M. III 154) φησί. καὶ τὰ ὀνόματα αὐτῶν δ᾽ τὸν ἀριθμόν· Ἀξίερος,

22 Et. Gen. (AB) Κάβειροι: ὀνόματα θεῶν. καὶ τὰ ὀνόματα αὐτῶν δ᾽ (γ᾽ B) τὸν ἀριθμόν: Ἀξίερος, Ἀξιοκέρσα, Ἀξιόκερσος, (...). Ἀξίερος 15 ἀρρήτους G in verbis poetae (cf. W 56) : ἀρρήκτους

Ἀξιοκέρσα, Ἀξιόκερσος, 〈Κάσμιλος〉. Ἀξίερος μὲν οὖν ἐστιν ἡ Δημήτηρ, Ἀξιοκέρσα δὲ ἡ Περσεφόνη, Ἀξιόκερσος δὲ ὁ Ἅιδης· ὁ δὲ προστιθέμενος τέταρτος Κάσμιλος ὁ Ἑρμῆς ἐστιν, ὡς ἱστορεῖ Διονυσόδωρος (68 fg 1 J.). Κάβειροι δὲ δοκοῦσι προσαγορεύεσθαι ἀπὸ Καβείρων τῶν κατὰ Φρυγίαν ὀρῶν, ἐπεὶ ἐντεῦθεν μετηνέχθησαν. οἱ δὲ δύο εἶναι τοὺς Καβείρους φασί, [πρότερον] πρεσβύτερον μὲν Δία, νεώτερον δὲ Διόνυσον.

ἡ δὲ Σαμοθράκη ἐκαλεῖτο πρότερον Λευκοσία, ὡς ἱστορεῖ Ἀριστοτέλης ἐν Σαμοθράκης πολιτείᾳ (fg 538 Rose 1567a 34). ὕστερον δὲ ἀπὸ Σάου, τοῦ Ἑρμοῦ καὶ Ῥήνης παιδός, Σάμος προσωνομάσθη κατὰ παρένθεσιν τοῦ μ. Θρᾳκῶν δὲ οἰκησάντων αὐτὴν ἐκλήθη Σαμοθράκη.

7 sch. AT N 12 sch. BT Ω 78 Heracl. Pont. fg 21 M. II 218 Dion. Hal. Ant. R. I 61, 3 Eust. 1340, 14 μὲν οὖν ἐστιν ἡ Δημήτηρ, Ἀξιοκέρσα ἡ Περσεφόνη, Ἀξιόκερσος δὲ ὁ Ἅιδης. Κάβειροι δὲ δοκοῦσι προσηγορεύεσθαι ἀπὸ Καβείρων ὀρέων Φρυγίας, ἐπειδή (ἐπεὶ B) ἐντεῦθεν μετηνέχθησαν. οἱ δὲ δύο εἶναι τοὺς Καβείρους, πρεσβύτερον μὲν Δία, νεώτερον δὲ Διόνυσον. Et. Gud. 289, 20 Sturz Strab. X 472 1 suppl. Abr. Berkel Steph. Byz. 1694, 416 n. 83 4 προσηγορεύεσθαι Et. 5 φασί PH : φησί L 6 πρότερον om. H Et. 10 Bethe Herm. 24, 1889, 424 in fine addi vult 〈ὑπό (immo ἀπὸ) τῶν ἐκ τῆς Ἰωνικῆς Σάμου ἀποίκων〉 coll. sch. Hom.

ἀγανῇσι τελεσεφορίῃσι: ταῖς θείαις καὶ ὁσίαις μυσταγωγίαις. Lg (P)

θέμιστας: ἀντὶ τοῦ μυστήρια. Lg (P)

σαώτεροι: ἀκινδυνότεροι. λέγονται γὰρ οἱ αὐτόθι μυηθέντες ἐπακούεσθαι εἰς ὃ ἂν εὔξωνται, ὡς Ἀριστοφάνης (Pac. 277 sq.)· ‘ἀλλ᾽ εἴ τις ὑμῶν ἐν Σαμοθράκῃ τυγχάνει / μεμυημένος, νῦν ἐστιν εὔξασθαι καλόν.’

δοκοῦσι γὰρ μᾶλλον σῴζεσθαι οἱ τὰ μυστήρια εἰδότες.

14 sch. Ar. Pac. 277. 278 Et. Gud. 289, 34 Sturz 16 τυγχάνει PH : -η L

τῶν μὲν ἔτ᾽ οὐ προτ〈έρω〉: τὸ μὲν προτέρω ἐστὶ σημαντικὸν τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν, ὡς καὶ παρ᾽ Ὁμήρῳ (ι 64)· ‘οὐδ᾽ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον’· κεῖται δὲ νῦν καταχρηστικῶς ἐπὶ τοῦ λόγου. ὁ γὰρ νοῦς· τούτων δὲ οὐκ ἂν ἔτι πλέον τι εἴποιμι, ἀλλὰ χαίροι μὲν ἡ νῆσος, χαίροιεν δὲ καὶ οἱ δαίμονες, ὧν ἐστι τὰ μυστήρια· οὐ γὰρ καθῆκον ἡμῖν ἐστιν αὐτὰ λέγειν. 19 sch. 306 cum loc. sim. 22 ἐπὶ πλέον H

ὄργια: τὰ μυστήρια, παρὰ τὸ εἴργειν τοὺς ἀμυήτους αὐτῶν. ἢ τὰ ἐν ὀργάσι γινόμενα· ὀργάδες δὲ οἱ σύμφυτοι τόποι καὶ ὑγροί.

Μέλανος διὰ βένθ〈εα〉: Μέλας πόντος οὕτω λεγόμενος, ὡς ἱστορεῖ Εὔδοξος ἐν δ᾽ Γῆς περιόδου (fg 24 Brandes 4. Jahresb. d. Vereins von Freund. d. Erdk. zu Leipz. 1865, 61)· ὄπισθεν δὲ αὐτοῦ εἶναι τὴν Σαρπηδονίαν πέτραν φησίν. ὅτι δὲ οὕτω λέγεται, καὶ Ὅμηρος (Ω 79)· ‘ἔνθορε Μείλανι πόντῳ’. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Μέλανος τοῦ Φρίξου υἱοῦ ἐμπεσόντος, ἢ ἀπὸ ποταμοῦ Μέλανος καλουμένου κἀκεῖ 〈ἐκ〉ρέοντος. 1 Et. M. 629, 38 7 sch. Τ Ω 79 Strab. VII 331 fg 52 Eust. Dion. Per. 414. 538 Plin. Nat. hist. IV 43 Pomp. Mel. II 2, 27 4 (τῆς) περιόδου F : -ου L : -ῳ sine δ᾽ P 6 φησίν P: φασίν L 8 suppl. W

τῇ μὲν Θρῃκ〈ῶν〉: ταύτῃ μέν, τῇ χειρὶ τῇ δεξιᾷ. περαίην δὲ τὴν κατὰ τὸ ἐναντίον κειμένην· ἡ γὰρ Ἴμβρος ἀντικρὺ ἐστὶ τῆς Θράκης. Ὅμηρος (Ω 753)· ‘ἐς Σάμον ἔς τ᾽ Ἴμβρον καὶ Λῆμνον’· Σάμον γὰρ εἶπεν ἐνταῦθα τὴν Σαμοθράκην. 11 ἐς Σ. ἔς τ᾽ Ἴ. Hom. : ἐς τ᾽ Ἴ. ἐς Σ. L : ἐς τ᾽ Ἴ. τε Σ. P

Χέρνησον: τὴν μετὰ Θράκην κειμένην Χερσόνησον. ἦν δὲ πρότερον νῆσος. ἔστι δὲ πλησίον Τροίας. ἔστι καὶ ἑτέρα Χερσόνησος, Καρίας, ἔνθεν ἦν Ἀλέξανδρος ὁ περὶ Καρίας γράψας. 13 sch. IV 1174/75 b 15 hic Alexander is est, qui vulgo Polyhistor audit.

Ἀθαμαντίδος: τουτέστιν εἰς τὸν Ἑλλήσποντον, ἀπὸ Ἕλλης τῆς Ἀθάμαντος θυγατρός. 16 τοῦ Ἑλλησπόντου Lg

Ῥοιτειάδ〈ος〉: ἀπὸ Ῥοιτείας τῆς Πρωτέως θυγατρός. Ῥοίτειον δὲ καὶ Σίγειον ἀκρωτήρια τῆς Ἰλίου. Lm (P) 18 Et. Gen. (AB) Ῥοίτειον: “Ῥοιτιάδος ἔνδοθεν ἄκρης” (I 929). ἔστι δὲ ἀκρωτήριον τῆς (τ. om. A) Τροίας. (λέγεται δὲ ἀπὸ Ῥοιτείας add. W, ἀπὸ addiderat iam Miller) τῆς Πρωτέως θυγατρός. ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς διὰ τῆς ει διφθόγγου. — Tz. Lyc. 200, 28. 338, 10 Sch. 18 l. in L adest

Ἀβαρνίδος: ἡ Ἀβαρνὶς πόλις τῆς Λαμψάκου. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ αἰτίας τοιαύτης. Διονύσου ἐρασθεῖσα Ἀφροδίτη ἐμίγη αὐτῷ καὶ ἀναχωρήσαντος αὐτοῦ εἰς τὴν Ἰνδικὴν ἐμίγη τῷ Ἀδώνιδι. ὡς δὲ ἦλθεν ὁ Διόνυσος, στέφανον ποιήσασα ὑπήντησεν αὐτῷ. καὶ στέψασα αὐτὸν ἀκολουθῆσαι μὲν ἠδεῖτο διὰ τὸ ἤδη γεγαμῆσθαι, εἰς δὲ Λάμψακον ἀναχωρήσασα τὸ ἐξ αὐτῆς κυοφορούμενον ἠβούλετο τεκεῖν. Ἥρα δὲ ζηλοτυποῦσα μεμαγευμένῃ τῇ χειρὶ ἐφήψατο τῆς γαστρὸς αὐτῆς καὶ ἐποίησε τεκεῖν ἄμορφον, ὃν Πρίαπον προσαγορευθῆναι ἐκ τοῦ ἀπαρνήσασθαι τὴν Ἀφροδίτην καὶ διὰ τοῦτο Ἀπαρνίδα κληθῆναι. ὕστερον δὲ κατὰ μετάθεσιν τοῦ στοιχείου ἐκλήθη Ἀβαρνίς. Περκώτη δὲ πόλις Τροίας, ἣν καὶ Ὅμηρός φησιν.

20 Et. Gen. (CD) Ἀβαρνίδα: οἷον I 932. Περκώτη δέ ἐστι πόλις Τροίας, Ἀβαρνὶς δὲ πόλις Λαμψάκου. ὠνομάσθη δὲ ἐκ (ἀπὸ Et. M.) τοιαύτης αἰτίας. Διονύσου ἐρασθεῖσα Ἀφροδίτη ἐμίγη αὐτῷ. ἀναχωρήσαντος δὲ τούτου εἰς τὴν Μηδικὴν (Ἰνδικὴν Reitz.) ἐγαμήθη Ἀδώνιδι. ὡς δὲ ἦλθεν ὁ Διόνυσος, στέφανον ποιήσασα ἀπήντησεν (ὑπ- Reitz.) αὐτῷ, ἠδεῖτο δὲ ἀκολουθῆσαι αὐτῷ διὰ τὸ γεγαμῆσθαι, εἰς δὲ Λάμψακον ἀναχωρήσασα τὸ ἐξ αὐτοῦ κυοφορούμενον ἐβούλετο ἀνελεῖν (τεκεῖν Reitz.). ἡ δὲ Ἥρα ζηλοτυπήσασα μεμαγευμένῃ τῇ χειρὶ ἐφήψατο τῆς γαστρὸς αὐτῆς καὶ ἐποίησεν αὐτὴν τεκεῖν (ἀναχωρήσαντος — τεκεῖν Et. M., καὶ ἔτεκεν ἐξ αὐτοῦ CD) παῖδα, ὃν Πρίηπον ὀνομασθῆναί φασιν, ἄσχημον καὶ βαθυαιδοῖον· καὶ τοῦτον ἀπαρνήσασθαι τὴν Ἀφροδίτην καὶ ἀπὸ τούτου Ἀπαρνίδα κληθῆναι (κληθ. Et. M., om. CD) καὶ κατὰ ἐναλλαγὴν (κατὰ δὲ ἐν. Et. M.) τοῦ στοιχείου Ἀβαρνίδα. cf. Reitzenstein Gesch. d. griech. Etym. 1897, 318; W 96. Et. Gen. (A) Περκώτη: ἔστι δὲ πόλις Τροίας καὶ Περκώσιος ὁ πολίτης. cf. Reitzenstein l. l. 325. Steph. Byz. Ἀβαρνος: ... Ἀπολλώνιος I 932—933 (ἠιόνα). τοῦτο δὲ Σοφοκλῆς ὑπομνηματίζων ἱστορεῖ τὴν Ἀφροδίτην ἄμορφον ἐν Λαμψάκῳ τεκοῦσαν τὸν Πρίαπον ἀπαρνήσασθαι καὶ τὴν χώραν Ἀπαρνίδα καλέσαι, ἣ κατὰ παραφθορὰν καὶ Ἀβαρνὶς καλεῖται. cf. W 90 Nonn. abb. ad Greg. Naz. Contra Jul. II 34 (36, 1053 Migne) Suid. Πρίαπος III Tz. Lyc. 266, 1 Sch. cf. Hans Herter De Priapo 1932 (Rel.gesch. Vers. u. Vorarb. 23) 63—71

2 (ἀν)ῆλθεν Ad. Michaelis Arch.-epigr. Mitt. aus Österr. 1, 1877, 83 4 ἐξ αὐτῆς, quod Herter 68 defendit, L : ἐξ αὐτοῦ Et. : ἐν αὐτῇ P 6 ἄμορφον L : παῖδα τά τε ἄλλα δύσμορφον καὶ αἰδοῖον ἔχοντα ὑπερμέγεθες P ἐκ τοῦ — κληθῆναι L, ubi K lac. ind. explicatione nominis Priapi explendam : ἰδοῦσα δὲ ἡ Ἀφροδίτη οὐκ ἠξίωσεν ἀναλαβέσθαι, τά τε ἄλλα μισήσασα τὸν παῖδα καὶ διὰ τὸ ἀπρεπὲς τοῦ αἰδοίου (e scholio b). διὰ οὖν τὸ τὴν Ἀφροδίτην ἀπαρνηθῆναι τὸν παῖδα ἐκεῖ Ἀπαρνὶς ἡ πόλις ἐκλήθη P

Πιτύεια: ἡ Λάμψακος τὸ πρότερον Πιτύεια προσηγορεύετο, ἥν τινες Πιτύουσαν ὀνομάζουσι 〈διὰ τὸ ἔχειν πίτυς πολλάς〉. τινὲς δέ φασιν, ὅτι Φρίξος γενόμενος ἐνταῦθα θησαυρὸν ἔθηκεν καὶ ἀπὸ τούτου ἡ πόλις ὠνομάσθη· Θρᾷκες γὰρ τὸν θησαυρὸν πιτύην λέγουσι. μνημονεύει δὲ αὐτῆς καὶ Ὅμηρος (B 829)· ‘καὶ Πιτύειαν ἔχον’ . 10 Et. Gen. (AB) Πιτύεια: ἔστιν ἄκρον περὶ (παρὰ A) τὴν Λάμψακον. καὶ Πιτύεια πρότερον ἡ Λάμψακος ἐκαλεῖτο διὰ τὸ ἔχειν πίτυς πολλάς. Ἀπολλώνιος I 933. Steph. Byz. Λάμψακος: πόλις κατὰ τὴν Προποντίδα ... πάλαι Πιτύουσα λεγομένη, ὡς Δηίοχος ὁ Κυζικηνός (fg 10 M. II 19). Ἐπαφρόδιτος (fg 29 Luenzner) δὲ Πιτύειαν ὑφ᾽ Ὁμήρου ταύτην κληθῆναι διὰ τὸ πιτύων ἔχειν πλῆθος Λαομεδόντειαν καλουμένην. sch. B B 829 Eust. 355, 42 Strab. XIII 588 11 Πιτύουσαν Steph. Byz. : Πιτύαν F : Πινύαν L : om. P. haec e loc. sim. suppl. K

ἡ δὲ Ἀβαρνὶς τοῦ Ἑλλησπόντου, ᾗ τὸ παλαιὸν Ἀπαρνὶς ἐκαλεῖτο, ὡς εἴρηται, ἀπὸ τοῦ Ἀφροδίτην ἐνταῦθα τεκοῦσαν τὸν Πρίαπον ἀπαρνήσασθαι τὸν παῖδα διὰ τὸ ἀπρεπὲς τοῦ αἰδοίου.

4 ἡ δὲ Ἀβαρνίς — αἰδοίου L : om. hoc loco P (v. not. ad sch. a)

πορφύροντα: διέπλευσαν τὸν τοῖς ῥοθίοις μελαινόμενον καὶ σφοδρὰ κύματα ἔχοντα. Lg (P)

ἔστι δέ τις αἰπεῖα: Προποντίς ἐστι τὸ μετὰ τὸν Ἑλλήσποντον πέλαγος, οὗ ἑξῆς ὁ Θρᾳκικὸς Βόσπορος. ἐν οὖν ταύτῃ τῇ Προποντίδι ἐστὶ νῆσος, ἣ ὕστερον χερρόνησος γεγένηται καὶ ἰσθμόν τινα ἔσχεν· πᾶσα γὰρ γῆ ἐξέχουσα εἰς θάλασσαν ἰσθμὸς καλεῖται. ταύτῃ οὖν τῇ χερρονήσῳ παράκειται Ἄρκτων ὄρος , κυρίως οὕτω λεγόμενον, ἐπειδή φασι τὰς τροφοὺς τοῦ Διὸς ἐκεῖ διατριβούσας εἰς ἄρκτους μεταβληθῆναι· ἢ ὅτι ὁ τόπος ἔνθηρος, καὶ ἀπὸ τοῦ θηρίου τῆς ἄρκτου ὠνομάσθη· ἢ διὰ τὸ ὑψηλὸν τοῦ ὄρους, ἀπὸ τοῦ δοκεῖν ταῖς ἄρκτοις προσπελάζειν ταῖς ἀστρῴοις. τοῦτο δὲ ἄγριοί τινες Γηγενεῖς ᾤκουν. αὐτὴν δὲ τὴν χερρόνησον καὶ τὸν ἰσθμὸν ᾤκουν Δολίονες, ὧν ἐβασίλευε Κύζικος.

τὸ δὲ ἑξῆς οὕτως· ἔστι δέ τις ἐν τῇ Προποντίδι νῆσος ὑψηλή, ἀπέχουσα βραχὺ τῆς Φρυγίας κατὰ τὸ ῥεῦμα τοῦ ἰσθμοῦ, ἐπικειμένη τῇ γῇ ὑπὲρ τὸν Αἴσηπον ποταμόν, ἔχουσα ἑκατέρωθεν ἀκτάς· καλεῖται δὲ Ἄρκτων ὄρος.

12 sch. g cum loc. sim. 13 Strab. XII 575 10 Θρᾳκικός P : om. L 11 καὶ Fr. : ἢ L : om. P 12 immo χερρόνησος καλεῖται (Fr.)

〈αἰπεῖα:〉 μεγάλη. Lg

〈Προποντίδος:〉 τὸ πρὸ τοῦ Εὐξείνου πέλαγος. Lg

ἔστι δὲ χερρόνησος, ἐφ᾽ ἧς κεῖται ἡ Κυζικηνῶν πόλις· νῆσον δὲ αὐτὴν ἔφη διὰ τὸ πρότερον αὐτὴν οὖσαν νῆσον ὕστερον συνῆφθαι τῇ ἠπείρῳ. L

26 sch. d in L adhaeret scholio a

〈νῆσος:〉 τὴν Κύζικον λέγει. Sm

ἀπὸ Φρυγίης: ἡ Φρυγία παράκειται τῇ Τροίᾳ, ἔστι δὲ τὰ ἔθνη τῆς Ἀσίας. τοῖς οὖν εἰς Κόλχους πορευομένοις ἐκ μὲν δεξιῶν...

ἔστιν ἡ Ἀσία, ἐκ δὲ ἀριστερῶν ἡ Εὐρώπη. πολυλήιον δὲ τὴν Φρυγίαν εἶπεν τὴν πολύπυρον ἢ πολυθρέμμονα. 1 808. 172

ὅσσον τ᾽ ἐπιμύρ〈ε〉τ〈αι〉: ὅσον, φησί, διάστημα ἰσθμοῦ ἔστιν. οἱ δὲ τὸ ὅσον θαυμαστικῶς ἤκουσαν, ὃ κρεῖττον, ἵνα ᾖ· ἡ χερρόνησος καὶ εἰς θάλασσαν κειμένη καὶ ἰσθμόν ἔχουσα — εἶτα θαυμαστικῶς· ὅσον γὰρ ἐκεῖνος ὁ ἰσθμὸς βοᾷ τοῖς κύμασι ῥησσόμενος. ἰσθμὸς δὲ καλεῖται ὁ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν θάλασσαν ἔχων τόπος· εἴρηται δὲ ἰσθμὸς παρὰ τὸ ἐν στενῷ εἶναι, οἷον ἴστνος τις ὤν· ὅθεν καὶ τοῦ τραχήλου τὰ παρίσθμια. πορθμὸς δὲ ὁ ἐξ ἀμφοτέρων γῆν ἔχων. 6 sch. a sch. b 671 sch. Dion. Per. 80 Amm. De diff. 76 Valck. συν. ἰσθμός. πορθμός (263, 20. 346, 25 Ba. Phot. Suid.) Et. Or. 76, 16 Et. M 477, 22. 683, 15 Et. Gud. 282, 48 Sturz 8 Melet. De nat. hom. (Cram. An. Ox. III 85, 15) Et. Or. 129, 18 Et. M. 633, 57 Et. Gud. 282, 46. 434, 52. 453, 33 Sturz 4 L add. in marg. σημ(είωσαι), ὅτι τὸ ἤκουσαν ἀντὶ τοῦ ἐνόησαν ἢ ὑπείληφον (!) τάσσεται 8 verba οἷον — ὤν post τόπος leguntur, trai. W ἴστνος W : ἴσμος L : εἰσισμός P 9 ὁ ἐξ ἀμφοτέρων γῆν ἔχων L : ἡ μεταξὺ δύο γαιῶν στενή θάλασσα P

ἐπιμύρεται: ηχεῖ, βοᾷ. Lg (P)

ἐπιπρηνής: ἀντὶ τοῦ ἐπίπροσθεν. LgGg (P)

καταειμένος: καταρρεόμενος, ἢ καταπνεόμενος, ἢ κεκαλυμμένος φυτοῖς. LgGm (P) 12 Eust. 1871, 36

ἀμφίδυμοι δὲ, ὅτι ὁ τῆς Κυζίκου λιμὴν δισσὰς εἰσόδους ἐξ ἑκατέρου μέρους ἔχει. L 14 sch. l in L adhaeret scholio d

ἀμφίδυμοι: δύο εἰσόδους ἔχουσαι· τοιοῦτος γάρ ἐστιν ὁ Κυζίκου λιμήν. LgGg (P) 14 Et. Gen. (AB) ἀμφίδυμοι: ... λέγεται δὲ καὶ ὁ λιμὴν τῆς Κυζίκου ἀμφίδυμος, δισσὰς εἰσόδους (ἐξ) ἑκατέρου (Reitz., ἑκατέρωθεν AB) μέρους ἔχων, οἷον I 939-940 (Αἰσήποιο). ἔστι δὲ οὗτος (W Fr., οἶνος A) ποταμός (ἔστι sqq. om. B). sch. IV 982/92 d sch. b 847 Apoll. Lex. Hom. 27, 31 B. Eust. 1319, 62 sch. Dion. Per. 493 Hesych. ἀμφ. 16 ἔχουσαι G : -οντες L : (λιμὴν)-ων P τοιοῦτος κτλ. LP : om. G

Αἰσήποιο: ποταμός 〈πέραν〉 Κυζίκου. LgP 18 suppl. W

Γηγενέες: τούτων καὶ Ἡρόδωρος μνημονεύει ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς (31 fg 7 J.), καὶ ὅτι ἐπολέμησαν Ἡρακλεῖ. 19 cf. Aem. Knorr De Ap. Rh. Arg. fontibus, Diss. Lips. 1902, 28—30. quo viam monstrante Knaack Herm. 37, 1902, 293 n. 1 et Berl. ph. Woch. 24, 1904, 784 post Ἡρακλεῖ suppleri vult 〈ἐν τῷ καθ' Ἡρακλέα γράφει〉 vel similia.

οἱ μὲν οὖν Γηγενεῖς περὶ Κύζικον ᾤκουν, οἱ δὲ Δολίονες περὶ τὸν ἰσθμόν.

ἥρως Αἰνήιος: Κυζίκου πατὴρ Αἰνεύς, Ἀπόλλωνος παῖς καὶ Στίλβης 〈...〉 ὅθεν καὶ πόλις ὠνόμασται. 〈...〉 μητρὸς δὲ Εὐανθείας. μετέστη δὲ ἐκ Θεσσαλίας καὶ ᾤκησε περὶ τὸν Ἑλλήσποντον. 4 lac. priorem ind. Wil. ad l.; fortasse verba ὅθεν — ὠνόμασται post Εὐανθείας traicienda sunt. lac. posteriorem ind. W 34, ubi de Aenei uxore Aeneta eiusque patre Eusoro actum esse videtur. K scholiis 1063 et 1065/66 collatis in Εὐανθείας nomen Neanthis scriptoris Cyziceni latere putaverat assentiente Knaack Comm. phil. in hon. sodal. phil. Gryph. 1887, 36 n. 3.

ἐν δ᾽ ἥρως Αἰνήιος: ὅτι Αἰνεὺς Θετταλὸς ὢν τὸ γένος ᾤκησεν ἐν Ἑλλησπόντῳ. γήμας δὲ Εὐεώρου βασιλέως τῶν Θρᾳκῶν Αἰνήτην, γεννᾷ Κύζικον, ἀφ᾽ οὗ ἡ πόλις. Εὐεώρου δὲ υἱὸς Ἀκάμας, ὃν Ὅμηρος ἐν τῇ Βοιωτίᾳ (Β 844) ἡγεῖσθαι Θρᾳκῶν ἅμα τῷ Πείρῳ 〈φησίν〉. 9 τῷ Πείρῳ Steph. : τοῦ Πείρου L : om. P 10 add. F

δίου Εὐεώροιο: τοῦ ἐνδόξου Εὐεώρου ἡ θυγάτηρ. Εὔεωρος δὲ Θράκης βασιλεύς· Ὅμηρος (Ζ 8)· ‘υἱὸν Εὐεώρου Ἀκάμαντ᾽ ἠύν τε μέγαν τε’. 11 Εὐεώροιο F : -ου L : om. P

〈Αἰνήτη:〉 Κυζίκου μήτηρ. Lg

〈τούς:〉 τοὺς Δολίονας. Lg

〈ἔκπαγλοι:〉 τερατώδεις. Lg

προὔτυψεν: ὥρμησεν, ἐπέλασεν. LgP 17 ἐπήλασεν Schaefer

λιμὴν ὑπέδεκτο: ὁ Πάνορμος λιμὴν τῆς Κυζίκου, οὗ ὁμώνυμος πόλις ἐν Σικελίᾳ. 18 L in contextu scholiorum praebet verba usque ad Κυζίκου, cum in margine legantur Π. λιμὴν Κ., οὗ κτλ. cf. W Phil. 81, 1926, 18

κεῖσε καὶ εὐναίης: λείπει ἡ ἀντὶ πρόθεσις, ἵν᾽ ᾖ· τὸν ἀντὶ εὐναίας καὶ ἀγκύρας λίθον διὰ τὸ βεβρῶσθαι ἐκ τῆς θαλάσσης ἀπολύσαντες ἕτερον ἔλαβον, ἐκεῖνον δὲ κατέλιπον ἐν τῇ Ἀρτακίᾳ κρήνῃ. Μιλήσιοι δὲ ἐνοικήσαντες, κατὰ χρησμὸν Ἀπόλλωνος ἄραντες τὴν ἄγκυραν ἀνιέρωσαν ἐν τῷ ναῷ τῆς Ἰασονίας Ἀθηνᾶς.

〈ἐννεσίῃσιν:〉 βουλαῖς. Lg

κρήνῃ ὑπ᾽ Ἀρτακ〈ίῃ〉: Ἀρτακία κρήνη περὶ Κύζικον, ἧς καὶ Ἀλκαῖος (fg 205 Lobel = 115 B. III 185) μέμνηται καὶ Καλλίμαχος (fg 547 Schn.), ὅτι τῆς Δολιονίας ἐστίν.

〈κεῖνον:〉 τὸν ὑπὸ τῶν ἡρώων καταλειφθέντα. Lg

Νηλεῖδαι: οἱ μετὰ Νηλέως τοῦ Κόδρου ἀποικήσαντες ἐκ τῆς Ἀττικῆς Ἴωνες καὶ τὴν Καρίαν καὶ Φρυγίαν κατασχόντες, χρησμοῖς τοῦ Ἀπόλλωνος ἐκεῖνον τὸν λίθον τῇ Ἀθηνᾷ ἀφιέρωσαν.

ὀλίγον δὲ λίθον τὸν μικρὸν ἔφη, ὡς καὶ Ὅμηρος (υ 259) ‘ὀλίγην τράπεζαν’ καὶ Θεόκριτος (Ι 47) ‘ὀλίγον κοῦρον’. P 5 cf. Deicke 17, W 48

τοὺς δ᾽ ἄμυδις: Δηίοχος (fg 2 M. II 17) τοὺς μὲν Δολίονας οὐκ ὀνομάζει, τὸν δὲ Κύζικόν φησι πυθόμενον τὴν τῶν ἀριστέων γενεὰν ξενίσαι.

στόλον δὲ τὸν πλοῦν φησιν, ὃν ἐστέλλοντο. τὸ δὲ ἑξῆς· τούτους δὲ οἱ Δολίονες καὶ ὁ Κύζικος, ἐπειδὴ ἔμαθον τίνες εἰσί, φιλοφρόνως ἐξένισαν. καὶ γὰρ καὶ οἱ Δολίονες ἄποικοι Θετταλῶν εἰσιν, διὸ καὶ αὐτοὺς ὡς ὁμοφύλους ἐδέξαντο.

7 cf. Fitch Am. J. of Phil. 33, 1912, 33 Δηίοχος Clinton Fasti Hell. II 1824, 323 b : Δηίλοχος L : om. P 11 φιλοφρόνως Lg ἐξενοδόχησαν Lg

πέπιθον: ἔπεισαν αὐτοὺς ἐνδότερον ὁρμίσαι τὴν ναῦν· τὸ γὰρ πρότερον ἔξωθεν τῆς πόλεως ἦσαν ὁρμίσαντες. 14 πρότερον K : πλέον L : πλοῖον F : om. P

〈εἰρεσίῃ:〉 κωπηλασίᾳ. Lg

προτέρωσε: ἐσωτέρω. LgP 16 ἐσωτέρω L : ἐνδοτ- P

ἀνάψαι: ἐκδῆσαι. Lg (P)

ἔνθ᾽ οἵγ᾽ Ἐκβα〈σίω〉: ἀπὸ τῆς ἐκβάσεως τῆς νεὼς ἐπὶ τὴν Δολιονίαν. Δηίοχος (fg 3 M. II 17) δὲ τὸ ἱερὸν οὐκ Ἐκβασίου Ἀπόλλωνός φησιν εἶναι, ἀλλ᾽ Ἰασονίου Ἀπόλλωνος, Σωκράτης δὲ ἐν Ἐπικλήσεσι (fg 15 a M. IV 499) Κυζικηνοῦ Ἀπόλλωνος. 19 Δηίοχος H : Διίοχος P : Δηίλοχος L 21 φησι καλεῖσθαι in fine add. P

〈θυηπολίης:〉 θυσίας. Lg

〈ἄναξ:〉 ὁ Κύζικος. Lg

〈φάτις:〉 φήμη ἢ χρησμός. Lg

ὁ δὲ στόλος ἐνταῦθα ὡς περιληπτικὸν ὄνομα συντάσσεται πρὸς πληθυντικὸν ῥῆμα τὸ ἵκωνται. P

ἰσόν που κἀκείνῳ: [ἀντὶ τοῦ νεωστί.] τοῦτο [δὲ] φησιν ὡς καὶ τοῦ Κυζίκου τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἄγοντος τῷ Ἰάσονι. γράφεται 27 del. Gerhard Lect. Apoll. 1816, 8

δέ

ἁρμοῖ που κἀκείνῳ ὑποσταχύεσκον ἀντὶ τοῦ· ἀρτίως, νεωστί ὑπηύξανον, ὑπήνθουν. ἴουλος δὲ καλεῖται ἡ πρώτη ἐξάνθησις καὶ ἔκφυσις τῶν ἐν τῷ γενείῳ τριχῶν. ὁ μέντοι Ἐρατοσθένης ὄνομα ᾠδῆς ἐρίθων ἀπέδωκεν, ἐν τῷ Ἑρμῇ λέγων οὕτω (fg XII Hiller):

‘ἦν χερνῆτις ἔριθος ἐφ᾽ ὑψηλοῦ πυλεῶνος / δενδαλίδας τεύχουσα, καλοὺς δ᾽ ἤειδεν ἰούλους.’

οὐκ ἔστι δὲ, φησὶ Δίδυμος (fg I 5, 32 Schmidt 66), ἀλλ᾽ ὕμνος εἰς Δήμητρα ὡς ὁ οὔπιγγος παρὰ Τροιζηνίοις εἰς Ἄρτεμιν. ἔστι γὰρ οὖλος καὶ ἴουλος ἡ ἐκ τῶν δραγμάτων συναγομένη δέσμη καὶ Οὐλιὼ ἡ Δημήτηρ. λέγεται δὲ ἴουλος καὶ ζῷόν τι, θηρίδιον πολύπουν· ἑκατέρωθεν γὰρ ἔχει πολλοὺς πόδας ὥσπερ ἡ σκολοπένδρα. Θεόφραστος δὲ ἐν τῇ πρὸς Φανίαν ἐπιστολῇ (fg 185 Wimmer) καὶ ὄνον φησὶν αὐτὸν καλεῖσθαι, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Κωφοῖς Σατύροις (fg 363 Pearson)· ‘κυλισθεὶς ὥς τις ὄνος ἰσόσπριος’.

1 sch. Theocr. IV 50/51 c. d Et. Gen. (AB) ἁρμοῖ Hesych. Suid. ἁρμοῖ Eust. 140, 13 cf. Deicke 61, W 108 3 sch. II 43 Et. Gen. (AB) ἴουλος: ἡ πρώτη ἐξάνθησις τῶν τριχῶν κατὰ τὰς παρειάς, ἀπὸ ἰούλου τοῦ ζῴου τοῦ πολλοὺς καὶ πυκνούς (καὶ π. om. Β) ἔχοντος πόδας, ὥσπερ (ὡς Β) Ἀπολλώνιος. οἷον II 40—43 (οἷον sqq. om. Β). χνοάοντας ἀντὶ τοῦ ὡς χνοῦν τοὺς ἰούλους ἀναφέρων, τὸ δὲ ἔτι ἀντὶ τοῦ νεωστί. ἔστι δὲ καὶ ᾠδῆς ὄνομα, ὥς φησι Ἐρατοσθένης ἐν τῷ Ἑρμῇ· ‘ἦ χερνῆτις ἔριθος ἐφ' ὑψηλοῦ πυλεῶνος †δανδαί τις† στείχουσα καλὰς ἤ(ε)ιδεν ἰούλους’ (ἡ χ. sqq. om. Β). Tz. Lyc. 23, 17 Sch. Chil. XIII 561—566 sch. Theocr. X 41/42 d Hesych. ἰοῦλοι Συν. ἴουλος (262, 25 Ba. Phot. Suid.) Athen. XIV 618 d. 619 b Eust. 1162, 40. 1164, 10 Ar. Hist. an. IV 1, 523 b 18. I 5, 489 b 21 Et. M. 111, 9 Hesych. Phot. ὄνος ἰσόσπριος 3 ἴουλος δὲ καλείται F : -οι δὲ -οῦνται L : aliter P 6 ἦν P : ἦν L : ᾗ ex Et. F : ἢ Naeke Opusc. I 51 χ. ἔριθος L : δ᾽ ἄρα χ. τις P πυλεῶνος ex Et. F : πετεῶνος 7 καλὰς ex Et. F δ᾽ P : om. L 14 ὥς τις L : ὥσπερ P 15 ἰσόσπριος Hesych. Phot. : ἰσόπριος

ἐπισταχύεσκον: ἐπήνθουν. Lg (P)

μεμόρητο: ἐκεκλήρωτο ὑπὸ τῆς τύχης, μεμοιραμένως εἶχεν. τὸ δὲ κατάλληλον· οὐδέ νύ πω παίδεσσιν ἀγάλλεσθαι μεμόρητο .

ἀκήρατος: ἀντὶ τοῦ ἄπαις καὶ καθαρὰ ὠδίνων. Κλείτη δὲ θυγάτηρ Μέροπος Περκωσίου τὸ γένος, μάντεως, ἣν Κύζικος ἔγημεν, ὡς ἱστορεῖ Δηίοχος (fg 4 M. II 17) καὶ Ἔφορος (70 fg 184 J.). 2 Et. Gen. (AB) Κλειτή: ... ὁ δὲ Ἀπολλώνιος καὶ στίχον ἐπιφέρει, οἷον I 976. εὗρον δὲ σχόλιον ἐν αὐτῷ, ὅτι Κυζίκου γαμετὴ καὶ Μέροπος θυγάτηρ Περκωσίου (Περκῶτις Α) τὸ γένος, μάντεως (in Β desunt omnia inde α τὴν μέν in verbis poetae). διχῶς δὲ ὁ τόνος, οἱ δὲ πλείους ὀξύνουσι. σημαίνει δὲ τὴν ἔνδοξον, παρὰ τὸ κλειτός. Parthen. 28 Con. Narr. 41, 5 cf. Knaack Comm. phil. in hon. sod. phil. Gryph. 1887, 35 1 ἀντὶ τοῦ ἄπαις ἢ καθαρά Lg 3 Δηίοχος V : Διίοχος P : Δηίλοχος L

〈νέον:〉 νεωστί. Lg

τὸ δὲ ἀντιπέρηθεν ἢ τὸ ἐκ τῆς Εὐρώπης δηλοῖ — ἀντίκειται γὰρ ἡ Εὐρώπη τῇ Ἀσίᾳ — ἢ τὸ ἐκ τοῦ ἀντικειμένου τῆς Προποντίδος πρὸς τὴν Κύζικον· τῆς γὰρ Πιτυείας βασιλεὺς ἦν Μέροψ ὁ Περκώσιος, ὡς δηλοῖ Ὅμηρος ἐν Καταλόγω (Β 829). P

τὸ δὲ βάλεν 〈δ᾽〉 ἀπὸ δείματα θυμοῦ τοῦτο ἐμφαίνει, ὅτι χρησμόν τινα ἔοικε φοβεῖσθαι ὡς μέλλων τεθνήξεσθαι ὑπὸ τῶν Ἀργοναυτῶν. P

〈ἀμοιβαδίς:〉 ἐνηλλαγμένως. Lg

ἄνυσιν: τόν τε πλοῦν καὶ ἐφ᾽ ἣν πρᾶξιν ἔπλεον. ἀστείως δὲ ταύτην αὐτοῖς τὴν ἐρώτησιν δίδωσι τὴν κατεπείγουσαν καὶ χρησίμην. περικτιόνων δὲ περιοίκων.

〈πεύθοντο:〉 ἠρώτων. Lg

οὐ μὲν ἐπιπρό: εἰς τοὔμπροσθεν τῆς Δολιονίας, ἢ ἀντὶ τοῦ διόλου. διὰ δὲ τούτου οὐδὲν ἕτερον ἢ τὴν ἀπραγμοσύνην τοῦ Κυζίκου ἐμφαίνει.

ἠοῖ δ᾽ εἰσανέβαν: ἡ εἰς πρόθεσις περιττή· Δίνδυμον δὲ ὄρος Κυζίκου ἱερὸν τῆς Ῥέας, διὰ τὸ διδύμους μαστοὺς ἐν αὐτῷ 21 Et. Gen. (AB) Δίνδυμον: ὄρος Φρυγίας. I 985—986 (ἁλός). Ἀπολλώνιος. Αὔρα γέγονέν τις κόρη εὔοπτος, φιλοκύνηγος, οἰκοῦσα ἐν τῷ Πόντῳ. ταύτην ποτὲ κυνηγοῦσαν σὺν Ἀρτέμιδι Διόνυσος ἑωρακὼς καὶ βιασάμενος ἔγκυον ἐποίησεν. ἰδοῦσα δὲ Ἄρτεμις ἐδίωξεν ἀπειλήσασα. φοβουμένη δὲ τὴν ὀργὴν τῆς θεοῦ (τοῦ θ. Α) ἡ Αὔρα ἔρχεται ἐκ τοῦ Πόντου εἰς Κύζικον καὶ ἀνελθοῦσα ἐπὶ τοῦ ὄρους δίδυμα τίκτει, δι᾽ ἃ καὶ (καὶ om. Β) ἐκάλεσαν (Fr., -εν) τὸ ὄρος Δίνδυμον. ἢ ἐπεὶ (ἐπειδὴ Β) δύο ἄκρας ἔχει, ἐκλήθη Δίνδυμον.

ἀνήκειν, ὥς φησι Φιλοστέφανος (fg 2 M. III 29), οὕτω προσαγορευθέν· σύμπασα δὲ ἡ Φρυγία ἱερὰ τῇ θεῷ. ἢ διὰ τὸ δύο ἔχειν ἄκρας οὕτω καλεῖται.

Χυτοῦ λιμένος: Χυτὸς λιμὴν ἐν Κυζίκῳ οὕτω καλούμενος. ἐπεχείρησαν δὲ οἱ Πελασγοὶ χῶσαι αὐτόν, ὥς φησι Δηίοχος (fg 5 M. II 17), κατὰ ἔχθος τὸ πρὸς τοὺς Θεσσαλούς, ὑφ᾽ ὧν ἐξεβέβληντο. οὗτος (v. 989 sq.) δὲ ὑπὸ τῶν Γηγενῶν φησι κεχῶσθαι αὐτόν, ποιητικῶς. 4 Et. Gen. (B) Χυτῷ λιμένι: Χυτὸς λιμὴν Κυζίκου. Χυτὸς δὲ καλεῖται ὁ περικλεισθεὶς καὶ λίθοις οἰκοδομηθεὶς καὶ μὴ αὐτοφυὴς ὤν. καλεῖται δὲ οὕτως καὶ ὁ ἰλὺν ἔχων καὶ ἄσιν (Et. Μ., -ην Β) ἤγουν ἀκαθαρσίαν. cf. W 82 de toto loco v. Tümpel Phil. 56, 1897, 340; Aem. Knorr De Ap. Rh. Arg. fontibus, Diss. Lips. 1902, 17; Knaack Herm. 37, 1902, 292 5 γὰρ pro δὲ F Δηίοχος LV : Διίοχος P

προτέρου ἐξήλασαν: καθ᾽ ὃν τὸ πρότερον ἦσαν ὁρμισθέντες. 9 ἐξήλασαν AH : ἐξελα. (sic) L : om. P

Γηγενέες δ᾽ ἑτέ〈ρωθεν〉: Δηίοχος (v. sch. 987 a) 〈...〉 Θετταλοὺς εἶναι. οὗτος δὲ Γηγενεῖς φησιν ἐγχειρογάστορας τοῖς Ἀργοναύταις ἐπιβουλεῦσαι [δοκοῦντας λῃστὰς εἶναι]. Πολύγνωστος δὲ ἐν τοῖς Περὶ Κυζίκου (M. IV 481) λῃστὰς αὐτοὺς λέγει. 11 Δηίοχος V : Διίοχος P : Δηίλοχος L 12 lac. ind. W. dictum fuisse videtur secundum Deiochum Pelasgos impetum fecisse in Argonautas ut Thessalos : 〈διὰ τὸ〉 Θετταλοὺς εἶναι οὗτος δὲ Γ. φ. ἐγχ. W : φ. ἐγχ. τοὺς δὲ Γ. φ. 13 del. W monente Ed. Schwartz De Dion. Scytobr., Diss. Bonn. 1880, 11 n. 1. post haec verba L e sch. 987 a repetit ὡς Δηίοχος (Πολύγνωστος nimis audacter Wachsmuth ap. Knorr l. l. 18). verba Πολύγνωστος — λέγει e sch. 996/97, ubi in L post λέοντος inserta leguntur, cum P huc trai. Ed. Fitch in litteris a. d. XV. kal. Oct. 1910 ad Deickium datis. fortasse tota sententia hoc modo restituenda est: οὗτος — ἐπιβουλεῦσαι, Πολύγνωστος δὲ ἐν τοῖς Περὶ Κυζίκου δοκοῦντας λῃστὰς αὐτοὺς εἶναι 〈...〉.

ἀμφιρρῶγας: ἤτοι διερρωγυίας καὶ διεσχισμένας ἢ διαβεβρωμένας ὑπὸ τῆς θαλάσσης.

〈κἀκεῖνα〉 θεὰ τρέφεν: μυθικῶς φησιν ὑπὸ Ἥρας 17 add. W 39, cum sententia scholii haec esse videatur: Apollonius monstra Cyzicena perinde a Iunone ad augendam Herculis gloriam educata esse finxit ac vulgo leo Nemeaeus, Callimacho auctore cerva Cerynea creditur.

ἐφ᾽ Ἡρακλεῖ τετράφθαι τοὺς Γηγενεῖς. ὁ δὲ μῦθος ἀπὸ τοῦ Νεμεαίου λέοντος. μέμνηται δὲ καὶ Καλλίμαχος ἐν οἷς φησι (Hymn. III 107—09)· “τήν δὲ μίαν Κελάδοντος ὑπὲρ ποταμοῖο φευγοῦσαν / Ἥρης ἐννεσίῃσιν, ἀέθλιον Ἡρακλῆι / ὕστερον ὄφρα γένοιτο, πάγος Κερύνειος ἔδεκτο.” 1 Hes. Theog. 328 5 πάγος Κερύνειος ἔδεκτο codd. Call. : πάγος Κεραύνιος ἔδεκτο L : πάγης που δέκτο κεραυνοῦ P

σὺν δὲ καὶ ὧλλοι: τῆς νεωτέρας Ἰάδος τὸ ὧλλοι. τὸ δὲ δῆθεν ποτὲ μὲν παραπληρωματικόν, ποτὲ δὲ ἀντὶ τοῦ δηλαδὴ ἢ ὡς δή. ὑπερβεβίβασται δὲ ἡ φράσις. ἔστι γὰρ τὸ ἑξῆς· σὺν δὲ καὶ ὧλλοι δῆθεν ὑπότροποι ἀντιόωντες ἥπτοντο φόνοιο. 6 sch. 1081 cum loc. sim. 7 Et. Gen. (AB) δῆθεν: I 998. τὸ δῆθεν ποτὲ μέν ἐστι παραπληρωματικὸν (παραπλήσιον A) δή, ποτὲ δὲ ὡς δή. 8 σὺν W : ὡς L : deest in P

εἰσόκε πάντας: ἀδιαλείπτως ταρασσομένους ἐδάιξαν. ἢ οὕτως· ἐναντιούμενοι ταῖς δυνάμεσιν ἀκαταπαύστως συνταρασσομένους αὐτοὺς ἀνεῖλον. 10 ἢ ἀνεκπλήκτως post ἀδ. add. P

ὡς δ᾽ ὅτε δούρατα μακ〈ρά〉: ἡ παραβολὴ πρὸς πάντα ἁρμόδιος καὶ ὑγιής. ξύλοις γὰρ εἰκάζει αὐτοὺς πρὸς τὸ εὐτράπελον τῶν σωμάτων καὶ πρὸς τὴν ἐν τοῖς ὄρεσιν αὐτῶν διατριβήν, καὶ ξυλοτόμοις δὲ τοὺς ἥρωας. τὸ δὲ ὄφρα νοτισθέντα κρατεροὺς ἀνεχοίατο γόμφους πρός τε τὴν τῶν αἰγιαλῶν 〈ἐγγύτητα〉 καὶ πρὸς ἕτερον, ὅτι οἱ τέκτονες τοῦτο ποιοῦσιν, ἵνα πλείονος καμάτου ἀπαλλαγῶσιν ἐργαζόμενοι καὶ τοὺς σφῆνας ἐπιβάλλοντες, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἥρωες αὐτοὺς ἀνεῖλον, ὅπως λοιπὸν αὐτοῖς ἀκίνδυνος γένηται ἡ εἰς τὸ ὄρος ἀνάβασις. 14 κατὰ πάντα AH, cf. W 31 16 ξυλοτόμοις K : -ους 17 suppl. F

ὄφρα νοτισθ〈έντα〉: ὅπως βραχέντα εὐεπίδεκτα γένηται τῶν σφηνῶν.

ἐνὶ ξυνοχῇ: ἐν τῇ περιφερείᾳ καὶ τῷ πρώτῳ τοῦ λιμένος. Lg (P)

δύπτοντες κεφαλ〈άς〉: ἀντὶ τοῦ δύνοντες τὰς κεφαλάς. παρατατικὸν δὲ εἴρηκεν ἀντὶ συντελικοῦ δύψαντες, ἐπὶ τῷ δύπτειν ἐπὶ κεφαλὴν κατενεχθέντες. δύπτειν δέ ἐστι τὸ δύνειν, 〈δύπται δὲ αἴθυιαι〉, 28 Et. M. 291, 18 27 τῷ δύπτειν Steph. : τῷ τύπτειν 28 suppl. Bergk ex Et.

ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ (fg 167 Schn.)· “δύπται δ᾽ ἐξ ἁλὸς ἐρχόμενοι.” πρότερος δὲ Ἀντίμαχος (fg 6 B. II 290)· “ἠύτε τις καύηξ δύπτῃ ἐς ἁλμυρὸν πέλαγος.” 2 τις L : om. P δύπτῃ A (cf. W 31) : δύπτει P : δύνη L : δύπτης Meineke ap. Bergk 3 πέλαγος L : ὕδωρ ad Homeri exemplum P. fortasse poetae verba hunc in modum redintegranda: δύπτης | ἠύτε τις καύηξ ἁλμυρὸν ἐς (ita iam Bergk pro ἐς ἁ.) πέλαγος. Diehl Anth. lyr. gr. 1, 1925, 87 prop. ἠύτε τις καύηξ δύπτῃ 〈...〉 | ἁλμυρὸν ἐς πέλαγος ἡ πνοή

ἀταρβής: ἀκίνδυνος καὶ ἄφοβος τῶν ἐχθρῶν ὡς ἀπολωλότων. L

ῥιπὴ μένεν: οὐκέτι ἀσφαλὴς καὶ ὁμοία ἔμενεν ἡ τοῦ ἀνέμου πνοή, ἀλλ᾽ ἐναντία ἐγένετο· προσληπτέον γὰρ τὸ ἡ ἄρθρον. ἐξ οὗ ὁ λόγος· ἐπιούσης δὲ νυκτὸς οὐκέτι ἔμενεν ὁμοίως ἡ πνοὴ τοῦ ἀνέμου. 7 ἡ πνοή Lg 8 ἐξ οὗ L : ἑξῆς F (cf. W 26) : deest in P

ἀλλὰ θύελλαι: αἱ χειμεριναὶ καταιγίδες καὶ πνοαί. ὅθεν Ὅμηρος ἐν συνωνυμίᾳ τίθησι θυέλλας τε καὶ ἁρπυίας ἀντὶ τοῦ καταιγιδώδεις πνοάς, ἀπὸ τοῦ οἷον ἁρπάζειν παραγώγως (υ 66)· “ὡς δ᾽ ὅτε Πανδαρέου κούρας ἀνέλοντο θύελλαι,” εἶτα (77)· “τόφρα δὲ τὰς κούρας ἅρπυιαι ἀνηρείψαντο,” ὡς τῶν αὐτῶν οὐσιῶν. τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ ἁρπάζειν, τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ θύειν, ὅ ἐστι μετὰ βίας ἄειν. 12 sch. α 241 Apoll. Lex. Hom. 43, 29 B. Eust. 414, 40 Hesych. ἅρπυιαι Et. Or. 28, 17 Et. M. 148, 31 Et. Gud. 204, 7. 15 De Stef.

ἁρπάγδην δὲ εἶπεν ἀπὸ τοῦ ἁρπάζειν, ὡς φοράδην ἀπὸ τοῦ φέρειν καὶ ἀΐγδην ἀπὸ τοῦ ἀΐσσειν. 16 Apoll. Lex. Hom. 88, 25 B. Joh. Maur. 83 (Reitz. 176) Et. Or. 73, 21 Et. M. 457, 27 Et. Gud. 266, 36. 38 Sturz

ἐκ δ᾽ ἄρ᾽ ἔβησ〈αν〉: ἐξέβησαν καὶ προσεπελάσθησαν πάλιν τοῖς Δολίοσι. τὸ δὲ ἐυξείνοισιν , ὥσπερ καὶ αὐτὸς δεινοπαθῶν ἐπὶ τοῖς συμβεβηκόσι τοῦτό φησιν.

Ἱερὴ δὲ φατίζε〈ται〉: κατ᾽ εὐφημισμόν. τὰ γὰρ μεγάλα τῶν παθῶν εὐφήμως ἱερὰ καὶ καλά φαμεν, ὡς καὶ τὰς Ἐρινύας Εὐμενίδας καὶ τὴν λοιμικὴν νόσον ἱεράν, ὡς καὶ Καλλίμαχος (fg 276 Schn.)· “ψευδόμενοι δ᾽ ἱερὴν φημίζομεν”. 23 sch. ABT Π 407 Apoll. Lex. Hom. 90, 12 B. Hesych. ἱερόν. ἱερὸν ἰχθύν Συν. ἱερῷ (260, 24 Ba. Phot. Suid.)

1 καὶ τὴν λοιμ. νόσον ἱεράν L : τὴν δὲ λέπραν ἱερὰν νόσον, ἤδη δέ τινες καὶ τὴν λοιμ. οὕτως ἐκάλεσαν P (cf. W 42)

〈ἐνόησεν:〉 ἔγνω. S m 3 ἔγνω W : -ωσαν

〈ἐπήιϊσαν:〉 οὐκ ἐπήρχοντο, φησίν, ἀληθῶς ὡς ἐπὶ τοὺς ἥρωας· ἠγνόησαν γάρ, διότι νὺξ ἦν. Lg 4 hic interpres ἐπήιϊσαν falso ab ἐπιέναι derivasse videtur, cf. Damsté Adv. ad Ap. Rh. Arg. 1922, 32

τὸ δὲ ἐπήισαν ἀντὶ τοῦ ᾔσθοντο. P

Μακριέων: τῶν καλουμένων Μακρώνων, οἵ εἰσιν ἄποικοι Εὐβοέων, ἀφ᾽ οὗ καὶ Μάκρωνες ἐκλήθησαν· καὶ Μάκρις γὰρ ἡ Εὔβοια ἐκαλεῖτο.

Πελασγικὸν δὲ εἶπεν διὰ τὸ πλησιόχωρον εἶναι τὴν Εὔβοιαν τῇ Πελοποννήσῳ, ἣ πρότερον ἐκαλεῖτο Πελασγία. ἦσαν δὲ ἀστυγείτονες τῶν Δολιόνων οἱ Μάκρωνες. οἱ δὲ ἔθνος Βεχείρων φασὶ τοὺς Μακριέας, οἵτινες ἀεὶ πολεμοῦσι τοῖς Κυζικηνοῖς. ἦσαν δὲ τὰ πολεμικά ἔργα ἠσκηκότες, ὡς ἱστοροῦσι Φιλοστέφανός (fg 4 M. III 29) τε καὶ Ἡρόδωρος (31 fg 64 J.) οἱ τὰ περὶ τῶν βίων αὐτῶν γεγραφότες. Διονύσιος δὲ ὁ Χαλκιδεὺς (fg 10 M. IV 395) εἰρῆσθαί φησιν αὐτοὺς Μάκρωνας, ἐπειδὴ Εὐβοέων εἰσὶν [Μάκρωνες] ἄποικοι. ἄλλοι δὲ Μάκρωνας αὐτοὺς φασὶ λέγεσθαι διὰ τὸ πλείονας εἶναι παρ᾽ αὐτοῖς μακροκεφάλους ὥσπερ παρὰ τοῖς Πέρσαις γρυπούς. μέμνηται δὲ τούτων Ἡρόδοτος ἐν β᾽ (104).

Πελασγικὸν δὲ ἄρεα εἶπεν τὸν τῶν Μακριέων, ἐπεὶ Εὐβοέων εἰσὶν ἄποικοι, ἡ δὲ Εὔβοια πλησίον Πελοποννήσου κεῖται, ἥτις τὸ παλαιὸν Πελασγὶς ἐκαλεῖτο.

8 sch. II 392/94a. IV 1174/75b Steph. Byz. Μάκρις Eust. Dion. Per. 520 10 Strab. V 221 (Ephorus) Plin. Nat. hist. IV 9 Steph. Byz. Πελοπόννησος 17 Et. Gen. (AB) Μάκρωνες: ἔθνος. οἷον I 1024. Μάκρις (-ὴ B) δέ ἐστιν πόλις ἐγγὺς Κυζίκου. ἄλλοι (-ος B) δέ, ὅτι διὰ τὸ (τὸ om. B) τοὺς (deleri vult Reitz.) πλείονας εἶναι μακροκεφάλους τοὺς ἐν αὐτῇ κατοικοῦντας (Μάκριδα εἰρῆσθαί φασιν add. Reitz.). An. Peripl. pont. Eux. 37 Hippocr. De aëre 14 12 Μακριέας W : Μάκριας 14 Ἡρόδωρος P : Φιλόδωρος, cui corrector e coniectura suprascripsit Νυμφό, L. cf. W 46 16 del. K 20 ἄρεα F : ἄρηα

Μακριέων: ὅμοροι Δολίοσιν οὗτοι καὶ πολέμιοι. Lg (P)

〈τῷ:〉 διό, ἐπεὶ Μάκρωνας αὐτοὺς ἐνόμισαν, συνέβαλον. Lg

σὺν δ᾽ ἔλασαν: τὸ Ὁμηρικὸν παραγράφει (Δ 447)· “σύν ῥ᾽ ἔβαλον ῥινούς, σὺν δ᾽ ἔγχεα καὶ μένε᾽ ἀνδρῶν.”

ῥιπή: ὁρμή. L g (P)

ἥ τ᾽ ἐνὶ θάμνοις: τοῖς στελέχεσι τῶν δένδρων, ἀπὸ τῆς θέσεως (ψ 190)· “θάμνος ἔφυ τανύφυλλος ἐλαίης.” καὶ ταῦτα δὲ ἐξ Ὁμήρου παρήκται (Ο 605 sq.)· “μαίνετο δ᾽ ὡς ὅτ᾽ Ἄρης ἐγχέσπαλος ἢ ὀλοὸν πῦρ / οὔρεσι μαίνηται, βαθέης ἐν τάρφεσιν ὕλης.” 5 Ecl. (Cram. An. Ox. II 449, 24 Et. M. 442, 23 Et. Gud. 254, 37 Sturz Suid. θάμνος

〈αὐαλέοισι:〉 ξηροῖς. Lg

〈κορύσσεται:〉 μετεωρίζεται. Lg

ζαμενής: ἄγαν ἰσχυρός, τοῦ ζα κατ᾽ ἐπίτασιν ὄντος, ὡς ζάπλουτος ζάθεος. Lg (P) 12 Hesych. ζαμενής sch. Pind. Pyth. IX 65. Nem. IV 21a 13 ζάθεος L : ζάκοτος P

〈ὅγε:〉 ὁ Κύζικος δηλονότι. Lg

ὑπὲρ μόρον: συνυπακούεται τὸ σχὼν ἢ ἄλλο τι παραπλήσιον, ἵν᾽ ᾖ· οὐδ᾽ ὅγε ὁ Κύζικος ὑπερεχὼν τὸν μόρον τῆς δηιοτῆτος, ἤγουν τὸν ἐν τῷ πολέμῳ θάνατον, ἔμελλεν ἐπανήξειν οἴκαδε. P

τὸν [δὲ] Κύζικον οἱ μὲν ὑπὸ Διοσκούρων φασὶν ἀναιρεθῆναι, ἄλλοι δὲ ὑπὸ Ἰάσονος. τὸ δὲ ἑοῖο καὶ νῦν κακῶς κεῖται· ἔστι γὰρ προσληπτικὸν ἰσοδυναμοῦν τι ἑαυτοῦ. 18 sch. 1032 in libris adhaeret scholio 1040/41; trai. W particula δὲ simul deleta. enuntiatum posterius τὸ δὲ ἑοῖο κτλ. huc pertinere iam Schaefer viderat

ἐρραίσθη: ἐθραύσθη. LgP

τὸ δὲ μοῖραν ἀνέπλησε σημαίνει· τὸ πρόσταγμα τῆς εἱμαρμένης ἐτέλεσε. P 23 ἐτέλεσε F : τελέσαι

〈τὴν γὰρ θέμις:〉 τοῦτο ὥσπερ ἀποδεικτικόν ἐστι τοῦ ἄφυκτον εἶναι τὴν μοῖραν, ὡς φησι καὶ Ὅμηρος. Lg (P)

〈τόν:〉 τὸν Κύζικον. Lg

ἀδευκέος ἔκτοθεν ἄτης: οὐ προσηνοῦς, ἀπεοικυίας, πικρᾶς· δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ, ὅθεν τὸ Πολυδεύκης· καὶ γὰρ ζῶν εὐεργετικώτατος... 27 Et. Gen. (B) ἀδευκέος: (οἷον I 1034—1037 add. Et. M.). ἀπεοικυίας ἢ πικρᾶς. δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ, ὅθεν καὶ Πολυδεύκης ἐκλήθη. (καὶ γὰρ ζῶν εὐερ- 28 ὅθεν καὶ τὸ A

γετικώτατος καὶ ἀποθεωθεὶς ἅμα τῷ ἀδελφῷ διασῴζει τὰς ναῦς. ἢ ἀφανοῦς καὶ ἀπροοράτου, παρὰ τὸ δείκω. τὸ δὲ

ἔκτοθεν ταὐτόν ἐστι τῷ ἐκτός. περὶ δὲ τῆς μάχης καὶ Δηίοχος (fg 6 M. II 18) ἱστορεῖ. περὶ δὲ τῆς τοῦ Κυζίκου ἀναιρέσεως καὶ τῆς ὅλης μάχης οὐ συμφωνεῖται. Ἔφορος (70 fg 61 J.) μὲν γάρ φησι τοὺς Δολίονας Πελασγοὺς ὄντας καὶ ἐχθρωδῶς διακειμένους πρὸς τοὺς τὴν Θεσσαλίαν καὶ Μαγνησίαν κατοικοῦντας διὰ τὸ ἀπελασθῆναι ὑπ᾽ αὐτῶν ἐπιθέσθαι αὐτοῖς, γράφων ἐν τῇ θ᾽. ἠκολούθηκε δὲ Ἀπολλώνιος Δηιόχῳ (v. supra). Καλλισθένης δὲ ἐν τῷ α᾽ τοῦ Περίπλου (124 fg 6 J.) κατ᾽ ἔχθραν φησὶ τοὺς οἰκοῦντας τὴν Κύζικον ἐπιθέσθαι νυκτὸς τοῖς Ἀργοναύταις.

γετικώτατος ἦν καὶ ἀπαθανατισθεὶς μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ τοὺς ναυτικοὺς σῴζει add. Et. M.). sch. II 267a. b. 388/91c sch. δ 489. ζ 273 Hesych. ἀδευκής Et. Or. 24, 20 Et. M. 16, 26 2 ἀφανοῦς L g 3 τῷ Steph. : τὸ L : aliter P Δηίοχος et Δηιόχῳ Clinton l. ad sch. 961/63 l. : Δηίλοχος et Δηιλόχῳ 7 νύκτωρ post ἐπιθέσθαι add. P

〈αὐτῇ ὑπὸ νυκτί:〉 αὐτῇ τῇ νυκτί, θαυμαστικῶς. Lg

〈πέδησεν:〉 κατέσχεν. Lg

〈πολεῖς:〉 μνημονεύει Δηίοχος τῶν ἀναιρεθέντων, ὡς φησι Σοφόκλειος. Lg 13 Δηίοχος W : Δηίλοχος 14 Σοφόκλειος K, sed cf. W 90, 1

Τηλεκλῆα ἠδὲ Μεγαβρόντην: πέπλακε τὰ ὀνόματα ταῦτα Ἀπολλώνιος, οὐκ ἀπὸ ἱστορίας ἔλαβεν. οὕτω Ταρραῖος (fg 12 Linnenkugel De Lucillo Tarrhaeo, Diss. Monast. 1926, 95).

Ἀρτάκεα: Ἡρωδιανὸς βαρυτονεῖ τὸ ὄνομα ἐν τῷ γ᾽ τῆς Καθόλου (I 68, 28 L.)· Ἀρτάκης γάρ.

〈ἐνναέται:〉 ἔποικοι. Lg

ἠύτε κίρκους ὠκυπ〈έτας〉: εἶδος ἱέρακος. ἔστι 21 Et. Gen. (AB) πέλεια: κίρκος ἐστὶν εἶδος ἱέρακος. ἔστι (εἰσὶ B) δὲ γένη ἱεράκων (ἱέρακος A) η᾽, ὥς φησι Καλλίμαχος ἐν τοῖς Περὶ ὀρνέων. πέλεια δὲ περιστερᾶς εἶδος οἷον φάσσα (φάσσαι A, φάσαι B). ἐτυμολογεῖται δὲ (δὲ om. A) ὡς οἶμαι παρὰ τὸ πέλαν (πελόν B), ὃ σημαίνει τὸ μέλαν. Et. Gen. (AB) κίρκος: κρίκος κίρκος (κίρκος κρίκος A) καὶ τὸ κρικώσω κιρκώσω Ἀττικῶς λέγεται (ex Herodiano Περὶ παθῶν II 375, 29 L.). I 1049—1050. ἔστιν δὲ εἶδος ἱέρακος. Et. Gud. 458, 22 Sturz (cf. Reitzenstein Gesch. d. gr. Et. 1897, 95) Arist. Hist. an. IX 36, 620a 17 Plin. Nat. hist. X 21

δὲ ἱεράκων γένη ἕξ, ὡς Καλλίμαχος ἐν τοῖς Περὶ ὀρνέων (fg 100c 1 Schn.). καὶ Ὅμηρος δὲ ἔοικε τοῦτο γινώσκειν· φησί γοῦν (ν 86 sq.)· “οὐδέ κεν ἴρηξ / κίρκος ὁμαρτήσειεν ἐλαφρότατος πετεηνῶν” καί (ο 526) “κίρκος Ἀπόλλωνος ταχὺς ἄγγελος”. ὁ δὲ ἱέραξ ἱερός ἐστιν Ἀπόλλωνος.

πέλεια δὲ περιστερᾶς εἶδος ὅμοιον φάττῃ, ὡς φησιν Ἀριστοτέλης (Hist. an. V 13, 544 b 1).

5 sch. BT O 237 Eust. 87, 6 1 〈δεκα〉έξ (i. e. ις᾽ pro ϛ᾽) Schneider propter Plinii l. l. 2 φησί γοῦν K : φησὶν οὖν

ὑποτροπίῃ: ὑποστροφῇ τουτέστι φυγῇ. Lg (P)

ἠῶθεν δ᾽ ὀλ〈οήν〉: ἅμα ἠοῖ κακὴν ἀμπλακίην καὶ ἀπροσμηχάν〈ητ〉ον εἶδον οἷον ἀβοήθητον. L 11 suppl. W

τρὶς περὶ χαλκείοις δίχα: χαλκείοις σὺν ἔντεσι. ὑπέρβατον δέ ἐστι. τὸ γὰρ ἑξῆς· χαλκείοις σὺν ἔντεσι περιδινηθέντες, ὅ ἐστι περιδραμόντες.

τύμβῳ ἐν ἐκτερέ〈ιξαν〉: τύμβον ἔστησαν. κτερεΐξαι τὸ θάψαι· ἔθαψαν γάρ, τάφον αὐτῷ ποιήσαντες. 15 ἐν ἐκτ- W : ἐνεκτ- κτερεΐξαι W : καὶ ταρχύσαι 16 post θάψαι P add. κτερεΐξαι δὲ τὸ τύμβον ποιῆσαι καὶ τὰ ἐπὶ τῷ τύμβῳ τελέσαι

τοῦ δὲ Λειμωνίου πεδίου μέμνηται Δηίοχος (fg 7 M. II 18), περί τε τοῦ τάφου Κυζίκου ὁ αὐτός. 17 sch. 1061 post 1062 legitur, traici iussit Schaefer Δηίοχος V : Διίοχος P : Δηίλοχος L

τὸ δὲ ἀγκέχυται Ὁμηρικῶς κατὰ τὴν ἀρχαίαν ἀγωγήν (Ψ 256)· ‘χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν’. 19 ἀγκ- L : ἐγκ- P γὴν (sic) post ἀγωγήν add. L

οὐδ᾽ ἄλοχος Κλείτη: ὁ μὲν Ἀπολλώνιος νεόγαμον τὸν Κύζικον καὶ ἄπαιδα ἱστορεῖ, Εὐφορίων δὲ ἐν Ἀπολλοδώρῳ (fg 4 Scheidw.) μελλόγαμον. τὴν δὲ 〈γαμετήν〉 οὐ Κλείτην 〈τήν〉 Μέροπος λέγει θυγατέρα, Λάρισαν δὲ τὴν Πιάσου· οὐδὲ παθεῖν τι, ἀπαχθῆναι δὲ αὐτὴν ὑπὸ τοῦ πατρός. Νεάνθης δὲ ἐν τοῖς Μυθικοῖς (84 fg 11 J.) 21 Parth. Narr. am. 28 Con. Narr. 41, 5 23 τὴν δὲ 〈γαμετήν〉 οὐ Κλ. 〈τὴν〉 Μ. K : τὴν δὲ γαμετὴν οὐ Μ. Meineke Euph. 1823, 60 : τὴν δὲ Κλ. οὐ Μ. 24 Λάρισαν L corr. : Θρήσσαν L ante corr., PA ἐπὶ τῷ τοῦ ἀνδρὸς θανάτῳ post τι add. P 25 αὐτήν L : οἴκαδε P Νεάνθης L : Εὐάνθης P

συμφωνεῖ τῷ Ἀπολλωνίῳ. περὶ δὲ τῆς Κλείτης φησὶ Δηίοχος (fg 8 M. II 18) ὑπὸ λύπης τελευτῆσαι. ἱστορεῖ δὲ Ἀπολλώνιος ἄτεκνον τὸν Κύζικον ἀνηρῆσθαι, Νεάνθης (v. supra) δὲ ἐσχηκέναι φησὶ παῖδα ὁμώνυμον. 1 Δηίοχος littera λ deleta V : Διίοχος P : Δηίλοχος L 3 Νεάνθης C. Mueller FHG III 11 : Εὐάνθης ἑαυτῷ in fine add. P

τὴν δὲ καὶ αὐταί: τοῦτο ἤτοι πρὸς θαυμασμὸν τοῦ πάθους — τοσοῦτον γὰρ ἦν, ὡς καὶ τὴν θείαν φύσιν ἀνεγεῖραι — ἢ ὅτι ὑπόκεινται αἱ γυναῖκες θρηνοῦσαι, ἵνα ᾖ· μετὰ τῶν Δολιόνων καὶ αὐταὶ αἱ νύμφαι ὠδύροντο τὴν Κλείτην. Νεάνθης (84 fg 12 J.) δὲ καὶ Δηίοχος (fg 8 M. II 18) ἱστοροῦσιν, ὅτι ἀπήγξατο ἡ Κλείτη καὶ ὅτι ἐκ ταύτης κρήνη ἐν Κυζίκῳ 〈...〉. 8 Parth. Narr. am. 28 7 Νεάνθης Marquardt Cyzicus 1836, 168 n. 1 : Εὐάνθης 8 Δηίοχος W : Διίοχος P : Δηίλοχος LV 9 ἐκ Fr. : ἡ L. lac. ind. W. P, quem Jacoby sequitur, totum locum ita explevit: καὶ Δ. δὲ καὶ Εὐ. ἀπάγξασθαί φασιν αὐτήν, καὶ ἐκ τῶν δακρύων αὐτῆς κρήνην γενέσθαι, κληθεῖσαν ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτῆς Κλείτην.

ἣν καλέουσι Κλείτην: ἀντὶ τοῦ ὁμωνύμως τῇ παιδί, πρὸς τὸ πλείονα χρόνον τοῦ πάθους τὴν μνήμην σῴζεσθαι [βουλόμενοι]. περικλεὲς δὲ [ἢ] τὸ ἐπίδοξον καὶ διαβόητον ἔκ τε τῆς τοῦ πάθους ὑπερβολῆς καὶ τῆς πρὸς τὸν ἄνδρα διαθέσεως γενόμενον. 11 del. W 12 [ἢ] τὸ Fr. : ἢ τὸ L : ἤτοι K : aliter P

μυληφάτου: τοῦ πυροῦ, τουτέστι τοῦ σίτου, τοῦ ἀλεύρου τοῦ ὑπὸ μύλης τεθραυσμένου ἐν τῷ ἀλήθεσθαι. φησὶ δὲ τοὺς ἄρτους. 14 sch. β 355 Apoll. Lex. Hom. 114, 9 B. Hesych. μυληφάτου Et. Or. 98, 19 Et. M. 594, 42 Eust. 868, 39. 1445, 57. 1450, 18

ἄφλεκτα: ἀντὶ τοῦ ὠμά. LgP

〈διαζώεσκον:〉 ἔζων. L g

χύτλα: κυρίως τὰ μεθ᾽ ὕδατος ἔλαια, καταχρηστικῶς δὲ τὰ ἐναγίσματα καὶ αἱ χοαί. πέλανοι δὲ πέμματα ποιά. Ἀττικοὶ δὲ πέλανον λέγουσι πᾶν τὸ πεπηγός, ὡς Εὐριπίδης περὶ τοῦ ἀφροῦ τοῦ πεπηγότος περὶ τοὺς ὀδόντας οὕτως ἔθηκεν τὴν λέξιν, οἷον (Orest. 220)· 18 Et. Gen. (B) χύτλα: οἷον II 926. χύτλα κυρίως τὰ μεθ᾽ ὕδατος ἔλαια, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ ἐναγίσματα. Καλλίμαχος (fg 479 Schn.)· ‘χύτλων ἀντιασάντων (ἀντιάσαντες Schneider)’, ἔντομα μήλων τὰ εὐνοῦχα, ἐπειδὴ ταῦτα μάλιστα ἔθυον τοῖς νεκροῖς ὡς ἄγονα ὄντα ἀγόνοις καὶ αὐτοῖς οὖσιν (inde ab ἔντομα e glossa ἔντομα repetita, quae ad v. 587 ascriptα est). cf. W 77 sch. ζ 80 Hesych. Suid. χύτλα 19 Et. Gen. (AB) πέλανος: οἷον I 1077. εἰσὶ πέμματα ποιά. Ἀττικοὶ δὲ πέλανον λέγουσι πᾶν τὸ πεπηγός, ὡς Εὐριπίδης περὶ τοῦ ἀφροῦ τοῦ πεπηγότος περὶ τοὺς ὀδόντας οὕτως ἔθηκεν τὴν λέξιν, οἷον (Orest. 220)·

δὲ πᾶν τὸ πεπηγὸς οὕτω λέγουσι. τὸ δὲ Κύζικον ἐνναίοντες ἀντὶ τοῦ οἱ Κυζικηνοί. Ἰάονες δὲ διὰ τὸ ἀποίκους εἶναι Μιλησίων. καὶ γὰρ εἰς Μίλητον ὁ Νηλεὺς ἀποικίαν ἐστείλατο καὶ ἐκεῖθεν ἐπὶ Κύζικον μετὰ πολὺν χρόνον· ὅθεν καὶ τοὺς Κυζικηνοὺς Ἴωνας ἐκάλεσεν. 4 Κυζικηνοὺς Hoelzlin : Μιλησίους

πελάνους ἐπαλετρ〈εύουσιν〉: πᾶς δῆμος ἐπὶ τῆς μύλης ἐπαλετρεύουσι καὶ ἀλήθουσι πελάνους. πέλανος δὲ ὁ διαπεπηγμένος καὶ ῥυπαρὸς 〈ἀφρὸς〉 κατὰ Ἀττικούς, ὡς καὶ Εὐριπίδης (Orest. 220)· ‘στόματος ἀφρώδη πέλανον’. φησὶ δὲ τοὺς ἀκαθάρτους καὶ εὐτελεῖς ἄρτους, οὓς ὁ Θεόκριτος (XXIV 138) Δωρικούς φησιν. sch. rec. Aesch. Pers. 204 — sch. Eur. Or. 220 Hesych. πέλανον. πέλανος — Συν. πέλανοι (335, 20 Ba. Phot. Suid.) 7 suppl. Blomfield Aesch. Pers. 1814, 182

ἦμαθ᾽ ὁμοῦ: τὸ ὁμοῦ παρ᾽ Ὁμήρῳ μὲν τὸ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ σημαίνει (Λ 127) “ὁμοῦ δ᾽ ἔχον ὠκέας ἵππους”, παρὰ δὲ τοῖς μεθ᾽ Ὅμηρον καὶ ἄλλα σημαίνει, ὡς καὶ Σοφοκλῆς ἐπὶ χρόνου τέθεικεν αὐτό (Oed. R. 4 sq.)· ‘πόλις δ᾽ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει, / ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων’. νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ ὁμοίως κεῖται, ὡς καὶ παρ᾽ Εὐριπίδῃ (Herc. 455)· ‘ὁμοῦ γέροντες καὶ νέοι καὶ μητέρες’. 10 sch. BT Λ 127 sch. Plat. Phaed. 72 C Lex. rhet. 285, 1 B. Hesych. Phot. Suid. ὁμοῦ Eust. 878, 13. 1713, 31 10 τῷ αὐτῷ P : αὐτῷ τῷ L

〈ἐπιπλομένη:〉 ἐπερχομένη. Lgr (P)

ὧλλοι μέν ῥα: ἡ τοιαύτη συναλοιφὴ τῆς νεωτέρας Ἰάδος ἐστί. διὸ μέμφονται Ζηνοδότῳ εἰπόντι 〈δεῖν ἀναγινώσκειν〉 (Β 1) “ὧλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρες”· οὐ κέχρηται γὰρ ταύτῃ Ὅμηρος. 19 Et. Gen. (B) ὧλλοι: οἷον I 1081 καὶ I 998 ἀντὶ τοῦ οἱ ἄλλοι. αἱ τοιαῦται συναλοιφαὶ τῆς δευτέρας εἰσὶν Ἰάδος, ᾗ Ὅμηρος οὐ χρῆται. sch. 998/99 sch. AB B 1. A K 1 Apoll. De constr. I 6. 62 — Philem. Lex. techn. 316 20 suppl. W ex Et.

πύματον λάχος: ὕστατον κλῆρον καὶ μερίδα τοῦ ἐν τῇ Δολιονίᾳ ὕπνου λαμβάνοντες καὶ ἐκεῖσε ὑπνοῦντες· τῇ γὰρ ἑξῆς ἀναπλεῖν ἔμελλον. LgM P 22 ὕστατον P : ὕστερον LG 23 Δολιονίᾳ Hoelzlin : Δολο- ὕπνου GF : -οῦν LP καὶ ἐκεῖσε κτλ. L(P) : om. G

〈πύματον λάχος:〉 τοῦ ἐν Κυζίκῳ ὕπνου ὕστατον λάχος φησίν. Sm 1 τοῦ — ὕπνου sch. a : τὸν — ὕπνον ὕστατον P in sch. a : ὕστερον

ἀδινὰ κνώσσοντασ: ἐφύλαττον μεγάλως καὶ βαθέως ὑπνοῦντας. ὁ δὲ Ταρραῖος (fg 8 Linnenkugel De Lucillo Tarrhaeo, Diss. Monast. 1926, 89) λεπτὰ κοιμωμένους καὶ οὐ κατὰ βάθος.

〈θεσπίζουσα:〉 προλέγουσα, μαντευομένη. Lg

λῆξιν ὀρινομένων: τὴν κατάπαυσιν καὶ λώφησιν τῆς τῶν ἀνέμων βίας. 〈ἀκταίης:〉 τὸ γὰρ ὄρνεον θαλάσσιον καὶ ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς βιοῦν. λέγεται δὲ καὶ ὁ Ζεὺς ἐφεξῆς ιε᾽ ἡμέρας ἤ, ὡς τινες, ιδ᾽ εὐδιεινὰς ποιεῖν, ἵνα ἀποκυήσῃ παρὰ τοῖς αἰγιαλοῖς, αἱ ἀλκυονίδες ἡμέραι καλοῦνται, ζ᾽ πρὸ τοῦ τόκου καὶ ζ᾽ μετὰ τὸν τόκον. εἴληφε δὲ τὰ περὶ τῶν ἀλκυόνων παρὰ Πινδάρου ἐκ Παιάνων (fg 62 Schr.). εὐλόγως δὲ ὄσσαν εἶπε τὴν τῆς ἀλκυόνος φωνήν· ὑπὸ γὰρ Ἥρας ἦν ἀπεσταλμένη, ὡς φησι Πίνδαρος. 8 Arist. Hist. an. V 8, 542 b 4 Plin. Nat. hist. X 90 Ps.-Plat. Alcyon. 1. 2 cum sch. sch. Theocr. VII 57 b sch. Lyc. 730. Et. M 66, 29 . Et. Gud. 91, 24 De Stef. — Eust. 776, 18 8 add. W 10 εὐδιεινὰς Steph. : εὐδιηνὰς AF : εὐδινὰς L : εὐδίας P αἱ K : καὶ 12 τῶν ἀλκυόνων F : τὴν -ην L : τὴν -α P

ἀκταίης ὄρνιθος: τῆς παρὰ ταῖς ἀκταῖς καὶ τοῖς αἰγιαλοῖς διατριβούσης καθήκουσαν φωνὴν ἀκούσας. 15 sch. ABT A 105. AT B 93 Et. M. 633, 30 Eust. 1417, 38

ἀφλάστοιο: Ἀπολλόδωρος ἐν ταῖς Λέξεσι (cf. 244 fg 240 J.) ἀποδέδωκεν ἄφλαστον τὸ ἀκροστόλιον. οὐκ εὖ, ἐπειδὴ τὸ 17 Et. Gen. (B) ἀκροστόλιον: τὸ ἄκρον τοῦ στόλου... sch. ABT O 717 Apoll. Lex. Hom. 49, 6 B. Eust. 1039, 36 (e Pausania) Συν. ἄφλαστα (172, 10 Ba.) gl. Herod. VI 114 Hesych. Suid. ἄφλαστον Poll. I 90 sch. Lyc. 295 Tz. Lyc. 24, 25 Sch. Et. M. 177, 42 cf. Didym. 79. 181 Schm. 17 Ἀπολλόδωρος Schwartz RE² I, 1894, 2871 e Συν. : Ἀπολλώνιος. Wellmann 1931, 65 hunc Apollonium putat esse Chaeridis filium.

ἀκροστόλιόν ἐστι τὸ ἄκρον τοῦ στόλου, στόλος δὲ λέγεται τὸ ἐξέχον ἀπὸ τῆς πτυχῆς καὶ διῆκον ἄχρι τῆς πρώρας ξύλον· πτυχὴ δὲ λέγεται, ὅπου τὸ τῆς νεὼς ἐπιγράφεται ὄνομα. ἔστιν οὖν ἄφλαστον 〈οὐ〉 τὸ ἀκροστόλιον 〈τὸ〉 κατὰ τὴν πρώραν, ἀλλ᾽ ὁ ποιητὴς αὐτὸ παραδίδωσιν ἐπὶ τῆς πρύμνης λέγων (Ο 716 sq.)· “Ἕκτωρ δὲ πρύμνηθεν ἐπεὶ λάβεν, οὔτι μεθίει / ἄφλαστον μετὰ χερσὶν ἔχων.” καὶ εἴρηται ἄφλαστον κατὰ συγγένειαν τοῦ φ πρὸς τὸ θ, ἄθλαστον· κατὰ ἀντίφρασιν, ἐπεὶ εὔθλαστόν ἐστιν. ἔστιν οὖν ἄφλαστον σανίδιον κατὰ τὴν πρύμναν. 1 τὸ ἄκρον P cum Et. : om. L 3 ἄφλ. 〈οὐ〉 τὸ ἀκρ. 〈τὸ〉 Deicke 25 e sch. BT O 717 : ἀκρ. τὸ ἄφλ.

〈ἀφλάστοιο:〉 ἀκροστολίου. Gg

ἐκ γὰρ τῆς ἄνεμ〈οι〉: ἐκ ταύτης τῆς Ῥέας καὶ γῆ καὶ θάλασσα καὶ οὐρανὸς συνέχεται. οἱ γὰρ φυσικοὶ αὐτὴν γῆν φυσιολογοῦσι καὶ τὴν πάντων ἁρμογὴν καὶ σύνδεσμον, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς ἐτυµολογοῦσι παρὰ τὸ ῥεῖν ἀεὶ καὶ ποιεῖν τείρεα. καὶ φυσικῶς ταύτης ἄνδρα τὸν Κρόνον φασίν, οἱονεὶ τὸν χρόνον μεταβολῇ τῶν ἀντιστοίχων· σύνεστι δὲ τῇ τῶν στοιχείων τάξει ἐξ ἀνάγκης ὁ χρόνος. καὶ εἶτα λοιπὸν ἀλληγορικῶς τούτους τῶν θαλασσίων καὶ οὐρανίων καὶ χθονίων θεῶν πατέρασ εἶναί φασι· μετὰ γὰρ τὴν τῶν στοιχείων θέσιν καὶ σύνδεσμον συνέβη καὶ θεοὺς καὶ θεῶν δυνάμεις καὶ διαφορὰς μαθεῖν τοὺς ἄνδρας καὶ τιμῆσαι. 13 sch. 1141/48 b sch. Hes. Theog. 135 Et. M. 701, 18 Plat. Crat. 402 B Corn. 6 17 δὲ L : γὰρ P

πεπείρηται: συνέχεται, συνέζευκται. LgGgP

Ἱερῆς ἐκ πείσματα: ἧς καὶ ἐν τοῖς πρώτοις μέμνηται εἰπών (v. 1019)· “Ἱερὴ δὲ φατίζεται ἥδ᾽ ἔτι πέτρη.” 22 ἐν τοῖς ἀνωτέρω A. ἐν τοῖς προτέροις prop. Schaefer, traditum defendit Bernhardy Dion. Per. 2, 1828, 770 23 ἥδ᾽ ἔτι L : εἰσέτι P

ἤρεσαν: ἐκωπηλάτησαν. τῷ δὲ συντελικῷ ἀντὶ παρατατικοῦ εἶπεν, τοῦ ἤρεσσον. λιμένα δὲ Θρηίκιον λέγει, ἐπειδὴ κεῖται μὲν ἡ Κύζικος ἐπ᾽ ἐσχάτοις τῆς Φρυγίας, συνάπτει δὲ ἡ Βιθυνία τῇ Φρυγίᾳ, Βιθυνοί δὲ Θρᾷκες κατὰ τὸ δεξιὸν μέρος. ἢ ἐπειδὴ Θρᾷκες Κύζικον ᾤκησαν. 24 ἐκωπηλάτησαν Gg 27 〈τῶν〉 κατὰ prop. Fr.

καὶ πᾶσα περαίη Θρηικ〈ίης〉: καὶ πᾶσα ἡ ἐν- 28 καὶ πᾶσα ἡ — Θράκης L : ὁ δὲ νοῦς· τὸ ἐξ ἐναντίας μέρος τῆς

ἀντία χώρα τῆς Θράκης. 〈Μακριάδες...〉 Ποντικὸν δὲ ἔθνος οἱ Μάκρωνες. τὸ δὲ χερσὶν ἑαῖς οὐκ εὖ εἴρηκεν· ὤφειλε γὰρ σφετέραις. 1 lac. ind. W, ubi P praestat: Μακριάδος δὲ λέγει σκοπιὰς τὴν τῶν Μακρώνων χώραν

〈ἠερόεν〉 στόμα Βοσπόρου: ἠερόεν οἷον ἀερώδες ἤτοι ὁμιχλῶδες. Βόσπορος δὲ τὸ τῆς Προποντίδος στενόν, οὕτω κληθὲν ἀπὸ τῆς διανηξαμένης βοός, τῆς Ἰοῦς. 4 sch. II 168 cum loc. sim. 3 add. W

ἐκ δ᾽ ἑτέρης: οὐ λέγει ἐκ δ᾽ ἑτέρης ἠπείρου — καὶ γὰρ ἡ Μυσία καὶ ὁ Αἴσηπος τῆς Ἀσίας —, ἐπὶ ἑτέρας δὲ χώρας λέγει, τῆς Τρῳάδος, καθ᾽ ἣν ὁ Αἴσηπος ῥεῖ χωρίσων αὐτὴν τῆς Μυσίας. καὶ Ὅμηρος (Μ 21)· ‘Γρήνικός τε καὶ Αἴσηπος’. ἡ δὲ Τρῳὰς ἀπὸ Μυσίας ἀρχομένη τῆς Μεγάλης ἐπὶ τοῦ Αἰσήπου λήγει· ἡ δὲ Δολιονία καὶ Φρυγία ἄρχεται μὲν ἀπὸ τοῦ Αἰσήπου, λήγει δὲ ἐπὶ Ῥυνδάκου. Μυσίαι δὲ δύο, ὧν ἡ μὲν μία τῇ Εὐρώπῃ πλησιάζει, ἡ δὲ ἑτέρα τῇ Ἀσίᾳ· τῆς οὖν ἐν Ἀσίᾳ Μυσίας αἱ κολῶναι τοῖς Ἀργοναύταις ἐφαίνοντο. 11 Strab. XII 571 Ptol. Geogr. VIII 11, 1 10 τῆς Μεγάλης P (cf. Ptol. Geogr. V 2, 5. 14) : om. L Δολιονία F : Δολο-

καὶ πεδίον Νηπήιον: πεδίον Νηπείας ἔστι περὶ Κύζικον. μνημονεύει δὲ αὐτοῦ καὶ Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ (fg 45 Schn. = 101 Kapp)· ‘Νηπείης ἥ τ᾽ ἄργος, ἀοίδιμος Ἀδρήστεια.’ τὴν δὲ Νήπειαν Διονύσιος ὁ Μιλήσιος (32 fg 9 J.) πεδίον τῆς Μυσίας φησὶν εἶναι. ὁ γὰρ βασιλεὺς τῶν Μυσῶν Ὄλυμπος θυγατέρα Ἰάσου ἔγημεν, Νήπειαν ὄνομα, καὶ κατώκησεν ἐν τῷ πεδίῳ τούτῳ, ὃ νῦν καλεῖται Νηπείας πεδίον. Ἀπολλόδωρος (244 fg 175 J.) δὲ φησι Νηπείας πεδίον ἐν Φρυγίᾳ. ὁ δὲ Καλλίμαχός φησιν ἐν Ὑπομνήμασι (fg 100h 3 Schn.) Νέμεσιν εἶναι τὴν τὸ πεδίον κατέχουσαν. ἔστι δὲ 14 Et. Gen. (A) στύπος: I 1116—18. σχόλιον. πεδίον (περὶ) Κύζικον ἱερὸν τῆς Νεμέσεως. Νηπηίη δὲ ἡ νέα (immo Νηπήιον δὲ τὸ νέον) ποιητικῶς. ἔστι δὲ καὶ πόλις Μυσίας Ἀδρήστεια ἀπὸ Ἀδράστου τοῦ ἱδρυσαμένου. cf. W 71 Strab. XIII 588 Steph. Byz. Ἀδράστεια 17 ἥ τ᾽ Bentley : ἥ τ᾽ L : ἥδ᾽ P ἄργος L : Ἄργου P 19 Ὄλυμπος, quod P om., post ἔγημεν est in L. trai. K, delendum non sine dubitatione censet Jacoby 23 〈καὶ χώρα〉 e Steph. Byz. post ἔστι δὲ suppleri vult Deicke 26

καὶ πόλις καλουμένη Ἀδρήστεια ἀπὸ 〈Ἀδράστου〉 τοῦ ἱδρυσαμένου. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἑκατέρων μέμνηται, τῆς τε πόλεως καὶ τοῦ πεδίου· φησὶ γάρ· ἄστυ τε καὶ πεδίον Νηπήιον Ἀδρηστείης. τῆς δὲ πόλεως καὶ Ὅμηρος μνημονεύει (Β 828)· ‘οἳ δ᾽ ἄρ᾽ Ἀδρήστειαν εἶχον’.

ἔσκε δέ τι στιβα〈ρὸν στύπος〉: στύπος τὸ πρέμνον καὶ στέλεχος, ἐξ οὗ καὶ 〈Ἀρχίλοχος (fg 127 B. II 423) ‘ὀρέων〉 ἀπεστύπαζον’. βρέτας δὲ τὸ βροτῷ ἐοικός. καὶ Εὐφορίων (fg 125 Scheidw.) δὲ ἐκ τούτου κινηθεὶς τὸ ξόανον τῆς μητρὸς τῶν θεῶν φησιν ἀµπέλινον εἶναι, διὰ τὸ τὴν ἄµπελον ἴσως ἱερὰν εἶναι τῆς Ῥέας. 5 Et. Gen. (A) στύπος: ... πᾶν δὲ δένδρον σκληρὸν καὶ στερεὸν στύπος λέγεται. ἢ τὸ ταπεινὸν παρὰ τὸ στύφεσθαι... 7 sch. Ar. Equ. 31 Hesych. Suid. βρέτας Et. M. 213, 3 Et. Gud. 286, 11 De Stef. 5 add. Steph. 6 στέλεχος Gg Sm suppl. K ex Et. 7 post ἀπεστύπαζον Deicke 26 ex Et. inseri vult πᾶν δὲ δένδρον κτλ.

πρόχνυ: παντελῶς. LgGgSmP

γεράνδρυον: ἀρχαῖον, ξηρόν, ἄχρηστον. LgGgSmP 11 Et. Gen. (AB) γεράνδρυον: παλαιὸν φυτόν. Άπολλώνιος I 1117—1118. σημαίνει δὲ τὸ γεγηρακὸς καὶ παλαιὸν δένδρον. ... Hesych. γεράνδρυεσ sch. Clem. Al. Protr. 10, 22 St. Phryn. Praep. soph. 38, 7 De B. 11 ἀρχαῖον LG : παλαιὸν P : om. S ξηρόν GS : ξύλον LP ἄχρηστον S : om. LGP

〈ὀκριόεντι〉 κολωνῷ: τῇ ἐξεχούσῃ ἀκρώρειᾳ. Lg (P) 12 Et. Gen. (AB) κολώνη: I 1120. 1114. ... σημαίνει δὲ ἄμφω τὰ ἀκρωτήρια. sch. II 695 a sch. ABT Gen. Φ 319

χέραδος: ἡ τῶν βραχέων λίθων συλλογή τῶν καθ᾽ ἕνα χειρὶ ληφθῆναι δυναμένων, οὓς Ὅμηρος χερμάδιά φησι. τὸ δὲ βωμὸν ἀντὶ τοῦ εἰς βωμοῦ κατασκευήν. 13 Apoll. Lex. Hom. 167, 21 B. Hesych. Suid. χέραδος Et. M. 808, 40 Eust. 1238, 6 14 sch. Pind. Pyth. III 86 Hesych. χερμαδίῳ. χερμάς Suid. χερμαδίῳ Et. Or. 166, 19 Et. M. 808, 46 Tz. Lyc. 20, 30 Sch. Eust. 715, 39. 1084, 15 12 add. K 13 ἡ — συλλογή Gg 14 χερμάδια PA : -αδίους L

χέραδες λέγονται οἱ σωροί τῶν μικρῶν λίθων. φησὶ Δημήτριος ὁ Σκήψιος (fg 70 Gaede) τὴν διάλεκτον Ἀπολλωνιατῶν εἶναι τῶν ἐν Πόντῳ. μνημονεύει καὶ Σαπφώ (fg inc. lib. 30 Lobel = 114 B. III 127) ‘μή κίνη χεράδας’ καὶ Ὅμηρος (Φ 319) ‘ἅλις χεράδος περιχεύας’.

χέραδος δὲ ὁ τῶν λίθων σωρός· εἰς δὲ τὴν τοῦ βωμοῦ κατασκευὴν λίθους ἐσώρευον.

1 Et. M. 808, 36 Hesych. χεράς 21 sch. II 780/83 a 1 ἢ praem. χεράδες P : χέραδες L σωροὶ τῶν μικρῶν W ex Et. : μικροὶ σωροὶ τῶν 4 κίνη Ahrens : κίνει Et. : κενὴ χεράδας Et. : χεράδος P : χέραδος L

δρυΐνοισιν: εἰκότως· ἡ γὰρ δρῦς ἱερὰ τῆς Ῥέας, ὡς φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν γ᾽ Περὶ θεῶν (244 fg 92 J.).

δρυΐνοις δὲ αὐτούς φησι στέφεσθαι διὰ τὸ μεμερίσθαι τῇ θεῷ τὸ δένδρον τοῦτο, διὰ τὸ καὶ πρὸς στέγας καὶ πρὸς τροφὴν 〈τὸ〉 πρῶτον χρησιμεῦσαι. 10 sch. b ab a segregavit Muenzel 1883, 39 th. 17 11 add. idem

Δινδυμίην: τὴν ἐν τῷ Δινδύμῳ ὄρει τιμωμένην ἐπικαλούμενοι καὶ ἱκετεύοντες. Lg (P)

ἐνναέτιν Φρυγίης, Τιτίην θ᾽ ἅμα: [περί] τῶν Ἰδαίων Δακτύλων καλουμένων πρώτους 〈τούτους〉 φησὶν εἶναι καὶ παρέδρους τῇ μητρὶ τῶν θεῶν, ἀκολουθῶν Μαιανδρίῳ λέγοντι Μιλησίους, ὅταν θύωσι τῇ Ῥέᾳ, προθύειν Τιτίᾳ καὶ Κυλλήνῳ. εἰσὶ δὲ οὗτοι τῶν Ἰδαίων Δακτύλων μοιρηγέται καὶ μητρὸς θεῶν πάρεδροι. Καλλίστρατος δὲ ἐν τῇ β᾽ τῶν Καθ᾽ Ἡράκλειαν περὶ Τιτίου φησίν (fg 2 M. IV 354)· ‘ὁ δὲ Τιτίας ἥρως ἐγχώριος, ὃν οἱ μὲν μυθεύουσι παῖδα Διός, οἱ δὲ τὸν πρεσβύτατον τῶν Μαριανδυνοῦ τοῦ Κιμμερίου παίδων, δι᾽ ὃν μάλιστα τὸ ἔθνος ηὔξηται καὶ προάγεται ἔτι εἰς εὐδαιμονίαν·

15 del. W, περι〈ττῶν〉 prop. K 16 suppl. K 17 Μαιανδρίῳ Meineke 1846, 15 : Μαιάνδρῳ L : Μενάνδρῳ P (cf. W 38) 18 προθύειν Hemsterhuys 1744, 290 : προσθ- 20 τῇ L : τῷ P τῶν P : τῷ L 21 ὁ δέ L : om. P μυθεύουσι L : -ονται P 22 τὸν P : om. L πρεσβύτατον Mueller : -τερον

ἀπεθεώθη δὲ ὑπὸ Μαριανδυνῶν’, καὶ Προμαθίδας δὲ ἐν τοῖς Περὶ Ἡρακλείας (fg 1 M. III 201) λέγει περὶ Τιτίου, ὅστις ἦν, καὶ Θεοφάνης (188 fg 2 J.). ὅτι δὲ νύμφη τῆς Οἰαξίδος γῆς δραξαμένη τοὺς καλουμένους Ἰδαίους Δακτύλους ἐποίησε, παρὰ Στησιμβρότου (107 fg 12 b J.) εἴληφε. 〈...〉 καὶ ὅτι διὰ τῶν χειρῶν διερρύησαν, Δακτύλους κληθῆναι. Σοφοκλῆς δὲ αὐτοὺς Φρύγας καλεῖ ἐν Κωφοῖς Σατύροις (fg 364 Pearson). 1 verba ἀπεθεώθη — Μαρ. post Θεοφάνης leguntur, trai. W ὑπὸ K : ἀπὸ Προμαθίδας G. J. Vossius 1699, 187 : -χίδας 3 τῆς L : τις P 5 lac. ind. K collato Et.

Δάκτυλοι Ἰδαῖοι: ἐκατέρους πέντε φασὶ τούτους εἶναι, δεξιοὺς μὲν τοὺς ἄρσενας, ἀριστεροὺς δὲ τὰς θηλείας. Φερεκύδης (3 fg 47 J.) δὲ τοὺς μὲν δεξιοὺς κ᾽ λέγει, τοὺς δὲ εὐωνύμους λβ᾽. γόητες δὲ ἦσαν καὶ φαρμακεῖς, καὶ δημιουργοί σιδήρου λέγονται πρώτοι καὶ μεταλλεῖς γενέσθαι· ἀριστεροὶ μὲν αὐτῶν, ὡς φησι Φερεκύδης (v. supra), οἱ γόητες, οἱ δὲ μεταλλεύοντες δεξιοί. ὠνομάσθησαν δὲ ἀπὸ τῆς μητρὸς Ἴδης. ὡς 〈δὲ〉 Ἑλλάνικός (4 fg 89 J.) φησι, Ἰδαῖοι Δάκτυλοι ἐκλήθησαν, ὅτι ἐν τῇ Ἴδῃ συντυχόντες τῇ Ῥέᾳ ἐδεξιώσαντο τὴν θεὸν καὶ τῶν δακτύλων αὐτῆς ἥψαντο. ὡς δὲ Μνασέας ἐν τῷ α᾽ Περὶ Ἀσίας (fg 26 M. III 154), Ἰδαῖοι Δάκτυλοι λέγονται ἀπὸ τοῦ πατρὸς Δακτύλου. 4 Et. Gen. (AB) Ἰδαῖοι Δάκτυλοι: I 1127—31. ... διὸ καὶ Δάκτυλοι προσαγορεύονται, ἀπὸ τῶν ἡμετέρων δακτύλων· Ἰδαῖοι δέ, ἐπεὶ ἐν ὄρει τῆς Κρήτης ἐγένοντο. Στησίμβροτος δὲ... Διὸς καὶ Ἴδης νύμφης... ἐκέλευσε ταῖς ἰδίαις (Ἰδαίαις B) τροφοῖς λαβεῖν κόνιν... Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά... Diod. V 64, 3 Strab. X 473 Diom. Ars gramm. I 478, 21 K. 8 ἐκατέρους W : ἕξ καὶ 11 εἶναι post λέγονται add. L 12 αὐτῶν post οἱ γόητες legitur, trai. K 13 μεταλλεύοντες W : ἀναλύοντες verba ὠνομάσθησαν δὲ ἀπὸ τ. μ. Ἴδης post γενέσθαι sunt, trai. W 14 add. W οἱ δέ φασιν ὅτι ante Ἰδαῖοι inserit P 15 διὰ τὸ ἐν τ. Ἴ. ἐντυχόντας (ἐντ- etiam F) τ. Ῥ. τοὺς γόητας δεξιώσασθαι τ. θ. κ. τ. δ. αὐτ. ἅψασθαι GmSm, cf. W 10 17 λέγονται P : om. L

καὶ τῆς μητρὸς Ἴδης. ὁ δὲ τὴν Φορωνίδα συνθεὶς γράφει οὕτως (fg 2 Kinkel): “ἔνθα γόητες / Ἰδαῖοι Φρύγες ἄνδρες ὀρέστεροι οἰκί᾽ ἔναιον, / Κέλμις Δαμναμενεύς τε μέγας καὶ ὑπέρβιος Ἄκμων, / εὐπάλαμοι θεράποντες ὀρείης Ἀδρηστείης, / οἳ πρῶτοι τέχνην πολυμήτιος Ἡφαίστοιο / εὗρον ἐν οὐρείῃσι νάπαις ἰόεντα σίδηρον / ἤνεγκάν τ᾽ ἐς πῦρ καὶ ἀριπρεπὲς ἔργον ἔτευξαν.” 3 ἔνθα P : ἐνθάδε L 9 ἦν, τ’ ἐς π. Wil. ad l. : ἐς π. τ’ ἦν. — ἔτευξαν W : ἔδειξαν

Δικταῖον: τὸ Κρητικὸν σπήλαιον· Δίκτη γὰρ ὄρος Κρήτης. Lg (P) 10 sch. 509

〈ἀμφοτέρῃσιν:〉 λείπει χερσί. Lg

δραξαμένη: ἔθος ἐστὶ ταῖς κυούσαις τῶν παρακειμένων λαμβάνεσθαι καὶ ἀποκουφίζειν ἑαυτὰς τῶν ἀλγηδόνων, ὡς καὶ Λητὼ ἐλάβετο τοῦ φοίνικος. 〈...〉 ἔδει δὲ εἰπεῖν ‘Ὀαξίδος’· προσετέθη δὲ τὸ ι. 15 Et. Gen. (AB) Οἰαξίς: I 1131. Οἰαξίς (immo Ὄαξος, cf. Steph. Byz. s. v.) χωρίον Κρήτης ὑψηλόν, τινὲς δὲ ὄνομα πόλεως. καὶ ἐπλεόνασε τὸ ι: Ὀαξὶς (B, -ία A) γὰρ ἦν, καὶ Οἰαξὶς ὡς Πυλογενέος Πυλοιγενέος. cf. W 75 15 lac. ind. W 75

ἐβλάστησεν: ἐγέννησεν. LgP

ἐριώλας: διαφόρως ἀνεγνώσθη, ἐπικρατεῖ δὲ ἡ βαρεῖα τάσις. Lm (P) 17 Herodian. I 324, 7. II 318, 32 L. 17 l. in L adest ἐριώλας Steph. in ann. : ἐργώλας

Ὀρφῆος ἀνωγῇ: τῇ τοῦ Ὀρφέως παρακελεύσει, ὡς αὐτοῦ τῆς ὀρχήσεως προκαταρχομένου.

βηταρμὸν δὲ τὴν ὄρχησιν παρὰ τὴν ἁρμόδιον βάσιν αὐτῶν· λέγει δὲ νῦν τὴν πυρρίχην ὄρχησιν. τὸ δὲ ἑξῆς· ὠρχοῦντο τοῖς ξίφεσι τὰς ἀσπίδας κομποῦντες διὰ τὸ τὸν Κύζικον θρηνεῖσθαι ὑπὸ τῶν Δολιόνων, ἵνα μὴ τῆς θυσίας οὔσης

20 Et. Gen. (AB) βητάρμων: ... I 1135. εἴρηται δὲ βηταρμὸς διὰ τὸ μετὰ ἁρμονίας βαίνειν. οὕτως Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (ὁ τὰ Ἀργ. om. B). sch. θ 250 Apoll. Lex. Hom. 51, 16 B. Lex. rhet. 226, 11 B. Et. Or. 32, 10 Et. Gud. 268, 11 De Stef. 20 τὴν ὄρχησιν — πυρρίχην ὄρχησιν Gm 21 τὴν ἁρμ. β. αὐτῶν L : τὸ ἁρμ. β. αὐτὴν ἔχειν G : aliter P νῦν LP : om. G 22 κομποῦντες L : κτυπ- PA

δύσφημος φωνὴ ἀναφέρηται· ὅθεν καὶ Φρύγες κυμβάλοις καὶ τυμπάνοις τὴν Ῥέαν ἱλάσκονται.

ῥόμβος τροχίσκος, ὃν στρέφουσιν ἱμᾶσι τύπτοντες, καὶ οὕτως κτύπον ἀποτελοῦσι. τινὲς δὲ ῥύμβον αὐτὸν καλοῦσιν, ὡς καὶ Εὔπολις ἐν Βάπταις (fg 72 Kock I 274) καὶ Δίδυμος (fg I 5, 33 Schmidt 69). 3 Et. Gen. (AB) ῥόμβῳ: οἷον: I 1139. μυστικῷ σανιδίῳ... sch. IV 143/44 a cum loc. sim. Eust. Dion. Per. 1134 ... sch. Theocr. II 30 a Hesych. ῥόμβος. ῥύμβος — Phot. ῥόμβος — sch. Clem. Alex. Protr. 302, 28 St. (Diogenianus, cf. W 99) — Eust. 1387, 47 3 τροχίσκος — ἀποτελοῦσι Gm Sm 4 ἀποτελοῦσι LP : ποιοῦσιν GS αὐτὸν K : αὐτὸ L : om. P 5 οὕτως Δ. prop. K

ἀνταίη: ἡ Ῥέα οὕτω λέγεται, διότι ἐναντία τοῖς Τελχῖσιν ἐγένετο. ὡς δέ τινες, ἀνταίη ἡ εὐάντητος καὶ εὐλιτάνευτος. 6 Et. Gen. (AB) ἀνταία: ἡ Ῥέα, ὅτι τοῖς Τελχῖσιν ἐναντία ἐγένετο: παρὰ τὸ ἄντην ἀνταία. Μεθόδιος. cf. W 98 7 εὐάντ. καὶ εὐλιτ. AB : εὐλιτ. καὶ εὐάντ. L : ἀλιτάνευτος καὶ ἀσυνάντητος P

σήματ᾽ ἔγεντο: διὰ τούτου οὐδὲν ἕτερον ὁ ποιητής φησιν ἢ τὴν τῆς θεοῦ φύσιν· καὶ τοῖς φυσικοῖς γὰρ δοκεῖ ἡ αὐτὴ εἶναι τῇ γῇ, γῆς δὲ εὐμενείας σημεῖον τὸ εὔκαρπα εἶναι τὰ δένδρα καὶ πόας αὐτομάτους φύειν. 9 sch. 1098/1102 a cum loc. sim. 9 γὰρ δοκεῖ ἡ αὐτὴ W : φησί (φασί F), δοκεῖ τὴν αὐτὴν L : aliter P 10 γῆς Fr. : τῆς

τερείνης: τῆς ἁπαλῆς καὶ χλωρᾶς. εἰλυοὺς δὲ τὰς καταδύσεις τῶν θηρῶν. ξυλόχους δὲ τοὺς ἐν τοῖς ὄρεσιν ὑλώδεις τόπους. ἔστι δὲ ὑπερβατόν· εἰλυούς τε ξυλόχους τε καταλιπόντες. διὰ πολλῶν δὲ τὸ θαυμαστὸν παρέστησε, διά τε τοῦ διψάδος καὶ ὅτι... 12 Et. Gen. (AB) εἰλυός: σημαίνει τὴν κατάδυσιν τοῦ ὄφεως καὶ τὸν φωλεόν. οἷον: I 1144 (οἷον sqq. om. A). 15 τοῦ W : τῆς

οὐκ ὀλίγον τὸ ἀναδοθὲν ὕδωρ, ἀλλὰ καὶ ἄληκτον. τὸ δὲ ναῖεν οὐκ εὖ. ἔδει γὰρ χωρὶς τοῦ ι νᾶεν, ἵν᾽ ᾖ ἔρρει, ὡς παρ᾽ Ὁμήρῳ (ι 222)· ‘νᾶεν δ᾽ ὀρῷ ἄγγεα πάντα’. d. ἡ δὲ σύνταξις κατὰ μετάθεσιν, ὡς τὸ ‘ῥέε δ᾽ αἵματι γαῖα’ ἀντὶ τοῦ ‘αἷμα ἔρρεεν ἐν τῇ γῇ’. ἢ μεταληπτέον τὸ ναῖεν εἰς τὸ κατάρρυτον, ἵν᾽ ᾖ· ‘κατάρρυτον ἦν τὸ Δίνδυμον ὕδασιν’. P 5 τὸ κατάρρυτον F : τὸ κατάρρυτος ἦν P

〈ποίη:〉 βοτάνης. Lg

〈παροίτερον:〉 ἔμπροσθεν, πρότερον. Lg

ἀνέβραχε: ἀντὶ τοῦ ἀνεδόθη. LgP

διψάδος: ξηρᾶς. L g (P)

νῆσον: τὴν Κύζικον. Lg (P)

ἀελλόποδες: ἀντὶ τοῦ ταχεῖς. Lg (P)

κίχον: κατέλαβον. LgP

ζαχρηέσιν αὔραις: μεγάλως ἐπιβαρούσαις καὶ πνεούσαις, κυρίως δὲ ζαχρηὲς τὸ βιαίως ταῖς χερσὶ πραττόμενον· παρὰ γὰρ τὰς χεῖρας πεποίηται ἡ λέξις καὶ τὸ ζα ἐπιτατικόν. 15 Et. Gen. (AB) ζαχρειής: οἷον I 1159... Ἀπολλώνιος. 15 πραττόμενον F cum Et. : τι πράττειν

μετελώφεον: ἐπαύοντο. LgP 17 sch. III 485 b cum loc. sim. 17 ἐπαύοντο L : -σαντο P

ἐφέλκετο· πρὸς τὴν πάντων αὐτῶν ἀργίαν καὶ τὴν τοῦ κύματος ὑπερβολὴν τὸ ἐφέλκετο πρὸς πλείονα εἶπεν ἔμφασιν· ὅπερ καὶ Καλλίμαχος ἐπὶ τοῦ ταύρου ἡττηθέντος φησίν (fg 275 Schn. = 57 Kapp)· ‘ὃ μὲν εἷλκεν, ὃ δ᾽ εἵπετο νωθρὸς ὁδίτης’. 20 ὃ μὲν εἷλκεν P (fortasse e coniectura) : om. L

λελιημένοι 〈ἠπείροιο〉: ἢ ταραττόμενοι ἢ προθυμούμενοι. Lg (P)

Ῥυνδακίδας: Ῥυνδακὸς ποταμός ἐστι Φρυγίας, οὗ μνημονεύει Βακχυλίδης (fg 67 B. III 588 = 50 Blass-Snell). 〈...〉 ταῖς δὲ ἀληθείαις τάφος ἐστὶ τοῦ Βριάρεω, κατὰ τὴν ἔξοδον. Καλλί- 25 Eust. 123, 33 24 ποταμός e sch. b Schaefer : τόπος 25 lac. ind. W et Wil. ad l., cf. sch. c 26 κατὰ τὴν ἔξοδον P scholio b haec verba post πρὸς ᾧ iniciens : κατὰ τὴν εἴσοδον L

μαχος δὲ ἱστορεῖ περὶ τοῦ ποταμοῦ ἐν τῷ Περὶ τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν ποταμῶν (fg 100e 2 Schn.) καὶ Δημήτριος ὁ Σκήψιος ἐν Τρωικῷ διακόσμῳ (fg 71 Gaede). 2 Τρωικῷ Holstenius ap. Hoelzlin. 364 : τῷ αὐτῷ

Ῥυνδακὸς ποταμὸς Φρυγίας ὁ νῦν Μέγιστος, πρὸς ᾧ καὶ Αἰγαίωνός τινος ἥρωος Μυσοῦ τάφος. Ῥυνδακὸς δὲ ὡς Αἰακός. 4 Et. Gen. (AB) Ῥυνδακός: ὡς Αἰακός. ἔστιν δὲ ποταμὸς Φρυγίας. 4 ἄλλως praem. L Μάκεστος Holstenius ... sed traditum nomen tueri videtur Polyb. V 77, 9. ... cf. Bürchner RE² Ia 1287 5 hoc repugnat praeceptο Herodiani II 88, 7 L.

μέγα τ᾽ ἠρίον: γράφεται καὶ

μέγα τε ῥίον . καὶ τὸ μὲν ῥίον ἐστὶν ὄρος ἤτοι ἀκρωτήριον, τὸ δὲ ἠρίον μνημεῖον. ὁ δὲ περὶ τοῦ Αἰγαίωνος μῦθος ὑπὸ Δημητρίου φέρεται τοῦ Σκηψίου (v. sch. a). Κιναίθων δὲ ἐν τῇ Ἡρακλείᾳ φησίν, ὅτι Αἰγαίων καταγωνισθεὶς ὑπὸ Ποσειδῶνος κατεποντίσθη εἰς τὸ νῦν λεγόμενον ὑπὸ τοῦ Ἀπολλωνίου ἠρίον Αἰγαίωνος, τὸν αὐτὸν καὶ Βριάρεων καλῶν. περὶ δὲ τῆς κλήσεως τοῦ πελάγους 〈...〉 μὲν ἐν τῷ τρίτῳ τῆς Νησιάδος φησὶν ἐν τούτοις· ‘τὸ Αἰγαῖον πέλαγος οἳ μὲν ἀπὸ τῆς περὶ Κάνας Αἰγὸς ἐπώνυμον γεγονέναι φασίν, οἳ δὲ ἀπὸ τῆς Καρυστίας τῆς Αἰγαίης ὀνομαζομένης. αἳ μὲν γὰρ Αἰγαί, ἔνθεν τὸν Ποσειδῶνα παραγίνεσθαί φασι, κατὰ Πελοπόννησόν εἰσιν ἐν τοῖς περὶ Κρίσαν τόποις. εἰσί δέ τινες, οἳ διὰ τὸ θεωρεῖσθαι δι᾽ ὅλου τοῦ πελάγους τὴν παρακειμένην γῆν’. τὸν δὲ Αἰγαίωνα Ἡσίοδός (Theog. 149) φησὶν Οὐρανοῦ καὶ Γῆς· Βριάρεως δὲ καὶ Αἰγαίων καὶ Γύης ὁ αὐτὸς λέγεται

12 sch. 831 cum loc. sim. 7 post μνημεῖον L add. : οἴομαι δέ τινα ἀγνοοῦντα τὸν μῦθον τὸ ἠρίον μεταπεποιηκέναι ἢ γραφέως ἁμαρτήματι περιλελεῖφθαι (παρα- K) τὸ η. cf. W 53 8 περὶ L : πρός F : κατὰ P τοῦ Αἰγαίωνος A, cf. sch. d : τὸν Αἰγαίωνα φέρεται F : φαίνεται L : aliter P 9 Σκηψίου C. Mueller FHG IV 368 : Κνιδίου : Καλλατιανοῦ ... Κιναίθων K e sch. 1355/57c ... : Κόνων (26 fg 2 J.) 11 hic interpres ἠρίον Αἰγαίωνος intellexisse videtur mare Aegaeum, cf. Steph. Byz. Κάρυστος 12 nomen auctoris intercidisse patet, 〈Ξεναγόρας〉 prop. Hecker Phil. 5, 1850, 417 μὲν ἐν Hecker : ἐν μὲν 13 περὶ ante τῆς Ν. add. P 14 περὶ Κάνας Meineke Steph. Byz. 1849, 312 : περκανίας 17 derivabant igitur nomen aut ab αἰγιαλός (W) aut ab ἀεὶ γαῖα (Wil. ad l.) 19 Γύης K : Γύγης

συνωνύμως. Εὔμηλος δὲ ἐν τῇ Τιτανομαχίᾳ (Titan. fg 2 Kink. 6) τὸν Αἰγαίωνα Γῆς καὶ Πόντου φησὶ παῖδα, κατοικοῦντα δὲ ἐν τῇ θαλάσσῃ τοῖς Τιτᾶσι συμμαχεῖν. καὶ Ἴων φησὶν ἐν διθυράμβῳ (fg 11 B. II 255) ἐκ μὲν τοῦ πελάγους αὐτὸν παρακληθέντα ὑπὸ Θέτιδος ἀναχθῆναι φυλάξοντα τὸν Δία, Θαλάσσης δὲ παῖδα. ἄλλοι δὲ θαλάσσιον θηρίον φασὶ τοῦτον.

μέγα τ᾽ ἠρίον: γράφεται καὶ μέγα τε ῥίον Αἰγαίωνος . 〈κακῶς〉· οὐ γὰρ τὸ ὄρος, ἀλλὰ τὸ μνημεῖον δηλοῖ. ὁ δὲ περὶ τοῦ Αἰγαίωνος μῦθός ἐστιν οὗτος· φυγὼν ἐκ τῆς Εὐβοίας ἦλθεν εἰς τὴν Φρυγίαν κἀκεῖ τὸν βίον ἐτελεύτησεν· γίγας δὲ ἦν. οὕτως Ταρραῖος (fg 11 a Linnenkugel De Lucillo Tarrh., Diss. Monast. 1926, 93). 8 suppl. K cf. W 110

τυτθὸν ὑπ᾽ ἐκ Φρυ〈γίης〉: τὴν οὖσαν ὀλίγον ἄνω τῆς Φρυγίας. οὕτω γὰρ καὶ Ὅμηρος (Β 858—863) κεῖσθαί φησι τὴν Φρυγίαν, ἐγγὺς πάνυ τῆς Μυσίας. διὸ καί τινες μίαν εἶναί φασιν ἀμφοτέρας, διὰ τὸ πάνυ πλησιάζειν.

παρεμέτρεον: παρέπλεον. LgP

ἀνοχλίζων: ἀνακινῶν ἐν τῷ κωπηλατεῖν καὶ ἀνακόπτων τὰ κύματα κατὰ τὰς δίνας. τετρηχότος δὲ τραχυνομένου καὶ σφοδροῦ ὄντος. ὁλκοὺς δὲ τὰς φυσήσεις καὶ οἷον ἐπάρσεις καὶ μετεωρισμοὺς τῶν κυμάτων. τὸ δὲ μεσσόθεν ἔμφασιν καὶ τῆς τοῦ πελάγους δεινότητος καὶ τῆς τοῦ ἥρωος ῥώμης ἔχει. τρύφος δὲ τὸ κλάσμα τῆς κώπης. 4 Α 401—406 17 Et. Gen. (AB) ἀνοχλίζω: τὸ ἀνέχω. οἷον I 1167. τετρηχότος σημαίνει τεταραγμένου, ὁλκοὺς τὰς ἐκχύσεις. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. 21 τὸ κλάσμα Lg

μεσσόθεν ἄξεν: διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν φησὶ καταλελεῖφθαι τὸν Ἡρακλέα ἐν Κίῳ· οἳ δὲ ἐν Ἀφεταῖς, ἐπειδὴ ἑτεροκλινῆ τὴν Ἀργὼ ἐποίει, Ἔφορος δὲ ἐν α᾽ (70 fg 14 a J.) ἀποδεδρακέναι αὐτὸν δι᾽ Ὀμφάλην. 24 sch. 1289/91 a cum loc. sim. 23 φησὶ W : φασί 25 ἀποδεδρακέναι Wil. ad l. : ἀποδέδωκεν lac. post Ὀμφάλην indicata K : ἀναδέδωκεν L : παραδέδωκεν F : φησί verbo καταλελεῖφθαι in fine adiectο P

ἀήθεσσον: ἀήθεις ἦσαν τοῦ ἠρεμεῖν διὰ τὴν ἔμφυτον τοῦ ἥρωος δύναμιν. 27 ἀήθεις ἦσαν τοῦ ἠρεμεῖν Gm

ἐν προμολῇ: τῇ προστάδι καὶ τοῖς προθύροις. λέγονται δὲ προμολαὶ καὶ τὰ ἐξώπυλα μέρη, ὡς αὐτὸς ἐν τοῖς πρώτοις φησί (v. 320)· ‘στῆ δ᾽ ἄρ᾽ ἐπὶ προμολῇσιν, οἳ δ᾽ ἀντίοι ἠερέθοντο’. 1 1174. Et. Gen. (AB) προμολῇ: I 1174. προμολὴ ἔστιν ἡ προαυλία... 6 sch. III 831 1 προθύρᾳ Sg 2 ἐν τῷ α᾽ A

τετρυμ〈μ〉ένα: καταπεπονημένα ὑπὸ καμάτου. LgGgSmP 5 καταπεπονημένα LSP : -πεπατημένα G ὑπὸ καμάτου L : ὑπὸ τοῦ κόπου P : om. GS

αὐσταλέος: κατάξηρος καὶ ἀνεπιμέλητος. LgP

περιτριβέας: κοπιασάσας ἐκ τοῦ πόνου. Lg (P)

ἠρήσατο: ἀντὶ τοῦ προσεῖπεν. LgP 8 κατηρήσατο (-άσατο F) ἢ post τοῦ add. P

Κιανίδος: περιφραστικῶς τὴν Κίον. ἔστι δὲ πόλις Μυσίας ἀπὸ Κίου τοῦ ἀφηγησαμένου τῆς Μιλησίων ἀποικίας, ὡς ἱστορεῖ Ἀριστοτέλης ἐν Κιανῶν πολιτείᾳ (fg 471 Rose 1555 b 31)· κατώκησαν δὲ αὐτὴν πρῶτον Μυσοί, ἔπειτα Κᾶρες, τρίτον Μιλήσιοι. καὶ ποταμὸς δὲ ἔστιν οὕτως ὀνομαζόμενος, τὴν πόλιν περιρρέων, οὗ μνημονεύει Σκύλαξ ὁ Καρυανδεύς (Peripli maris interni fg 2 M. Geogr. gr. min. I, XXXIV). 9 Et. Gen. (AB) Κιανίς: I 1177. Κίος πόλις Μυσίας... sch. 1346 12 sch. 1321/23 a. 1346. IV 1470 Strab. XII 564 9 τὴν Κίον Sm 12 hoc loco leguntur verba καί ποτ. δέ ἔστιν οὕτ. ὀν. τὴν Μυσίαν περιρρ. quibus corrector olim adscripsisse videtur quae nunc in L scholio b adhaerent : καί ποτ. δέ ὁμώνυμος τῇ πόλει περιρρ. τὴν πόλιν, unde P post Καρυανδεύς adiecit : περιρρέει δὲ καὶ τὴν πόλιν ὁ ποτ. οὗτος. cf. W Phil. 81, 1926, 22

ἀμφ᾽ Ἀργανθώνειον: ὄρος τῆς Κίου. 16 Et. Gen. (AB) Ἀργανθώνειον: ὄρος Κίου, οἷον I 1178. τινὲς δὲ Ἀργανθώνην αὐτό φασιν. ... Σιμύλος δέ... ‘Μύσιον ἀπύοντα...’ Steph. Byz. Ἀργανθών· ὄρος Μυσίας... Strab. XII 564 16 〈ὑπερκείμενον〉 in fine addi vult K

ἤϊά τέ σφι: ἐφόδια βρώματα. σημαίνει δὲ καὶ τὰ ἄχυρα· Ὅμηρος (ε 368)· ‘ἠΐων θημῶνα τινάξῃ’. 1 sch. 659/61 a sch. AB N 103 sch. β 289. ε 368 Apoll. Lex. Hom. 82, 33 B. Hesych. ἤϊα Et. Or. 69, 13 Et. M. 423, 20 Eust. 922, 55. 1445, 37. 1539, 16

κάγκανα: κατάξηρα. LgSm (P) 3 κατάξηρα LV : ξηρά SP

λεχαίην φυλλάδα: τὴν πρὸς λέχη καὶ στιβάδας ἐπιτηδείαν.

στόρνυσθαι: λείπει τὸ ὥς, ἵν᾽ ᾖ ὥστε στόρνυσθαι. τὸ δὲ δινεύεσκον ἀντὶ τοῦ ἔστρεφον, παρέτριβον· τὰ γὰρ ξύλα παρέτριβον καὶ ἀπ᾽ αὐτῶν πῦρ ἔλαβον. πυρήϊα γὰρ ταυτά φησι τὰ προστριβόμενα ἀλλήλοις πρὸς τὸ πῦρ ἐγγεννᾶν, ὧν τὸ μέν ἐστιν ὕπτιον, ὃ καλεῖται στορεύς , θάτερον δέ, παραπλήσιον τρυπάνῳ, ἐπιτρίβοντες τῷ στορεῖ στρέφουσιν. 7 Et. Gen. (AB) πυρήϊα: I 1184. ... τινὲς δὲ τοὺς πυροβόλους (πυρεκβόλους V) λίθους. 8 Hesych. στορεύς 5 ὥς L : ὥστε PA. cf. W 31 7 ἔλαβον K : ἔβαλον P : ἔβαλλον L 9 ὅπερ ante ἐπιτρ. add. F

υἱὸς Διός: ὁ Ἡρακλῆς. Lg (P) 16 Et. M. 28, 48

φθαίη: προλάβοι πρὸ τοῦ πλοῦ. Lg (P)

καταχείριον: τὸ τῇ χειρὶ ἁρμόδιον. LgP 13 τὸ τῇ χειρὶ P (cf. W 46) : om. L

ἀλαλήμενος: ἢ διὰ τὸ ἄπειρον εἶναι τῶν τόπων ἢ ἀντὶ τοῦ περιερχόμενος, ἕως ἂν αὑτῷ ἁρμόδιον εὕρῃ. 14 ἄπειρον PA : -ος L

ταναῆς: τεταμένης καὶ ἐπιμήκους. αἴγειρος δὲ παρὰ τὸ ἐκ τῆς ἔρας ἀΐσσειν καὶ κινεῖσθαι, ἢ παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων. 17 conicias [καὶ] ἢ παρὰ τὸ κινεῖσθαι ὑπὸ τῶν καταιγιζόντων ἀνέμων

ἔδυ δ᾽ ἀπὸ δέρμα: τὸ ἑξῆς· ἀπέδυ δέρμα λέοντος. χαλκοβαρεῖ δὲ τῷ ἰσχυρῷ ἢ τῷ πρὸς τῷ τέλει χαλκῷ βεβαρημένῳ. Πείσανδρος (16 fg 4 J.) δέ φησι χαλκοῦν εἶναι τὸ... 20 sch. BT O 465 Hesych. χαλκοβαρής — Eust. 1025, 35 21 χαλκοῦν L : ὁλόχαλκον P

ῥόπαλον Ἡρακλέους. ἐτυμολογοῦσι δὲ 〈τοῦτο〉 παρὰ τὴν ῥοπὴν καὶ τὸ ἀλοιᾶν. δαπέδοιο δὲ ἐκ τῆς ῥίζης.

1 Et. Gen. (AB) ῥόπαλον: παρὰ τὸ εἰς ἕτερον μέρος ῥέπειν (B, ἔπειν A). ἢ παρὰ τὴν ῥοπὴν καὶ τὸ ἀλοιᾶν, ὅ ἐστι τύπτειν, γίνεται ῥόπαλον. I 1196. χαλκοβαρεῖ δὲ τῷ βαρουμένῳ χαλκῷ (B, ὑπὸ χαλκοῦ A)· κέντρους γὰρ (γὰρ om. B) εἶχεν [ἢ] ἡλωμένους βαρεῖς καὶ μεγάλους διὰ τὸ τὰ πληττόμενα ὑπ᾽ αὐτοῦ μεγάλως βλάπτεσθαι. Et. Gud. 495, 53 Sturz sch. AB Λ 10. sch. Theocr. IX 23c Eust. 672, 12. 862, 47. 1815, 10 1 〈τοῦτο〉 add. W, ubi αὐτὸ P

τύπος: τὸ στέλεχος. LgP 17 sch. 141

ἔχμασι: κωλύμασι. LgSm (P)

ἀπροφάτως: ἀθρόως. LgP

κατάιξ: σφοδρὰ ὁρμή. LgP

〈κατάιξ:〉 καταιγίς. Sm

αὐτοῖσι σφήνεσσι: τοῖς περὶ τὴν ἱστοδόκην φησὶ τοῖς περιέχουσι καὶ κρατύνουσι τὸν ἱστόν. διόλου δὲ ἡ παραβολὴ ὑγιὴς καὶ ἐρρωμένη. ἱστῷ γὰρ τὴν ἐλάτην εἰκάζει διὰ τὸ ἰθυτενὲς καὶ εὐαυξές· καὶ γὰρ ἐκείνη ἱστοῦ δίκην ἵσταται· χειμερινῷ δὲ καιρῷ τὴν ἀθρόαν τοῦ ἥρωος ἐπιφάνειαν, σφοδρῷ δὲ ἀνέμῳ τὴν ῥώμην. τὸ δὲ αὐτοῖσι σφήνεσσι διὰ τὰ περιέχοντα τῆς ἐλάτης τὴν ῥίζαν χώματα· καὶ γὰρ ἐκεῖνα ὥσπερ σφηνῶν δίκην αὐτὴν περιεῖχεν, οἱ δὲ †τόνοι† προτόνων δίκην ἐπεῖχον τεταμένοι.

18 sch. 1289/91 a 9 κρατύνουσι Platt: κρατοῦσι L : aliter P 11 εὐαυξές P : εὐαξές L ἐκείνη W : κἀκείνη P : ἐκεῖνο L 13 διὰ post ἀνέμῳ add. L 15 οἱ δὲ †τόνοι† Platt e v. 1191, sed desideratur αἱ δὲ ῥίζαι. melius P locum ita recoxit : τοὺς δὲ προτόνους εἰς τὸν τόνον καὶ τὴν τάσιν τῶν ῥιζῶν

τόφρα: ἐν ὅσῳ τὴν ἐλάτην ἔτεμνεν ὁ Ἡρακλῆς. Lg (P)

τόφρα δ᾽ Ὕλας: τὸν Ὕλαν ὁ μὲν Ἀπολλώνιος Θειοδάμαντός φησιν υἱὸν εἶναι, Ἑλλάνικος (4 fg 131 b J.) δὲ Θειομένους. Ἀντικλείδης δὲ ἐν Δηλιακοῖς (140 fg 2 J.) ἱστόρησεν οὐ τὸν Ὕλαν εἰς τὴν ὑδρείαν ἐξεληλυθέναι, ἀλλὰ τὸν Ὕλλον, καὶ ἀνεύρετον γενέσθαι. ἐγένοντο δὲ πολλοὶ ἐρώμενοι Ἡρακλέους· Ὕλας, Φιλοκτήτης καὶ Δίομος καὶ Πέρινθος καὶ Τρίγξ, ἀφ᾽ οὗ πόλις τῆς Λιβύης. Σωκράτης δὲ ἐν... 21 sch. Ar. Ran. 651 Steph. Byz. Διόμεια sch. Clem. Al. Protr. 315, 12 St. 22 sch. Theocr. XIII 7/9 a 22 Πέρινθος Wil. : Περιθόας Τρίγξ Merkel coll. Strab. XVII 825 : Φρίξ. traditum retineri vult Wil. l. l. Λυκίας pro Λιβύης prop. Wil. ad l.

τῷ Πρὸς Εἰδόθεον (fg 9 M. IV 498) φησι τὸν Ὕλαν ἐρώμενον Πολυφήμου καὶ οὐχ Ἡρακλέους γενέσθαι. Ὄνασος δὲ ἐν α᾽ Ἀμαζονικῶν (41 fg 1 a J.) ἀληθέστερον τὴν ἱστορίαν ἐκτίθεται, οὐχ ἡρπάσθαι αὐτὸν ὑπὸ νυμφῶν, ἀλλὰ κατηνέχθαι αὐτὸν εἰς κρήνην καὶ οὕτως ἀποθανεῖν.

ἀπρεπὲς δὲ νεανίαν ὑδρίαν βαστάζειν· Ὅμηρος (η 20) δὲ πρεπόντως παρθένον. πιθανώτερον δὲ ἦν ἀμφορέα εἰπεῖν, ὡς Καλλίμαχος (fg 546 Schn.).

2 sch. 1234/39 b sch. Theocr. XIII 48 Philarg. Verg. Buc. VI 43 sch. Bern. ib. — Serv. auct. Verg. Aen. I 619 10 Diod. IV 36, 2 Apoll. Bibl. II 150 2 Ἀμαζονικῶν Holstenius : -ίδων 5 〈κάλπιν εἰς〉 ὑδρείαν prop. Schneider 6 ἀμφορέα Hecker : ἀμφότερα

δίζετο: πρὸς τὸ ἄπειρον τῶν τόπων τὸ δίζεσθαι. Lg (P)

φθαίη: προλάβοι πρὸ τοῦ συμποσίου. Lg (P)

νηπιάχοντα: Ἡρακλῆς γήμας Δηιάνειραν τὴν Οἰνέως θυγατέρα καὶ διάγων ἐν Καλυδῶνι, ἐν συμποσίῳ Κύαθον [ἤτοι] τὸν Οἰνέως οἰνοχόον, Ἀρχιτέλους δὲ παῖδα, πλήξας κονδύλῳ ἀνεῖλεν, ὅτι αὐτῷ τὰ ποδάνιπτρα [ὕδατα!] ἀγνοῶν ἐπὶ τῶν χειρῶν ἐπέχεεν. φεύγων οὖν τὸν φόνον καὶ σὺν τῇ γαμετῇ στελλόμενος ἀνεῖλεν ἐν Εὐήνῳ ποταμῷ Νέσσον Κένταυρον, ὡς καὶ Ἀρχίλοχος (fg 147 B. II 428) ἱστορεῖ. ἔπειτα προϊὼν ἔφερεν καὶ Ὕλλον τὸν υἱὸν καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν Δρυοπίαν — λῃστρικὸν δὲ τὸ ἔθνος ὁμοροῦν τοῖς Μηλιεῦσιν, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ γ᾽ (3 fg 19 J.) φησίν —, τοῦ παιδὸς πεινῶντος καὶ τοῦ παιδαγωγοῦ Λίχα ἀπολιμπανομένου, συντυχὼν τῷ Θειοδάμαντι ἠτεῖτο ὀλίγην τροφήν. ὁ δὲ οὐκ ἐδίδου. ὀργισθεὶς δὲ ὁ Ἡρακλῆς καὶ ἀποσπάσας αὐτοῦ τὸν ἕνα βοῦν, θύσας εὐωχεῖτο. ὁ δὲ Θειοδάμας ἐλθὼν εἰς τὴν πόλιν ἐστράτευσε καθ᾽ Ἡρακλέους, καὶ εἰς τοσαύτην ἀνάγκην κατέστη ὁ Ἡρακλῆς, ὡς καὶ τὴν γυναῖκα Δηιάνειραν καθοπλίσαι, καὶ λέγεται καὶ κατὰ τὸν μαζὸν τότε τετρῶσθαι. περιγενόμενος δὲ αὐτῶν καὶ ἀνελὼν τὸν Θειοδάμαντα ἐδέξατο τὸν τούτου υἱὸν Ὕλαν, καὶ τὸ πᾶν δὲ ἔθνος διὰ τὴν λῃστείαν μετῴκισεν 〈εἰς τὴν Πελοπόννησον〉, ἵνα τῇ πολλῇ τῶν... 16 Apoll. Bibl. II 153 Nonn. ad Greg. Naz. Or. I 41 (36, 1008 Migne) 24 sch. 131 cum loc. sim. 25 Et. M. 154, 8 9 πρὸ L : om. P 11 del. Wil. ad l. 13 del. idem 25 ἐδέξατο L : ἀνεδ- P 26 μετῴκισεν P : -ησεν L suppl. Dibbelt. voluerant suppleri εἰς Ἄργος Schneider, εἰς Ἀσίνην Bethe

ἀνθρώπων ἐπιμιξίᾳ τοῦ λῃστρικοῦ ἤθους ἀπόσχωνται. 〈...〉 περὶ Τραχῖνα τὴν Θεσσαλικὴν πόλιν καὶ τὴν Οἴτην τὸ ὄρος πρὸς τοῖς ὅροις τῆς Φωκίδος. τούτων δὲ καὶ ὁ Καλλίμαχος (fg 410 Schn.) μέμνηται. Φερεκύδης δὲ ἐν τῷ β᾽ (3 fg 8 J.) φησίν, ὅτι Πολυδώρᾳ τῇ Δαναοῦ μίσγεται Σπερχειὸς ὁ ποταμός, τῶν δὲ γίνεται Δρύοψ, ἀφ᾽ οὗ Δρύοπες καλοῦνται· οἰκοῦσι δὲ ἐπὶ τῷ Σπερχειῷ ποταμῷ. 3 cf. Pfeiffer Kallimachosstudien 1922, 78—102 4 Ant. Lib. 32 1 verba περὶ — Φωκίδος huc trai. W. quorum initio suppleas cum Schneidero ᾤκησε δὲ vel simile aliquid. 5 Σπερχειός Berkel : Πηνειός

ἀντιόωντα: ἐναντιωθέντα. LgP 7 ἐναντιωθέντα L : -ιούμενον P

ἵετο γὰρ πρόφα〈σιν〉: οὐκ ἄδικος ὢν ὁ Ἡρακλῆς τοῦτο ἤθελεν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ ἐκείνων λῃστρικὸν ἄγαν παύσῃ· ἀλεξίκακος γὰρ ὁ θεός. 10 in fine add. P : ταύτῃ τοι καὶ ἐρέθισε (ἠρ- F) Θειοδάμαντα, ἵν᾽ ἀφορμῆς λαβόμενος τιμωρήσαιτο (-σηται F) τὸ ἔθνος

Δρυόπεσσι βαλέσθαι: Δρύοπες ἔθνος περὶ τὸν Παρνασσὸν ἄδικον, ὃ κατεπολέμησεν Ἡρακλῆς καὶ μετέστησεν εἰς Πελοπόννησον. ὠνομάσθησαν δὲ ἀπὸ Δρύοπος τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Δίας τῆς Λυκάονος. 11 Et. Gen. (AB) Δρύοψ: ... I 1213. ... Strab. VIII 373 sch. Lyc. 480 (173, 1 Sch.) 13 Ἀπόλλωνος — Λυκάονος K ex Et. : Λυκάονος — Λυκαονίας (-είας P)

ἀλλὰ τὰ μὲν τηλοῦ κεν: φησίν, ὅτι τὴν ἡμῶν ποίησιν καὶ τὸν τῶν Ἀργοναυτῶν πλοῦν καὶ τὰ σπουδαζόμενα ἀποπλανήσειεν 〈ἄν〉, εἰ βουλοίμην εἰπεῖν τὰ συμβάντα τοῖς Δρύοψιν. 16 add. K

λείπει τὸ λεγόμενα, ἵν᾽ ᾖ· ἀλλὰ ταῦτα λεγόμενα ἀποστήσει με τῆς ἐν χερσὶν οὔσης ᾠδῆς. Lg

ἥν καλέουσι Πηγάς: ὄνομα κρήνης Πηγαὶ οὕτω κυρίως. ἀγχίγυοι δὲ οἱ πλησιόχωροι, οἱ γείτονες.

〈ἀμφίγυοι:〉 γράφεται ἀγχί〈γυοι〉 . Lg

ἐναύλους: τὰ σπήλαια νῦν. Lg (P)

ὑλήωροι: αἱ ἐν τοῖς ὄρεσι διατρίβουσαι. Lg (P) 23 Et. Gen. (B) ὑληωροί: ἁμαδρυάδες. I 1227.

καλλινάοιο: καλλιρρόου. Lg (P)

Ἐφυδατίη: ὄνομα νύμφης. LgP

ἐρευθόμενον: ἀντὶ τοῦ λάμποντα. LgP

διχόμηνις: πληροσέληνος. LgP 3 πληροσ- L : παυσ- P

Κύπρις: τὸ ἐρωτικὸν πάθος. LgP

λέχρις ἐπιχριμφθ〈είς〉: πλαγίως πρὸς τὴν κρήνην ἐπικλιθείς. ὁ δὲ νοῦς· ὡς καθῆκε τὴν ὑδρίαν ἐπὶ τὴν κρήνην, ἐμφορουμένου τοῦ ὕδατος εἰς τὸ ἀγγεῖον μετὰ σφοδροῦ ἤχου, τῇ εὐωνύμῳ χειρὶ τοῦ αὐχένος αὐτοῦ ἐπιλαβομένη ἐφίλει ἡ νύμφη, τῇ δεξιᾷ δὲ καθείλκυσεν αὐτὸν εἰς τὸ ὕδωρ.

9 ἡ νύμφη W : φησί L : om. hic P, qui ante τῇ εὐωνύμῳ addere praetulit ἡ νύμφη

αὐτίκα δ᾽ ἥγε: Θεόκριτος ἐν τοῖς Βουκολικοῖς ἐν τῷ Ὕλᾳ ἐπιγραφομένῳ (XIII 46 sqq.) ὑπὸ πασῶν φησιν αὐτὸν τῶν νυμφῶν ἡρπάσθαι. Ὄνασος δὲ ἐν τῷ α᾽ τῶν Ἀμαζονικῶν (41 fg 1 b J.) πεσόντα τὸν Ὕλαν φησὶν ὑποβρύχιον γενέσθαι. καὶ Νίκανδρος ἐν τῷ β᾽ τῶν Ἑτεροιουμένων (fg 48 Schn.) ὑπὸ πασῶν φασιν αὐτὸν ἁρπαγῆναι νυμφῶν· ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ὑπὸ μιᾶς. 13 sch. 1207 b cum loc. sim. 22 sch. 306 cum loc. sim. 14 β᾽ pro β᾽ e fontis indiculo ... corrigendo v. Edg. Martini 1896, XLV n. 15 Ἑτερο- Holstenius : Ἑταιρ-

〈τέρεν:〉 τὸ ἁπαλόν, ἐκ δὲ τούτου τὸ νέον. Lg

Εἰλατίδης: γράφεται καὶ Εἰλασίδης . κατὰ γάρ τινας Ἐλάτου υἱός ἐστιν ὁ Πολύφημος, κατὰ δέ τινας Ποσειδῶνος. γυναῖκα δὲ ἔσχεν ὁ Πολύφημος Λαονόμην, Ἡρακλέους ἀδελφήν, Ἀμφιτρύωνος καὶ Ἀλκμήνης θυγατέρα. 20 contra Laonomae maritus vocatur Euphemus sch. Pind. Pyth. IV 79 b

προτέρωσε: 〈εἰς τὸ〉 ἔμπροσθεν τῆς ὁδοῦ. Lg (P) 22 add. F

ἠύτε τις θήρ: κυρίως οἱ ποιηταὶ τὸν λέοντά φασι θῆρα, ὡς καὶ Καλλίμαχος (fg 211 Schn.)· “θηρὸς ἀερτάζων δέρμα κατωμάδιον.” 23 Apoll. Lex. Hom. 88, 3 B. Hesych. θήρ Et. M. 332, 14. 451, 24 Et. Gud. 262, 16. 265, 7 Sturz 25 ἦν post ἀερτ. add. P κατωμάδιον P : -άδος L

αἰθόμενος: καιόμενος τῷ λιμῷ. τὸ δὲ τοιοῦτον οὐχ ὅτι ὁ λιμὸς θερμασίας ἐστὶ ποιητικός, ἀλλὰ τὸ αἴθεσθαι καὶ ἐπὶ τοῦ σπεύδειν ἐστίν. 2 αἴθεσθαι P : αἰθόμενος L

ἐνὶ σταθμοῖσιν: ἐνήλλακται ἡ ἐν πρόθεσις ἀντὶ τῆς εἰς. ὁ γὰρ νοῦς· οἱ γὰρ νομῆες εἰς τοὺς σταθμοὺς προήλασαν.

ὣς τότ᾽ ἄρ᾽ Εἰλατίδ〈ησ〉: διόλου ὑγιὴς καὶ ἐρρωμένη ἡ εἰκών. προβάτοις γὰρ βοήσασιν εἰκάζει τὸν Ὕλαν διὰ τὸ τῆς ἡλικίας νέον καὶ τὸ τοῦ σώματος ἁπαλόν, θηρὶ δὲ κατακούσαντι καὶ σπεύδοντι τὸν Πολύφημον διὰ τὴν ἔμφυτον τοῦ ἥρωος δύναμιν. τὸ δὲ λιμῷ αἰθόμενος , ὅτι καὶ αὐτὸς 〈τοιαύ〉τῃ διαθέσει πρὸς τὸν παῖδα ὥρμα. τὸ δέ οὐκ ἐπέκυρσε ποίμνῃσιν πρὸς τὸ συμβεβηκός· καὶ γὰρ ἡ νύμφη συνεῖρξεν τὸν παῖδα πρὸ τῆς τοῦ Πολυφήμου παρουσίας καὶ βοηθείας. 10 suppl. W

ληίδ᾽ ἑτοίμην: κτῆμα καὶ λάφυρον ἕτοιμον, διὰ τὸ ἀκμητὶ καὶ χωρὶς μάχης λαβεῖν.

εὖ δέ μιν ἔγνω: διὰ τὸ λάμπειν τὴν σελήνην· εἶπεν γάρ (v. 1231), ὅτι διχόμηνος ἔλαμπεν.

ἄσθματι: τῷ ἐκ τοῦ δρόμου γενομένῳ φυσήματι. Lg (P)

ὡς δ᾽ ὅτε τίς τε μύωπι: μύωψ εἶδος μυίας κατὰ τὸ ἔαρ γινόμενον, ἥτις ταῖς λαγόσι τῶν βοῶν ἐπικαθεζομένη δάκνει αὐτὰς καὶ εἰς μανίαν ἄγει, ἀφ᾽ οὗ καὶ οἶστρος λέγεται. Σώστρατος δὲ ἐν τῇ δ᾽ Περὶ ζῴων (fg 10 Wellm.) διαστέλλει τὸν μύωπα τοῦ οἴστρου. ὁ μὲν γὰρ μύωψ ἐκ τῶν ξύλων ἀπογεννᾶται, ὁ δὲ οἶστρος ἐκ τῶν ἐν τοῖς ποταμοῖς ἐπιπλεόντων ζῳαρίων. 18 Et. Gen. (AB) μύωψ: μυῖά τις ἐρεθίζουσα τὰς (A, τοὺς B) βοῦς. I 1265. sch. Theocr. VI 28 a sch. χ 299 Hesych. οἶστρος. μύωψ. Ael. Nat. an. IV 51. VI 37 Serv. Verg. Georg. III 146. 148 Tz. Lyc. 151, 9 Sch. Eust. 1928, 15 cf. Wellmann 1891, 344; 1916, 9 22 sch. III 276/77 b Arist. Hist. an. V 19, 552a 29. 551b 21 19 λαγόσι Schmidt : λογάσι δάκνουσι PA 21 δ᾽ dubitationem movet... utrum numerus Athenaei (δ᾽ pro δύο) an scholiastae (δ〈ευτέρα〉 pro δ᾽) corrigi debeat

πίσσεά τε προλιπὼν καὶ ἐλεπσίδας: οἱ μὲν τοὺς συμ- 24 Et. Gen. (A²B) ἐλεπσίδας: I 1266. πίσσεα οἱ κάθυγροι τόποι. ἐλεπσίδας δὲ οἱ μὲν τοὺς συμ- 24 οἱ μὲν — ἀνέμου Gm

φύτους τόπους, οἱ δὲ τοὺς ἑλώδεις καὶ πηλώδεις, ἄμεινον δὲ τοὺς 〈λεπώδεις καὶ〉 πετρώδεις παρὰ τὸ λέπεσθαι ὑπό τε τοῦ ἡλίου καὶ ἀνέμου καὶ ὑετοῦ. ὅθεν καὶ λέπα τὰ ἀκρωτήρια τῶν ὀριῶν· Εὐριπίδης (Phoen. 24) ‘καὶ Κιθαιρῶνος λέπας’. 3 sch. Eur. Phoen. 24 Hesych. Suid. λέπας Eust. 1246, 29. 1865, 53 2 suppl. ex Et. W 3 λέπα K ex Et. : -η L : aliter P

ὡς ὅτε μαιμώων: διόλου ὑγιὴς ἡ παραβολή. ταύρῳ γὰρ βεβλημένῳ εἰκάζει τὸν Ἡρακλέα διὰ τὸ τοῦ ἥρωος καρτερόν. ἐπικείμενον δὲ μύωπά φησι τὴν τοῦ Ὕλα ζήτησιν· καὶ γὰρ αὕτη δίκην μύωπος αὐτὸν ἤλγυνεν. τὸ δὲ πίσσεά τε προλιπὼν πρὸς τὴν ναῦν καὶ τὴν τῶν ἑταίρων σύνοδον. τὸ δὲ οὐδὲ νομήων , ὅτι οὔτε τοῦ ἐξάρχου τοῦ πλοῦ Ἰάσονος ἐπεστράφη οὔτε τῶν ἄλλων ἑταίρων. τὸ δὲ ἄλλοτ᾽ ἄπαυστος , ὅτι ποτὲ μὲν ἔτρεχεν ἕως κάμῃ, ποτὲ δὲ ἑστήκει. τὸ δὲ ἵησι μύκημα , ὅτι καὶ οὗτός ποτε ἐβόα καλῶν τὸν Ὕλαν. 12 1269. Et. Gen. (AB) μύκημα: μυκηθμός, ἡ τῶν βοῶν φωνή. I 1269. ἐξ οὗ καὶ (καὶ om. B) τὸ μυκώμενος. 9 οὔτε — οὔτε K : οὐδὲ — οὐδὲ L : aliter P 11 ἑστήκει K : ἔστηκεν L : ἵστατο P

αὐτίκα δ᾽ ἀκροτάτας: ἀντέστραπται τὰ πρῶτα. ὁ γὰρ ἑξῆς λόγος ἐστίν· ὡς δὲ πρὸς ταῖς ἀκρωρείαις ὁ ἑωσφόρος ἐφάνη, παραχρῆμα πνοαὶ παρῆλθον, ταχέως δὲ ὁ Τῖφυς παρεκελεύσατο ἐμβάντας ἀπολῦσαι τὸ ἱστίον. 14 Et. Gen. (B) ἄκριας: τὰς ἀκρωρείας. ἀπὸ τοῦ ἄκρις ἄκριος ἄκριας, οἷον I 1273. οὕτως Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. cf. W 83 13 ἀντέστραπται W : ἀντιτέτραπται Wil. : ἀντιγέγραπται K : -o L : om. P

ὕψι δὲ νηός: ἀνασπάσαντες τὰς ἀγκύρας καὶ τοῦ ὅρμου ἀνακινήσαντες τὴν ναῦν. γελοῖος δὲ Ἔφορος (70 fg 42 a J.) νομίζων πρῶτον Ἀνάχαρσιν τὴν διπλῆν ἄγκυραν εὑρηκέναι· πρεσβύτεροι γὰρ Ἀναχάρσιδος οἱ Ἀργοναῦται. 19 Strab. VII 303 Plin. Nat. Hist. VII 209 20 P add. in fine ἴσως δὲ συνεκδοχικῶς τὸ πληθυντικὸν ἔλαβεν ἀντὶ ἑνικοῦ

〈ἀνεκρούσαντο κάλωας:〉 διὰ τοῦ προηγουμένου τὸ ἐπακολουθοῦν δηλώσας, ἀντὶ τοῦ τὸ ἱστίον ἐχάλασαν. 21 sch. b in L adhaeret scholio 1273/75, unde F lemmate adiecto removit. P ad verba ἐπαύρεσθαι ἀνέμοιο falso haec rettulit

ἀνεκρούσαντο: προσέκρουσαν τῇ νηὶ τὰ σχοινία τῆς ἀγκύρας διὰ τὸ βεβρέχθαι. Lg (P) 1 qui hanc glossam adscripsit, sch. b non recte intellexerat

ἦμος δ᾽ οὐρανόθεν χαροπή: χαροπὴν τὴν ἠὼ διὰ τὸ λαμπρύνειν τὸν ἀέρα καὶ φωτίζειν. τὸ δὲ γλαυκὸν καὶ χαροπὸν συνωνύμως λέγεται· ἀμφότερα γὰρ ἐπὶ τοῦ λαμπροῦ. διὸ καὶ ἐπήνεγκεν διαγλαύσσουσιν , ἀντὶ τοῦ φωτίζουσιν ἢ διαλάμπουσιν. ὅθεν καὶ ἡ Ἀθηνᾶ γλαυκῶπις καὶ γλήνη ἡ κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ, παρὰ τὸ γλαύσσειν, ὅ ἐστι λάμπειν. καὶ Εὐριπίδης ἐπὶ τῆς σελήνης ἐχρήσατο (fg 1009 N.²): “γλαυκῶπις [τε] στρέφεται μήνη”. 2 1279. Et. Gen. (AB) Ποσειδεῖον: . . . τὸ δὲ Ποσειδεῖόν ἐστιν ἄκρον τῆς Μυσίας, οἷον I 1279. 3 Et. Gen. (B) χαροπός: περιχαρής, εὐόφθαλμος. ἐξ οὗ χαροπὴ παρὰ Ἀπολλωνίῳ· I 1280—81. διαλάμπουσιν· ἐξ οὗ γλαυκῶπις ἡ Ἀθηνᾶ. περάτη νῦν μὲν ἡ ἀνατολή· δύναται δὲ καὶ ἐπὶ τῆς δύσεως καὶ ἐπ᾽ ἄρκτου καὶ μεσημβρίας περάτη λέγεσθαι· ἑκάστη γὰρ τούτων ἀντικρὺ γωνίας τῆς ἄλλης τοῦ οὐρανοῦ κειμένη περάτη καὶ τέλος ἐστίν. Et. Gen. (AB) γλαύσσουσι: I 1281. ἀντὶ τοῦ λάμπουσιν· ἐξ οὗ καὶ γλαυκῶπις. περάτη νῦν μὲν ἡ ἀνατολή· δύναται δὲ καὶ ἐπὶ τῆς δύσεως καὶ ἐπ᾽ ἄρκτου καὶ μεσημβρίας περάτη λέγεσθαι καὶ τέλος. 6 Epim. Hom. (Cram. An. Ox. I 101, 1) Et. M. 233, 34 Et. Gud. 312, 6. 14 De Stef. 7 Et. Or. 40, 1 Et. M. 234, 3 Et. Gud. 312, 21. 313, 2 De Stef. 8 Plut. De facie in orbe lunae 21 (934 D) 13 Et. Gen. χαροπός. γλαύσουσι (v. ad sch. a) 6 διαγλαύσσουσιν et γλαύσσειν P : -αύσουσιν et -αύσειν L διαλάμπουσι Lg 9 del. Wil. ad l.

〈ἐκ περάτης:〉 ἐκ τοῦ πέρατος καὶ τοῦ ὑπὸ γῆν ἡμισφαιρίου. Lg

ἡ δὲ περάτη σημαίνει μὲν κατὰ τινας καὶ τὸ ὑπὸ γῆν ἡμισφαίριον. λέγεται δὲ κυρίως ἡ ἀνατολή· πέρας γὰρ αὕτη τῆς τοῦ οὐρανοῦ κινήσεως· ἐκεῖθεν γὰρ ἄρχεται καὶ εἰς αὐτὴν τελευτᾷ. P 13 αὕτη F : αὐτή

〈τούςγ᾽:〉 Ἡρακλέα, Πολύφημον καὶ Ὕλαν. Lg

σφεωιτέρων: οὐχ ὑγιῶς δυϊκὸν κατὰ πλήθους ἔθηκεν· ἔδει γὰρ πληθυντικὸν εἰπεῖν. Lg (P)

〈οὐδέ τι τοῖον:〉 οὔτε ἀγαθὸν οὔτε φαῦλον προΐετο λόγον. Lg

Τελαμῶνα δ᾽ ἔλεν χόλος: οὗτος γὰρ πάνυ Ἡρακλέους γέγονεν ἑταῖρος, ὃς καὶ [εἰς] πολλοὺς ἄθλους αὐτῷ συν- 21 del. W

εμάχησεν καὶ εἰς Ἴλιον συνέπλευσεν καὶ συνεπολέμησεν Ἀμαζόνας καὶ τὸν Ἀλκυονέα ἀνεῖλεν, ὡς καὶ ὁ Πίνδαρος (Nem. IV 25 sqq., Isthm. VI 26sqq.) ἱστορεῖ. ὁ δὲ Βουκόλος ἁπλῶς αὐτοὺς ἔφη φίλους εἶναι (Theocr. XIII 38): “οἳ μίαν ἄμφω ἑταῖροι ἀεὶ δαίνοντο τράπεζαν.” ὁ δὲ λόγος· καθέζῃ ὡς ἔτυχες ἥσυχος.

Ἀπολλώνιος μὲν οὖν ἀπολελεῖφθαί φησι τὸν Ἡρακλέα περὶ Κίον ἐκβάντα ἐπὶ τὴν Ὕλα ζήτησιν· Διονύσιος δὲ ὁ Μιτυληναῖος (32 fg 6 b J.) συμπεπλευκέναι φησὶ τὸν ἥρωα τοῖς ἀριστεῦσιν ἕως Κόλχων καὶ τὰ περὶ Μήδειαν συμπεπραχέναι τῷ Ἰάσονι. ὁμοίως καὶ Δημαρέτης (42 fg 2 b J.). Ἡρόδωρος (31 fg 41 b J.) δέ φησι μὴ συμπεπλευκέναι αὐτόν τε καί τινας ἄλλους. Ἡσίοδος ἐν τῷ Κήυκος γάμῳ (fg 154 Rz.²) ἐκβάντα φησὶν αὐτὸν ἐφ᾽ ὕδατος ζήτησιν τῆς Μαγνησίας περὶ τὰς ἀπὸ τῆς ἀφέσεως αὐτοῦ Ἀφετὰς καλουμένας ἀπολειφθῆναι. Ἀντίμαχος δὲ ἐν τῇ Λύδῃ (fg 8 B. II 290) φησὶν ἐκβιβασθέντα τὸν Ἡρακλέα διὰ τὸ καταβαρεῖσθαι τὴν Ἀργὼ ὑπὸ τοῦ ἥρωος 〈...〉 καὶ Ποσείδιππος ὁ ἐπιγραμματογράφος (fg 4 Schott Posid. epigr., Diss. Berol. 1907, 106) ἠκολούθησε καὶ Φερεκύδης (3 fg 111 b J.). Ἔφορος δὲ ἐν τῇ ε᾽ (70 fg 14 b J.) φησὶν αὐτὸν ἑκουσίως ἀπολελεῖφθαι πρὸς Ὀμφάλην τὴν Λυδῶν βασιλεύουσαν. ἰδίως δὲ Ἀντικλείδης ἐν τῇ β᾽ τῶν Δηλιακῶν (140 fg 2 J.) Ὕλλον φησὶ τὸν Ἡρακλέους υἱὸν ἀποβάντα ἐφ᾽ ὕδωρ μὴ ὑποστρέψαι.

7 sch. 1167/68 b Apoll. Bibl. I 118 (cf. W 100) sch. Pind. Pyth. IV 303 b Diod. IV 44, 5 9 Diod. IV 41, 3 12 Herod. VII 193, 2 13 Arist. Pol. III 13 (1284a 22) 20 sch. 1207b 6 καθ. — ἥσυχος Lg ἔτυχες Lg : -εν 9 τὰ Wellauer : τὸν P : τοῖς L : 〈ἐν〉 τοῖς K 10 Δημαρέτης L : -άρετος P : -άρατος F. cf. W Herm. 66, 1931, 466 13 ἐφ᾽ Ὕλα ζήτησιν Kullmer 1902, 340, sed cf. Herod. περὶ P : παρὰ L 16 lac. ind. Luetke 1893, 35 n. 3; deest enim verbum infinitivum sententiae priori, posteriori casus dativus, suppl. τούτῳ ante καὶ Ποσ. P, Ἡσιόδῳ post Φερ. L 18 α᾽ pro ε᾽ propter sch. 1167/68 b Car. Mueller FHG I 233

〈ἐπεὶ νύ τοι:〉 ὅτι δή σοι. Lg

ἄρμενον: ἁρμόδιον, ἀρεστόν. LgP

ὄφρα τὸ κείνου κῦδ〈ος〉: ἀστείως καὶ τεχνικῶς...

οὐ τοῦ κατεπείγοντος καιροῦ μέμνηται, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸν νόστον ἀνάγει τὸν λόγον, ἵνα πλέον κακίσῃ τὴν πρᾶξιν· οὐδὲν γάρ σοι διεφέρετο ἐν Σκυθίᾳ ὑπὸ Ἡρακλέους ἡττῆσθαι, ἀλλ᾽ ὅμως τοῦτό σοι αἰσχύνην ἔφερεν ὕστερον ἡμῶν εἰς Ἑλλάδα ἐπανελθόντων. διὸ καὶ τὴν κοινὴν πάντων σωτηρίαν ὑπὲρ τῆς σῆς εὐδοξίας παρήκας.

ἀλλὰ τί μύθων ἦδος: Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ κ᾽ (I 537, 11 L.) φησίν, ὅτι τὰ εἰς ος λήγοντα οὐδέτερα διεύλλαβα, ἀρχόμενα ἀπὸ φύσει μακρᾶς, ψιλοῦται· αἶσχος ἦθος εὖρος εἶδος. οὕτως οὖν καὶ τὸ ἦδος. τὸ δὲ ἡθμὸς δασύνεται καίτοι τὸ η ἔχον πρὸ τοῦ θ τῇ ἐννοίᾳ, τοῦ ἥσω μέλλοντος δασυνομένου. ἐλλείπει δὲ τὸ μοί. ὁ γὰρ νοῦς· ἀλλὰ τί τούτων ἡδός μοι τῶν λόγων; πορεύσομαι γὰρ χωρὶς τῶν συντεθειμένων σοι τούτων τὸν δόλον.

6 sch. A Α 576 Suid. ἦμαρ Et. M. 420, 35 11 τὸ μοί A : τὸ σοί

ὀστλίγγες: αἱ λαμπηδόνες. ἐν ἄλλοις δὲ σημαίνει ἡ λέξις τοὺς βοστρύχους· ‘ἀπ᾽ ὀστλίγγων δ᾽ αἰὲν ἄλειφα ῥέει’ (Callim. fg 12 Schn.). τοῦτο δέ φησιν Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ β᾽ τῆς Καθόλου (I 44, 4 L.)· παρὰ μὲν Ἀπολλωνίῳ καὶ Φιλητᾷ (fg. 24 Kuchenmueller) διὰ τοῦ α᾽. 13 Et. Gen. (AB) ὀστλίγγες: οἷον I 1297. ... Ὧρος (immo Ὠρίων W) καὶ ἄλλοι. Et. Or. 116, 29 sch. Nic. Al. 471 Hesych. ἀστλίγγας. ὀστλίγξ Suid. ὀστλίγγες Et. M. 159, 58 13 λαμπηδόνες Gg fortasse ἐν Αἰτίοις, cf. Et. Gen. et Et. Or. 16 Ἀπολλωνίῳ PH : -ου L Φιλίτᾳ Croenert 1902, 212

ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ ἂψ ὀπίσω. Lg (P)

λαῖτμα βιησάμενοι: ἀντὶ τοῦ μαχεσάμενοι τῷ κατεπείγοντι ἀνέμῳ καὶ βιασάμενοι. λαῖτμα δὲ τὸ κύτος τῆς θαλάσσης καὶ διάστημα, οἱονεὶ λάταμα, ἢ παρὰ τὸ λατύσσεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων, 20 sch. BT T 267 sch. η 35 Hesych. λαῖτμα 21 διάστημα θαλάσσης οἱονεὶ λάτμημα Lg λάταμα W e sch. T 267 : λάτμημα L : λαίτμημα P λατύσσεσθαι coll. Hesych. λατύσσει K : λαττύπεσθαι L : om. P

ὅ ἐστι τύπτεσθαι. Σιληνὸς δὲ ἐν Γλώσσαις πέλαγος εἶναι καὶ Εἰρηναῖος ἐν α᾽ Ἀπολλωνίου (fg 18 Haupt Opusc. II 439) ἀποδεδώκασιν.

εἰ μὴ Θρηικίοιο: τούτους Ἡρακλῆς ἀνεῖλεν ὕστερον εὑρὼν περὶ Τῆνον τὴν νῆσον, ἣ παράκειται Δήλῳ. Νίκανδρος δέ φησιν οὕτως (fg 113 Schn.): ‘ἐπειδὴ Ἡρακλῆς ἐμνησικάκει τῷ Βορέᾳ’. Ὅμηρος (Ο 26): “τόν σὺ ξὺν Βορέῃ ἀνέμῳ πεπιθοῦσα θυέλλας.” Ἀνησίδαμος δὲ ἐν Τηνιακοῖς (M. IV 286), ἐπειδὴ τὸν Ἡρακλέα ξενίσαντες ἐνήδρευσαν αὐτὸν φονεῦσαι βουλόμενοι. 2 α᾽ P : b᾽ L 7 ξὺν Βορέῃ P : ξυμβορέῃ L 8 Την- P : Ταιν- L

ἄθλων γὰρ Πελίαο ἕως τοῦ ἀμφ᾽ αὐτοῖς : ὅτι Ἡρακλῆς ἀνεῖλε τοὺς Βορεάδας διὰ τὸ κωλῦσαι τὴν ναῦν ὑποστρέψαι πάλιν εἰς τὴν Μυσίαν, φησὶν Ἀπολλώνιος. Σῆμος (fg 18 M. IV 495) δὲ φησι διὰ τὸ λειφθῆναι δρόμῳ τὸν Ἡρακλέα ὑπὸ τῶν Βορεαδῶν, Στησίμβροτος (107 fg 19 J.) δέ, ὅτι διαφοράν ἔσχον πρὸς τὸν Ἡρακλέα περὶ τῶν δεδομένων δώρων ὑπὸ Ἰάσονος τοῖς ἀριστεῦσι. Νίκανδρος δὲ ὁ Κολοφώνιος ἐν τῇ α᾽ τῶν Οἰταϊκῶν (fg 15 Schn.) φησι Βορέαν αἴτιον γεγονέναι τοῦ θανάτου τῶν προειρημένων διὰ τοῦ χειμάσαι τὸν Ἡρακλέα εἰς Κῶ ὑποστρέφοντα. 13 λειφθ- P : ληφθ- L Στησίχορος cuius ad carmen de Peliae ludis funebribus haec referenda sint, Schwartz 1880, 11 n. 2 14 φησιν post δέ add. P 17 τοῦ χ. W : τὸ χ. 18 εἰς Κῶ K : ἐν Κῷ

δεδουπότος: μετὰ γὰρ τὸν θάνατον Πελίου ἀνιόντας ὡς ἐπὶ τὴν πατρίδα τοὺς Βορεάδας ἐκ τοῦ ἐπιταφίου αὐτοῦ ἀγῶνος συντυχὼν Ἡρακλῆς καὶ ὑπομνησθεὶς αὐτοῦ τούτου, ὅτι αὐτὸν ἀναζητηθῆναι ἐκώλυσαν, ἀνεῖλεν αὐτοὺς ἐν Τήνῳ τῇ νήσῳ. 3 Apoll. Bibl. III 199 Hyg. Fab. 14 (47, 21 Schm.)

στήλας τε δύω: τῶν δύο τάφος ἐστὶν ἐν Τήνῳ τῇ νήσῳ καὶ στῆλαι, ὧν τὴν ἑτέραν πάντως συμβαίνει ὑπὸ ἀνέμου κινεῖσθαι τοῦ Βορέου τοῦ πατρὸς αὐτῶν.

καὶ τὰ μὲν ὧς ἤμελλε: Καλλιμάχου ὁ στίχος (fg 212 Schn.). κοινόν δὲ ἁμάρτημα πάντων τῶν μεθ᾽ Ὁμήρον ποιητῶν, τὰ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα ῥήματα κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον διὰ τοῦ η ἐκφέρειν ἐπὶ τοῦ παρατατικοῦ. 27 Herodian. II 789, 28. 835, 12 L.

τοῖσιν δὲ Γλαῦκος: Γλαῦκος Πολύβου παῖς, Ἀνθηδόνιος τὸ γένος — ἡ δὲ Ἀνθηδὼν Βοιωτικὴ πόλις, ὡς καὶ Ὅμηρος (Β 508) ‘Ἀνθηδόνα τ᾽ ἐσχατόωσαν’ —, ἁλιεὺς τὴν τέχνην, ὃς πολλῶν ποτε ἰχθύων εὐτυχήσας ἄγραν μεταξὺ τῆς ὁδοῦ ἀποκαμὼν ἀπέθετο τὸ φορτίον τῶν ἰχθύων, ὁ δὲ εἷς τούτων ἀθάνατον φαγὼν βοτάνην ἀνέζησε. λαβὼν δὲ καὶ ὁ Γλαῦκος, φαγὼν καὶ αὐτὸς ἀπεθεώθη. εἶτα ὡς εἰς ἄκρον γήρως ἤρχετο, μηκέτι φέρων ἐδίσκευσεν ἑαυτὸν εἰς θάλασσαν καὶ ἐτιμήθη ὡς θαλάσσιος δαίμων. καὶ τὸν ἰχθὺν τὸν γλαῦκον ἀπ᾽ αὐτοῦ κεκλῆσθαι λέγουσι. 1 Paus. IX 22, 7 Athen. VII 296 b—297 a sch. Eur. Or. 364 Et. M. 685, 44 Tz. Lyc. 241, 9 Sch. Serv. Verg. Aen. V 823. Georg. I 437 3 πολλῶν L : -ήν P 7 γήρως L : γήρας P

〈βρυχίης:〉 τῆς ταραχώδους. Lg

βρυχίαν δὲ ἅλα τὴν βρυχώδη φησί. P

νήϊον 〈ὁλκαῖον〉 λέγεται μέρος τῆς νεώς, οὗπερ σύρεται κατὰ τὸ ὕδωρ. LmP 12 sch. IV 1609 12 suppl. Hoelzlin οὗπερ idem : ὅπερ

τίπτε παρέκ μεγάλ〈οιο〉: τὸ ἑξῆς· τίπτε μενεαίνετε παρέκ μεγάλοιο Διὸς βουλήν; τουτέστι· τί προθυμεῖσθε παρὰ τὴν τοῦ Διὸς βουλήν;

Ἄργει οἱ μοῖρ᾽ ἐστίν: ὅτι ἄθλους ἐπιτελῶν Ἡρακλῆς παραλιπὼν τούτους ὥρμησεν ἐπὶ τοὺς ἀριστεῖς, αὐτὸς Ἀπολλώνιος ἐν τῷ καταλόγω τῶν ἡρώων (I 124 sqq.) φησί.

ἐκπλῆσαι: ἐκπληρῶσαι. LgP

εἴ κ᾽ ἔτι παύρους: ἐὰν ἔτι ὀλίγους πρὸς οἷς ἤνυσεν ἀνύσῃ ἄθλους. συνέστιον δὲ συνδιαιτητήν, ὁμοτράπεζον, ὁμότιμον, ὅτι ἡ κοινὴ τράπεζα τὴν αὐτὴν τιμὴν τοῖς μεταλαμβάνουσιν αὐτῆς δίδωσιν. 21 οἷς A : οὓς L : aliter P

προχοῇσι Κίοιο: ποταμὸς Μυσίας, ἀφ᾽ οὗ ἡ Κίος ὁμωνύμως τῷ ποταμῷ. ἐτελεύτα γὰρ Πολύφημος τοῖς Χάλυψι μαχόμενος· ἔστι δὲ ἔθνος Σκυθικόν. 25 sch. 1177/78a cum loc. sim. 26 ὁμώνυμος AH

Χαλύβων: Χάλυβες ἔθνος Σκυθίας, ὅπου ὁ σίδηρος γίνεται. Καλλίμαχος (fg 35e Schn. = Pap. Soc. It. 1092, 48): ‘Χαλύβων ὡς ἀπόλοιτο γένος’ . 28 sch. II 373/76a. 1005/06a Aesch. Prom. 714 Xen. An. V 5, 1 Strab. XII 549 Dion. Per. 768 Steph. Byz. Χάλυβες sch. Lyc. 1109 Ps.-Arist. De mirab. ausc. 48 Amm. Marc. XXII 8, 21

ὃν πόσιν: κακῶς τέθεικεν τὸ ὃν πόσιν· ἔστι γὰρ προσληπτικὸν ἰσοδυναμοῦν τῷ αὐτῆς. δεῖ δὲ εἰπεῖν ἧς πόσιν· τοῦτο γὰρ ἰσοδυναμεῖ τῷ ἑαυτής, ἵν᾽ ᾖ ὁ λόγος· ἐποιήσατο νύμφη ἑαυτῆς πόσιν. 2 αὐτῆς — (τῷ) ἑαυτῆς W : ἑαυτῆς — αὐτῆς L : ἑαυτῆς — ἑαυτῆς P. mira manet scholiastae sententia.

ἀλίαστον: ἀντὶ τοῦ πολύ. LgP

δύψας: καταδύς. LgP

γήθησαν: διὰ τὸ μαθεῖν τὴν αἰτίαν τῆς ἀπολείψεως. LgP

ἐσσυμένως: ταχέως. LgP

προσπτύξατο: ἐδεξιώσατο, ἐφιλοποιήσατο τοῖς λόγοις. 8 ἐφιλοποιήσατο L : ἐφιλοφρονήσατο P

μή μοί τι χολώ〈σεαι〉: διὰ μὲν τοῦ μή μοι χολώσεαι τὸ ἀποφατικὸν τέταχεν ἀντὶ τῆς ἀπαγορεύσεως. ἔδει γὰρ εἰπεῖν· μή μοι χόλου, προστακτικῶς. 10 ἀντὶ P : ἀπὸ L : ἐπὶ Hoelzlin

ἀφραδίῃσιν: ἀγνοίαις. κατὰ μεσότητα ἀκουστέον· ἀφραδέως, ἀδιανοήτως.

εἴ τί περ ἀασάμην: κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τῶν ἁρματοδρόμων. ὑπερφίαλον δὲ ἀντὶ τοῦ ἡμαρτημένον, οἷον ὑπέρφυλον κατὰ παρέμπτωσιν τοῦ α, καταστρέφει δὲ εἰς τὸ οὐ καθῆκον οὐδὲ νόμιμον. 15 Et. Or. 154, 28 14 interpres ἀασάμην ἀπὸ ἀάζειν derivasse videtur 16 καθῆκον P : -ήκοντα L

〈ἧκεν:〉 γράφεται εἷλεν. Lg

ἀλλ᾽ ἀνέμοισι δώομεν: ἡ διάνοια παρὰ τοῦ ποιητοῦ (θ 408 sq.): “ἔπος δ᾽ εἴ πέρ τι βέβακται / δεινόν, ἄφαρ τὸ φέροιεν ἀναρπάξασαι θύελλαι.” 19 1335. Et. Gen. (A1-2B) δώομεν: ἐνταῦθα σημαίνει τὸ συμβουλεύομεν... οἷον I 1335. 19 τοῦ ποιητοῦ W : τῷ ποιητῇ L : aliter P

ἐπιφραδέως: διανενοημένως, συνετῶς. LgP

ἐκυδάασσαο: ἐλοιδόρησας· κύδος γὰρ ἀρσενικῶς ἡ λοιδορία παρὰ Συρακοσίοις. Σοφοκλῆς Αἴαντι μαστιγοφόρῳ (722): 24 Et. Gen. (AB) ἐκυδάασσατο: σημαίνει τὸ ἐλοιδόρησεν. I 1337. ἔστι δὲ κύδος... Aesch. Prom. 714 Xen. An. V 5, 1 Strab. XII 549 Dion. Per. 768 cum Eust. comm. Steph. Byz. Χάλυβες sch. Lyc. 1109 Ps.-Arist. De mirab. ausc. 48 Amm. Marc. XXII 8, 21

‘κυδάζεται τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις ὁμοῦ’.

ἀρσενικῶς καὶ σημαίνει παρὰ Συρακοσίοις (τὸ — Συρ. om. B) τὴν λοιδορίαν. ἀπὸ οὖν (οὖν om. B) τοῦ κῦδος κυδάζω κυδάζομαι κυδάζεται· καὶ Σοφοκλῆς Αἴαντι μαστιγοφόρῳ ‘κυδάζεται τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις (-οισιν B)’ ἀντὶ λοιδορεῖται. Hesych. Phot. Suid. κῦδος Hesych. Phot. κυδάζεσθαι Suid. κυδάζεται Eust. 64, 31. 790, 40

ἐνηέος ἀνδρός: ἐνηλλαγμέναι εἰσὶν αἱ πτώσεις. ὁ γὰρ νοῦς· εἰς προσηνῆ ἄνδρα ἁμαρτεῖν.

ἀρθμηθέντες: φιλιωθέντες. LgP

βαλέεσθαι: ἀντὶ τοῦ πολίσαι. Lg (P) 5 πολίσαι P : ποιῆσαι L

ἐπώνυμον ἄστυ: ἀντὶ τοῦ ὁμώνυμον τοῦ ποταμοῦ. καὶ γὰρ Κίος ὁ ποταμὸς καὶ ἡ πόλις. ὠνόμασται δὲ ὁ ποταμὸς ἀπὸ Κίου τοῦ ἡγησαμένου Μιλησίων. 6 sch. 1177/78a cum loc. sim. 7 ἡ P : om. L

ἐπηπείλησε δὲ γαῖαν Μυ〈σίδ᾽〉: ἀνάστατον καὶ ἔρημον ποιήσειν παραυτὰ καὶ εὐθέως τὴν Μυσίδα ἤτοι Μυσῶν χώραν ἠπείλησε.

τὸ δὲ Μυσίδα ἔχει μὲν τύπον ὑποκοριστικοῦ, οὐ μὴν ἔστιν ὑποκοριστικόν. καὶ τὸ Ἀσίδος (v. 444) ἀντὶ τοῦ Ἀσίας. P

13 Ἀσίδος — Ἀσίας W : Ἀσίδα — Ἀσίαν

ὁππότε: Ἀττικόν ἐστι παρωχημένου χρόνου ἰσοδυναμοῦν τῷ ὅτε· ‘ὁππότε μιν ξυνδῆσαι Ὀλύμπιοι ἤθελον’ (Α 399). τίθεται δὲ κατὰ τὸν ἐπιόντα χρόνον συνεκφερομένου αὐτῷ τοῦ ἐπιζευκτικοῦ συνδέσμου τοῦ ἄν· ‘ὁππόταν ἡβήσητε’ (α 41). ἔδει οὖν ἐπιζευκτικῷ αὐτὸν χρήσασθαι τῷ εἴ· ‘εἰ μή μοι τλαίης γε θεά’ (ε 178). 15 suppl. F

ἢ ζωοῦ εὕροιεν Ὕλα μόρον: ἀντὶ τοῦ μοῖραν ἀκουστέον· παρεσχημάτισται γὰρ ἀπὸ τοῦ μοῖρα, ὡς τὸ πύλῳ ἀπὸ τῆς πύλης παρ᾽ Ὁμήρῳ (Ε 397) ‘ἐν πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλών’. μοῖραν οὖν ἢ ζῶντος ἢ τεθνηκότος· ἧς ἐστί ποτε μοίρας, εἴτε ζῶν εἴτε νεκρός. 19 sch. II 470. III 427/31a Eust. 1191, 30. 1193, 60 20 sch. T E 397 Et. M. 33, 47 Eust. 333, 43. 563, 26 20 ἀπὸ τῆς πύλης P : om. L 21 μοῖραν οὖν W : μόρον οὖν μοῖραν

τοῖο δὲ ῥύσι᾽ ὄπα〈σσαν〉: ἀντὶ τοῦ Ὕλα ἐνέχυρα οἱ Μυσοὶ παρέσχον τῷ Ἡρακλεῖ, ὑπὲρ τοῦ πάντοτε αὐτὸν ἐπιζητεῖν. πλεονάζει δὲ ἡ ἀπὸ πρόθεσις.

μαστεύοντες: ζητοῦντες· ἐξ οὗ καὶ μαστὺς ἡ ζήτησις. Καλλίμαχος (fg 277 Schn.)· ‘μαστύος ἄλλοτ᾽ ἔκαμνον ἀλητύϊ’. ὅθεν καὶ μαστοὶ καλοῦνται διὰ τὸ ἀναγκαίως ζητεῖσθαι ὑπὸ τῶν παίδων.

ἐρέουσιν: ἀντὶ τοῦ ἐρευνῶσι, ζητοῦσιν. Ὅμηρος (φ 31) ‘τὰς ἐρέων Ὀδυσῆϊ συνήντετο’ καὶ (δ 337) ‘κνημοὺς ἐξερέῃσι’. 4 sch. φ 31 Apoll. Lex. Hom. 76, 1 B. Et. M. 372, 7 Eust. 1498, 44

ἐυκτιμένης τε μέλονται Τρηχῖνος: Τραχὶν πόλις Θεσσαλίας, ἔνθα τοὺς παῖδας τῶν Μυσῶν ἐνῴκισεν Ἡρακλῆς, ὅτε ἀντενέχυρα τοῦ Ὕλα ἐδέξατο αὐτούς. οὐχ ὑγιῶς δὲ τέθεικεν τὸ αὐτόθι · δηλωτικὸν γάρ ἐστι τοῦ παρόντος τόπου, ἴσον τῷ (Κ 65)· ‘αὖθι μένειν, μή πως ἀβροτάζομεν ἀλλήλοιιν.’ ἔδει δὲ εἰπεῖν τὸν ἀφεστῶτα τόπον, ὡς τὸ (κ 82 sq.) ‘ὅθι ποιμένα ποιμὴν ἠπύει’. 10 ἀβροτάζομεν L : -άζομεν PH 12 ἠπύει L : ἀπύει P

νάσσατο: ἀντὶ τοῦ κατῴκισε. LgP 13 κατῴκισε P : -σας L

ῥύσια: τὰ ἀντί τινος ἐνέχυρα διδόμενα ὑπὲρ τῆς πράξεως. ὅτι δὲ Κιανοὶ ὅμηρα ἔδοσαν Ἡρακλεῖ καὶ ὤμοσαν μὴ λήξειν ζητοῦντες Ὕλον καὶ φροντίδα ἔχουσι Τραχινίων διὰ τὸ ἐκεῖσε κατοικισθῆναι ὑφ᾽ Ἡρακλεῖ τοὺς ὁμηρεύσαντας, Κιναίθων ἱστορεῖ ἐν Ἡρακλείᾳ (Kinkel 212). 14 Hesych. Phot. Suid. ῥύσια 14 sch. c ante a collocatur in L πράξεως K : ἄξεως 17 Ἡρακλέους H Κόνων propter sch. 1165 c Seeliger

νηῦν δὲ πανημερ〈ίην〉: ὁ νοῦς οὕτως· τὴν δὲ ναῦν δι᾽ ὅλης ἡμέρας καὶ νυκτὸς ὁ ἄνεμος ἔφερεν σφοδρῶς ἐπιπνέων, τῆς δὲ ἡμέρας ἐπιφανείσης οὐδὲ ὀλίγον ἔπνει, ἀλλ᾽ εὐθέως ἐπαύετο. 18 νηῦν δὲ F : v. τε L : om. P

εἰσανέχουσαν: ἐξέχουσαν καὶ ἐπηρμένην ἢ ἀνέχουσαν καὶ ἀνατεταμένην ἀκτὴν πλατεῖαν ἰδόντες, ἐπίκωποι γενόμενοι καθώρμισαν τὴν ναῦν. 21 καὶ ἀνατ. — ἰδόντες W : ἀκτὴν ἀνατ. ἀκτὴν πλ. ἰδ. L : ἀνατ. καὶ πλ. ἰδ. ἀκτήν P 22 πλατεῖαν K : πλαγίαν

[Ἔνϑα δ’ ἔσαν σταϑμοί τε βο〈ῶν〉:]

Τοῦ β΄ τῶν Ἀργοναυτικῶν τὰ κεφάλαιά ἐστι τάδε. Ἄμυκος ὁ τῶν Βεβρύκων ἡγούμενος διαπυκτεύει Πολυδεύκει καὶ ἀναιρεῖται. διὸ μάχη γίνεται τῶν Ἀργοναυτῶν καὶ τῶν Βεβρύκων, καὶ πολλοὺς ἀναιροῦσιν οἱ Ἀργοναῦται, οἱ δὲ λοιποὶ φεύγουσιν. ἔπειτα παραγίνονται οἱ Ἀργοναῦται πρὸς Φινέα πεπηρωμένον τὰς ὄψεις, ὃς ἱκετεύει βοηϑῆσαι αὐτῷ. Ἅρπυιαι γὰρ ἐξ ἀφανοῦς τινος πορευόμεναι, τούτου τὴν τροφὴν ἁρπάζουσαι ἄγευστον αὐτὸν ἐποίουν. ἐγίνωσκε δέ, ἅτε δὴ μάντις, ὑπὸ τίνων ἦν μεμοιραμένον αὐτὰς διωχϑῆναι. οἱ δὲ Βορεάδαι οὐκ ἠπείϑησαν, ἀλλ’ ἐδίωξαν αὐτάς. ἐν τοσούτῳ δὲ Φινεὺς αὐτοῖς ἐξηγεῖται τὸν εἰς Κόλχους πλοῦν. ἐπανελϑόντες δὲ οἱ Βορεάδαι διηγοῦνται ὡς κατηγωνίσαντο τὰς Ἁρπυίας. ἑξῆς δέ ἐστι τὰ περὶ Κυρήνην τὴν Ὑψέως καὶ Ἀρισταῖον τὸν Ἀπόλλωνος καὶ αὐτῆς τῆς Κυρήνης υἱόν, καὶ ὅσα μεμύϑευται περὶ τῶν ἐτησίων ἀνέμων, καὶ ὡς τὰς Συμπληγάδας διέπλευσαν καὶ ἐν τῇ παρα- κειμένῃ τῇ Θυνίδι χώρᾳ νήσῳ ἐγένοντο καὶ ἐπεφάνη αὐτοῖς ὁ Ἀπόλλων, ἔνϑα τέμενος κατασκευάσαντες Ἑῷον τὸν ϑεὸν ἐπωνόμασαν· τά τε περὶ τὴν Μαριανδυνίαν καὶ ἐνταῦϑα κειμένην Ἀχερουσίαν ἄκραν, καὶ ὡς Λύκος ὁ βασιλεὺς τῆς χώρας ταύτης φιλοφρονέστατα αὐτοὺς ὑπεδέξατο, ὅτι ἐχϑρὸν αὐτῷ Ἄμυκον ὄντα ἐκόλασαν, Ἴδμων δὲ ὁ μάντις καὶ Τῖφυς ὁ κυβερνήτης ὅτι ἐτελεύτων ἐν τῇ Μαριανδυνίᾳ.

2 l. del. Steph. διὸ K : δι’ ὃν P αὐτῶν post πολλουο add. P ὄντα post πεπηρωμένον add. P οἱ δὲ L : ἱκετεύσαντος οὖν οἱ P παρακ- P : περικ- L τῇ Θ. χ. ν. ἐγ. K : ν. ἐγ. τῇ Θ. χ. L : ν. τῇ Θ. χ. ἐγ. P κειμένην W : ἅμα L : om. PA. ἅμα (καὶ Ἀνϑεμουσίδα λίμνην καὶ) Ἀχ. coni. K Ἴδμων δὲ L : καὶ ὡς Ἴ. P ὅτι W : ὅτε L : τότε K : ὡς P. ἐτελεύτων L : τελευτῶσιν P

τὰ δὲ ἑξῆς περὶ τῶν παρὰ Χάλυψι καὶ Τιβαρηνοῖς καὶ Μοσσυνοίκοις νομίμων λέγεται καὶ τῶν ἐν τῇ νήσῳ τοῦ Ἄρεως μυϑευομένων ὀρνέων, ὡς ἐξηλάϑησαν ὑπὸ τῶν Ἀργοναυτῶν· καὶ ὡς οἱ Χαλκιόπης τῆς Μηδείας ἀδελφῆς καὶ Φρίξου υἱοὶ στελλόμενοι εἰς Ὀρχομενὸν ἐναυάγησαν, κατ- αχϑέντες δὲ εἰς τὴν Ἄρεως νῆσον συνέβαλον τοῖς Ἀργοναύταις, καὶ ἀλ- λήλους γνωρίσαντες κοινῇ ἔπλευσαν εἰς τὸν ἐν Κόλχοις ποταμὸν Φᾶσιν.

1 a. 〈ἔνϑα δ’:〉 ἐν τῷ αἰγιαλῷ, ᾧ προσωρμίσϑησαν. Lm

b. αὖλις δὲ ἡ διατριβὴ καὶ ἡ διαγωγή. Lm (P)

c. Ἄμυκος δὲ Βεβρύκων βασιλεύς, ἔϑνους Βιϑυνῶν. Lm

2 a. Βεβρύκων βασιλῆος: τῶν Βεβρύκων ἐβασίλευσεν Ἄμυκος, τῆς Βιϑυνίας τά τε ἄλλα κατ’ ἐκείνους τοὺς χρόνους καὶ τὰ παρα- ϑαλάσσια κατεχόντων. κατῴκησαν δέ τινες αὐτῶν καὶ περὶ τὴν Λυδίαν ἐν τοῖς πλησίον Ἐφέσου τε καὶ Μαγνησίας τόποις. Χάρων (fg 7 M. I 33) δέ φησι καὶ τὴν Λαμψακηνῶν χώραν πρότερον Βεβρυκίαν καλεῖσϑαι ἀπὸ τῶν κατοικησάντων αὐτὴν Βεβρύκων. τὸ δὲ γένος αὐτῶν ἠφάνισται διὰ τοὺς γενομένους πολέμους καϑάπερ καὶ ἄλλων ἐϑνῶν.

b. 〈ἀγήνορος:〉 αὐϑάδους. Lg

c. ἀγήνορα δὲ τὸν ὑπερήφανον. P

3—4 a. Βιϑυνὶς Μελίη: ἄδηλον πότερόν ἐστι τὸ κύριον. Με- λίαν δέ φησιν αὐτὴν διὰ τό τινας τῶν νυμφῶν Μελίας καλεῖσϑαι ἀπὸ

1—6. Et. Gen. (AB; 31, 16 Reitz.) Ἄμυκος: γέγονεν τῶν Βεβρύκων βασιλεύς. δέδωκε δὲ νόμον, ἵν’ (ἵν’ del. Kaibel ap. Reitz.) ὅστις ἀπὸ ξένης ἔλϑῃ εἰς τὴν αὐτοῦ χώραν ἀποπειρᾶν αὐτὸν 〈δέῃ add. Reitz.〉 εἰς πένταϑλον, καὶ οὐκ εἴα ἀναχωρῆσαι, πρὶν ἢ πεῖραν αὐτοῦ σχῇ. II 5 sq. ἔστι δὲ καὶ πόλις Ἄμυκος ἀπ’ αὐτοῦ κληϑεῖσα (A, κτισϑεῖσα B). Ib. (AB; 33, 16 Reitz.) Ἄμυκος: ἔστιν (ἔ- om. B) ὄνομα πόλεως. εἴρηται εἰς τὸ Σταϑμός (A, ϑυμός B) περὶ αὐτῆς (Reitz., αὐτοῦ AB). sed s. v. Σταϑμός de oppido Ἄμυκος nihil legitur. cf. W 81 Plin. Nat. hist. V 127 (Eratosth. fg III B. 85 B.) Et. Gen. (AB) Βιϑυνὶς Μελίη: εἴρηται εἰς τὸ ὑπεροπληέστατον. Ib. (B) ὑπεροπληέστα- τον: οἷον II 4 τὸν ὑπερηφανώτατον καὶ βίαιον. χρῶνται δὲ τῇ λέξει Αἰολεῖς καὶ Ἀκαρνᾶνες· ἀντὶ τοῦ (hic lac. statui vult Miller) ὑπέροπλος (W, ὑπεροπλία B) 1 δὲ P : om. L | 2 τῶν — μυϑευομένων P : τὴν — μυϑευομένων L | 3 καὶ ὡς οἱ P : καὶ οἱ L | 13 κατεχόντων W : κατέχων αὐτῶν L | 20 πότερόν W : ποιόν L : om. P

Μελίας τῆς Ὠκεανοῦ, ὥς φησι Καλλίμαχος (fg 404 Schn.), ἢ διὰ τὸ περὶ μελίας δένδρα διατρίβειν καϑάπερ Ἁμαδρυάδας· Βιϑυνίδα δὲ διὰ τὸ Βιϑυνὴν τὸ γένος τυγχάνειν. 〈...〉 Γενέϑλιον δὲ εἶπεν αὐτὸν διὰ τὸ δεσπόζειν τοῦ ὑγροῦ καὶ πάσης τροφῆς καὶ γενέσεως αἴτιον εἶναι, καϑὸ τὸ ὕδωρ πάντων γεννητικόν.

b. Βιϑυνίς: ὄνομα κύριον. Lg (P)

c. Μελίη: ἐπίϑετον. Lg (P)

d. ὑπεροπληέστατον: ὑπερηφανώτατον. Lg (P)

5. ὃς καὶ ἐπὶ τοῖς ξένοις κακὸν νόμον ἔϑηκεν. Lg

10 6. ἀποστείχειν: ἀναχωρεῖν. Lg P

8—10 a. καὶ δὲ τότε: ὁ νοῦς· καὶ τότε δὲ πρὸς τὴν ναῦν ἐλϑών, τοῦ μὲν τὰ πρὸς τὴν χρείαν πυϑέσϑαι τοῦ πλοῦ, τουτέστι τίνος χρείαν ἔχουσι καὶ τίνες εἰσίν, ἠφροντίστησεν, τοιαῦτα δὲ πρὸς αὐτοὺς εἶπεν. L

b. χρειώ μιν ἐρέσϑαι: τὸ μιν ἑνικὸν ἀντὶ πληϑυντικοῦ τοῦ αὐτούς, τοὺς ἥρωας. δύναται δὲ καὶ ἑνικὸν εἶναι, ἵνα περὶ τοῦ Ἀμύκου λάβωμεν· ἔδει γὰρ αὐτόν — τὸν Ἄμυκον — ἐρωτῆσαι τοὺς ἥρωας. ὁ δὲ Θεόκριτος (XXII 53 sq.) ἄλλως ἱστόρησεν.

c. τὸ δὲ ὄτισεν ἀντὶ τοῦ οὐκ ἐφρόντισεν· ὃ γὰρ οὐ τιμᾷ τις, ἐκείνου οὐδὲ φροντίζει. P

20 d. τὸ δὲ παρασχεδὸν ἀντὶ τοῦ ἐγγύς. P

12—14. ϑέσμιον: νόμιμον. ὁ δὲ λόγος· νόμος ἐστὶ τὸν προσ- πλεύσαντα τῇ Βεβρυκίᾳ τῶν ξένων μὴ ἀπαλλάττεσϑαι πρὶν ἢ ἐμοὶ πυκτεῦσαι. L

15—16 a. τῷ καί μοι: διό μοι τὸν ἄριστον ὑμῶν κεκριμένως στήσατε πυγμῇ μοι διαγωνίσασϑαι. L

b. τὸ δὲ ἀποκριδὸν ἀντὶ τοῦ κατ’ ἐκλογήν. P

γάρ. ἡ δὲ Μελία ἀμφίβολον, ἢ κύριον ὄνομα τῆς νύμφης ἢ ἐπίϑετον. οἱ δὲ Βιϑυνοὶ πρότερον Θρᾷκες ἦσαν. Hesych. μελίαι Eust. 1210, 36. Συν. ϑέσμιον (256, 1 Ba. Phot. Suid.) 2 μελίας P : μηλέας L | Βιϑυνίδα — τυγχάνειν L : Bithynis δὲ τὸ κύριον, ἐξ ἧς ἴσως καὶ ἡ Βιϑυνία ἐκλήϑη. ἢ παρωνύμως αὕτη ἀπὸ τοῦ τῶν Βιϑυνῶν ὀνόματος P | 3 lac. ind. K | 5 γενν- Pa : γεν- LP | 8 ὑπερηφανώτατον L : -φανέστατον P | 10 ἀναχ- L : ἀποχ- P | 12 hunc scholiastam μέν pro μιν legisse K recte monuit

c. τὸ δὲ δηρινϑῆναι ἀντὶ τοῦ μαχέσασϑαι, ἀπὸ τοῦ δηρίνομαι· τοῦτο δὲ ἀπὸ τοῦ δηρίομαι. P

17—18. εἰ δ’ ἂν ἀπηλεγέοντες: ἀφροντιστοῦντες, παρ’ οὐδὲν ἡγησάμενοι. 〈...〉. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἀνηλεγέως φησὶ διὰ τοῦ ν ἐν τῷ ς' τῆς Καϑόλου (I 79, 23 L.). ὁ δὲ νοῦς· εἰ δὲ ἀφροντιστήσαντες τοὺς νόμους μου παρ’ οὐδὲν ἡγήσεσϑε, πείσεσϑε ἄν, οἶμαι, οὐχὶ τὴν τυχοῦσαν ἀνάγκην.

19. 〈μέγα φρονέων:〉 οἷον ὑπὲρ ἄνϑρωπον. Lg

21. αἶψα δ’ ἑὸν ἑτά〈ρων〉: δασύνεται τὸ ἑὸν. εἰ γάρ δασεῖαι αἱ ἀρκτικαί εἰσι καὶ εἴ ποτε μετασχηματίζονται, πάλιν τὴν δασεῖαν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ἔχουσιν, οἷον ἔρσα ἑέρση, ἕδνα ἕεδνα.

22—23 a. ἴσχεο νῦν: ἐπίσχες, ὅστις ποτὲ ὑπάρχεις· πειϑαρχήσομεν γάρ οἷς λέγεις νόμοις. διὰ δὲ τοῦ μηδὲ τὸ ὄνομα εἰδέναι σφόδρα αὐτοῦ τὴν ἀξενίαν ὠνείδισεν. L

15 b. τό δὲ ὅτις εὔχεαι ἐπὶ καταφρονήσει εἴρηται. P

25 a. 〈ἀπηλεγέως:〉 πάλιν ἀντὶ τοῦ ἀφροντίστως. Lg

b. ἐλίξας: οἷον ἐπιστρέψας εἰς αὐτὸν τὰ ὄμματα. Lg (P)

27. ἰλλόμενος: εὐνειλούμενος καὶ συστρεφόμενος. Lg P

28 a. ἐπὶ δ’ ὄσσεται οἰόϑεν οἷος: φασὶ τὸν λέοντα τρωϑέντα μόνον ἐπιτηρεῖν τὸν τρώσαντα. μόνος οὖν ὑπάρχων μόνον ἐκεῖνον προσβλέπει τὸν τρώσαντα.

b. οἰόϑεν: μόνον. καὶ Ἀριστοτέλης (Hist. an. IX 44, 629 b 24) δέ φησι τοῦτο ποιεῖν τὸν λέοντα. L

3 sch. I 785 cum loc. sim. sch. B I 309 Eust. 1424, 18 19 Et. Gen. (AB) ἰλλόμενος: παρατηρῶν (περι- AB. spectat haec glossa potius ad ἐπὶ δ’ ὄσσεται). II 26–29. Ἀριστοτέλης (sch. b, -φάνης AB) δὲ τὸν λέοντα λέγει τρω- ϑέντα παρατηρεῖν μόνον τὸν τρώσαντα. 4 lac. ind. W, ubi de ἀπηλεγέως dictum fuisse oportet, cf. sch. 25 a ἀνηλεγέως L : ἀνηλε〈γέοντες ... καὶ τὸ ἐπίρρημα ἀνηλεγέως P 9 sch. 21 post 22/23 a est in L ἀεὶ γὰρ αἱ δ. ἀρκτικῶν (corr. K) — ἕεδνα ut supra L : ὥσπερ καὶ τὸ ὧν. τὸ γὰρ προστιϑέμενον τοῖς δασυνομένοις ε καὶ αὐτὸ δασύνεται· ἕδνον ἕεδνον, ἔρση ἑέρση, ὃν ἑόν P 13 εἰδέναι A : εἶναι L : ϑεῖναι K : εἰπεῖν F. cf. W 31 17 ἐπι- L : περι- P. αὐτόν L : τὸν Πολυδεύκην P 18 καὶ συστρ. P : om. L

30. ἐύστιπτον: εὔστρεπτον, εὐπίλητον, παρὰ τὸ στείβειν· ὅϑεν καὶ στιβὰς καὶ στιβεῖς οἱ κναφεῖς.

32—34 a. λώπην: χλανίδα. ὁ δὲ λόγος· ὁ δὲ τὴν μέλαιναν καὶ διπλῆν χλανίδα σὺν αὐταῖς ταῖς περόναις ἀπέβαλεν. λώπην δὲ τὴν διφϑέραν. καλαύροπα δὲ ποιμενικὴν ῥάβδον. καὶ τοῦτο δὲ διὰ τὸ σκληρὸν καὶ ἄγριον τοῦ ἀνδρός.

b. τὴν φορέεσκεν: ἥντινα ἐβάσταζεν ἐκ κοτίνου οὖσαν, τουτ- έστιν ἀγριελαίου. ὀριτρεφέος δὲ τοῦ ἐν ὄρει τεϑραμμένου κοτίνου.

35 a. ἑαδότα δέ φησι τὸν ἀρέσαντα τόπον. P

10 b. 〈ἑαδότα:〉 ἀρέσκοντα. Sm

36. 〈ἕζον:〉 καϑέζεσϑαι ἐποίουν. Sm

38—39 a. ὀλοοῖο Τυφωέος: διὰ τὸ τερατῶδες καὶ ἐκτράπελον τοῦ σώματος τοῦτό φησιν· ἐνομίζετο, φησίν, ἢ Τυφῶνος ἢ Γῆς υἱός, ἀντὶ τοῦ μέγας. ἔστι δὲ ἀπὸ ὀρϑῆς τῆς Τυφωεύς.

15 b. πέλωρ δὲ λέγεται τὸ ϑηρίον καὶ τὸ ὑπερμέγεϑες. P

40. χωομένη Διί: ἐπεὶ λέγεται ἡ Γῆ κατὰ ὀργήν, ὅτε τοὺς Τιτάνας κατεταρτάρωσεν ὁ Ζεύς, γεννῆσαι τοὺς Γίγαντας.

42. ἑσπερίην διὰ νύκτα: ἀντὶ τοῦ κατὰ νύκτα, τουτέστι περὶ τὸν ἕσπερον. Ὅμηρος (X 318): 'ἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ'. ἀμαρυγαὶ δὲ αἱ ἀκτῖνες, αἱ λαμπηδόνες.

43. ἔτι χνοάοντας ἰούλους: τοὺς ἰούλους ὡς χνοῦν ἀναφύ- οντας ἔχων, τὰς ἐξανϑήσεις τῶν γενείων. λέγεται δὲ ἴουλος καὶ ϑηρίον πολύπουν καὶ εἶδος ᾠδῆς, ὥς φησιν Ἐρατοσϑένης (fg XII Hiller = 241 fg 36 J.).

25 44. τὸ δὲ ἀντέλλειν τὸ φύειν ἐνταῦϑα ἐνεργητικῶς σημαίνει. P

45—47 a. πῆλε δὲ χεῖρας: οἷον· προσεπάλλετο διάπειραν τῶν

1 Et. Gen. (AB) εὔστιπτον: εὖ πεπιλημένον (Gaisford, πεπλυμένον AB) καὶ πεπατημένον. II 30 (καὶ πεπ. et verba poetae om. A). 3 Et. Gen. (A) καλαύροπα: in fine glossae Homericae II 30—35. ἐρεμνὴν δίπτυχα λώπην πορφύραν ἢ μελανὴν χλαμύδα, κοτίνοιο δὲ τῆς ἀγριελαίας (W, τὴν -αν A), ἑαδότα ἀρεστόν. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. 7 sch. 843 cum loc. sim. 16 Apoll. Bibl. I 34. 20 Hesych. ἀμάρυγγες — Συν. ἀμαρυγή et -άς (78, 23 sq. Ba. Phot. Suid.) 21 sch. I 972 a cum loc. sim. 1 εὐστρεπτον Gg | 8 ἀγριελαίου Gg | 22 ἵ. καὶ ϑ. K : καί ϑ. ἵ.

χειρῶν ἑαυτοῦ ποιούμενος, εἰ ὡς πρὶν εὐκίνητοί εἰσι μηδ’ ἀπὸ τοῦ τῆς εἰρεσίας καμάτου δυσκινήτως ἔχοιεν. L

b. τὸ δὲ πῆλε τὸ ἐκίνει σημαίνει καὶ πειράζειν τὸ δοκιμάζειν. P

48. οὐ μὰν αὖτ’ Ἄμυκ〈ος〉: οὐ μὴν ὁ Ἄμυκος διεπειράσεν ἑαυτοῦ. καὶ διὰ τούτου δὲ δηλοῖ τὸ ὑπερήφανον αὐτοῦ.

49. καὶ οἱ ὀρέχϑει: ἐν ὀρέξει ἦν· νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ ἐφώρμα καὶ ἐπεϑύμει. σημαίνει δὲ ἡ λέξις καὶ τὸ ἔστενεν· 'ὀρέχϑεον ἀμφὶ σι- δήρῳ (Ψ 30).

50. 〈κεδάσεσαι:〉 σκορπίσαι. Lg

10 51. Λυκωρεύς: οὗτος ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ πεποίηται, οὐκ ἐξ ἱστο- ρίας παρείληπται.

52—53 a. ἱμάντας: τοὺς καλουμένους μύρμηκας. ἀζαλέους δὲ ἀντὶ τοῦ ξηρούς· ὅϑεν τινὲς οὐκ ἀπὸ Ἀζᾶνος βασιλέως, ἀλλὰ διὰ τὸ τραχεῖαν εἶναι Ἀζανίαν φασὶ κληϑῆναι τὴν Ἀρκαδίαν· τραχεῖα γὰρ ἐστι καὶ ξηρά.

b. περὶ δ’ οἵ γ’ ἔσαν: περισσῶς κατεσκληκότες ἦσαν. ὅϑεν καὶ σκέλος τὸ ἄσαρκον μέρος τοῦ σώματος, καὶ σκληφρὸς ἄνϑρωπος ἀπὸ τούτου.

54. ὑπερφιάλοις: ὑπερηφάνοις. ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς φιάλης· τὸ γὰρ πληϑύον αὐτῆς ὑπερφίαλον, ἀντὶ τοῦ ὑπέρμετρον. φιάλη δὲ εἶδος λεβητώδους ἀγγείου.

55—56 a. πάλου ἄτερ: χωρὶς κλήρου. καὶ διὰ τούτου δὲ πάλιν ὑπερήφανον δείκνυσι. τὸ δέ ἵνα μή μοι ἀτέμβηαι μετόπισϑεν ὥσπερ ἤδη ἑαυτῷ πεπιστευκὼς τὴν νίκην. καὶ τοῦτο βάρβαρον. εἰ γὰρ ὁ κλῆρος τὴν στάσιν λύειν ἐπίσταται

7 sch. I 275 a cum loc. sim. 12 Eust. 1324, 19. 13 Eust. 28, 9. 16 Et. Or. 9, 14. 20, 16. 145, 30. Et. M. 716, 33. Et. Gud. 212, 15. 213, 11 De Stef. 545, 7 Sturz. 17 sch. Plat. Euthyd. 271 b Hesych. σκληφροί — Phot. σκληφρόν. 19 Et. M. 780, 10. Et. Gud. 542, 51 Sturz. Epim. Hom. (Cram. An. Ox. I 421, 1) Eust. 389, 29. 1400, 37. 5 ἑαυτοῦ P : -όν L. τούτου W : -ων L : deest in P. 13 fortasse post ξηρούς supplendum (ἀπὸ τοῦ ἄζω τὸ ξηραίνω), cum Eustathii l. l. nomen Azaniae, Et. M. 22, 51 ἀζαλέος a verbo azein derivetur. 17 σκληφρός W coll. loc. sim. : σκληρός H : σκηρός L : om. P. 20 αὐτῆς F : αὐτοὺς L : ἐν αὐτῇ P. 24 ἑαυτῷ Hoelzlin : σε-

καὶ ἑκάστῳ τὰ ἴσα διδόναι, πῶς ἂν ὕστερον ἔμελλεν αὐτῷ ἀντιμάχεσϑαι; μᾶλλον γὰρ νῦν ἐστασίασεν ἂν μὴ κληρωϑείς.

b. ἀτέμβηαι: ἵνα μή μοι μέμψῃ ὕστερον ὡς χείρονας εἰληφώς. τὸ γὰρ ἀτέμβεσϑαι οἱ νεώτεροι οὐκ ἐπὶ τοῦ στερίσκεσϑαι ἤκουσαν, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ μέμφεσϑαι.

60. παραβλήδην: παραβλητικῶς. Lg (P)

62. ἀπροφάτως: ἀδιστάκτως, ἀδιακρίτως, μηδὲν πρὸς τὴν ἀναίρεσιν προφασισάμενος. Lg P

64. παρηγορέοντες: ἀντὶ τοῦ προτρεπόμενοι. Lg (P)

65. τὸ δὲ ἤδειν ἀντὶ τοῦ πληϑυντικοῦ κεῖται τοῦ ἤδεσαν, ὡς καὶ τό ‘τῆς δ’ ἦν τρεῖς κεφαλαί’ (Hes. Theog. 321). P

66. 〈κακῇ δήσαντες ἐν αἴσῃ:〉 ἐν κακῇ μοίρᾳ. Lg

67. οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν ἱμᾶσι διασταδόν: ἐν τῇ ἀπ’ ἀλλήλων διαστάσει παρεσκευάσαντο. Lg (P)

68 a. 〈ῥεϑέων:〉 νῦν τῶν προσώπων. Lg

b. ῥέϑος δὲ ἅπαν μέλος, ἐνταῦϑα δὲ τὸ πρόσωπον. P

70—74 a. ἅτε κῦμα ϑαλ〈άσσης〉: καϑάπερ, φησί, κῦμα μετε- ωριζόμενον νηὶ προσπίπτει, τῇ δὲ ἐμπειρίᾳ τοῦ κυβερνήτου παρακλίναντος ἡ ναῦς διαφεύγει, οὕτω καὶ ὁ Ἄμυκος ἐπέκειτο μὲν ἐκφοβῶν αὐτόν, διεκκλινόμενος δὲ ἐκεῖνος ἄτρωτος ἦν. L

b. ἀλύσκει: ἐκφεύγει. διὰ δὲ τὴν τραχύτητα καὶ τὴν σφοδρὰν αὐτοῦ ὁρμὴν κύματι εἰκάζει τὸν Ἄμυκον, κυβερνήτῃ δὲ τεχνίτῃ τὸν Πολυδεύκην.

c. φοβέων: ταράσσων· τῇ ἀϑρόᾳ κατ’ αὐτοῦ ὁρμῇ ἐμβραδύνειν οὐ συνεχώρει αὐτόν.

75—78 a. ἀΐσσων: λείπει ἡ ὑπό, ἵνα ᾖ ὑπαϊσσων καὶ ὑποφεύγων τὸν Ἄμυκον τῇ ἑαυτοῦ τέχνῃ ἄπληκτος καὶ ἀβλαβὴς διέμεινεν. L

b. ἀπηνέα δ’ αἶψα νοή〈σας〉: συνιδών, φησίν, ὁ Πολυ- δεύκης, ὅπου ἄπρακτος καὶ εὐεπιχείρητος ἦν, συνέμιξεν αὐτῷ τὰς χεῖρας ὑποστάς.

4 sch. 1199. III 97/99 b sch. T Ψ 445 16 sch. AT Π 856. ABT X 68 Philem. Lex. 164 Hesych. ῥέϑη Συν. ῥέϑος (358, 20 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 701, 29 Et. Gud. 491, 19 Sturz Eust. 1090, 27. 1257, 21 3 μέμψεις Gg 4 ἀτέμβεσϑαι P : -βειν L 20 διεκκλ- F : διακλ- Auctarium IV 9

c. ᾗ κάρτος ἀάατος καὶ ἀρ〈είων〉: ὁ Πολυδεύκης, φησί, παρετήρει τὸν Ἄμυκον, ὅπου ἄτρωτος τυγχάνει καὶ οὐκ εὐεπιχείρητός ἐστιν. ἢ οὕτως· συνιδών, ἐν ᾧ ὑπερεῖχεν αὐτοῦ καὶ ἐν ᾧ καταδεέστερος ἦν, ὑποστὰς συνέμιξεν αὐτῷ τὰς χεῖρας. 〈...〉. ϑάρσος δὲ ϑράσους διαφέρει· ϑάρσος γὰρ τὸ εὔλογον, ϑράσος δὲ τὸ μετὰ ἰταμότητος. οὕτω καὶ Ἀρίστιππος ὁ φιλόσοφος.

d. 〈ᾗ τε χερείων:〉 ἢ καὶ ἀρείων. Lg

79—83 a. ὡς δ’ ὅτε νήια δοῦρα ϑοοῖς ἀντίξοα γόμφοις: οὕτως ἀντεξυσμένα ἀλλήλοις, ὥστε, ἡνίκα συμβάλλονται ἐναντία, συναρ- μόζειν ἀλλήλοις. ἢ τὰ ἀντικείμενα τοῖς σφησίν· εἰς γὰρ τὰ πλάγια τῶν σανίδων τιϑέασι τοὺς σφῆνας πρὸς ἀσφάλειαν. ὑληουργοὶ δὲ ὑλοτόμοι καὶ τὰς ναῦς ἐργαζόμενοι. ὥσπερ δὲ ναυπηγήσιμα ξύλα συναρμόζοντες ξυλουργοὶ γόμφοις συνεχῶς ταῖς σφύραις τύπτουσιν, ἐγείρεται δὲ ἄλλος ἐξ ἄλλου ψόφος, οὕτως ὁ Ἄμυκος καί ὁ Πολυδεύκης ἀλλήλων ἔτυπτον τὰς σιαγόνας.

b. ϑοοῖς: ὀξέσι. 〈...〉. καὶ ‘Ὅμηρος (ι 327)’ ‘ἐγὼ δ’ ἐϑόωσα παραστάς’. Lm (P)

c. τὸ δὲ ἐπιβλήδην τό ἐπιβλητικῶς σημαίνει· ἐπιβάλλουσι γὰρ πρὸς ἄλληλα τὰ ξύλα οἱ ναυπηγοί. P

d. ἄηται: ἐξηχεῖται, ἀκούεται. Lg P

e. ἄδην δὲ ἀντὶ τοῦ συνεχῶς ἢ ἀκορέστως. P

f. βρυχὴ δὲ ἔστιν ὁ τῶν ὀδόντων ἦχος. P

1 Et. Gen. (AB) ἀρείων: ὁ βελτίων. Ὅμηρος (Ο 641)· ‘πατρὸς πολὺ χεί- ρονος υἱὸς ἀρείων’. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ Ἄρης, ἵν’ ᾖ κυρίως ὁ κατὰ πόλεμον καλλίων. οὕτως Ταρραῖος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς (οὕτως sqq. om. B, Lucillii Tarrhaei fg 9 Linnenkugel). cf. W 56. 82 4 sch. AB E 2 sch. Opp. Hal. III 516 Ammon. De diff. adf. voc. 71 Valck. Eust. 511, 41. 1762, 32 11 Et. Gen. (B) ὑληουργοί: ὑλοτόμοι. II 80—81. (ἄηται) ἀντὶ τοῦ φέρεται (W, -ον- ται). τὸ δὲ ἐπιβλήδην σημαίνει τὸ ἐπιβαλλόντως. Ἀπολλώνιος. cf. W 88 16 sch. ι 327 Apoll. Lex. Hom. 88, 6 B. Eust. 1631, 34 1 ἀάατον (corr. W ex ipsis poetae verbis) καὶ ἀρ. L : ἄατον P 3 haec vulgatam lectionem ᾗ τε χερείων explicant αὐτοῦ F : -όν L : aliter P κατα- δεέστερος A H F : -ον L : aliter P 4 lac. ind. W, ubi inter κάρτος et κράτος nihil interesse dictum fuisse videtur 6 Χρύσιππος Valckenaer Amm. De diff. adf. voc. Nov. ed. 1822, XXX 9 τὰ ἀντεξυσμένα Lg 16 lac. ind. W, ubi desiderantur verba ὅϑεν ϑοοῦν τὸ ἀποξύνειν 20 ἀκ- L : ἐξακ- P

84 a. 〈ἐπισταδὸν οὐτάζοντες:〉 ἐν τῷ συνεστάναι πλήσσον- τες. Lg

b. τὸ ἐπισταδὸν ἀντὶ τοῦ ἐπιστατικῶς καὶ ἀμετακινήτως. P

88—89 a. φορβάδος ἀμφὶ βοός: ὑπὲρ νομάδος καὶ εὐτραφοῦς βοός. 〈...〉 ἵνα τὸ τῆς κατανομῆς ὄνομα πλέον καὶ μεῖζον τῇ βοΐ δοίη τὸ σῶμα καὶ τὸ κάλλος. Ἀντίπατρος ἐν τῷ Περὶ ζῴων φησὶ τὸν ἀλκιμώτατον ἐν τῇ ἀγέλῃ ταῦρον μίγνυσϑαι πάσαις ταῖς βουσίν, μὴ ἐπι- τρέπειν δὲ ἑτέρῳ· ἐὰν δέ τις πεποιϑὼς τῇ ἰδίᾳ δυνάμει ἀνϑίστηται αὐτῷ καὶ καταγωνίσηται, τοῦτον τοῦ λοιποῦ πλησιάζειν ταῖς βουσίν.

b. φορβάδος: ἀγελάδος. Lg (P)

90—93. ἀερϑεὶς βουτύπος οἷα πόδ〈εσσι〉: ἐπαρϑείς. ἐπ’ ἄκρων τῶν ποδῶν, φησί, σταϑεὶς καὶ ἐκτείνας ἑαυτὸν ὡς βουτύπος τὴν χεῖρα ἑαυτοῦ κατέφερεν· ἐπιόντος δὲ αὐτοῦ ὁ Πολυδεύκης ὑπέστη καὶ παρακλίνας τὴν κεφαλὴν τῷ ὤμῳ αὐτοῦ ἐδέξατο τὸν πῆχυν. βουτύπος δέ ἐστιν ὁ τοὺς ϑυομένους βοῦς τῷ πελέκει τύπτων κατὰ τοῦ αὐχένος· οὗτος δὲ ἐπ’ ἄκροις τοῖς ὄνυξιν ἵσταται μέλλων κρούειν.

94—95 a. ὁ δ’ ἄγχ’ αὐτοῖο: ἐγγὺς δὲ αὐτοῦ προβαίνων καὶ μεταφέρων τὰ σκέλη ἔτυψεν αὐτὸν πρὸς τὸ οὖς.

b. τὸ δὲ παρὲκ γόνυ γουνὸς ἀμείβων Ὁμηρικόν (Λ 547). P

c. μεταΐγδην: ὁρμητικῶς. Lg P

96—97 a. ὁ δ’ ἅμ’ ὀδύ〈νῃ〉: ὁ δὲ Ἄμυκος ὑπὸ τῆς ἀλγηδόνος κατενεχϑεὶς εἰς τὴν γῆν ἀπώλετο.

b. 〈γνύξ:〉 ἐπὶ γόνυ.

c. τοῦ δ’ ἀϑρόος ἔκχυτο ϑυμός: ἀντὶ τοῦ ταχέως, ἐξέ- πνευσεν. Lg P

4 Et. Gen. (AB) κεκοτηότα: οἷον II 88—89. φορβάδος σημαίνει νο- μάδος. 〈κεκοτηότα:〉 ἀπό τοῦ κοτῶ 〈κοτήσω κεκότηκα κεκοτηκώς κεκοτηκότα · 〈καὶ Fr.〉 ἀποβολῇ τοῦ κ κεκοτηότα add. cod. Voss. Et. M. 500, 57〉. Ἀπολλώ- νιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. 14 Et. Gen. (AB) βουτύπος: ἱερεύς τις, ὃς τοὺς 5 lac. P explet verbis ἐχρήσατο δὲ τῷ ἐπιϑέτῳ 6 eundem librum auctoris ceterum ignoti laudat Plutarchus Aet. phys. 38 (V 400 Bern.) 8 ἢ post πεποι- ϑώς add. L ἀνϑίστηται W : ἀνϑίσταται L : ἀντιστή P 9 καταγωνίσηται P : -ισάμενος L τοῦτον, quod in P omissum in L post ταῦρον collocatur (ubi πρῶτον legi iusserat K), huc trai. W; ἐκεῖνος in fine add. F πλησιάζειν W : -ει 15 ὁ τοὺς ϑυομένους βοῦς τῷ πελέκει τύπτων Gm 23 sch. b constituit W e verbis, quae in scholιο a ante κατεν. leguntur

98—100 a. οὐδ’ ἄρα Βέβρυκες: Ἀπολλώνιος μὲν ἐμφαίνει ὡς ἀνῃρημένον τὸν Ἄμυκον· Ἐπίχαρμος (fg 7 Kaibel) δὲ καὶ Πείσανδρος (16 fg 5 J.) φασιν, ὅτι ἔδησεν αὐτὸν ὁ Πολυδεύκης. Δηίοχος δὲ ἐν α' Περὶ Κυζίκου (fg 9 M. II 19) καταπυκτευϑῆναί φησιν αὐτὸν ὑπὸ Πολυ- δεύκους. οὐκ ἠμέλησαν δέ, φησίν, οὐδὲ κατεφρόνησαν τοῦ Ἀμύκου πεπτω- κότος, διὰ δὲ τὸ βάρβαρον ἑαυτῶν καὶ πόλεμον ἤγειραν. ἀζηχέας δὲ τὰς ξηράς, τὰς ἐχούσας ξηρὸν ἦχον. σιγύννους δὲ καλοῦσιν οἱ Κύπριοι τὰ ἀκόντια.

b. σιγύννους: ἀκόντια ὁλοσίδηρα. Lg Gm Sm (P)

c. ἄντιδ’ ἔασκον: ἀπήντων ἰϑὺς Πολυδεύκους. Lg (P)

105—06. αὐτὸς δ’ Ἰτυμονῆα: ὁ δὲ Πολυδεύκης λὰξ ἐπο- ρούσας ἔπληξεν. λέγεται δὲ λὰξ ὁ ὑπὸ τῶν δακτύλων τοῦ ποδὸς ψόφος. ἢ οὕτω· κυρίως τὸ ὑποκάτω τῶν τοῦ ποδὸς δακτύλων λὰξ κα- λεῖται. οὕτως ἀποδέδωκεν καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ Ποσειδώνιος (Bake 234) ‘λὰξ ποδὶ κινήσας’ (Κ 158).

βοῦς ἐν ταῖς ϑυείαις τῷ πελέκει τύπτων ἔϑυεν. οἷον II 91—92. πελέμιξεν ἐπέσεισε καὶ ἐπήνεγκεν. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. sch. IV 468 Hesych. βουτύπος Συν. β. (181, 18 Ba. Suid.) 8 Et. Gen. (AB) σιγύννους: II 99—100. ἀλλαχοῦ (Et. M., πολλαχοῦ AB) ἀσπιδίσκια (Et. M., -ικάρια AB), μικρὰ πελτάρια λέγεται (W, λεγόμενα Et. M., λέγει AB), ἐνταῦϑα δὲ δόρατα ὁλοσίδηρα. ταῦτα δὲ ἐπεποίητο εἰς ϑήραν συῶν τὸ παλαιὸν διὰ τὸ ἄγαν ϑερμὸν καὶ ἰσχυρὸν τοῦ ζῴου· ἔνϑεν καὶ σίγυννος (Α, σύγενος Β) εἴρηται, συϊκαινός (Et. M., συϊσκενός AB) τις ὤν, ὁ τοὺς σῦς καινών (Et. M., κενών Α), ὃ ἔστι (κ. δ. ἔ. om. Β) κεντών. καὶ οἱ Κύπριοι δὲ τά δόρατα σιγύννους φασί. Ἀπολλώνιος. Eust. 344, 18: τὸ δὲ ῥηϑὲν σίγυμνον (Lyc. 556) σίγυννον ἕτεροι γράφουσιν, ὡς Ἀπολλώνιος ‘σιγύννους ἰϑύς ἀνασχόμενοι’· καί φασιν ἀσπιδίσκια ἤγουν μικρὰ πελτάρια τὴν λέξιν ἀλλαχοῦ σημαίνειν, ἐνταῦϑα δὲ δόρατα ὁλοσίδηρα· καί εἰς μὲν σημασίαν εὖ σφυρηλατοῦσιν, αὐτὰ λέγοντες καὶ Κυπρίων γλώσσης εἶναι, βάπτουσι δὲ εἰς ἐτυμολογίαν οὐ μαλϑακήν, φάμενοι συϊκαινά τινα εἶναι αὐτά, ὡς δεξιά εἰς τό σῦας καίνειν. cf. W 62 sch. IV 320 b Herod. V 9, 3 Arist. Poet. 21 (1457 b 6) Hesych. σίγυνοι Tzetz. Lyc. 196, 13 Sch. Eust. 381, 19 13 Συν. λάξ (288, 4 Ba. Phot. Suid.) 3 Δηίοχος W : Διίοχος P : Δηίλοχος L V 7 verba διὰ — ἤγειραν in P omissa recto hoc loco habet F, in extremo scholιο L 8 ξηράς, ἦχον ποιού- σας Gm ἔχ- K: ἤχ- L : ποιούσας A : aliter P 11 ἀπήντων Schaefer : -ουν 13 τῶν δακτύλων P : τούς -ους L cum loc. sim.

110. Ὠρείδης δ’ Ἀμύκ〈οιο〉: διὰ τῆς ει διφϑόγγου ἡ παρα- λήγουσα· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ γ΄ τῆς Καϑόλου (I 67, 8 L.).

112—13. ὅσον δ’ ἐπὶ δέρμα〈τι〉: μέχρις 〈τοῦ δέρματος〉. ὅσον ἀντὶ τοῦ ὀλίγον. δι’ αὐτῆς τῆς ἐπιφανείας ἦλϑεν ὁ σίδηρος ὑπ’ αὐτὸν τὸν κατὰ τὴν ζώνην τόπον, ἀλλ’ ἐπὶ τῷ δέρματι μόνον, ὥστε τῶν ἐντοσϑιδίων μὴ ψαῦσαι.

114 a. αὕτως: ὁμοίως. Lg Gg P

b. μενεδήϊον τὸν Ἴφιτον λέγει ὡς ἐμμενετικὸν ἐν τῷ πολέμῳ· δήϊς γὰρ ὁ πόλεμος καὶ ἡ μάχη. P

115. ἀζαλέη: τῇ ξηρᾷ, ἐπεὶ ἔστι ξυλίνη. Ὅμηρος δὲ καὶ σιδηρᾶν οἶδεν (Η 141) ‘ἀλλὰ σιδηρείῃ κορύνῃ’. τινὲς δὲ ἀποδεδώκασι ‘σιδηρείη’ τῇ εὐτόνῳ, ὥσπερ καί (Ρ 424) ‘σιδήρειος δ’ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει’.

116—18. οὔπω κηρὶ κακῇ: οὔπω πεπρωμένον ἀποϑανεῖν. ὁ δὲ Κλυτίος υἱὸς ἦν Εὐρύτου, ἀδελφὸς Ἰφίτου. δηώσεσϑαι δὲ φονευϑήσεσϑαι. ὁ δὲ Ἀγκαῖος Ἀρκὰς τὸ γένος ἐστί, φησὶ δὲ αὐτὸν ὡπλίσϑαι πελέκει καὶ ἄρκτου δορά. τὸ δὲ ϑρασὺς ἐπ’ ἀγαϑοῦ νῦν, οὐκ ἐπ’ ἰταμότητος.

119. τεταγών: ἐκτείνας, ἀκοντίσας. Lgr (P)

120. προσχόμενος: προβαλόμενος ἀντὶ ἀσπίδος. Lg P

121. ὁμοῦ δέ οἱ ἐσσεύοντο: τὸ ὁμοῦ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀϑροί- σματος τιϑέασι καὶ ἐπὶ τοῦ ἐγγύς, ὡς Ἀϑηναῖοι εἰώϑασι χρῆσϑαι. Μέν- ανδρος (fg 851 Κ. III 227)· ‘ὁμοῦ δὲ τῷ τίκτειν παρεγένεϑ’ ἡ κόρη’ ἀντὶ τοῦ ἐγγύς.

1 109. Et. Gen. (AB) ὀπωπή: ... Ἀπολλώνιος τὴν χρεῖαν (fortasse ὄρα- σιν, v. infra) εἶπε· II 109. βλέφαρον καλεῖται τὸ ἐπικαλύπτον τοὺς ὀφϑαλμοὺς δέρμα, ὀπωπή δὲ ἡ κόρη ἢ ὄρασις. Et. Gen. (Β) Ὠρείτης: ἀπό τοῦ Ὠρεύς Ὠρέως Ὠρείτης. καί τό κύριον δὲ ὄνομα διά τῆς ει διφϑόγγου, ὡς παρά Ἀπολ- λωνίῳ, οἷον· ‘Ὠρείτης Ἀμύκ[λ]οιο βίην’. τινά δὲ τῶν ἀντιγράφων Ὠρείδης ἔχου- σιν. 〈Χοιροβοσκός add. Et. M.〉. cf. W 69 8 Hesych. μενεδήϊος 21 Hesych. Harp. Phot. Suid. ὁμοῦ Lex. rhet. 285, 1 B. sch. Plat. Phaed. 72 c 3 add. K 5 ἀλλ’ — μόνον post ψαῦσαι leguntur, trai. W ὥστε — ψαῦσαι Lg Gg 6 ἐντοσϑιδίων L : ἐντοσϑίων (P) Ag : ἐναντίων Lg Gg 7 ὁμοίως LP : ἴσως G 16 τό P : ὁ L 17 ἰταμότητος W e sch. 75/78c : ὠμό- τητος L : ὑπερβάλλοντος P

123—29 a. ὡς δ’ ὅτ’ ἐνὶ σταϑμοῖ〈σιν〉: ὥσπερ δὲ ἀφυλάκτῳ ποιμνίῳ ἐπελϑόντες λύκοι ἀποροῦσι, ποῖον πρῶτον ἀρπάσωσιν, οὕτω καὶ οἱ ἀριστεῖς τοὺς Βέβρυκας ἐτρέψαντο. ὁμοία δὲ ταύτῃ καὶ παρ’ Ὁμήρῳ παραβολή (Π 352 sq.)· ‘ὡς δὲ λύκοι ἄρνεσσιν ἐπέχραον ἢ ἐρίφοισιν σίνται.’ ἀπείρονα μὲν οὖν φησι τὰ πολλά. πολιοὶ δὲ ἤτοι ὑπότεφροι ἢ ἔντιμοι. τίμιον γὰρ τὸ ζῷον παρ’ Ἀϑηναίοις· ὁ γὰρ ἀποκτείνας λύκον ἀγείρει αὐτῷ τὰ πρὸς τὴν ταφήν. καὶ ἴσως, ἐπεὶ ἡ Λητὼ ἔγκυος οὖσα διὰ ιβ' ἡμερῶν εἰς Δῆλον ἦλϑε μεταβαλοῦσα εἰς λύκον, διόπερ κατά τινα ὡρισμένον χρόνον τοῦ ἐνιαυτοῦ τίκτει πᾶσα λύκαινα ἐν ιβ' ἡμέραις, ὡς Φιλοστέφανός φησιν ἐν τοῖς Ὑπομνήμασιν (fg 32 M. III 33).

b. λάϑρη ἐυρρίνων: τοῦτό φησιν, ὅτι διὰ τὸ ψῦχος κατα- δύνουσιν εἰς τὰς ἐπαύλεις οἵ τε ποιμένες καί οἱ κύνες· εἶτα οὕτως ἀφύλακτα σίνονται τὰ πρόβατα. ἐυρρίνων δὲ ἤτοι εὐδερμάτων — ῥινὸς γὰρ τὸ δέρμα — ἢ 〈...〉 κυρίως διὰ τὸ ταῖς ῥισὶν ἰχνεύειν τὰ ϑηρία· διὸ καὶ παρατηροῦσιν οἱ κυνηγοί πρὸ ἡμέρας ἐξάγειν τοὺς κύνας ἐπὶ ϑήραν, ἵνα πρὶν ἥλιον ἐπιτεῖλαι εὐχερῶς ἰχνηλατῶσι ταῖς ῥισίν.

c. 〈ἐυρρίνων:〉 εὐαισϑήτων, εὐοσφρήτων. Lg

d. μαίονται: ἐπιζητοῦσι. Lg P

7 Et. Gen. (AB) πολιοί: II 123—124. γράφεται καί πελιοί, πυρροί ἢ μέ- λανες· ‘ἔκτοσϑε ῥινόν πελιοῖο λύκοιο’ (Κ 334)· ἢ ὑπότεφροι ἢ τίμιοι. τίμιον γάρ τό ζῷον, καί παρά Ἀϑηναίοις ὁ ἀποκτείνας λύκον (λ. om. Α) ἀγείρει αὐτῷ τά πρός ταφήν (Α, τροφήν Β). καί ἴσως, ἐπειδή ἡ Λητώ ἔγκυος οὖσα διά ιβ' ἡμερῶν εἰς (Δῆλον sch.) ἦλϑε μεταβαλοῦσα εἰς λύκον, διόπερ (κατά Et. Μ.) τινα καιρόν (Et. Μ., καί τόν AB) ὡρισμένον τίκτει πᾶσα (sch., παῖδα AB) λύκαινα 〈...〉. Arist. Hist. an. VI 35 (580 a 14) 15 Et. Gen. (Β) ἐυρρίνων: II 125. ἤτοι τῶν τήν ὄσφρησιν ἐχόντων ὀξυτάτην, κυρίως διά τό ταῖς ῥισίν ἰχνεύειν (sch., ἰχνοποιεῖν Β) τά ϑηρία· διό καί παρατηροῦσιν οἱ κυνηγοί πρό ἡμέρας ἐξάγειν τούς κύνας, ἵνα πρίν ἥλιον ἀνατεῖλαι εὐχερῶς ἰχνηλατῶσι ταῖς ῥισίν. οὐ γάρ [σκυλάκων] ἐυρρί- νων 〈τῶν εὐδερμάτων add. Deicke〉 — ῥινός γάρ τό δέρμα —, ἀλλ’ ἀπό τῆς 7 ἀπείρονα — πολλά P : om. L 10 ιβ' bis L : ιϑ' P 16 ῥινὸς γ. τὸ δ. P (cf. Et.) : om. L W lac. ind. verbis Etymologici τῶν τὴν ὄσφρησιν ἐχόντων ὀξυτάτην explendam 17 παρατηροῦσιν Et. : παραινοῦσιν 18 ἐπι- τεῖλαι L : ἀνα- P (cf. Et.) εὐχερῶς Et. : εὐκαίρως L : βέλτιον P P add. in fine Σοφοκλῆς (Ai. 8) · ‘κυνός Λακαίνης ὥς τις εὔρινος βάσις’. 20 ἐπιζ- L : ζ- P

e. πόλλ’ ἐπιπαμφαλό〈ωντες〉: πολλὰ ἐπιβλέποντες καὶ μετ’ ἐνϑουσιασμοῦ· παμφαλᾶν γὰρ τὸ μετὰ πτοήσεως ἐπιβλέπειν. κέχρηται δὲ τῇ λέξει καὶ Ἱππῶναξ (fg 131 B. II 498) καὶ Ἀνακρέων (fg 160 B. III 293). λέγει δὲ καὶ Ἐρύκιος· ‘πάντοσε παμφαλόωντες ἐδινήσαντο πόδεσσι.’ παραιτητέον δὲ Εἰρηναῖον (fg 19 Haupt Opusc. II 439) ἀμφαφόωντες γράφοντα καὶ ἐξηγούμενον κτείνοντες. οὔτε γὰρ κέχρηταί τις οὕτως τῇ λέξει οὔτε ἐστὶν ἁπαξαπλῶς ἡ γραφὴ τοῦ ποιητοῦ.

f. περὶ σφίσιν: ἔδει εἰπεῖν περὶ ἀλλήλοις πίπτοντα· οὐ γὰρ περὶ ἑαυτά. τὸ δὲ ἁμάρτημα τῶν μεϑ’ Ὅμηρον. Lg P

130—31 a. ὡς δὲ μελισσάων σμῆ〈νος〉: ὅτι τὸν καπνὸν φεύγουσιν αἱ μέλισσαι διὰ τὸ στενόπορον εἶναι αὐτῶν τὴν ὄσφρησιν· ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν ὄφεων συμβαίνει ϑυμιωμένου τοῦ ἐλαφείου κέρως, ὡς φησι Νίκανδρος (Ther. 35 sq.). σμῆνος δὲ ἐστὶ τὸ τῶν μελισσῶν πλῆϑος.

15 b. δίκην μελισσῶν, φησίν, ἔφευγον, αἵτινες καπνισϑεῖσαι ἀφίπτανται. Lg (P)

c. 〈μηλοβοτῆρες:〉 βοσκοί. Lg

d. μελισσοκόμοι: μελισσουργοί. Lg P

132—34 a. βομβηδὸν δὲ ἀντὶ τοῦ μετὰ ἤχου καὶ βόμβου. βόμ-βος δέ ἐστιν ὁ τῶν μελισσῶν ἤχος, ἔνιοι δὲ τῆς †βοξύνου† μελίττης λεγομένης.

b. λιγνυόεντι: τῷ αἰϑαλώδει. ὁ δὲ λόγος· ἐπιπλέον δὲ τῷ λιγνυώδει καὶ σποδώδει καπνῷ καπνιζόμεναι ὑποχωροῦσι τῶν σίμβλων. σίμβλος δέ ἐστιν, εἰς ὃ τὰ κηρία συνάγεται ἀγγεῖον, ἡ κυψέλη.

ῥινός, ὅϑεν καὶ Ξενοφῶν ἐν τοῖς Κυνηγέταις (IV 6) κελεύει κύνας ἐκλέγεσϑαι εὐρίνας, ἵνα ὀσφραίνωνται τοὺς λαγωούς, καὶ Νίκανδρος (fg 98 Schn.)· ‘Ἄρτεμις εὐρίνων (Et. M., -ως B) ἐσμὸν ἄγει 〈σκυλάκων supra deletum hic add. Sylburg〉’. Ἀπολλώνιος. sch. Soph. Ai. 7 Suid. εὔρινος Hesych. ἐπαμφάλησεν Tzetz. Lyc. 338, 20 Sch. Et. Gen. (AB) βομβηδόν: II 131—132. κυρίως βόμβος ὁ τῶν μελισσῶν ἐστιν ἦχος, ἔνιοι δὲ τῆς †βοξύλης† λεγομένης μελίσσης. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. sch. I 879/83 b cum loc. sim. 5 ἐδιν- Rutgers Var. lect. 1618, 191 : διν- | 6 ἀμφαφ- W : ἀμφαν- | 12 στενόπορον PA : -ωρον L | 20 βοξύνου L : βοξίνης P : βοξύνης Et. M. : βοξύλης Et. Gen. : βομβύλης J. G. Schneider Wörterb. I³ 1819, 268 : βομβυλιοῦ K

c. καπνῷ τυφόμεναι: ἀντὶ τοῦ καπνιζόμεναι· σημαίνει δὲ καὶ τὸ καιόμεναι. εἰώϑασι δὲ καπνίζειν κόνυζαν· δριμὺς γὰρ μάλιστα ὁ ταύτης καπνός.

138—39 a. ἠμὲν ἀλωαί: αἱ ἀμπελόφυτοι χῶραι. οἷαι δὲ αἱ κῶμαι, διὰ τὸ ἐν αὐταῖς τὰ πρόβατα καὶ τὰ ἄλλα βοτὰ νέμεσϑαι.

b. 〈τῆμος:〉 τηνικαῦτα. Lg

c. Λύκος βασιλεὺς Μαριανδυνῶν. Lg (P)

140 a. καὶ Μαριανδυνῶν: Φινέως παῖδες ἐκ μὲν Κλεοπάτρας Παρϑένιος καὶ Κάραμβις, ἐκ δὲ Ἰδαίας τῆς Δαρδάνου ἢ Σκυϑικῆς τινος παλλακίδος Θυνὸς καὶ Μαριανδυνός, ἐξ ὧν τὰ ἔϑνη κέκληνται. οἱ δέ φασι κεκλῆσϑαι τοὺς Μαριανδυνοὺς ἀπὸ Μαριανδυνοῦ υἱοῦ Κιμμερίου.

b. ἀπεόντος ἄνακτος: τοῦ Ἀμύκου ἀπόντος, δηλονότι τεϑνηκότος. οἱ δὲ Μαριανδυνοὶ ἔϑνος ὁμοροῦν αὐτοῖς.

141. σιδηροφόρου περὶ γαίης: τῆς τῶν Χαλύβων· εἰσὶ δὲ οὗτοι οἱ τὸν σίδηρον ἐργαζόμενοι.

142—43 a. οἳ δ’ ἤδη σταϑμούς τε: οἱ δὲ Ἀργοναῦται τῶν Βεβρύκων πεφευγότων τὰς παρὰ ϑάλασσαν ἐπαύλεις ἐπόρϑουν· ἤδη δὲ καὶ τῶν ϑρεμμάτων πολλὰ περιεληλακότες ἀπετέμοντο.

b. περιτροπάδην: περιτρέποντες ὡς ἐπὶ τὴν ναῦν ἐλαύ- νοντες. Lg (P)

145—50 a. φράζεσϑ’ ὅττι κεν: ὁ νοῦς· καὶ τί ἂν ἐποίησαν οἱ Βέβρυκες, εἰ καὶ ὁ Ἡρακλῆς μεϑ’ ἡμῶν ἐληλύϑει, οἷον· πῶς ἔφυγον καὶ ἡττήϑησαν; οἶμαι γάρ, ὅτι οὐδὲ ἀγὼν ἂν τῆς πυγμαχίας ἐγένετο, ἀλλὰ προκαλούμενον τὸν Ἄμυκον τότε οἷς συνετίϑει νόμοις ἡμῖν τῷ ῥοπάλῳ πλήξας ἀνήρηκεν. L

b. τὸ δὲ κριϑήμεναι ἀντὶ τοῦ διαχωρισϑῆναι. P

c. 〈αὐτοῖς:〉 λείπει ἡ σύν. Lg

151—53. ναὶ μὲν ἀκήδεστον: ὁ νοῦς· ἐκεῖνον μέντοι ἀφροντίστως καταλιπόντες — τουτέστι τὸν Ἡρακλέα — ἐπ’ ἀλλοτρίας ἐπλεύ- σαμεν. ἐκείνου δὲ ἀπόντος ἕκαστος ἡμῶν αἰσϑήσεται ὅσον βεβλάμμεϑα.

1 Hesych. τύφεται, τύφεσϑαι 2 Arist. Hist. an. IV 8 (534 b 28) Theophr. Hist. plant. VI 2, 6 8 sch. 178/82 b. c. 238/39. 723. 780/83 a 4 αἱ κῶμαι Lg | 9 Ὠρείϑυιος pro Παρϑ. e sch. 178/82 b Bergk Rh. M. I, 1842, 361 | Κάραμβις Holstenius ap. Hoelzlin. 365 : Κράμβις F : Κράμβος L : Κρώμενος P | τῆς ante Σκυϑ. add. L | 12 τεϑνηκότος P : om. L

154. 〈τάδε πάντα:〉 τὸ ἀπολειφϑῆναι τὸν Ἡρακλέα. Lg

156. οὐταμένων: τοῦ Ἰφίτου καὶ τοῦ Ταλαοῦ. Lg (P)

159—60 a. ἐρεψάμενοι δάφνῃ: δάφνῃ ἐστέψαντο δι’ Ἀπόλλωνα. ἐχρῶντο δὲ τῇ στέψει τριχῶς — ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, ἐπὶ τοῦ μετ-ώπου, ἐπὶ τοῦ τραχήλου τιϑέμενοι τοὺς στεφάνους — διὰ τὸ τὴν ψυχὴν τριμερῆ εἶναι.

b. ξανϑὰ δ’ ἐρεψά〈μενοι〉: στεψάμενοι δὲ ὑπεράνω τῶν μετώπων δάφνῃ τὰς κεφαλάς, ἐξ ἧς δάφνης ἀνημμένα ἦν τὰ σχοινία τῆς νεώς. οὐ ποιητικῶς δὲ ἀνέπλασε τὴν δάφνην ὁ Ἀπολλώνιος, ἀλλ’ ἔστιν ὄντως ἐν τῷ τόπῳ δένδρον δάφνης εὐμέγεϑες, ὡς φησιν Ἀνδροίτας ὁ Τενέδιος ἐν τῷ Περίπλῳ τῆς Προποντίδος (M. IV 304), παριστορῶν, ὅτι Ἄμυκος μὲν καλεῖται τὸ χωρίον, ἔχει δὲ ἐποίκια καὶ νῦν, διέστηκε δὲ τοῦ Χαλκηδονίου νυμφαίου σταδίους ε΄. Ἀπολλόδωρος δὲ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ποντικῶν (M. IV 309) ἡρῶον αὐτόϑι φησὶν εἶναι Ἀμύκου, καὶ εἴ τις ἐκ τῆς δάφνης κλάδον λάβοι, εἰς λοιδορίαν ἀνίστησι.

161. εὐνοίμιον: εὐνῴδιον· οἴμη γὰρ ἡ ᾠδή. Lg (P)

162—63. περὶ δέ σφιν ἰαίνετο: διεχέετο ἡ ἀκτή, καϑ’ ὑπερβολήν, καϑὸ μυϑεύεται ὁ Ὀρφεὺς κηλεῖν καὶ τὰ ἄψυχα. ᾖδον δὲ ἐπινίκιον τῷ Ἀπόλλωνι. Θεραπναῖον δὲ ἀπὸ μέρους τὸν Λάκωνα. Θεράπναι γὰρ τόπος τῆς Σπάρτης· οἱ δὲ πόλιν, οἱ δὲ Ἀπόλλωνος τόπον ἱερόν.

4 Athen. XV 674 b—d 10 Plin. Nat. hist. XVI 239 Dion. Byz. Anapl. Bosp. 95. 97 Et. Gen. Ἄμυκος (supra ad II 1—6), cf. W 81 16 Et. Gen. (AB) εὐνοίμιον: οἷον II 161. σύμφωνον καὶ συνῳδόν· οἴμη γὰρ ἡ ᾠδή. 19 Et. Gen. (AB) Θεραπναῖον: τὸν Πολυδεύκην. Θεράπναι δὲ πόλις Λακεδαιμονίας, Λακεδαιμόνιος δὲ ὁ Πολυδεύκης. II 162—163. οὕτως Ἀπολλώνιος (inde a verbis poetae om. B). cf. W 81 3 ἐρεψάμενοι F : ῥέξαντες L : om. P | 5 τὴν ψυχὴν τριμερῆ εἶναι W 46 : τὴν ψυχὴν ϑυμηδῆ εἶναι L : τριμερὲς τῆς ψυχῆς P | 7 sch. b post 162/63 collocatum est in L | 10 Ἄνδρων ὁ Τήιος O. Schneider ap. K | 13 Ἀπολλώνιος ad Rhodii Κτίσεις haec referens Heyne Apoll. Bibl.² 1803, 459 | 14 Παρϑικῶν Wil. Aus Kydathen 1880, Phil. Unt. 1, 155 n. Apollodorum intellegens Artemitenum | 19 τῷ Πολυδεύκῃ prop. W 81 | 20 τόπος 〈πλησίον〉 τῆς Σπ. K in adn. | οἱ δὲ Ἀπόλλωνος τ. ἱ. Wil. ad l. : ὁ δὲ Ἀπολλώνιος τ. ἱ. L : κατὰ δὲ Ἀπολλώνιον τ. Ἀπόλλωνος ἱ. P

165. ἐκ περάτων: ἐκ τοῦ ὑπερορίζοντος ἡμισφαιρίου. Lg (P)

168 a. ἀνὰ Βόσπορον ἰϑύνοντο: τὸ ἀπὸ Βυζαντίου κατὰ Καλχηδόνος διάστημα σταδίων ἐστὶν . . , καὶ Βόσπορος ὀνομάζεται διὰ τὸ δοκεῖν τὴν Ἰὼ βοῦν οὖσαν διαπορεύεσϑαι τοῦτον τὸν τόπον, ἐκ τῆς Ἀσίας εἰς τὴν Εὐρώπην διαβαίνουσαν, ἢ διὰ τὸ πάντας τοὺς στενούς πορϑμοὺς βοσπόρους καλεῖσϑαι. ἔνιοι δὲ φασὶ τοὺς ἐπὶ τοῦ στόματος οἰκοῦντας τὸ παλαιόν, εἴποτε ἐϑέλοιεν εἰς τὸ πέραν διαβαίνειν, σχεδίας πηγνύντας καὶ βόας ἐπιζεύξαντας ἐπὶ τούτων διαπεραιοῦσϑαι, ὅϑεν καὶ ὠνομάσϑαι τὴν ϑάλασσαν. ἔστι δὲ καὶ ἕτερος Βόσπορος, τῆς Σκυϑικῆς, Κιμμερικὸς προσαγορευόμενος διὰ τὸ Κιμμερίους ἔϑνος Σκυϑικὸν περὶ ἐκείνους οἰκῆσαι τοὺς τόπους. οἱ δὲ φασὶ στόμα τῆς Μαιώτιδος λίμνης 〈...〉 στενὸς καὶ ἐπιμήκης, ἐμφερὴς τῷ κατὰ τὸ Βυζάντιον Βοσπόρῳ.

b. περὶ τοῦ Βοσπόρου 〈ἡ〉 ἱστορία παρὰ τοῖς παλαιοῖς διαφόρως λέγεται. Νύμφις (fg 18 M. III 16) μὲν γάρ φησιν ἱστορεῖν †Ἀκαρίωνα†, ὡς ἄρα Φρύγες διαπλεῦσαι βουλόμενοι τὸν πορϑμὸν κατεσκεύασαν ναῦν ἔχουσαν ἐγκεχαραγμένην προτομὴν ταύρου — καϑὼς ὁ Φρίξος ἐπὶ κριοπρώρου σκάφους ἔπλευσεν —, διαπλευσάντων δὲ αὐτῶν ἀπὸ τοῦ εἴδους

3 Et. Gen. (AB) Βόσπορος: . . . Φύλαρχος (81 fg 68 J.) δέ, ὅτι οἱ ἐντὸς τοῦ Εὐξείνου Πόντου ἦσαν ἄπειροι γεωργίας, οἱ δὲ ἐκτὸς ἔμπειροι, διὸ καὶ Βόσπορος ἐκεῖνο τὸ μέρος ἐκαλεῖτο τοῦ πελάγους (τοῦ π. om. B), ὅτι ἐσπείρετο. τινὲς δὲ (διὰ τὸ sch.) τοὺς στενούς (A, στενωπούς B) πορϑμοὺς βοσπόρους εἰρῆσϑαι. ἢ ὅτι τὸ παλαιόν, εἴποτέ τινες ἤϑελον εἰς τὸ πέραν (A, -ας B) διαβῆναι, σχεδίας πηγνύντες καὶ βοῦς ὑποζεύξαντες ἐπί τούτων διεπεραιοῦντο· ὅϑεν ἡ ἐπωνυμία (ὅϑεν sqq. om. B). cf. W 78 sch. I 1114/15 a Dion. Per. 140 cum sch. Eust. ib. Dion. Byz. Anapl. Bosp. 7 Amm. Marc. XXII 8, 13 Apoll. Bibl. II 7 1 κατὰ Καλχηδόνος W : καὶ -όνος : πρὸς -όνα K : εἰς -όνα Holstenius ap. Hoelzlin. 365 | 3 ubi spatium in L relictum est, numerum intercidisse patet; ζ΄ suppleri vult Holstenius (cf. Dion. Byz. Anapl. Bosp. 5, Plin. Nat. hist. V 149), ιδ΄ e Polyb. IV 39, 5 Wieseler Spicil. ex locis script. vet. ad Bosp. Thrac. spect., Progr. rect. Gott. 1875, 4 | 6 φασὶ P : om. L | 12 lac. ind. K. quam Wieseler explendam censet verbis 〈καλεῖσϑαι τοῦτον τὸν Βόσπορον. ἔστι δέ〉 | 13 ἄλλως praem. L add. F | 14 nomen corruptum vv. dd. varie tentarunt: Αἰσχρίωνα M. Schmidt Phil. I, 1846, 640; Εὐφορίωνα Reinesius Epist. ad Daumium 1670, 215; Χάρωνα Weichert Ueb. d. Leben u. Gedicht d. Ap. Rh. 1821, 253 n. 326; Ἄνδρωνα Mueller FHG II 349. III 16 | 16 verba καϑὼς — ἔπλευσεν codice (P) praeeunte hic inseruit W, cum in L post Βόσπορον p. 139 lin. 1 legantur καϑὼς W : [οἱ δέ,] καϑὸ L : ὥσπερ καὶ P

τοῦ περὶ τὸ σκάφος προσαγορευϑῆναι τὸ πέλαγος Βόσπορον. Ἔφορος (70 fg 156 J.) δέ φησιν ἡρπάσϑαι τὴν Ἰὼ ὑπὸ Φοινίκων καὶ διακομισϑῆναι εἰς Αἴγυπτον ἀνϑ’ ἧς τὸν βασιλέα τῶν Αἰγυπτίων πέμψαι Ἰνάχῳ ταῦρον, τὸν δὲ τόπον προσηγορεῦσϑαι, δι’ οὗ οἱ τὸν ταῦρον ἔχοντες ἔπλευσαν, Βόσπορον· τετελευτηκότος δὲ ἐκείνου περιιέναι αὐτοὺς παραδεικνύντας τὸν ταῦρον πᾶσι, καϑὸ πρότερον οὐκ ἐγίνωσκον τὸ ζῷον. δύο δέ εἰσι Βόσποροι, Κιμμέριος καὶ Θράκιος ὁ πάλαι Μύσιος καλούμενος.

169. ἠλιβάτῳ: οὗ ἀλιτεῖν ἔστι τῆς βάσεως, τουτέστι ὑψηλῷ καὶ ἀπροσβάτῳ. Lg (P)

170. ἐπαΐσσοντι: ἀντὶ τοῦ ἐπενεχϑησομένῳ. Lg (P)

173—74. ἀλλὰ τό γ’ ἔμπης: ἀλλὰ καίπερ οὕτω μέγα καὶ λάβρον ὑπάρχον τὸ κῦμα ὁμαλίζεται, εἰ ἀγαϑοῦ κυβερνήτου τύχοι.

177. ἀντιπέρην γαίῃ Θυνηίδι: διτταί εἰσι Θυνίαι, ἡ μὲν ἐπὶ τῆς Εὐρώπης, ἡ δὲ ἐπὶ τῆς Ἀσίας, καὶ ἡ μὲν ἐπὶ τῆς Εὐρώπης περὶ Σαλμυδησσὸν κεῖται [ἐπὶ] τῆς Θράκης, ἡ δὲ ἑτέρα καϑήκει ἐπὶ τὸν Βόσπορον καὶ ἐπὶ τὸ στόμα τοῦ Πόντου. [ἔστι δὲ καὶ τρίτη Θυνία, νῆσος περὶ τὸν Πόντον.] ἔστι δὲ ἀμφίβολον, εἰς ποτέραν Θυνίαν φησίν, ἀμφοτέρων οὐσῶν ἐπὶ τῷ πέραν. ἄμεινον οὖν τὴν περὶ τὴν Εὐρώπην Θυνίαν λέγειν· τῇ γὰρ ἐπιούσῃ, φησίν, ἡμέρᾳ ἐν τῇ Θυνίᾳ τὰ ἀπόγεια ἔδησαν 〈. . .〉, ὡς δῆλον, ἐκ τῆς Ἀσίας εἰς τὴν Εὐρώπην. καὶ γὰρ ὁ Φινεύς, ὡς οἱ πλεῖστοι, ἐπὶ τοῦ Σαλμυδησσοῦ λέγεται ᾠκηκέναι, ὅς ἐστι τῆς Θράκης κατὰ τὰ ἀριστερὰ μέρη τὸν Πόντον εἰσπλέοντι. ἔστι δὲ καὶ τρίτη Θυνία, νῆσος περὶ τὸν Πόντον, ἐν ᾗ ἔστιν Ἀπόλ- λωνος ἱερόν.

9 sch. ABT O 273. 619 sch. ι 243 sch. Pind. Ol. VI 109 c Hesych. Phot. ἠλίβατον Et. M. 427, 39 Et. Gud. 240, 32 Sturz Eust. 1033, 33 Soph. Ant. 970 sch. 672/73 Strab. XII 543 Steph. Byz. Θυνιάς 5 verba τετελ. — ζῷον, quae in L(P) post Ἰνάχῳ ταῦρον inveniuntur, huc trai. W | 6 τὸν ταῦρον πᾶσι P : om. L | 14 Θυν- ad exemplum formae in lemmate traditae sexies W : Βιθυν- | 16 del. K | 17 verba, quae lineae 24 corrigendae adscripta fuisse videntur, del. W Phil. 81, 1926, 23 | 18 ποτέραν W : ποίαν | 19 τῷ K : τὸ | 21 lac. ind. W, ubi excidisse videntur εἰς τὸ πέραν πλεύσαντες vel sim. | 24 ἔστι κτλ. om. P | τρίτη linea 17 LP : ἑτέρα L hic | περὶ linea 18 LP : μετὰ (κατὰ K) L hic

178—82 a. Ἀγηνορίδης ἔχε: Ἀγήνορος γὰρ παῖς ἐστιν, ὡς Ἑλλάνικος (4 fg 95 J.)· ὡς δὲ Ἡσίοδος (fg 31 Rz.²) φησιν, Φοίνικος τοῦ Ἀγήνορος καὶ Κασσιεπείας. ὁμοίως δὲ καὶ Ἀσκληπιάδης (12 fg 22 J.) καὶ Ἀντίμαχος (fg 14 B. II 291) καὶ Φερεκύδης (3 fg 86 J.) φασίν. ἐκ δὲ Κασσιεπείας τῆς Ἀράβου Φοίνικι γίνεται Κίλιξ καὶ Φινεὺς καὶ Δόρυκλος καὶ Ἄτυμνος ἐπίκλησιν· γίνεται δὲ ἐκ Διὸς Ἄτυμνος.

b. 〈ἔνϑα:〉 οὐκ ἐν τῇ περὶ 〈Ἀσίαν〉 Θυνίᾳ, ἀλλ’ ἐν τῇ πέραν [τῆς Θράκης], ἥτις ἐστὶ τῆς Εὐρώπης, ὡς ἀποδέδεικται (sch. 177). ἔνιοι δὲ αὐτὸν ἐν τῇ Παφλαγονίᾳ βασιλεῦσαι ἱστοροῦσιν, ἥτις ἐστὶ τῆς Ἀσίας. Ἀγηνορίδην δὲ εἶπε τὸν Φινέα, καϑὸ Ἀγήνορός ἐστι παῖς, ὡς φησιν Ἑλλάνικος (v. sch. a)· ὁ δὲ Ἡσίοδος (v. sch. a) τοῦ Φοίνικος αὐτόν φησι τοῦ Ἀγήνορος. πηρωϑῆναι δὲ λέγουσι τὸν Φινέα ὑπὸ Ἡλίου, ὅτι πολυχρόνιος εἵλετο μᾶλλον εἶναι ἢ βλέπειν. ἔνιοι μὲν τοσαύτας ἐζηκέναι γενεὰς ἀπίϑανον εἶναί φασιν, πλείους δὲ αὐτοὺς γεγονέναι, καὶ ἕτερον τὸν Φινέα ἕβδομον ἀπόγονον εἶναι τοῦ Φοίνικος, πρὸς ὃν ἀπήντησαν 〈οἱ〉 ἥρωες.

1 178. Et. Gen. (B) ἐπαίκτιον: II 178. μέγαν, ὑψηλόν. cf. W 83 sch. Eur. Phoen. 5. 217 Apoll. Bibl. I 120 Hyg. Fab. 19 Ov. Ex Ponto I 4, 37 Serv. Verg. Aen. III 209 13 Et. Gen. (AB) ὀπίζεσϑαι: . . . καὶ Ἀπολλώνιος ὀπίζετο (II 181) ἀντὶ τοῦ ἐπεστρέφετο (hic desinit cod. B). οἷον II 178—181. [καὶ Ἀπολλώνιος del. W, cum Reitzenstein Ind. lect. Rost. hib. 1891/92, 15 antea aliquid excidisse putet.] δύο Φινεῖς ἐγένοντο· τοῦ προτέρου οὖν Φινέως γεγόνασιν υἱοὶ δύο, [Βι]ϑυνός (corr. W) καὶ Μαριανδυνός, ἀφ’ ὧν τὰ ἔϑνη ὠνομάσϑησαν, 〈lac. ind. Reitz.〉. πηρωϑῆναι δὲ αὐτόν, ἐπειδὴ τῶν ϑεῶν αὐτῷ προτεινάντων, πότερον βούλοιτο, τὴν μαντικὴν ἔχειν καὶ πεπηρῶσϑαι (Reitz., πεπληρ- A) ἢ ὀλιγοχρόνιον εἶναι καὶ ὑγιῆ (Reitz., ὑγιὴς A) ὑπάρχειν χωρὶς μαντείας, ὁ δὲ εἵλετο τὴν μαντείαν. τούτου εἵνεκεν ἀγανακτήσας ὁ Ἥλιος (W, Ἀπόλλων A; cf. Robert Griech. Heldensage III 1, 1921, 815 n. 2) ἐπήρωσεν αὐτόν. Σοφοκλῆς δὲ ἐν Φινεῖ πηρωϑῆναι αὐτόν φησι (Reitz., φασὶ A), ὅτι τὰ ἴδια τέκνα ἀνεῖλεν. cf. W 75 5 φασίν K : φησίν. traditum retinet Jacoby verba sequentia ipsi Pherecydi tribuens | 6 Δ. (ὁ) καὶ Wil. S.-B. d. Preuss. Ak. d. Wiss. Phil.-hist. Kl. 1926, 140 | Ἀτύμνιος Apoll. Bibl. III 6, unde Ἀτύμινος F (cf. W 26) | 7 ἄλλως praem. L | περί 〈Ἀσίαν〉 Θυνίᾳ W : περὶ Βιϑυνίαν L : ἐπὶ (τῆς Ἀσίας) Βιϑυνίᾳ prop. K : om. P | τῇ πέραν K : τῷ πέραν L : om. P | 8 del. W | 10 verba ὡς φ. Ἑλλ., quae post Ἀσίας leguntur, trai. Ed. Schwartz De Dion. Scytobr., Diss. Bonn. 1880, 18 n. 3 | 13 Ἀπόλλωνος pro Ἡλίου Wil. ad l. | 15 ἕτερον τοῦτον τὸν P, ἑτερόν τινα Fr. | 16 add. F

ϑῆναι δὲ αὐτόν, ὅτι ἐπεβούλευσε Περσεῖ. Σοφοκλῆς (fg 704 Pearson) δέ, ὅτι τοὺς ἐκ Κλεοπάτρας υἱοὺς ἐτύφλωσε, Παρϑένιον καὶ Κάραμβιν, πεισϑεὶς διαβολαῖς Ἰδαίας τῆς αὐτῶν μητρυιᾶς. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος φησι πηρωϑῆναι αὐτὸν καὶ πρὸς τῶν Ἁρπυιῶν κακῶς πάσχειν, ὅτι ἀνέδην πᾶσι καὶ διαρρήδην ἐμαντεύετο· φησὶ γάρ ‘οὐδ’ ὅσον ὀπίζετο καὶ Διὸς αὐτοῦ’.

c. οὐδ’ ὅσσον ὀπίζετο: οὐδὲ ἐλάχιστον τοῦ Διὸς αὐτοῦ ἐπεστρέφετο, τὰ ϑεῖα ἐνϑυμήματα πᾶσιν ἐμφαίνων. λέγων γὰρ πάντα τὸν νοῦν τοῖς ἀνϑρώποις, οὐδεμίαν χρείαν αὐτοῖς τῶν ϑεῶν κατελίμπανεν. ὅτι δὲ ἦρχεν ὁ Φινεὺς μέχρι τοῦ Βοσπόρου Θρᾳκῶν πάντων τῶν ἐν τῇ Ἀσίᾳ — εἰσὶ δὲ οὗτοι Βιϑυνοί τε καὶ Παφλαγόνες — Φερεκύδης ἐν τῇ ς΄ (3 fg 27 J.) φησί. πεπηρῶσϑαι δὲ Φινέα φησὶν Ἡσίοδος ἐν Μεγάλαις Ἠοίαις (fg 151 Rz.²), ὅτι Φρίξῳ τὴν ὁδὸν ἐμήνυσεν, ἐν δὲ τῷ γ΄ τῶν Καταλόγων (fg 52 Rz.²), ἐπειδὴ τὸν μακρὸν χρόνον τῆς ὄψεως προέκρινεν. παῖδας δὲ αὐτοῦ φασι γενέσϑαι Μαριανδυνὸν καὶ Θυνόν, καὶ ἀπὸ μὲν Θυνοῦ Θυνηΐδα, ἀπὸ δὲ Μαριανδυνοῦ Μαριανδυνίαν προσαγορευϑῆναι λέγουσιν.

185. ὀνείασιν: σιτίοις, βρώμασιν. Lg (P)

191. μυδαλέην: μυσαράν. Lg P

192. μὴ καὶ λευκανίην γ〈ε〉: οἱ μὲν τὸ ἀπηρτημένον τοῦ γαργαρεῶνος, Ἀμερίας δὲ τὸν λαιμὸν καὶ τὸν βρόγχον.

195—96 a. ἐπήισεν: ᾔσϑετο. Lg P

b. ὧν οἱ ἰόντων: ὧν ἐλϑόντων εἵμαρτο αὐτῷ ἐκ Διὸς ὄνασϑαι τῶν ἐδεσμάτων, ὧν προσφέροιτο.

2 sch. 140 a. 238/39. Apoll. Bibl. I 120 sch. Soph. Ant. 981 15 sch. 140 a. 780/83 a 20 Et. Gen. (AB) λευκανία: II 192. τὸν λαιμὸν καὶ τὸν βρόγχον ἢ τὸ ἀπηρτημένον τοῦ γαργαρεῶνος. ἢ παρὰ τὸ λευκὸν εἶναι φύσει ἢ παρὰ τὸ χεύω χευαλίην (χευαλίην om. B) καὶ λευκανίην. 2 Παρϑένιον e sch. 140 a K : Πάρϑον H : ὄαρϑον LP : ὤρυιϑον F : Ὠρείϑυιον Welcker Die griech. Trag. I, 1839, 330 | Κάραμβιν Holstenius (v. ad sch. 140 a) : Κράμβιν P : Κράμβον L | 3 Ἰδαίας Burman Ovid. Opp. I, 1727, 745 : Δίας | 12 ἐν Μεγάλαις L : μὲν ἐν ταῖς P : ἐν μὲν ταῖς, quod Usener Rh. M. 39, 1884, 565 voluerat, V | 13 ὅτι 〈τοῖς〉 Φρίξου propter Apoll. Bibl. I 120 caute prop. Robert De Apoll. bibliotheca, Diss. Berol. 1873, 82 | 14 τῶν Καταλόγων P : Καταλόγω L, quod recepit Rzach

197. ἀκήριον: ὡς ἄψυχον ὀνειράτιον διὰ τὸ καταλελεπτύνϑαι ὑπὸ τῆς νόσου.

198. ῥικνοῖς: ῥυσοῖς. Lg P

200—01 a. πίνῳ τέ οἱ: τῷ δὲ ῥύπῳ ὁ κατεσκληκὼς αὐτοῦ χρὼς ἐρρυπαίνετο.

b. τὸ δέρμα ἐντὸς μόνον τὰ ὀστέα συνείχεν. Lg

203—04. κάρος: κάρος δὲ αὐτὸν κατέσχεν, τουτέστι σκότωσις. τὴν δὲ γῆν διὰ τὴν σκοτοδινίαν ᾠήϑη φέρεσϑαι, ὡσεὶ εἶπεν, ὅτι ᾠήϑη τὴν γῆν ἐπικεῖσϑαι ἑαυτῷ.

205. ἀβληχρῷ: ἀσϑενοποιῷ ἢ ἀσϑενεῖ, κατὰ στέρησιν τοῦ βληχροῦ. ὁ δὲ νοῦς· ὑπὸ τῆς λεπτῆς ἐκείνης διὰ τὴν σκότωσιν καταφορᾶς ἔκειτο ἄφωνος. κώματι δὲ ὕπνῳ, ἐκλύσει· καὶ ἔστι κατὰ συγκοπὴν ἀπὸ τοῦ κοίμημα — ὡς οἴμημα οἶμα καὶ δόμημα δῶμα — καὶ τροπῇ τῆς οι διφϑόγγου εἰς ω κῶμα.

206—08 a. περισταδόν: ἀντὶ τοῦ περιέστησαν συναϑροισϑέντες ἐπ’ αὐτόν. καὶ ἔταφον ἀντὶ τοῦ ἐξεπλάγησαν.

b. ἐξ ὑπάτοιο στήϑεος: οἷον ἐξ ἄκρου καὶ οὐκ ἐκ βάϑους, διὰ τὴν ἀσϑένειαν ἀναπνεῖν τε καὶ λαλεῖν οὐ δυνάμενος. τὸ δὲ μόλις οὐδὲν ἕτερον ἢ τὸ τῆς νόσου σφοδρὸν καὶ μέγα αἰνίττεται.

Διονύσιος δὲ ἐν τοῖς Ἀργοναύταις (32 fg 5 J.) φησὶν ἀναιρεϑῆναι τὸν Φινέα ὑπὸ Ἡρακλέους ἰδόντος τοὺς παῖδας ἐν ἐρημίᾳ καὶ μαϑόντος, ὅτι ὑπὸ Φινέως ἦσαν ἐκβεβλημένοι κατὰ διαβολὴν Σκυϑικῆς γυναικός,

1 Et. Gen. (B) ἀκήριον: ἀσϑενές, ἀδύνατον, ἀψυχοποιόν, νεκροποιόν. οἷον II 197. τὸ ἀκήριον ἢ ἀδύνατον ἢ ἄψυχον ὄνειρον. οὐδετέρως δὲ νῦν τὸ ὄνειρον εἶπεν, ὅτι ὄνειρος τὸ ὄνειρον καὶ ὄνειραρ ὀνείρατος ὡς ἧπαρ ἥπατος. παρὰ τὸ κήρ, ὃ σημαίνει τὴν ϑανατηφόρον μοῖραν. (Et. M. add. οὕτως Ἀπολλώνιος.) sch. B Ε 812 sch. ψ 328 Apoll. Lex. Hom. 19, 15 B. Hesych. ἀκήριοι Apion. Gl. 604, 20 Sturz Eust. 668, 56. 852, 35. 1715, 56. 3 sch. I 669. 7 Et. Gen. (AB) κάρος: σκότωσις παρὰ τὸ κάρα (B, -αν A) βλάπτειν, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ ἐν Ἀργοναυτικοῖς: II 203. 10 sch. A Θ 178 Apoll. Lex. Hom. 2, 22 B. Hesych. ἀβληχρήν Συν. ἀ. (4, 10 Ba. Phot. Suid.) Et. Or. 7, 3 Et. Gud. 2, 17 De Stef. Et. M. 3, 27. 12 Apoll. Lex. Hom. 106, 10 B. Erotian. 47, 21 N. Hesych. κῶμα Συν. κ. (286, 17 Ba. Phot. Suid.) Et. Or. 84, 18 Et. Gud. 337, 46 Sturz Et. M. 551, 5 Eust. 991, 34. 20 Diod. IV 43, 3 sqq. 9 ἐπισείεσϑαι prop. Wil. ad l. 13 δόμημα H : δώ- LP

ἣν γεγαμήκει ὁ Φινεὺς παραιτησάμενος Κλεοπάτραν· γεγόνει δὲ τοῦ Φινέως καὶ πρεσβῦτις κατήγορος παρὰ τῷ Ἡρακλεῖ. διόπερ Ἡρακλῆς ἀναιτίους εὑρὼν τοὺς παῖδας κατήγαγεν εἰς τὴν πατρῴαν οἰκίαν, Φινέα δὲ ἀνιστάμενον καὶ ϑελήςαντα καταποντίσαι τὸν ἕτερον τῶν παίδων λακτίσας ὁ Ἡρακλῆς ἀπέκτεινεν. Ἴστρος (fg 60 a M. I 426) δέ φησι τὸν Αἰήτην γνόντα, ὅτι τοὺς Φρίξου υἱοὺς εἴη σεσωκὼς ταῖς μαντείαις, καταράσασϑαι αὐτῷ, τὸν δὲ Ἥλιον ἐπακούσαντα πηρῶσαι.

212—14 a. ὑμεῖς ἀτρεκέως: λείπει τὸ ἐστέ. ὁ δὲ λόγος· ἔτι μοι ὁ νοῦς διὰ τῆς ἐμῆς μαντείας ἕκαστα οἶδεν. διὰ δὲ τούτου οὐδὲν ἕτερον ἢ τὴν τέχνην ἐπαγγελλόμενος λεληϑότως αὐτοὺς εἰς συμμαχίαν παρακαλεῖ.

b. χάριν νύ τοι ὦ ἄνα: ἀναφέρω σοι χάριν καίπερ ὢν ἐν κακοῖς.

215—216 a. ὅτις ῥίγιστος: ὅστις φοβερός ἐστι τοῖς ἁμαρτά- νουσιν εἰς ἱκέτας. κυρίως δὲ πρὸς τὰ ὑποκείμενα οὐ Ξενίου Διός, ἀλλ’ Ἱκεσίου μέμνηται, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὡς ἱκέτης ἐστὶ τῶν ἡρώων διὰ τὴν κατεπείγουσαν χρείαν.

b. Φοίβου τ’ ἀμφί: τοῦτο ἢ ὡς μάντις ἢ ὡς αἴτιον τοῦ πλοῦ τὸν ϑεὸν γεγονότα φησίν.

218. χραίσμετέ μοι: βοηϑεῖτέ μοι. οἱ γὰρ Κλειτόριοι χραισμεῖν λέγουσι τὸ ἐπαρκεῖν. ἀπὸ βαρυτόνου δὲ κέκλικε τοῦ χραίσμω, ὡς βαίνω βαίνετε· τὸ γὰρ περισπώμενον χραισμεῖτε.

221. ἀμήρυτον: γράφεται καὶ ἀμήρυον, τουτέστιν ἀτέλεστον

20 217. Et. Gen. (AB) μέμβλεσϑαι: II 217. ἀντὶ τοῦ περίαλλα (poeta, περίαλλων AB) ϑεῶν ἐπιμέλεσϑε. Et. Gen. (B) χραίσμετε: οἷον II 218. ἀντὶ τοῦ φυλάσσετε καὶ ῥύσασϑε. εἴρηται ἀπὸ τοῦ χραίσμω· εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ χραισμεῖν, περισπώμενον χραισμεῖτε ἂν εἶπεν. 23 Et. Gen. (AB) ἀμήρυτον: εἴρηται εἰς τὸ ἀμύρητον. ib. ἀμύρητον: τὸ ἀτέλεστον καὶ τέλος μὴ ἔχον. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ (Reitzenstein Gesch. d. gr. Etym. 1897, 31, ἀπὸ μεταφορᾶς AB) τῶν ἐρίων 1 alteram fabulae formam a verbo γεγόνει incipere putat Bethe Quaest. Diodoreae mythogr., Diss. Gott. 1887, 14. 2 τις post καί add. P. πρεσβῦτις W : -ύτης. 10 λεληϑότως Wil. Hellenist. Dicht. 2, 1924, 254 : λέληϑεν ὡς L. 11 (ὡς —) παρακαλῶν K. 20 οἱ γὰρ Κλ. χρ. W : τὸ γὰρ χρ. Κλ. Κλει- K : Κλι. 21 ἐπαρκεῖν L : ἐπαινεῖν P (cf. W 46). 23 γρ. καὶ ἀνήνυτον Valckenaer Amm. De diff. adfin. voc. Nov. ed. 1822, 92.

καὶ διηνεκῶς ἐπιμένον, ἀπέραντον. ἢ τὸ τέλος μὴ ἔχον· λέγει δὲ τὸ ϑάνατον μὴ ἔχον. ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν μηρυομένων ἐρίων.

222—24 a. πρὸς δ’ ἔτι πικρότ〈ατον〉: πλέον τὸ πάϑος ποιῆσαι βουλόμενος, ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ πάϑους ἤρξατο. ὁ δὲ νοῦς· πρὸς δὲ τοῖς ἄλλοις κακοῖς πικρότατον ἄλλο ἐπ’ ἄλλῳ ἐπικρέμαται. ἀφράστοιο δὲ ἀνεπιγνώστου, ἀπροοράτου, ἀδήλου.

b. τρεῖς εἰσι αἱ Ἅρπυιαι: Κελαινώ, Ὠκυπέτη καὶ Ἀελλώ. BPa

225—27 a. 〈ἴσχω:〉 ἔχω. Lg

b. ἀλλά κε ῥεῖα: οὕτω ταχέως ἐκ τοῦ ἀφανοῦς ἔρχονται. κακῶς δὲ τὸ ἑὸν τέϑεικεν, ἀντὶ τοῦ ἐμὸν εἰπών.

c. μεμηλώς: φροντίζων. τοῦτο δὲ δαιμονίως εἶπεν. οὐ γὰρ ἔφη εὐωχούμενος ἢ ἐσϑίων, ἀλλὰ μόνον φροντίδα τροφῆς ἔχων, ἵνα τὸ πάϑος ἐπάρῃ.

231. ἐληλάμενον: ἀντὶ τοῦ κεχαλκευμένον. ὁ ἀδάμας δὲ καὶ λίϑος καὶ στερεοῦ σιδήρου εἶδος.

232—33. ἀλλὰ με πικρὴ 〈δήτα καὶ ἄατος〉: ἡ πολυβλαβής. τοῦτο δὲ πρὸς πλείονα ἔμφασιν, οἱονεὶ οὐ μόνον φέρειν τὴν ὀσμήν, ἀλλὰ καὶ ἑδραίως μένειν διὰ τὸ τυφλώττειν.

234. τὰς μὲν ϑέσφατόν ἐστιν: τὰς Ἁρπυίας πέπρωται ὑπὸ τῶν Βορεαδῶν ἀναιρεϑῆναι. τῷ δὲ ϑέσφατον 〈ὡς〉 σφόδρα ἀναγκαίως ἐχρήσατο, ὥσπερ καὶ κατὰ ἀνάγκην γινομένων.

235. οὐδ’ ὀϑνεῖοι: οὐκ ἀλλότριοι δὲ ὄντες μοι βοηϑήσουσιν. ὅτι δὲ ἡ συγγένεια προϑυμοτέρους πάντας πρὸς τὰς εὐεργεσίας ποιεῖ, καὶ Εὐριπίδης φησίν (Or. 486)· ‘Ἑλληνικόν τι τὸν ὁμόϑεν τιμᾶν ἀεί.’

μηρυομένων (Reitz., μηρυμάτων AB), μήρυτον καὶ ἀμήρυτον. Μεϑόδιος (Μεϑ. om. B). cf. W 97 Hesych. ἀμήρυτον Συν. ἀ. (79, 21 Ba. Phot. Suid.) 7 Et. Gen. Στροφάδες (laud. ad sch. 296/97 b) Tzetz. Lyc. 77, 23 Sch. Hyg. Fab. 14 (47, 15 Schm.) 16 sch. I 459 b cum loc. sim. 5 ἄλλῳ AF : ἄλλο L : om. P. 7 cf. W 14. 15 καὶ λίϑος καὶ P : om. L. 16 suppl. W, cum interpretationem ad vocem ἄατος pertinere pateat, quam poetae pro δατός vel δαιτός libροrum reddendam esse Merkel vidit. 19 post l. in L legitur τὰς Ἁρπ. τῷ — γινομένων. τὰς Ἁρπ. — ἀναιρεϑῆναι, cum in P prior sententia desit, quae in ordinem redegit W Phil. 81, 1926, 20. 20 add. W. 25 ὁμόϑεν PA : νόμον L.

238—39. τῶν δὲ κασιγνή〈την〉: Κλεοπάτρα Βορέου καὶ Ὠρειϑυίας ϑυγάτηρ, ἀδελφὴ τῶν περὶ Ζήτην καὶ Κάλαϊν, ἣν ἔγημεν ὁ Φινεύς. γεγόνασι δὲ αὐτῶν παῖδες Παρϑένιος καὶ Κάραμβις.

240. 〈ἔσκεν:〉 ἔλεγεν. Lg

241. πέρι δ’ αὖτε δύω: ἴσως διὰ τὴν συγγένειαν τοὺς Βορεάδας πλέον οἰκτείρειν φησίν.

243. ἀσχαλόωντος: δυσφοροῦντος. Lg P

244 a. 〈σμυγερώτερον:〉 ἐπιπονέστερον. Lg

b. στυγερόν δὲ σημαίνει μὲν [καὶ] τὸ μισητόν, σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐπίφοβον· ἐνταῦϑα δὲ ἴσως τὸ ἐπίπονον. P

246—47 a. ἦ ῥα ϑεοὺς ὀλο〈ῇσιν〉: ἆρα εἰς τοὺς ϑεοὺς ἠσέβησας καὶ ἥμαρτες κακοτροπίᾳ τινί; ἢ ἀτραπίῃσι , τουτέστιν ἐκτραπεὶς τῆς ὀρϑῆς καὶ δικαίας ὁδοῦ· παρὰ τὴν ἀτραπόν, ἥ ἐστιν ὁδός.

b. ἀφραδίῃσι: γράφεται ἀτροπίῃσι. Lg P

c. 〈μαντοσύνας δεδαώς:〉 ἀντὶ τοῦ παρὰ γνώμην τῶν ϑεῶν μαντευόμενος. Lg

d. τὸ δὲ δεδαώς τὸ μαϑεῖν μάλλον ἢ τὸ διδάσκειν σημαίνει. διὰ γοῦν τὸ μαϑεῖν σε, φησί, τὴν μαντικὴν καὶ μαντεύεσϑαι παρὰ τὴν τῶν ϑεῶν γνώμην ἥμαρτες εἰς τοὺς ϑεούς. P

248—51 a. ἀτύζεται: φοβεῖται, καταπονεῖται. Lg P

b. εἰ δὴ πρόχνυ γέ〈ρας〉: εἴπερ ἡμῖν ταύτην τὴν τιμὴν παρέϑετο τὸ δαιμόνιον, ὥστε σοι βοηϑῆσαι. ὁ δὲ λόγος καϑ’ ὑπέρβατον, ἵν’ ᾖ οὕτως· ἄμμι γε μὴν νόος ἔνδον ἀτύζεται ἱεμένοισι χραισμεῖν· ἀρίζηλοι γὰρ ἐπιχϑονίοισιν ἀϑανά-των ἐνιπαί, εἰ δὴ πρόχνυ γέρας τόδε πάρϑετο δαίμων.

1 Apoll. Bibl. III 199 sch. Soph. Ant. 981 Serv. Verg. Aen. III 209 3 sch. 140 a. 178/82 b 8 sch. 373/76 b. IV 380 17 Eust. 1561, 40. 1883, 46 2 Ὠρειϑ- P : Ὠριϑ- LV. 3 Παρϑένιος K e sch. 140 a : Πάρϑος L : Ὠρυιϑος F, unde Ὠρείϑυιος Bergk (v. ad sch. 140 a) : om. P. Κάραμβις Holstenius (v. ad sch. 140 a) : Κράμβις F : Κράμβος L : om. P. 8 haec glossa ad vocem σμυγερώτερον spectat, quam Ruhnken poetae reddidit; cf. W 35. 9 del. Fr. 12 ἀτραπίῃσι W 35 : ἀτροπίῃσι. iam priorem interpretationem ad ἀτροπίῃσι, non ad ἀφραδίῃσι (P) pertinere e glossis IV 387 et 1006 satis elucet. 20 καταπονεῖται L : ταράττεται P. 23 ἔνδον P : om. L.

c. ἡμεῖς δέ, εἰ ὄντως ἔχομεν παρὰ τοῦ δαιμονίου τὸ γέρας, δεδοίκαμεν, μὴ ἆρα χαλεπήνῃ τὸ ϑεῖον. L

d. τὸ δὲ πρόχνυ τὸ ἀπαραιτήτως ἐνταῦϑα σημαίνει. P

e. ἀρίζηλοι: μεγάλως ἔκδηλοι καὶ ἐναργεῖς αἱ τῶν ϑεῶν κο-λάσεις εἰσίν. Lg (P)

252. 〈ἔστ’ ἄν:〉 μέχρις ἄν. Lg

253 a. ἕκητι: χάριν. Lg (P)

b. ϑεοῖς ἀπὸ ϑυμοῦ ἔσεσϑαι: ὅτι γὰρ τὸ τοῖς ἀσεβέσι βοηϑεῖν εἰς τοὺς ϑεοὺς ἔχει ἀσέβειαν, καὶ Εὐριπίδης φησίν (Or. 534 sq.)· ‘ὡς οὖν ἂν εἰδῇς, Μενέλεως, τοῖσιν ϑεοῖς μὴ πρᾶσσ’ ἐναντί’, ὠφελεῖν τοῦτον ϑέλων.’ ἀσεβὴς γάρ τις εἶναι δοκεῖ παρ’ αὐτῷ ὁ Ὀρέστης.

254—55. κενεὰς γλήνας: τοὺς κενοὺς ὀφϑαλμούς. Lg (P)

257. ἴστω Λητοῦς υἱός: τὸν ὅρκον εἴληφε παρὰ τοῦ ποιητοῦ (A 86)· ‘μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα διίφιλον’. ἐπέβαλλε γὰρ μάντει εἰς πίστιν ἄγοντι τὸν προστάτην αὐτοῦ τῆς τέχνης ὀμνύειν ϑεόν.

259 a. καὶ τόδ’ ἐπ’ ὀφϑαλμῶν ὀλοὸν νέφος: γράφεται καὶ ἀλαόν. κατηγοροῦσί τινες τοῦ Ἀπολλωνίου ὡς οὐκ εὖ τὸν ὅρκον τοῦτον εἰσαγηοχότος· ὀμνύει γὰρ καϑ’ ὧν κινδυνεῦσαι οὐ δύναται. ῥητέον δέ, ὅτι ἐμπαϑέστερος γίνεται ὁ ὅρκος, ὅταν τις κατὰ τῆς ἰδίας ὀμνύῃ συμφορᾶς (υ 339)· ‘οὐ μὰ Ζῆν’, Ἀγέλαε, καὶ ἄλγεα πατρὸς ἐμοῖο’. καὶ Δημοσϑένης (De cor. 208)· ‘μὰ τοὺς ἐν Μαραϑῶνι προκινδυνεύσαντας καὶ τοὺς ἐν Πλαταιαῖς παραταξαμένους’. ἔϑος οὖν ἀρχαῖον, πρῶτον τοὺς ϑεοὺς ὀμνύναι, εἶτα ἐπάγειν καὶ τὰς ἰδίας συμφοράς.

b. καὶ τόδ’ ἐπ’ ὀφϑ〈αλμῶν〉 ἀλαὸν νέφος: [φησί·] τὸ τυφλὸν νέφος καὶ ἡ ἐπικειμένη μοι ἀχλύς. σύνηϑες δὲ τὸ κατὰ τῶν ἰδίων συμφορῶν ὀμνύειν.

260. οἳ μηδ’ οἵδε: οἳ μηδὲ οὗτοι ὡς ἐπιόρκῳ εὐμενεῖς εἴησαν. παρὰ τὸ Ὁμηρικόν (Τ 264)· ‘εἰ δέ τι τῶνδ’ ἐπίορκον, ἐμοὶ ϑεοὶ ἄλγεα δοῖεν’.

263 a. κουρότεροι: τὸ συγκριτικὸν ἀντὶ ἀπολελυμένου κεῖται

1 ἄλλως praem. 10 εἰδῇς — έναντί’ P : ἴδῃς — ἐναντία L. 12 παρ’ αὐτῷ L : τῷ Τυνδαρέῳ P. 15 〈οὐ〉 μὰ H, 〈ναὶ〉 μὰ P. 26 del. W.

τοῦ κοῦροι. καὶ ἡμεῖς πολλάκις λέγομεν ‘νεώτεροί εἰσιν’ ἀντὶ τοῦ νέοι, καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ (Ξ 137) ‘δεξιτερὴν ἕλε χεῖρα’ ἀντὶ τοῦ δεξιάν.

b. πεπονήατο: πρὸς τὴν τῶν νέων σπουδὴν καὶ ταχύτητα τὸ 〈αἶψα〉 πεπονήατο, οἷον ἐνεργῶς ἐποίουν, ἡτοίμαζον.

264—65 a. ἑλώριον δὲ ἀναίρεμα, ἅρπαγμα· ἢ βρῶμα. λοίσϑιον δὲ ἔσχατον. τὸ δὲ ἐπεσσυμένας πρὸς τὴν ἀϑρόαν πτῆσιν τῶν Ἁρπυιῶν εἴρηται.

b. 〈ἄμφω:〉 οἱ Βορεάδαι. Lg

267 a. 〈ἀδευκέες:〉 ἀπροσδόκητοι. Lg

b. ἀδευκέας δὲ ἢ ἀντὶ τοῦ ἀπροσδοκήτους ἢ ἀντὶ τοῦ πικράς· δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ. P

268—69 a. ἀπρόφατοι: ἀντὶ τοῦ ἀπροόρατοι, ἀπροφάσιστοι, οἷον ἄνευ προφάσεως καὶ ἐποχῆς καὶ ὑπερϑέσεως, παρόσον τοῖς προφασιζομένοις παρέπεται ὑπέρϑεσις.

b. κλαγγῇ μαιμώωσαι: ὥρμων μετὰ κλαγγῆς ἐπιϑυμοῦσαι τῆς τροφῆς. τοῦτο δὲ ὡς ἐπὶ ὀρνέων ἁρπακτικῶν· καὶ γὰρ ἐκεῖνα πρὸ τῆς ἁρπαγῆς κλάζειν φιλεῖ. καὶ τὸ ἐσσέυοντο εἰς τὴν ἀϑρόαν ἐπίπτησιν καὶ τὸ τάχος ἀναφέρεται.

271 a. καταβρώξασαι: καταφαγοῦσαι. Lg (P)

b. ὑπὲρ πόντοιο: ὅτι διὰ τοῦ Αἰγαίου πόντου καὶ τοῦ Σικελικοῦ αὐτὰς ἐδίωκον, Φερεκύδης ἐν ς΄ (3 fg 28 J.) φησί.

274. φάσγαν’ ἐπισχόμενοι: τὰ ξίφη ἐν χεροῖν ἔχοντες παραπλησίως ἔτρεχον ὀπίσω αὐτῶν. L

275. ἀτὰρ Διὸς οὐ κεν ἐπ〈έσϑην〉: οὐ γὰρ ἄν, φησί, χωρὶς τοῦ Διὸς ταῖς Ἁρπυίαις ἠκολούϑησαν.

276—77 a. ἐπεὶ ζεφύροιο: ἤτοι ταχίονες τῶν πνοῶν τοῦ λιβὸς ἢ ἴσα ταῖς πνοαῖς ἔτρεχον, ὡς Ἡσίοδος (Th. 268) φησιν. ἐπεὶ πάντοτε αἱ Ἅρπυιαι καὶ τὰς τοῦ ζεφύρου ἀέλλας παρεπέτοντο, εἴ ποτε εἰς τὰ τοῦ Φινέως ἔρχοιντο ἢ ἐκεῖϑεν ὑπαναχωροῖεν.

9 Apoll. Lex. Hom. 9, 15 B. 10 sch. I 1037/38 b cum loc. sim. 1 τοῦ κ. P : τὸ κ. L. 4 add. Fr. 17 ἐσσεύοντο Fr. cl. lin. 6 : μεσσηγὺς εἰς τὴν Wil. ad l. : κατὰ L : aliter P. 18 καὶ τὸ idem : καὶ K : κατὰ L : aliter P (cf. W 46). 24 οὐ κεν ἐπ- libri aliquot in verbis poetae : οὐκ ἐνεπ L : om. P. 27 ἴσα ταῖς πνοαῖς G. Hermann Opusc. VI 264 : εἰς τὰς πνοάς. 10*

b. αἱ τῶν ἀελλῶν συστροφαὶ πνοιῶν εἰσι ταχύτεραι. συμβαίνει μὲν γὰρ τὴν πνοὴν παρατετάσϑαι καὶ ἐμβραδύνειν, ἡ δὲ ἄελλα ταχυτέρα καὶ κουφοτέρα ἐστὶ τῆς πνοῆς. καὶ εὐλόγως· ταχύτατος γάρ ἐστιν ὁ ζέφυρος τῶν λοιπῶν ἀνέμων, ὡς καὶ Ὅμηρος (T 415 sq.): ‘νῶι δὲ καί κεν ἅμα πνοιῇ ζεφύροιο ϑέοιμεν, τόν περ ἐλαφρότατόν φασ’ ἔμμεναι.’

279 a. ἠὲ πρόκας ἰχν〈εύοντες〉: ζῷόν τι ὅμοιον ἐλάφῳ, ὁ λεγόμενος νεβρός. Διονύσιος δέ φησιν ὁ Ἀϑηναῖος ἐν ταῖς Κτίσεσι (fg 12 M. IV 395) τὰς ἐλάφους οὕτω λέγεσϑαι, πρόκας· ὅϑεν καὶ Προκόννησος, ἐπεὶ ἐν ταύτῃ πληϑύουσιν ἔλαφοι. οἱ δὲ Προχόννησον λέγουσιν εἰρῆσϑαι ἀπὸ τῆς προχόου, ἣν ἔχουσα τοῖς Μιλησίοις ἀπήντησεν ἡ Παρϑένος, ὅτε τὴν ἀποικίαν ἐστέλλοντο. οἱ δὲ Προχώννησον ἐτυμολογοῦσιν, καϑὸ πρότερον οὖσα νῆσος ὕστερον προσεχώσϑη. ὑπό τινων δὲ 〈ἡ〉 Προκόννησος καὶ Ἐλαφόνησος ἐκλήϑη. Φιλητᾶς (fg 48 Kuchenm.) δὲ φησι πρόκας λέγεσϑαι ἐλάφους τὰς πρώτως τικτομένας, οἷον πρωτοτόκους.

b. 〈ἰχνεύοντες:〉 ζητοῦντες. Lg

Et. Gen. (AB) πρόκας: II 279. πρόξ ἐστι ζῷον [μικρὸν om. Et. M.] ὅμοιον ἐλάφῳ, ὁ λεγόμενος νεβρός. Διονύσιος δὲ 〈ὁ add. Et. M.〉 Ἀϑηναῖος ἐν ταῖς Κτίσεσι (Sylburg, Κτή- AB) οὕτως λέγεσϑαι 〈φησι〉 (Kulenkamp, λέγει Et. M.) τὰς ἐλάφους πρόκας· ὅϑεν καὶ ἡ Προκόννησος, ἐν αὐτῇ γὰρ πλήϑουσιν ἔλαφοι (verba οὕτως — ἔλαφοι Et. M., om. AB). οἱ δὲ Προχόννησόν (Kul., Προκ- AB) φασιν ἀπὸ τῆς προχόου (Kul., πρόχου B, προύχου A), ἣν ἔχουσα συνήντησε τοῖς Μιλησίοις ἡ Παρϑένος (Wil. in sch., π- AB), ὅτε τὴν ἀποικίαν ἐστείλαντο. οἱ δὲ τὴν Προχόννησον (A, Προκόνν- B) ἐτυμολογοῦσιν, καϑὰ πρότερον οὖσα νῆσος ὕστερον προσεχώσϑη. ὑπό τινων δὲ ἡ Προκόννησος (A, Προκόν- B) Ἐλαφόνησος (B, -νν- A) κέκληται (A, καλεῖται B). Φιλητᾶς δὲ φησι πρόκας λέγεσϑαι τὰς ἐλάφους τὰς πρῶτον τικτομένας, οἷον πρωτοτόκους (, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ add. Et. M.). sch. ρ 295 Apoll. Lex. Hom. 135, 19 B. Hesych. πόρκας. πρόκας, πράκες Eust. 711, 40 13 Plin. Nat. hist. V 151 1 ἄλλως praem. L. ἀελλῶν W : ἀνέμων L : aliter P. 8 Chalcidensis Dionysius intellegendus est. Κτίσεσι Sylburg in Et. : κτήσεσι Et. : κυήσεσι. 10 Προκόννησος F : -ν- LP. cf. Strab. XIII 618. Προχόνν- LV : -ν- PH. 12 Παρϑ- Wil. ad l. : παρϑ- Προχώνν- L : Προχών- H : Προχούν- P. 13 ὕστερον P cum Et. : ὑπό τινων L. cf. W 46. 14 add. Wil. ad l. ex Et. Προκόνν- Steph. : -ν-. Φιλητᾶς P : -ιτάς L : -ίτας Croenert Herm. 37, 1902, 212.

280 a. 〈ϑείωσιν:〉 τρέχωσιν, ἐκ τοῦ ϑέω. Gm

b. τυτϑὸν δὲ τιταινόμενοι: μικρὸν δὲ ἄποϑεν μετὰ διαστάσεως ἔτρεχον.

281. μάτην ἀράβη〈σαν〉: προσδοκῶντες ἀεὶ διὰ τὸ σφόδρα ἐγγὺς εἶναι καὶ δάκνειν καὶ ἐπιψαύειν [δοκεῖν].

282—83 a. μάλα σχεδόν: πλησίον τῶν Ἁρπυιῶν ὁρμῶντες. Lg (P)

b. ἐπέχραον ἤλιϑα χερ〈σί〉: πολλάκις, φησίν, ἐϑελήςαντες αὐτὰς πλῆξαι, μάτην ἐπήνεγκαν τὰς χεῖρας.

c. 〈ἤλιϑα:〉 ματαίως, ἠλιϑίως. Lg

284. ἀέκητι: παρὰ γνώμην. Lg (P)

285. ἐπὶ Πλωτῇσι: ταῖς περιπλεομέναις καὶ βρεχομέναις πανταχόϑεν ὑπὸ τῶν κυμάτων· φησὶ δὲ τὰς Στροφάδας νήσους. καὶ ἄλλοι δὲ ποιηταὶ λέγουσι παρὰ τὰς Πλωτὰς καταληφϑῆναι τὰς Ἁρπυίας, αἳ νῦν Στροφάδες καλοῦνται. εἰσὶ δὲ αἱ νῆσοι αὗται ἐν τῷ Σικελικῷ πελάγει. 〈...〉 ἃς ὁ ποιητής φησι (B 677) ‘νήσους τε Καλυδνάς’.

286. εἰ μὴ ἄρ’ ὠκέα Ἶρις: ἄλλοι τὸν Ἑρμῆν φασιν. ἀστείως δὲ ταύτῃ τῇ ϑεῷ τὸ κωλῦσαι τοὺς Βορεάδας δίδωσιν, ἤτοι ὅτι ἄγγελος ἢ ὅτι τῶν Ἁρπυιῶν ἀδελφή.

292. ὀπιδνοτάτη: τιμία καὶ ἐπιστροφῆς ἀξία, παρὰ τὴν ὄπιδα καὶ ἐπιστροφήν, διὰ τὸ τιμωρεῖσϑαι τοὺς ἐπιόρκους. ῥιγίστη δὲ φρικτή.

295. 〈εἴξαντες:〉 πεισϑέντες. Lg

296—97 a. Στροφάδας δέ: Στροφάδας φησὶ κεκλῆσϑαι διὰ τὸ τοὺς Βορεάδας αὐτόϑεν ὑποστρέψαι στραφέντας εἰς τοὐπίσω, λαβὼν παρὰ Ἀντιμάχου (fg 13 B. II 291). οἱ δὲ Στροφάδας φασὶν αὐτὰς κεκλῆσϑαι, καϑὸ ἐπιστραφέντες αὐτόϑι ηὔξαντο τῷ Διὶ 〈ἐπὶ τῷ〉 κατα-

9 Et. Gen. (AB) ἤλιϑα: . . . τάττεται δὲ καὶ ἀντὶ ματαίως, οἷον II 283 (B add. iterum ἀντὶ τοῦ ματαίως). Et. Gud. 240, 50 Sturz 23 Apoll. Bibl. I 123 1 τρέχωσιν W : -ουσιν. 5 del. W. 12 Στροφάδας K : Σποράδας. 15 lac. ind. Robert De griech. Heldensage 3, 1921, 813 n. 3. P add. in fine εἰ καὶ Λυκόφρων (Al. 25) ἄλλας νήσους καλεῖ Καλυδνάς. 19 ὄπ. καὶ ἐπ. L : εἰπ. τὴν ἐπ. PA. 20 διὰ — ἐπιόρκους post φρικτή leguntur, retraxit W. 26 suppl. Wil. ad l.

λαβεῖν τὰς Ἁρπυίας. κατὰ δὲ Ἡσίοδον (fg 59 Rz.²) καὶ Ἀντίμαχον (v. supra) καὶ Ἀπολλώνιον οὐ κτείνονται.

b. πάρος Πλωτὰς καλέοντ〈ες〉: αἱ Πλωταὶ νῆσοι μετω- νομάσϑησαν Στροφάδες. μέμνηται αὐτῶν καὶ Ἀντίμαχος ἐν τῇ Λύδη (v. sch. a). 〈...〉. ὅτι δὲ ηὔξαντο οἱ περὶ Ζήτην τῷ Διὶ στραφέντες, λέγει καὶ Ἡσίοδος (fg 57 Rz.²)· ‘ἔνϑ’ οἵ γ’ εὐχέσϑην Αἰνηίῳ ὑψιμέδοντι.’ ἔστι γὰρ Αἶνος ὄρος τῆς Κεφαλληνίας, ὅπου Αἰνησίου Διὸς ἱερόν ἐστιν, οὗ μνημονεύει Κλέων ἐν Περίπλῳ (M. IV 365) καὶ Τιμοσϑένης ἐν τοῖς Λιμέσιν (fg 39 E. A. Wagner Die Erdbeschreibung des T., Diss. Lips. 1888, 72). Ἀπολλώνιος μὲν οὖν τὴν ἀποστρέψασαν τοὺς περὶ Ζήτην Ἶριν λέγει, Ἡσίοδος (fg 58 Rz.²) δὲ Ἑρμῆν. αἱ δὲ Πλωταὶ νῆσοι κεῖνται ἐν τῷ Σικελικῷ πελάγει.

299. κευϑμῶνα Κρήτης: κοιλάδα τῆς Κρήτης κατέδυσαν. τοῦτο δέ φησι καὶ Νεοπτόλεμος. ὁ 〈δὲ〉 τὰ Ναυπακτικὰ ποιήσας (fg 3 Kink.) καὶ Φερεκύδης ἐν ς' (3 fg 29 J.) φασὶν εἰς τὸ σπέος αὐτὰς φυγεῖν τῆς Κρήτης τὸ ὑπὸ τῷ λόφῳ τῷ Ἀργινοῦντι.

300. μεταχρονίη: μετέωρος. Lg (P)

301—02 a. 〈πινόεν:〉 ῥερυπωμένον. Lg

b. φοιβήσαντες: τὸ ῥυπαρὸν σῶμα καϑάραντες. εἶπεν γάρ (v. 200) ‘πίνῳ δέ οἱ αὐσταλέος χρώς’, ἀπεσκληρυμμένος τῷ ῥύπῳ

3 Et. Gen. (AB) Πλωταί: αἱ Πλωταὶ νῆσοι μετωνομάσϑησαν Στροφάδες καὶ εἰσιν πλησίον Ἀκαρνανίας (W, Ἀρκαδίας AB)· εἰσὶ γὰρ ὅμοροι τῇ Κεφαλληνίᾳ (W, ἔστι γ. ὅμορος τῆς Κ-ας AB), ὅπου Διὸς ἱερόν. ἔστι δὲ τὸ πέλαγος Σικελικόν. οἷον II 285. Ἀπολλώνιος. ib. (AB) Στροφάδες: νῆσοι ἐν τῷ Ἰονίῳ πελάγει β', οἰκητήριον (B, -ηρίων A) τῶν Ἁρπυιῶν· Ἰόνιον δὲ πέλαγος ὁ νυν Ἀδρίας καλεῖται. ὀνόματα δὲ Ἁρπυιῶν Ὠκυπόδη, Ἀελλώ, Κελαινώ. ib. (AB) σώω: τὸ ὁρμῶ· τὰ δύο ῶῶ (ωω om. A) μεγάλα, οἷον (II 296) ‘σώεσϑαι. Στροφάδας δὲ μετακλείουσ’ ἄνϑρωποι’. Στροφάδες δὲ νῆσοι ἐν τῷ Ἰονίῳ πελάγει. sch. IV 308a. II 222/24 b 8 Strab. X 456 5 lac. ind. W. 7 γ’ L : om. P. εὐχέσϑην L : -ον P. Αἰνησίῳ Heringa Misc. obs. crit. nov. 9, 1749, 968. 8 καὶ post γὰρ add. L. Αἰνησίου L : -ηίου P. 9 Κλέων C. Mueller l. l. : καὶ Λέων. Muelleri coniectura confirmatur glossa Et. Gen. ἀρετάν (Miller 41), ubi Κλέων ἐν τῷ Περίπλῳ laudatur. Τιμοσϑένης Holstenius ap. Hoelzlin. 365 : Δημο-. 15 add. K. 16 ς' L : γ' P. φασὶν K : φησὶν.

ἐτύγχανε. φοιβήσαντες οὖν λαμπρύναντες, καϑάραντες· φοῖβον γὰρ τὸ καϑαρόν, ὅϑεν καὶ Φοῖβος ὁ Ἀπόλλων, διὰ τὸ καϑαρόν.

c. ἐπικριδόν: ἐπικρίναντες ἔϑυον. Lg (P)

306. ἁρπαλέως: ἀδηφαγῶν ἤσϑιεν, ἴσην ὀνείρου ἡδονὴν ἔχων, μὴ πιστεύων μηδὲ νῦν εἰ εὐωχεῖται δι’ ἃ πέπονϑεν, ἀλλ’ ὥσπερ ὀνειράτια εἶναι δοκῶν.

308. ἐγρήσσειν τὸ ἐγρηγορεῖν, τὸ δὲ μένον ἀντὶ τοῦ προσεδέχοντο. P

310. πείρατα: ἃ δεῖ αὐτοὺς διαπερᾶσαι. ἄνυσιν δέ, ἀστείως καὶ καιρίως ταύτῃ τῇ λέξει ἐχρήσατο· ἀνύσαι γὰρ κυρίως τὸ μετὰ καμάτου τι ποιῆσαι, ὡς καὶ μέχρι 〈τοῦ〉 νῦν φαμεν.

311—12 a. κλῦτέ νυν: τὸ νυν ἀντὶ τοῦ οὖν. διὰ δὲ τοῦ οὖν ὥσπερ ὀφειλομένην τὴν μαντείαν αὐτοῖς ἀποδίδωσι, λέγων· ‘ἐπακούσατε οὖν, ὥσπερ τὸ χρέος ἀπολαμβάνοντες’.

b. 〈οὐ μὲν πάντα:〉 τοῦτο δέ φησιν, ἵνα μὴ ὕστερον ὀχλήσωσιν αὐτόν, τὸ ἀκριβὲς ζητοῦντες. καὶ δαιμονίως τούτου τὴν αἰτίαν τοῖς ϑεοῖς περιάπτει καὶ οὐχὶ ἑαυτῷ, λέγων· ὅσσα δ’ ὄρωρε ϑεοῖς φίλον οὐκ ἐπικεύσω.

c. ὄρωρε: ἀντὶ τοῦ ὑπάρχει. Lg (P)

313. τὸ δὲ ἀασάμην ἀντὶ τοῦ ἐλύπησα κεῖται. ἀφραδίαν δέ φησι τὴν ἀβουλίαν. καὶ τὴν αἰτίαν ἐπάγει, δι’ ἣν ἐλύπησε τὸν Δία. P

314. χρείων ἑξείης: μαντευόμενος πᾶσιν ἐφεξῆς καὶ τελείως. παρατίϑησι δὲ αὑτοῦ τὰς συμφοράς, ἤδη δηλῶν, ὡς οὐκ ἀκριβῶς αὐτοῖς οὐδὲ ἄκρως μαντεύεται, εἴγε διὰ τοῦτο ἐβλάβη.

315—16 a. ἐπιδευέα: μὴ τέλεια, ἀλλ’ ἔτι 〈τι〉 ἐνδέοντα λόγια τοῖς ἀνϑρώποις ἐκφαίνειν, ἵνα καὶ τοῦ ϑείου χρείαν ἔχωσιν.

b. 〈ἐπιδευέα:〉 ἐλλιπῆ. Gg

c. ϑέσφατα δὲ μαντοσύνης τὰ ϑεσπίσματα τῆς μαντικῆς λέγει. P

1 sch. B A 43. 71 2 Apoll. Lex. Hom. 164, 13 B. Hesych. φοῖβος Συν. φ. (407, 15 Ba. Phot. Suid.) Et. Or. 157, 19 Et. M. 796, 54 Et. Gud. 555, 21, 42 Sturz 1 φοῖβον — διὰ τὸ καϑαρόν post καϑάραντες p. 150 lin. 20 leguntur, trai. W Phil. 81, 1926, 24. 4 ἴσην Hoelzlin : ἴσον L : παραπλησίαν P. 9 ἀνύσιν τε pro ἀ. δέ Steph. 10 ἀνύσαι F : ἀνυσϑῆναι. 11 add. H. 14 καί ante ὥσπερ add. L. 15 sch. b ab a separavit Fr. 25 add. O. Damsté Adversaria ad Ap. Rh. Arg., Diss. Rh.-Trai. 1922, 33.

317—18 a. πέτρας μέν: περὶ τῶν Συμπληγάδων, ὅτι ἐπὶ τοῦ Ποντικοῦ στόματος ἦσαν καὶ ὅτι Κυάνεαι ἐκαλοῦντο διὰ τὸ χρῶμα, ἐν τῷ α' (v. 2 sq.) εἴρηται. ὁ δὲ διὰ πάντων καὶ ἐκ πρώτης ἀκοῆς δε- δίττεται τοὺς ἥρωας, διά τε τῆς παλιρροίας τῶν πετρῶν καὶ διὰ τοῦ ἐν ϑαλάσσῃ στενοῦ, ὅπερ καὶ ἐπὶ γῆς ἄγαν κινδυνῶδες καὶ φοβερόν ἐστιν. L

b. ἁλὸς ἐν ξυνοχῇσι: ὅπου στενοῦται ἡ ϑάλασσα. λέγει δὲ ἐπὶ τοῦ στόματος τοῦ Πόντου. Lg (P)

319. διαμπερὲς ἐξαλ〈έασϑαι〉: τοῦτο φησίν, ἐπεὶ οὐδεὶς οὐδέποτε ἀβλαβὴς τελέως ἐξέφυγεν, ὥστε οὐδὲ ἂν ἡ Ἀργὼ καίτοι Ἥρας προνοουμένης.

320 a. τὸ μὲν οὖν ἐρηρεῖσϑαι τὸ ἐρρῶσϑαι σημαίνει. P

b. νεάτῃσιν: ταῖς εἰς βάϑος οὔσαις. Lg (P)

321. ἀλλὰ ϑαμὰ ξυνί〈ασιν〉: διὰ πάντων τὸ δεινὸν τοῦ λόγου ἐπαίρει, διά τε τοῦ μὴ ἁπλῶς συνιέναι ἀλλὰ συνεχῶς, καὶ διὰ τοῦ ἐναντίαι . εἰ μὲν γὰρ ἐκ τῶν πλαγίων ἑαυταῖς συνήρχοντο, τάχα ἄν πως δυνατὸν ἦν ὑποτηρήσαντα τὴν σύνοδον ἐκφυγεῖν· εἰ δὲ ἐξ ἐν- αντίας συνέρχονται, ἄντικρυς καὶ ὡμολογημένος ὁ κίνδυνος. δεινοποιεῖ δὲ καὶ τῇ ἀκοῇ ἐκπλήττει τοὺς ἥρωας, ἐπεὶ μεγάλας ἔσχε παρ’ αὐτῶν τὰς εὐεργεσίας, ἵνα καὶ αὐτὸς μεγάλα αὐτοῖς καὶ δεινὰ προμηνύων ὥσπερ ἴσος ἀντευεργέτης ὀφϑῇ.

322—23 a. κορϑύεται: βρασσόμενον ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ὕδωρ διι- κνεῖται. στρηνές δέ ἐστι τὸ ἀνατεταμένον καὶ μέγα καὶ ὀξὺ καὶ διά- τορον.

b. 〈κορϑύεται βρασσόμενον:〉 ἠχεῖται. Sm

c. βρασσόμενον δέ ἀντὶ τοῦ μετὰ ἤχου καὶ ταραχῆς αἰρό- μενον. P

d. στρηνές: σκληρόν. Lg P

e. στυφελή δὲ ἡ τραχώδης ἀκτή. P

23 Hesych. Phot. στρηνές Et. M. 730, 21 (Lex. rhet.) 3 ὁ δέ F : ἡ δέ L : ἡ δέ 〈ἰδέα〉 K. 4 παλιρροίας Lennep Phal. Epist. 1777, 17 : ποιάς χροιάς. 5 καὶ ἐπ’ εἰσαγωγὴν κινδυνῶδες Lennep. 10 ὥστε οὐδὲ ἂν ἡ Ἀργὼ K : ὥσπερ οὐδὲ ἡ Ἀργὼ HF : ὥσπερ οὐδὲ ἐναργῶ L : aliter P. 13 ἰούσαις K. 22 ὑπὲρ W : ὑπ’ L : om. P. 23 ἀνατεταμένον Gg. 29 τραχ- Pierson Verisim. 1831, 188 : ταραχ-.

324. τῷ νῦν ἡμετέ〈ρῃσι〉: διὸ νυν, ἐπεὶ μέγας καὶ πολὺς ὁ κίνδυνος. παραιφασίῃσι δὲ παραινέσεσιν, ὑποϑήκαις.

325. τὸ δὲ ἀλέγειν ἀντὶ τοῦ φροντίζειν. P

326 a. πείρειν δὲ ἐνταῦϑα μὲν τὸ διαπλέειν καὶ διαπερᾶν, ὡς τὸ ‘ἀλεγεινά τε κύματα πείρων’ (Hom.), ἀλλαχοῦ δὲ καὶ τὸ διατρυπᾶν· ‘σπλάγχνα δ’ ἄρ’ ἀμπείραντες’ (B 426). P

b. αὐτάγρετον: αὐϑαίρετον. Lg P

327. τὸ δὲ ϑύνειν τὸ ὁρμᾶν σημαίνει. οἱ δὲ ἰϑύνειν γρά- φοντες ἁμαρτάνουσιν. P

328—29 a. οἰωνῷ δὴ πρό〈σϑε〉: τὸ ἑξῆς· οἰωνῷ δὴ πρόσϑε πελειάδι πειρήσεσϑε ἐφιέμενοι. πελειὰς δὲ εἶδος περιστερᾶς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης (Hist. an. V 13, 544 b 1) φησίν. ὅτι δὲ ἐχρήσαντο περιστερᾷ πλεῖν μέλλοντες, καὶ Ἀσκληπιάδης ἐν Τραγῳδου- μένοις (12 fg 2 b J.) φησίν.

b. τὸ δὲ πρόσϑε τὸ πρότερον δηλοῖ, τὸ δὲ ἀποπρὸ τὸ μα- κράν. τὸ δὲ ἐφιέναι ἐνταῦϑα μὲν τὸ ἐνδιδόναι σημαίνει, ἔστι δ’ ὅτε τὸ ἐντέλλεσϑαι καὶ ἐπιτρέπειν, παρὰ δὲ τοῖς ῥήτορσιν ἰδίως τὸ ἀπὸ δικαστηρίου εἰς δικαστήριον μεταβαίνειν, καὶ ἔφεσις ἡ μετάβασις. Λου- κιανός (Prom. 4)· ‘ἡ δὲ ἔφεσις ἐπὶ τὸν Δία ἔσται’. ἐφίεμαι δὲ τὸ ἐπιϑυμῶ. ὁ δὲ νοῦς· πρότερον δὲ πειράσασϑαι ἐφιέναι οἰωνῷ πελειάδι, ὥστε πέτεσϑαι δηλαδή, μεϑέντες αὐτὴν ἀποπρὸ καὶ μακρὰν τῆς νεώς. P

330 a. σόη: ἀβλαβής. Lg P

b. δίηται: διωχϑείη καὶ πετασϑείη ἡ ὄρνις. Lg P

332. ἀλλ’ εὖ καρτύναντες: ἀσφαλισάμενοι καὶ κρατύναντες. Δωρικὸν δέ ἐστι τὸ κατ’ ἐναλλαγὴν στοιχείων διαλέγεσϑαι, ὡς καὶ κρα- δίαν καὶ κάρτος λέγουσιν.

333—34 a. ἐπεὶ φάος οὐ νυ τι τόσσον: ἡ διάνοια 〈ἡ〉 αὐτὴ γέγονε παρὰ τὴν ἐν ἄλλοις λεχϑεῖσαν (I 870 sq.):

4 Et. M. 667, 44 Et. Gud. 457, 16 Sturz Eust. 1651, 10 16 Moschop. Συλλ. ὀν. Ἀττ. s. ν. ἐφίημι (cf. W 44) Harp. 142, 13 Dind. Lex. rhet. 244, 8 B. Συν. (243, 13 Ba. Phot. Suid.) Hesych. Phot. it. Suid. it. ἔφεσις Et. M. 401, 50 sch. Luc. Prom. 4 4 διαπλ- F : πλ- P. 19 haec non sunt ipsa Luciani verba. 27 〈ἡ〉 αὐτὴ K : αὕτη.

‘οὐδέ τι κῶας αὐτόματον δώσει τις ἑλὼν ϑεὸς εὐξαμένοισιν.’

b. 〈φάος:〉 ζωή. Sm

335. ὀνήϊστον: ὠφελιμώτατον πονεῖτε καὶ πράττετε. λέγει δὲ τὸ κωπηλατεῖν.

336. πρὶν δ’ οὔτι ϑεούς: πρὸ δὲ τοῦ εἰς τὸν πορϑμὸν ἐλϑεῖν οὐ κωλύω ὑμᾶς τοὺς ϑεοὺς ἐπικαλεῖσϑαι βοηϑούς.

341. ὦ μέλεοι: τοῦτο φησιν ὡς τῶν ἡρώων μέγα φρονούντων ἐπὶ τῇ κατασκευῇ τῆς Ἀργοῦς διά τε τὸ τῶν ξύλων μέγεϑος καὶ τὴν κατασκευάσασαν Ἀϑηνᾶς τέχνην.

342—44 a. εἰ κέ με τρὶς τόσσον: διὰ τούτου μάλιστα, ὥσπερ ἐκ ϑεῶν τὸ κώλυμα τῆς ὁδοῦ λέγων εἶναι, πείϑει αὐτοὺς ἐπαναχωρεῖν, ἐάν τι φαῦλον συμβῇ τῇ ὄρνιϑι. τοῦτο δέ φησιν, ἐπεὶ τοὺς παρὰ τῶν ἀδίκων λόγους ὡς ἀπίστους καὶ ἀπληρώτους λαμβάνομεν διὰ τὸ ἀσεβὲς αὐτῶν. φησὶν οὖν· εἰ καὶ τρὶς τοσοῦτον ἢ καὶ πλέον ὑπονοεῖτέ με μισεῖσϑαι ὑπὸ τῶν ϑεῶν ὅσον ἀληϑῶς μισοῦμαι, μὴ τολμήσητε χωρὶς οἰωνοῦ περᾶν.

b. τὸ δὲ ἀνάρσιος σημαίνει μὲν τὸν ἀνάρμοστον, σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἐχϑρόν· οἱ γὰρ ἐχϑροὶ ἀλλήλοις οὐ συμβαίνουσι. P

c. τὸ δὲ πάρεξ βαρυτόνως ἀντὶ τοῦ χωρίς.

345. καὶ τὰ μὲν ὥς κε πέλ〈ῃ〉: καὶ ταῦτα μὲν οὕτως ἂν γένοιτο, καϑὼς καὶ ἔσται καὶ εἵμαρται. L

346. σύνδρομα πετράων: τὴν σύνοδον. διὰ δὲ τούτου πάλιν αἰνίττεται μάλλον, ὡς οὐ ῥᾳδία αὐτοῖς οὐδὲ ἀκίνδυνος ἡ ἔξοδος.

347—49 a. αὐτίκα Βιϑ〈υνῶν〉: μετὰ γὰρ τὴν Φινέως νῆσον ἐπὶ τὰ δεξιὰ μέρη ἐστὶ Βιϑυνία παρὰ τὸν Βόσπορον. ταχέως ἄρα ἐκ- πλεύσαντι τὸ στόμα τοῦ Πόντου ἡ ἑτέρα πλευρὰ τῆς Βιϑυνίας· ἡ γὰρ Βιϑυνία, ὡς προείρηται, περὶ τὸν Βόσπορόν ἐστιν ἐν δεξιᾷ, ἐν ἀριστερᾷ

20 Herodian. I 510, 9. II 931, 32 L. Hesych. πάρεξ — Epim. Hom. (Cram. An. Ox. I 379, 10) Et. M. 652, 40 Et. Gud. 453, 46 Sturz Eust. 732, 39 4 ὠφελιμώτατον W : -ώτερον 11 καί pro κέ Brunck in verbis poetae 17 περᾶν W 27 : ποιεῖν L : παρελϑεῖν F : προϊέναι K : 〈τὸν πλοῦν〉 ποιεῖν Castiglioni Riv. di fil. 61, 1933, 218 : tota sententia deest in P 20 verba, quae in libris scholio 341 adhaerent, huc rettulit Fr. 22 γένοιτο Wil. ad l. : γένηται ἔσται W : ἔστι 26 ἄρα K : γὰρ L : om. P

δὲ Σαλμυδησσὸς Θρᾳκῶν ἀγρίων. ὠνομάσϑη δὲ Σαλμυδησσὸς ἀπὸ τοῦ συρρέοντος εἰς αὐτὸν ποταμοῦ.

b. πλώετε ῥηγμῖνας: ἐχόμενοι τῆς Βιϑυνίας πλεῖτε πρὸς τὰ δεξιά, φυλαττόμενοι τὰς ἐκ τοῦ ἀριστεροῦ μέρους ῥηγμῖνας — λέγοι δ’ ἂν τοῦ Σαλμυδησσοῦ, ἐπειδὴ οἱ περὶ τὸν Σαλμυδησσὸν κατοικοῦντες Θρᾷκες ἐπιτιϑέμενοι διήρπαζον τοὺς παραπλέοντας.

c. Ῥήβας δὲ ποταμὸς Βιϑυνίας.

d. Μέλαιναν: ἄκρα οὕτως καλουμένη. Lg (P)

351—52 a. κεῖϑεν δ’ οὐ μάλα: ἐκ τῆς Θυνιάδος νήσου πλεύ- σαντες οὐ πολὺ ἐπὶ τὸ πέραν εἰς τὴν Μαριανδυνῶν ἥξετε γῆν. τὴν δὲ Μαριανδυνῶν 〈γήν〉 σὺν Γνησιόχῳ τῷ Μεγαρεῖ Βοιωτοὶ κατέσχον, ὡς Ἔφορος (70 fg 44 b J.) ἱστορεῖ. παραρρεῖ δὲ αὐτὴν ὁ Ἀχέρων ποταμός. Ἀχέρων δὲ παρὰ τὰ ἄχεα εἴρηται.

b. τὸ δὲ ἀντιπέραιαν πρὸς τὴν νῆσον· ἀντιπέραν γὰρ τῆς νήσου κεῖται ἡ Μαριανδυνία. P

353—56 a. ἔνϑα μὲν εἰς Ἀίδα〈ο〉: κατά τὸν ἐν τῇ Μαριαν- δυνίᾳ Ἀχέροντα ὡς ἐπὶ τὸν τοῦ Ἅιδου ποταμὸν καταβατή τις ἔστιν ὁδός. ὁ δὲ ῥεῖϑρα σφοδρὰ ἔχων διατέμνει αὐτήν — τὴν Μαριανδυνίαν —, κάτωϑεν ῥέων, καὶ εἰς 〈ἄκραν αὐτὴν〉 ἔκ τινος φάραγγος ῥέων τὰ ῥεύματα εἰσβάλλει.

b. ἀκτή τε προβλής: ἄκρα κατὰ τὴν Ἡράκλειαν, ἣν Ἀχερούσιον

1 Et. M. 707, 52 Tzetz. Lyc. 364, 16 Sch. 5 Xen. An. VII 5, 13 Diod. XIV 37, 3 7 Et. Gen. (AB) Ῥήβας: II 349. ποταμὸς πλωτὸς Βιϑυνίας, παρ’ ᾧ ἀκτή ἐστιν Μέλαινα καλουμένη. Θυνιὰς νῆσος Βιϑυνίας. ib. (A) Μέλεον: . . . II 349. ποταμὸς (Reitzenstein, ποτὲ A) πλωτὸς (W, πλησίον A) τῆς Βιϑυνίας, παρ’ ᾧ ἀκτή ἐστι Μέλαινα. — quae olim pertinuisse videntur ad glossam Μέλαινα Et. M. 377, 2 10 sch. 844/47 a cum loc. sim. 21 sch. 2 fortasse διαρρέοντος αὐτὸν 7 sch. c in L scholio a post ἀγρίων insertum est, cf. W 49 ποταμὸς Βιϑυνίας Lg 8 καλουμένη K : -ουμένη L : aliter P 10 ἐπὶ τὸ W : ἐκ τοῦ L : om. P 11 add. F 12 Ἔφορος M. Marx Eph. Cum. 1817, 6 coll. sch. 844/47 a : Εὐφορίων (fg 90 Scheidw.). traditum defendit Meineke Anal. Alex. 1843, 151 16 κατὰ τὸν K : κατὰ τὴν L : aliter P : κατὰ τὴν ἐν τῇ Μ. 〈Ἡράκλειαν〉 K in adn. 17 Ἀχέροντα, quod post ποταμὸν legitur, huc trai. W 18 desideratur τὴν Ἀχερουσίαν ἄκραν —, κάτωϑε ῥέων, καὶ εἰς ϑάλασσαν ἔκ τινος φ. τὰ ῥ. εἰσβ., cf. sch. d 21 Ἀχερούσιον L : -ουσίαδα P

καλοῦσιν οἱ ἐγχώριοι. Ἡρόδωρος (31 fg 31 J.) δὲ καὶ Εὐφορίων ἐν τῷ Ξενίῳ (fg 35 Scheidw.) ἐκείνῃ φασὶ τὸν Κέρβερον ἀνήχϑαι ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέους καὶ ἐμέσαι χολήν, ἐξ ἧς φυῆναι τὸ καλούμενον ἀκόνιτον φάρμακον. Ἄνδρων δὲ ὁ Τήιος ἐν τῷ Περίπλῳ (fg 1 M. II 348) φησὶν Ἀχέροντά τινα βασιλεῦσαι τῶν τόπων, οὗ ϑυγατέρα γενέσϑαι Δαρδανίδα· ταύτην δὲ Ἡρακλέους πλησιάσαντος ἐσχηκέναι υἱὸν Ποιμένα λεγόμενον· ἀποϑανόντων δὲ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον τῆς τε Δαρδανίδος καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτῆς Ποιμένος, τοὺς τόπους ἀπ’ αὐτῶν κληϑῆναι κατὰ τὴν Ἡράκλειαν Δαρδανίδα τε καὶ Ποιμένα.

c. ὑψόϑι δὲ τείνειν αὐτήν φησι, τουτέστι ὑψηλή ἐστιν. P

d. δινήεις τ’ Ἀχέρων: καὶ ὁ Ἀχέρων ποταμὸς εἰς ϑάλασσαν ῥεῖ διὰ μεγάλης φάραγγος, τέμνων τὴν Ἀχερουσίαν ἄκραν. παρὰ γὰρ τὴν Ἡράκλειαν τὴν ἐν Μαριανδυνοῖς Ἀχέρων τις ἔστι 〈ποταμὸς〉 καὶ στόμιον σπηλῶδες. φάραγγος δὲ τῆς τοῦ ὄρους τραχύτητος καὶ ὀρεινῆς κοιλάδος· φάραγξ γὰρ ἡ ὀρεινὴ κοιλάς.

357—59 a. ἀγχίμολον δ’ ἐπὶ τῇ: ἐπὶ τῇ Μαριανδυνῶν χώρᾳ. τὸ δὲ ἑξῆς· ἐπὶ δὲ τῇ Μαριανδυνῶν γῇ ἐκ τοῦ σύνεγγυς παραπλέετε τὰ τῶν Παφλαγόνων ὄρη.

b. κολωνούς: ὄρη. Lg (P)

c. τοῖσίν τ’ Ἐνετή〈ιος〉: ἀπὸ Ἐνέτης πόλεως Παφλαγόνων. Ὅμηρος (B 852)· ‘ἐξ Ἐνετῶν, ὅϑεν ἡμιόνων γένος’. τούτους δὲ Καύκωνας

729/35 a Et. Gen. (AB) Ἀχερουσιάς: ἔστι λίμνη (immo ἀκτὴ) πλησίον Ἡρακλείας Πόντου. Ἀχέρων δὲ ποταμὸς ἐν Ἅιδου. II 353—354. 2 Anon. Περὶ ἰοβόλων καὶ δηλητηρίων φαρμάκων (Rh. Mus. 28, 1873, 283) Nic. Al. 13 sq. cum sch. Ov. Met. VII 408—419 Plin. Nat. hist. XXVII 4 Serv. Verg. Georg. II 152 Dion. Per. 788—792 cum sch. Pomp. Mel. I 103 20 Et. Gen. (AB) [Ἐνετοί del. W] Ἐνετήιος: [παρὰ Παφλαγόσι (B, -γόνες A) hoc loco del. W] II 358—359. παρὰ Παφλαγόσι (W, περὶ Παφλαγόνων AB) δοκεῖ πρῶτα Πέλοψ κατῳκηκέναι. ὅϑεν καὶ Ἐνετήιον αὐτὸν εἶπεν· Ἐνετοὶ γὰρ οἱ Παφλαγόνες. οἱ 〈δὲ〉 Λυδόν (W, οἱ Λυδοί AB). ib. (A) Ἐνετοί: οἱ Παφλαγόνες· 6 ταύτην δὲ Ἡρακλέους πλησιάσαντος W : ταύτῃ δὲ -έα -τα 12 γὰρ W : δὲ 13 Ἀχέρων τις Α : Ἀχεροντίς L : aliter P add. W 14 σπηλώδες Schaefer : επιλ- P : πηλ- L 20 τοῖσιν — Παφλαγόνων L : ἔνϑα ὁ Ἐνετήιος Πέλοψ ἢ ὁ μενεδήιος (lectio vulgata) ἐβασίλευσε· μενεδήιος μὲν οὖν ὁ ἐμμενετικὸς ἐν τῷ πολέμῳ λέγεται (v. sch. 114 b), Ἐνετήιος δὲ ὁ ἐξ Ἐνέτης πόλεως P. cf. W 42

ἐκάλουν πρὸ τῶν Τρωικῶν. τὸν δὲ Πέλοπα Παφλαγόνα τὸ γένος εἶπεν, ἄλλοι δὲ Λυδὸν αὐτὸν ἱστοροῦσιν· ὁ δὲ Εὐφορίων (fg 135 Scheidw.) ἀμφοτέραις ταῖς δόξαις συντίϑεται.

d. 〈μενεδήϊος:〉 γράφεται Ἐνετήιος. Lg Gm

e. τὸ δὲ τοῦ καί περ ἀφ’ αἵματος εὐχετόωνται περισσὸν ἔχει τὸν περ· ἀπὸ τοῦ Πέλοπος γὰρ ἔλεγον κατάγεσϑαι οἱ Παφλαγόνες. P

360—63 a. ἔστι δέ τις ἄκρη Ἑλ〈ίκης〉: ὅτι ἡ Κάραμβις ἄκρα ὑψηλή τε καὶ καταρρὼξ τῆς Παφλαγονίας καὶ εἰς τὸ πέλαγος τείνει πρὸς ἄρκτον, μνημονεύει καὶ Ἔφορος ἐν δ' (70 fg 41 J.). ὁ δὲ νοῦς· ἔστι δέ τις ἄκρα καὶ ἐξοχὴ ὑψηλὴ εἰς τὸ πέλαγος τείνουσα, κατεναντίον τῆς Ἑλίκης Ἄρκτου κειμένη, ὑφ’ ἧς καὶ αἱ τοῦ Βορέου ἄελλαι περισχίζονται, τουτέστιν αἱ πνοαί. ἔστι δὲ ὑπέρβατον, καὶ ἡ ὑπὲρ ἀντὶ τῆς ὑπό· ὑφ’ ἧς καὶ αἱ τοῦ Βορέου πνοαὶ σχίζονται.

b. ἴσως δὲ βέλτιον λαμβάνειν τὴν ὑπὲρ 〈ἀντὶ τοῦ ἐπάνω· ὑπὲρ〉 τῆς Καράμβιδος καὶ αἱ πνοαὶ τοῦ Βορέου σχίζονται ἤτοι διαλύονται. εἰ γὰρ ἐν ταῖς κορυφαῖς τῶν ὑψηλῶν ὀρέων νηνεμία ἐστίν, ὡς οἱ φυσιολόγοι ἀξιοῦσι, πολλῷ μᾶλλον ὑπὲρ ἐκείνας. διὸ καὶ ἐπάγει· οὕτως ἀνὰ τὸ πέλαγος τετραμμένη τῷ αἰϑέρι κύρει καὶ προσπελάζει. P

c. 〈αἰϑέρι κύρει:〉 ἡ Κάραμβις τῷ αἰϑέρι προσεγγίζει. Lg

364. 〈τὴν δὲ περιγνάμψαντι:〉 τὴν Κάραμβιν δηλονότι κάμψαντι. Lg

366 a. Ἅλυος ποταμοῖο: Ἅλυς ποταμὸς Παφλαγονίας, ὃν

1 sch. Pind. Ol. I 37 a Diod. IV 74, 1 sch. Lyc. 150 Athen. XIV 625 e 22 Et. Gen. (AB, it. in Et. Gud. 99, 16 De Stef.) Ἅλυς: οἷον II 366—367 (οἷον cum verbis poetae om. Gud.). Ἅλυς ποταμὸς Παφλαγονίας (π. Π. om. B, π. ἐν Π-ίᾳ Gud.) κατά Σινώπην, χωρίζων Χάλυβας καὶ Λευκοσύρους τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ (κατὰ — Πόντῳ Gud., om. AB). Ἶριν δὲ αὐτὸν λέγει Καλλίμαχος (fg 324 Schn., Ἶρ. — Καλλ. om. B)· ἔστι δὲ μεταξὺ Σινωπέων καὶ Ἀμισέων (ἔστι — Ἀμ. Gud., om. AB). εἴρηται δὲ Ἅλυς οἱονεὶ ἄλης τις ὢν καὶ πλανήτης, πολλὴν γὰρ διοδεύει γῆν· τροπῇ τοῦ η εἰς τὸ υ ὡς τηρὸς τυρός (τ. τ. om. Gud.), ἁλμηρὸς ἁλμυρός (ἁ. ἁ. om. A). οὕτως Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (οὕτως κτλ. om. Gud.). Et. Or. 147, 14. 153, 1 Et. M. 69, 18. 772, 5 Et. Gud. 97, 5. 230, 6 De Stef. cf. W 73 6 ἐλέγοντο F 8 καταρρὼξ K : -ως L : om. P 10 ἄκρα καὶ ἐξ. W : ἐξ. καὶ ἄ. L : om. P 14 suppl. F 18 κύρει F : κινεῖ P

φυλάττεσϑαι ὁ Πύϑιος τῷ Λυδῶν βασιλεῖ Κροίσῳ εἶπεν (96 Hendess Orac. gr. 1877, 61)· ‘Κροῖσος Ἅλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει.’ ἔστι δὲ μεταξὺ Σύρων τῶν ἐν τῷ Πόντῳ καὶ Παφλαγόνων εἰς τὸν Πόντον ἐκδιδούς.

b. Ἅλυος: ποταμὸς Παφλαγονίας περὶ Σινώπην ἐκβάλλων. Lg (P)

367—68 a. ἐρεύγονται: ἠχοῦσι, ῥέουσι μετὰ ἤχου. Lg (P)

b. μετὰ τόν δ’ ἀγχίρρ〈ο〉ος Ἶρις: μετὰ δὲ τὸν Ἅλυν πλησίον ῥεῖ ὁ Ἶρις, ἐλάττων ὢν τοῦ Ἅλυος κατὰ τὸ μέγεϑος. λευκῇσι δὲ ἀντὶ τοῦ καϑαραῖς.

c. 〈Ἶρις:〉 ποταμὸς Παφλαγονίας. Lg

369—72 a. κεῖϑεν δὲ προτ〈έρωσε〉: ἐκεῖϑεν δὲ προελϑοῦσιν ἀκτήν τινα εἶναί φησιν ἐκκειμένην εἰς ϑάλασσαν· κάμψαντι δὲ αὐτὴν κόλπον εἶναι, εἰς ὃν καταφέρεσϑαί φησι τὸν Θερμώδοντα ὑπὸ τὴν Θεμισκύρειον ἄκραν, ἔνϑα ᾤκησαν αἱ Ἀμαζόνες.

b. ὑπείροχος: ὑπερέχων, ὑψηλός. Lg (P)

c. 〈Θερμώδοντος:〉 ποταμὸς Παφλαγόνων. Lg

d. μύρεται: ἀντὶ τοῦ ἐκρεῖ. συναπτέον δὲ οὕτω· τὸ στόμα Θερμώδοντος κόλπῳ μύρεται. διαειμένος δὲ κατὰ ἀντιστροφὴν διαφερόμενος, μεϑ’ ὁρμῆς ῥέων, οἷον· διὰ πολλῆς γῆς ῥέων ὁ ποταμὸς ὁ Θερμώδων κατὰ τὴν Θεμισκύρειον ἄκραν εἰς κόλπον εὐδινὸν ἐκρέει.

373—76 a. ἔνϑα δὲ Δοίαντος πεδ〈ίον〉: Δοίας καὶ Ἄκμων ἀδελφοί· τίνος δὲ πατρός, οὐ φέρεται, ὡς φησι Φερεκύδης (3 fg 15 b J.).

1 Arist. Rhet. III 5, 1407 a 38 Diod. IX 31, 1 sch. Soph. Trach. 1 Eus. Praep. ev. V 20 Suid. Κροῖσος 14 Et. Gen. (AB) Θεμισκύρειον: οἷον II 370—372. Ἀπολλώνιος. Θερμώδων ποταμός ἐστι παραρρέων τὴν Ἀμαζόνων χώραν· ἔστι δὲ καὶ ἕτερος Βοιωτίας. τρεῖς δὲ πόλεις εἰσίν, ἔνϑα κατῴκουν αἱ Ἀμαζόνες· ἡ μὲν Λυκάστεια, ἡ δὲ Θεμίσκυρα (-κύρεια B, corr. W), ἡ δὲ Χαλίσεια (A, -ίστεια B), ὅϑεν καὶ αἱ Ἀμαζόνες (ἡ μὲν — Ἀμ. hic om. A in fine addens καὶ Χαλίσεια καὶ Λυκάστεια), οἷον II 995. Steph. Byz. Θεμίσκυρα. Χαδισία. Χαλιεία 22 sch. 988 cum loc. sim. Steph. Byz. Δοίαντος πεδίον Φρυγίας. Ἄκμονα γὰρ καὶ Δοίαντά φασιν ἀδελφούς, ἀφ’ ὧν τὸ Δοιάντιον 〈πεδίον add. W〉 καὶ Ἀκμόνιον ἄλσος (Jacoby, ἄλεη codd.). cf. W 91 12 προελϑοῦσιν H : προσ- L : om. P 18 ῥεῖ Lg οὕτω K : αὐτῷ L : om. P 21 εὐδιινόν F, unde εὐδιεινόν Steph. 22 Ἄκμων Holstenius ap. Hoelzlin. 366 : Ἄλκμων

πλησίον δέ, φησί, τοῦ Δοίαντος πεδίου εἰσὶ τρεῖς πόλεις, ἔνϑα κατῴκουν αἱ Ἀμαζόνες, Λυκαστία, Θεμίσκυρα καὶ Χαδηςία. οἱ δὲ Χάλυβες ἔϑνος Σκυϑικόν μετὰ τὸν Θερμώδοντα, οἳ μέταλλα σιδήρου εὑρόντες μοχϑοῦσι περὶ τὴν ἐργασίαν. ἐκλήϑησαν δὲ Χάλυβες ἀπὸ Χάλυβος τοῦ Ἄρεως υἱοῦ. μέμνηται αὐτῶν καὶ Καλλίμαχος (fg 35c Schn. = Pap. Soc. Ital. 1092, 48 sq.)· ‘Χαλύβων ὡς ἀπόλοιτο γένος, γειόϑεν ἀντέλλοντα κακὸν φυτὸν οἵ μιν ἔφηναν.’

b. σμυγερώτατοι: ἐπιπονέστατοι. Lg P

c. 〈ἐργατίναι:〉 μοχϑηροί. Lg

377—80. Γενηταίην ὑπὲρ ἄκρην: Γενηταία ἄκρα, κυρίως οὕτω λεγομένη ἀπὸ Γένητος ποταμοῦ, ἔνϑα Διὸς Ξενίου ἱερόν ἐστι. καὶ Τιβαρηνοὶ ἔϑνος Σκυϑικόν πλησιόχωρον Χαλύβων. Μοσσύνοικοι δὲ ἔϑνος καὶ αὐτὸ 〈Σκυϑικόν〉, ἀπὸ τῆς διαγωγῆς τὴν προση-γορίαν ἐσχηκός. μόσσυνοι γὰρ οἱ ξύλινοι οἶκοι λέγονται, οἷς [καὶ αὐτοὶ] ἐχρῶντο· ὅπερ καὶ αὐτὸς αἰνιττόμενος ὑλήεσσαν γῆν αὐτοὺς οἰκεῖν ἔφη. ἀπὸ γοῦν τοῦ μόσσυνος, ὃ λέγεται ὁ ξύλινος οἶκος, ἐκλήϑησαν Μοσσύνοικοι.

[382]. κάλινα: ξύλινα. Lg (P)

382—85 a. λισσῇ ἐπικέλσετε νήσῳ: τῇ τραχείᾳ καὶ ὑψηλῇ. ἡ δὲ νῆσος καλεῖται Ἀρητιάς. ἐν δὲ ταύτῃ τῇ νήσῳ αἱ Στυμφαλίδες ἦσαν ὄρνιϑες, ἀπὸ Στυμφάλου τῆς Ἀρκαδίας πόλεως ὑπὸ Ἡρακλέους διωχϑεῖσαι. ἐν ταύτῃ οὖν τῇ νήσῳ, φησί, παντοίᾳ σπουδῇ κατάχϑητε· ἐκεῖ γὰρ ὑμῖν ἐπιφανήσεταί τις ὠφέλεια.

1 v. ad sch. 369/72 a 2 sch. I 1321/23 b. II 1005/06 a 9 sch. 244 a. IV 380 11 Steph. Byz. Γενήτης: λιμὴν καὶ ποταμός. Ἀπολλώνιος ἄκραν Γενηταίαν φησί. Σοφοκλῆς (immo Σοφόκλειος) ποταμὸν Γένητά φησιν. ἔστιν οὖν ἐκ τῆς Γένητος γενικῆς Γενηταῖος καὶ Γενηταία ἄκρα. . . cf. W 91 15 Xen. An. V 4, 26 Hesych. μόσσυν. μόσσυνες Phot. Suid. μόσσυνες Et. M. 591, 33 Et. Gud. 322, 19 Sturz 21 Hyg. Fab. 30 (64, 12 Schm.) Serv. Verg. Aen. VIII 299 2 Χαδηςία Holstenius : Χαλυβία L : Χαλκοβία P 9 ἐ-τατοι P Ag : -τεροι L 13 πλ-ον W : πλ-οι L : om. P 14 suppl. W 15 del. W 16 hunc interpretem versus [382] et [383] ignorasse patet; cf. W 58 21 Ἀρητιάς (P) : Ἀρκτιάς L

λισσὴ δὲ ἀντὶ τοῦ ὁμαλή. Ἀμερίας δὲ ἐν Γλώσσαις λισσὸν τὸ ὑψηλὸν ἀποδίδωσιν. ὅτι δὲ ἡ νῆσος αὕτη ὄρνιϑας ἔχει τοξευούσας τοῖς πτεροῖς ὡς βέλεσιν, ἱστορεῖ καὶ Εὐριπίδης ἐν Φρίξῳ (fg 838 N.²).

b. 〈ἀπειρέσιοι:〉 πολλοί. Lg

c. ἐφέπουσιν: διατρίβουσιν. Lg P

387 a. Ὀτρηρὴ καὶ Ἀντιόπη: Ἀμαζόνων αὗται βασίλειαι.

b. 〈στρατόωντο: . . .〉 ποίαν δὲ στρατιάν, οὐδεὶς ἐδήλωσεν.

388—91 a. ἔνϑα γὰρ ὕμμιν: ἐνταῦϑα γάρ, ἐν τῇ Ἀρητιάδι νήσῳ, ὑμῖν ὄφελος ἐκ τῆς ϑαλάσσης ἥξει ἄρρητον, δηλονότι διὰ τὸ ναυάγιον. λέγει δὲ τοὺς Φρίξου καὶ Χαλκιόπης τῆς Αἰήτου ϑυγατρὸς παῖδας, οἵτινες ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στελλόμενοι διὰ τὸν Ἀϑάμαντος κλῆρον, ἐν ταύτῃ τῇ νήσῳ ναυαγήσαντές ἔτυχον ἐπιμελείας παρὰ τῶν ἡρώων καὶ ὁδηγοὶ αὐτοῖς εἰς τὴν Σκυϑίαν ἐγένοντο. εἰσὶ δὲ οὗτοι Ἄργος, Μέλας, Κυτίσωρος, Φρόντις.

b. 〈ἀδευκέος:〉 τῆς ἀπροσδοκήτου, ἀντὶ τοῦ τῆς παρ’ ἐλπίδας ὑμῖν φανείσης. Lm

c. ἀδευκῆ δὲ φησι τὴν ϑάλασσαν, ἤγουν πικράν· δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ. ἄρρητον δὲ φησι τὸ ὄνειαρ διὰ τὸ ἀπροσδόκητον τοῦ ναυαγίου. P

d. τῷ κέ τε φίλα φρο〈νέων〉: διό, ἐπεὶ ὠφελήσει ὑμᾶς, εὐνοῶν ὑμῖν κελεύω κατέχειν.

e. 〈ἀλλὰ τίη με:〉 ταῦτά φησιν, ἐπεὶ ἔλαϑεν ἑαυτὸν τὰ πάντα μέλλων λέγειν — τίνες τε εἴησαν οἱ συντευξόμενοι καὶ ὅπερ αὐτοῖς ποιήσουσιν — καὶ παρεκβαίνειν τῶν προαπαγγελϑέντων αὐτῷ· ἔφη

1 Et. Gen. (AB) λισσή: II 382. λισσὸν τὸ ὁμαλὸν παρὰ τὸ λίαν ἴσον. Ἀμερίας δὲ ἐπὶ τοῦ ὑψηλοῦ αὐτὸ λαμβάνει. αὕτη δὲ ἡ νῆσος ὄρνιϑας ἔχει τοξευούσας τοῖς πτεροῖς ὡς βέλεσιν, τὰς καλουμένας Στυμφαλίδας (B, Στυφελ- A). ἡ δὲ νῆσος καλεῖται Ἀρητιάς (B, Ἄρηα A), ἐπειδὴ ἐν αὐτῇ ἐπιφανέστατον ἱερὸν Ἄρεως. sch. γ 293 Hesych. λισσόν Suid. λισσή 10 II 1147—56 15 sch. 267 a cum loc. sim. 17 sch. I 1037/38 b cum loc. sim. 7 l. praem. W 8 verba ἐν τῇ Ἀ. ν., quae in L post ὄφελος leguntur (P totam sententiam immutavit), huc transp. Fr. 20 κέ L : κέν P : καί Brunck in contextu 22 l. praem. A 24 ποιήσουσιν F : -ωσι L : om. P παρ-ειν K : -ων L : om. P

γὰρ (v. 311 sqq.) τὰ πάντα ἀκριβῶς μὴ εἰπεῖν διὰ τὸ μὴ προσκροῦσαι τοῖς ϑεοῖς πάλιν. διὸ ἑαυτοῦ ἐπιλαμβάνεται.

f. 〈ἀλιτέσϑαι:〉 ἁμαρτεῖν. Lg

g. 〈διηνεκέως:〉 καθόλου. Lg

392—94 a. νήσου δὲ προτέρω 〈σε〉: μετὰ δὲ τὴν νῆσον καὶ τὴν περαίαν γῆν οἰκοῦσιν οἱ Φίλυρες. ὑπεράνω δὲ τῶν Φιλύρων καὶ ἔμπροσϑέν εἰσιν οἱ Μάκρωνες, ἔϑνος Σκυϑικόν 〈ἤ〉 ἄποικον τῶν Εὐβοέων· ἡ γὰρ Εὔβοια καὶ Μάκρις ἐκαλεῖτο διὰ τὴν ϑέσιν.

b. νήσου δὲ προτέ〈ρωσε〉: τῆς δὲ νήσου τῆς Ἀρητιάδος ἔμπροσϑεν καὶ τῆς κατὰ τὸ ἐναντίον γῆς οἰκοῦσι Φίλυρες, οἳ ἐκλήϑησαν ἀπὸ Φιλύρας τῆς Ὠκεανοῦ ϑυγατρός, γαμετῆς δὲ Κρόνου, μητρὸς δὲ Χείρωνος, ἐνταῦϑα διατριψάσης. ἢ οὕτως· μετὰ δὲ τὴν νῆσον 〈καὶ〉 τὴν περαίαν γῆν νέμονται Φίλυρες.

c. περιώσια: πολλά. φησὶ δὲ τοῦτο διὰ τὸ εἰς πολλὴν χώραν διεσπάρϑαι αὐτούς.

d. 〈φῦλα Βεχείρων κτλ.:〉 ἔϑνη Σκυϑικά. Lg P

395. ἑξείης δὲ Σάπειρες 〈ἐπὶ σφίσι〉: ἐπὶ τοῖς Βεχείροις. Σάπειρες δὲ ἔϑνος Σκυϑικόν οὕτω κληϑὲν διὰ τὸ πολλὴν παρ’ αὐτοῖς γίνεσϑαι τὴν σαπφειρίνην λίϑον.

396 a. 〈Βύζηρες:〉 ἔϑνος Σκυϑικόν. Lg

b. ὁμώλακες: ὅμουροι. ὤλακα γὰρ τὴν αὔλακα Δωρικῶς· καὶ Ὅμηρος (N 707) ‘ἱεμένω κατὰ ὦλκα’.

397—98 a. ἀρήιοι: ἤτοι οἱ κατὰ φύσιν πολεμικοὶ ἢ οἱ τῷ Ἄρει φίλοι καὶ ἱεροί. Lm (P)

7 sch. I 1024 a cum loc. sim. 10 II 1231—41 sch. I 554 cum loc. sim. 17 Steph. Byz. Βέχειρ: ἔϑνος Σκυϑικόν, ὡς Σάπειρ κτλ. Et. Gen. (AB) Βέχειρ: εἴρηται εἰς τὸ Σάπειρες. ubi nihil de Bechiribus. 19 Et. Gen. (AB) Σάπειρες: ἡ εὐϑεῖα Σάπειρ, τὸ πληϑυντικὸν Σάπειρες. παρὰ δὲ τούτοις γίνεσϑαι (sch., γενέσϑαι AB) καὶ ὁ σάπφειρος λίϑος λέγεται. 22 Et. Gen. (AB) ὁμώλακες: II 396—397. οἷον (om. A) ὁμοαύλακες, ὅμοροι· ὤλακα γὰρ τὴν αὔλακα Δωρικῶς. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. sch. B N 707 Apoll. Lex. Hom. 170, 31 B. 2 διὸ P : om. L 7 add. W 9 sch. b post c collocatur in L 13 suppl. K 17 Σκυϑικά P : -ῶν L 18 add. W ἐπὶ τοῖς B. Lg 19 ἔϑνος Σκ. Lg? 20 σαπφειρίνην W : σαπειρίνην L : Σαπειρίτην F : Σαπειρικὴν P : Σαπφειρίτην vel -ῖτιν Schaefer Auctarium IV 11

b. ἀλλ’ ἐνὶ νηὶ πείρε〈ϑ’〉: ἀλλὰ πλεῖτε, φησίν, ἕως ἂν εἰς τὸ μυχώτατον τῆς ϑαλάσσης ἀφίκησϑε. μετὰ γὰρ τὴν Σκυϑίαν ἐστὶ τὸ τέλος τῆς ϑαλάσσης διὰ τὸ διαδέχεσϑαι τὴν Μαιώτιδα λίμνην, μεϑ’ ἣν ὁ Ἀρκτικός ἐστιν ὠκεανός. L

c. ἀλλὰ πείρετε, φησίν, καὶ πλέετε, ἤγουν ἕως ἂν τῇ μυχάτῃ καὶ ἐσχάτῃ ϑαλάσσῃ ἐγχρίμψητε, δηλονότι μέχρις ἂν εἰς τὸν μυχὸν ἀφίκησϑε τοῦ Εὐξείνου πόντου· ἐνταῦϑα γὰρ καὶ ἡ Σκυϑία τε- λευτᾷ. καὶ τὴν μὲν Σκυϑίαν διαδέχεται ἡ Σαρματία, τὸν δὲ Εὔξεινον ἡ Μαιῶτις· περιοικοῦσι δὲ τὴν Μαιῶτιν οἱ Σαρμάται, ὑπὲρ δὲ τοὺς Σαρμάτας ὁ Σαρματικός ἐστι καὶ Ἀρκτικὸς ὠκεανός. P

399—401 a. Κυταΐδος: Κολχικῆς· Κύταια γὰρ πόλις Κολχίδος. ἔστι δὲ καὶ ἑτέρα Κύταια, πόλις τῆς Εὐρώπης, ὁμώνυμος τῇ Σκυϑικῇ,

11 Et. Gen. (AB) Ἀμαραντῶν: Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά, οἷον II 399. Κύταια (Reitz., -τος AB) πόλις τῆς Κολχίδος. ἔστι δὲ καὶ ἑτέρα Κύταια (Reitz., Κύτα B, κατὰ A) τῆς Εὐρώπης κατ’ ἀρχὰς τοῦ εἴσπλου τοῦ Πόντου· ἐκεῖϑεν δὲ τὴν ἀρχήν (A, τῶν -ῶν B) λαμβάνει (Et. M., -ουσα AB). λέγεται δὲ οὕτως ὀνοματικῶς, ὅϑεν Κυταΐδα τὴν Μήδειαν 〈προσαγορεύει add. Reitz.〉. Ἀμαραντὸς (Et. M., -τά A) πόλις ἐν τῷ Πόντῳ, ὡς δὲ ἔνιοι, ὄρη τῆς Κολχίδος, ἐξ ὧν καταφέρεται ὁ Φᾶσις. ὅπερ ἀγνοήσας ὁ Ἐφέσιος Ἡγησίστρατος Ἀμαραντίους λειμῶνας (Reitz., λιμένας A) ἀπέδωκεν τοῦ Φάσιδος διὰ τὸ εὐϑαλεῖς εἶναι 〈καὶ ἀμαράντους· ὁ δὲ Κτησίας Ἀμαραντὰ ὄρη add. Reitz.〉 τῆς Κολχίδος (Reitz., Καλχιδόνος A). ὁ δὲ Φᾶσις ποταμὸς φέρεται (Gaisford, φαίνεται A) ἀπὸ Ἀρμενίων ὀρῶν κατὰ Κόλχους εἰς ϑάλασσαν (Reitz., εἰς K. κατὰ ϑ. A. in B omnia desunt inde a λέγεται δὲ οὕτως usque ad ϑάλασσαν). τὸ δὲ Ἀμαραντῶν ἐνταῦϑα ἐπὶ τῶν ὀρέων περισπᾶται ὡς κύριον καὶ τὰ Ἀμαραντὰ ὀξυτόνως λεκτέον· πρὸς 〈γὰρ add. Reitz.〉 διαφοράν [σημαινομένου del. W] τοῦ (A, τὰ B) ἀμάραντα σώματα δηλοῦντος (Reitz., δῆλον AB) οὕτως λέγονται. — ib. (AB) Κυταΐδος: II 399. Κύταια (-τος AB) πόλις τῆς Κολχίδος. ἔστι δὲ καὶ (καὶ om. A) ἑτέρα Κύταια (Κυταῖς AB) τῆς Εὐρώπης. Ἀπολλώνιος. Ἀμαραντὸς (-τά AB) πόλις ἐν τῷ Πόντῳ, ὡς δὲ ἔνιοι, ὄρη Κολχίδος. Ἀμαραντῶν δὲ ἐνταῦϑα ἐπὶ (A, περί B) τῶν ὀρέων περισπᾶται πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ἀμαράντων σωμάτων. sch. III 1220 sch. Lyc. 11 L hunc verborum ordinem praestat: Κυταΐδος — Κολχίδος, ἔστι — Σκυϑ. primum (L1), p. 163 lin. 3 Ἀμαραντῶν — Καϑόλου, ib. lin. 4 ἔστι — καταφ. primum (L1), p. 162 lin. 12 ἔστι — Εὐρώπης iterum (L2), p. 163 lin. 1 κατὰ — προσαγ., p. 163 lin. 4 ἔστι — καταφ. iterum (L2), ὅπερ sqq. cf. W 49 et Phil. 81, 1926, 20. 12 ἔστι δὲ L1 P : ἔστιν οὖν L2 — Κύτ. π. τ. Εὐρ. L2 : π. τ. Εὐρ. Κύτ. L1 : aliter P. Ταυρικῆς pro τῆς Εὐρώπης prop. W Phil. l. l. ὁμώνυμος τῇ Σκυϑικῇ L : καλουμένη ὁμωνύμως τῇ Κολχικῇ P : ὁμώνυμος, τῆς Σκυϑικῆς K.

κατὰ τὸν εἴσπλουν τοῦ Εὐξείνου· ἐκεῖϑεν δὲ τὴν ἀρχὴν λαμβάνει. λέγεται δὲ οὕτως ὀνοματικῶς, ὅϑεν Κυταΐδα τὴν Μήδειαν προσαγορεύουσιν. Ἀμαραντῶν δὲ περισπωμένως, ὡς φησιν Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Καϑόλου (I 222, 17 L.). ἔστι δὲ Ἀμαραντός πόλις ἐν Πόντῳ· ὡς δὲ αὐτός φησιν, 〈Ἀμαραντά〉 ὄρη τῆς Κολχίδος, ἐξ ὧν ὁ Φᾶσις ποταμὸς καταφέρεται. ὅπερ ἀγνοήσας Ἡγέστρατος ὁ Ἐφέσιος Ἀμαραντίους ἀπέδωκε λειμῶνας τοῦ Φάσιδος διὰ τὸ εὐϑαλεῖς εἶναι καὶ ἀμαράντους. ὅτι δὲ τὰ Ἀμαραντὰ ὄρη ἔστι Κόλχων, ἱστορεῖ Κτησίας ἐν β' (fg 94 M. Herod. rec. Dind. 1844, App. 106). ὁ δὲ Φᾶσις φέρεται μὲν ἀπὸ τῶν Ἀρμενίας ὀρῶν, ὡς φησιν Ἐρατοσϑένης (fg III B 75 Berger), ἐκδίδωσι δὲ κατὰ Κόλχους εἰς ϑάλασσαν. Κίρκαιον δὲ τόπος ἐστὶ τῆς Κολχίδος, ἀπὸ Κίρκης τῆς Αἰήτου ἀδελφῆς, ἢ πεδίον. οὐ δύναται δὲ ἀπὸ τῆς ἑτέρας Κίρκης ὠνομάσϑαι. ἐγένοντο γὰρ Κίρκαι δύο, περὶ ὧν ἐν τοῖς ἑξῆς ἐροῦμεν. καὶ Τίμαιος (fg 9 M. I 195) δὲ φησι πεδίον ἐν Κόλχοις εἶναι Κίρκαιον.

b. Κιρκαίοιο: προπαροξύνεται Κίρκαιον. Lg (P)

404—05 a. ἄλσος τε σκιόειν: ἀντὶ τοῦ σκιόεν. ὁ δὲ Ἑλλάνικος

174. 1312 Eust. Dion. Per. 76 Steph. Byz. Ἀμαραντοί: ὀξυτόνως Κολχικόν ἔϑνος, ἀφ’ ὧν ὁ Φᾶσις ῥεῖ, ὅϑεν καὶ Ἀμαράντιον τὸν Φᾶσίν φασιν (φησιν W 92 propter III 1220). id. Ἀπεράντεια 12 Et. Gen. (AB) Κίρκαιον (Κίρκον A): οἷον III 200—201. Κίρκαιον τόπος καὶ πεδιὰς Σκυϑίας, ἔνϑα ἡ Κίρκη διέτριβεν. Κίρκαιον δὲ εἶπεν τὸ ῥιζοφόρον. τὴν δὲ Κίρκην φασὶ (B, φησὶ A) ϑυγατέρα Αἰήτου εἶναι καὶ Ἑκάτης 〈τῆς add. Sylburg〉 Περσέως, ἀδελφὴν τῆς Μηδείας. sch. III 200 b. 240 Dion. Per. 692 Eust. ad l. Suid. Κίρκαιον πεδίον Diod. IV 45, 2. 3 1 ἐκ. — λαμβάνει (scil, ὁ Εὔξεινος) K et Et. M. : ἐκ. — -ουσιν L : ἀφ’ ἧς (scil, πόλεως) φησι (φασὶ ?) καὶ τὴν Κολχικὴν ἐσχηκέναι τὴν ἀρχήν P. 2 ὅϑεν Κυταίδα τὴν Μήδειαν προσαγορεύει (-ουσιν F) L : ἀφ’ ἧς Κυταῒς καὶ Κυταϊκή (Lyc. 174) λέγεται ἡ Μήδεια P. cf. W 48. 3 ἐν τῷ η' 〈τῆς〉 Καϑόλου K. 4 ἔστι δέ Ἀμ. L1 : Ἀμ. δὲ L2 : om. P. ὡς δὲ αὐτός φησιν L1 : ἢ ὡς αὐτός φησιν P : ὡς δὲ ἔφη L2. 5 suppl. W. ἐξ ὧν ὁ Φ. ποτ. κ. L1 : ἐξ ὧν κ. ὁ Φ. L2 : ἀφ’ ὧν κ. ὁ Φ. P. 6 Ἡγέστρατος L : Ἡγησίστρατος cum Et. P. de hoc aliunde non constat. 7 λειμῶνας Schaefer : λιμένας. 10 τῶν P : om. L. 11 κατὰ Κ. εἰς ϑ. K : εἰς Κ. κατὰ ϑ. L : εἰς τὴν Κολχίδα ϑ. P. 14 haec spectare videntur ad scholium versibus IV 662 sqq. olim ascriptum; cf. W 59. καὶ P : om. L. 15 τὸ ante Κίρκαιον add. H.

(4 fg 129 J.) ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Διός φησι κεῖσϑαι τὸ δέρας. τοῦ δὲ ἐν Κόλχοις λεγομένου Ἀρείου πεδίου καὶ τοῦ αὐτόϑι Ἄρεως τεμένους μέμνηνται πολλοί. φησὶ δέ, ὅτι τὸ χρυσοῦν δέρας ἀνάκειται ἐν τῷ τοῦ Ἄρεως ἄλσει ἐπί τινος φηγοῦ, φυλασσόμενον ὑπὸ δράκοντος τεραστίου τὸ μέγεϑος. τὸ δὲ σκιόειν ἀντὶ τοῦ σκιόεν κατὰ Ἰωνικὴν πρόσϑεσιν τοῦ ι.

b. 〈τέρας:〉 ἀντὶ τοῦ ϑαῦμα. Lg

409. ἀμφασίῃ βεβολημένοι: οἷον ὑπὸ ἀφασίας ἐκπεπληγμένοι. Lg P

413—18 a. ἀσπαστῶς κεν παρὰ σέο: ἡδέως ἂν παρὰ σοῦ μάϑοιμι, εἰ καὶ ὑποστρέψαντες ἐκ Κόλχων ἐκφευξόμεϑα.

b. δύο δὲ μάλιστα ἐφίεται ὁ Ἰάσων μαϑεῖν παρὰ τοῦ Φινέως· ἓν μέν, πῶς ἂν αὖϑις κατὰ τὴν ὑποστροφὴν διαπλεύσαι τὰς Συμπληγάδας· δεύτερον, πῶς ἂν μέχρι τῆς Κολχίδος ἀφίκοιτο διαπλεύσας τοσαύτην ϑάλασσαν. τὸ δὲ δυσχερὲς τοῦ πλοῦ ἐνέφηνε διὰ τοῦ τὴν Κολχίδα κεῖσϑαι ἐπὶ τὰ ἔσχατα τῆς γῆς καὶ τοῦ Πόντου. P

c. Αἶα δὲ Κολχίς: ἡ Αἶα πόλις τῆς Κολχίδος, αὕτη ἐπ’ ἐσχάτοις κεῖται τῆς οἰκουμένης.

421—22 a. ἐπεὶ δαίμων: ἐκ δὲ τῆς Αἴας, φησίν, τουτέστιν ἐκ τῶν Κόλχων, ϑεὸς ὑμῖν καθηγήσεται, καὶ εἰς τὴν Αἶαν πλέουσι πολλοὶ ἔσονται καθόλου πομποί.

b. ἐξ Αἴης: ἄλλος ὑμῖν, φησί, γενήσεται πλοῦς ἐκ τῆς Αἴας. τοῦτο δὲ λέγει, παρόσον οὐ διὰ τῶν Συμπληγάδων ὑποστρέψουσιν.

423—24. ἀλλά, φίλοι, φρά〈ζεσϑε〉: διὰ φροντίδος ἔχετε, φησί, τὴν ἐκ τῆς Ἀφροδίτης δολίαν βοήϑειαν.

431—32. τὸ δὲ ὅσσον ἄπωϑεν ἤλασαν ἀντὶ τοῦ ὅσον μακρὰν ἐπορεύϑησαν. P

434. Δικταίης ἄντρον: εἰς τὸ τῆς Κρήτης ὄρος. ἐρίπναι

1 sch. Pind. Pyth. IV 431 Hyg. Astr. poet. II 26. 2 Apoll. Bibl. I 83. 28 sch. I 581 cum loc. sim. 2 Ἀρείου K : Ἀργείου. 3 φησὶ L : φασὶ P. 8 οἷον Wil. ad l. : οἱ L : ἀντὶ τοῦ P. 12 qui haec scripsit, poetam male intellexit. 13 διαπλεύσαι Schaefer : -οι P : -ει F. 22 ἐξ Αἴης W : μετὰ δ’ Αἶαν L : om. P. 23 -στρέψ- W : -στρέφ- L : aliter P.

δὲ κατὰ μέν τινας τὰ ἀποϑραύσματα τῶν ὀρῶν· κατὰ δὲ τοὺς γλωσσο- γράφους πάντα τὰ ὄρη ἐρίπναι καλούνται.

438. ἦ ἄρα δή τις: τὸ ἄρα ἠϑικῶς ἀντὶ τοῦ ὡς ἔοικε. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ (ρ 454)· ‘οὐκ ἄρα σοί γ’ ἐπὶ εἴδεϊ καὶ φρένες ἦσαν’. καὶ Ἡσίοδος (Op. 11)· ‘οὐκ ἄρα μοῦνον ἔην Ἐρίδων γένος’, οὐκ ἦν, ὡς ἔοικε, μία Ἔρις.

441—42. εἰ δὲ καὶ ὀφϑαλμ〈οῖσι〉: εἰ δὲ καὶ ἀναβλέψαι ϑεῶν τίς σε ποιήσειεν, χαρείην ἂν ὅσον [ὡς] εἰ σωϑείην εἰς τὴν πατρίδα. L

445. ὑποσμύχονται: ὑποτύφονται, ὅπερ ἐστὶν ὑπὸ πάϑους ἠμαύρωνται. ἔστι δὲ ὑποσμύχειν καὶ τὸ ἠρέμα ὑποκαίειν, οἱονεὶ ὑποκέ- καυνται.

451—52. 〈οἳ〉 καὶ πρόσϑεν ἐπ’ ἤματι: οἵτινες συνεχῶς ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. τὸ ἑξῆς· φέροντες μέρος τῆς ἰδίας τροφῆς. Lm (P)

456—57. σὺν τοῖσι δ’ ἵκανε Παραίβιος: ὁ μὲν Ἀπολλώνιος τὸν Παραίβιον φίλον Φινέως εἶναί φησιν, οἱ δὲ ἄλλοι δοῦλον εἶναι πιστόν. οἱ δὲ περὶ τὸν Παραίβιον, φησίν, ἐχάρησαν ἰδόντες τοὺς ἥρωας.

458—60 a. 〈αὐτός:〉 ὁ Φινευς δηλονότι. Lg

b. αὐτὸς γὰρ ὁ Φινεὺς ὑπεμυϑήσατο καὶ προεῖπε τῷ Παραιβίῳ τὴν τῶν ἡρώων ἔλευσιν. συνάπτειν μὲν γὰρ δεῖ τὴν ὑπὸ τῷ ἐμυϑήσατο, λαμβάνειν δὲ ἀντὶ τῆς πρό· ὥσπερ καὶ τὸ ‘ὑπειπών’ (Ar. Vesp. 55) ἀντὶ τοῦ προειπών. P

c. 〈Θυνίδι γαίῃ:〉 τὴν περὶ τὸν Βόσπορον χώραν πάλιν (cf. v. 177) Θυνίδα εἶπεν. Lm

d. ὅρα δέ, ὅτι Θυνίδα γῆν εἶπεν, ἐν ᾗ κατῴκει ὁ Φινεύς, ὡς εἶναι μέρος τι Θράκης, ὃ καλεῖται Θυνίς. P

470. μόρον: νῦν τὴν τύχην. Lg (P)

471—75 a. εὖτε γὰρ οὖν ὡς πλεῖστα κά〈μοι〉: ὁ Παραί-

9 Et. Gen. (AB) ὑποσμύχονται ὀπωπαί (II 445): ὑποτύφονται. ἔστι δὲ ὑποσμύχειν τὸ ἠρέμα ὑπολάμπειν. 12 450. Et. Gen. (AB) περικτίται: ὡς φησιν Ἡρωδιανός (deest in Lentzii coll.), σημαίνει τοὺς κτίστας· ἔλλειψις οὖν τοῦ σ. II 450. Ἀπολλώνιος (Ἀπ. om. B). 3 τὸ ἄρα W : τὸ ἦ ῥα L : τὸ ἦ ἄρα PH. 8 τόσον ὡς F del. A. 9 πάϑους W : β-. 10 -κέκαυνται F : -κέκαυται L : -καίονται P.

βιος, φησί, πατρικὴν ἁμαρτίαν ἀποτιννὺς ἀεὶ ἐν ἀπορίᾳ ἦν βίου, καὶ εἰ πλεῖστα μοχϑήσειεν.

b. χρησμοσύνη: ἀπορία, πενία, ἔνδεια. Lg (P)

476—83 a. Ἁμαδρυάδος νύμφης: Ἁμαδρυάδας νύμφας Μνησίμαχος (fg 3 M. IV 453) φησι διὰ τὸ ἅμα ταῖς δρυσὶ γεννᾶσϑαι· ἢ ἐπεὶ δοκοῦσιν ἅμα ταῖς δρυσὶ φϑείρεσϑαι, νύμφαι Ἁμαδρυάδες λέγονται. Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνός (fg 12 M. I 35) ἱστορεῖ, ὡς ἄρα Ῥοῖκος, ϑεασάμενος δρῦν ὅσον οὔπω μέλλουσαν ἐπὶ γῆς καταφέρεσϑαι, προσέταξε τοῖς παισὶν ὑποστηρίξαι ταύτην. ἡ δὲ μέλλουσα συμφϑείρεσϑαι τῇ δρυὶ νύμφη ἐπιστᾶσα τῷ Ῥοίκῳ χάριν μὲν ἔφασκεν εἰδέναι ὑπὲρ τῆς σωτηρίας, ἐπέτρεπεν δὲ αἰτήσασϑαι ὅ τι βούλοιτο. ὡς δὲ ἐκεῖνος ἠξίου συγγενέσϑαι αὐτῇ, ὑπέσχετο δοῦναι τοῦτο· φυλάξασϑαι μέντοι γε ἑτέρας γυναικὸς ὁμιλίαν παρήγγειλεν, ἔσεσϑαι δὲ μεταξὺ αὐτῶν ἄγγελον μέ- λισσαν. καί ποτε πεσσεύοντος αὐτοῦ παρίπτατο ἡ μέλισσα· πικρότερον δέ 〈τι〉 ἀποφϑεγξάμενος εἰς ὀργὴν ἔτρεψε τὴν νύμφην, ὥστε πηρω- ϑῆναι αὐτόν, καὶ Πίνδαρος δὲ φησι, περὶ νυμφῶν ποιούμενος τὸν λόγον (fg 165 Schr.)· ‘ἰσοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος λαχοῦσα’. ὁ οὖν τοῦ Παραιβίου πατὴρ ἐκκόπτων δρῦν παρεκαλεῖτο ὑπὸ νύμφης μὴ τεμεῖν αὐτήν· συγγεγεννημένη γὰρ οὖσα ἐὰν ἐκκοπῇ, αἰτίαν

4 Et. Gen. (AB) Ἁμαδρυάδες: Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά, οἷον II 475—478 (οἷον — οἷος v. 476 et v. 478 om. B). Ἁμαδρυάδες νύμφαι λέγονται διὰ τὸ ἅμα ταῖς δρυσὶ (δυσὶ A) γεννᾶσϑαι, ἢ ἐπειδὴ δοκοῦσιν ἅμα ταῖς (τοῖς B) δρυσὶ φϑείρεσϑαι. Χάρων γὰρ ὁ Λαμψακηνός ἱστορεῖ, ὡς Ῥοῖκος, δρῦν ϑεασάμενος ἤδη μέλλουσαν ἐπὶ γῆν καταφέρεσϑαι, προσέταξε τοῖς παισὶ ταύτην ὑποστηρίξαι. ἡ δὲ μέλλουσα συμφϑείρεσϑαι (συμφέρεσϑαι A, προσέταξε — συμφϑείρεσϑαι om. B) τῇ δρυὶ νύμφη ἐπιστᾶσα τῷ Ῥοίκῳ χάριν μὲν ἔφασκεν εἰδέναι (εἰδ. ἔφ. A) ὑπέρ τῆς σωτηρίας, ἐπέτρεπε δὲ αἰτήσασϑαι ὅ τι βούλοιτο. ὡς δὲ ἐκεῖνος ἠξίου συγ- γενέσϑαι αὐτῇ, ἐπιζήμιον μὲν (B, μου A) 〈οὐκ add. Reitz.〉 ἔλεγεν εἶναι τοῦτο, φυλάξασϑαι (-άξας AB) δὲ ὅμως ἑτέρας γυναικὸς ὁμιλίαν. ἔσχον δὲ μεταξὺ αὐτῶν ἄγγελον μέλισσαν. καί ποτε πεσσεύοντος αὐτοῦ παρίπτατο (Reitz., περιίπτατο AB) ἡ μέλισσα· πικρότερον δέ τι ἀποφϑεγξάμενος εἰς ὀργὴν ἔτρεψεν τὴν νύμφην, ὥστε πηρωϑῆναι (ὥστεγε πειρασϑῆναι B). καὶ Πίνδαρος· ‘ἰσοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος (τε- κμαίρων ὄνομα B) λαχοῦσα (-οῦσαι B)’. sch. Theocr. III 13 c sch. Lyc. 480 9 προσέταξε P cum Et. : προστάξαι L. 10 παραστᾶσα dubitanter Wil. ad l. 14 παρίπτατο K : παρίστατο L : ἐπέστη P. 15 add. W ex Et. 16 sententia καὶ Πίνδαρος — λαχοῦσα in P post λέγονται lin. 7 legitur. 19 αἰτίαν W : παραιτίαν F : -αιτία L : -αίτιον H : aliter P.

αὐτῇ ἔσεσϑαι ϑανάτου. ἀπιϑήσαντος δὲ αὐτοῦ νεμεσῆσαι τὸ δαιμόνιον αὐτῷ τε καὶ τοῖς ἐγγόνοις καὶ κακῶν γενέσϑαι παραίτιον.

b. ἀϑέριξε: ἀντὶ τοῦ ἠμέλησε. Lg (P)

c. 〈ἤ μιν:〉 ἥτις αὐτόν. Lg

d. 〈πρέμνον:〉 στέλεχος. Lg

e. νηκερδῆ: ἀνωφελή. Lg (P)

f. οἶτον: τύχην. Lg (P)

483—84. ἔγωγε μέν, εὖτ’ ἀφίκα〈νεν〉: πρὸς ἐμὲ ὅτε ἦλϑε, φησίν, ὁ Παραίβιος μαντευσόμενος καὶ τὴν ἀτυχίαν ἀνεκοινώσατο, ἔγνων αὐτὸν ὑπὲρ τῆς τοῦ πατρὸς ἁμαρτίας δίκην ἀποτιννύντα.

485 a. λωφήια ῥέξαι: ἐφ’ οἷς λωφήσει καὶ παύσεται ἡ τῆς νύμφης ὀργή, τουτέστι καταπαυστικὰ τῆς ὀργῆς.

b. λωφήια: ἐξιλαστήρια, ἐφ’ οἷς λωφήσει καὶ παύσεται κακού- μενος. ‘λωφῆσαι’ δὲ κυρίως ἐπὶ τῶν ζῴων, τὸ ἀπὸ τοῦ τραχήλου ἄχϑος ἀποϑέσϑαι. καὶ ‘λωφήσων’ (Aesch. Prom. 27) ἀντὶ τοῦ λήξων, ἀνα- παύσων τὸν λόφον τουτέστι τὸν τράχηλον· ἢ ἀναπαυσόμενος.

494. νέον ἤματος ἀνομένοιο: ὑπὸ τὴν πρωίαν, αὔξησιν τῆς ἡμέρας λαμβανούσης.

495. 〈ἀλέγυνον:〉 εὐτρέπιζον. L

498—527 a. ἦρι δ’ ἐτησίαι αὖραι: οἱ ἐτησίαι ἄρχονται πνεῖν τοῦ ἡλίου ὄντος ἐν Καρκίνῳ περὶ τὴν ἐσχάτην μοῖραν, μέχρις οὗ Λέοντα παρέλϑῃ, ὡς καὶ Ἄρατος (Phaen. 151 sqq.)·

14 sch. I 1161. IV 1418 Et. Gen. (AB) λωφῶ: I 1161. σημαίνει τὸ παύω. μετενήνεκται δὲ (δὲ om. B) ἡ λέξις ἀπὸ τῶν τὰ φορτία κατατιϑεμένων. Et. Gud. 376, 25. 34 Sturz sch. Φ 392 (Pap. Ox. 221, vol. II 71, 28) sch. Soph. Ai. 61 Eust. 1237, 32. 1702, 25 Συν. λωφήσομεν (293, 27 Ba. Phot. Suid. -ῆσαι) 20 sch. v Plin. Nat. hist. II 124 Clod. Cal. (Io. Laur. Lyd. De ostentis ed. Wachsm.² 1897 p. 140, 10) Ps. Gemin. Cal. (ib. 182, 2; 183, 2. 15) Adam. (Rose, Anecd. gr. I, 1864 p. 42, 44—44, 7) 1 αὑτῇ F : αὐτῇ L : aliter P 16 ἢ ἀναπαυσόμενος (corr. K), quod in L post ἀναπαύσων legitur, trai. W; aliter P 17 sch. 494 et 495 post 498/527 a collocat L 19 add. Steph. 20 οἱ ἐτησίαι — ἐμπίπτουσι p. 168 lin 3 in L finem scholii faciunt, transmutavit P 21 περὶ — μοῖραν post πνεῖν leguntur, trai. W

‘ἠελίου τὰ πρῶτα συνερχομένοιο Λέοντι, τῆμος καὶ κελάδοντες ἐτησίαι εὐρέι πόντῳ ἀϑρόοι ἐμπίπτουσι.’ ἐπιφέρει καὶ Ἀπολλώνιος, δι’ ἣν αἰτίαν πνέουσι τῷ ϑέρει. τοῦ γὰρ κατηστερισμένου Κυνὸς φλέγοντος τὰς Κυκλάδας νήσους καὶ πολὺν χρόνον αὐχμοῦ τε καὶ ἀφορίας οὔσης, οἱ τὴν Κέω κατοικοῦντες ἐκ ϑεοπροπίου ἐπεκαλέσαντο Ἀρισταῖον τὸν Ἀπόλλωνος καὶ Κυρήνης ἐκ Φϑίας. ὁ δὲ παραλαβών τινας ἐξ Ἀρκαδίας ἦλϑεν εἰς τὴν Κέω καὶ Διὸς ἱερὸν ἱδρύσατο Ἰκμαίου ἕνεκα τοῦ τοὺς ὄμβρους γίνεσϑαι, καὶ τὸν Κύνα ἐξ- ιάσατο, καὶ ἐνομοϑέτησε κατ’ ἐνιαυτὸν τοῖς Κείοις μεϑ’ ὅπλων ἐπιτηρεῖν τὴν ἐπιτολὴν τοῦ Κυνὸς καὶ ϑύειν αὐτῷ. ὅϑεν οἱ ἐτησίαι πνέουσι κατα- ψύχοντες τῷ ϑέρει τὴν γῆν, καὶ αὐχμοῦ ἀπηλλάγησαν οἱ Ἕλληνες. περὶ δὲ τῆς Κυρήνης Πίνδαρος ἱστορεῖ ἐν Πυϑιονίκαις (IX), ὡς παρϑένος οὖσα μέχρι πολλοῦ συνεκυνήγει τῷ Ἀπόλλωνι. διαπαλαί- ουσα δέ ποτε λέοντι ἠγαπήϑη ὑπὸ Ἀπόλλωνος· ὃς καὶ ἁρπάσας αὐτὴν διεκόμισεν εἰς τὴν νῦν ἀπ’ αὐτῆς καλουμένην Κυρήνην τῆς Λιβύης, καὶ μιγείς Ἀρισταῖον ἐποίησεν. Φερεκύδης (3 fg 58 J.) δέ φησι καὶ Ἀρί- αιϑος (fg 4 M. IV 319), ἐπὶ κύκνων αὐτὴν ὀχηϑεῖσαν κατὰ Ἀπόλλωνος προαίρεσιν εἰς τὴν Κυρήνην ἀφικέσϑαι, Ἀγροίτας δὲ ἐν α΄ Λιβυκῶν (fg 2 M. IV 294) ὑπὸ Ἀπόλλωνος εἰς Κρήτην αὐτὴν κομισϑῆναι, ἐκεῖϑεν δὲ εἰς Λιβύην. ἀδελφὴ δὲ Κυρήνης Λάρισα, ἧς ὁμώνυμος πόλις ἐν Θεσσα- λίᾳ. τινὲς δέ φασι τὴν Κυρήνην Πηνειοῦ ϑυγατέρα γενέσϑαι, κακῶς· ἔνεμεν γὰρ παρ’ αὐτῷ ϑρέμματα, οὐκέτι δὲ καὶ ϑυγάτηρ αὐτοῦ ἦν. Μνασέας (fg 39 M. III 156) δέ φησι κατ’ ἰδίαν αὐτὴν προαίρεσιν εἰς Λιβύην ἐληλυϑέναι, οὐχ ὑπ’ Ἀπόλλωνος διαχϑεῖσαν. Ἀκέσανδρος δὲ ἐν τοῖς Περὶ Κυρήνης (fg 5 M. IV 285) ἱστορεῖ, ἐπ’ Εὐρυπύλου βασι-

4 Theophr. De vent. 14 Heracl. Pont. IX 2 — Diod. IV 81, 1. 2. 82, 1. 2 Plin. Nat. hist. II 123 Prob. Verg. Georg. I 14 (Varro Atac.) Hyg. Astr. II 4 Clem. Al. Strom. VI 3, 29 Nonn. Dion. V 215—79 sch. w 6 ἀφορίας W : ἀπορίας L : ἀνομβρίας (P) 10 Κείοις P : Κώοις L 12 post Ἕλληνες insertum est sch. b, removit W 14 τῇ Ἀρτέμιδι propter Call. H. III 206 Wil. ad l. 16 καλουμένην P : om. L 17 φησι P : om. L Ἀρίαιϑος Westermann G. I. Vossii De hist. gr. libri 1838, 400 n. 98 : Ἄραιϑος L : Ἄρετος P 25 Ἀκέσανδρος C. Mueller : Ἀκέστωρ

λεύοντος Λιβύης ὡς ὑπὸ Ἀπόλλωνος διακομισϑείη ἡ Κυρήνη· λέοντος δὲ τὴν χώραν λυμαινομένου προϑείη τὴν βασιλείαν ὁ Εὐρύπυλος ἆϑλον τῷ ἀποκτενοῦντι τὸν λέοντα, τὴν δὲ διαχρήσασϑαι αὐτόν· παῖδας δὲ αὐτῆς γενέσϑαι Αὐτοῦχον καὶ Ἀρισταῖον. φησὶ δὲ αὐτὴν Φύλαρχος (81 fg 16 J.) ἐλϑεῖν μετὰ πλειόνων εἰς Λιβύην· τούτων δὲ ἐκπεμ- φϑέντων ἐπὶ τὴν κυνηγίαν τούτοις καὶ αὐτὴν συνεξελϑεῖν. τινὲς δ’ Ἀρισταίους γενεαλογοῦσιν, ὡς καὶ Βακχυλίδης (fg 62 B. III 587 = 45 Blass-Snell)· τὸν μὲν Καρύστου, ἄλλον δὲ Χείρωνος, ἄλλον δὲ Γῆς καὶ Οὐρανοῦ, καὶ τὸν Κυρήνης.

b. ὅτι ἐτησίαι ἔπνευσαν Ἀρισταίου αἰτησαμένου, ὃς ἦν Κυρήνης τῆς Ὑψέως καὶ Ἀπόλλωνος, ἀδελφὸς δὲ Αὐτούχου. ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν Λι- βύῃ 〈. . .〉, Ἀρισταῖος δὲ ἐν τῇ Κέῳ εὑρὼν τὰ μελισσουργικὰ πρῶτος καὶ τὴν τοῦ ἐλαίου κατεργασίαν. καὶ κατακαλεσάμενος τοὺς ἐτησίας Ζεὺς Ἀρισταῖος ἐκλήϑη καὶ Ἀπόλλων Ἀγρεὺς καὶ Νόμιος.

c. Κυρήνη πέφαταί τις: ὅτι Κυρήνην τὴν Ὑψέως ὁ Ἀπόλλων ϑεασάμενος παρὰ Πηνειὸν εἰς Λιβύην ἐκόμισεν, ἔνϑα ἐμίγη αὐτῇ, ὅπου καὶ Κυρήνη πόλις ἔκτισται, 〈καὶ〉 τὸν Ἀρισταῖον ἐγέννησε, πολλοὶ ἱστο- ρήκασι. λέγουσι δὲ τὴν Κυρήνην οἱ μὲν Πηνειοῦ, οἱ δὲ Ὑψέως τοῦ Πηνειοῦ. L

d. πέφαται: λέγεται, ἱστορεῖται. Lg P

e. Αἱμονίης: τῆς Θεσσαλίας, ἀπὸ Αἵμονος υἱοῦ Ἄρεως.

f. χϑονίης: ταῖς ἐγχωρίαις. Lg P

g. Μυρτώσιον 〈αἶπος〉: τόπος περὶ Κυρήνην ἢ ἄκρα. Lg P

h. Ἀγρέα καὶ Νόμιον: 〈Ἀγρέα μέν,〉 ὅτι ἐν ἀγρῷ ἐμίγη τῇ

9 Aelian. fg 214 12 sch. Theocr. V 53/54 a (Aristoteles) sch. Pind. Pyth. IX 115 b Plin. Nat. hist. VII 199 loci ad p. 168 lin. 4 laud. 13 Pind. Pyth. IX 111 sqq. sch. ib. 115 a loci ad p. 168 lin. 4 laud. 1 Λιβύης F : ἐν Λιβύῃ P : Κυρήνης L 3 τὴν HF : τῇ L : aliter P 7 verba ὡς καὶ B. post Καρύστου traici vult Hiller de Gaertringen RE² 5, 854 8 Χείρωνος P : Χέρ- LV 9 καὶ τέταρτον τὸν (post ἕνα μὲν . . . δεύτερον δὲ . . . τρίτον δὲ . . .) P 10 ἐτησίαι F : ἐτήσιοι L : om. P 12 lac. ind. W, ubi P praebet ἔμεινεν 14 Ἀγρεύς L : Ἀγυιεύς P 16 μιγείς F 17 add. K 18 τὴν Κ. οἱ μὲν Π. W : τὴν Κ. οἱ μὲν τὴν Π. H : Κ. οἱ μὲν τὴν Π. L : Κ. οἱ μὲν Π. F : om. P 24 add. W, Ἀγρέα δὲ τὸν Ἀρισταῖον ἔλεγον add. P

μητρὶ αὐτοῦ ὁ Ἀπόλλων· Νόμιον δέ, ὅτι νεμούσῃ τῇ μητρὶ ἐμίγη, οἱ δέ, ὅτι τὴν κατὰ τοὺς ἀγροὺς ϑεραπείαν τοῖς νομεῦσιν εἰσηγήσατο.

i. μακραίωνα: πολυχρόνιον. Lg (P)

k. καὶ ἀγρότιν: ὅτι φιλοκύνηγος ἦν. ἱστορεῖται γὰρ καὶ ἐν τῇ Λιβύῃ βασιλεύοντος Εὐρυπύλου χειρώσασϑαι λέοντα.

l. 〈ἀεξηϑέντι:〉 αὐξήσαντι. Lg

m. ἀκεστορίην τε ϑεοπρο〈πίας〉: ὑπὸ Μουσῶν γὰρ αὐτὸν τὴν ἰατρικὴν καὶ τὴν μαντικὴν δεδιδάχϑαι φασὶν καὶ πρὸς γάμον Αὐτο- νόην λαβεῖν, δηλαδὴ τὴν Κάδμου ϑυγατέρα.

n. ϑέσαν ἤρανον: καὶ τῶν ἰδίων ποιμνίων προστάτην αὐτὸν ἐποίησαν αἱ Μοῦσαι. Ἀϑαμάντιον δὲ πεδίον οὕτω καλούμενον περὶ τὴν Ἅλον· κατῴκησε γὰρ Ἀϑάμας ἐν Ἅλῳ, τῇ νόσῳ τῆς βασιλείας ἐξελϑών.

o. Ὄϑρυς ὄρος Θεσσαλίας ὑψηλόν, καὶ ὁ Ἀπιδανὸς δὲ ποταμὸς Θεσσαλίας.

p. Μινωΐδας: τὰς Κυκλάδας φησίν, ἐπεὶ Μίνως, Κρὴς ὤν, ἐβασίλευσε τῶν νήσων ϑαλασσοκρατῶν, ἐξελάσας τοὺς Κᾶρας.

q. Σείριος: ἤτοι παρὰ τὴν ζέσιν, Σείριος καὶ σείριος. ἢ παρὰ

8 Hes. Theog. 977 Diod. IV 81, 3 Apoll. Bibl. III 26 11 Et. Gen. (CD, in B legi non potest) Ἀϑαμάντιον: II 513—515. ἔστι πεδιὰς ἐν Θεσσαλίᾳ καλουμένη Ἀϑαμαντία — ἢ μᾶλλον Ἀϑαμανία, τὸ ἐϑνικόν Ἀϑαμᾶνες (e Steph. Byz. Ἀϑαμανία) — διὰ τὸ ἐκεῖσε Ἀϑάμαντα πλανᾶσϑαι μετὰ τὸ φονεῦσαι τὸν ἴδιον υἱὸν Λέαρχον (Berkel, Κλ- CD), χόλῳ τῆς Ἥρας, ὅτι ἀνέϑρεψε τὸν Διόνυσον. ἐφόνευσεν δὲ αὐτὸν μανεὶς εἰς ϑήραν δόρατι (δ. om. C), νομίσας ἔλαφον εἶναι. ὅϑεν καὶ τῆς βασιλείας ἐξέπεσε καὶ τῆς Ἰνοῦς τῆς γυναικὸς ἐστερήϑη καὶ τοῦ ἰδίου υἱοῦ (υἱοῦ Et. M., lac. in CD) Μελικέρτου, ἀμφοτέρων εἰς τὴν ϑάλατταν ἐμπεσόντων καὶ οἰκησάντων (καὶ οἰκ. om. C) προνοίᾳ Ποσειδῶνος ἐν αὐτῇ. οὕτως σχόλιον εὗρον εἰς τὸ β' (Gaisford, τὸν ϑ' D) τῶν Ἀργοναυτικῶν (D, εἰς τὸ Ἄργος i. e. εἰς τὰ Ἀργοναυτικά C). cf. W 70 sch. 1144/45 a Apoll. Bibl. I 84. III 28 Ov. Fast. VI 485—90 Nonn. Dion. X 505 sqq. Zenob. IV 38 Steph. Byz. Ἅλος (cf. W 95) 14 Et. Gen. (AB) Ὄϑρυς: ὄρος Θεσσαλίας. οἷον II 515. εἴρηται οἱονεὶ ἀϑρύς τις ὤν, ὅϑεν ἔστιν ἀϑρῆσαι διὰ τὸ ὕψος. Et. Or. 89, 5. 111, 19 Et. M. 523, 54 16. 18 Et. Gen. (AB) Σείριος: II 516—517. Μινωΐδας 1 ὁ Ἀπ. P : om. L 8 ἰατρικὴν et μαντικὴν Lg φασὶν W : φησὶν 10 προστάτην Lg 12 περὶ τὴν Ἅλον Holstenius ap. Hoelzlin. 366 : περὶ τὴν Ἅλων L : ἐν Ἅλῳ P νόσῳ K : νήσῳ 17 ἐξ. τοὺς Κ. P : om. L. cf. W 48 18 καὶ σείριος V : om. LP

τὸ ἐκκενοῦν ἡμᾶς ἱδρῶσι ῥεομένους· σιροῦν γὰρ τὸ κενοῦν. ἢ τοῦ σεσηρέναι αἴτιος· τοὺς γοῦν κύνας σεσηρέναι καὶ διαχάσκειν ποιεῖ. ἢ παρὰ τὸ σείεσϑαι καὶ πάλλεσϑαι. ὁμοίως δὲ καὶ πάντα τὰ ἄστρα σείρια κα- λοῦσιν οἷον τείρεά τινα ὄντα καὶ σημεῖα τῶν πλοϊζομένων· οἱ μέντοι ἀστρολόγοι τοὺς ἐν κινήσει ὄντας ἀστέρας λαμπροὺς 〈οὕτω〉 καλοῦσιν. εἶναι δὲ τὸ ἄστρον οἱ μὲν τοῦ Ὠρίωνος κυνός φασιν, οἱ δὲ τῆς Ἠρι- γόνης, οἱ δὲ τοῦ Ἀλκυονέως, οἱ δὲ τῆς Ἴσιδος, οἱ δὲ Κεφάλου, οἱ δὲ κύριον, ὡς Τιμοσϑένης (fg 42 E. A. Wagner Die Erdbeschreibung des T., Diss. Lips. 1888, 73) φησίν.

r. 〈Κέῳ:〉 νῆσός ἐστιν ἡ Κῶς, ὅϑεν ἦν Ἱπποκράτης. Lg

s. Παρράσιον λαόν: Ἀρκαδικόν, ἀπὸ μιᾶς πόλεως, Παρρα- σίας. Lg (P)

t. Διὸς Ἰκμαίοιο: ἕνεκα τῆς ἰκμάδος. ἐν τῇ Κέῳ δὲ ἔστιν ἱερὸν Διὸς Ἰκμαίου, τουτέστι διύγρου, ἐπεὶ αἴτιος γέγονε τῆς πνοῆς τῶν ἀνέμων.

u. τοῖο δ’ ἕκητι: τοῦ Διὸς χάριν. Lg (P)

λέγει τὰς Κυκλάδας νήσους ἀπὸ τοῦ Μίνω(ο)ς. σείριος δὲ ὁ κύων ἀστὴρ εἴρηται παρὰ τὴν (B, τὸ A) ζέαν, ζε〈ί〉ριος. ἢ παρὰ τὸ ἐκκενοῦν ἡμᾶς ἱδρῶσι ῥεομένους· σείρειν γὰρ τὸ ἀποκενοῦν λέγεται, ἢ παρὰ τὸ σεσηρέναι γέγονε σέριος καὶ σείριος· τοὺς γὰρ κύνας διαχάσκειν τότε ποιεῖ, ἢ παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω γίνεται (A, γέ- γονε B) εἴριος καὶ σείριος· λέγει γὰρ καὶ μηνύει ἡμῖν τὸν καιρὸν τοῦ ϑέρους (cf. Et. Gud. 497, 6 Sturz). ἔνιοι δὲ πάντα τὰ ἄστρα σείρια καλοῦσιν, τείρεα (-ια AB) ὄντα ὅ ἐστι σημεῖα τῶν πλεόντων. ὁ δὲ Ἀντίμαχος (deest in Bergkii collectione) Σειρῆνα (auctor anon. Class. Journ. 4, 1811, 244, σείρινα A, σείρηνα B) τὸν Δία εἶπεν (B, Σ. τὸν Δ. εἶναι λέγει ὁ Ἀ. A) διὰ τὸ ἄστρον (i. e. propter stellam Iovis errantem clarissimam). cf. W 77 Herod. I 171. III 122 Thuc. I 4 sch. Arat. Phaen. 253, 10 M. Eust. 1709, 54 Theo Smyrn. De astron. 16 (202 Mart.) Hesych. σείριος. σειρίου κυνὸς δίκην Phot. σείριος. σίριον Suid. σείριον Et. Gen. (A) Παρράσιον: Ἀρκαδικὸν πεδίον. II 521. sch. a cum loc. sim. 1 σειροῦν P : ση- L 2 σεσ. καὶ διαχ. W ex Et. : διασέσ. καὶ χ. 4 οἷον — πλοϊζομένων L : οἱονεὶ τείρεα ἢ διὰ τὸ τείρειν τὸ δαμάζειν ἢ ὅτι τέρατα οἱονεὶ σημεῖα παρέχουσι τοῖς πλωϊζομένοις P. cf. W 42 5 λαμπροὺς 〈οὕτω〉 W : λαμπροὺς L : στίλβοντας P : σειρίους e sch. Arat. K 6 κύνα P φασιν P : om. L 10 cf. W 58 11 Ἀρκαδικόν Gs Παρρασίας P : -ίου L 13 Κέῳ P : Κῷ L 16 τοῦ Διὸς P : om. L

v. ἤματα τεσσαρά〈κοντα〉: τὰς τῶν ἐτησίων ἀνέμων ἡμέρας οἱ μὲν μ', ἄλλοι δὲ ν' φασὶν ὡς Τιμοσϑένης (fg 7 E. A. Wagner Die Erdbeschreibung des T., Diss. Lips. 1888, 67). ἄρχονται δὲ πνεῖν ὄντος τοῦ ἡλίου ἐν τῷ τοῦ Καρκίνου τέλει, πνέουσι δὲ δι’ ὅλου τοῦ Λέοντος καὶ λήγουσιν ἐν διμοίρῳ τῆς Παρϑένου.

w. Κέῳ δ’ ἔτι νῦν ἱερή〈ες〉: ἐνομοϑέτησε γὰρ τοῖς Κείοις κατ’ ἐνιαυτὸν μεϑ’ ὅπλων ἐπιτηρεῖν τὴν ἐπιτολὴν τοῦ Κυνὸς καὶ ϑύειν αὐτῷ. ὅϑεν οἱ ἐτησίαι πνέουσι καταψύχοντες τῷ ϑέρει τὴν γῆν, καὶ αὐχμοῦ ἀπηλλάγησαν οἱ Ἕλληνες. L

528—29 a. ὑδέονται: ᾄδονται, λέγονται. Lg P

b. ἀριστῆες δὲ καταῦϑι: ὑπάρχουσι γὰρ ἐναντίοι οἱ ἐτησίαι τοῖς εἰσπλέουσι τὸν Πόντον, ὄντες βορραῖ κατ’ ἐκείνους τοὺς τόπους, ὥσπερ ἐπὶ τῆς Ἑλλάδος ἐναντίοι εἰσὶν τοῖς ζεφύροις.

531—32. βωμὸν ἁλὸς ῥηγμῖνι πέρην: ἐν δὲ τῷ πέραν, φησίν, αἰγιαλῷ τῆς Ἀσίας, διαπλεύσαντες ἐπ’ αὐτόν, βωμὸν τοῖς δώδεκα ϑεοῖς ἐδομήσαντο. φανερὸν οὖν, ὅτι ἐν τῇ Εὐρώπῃ· καὶ γὰρ ἔτι καὶ νῦν Ἱερόν ἐστιν οὕτω καλούμενον ἐν τῷ πέραν τῆς Εὐρώπης [τῆς Ἀσιάδος]. Τιμοσϑένης (fg 28 E. A. Wagner Die Erdbeschreibung des T., Diss. Lips. 1888, 69) δέ φησι τοὺς μὲν Φρίξου παῖδας βωμὸν ἱδρύσασϑαι τῶν δώδεκα ϑεῶν, τοὺς δὲ Ἀργοναύτας τοῦ Ποσειδῶνος. Ἡρόδωρος (31 fg 47 J.) δέ ἐπὶ τοῦ βωμοῦ φησι τεϑυκέναι τοὺς Ἀργο- ναύτας, ἐφ’ οὗ Ἄργος ὁ Φρίξου ἐπανιὼν ἐτεϑύκει. εἰσὶ δὲ οἱ δώδεκα

1 sch. a cum loc. sim. 16 Polyb. IV 39, 6 Dion. Byz. Anapl. Bosp. 75 (27, 1 Gueng.) sch. Dem. In Lept. 468, 10 6 sch. w repetitum est e sch. a Κείοις P in sch. a : Κώοις 8 ϑέρει sch. a : ἀέρι 13 τοῖς ζεφύροις W : οἱ ζέφυροι 16 verba φανερὸν — Εὐρώπης ad sch. 177 spectant ὅτι K : ἐστιν τῇ del. W et Wil. ad l.; ἐν τῷ πέραν τῆς Εὐρώπης (αἰγιαλῷ) A, ἐν τῷ πέραν τῆς Εὐρώπης Ἀσίας (αἰγιαλῷ) prop. Wieseler Spicil. ex locis script. vet. ad Bosporum Thrac. spect., Progr. rect. Gott. 1875, 31 19 βωμὸν ἱδρ. τ. δώδ. ϑ. (P) : βωμοὺς δώδ. ἱδρ. τ. ϑ. L. qua verissima Parisini emendatione recepta non est, cur ante Ποσειδῶνος vel τέμενος (Wieseler 36) vel βωμὸν (C. Müller Phil. 37, 1877, 82) iniciamus. 20 ἱδρύ- σασϑαι P : -σαντας L 21 αὐτοῦ post ἐπὶ τοῦ add. P τοὺς Ἀργοναύτας P : om. L

ϑεοὶ οὗτοι· Ζεύς, Ποσειδῶν, Ἅιδης, Ἑρμῆς, Ἥφαιστος, Ἀπόλλων, Δη- μήτηρ, Ἥρα, Ἑστία, Ἄρτεμις, Ἀφροδίτη καὶ Ἀϑηνᾶ.

533—36 a. οὐδὲ πελείης: οὐκ ἐπελάϑοντο δὲ τῆς περιστερᾶς. τὸ ἑξῆς· ἀλλ’ ἐν τῇ χειρὶ εἶχεν ὁ Εὔφημος. L

b. δῆμα δὲ γράφεται καὶ δεῖμα . τῷ μὲν οὖν η γεγραμμένον τὸν δεσμὸν σημαίνει, τῇ δὲ διφϑόγγῳ τὸν φόβον. P

538. 〈ἐσσευμένως:〉 ἐνταῦϑα ἀντὶ τοῦ ῥᾳδίως. Gm

541—48 a. ὡς δ’ ὅτε τις πάτρη〈ϑεν〉: εἴρηται ἡ παραβολὴ παρὰ τὸ Ὁμηρικόν (Ο 80)· ‘ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος’. ὁ δὲ νοῦς· ὥσπερ δέ, ὅταν τις ἀπὸ τῆς πατρίδος πλανώμενος — οἷα πολλάκις συμβαίνει τοῖς ἀνϑρώποις — τοὺς ἰδίους τῇ διανοίᾳ ἐϑεάσατο οἴκους, οὐδὲ τὸ μεταξὺ διάστημα πολὺ αὑτῷ φαντασιοῦται εἶναι, ἀλλὰ καὶ πάσας καταφανεῖς τὰς πόλεις, ἅμα τε τοῖς εἰρημένοις ἡ εἰς τὰ οἰκεῖα ὁδὸς ἡ διὰ γῆς τε καὶ ϑαλάσσης ὑποφαίνεται αὐτῷ καὶ ἄλλοϑι ἄλλην ἐκ τοῦ τόπου, ἐν ᾧ ἐστιν, 〈ὀφϑαλμοῖς〉 ἐπέρχεται ταχέως καὶ ἐν κινήσει ὀξεία τὴν διανοιαν ἔχων, οὕτω ταχέως διῆλϑεν ἡ Ἀϑηνά τὴν μεταξὺ χώραν καὶ παρεγένετο ἐπὶ τὰς Κυανέας πέτρας.

b. τὸ μὲν οὖν ἀλώμενος εἰς τὸ ἐνόησεν ἀναφέρειν δεῖ. ἐν δὲ τῷ πλαζόμεϑα τετληότες μετάϑεσιν ποιητέον, οἷον πλαζόμενοι τέτλαμεν. P

c. οὐδέ τις αἶα τηλου〈ρός〉: οὐδὲ αὐτῷ πολὺ πάσης δι- άστημα γῆς φαίνεται.

d. σφωιτέρους: κακῶς ἐχρήσατο τῷ σφωιτέρους· ἔδει γὰρ εἰπεῖν σφετέρους. τὸ δέ ἐνόησε δόμους ἀντὶ τοῦ τῇ διανοίᾳ τοὺς ἰδίους οἴκους ἐϑεάσατο.

1 P haec nomina ita disposuit, ut unicuique deo adiungeret deam: Ζεύς — Ἥρα, Ποσειδῶν — Δημήτηρ, Ἀπόλλων — Ἄρτεμις, Ἄρης — Ἀφροδίτη, Ἑρμῆς — Ἀϑηνᾶ, Ἥφαιστος — Ἑστία Ἄρης pro Ἅιδης Kaibel cum P (Deicke 14) Iunonem, quam in L post terminationem nominis Δημήτηρ praetermissam P post Iovem et H post Venerem interseruerunt, ad tertium deorum ternionem Saturni filias referentem pertinere monuit Ahrens De duodecim deis Platonis 1864, 4. cf. W 35 2 Ἄρτεμις P, cui assentitur Ahrens: Ἄρης L : Ἄρης Ἄρτεμις H 12 αὑτῷ W : αὐτῷ 13 τε post πάσας add. L interpretem πόληες pro κέλευϑοι legisse suspicatur Merkel 14 ἡ διὰ γ. τε W : ἡ τε διὰ γ. 15 suppl. Deicke ταχ. καί W : καί ταχ. 16 ἔχει A 21 οὐδὲ αὐτῷ W : οὐδὲν αὐτῷ 23 τῷ F : τό L : aliter P

e. ὑγρὴν δὲ κέλευθον Ὁμηρικῶς τὴν διὰ θαλάσσης νοεῖ, τραφερὴν δὲ τὴν διὰ ξηρᾶς. P

f. ὀξέα πορφύρων : πορφύρειν λέγεται τὸ μὴ ἐξ ἐπιπολῆς, ἀλλὰ κατὰ βάθους τι μεριμνᾶν· ἀπὸ τῆς πορφύρας τῆς ἐν βάθει τῆς θαλάσσης εὑρισκομένης.

g. Ἄξεινον δὲ τὸν Εὔξεινον Πόντον φησὶν οἱονεὶ κακόξεινον, τοῦ α σημαινοντος τὸ κακόν. πρότερον μὲν γὰρ ὑπὸ ληστῶν περι- οικούμενος Ἄξεινος ἐκαλεῖτο, καθαρθεὶς δὲ τὸ μετὰ ταῦτα Εὔξεινος ἐκλήθη. P

550a. ἐεργμένον : συνεχόμενον. Lᶢ

b. τὸ δὲ ἐεργμένον παράγεται μὲν ἀπὸ τοῦ εἴργω τὸ κωλύω, σημαίνει δ’ ὅμως καὶ τὸ περικυκλούμενον ὡς ἐνταῦθα. P

551—52. δινήεις δ’ ὑπένερθεν : ὁ ῥοῦς, φησί, δίνας καὶ συστροφὰς ἔχων ῥευμάτων ἀνέκοπτε τὴν ναῦν, καὶ πολὺ εἰς τοὔμ- προσθεν προῄεσαν μετὰ φόβου.

553. ἀρασσομένων πετράων : ἀντὶ τοῦ συγκρουομένων ἀλλήλαις. οὕτω δὲ ἀναγινώσκεται κατὰ τὸ ‘θυρῶν ἀρασσομένων’.

554a. νωλεμές : συχνῶς. Lᶢ P

b. ἁλιμυρέες ἀκταί : αἱ ὑπὸ θαλάσσης περιρρεόμεναι ἢ περιρ- ραινόμεναι.

557. θελήμονα : πρόθυμον καὶ ἐπιτεταμένην· οὐ γὰρ τὴν ἡσύχιον ἐνταῦθα σημαίνει.

559. τὰς δ’ αὐτίκα λοίσθιον ἄλλων : τοῦτο ἔφη, ἐπεὶ πε- πρωμένον ἦν στηριχθῆναι αὐτάς, ἂν διέλθῃ αὐτῶν ἡ ναῦς.

562. προέηκε πελειάδα : ὅτι διὰ πελειάδος ἐπείρασαν οἱ

3 sch. I 461 cum loc. sim. 7 Strab. VII 298. 300 sch. Dion. Per. 21. 146 Et. M. 394, 38 10 549. Et. Gen. (AB) σκολιὸν πόρον (immo -ος -ος): II 549. ὅτι σκολιὸν πόρον λέγει τὸν ἀπὸ (τοῦ add. B) Βυζαντίου πλοῦν ἕως τοῦ στομίου τοῦ Πόντου, ἔνθα εἰσὶ καὶ αἱ (αἱ om. B) πέτραι αἱ Κυάνεαι. οὕτως δὲ εἶπεν [ἢ del. W] διὰ τὸ σκαμβὸν εἶναι καὶ οὐκ ἴσον· ἔοικεν δὲ τῷ στοιχείῳ τῷ (τὸ AB) Ε καὶ θηρίῳ ἕρποντι. cf. W 82 19 sch. I 913 cum loc. sim. 4 κατὰ B. μεριμνῶν GᵐSᵐ — βάθους LV : -ος GSP 14 ἀνέκοπτεν Lᶢ 17 κατὰ W : καὶ : πρὸς K 18 συχνῶς L : συνεχές P 22 ἡσύχιον F : ἡσυχίαν L : ἥσυχον P

Ἀργοναῦται τὰς Συμπληγάδας, καὶ Ἀσκληπιάδης ἱστορεῖ ἐν δευτέρῳ Τραγῳδουμένων (12 fg 2a J.).

568a. σπήλυγγες : αἱ κοιλάδες αἱ ὑπὸ τὰς πέτρας.

b. ἐπήλυγγες : σπιλάδες. Lᶢ (P)

569—70a. ἐβόμβεον : ἤχουν. ὅθεν καὶ βομβυλιὸς εἶδος μελίσσης. καὶ ποτηρίου δὲ εἶδος, ὡς Ἀντισθένης (fg 18 Mull. II 276) παρα- δίδωσιν· ἔστι δὲ τοῦτο στενοτράχηλον.

b. † βομβυλίον ὅπερ τ .... ον ἐπικέκληται διακλύστερον.† L

c. λευκὴ καχλάζοντος : ποιὸν ἦχον ἀποτελοῦντος. περι- έκλυζε τὰς ἐφ’ ὕψους ἀκτὰς ὁ τοῦ κύματος ἀφρός.

571—72a. νῆα δ’ ἔπειτα πέριξ εἴλει ῥόος : περιῆγεν δὲ τὴν ναῦν καὶ περιέστρεφεν ὁ ῥοῦς.

b. ταίγε δὲ ἀντὶ τοῦ· αὗται αἱ πέτραι ἔκοψαν τὰ ἄκρα τῆς οὐρᾶς πτερά. P

573. τὸ δὲ ἔβραχε τὸ ἐβόησε σημαίνει. P

576—77a. πλήμμυρις καὶ πλημμυρίς , διχῶς. ἄμεινον δὲ πλημμυρίς· τὰ γὰρ ἀπὸ βαρυτόνων ῥημάτων θηλυκὰ ὀνόματα εἰς ις ὀξύνεται· βασιλεύω βασιλίς, πλημμύρω πλημμυρίς.

b. τὸ δὲ κατένεικε ἀντὶ τοῦ κατήνεγκε τὴν ναῦν εἴσω τῶν πετρῶν. P

579. ἤδη δ’ ἔνθα καὶ ἔνθα : γενομένων δὲ αὐτῶν μεταξὺ τοῦ στενοῦ ἢ πρόσω καὶ ἡ κατόπιν θάλασσα ἐπεφαίνετο.

5 Galen. Gloss. Hipp. XIX 89 K. Erotian. 29, 1 N. Athen. XI 784d Poll. VI 98. X 68 Hesych. Suid. βομβυλιός Harp. 74, 7 D. Lex. rhet. 220, 7 B. Et. M. 204, 54 sch. Ar. Ach. 866 Eust. 945, 23. 1591, 34. 1718, 9 9 Et. Gen. (AB) καχλάζω: οἷον II 568. 570. σχόλιον. ὁ λευκὸς ἀφρὸς τοῦ κύματος καχλάζοντος οἱονεὶ ταρασσομένου πρὸς ταῖς σπιλάσι (σπη- B, πη- A) ταῖς τραχείαις καὶ ταῖς κοίλαις ἐκβρώσεσιν (W, ἐκβράσ- A, ἐκβράσσ- B, ἐκβρασθεὶς Deicke 28) ἀνέπτυεν (Deicke, ἀνέπνεεν AB). πεποίηται δὲ τὸ καχλάζω· ὁ γὰρ ἦχος τοῦ κύματος ἐν τοῖς κοιλώμασιν (B, κυκλ- A) τῶν πετρῶν γενόμενος δοκεῖ μιμεῖσθαι τὸ κάχλα κάχλα. cf. W 71 sch. Theocr. VI 9/121—0 16 sch. ι 486 Et. M. 676, 25 5 βομβυλιὸς K : -υλιοὶ L : -ύλη P 8 tertio loco Deicke τ . . ερον legisse sibi visus est, K τοιοῦτον. suspiceris fere βομβυλιὸς τὸ ποτήριον ἐπικέκληται, 〈δὲ καὶ〉 διακλυστήριον 12 ἤγουν τὸ κῦμα τῆς θαλάσσης in fine add. A

580—81a. ἀπροφάτως : ἀπροοράτως. Lᶢ P

b. κυρτὸν ἀποτμῆγι σκοπιῇ : ἀνεφάνη δὲ καὶ ἐπήρχετο αὐτοῖς ἀπροόπτως προπάροιθεν ὑψηλὸν καὶ μέγα κῦμα παραπλήσιον ἀπερρηγμένῃ σκοπιῇ ἤτοι ὄρει.

c. 〈ἀποτμῆγι:〉 ἀπορρωγάδι. Lᶢ

582—83a. ἤμυσαν : ἔκλιναν λοξὰς τὰς κεφαλάς, ὡς καλυφθησό- μενοι ὑπὸ τοῦ κύματος.

b. τὸ δὲ κατεπάλμενον τὸ ὑπεραναβὰν σημαίνει, ἀναφέρεται δὲ πρὸς τὸ μέγα κῦμα. P

584—85. ἀλλά μιν ἔφθη : προέλαβε δὲ ὁ Τῖφυς βαρουμένην τὴν ναῦν τῇ εἰρεσίᾳ, ὑποχαλάσας καὶ ἐνδοὺς αὐτῇ καὶ καταπαύσας τὴν εἰρεσίαν. ἢ βαρυνομένην αὐτὴν αἰσθόμενος, τῇ εἰρεσίᾳ ἀνεχάλασεν.

586—87a. ἐκ δ’ αὐτὴν πρύμνηθεν : οὕτω, φησίν, ἐπῆρεν τὸ κῦμα τὴν ναῦν, ὡς καὶ ὑπὲρ τὰς πέτρας αὐτὴν γενέσθαι.

b. 〈μεταχρονίη:〉 μετέωρος. Lᶢ

590—92. ὅσσον δ’ ἂν ὑπείκαθεν : ὁ νοῦς· ὅσον δὲ ἄλλη ναῦς τῇ εἰρεσίᾳ πειθομένη ὑπεῖξεν ἄν, δὶς τοσοῦτον ἡ Ἀργώ· ἵνα διὰ τούτων τὸ τάχος δηλώσῃ τῆς Ἀργοῦς. διὸ καὶ ἐπιφέρει ἐπεγνάμ- πτοντο δὲ 〈κῶπαι〉 ἠύτε καμπύλα τόξα, τὸ βίαιον τῆς εἰρε- σίας δηλῶν. ἢ οὕτως· ὅσον ἂν εἶξε καὶ ὑπεχώρησε τοῖς ἐρέταις ἡ Ἀργώ, δὶς τοσοῦτον τῇ παλιρροίᾳ ὑπέστρεφε.

594. κύλινδρος : κιονίσκος λίθινος στρογγύλος.

595—96a. προπροκαταΐγδην : εἰς τοὔμπροσθεν ἄνωθεν καταφερομένη.

b. ἐν δ’ ἄρα μέσσαις : ἐν δὲ μέσῳ τῶν Συμπληγάδων κατέσχεν αὐτὴν ὁ ῥοῦς.

598—602a. καὶ τότ’ Ἀθηναίη : καὶ τότε ἡ Ἀθηνᾶ τῆς πέτρας ἀντελάβετο καὶ κατέσχε τῇ λαιᾷ, τῇ δὲ δεξιᾷ αὐτὴν ἐξέωσεν ἐκ τοῦ στενοῦ· ὅμως δὲ τὰ ἀκροστόλια ἀπέκλασαν αἱ πέτραι.

23 Et. Gen. (AB) καταΐγδην: ἀπὸ τοῦ καταΐσσω, ἡ εἰς τὸ ἔμπροσθεν ὁρμῶσα καὶ ἀΐσσουσα. οἷον II 594—595. 8 ὑπ-ὰν F : ὑπ-ὰς 11 καὶ P : ἢ L 19 add. W 20 verba ἢ οὕτως κτλ. post Ἀργοῦς leguntur, unde removit Fr. 28 ἐκ τοῦ στενοῦ K : ἐκ τοῦ πόντου L : εἰς τὸν πόντον P 29 ἀπέκλασαν W : ἐπ- L : om. P

b. νωλεμὲς ἐμπλήξασθαι : βιαίως συμπεσοῦσαι τὰ ἀκρο- στόλια ἀπέκοψαν.

611—12. ἔλπομαι αὐτῇ νηΐ : [οἷον δι’ αὐτὴν τὴν ναῦν] οἷον διὰ τῆς νεὼς αὐτῆς. ἢ λείπει ἡ σύν, ὁ δὲ νοῦς· ἐλπίζω, φησίν, ἤδη σεσῶσθαι ἡμᾶς σὺν αὐτῇ τῇ νηΐ, ἡ δὲ Ἀθηνᾶ τῆς σωτηρίας αἰτία. ταῦτα δέ φησι παραθαρσύνων αὐτούς.

615—17. Αἰσονίδη, τύνη δέ : ἐπειδή, φησίν, ἅπαξ ἐφύγομεν τὰς πέτρας, μηκέτι εὐλαβοῦ τὸν θάνατον.

619—20. σεῦεν : ἀντὶ τοῦ· καὶ εὐθέως παρὰ τὴν Βιθυνίαν κατίθυνεν. Lᶢ (P)

622. παρηγορέεις : παραμυθητικῶς λέγεις. Lᶢ (P)

624. χρῆν γὰρ ἐφιεμένοιο : ἀντὶ τοῦ ἐπιτάττοντος. τὸ δὲ χρῆν ῥῆμά ἐστι· παρ’ αὐτὸ γὰρ καὶ ὄνομα πίπτει τὸ χρῆμα ὡς παρὰ τὸ δρῶ δρᾶμα. ἐπίρρημα γὰρ οὐ δύναται εἶναι, ὅτι οὐδὲν ἐπίρρημα σχηματίζεται.

626. κεδαιόμενος : διακοπτόμενος, μεριζόμενος. Lᶢ (P)

627—28. ἀτλήτους μελεδῶνας : ἀνυποστάτους μερίμνας ἔχω, ἀνυπομονήτους καὶ μεγάλας. στυγέων δὲ ἀντὶ τοῦ δεδοικώς·

1 Et. Gen. (AB) παρέθρισαν: σημαίνει τὸ ἔκοψαν. οἷον II 601. ἐκ τοῦ ἀκροστολίου εὐθλάστου ὄντος ἀπέκοψαν (A, παρ- B) οἱονεὶ παρεκούρευσαν· ἔνθεν καὶ [το del. W] ἀποθρίσαι (W, -ίσασθαι AB) τὸ ἀποκόψαι τὰς τρίχας (Eur. Or. 128). Ἀπολλώνιος. 9 618. Et. Gen. (B) εὐπαλέας: II 618. εὐχερεῖς (Et. M., om. B), ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν εὐπαλαίστων (Et. M., -λεστάτων B) ἀνδρῶν· τούτοις γὰρ εὐχερεῖς δοκοῦσιν οἱ ἀγῶνες, ὅθεν καὶ τὸ εὐπαλές. τὸ γοῦν δυσχερὲς δυσπαλὲς ἔλεγον. ἢ εὐπαλὲς τὸ εὐμεταχείριστον ἀπὸ τῆς παλάμης ἢ ἀπὸ τῆς τῶν δοράτων πάλεσεως· καὶ γὰρ εὐλαβές (Et. M., εὐβαλές B) φαμεν ἀπὸ τῶν ῥᾳδίως λαβόντων (Et. M., βαλλόντων B). Ἀπολλώνιος. 13 Et. Gen. (B) χρῆν: II 624. ῥῆμά ἐστιν· 〈παρ’ sch.〉 αὐτὸ καὶ (sch., κατ’ B) ὄνομα πίπτει τὸ χρεία. ἐπίρρημα δὲ οὐ δύναται εἶναι. 16 Et. Gen. (AB) νηλειῶς: II 624. 626. νηλειῶς ἀνηλεῶς. μελεϊστὶ κατὰ μέλος. κεδαιόμενος κατακοπτόμενος καὶ κατατεμνόμενος. ib. iterum νηλειῶς: II 626. γράφεται δαϊζόμενος. σημαίνει δὲ τὸ κεδαιόμενος τεμνόμενος κοπτόμενος. 1 συμπ- L : ἐμπ- P 3 del. W ἤ pro altero οἷον HF 5 ἡμᾶς PA : ὑμᾶς L 6 παραθ- W : περιθ- L : om. P 9 καὶ εὐθ. W : εὐθ. καὶ L : om. P παρὰ K : περὶ L : ἐπὶ P 13 χρῆμα K : χρεία 14 οὐδὲν ἐπίρρημα σχ. L : ἀπὸ ἐπιρρήματος οὐ σχ. ὄνομα P : 〈παρ’〉 οὐδὲν ἐπίρρημα σχ. ὄνομα Lentz Herod. I, 1867, CCXIX

καὶ Ὅμηρος (Υ 65) ‘τά τε στυγέουσι θεοί περ’ καὶ αὖθις (Ο 167) ‘τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι’.

631. αἰεὶ δὲ στονόεσσαν : ἀεὶ πρὸς τῇ ἡμέρᾳ καὶ διὰ νυκτὸς τὰς τύχας ὀδύρομαι. Ὅμηρος (χ 195)· ‘νῦν μὲν δὴ μάλα πάγχυ, Μελάνθιε, νύκτα φυλάξεις.’

633. σὺ δ’ εὐμαρέως : εὐχερῶς. ἔνθεν καὶ εὐμαρίς, εἶδος ὑπο- δήματος, ᾧ εὐχερῶς ἐχρῶντο.

635a. εἷο : ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν ἐμεῖο, τρίτον πρόσωπον ἀντὶ πρώτου. βούλεται δὲ λέγειν, ὅτι ἐμαυτοῦ οὐδὲ τὴν τυχοῦσαν ποιοῦμαι φροντίδα. ἰδίως δὲ ἠβαιὸν τὸ διὰ σμικρότητα βάσιν μὴ ἔχον, ἄβαιόν τι ὄν.

b. ἀτύζομαι : φοβοῦμαι. Lᶢ P

638—39a. οἱ δ’ ὁμάδησαν : ὁμοῦ ἀνεφώνησαν, θαρσύνοντες αὐτόν. ὅμαδος δὲ παρὰ τὸ ὁμοῦ ᾄδειν, ὁμόαδός τις ὤν.

b. 〈ὁμάδησαν:〉 ὡμοφώνησαν. Gᶢ

640a. ἐπιρρήδην : φανερώτερον, παρρησιαστικώτερον, οἱονεὶ ἀναφανδόν.

b. ἐπιρρήδην : διαρρήδην. Lᶢ P

642. 〈βερέθρων:〉 χασμάτων. Lᶢ

643. 〈ἔτι〉 τάρβος ἀνάψομαι : ἔτι φόβον περιθήσομαι. Lᶢ P

649—50. αἶψα δὲ τοίγε Ῥήβαν ὠκυρόην : ταχέως δὲ κατέλαβον τόν τε Ῥήβαν καὶ τὸν πρὸ τοῦ Ῥήβα σκόπελον κολωνοειδῆ ὄντα. Κολώνη δὲ ἄκρα οὕτω καλουμένη περὶ τὸν Λύκον ποταμόν· μέμνηται αὐτῆς Νύμφις ὁ Ἡρακλεώτης ἐν τῷ Περὶ Ἡρακλείας (fg 6 M. III 13).

652—54a. προχοὰς Φυλληίδας : Φύλλις ποταμὸς Βιθυνίας. Διψακὸς δὲ υἱὸς τοῦ Φύλλιδος καὶ νύμφης τινὸς ἐγχωρίου· ὃς Φρίξον τὸν Ἀθάμαντος ἐξένισεν, ἐπὶ τοῦ κριοῦ ὅτε ἐξέφυγε τὸν θάνατον, μέλλων

6 sch. Eur. Or. 1370 sch. Aesch. Pers. 660 Poll. VII 90 Hesych. Phot. εὐμαρίδες Et. M. 393, 16 Tzetz. Lyc. 277, 9 sch. 10 Hesych. ἠβαιόν Et. M. 417, 33 13 sch. III 971 sch. AB B 96 Apoll. Lex. Hom. 120, 18 B. Hesych. ὅμαδος Συν. ὅ. (317, 1 Ba. Phot.) Et. Or. 113, 5 Et. M. 623, 18 Et. Gud. 426, 56 Sturz Eust. 180, 8. 682, 39 25 Steph. Byz. Φυλλίς: . . . ἔστι καὶ ποταμὸς Βιθυνίας Φύλλις, οὗ Φυλληὶς τὸ θηλυκόν. 8 l. εἷο P : ἀμφὶ δὲ τοῖο L 9 ἀντὶ ἐμαυτοῦ Lᶢ 22 ἄκρα οὕτω P : οὕτω ἄκρα L 26 ἐγχωρίου P : om. L

σφαγιάζεσθαι. φασὶ δὲ ἐκεῖνον σφαγιασθῆναι τῷ Λαφυστίῳ Διί, καὶ μέχρι τοῦ νῦν 〈μὴ ἐξεῖναι〉 ἕνα τῶν Φρίξου ἀπογόνων εἰσιέναι εἰς τὸ πρυτανεῖον, εἰσελθόντα 〈δέ〉 τινα ἀκουσίως 〈θύεσθαι〉 τῷ προειρη- μένῳ Διί.

b. υἷ’ Ἀθάμαντος : τὸν Φρίξον ὑποδέδεκται ὁ Διψακὸς εἰς Κόλχους πορευόμενον. L

658—59. καὶ εὐρείας ποταμοῖο ἠόνας : Διονύσιος ὁ Ὀλ- βιανὸς ἱστορεῖ τὰς εὐρείας ἠόνας λέγεσθαι Ἀχιλλέως δρόμους.

660—61. ὁμῶς δ’ ἐπὶ ἤματι νύκτα : ἡμέραν δὲ καὶ νύκτα ὁμῶς ἐν νηνεμίᾳ διῆγον κωπηλατοῦντες.

662. πλαδόεσσαν : ἔνυγρον ἔτι οὖσαν. Lᶢ Gᶢ P

667. χηλὰς σκηρίπτοντε : τοὺς ὄνυχας ἐπερείδοντες, ἐμπεί- ροντες· 〈...〉, ὅθεν καὶ τὸ σκηπάνιον.

668. ὑπ’ ἐξ ἁλὸς εἷλκον ἐρετμά : ἐκ τῆς θαλάσσης ἀνέφερον καὶ ἀνῆγον τὰς κώπας. L

671. ἀμφιλύκην μιν : σκοτεινήν. λύγη γὰρ ἡ σκοτία, καὶ λυ- γόφως ἐξ αὐτοῦ καὶ λυκόφως.

1 Herod. VII 197 Ps.-Plat. Min. 315c 7 Et. Gen. (AB) Κάλπιν (-ις B): οἷον II 655—657. 659. τὸ θελημὸς [σημαίνει] ἀντὶ τοῦ ἐθέλ[λ]ων. Διονύσιος δὲ ὁ Ὀλβιανὸς ἱστορεῖ ἠιόνας λέγεσθαι Ἀχιλλέως δρόμους. Κάλπις δὲ ποταμὸς Βιθυνίας. διαφέρει οὖν κάλπη καὶ Κάλπις (B om. usque huc omnia praeter l.): κάλπη μὲν οὖν (μὲν οὖν om. B) λέγεται ἡ ὑδρία, Κάλπις δὲ ποταμὸς Βιθυνίας. Et. Gud. 296, 25 Sturz Et. Zon. 1156, 1 Strab. XII 543 11 Et. Gen. (AB) πλαδόεσσαν: II 662. σημαίνει δίυγρον οὖσαν. πλαδαρὸν γὰρ τὸ ὑγρὸν καὶ χαῦνον καὶ πλάδος ἡ ὑγρασία ἡ (ἡ B, om. A) ἐν τῷ στομάχῳ, παρὰ τὸ πλάζω τὸ πλανῶ ἢ παρὰ τὸ πεπλάσθαι. τὸ δὲ οἷον (οἷοι et hic et in verbis poetae AB) ἀντὶ τοῦ ὁποῖόν (ὁποιοί AB) ἐστιν ἢ ἀντὶ τοῦ ὥς. Ἀπολλώνιος. 13 Eust. 1702, 18 16 sch. A H 433 Apoll. Lex. Hom. 28, 5 B. Hesych. ἀμφιλύκη. 1 post σφαγιάζεσθαι L inseruit sch. b, cf. W 50 φ. δὲ ἐκεῖνον W : φ. δὲ αὐτὸν ἐκεῖ L : ἐκεῖ δέ φ. τὸν κριὸν (!) P Λαφυστίῳ P : -είῳ L 2 μὴ ἐξεῖναι W suppl. ex mente Herodoti, ubi νόμος in P; 〈μηδ〉ένα prop. Platt Journ. of Phil. 69, 1919, 85 3 εἰσελθόντα 〈δέ〉 τινα — 〈θύεσθαι〉 Platt : ἐπελθόντα τινά — L : εἰσελθόντα — θύειν (!) P ἀκ- W : ἐκ- L : om. P 7 de hoc Dionysio non constat Ὀλβιανὸς Holstenius ap. Hoelzlin. 366, cf. Et. : Ἀλβ- 11 ἔν. ἔτι οὖσαν L : ὑγρὰν οὖσαν G : ἢ ἔτι δίυγρος οὖσα P 13 lac. ind. W, quam Eustathio auctore expleas verbis ἀφ’ οὗ συγκοπὲν τὸ σκήπτεσθαι

672—73. τῆμος ἐρημαίης νήσου : περὶ τῆς Θυνιάδος νήσου προείρηται (sch. 177)· ἧς μέμνηται Νύμφις ὁ Ἡρακλεώτης (fg 19 M. III 16). φησὶ δὲ αὐτὴν ἑπτὰ σταδίους ἔχειν τὴν περίμετρον. Καλλι- σθένης δὲ ἐν τῷ Περίπλῳ (124 fg 7 J.) ὑπὸ μὲν Ἑλλήνων φησὶ προσ- αγορεύεσθαι τήν τε χώραν καὶ τὴν νῆσον Θυνιάδα, ὑπὸ δὲ τῶν βαρ- βάρων Θυνίαν.

675. Ὑπερβορέων ἀνθρώπων : Ὑπερβορέους μὴ εἶναι τελέως φησὶν Ἡρόδοτος (IV 36), ἐπεί, εἰ εἰσὶν ὑπερβόρειοί τινες, πάν- τως καὶ ὑπερνότιοι. Ποσειδώνιος (87 fg 103 J.) δὲ εἶναί φησι τοὺς Ὑπερβορέους, κατοικεῖν δὲ περὶ τὰς Ἄλπεις τῆς Ἰταλίας. Μνασέας (fg 24 M. III 153) δέ φησι νῦν τοὺς Ὑπερβορέους Δελφοὺς λέγεσθαι. Ἑκαταῖος (73 B 4 Diels-Kranz) δὲ μέχρι τῶν αὑτοῦ χρόνων εἶναί φησι τὸ τῶν Ὑπερβορέων ἔθνος· ἔστι δὲ αὐτῷ βιβλία ἐπιγραφόμενα Περὶ Ὑπερβορέων. τιμᾶται δὲ παρὰ τοῖς Ὑπερβορέοις ὁ Ἀπόλλων, διὸ καὶ ἐκεῖσε χωρῶν ὤφθη. τρία δὲ ἔθνη τῶν Ὑπερβορέων: Ἐπιζεφύριοι καὶ Ἐπικνημίδιοι καὶ Ὀζόλαι.

684—87a. ὀψὲ δὲ τοῖον Ὀρφεύς : τὸν Ὀρφέα φασὶ καὶ μάντιν εἶναι. ἐν δὲ τῇ Θυνίδι νήσῳ ἱερόν ἐστιν Ἀπόλλωνος. Ἡρό- δωρος (31 fg 48 J.) οὖν φησιν Ἑῷον Ἀπόλλωνα προσαγορεύεσθαι καὶ βωμὸν αὐτοῦ εἶναι ἐν τῇ νήσῳ, οὐ καθὸ ὄρθρου ἐφάνη αὐτοῖς, ἀλλὰ καθὸ οἱ Ἀργοναῦται ὄρθρου εἰς αὐτὴν κατέπλευσαν.

b. εἰ δ’ ἄγε δὴ νῆσον μέν : τὴν νῆσον, φησί, οὕτω καλέσωμεν, Ἑῴου Ἀπόλλωνος.

695a. χερμάσιν : λίθοις μικροῖς. Lᶢ Sᵐ (P)

b. ἐδίνεον : ἀνεστρέφοντο. Lᶢ (P)

ἀ. νύξ Et. Or. 7, 23 Et. Αίμ. 618, 60 Et. Gen. ἀμφιλύκη νύξ (38, 1 Reitz.) Et. Gud. 124, 1 De Stef. — Eust. 689, 18. 809, 43 22 Et. Gen. (AB) κλείωμεν: ὀνομάσωμεν, οἷον II 687. Et. Gud. 325, 47 Sturz 24 sch. I 1123 a. b cum loc. sim. 6 Βιθυνίαν R. Unger Zs. f. d. Alt. 1844, 236 propter Plin. Nat. hist. V 151 12 μέχρι τῶν PH : μέχρι τοῦ L αὑτοῦ Diels : αὐ- τὰ 14 ὁ Ἀπ. P : om. L 15 τρία sqq. L : om. P — Hiller Jb. f. cl. Phil. 115, 1877, 236 sententiam coll. Steph. Byz. 473, 13 et 651, 10 Mein. hoc modo restituere conatus est: 〈λέγονται δὲ Ὑπερβόρεοι ὡς Ἐπιζεφύριοι·〉 τρία γὰρ ἔθνη τῶν Λοκρῶν κτλ. traditum defendit L. Weber Rh. Mus. 82, 1933, 187

c. 〈ἐξερέοντες:〉 ἐξερευνῶντες. Lᶢ

696. κεμάδων : ἡλικία ἐλάφων. Lᶢ (P)

699a. 〈εὐαγέως:〉 ἁγνῶς. Lᶢ

b. ἀνὰ διπλόα μηρία : τῶν ἱερείων. διπλόα δέ, ἢ ὅτι δύο εἰσίν, ἢ ὅτι διπλοῦς αὐτοῖς ὑπετίθετο καὶ ἐπετίθετο ἐπίπλους.

702. Ἰηπαιήων ὁ Ἀπόλλων λέγεται ἤτοι διὰ τὸ πέμπειν τὰ βέλη ἢ ὅτι ἰάσεως ὁ θεὸς αἴτιος. L Gᵐ (Sᵐ) P

703. 〈πάϊς Οἰάγροιο:〉 ὁ Ὀρφεύς. Lᶢ

704. Βιστονίῃ : Θρᾳκικῇ. Βίστονες γὰρ ἔθνος Θρᾳκῶν· ὠνο- μάσθη δὲ ἀπὸ Βιστόνος τοῦ Κίκονος, ὡς Φιλοστέφανος (fg 7 M. III 30). καὶ Βιστονὶς λίμνη Θρᾳκική.

705—11 a. Δελφύνην : τὸ ὄνομα τοῦ δράκοντος οἱ μὲν ἀρρε- νικῶς, οἱ δὲ θηλυκῶς εἶπον, ὃ καὶ βέλτιον.

b. ὅτι Δελφύνης ἐκαλεῖτο ὁ φυλάσσων τὸ ἐν Δελφοῖς χρηστή- ριον, Λεάνδριος (Maeandrii fg 10 M. II 337) καὶ Καλλίμαχος (fg 364

2 sch. IV 12 cum loc. sim. 6 700. Et. Gen. (A¹·²B) ἑῷον Ἀπόλλωνα (Ἀπ. A¹, om. A²B): [καὶ del. W] ἑῶος (καὶ ἑ. hic A¹, post Ἀπολλώνιος A²B) σὺν τῷ ῑ: κτητικὸν γὰρ ἀπὸ τῆς ἕω. II 700. Ἀπολλώνιος (versum et nomen Apollonii om. A¹). τὸ δὲ ἑωσφόρος οὐκ ἔχει τὸ ῑ (τό ῑ A¹, om. A²B). 702. sch. 712/13 cum loc. sim. 9 Et. Gen. (AB) Βιστονίης φόρμιγγος: Θρᾳκικῆς, ἀπὸ Βιστόνος (Βίστωνος AB) τοῦ Τερψιχόρας (-ώρας A, -ώρου B). οἷον II 704. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. cf. W 74 Steph. Byz. Βιστονία Tzetz. Lyc. 153, 31 Sch. 11 Herod. VII 109 Strab. I 59. VII 331 fg 44. 47 14 Et. Gen. (AB) Παρνασός: post verba ad sch. g laudata: Δελφύνης δὲ ἐκαλεῖτο ὁ φυλάσσων τὸ ἐν Δελφοῖς χρηστήριον. τοῦτον ἐφόνευσεν ὁ Ἀπόλλων θελήσαντα ἐπελθεῖν καὶ ἐπιχειρῆσαι (A, -ῆσαι B) τῇ μητρὶ αὐτοῦ Λητοῖ. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (τῇ sqq. om. B). cf. W 76 sch. Eur. Phoen. 232. 233 Dion. Per. 441 cum sch. et Eust. comm. Nonn. Dion. XIII 28 Et. M. 322, 5 Et. Gud. 443, 23 De Stef. Tzetz. Lyc. 97, 21 Sch. Tzetz. Exeg. Hom. Il. 117, 17 H. Suid. Δελφοί 2 ἐλάφων W : -ου L : aliter P 9 Θρᾳκικῇ Gᶢ Sᵐ 11 καὶ sqq. P : om. L 14 άλλως praem. L 〈ἡ Δελφύνη〉 post Δελφύνης addi vult Schneider. at sententia haec esse videtur: Delphynae, non Pythonis nomen serpenti illi Delphico L. et C. imposuerunt, unus vero C. ita, ut de genere feminino dubitari nequeat. 15 Λεάνδριος sch. g : Λέανδρος : Μαιάνδριος C. Keil Vindic. onomatol. 1843, 11. Leandrii nomen iure tuetur Bux RE² XII 1047

Schn.) εἶπον· δράκαιναν δὲ αὐτήν φησιν εἶναι, θηλυκῶς καλουμένην Δέλφυναν, αὐτὸς ὁ Καλλίμαχος.

c. 〈ἐὼν ἔτι γυμνός:〉 ἔτι ἄνηβος ὤν. Lᶢ

d. 〈ἀδήλητοι:〉 ἀβλαβεῖς. Lᶢ

e. 〈τὼς γὰρ θέμις:〉 οὕτως γὰρ πρέπον ἐστίν. Lᶢ

f. οἰόθι δ’ αὐτή : μόνη ἐφάπτεται τῶν τριχῶν σου ἡ Λητώ. Κοιογένεια δὲ ἡ ἀπὸ Κοίου τὸ γένος ἔχουσα· Κοίου γὰρ θυγάτηρ ἡ Λητώ.

g. πολλά δὲ Κωρύκιαι νύμφ〈αι〉 : ἄντρον ἐν Παρνασσῷ Κωρύκιον. ὠνομάσθη δὲ Παρνασσὸς ἀπὸ Παρνησοῦ ἐγχωρίου ἥρωος, ὡς Ἑλλάνικος (4 fg 196 J.)· Ἄνδρων (10 fg 8 J.) δέ, ἐπεὶ προσωρμίσθη ἡ λάρναξ τοῦ Δευκαλίωνος· καὶ τὸ πρότερον Λαρνασσὸς ἐκαλεῖτο, ὕστερον δὲ κατὰ φθορὰν τοῦ στοιχείου Παρνασσός. Πλεῖστος δὲ ποταμός. τινὲς δὲ ἀναγινώσκουσι Πλειστοῖο προπερισπωμένως, ἐπεὶ καὶ ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων λέγεται Πλειστὸς ὡς καλός. ἔστι δὲ ποταμὸς ἐν Δελφοῖς. τὴν δὲ ἀναιρεθεῖσαν δράκαιναν Δέλφυναν καλεῖσθαι θηλυκῶς φησι Λεάνδριος (v. sch. b).

h. Κωρύκιον ἄντρον ἐν Παρνησσῷ. κέκληται δὲ ἀπὸ νύμφης

10 Et. Gen. (AB) Παρνασός: II 705—706. Παρνασός ἐστιν ὄρος Δελφῶν ἀπὸ Παρνασοῦ ἐγχωρίου ἥρωος. Ἄνδρων δέ φησιν, ἐπειδὴ προσώρμησεν ἡ λάρναξ τοῦ Δευκαλίωνος· καὶ τὸ μὲν πρότερον Λαρνασός ἐκαλεῖτο, ὕστερον δὲ κατ’ ἐναλλαγὴν τοῦ λ εἰς τὸ π Παρνασός. Steph. Byz. Παρνασσός: . . . ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον Λαρνασσός διὰ τὸ τὴν Δευκαλίωνος λάρνακα αὐτόθι προσενεχθῆναι. cf. W 93 14 Et. Gen. (AB) Πλειστοῖο (sic): οἷον II 711. τινὲς ἀναγιγνώσκουσιν Πλειστοῖο προπερισπωμένως, ἐπεὶ καὶ παρὰ τῶν ἐγχωρίων Πλειστὸς (B, Πλεῖστος A) λέγεται ὀξυτόνως ὡς καλός. ἔστι δὲ ποταμὸς ἐν Δελφοῖς. Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Καθόλου (I 217, 20 L.) Πλεῖστος βαρύνει. 18 Et. Gen. (AB) Πλειστοῖο: post verba ad sch. g exscripta: Κωρύκιον δέ ἐστιν ἄντρον ἐν Παρνασῷ (A, -σσῷ B), ἀπὸ νύμφης Κωρυκίας. Παρνασός (A, -σσός B) δὲ ὄρος Δελφῶν. ib. Κωρύκιον: εἴρηται εἰς τὸ Πλειστοῖ(ο), ὅτι Κωρύκιόν ἐστιν etc. ut supra. Paus. X 6, 3. 32, 2 1 εἶπον K : εἶπεν L : φησί P 2 ὁ αὐτὸς Blomfield Call. 1815, 294, sed traditum defendit Schneider 10 Παρνησοῦ Preller Ausgew. Aufs. 1864, 32 : -σσ- τοῦ post Παρν. add. L 13 τοῦ 〈λ〉 στοιχείου Jacoby 14 προπερισπ- P : περισπ- L 17 Λεάνδριος L : om. P. qui haec scripsit, sch. b parum accurate inspexerat. quare F καὶ Καλλίμαχος adiecit

Κωρυκίας, ἧς καὶ Ἀπόλλωνος παῖς Λυκωρεύς, ἀφ’ οὗ Λυκωρεῖς οἱ Δελφοί. Πλεῖστος δὲ ποταμὸς Δελφίδος.

712—13. θαρσύνεσκον ἔπε〈σσιν〉 : ὅτε, φησίν, ἐτόξευσε τὸν δράκοντα, ἐπεφώνουν αἱ νύμφαι τῷ βάλλειν αὐτόν ‘ἵη ἵη βέλος’· ἐξ οὗ τὸ ἐφύμνιον ἐγένετο ἰηπαιήων.

714. χορείῃ μέλψαν ἀοιδῇ : τῇ μετὰ χοροῦ λεγομένῃ ᾠδῇ.

715—19 a. λοιβαῖς εὐαγέεσσιν : ὤμοσαν, φησίν, ὁμονοήσειν ἀλλήλοις· ὅθεν καὶ Ὁμονοίας θεᾶς ἵδρυται ἱερόν.

b. κυδίστην : ἀντὶ τοῦ κρατίστην θεῶν Ὁμόνοιαν τιμῶντες· πορσαίνοντες γὰρ ἀντὶ τοῦ τιμῶντες. γράφεται καὶ κικλή- σκοντες.

722. ποταμοῦ στόμα Σαγγα〈ρίοιο〉 : Σαγγάριος ποταμὸς Φρυγίας. ὁ δὲ Μυρλεανὸς (Asclepiadis fg 3 M. III 300) Σάγγαρον αὐτὸν λέγεσθαί φησιν. Ἑρμογένης δὲ ἐν τῷ Περὶ Φρυγίας (fg 1 M. III 524) φησὶ Σάγγαν τινὰ ἀσεβήσαντα περὶ τὴν Ῥέαν μεταβαλεῖν εἰς τοῦτο τὸ ὕδωρ, καὶ ἀπ’ αὐτοῦ τὸν ποταμὸν Σαγγάριον ὀνομασθῆναι. πλησίον δὲ αὐτοῦ Ὀρείας Μητρὸς ἱερόν ἐστιν, ὡς φησι Ξάνθος (fg 7 M. I 37).

723. καὶ Μαριανδυνῶν ἀνδ〈ρῶν〉 : οἱ Μαριανδυνοί ὅμοροι τοῖς Παφλαγόσι, προσηγορεύθησαν δὲ ἀπὸ Μαριανδυνοῦ τοῦ Κιμμερίου παιδός.

1 sch. IV 1490/94a 3 Et. Gen. (AB) Ἰήιε: οἷον II 712—713. ὅτε, φησίν, ἐτόξευσε τὸν δράκοντα, ἀνεφώνουν ‘ἵη ἵη βέλος’ (B, μέλος A), ἀφ’ οὗ τὸ ἐφύμνιον τοῦτο ἐγένετο ἰηπαιήων (-παίηον AB) τὸ διὰ χοροῦ ᾀδόμενον. Ἰήϊος δὲ καὶ ὁ (ὁ B, om. A) Ἀπόλλων λέγεται, ὡς μὲν Δοῦρις (76 fg 79 J.), ὅτι ἐν ἀγκάλαις βαστάζουσα τὸν Ἀπόλλωνα ἡ Λητὼ ἐνεκελεύσατο εἰποῦσα ‘ἵηιε Παιῆον’. τινὲς δὲ ψιλοῦσιν, ἐπεὶ ἰάσεως αἴτιος ὁ (ὁ B, om. A) θεός. sch. 702 sch. ABT O 365. BT Y 152 Call. H. II 102—04 Athen. XV 701c sch. Ar. Pac. 453 Hesych. Suid. ἵηιος Macrob. I 17, 16 Et. Or. 75, 24. 78, 14 Et. Gud. 273, 44 Sturz 12 Et. Gen. (AB) Σαγγάριος: ποταμὸς Φρυγίας. φασὶ (W, ὅτι A, ἀπὸ B) Σάγγαν (A, -α B) τινὰ ἀσεβήσαντα εἰς τὴν Ῥέαν μεταβαλεῖν (sch., μετέβαλεν AB) εἰς τοῦτο τὸ ὕδωρ, καὶ ἀπὸ τούτου 〈τὸν Et. M.〉 ποταμὸν κληθῆναι. 20 Sch. 140a. 780/83 a 4 τῷ W : τοῦ 9 τὴν Ὁμόνοιαν τιμῶντες Lᶢ Gᶢ Sᵐ 15 fortasse καταβαλεῖν 16 ἀπὸ τούτου H 17 Ῥέας pro Ὀρείας A. Hecker Comm. crit. de Anth. gr. I, 1852, 246 Μητρός idem : Δήμητρος

724. Λύκοιο ῥέεθρα : Λύκος ποταμὸς ὁμώνυμος τῷ βασιλεῖ, ῥεῖ δὲ διὰ τῆς τῶν Μαριανδυνῶν χώρας. Ἀνθεμοεισίδα δὲ ἀπὸ Ἀνθεμοεισίας τῆς Λύκου μὲν θυγατρός, γυναικὸς δὲ Δασκύλου τοῦ Ταντάλου υἱοῦ.

727—28. ἠῶθεν δ’ ἀνέμοιο 〈διὰ〉 κνέ〈φας〉 : νυκτὸς δέ, φησί, τοῦ ἀνέμου λήξαντος, περὶ τὸν ὄρθρον εἰς τὸν περὶ [εἰς] τὴν Ἀχερουσίαν ἄκραν [εἰς] ὅρμον κατήχθησαν. L

729—35 a. ἡ μέν τε κρημν〈οῖσιν〉 : ὅτι ἡ περὶ Ἡράκλειαν Ἀχερουσιὰς καλουμένη πανταχόθεν ἐκ θαλάσσης ἐστὶν ὑψηλή τε καὶ ἀπό- κρημνος καὶ νένευκεν εἰς δυσμὰς εἰς τὸ πρὸ τῆς Βιθυνίας πέλαγος, καὶ ὅτι προσπῖπτον αὐτῇ τὸ κῦμα σφοδροὺς ἀποτελεῖ ἤχους, καὶ περὶ τῶν ἐπ’ ἄκρας αὐτῆς πεφυκυιῶν πλατάνων καὶ τοῦ ἐπ’ αὐτῇ πεδίου, καὶ ότι δοκεῖ κατάβασις εἰς Ἅιδου ὑπάρχειν, Νύμφις ἐν τῷ Περὶ Ἡρακλείας α΄ (fg 2 M. III 13) φησί· παρ’ οὗ Ἀπολλώνιος ἔοικε ταῦτα μεταφέρειν.

b. 〈δερκομένη:〉 γράφεται κεκλιμένη. Lᶢ

c. λισσάδες : ἀντὶ τοῦ ὑψηλαί, ἀνάντεις. Lᶢ P

d. λισσάδες ἐρρίζ〈ωνται〉 : ἐν βάθει τεθεμελίωνται.

e. ἀμφιλαφεῖς : ἀνθηραί, μεγάλαι καὶ περίοπτοι.

f. ἐκ δ’ αὐτῆς εἴσω : κατὰ τὸ πρὸς ἤπειρον δὲ καὶ μεσημβρίαν μέρος τῆς Ἀχερουσίας ἄκρας τὸ Ἀχερόντιον σπήλαιόν ἐστι καὶ τὸ χάσμα τὸ κατὰ γῆς.

g. τὸ δὲ ὕπαιθα τὸ ἔμπροσθεν καὶ ἐκ πλαγίου σημαίνει. P

736—38 a. ἐπηρεφές : ἀντὶ τοῦ σύσκιον. φησὶ δέ, ὅτι πνεῦμα καὶ ψυχρά τις αὔρα ἀναφέρεται ἐκ τοῦ στομίου καὶ διὰ τοῦτο κύκλῳ περιπεπάχνωται.

2 sch. 752 Et. Gen. (AB) Ἀνθεμοῦς: καὶ χωρίον καὶ ποταμὸς καὶ λίμνη τῆς Μαριανδυνίας ἀπὸ τοῦ παρακειμένου πεδίου πεπληρωμένου ἀνθέων. Μεθόδιος (M. A, om. B). Steph. Byz. Ἀνθεμοῦς: . . . ἔστι καὶ Ἀνθεμουσὶς λίμνη Μαριανδυνῶν, ἣν Ἀπολλώνιος διαλύσας ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς Ἀνθεμοεισίδα φησίν. 8 sch. 353/56 b cum loc. sim. 18 sch. IV 1366 22 sch. BT O 520 Hesych. ὕπαιθα Eust. 1030, 20. 1234, 11. 1262, 61 3 Ἀνθεμοεισίας P : om. L 5 add. H 6 τὸν περί praepositione εἰς bis deleta K : τὸ πέραν 9 εἰς θάλασσαν H 12 καὶ ὅτι F : καὶ ὡς P : καὶ L 13 αὐτόθι post δοκεῖ add. F 16 ὑψηλαί Sᵐ 18 μεγάλαι F : -οι L : -η P 19 δὲ deleri vult Fr. 25 περιπεπάχν- P : περιπάχν- L

b. πηγυλίς : παγετώδης, ψυχρά. Lᶢ Gᶢ (Sᵐ) P

739. ἰαίνεται : διαλύεται, τήκεται. Lᶢ Gᶢ Sᵐ (P)

740—42 a. σιγὴ δ’ οὔποτε : φησίν, ὅτι καὶ διὰ τῶν δένδρων καὶ διὰ τῶν κυμάτων ἦχον καὶ ψόφον ἀποτελεῖ καὶ οὐδέποτε ἡσυχίαν ἔχει. L

b. βλοσυρὰν δὲ ἐνταῦθα τὴν λαμπρὰν ἴσως σημαίνει. P

c. 〈τινασσομένων:〉 κινουμένων. Lᶢ

743—49 a. ἔνθα δὲ καὶ προχοαί : φησίν, ὅτι καὶ ὁ Ἀχέρων Σοωναύτης λέγεται καὶ ὅτι ἐκ τῆς Ἀχερουσίας ἄκρας φέρεται διά τινος φάραγγος εἰς τὴν πρὸς ἀνατολὰς θάλασσαν.

b. 〈ἀνερεύγεται:〉 καταρρεῖ. Lᶢ P

c. Σοωναύτην : οἱ τὴν Ἡράκλειαν κατοικήσαντες Μεγαρεῖς, ὅτε εἰς τὴν ἀποικίαν ἔπλεον, χειμασθέντες εἰς τὸν Ἀχέροντα ποταμὸν κατ- έφυγον· ὅθεν καὶ διασωθέντες οἱ ναῦται Σοωναύτην ἐκάλεσαν αὐτόν. οὗτοι δὲ οἱ Ἡρακλεῶται Μεγαρέων εἰσὶν ἄποικοι καὶ Βοιωτῶν, καὶ Μαριανδυνῶν κατοικοῦσι χώραν.

d. Σοωναύτης ποταμὸς περὶ Ἡράκλειαν, οὕτως ὠνομασμένος, ἐπειδὴ πάντας τοὺς ναυτιλλομένους διασώζει ἀπαθεῖς ἔχων καὶ ἠρε- μαίους λιμένας.

e. χρίμψαντας : ἐμπεσόντας. Lᶢ (P)

750—51 a. τῇ ῥ’ οἵγ’ αὐτίκα νηΐ : διὰ τῆς ἄκρας τῆς Ἀχε- ρουσίας εἰς αὐτὸν καθορμισθέντες.

b. εἰσωποί : ἐναντίοι, ἐσώτεροι γενόμενοι. Lᶢ P)

c. 〈νέον:〉 νεωστί. Lᶢ P

752. οὐδ’ ἄρα δηθὰ Λύκ〈ον〉 : Λύκον φησὶ τότε Μαριανδυνῶν

1 Et. Gen. (AB) πηγυλίς (Fr., πηλυγίς): οἷον II 737—738. ἡ ἐκ τοῦ κρύους (B, -ου A) πῆξις (A, ψύξις B). εἴρηται ἀπὸ τοῦ πήσσω πηγύς (Fr., -ος), ὡς πλήθω πληθύς, καὶ ἐκ τούτου πηγυλίς (Fr., πηλυγίς)· ἐκ γὰρ τῆς (τῆς B, om. A) Ἀχερουσίας ἄκρας ἐπὶ τὴν γῆν ἐστὶ κοίλη νάπη, ἐν ᾗ ἐστιν σπήλαιον τοῦ Ἅιδου, ὕλῃ καὶ πέτραις κατὰ τὸ (τὸ B, om. A) στόμιον πεπυκνωμένον, ὅθεν ἀνάπνοια (A, -οα B) ψυχροτάτη ἀνιοῦσα περιπήγνυσιν ἐκεῖ τὸ ὕδωρ, καὶ γίνεται πάχνη. 2 sch. III 1019/21 8 Plin. Nat. hist. VI 1, 4 23 sch. BT O 653 Hesych. εἰσωποί 9 Σου- AF : Σω- L : om. P 10 ἀνατολήν Sᵐ 12 εἰς post οἱ add. L 23 έναντίοι Gᶢ Sᵐ

βασιλεύειν, ὃς διὰ τὸ πρὸς τοὺς Βέβρυκας καὶ Ἄμυκον ἔχθος φιλοξένως τοὺς Ἀργοναύτας ὑπεδέξατο. φασὶ δὲ αὐτὸν υἱὸν εἶναι Δασκύλου τοῦ Ταντάλου καὶ Ἀνθεμοεισίας τῆς Λύκου τοῦ ποταμοῦ, ὡς μαρτυρεῖ καὶ Νύμφις ἐν τῷ α΄ τῆς Ἡρακλείας (fg 5 M. III 13) καὶ Ἡρόδωρος (31 fg 49 J.), παριστορῶν 〈...〉. ὑπεδέξατο δὲ τοὺς ἥρωας, ὥς τινες, διὰ τὴν πρὸς τὸν Πέλοπα τὸν θεῖον αὐτοῦ τιμήν.

754a. αὐθένται Ἀμύκ〈οιο〉 : συλληπτικῶς εἶπεν φονέας Ἀμύκου τοὺς ἥρωας, καίτοι Πολυδεύκους μόνου τοῦτο δεδρακότος. αὐθέντης δὲ λέγεται ὁ δι’ ἑαυτοῦ ἐπί τινος φόνον ἱέμενος, οἷον αὐτοέντης τις ὤν.

b. 〈αὐθένται:〉 οἱ φονευταί. Lᶢ Gᶢ Sᵐ

c. 〈κατὰ κλέος 〈, ὃ πρὶν ἀκουον〉:〉 κατὰ τὴν διαδεδομένην φήμην. Lᶢ (P)

755a. ἀρθμόν : φιλίαν. Lᶢ (P)

b. 〈ἀρθμόν:〉 συμβίβασιν. Sᵐ

758. ἀντιβίην Βέβρυ〈ξιν〉 : ἐχθροὶ ἀεὶ ἐγένοντο οἱ Μαριαν- δυνοί τῶν Βεβρύκων. ἡττήθησαν δὲ πολλάκις ὑπ’ αὐτῶν, 〈...〉 καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Πριόλας συλληφθεὶς ὑπὸ τοῦ Ἀμύκου ἀνῃρέθη. ὕστερον δὲ προσελαβόμενος Ἡρακλέα σύμμαχον πρὸς Ἀμαζόνας στρατευόμενον ἐξ εὐχεροῦς περιεγένετο τῶν Βεβρύκων. τινὲς δὲ τὸν Πριόλαον υἱὸν αὐτοῦ καὶ οὐκ ἀδελφὸν ἱστοροῦσιν.

763. 〈σφωιτέρων:〉 ἀντὶ τοῦ σφετέρων. Lᵐ

765. ὅσσα τε Κύζικον : Κύζικον τὴν πόλιν τῶν Δολιόνων φησίν, οὐ τὸν βασιλέα. L

767. Γλαύκοιό τε βάξιν : ὁ Γλαῦκος παρὰ τοῖς Ἴβηρσι τιμᾶται Γέρων καλούμενος. ἔστι δὲ ἄκρα Γλαύκου ἐκεῖ καλουμένη.

2 sch. 724 9 Et. M. 169, 8 Et. Gud. 232, 19 De Stef. Eust. 524, 17. 1350, 34 14 Apoll. Lex. Hom. 42, 18 B. Erot. 83, 7 N. Hesych. ἀρθμός 16 sch. 780/83a sch. Nic. Al. 15 25 Paus. III 21, 9 4 περὶ Ἡρ. pro τῆς Ἡρ. K 5 παρίστησι Wil. ad l. lac. ind. Jacoby 6 τὴν πρὸς τὸν — τιμήν K : τὸν εἰς τὸν — τιμήν L : τὸ τιμηθῆναι — ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων P 11 οἱ φον- L : αὐτοφον- G S 17 lac. ind. W 18 αὐτοῦ L : τοῦ Λύκου P : αὐτοῦ τοῦ Λύκου K 23 τὴν πόλιν λέγει Gᶢ τὴν πόλιν — οὐ τὸν βασιλέα W : τὸν βασ. — οὐ τὴν πόλ. : οὐ τὸν βασ. — 〈ἀλλὰ〉 τὴν πόλ. Steph.

770. 〈ἀβόλησαν:〉 ἐνέτυχον. Sᵐ

771. 〈ὃ δ’:〉 ὁ Λύκος. Sᵐ

775. 〈πείρετ’:〉 πειρᾶτε. Sᵐ

777—79. ὅτε δεῦρο δι’ Ἀσίδος ἠπ〈είροιο〉 : τῆς Λυδίας λέγει. Ἀσία γὰρ τὸ πρότερον ἐκαλεῖτο ἡ Λυδία. καὶ Ὅμηρος (B 461)· ‘Ἀσίῳ ἐν λειμῶνι’. καὶ ἡ κιθάρα Ἀσία λέγεται, ἐπεὶ ἐν Λυδίᾳ πρῶτον εὑρέθη. τὸ δὲ πεζὸς ἔβη ἀκολούθως τῷ μύθῳ πεζὸν τὸν Ἡρακλέα φησὶν ἐπὶ τὸν ζωστῆρα τῆς Ἱππολύτης ἀπελθεῖν, δηλαδὴ διὰ τὸ τὰς Συμπληγάδας πέτρας 〈ἔτι〉 τότε συντρέχειν. ἄθλος δὲ ἦν οὗτος ἔνατος. πολλοὶ δὲ λόγοι περὶ τοῦ ζωστῆρός εἰσιν· τινὲς μὲν γὰρ Ἱππολύτης, ἄλλοι δὲ Δηιλύκης, Ἴβυκος (fg 45 B. III 249) δὲ ἰδίως ἱστορῶν Οἰο- λύκης τῆς Βριάρεω θυγατρός φησιν.

780—83 a. ἔνθα δ’ ἐπὶ Πριόλα〈ο〉 : φησίν, ὅτι, ἡνίκα Ἡρα- κλῆς ἐπὶ τὸν Ἱππολύτης ἐπορεύετο ζωστῆρα, κατέλαβε Μαριανδυνούς ὑπὸ Βεβρύκων καταπονουμένους. ἐπιστρατεύσας δὲ μετὰ Μαριανδυνῶν ἐχειρώσατο τοὺς πολεμίους. πεσόντος δὲ ἐν τῇ μάχῃ Πριολάου τοῦ Μαριανδυνῶν ἡγουμένου ἀγὼν ἐπιτάφιος ἐτέθη ἐπ’ αὐτῷ, ἐν ᾧ Ἡρα- κλῆς ἐνίκησεν 〈Τιτίαν〉 ἕνα τῶν Μαριανδυνοῦ. Πριόλας δὲ ἀδελφὸς Λύκου, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις, υἱὸς δὲ ἦν Τιτίου. τὸν δὲ Τιτίαν οἱ μέν φασι Διὸς παῖδα, ἕνα τῶν Ἰδαίων Δακτύλων, οἱ δὲ τὸν πρεσβύτατον τῶν Μαριανδυνοῦ. ὁ δὲ Μαριανδυνὸς Φινέως ἢ Φρίξου ἢ Κιμμερίου λέγεται παῖς εἶναι. ἀπὸ δὲ Τιτίου φασὶ Τίτιον τὴν πόλιν κληθῆναι.

b. ἔνθα δ’ ἐπὶ Πριόλ〈αο〉 : ἰδίως τὸν θρηνούμενον Πριόλαόν

5 Strab. XIII 627 Steph. Byz. Ἀσία. Ἠϊονία 6 Συν. 151, 19. 25 Ba. Hesych. Ἀσιάς Suid. Ἀσία sch. Ar. Thesm. 121 Et. M. 153, 31. 33 13 sch. 758 cum loc. sim. 19 sch. I 1126/31 a 21 sch. 140 a. 178/82 c. 723 6 suspiceris Ἀσιάς pro Ἀσία, sed traditum propter Syllogae l. l. retinendum esse docuit Naeke Choer. 1817, 114 8 ἀπελθεῖν P : om. L : 〈ἐληλυθέναι〉 K : 〈ἐλθεῖν〉 vel 〈βῆναι〉 Castiglioni Riv. di fil. 61, 1933, 259 9 suppl. A 11 Δηι- Pott Zs. f. vergl. Sprachf. 8, 1859, 427 : Διι- ib. ἰστ. Οἰ. P : Οἰ. ib. ἰστ. L 12 τῆς P : om. L 18 add. 〈Τιτίαν〉 F, 〈πυγµαχία τὸν Τιτίαν〉 A Μαριανδυνοῦ W propter sch. I 1126/31 a : -ῶν L : om. P 21 Μαριανδυνοῦ idem : -οῦ παίδων P : -ῶν L 22 Τίτιον Meineke Jb. f. cl. Phil. 87, 1863, 370, Τίον Wil. ad l. 23 θρηνούμενον L. Dindorf Steph. Thes. 2, 1833, 474 D : θρυλούμενον L : om. P

b. φησι, τῶν ἄλλων Βώριμον λεγόντων τὸν Τιτίου υἱόν, ὡς Νύμφις (fg 9 M. III 14) καὶ Καλλίστρατος (fg 1 M. IV 553).

c. ἐλέγοισιν : θρήνοις· τὰ γὰρ ἐλεγεῖα ἐπὶ ἐπιτυμβίοις ἐχρῶντο οἱ παλαιοί.

d. 〈ἀθλεύων:〉 Ἡρακλῆς. Sᵐ

786—87a. αὐτὰρ ὁμοῦ Μυσοῖσιν : τὸ ἑξῆς· ὁ Ἡρακλῆς τῷ ἐμῷ πατρὶ Δασκύλῳ ὑπέταξεν ὁμοῦ Μυσοὺς καὶ Φρύγας. τινὲς γράφουσι Μυγδόνας, ἵνα ᾖ· ὁμοῦ Μυσοὺς καὶ Μυγδόνας ὑπέταξε τῷ πατρί μου. ὅτι δὲ Φρύγας ἐχειρώσατο τοῖς Μαριανδυνοῖς, καὶ Νύμφις (fg 3 M. III 13) ἱστορεῖ. διὸ καὶ οὕτω γράφεται. εἰ δὲ γράφοιτο Μυγδόνας, ἤτοι τοὺς Βέβρυκας ἀπὸ Μυγδόνος βασιλέως αὐτῶν οὕτω κέκληκεν, ἢ ῥητέον, ὅτι Μοίριδι κατηκολούθησεν· οὗτος γὰρ Μυγδόνας ἔφησε καταπολεμῆσαι τὸν Ἡρακλέα.

b. 〈ὑπὸ πατρί: γράφεται〉 ὑπὸ δουρί. Lᶢ

789—91a. ἔστ’ ἐπὶ Ῥηβαίου προχ〈οάς〉 : τὴν μὲν Παφλαγονίαν μέχρι τοῦ Βιλλαίου ποταμοῦ κατεστρέψατο πᾶσαν· οὗτος δὲ ὁ ποταμὸς διὰ τῆς ἐπικειμένης Φρυγίας ῥέων ἐξίησι παρὰ τὴν τῶν Τιανῶν πόλιν· ἐκ δὲ τούτου πρὸς δυσμὰς ἕως τοῦ Ῥήβα καὶ τοῦ ἐπικειμένου σκοπέλου κατὰ τὴν ἐκβολὴν τούτου 〈...〉. ὅτι δὲ τοὺς Παφλαγόνας

1 Poll. IV 55 Athen. XIV 619f sch. Aesch. Pers. 940 Eust. Dion. Per. 792 Hesych. Βῶρμον 11 Apoll. Bibl. II 100 16 Plin. Nat. hist. VI 4 Arr. Peripl. Pont. Eux. 19 Anon. Peripl. Pont. Eux. 13 Marc. Heracl. Epit. Menipp. 8 1 Βώριμον e Poll. Kaemmel Heracleotica, Progr. d. Gymn. Plauen 1869, 13 : Βῶρμον ex Athen. Dindorf : Βάρυνον L : Βαρῖνον (P) : Βάρωμον Wil. ad l. 3 θρήνοις Lᶢ τοῖς γ. ἐλεγείοις P ἐπὶ ἐπιτυμβίοις L : ἐν τοῖς ἐπιταφίοις P 10 γράφεται Wil. ad l. : γράφει L : om. P 12 postquam de Moeridis nomine Weichert Ueber d. Leb. u. Ged. d. Ap. Rh. 1821, 253 n. 32; dubitationem movit, Herodori fragmentis (15) hunc locum C. Mueller FHG II 32 adiecit. conicias Ἥριδι (pro Ἡροδώρῳ). 15 τὴν μ. Π.-ίαν K : τῆς μ. -ίας L : om. P 16 κ-ατο F : -αντο L : om. P verba οὗτος — 19 τούτου in L iterum leguntur scholio b adnexa ὁ ποταμὸς L²(P) : om. L¹ 17 ἐξίησι L¹ : ἑξῆς ἵησι L² : ἔξεισι P παρὰ τὴν τῶν L²P : παρ’ αὐτὴν τὴν L¹ Τιανῶν Holstenius ap. Hoelzlin. 366 : Τιτάνων 19 ἐκβολὴν τούτου L¹P : τούτου θέσιν L² lac. ind. W, ubi dictum fuisse oportet Herculem inde a Billaeo usque ad Rhebam Mariandynorum fines promovisse.

ὑπέταξεν Ἡρακλῆς τοῖς περὶ Λύκον, ἱστορεῖ Δεινίας ἐν α΄ Ἀργολικῶν (fg 1 M. III 24) καὶ Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανὸς ἐν ι΄ Βιθυνιακῶν (fg 2 M. III 758).

b. Βιλλαῖος προπερισπωμένως. οὕτω φησὶν Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ ε΄ τῆς Καθόλου (I 132, 19 L.). ἔστι δὲ ποταμὸς Παφλαγονίας, οἱ δὲ Φρυγίας.

794—95a. δὴν ἀποτεμνόμενοι : ἐπὶ πολὺ ἀφαιρούμενοι. Lᶢ P

b. ὄφρ’ ἐβάλοντο : φησίν, ὅτι οἱ Βέβρυκες πολὺ ἀπετάμοντο τῆς Μαριανδυνῶν χώρας καὶ μέχρι τοῦ Ὑπίου ποταμοῦ προηγάγοντο τοὺς ὅρους. ᾤκισται δὲ παρὰ τῷ ποταμῷ ἐν τῇ Θυνίᾳ καὶ πόλις Ὑπία λεγομένη. ὁ δὲ Ὕπιος ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ καταφέρεσθαι ἀπὸ τῶν Ὑπίων ὀρῶν. εἱαμενὰς δὲ λέγει τοὺς καθύγρους τόπους.

796—98. ἐπελάσσαι ἄρηα : ἐπαγαγεῖν. οὐ χωρὶς θεῶν, φησί, προνοίας, ὦ Πολύδευκες, ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἀπέκτεινας τὸν Ἄμυκον. L

799. ἄρκιος : ἱκανός. Lᶢ P

800a. τίσω : ἀποδώσω. Lᶢ (P)

b. 〈προφρονέως:〉 ἑτοίμως. Lᶢ

c. 〈ἠπεδανοῖσιν:〉 ἀσθενέσι. Lᶢ

801. ὀφέλλειν : εὐεργετεῖν. Lᶢ P

804a. 〈διὲξ ἁλός:〉 γράφεται διαμπερές. Lᶢ

b. ἀντιάοιτε : περιτύχοιτε. Lᶢ (P)

806—07. νόσφι δὲ Τυνδαρίδαισε : χωρὶς δὲ τούτου τοῖς Τυνδαρίδαις, τουτέστι τοῖς Διοσκούροις, ἱερὸν ἱδρύσομεν ἐπὶ τῆς Ἀχερουσίας ἄκρας.

809—10. πίονας εὐαρότοιο : ἀντὶ τοῦ· τέμενος πρὸ τῆς πόλεως ἀπομερίσω αὐτοῖς. L

10 Steph. Byz. Ὕπιος. Et. Gen. (B) Ὕπιος 12 sch. IV 315/18 b sch. Α Δ 483. B O 631 Hesych. εἱαμεναί Suid. εἱαμενή Choer. Orth. (An. Ox. II 203, 30) Et. M. 295, 16 Et. Gud. 405, 5. 19 De Stef. Eust. 501, 6. 1035, 16. 1146, 47 7 ἀφαιρούμενοι L : ἀφελόμενοι P 8 πολὺ Hoelzlin : πόλιν L : om. P 9 προηγάγοντο idem : προσηγάγοντο L : προήγαγον P 13 ἐπελάσσαι F : ἐμπελάσαι 17 hanc glossam a 799 separavit Fr. ἑτοίμως idem : ἕτοιμος 22 τούτου (scil. τοῦ στόματος) K : -ων F : -οις L : om. P Τ. τουτ. τοῖς Δ. F : Δ. τουτ. τοῖς T. L : τοῖς T. P

811a. ὣς τότε μέν : οὕτως τότε δι’ ὅλης ἡμέρας περὶ τὴν εὐωχίαν ἐτέρποντο καὶ ἔπαιζον. L

b. 〈ἐψιόωντο:〉 ὡμίλουν. Gᶢ (P)

c. 〈ἐψιόωντο:〉 ἔλεγον. Sᵐ

812a. ἐγκονέοντες : ἐνεργοῦντες. ὅθεν καὶ γόνυ οἷον κόνυ τι ὄν, παρὰ τὸ ἐνεργεῖν δι’ αὐτοῦ.

b. 〈ἐγκονέοντες:〉 ἀγωνιζόμενοι. Sᵐ

815. ἔνθα δ’ Ἀβαντιάδην : περὶ τοῦ Ἰδμονος ἐν Μαριανδυνοῖς γενομένου θανάτου καὶ Ἡρόδωρος (31 fg 50 J.) ἱστορεῖ [ἐν τοῖς Περὶ Ἡρακλείας]· καὶ Προμαθίδας (fg 2 M. III 201) εἶπε καὶ Νύμφις ἐν τοῖς Περὶ Ἡρακλείας (fg 7 M. III 13), ὡς ὁ Ἴδμων ὑπὸ συὸς ἐπλήγη.

817. ἐπεὶ χρεὼ ἦγε δαμῆ〈ναι〉 : ἡ χρεία, ἡ εἱμαρμένη.

818. δονακώδεος : ὑλώδους. Lᶢ (P)

819. ψυχόμενος : ψυχιζόμενος, τῷ ψυχρῷ βρεχόμενος.

821. ἑλειονόμοι : αἱ ἐν τοῖς ἕλεσι διατρίβουσαι.

822a. 〈οἷος:〉 μόνος. Lᶢ

b. τῖφος : ὁ ἑλώδης τόπος. L Gᶢ P

823a. ἀνὰ θρωσμούς : ἀντὶ τοῦ κατὰ τὰς ἀναβολὰς καὶ ἀναβάσεις καὶ ἀνόδους.

b. 〈θρωσμούς:〉 πηδήματα. Sᵐ

824a. 〈νίσσετ’:〉 ἤρχετο. Lᶢ

b. ἀφράστοιο : ἀπροσδοκήτου. Lᶢ (P)

2 sch. I 459 a cum loc. sim. 5 Et. Or. 38, 7 Et. M. 238, 11. 15 Et. Gud. 319, 8. 320, 4. 16 De Stef. Melet. 30 (An. Ox. III 129, 4) 15 Et. Gen. (A¹·²B) ἑλειονόμος (Et. M., ἐλεινόμονος A¹·²B): ἐν τοῖς ἕλεσι νεμόμενος (Et. M., νεμομένους A¹·²B). ἐξ οὗ (A¹·², om. B) II 821. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (Ἀπ. — Ἀργ. A², om. A¹ B). sch. III 1219 sch. AB Y 8 18 Et. Gen. (AB) ἰλύς: . . . II 823 . . . θρωσμὸς δὲ ὁ ὑψηλὸς τόπος. 8 ἔνθα δ’ Steph. : ἔνθ’ L : om. P Ἰδμονος P : om. L 9 verba e sequentibus repetita del. W. proposuerant K in contextu: ἱστορεῖ καὶ Προμ. ἐν τοῖς π. Ἡρ., K in adn.: ἱστορεῖ (καὶ Καλλίστρατος) ἐν τοῖς π. Ἡρ. καὶ Προμ., Jacoby: ἱστορεῖ (...) ὡς Προμ. ἐν τοῖς π. Ἡρ. 10 Ἡρακλείας P : Ἡράκλειαν L : Ἡρακλέους Heyne Ad Apoll. Bibl. obs. 1803, 357 καὶ Πρ. K : ὡς Πρ. L : om. P Προμαθ- Mueller : Προμηθ- L : om. P 11 τοῖς P : τῷ L : 〈πρώ〉τῳ K : τῷ (...) Jacoby ὁ om. HF 17 ἑλώδης LP : κάθυγρος G 19 ἀνόδους W : καθ-

826. 〈ἀίγδην:〉 ὁρμητικῶς. Lᶢ

828. ὀρέξατο : ἔτεινεν. Lᶢ (P)

829. αἰγανέην : ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ἵεσθαι, ἢ διὰ τὴν ἀγκύλην τὴν ἐξ αἰγείου δέρματος γεγενημένην, ἢ διὰ τὰς αἶγας, παρὰ τὸ ἐπ’ αὐτὰς νεῖσθαι.

830. ἐν δὲ τῷ καπρίου νοεῖται ἡ κατά. P

831. θοῷ : τῷ ὀξεῖ. Lᶢ P

833. ψυχορραγέοντα : ἀποψυχοῦντα. Lᶢ (P)

836. κηδείη : τῷ πένθει τῷ περί τοῦ νεκροῦ. Lᵐ (P)

838. μεγαλωστί : μεγαλοπρεπῶς. Lᶢ P

843. νηίου ἐκ κοτίνοιο : κότινός ἐστιν ὁ ἀγριέλαιος, ἀλλὰ καὶ ἡ ἄκαρπος ἐλαία, φάλαγξ δὲ τὸ ἐπίμηκες καὶ στρογγύλον ξύλον. πολλὰς δὲ τοιαύτας εἶχον φάλαγγας οἱ ἀριστεῖς πρὸς τὰς νεωλκίας, ἀφ’ ὧν ἐπὶ τῷ τοῦ Ἰδμονος τάφῳ κατὰ παραίνεσιν τοῦ Ὀρφέως μίαν λαβόντες προσέπηξαν, ἥτις βλαστήσασα ἔτι καὶ νῦν δείκνυται. περὶ ταύτην δὲ τὴν Ἡράκλειαν ἔκτισαν.

844—47 a. χρειὼ ἀπηλεγέως : εἰ δέ με, φησί, καὶ τοῦτο δεῖ ἁπλῶς καὶ κατὰ ἀλήθειαν ἐξειπεῖν· οὗτός ἐστιν ὁ Ἴδμων, ὃν ἐχρησμῴδησεν ὁ θεὸς ἐξιλάσκεσθαι Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτοῖς, ὅτε τὴν Ἡράκλειαν ἔμελλον κτίζειν. τοῦτο δὲ ἔφη ὁ Ἀπολλώνιος ὡς μὴ εἰδότων τῶν Ἡρακλεωτῶν, τίς εἴη ὁ τεθαμμένος παρ’ αὐτοῖς καὶ χρησμῳδηθεὶς εἶναι πολιοῦχος ὑπὸ τοῦ θεοῦ. λέγει δὲ καὶ Προμαθίδας (fg 3 M. III 201), ὅτι, διὰ τὸ ἀγνοεῖν ὅστις εἴη, Ἀγαμήστορα ἐπιχώριον ἥρωα καλοῦσιν οἱ Ἡρακλεῶται. ὅτι δὲ Βοιωτοὶ καὶ Μεγαρεῖς ἔκτισαν τὴν ἐν Πόντῳ Ἡράκλειαν, καὶ Ἔφορος ἐν ε΄ (70 fg 44 a J.) καὶ ἄλλοι ἱστοροῦσιν.

b. γηρύσασθαι : εἰπεῖν. Lᶢ P

1 Et. Gen. (B) ἀίγδην: ἐπίρρημα μεσότητος. σημαίνει δὲ τὸ ὁρμητικῶς, οἷον II 826. παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ. οὕτως Μεθόδιος. cf. W 98 3 sch. B Τ Π 389 sch. δ 626 Apoll. Lex. Hom. 17, 24 B. Et. M. 28, 30 Et. Gud. 34, 19. 21 De Stef. Eust. 344, 5. 1077, 3. 1512, 16. 1620, 35 11 sch. 32/34 a. b Theophr. Hist. plant. I 8, 2. 14, 4. II 2, 12 18 sch. III 19 24 sch. 351/52 a Paus. V 26, 7 Xen. An. VI 2, 1 Diod. XIV 31, 3 13 νεω- K : νεο- L : νεου- P 17 δεῖ P : δὴ L 18 ἁπλῶς καὶ κατὰ ἀλήθειαν Lᶢ εἰπεῖν Lᶢ 23 Ἀγαμήστορα (P) e sch. 848/50 b : om. L

c. ἐπιρρήδην : ὅτι ἐπικαλεῖν αὐτὸν πολιοῦχον ὁ θεὸς προσέταξεν. L

d. τὸ δὲ ἐπιρρήδην τὸ διαρρήδην καὶ φανερῶς σημαίνει. P

848—50 a. ἀμφὶ δὲ τήνδε φάλ〈αγγα〉 : περὶ γὰρ τὸν ἀγριέλαιον τὸν ἐπιπεφυκότα τῷ Ἰδμονος τάφῳ ἐθέσπισεν ὁ θεὸς τοῖς Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτοῖς τὴν πόλιν κτίσαι, λέγει δὲ τὴν Ἡράκλειαν· ἐν γάρ τῇ ἀγορᾷ τῶν Ἡρακλεωτῶν ὑπάρχει ὁ τάφος, ὥς φησιν Ἡρόδωρος (31 fg 51 J.), ἐφ’ οὗ ἐστιν ἀγριέλαιος.

b. οἱ δ’ ἀντὶ θεουδέος : ὅτι τὸν τάφον τοῦ Ἀγαμήστορος λέγουσί τινος ἥρωος ἐπιχωρίου.

854. Ἁγνιάδην Τῖφυν : ὅτι ἐν τῇ Ἡρακλείᾳ τέθνηκεν καὶ ὁ Τῖφυς, εἶπε Νύμφις (fg 8 M. III 13). Ἡρόδωρος (31 fg 54 J.) δέ φησιν, ὅτι οὐκ ἀπιόντων εἰς Κόλχους τέθνηκεν ὁ Τῖφυς, ἀλλ’ ὑποστρεφόντων.

857. εἰσότ’ Ἀβαντιάδ〈αο〉 : ἐν ὅσῳ ἔθαψαν τὸν Ἴδμονα, ἐν τοσούτῳ καὶ ὁ Τῖφυς νοσήσας ἐτελεύτησεν.

858. κῆδος : λύπην. Lᶢ (P)

859—60. παρασχεδόν : ἀντὶ τοῦ ἐν τῷ μεταξύ. Lᶢ P

862—63. κατήμυσαν δ’ ἀχέεσσι : ἐστύγνασαν, ταῖς λύπαις κατεκλίθησαν, ὅτι ἀπηλπίκεισαν τὴν σωτηρίαν παντάπασιν.

865—72 a. Ἴμβρασος ποταμὸς Σάμου ὁ πρότερον Παρθένιος λεγόμενος, ὡς καὶ Καλλίμαχος (fg 213 Schn.): ‘ἀντὶ γὰρ ἐκλήθης, Ἴμβρασε, Παρθενίου.’

b. Ἀστυπάλαια : ὅτι Ποσειδῶνος καὶ Ἀστυπαλαίας τῆς Φοίνικος ὁ Σάμιος Ἀγκαῖος ἦν παῖς, ὃς ἐκυβέρνα τὴν ναῦν μετὰ τὴν Τίφυος τελευτήν, καὶ Σιμωνίδης ὁ γενεαλόγος (8 fg 2 J.) ὁμοίως τῷ Ἀπολλωνίῳ γενεαλογεῖ.

c. Ἀστυπάλαια : ὄνομα νύμφης. Lᶢ (P)

d. περιπρὸ γὰρ εὖ ἐκέ〈καστο〉 : ἀντὶ τοῦ διαφερόντως.

21 sch. I 185/88 b cum loc. sim. 24 Paus. VII 4, 1 (Asius) sch. Lyc. 488 1 ὅτι F : οἱονεὶ 21 verba Ἴμβρασος — λεγόμενος in L bis leguntur, et hic sola et una cum sequentibus scholio d affixa. cf. W 50 et Phil. 81, 1926, 20 δὲ post l. add. L² Σάμου L¹ P : ἐν Σάμῳ L² ὁ L² P : om. L¹ 22 λεγόμενος L¹ P : καλούμενος L²

e. Παρθενία δέ ἡ Σάμος ἐκαλεῖτο. ἐκέχρητο γὰρ πολλοῖς ὀνόμασι· καὶ γὰρ Μελάνθεμος καὶ Παρθενία καὶ Ἀνθεμοῦσσα ἐκαλεῖτο.

873. 〈τοι:〉 μοι. Lᶢ

875. 〈οὔτις〉 ἰάψει : οὐδεὶς διαφθερεῖ τὸν πλοῦν. Lᵐ (P)

878. ὀρέξατο : ὄρεξιν ἔλαβε καὶ οἷον πρόθυμος ἐγένετο.

888. κατηφήσαντες : δυσανασχετοῦντες. Lᵐ (P)

889. τῷ καὶ ὁμοῦ φθιμένοις : διὸ καὶ σὺν τοῖς ἀπολλυμένοις καὶ αὐτὸς προορώμαι τὴν ἀπώλειαν. Lᵐ (P)

895. ἐτράπεθ’ : μετέπεσε καὶ μετετράπη εἰς εὐελπιστίαν ὁ Ἀγκαῖος. Lᵐ P

896. 〈Ἐργῖνος:〉 Ἡρόδωρος (31 fg 55 J.) Ἐργῖνόν φησι κυβερνῆσαι τὴν Ἀργὼ μετὰ τὸν θάνατον Τίφυος.

901. 〈Ἀχέροντα διεξεπέρησαν:〉 διὰ τοῦ Ἀχέροντος ἐξήλασαν ποταμοῦ. ἔτυχον γὰρ μέχρι ε΄ σταδίων ἀναπλεύσαντες διὰ τοῦ Ἀχέροντος καθορμισόμενοι, ὡς φησι καὶ Ἡρόδωρος ἐν τοῖς Ἀργοναύταις (31 fg 8 J). Lᵐ (P)

904—10 a. Καλλιχόροιο : ποταμὸς Παφλαγονίας ἱερὸς Διονύσου περὶ Ἡράκλειαν, οὗ μέμνηται καὶ Καλλίμαχος (fg 100ᵉ 3 Schn.). ἔξεισι δὲ διὰ στομάτων δισσῶν. οὕτω δὲ κέκληται ὁ ποταμὸς ἀπὸ τοῦ τὸν Διόνυσον αὐτόθι στῆσαι χορόν, ὅτε ἀπὸ Ἰνδῶν ὑπέστρεφε. τοῦτον δὲ πάλιν Ὀξύνoντα ἐκάλουν. ὅτι δὲ ἐπολέμησεν Ἰνδοὺς ὁ Διόνυσος, Διονύσιός (32 fg 13 J.) φησι καὶ Ἀριστόδημος ἐν α΄ Θηβαϊκῶν ἐπιγραμμάτων

1 Strab. X 457. XIV 637 Plin. Nat. hist. V 135 (Aristoteles) sch. Pind. Ol. VI 149 f Steph. Byz. Σάμος 17 905. Et. Gen. (AB) Νυσηϊος: ὁ Διονυσος ἀπὸ Νύσης ὄρους Θράκης· ‘Διὸς Νυσήιον υἷα’ (II 905). ib. (AB) Νυσήιον: εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ Νύσιον, πλεονασμῷ τοῦ η· εἰ δὲ παρὰ τὸ Νύσα, ὤφειλεν εἶναι Νύσειον καὶ διαιρέσει καὶ ἐκτάσει Νυσήϊον, ὡς ἄρειον ἀρήιον. sch. 1209/15 c 19 Et. Gen. (AB) Αὔλιον ἄντρον: II 910. παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ αὐλισθῆναι τὸν Διονυσον. Steph. Byz. Αὐλή: . . . καὶ Αὔλιον ἄντρον παρὰ τὸ ἐκεῖ χορεύειν, ὡς Ἀπολλώνιος II 907. haec ad Callichori fluminis originationem spectare vidit Meineke ad l. cf. W 95 Amm. Marc. XXII 8, 23 1 τῆς Σάμου Lᶢ 4 διαφθερεῖ P : -είρει L 10 A in fine add. κινήσει καὶ ὁρμῇ θεοῦ τινος 15 καθορμισόμενοι K : καθορμισάμενοι L : verbo ἔτυχον omisso μεθωρμήσαντο P, unde καθωρμίσαντο Schaefer 21 πάλαι A, sed cf. W 21 Ὀξείναν ex Arr. Peripl. Pont. Eux. 19 Hoelzlin, Ὀξύνoν C. Mueller GGM I 384 b κατεπολέμησεν F Ἰνδούς L : -οῖς P 22 Bassaricorum auctori

μάτων (fg VII Radtke Herm. 36, 1901, 34) καὶ Κλείταρχος ἐν ταῖς Περὶ Ἀλέξανδρον ἱστορίαις (137 fg 17 J.), προιστορῶν, ὅτι καὶ Νύσα ὄρος ἐστὶν ἐν Ἰνδικῇ καὶ κισσῷ προσόμοιον φυτὸν φυτεύεται ἐκεῖ, ὃ προσαγορεύεται σκινδαψός. ὡσαύτως δὲ καὶ Χαμαιλέων ἱστόρησεν ἐν ε΄ Περὶ Ἰλιάδος (fg 7 Koepke De Cham. peripatetico, Progr. gymn. Frider. Berol. 1856, 18). Lᵐ (P)

b. ᾧ ἐν ἀμειδή〈τους〉 : ἤτοι φρικτὰς διὰ τὰ μυστήρια τοῦ θεοῦ, ἢ ὅτι φοβεραί εἰσιν αἱ νύκτες. Εὐριπίδης (Bacch. 486): ‘νύκτωρ τὰ πολλά, σεμνότητ’ ἔχει σκότος.’

911—14. Σθενέλου τάφον : ἐν τῇ Παφλαγονίᾳ Σθενέλου τάφος ἐστὶ τοῦ Ἄκτορος, ὃς συστρατεύσας Ἡρακλεῖ ἐπ’ Ἀμαζόνας, τρωθεὶς ἀνεχώρησεν καὶ ἀπέθανε καθ’ ὁδὸν περὶ τὴν Παφλαγονίαν. τὴν δὲ περὶ Σθενέλου ἱστορίαν ἔλαβε παρὰ Προμαθίδα (fg 4 M. III 201), τὰ δὲ περὶ τοῦ εἰδώλου αὐτὸς ἔπλασεν.

915. ἐμέτρεον : ἀντὶ τοῦ παρέπλεον. Lᶢ P

917. στεφάνης : τοῦ ἄκρου. Lᶢ (P)

926. ἤγνισαν : ἀπεκάρπωσαν, ἔκαυσαν. Lᶢ (P)

928—29. ἐκ τοῦ δὲ Λύρη πέλ〈ει〉 : οὗτος μέν φησιν ἐπὶ τῷ τοῦ Ἀπόλλωνος βωμῷ τὴν λύραν τεθεῖσθαι, διὸ καὶ τὴν χώραν προσηγορεῦσθαι· ὁ δὲ Προμαθίδας (fg 4 M. III 201) ἐπὶ στήλης αὐτὴν τεθεῖσθαι ὑπὸ Ὀρφέως. τινὲς δὲ οὕτως λεγομένην χώραν 〈οὐ〉 περὶ Παφλαγονίαν 〈εἶναί φασιν, ἀλλὰ ...〉.

933—34. ἐντενές : συντόμως. ταρσὸν δὲ τὸ ὁμαλόν φησιν, δηλοῖ δὲ τὰς πτέρυγας.

935. ῥιπήν : τὴν ὁρμήν. Lᶢ P

7 Et. Gen. (AB) ἀμείδητος: ἀμειδήτους· II 908. τὰς φρικτάς, ἐν αἷς οὐκ ἔστι μειδιάσαι οὐδὲ γελάσαι. ἢ ὅτι φοβεραί εἰσιν καὶ σκοτειναί. ἁγίας δὲ τὰς ἁγνὰς διὰ τὸ ἐν αὐταῖς ἄγεσθαι τὰ μυστήρια. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. haec tribuit Max. Schneider De Dion. Per. arte metr. et gramm., Diss. Lips. 1882, 4 n. 8, cum de Dionysio a Ptolemaeo Philadelpho in Indiam misso (Plin. Nat. hist. VI 58) cogitare vellet Ed. Schwartz De Dion. Scytobr., Diss. Bonn. 1880, 49 n. 1 2 Ἀλεξάνδρου F 7 φρικτὰς Et. : φοβεράς 13 lac. ante Προμ. statui vult Lehrs Herod. scripta tria 1848, 432 n. 15 παρέπλ- P : ἔπλ- L 19 τεθ- L : ἀνατεθ- P 21. 22 suppl. W 23 ὁμαλόν W : σῶμα L : om. P

936—39 a. καὶ δὴ Παρθενίοιο ῥοάς : ποταμὸς Παφλαγονίας, ἐκβάλλει δὲ τὰ ῥεύματα περὶ πόλιν Σήσαμον. τὸ δὲ ὕδωρ αὐτοῦ ἐν στάσει παρέρχεται. Παρθένιον δέ φησιν αὐτὸν ὠνομάσθαι Καλλισθένης (124 fg 40 J.) διὰ τὸ τὴν Ἄρτεμιν ἐν αὐτῷ λούεσθαι. ἔνιοι δὲ διὰ τὸ στάσιμον τοῦ ῥεύματος καὶ ἤρεμόν φασιν οὕτω προσαγορεύεσθαι.

b. 〈παρεμέτρεον:〉 ἀντὶ τοῦ παρέπλεον. Lᶢ

c. Λητωΐς : ἡ Ἄρτεμις. Lᶢ P

941—42 a. Σήσαμος πόλις Παφλαγονίας. Ὅμηρος (B 853)· ‘καὶ Σήσαμον ἀμφενέμοντο’. τὸ δὲ Σήσαμον μετωνομάσθη Ἄμαστρις ἀπὸ Δαρείου ἀδελφοῦ θυγατρός. ἐκλήθη δὲ τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τοῦ σήσαμον λαβεῖν 〈...〉 παρὰ Καρῶν ἀντὶ τῆς χώρας, βουλομένων κτίσαι τὴν πόλιν. Ἐρυθῖνοι δὲ οὕτω λεγόμενοι λόφοι περὶ Παφλαγονίαν. οὕτω δὲ λέγονται διὰ τὴν ἐρυθρότητα τοῦ χρώματος· εἰσὶ γὰρ τοιοῦτοι. καὶ Ὅμηρος αὐτῶν μέμνηται (B 855)· ‘καὶ ὑψηλοὺς Ἐρυθίνους’. 〈...〉 ὑλήεντα δὲ εἶπεν διὰ τὸ τὸν πύξον ἐκεῖ πολὺν γίνεσθαι.

b. Κρωβίαλος πόλις περὶ Παφλαγονίαν, ἧς μέμνηται Στράβων ἐν Γεωγραφουμένοις (XII 545)· παρ’ Ὁμήρῳ (B 855) δὲ μεταγράφει ἀντὶ τοῦ ‘Κρώμναν τ’ Αἰγιαλόν τε’ ‘Κρώμναν Κρωβίαλόν τε’.

2 Steph. Byz. Παρθένιος sch. AB B 854 Strab. XII 543 Scymn. 968 Anon. Peripl. Pont. Eux. 14 9 Steph. Byz. Ἄμαστρις Strab. XII 544 Plin. Nat. hist. VI 5 Scymn. 964 Anon. Peripl. Pont. Eux. 15. 16 Memn. IV 4. 10 12 Et. Gen. (AB) Σήσαμοι: Σήσαμοι καὶ Ἐρυθῖνοι χῶροι Παφλαγονίας· οὓς Ἐρυθίνους φησὶν Ἀντίμαχος (fg 15 B. II 291) διὰ τὴν ἐρυθρότητα καὶ διὰ τὴν τοιαύτην χροιάν. cf. W 79 Steph. Byz. Ἐρυθῖνοι: πόλις Παφλαγονίας, λέγεται δὲ παρὰ τὸ ἔρευθος. Ἀπολλώνιος (II 941. καὶ Ὅμηρος suppl. Holstenius) ‘καὶ ὑψηλοὺς Ἐρυθίνους’. cf. W 92 Strab. XII 545 15 Et. Gen. (AB) Κρωβίαλος: II 942. Κρωβίαλος καὶ Κρώμνα καὶ Κύτωρος πόλεις Παφλαγονίας. ἐν δὲ τῇ Κυτώρῳ φύεται πύξος πολλὴ καὶ διάφορος. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (Ἀπ. sqq. A, om. B). ib. (AB) Κύτωρος: εἰς τὸ Κρωβίαλος (-ον AB). Strab. XII 545 Theophr. Hist. plant. III 15, 5 2 ἐν στάσει (v. infra στάσιμον) W : ἐν πάσῃ : πράως vel βραδέως quoad sententiam recte Deicke 5 στάσιμον F : στάδιον 6 παρέπλεον W : ἔπλεον 9 Ἄμαστρις P : δάματρις L 11 lac. ind. W, ubi τοὺς Παφλαγόνας intercidisse videtur βουλομένων Sam. Bochart Geographia sacra³ 1692, 392 : -όμενον L : τὸν -όμενον P 14 lac. ind. W, cum ea quae sequuntur ad Cytorum pertineant 16 πόλις Παφλαγονίας Lᶢ 17 μεταγράφεται K, sed traditum bene stat, cum Strabo hanc var. lect. laudet

c. 〈Κρώμναν:〉 πόλις Παφλαγονίας. Lᶢ

d. 〈Κύτωρον:〉 πόλις Παφλαγονίας. Lᶢ

943. 〈Κάραμβιν:〉 ἄκρα περὶ τὸν Πόντον. Lᶢ

944—45. Αἰγιαλόν : ἔστι γὰρ Αἰγιαλὸς σταδίων ρ κάμψαντι τὴν Κάραμβιν μέχρι Σινώπης. Lᵐ (P)

946—54 a. αὐτίκα δ’ Ἀσσυρίης : Ἀσσυρίαν εἶπε [τὴν Συρίαν] τὴν Καππαδοκίαν. ἐκαλεῖτο δὲ πάλαι Συρία· διὸ τὸν Ἅλυν ποταμὸν μεταξὺ Σύρων καὶ Παφλαγόνων ῥέοντα Ἡρόδοτός (I 6) φησιν εἰς τὸν Εὔξεινον ἐκδιδόναι πόντον. τινὲς δὲ τῶν ἀρχαίων Λευκοσυρίαν αὐτὴν ἐκάλουν.

b. τὴν δὲ τῶν Ἀσσυρίων χώραν Λευκοσύρων φησὶ καλεῖσθαι Ἄνδρων ἐν τῷ Περὶ Πόντου (fg 2 M. II 348) κατὰ ἀντέμφασιν τῶν ἐν τῇ Φοινίκῃ Σύρων. ὅτι δέ τινες τοὺς Ἀσσυρίους Λευκοσύρους λέγουσι, φησὶ καὶ Ἀρτεμίδωρος (fg 134 Stiehle Phil. 11, 1856, 236).

c. ἔνθα Σινώπην : πόλις τοῦ Πόντου ἡ Σινώπη, ὠνομασμένη ἀπὸ τῆς Ἀσωποῦ θυγατρὸς Σινώπης, ἣν ἁρπάσας Ἀπόλλων ἀπὸ Ὑρίας ἐκόμισεν εἰς Πόντον, καὶ μιγεὶς αὐτῇ ἔσχε Σύρον, ἀφ’ οὗ οἱ Σύροι. ἐν δὲ τοῖς Ὀρφικοῖς (fg 45 Kern) Ἄρεως καὶ Αἰγίνης γενεαλογεῖται·

4 Strab. XII 543. 545 Steph. Byz. Αἰγιαλός 7 Herod. I 72. VII 72 Strab. XII 542. 544. XVI 737 Plin. Nat. hist. VI 9 Marc. Heracl. Epit. Men. 9 Steph. Byz. Σύροι 15 Et. Gen. (AB) Σινώπη: ἔστι (δὲ add. A) πόλις. εἴρηται ἀπὸ Σινώπης τῆς Ἀσωποῦ (Et. M., Αἰσώπου AB) θυγατρός, ἣν ἐκόμισεν Ζεὺς ἀπὸ Συρίας εἰς Πόντον βουλόμενος αὐτὴν διαφθεῖραι. ὀμόσας δὲ (δὲ B, om. A) δώσειν αὐτῇ ὃ βούλεται, ἣ δὲ τὴν παρθενίαν ᾐτήσατο. ὁ δὲ Ἄνδρων φησὶ μίαν τῶν Ἀμαζόνων φυγοῦσαν εἰς Πόντον παρὰ τὸν βασιλέα (Et. M., τοῦ -έως AB) τοῦ τόπου πίνουσάν τε πλεῖστον οἶνον προσαγορευθῆναι Σινώπην· μεταφραζόμενον δὲ τοῦτο σημαίνει τὴν πολλὰ πίνουσαν. Corinna Pap. Berol. 284, 27. 54 sq. Diod. IV 72, 2 Plut. Luc. 23 Dion. Per. 775 cum sch. et paraphr. Eust. 1721, 9 4 ρ = ρ L : μυρίων P, qui signum illud rarius male intellexisse videtur 6 del. W 7 διὸ Deicke : διὰ τό 8 Ἡρόδοτος K : ὡς L : om. P 11 sch. b viam codice P monstrante e sch. c extraxi, ubi in L post οἱ Σύροι lin. 17 legitur Λευκοσύρων Deicke : -όσυρον L : -οσυρίαν K : om. P 12 ἀντέμφασιν Lobeck Acta soc. graec. 2, 1840, 297 : ἀντίφρασιν L : ἀντιδιαστολὴν P 16 Ὑρίας O. Hoefer Myth.-Epigraphisches, Progr. gymn. Wettin. Dresd. 1910, 30: Συρίας L : Βοιωτίας quoad sententiam recte P

κατὰ δέ τινας Ἄρεως καὶ Παρνάσσης, κατ’ Εὔμηλον (fg 8 Kink. 191) καὶ Ἀριστοτέλην (fg 540 Rose 1567b 21) Ἀσωποῦ. καὶ οὗτος μέν φησιν, ὅτι Ἅλυν τε τὸν ποταμὸν ἐπλάνησε καὶ Ἀπόλλωνα καὶ Δία, αἰτη- σαμένη παρ’ αὐτῶν πρότερον, ἵν’ ἐπιτύχοι οὗ ἂν θέλοι, ἔπειτα, εἰποῦσα παρθενίας ὀρέγεσθαι, ταύτης ἐπέτυχεν ὡς ἂν ὅρκῳ δεδεμένων αὐτῶν. Φιλοστέφανος (fg 3 M. III 29) δὲ φησὶ τοὐναντίον Ἀπόλλωνι αὐτὴν μιγεῖσαν ἀποκυῆσαι τὸν προσαγορευθέντα Σύρον. ὁ δὲ Τήιος Ἄνδρων (v. sch. b) φησὶ μίαν τῶν Ἀμαζόνων φυγοῦσαν εἰς Πόντον γήμασθαι τῷ τῶν τόπων ἐκείνων βασιλεῖ, πίνουσάν τε πλεῖ- στον οἶνον ὀνομασθῆναι Σανάπην [ἐπειδὴ μεταφραζόμενον τοῦτο ση- μαίνει τὴν πολλὰ πίνουσαν], ἐπειδὴ αἱ μέθυσοι σανᾶπαι λέγονται παρὰ Θρᾳξίν, ᾗ διαλέκτῳ χρώνται καὶ Ἀμαζόνες· 〈καὶ〉 κληθῆναι τὴν πόλιν 〈Σανάπην〉, ἔπειτα κατὰ φθορὰν Σινώπην. ἡ δὲ μέθυσος Ἀμαζὼν ἐκ 〈ταύτης〉 τῆς πόλεως παρεγένετο πρὸς Λυτίδαν, ὡς φησιν Ἑκαταῖος (1 fg 34 J.).

955—61 a. Τρικκαίοιο : ἡνίκα ὁ Ἡρακλής ἐστράτευσεν ἐπὶ Ἀμαζόνας, σύμμαχοι ὄντες οἱ περὶ τὸν Αὐτόλυκον ἐπλανήθησαν καὶ περὶ τὴν νῦν καλουμένην Σινώπην ᾤκησαν. ἄλλοι δέ φασιν ἑκουσίως κατα- λειφθῆναι αὐτούς, ἵνα τοὺς περὶ Σινώπην καταπολεμήσωσι τόπους.

b. Δηιλέων τε καί : οὗτοι καταλειφθέντες ὑπὸ Ἡρακλέους ἐπὶ τὸν τῆς Ἀμαζόνος ζωστῆρα κεχωρηκότος, φήμης 〈δια〉δοθείσης ὡς ἀπόλωλεν Ἡρακλῆς, τῶν Σινωπέων λεγόντων, παραπλεόντων τῶν Ἀργοναυτῶν παρεκάλεσαν ἀναλαβεῖν αὐτοὺς τῇ νηί. τινὲς δέ φασιν, ὅτι ἐπλανήθησαν ἀπὸ Ἡρακλέους καὶ περὶ τὴν νῦν καλουμένην Σινώπην ᾤκησαν. L

c. ἀργέσταο : τοῦ ζεφύρου· ἢ οὕτως λεγομένου, ὃς ἄρχεται πνεῖν ἀπὸ θερινῶν δύσεων.

8 Scymn. 941 Anon. Peripl. Pont. Eux. 22 Oros. I 15, 6 Genes. 59, 4 ed. Bonn. Hesych. σανᾶπτιν 17 Strab. XII 546 Plut. Luc. 23 25 Et. Gen. (AB) ἀργεστής: ὀξύνεται. Βοιωτικῶς δὲ γέγονεν ἀργεστάο, οἷον ‘ἀργεστάο νό- 8 verba ὁ δὲ Τήιος — πολλὰ πίνουσαν e sch. b, ubi in L post Σύρων iniecta leguntur, huc trai. Warnkross De paroemiographis, Diss. Gryph. 1881, 64; cf. W Phil. 81, 1926, 24 10 del. W 11 ἐπειδὴ αἱ W : ἐπεὶ δὲ οἱ 12 add. W 13 add. „E“ Misc. observ. 2, 1733, 122 Σινώπην P : -η L 14 suppl. Jacoby Λυτ- L : Αὐτ- P. de nomine dubitandum 21 κεχωρηκότος F : -ες suppl. Hoelzlin

d. τὸ δὲ παρεπιπνείειν τὸ ἐπ’ ὀλίγον πνεῖν σημαίνει. τὸ δὲ ἆσσον σημαίνει τὸ τῆς νεὼς ἐγγὺς ἤδη πνέειν. P

963—65 a. Ἅλυς καὶ Ἶρις ποταμοὶ τῆς Λευκοσυρικῆς. τῆς δὲ περὶ Θεμίσκυραν ἄκρας καὶ ἐπάνω μέμνηται, εἰπὼν περὶ τοῦ Θερμώ- δοντος (v. 371 sq.) ‘Θεμισκύρειον ἐπ’ ἄκρην μύρεται’. ἔχεται δὲ ἐν ταύτῃ, ὡς προεῖπον, ἡ καλουμένη Ἡράκλειος ἄκρα, ἧς μέμνηνται καὶ ἄλλοι τε καὶ Ἀρτεμίδωρος (fg 135 Stiehle Phil. 11, 1856, 236), ἐφ’ ἧς τὸ τοῦ Ἡρακλέους ἱερὸν ἵδρυται.

b. ἠδὲ καὶ Ἀσσυρίης 〈πρόχυσιν〉 : πρόχυσιν ἔφη τῆς Ἀσσυρίας, τουτέστι τῆς Λευκοσυρίας, τὴν ἐκκειμένην χώραν αὐτῆς εἰς θάλασσαν, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἐπάνω· ‘λεῖπον Ἅλυν ποταμόν, λεῖπον δ’ ἁλιμυρέα χώραν Ἀσσυρίης ἀνέχουσαν ἀπὸ χθονός.’ τοῦτο δὲ εἶπεν ὡς ποταμοχώστου τῆς γῆς οὔσης διὰ τὸ μεγάλους εἰς αὐτὴν καταφέρεσθαι ποταμούς, Ἅλυν καὶ Ἶριν. καὶ οὕτω ἔχει ταῖς ἀληθείαις, καὶ πρὸς τὰς ἄρκτους ἡ χώρα ἔκκειται. διὸ ποταμόχωστον λέγει εἶναι Ἀπολλωνίδης (M. IV 309)· τοὺς γὰρ προειρημένους ποταμοὺς ἀμφοτέρους, μάλιστα τὸν Ἶριν, μακροῖς αὐτὴν προσχώμασιν εἰς μέσον ἐκτείνειν τὸ πέλαγος· διὸ δὴ σύμπασαν εἶναι ποταμόχωστον τὴν γῆν· καὶ ἄλλοτε κατ’ ἄλλους ἐκδιδόναι τόπους εἰς τὴν θάλασσαν τὸν Ἶριν· βίαιον γὰρ καὶ πολὺν αὐτὸν ἀπὸ τῆς Ἀρμενίας διὰ χειμερίου καὶ μακρᾶς

τοιο’ (Hom.). τὸ μὲν γὰρ κύριον βαρύνεται, ἀργέστης, οἷον II 961. 963. δηλοῖ γὰρ τὸν ἀπηλιώτην ἄνεμον. [Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (ὁ τὰ Ἀργ. B, om. A) del. W]. τὸ δὲ ἐπίθετον τοῦ νότου ὀξύνεται, ὡς ‘ἀργεστάο νότοιο’ (v. supra) οἷον τοῦ λευκοῦ. οὕτως εὗρον εἰς τὰ Ἀργοναυτικὰ τοῦ Ἀπολλωνίου. Arist. Meteor. II 6, 363 b 25 Theophr. De vent. 61 sq. Herodian. I 408, 22 L. sch. ABT Λ 306 sch. Hes. Theog. 379 Strab. I 28. 29 6 Strab. XII 348 Ptol. V 6, 3 Arr. Peripl. Pont. Eux. 22 Anon. Peripl. Pont. Eux. 29 5 ἔχεται (praepositione ἐν deleta) W 59 : λέγεται L : aliter P 6 προ- εἶπον ad deperditum sch. spectat, cf. W 59 10 ἐκκ- Wil. ad l. : ἔκ L : ἐπικ- P 11 immo ἐν τῇ προεκδόσει, ut primus vidit Gerhard Lect. Apoll. 1816, 17; cf. etiam Merkelium Proleg. L 16 τὰς ἄρκτους W : ταῖς ἄρκτοις L : ἄρκτον P : ταῖς ἄκραις K ἐκκ- W : ἔγκ- 18 αὐτὴν P : -οῖς L 19 ἐκτείνειν A : ἐκτείνει L : ἐπεκτείνειν P 21 αὐτὸν AF : -ῷ LP χώρας post μακρᾶς add. P

φερόμενον παρασύρειν τὴν γῆν. τοῦ δὲ κύματος παλίσσυτον ἐλαύνοντος ἐπὶ τὴν γῆν τὴν ἰλύν, συμβαίνειν τὴν χώραν ἐπιπολὺ παραύξεσθαι καὶ τὴν θάλασσαν γίνεσθαι τεναγώδη.

c. γνάμψαν Ἀμαζονίδ〈ων ἔκαθεν λιμενήοχον ἄκρην〉 : εἰκότως εἶπεν, ἐπειδὴ ἀπὸ Σινώπης μέχρι Τραπεζοῦντος τῆς Κολχικῆς ἐπὶ τρισχιλίων σταδίων λιμὴν ἄλλος οὐχ ὑπόκειται πλὴν τοῦ κατὰ τὸ Ἡράκλειον [τόπον]. τῆς δὲ Θεμισκυρείου ἄκρας καὶ ἄνω (v. 371) μέ- μνηται. Ἔφορος δὲ ἐν θ΄ (70 fg 60 a J.) φησὶ τὰς Ἀμαζόνας ὑβρι- ζομένας ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν, ἐξελθόντων αὐτῶν ἐπί τινα πόλεμον τοὺς μὲν καταλειφθέντας ἀναιρεῖν, τοὺς δὲ ἀπὸ τῆς ξένης προσιόντας μὴ δέχεσθαι. Διονύσιος δὲ ἐν β΄ (32 fg 4 J.) κατὰ Λιβύην αὐτὰς ᾠκηκέναι φησί, ῥώμῃ δὲ διενεγκούσας καὶ τρεψαμένας τοὺς ὁμόρους ἐλθεῖν καὶ ἐπὶ τὴν Εὐρώπην καὶ πολλὰς αὐτόθι πόλεις κτίσαι, ὑποτάξαι τε αὑταῖς τὸ Ἀτλαντικὸν ἔθνος, ὃ ἦν δυνατώτατον τῶν τῆς Λιβύης. Ζηνόθεμις δὲ αὐτάς φησιν ᾠκηκέναι ἐν Αἰθιοπίᾳ καὶ διερχομένας ἐπὶ τὸ ἀντιπέραν συγγίνεσθαι τοῖς αὐτόθι ἀνδράσιν, καὶ εἰ μὲν θῆλυ ἀποκυήσειαν, προσ- εθίζειν τῇ αὐτῇ ἀγωγῇ, εἰ δὲ ἄρρεν, τοῖς ἀνδράσι διδόναι.

d. λιμενήοχον ἄκρην : ἐὰν μὲν τὴν συνεχομένην, προπαροξυ- τόνως· ἐὰν δὲ τὴν συνέχουσαν τὸν λιμένα, παροξυτόνως.

970. 〈τῆς οἵγ’ ἐν κόλπῳ:〉 τῆς προειρημένης ἄκρας ἐν τῷ κόλπῳ ὥρμισαν. Lᵐ (P)

972—75 a. τῷ δ’ οὔτις ποτ〈αμῶν〉 : ὅτι ὁ Θερμώδων ἐν τῇ

4 Et. Gen. (AB) λιμενήοχον: II 965. λιμενήοχος ἄκρη ἡ Ἡράκλειος ἄκρα. (εἰκότως εἶπεν add. W), ἐπειδὴ τοῖς πλέουσιν ἀπό Σινώπης μέχρι Τραπεζοῦντος τῆς Κολχίδος ἐπὶ τρισχιλίους σταδίους (λιμὴν add. W) ἄλλος οὐχ ὑπόκειται πλὴν τοῦ κατὰ τὸ (W, τὸν AB) Ἡράκλειον. Arr. Peripl. Pont. Eux. 22 Anon. Peripl. Pont. Eux. 29 20 967. Et. Gen. (AB) ἐλοχήσατο: II 967. ὅτι ἐν τῇ Θεμισκυρείῳ (W, -ρῳ AB) ἄκρᾳ λοχήσας ὁ Ἡρακλῆς τὴν Μελανίππην ἐνελάβετο (A, συν- B)· ἐκ τοῦ λόχος οὖν. 2 συμβαίνειν K : -ει 6 ἐπὶ Et. : ἀπὸ τρισχιλίων ( ,γ ) Holstenius ap. Hoelzlin. 366 cum Et. : τριῶν ( γ΄ ) : τριακοσίων H τοῦ P : τούτου L τὸ Ἡρ. [τόπον] W : τὸν Ἡρ. τόπον L : τὸ Ἡρ. ἄκρον P : τὸν Ἡρ. κόλπον Sylburg ad Et. 7 Θ-ρείου ἄκρας W : Θ-ρείας ἄκρας K : Θ-ρας ἄκρας L : Θ-ρειον ἄκρον (φησί) P 11 ad Dionysium Chalcidensem haec refert Max. Schneider De Dion. Per. arte metr. et gramm., Diss. Lips. 1882, 4 n. 8 13 αὑταῖς H : αὐ- 17 αὐτῇ P : om. L

Λευκοσυριακῇ ἐστιν, ἣν πρότερον Ἀμαζόνες ᾤκουν, οὐκ ἀγνοεῖται. φησὶ δὲ αὐτὸν ὁ μὲν Ἀπολλώνιος τεσσάρων δεούσας καταχεῖν ἑκατὸν ἀπορ- ρύσεις εἰς ἄλλα καὶ ἄλλα μέρη ῥεούσας ἀπὸ μιᾶς πηγῆς· άλλοι δέ, ὅτι πόρους 〈...〉 δέχεται εἰς αὑτόν. ὁ αὐτὸς δὲ οὗτος Ἀράξης ἐκαλεῖτο τὸ πρότερον, ὁμωνύμως τῷ ἐκ τῆς Ἀρμενίας ρέοντι.

b. παρὲξ ἕθεν ἄνδιχα : περισσή ἐστιν ἡ παρά, ἔστι γάρ· ἐξ αὑτοῦ χωρὶς βάλλων τοσαῦτα ῥεύματα ἀπὸ μιᾶς πηγῆς ἄλλος οὐκ ἔστι ποταμός.

c. πεμπάζοι : μετροῖ, ψηφίζοι. Lᶢ (P)

978—79. ἔνθεν δ’ αἰπυτέρην : ἐκ τῆς ἀνωτάτω φησὶ πηγῆς καταντίον φερόμενον τὸν Θερμώδοντα ὑψηλὴ ὑποδέχεται γῆ, ὅθεν πολλὰς ἔχει ἀπορρύσεις καὶ ἐπιστροφὰς διὰ τὸ τὸ ὕδωρ ἐκτρέπεσθαι.

980—82. αἰεὶ δ’ ἄλλυδις ἄλλη : αἰεὶ δὲ ταπεινῆς οὔσης τῆς χώρας τοὺς μὲν τῶν πόρων εἰς μακρὰν ἔχει πεμπομένους, τοὺς δὲ ἐγγύς.

983—84. ὁ δ’ ἀμφαδὸν ἄμμιγα παύροις : ὁ δὲ ὑπὸ τὴν κυρτὴν ἄκραν συμμεμιγμένος τοῖς ἄλλοις εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον ῥεῖ. κυρτὴν δὲ τὴν ἄκραν φησὶν εἶναι διὰ τὸ ἐπικαμπῆ εἶναι.

987. ἐπητέες : λόγιαι, παρὰ τὸ ἔπος. ἢ· οὐκ εὐγνώμονες καὶ προμηθεῖς, ἀλλὰ θρασεῖαι καὶ ἀπερίσκεπτοι.

988. πεδίον περὶ τὸν Θερμώδοντα Δοιάντιον, ἀπὸ Δοίαντος οὕτω κληθέν. Lᵐ (P)

990. γενεὴν ἔσαν Ἄρεος : Ἁρμονία νύμφη Ναΐς, ἧς καὶ Ἄρεως Ἀμαζόνας εἶναί φησι Φερεκύδης (3 fg 15 c J.)· ᾧ ἕπεται Ἀπολλώνιος.

992. ἄλσεος Ἀκμονίοιο : οὐδέποτε Ἀκμόνιον ἄλσος ἐδήλωσεν

4 sch. IV 131/35 b 18 sch. v 332. c 128 Apoll. Lex. Hom. 71, 34 B. Hesych. Suid. ἐπητής Et. Or. 61, 6 Et. M. 356, 41 Eit. Gud. 501, 19 De Stef. Eust. 1742, 59 20 Et. Gen. (AB) Δοιάντιον πεδίον: II 988. ἀπὸ τοῦ Δοίαντος ἥρωος. Steph. Byz. Δοίαντος πεδίον (laud. ad sch. 373/76 a) 22 sch. ABT Γ 189 2 καταχεῖν F : κατέχειν 3 ὅτι L : φασὶ P 4 lac. ind. W, ubi ἑτέρους P δέχεται K : δέχεσθαι αὑτόν W : αὐ- 9 μετροῖ K : -εῖ L : -εῖν (ψηφίζειν) P 11 καταντίον K : -αντίαν L : -εναντίον P 18 οὐκ εὐγν- K : οὐ συγγν- (P) : συγγν- L 19 ἀ-οι P A : ἀ-αι L 20 ἀπὸ sqq. P : om. L 24 Ἀκμ- bis F : Ἀλκμ- οὐδέποτε L : οὐδαμοῦ P

ὁ Εἰρηναῖος (fg 20 Haupt Opusc. II 440). ἔστι δὲ περὶ τὸν Θερμώ- δοντα· μέμνηται αὐτοῦ καὶ Φερεκύδης ἐν β΄ (3 fg 15 a J.).

994—95. ἔνθα Θεμισκύρειαι : αἱ ἐκ τῆς Θεμισκύρας, φησίν, Ἀμαζόνες ἐπὶ τῆς ἄκρας, ἔνθα κατέπλευσαν, ὡπλίζοντο· ἔφθασαν δὲ ἀναχθέντες οἱ ἥρωες.

998—1000. Λυκάστιαι : Λύκαστος χωρίον τῆς Λευκοσυρίας, ἀφ’ οὗ Λυκαστίας εἶπε τὰς Ἀμαζόνας. Χαδησίας δὲ αὐτὰς εἶπεν 〈ὡς〉 Ἑκαταῖος (1 fg 7 b J.) ἀπὸ τοῦ Χαδησίου.

1005—06 a. στυφελήν : τραχεῖαν καὶ σκληράν· οὕτως Κλειτόριοι λέγουσιν, ὡς φησι Ζηνόδοτος ἐν Γλώσσαις, Κυρηναῖοι δὲ τὴν χέρσον. οἱ δὲ Χάλυβες μεταλλεύοντες σίδηρον πωλοῦσι καὶ οὕτω τὰ ἐπιτήδεια πορίζονται, τραχεῖαν ἔχοντες πρὸς καρποὺς τὴν γῆν. προείρηται δὲ ἤδη περὶ αὐτῶν (sch. 373/76 a).

b. στυφελήν δὲ τὴν σκληράν. τίθεται δὲ ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τοῦ χαλεποῦ, ὡς τὸ ‘ἀπὸ στυφελοῦ Ἀφροδίτης’.

c. ὦνον 〈βιοτήσιον〉 : τίμημα τροφῆς. Lᶢ (P)

1007—08 a. κελαινῇ λιγνύϊ : τῇ αἰθάλῃ. Lᶢ (P)

b. ὀτλεύουσιν : ὑπομένουσιν. διὰ τὸ χαλκεύειν αὐτοὺς τὸν σί- δηρον περὶ τῷ καπνῷ ταλαιπωρεῖν φησι.

1010—14. Τιβαρηνίδα γαῖαν : Τιβαρηνοὶ ἔθνος Σκυθίας. οὗτοι δικαιότατοι λέγονται καὶ οὐδέποτε μάχην τινὶ συνέβαλον, εἰ μὴ πρότερον καταγγείλειαν ἡμέραν, τόπον, ὥραν τῆς μάχης. ἐν δὲ τῇ τῶν

1 Steph. Byz. Ἀκμονία: . . . ἔστι καὶ [ἄλλο del. Meineke] Ἀκμόνιον ἄλσος περὶ Θερμώδοντα, ὡς Φερεκύδης, ἐφ’ οὗ μιγεὶς Ἄρης τῇ Ἁρμονίᾳ τὰς Ἀμαζόνας (τῇ Ἁρμ. τὰς Ἀμ. Xylander, τὰς Ἁρμονίας codd.) ἔσχεν, ὡς Ἀπολλώνιος ἐν δευτέρῳ. ὅθεν δὲ κέκληται, εἰρήσεται ἐν τῷ περὶ Δοίαντος πεδίου (v. ad sch. 373/76 a). cf. W 91 9 Hesych. στυφλόν 16 Et. Gen. (B) ὦνον: σημαίνει τὴν τιμήν. II 1005—1006. τὸ γητομέοντες σημαίνει τὸ γῆν τέμνοντες. 3 Θ-ύρας F : -υρίας L : aliter P φησίν P : φασίν L 4 τῆς ἄκρας W : τὴν -αν L : om. P 5 ἀναχθ- Hoelzlin : ἀνενεχθ- L : προανενεχθ- P 6 Λύκαστος Jacoby : -άστιον (P) : -αστία Deicke 28 : om. L 7 add. W 8 τοῦ Χαδησίου P : τοῦ χαδῆσαι L : τῆς Χαδησίας K : ποταμοῦ Χαδηείου dubitanter Jacoby 15 τὸ P : om. L στυφελὴς A. Callimacho dat Wil. Hellenist. Dicht. 2, 1924, 274 21 δικαιότατοι P : δειλότατοι LV

Τιβαρηνῶν γῇ αἱ γυναῖκες ὅταν τέκωσι, τημελοῦσι τοὺς ἄνδρας, ὡς Νυμφόδωρος ἐν τοῖς Νομίμοις (fg 15 M. II 379).

1015 a. Ἱερὸν αὖτ’ ἐπὶ πίσιν : ὄρος οὕτω καλούμενον τὸ καθῆκον εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον.

b. 〈Ἱερόν:〉 τοῦτο καθῆκόν ἐστιν εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον· μέμνηται αὐτοῦ καὶ Κτησίας ἐν τῷ α΄ Περιόδου (fg 93 M. Herod. rec. Dind. 1844, App. 106) καὶ Σουίδας ἐν β΄ (fg 3 M. II 464) περὶ τοὺς λεγομένους Μάκρωνας. ἀκριβέστερον δὲ ὁ Ἀγάθων ἐν τῷ τοῦ Πόντου Περίπλῳ (fg 3 M. IV 291) ἑκατὸν ἀπέχειν σταδίους αὐτό φησι τῆς Τραπεζοῦντος. ὁ δὲ Εἰρηναῖος (fg 21 Haupt Opusc. II 440) Μνησί- μαχόν φησι περὶ αὐτοῦ ἱστορεῖν ἐν τῷ α΄ Περὶ Σκυθῶν (fg 1 M. IV 453), ἀγνοῶν· ὁ γὰρ Μνησίμαχος ἐν τῇ Εὐρώπῃ μέμνηται κειμένης τῆς Σκυθικῆς, ὁ δὲ Ἀπολλώνιος καὶ οἱ προειρημένοι ἐν τῇ Ἀσίᾳ κατα- λέγονται. τρίτον ἐστὶν Ἱερὸν ὄρος τῆς Θράκης.

1025. ξυνῇ φιλότητι γυναικῶν : οὐχ ὡς αὐτῶν συνερχο- μένων ταῖς ἀλλήλων γυναιξὶ τοῦτο λέγει, ἀλλὰ ἕκαστος τῇ ἑαυτοῦ φανερῶς.

1026. 〈ἐν ὑψίστῳ:〉 ἐν ὑψηλῷ μοσσύνῳ. L

1029. λιμῷ μιν κεῖν’ ἦμαρ : ἱστορεῖ Ἔφορος (70 fg 161 a J.) καὶ Νυμφόδωρος (fg 16 M. II 379) περὶ τούτων, ὅτι τὸν βασιλέα αὐτῶν ἄδικόν τι κρίναντα ἐγκλείουσι καὶ λιμαγχονοῦσιν.

1031 a. νήσου Ἀρητιάδος : φασὶν ὑπὸ Ὀτρήρας τῆς Ἄρεως κατοικισθῆναι τὴν νῆσον. L (P)

3 Arr. Peripl. Pont. Eux. 24 — Anon. Peripl. Pont. Eux. 36 15 1022. Et. Gen. (AB) ἀμεστέμως: σημαίνει [δὲ om. Et. M.] τὸ ἀμέμπτως. κατασκευάζεται δὲ ὥσπερ τὸ ἀψοφέως. οἷον II 1022. Ἀπολλώνιος (Ἀπ. A, om. B). 18 1026. Et. Gen. (A B) θαάσσων: ἐγκαθήμενος. II 1026. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. 20 Scymn. 904—10. Anon. Peripl. Pont. Eux. 35 — Nic. Dam. (90) fg 103 h J. Pomp. Mel. I 106 22 Ap. Rh. II 385—387 sch. AT Γ 189 1 ὥσπερ λεχούς post ἄνδρας add. P 2 τοῖς Rutgers Var. lect. 1618, 443 : τῷ L : om. P Νομίμοις Toup Emend. in Suid. 1, 1790, 233 : νόμοις L : om. P 5 ἄλλως praem. L 6 Περιόδου L : Περιόδων P : Περὶ ὀρῶν propter Plut. De fluv. 21, 5 (VII 321, 11 Bern.) Meursius Cyprus 1675, 164 7 Σουίδας P : Σωίδας L 8 Ἄνδρων dubitanter prop. Mueller 9 τῆς τοῦ L 13 καταλέγονται W : διαλέγονται : διαγίνονται K 14 τρίτον ἐστὶν L : ἔστι καὶ ἕτερον P

b. περὶ τῆς Ἄρεως νήσου καὶ τῶν ἐν αὐτῇ ὀρνέων μέμνηται Τιμά- γητος (fg 4 M. IV 520). εἰσὶ δὲ σιδηρόπτεροι, αἱ λέγονται Στυμ- φαλίδες.

1032. 〈λιαρή:〉 γράφεται διερή. Lᶢ

1052—57 a. οὐδὲ γὰρ Ἡρακλέης : τὰς Στυμφαλίδας ὄρνιθας, φησίν, οὐκ ἠδύνατο ἀπώσασθαι, εἰ μὴ κρόταλον χαλκοῦν 〈...〉 καὶ ψόφον ποιῶν ἐξεφόβησεν. πλωΐδες δὲ ὄρνιθες καλοῦνται διὰ τὸ ἐν τῇ λίμνῃ αὐτὰς νήχεσθαι τῆς Ἀρκαδίας, ἃς Ἡρακλῆς ἀπεδίωξεν. Στύμφηλος δὲ πόλις Ἀρκαδίας καὶ Στυμφηλὶς δὲ λίμνη. καὶ Ὅμηρος (B 608)· ‘Στύμφηλόν τ’ εἶχον’. Στυμφαλίδες δὲ λέγονται παρ’ αὐτῆς ὄρνιθες, ἃς πλωΐδας εἶπεν Ἀπολλώνιος. οὕτω δὲ αὐτὰς ὀνο- μάζει καὶ Σέλευκος ἐν Συμμίκτοις (fg 77 Max. Mueller) καὶ Χάρης αὐτοῦ τοῦ Ἀπολλωνίου γνώριμος ἐν τῷ Περὶ ἱστοριῶν τοῦ Ἀπολλωνίου. ἰδίως δὲ Μνασέας (fg 8 M. III 151) φησὶ Στυμφάλου τινὸς ἥρωος καὶ Ὄρνιθος γυναικὸς γενέσθαι Στυμφαλίδας θυγατέρας, ἃς ἀνελεῖν τὸν Ἡρακλέα, ὅτι οὐ προσεδέξαντο αὐτὸν καὶ ἐξένισαν τοὺς Μολίονας. Φερε- κύδης (3 fg 72 J.) δέ φησιν οὐ γυναῖκας, ἀλλ’ ὄρνιθας εἶναι καὶ ἀναι- ρεθῆναι πρὸς Ἡρακλέους, πλαταγῆς δοθείσης αὐτῷ πρὸς τὸ κτυπεῖν καὶ ἐκφοβεῖν αὐτάς. ὁμοίως καὶ Ἑλλάνικός (4 fg 104 a J.) φησιν. τὴν δὲ Στυμφαλίδα λίμνην φασὶ διὰ βερέθρων ἐκδοθεῖσαν ξηρανθῆναι.

4 Et. Gen. (AB) λιαρὸν καὶ λιαρὴ διὰ τοῦ ῑ, τὸ δὲ λεῖος καὶ λεῖα διὰ τῆς ει διφθόγγου. II 1032 ἡ ὁμαλὴ καὶ λεῖα. 9 Et. Gen. (AB) πλωάδας ὀρνίθων: οἷον II 1053. πλωάδας ὀρνίθων (A, ὄρνιθας B) τὰς Στυμφαλίδας λέγει. Στυμφαλίδες δὲ λέγονται, ἐπεὶ Στυμφαλὶς πόλις Ἀρκαδίας, πλησίον δὲ αὐτῆς λίμνη, ἔνθα διέτριβον αἱ (αἱ A, om. B) ὄρνιθες. ἐξεδίωξε δὲ αὐτὰς ὁ Ἡρακλῆς πλαταγῇ, μὴ δυνάμενος αὐτὰς κατατοξεῦσαι διὰ τὸ πλῆθος. 17 Paus. VIII 22, 4. Diod. IV 13, 2 Apoll. Bibl. II 92 sq. 1 Τιμάγητος PA : -άγνητος LV 2 σιδηρόπτεροι P : -αι 6 (διὰ) κροτάλου χαλκοῦ ψόφον κτλ. A lac. ind. W 9 post Στύμφηλος δὲ P add. υἱὸς Λυκάονος καὶ Στύμφηλος ἀπ’ αὐτοῦ. quae mihi genuina iam non esse videntur, cum Pausanias (VIII 4, 4. 6) oppidum ab Elati filio nomen accepisse tradat (aliter W 47) Στυμφηλὶς K : -αλὶς F : -λη. hunc interpretem in poetae verbis Στυμφαλίδος legisse vidit A. Wifstrand Kgl. Hum. Vetenskapssamf. i Lund Årsb. 1928—29, 85 10 παρ’ αὐτῆς W : περὶ αὐτὴν 11 ὀνομάζει καὶ P : ὀνομάζεσθαι L : ὀνομάζεσθαί (φησι) καὶ Castiglioni Riv. di fil. 61, 1933, 279 18 αὐτῷ (παρὰ τῆς Ἀθηνᾶς) e sch. b Jacoby

b. πλαταγήν : ὀξυτόνως, ὥς φησιν Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ ιβ΄ τῆς Καθόλου (I 310, 14 L.). σημαίνει δὲ τὸν κρόταλον. φασὶ δὲ αὐτὴν ἡφαιστότευκτον οὖσαν Ἡρακλεῖ παρὰ τῆς Ἀθηνᾶς δοθῆναι. ὁ δὲ Ἑλλά- νικός (4 fg 104 b J.) φησιν ἑαυτῷ κατασκευάσαι.

c. ἀτυζηλῷ : ἐκπληκτικῷ. περισπαστέον δὲ τὸ ἀτυζηλῷ· ἔστι γὰρ ἀπὸ ὀξυτόνου τοῦ ἀτυζηλός, ὡς Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ ϛ΄ τῆς Καθόλου (I 162, 8 L.).

1060. ἀνθέμενοι κεφαλῇσιν ἀερσιλόφους : ὧν οἱ λόφοι ἐπηρμένοι εἰσὶ καὶ μετέωροι.

1061. ἀμοιβαδίς : ἐκ διαδοχῆς. Lᶢ (P)

1062. 〈ἄρσεστε:〉 εὐτρεπίσατε, σκεπάσατε. Gᶢ Sᵐ

1065. ἐπίλοφα : ἐπηρμένα. Lᶢ

1068. ἐπίρροθος : ὠφέλιμος. Lᶢ Gᶢ P

1073. ὡς δ’ ὅτε τις κεράμῳ : ταῖς κεραμίσι καταστεγάζοι.

1075 a. ἄλλῳ δ’ ἔμπεδον ἄλλος : ἄλλος δὲ ἄλλῳ, φησί, κέραμος ἀνθίσταται ἀσφαλῶς καὶ συνήρμοσται. ἐπημοιβοὶ γὰρ οὐχ οἱ ἀμεί- βοντες, ἀλλ’ ἐπηλλαγμένοι τὴν σύνθεσιν.

b. 〈ἐπαμοιβός:〉 ἐπικείμενος καὶ ἐπηλλαγμένος. Pap. Berol. 13413

1076. συναρμόναντες : συναρμόσαντες. Lᶢ (P)

1077—78. οἵη δὲ κλαγγή : ὁποία δὲ βοὴ γίνεται ἐν πολέμῳ, ὁπόταν ἀλαλάξαντες συνέρχωνται. L

1085 a. ἐνναέται : κατ’ ἐξαίρεσιν τοῦ ῑ, ἵν’ ᾖ ἐνναιέται. Κλει- νίας δέ φησι καὶ τὸν ναόν ποτε οὕτως εἰρῆσθαι ναιόν, διὰ τὸ ἐνναίειν ἐν αὐτῷ τοὺς θεούς, ὅ ἐστιν οἰκεῖν.

1 Et. Gen. (AB) πλαταγή: σημαίνει κρόταλον χαλκοῦν. ὀξύνεται δέ. II 1055. 14 1071. Et. Gen. (AB) ἀμοιβάδην: Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά· II 1069—1072. 1075. σημαίνει δὲ τὸ ἀμοιβάδην τὸ ἐνηλλαγμένως (Et. M., ἐνηλλαγμένον A, ἐξηλλαγμένως B), τὸ δὲ ἐπαμοιβὸς τὸ ἀλλεπάλληλος (W, -αλλήλως A B). 16 sch. ABT M 456 sch. E 513 Apoll. Lex. Hom. 71, 27 B. Hesych. ἐπημοιβοί — Συν. ἐ. (228, 21 Ba. Suid.) 23 Et. Gen. (B) ἐνναέται: οἱ περίοικοι. (ἀπὸ τοῦ ναίω τὸ οἰκῶ) ναιέτης ναέτης (W, ναιέτης ναέτου add. Et. M. 344, 8). οἷον II 1085. 24 Hesych. ναιός. ναός — Phot. ναός Et. M. 598, 4; Et. Gud. 401, 45 Sturz 1 ιβ΄ K : ς΄. (e sch. subsequente) L : om. P 11 εὐτρ. σ.: om. L 18 ἐπικ- W : τηκ- 24 ναιόν K : ἔνναιον

b. τεγέων : τῆς ὀροφῆς. Lᶢ (P)

1086—87 a. ἧνται ἀκήν : κάθηνται ἐν οἴκῳ, μὴ ἐπιστρεφόμενοι τοῦ χειμῶνος ἢ τῆς χαλάζης διὰ τὸ ἐξηρτυμένους αὐτοὺς εἶναι.

b. μέλαθρον : τὴν ὀροφήν. Κράτης (ad η 239, Wachsmuth De Cr. Mallota 1860, 74) δὲ τὴν δοκὸν ἐξεδέξατο, ὡς καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ (η 239) ‘αἰθαλόεντος ἀνὰ μεγάροιο μέλαθρον’.

1088—89. ὡς πυκινὰ πτερά : χαλάζης πυκνότερα ἐφίεσαν αὐτοῖς πτερά, φεύγοντες διὰ τῆς θαλάσσης. πιθανῶς δὲ ὁ Πείσανδρος (16 fg 6 J.) τοὺς ὄρνιθάς φησιν εἰς Σκυθίαν ἀποπτῆναι, ὅθεν καὶ ἐληλύθεσαν.

1090—94 a. τίς γὰρ δὴ Φινῆος : τοῦτο ἐρώτησίς ἐστιν ὡς ἀπὸ τοῦ ποιητοῦ πρὸς τὰς Μούσας, τὸ δὲ υἱες Φρίξου ἀπόκρισις ὡς ἀπὸ τῶν Μουσῶν. P

b. τίς γὰρ δὴ Φινῆος : τί φρονῶν, φησίν, ὁ Φινεὺς ἐκέλευσεν αὐτοὺς προσορμισθῆναι τῇ τοῦ Ἄρεως νήσῳ καὶ τίνα ὠφέλειαν αὐτοῖς προορώμενος τοῦτο προσέταξεν; εἶτα ὥσπερ ἐμπνευσθεὶς ἐπιφέρει· υἱῆες Φρίξοιο. κατὰ δὲ τὴν Ἀρητιάδα νῆσον οἱ τοῦ Φρίξου υἱοὶ ἐναυάγησαν, ἔνθα ἦν καὶ τὰ σιδηρόπτερα ὄρνεα. L

c. υἱῆες Φρίξοιο : οἱ παῖδες Φρίξου ἔπλεον εἰς Ὀρχομενὸν ἐκ Κόλχων, ἵνα τὰ πατρῶα κληρονομήσωσι. ναυαγήσαντες δὲ ἐξεβράσθησαν πρὸς τὴν Ἀρητιάδα νῆσον, ὅθεν ἀναλαβόντες αὐτοὺς οἱ Ἀργοναῦται ἔσχον καθηγεμόνας, καὶ πάλιν αὐτοὺς ἀπήγαγον εἰς Ὀρχομενόν. L

1098—99 a. Ζεὺς δ’ ἀνέμου βορέαο : δεικνὺς τὴν ἑῴαν ἐπιτολὴν τοῦ ἀρκτούρου βορέαν ἐποίησε πνεῖν, ὅπως ῥᾳδίως ὄμβρος καὶ ταραχὴ γένηται. τοῦτο δὲ ἔφη, ἐπεὶ κατὰ τὴν ἐπιτολὴν τοῦ ἀρκτούρου σφοδροὶ καταχέονται ὄμβροι, ὥς φησι Δημόκριτος ἐν τῷ Περὶ ἀστρο- νομίας (68 B 14, 5 Diels-Kranz). καὶ Ἄρατος (Phaen. 745)· ‘φράζεσθαι δ’ αἰνοῦ μεμνημένος ἀρκτούροιο.’

4 sch. η 278. χ 239 Apoll. Lex. Hom. 110, 30 B. Hesych. μέλαθρα Et. M. 576, 10 Et. Gud. 382, 23. 385, 7 Sturz — Eust. 249, 19. 780, 27 23 Plaut. Rud. 1 sqq. Verg. Georg. I 204 sqq. Clod. Cal. (Jo. Laur. Lyd. Liber de ostentis ed. Wachsm.² 1897, 146, 1. 9. 147, 4) Gemin. Cal. (ib. 185, 14) 3 ἐξηρτυμένους Schaefer : -ημένους 15 αὐτοὺς H : -οις

ἔστι δὲ ὁ ἀρκτοῦρος ἀστὴρ ἐπὶ τῆς ζώνης τοῦ ἀρκτοφύλακος. εἴωθε δὲ καὶ ὁ βορέας ὄμβρους καταρρήσσειν.

b. ὕδατι σημαίνων διερὴν ὁδὸν ἀρκτούροιο : ἡ τοῦ ἀρκτούρου δύσις χειμῶνα ποιεῖ. Pap. Berol. 13413

1102 a. 〈τοῦ τότε:〉 τοῦ βορέας. Lᶢ

b. ἡμάτιος δὲ λέγεται ὁ ἡμερινός. κατὰ τὴν ἡμέραν οὖν, φησίν, ὁ βορέας ἐτίνασσε τὰ φύλλα. ἀήσυρος δὲ ὁ ἐλαφρῶς πνέων, ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ πνέω. P

1103. κεκληγός : καχλάζον. Pap. Berol. 13413

1106. μυδαλέοι : διάβροχοι. Lᶢ (P)

1109. δοθίοισιν : κύμασιν. Lᶢ (P)

1111—12 a. ὠρέξαντο : ἐλάβοντο. Lᶢ P

b. οἷά τε πολλά : οἷα πολλὰ ἦν πρότερον μὲν συνηρμοσμένα τοῖς γόμφοις, τότε δὲ διαφθαρείσης τῆς νεὼς διεσκορπίσθη τὰ ξύλα.

c. 〈θοῇσιν:〉 ὀξέα. Lᶢ

1112. παρὲξ ὀλίγον : παρ’ ὀλίγον ἐκ τοῦ θανάτου. Lᶢ P

1120. νύχθ’ ὑπο λυγαίην : τὴν σκοτεινήν, παρὰ τὸ λύγος τὸ φυτόν· καὶ γὰρ ἐκεῖνο μέλαν. καὶ τὸν ἐνιαυτὸν λυκάβαντα, οἱονεὶ λυγά- βαντα, ἐπεὶ μετὰ λύγης βαίνει. Σοφοκλῆς Πολυξένῃ (fg 525 Pearson): ‘ἀπ’ αἰθέρος δὲ κἀπὸ λυγαίου νέφους’.

1122 a. Ἄργος δὲ παροίτατος : εἷς τῶν Φρίξου παίδων οὗτος· τούτους δὲ Ἡρόδωρος (31 fg 39 J.) φησιν ἐκ Χαλκιόπης τῆς Αἰήτου θυγατρός, Ἀκουσίλαος (2 fg 38 J.) καὶ Ἡσίοδος ἐν ταῖς Μεγάλαις Ἠοίαις (fg 152 Rz.²) φασὶν ἐξ Ἰοφώεσσης τῆς Αἰήτου. καὶ οὗτος (v. 1155 sq.) μέν φησιν αὐτοὺς δ΄, Ἄργον, Φρόντιν, Μέλανα, Κυτίσωρον, Ἐπιμενίδης (3 B 12 Diels-Kranz) δὲ πέμπτον προστίθησι Πρέσβωνα.

b. παροίτατος : πρῶτος. L S P

17 sch. I 218 cum loc. sim. 18 sch. E 161. T 306 — Apoll. Lex. Hom. 109, 11 B. Hesych. λυκάβας Συν. λ. (293, 7 Ba. Suid.) Et. Gud. 374, 48 Sturz X Eust. 1756, 2 24 sch. 1149 cum loc. sim. 9 καχλ- Wifstrand : κεχλ- 14 διαφ- Lᶢ 17 παρὰ τὸ λύγον (corr. K) τὸ φυτόν L : ἀπὸ τοῦ λύγου τοῦ φυτοῦ P 20 κἀπὸ P : καὶ ἀπὸ L νέφους L : σκότους P 24 οὗτος ad Hesiodum refert Jacoby 26 Ἐπιμενίδης P : -μένης L

1122. ἐπ’ ὀψίου : τοῦ ἐπόπτου. Lᶢ Sᵐ (P)

1127. ᾗ ἔνι τείρομεν οἶδμα : ἀπὸ τοῦ ... Pap. Berol. 13413

1129. δοῦναι ὅσον τ’ εἴλυμα : εὐτελὲς καὶ βραχύτατον περί- βλημα.

1133. 〈ἐπόψιος:〉 ἐπόπτης. Lᶢ

1144—45 a. κριοῦ ἐπεμβεβαώς : Διονύσιος ἐν τοῖς Ἀργο- ναύταις (32 fg 2 c J.) φησι Κριὸν γεγονέναι τροφέα Φρίξου, ὃν αἰσθό- μενον τῆς ἐπιβουλῆς Ἰνοῦς ὑποθέσθαι τῷ Φρίξῳ τὴν φυγὴν ποιήσασθαι, ὅθεν καὶ μεμυθεῦσθαι ὡς ὑπὸ κριοῦ διασωθείη. Ἡρόδωρος (31 fg 38 J.) δὲ φησιν ἐξ Ἀθάμαντος καὶ Θεμιστοῦς γενέσθαι παῖδας Σχοινέα, Ἐρύ- θρην, Λεύκωνα, Πτοῖον, νεωτάτους δὲ Φρίξον καὶ Ἕλλην, οὓς διὰ τὴν Ἰνοῦς ἐπιβουλὴν ἐκχωρῆσαι. τελευτῆσαι δὲ τὴν Ἕλλην κατὰ Πακτύην φησὶν Ἑλλάνικος (4 fg 127 J.). Ἰνοῦς δὲ καὶ Ἀθάμαντος Λέαρχος καὶ Μελικέρτης.

b. τόν ῥα χρύσειον : λέγεται γὰρ τῇ τοῦ Ἑρμοῦ ἐπαφῇ τὸ δέρος τοῦ κριοῦ χρυσοῦν γενέσθαι.

1146. ἑῆς ὑποθημοσύνῃσιν : τὸν κριόν, φησίν, ἔθυσε ταῖς ἑαυτοῦ ὑποθήκαις, τουτέστι κατὰ συμβουλὴν αὐτοῦ τοῦ κριοῦ· αὐτὸς γὰρ ὁ κριὸς ἀνθρωπίνῃ χρησάμενος φωνῇ τοῦτο ποιεῖν προσέταξε.

1147. Φυξίῳ ἐκ πάντων : Φύξιος Ζεὺς παρὰ Θεσσαλοῖς, ἤτοι ἐπειδὴ τὸν ἐπὶ Δευκαλίωνος κατέφυγον κατακλυσμόν, ἢ διὰ τὸ φυγεῖν τὸν Φρίξον αὐτόν.

1149. Χαλκιόπην : Φερεκύδης ἐν ϛ΄ (3 fg 25 a J.) Εὐηνίαν αὐτήν φησι καλεῖσθαι, παρώνυμον δὲ αὐτῇ Χαλκιόπην καὶ Ἰοφῶεσσαν.

1157. συνηβολίῃ : συμβόλῳ. Lᶢ (P)

1159. κατὰ μοῖραν : κατὰ τὸ πρέπον. Lᶢ P

6 sch. I 256/59 cum loc. sim. 10 Apoll. Bibl. I 84 Paus. IX 23, 6 13 sch. 498/527 n cum loc. sim. 20 sch. IV 698/99 b Apoll. Bibl. I 48 24 sch. 1122 a Hesych. Ἰοφῶσσα 25 Et. Gen. (AB) συνηβολία καὶ ἐπηβολία καὶ ἐπήβολος διὰ τοῦ η. II 1157 ἀντὶ τοῦ συντυχίᾳ καὶ ὑπαντήσει (σ. καὶ ὑπ. A, συνηβολίᾳ συναπαντήσει B). 2 ᾗ ἔνι Wifstrand : κηνι 10 Ἐρύθρην Wil. Herm. 26, 1891, 204 n. 1 : -θίον 11 Πτοῖον idem : Πτῷον Mueller FHG II 37 : ποῖον L : om. P 22 εἰς ante αὐτόν add. P 24 Χαλκιόπην W : -η Ἰοφῶεσσαν W : Ἰοφῶσσα Schoemann Opusc. 2, 1857, 247 n. 67 : Ὀφιοῦσσα

Β 1160—1194/95

1160. γνωτοί: ἀντὶ τοῦ συγγενεῖς. LgP

1162. Αἴολος Κρηθεὺς Ἀθάμας Αἴσων Φρίξος Ἰάσων Ἄργος. Lm (P)

1172. στιάων: στιαι αἱ ψῆφοι παρὰ Σικυωνίοις καλοῦνται· ἡ ἐσχάρα οὖν καὶ ὁ βωμὸς ἐκ ψήφων κατεσκεύαστο. ἢ στιαι αἱ ψῆφοι 〈αἱ ποτάμιοι, οἱ νῦν κόχλακες λεγόμενοι〉. Καλλίμαχος (Hymn. I 26): ‘πολύστιόν τε Μετώπην’.

6 Et. Gen. (AB) στεῖαι καὶ στειάων: οἷον II 1172. στεῖαι αἱ ψῆφοι παρὰ Σικυωνίοις καλοῦνται. ἡ ἐσχάρα οὖν καὶ ὁ βωμὸς ἐκ ψήφων κατεσκεύαστο. ἢ στεῖαι αἱ ψῆφοι [καὶ del. Miller] αἱ ποτάμιοι, οἱ νῦν κόχλακες λεγόμενοι. 7 ἢ στῖαι αἱ ψ. reliquis ex Et. suppletis Deicke 52 : στῖαι δὲ αἱ ψ. L : om. P 9 Μετώπην Call. : μέτωπον

1176. ἐπηετανὸν κομέουσαι: ἐπιμελῶς καὶ ἐκ πολλοῦ τρέφουσαι. LmP

1177. ἐπαρτέα: ἑτοίμην. Lg P

1179. πρὸς τὸν Φρίξου υἱὸν τὸν Ἄργον ὁ λόγος, καί φησι· συνεργήσατε ἡμῖν τὸ κῶας εἰς τὴν Ἑλλάδα κομίσαι. Lm(P)

1186. εἴτε μετὰ Φθίην: οἱ μὲν τὴν Φθίαν Ὀρχομενοῦ πόλιν φασὶν εἰρῆσθαι — Φθίην πόλιν Ὀρχομενοῖο —, παρόσον οἱ Ὀρχομένιοι ἄποικοί εἰσι Θεσσαλῶν. δύναται δὲ καὶ Ὀρχομενοῦ μνημονεύειν τοῦ μεθορίου Μακεδονίας καὶ Θεσσαλίας. ἔστι γὰρ Ὀρχομενὸς καὶ ὄρος καὶ πόλις Θεσσαλίας καὶ Βοιωτίας καὶ Ἀρκαδίας καὶ Πόντου.

1189. κείνην: ἐν ᾗ οἱ Φρίξου ἦσαν υἱοί. LgSm(P)

1193. ἐπίρροθοι ἄμμι πέλ〈εσθε〉: ἐπιρροθεῖν κυρίως τὸ τοῖς κυσὶν [καὶ] κελεύειν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ τῇ νηὶ συνεργεῖν, παρὰ τὸ ῥόθιον, ὅ ἐστι τὸ κῦμα.

21 ἐπιρροθεῖν hoc loco P : idem post κυσὶν L 22 [καὶ del. W] κελ- L : ἐπικελ- καὶ ἐρεθίζειν P σημαίνει δὲ P : om. L 23 P add. in fine ἐνταῦθα δὲ ἐπίρροθον ἁπλῶς τὸν βοηθὸν λέγει. cf. W 42

1194—95. Ζηνὸς χόλ〈ον〉: διὰ τὸ μηνῖσαι τὸ δαιμόνιον τοῖς ἀπὸ τοῦ Αἰόλου, Φρίξου κινδυνεύσαντος. τοῦτο δὲ ἔφη ὁ Ἰάσων, παρόσον καὶ ὁ Πελίας τοιαύτῃ προφάσει ἐχρήσατο ἐκπέμπων αὐτόν.

25 Pind. Pyth. IV 281 cum sch. 25 Ἰάσων W : Ἀπολλώνιος

Β 1196—1209/15 b

1196. ἔστυγον: ἐστύγνασαν, ηὐλαβήθησαν. LgGgSmP

1 ἐστύγνασαν LP : -αζον GS ηὐλ. LP : om. GS

1197—98 a. τεύξεσθαι ἐνηέος Αἰήταο: οὐ γὰρ ὑπελάμβανον ἡδέως καὶ προσηνῶς προσδεχθήσεσθαι αὐτοὺς ὑπὸ τοῦ Αἰήτου, διότι συνῆσαν τῷ Ἰάσωνι. L

3 π-ήσεσθαι W : -ησομένους

b. τεύξασθαι: ἐντυχεῖν. LgP

5 hunc interpretem τεύξασθαι legisse monuit Schaefer; cf. W 56

c. ἐνηέος: προσηνοῦς, ἀγαθοῦ. LgP

1199. Ἄργος ἀτεμβόμενος: οὐχ Ὁμηρικῶς ἀντὶ τοῦ στερισκόμενος· κεῖται γὰρ νῦν ἐπὶ τοῦ δυσχεραίνων καὶ μεμφόμενος ἐπὶ τοιοῦτον αὐτοὺς στόλον στέλλεσθαι.

8 δυσχεραίνων Gg

1204. στεῦται: διαβεβαιοῦται. LgP

1209—15 a. Καυκάσου ἐν κνη〈μοῖσι〉: περὶ τὸν Καύκασον, φησίν, ἐν τῇ Τυφαονίᾳ πέτρᾳ κεραυνωθεὶς ὁ Τυφὼς ἰχῶράς τινας ἀφῆκεν, ἐξ ὧν ἐγένετο ὁ τὸ δέρος φυλάσσων ὄφις. ὅτι δὲ ἐπὶ τὸν Καύκασον κατέφυγεν ὁ Τυφὼς διωκόμενος, καὶ ὅτι καιομένου τοῦ ὄρους ἔφυγεν ἐκεῖθεν εἰς τὴν Ἰταλίαν, ὅπου τὴν Πιθηκοῦσσαν αὐτῷ περιρριφῆναι νῆσον, Φερεκύδης ἐν τῇ Θεογονίᾳ (3 fg 54 J.) ἱστορεῖ, οὐ μέντοι, ὅτι καὶ εἰς τοὺς περὶ Συρίαν τόπους ἠλάθη, ὥς φησιν Ἀπολλώνιος.

15 Strab. V 248. XIII 626 sch. Pind. Pyth. I 34a Steph. Byz. Ἄριμα 12 φησίν W : φασίν ἰχῶρα Gg 15 -ριφῆναι L : -ρυῆναι P

b. ἔνθα Τυφάονα: οὗτος, φησί, πληγεὶς ὑπὸ Διὸς ὡς εἶχεν 〈εἰς τοὺς〉 περὶ Συρίαν τόπους καὶ Πηλούσιον παρεγένετο διωκόμενος [ὑπὸ Διός], ὅπου βυθισθεὶς κεῖται ἐν τῇ Σερβωνίδι λίμνῃ. διήκει δὲ αὕτη ἀπὸ Συρίας μέχρι Πηλουσίου. περὶ δὲ τοῦ τὸν Τυφῶνα ἐν αὐτῇ κεῖσθαι καὶ Ἡρόδωρος (31 fg 61 J.) ἱστορεῖ.

18 Et. Gen. (AB) Τυφάονα καὶ Τυφαονία πέτρα: οἷον II 1210. κνημὸς λέγεται ὁ τραχὺς καὶ σκληρὸς τόπος. Τυφαονίῃ ὑπὸ πέτρῃ: ἰστέον ὅτι τὸ Ποσειδῶν Ποσειδάωνος διαιρούμενον φυλάσσει τὸ ω, τὸ δὲ Τυφῶν Τυφάων Τυφάονος συστέλλει. Τυφαονία δὲ πέτρα ἐστὶν ὑψηλὴ ἐν τῷ Καυκάσῳ, Καύκασος δὲ ὄρος Σκυθίας καὶ ἕτερος Ἰνδικῆς. ὠνόμασται δὲ διὰ τὸ ἐν αὐτῇ διωκόμενον τὸν Τυφῶνα ὑπὸ Διὸς πεπλῆχθαι τῷ κεραυνῷ. πληγέντα δὲ αὐτόν φασιν (φ. B, om. A) ἀπελθεῖν καιόμενον ἐν τῇ Σερβωνίδι λίμνῃ — Σερβωνὶς δὲ λίμνη ἐν Αἰγύπτῳ (ἐν Αἰγ. B, om. A) πλησίον τοῦ Πηλουσίου — καὶ εἰς τὸ βάθος αὐτῆς ἐμπεσεῖν καὶ δῦναι συνεχόμενον ὑπὸ τῆς ἐκκαύσεως (A, καύσεως B). ἔστι δὲ ἡ λίμνη μεταξὺ Ἀραβίας καὶ Αἰγύπτου θερμότητά (B, -τάτη A) τινα ἀναπέμπουσα (A, ἀποπ- B) ἀπὸ τοῦ Τυφῶνος καιομένου ἐν αὐτῇ. 18 ὡς εἶχεν (cf. αὔτως ν. 1213) 〈εἰς τοὺς〉 F : οὓς εἶχε L : 〈εἰς〉 οὓς εἶχε K : om. P

c. 〈...〉 ἐν ᾗ καὶ τὴν Νύσαν ἱστορεῖ (Hom. H. in Bacch. 8 sq.)· ‘ἔστι δέ τις Νύση, ὕπατον κέρας, ἀνθέον ὕλῃ, τηλοῦ Φοινίκης, σχεδὸν Αἰγύπτοιο ῥοάων.’ ὁ δὲ Καύκασος διήκει ἀπὸ τῆς Ἀρμενίων χώρας ἕως Κόλχων. ἡ δὲ Σερβωνὶς λίμνη διάκειται περὶ τὸ Πηλούσιον τῆς Αἰγύπτου.

4 Et. Gen. (A) Νυσήιον: ὄνομα πεδίου, παρὰ (W, ἢ A) τὴν λεγομένην Νύσαν ὄρος Θράκης. 1 del. W 3 Ἡρόδοτος (III 5) Robert De Apoll. bibl., Diss. Berol. 1873, 93 4 lac. ind. Wesseling Diod. Sic. 1, 1746, 13

1219—21 a. μηδ’ οὕτως ἠθεῖε: πρὸς τό τῷ καὶ περιδείδια ναυτίλλεσθαι (v. 1203) ἀπήντησεν ὁ Πηλεύς, κελεύων μὴ δεδιέναι. διὸ θυμῷ γραπτέον. γράφεται δὲ καὶ μύθῳ, ἵνα ᾖ· μὴ ἐκφόβει ἡμᾶς τῷ περὶ Αἰήτου λόγῳ. [οὐ φέρεται δὲ οὕτως, ἀλλ’ ἐν πᾶσι δειδίσσεο θυμῷ.] κατ’ οὐδὲν γάρ, φησί, τοῦ Αἰήτου ἐσμὲν χείρους. τὸ δὲ ἠθεῖε οἶμαι κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ η γεγονέναι, ὥσπερ καὶ τὸ βαιὸς ἠβαιός, μύω ἠμύω. σημαίνει δὲ κατὰ τὸ πρόχειρον τὸ θεῖε, συγγενές, ἢ τὸ θαυμάσιε — μηδαμῶς ὦ θαυμάσιε — ἢ τὸ καλέ.

14 sch. ABT Z 518 Hesych. ἠθεῖε — Et. Or. 68, 19 Et. M. 422, 11 Et. Gud. 238, 14. 31 Sturz — Eust. 659, 44 10 ad ἀπήντησεν Lm haec adnotat: ὅτι τὸ ἀπαντῶ ἐπὶ τοῦ φθάζω (φθάνω H) τέτακται, ἀπαντήσατε ἀντὶ προφθάσατε καὶ ἐνταῦθα ἀπήντησεν ὁ Πηλεὺς ἀντὶ προέφθασεν, κατέλαβεν. cf. W 53 12 del. W 53 14 γέγονε AH

b. 〈μύθῳ:〉 γράφεται θυμῷ. Lg

1231—41 a. Φιλυρ〈η〉ίδα νῆ〈σον〉: τὴν τῶν Φιλύρων φησί. λέγει δὲ Ἀπολλώνιος ἀπὸ Φιλύρας τῆς Ὠκεανοῦ κατοικούσης περὶ τοὺς τόπους τούτους· Κρόνου δὲ μιγνυμένου αὐτῇ, ὅτε ἐβασίλευε Τιτάνων, τὴν Ῥέαν αὐτοὺς ἐπ’ αὐτοφώρῳ καταλαβεῖν, ὅθεν τὸν μὲν Κρόνον αἰδεσθέντα εἰς ἵππον μεταβληθῆναι, τὴν δὲ φυγεῖν εἰς Θεσσαλίαν. Φερεκύδης (3 fg 50 J.) φησίν, ὅτι Κρόνος ἀπεικασθεὶς ἵππῳ ἐμίγη τῇ Φιλύρᾳ τῇ Ὠκεανοῦ, καὶ διὰ τοῦτο διφυὴς ὁ Χείρων. Σουίδας δὲ ἐν α' Θεσσαλικῶν (fg 1 M. II 464) τὸν Χείρωνα Ἰξίονος εἶναι παῖδά φησιν, ἀδελφὸν δὲ Πειρίθου.

19 sch. I 554 cum loc. sim. 20 αὐτῇ AHF : αὐτοῦ L : aliter P 21 αὐτοὺς P : om. L

b. Κρηταῖον: τὸ τῆς Κρήτης. 〈Καλλίμαχος (Hymn. III 41)〉 ‘Κρηταῖον ὄρος’, ὥσπερ Σιναῖον. Lg (P)

3 suppl. W

c. χαιτήεντι: χαίτην ἔχοντι. Lg (P)

5 χαίτην ἔχοντι L : τὸ δὲ χαιτήεις ἀπὸ τοῦ χαίτη ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἕρση ἑρσήεις καὶ τιμὴ τιμήεις P, cf. W 43

d. 〈ἐς οὔρεα μακρὰ Πελασγῶν:〉 παρεγένετο. Sm

1242—44. περὶ Μακρώνων καὶ Βεχείρων καὶ Σαπείρων καὶ Βυζήρων προείρηται (sch. 392/94 a. d. 395. 396 a). Lm

1246. μυχὸς διεφαίνετο Πόντου: οἱ γὰρ Κόλχοι ἐν τῷ μυχῷ τοῦ Πόντου κατοικοῦσι. Lm (P)

1247 a. καὶ δὴ Καυκασίων: τὰ προσαγορευόμενα Καυκάσια Ἐρατοσθένης (fg III B 72 Berger) πλησίον εἶναί φησι τῆς προσαγορευμένης Κασπιανῆς θαλάσσης.

11 ὄρη post Καυκάσια add. A

b. ἐρίπναι: τῶν Καυκασίων ὀρῶν αἱ ἀπορρῶγες καὶ ἐξοχαί. τινὲς δὲ ἐρίπνας τὰς τραχείας καὶ εἰς ὕψος ἀνεχούσας πέτρας φασί.

14 sch. I 581 cum loc. sim. 14 ἀπορρῶγες ἐξοχαί Gg 15 τραχείας P : τραχέας A : -εῖς L. A add. in fine τὰς λίαν ὑπὸ τοῦ ἀνέμου περιπνεομένας. cf. W 30

1248—50 a. τόθι γυῖα περὶ στυφ〈ε〉λ〈οῖσι〉: ὁ Προμηθεὺς ἐδέδετο ἐν τῷ Καυκάσῳ, καὶ ὁ ἀετὸς τὸ ἧπαρ αὐτοῦ κατήσθιεν. Ἀγροίτας δὲ ἐν τῇ ιγ' τῶν Λιβυκῶν (fg 6 M. IV 295) δειπνεῖσθαί φησι τὸ ἧπαρ Προμηθέως δόξαι ὑπὸ τοῦ ἀετοῦ διὰ τὸ τὴν κρατίστην τοῦ Προμηθέως χώραν τὸν ποταμὸν τὸν καλούμενον Ἀετὸν φθείρειν,

18 Et. Gen. (AB) ἀλυκτοπέδῃσι: ... Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τὰ Ἀργοναυτικά· II 1246. 1248—1250. ἀλυκτοπέδαις πλεονασμῷ τοῦ κ, τουτέστι δεσμοῖς, ὧν οὐκ ἔστι λυθῆναι. ἰστέον, ὅτι ἧπαρ λέγεται παρὰ πολλοῖς ἡ εὔκαρπος γῆ. Ἀετὸς δὲ ποταμὸς τῆς χώρας Προμηθέως, ὃς ὀξέως κατιὼν ἄφνω ἥρπαζε τὴν γῆν πᾶσαν τῶν ἀγρῶν [Προμηθέως del. W] καὶ ἐδείπνει (W, ἐδαπάνα AB). τοῦτόν τε Ἡρακλῆς τὸν ποταμὸν διορύξας δι’ ἑτέρων τόπων ἐξωχέτευσεν καὶ ἀπέστρεψεν. καὶ ἔμεινεν ὁ μῦθος, ὡς Ἡρακλῆς τὸν ἀετὸν ἐκώλυσε τοξεύσας τοῦ τὸ ἧπαρ ἐσθίειν Προμηθέως. cf. W 73 sch. Hes. Theog. 521 Hesych. ἀλυκτοπέδη. ἧπαρ sch. Theocr. VII 76/77 h Diod. I 19, 1—3 18 γ' Mueller Λιβυκῶν L : Σκυθικῶν P δειπνεῖσθαι W : δαπανᾶσθαι

ἧπαρ δὲ παρὰ πολλοῖς τὴν εὔκαρπον λέγεσθαι γῆν· Ἡρακλέους δὲ ἐξοχετεύσαντος διώρυξι τὸν ποταμόν, τόν τε ἀετὸν δόξαι ὑπ’ αὐτοῦ κεχωρίσθαι καὶ τὸν Προμηθέα λελύσθαι τῶν δεσμῶν. Θεόφραστος (fg 50 Wimmer) δὲ τὸν Προμηθέα φησὶ σοφὸν γενόμενον μεταδοῦναι πρῶτον τοῖς ἀνθρώποις φιλοσοφίας, ὅθεν καὶ διαδοθῆναι τὸν μῦθον, ὡς ἄρα πυρὸς μεταδοίη. καὶ Ἡρόδωρος (31 fg 30 J.) ξένως περὶ τῶν δεσμῶν τοῦ Προμηθέως ταῦτα· εἶναι γὰρ αὐτὸν Σκυθῶν βασιλέα φησί, καὶ μὴ δυνάμενον παρέχειν τοῖς ὑπηκόοις τὰ ἐπιτήδεια διὰ τὸ τὸν καλούμενον Ἀετὸν ποταμὸν ἐπικλύζειν τὰ πεδία, δεθῆναι ὑπὸ τῶν Σκυθῶν, ἐπιφανέντα δὲ Ἡρακλέα τὸν μὲν ποταμὸν ἀποστρέψαι εἰς τὴν θάλασσαν — καὶ διά τοῦτο μεμυθεῦσθαι ἀνηρηκέναι τὸν ἀετὸν Ἡρακλέα —, τὸν δὲ Προμηθέα λῦσαι τῶν δεσμῶν. Φερεκύδης δὲ ἐν β' (3 fg 7 J.) Τυφῶνος καὶ Ἐχίδνης τῆς Φόρκυνός φησι τὸν ἀετὸν τὸν ἐπιπεμφθέντα Προμηθεῖ. ὅ, τι δὲ ὁ ἀετὸς ἤσθιεν τῆς ἡμέρας τοῦ ἥπατος, τὸ λειπόμενον ηὔξετο τῆς νυκτός, καὶ ἐγίνετο ἴσον.

1 ἧπαρ L : οὖθαρ (Hom.) καὶ ἧπαρ P. cf. W 43 ποιηταῖς pro πολλοῖς Wellauer e P (οἱ ποιηταὶ καλεῖν εἰώθασιν) 2 διώρυξι K : διορύξι F : διορύξαι L : διωρυχαῖς P κεχειρῶσθαι K 14 ὅ, τι W : ὅτι

b. ἰλλόμενος χαλκή〈ισιν〉: δεθῆναι τὸν Προμηθέα φησὶν Ἡσίοδος (Theog. 521 sqq.) καὶ τὸν ἀετόν ἐπιπεμφθῆναι αὐτῷ διὰ τὴν τοῦ πυρὸς κλοπήν· Δοῦρις (76 fg 47 J.) δέ φησι διὰ τὸ τῆς Ἀθηνᾶς ἐρασθῆναι, ὅθεν τοὺς περὶ τὸ Καυκάσιον οἰκοῦντας μόνῳ Διὶ καὶ Ἀθηνᾷ μὴ θύειν διὰ τὸ κολάσεως αἰτίους Προμηθεῖ γενέσθαι, καθ’ ὑπερβολὴν δὲ σέβειν Ἡρακλέα τῆς τοῦ ἀετοῦ τοξείας χάριν. εἰκότως οὖν ὁ Ἀπολλώνιος περὶ Καύκασον γενόμενος καὶ τούτων ἐμνήσθη.

12 Apoll. Bibl. II 119 Acusil. 2 fg 13 J. 19 post ἐρασθῆναι A add. : ἔνθα κατερχόμενος ἀετὸς τὸ ἧπαρ αὐτοῦ κατήσθιε, ὃν Ἡρακλῆς ἀποκτείνας ἠλευθέρωσε τὸν Προμηθέα Καυκάσιον 〈ὄρος〉 caute Jacoby μόνῳ L : -ους P

1251—53. τὸν μὲν ἐπ’ ἀκροτ〈άτης〉: παρὰ τὴν ἑσπέραν, φησίν, εἶδον οἱ ἀριστεῖς τὸν ἀετὸν ἐπὶ τὸν Προμηθέα 〈...〉. παραιθύξας δέ, παραπνεύσας, τουτέστι πνοὴν ποιήσας, τῇ βίᾳ τῶν πτερύγων ἐτίναζε τὰ ἱστία.

24 lac. ind. W

1254. 〈αἰθερίοιο:〉 ἀντὶ τοῦ ἀεροπόρου. Lm

1255. ἶσα δ’ ἐυξέστοις: τὰ ἐν ταῖς πτέρυξι πτερὰ ἶσα εἶχεν ἐρετμοῖς, ὅ ἐστι κώπαις.

1256. δηρὸν δ’ οὐ μετέπειτα: ἀναστρεπτέον· ἔπειτα δὲ οὐ μετὰ δηρόν. LmP

1260 a. 〈Ἄργοιο:〉 τοῦ υἱοῦ Φρίξου. Lm

b. δαημοσύνηισιν: τῇ ἐμπειρίᾳ τῶν τόπων. Lm (P)

6 δαη- in verbis poetae G. d'Arnaud Lect. graec. 1730, 240

1269. 〈τοῖο θεοῦ:〉 Ἄρεως. Sm

1270. 〈πεπτάμενον:〉 Ἡρωδιανὸς (I 471, 10 L.) παροξυτόνως. Lg

1272. μελισταγέας: γλυκείας, ἡδείας. Lg (P)

1273. ἐνναέταις τε θεοῖς: τοῖς ἐγχωρίοις θεοῖς· τοὺς γὰρ ἐπιδημοῦντας ἔθος ἦν ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ θύειν θεοῖς ἐπιχωρίοις καὶ ἥρωσι. τοῦτό φασι καὶ Ἀλέξανδρον ποιῆσαι τὸν Μακεδόνα ἐν Ἰλίῳ.

13 Strab. XIII 593 Arr. Anab. I 11, 7

1275. καὶ νηὸς ἐναίσιμα: τὰ καθήκοντα, οἷον ἐπ’ ἀγαθοῖς καὶ εὐπρόσδεκτα.

15 εὐπρόσδεκτα Fr. : -οσδέκτοις

1279—80. εἴτ’ οὖν μειλιχίῃ: εἴτε πράως προσφερόμενοι τῷ Αἰήτη ἀποπειραθείημεν αὐτοῦ εἴτε ἄλλως πως. ἐπήβολος δὲ ἀσφαλής· οὕτω καὶ Ἀμερίας ἀπέδωκεν ἐν ταῖς Γλώσσαις.

18 Ἀμερίας P : ἀπαμερίας L : ἀπ’ Ἀμερίας H

1281. παρηγορίηισιν: προτροπαῖς καὶ συμβουλαῖς. Lg (P)

20 sch. a post b collocatur in L

1282 a. ὑψόθι νη’ ἐκέλ〈ευσεν〉: ἐν τῷ βάθει τοῦ ποταμοῦ, μὴ προσορμισθέντες τῇ γῇ. Ὅμηρος (Ξ 77)· ‘ὕψι δ’ ἐπ’ εὐνάων ὁρμίσομεν’.

b. ἐπ’ εὐναίηισιν ἐρύσσαι: ἐπὶ τῶν ἀγκυρῶν ἑλκύσαι, ταῖς ἀγκύραις ὁρμίσαι.

24 ἀγκύραις Sm

1283. δάσκιον: κατὰ συγκοπὴν τὸ δασύσκιον. LgP

24 Et. Gen. (AB) δάσκιος: ὁ μεγαλόσκιος, οἷον II 1283. εἴρηται οὐκ ἀπὸ τοῦ δασύσκιος κατὰ συγκοπήν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ δὰ ἐπιτατικοῦ. — sch. ABT O 273 Hesych. δάσκιον δαυλιά, δάσια Eust. 1015, 55 Suid. δάσκιος

[Εἰ δ’ ἄγε νῦν, Ἐρατώ:]

Τοῦ τρίτου λόγου τῶν Ἀργοναυτικῶν τὰ κεφάλαιά ἐστι ταῦτα.

Ἥρα καὶ Ἀθηνᾶ βουλευσάμεναι πείθουσι τὴν Ἀφροδίτην, τῇ Μηδείᾳ ἐπιπέμψαι Ἔρωτα. Ἰάσων δὲ μετὰ τῶν Φρίξου υἱῶν παραγενόμενος πρὸς Αἰήτην ἀξιοῖ λαβεῖν τὸ δέρος. ἀγανακτήσας δὲ ὁ Αἰήτης ἄθλους αὐτῷ προστάττει μεγάλους, ὥστε τοὺς πυρίπνους ταύρους ζεῦξαι καὶ σπεῖραι τοὺς τοῦ δράκοντος ὀδόντας, ὑφ’ ὧν ἀνεδίδοντο γίγαντες· οὐ μόνον δὲ σπεῖραι, ἀλλὰ καὶ τὸν τῶν γηγενῶν στάχυν θερίσαι. Μήδεια δὲ διὰ τὸν ἐπὶ τὸν Ἰάσονα ἔρωτα ὑπάγεται Χαλκιόπην, ὡς αὐτῆς τοῖς υἱοῖς βοηθήσουσα. καὶ δὴ συνθεμένη, συντυχοῦσα τῷ Ἰάσονι κατὰ τὸ τῆς Ἑκάτης ἱερόν, δίδωσί τε τὰ φάρμακα καὶ ὑποτίθεται, ὃν τρόπον δεῖ πρὸς τὸ θέρος τῶν γιγάντων ἁρμόσασθαι. τοῖς δὲ φαρμάκοις χρησάμενος ὁ Ἰάσων, ἤνυσε παρὰ πᾶσαν ἐλπίδα τοῦ Αἰήτου τοὺς προβληθέντας ἄθλους.

22 Hes. Theog. 75—79 Diod. IV 7 Apoll. Bibl. I 13 Plut. Quaest. conv. IX 14 Corn. 14 2 l. del. Steph. 5 τὸν ante Ἔρωτα add. F 10 super ὑπάγεται in L legitur ϑέλγεται ἀπατᾶται. cf. W 53 Χ-ην L : ὑπὸ Χ-ης P : ὑπὸ τῇ Χ-η F τὴν ἑαυτῆς ἀδελφὴν post X. add. A ὡς W : ὥστε αὐτῆς F : -ῇ H βοηθήσουσα W : ἧξαι 20 κατὰ Diels : μετὰ Κρόνον L : -ου P

1—5 a. Εἰ δ’ ἄγε νῦν, Ἐρα〈τώ〉: τὴν Ἐρατώ φασιν ὄρχησιν εὑρηκέναι. εὐλόγως οὖν Ἀπολλώνιος μεμοιρᾶσθαι τὴν Ἐρατώ φησι τῶν τῆς Ἀφροδίτης ὀργίων, λέγω δὴ τῶν γαμικῶν· γάμοις δὲ ἄρα καὶ ὄρχησις ἕπεται. ἐν δὲ τοῖς εἰς Μουσαῖον ἀναφερομένοις (2 B 15 Diels-Kranz) δύο ἱστοροῦνται γενέσεις Μουσῶν, πρεσβυτέρων μὲν κατὰ Κρόνον, νεωτέρων δὲ τῶν ἐκ Διὸς καὶ Μνημοσύνης.

b. Εἰ δ’ ἄγε νῦν, 〈Ἐρατώ〉: λέγεται τῶν Μουσῶν ἡ μὲν Κλειὼ εὑρηκέναι τὴν ἱστορίαν, Θάλεια δὲ γεωργίαν καὶ τὴν περὶ τὰ φυτὰ πραγματείαν, Εὐτέρπη δὲ μαθήματα, Τερψιχόρη δὲ παιδιάν, Ἐρατὼ δὲ ὄρχησιν, Πολυμνία δὲ λύραν, Μελπομένη δὲ ᾀδήν, Οὐρανία δὲ ἀστρολογίαν, Καλλιόπη δὲ ποίησιν.

2 μαθήματα P : -άτων L παιδιάν K : -είαν 3 δὲ post Οὐρ. HV : om. LP 4 δὲ post Καλλ. P : om. L

c. ζητεῖται δὲ μάλιστα, πῶς ἐπικέκληται τὴν Μοῦσαν, ἐν τῷ α' (1) Ἀπόλλωνα ἐπικαλεσάμενος. τινὲς μὲν οὖν, ὅτι εὑρέτις ὀρχήσεως ἐν τοῖς Ὀρφικοῖς (fg 39 Kern) παραδέδοται ἡ Ἐρατώ· ἐπεὶ οὖν μέλλει διηγεῖσθαι τὸν τῆς Μηδείας γάμον, διὰ τοῦτο ἐπικέκληται τὴν εὑρέτιν τῆς ἐπιβαλλούσης τῷ γάμῳ ὀρχήσεως Μοῦσαν. οἱ δέ, ὅτι θαλιῶν εἰσι προστάτιδες αἱ Μοῦσαι· οὐκ ἀλλοτρία οὖν τοῦ γάμου ἔσται ἡ Μοῦσα. ὅτι δὲ θαλιῶν εἰσι προστάτιδες αἱ Μοῦσαι, ἐν τοῖς Ὀρφικοῖς δεδήλωται (fg 38 Kern): ‘οὐδέ τι λήθονται Μουσέων βροτοί· αἳ γὰρ ἔασι κοίρανοι, αἷσι μέμηλε χορὸς θαλίαι τ’ ἐρατειναί.’ Ῥιανὸς δὲ ἐν α' Ἠλιακῶν φησι μηδὲν διαφέρειν, εἰ μίαν ἐπικαλεῖται τῶν Μουσῶν τις· πάσας γὰρ σημαίνει διὰ μιᾶς. λέγει δὲ οὕτως (fg III 3 Meineke Anal. Alex. 1843, 202): ‘πᾶσαι δ’ εἰσαίουσι, μιῆς ὅτε τ’ οὔνομα λέξῃς.’

5 τὴν Μοῦσαν Fr. : τὰς Μούσας 13 λήθονται Ruhnken Hom. h. in Cer. 1782, H. 3 : λήγ- 14 ἦσι Abel Orph. 1885, 258, οἶσι Lobeck Aglaoph. 1, 1829, 593 15 Ἠλιακῶν K monente Saalio Rhiani quae supers., Diss. Bonn. 1831, 52 : Ἰλ- 18 μιῆς L : -ὰς P τ’ οὔνομα Saal 39 : τοὔ- λέξῃς Powell Coll. Alex. 1927, 12

d. Ἐρατώ: ἀντὶ τοῦ Ἐρατοῖ· Ἀττικῶς, ὡς τό· “ Ἠέλιος, ὅς πάντ’ ἐφορᾷς’ (Γ 277). τὸ δὲ ἑξῆς· παρίστασο καὶ εἰπέ. Lg (P)

20 ἐφορᾷς Hom. : -ᾷ L : om. P

e. Ἐρατώ: τὸ κοινὸν πασῶν ἐνέργημα τῇ Ἐρατοῖ διὰ τὸ ὄνομα περιέθηκεν. Lm (P)

21 ἐνέργημα L : εὐεργέτημα P

6. ἀνωίστως: ἀνυπονοήτως. LgP

13. μεθ’ Ἑλλάδα: ἀντὶ τοῦ εἰς Ἑλλάδα. LgP

16. ἀποτρωπᾶσθαι ἔοικεν: ἀποτρέπεσθαι. ὁ δὲ νοῦς· ὅμως οὐδεμίαν πεῖραν παριέναι δεῖ.

19 Herodian. II 756, 5 L.

17. τὴν δὲ παράσσον: παραχρῆμα, εὐθέως. ἢ λείπει τὸ καθημένη.

2 καθημένη P : -ην L

19. ἀπηλεγέως: σημαίνει μὲν καὶ τὸ ἀληθῶς καὶ 〈τὸ〉 ἁπλῶς, ἔτι δὲ καὶ τὸ σαφῶς. νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ ἀποτόμως· ἐπιφέρει γάρ· ἀλλά τοι οὔπω φράσσασθαι νοέω.

3 sch. II 844/47a. I 785 cum loc. sim. 3 add. K 5 φράσσ- Steph. : φράσ-

21. 〈ἐπεδοίασα:〉 ἐστοχασάμην. GgSm

6 ἐστοχ- G : ἐπεστοχ- S

23. ἄνδιχα πορφύρουσαι: χωρὶς μεριμνῶσαι. Lg (P)

25 a. μετά: ἀντὶ τῆς πρός. Lg (P)

b. ἐπιπλόμεναι: παραγενόμεναι, ἐπελθοῦσαι. LgP

26 a. παιδὶ ἑῷ: τῷ Ἔρωτι. Lg (P)

b. παιδὶ ἑῷ εἰπεῖν: Ἀπολλώνιος μὲν Ἀφροδίτης τὸν Ἔρωτα γενεαλογεῖ, Σαπφὼ (fg inc. lib. 82 Lobel = 132 B. III 131) δὲ Γῆς καὶ Οὐρανοῦ, Σιμωνίδης δὲ Ἀφροδίτης καὶ Ἄρεως (fg 43 B. III 408): ‘σχέτλιε παῖ δολόμηδες Ἀφροδίτας, τὸν Ἄρη †δολο†μηχάνῳ τέκεν.’ Ἴβυκος (fg 31 B. III 247) 〈δὲ Ἀφροδίτης καὶ Ἡφαίστου〉, ὁ δὲ Ἡσίοδος (Theog. 116 sqq.) ἐκ Χάους λέγει τὸν Ἔρωτα, ἐν δὲ τοῖς εἰς Ὀρφέα Χρόνου (fg 37 Kern): ‘αὐτὰρ Ἔρωτα Χρόνος καὶ πνεύματα πάντ’ ἐτέκνωσε.’

11 sch. Theocr. XIII 1/2c Serv. Verg. Aen. I 664 Diog. Laert. IV 26. 27 Paus. IX 27, 2 sq. 14 δολόμηδες L : -μητες P : -μητις (Ἀφροδίτα) Bergk Ἀφροδίτα Ursinus Carm. IX ill. fem. et lyr. 1768, 172 15 Ἄρη LF : -ει PAH δολομαχάνῳ Ursinus, κακομαχάνῳ Bergk, θρασυμηχάνῳ Wil. Sappho u. Simonides 1913, 152 n. 4 16 suppl. W Überl. u. Entsteh. d. Theokrit-Scholien 1920, 63, ubi lac. K indicaverat ὁ δὲ L : καὶ P 17 〈ἀναφερομένοις〉 post Ὀρφέα Wil. Antigonos von Karystos (Phil. Unters. 4) 1881, 70; subaudire idem satis habuit Schaefer 18 Χρόνου — Χρόνος Zoega Abb. 1817, 229 : Κρόνου — Κρόνος

28. θέλξαι ὀιστεύσας: νῦν ἀντὶ τοῦ ἀπατῆσαι, εἰς τὸ μὴ κρατῆσαι ἑαυτῆς διὰ τὸν ἔρωτα.

20 sch. I 27 cum loc. sim. 20 εἰς τὸ L : ὥστε P

30. πυκινή δὲ συνεύαδεν: ἄνευ τοῦ ἄρθρου 〈οὐ〉 καλῶς, ἀντὶ τοῦ· πυκνὴ δὲ καὶ συνετὴ ἤρεσεν αὐτῇ εἶναι ἡ βουλή.

22 add. W

37. ὄφρα τέ οἱ δείμεν πό〈σις〉: ὄφρα τέ οἱ διὰ δύο ρρ. αἱ δὲ Ἀριστάρχειοι (I 404, 10 Ludwich) δι’ ἑνὸς ρ τὰ τοιαῦτα γράφουσιν, ὡς καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ (Π 228) ‘τό ῥα τότ’ ἐκ χηλοῖο λαβών’ φησιν Ἡρακλέων (fg 11 Berndt Progr. gymn. Insterb. 1914, 21).

1 sch. I 769/73 cum loc. sim. 3 ὡς — Ἡρακλέων L : Ἡρ. δὲ διὰ δύο ρρ ὡς καὶ π. τ. π. ‘τόρρα οἱ ἐκ χ. λ.’ P 4 οὕτως pro φησιν puncto antea posito dubitanter W

39. αἰθούσῃ: νῦν τῇ παραστάδι. Lg (P)

5 Apoll. Lex. Hom. 14, 33 B. Et. M. 688, 35 5 παραστάδι L : παστ- (P)

41—43 a. ἀλλ’ ὁ μὲν ἐς χαλκε〈ῶνα〉: τῶν Αἰόλου νήσων ἐστὶν ἡ Ἱέρα καλουμένη, ἐν ᾗ φασι τὸν Ἥφαιστον χαλκεύειν. πλαγκτὴν δὲ αὐτὴν εἴρηκεν ἀκολουθήσας τοῖς περὶ Ἰταλίαν καὶ Σικελίαν μυθολογοῦσι τὴν Ὀδυσσέως πλάνην· ἢ ὅτι τὸ παλαιὸν αἱ νῆσοι πᾶσαι ἐπλανῶντο καὶ βάσεις οὐκ εἶχον. Καλλίμαχος δὲ οὐ τὴν Ἱέραν φησὶν ἀνακεῖσθαι Ἡφαίστῳ, ἀλλὰ τὴν Λιπάραν (Hymn. III 47) ‘νήσῳ ἐνὶ Λιπάρῃ’. εἰσὶ δὲ αἱ τοῦ Αἰόλου νῆσοι ἑπτὰ αὗται· Στρογγύλη, Εὐώνυμος, Ἱέρα, Λιπάρα, Δίδυμη, Ἐρικώδης, Φοινικώδης. 〈...〉 περὶ Σικελίαν.

7 Thuc. III 88, 3 Scymn. 254—261 Strab. VI 275 6 verba ἀλλ’ — χαλκεύειν in L iterum leguntur scholio b praemissa 10 Καλλίμαχος Wellauer : -ίας 11 ἐνὶ F : ἐν 13 lac. ind. W

b. ἱστορεῖ Καλλίας ἐν ι' τῶν Περὶ Ἀγαθοκλέα (fg 4 M. II 383), λέγων εἶναι ἐκεῖσε λόφον ὑψηλόν, ἐφ’ οὗ κρατῆρές εἰσι δύο, ὧν ὁ ἕτερός ἐστι τὴν περίμετρον τριστάδιος, ἐξ οὗ πολὺ φέρεται φέγγος, ὥστε ἐπιπολὺ τὸν πόντον παραυγάζειν. ἔπειτα ἐκ τοῦ χάσματος ἀναφέρονται διάπυροι λίθοι ἀπλετομεγέθεις. καὶ τηλικοῦτος βρόμος γίνεται καθ’ ὃν καιρὸν συμβαίνει ἐργάζεσθαι τὸν Ἥφαιστον, ὥστε ἐπὶ φ' στάδια ἀκούεσθαι τὸν ἦχον. οἱ δὲ ἐκ τοῦ ἐκφυσήματος ἀναρριπτούμενοι μύδροι διὰ τὴν ἐκπύρωσιν πάντοτε ἰώδεις εἰσί, καὶ περικεκαυμένων τὴν ὄψιν καὶ τὴν δύναμιν [καθ’ ἥλιον] ἔχουσιν. νύκτωρ μὲν οὖν πάντα τὰ περὶ τὴν ἐργασίαν τοῦ θεοῦ γινόμενα καλῶς δηλοῦται, μεθ’ ἡμέραν δὲ [ἐκ] τῆς κορυφῆς, ὅθεν ἡ φλὸξ ἄνεισιν, ὥσπερ νέφος ὑπερκείμενον ὁρᾶται. διὰ δὲ τοῦ λέγειν δαίδαλα χάλκευεν ῥιπῇ πυρὸς ἐμφαίνει περὶ τῆς λεγομένης ὑπὸ τοῦ Καλλίου ἀναφυσήσεως τοῦ πυρὸς ἐκ τοῦ χάσματος.

12 sch. IV 761/65 a. b Strab. VI 275 sq. Diod. V 7, 1 Plin. Nat. hist. III 92—94 sch. Dion. Per. 465 22 Arist. De mir. ausc. 37 15 ἐκεῖσε λόφον Meineke Vind. Strab. 1852, 72 : καὶ ὄροφον 17 ἐπιπολὺ τὸν πόντον W : ἐπὶ πολὺν τόπον παραυγάζειν W : παρασκευάζειν L : διήκειν τὸν φωτισμόν P 18 ἀπλετο- F : ἀπλατο- 21 καὶ P : om. L περικεκαυμένων W : περι-οι L : δια-οι P 22 del. W 53 verba, quae ad μεθ’ ἡμέραν olim adscripta fuisse videntur; καυτηρίων prop. Meineke 73

c. ἦρι: ἕωθεν. LgP

1 del. Meineke 2 ἄνεισιν Meineke : ἀνίησιν 3 ἐμφαίνει L : συμφωνεῖ P

48. ἔσχεθεν: ἐπαύσατο τοῦ κτενίζεσθαι. LmP

7 τοῦ L : om. P

50. ἀψήκτους: ἀκτενίστους. LgP

52. ἠθεῖαι: προσφώνησις παρ’ Ὁμήρῳ νεωτέρων πρὸς πρεσβυτέρους. Ἀπολλώνιος δὲ συλληπτικῇ τῇ φράσει κέχρηται· τὸ γὰρ τῇ Ἥρᾳ προσὸν καὶ κατὰ τῆς Ἀθηνᾶς ἔταξεν. ταῦτα δὲ ἁρμόσει λέγεσθαι κατὰ τὴν Ὁμήρου ποίησιν. κατὰ δὲ τοὺς νεωτέρους οὐ μόνον Ἀθηνᾶς καὶ Ἥρας, ἀλλὰ καὶ Διός ἐστι πρεσβυτέρα· Ἡσίοδος (Theog. 188 sqq.) γὰρ αὐτὴν ἐκ τῶν αἰδοίων τοῦ Οὐρανοῦ φησι γενέσθαι.

9 sch. A Z 518. Ψ 94 sch. ABT X 229 Apoll. Lex. Hom. 82, 31 B. Hesych. ἠθεῖ. ἠθεῖος Suid. ἠθεῖε Et. M. 422, 6 Et. Gud. 238, 30 Sturz Eust. 659, 44 13 ἀλλὰ — πρεσβ. L : ἡ Ἀφροδίτη πρεσβ. ἐστίν, ἀλλὰ κ. Δ. P

53—54 a. δηναιάς: διὰ πολλοῦ χρόνου ὀφθείσας. Lg (P)

b. οὔτι πάρος γε: παραγράφει τὸ Ὁμηρικόν (Σ 386)· ‘πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις’. Lm (P)

16 παραγράφει L : -φράζει P

56 a. κερτομέεις: οἷον εἰρωνεύῃ. LgGg (P)

b. συνορίνεται: ταράσσεται, θορυβεῖται. Lg (P)

62. λυόμενος χαλκέων: τὸν Ἰξίονα παρείληφεν, ὅτι δοκεῖ ἐπικεχειρηκέναι τῇ Ἥρᾳ. Φλεγύου δὲ υἱὸς Ἰξίων, ὡς καὶ Εὐριπίδης (fg 424 N.²)· ‘Φλεγύαντος υἱέ, δέσποτ’ Ἰξίων’. Φερεκύδης (3 fg 51 b J.) δὲ 〈...〉 Ἀντίονος. φασὶ δέ, ὅτι γαμήσας Δῖαν τὴν Ἠϊονέως θυγατέρα πολλὰ ὑπέσχετο δώσειν δῶρα. ἐλθόντος δὲ ἐπὶ ταῦτα τοῦ Ἠϊονέως, βέρεθρον ποιήσας καὶ πυρακτώσας σκεπάζει αὐτὸ λεπτοῖς ξύλοις καὶ κόνει λεπτῇ· ἐμπεσὼν δὲ ὁ Ἠϊονεὺς ἀπόλλυται. λύσσα δὲ τῷ Ἰξίονι ἐνέπεσε διὰ τοῦτο, καὶ οὐδείς αὐτὸν ἤθελεν ἁγνίσαι, οὔτε θεῶν οὔτε ἀνθρώπων· πρῶτος γὰρ ἐμφύλιον ἄνδρα ἀπέκτεινεν. ἐλεήσας δὲ αὐτὸν ὁ Ζεὺς ἁγνίζει. καὶ ἁγνισθεὶς ἠράσθη τῆς Ἥρας· ὁ δὲ Ζεὺς νεφέλην ὁμοιώσας Ἥρᾳ παρακοιμίζει αὐτῷ, καὶ ὕστερον ποιήσας τετράκνημον τροχὸν καὶ δεσμεύσας αὐτὸν τιμωρεῖται.

20 sch. Pind. Pyth. II 40b Diod. IV 69, 3—5 sch. A A 268 sch. Eur. Phoen. 1185 Tzetz. Chil. IX 385—404 21 verbo ἐπικεχ. in L superscriptum est βιάσασθαι ἐπιβῆναι, in P adiectum βιάσασθαι. cf. W 53 23 lac. esse vidit Wesseling Diod. Sic. 1, 1746, 314 n. 54 e sch. Pind. supplens 〈Πείσωνος (rectius Πεισίωνος Sturz Pherec.² 1824, 204), Αἰσχύλος (fg 89 N.²)〉. fortasse plura exciderunt. Ἀντίονος idem : Αἴτωνος φασὶ Jacoby : φησὶ ὅτι P : ὡς F : om. L

68 a. εὐνομία: ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ καλοπραγία. LmP

b. 〈ἀντεβόλησα:〉 τῷ Ἰάσονι. Sm

69. νιφετῷ 〈δ’ ἐ〉παλύνετο: τῇ χιόνι ἐσκέπαστο. LgP

2 βέρε- L : βάρα- P

72. ὀλοφύρατο: ὅτι τὸ ὀλοφύρατο εἴληπται καὶ ἐπὶ τοῦ ἠλέησεν· ‘ὀλοφυρόμενος’ (Hom.) συμπαθῶν, πάσχων. Lm (P)

12 ἠλέησεν Lg

73. διεκπροαλές: κατώφορον, κατωφερὲς καὶ ἐπὶ τὴν ἅλα προϊόν, ῥοῶδες.

76 a. 〈Κύπριν:〉 λείπει τὸ ἀκούσασαν. Lg

b. νεοστασίη: ἀντὶ τοῦ· ἐν ἐπιστάσει ἐγένετο νέων μύθων, ἢ μύθων ἐπίστασις εἷλεν αὐτὴν καὶ νεωστὶ προσπεπτωκότος λόγου σύννοια.

77 a. ὁ δὲ νοῦς: ἐσέβετο δὲ τιμωμένην ὑπὸ τῆς Ἥρας ἑαυτὴν βλέπουσα.

b. ἀντομένην: ἱκετεύουσαν, λισσομένην. Lm (P)

86. παρθένον Αἰήτεω: ἀντὶ τοῦ θυγατέρα. δύναται δὲ καὶ οὕτως ἀκούεσθαι· τῶν Αἰήτου θυγατριῶν τὴν οὖσαν παρθένον.

89 a. δολόεσσα: ἀντὶ τοῦ φρονίμη· ἔστι γάρ ποτε ὁ δόλος καὶ ἐπὶ τῆς φρονήσεως.

b. δολόεσσα: πανοῦργος. LgP

95 a. μενέηνα: ἀντὶ τοῦ ὠργίσθην. LgP

b. περιεχομένη: ἀντὶ τοῦ ὑπεραλγήσασα. LgP

97—99 a. 〈χαλεφθείς:〉 ὁ νοῦς· χαλεπῶς γάρ μοι χαλεπαίνων ἠπείλησεν· εἰ μὴ ἀποσχοίμην τὰς χεῖρας, ἕως ἔτι τοῦ θυμοῦ κρατεῖ, στερηθήσεσθαί με αὐτοῦ. τὸ δὲ ἑοῖ οὐκ εὖ κεῖται. Lm (P)

30 τοῦ θυμοῦ κρατεῖ F : κατέχει τὸν θυμόν P : τὸν μῦθον κρατεῖ L

b. 〈θυμόν:〉 γράφεται μῦθον. Lg

c. ἀτεμβοίμην: ἀντὶ τοῦ μεμφοίμην. LgGg (P)

1 sch. II 55/56b cum loc. sim. 1 μεμφοίμην L : μεμφθείην P : ἐμεμψάμην G

106. ῥαδινῆς: τρυφερᾶς. Ἀνακρέων δὲ ἐπὶ τάχους ἔταξε τὸ ῥαδινόν (fg 165 B. III 294) ‘ῥαδινοὺς πώλους’· Ἴβυκος (fg 58 B. III 251) δὲ ἐπὶ τῶν τὸν οὐρανὸν βασταζόντων κιόνων, εὐμεγέθεις λέγων· Στησίχορος ἐπὶ τοῦ εὐτόνου (fg 53 B. III 224) ‘ῥαδινοὺς δ’ ἐπέπεμπον ἄκοντας’.

4 λέγων W et Wil. ad l. : -ει L : aliter P 5 ἐπέπ- L : ἔπ- PH

107. παραβλήδην: ἀντὶ τοῦ παραβάλλουσα τοῖς εἰρημένοις· οὐ γὰρ ἀκουστὲον ἐπὶ τοῦ ἀπατᾶν. Παλαμήδης δὲ ἐξ ἀντιβολῆς ἢ παραλογιστικῶς, νῦν δὲ ἐξ ἀποκρίσεως.

7 Et. Gen. (AB) παραβλήδην: . . . ἔστι (in AB post λόγοις legitur ἔστι, hic σημαίνει, corr. W) δὲ παρὰ μὲν Ἀπολλωνίῳ ἀντὶ τοῦ παραβάλλων καὶ παρηγορῶν τοῖς λόγοις, παρὰ δὲ Ὁμήρῳ (Δ 6) τὸ κατὰ ἀπάτην λέγειν.

110. 〈μεταλλήξει:〉 μεταστρέψει. GgSm

10 hic glossator fortasse legit μεταλλάξει

112. παλίσσυτοι: ὀπισθόρμητοι. LgP

114—17 a. ἀπάνευθε Διός: ἀμφίβολος ἡ φράσις. τὸ μὲν γὰρ δηλοῖ ἀπάνευθε Διὸς χωρὶς τοῦ Διός, ὃ καὶ μάλλον· ἢ λείπει τὸ ἄλλων, ἵν’ ᾖ· χωρὶς τῶν ἄλλων ἐν τῇ Διὸς ἀλωῇ. τὸν δὲ Γανυμήδην Ὅμηρος (Υ 234) οὐχ ὑπὸ Διὸς ἡρπάσθαι, ἀλλ’ ὑπὸ θεῶν φησιν — ‘τόν καὶ ἀνηρείψαντο θεοί’ —, οὐδέ δι’ ἔρωτα καὶ πόθον, ἀλλ’ ὥστε ‘Διὶ οἰνοχοεύειν’.

13 ἢ λείπει F : ἢ συνυπακουστεόν P : λείπει δὲ L 16 verba τόν καὶ ἀν. θεοί, quae in fine scholii leguntur, huc trai. W πόθον HF : πόθος L : πάθος A : om. P

b. [βῆ δὲ διὲκ μεγάροιο:] διὰ τούτων τῶν στίχων παραγράφει τὰ εἰρημένα ὑπὸ Ἰβύκου ἐν οἷς περὶ τῆς Γανυμήδους ἁρπαγῆς εἶπεν ἐν τῇ Εἰς Γοργίαν ᾠδῇ (fg 30 B. III 247)· καὶ ἐπιφέρει περὶ τῆς Ἠοῦς, ὡς ἥρπασε Τιθωνόν. LmP

18 sch. b, quod versui 158 in libris ascriptum est, huc referendum esse monet Wil. ad l. 20 ἐν P : ἐπὶ L

118. ἐψιόωντο: ἀντὶ τοῦ ἔπαιζον. Φιλόξενος δὲ ἀντὶ τοῦ ὡμίλουν, παρὰ τὸ ἔπος.

22 sch. I 459a cum loc. sim. 22 Φιλόξενος Lentz Herod. 1, 1867, CCXIX : Φίλων : Φιλήμων dubitanter Wil. ad l. Herennium Philonem dici putat Gudeman RE² VIII 1912, 652

Γ 120—144 b

120. μάργος Ἔρως: κατὰ μετωνυμίαν ὁ μαργαίνειν ποιῶν, ὡς καὶ (Ζ 132) ‘μαινομένου Διονύσοιο’ καὶ Ἀνακρέων (fg 169 B. III 294) ‘τακερὸς δ’ ἔρως’ καὶ Ὅμηρος ‘χλωρὸν δέος’. ἡ δὲ λαιὰ ἐσχημάτισται ἀπὸ τοῦ λῴου, ὅ ἐστι βελτίονος· ὅθεν καὶ εὐώνυμος.

2 sch. AT Ζ 132 Apoll. Lex. Hom. 168, 10 B. Hesych. χλωρὸν δέος 2 μ-οιο Διω- Hom.

122. ὀκλαδόν: ἀντὶ τοῦ ὀκλάσας. LgP

123 a. 〈κατηφιόων:〉 νῦν ταρασσόμενος, ὠξυμμένος. Lg

6 haec glossa falso ad ἐπιπλομένην ν. 127 adscripta est, transp. W -ος -ος W : -ην -ην

b. δοιὼ δ’ ἔχεν: λείπει τὸ ἀστραγάλους. Lg (P)

125—26. ἐπὶ προτέροισιν ὀλέ〈σσας〉: καὶ τούτους ἐπαπολέσας τοῖς προτέροις, κεναῖς χερσὶν ἀμηχανῶν ἐν ἀπορίᾳ ἔκειτο, οὐ δυνάμενος ἔτι νικῆσαι τὸν Ἔρωτα. συμπαίζει γὰρ ὁ Γανυμήδης τῷ Ἔρωτι.

129—30. τίπτ’ ἐπιμειδιάᾳς ἄφατον: τί γελᾷς, κακὸν μέγα καὶ ἄρρητον; ἢ αὐτὸν ματαίως ἐξηπάτησας καὶ παρελογίσω, οὐδὲ δικαίως αὐτοῦ περιεγένου, ἀλλὰ παρελογίσω ἄπειρον αὐτὸν ὄντα;

133. Ἀδρήστεια: Καλλίμαχος (Hymn. I 47) ‘σὲ δὲ κοίμισεν Ἀδρήστεια’. ἀδελφὴ Κουρήτων.

16 sch. Call. Hymn. I 47 15 κοίμισεν (H) et Hoelzlin cum Call. : -ισσεν L : -ησεν P

134. ἄντρῳ ἐν Ἰδαίῳ: ἢ τῷ τῆς Κρήτης ἢ τῷ τῆς Τροίας· ἀντιποιοῦνται γὰρ καὶ Τρῶες τῆς τοῦ Διὸς γενέσεως, καθά φησι Δημήτριος ὁ Σκήψιος (fg 53 Gaede).

17 sch. Pind. Ol. V 42 a (Theo) Strab. X 472

137—38. κύκλα: κύκλα λέγει τοὺς ῥόμβους, τὰ κυκλώματα. Ἰωνικῶς δὲ τὰ κύκλα ἀντὶ τοῦ κύκλους, ὡς λύχνα καὶ δίφρα. ἁψῖδες δὲ αἱ συναφαί, περιηγέες δὲ περιφερεῖς, περίδρομοι.

21 Et. M. 502, 21. 572, 22 Eust. 108, 21 20 τὰ κυκλώματα P : κύκλωμα L

140. ἑαῖς: ἔδει τεαῖς εἰπεῖν. Lg (P)

141. ὁλκόν: νῦν τὴν διαδρομὴν τοῦ ἀστέρος λέγει.

143. θέλξον: ἀντὶ τοῦ λῦσον τὴν ψυχήν. LgP

144 a. ἀμβολίη: βραδυτής. Lg (P)

b. ἀφαυροτέρη: ἐλάσσων. Lg P

Γ 146—199

146. μείλια: τὰ παίγνια, δι’ ὧν οἱ παῖδες μειλίσσονται. Ὅμηρος ἐπὶ τῶν ξενίων (I 147 sq.)· ‘ἐγὼ δ’ ἐπὶ μείλια δώσω πολλὰ μάλα’.

1 sch. IV 1549 sch. A I 147 Apoll. Lex. Hom. 110, 19 B. Hesych. μείλια. μείλιον Et. M. 582, 29 Eust. 742, 56

148—50 a. ἡ δ’ ἀγανοῖσιν: οὕτω τὸ ἑξῆς· ἡ δὲ ἐπειρύσασα παρειὰς κύσε ποτισχομένη, καὶ ἀντομένη ἀγανοῖς μύθοις ἀμείβετο μειδιόωσα.

3 ἐπειρύσασα L : ἐπερείσασα P

b. ποτισχομένη: περιλαβοῦσα. LgP

153. εἴ κεν ἐνικίμψῃς: ἐὰν ἐνερείσῃς, ἐπιβάλῃς.

7 ἐνερείσῃς Hoelzlin : -ργήσῃς ἐπιβάλῃς P (A) H : -οις L

166. ἀν’ αἰθέρι: ἀντὶ τοῦ ἀν’ αἰθέρα, δοτικὴ ἀντὶ αἰτιατικῆς. LmP

8 τοῦ ἀν’ P : om. L πολλὸν ἰόντι ante δοτικὴ L add. quae lemmati adici vult K

167. ἑῆς: ἔδει εἰπεῖν σφῆς, ἵν’ ᾖ τῆς ἑαυτῶν· τὸ δὲ ἑῆς ἐστι τῆς τοῦ ἑαυτοῦ. Lm (P)

10 ἑαυτῶν P : -οῦ L

173. 〈ξυνὴ γὰρ χρειώ:〉 κοινή γὰρ ἡ χρεία καὶ οἱ λόγοι. Lm

174—75. ὁ δὲ σῖγα νόον: ὁ δὲ κατὰ σιγὴν πράττων καὶ ἐν ἑαυτῷ κρύπτων τὸ συμφέρον, οὗτος τὴν σωτηρίαν ἡμῶν παραιρεῖται. L

14 cod. in fine add. παραιρεῖται ἀντὶ τοῦ οὐ θέλει· ἡ παρὰ γὰρ ἤμειψε τὸ αἱρεῖται. cf. W 53

186. σφέτερον κτέρας: οὐκ ὀρθῶς τὸ σφέτερον· ἔστι γὰρ τρίτον πρόσωπον πληθυντικόν. καὶ ἁμαρτάνει· ἔδει γὰρ ἑνικὸν καὶ οὐ πληθυντικόν· ἀποχωρίσαι ἑὸν κτέρας.

187. λωίτερον: αὐτὸ τὸ λῶον συγκριτικόν· τὸ δὲ λωίτερον παρήκται διὰ τὸ μέτρον.

18 αὐτὸ τὸ L : ἀπὸ τοῦ PA

190—91. ὅδε καί ποτ’ ἀμύμο〈να〉: διὰ ὀξείας τὴν πρώτην συλλαβήν· κατὰ ἀναφορὰν γὰρ λέγεται ἐπὶ τοῦ Αἰήτου. τὸ δὲ ἑξῆς· ὅδε καί ποτε Φρίξον ἔδεκτο πατρὸς φεύγοντα θυηλάς.

20 διὰ W : ἀπὸ : ἐπὶ Schaefer 21 τοῦ Αἰήτου F : τόν Αἰήτην P : τόν Πελίαν L

199. ἐπὶ θρωσμοῦ πεδ〈ίοιο〉: τοῦ ὑπερκειμένου τοῦ ποταμοῦ τόπου, ὅπου ἔστι θορεῖν καὶ πηδῆσαι ἀπὸ τῆς νεώς. LGm (P)

24 199. Et. Gen. (B) χέρσονδ’ ἐξαποβάντες: τοπικὸν ἐπίρρημα, ἀντὶ τοῦ εἰς τὴν χέρσον, ὡς τὸ Ἰλιόνδε 25 θορεῖν καὶ πηδῆσαι L : θεωρεῖν καὶ πηδᾶν G : θροεῖν καὶ πηδᾶν P

Γ 200 a—200 b

200 a. Κίρκαιον τό γε δή: τὴν Κίρκην τινὲς μὲν Αἰήτου ἀδελφήν, τινὲς δὲ θυγατέρα. ἱστορεῖ δὲ Διονύσιος (32 fg 1 a J.), Ἡλίου ὅτι ἐγένοντο Περσεὺς καὶ Αἰήτης. Περσεὺς δὲ Ταύρων ἐβασίλευσε καὶ συγγενόμενος νύμφῃ τινὶ Ἑκάτην ἔσχε θυγατέρα, Ἂ περὶ τὰς ἐρημίας ἑκάστοτε διατρίβουσα ἐμπειροτάτη τῶν τε δηλητηρίων καὶ τῶν ἰᾶσθαι δυναμένων ἐγένετο· ἣν μεταπεμψάμενος ὁ Αἰήτης ἔγημε καὶ ἔσχεν ἐξ αὐτῆς τὴν Κίρκην.

b. τὴν Κίρκην Διονύσιος ὁ Μιλήσιος ἐν α' τῶν Ἀργοναυτικῶν (v. sch. a) θυγατέρα Αἰήτου καὶ Ἑκάτης τῆς Πέρσεως θυγατρός, ἀδελφὴν δὲ Μηδείας. Ἡλίῳ γάρ φησιν υἱοὺς γενέσθαι δύω ἐν τοῖς τόποις ἐκείνοις, οἷς ὀνόματα ἦν Πέρσης καὶ Αἰήτης· τούτους διακατασχεῖν τὴν χώραν, καὶ Αἰήτην μὲν Κόλχων καὶ Μαιωτῶν, Πέρσεα δὲ τῆς Ταυρικῆς κυριεῦσαι· τὸν δὲ Πέρσεα πρεσβύτερον ὄντα γῆμαι γυναῖκα τῶν ἐγχωρίων τινά, καὶ γενέσθαι αὐτῷ θυγατέρα, ᾗ ὄνομα Ἑκάτη, ἥτις λέγεται ἀνδρικὴ γενέσθαι περὶ τὰ κυνηγετικὰ καὶ πρώτη θανασίμους ῥίζας εὑρεῖν καὶ τὸν ἑαυτῆς πατέρα φαρμάκοις ἀποκτεῖναι. ταύτην γήμασθαι πεμφθεῖσαν εἰς Κόλχους Αἰήτῃ τῷ πατραδέλφῳ, ἀφ’ ἧς γενέσθαι Κίρκην καὶ Μήδειαν· τὴν δὲ Κίρκην, πρεσβυτέραν οὖσαν τῆς Μηδείας, ὑπερβαλέσθαι τὴν ἑαυτῆς μητέρα, τὰ μὲν διακούσασαν, τὰ δὲ καὶ αὐτὴν ἐφευρηκυῖαν πολλὰ καὶ δεινά. Ἡσίοδος δέ φησι τὴν Κίρκην τοῦ Ἡλίου θυγατέρα εἶναι ἐν τοῖσδε τοῖς ἔπεσιν (Theog. 1011 sqq.): ‘Κίρκη δ’ Ἠελίου θυγάτηρ Ὑπεριονίδαο τίκτεν Ὀδυσσῆι ταλασίφρονι ἐν φιλότητι Ἄγριον ἠδὲ Λατῖνον ἀμύμονά τε κρατερόν τε.’

8 sch. II 399/401a cum loc. sim. [Λῆμνον del. W] εἰς τὴν Ἴλιον. [ἔστι τοπικὸν ἐπίρρημα del. W.] χέρσος ἡ γῆ, [ἐξ del. W] ἧς (Et. M., οὗ B) ἔστι χερσὶ (Et. M., χειρὶ B) προσάπτεσθαι. 24 sch. AB Υ 3 Apoll. Lex. Hom. 88, 23 B. Epim. Hom. (An. Ox. I 197, 3. 203, 30) Ecl. (An. Ox. II 446, 28) Hesych. θρωσμός Συν. θ. (258, 7 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 456, 55 Eust. 796, 43 3 Πέρσης sch. b 8 ἄλλως praem. L 10 φησιν P : φασιν L 11 τούτους δὲ κατασχεῖν HF 12 καὶ ante Αἰήτην P : om. L Κόλχων P : -ους L Μαιωτῶν W : τῆς -ώτιδος P : -ώτας L 18 verba πρεσβ.— Μηδείας in L post δεινά lin. 20 leguntur, cum P recto hoc loco ea praestet 20 post δεινά P add. Μήδειαν δέ, νεωτέραν μὲν Κίρκης, οὐχ ἡττωμένην δὲ αὐτῆς. ταῦτα μὲν Διονύσιος

Γ 202/09 a—225/27 a

202—09 a. τῶν καὶ ἐπ’ ἀκροτάτων: ὅτι τὰ μὲν ἄρσενα σώματα οὐ θέμις Κόλχοις οὔτε καίειν οὔτε θάπτειν, βύρσαις δὲ νεαραῖς εἱλοῦντες ἐκρέμων τῶν ἀρσένων τὰ σώματα, τὰ δὲ θήλεα τῇ γῇ ἐδίδοσαν, ὡς φησι Νυμφόδωρος (fg 17 M. II 380), ᾧ ἠκολούθησε. σέβονται δὲ μάλιστα Οὐρανὸν καὶ Γῆν.

1 201. Et. Gen. (AB) πρόμαλοι: εἶδος ἀγρίας δρυός. III 200—201. Ἀπολλώνιος (Ἀπ. A, om. B). 3 ἐκρέμων AH : ἐκρέμνων L : ἐκρήμνων K : (ἐνειλοῦντας) ἐκκρεμᾶν (ἱστορεῖ N.) P θήλεα PA : -εια L

b. ἦ γάρ κε δίκη: ἀντὶ τοῦ ὁ τρόπος. Lm (P)

215. τεθηπότες ἔρκε’ ἄν〈α〉κ〈τος〉: τὴν ὀχύρωσιν τῆς οἰκήσεως, τῶν οἰκημάτων τὴν ἀσφάλειαν. L

7 τῆς οἰκ. om. A

218. χαλκείαις ἐπὶ γλυ〈φίδεσσιν〉: ἐπὶ χαλκοῖς τορεύμασιν ἢ χαλκοῖς κιονοκράνοις.

9 Et. Gen. (AB) γλυφίς: . . . γλυφὶς καὶ ἡ κεφαλὶς τοῦ κίονος. III 218 9 τορεύμασιν F : τορν-

222. ἐλάχηνεν: ὤρυξεν, ἔσκαψεν. καταστρέφει δὲ εἰς τὸ κατεσκεύασεν.

224. θυώδεϊ νᾶεν: ἀρώμασι μεμιγμένον ὕδωρ ἔρρει ἢ εὐῶδες ἔλαιον.

225—27 a. ἡ δ’ ἄρ’ ὕδωρ προρέεσκε: ὁ Ἀπολλώνιος κατὰ τὴν Πλειάδων δύσιν λέγων τὴν κρήνην θερμὸν ῥεῖν, κατὰ δὲ τὴν ἀνατολὴν ψυχρόν, οὐ παρέστησεν εἰλικρινῶς τὸν καιρόν. δύο γάρ εἰσιν ἀνατολαὶ τῶν ἀπλανῶν ἄστρων καὶ δύο δύσεις. ἑῴα μὲν ἔστιν ἀνατολή, ὅταν ἔξω τῶν αὐγῶν τοῦ ἡλίου πρῶτον ἱστῆταί τι ἄστρον καὶ πρὸ αὐτοῦ ἀνατέλλον ὀφθῇ· ἑῴα δὲ δύσις, ὅταν ἡλίου πρὸς τὴν ἀνατολὴν ὄντος ὁραθῇ τι ἄστρον περὶ τὰς δύσεις ὕστατον τῶν ὅσα κατ’ ἐκείνην τὴν νύκτα δύνει. ἑσπερία δὲ ἀνατολή, ὅταν δύνοντος ἡλίου ὁραθῇ τι ἄστρον ἐπὶ τῆς ἀνατολῆς πρῶτον τῶν ὅσα κατ’ ἐκείνην τὴν νύκτα ἀνίσχει. ἑσπερία δὲ δύσις λέγεται, ὅταν ἡλίου δύνοντος ἄστρον ὁραθῇ τι πρὸ τῶν ἄλλων ἐπικαταδῦνον αὐτῷ, πρὶν ἂν ὑπὸ ταῖς αὐγαῖς τοῦ ἡλίου γένηται. ὁ δὲ ὑπὸ ταῖς αὐγαῖς χρόνος πᾶς κρύψις ὀνομάζεται.

17 Autol. De ort. et occ. I Defin. Gemin. Elem. astr. XIII 5. 14 16 ἀνατολήν — ἀνατολαὶ L : ἐπι- — ἐπι- P 18 μέν P : δέ L ἀνατολή W : ἐπι- 21 ὕστατον [δῦνον del. W] P : πρῶτον L 22 ἀνατολή L : ἐπι- P 24 ἀνίσχει PH : -ῃ L 25 πρὶν Fr. : ὡς

αἱ δὲ Πληιάδες Πληιόνης τῆς Ὠκεανοῦ καὶ Ἄτλαντος, ὡς μέν τινες, ἀπὸ τῆς μητρὸς ἔσχον τὴν ἐπωνυμίαν· ἢ μᾶλλον παρὰ τὸν πλειῶνα, ὅς ἐστιν ἐνιαυτός, σημαντικαὶ γὰρ αὗται καὶ χειμῶνος καὶ θέρους. αὗται δὲ τὴν ἐναντίαν ἀεὶ πορείαν ποιοῦνται τῷ Ὠρίωνι. συναντῆσαι γὰρ λέγεται τῇ Πληιόνῃ μετὰ τῶν θυγατέρων κατὰ τὴν Βοιωτίαν, καὶ εἰς ἔρωτα ταύτης ἐμπεσὼν ἐδίωκεν, ἣ δὲ ἔφευγεν. γενέσθαι δὲ τὸν δρόμον αὐτῶν φασιν ἀδιάλειπτον, καὶ οὕτω καταστερισθῆναι τὰς Πληιάδας τὸν Ὠρίωνα φευγούσας.

1 Et. Gen. (AB) Πλειάδες (A, -ας B): εἴρη〈ν〉ται ἀπὸ Πληιόνης θυγατρὸς μὲν Ὠκεανοῦ, γυναικὸς δὲ Ἄτλαντος. λέγει δὲ Πίνδαρος (fg 74a Schr.) περὶ τοῦ καταστερισμοῦ (A, καταστερισμένου B) αὐτῶν, [ὡς del. Et. M.] ὅτι τῆς (τ. A, om. B) Πληιόνης πορευομένης μετὰ τῶν αὐτῆς (αὐτ. B, om. A) θυγατρῶν κατὰ τὴν (τὴν B, om. A) Βοιωτίαν συναντῆσαι αὐτῇ Ὠρίωνα. εἶτα ἐρασθεὶς (Et. M., -έντος AB) ὥρμησε πρὸς τὸ ἁρπάσαι, τὴν δὲ φεύγουσαν μετὰ τῶν θυγατρῶν ἐδίωκεν Ὠρίων, γενέσθαι δὲ αὐτῶν τὸν δρόμον ε' ἔτη (A, ἔτη πέντε B) ἀδιάλειπτον. τὸν δὲ Δία (A. Et. M., om. AB) διὰ τὴν κακοπάθειαν αὐτῶν οἱονεὶ μνήματα (αὐτῶν add. B) καταστερίσαι (Sylburg, καταστερίσθαι AB) τὰς Πλειάδας φευγούσας τὸν Ὠρίωνα. 〈ἢ μᾶλλον παρὰ τὸν πλειῶνα add. W〉, ὅς (W, ὃ AB) ἐστιν ἐνιαυτός. σημαντικαὶ δὲ θέρους καὶ χειμῶνος αὗται. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. cf. W 76 sch. Α Σ 486 sch. Pind. Nem. II 17 a. c Athen. XI 490 e Eust. 1155, 48. 1712, 49 1 Πληι- quater L : Πλει- P 3 ὅς W : ὃ 4 ποτε post γάρ add. P 7 φασιν P : φησιν L

b. τὸ δὲ θέρμετο ἀντὶ τοῦ ἐθερμαίνετο. P

230. ὅτι χαλκόποδες οἱ ταῦροι καὶ πῦρ πνέοντες, καὶ Φερεκύδης (3 fg 112 J.) φησίν. Lm (P)

10 καὶ ante Φ. P : om. L

232 a. πρὸς δὲ καὶ αὐτόγυον στιβαροῦ: δύο ἀρότρων εἰσὶν εἴδη, τὸ μὲν πηκτόν, τὸ δὲ αὐτόγυον· πηκτὸν μὲν τὸ ἐκ συμβολῆς ἔχον τὸ ἔλυμα· ἔστι δὲ τὸ ἔλυμα, ἐν ᾧ ἡ ὕνις ἐντίθεται. τὸ δὲ ξύλον τὸ ἀπὸ τοῦ ἐλύματος τεῖνον ἐπὶ τοὺς βόας γύης καλεῖται, τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ γύου ἱστοβοεύς. τοῦ δὲ ζυγοῦ τὰ ἐπὶ τοὺς αὐχένας τῶν βοῶν ἐπιτιθέμενα οἱ μὲν ζεύγλας, οἱ δὲ μέσσαβα λέγουσιν. τὴν δὲ κατασκευὴν τῶν ἀρότρων Ἐρατοσθένης ἐν τῷ Ἀρχιτεκτονικῷ (fg 17 Strecker) καταγράφει.

12 Et. Gen. (AB) αὐτόγυον post verba ad sch. 233/34b laudata: αὐτόγυον δὲ: δύο εἴδη εἰσὶν ἀρότρων. καὶ τὸ μὲν καλεῖται πηκτόν, τὸ δὲ αὐτόγυον: τὸ μὲν ἐκ συμβολῆς ξύλων (ἔχον Et. M.) τὸ ἔλυμα, καλεῖται (τὸ δὲ αὐτ. — καλεῖται B, om. A) 〈πηκτόν Et. M.〉: τὸ δὲ ἐξ ἑνὸς ξύλου ἔχον τὸ ἔλυμα, καλεῖται (τὸ δὲ καλεῖται A, om. B) αὐτόγυον. τὸ δὲ ἔλυμα ξύλον ἐστίν, εἰς ὃ ἡ ὕνις σιδηρᾶ οὖσα ἐντίθεται καὶ τὴν γῆν σχίζει. ὃ δὲ κρατεῖ ὁ ἀρών, ἐχέτλη καλεῖται. τὸ δὲ διὰ τοῦ ἐλύματος διαβεβλημένον ξυλάριον, εἰς ὃ ἡ ἐχέτλη καθίεται, ἡ ἀλύη. τὸ δὲ ξύλον τὸ ἀπὸ τούτου τεινόμενον (Schwartz, τεῖνον Sturz, γινόμενον AB) ἐπὶ τοὺς βοῦς γύης, τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ γύου εἰς τὸν ζυγὸν ἱστοβοεύς, τοῦ δὲ ζυγοῦ τὰ τιθέμενα ἐπὶ τοὺς αὐχένας τῶν βοῶν οἱ μὲν ζεύγλας, οἱ δὲ βοείας, οἱ δὲ μέσσαβα καλοῦσιν. οὕτως σχόλιον εὗρον εἰς τὰ Ἀργοναυτικά. cf. W 71 sch. AB K 353 Poll. I 252 Hesych. γύης. ἐχέτλη. πηκτὸν ἄροτρον Procl. Hes. Op. 423. Tzetz. ib. 427. 432 1 lac. ind. W, cf. Et. Gen. post ἐντίθεται A ceteris omissis add. : αὐτόγυον δέ ἐστι τὸ ἐξ ἑνὸς ξύλου κατεσκευασμένον

b. αὐτόγυον: πρὸς τὸ πηκτὸν ἄροτρον ἡ διαστολή. Lg (P)

6 P add. in fine: αὐτόγυον δέ ἐστιν, οὗτινος τὸ ἔλυμα οὐκ ἔστιν ἐκ συμβολῆς

233—34 a. ἤλασεν Ἡελίῳ: πέπλασται ὁ μῦθος διὰ τὴν τοῦ θεοῦ τῶν ποδῶν χωλότητα. οὐ μέντοι πιθανῶς· μείζονα γὰρ εἶχεν δύναμιν τῶν Γιγάντων, δι’ ἧς αὐτοὺς ἐτρέψατο ἄν. ὁ μέντοι Ἀπολλώνιος αἰτίαν ἀποδέδωκε, δι’ ἧς ὁ Ἥφαιστος κατεσκεύασε τῷ Αἰήτῃ τούς τε χαλκώνυχας ταύρους καὶ τὸ ἄροτρον. ὅτι δὲ δυνατὸς ἦν Ἥφαιστος, Ὅμηρος (Φ 342 sqq.) ἔδειξεν ἐπὶ Ξάνθου τοῦ ποταμοῦ.

10 ἐτρέψατο L : κατεστρ- P

b. Φλεγραίῃ: Φλέγρα πεδίον Θράκης περὶ Παλλήνην, ἔνθα οἱ θεοὶ τοὺς Γίγαντας κατεπολέμησαν.

14 Et. Gen. (A) αὐτόγυον: III 232—234. Φλέγρα ὄρος Θράκης, ὅπου συνέστησαν οἱ θεοὶ πρὸς Τιτᾶνας μάχην. εἴρηται δὲ διὰ τὸ ἐν αὐτῷ φλεγῆναι τοὺς Γίγαντας τῷ κεραυνῷ Διὶ ἀνθισταμένους. cf. W 71 Et. Gen. (B) Φλεγραία: ὄρος Θράκης. εἴρηται εἰς τὸ αὐτόγυον (ubi nihil in B). 15 τ. Γ. κατεπ- H : τ. Γ. ἐπ- L : πρὸς τ. Γ. ἐπ- P : 〈κατὰ〉 τ. Γ. ἐπ- Wil. ad l.

235. μέσαυλον τὸ μέσον τῆς αὐλῆς, ὅπου τῶν βοῶν αἱ στάσεις. μέσαυλον δὲ οἱ Ἀττικοὶ 〈τὴν μέσην θύραν〉 τὴν φέρουσαν εἴς τε τὴν ἀνδρωνῖτιν καὶ γυναικωνῖτιν.

16 sch. X P 112 Apoll. Lex. Hom. 111, 24 B. Συν. μέσαυλον (298, 16 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 581, 6 Eust. 862, 14 17 e loc. sim. suppl. W

237—38. δαιδαλέη δ’ αἴθουσα: στοὰ δὲ ποικίλη ἦν ἑκατέρωθεν τῆς οἰκίας. ἐκ πλαγίου δὲ τῆς αἰθούσης ὑψηλότεραι ἦσαν οἰκοδομαί, ὅ ἐστι πύργοι ἦσαν ἑκατέρωθεν.

20 λέχρις δὲ ἤγουν post οἰκίας add. P ἐκ πλαγίου Lg ὑψηλότεροι Lg

Γ 239—264

239. ὑπείροχος: ὑψηλότερος. Lg

240. 〈σὺν ἑῇ ναίεσκε δάμαρτι:〉 ὁ τὰ Ναυπακτικὰ πεποιηκώς (fg 4 Kink.) Εὐρυλύτην αὐτὴν λέγει, Διονύσιος δὲ ὁ Μιλήσιος (32 fg 1 b J.) Ἑκάτην μητέρα Μηδείας καὶ Κίρκης, ὡς προείρηται (sch. 200 a. b), Σοφοκλῆς (fg 344 Pearson) δὲ Νέαιραν μίαν τῶν Νηρηίδων, Ἡσίοδος δὲ Ἰδυῖαν (Theog. 958. 960): ‘Αἰήτης δ’ υἱὸς φαεσιμβρότου Ἠελίοιο γῆμε θεῶν βουλῇσιν Ἰδυῖαν καλλιπάρῃον.’ Ἐπιμενίδης (3 B 13 Diels-Kranz) δέ φησι Κορίνθιον τῷ γένει τὸν Αἰήτην, μητέρα δὲ αὐτοῦ Ἐφύραν φησί. Διοφάνης δὲ ἐν τῇ α' τῶν Ποντικῶν ἱστοριῶν (Diophanti fg 1 M. IV 397) Ἀντιόπην φησὶν Αἰήτου μητέρα.

2 l. in libris huic scholio praemissum subsequenti dedit W 5 δὲ P : om. L 10 Διοφάνης Designat auctore Ed. Schwartz RE² V 1051

242—44. τὸν μὲν Καυκασίῃ: προγενέστερόν φησι τὸν Ἄψυρτον Μηδείας γεγενῆσθαι ἐξ Ἀστεροδείας τῆς Ὠκεανοῦ καὶ Τηθύος θυγατρός.

14 hic scholiasta Idyiae parentes falso in Asterodiam transtulit

249. 〈μετιοῦσαν: λείπει〉 εἶδον. Sm

16 suppl. W

255. ἔκτοθι πᾶσαι: ἀντὶ τοῦ ἐκτός, ἵνα τὸ εἰς τόπον σημαίνῃ.

17 ἐκτός L : ἔκτοσε P

257. ὑψοῦ χάρματι χεῖρας: ἔδει ὑψόσε· τὸ γὰρ ὑψοῦ τοῦ ἐν τόπῳ δηλωτικόν ἐστι, τὸ δὲ ὑψόσε τοῦ εἰς τόπον. Ὅμηρος (Α 486) ‘ὑψοῦ ἐπὶ ψαμάθοις’.

17 251. Et. Gen. (AB) ἀμφεπονεῖτο: διέτριβεν. III 251.

260—61 a. οὐκ ἄρ’ ἐμέλλετ’ ἀκηδείῃ μελιπόν〈τες〉: ἀφροντίστως με καταλιπόντες ὅμως οὐκ ἐμέλλετε μακρὰν πορεύεσθαι· ὑποστρέψαι οὖν ὑμᾶς ἡ μοῖρα πεποίηκεν.

b. τηλόθι: καὶ νῦν ἔδει εἰπεῖν τηλόσε. Lg (P)

262. ἔκποθεν ἄτης: ἔκ τινος βλάβης. LgP

264. 〈στυγεράς:〉 μισητάς. Sm

265. Ὀρχομενοῖο: καὶ Ἑλλάνικός (4 fg 126 J.) φησι τὸν Ἀθάμαντα Ὀρχομενὸν ᾠκηκέναι. L.

267. ἑήν: ἀντὶ τοῦ ὑμετέραν. Lg (P)

275. πολιοῖο: διαφανοῦς. Lg (P)

276—77 a. τετρηχώς: τετραχυμμένος. LgP

b. διαφέρει οἶστρος μύωπος. ὁ μὲν γὰρ μύωψ ἀπογεννᾶται 〈ἐκ〉 τῶν ξύλων, ὁ δὲ οἶστρος ἐκ τῶν ἐν τοῖς ποταμοῖς ἐπιπλεόντων ζωαρίων. τὸ δὲ τέλλεται κατὰ ἀφαίρεσίν ἐστι τοῦ σ, ἀντὶ τοῦ στέλλεται.

7 add. W

281 a. ὀξέα δενδίλλων: ὀξέως παρεπιστρεφόμενος καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπινεύων. Ὅμηρος (I 180) δὲ ἐπὶ τοῦ 〈δια〉στρέφειν 〈τοὺς ὀφθαλμοὺς〉 τέθεικε τὴν λέξιν, οἱ δὲ ἐν ἐπιστροφῇ τοῦ προσώπου παρεγκλίνοντα τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπινεύειν, καθάπερ καὶ Ἀπολλόδωρος (244 fg 242 J.)· Σοφοκλῆς (fg 1039 Pearson) δὲ ἐπὶ τοῦ περιβλέπειν τέθεικε τὴν λέξιν.

1 sch. I 763/64 a cum loc. sim. 6 sch. I 1265/72 a cum loc. sim. 11 sch. ABT I 180 Apoll. Lex. Hom. 57, 15 B. Herod. Schem. Hom. 149, 1894, 340 Hesych. δενδίλλει. δενδίλλων Suid. δενδίλλων Et. M. 255, 50 Et. Gud. 345, 10 Eust. 745, 34 11 〈δια〉στρέφειν W e sch. Hom. 〈τοὺς ὀφθ.〉 indidem suppl. Heyne 13 παρ-οντα L : -αντα P

b. 〈βαιὸς ἐλυσθείς:〉 ἀντὶ τοῦ συστρέψας ἑαυτὸν καὶ ὑποκαλύψας.

10 εἰς ἑαυτὸν (αὐτὸν F) post καὶ add. P 16 sch. b in libris post l. scholii a legitur, unde Heynio monente removit W 58 ὑποκ- L : ἀποκ- P

286. 〈ἐνεδαίετο:〉 ἐξήπτετο. Gg

288 a. ἀμαρύγματα: τὰς λαμπάδας τῶν ὀφθαλμῶν. LmP

b. 〈ἀμαρύγματα:〉 βλέμματα. Gg

c. καί οἱ ἄηντο: πνοὴν ἔπεμπον ἢ μετεωρίζοντο.

290. 〈κατείβετο:〉 ἐτήκετο. Sm

291 a. ὡς δὲ γυνὴ μαλερῷ πυρί: καὶ Ὅμηρος (ε 488)· ‘ὡς δ’ ὅτε τις δαλὸν σποδιῇ ἐνέκρυψε μελαίνῃ.’

b. 〈κάρφεα:〉 ξηρὰ ξύλα. Sm

25 ξηρὰ ξύλα W : -ῳ -ῳ

294. ἄγχι μάλ’ ἐγρομέ〈νη〉: ἀντὶ τοῦ ἐγγύς. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ χρόνου, ἀντὶ τοῦ νῦν ἢ ἀντὶ τοῦ ταχέως. Μένανδρος (fg 600 K. III 181) ‘ἔγημ’ ἔναγχος’.

2 verba ἀντὶ τοῦ νῦν — ταχέως e fine scholii huc trai. W 3 ἔγημ’ ἔναγχος H : ἔγημεν ἔναγχος

296. εἰλυμένος: κεκαλυμμένος οἷον κεκρυμμένος· εἰς γὰρ τοῦτο καταστρέφει.

298. ἀκηδείῃσι: ταῖς πολυκηδείαις, τουτέστι ταῖς λύπαις. Lg (P)

302 a. κακὸν τὸ σφετέρης. Lg

b. τὸ δὲ σφετέρης θυγατρὸς ἀντὶ τοῦ ἰδίας. P

306—07. ἠέ τις ἄτη: οἷον κακόν τι ὑμᾶς ἐνεπόδισε κατὰ τὸν πλοῦν; τὸ γὰρ ἐνέκλασε κατὰ μεταφοράν, ἐνεπόδισεν.

10 sch. ABT Θ 408 Apoll. Lex. Hom. 69, 14 B. Hesych. Suid. ἐνικλᾶν

309—13 a. Κίρκην ἑσπερίης: ἠκολούθησεν Ἀπολλώνιος τοῖς κατὰ τὸ Τυρσηνικὸν πέλαγος ὑποτιθεμένοις τὴν Ὀδυσσέως πλάνην, ὧν ἀρχηγὸς Ἡσίοδος (Theog. 1015 sq.), κατωκηκέναι λέγων Κίρκην ἐν τῷ προειρημένῳ πελάγει.

11 sch. IV 661 sch. κ 135 Strab. I 23. V 232 13 Hesiodi fg 66 Rz.²

b. ἑσπερίης εἴσω χθονός: περὶ τὴν Ἰταλίαν ᾤκησεν ἡ Κίρκη, ὅθεν ὄρος Κίρκαιον, ἀπ’ αὐτῆς πολυφάρμακον. φησὶ δὲ Ἀπολλώνιος, Ἡσιόδῳ (v. sch. a) ἑπόμενος, ἐπὶ τοῦ ἅρματος τοῦ Ἡλίου εἰς τὴν κατὰ Τυρρηνίαν κειμένην νῆσον τὴν Κίρκην ἐλθεῖν. ἑσπερίαν δὲ αὐτὴν εἶπεν, ἐπεὶ πρὸς δυσμὰς κεῖται.

17 cf. Hesiodi fg 67 Rz.²

319. 〈μειλιχίως:〉 ἐπιεικῶς, πραέως. Lg

320. 〈κείνην:〉 λείπει τὴν ναῦν. Lg

21 320. Et. Gen. (B) Αἰήτης: Αήτης, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ἰ Αἰήτης. III 320.

321. 〈αὐτούς:〉 ἡμᾶς. Sm

322. ποτὶ ξερόν: ἐπὶ τὸ ξηρὸν ἀπὸ τοῦ ὑγροῦ τῆς θαλάσσης. ἡ δὲ ποτὶ πρόθεσίς ἐστι παρὰ μὲν Δωριεῦσι πρός, παρ’ ἡμῖν δὲ καὶ Ἴωσιν εἴληπται ἀντὶ τῆς παρά· Ὅμηρος (Α 245) ‘ποτί δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃ’.

καὶ ἡ Δωρικὴ παροιμία ‘τὸν λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον ἄγοντας’.

1 Basil. Serm. de leg. libr. gent. 3 Mant. prov. III 15 1 τάν PH : τὴν L : τόν V σπάρτον L : -αν P : -ην V

327. νηὸς ἑῆς προτέρῳ: κακῶς τὸ ἑῆς ἐπὶ πλήθους· ἔστι γὰρ ἑνικόν. ἔδει δὲ εἰπεῖν σφετέρης.

331. 〈μετά:〉 ἀντὶ τῆς εἰς. Lg

335. σφωιτέρῃ: κακῶς τὸ σφωιτέρῃ εἶπεν ἐπὶ ἑνικοῦ· ἔστι γὰρ δυϊκόν. ὁ δὲ Ἰάσων ἀπὸ Αἰόλου τὸ γένος κατάγει, ὡς Ἑλλάνικος (4 fg 128 J.).

336—39 a. στεῦται ἀμειλίκτοιο: ὁ νοῦς· ὁρίζεται δὲ τοὺς ἀπ’ Αἰόλου οὐκ ἐκφεύξεσθαι τὸν ἀνεξίλαστον χόλον τοῦ Διὸς οὐδὲ τὸ μίασμα καὶ τὴν Φρίξου ποινήν, πρὶν τὸ κῶας εἰς τὴν Ἑλλάδα κομισθῆναι. τὸ δὲ ἑξῆς· στεῦται δ’ Αἰολιδῶν γενεὴν οὐχ ὑπαλύξειν ἀμειλίκτοιο Διὸς μῆνιν καὶ χόλον, πρὶν ἐς Ἑλλάδα 〈κῶας〉 ἱκέσθαι.

14 add. K

b. ποινάς: ἐκδικίας. Lg (P)

342 a. τῶν Κολχικῶν κακίστης ἐτύχομεν νεώς. Lm (P)

b. ἤλιθα: ἀθρόως. LgP

349. 〈εἴ:〉 ὅπως. Sm

350. 〈αὐτῷ:〉 ἀντὶ τοῦ σοί. Lg

354—55. παρέλκεται τὸ δῆθεν. εἰ δὲ προαιρῇ, φησίν, ἑκάστου γνῶναι τὴν γενεὰν καὶ τοὔνομα, πάντα ἐξείποιμι 〈ἄν〉. L

20 παρέλκεται τὸ δῆθεν Lm 21 suppl. K

356. 〈οἷό περ:〉 οὕτινος χάριν. Lg

359. 〈γνωτός:〉 ἀντὶ τοῦ συγγενὴς ἢ ἀνεψιδοῦς, διεξάδελφος. Κρηθεὺς καὶ Ἀθάμας ἀδελφοί, Αἰόλου παῖδες· Κρηθέως ὁ Αἴσων, Αἴσονος Ἰάσων, Ἀθάμαντος δὲ Φρίξος, οὗ Ἄργος. Lm

23 ἤγουν pro ἢ A

368 a. ἠερέθοντο: μετεωρίζοντο τῷ νῷ χολουμένῳ, ἀντὶ τοῦ οἰδαίνοντο. Lm (P)

27 οἰδαίνοντο P : -ετο L

b. 〈ὑψοῦ δὲ χόλῳ φρένες ἠερέθοντο:〉 ἐπρίεκετο, ἐφυσιοῦτο. Lm

28 sch. b ab a separavit W 29 ἐφυσιοῦτο A : -σκοῦτο L : -σσοῦτο F

375—76 a. 〈αὐτίκα:〉 ἀντὶ τοῦ νῦν. Lg

b. νέεσθαι: ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἔολπα. Lg (P)

2 ad νέεσθαι scholiasta suppleri vult ἔολπα ex ἐώλπει versus 370 eductum 3 l. P : om. L

386. σχέο μοι: ὦ Αἰήτη, ἐπίσχες ἢ ἀνάσχου μοι περὶ τούτου τοῦ στόλου.

388. τὸ δὲ οὐδὲ μὲν ἱέμενοι ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ἐφιέμενοι τῆς σῆς βασιλείας. P

395—96. κακῶς τὸ σφωιτέροισιν ἐχρήσατο ἐπὶ ἑνικοῦ· ἔδει γὰρ εἰπεῖν τεοῖσιν. τὸ δὲ ἴσκεν Ὁμηρικῶς.

7 τῷ Steph.

399. τὸ δὲ πειρήσαιτο βίην ἀντὶ τοῦ πείραν λάβοι τῆς ἰσχύος τῶν ἡρώων. P

400—01. κακῶς τὸ ὑποβλήδην· κεῖται γὰρ πρὶν ἢ καταλῆξαι τὸν ἕτερον λέγοντα. τὸ δὲ διηνεκέως ἀγορεύεις ἀντὶ τοῦ μακρηγορεῖς.

404—06 a. 〈δώσω:〉 πεῖραν λαβὼν τῆς σῆς ἀνδρείας παρέξω τὸ δέρος· οὐ γὰρ φίλον μοι τὸ φθονεῖν. L

14 sch. a, quod scholio b adhaeret, seiunxit W

b. 〈οὔτι μεγαίρω:〉 ἀντὶ τοῦ οὐ φθονῶ ὑμῖν, ὡς ὁ Πελίας.

408 a. 〈τόν:〉 τὸν ἄθλον. Lg

b. ὀλοὸν δὲ τὸν μέγαν καὶ ἀνύποιστον. P 18 τὸν μέγαν W : τὸ μέγα

409—10. δοιώ μοι πεδίον τὸ Ἀρή〈ιον: ...〉 καὶ Ἀντίμαχος ἐν τῇ Λύδῃ (fg 9 B. II 290) ἡφαιστοτεύκτους τοὺς ταύρους ἀπεφήνατο.

19 sch. Pind. Pyth. IV 398 c 19 lac. ind. W, ubi ad v. 230 relegatum fuisse videtur; cf. Ed. Schwartz De Dion. Scytobr. 1880, 2 n. 2

411—12 a. στυφελήν: τραχεῖαν.

b. τετράγυον: πεντηκοντόγυόν φησι Φερεκύδης ἐν ς' (3 fg 30 J.).

23 l. P : om. L

413 a. 〈σπόρον:〉 πυρόν. Lg

b. ὁλκοῖσι: ταῖς ἐγχαράξεσιν· ἑλκομένου γὰρ τοῦ ἀρότρου ἡ γῆ διαρρήγνυται.

c. 〈Δηοῦς:〉 τῆς Δήμητρος. Lg

414. 〈μεταλδήσκοντας:〉 [καὶ] ἐξισουμένους. Lg

28 hanc glossam a 416 b, cui in L adhaeret, avulsit W

416 a. 〈κείρω:〉 κτείνω. Lg

b. περισταδόν: κύκλῳ περιεστῶτας. LgP

422. νῦν ἐπὶ τόπου τὸ πάρος, κεῖται δὲ καὶ ἐπὶ χρόνου. 3 Apoll. Lex. Hom. 128, 2 B. Hesych. πάρος Συν. π. 333, 28 Ba.

427—31 a. περιπολλὸν ἐέργεις: ὁ νοῦς· λίαν με τῷ δικαίῳ συνέχεις, διόπερ ἐγὼ καίπερ ὑπερφέροντα τῇ βίᾳ τὸν ἄθλον ἐποίσω μέχρι θανάτου. ἀρρενικῶς δὲ εἶπε τὴν μοῖραν μόρον.

6 sch. I 1350 cum loc. sim.

b. ἐέργεις: συνέχεις, συγκλείεις. LgP

12 sch. I 785 cum loc. sim.

c. οὐ γὰρ ἔτ’ ἄλλο: οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποις χεῖρον ἀνάγκης, καθ’ ἣν ἀφίγμεθα πρὸς σέ, βιασθέντες ὑπὸ τοῦ βασιλέως. L

438. μετελθεῖν: ἢ μετὰ ἀντὶ τῆς πρός· πρὸς ἀμείνονα φῶτα ἐλθεῖν. Lm (P)

10 ἀμείνονα L : ἀρείονα P

439. 〈άπηλεγέως:〉 ἀποτόμως. Lg

441—42 a. τό δὲ ἐπεὶ μεσσηγύς αἰτίας ἀποδοτικόν ἐστι, διὰ τί κατόπιν ἐκείνων ἐπορεύετο ὁ Ἄργος· διότι, φησίν, ἔνευσε τοῖς ἀδελφοῖς αὑτοῦ ἔτι λιπέσθαι καὶ μεῖναι ἐν τῇ οἰκίᾳ. οἱ δ’ ἤεσαν καὶ ἐξῆλθον, οἱ περὶ Ἰάσονα δηλαδή. P

15 αὑτοῦ Steph. : αὐ-

b. 〈λιπέσθαι:〉 ἐμμένειν. Lm

444—45 a. ἐπ’ αὐτῷ δ’ ὄμματα: ἐπ’ αὐτῷ δὲ ἡ Μήδεια λοξὰ τὰ ὄμματα ἔχουσα θηεῖτο, παραθεμένη τὴν καλύπτραν.

b. 〈ἐπ’ αὐτῷ δ’ ὄμματα:〉 λείπει τὸ ἔχουσα. Lg

446—47 a. κῆρ ἄχεϊ σμυχ〈οῦσα〉: τῇ λύπη τὴν ψυχὴν καιομένη καὶ ἀναλίσκουσα. L

21 Συν. σμυχόμενος (367, 24 Ba. Phot. Suid.) 22 ἀναλ- Hemsterhuis 1743, 372 : ἁλ-

b. νόος δέ οἱ ἠύτ’ ὄνειρος: ὁ νοῦς· τῷ δὲ νῷ ἀνεθεώρει τὸν Ἰάσονα, οἷον καθάπερ ἐν ὀνείρῳ μετέωρος ἐπορεύετο κατὰ τὰ ἴχνη τοῦ Ἰάσονος. L

453. προπρὸ δ’ ἄρ’ ὀφθαλμῶν: ἐμφατικῶς αἱ προθέσεις. τὴν συνεχῶς ἀνειδωλοποιοῦσαν τῷ νῷ ἐμφαίνει, ὡς παρ’ Ὁμήρῳ ‘προπροκυλινδόμενος.’ L

455. οἷά τ’ ἔειφ’: θαυμαστικῶς τὸ οἷα εἶπεν. Lm (P)

Γ 460/62—492/94 b

460—62. ὀδύρετο δ’ ἠύτε πάμπαν: ἐθρήνει δὲ αὐτὸν ὡς ἤδη τεθνηκότα, ἐλέῳ δὲ συνεχομένη ἔκλαιεν ἐπ’ αὐτῷ λυπουμένη. L

466 a. ἐρρέτω: φθειρέσθω. L

b. 〈ἡ μὲν ὄφελλεν:〉 ἢ ὤφελεν χωρισθῆναι ἀπαθής, μηδὲν παθών.

4 sch. b a praecedente separavit W

467. πότνα θεὰ Περσηί: τινές αὐτήν φασι Διὸς εἶναι παῖδα, ἐν δὲ τοῖς Ὀρφικοῖς Δήμητρος γενεαλογεῖται (fg 41 Kern): ‘καὶ τότε δὴ Ἑκάτην Δηὼ τέκεν εὐπατέρειαν.’ Βακχυλίδης δὲ Νυκτός φησιν αὐτὴν θυγατέρα (fg 40 B. III 583 = 31 Blass-Snell): ‘Ἑκάτα δᾳδοφόρε, Νυκτὸς μεγαλοκόλπου θύγατερ’· Μουσαῖος (cf. 2 B 16 Diels-Kranz) δὲ Ἀστερίας καὶ Διός, Φερεκύδης (3 fg 44 J.) δὲ Ἀρισταίου τοῦ Παιῶνος.

10 δᾳδοφόρε K : δαϊδοφόρε L : δαϊφόρου P : δαδοφόρου F μελανοκόλπου Ursinus Carm. IX ill. fem. et lyr. 1568, 342 12 Παιῶνος Wil. ad l. : Παίωνος P : Παίονος L

470. 〈οὕνεκεν:〉 ὅτι οὐκ ἐπιχαίρω ἐγὼ κακοῖς. ὁ δὲ λόγος ἐρωτικός. Lm (P)

471. ἐόλητο: ἐτετάρακτο καὶ ἐν ἀγωνίᾳ ἦν. LmP

15 Et. Gen. (B) ἐόλητο: τὸ ἐκεκίνητο καὶ ἐτετάρακτο. γράφεται δὲ καὶ διὰ τῆς αι διφθόγγου. III 471. cf. W 75 15 ἐόλητο P : αἰόλητο L in verbis poetae

474. 〈δὴ τότ’ Ἰήσονα:〉 ὑπερβατόν ἐστι· τὸν γὰρ Ἰάσονα Ἄργος προσεῖπεν. Lm

17 προσεῖπεν K : -έειπεν

478. εἰς τὴν Ἑκάτην αἱ φαρμακίδες ἀναφέρονται. L 11 sch. 1035

482. ἀντιβολήσων: συναντήσων· καταστρέφει δὲ εἰς τὸ κοινολογήσομαι, συντάξομαι. Lm (P)

485. ὦ πέπον: ὦ γλυκύτατε, ἡδύτατε, προσφιλέστατε, ἐπεὶ καὶ ὁ πέπων μελιχρός. LmP

22 μελιχρός W : μελίχρους

486. 〈βάσκετε:〉 γράφεται καὶ βάσκ’ ἴθι. Lm

490. 〈παρεόντας:〉 τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. Lg

492—94 a. 〈ἀντικρύ:〉 φανερώτατα καὶ ἐναντιώτατα. Lg

b. διειρομένοισι: διερευνῶσιν ἢ λέγουσιν. ὁ γὰρ νοῦς ἐναντίως ἡμῖν ἔχει· οὐ γάρ ἐστι τελεσθησόμενον οὔτε ἐμοὶ 〈...〉 τῶν ἐπιτασσομένων τι.

27 K lac. ind., ubi F suppl. λέγοντι οὔτε ὑμῖν ἐρευνῶσι

Γ 497—533 a

497. ἐφίετο: ἐνετέλλετο. LgP

500—01. ὃ δή νύ οἱ: τὸ ἑξῆς· ὅπερ αὐτῷ συντόμως ὑπεσχόμην· οὐκ ἦν γὰρ ἄλλο τι σκέψασθαι βέλτιον. L

502. 〈ἀνήνυτος:〉 δυσκατόρθωτος. Lg

510. πεφυλαγμένος ἐντύναιο: φυλάττων τὴν ὑπόσχεσιν παρασκευάζου· ἐντύνω γὰρ τὸ παρασκευάζω.

511. κακῶς τὸ ἑή· τρίτου γάρ ἐστι προσώπου. ἔδει δὲ σῆ. Lm (P)

7 σῆ Steph. : σήν L : om. P

513—14. οὐ γὰρ ἔγωγε σχήσομαι: ἀντὶ τοῦ· ἐγὼ οὐκ ἀνέξομαι. τί γὰρ πλέον ἢ θάνατός με περιμένει; L

8 ἀφέξομαι Herwerden Mnem. N. S. 11, 1883, 116

515—21. ὁ μὲν Ἀπολλώνιος τούτους φησὶ προαιρεῖσθαι ζεῦξαι τοὺς βόας, ὁ δὲ τὰ Ναυπακτικὰ (fg 5 Kink.) πάντας ἀριθμεῖ τοὺς ὑπ’ αὐτοῦ φερομένους ἀριστεῖς.

11 ποιήσας post Ναυπ. add. P ὑπ’ Ἀργοῦς Robert Die griech. Heldensage 1921, 795 n. 2

523—24. ἀλλὰ τιν’ οἴω μητρὸς ἐμῆς: δύναται, φησίν, ἡ μήτηρ ἡ ἐμὴ πεῖσαι τὴν Μήδειαν συνεργῆσαι τὸν ἆθλον. ἐν δὲ τοῖς Ναυπακτικοῖς (fg 6 Kink.) Ἴδμων ἀναστὰς Ἰάσονι κελεύει ὑποστῆναι τὸν ἆθλον.

529. δάε: ἐδίδαξεν. LgP

530. νήχυτον ὕδωρ: τὸ πολύχυτον. τὸ γὰρ νη καὶ στέρησιν σημαίνει καὶ ἐπίτασιν. καὶ ‘ἀχύνετον ὕδωρ’ (Nic. Al. 174) τὸ πολὺ κατὰ Ἴωνας καὶ Σικελιώτας. Διονύσιος· ‘πλαζομέναις ἵνα λύσσαν ἀχύνετον ἧκα βαλοῦσα.’

18 sch. IV 1367 Hesych. νήχυτον Et. M. 602, 40 Eust. 163, 24 19 sch. Nic. Al. 174 Hesych. ἀχύνετον Et. M. 183, 7 19 ἀχύνετον ὕδωρ 〈τὸ πολύχυτον· καὶ ἀχύνετον〉 τὸ πολὺ prop. K 20 de Dionysio non constat; Bassaricorum auctorem primus agnovisse sibi visus est Lobeck Pathol. 1, 1853, 201 21 ἐνὶ pro ἵνα Valckenaer Amm. 1739, anim. 148

533 a. ἄστρα τε καὶ μήνης: τὸν παραδεδομένον μῦθον λέγει, ὡς αἱ φαρμακίδες κατάγουσι τὴν σελήνην. τινὲς δὲ καὶ τὰς ἐκλείψεις ἡλίου καὶ σελήνης καθαιρέσεις ἐκάλουν τῶν θεῶν. L

22 sch. IV 59/61 a. b Ar. Nub. 749 cum sch. Luc. Philops. 14 Sen. Med. 790 sqq. Lucan. Phars. VI 499 sqq.

b. τὸ παλαιὸν ᾤοντο τὰς φαρμακίδας τὴν σελήνην καὶ τὸν ἥλιον καθαιρεῖν. διὸ καὶ μέχρι τῶν Δημοκρίτου (68 B 161 Diels-Kranz) χρόνων πολλοὶ τὰς ἐκλείψεις καθαιρέσεις ἐκάλουν. Σωσιφάνης ἐν Μελεάγρῳ (fg 1 N.²): ‘μάγοις ἐπῳδαῖς πᾶσα Θεσσαλὶς κόρη ψευδὴς σελήνης αἰθέρος καταιβάτις.’

11 sch. Lyc. 87 Corn. Theol. gr. comp. 24 (46, 9 L.) Or. Werf. 616, 2 Et. M. 664, 52 1 sch. b ab a seiunxit W τὰς φ-ας W : αἱ φ-ες 2 Δημοκρίτου P : -κράτους L 5 Θεσσαλὶς P : πεσσ- L 6 fortasse καθαιρέτις

539 a. τὸ τάχα ἐπὶ δισταγμῷ κεῖται· τινὲς δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ταχέως. L

7 ἐπὶ K : ἐν

b. 〈σὺν δαίμονι:〉 σὺν ἀγαθῷ δαίμονι. Lg

550. 〈κείνης δ’ ὅτε μείλιχος ὄρνις:〉 Ἀπολλόδωρός φησιν ἐν τῷ Περὶ θεῶν (244 fg 114 J.), ὅτι ἡ περιστερὰ ἱερὰ Ἀφροδίτης διὰ τὸ λάγνον· παρὰ γὰρ τὸ περισσῶς ἐρᾶν λέγεται.

11 post ἐν τῷ libri numerum intercidisse putat Hefermehl Studia in Ap. π. θ. fragm. Genev., Diss. Berol. 1905, 39 12 διὰ τὸ Heyne Apoll. Bibl.² 1803, 396 : διὸ καὶ λάγνον L : -η. καὶ τὸ ὄνομα δηλοῖ P

551—52. κέαρ δέ μοι: ὡς δὲ ἡ ψυχή μου προορᾶται, οὕτως γένοιτο. L

561. 〈βλέποντες:〉 γράφεται λεύσσοντες. Gg

15 βλέποντες, quae olim glossa fuit, in G pro verbo poetae habetur. cf. W 52

564. 〈μεμαώς:〉 ἀντὶ τοῦ ὀργιζόμενος νῦν· οὐ γὰρ ἐπὶ κακοῖς τις πρόθυμός ἐστιν. Lm

578. 〈Μινύαισι:〉 τοῖς Ἀργοναύταις. Lg

581. 〈λασίης:〉 πυκνῆς. Lg

583 a. ἀποφλύξωσιν: ἀντὶ τοῦ ἐκφυσήσωσιν, καταστρέφει δὲ εἰς τὸ ἐκπνεύσωσιν. ἔνθεν καὶ ὁ φλύαρος.

21 sch. BT Φ 361 Et. Or. 158, 27 Et. M. 796, 37 Eust. 1240, 63

b. 〈ἀποφλύξωσιν:〉 ἀποδώσουσι. Sm

584. 〈οὐδὲ γάρ:〉 λείπει τὸ ὑπέμεινεν. Lm

587—88 a. εἰ μή οἱ Ζεὺς αὐτὸς ἀπ’ οὐρα〈νοῦ〉: ἄγγελόν φησιν Ἑρμῆν ὑπὸ Διὸς πεμφθῆναι κελεύοντα δέξασθαι τὸν Φρίξον, ἵνα τὴν Αἰήτου θυγατέρα γήμῃ. ὁ δὲ τὸν Αἰγίμιον ποιήσας (Hes.

fg 184 Rz.²) διὰ 〈τὸ〉 δέρας αὐτὸν αὐθαιρέτως φησὶ προσδεχθῆναι. λέγει δέ, ὅτι μετὰ τὴν θυσίαν ἁγνίσας τὸ δέρας οὕτως ἔστειχεν εἰς τοὺς Αἰήτου δόμους, τὸ κῶας ἔχων.

1 add. AF

b. ὥς κε προσκηδέος: ὅπως ἂν εὐμενοῦς ἀντιάσειεν ὁ Φρίξος τοῦ Αἰήτου.

c. ἀντιᾶν δὲ τὸ ἀπολαύειν. P

589. 〈μὴ καί:〉 ἀπὸ κοινοῦ τὸ στεύτο. Lm

7 haec glossa in L versui 579 ascripta est, trai. W

594—98 a. νόσφιν δ’ οἷ αὐτῷ: χωρὶς δὲ αὐτῷ δώσειν τιμωρίαν ἔλεγεν τοὺς Φρίξου παῖδας· τούτους γὰρ αὐτῷ κακοὺς ἄνδρας ἐπάγειν, ὅπως αὐτοῦ τῆς βασιλείας ἐγκρατεῖς γένωνται, ὡς καὶ παρὰ τοῦ ἰδίου πατρὸς Ἡλίου ἠκηκόει. ὅτι δὲ χρησμὸς ἦν Αἰήτῃ δεδομένος, ὑπὸ τῶν αὐτοῦ ἐγγόνων ἀπολέσθαι, καὶ Ἡρόδωρος ἐν τοῖς Ἀργοναύταις (31 fg 9 J.) ἱστορεῖ· τούτου ἕνεκα καὶ τὴν ζεῦξιν τῶν ταύρων λέγει αὐτὸν ἐπινοῆσαι.

12 Αἰόλου pro αὐτοῦ Robert Die griech. Heldensage 1921, 766 n. 1

b. ἀκηδέες: ἀφρόντιστοι ὄντες αὐτοῦ. Lm (P)

599. 〈χρῆναί μιν:〉 γράφεται χρειώ μιν. Lg

600. κακῶς τὸ σφωιτέρης δυϊκὸν ἐπὶ ἑνικοῦ ἐχρήσατο· ἔδει γὰρ εἰπεῖν ἑῆς, ἵν’ ᾖ τῆς ἑαυτοῦ.

601—02 a. τῷ κε καὶ ἐλδομένους 〈πέμπεν〉: παρατατικὸν εἴληφεν ἀντὶ συντελικοῦ, καὶ ἔστιν ὑπερβατὸς ἡ φράσις καὶ λείπει τὸ ὥς. τὸ γὰρ ἑξῆς ἐστι· διὸ καὶ ἐπιθυμοῦντας μακρὰν πλεῦσαι — προσεκδεκτέον καὶ τοῦτο — ὡς πατρὸς ἐντολῇ πέπομφε [φράσαντος αὐτοῦ]. L

20 ὑπερσυντελικοῦ AF ὑπερβατόν F 22 quae ab hoc loco aliena sunt, del. W 27, ὥς π. ἐ. φρ. πέπ. αὐτούς F

b. τὸ δὲ πατρὸς ἐφημοσύνῃ ἀντὶ τοῦ· κατὰ τὴν τοῦ Ἡλίου νουθέτησιν. P

603. 〈εἶναί οἱ τυτθόν γε δέος:〉 λείπει τὸ ὑπελάμβανεν. Lm

605. 〈ἀλλ’ ἐνὶ Χαλκιόπης:〉 ἦν γὰρ αὐτῷ χρησμὸς δοθεὶς ὑπὸ συγγενῶν ἀπολέσθαι, ὡς καὶ Ἡρόδωρος (v. sch. 594—98 a) ἱστορεῖ. Lm

610. παρηγορέεσκεν: παρεκάλει, ἐφιλοφρονεῖτο. Lm (P)

613. 〈παρ’ αἶσαν:〉 παρὰ τὸ προσῆκον ποιοῦσα. Lm

615. ἀμφαδά: ἀκουστά, φανερά. Lg (P)

616. κατελώφεεν: ἐκ τῶν λυπῶν ὁ ὕπνος αὐτὴν κατέπαυεν. Lm (P)

622. καὶ νῦν κακῶς τὸ σφέτερον· πληθυντικὸν γάρ ἐστιν 〈ἐπὶ〉 ἑνικοῦ προσεληπτικοῦ. ἔδει δὲ ἑὸν δόμον εἰπεῖν. L

3 suppl. W

625. οὐχ ὑγιῶς οὐδὲ νῦν τὸ σφωιτέρους· δυϊκόν γάρ ἐστιν ἐπὶ ἑνικοῦ. ἔδει οὖν εἰπεῖν ἑούς. L

628—29 a. ἄμφω: ἀμφότεροι δὲ ἐπέτρεψαν τῇ κόρῃ τὴν δίκην, ὁμολογήσαντες ἐμμένειν οἷς ἂν δικάσῃ. Lm (P)

b. 〈ὥς κεν — ἰθύσειεν:〉 ὡς ἂν ταῖς διανοίαις ἐπιβάλοι. Lm

641. τὸ δὲ ἔμπα ἀντὶ τοῦ ἔμπης. P

643. 〈σφετέροις:〉 ἀντὶ τοῦ ἑοῖς. Lg

646. 〈οἰέανος:〉 μονείμων. Sm

649. 〈ὀπίσσω:〉 εἰς τὸν ἑαυτῆς κοιτῶνα. Lg

651. 〈φέρον: λείπει〉 ταύτην. Sm

4 πρ-οῦ W : -όν

656—63 a. ὁ. νόος· καθάπερ δὲ νύμφη, ἐκδοθεῖσα ὑπὸ τῶν γονέων καὶ τῶν ἀδελφῶν εἰς γάμον, ἀπολόμενον κατά τινα μοῖραν τὸν γήμαντα πρὶν ἐπ’ ἀλλήλοις τερφθῆναι, διακαιομένη τὴν ψυχὴν ὑπὸ λύπης, ἐν τῷ θαλάμῳ κλαίει, αἰδουμένη καὶ τῶν θεραπαινίδων τῇ ἐντροπῇ, ἵνα μή τις αὐτὴν μωμήσηται προσιουσῶν γυναικῶν. L

18 τῇ ἐντροπῇ Fr. : τὴν -ήν

b. 〈θαάσσει:〉 καθέζεται. Lg

c. 〈χήρον:〉 ἔρημον. Lg

d. ἐπιστοβέωσι: χλευάζωσι, λοιδορήσωσι, μωμήσωνται. LmP

22 Et. Gen. (AB) ἐπιστοβέωσι: III 663 (B, om. A). ἐπιστομέωσι καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς τὸ β 〈ἐπιστοβέωσι add. W〉. οὕτως Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (οὕτως sqq. B, om. A). Et. M. 385, 19 sch. IV 1725 22 χλευάζωσι GsSm ceteris praetermissis : -ωσι P : -ζουσαι L

665. ἐπιπρομολοῦσα: περιττεύει ἡ ἐπὶ πρόθεσις. LmP

23 P add. in fine ὡς ἐν τῷ ‘ἐπιβουκόλος’ (Hom.), cf. W 43

666. ἐπέτις: ἀκόλουθος ἦν νεάζουσα. LmP

668. 〈ἀρέσασθαι:〉 πεῖσαι. Lg

25 πεῖσαι W : -ειν

676. θευμορίη: ἐκ θεῶν μεμοιραμένη νόσος περιέδραμεν. Lm (P)

680. 〈ἵνα:〉 ὅπου. Lg

687. ἐπεκλονέεσκον: ἐθορύβουν. LgP

688—89 a. 〈περί μοι παίδων:〉 ὑπὲρ τῶν υἱῶν σου τετάρακται ἡ ψυχή μου, μὴ αὐτοὺς σὺν τοῖς ξένοις ὁ πατὴρ ἀποκτείνῃ. Lm (P)

b. μή σφε: μὴ αὐτούς· κατὰ ἀφαίρεσιν γὰρ ἐκ τοῦ σφέας.

3 ἐκ P : om. L

690. 〈νέον:〉 νεωστί. Lg

694. ἀντιάσειε: παρακαλέσειε, δυσωπήσειε. Lm (P)

5 δυσ-ειε H : -ει L : aliter P

699—700. 〈ὅττι τοι εἴπω:〉 ὅπερ σοι εἴπω φυλάξαι ἐν τῇ ψυχῇ καὶ συνεργὸς γενέσθαι.

714. 〈Κόλχων ὅρκος:〉 ὅτι Κόλχων ὅρκος Οὐρανὸς καὶ Γῆ.

8 ὁ τῶν pro ὅτι H

724—26. ἀνέπτατο χάρματι θυμός: ἄνεσιν ἔσχεν αὐτῆς ἡ ψυχὴ ἐν χαρᾷ γενομένης. πιθανῶς δὲ χαρακτηρίζει ἡμῖν τὸν ἔρωτα.

730—31. 〈εἰ ἔτι σῆς:〉 εἴ τι σοῦ προκρίναιμι ἢ τῶν σῶν παίδων. Lm

732. 〈κηδεμόνες:〉 οἱ ἀλλήλων φροντίζοντες. Lg

738 a. οἴσομαι εἰς Ἑκά〈της〉: ἔν τισι φέρεται μετὰ τὸν οἴσομαι εἰς Ἑκάτης θελκτήρια φάρμακα ταύρων καὶ ἕτερος στίχος οἰσομένη ξείνῳ, οὗπερ τόδε νεῖκος ὄρωρε. ἔν τισι δὲ οὐ φέρεται, ὡς καὶ ἐνταῦθα. L

17 οὗπερ W : εἴπερ L : ὑπὲρ οὗ F

b. 〈θελκτήρια:〉 λυτήρια. Lg

740—41. 〈παισί τ’ ἀρωγήν:〉 τὰ ὁμολογηθέντα ὑπὸ τῆς Μηδείας τοῖς παισὶν αὑτῆς ἡ Χαλκιόπη διεσαφησεν. Lm

21 αὑτῆς Hoelzlin : αὐ-

742. στυγερὸν δέος κατὰ μετωνυμίαν εἶπεν τὸ φόβου ποιητικόν.

743. τοῖα παρέξ οὗ πατρός: τοιαῦτα ἄνευ τῆς τοῦ πατρὸς γνώμης ἐπὶ τῷ Ἰάσονι βουλεύσασθαι.

745. Ἑλίκην: τὴν μεγάλην Ἄρκτον. LgP

748. ἀδινόν: ἀντὶ τοῦ ἀδινῶς. λείπει δὲ θρηνοῦσαν. LgP

750. μελαινομένην: ἀπεσκοτωμένην, ὅ ἐστιν ἀσέληνον. Lg (P)

751—53 a. ἀλλὰ μάλ’ οὐ Μήδ〈ειαν〉: παρέλκει τὸ μάλα. τὸ δὲ ἑξῆς· ἀλλὰ μάλ’ οὐ Μήδειαν ἐπέλαβε γλυκερὸς ὕπνος δειδυῖαν ταύρων κρατερὸν μένος.

Γ 751/53 b—780

b. Αἰσονίδεω πόθῳ: οὐχ ὑγιῶς τέθηκεν τὸν πόθον ἀντὶ τοῦ ἔρωτος. πόθος γὰρ ἡ ἐπιζήτησις, ὁ δὲ ἔρως ἐπιτεταμένον ἐστὶ πάθος.

2 Ptol. De voc. diff. (Herm. 22, 1887, 410, 12) Ammon. De diff. adfin. voc. 59, 3 Valck. Et. Gud. 534, 19 De Stef. 1 Αἰσονίδαο F 2 ἐπι-ον — πάθος L : -ος — πόθος P

c. δειδυῖαν: τοῦ δείδω ῥήματος ὁ παρακείμενος δείδια, ἀφ’ οὗ μετοχὴ κατὰ συγκοπὴν δειδώς, τὸ θηλυκὸν δειδυῖα.

754. νειὸν Ἄρηος: τὸ ἀρούμενον ὑπὸ τῶν ταύρων πεδίον. Lm (P)

755. ἔθυιεν: ὥρμα, ἐκινεῖτο. ἔνθεν καὶ θυιάδες αἱ Βάκχαι. Lm (P)

6 sch. I 636 a cum loc. sim. 9 κινεῖται Lg

756—59 a. ἠελίου ὥς τίς τε δόμοις: καθάπερ τις αὐγὴ ἡλίου κατ’ οἶκον ἐξ ὕδατος ἀναφέρεται πρὸς τοῖχον, ὅπερ νεωστὶ κέχυται ἢ ἐν λέβητι ἢ ἐν κάδῳ, εἰς ἑκάτερα δὲ τὰ μέρη συνεχῶς κινεῖται στρεφομένη. L

b. ἐν γαυλῷ: ἐν κάδῳ, ὃ καλεῖται βεδοῦριν. Lm (P)

c. ὠκείῃ στροφάλιγγι: ταχυτάτῃ στροφῇ. Lg (P)

762. 〈τεῖρ’ ὀδύνη〉 σμύχουσα: κατεπόνει αὐτὴν ἡ ὀδύνη καίουσα. Ὅμηρος (I 653)· ‘κατασμύξαι πυρὶ νῆας’. Lm (P)

764—65 a. 〈ἔνθ’ ἀλεγεινότατον:〉 καθ’ ὃν τόπον ἀλγιστόν ἐστι μέρος τῆς ψυχῆς, ὅταν ἀδιαλείπτως τις τῷ ἔρωτι κατέχηται. ἐπιμένει δὲ πιθανῶς τῷ χαρακτῆρι ἑλκομένης μὲν τῷ πάθει, λογισμῷ δὲ κρατουμένης. Lm (P)

15 τόπον F : τρ- 16 de verbis μέρος τῆς ψυχῆς dubitat Fr.

b. ἐνικίμψωσιν: ἐμπέσωσιν. LgP

767. καταφθίσθαι: ἤγουν τῷ ἔρωτι. Lm (P)

769 a. ὀτλησέμεν: ὑποφέρειν τὴν ἄτην ἐσκέψατο. Lg (P)

b. τὸ δὲ εὔκηλον ἀντὶ τοῦ εὐκήλως ἤτοι ἡσύχως. P

772. 〈ἀλκή:〉 ἀποφυγή. Lg

775 a. Ἀχαιίδα: ἀντὶ τοῦ Θεσσαλικήν. Ὅμηρος (Β 684)· ‘Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί.’ L

b. 〈πρὶν Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκέσθαι:〉 γράφεται πρὶν Ἀχαιίδα γαῖαν κομίσσαι. Lm

28 add. HF

780. 〈φάρμακα μησαμένη:〉 λείπει τὸ δοῦναι. περιττὴ δὲ ἡ ἐπὶ πρόθεσις.

Γ 781—817

781. τίς μῆτις: τίς δέ μοι ἔσται παραλογιστικὴ βουλὴ τῆς βοηθείας; Lm (P)

784. ἀντὶ ἑνικοῦ τοῦ ἐμοὶ κεῖται τὸ ἄμμι.

785. ἀπαμείρεται: στερηθήσεται. LgP

787. 〈ἵνα οἱ:〉 ὅπου αὐτῷ. Lg

789. 〈μελάθρω:〉 τῇ δοκῷ. Lg

7 sch. I 486 a cum loc. sim.

791. ἐπιλλίξουσιν: ἐπικαταμωκήσονται. κυρίως δὲ τὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπικλίνειν καταμωκώμενον. Lm (P)

7 ἐπιλλίξουσιν O. Schneider in ed. Merkel. : -ίζουσιν

796. κακῶς τὸ οὕς — βέλτιον δὲ διὰ τοῦ ε ἑούς — 〈τέθηκεν ἀντὶ τοῦ ἐμούς. ἢ ...〉, ἵνα ἐκ τῶν γυναικῶν ᾖ ὁ λόγος. L

9 suppl. W coll. sch. II 225/27 b, postquam Weil Rev. de phil. N. S. 11, 1887, 6 hunc interpretem κάτθανον et ᾔσχυνα in verbis poetae legisse vidit

802. ἢ καὶ φωριαμόν: νῦν τὴν κοιτίδα λέγει, σαφὲς δ’ ἐκ τοῦ ἐνθεμένη ἐπὶ γούνασιν. ἐτυμολογεῖ δὲ τὴν φωριαμὸν Ἐρατοσθένης ἐν τῷ Ἑρμῇ (fg IV Hiller)· ‘φωριαμὸν δ’ ὀνόμηναν, ὅ μιν κύθε φώριον ἄγρην· ἐκ τοῦ φωριαμὸς κικλήσκεται ἀνθρώποισιν.’

14 sch. T Ω 228 Apoll. Lex. Hom. 165, 34 B. Epim. Hom. (An. Ox. I 430, 7) Et. M. 804, 12 (ex Herodiano) Et. Gud. 560, 10 Sturz 12 τὴν L : τὸν P 14 ὀνόμηνεν Bernhardy Erat. 1822, 137

803. ῥαιστήρια: φθαρτικά. LgP

805. ἀσταγές: ἀντὶ τοῦ πολυσταγῶς. τὸ γὰρ α νῦν ἐπιτατικόν, ὡς ‘ἄξυλος ὕλη’ (Λ 155). Lm P

17 sch. Nic. Ther. 307 Hesych. ἀσταγές Suid. ἀσταγὲς ὕδωρ

807. κακῶς τὸ τόφρα ἀνταποδοτικὸν ἀντὶ τοῦ ὄφρα, ὅπως· ‘ὄφρα μὴ ἄσπερμος γενεή’ (Υ 303). 〈κυρίως δὲ〉 ἰσοδυναμεῖ τῷ τέως, ὡς ἕως τέως. καλῶς δὲ Ὅμηρος σαφηνίζει (Θ 66 sq.)· ‘ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο —, τόφρα μάλ’ ἀμφοτέρων’. τὸ δὲ πάσαιτο ὑγιῶς· οὐ γὰρ εἰς κόρον ἡ τούτου μετάληψις.

19 Apoll. Lex. Hom. 154, 5 B. Hesych. τόφρα 19 inter ὄφρα et ὅπως in L solo leguntur verba ἰσοδυναμεῖ — ἕως τέως. quibus traiectis W praem. 〈κυρίως δὲ〉 20 τῷ K : τὸ τέως ὡς ἕως τέως W : ἕως ὡς τέως ἕως 22 οὐχ ante ὑγιῶς add. F

813. 〈ἐνὶ ζωοῖσι:〉 τὰ ἐν τῷ ζῆν ἀρεστὰ ἐλογίζετο. Lm

817. 〈σφετέρων:〉 ἀντὶ τοῦ ἑῶν. Lg

Γ 836/37—854/59 b

836—37. λήθη ἀχέων: λήθην ποιουμένη τῶν τε παρουσῶν συμφορῶν καὶ τῶν ἐπαυξηθησομένων. Lm (P)

1 831. Et. Gen. (AB) αὐσταλέας: αὐχμηράς, ξηράς· παρὰ τὸ αὔω τὸ ξηραίνω. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά, οἷον III 831—832. sch. I 1175 a

846—47 a. Δαῖραν μουνογέ〈νειαν〉: τὸ Δαῖραν κατ’ ἔλλειψίν ἐστι τοῦ ε διὰ τὸ μέτρον· Δάειραν γάρ ἐστι. λέγει δὲ τὴν Περσεφόνην, ὡς δηλοῖ [διά] τὸ μουνογένειαν. Νυχίαν δὲ εἶπεν ἤτοι διὰ τὸ χθονίων βασιλεύειν — νύκτα γὰρ τὸν ἀφώτιστον τόπον φασίν — ἢ ἣν νυκτὸς οὔσης ἱλάσκονται· εὔλογον γὰρ τὴν τῶν νυχίων τόπων κρατοῦσαν κατὰ τὴν τῆς νυκτὸς ὥραν ἱλάσκεσθαι. ὅτι δὲ Δαῖραν τὴν Περσεφόνην καλοῦσι, Τιμοσθένης ἐν τῷ Ἐξηγητικῷ (fg 12 Tresp Die Fragm. d. gr. Kultschr. 1914, 52) συγκατατίθεται, καὶ Αἰσχύλος ἐν Ψυχαγωγοῖς (fg 277 N.²) ἐμφαίνει, τὴν Περσεφόνην ἐκδεχόμενος Δαῖραν.

3 sch. τ 327 Apoll. Lex. Hom. 47, 33 B. Hesych. αὐσταλέος 8 Et. Gen. (AB) Δάειρα: ἡ Περσεφόνη παρὰ Ἀθηναίοις, παρὰ τὴν δᾷδα, ἐπειδὴ μετὰ δᾴδων ἐπιτελεῖται αὐτῆς τὰ μυστήρια ἢ ὅτι δᾴδα φορεῖ. sch. Lyc. 710 (232, 7 Sch.) Hesych. Δαῖρα 3 l. ut supra L : τὸ δὲ κούρην μουνογένειαν γράφεται καὶ Δαῖραν μουνογένειαν P Δαῖραν (W, Δάειραν) τὴν Περσεφόνην κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ε διὰ τὸ μέτρον GmSm 4 Δάειραν L : -α P 5 del. W, διὰ τοῦ μ. H Νυχίαν L : ἐννύχιον P. hunc interpretem in v. 846 εἴ κεν Νυχίαν τις legisse patet, cf. W 35 8 Δαῖραν τὴν W : τὴν Δαῖραν L : Δαῖρα (λέγεται) ἡ (Περσεφόνη) P

b. ἀρεσσάμενος: φιλοφρονησάμενος. LgP

c. ἰκμαίνοιτο: ὑγράνειεν. LgP

851. ἀνέσχε: τὸ φάρμακον ἀνεδόθη. LgP

854—59 a. τῆς οἵην τ’ ἐν ὄρε〈σ〉σι: τὸν ἀποφερόμενον ὑγρὸν ὀπὸν εἶπε τῆς φηγοῦ.

b. Κασπίῃ ἐν κόχλῳ: Κάσπιον πέλαγος ἐν τῷ ὠκεανῷ, παρ’ ᾧ καὶ ἔθνος Κάσπιον, ὅμορον Πέρσαις. ἔχει δὲ ὁ ὠκεανὸς μεγίστους κόχλους· ἐφ’ ὧν, φησί, 〈...〉 τὸ φάρμακον τὸ Προμήθειον. ἰδίως δὲ ὁ ποιητὴς τερατεύεται τὰ περὶ τὴν ῥίζαν· παρ’ οὐδενὶ γὰρ τῶν ῥιζο-

18 παρὰ τῷ ὠκ. F, πλησίον ὠκεανοῦ e sch. c P, sed interpretem mare Caspium pro sinu oceani habuisse patet 20 lac. ind. W, ubi φύεσθαι P, τίθεσθαι A, εἵλετο F iniecerunt. cf. W 31

Γ 854/59 b—876

τόμων εἴρηται. τὸ δὲ ἄνθος αὐτοῦ φησι παραπλήσιον Κωρυκίῳ κρόκῳ· τὸ δὲ Κωρύκιον χωρίον τῆς Κιλικίας, ἐν ᾧ διάφορος γίνεται κρόκος.

2 Et. Gen. (AB) Κωρύκιον: post verba ad sch. II 705/11 b laudata: ἐνταῦθα δὲ Κωρύκιόν ἐστιν τόπος (B, πόλις A) Κιλικίας (sch., Λυκ- A B), ἐν ᾧ διάφορος κρόκος γίνεται. οἷον III 853—857. ὅτι, φησίν, ἡ γῆ ἀνέδωκεν βοτάνην ἐκ τοῦ ἰχῶρος τοῦ Προμηθέως ἥπατος, ὃ (B, ὃν A) ἀφῆκεν ὁ ἀετὸς ἐσθίων αὐτοῦ τὸ ἧπαρ ἐν τῷ Καυκάσῳ ὄρει. Diosc. Mat. med. I 26 Strab. XIV 670 Plin. Nat. hist. XXI 31

c. περί τῆς Κασπίας θαλάσσης ἱστορεῖ Ἀρτεμίδωρος ἐν τῇ Ἐπιτομῇ τῶν Γεωγραφουμένων (fg 18 Stiehle Phil. 11, 1856, 242). ἔστι δὲ πλησίον τοῦ ὠκεανοῦ, ᾗ παράκειται ἔθνος ὠνομασμένον Κάσπιον, ὅμορον δὲ Πέρσαις.

11 sch. Lyc. 698. 1176 Clem. Al. Protr. II 15, 1 cum sch. Et. M. 213, 49

860. ἑπτὰ μὲν ἀενάοις: ἐφ’ ἑπτὰ ποταμῶν λουσαμένη ὕδασι. τερατεύεται δέ.

861. ἑπτάκι δὲ Βριμώ: ἑπτάκις δέ, φησί, καὶ τὴν Ἑκάτην ἐπικαλέσασα· δοκοῦσι γὰρ αἱ φαρμακίδες τὴν Ἑκάτην ἐπάγεσθαι. Βριμὼ δὲ αὐτὴν προσηγόρευσε διὰ τὸ φοβερὸν καὶ καταπληκτικὸν τῆς δαίμονος καὶ φάσματα ἐπιπέμπειν τὰ καλούμενα Ἑκαταῖα καὶ πολλάκις αὑτῆς μεταβάλλειν τὸ εἶδος, διὸ καὶ Ἔμπουσαν καλεῖσθαι. ἢ παρὰ τὸν βρόμον τοῦ πυρός — ‘τόσσος γὰρ πέλεται βρόμος’ (Ξ 396) —, ἡ γὰρ θεὸς λαμπαδοῦχος. τὸ δὲ βρι ἐπιτάσεώς ἐστιν, ὡς τὸ ‘βριήπυος ὄβριμος Ἄρης’ (Ν 521)· ἴσως οὖν Βριμὼ ἡ μεγάλην ἔχουσα μῆνιν, βρίμηνίς τις οὖσα.

23 sch. Ae Λ 477 Apoll. Lex. Hom. 107, 21 B. Hesych. λιαρόν 11 ἐπ-σασα W : -σασθαι 13 λέγεται γὰρ post δαίμ. suppleri vult K 14 αὑτῆς W : αὐτὴ K : αὐτὰ διὸ καὶ K : διὰ τὸ : καὶ διὰ τοῦτο A

864—66. Τιτηνίδος: ἐπεὶ τῶν Τιτάνων ἦν ὁ Προμηθεύς. διὸ τὴν ῥίζαν ἔφη Τιτηνίδα, διὰ τὸ ἐκ Προμηθέως βεβλαστηκέναι, ὃς εἷς ἦν τῶν Τιτάνων. διὰ τοῦτο δὲ τερατεύεται τὰ περὶ τὴν τομὴν τῆς ῥίζης καὶ τὸ συμπάσχειν τὸν Προμηθέα ἐπὶ τῇ ταύτης τομῇ.

19 ἐπεί P : ἐπὶ L 21 τοῦτο W : τούτων L : τούτου H : aliter P

876. λιαροῖσι: λαμπροῖς ἢ καθαροῖς, Ὅμηρος δὲ ἀντὶ τοῦ θερμοῖς. Παρθένιος δὲ ποταμὸς Παφλαγονίας. παραγράφει δὲ τὰ ἐν Ὀδυσσείᾳ (Ζ 102)· ‘οἵη δ’ Ἄρτεμις εἶσι κατ’ οὔρεος ἰοχέαιρα.’

Γ 876—941

881. ἀμορβάδες: αἱ ἀκόλουθοι. LgGgSm(P)

4 πρόπολοι praem. S

890. ἱεμένη: ἀντὶ τοῦ ἱεμένως, προθύμως. ἡ δὲ μετὰ ἀντὶ τῆς πρός· πρὸς δμωάς. Lm (P)

891. οὐδ’ ἐνόησα: ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ. LmP

8 Weil Rev. de phil. N. S. 11, 1887, 7 recte vidit hunc interpretem in v. 898 κατὰ καλὰ κτλ. legisse

899. λεξάμεναι: ἀντὶ τοῦ ἀνακλιθεῖσαι, ὡς καὶ Ὅμηρος (δ 413) ‘λέξεται ἐν μέσσῃσι νομεύς’. Lm (P)

902. παρατρέπει: προτρέπεται. LgP

10 πρ-πεται L : -πει P

903—04. 〈σῖγα νόῳ ἔχετ’:〉 σιωπῇ κατέχετε μαθοῦσαι ἐξ ἐμοῦ. Lm

11 ἐξ ἐμοῦ Lg

905. περὶ βουσὶν ὑπέστη: κατεδέξατο [ὑπὸ] τοῖς βουσὶν ἀγωνίσασθαι. Lm (P)

13 del. W

908. εἰς ὠπήν: ἀντὶ τοῦ εἰς ὄψιν μου. Lg (P)

914. 〈κασιγνήτων:〉 λείπει ἡ παρά, ἵν’ ᾖ παρὰ κασιγνήτων. Lm

915. εἰσήκουσε τὴν Μήδειαν ἠερίαν, ἤγουν κατὰ τὸν ὄρθρον, ἀφικέσθαι εἰς τὸν τῆς Ἑκάτης ναόν. P

19 ἀφίξεσθαι F

917—18. ἐσθλὸς μέν: ὁ νοῦς· ἀγαθὸς μὲν καὶ ἐπιφανέντας καὶ ἀπιόντας εὖ σημειώσασθαι. Lg(P)

929 a. λακέρυζαι: αἱ φλύαροι. Lg(P)

b. ἐπηυλίζοντο: διέτριβον καὶ ἔμενον. Lg (P)

932. ἀκλειής: ἄδοξος. LgP

935. ἐπήλυδες: ἀκόλουθοι. LgP

938. ἴσκεν ἀτεμβομένη: ἔλεγε μεμφομένη τῷ Μόψῳ ἡ κορώνη.

26 τῷ Μόψῳ P : τῇ κορώ〈νῃ〉 L

939 a. ὀμφήν: φωνήν. Lg (P)

27 φωνήν L : φήμην P

b. θεήλατον: τὴν ὑπὸ τῆς θεᾶς — Ἥρας — ἐλασθεῖσαν καὶ λεχθεῖσαν.

941. δήεις: εὑρήσεις. LgP

Γ 942/43—997/1004 a

942—43. ἥ τοι συνέριθος: ἥτις — Κύπρις — συνεργὸς καὶ συμπράκτρια τῶν σῶν κινδύνων γενήσεται.

946 a. λίσσεό μιν πυκ〈ινοῖσι〉: εἶπε γὰρ ὁ Φινεύς (II 424)· ἐν γὰρ τῇ κλυτὰ πείρατα κεῖται ἀέθλου. L

11 sch. II 638/39 a cum loc. sim.

b. παρατροπέων: παρατρέπων, παραπείθων. LgP

949. 〈ἀθύροι:〉 παίζοι. Lg

955. δοάσσαι: ἔδοξεν ἀκούειν παραδραμόντα. Lg (P)

963. θερμὸν δέ: καὶ τὸ ἐρύθημα δὲ τὸ θερμὸν τὰς παρειὰς κατέλαβεν, οἷον ἐρυθρὰ ἐγένετο. Lg (P)

968. 〈ἐειδόμενοι:〉 ἀντὶ τοῦ ὅμοιοι. Lg

971. ὁμάδησαν: κατεχρήσατο· ὅμαδος γὰρ κυρίως ἐπὶ ἀνδρῶν, ὁμόαυδός τις ὤν.

974. θευμορίῃ: τῇ ἐκ θεῶν αὐτῇ μεμοιραμένῃ.

976. οἷοί τε δυσαυχέες: οἱ καυχώμενοι ἀλαζονικῶς ἐν ἑτέρων διαβολαῖς.

981. 〈ἵνα τ’ οὐ θέμις ἔστ’ ἀλιτέσθαι:〉 ὅπου οὐ καθήκει ἁμαρτεῖν. Lm

16 καθήκει K : -ἧκεν

982. τερπνοῖς: παραλογιστικοῖς. LgP

19 Et. Gen. (AB) φηλώσεις: τὸ ἀπατήσεις. III 982—983. ὅθεν (A, ἔνθεν B) καὶ φήληκες (-ηκες AB, -ηξ Et. M.) τὰ ἠρέμα πεπανθέντα σῦκα (W, τὸ ἡ. π-θὲν cῦκον AB). sch. Lyc. 785 sch. Ar. Pac. 1165 Phryn. Praep. soph. 123, 8 B. Eust. 1964, 5

983. φηλώσῃς: ἀπατήσῃς· ἀπὸ τοῦ φήληκος, τοῦ ἀώρου σύκου.

993. ἐς Ἑλλάδα νοστή〈σαντες〉: Ἑλλάδα νῦν τὴν Φθιωτικὴν ὅλην χώραν, ὁμωνύμως τῇ πόλει, ὃν τρόπον Ἄργος καὶ ἡ πόλις καὶ ἡ χώρα.

20 sch. I 416. 904/06 a

997—1004 a. δή ποτέ καὶ Θησῆα: διὰ τούτων ἠθικῶς προκαλεῖται τὴν Μήδειαν εἰς τὸ ἀποπλεῦσαι σὺν αὐτῷ, παράδειγμα φέρων τὴν Ἀριάδνην, ὅτι συναπῆρε τῷ Θησεῖ εἰς Ἀθήνας 〈καὶ〉 διὰ τὴν Ἀριάδνης ἔρωτα· ὅτι Ἀθήνας L2(P) : om. L1, ubi lac. K ind. suppl. W

23 initium scholii usque ad Ἀθήνας in L sub finem iteratur, cf. W Phil. 81, 1926, 20 l. ut supra L1 : ἀλλ’ ἡ μὲν καὶ νηὸς L2 : om. P ἠθικῶς — ἀποπλεῦσαι L1 : προτρέπεται τ. Μ. πλεῖν L2 : aliter P 25 τὴν Ἀριάδνην L1 : τὸν Ariadnes erota L2P

Θησέως σωτηρίαν στέφανος αὐτῆς κατηστερίσθη. ὧν οὐδέτερον ἀληθές. καταλέλειπται γὰρ ὑπὸ Θησέως ἐν Νάξῳ· 〈δια〉πεπαρθένευται δὲ ὑπὸ Διονύσου κατά τινας, ἐξ ἧς παιδοποιεῖ Οἰνοπίωνα, Θόαντα, Στάφυλον, Λάτραμυν, Εὐάνθη, Ταυρόπολιν. ὅτι δὲ οὔτε Μίνως συνεχώρησεν τὸν γάμον Ἀριάδνης οὔτε ἤγαγεν αὐτὴν εἰς Ἀθήνας Θησεύς, Ὅμηρός φησι ῥητῶς, τελευτῆσαί 〈τε〉 αὐτὴν καταλειφθεῖσαν ὑπὸ Θησέως, δι’ ὧν ὁ Ὀδυσσεύς φησι (λ 321. 22. 24)· ‘Φαίδρην τε Πρόκριν τε ἴδον καλήν τ’ Ἀριάδνην, κούρην Μίνωος ὀλοόφρονος, ἥν ποτε Θησεύς γῆμεν οὐδ’ ἀπόνητο.’ ὅτι δὲ ὁ στέφανος ὑπὸ Διονύσου κατηστέρικται, Ἄρατός φησιν (Phaen. 71 sq.)· ‘αὐτοῦ κἀκεῖνος στέφανος, τὸν ἀγαυὸν ἔθηκεν σῆμ’ ἔμεναι Διόνυσος ἀποιχομένης Ἀριάδνης.’

1 στέφανος αὐτ. κατ-η W : -ον αὐτ. -αι L : aliter P 2 suppl. Schaefer 3 Θόαντα L : Θάλητα P 4 de nomine Λάτραμυς dubitat Robert Die gr. Heldensage 2, 1921, 689 n. 1; iure id defendit Wil. Pindaros 1922, 17 n. 1 οὔτε — οὔτε K : οὐδέ — οὐδέ L : οὐ — οὐδέ P 6 add. F 7 notandum est v. 323 deesse 10 γῆμεν PAH : γήμας L : ἦγε μὲν Hom. 11 κατηστέρικται W : -ηστερίσθη P : -εστήρικται L 13 ἀγαυόν P : ἀγανὸν L

b. 〈ὑπελύσατ’:〉 ὑπέσωσεν. Lg

15 ὑπεσωεν L, corr. K

1007. ἐπητείῃσιν: ἐπιστήμαις, φρονήσεσιν. καὶ Ὅμηρος (σ 128) ‘ἐπητῇ δ’ ἀνδρὶ ἔοικας’. Lg (P)

1009. νεκτάρεον: ἀντὶ τοῦ προσηνές [ἐγὼ δέ φημι λαρόν], παρὰ τὸ νέκταρ.

18 ἀντὶ τοῦ προσηνές Lg del. W 54

1013—14 a. προπρὸ δ’ ἀφειδήσασα: γράφεται προπρὸ δὲ μειδήσασα. ἐρωτικὴ δὲ ἡ ἐπαναδίπλωσιις τῆς προθέσεως· ἐμφαίνει γὰρ μάλλον τὸ μετὰ σπουδῆς καὶ προχείρως γεγενῆσθαι τὴν δόσιν.

b. ἀφειδήσασα: ἀφροντιστήσασα τοῦ προσειπεῖν. ἀντὶ τοῦ· μηκέτι ἀκριβωσαμένη ἢ πολυπραγμονήσασα ἀφεῖλεν ἐκ τῆς στηθοδεσμίδος τὸ φάρμακον. διὰ δὲ τούτου φαίνεται ἡ ἐπίτασις τοῦ ἔρωτος.

23 τοῦ προσειπεῖν K : πρὸς τοῦτον εἰπεῖν L : om. P 24 τῆς στηθοδεσμίδος Lg

1015. ἀρύσασα: ἀντὶ τοῦ ἀφελομένη, ἀπαντλήσασα ἢ ἐκκενώσασα.

26 ἀφελομένη Sm

1018. ἀμαρυγάς: τὰς οἷον συνεχεῖς κινήσεις. καὶ ἐπὶ τοῦ πυρὸς λέγεται ἀμαρύσσειν ἀπὸ τοῦ τὴν φλόγα συνεχῶς ἀίσσειν. Ὅμηρος (θ 265) ‘μαρμαρυγὰς θηεῖτο ποδιῶν’, τὴν ἀκατάληπτον κίνησιν.

1 sch. 1377/79. IV 847/48 sch. θ 265 Apoll. Lex. Hom. 110, 1 B. Erot. 59, 5 N. Hesych. μαρμαρυγαί. μαρμαρυγή Συν. μαρμαρυγή (295, 20 Ba. Phot. Suid.) 3 ἀ-ληπτον K e sch. 1377/79 : -ληκτον L : -λληλον P

1019—21. τηκομένη οἷόν τε: τὸ Ὁμηρικὸν παρέφρασεν (Ψ 598 sq.)· ‘ἰάνθη δ’ ὡσεί τε περὶ σταχύεσσιν ἐέρση ληίου ἀλδήσκοντος.’ τὸ μὲν οὖν τηκόμενον πάντως καὶ ἰαίνεται (μ 175 sq.)· ‘αἶψα δ’ ἰαίνετο κηρός, ἐπεὶ κέλετο μεγάλη ἴς ἠελίοιο.’ οὐ πάντως δέ, εἴ τι ἰαίνεται, τοῦτο καὶ τήκεται. ὅθεν Ὅμηρος εἰπὼν ‘ἰάνθη’ ἐπήνεγκεν ‘ὡσεί τε’ μεταφορικῶς λέγων, ὥστε εἶναι τὸ νοούμενον ἐμφατικὸν τῆς τῶν σταχύων ἡδονῆς καθάπερ ἐμψύχων, τῆς δρόσου ἀντεχομένης τῶν καρπῶν, ὅτε ὀρθὸν ἔχουσι τὸν στάχυν οἷον μετεωριζόμενοι· οὕτω καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ Μενελάου εἰς τέρψιν μετῆχθαι τοῖς λόγοις τοῦ Ἀντιλόχου. τὸ δὲ τήξει παραβάλλειν τὴν τερπομένην ψυχὴν οὐ πιθανόν.

δύναται οὖν ἀναγινώσκεσθαι καὶ τὸ τηκομένη ἐπὶ τέρψεως. τὸ γὰρ τηκόμενον πάντως, ὅτε λύεται, καὶ μαλάσσεται. ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι πᾶσα διελύθη, ἐφηπλώθη ἡ Μήδεια.

18 sch. II 739 4 ad παρέφρασεν in L ascriptum est παρέφρασεν ἀντὶ ἑτέρως ἔλεξεν. cf. W 53 8 καὶ ἰαίνεται W : καταχεῖται 9 κέλετο Hom. : κέκλετο 11 οὐ P : om. L 13 οἰονεὶ ante καθάπερ add. L 14 ὅτε — μετεωρ., quae poetae verba ὅτε φρίσσουσιν ἄρουραι enarrant, post λέγων ν. 12 leguntur, trai. W 15 μετ-οι L : -ον P 16 παραβ- P : περιβ- L 18 τηκομένη W : τήκεται L : aliter P 19 ὅτε W : ὅτι L : aliter P

1029. διαμμοιρηδὰ φυλάξας: τινὰ λέγεται τῶν ζωδίων μεσουρανοῦντα παραφυλάττεσθαι κατὰ τὸ μεσονύκτιον 〈...〉 τῶν πρὸς τῷ ὁρίζοντι ἃ μὲν δύνοντα ἃ δὲ ἀνατέλλοντα 〈...〉 ἢ τοῦ τῆς Ἄρκτου ὑψώματος.

21 τινὰ — μεσονύκτιον Gm λέγεται W : λέγει L : aliter P 22 δυας lac. ind. W, cum K (γὰρ) post τῶν inicere et ἢ in ἐπὶ commutare praetulisset

1032. περιηγέα: στρογγύλον, περιφερή. LgP

1033 a. ἀρνειὸν σφάζειν: ἀντὶ τοῦ· σφάξον καὶ ἀδιαμέριστον θὲς ἐπὶ τὸ πῦρ. ὠμοθετεῖν δέ ἐστι τὸ τοῦ ἱερείου ὠμοῦ ἀπάρχεσθαι τῶν μελῶν.

3 sch. A Α 461 sch. Ε 427 Apoll. Lex. Hom. 171, 8 Β. Hesych. ὠμοθετεῖν Eust. 134, 33 5 ἀδιαμ. L : om. GP

b. ἀδαίετον: ἀδιαίρετον, ἀδιαμέριστον. LgGg(P)

1035. μουνογενῆ: Ἡσίοδος (Theog. 426)· ‘οὐδ’, ὅτι μουνογενής, ἧσσον θεὰ ἔμμορε τιμῆς.’ Μουσαῖος (2 Β 16 Diels-Kranz) ἱστορεῖ Δία ἐρασθέντα Ἀστερίας μιγῆναι καὶ μιγέντα δοῦναι αὐτὴν τῷ Πέρσῃ· ἐξ ἧς τεχθῆναι αὐτῷ τὴν Ἑκάτην. LmP

8 sch. 467 7 ἧσσον L : ἴσον P 9 αὐτὴν PAH : -όν L Πέρσῃ, quod Schoemann voluerat, L ante corr. : Περσεῖ L corr. PAH ἐξ κτλ. P : om. L

1040 a. κολούσας: ἕκαστα τῶν ἐνεργουμένων ἄπρακτα ποιήσας. Lm(P)

11 ποιήσας P : -εις L

b. 〈κολούσας:〉 κολοβώσας. Sm

c. 〈...〉 Σοφοκλῆς δὲ ἐν ταῖς Κολχίσιν (II p. 15 Pearson) εἰσάγει τὴν Μήδειαν ὑποτιθεμένην τῷ Ἰάσονι περὶ τοῦ ἄθλου δι’ ἀμοιβαίων. Lm (P)

14 lac. ind. W

1057. στιβαρώτερον: ἀντὶ ἁπλοῦ τὸ συγκριτικόν. Lm (P)

1065. ἑοῖο: ἡ κτητικὴ ἀντὶ τῆς πρωτοτύπου. ἐμεῖο γὰρ 〈καὶ〉 σεῖο, ἧς τὸ ἀκόλουθον εἶο ἀντὶ τοῦ αὐτῆς. Lm (P)

18 (ἡ add. Schaefer) κτητικὴ P : τῇ -ῇ L add. K

1073. 〈Ὀρχομενοῖο:〉 τῆς Βοιωτίας. Lg

20 Βοιωτίας K : Εὐβοίας

1074. ἠὲ καὶ Αἰαίης νήσου: ὅτι νῆσος ἐν τῷ Φάσιδί ἐστιν ἡ Αἰαία, ἐν ᾗ τὸ δέρας ἔκειτο. αὕτη δέ ἐστι Κόλχων μητρόπολις. L

18 1058. Et. Gen. (AB) καρχαλέος: III 1058—1059. καρχαλέος ὁ τραχύς, ἀπὸ τοῦ κάρφος. sch. BT Φ 541 24 sch. IV 131/35 b

1085. ἔστι τις αἰπεινοῖσιν: ὅτι ἡ Θεσσαλία περιέχεται ὄρεσι κυκλόθεν, Ἡρόδοτος (VII 129) ἱστορεῖ. εἰς αὐτὴν δὲ καὶ ἄλλων

25 etiam verba εἰς αὐτὴν usque ad finem ex Herodoto sumpta

ποταμῶν ἐσβαλλόντων, τεσσάρων δὲ μάλιστα τῶν δοκίμων Πηνειοῦ καὶ Ἀπιδανοῦ καὶ Παμίσου καὶ Ἐνιπέως, τούτων συμμιγνυμένων ὁ Πηνειὸς τῷ ὀνόματι κατακρατῶν ἀνωνύμους τοὺς ἄλλους ποιεῖ.

1 ἐσβαλλ- P : βαλλ- L 2 Παμίσου K : Πανισοῦ

1086—89 a. καὶ εὔβοτος: πρὸς 〈τὸ〉 βόσκειν ἐπιτηδεία ἢ καλὰ θρέμματα ἔχουσα. Lm

4 add. HF

b. ἔνθα Προμηθεύς· ὅτι Προμηθέως καὶ Πανδώρας υἱὸς Δευκαλίων, Ἡσίοδος ἐν α' Καταλόγων (fg 2 Rz.²) φησί, καὶ ὅτι Δευκαλίωνος καὶ Πύρρας Ἕλλην, ἀφ’ οὗ Ἕλληνες καὶ Ἑλλάς. ὅτι δὲ Δευκαλίων ἐβασίλευσε Θεσσαλίας, Ἑλλάνικος ἐν α' τῆς Δευκαλιωνείας (4 fg 6 ab J.) φησίν. ὅτι δὲ καὶ ιβ' θεῶν βωμὸν ὁ Δευκαλίων ἱδρύσατο, Ἑλλάνικος ἐν τῷ αὐτῷ φησι συγγράμματι.

4 1086. Et. Gen. (Α1 Α2 B) ἐύρρηνος: ὁ καλλιπρόβατος (hic desinit Α1). III 1086. πολόρρινος δὲ ὁ πολυδέρματος, τὸ ἐκ πολλῶν βυρσῶν κατεσκευασμένον. III 1231· sch. I 49 8. c sch. 1231 6 sch. Pind. Ol. IX 68 b Apoll. Bibl. I 46 7 ὅτι — Ἑλλάς etiam Lm Δευκαλίωνοε Marckscheffel 1840, 277 : Προμηθευς ἢ Δευκαλίωνος P ; Προμ. L Lm 8 ἀφ’ — Ἑλλάς Lm(P) : om. L. cf. W 30 et Phil. 81, 1926, 19 verba ὅτι δὲ Δ. sqq. L etiam in scholio 1085 praestat eaque post ἱστορεῖ interiecta (L1) καὶ ὁ post ὅτι δὲ add. L2 Προμηθέως υἱὸς ante Δ. insert L1 9 ἐν a' τῆς Δ. L2 P : om. L1 Δ-είαε K : -ίαε L2 P 10 ὅτι δὲ καὶ L2 : καὶ ὅτι L1 P βωμὸν L1 : βωμούς L2 : ναούς P ὁ Δ. L2 P : om. L1 11 Ἑλλ. — συγγρ. L2 (P) : om. L1

c. Ἰαπετιονίδης: ἐκ τίνος γυναικὸς ὁ Δευκαλίων ἐγένετο Προμηθεῖ, σεσιώπηται. ἔστι δὲ καὶ ἕτερος Δευκαλίων, περὶ οὗ Ἑλλάνικος (4 fg 114 J.) ἱστορεῖ, καὶ ἄλλος ὁ Μίνωος, περὶ οὗ Φερεκύδης (3 fg 85 J.), καὶ δ' ὁ Ἄβαντος, οὗ μνημονεύει Ἀρίστιππος ἐν Ἀρκαδικοῖς (fg 3 M. IV 327).

14 N 451 τ 180 Apoll. Bibl. III 7 17 Strab. IX 443 sq.

1090 a. Αἱμονίην δὴ τήν γε: Αἱμονία τὸ πρότερον ἡ Θεσσαλία ἐκαλεῖτο, καὶ ἄλλας δὲ ἔσχεν ὀνομασίας· ἐλέγετο γὰρ καὶ Πυρραία ἀπὸ Πύρρας τῆς Δευκαλίωνος 〈γυναικός〉.

18 γάρ W : δέ L : aliter P Πυρραία Heyne : Πυροδία 19 suppl. W

b. 〈Αἱμονίην:〉 ἡ Θεσσαλία ἐκαλεῖτο τὸ παλαιὸν Πυρραία, ὡς Ῥιανός (fg II 3 Meineke Anal. Alex. 1843, 186)·

20 add. K Πυρραία Heyne : Πύρρα L : om. P

‘Πυρραίην ποτέ τήν γε παλαιότεροι καλέεσκον Πύρρης Δευκαλίωνος ἀπ’ ἀρχαίης ἀλόχοιο, Αἱμονίην δ’ ἐξαῦτις ἀφ’ Αἵμονος, ὅν ῥα Πελασγός γείνατο φέρτατον υἱόν· ὁ δ’ αὖ τέκε Θεσσαλὸν Αἵμων, τοῦ δ’ ἄπο Θεσσαλίην λαοὶ μετεφημίξαντο.’

οἱ δὲ ἀπὸ Θεσσαλοῦ τοῦ Φειδίππου πατρός, τοῦ Ἡρακλείδου, μετὰ τὰ Τρωικὰ κληθῆναί φασι. διαιρεῖται δὲ εἰς μέρη δ', Πελασγιώτιν, Θεσσαλιώτιν, Ἰωλκῖτιν, Φθιῶτιν. ταύτα παρατίθεται Ἀπολλόδωρος ἐν Νεῶν καταλόγῳ (244 fg 164 J.).

1 Πυρραίην Meineke : Πύρραν δή 6 Φειδίππου π. τ. Ἡρακλείδου L : Ἡρακλέους τ. Φειδιππίδου π. P 7 κληθῆναί P : καῆναι L δέ P : om. L

1093. Αἰαίης νήσου: πλεονάζει ἡ αι συλλαβή· ἔστι γὰρ Αἴης νήσου, Αἶα δὲ μητρόπολις Κόλχων. νήσου δὲ μέμνηται ἐν τῷ Φάσιδι, ἐν ᾗ τὸ δέρας, ὥς φησι Φερεκύδης (3 fg 100 J.).

1094—95. Αἰολίδην Μινύην: οὐκ ἀπὸ Αἰόλου, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν Αἰόλου. Σισύφου γὰρ παῖδες ἐγένοντο ὁ Ἄλμος καὶ Πορφυρίων, Χρυσογόνης δὲ τῆς Ἄλμου καὶ Ποσειδῶνος Μινύας ὁ τὸν Ὀρχομενόν κτίσας. καὶ κατὰ τοῦτο εἴρηται Αἰολίδης, ὅτι Σίσυφος Αἰόλου ἐγένετο· Μινύας δὲ κατὰ μητέρα Αἰολίδης, πατρὸς δὲ Ποσειδῶνος. τοῦτον οὖν Ἀπολλώνιός φησιν εἰς τὴν Βοιωτίαν εἰσβαλόντα ὅμορον Θηβαίοις Ὀρχομενόν κτίσαι.

1100—01. αἴθε γάρ ὡς Θησῆι: πιθανῶς ἄγαν προτρέπεται αὐτὴν εἰς τὸ ὁμολογήσασθαι τῷ Ἰάσονι τὴν προαίρεσιν, αὐτῆς κατεστοχασμένος τὸν ἔρωτα.

1102. καταψήχων: καταμαλάττων. LgP

1104. ἀδινῷ: νῦν οἰκτρῷ, λυπηρῷ. Lg(P)

24 sch. 1206 sch. δ 721 Apoll. Lex. Hom. 9, 3 B. Hesych. ἀδινόν

1105. 〈συνημοσύνας:〉 συγγενείας. Sm

1124—29 a. πορσανέουσι: νῦν ἀντὶ τοῦ τιμήσουσι καὶ ὡς θεὸν νομίσουσι σεπτήν. ὅταν δὲ λέγῃ ὁ Ἰάσων ἡμέτερον δὲ λέχος θαλάμοις ἔνι κουριδίοισι πορσανέεις, δηλοῖ ὅτι προστήσῃ καὶ αὐξήσεις, δι’ οὗ τὴν συμβίωσιν σημαίνει. Lm (P)

28 πορ-εις P : -οισι L προεκτήσῃ F

b. 〈πορσανέουσι:〉 ἀντὶ τοῦ σεβασθήσονται, τιμήσουσιν. Lg

1131. κατείβετο: κατετήκετο τῶν Ἰάσονος ἀκούουσα ῥημάτων. Lm (P)

1138. ἐδεύετο: ἐδέετο, ἔχρηζεν, ἀπήτει. ἢ ὅτι ἐνελείπετο ὁ τῆς ἡμέρας καιρός. Lm (P)

1145. ἀβολήσομεν: συντευξόμεθα. LgP

1150. περιπλομένας: παριούσας, ἐπεὶ καὶ πλόος λέγεται ἡ ὁδός. Καλλίμαχος (fg 278 Schn. = 64, 14 Kapp) ‘ἔγρει καί τιν’ ἔχοντα περίπλοον’. LmP

7 sch. Nic. Ther. 295 Hesych. πλοῦς Συν. πλοΐζει (344, 3 Ba. Phot. Suid.) 8 ἔγρευ Schneider καί τιν’ ἔχοντα L : ἔχον τόν P

1151. μεταχρονίη: οἷον οὐχ ἡνιοχοῦντος τοῦ νοῦ. Lm (P)

1156. περὶ παισίν: ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τῶν παίδων. LgP

11 P add. in fine ὅμοιον τῷ ‘περὶ ξανθῷ Μενελάῳ’ (K 240)

1157. παλιντροπίῃσιν: ἤτοι ταῖς παρεπιστροφαῖς ἢ διὰ τὸ ἔμπαλιν τετράφθαι αὐτῆς τὴν ψυχήν· ἡ δὲ τῇ ὑποστροφῇ ἐν ἀπόρῳ καταστᾶσα.

1159. σφέλαϊ: τῷ ὑποποδίῳ τοῦ θρόνου. LgGgSm(P)

15 τοῦ θρ. LP : om. GS

1161. 〈ὑγρά:〉 ἀντὶ τοῦ δακρύων μεστά. Lm

1169. οἰόθεν οἶος ἑταίρων: οὐχ ἁρμόζει νῦν τὸ οἰόθεν οἶος· μόνος γὰρ ἀπὸ πολλῶν. ἦν δ’ εἰπεῖν οἶος ἀπ’ ἄλλων.

17 sch. AB Η 39 Apoll. Lex. Hom. 119, 6 B. Hesych. οἰόθεν οἶος Συν. οἰ. οἰ. (314, 9 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 618, 44 17 L ut supra, P ita : κυρίως μὲν τὸ μόνος (Schaefer, -ως PV) ἀπὸ μόνου σημαίνει. Ὅμηρος (Η 226)· ‘νῦν μὲν δὴ σάφα εἴσεαι οἰόθεν οἶος’. νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ μόνος ἀπ’ ἄλλων κεῖται

1171. κνέφας ἔργαθε νυκτός: περιφραστικῶς· ἡ νὺξ αὐτοὺς εἶργεν. Lg (P)

1172. εὔκηλοι μέλλοντο 〈περὶ σφίσιν〉: σολοικισμός. ὁ γὰρ λόγος· ἥσυχοι ἐμέλοντο ἑαυτῶν, ὡς 〈οὐκ〉 ἄλλων τινῶν μελόντων αὐτοῖς. ἔδει δὲ εἰπεῖν ἐμέλοντο σφέων, ὅ ἐστιν ἑαυτῶν.

21 μέλλοντο L : ἐμέλοντο P 22 ἐμέλοντο — μελόντων — ἐμέλοντο K : -λλ- suppl. K άλλων Hoelzlin : ἀλλήλων L : om. P

1177—87 a. Ἀονίοιο δράκ〈οντος〉: ἀντὶ Βοιωτιακοῦ· Ἀονία γὰρ πρότερον ἡ Βοιωτία. Ὠγυγίας δὲ τὰς Θήβας ἀπὸ Ὠγύγου τοῦ

24 Et. Gen. (AB) Ἀονία: 24 de scholiis abef cf. W 112 Ἀὼν πόλις Βοιωτίας Sm

Γ 1177/87 a—1177/87 b

βασιλεύσαντος αὐτῶν. Κόριννα (fg 31 B. III 551) δὲ τὸν Ὤγυγον Βοιωτοῦ υἱόν. ἀπὸ τούτου δὲ καὶ τῶν Θηβῶν πύλαι. περὶ δὲ Εὐρώπης καὶ τῆς Κάδμου εἰς Θήβας παρουσίας Λυσιμάχος ἐν τῇ α' τῶν Θηβαϊκῶν παραδόξων (fg 4 M. III 336) συνείλεχε πολλὴν τὴν ὕλην διαφωνοῦσαν.

ἡ Βοιωτία καλεῖται. ... Ἀπολλώνιος III 1178. Ὠγυγία δὲ ἡ Θήβη ἀπὸ Ὠγύγου βασιλέως ἀρχαίου (Ἀπολλώνιος κτλ. A, om. B). sch. Pind. Isthm. VIII 37 c sch. Lyc. 1206 Paus. IX 5, 1 Συν. Ὠγύγιον (420, 23 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 820, 37

b. Κάδμος, ὅτ’ Εὐρώ〈πην〉: περὶ τῆς Κάδμου εἰς Θήβας παρουσίας Λυσίμαχος ἐν τῇ συναγωγῇ τῶν Θηβαϊκῶν παραδόξων (v. sch. a) ἱστορεῖ καὶ Ἑλλάνικος ἐν α' Φορωνίδος (4 fg 1 a J.), ἱστορῶν, ὅτι καὶ τοὺς ὀδόντας ἔσπειρε τοῦ δράκοντος κατὰ Ἄρεως βούλησιν καὶ ἐγένοντο ε' ἄνδρες ἔνοπλοι, Οὐδαῖος, Χθόνιος, Πέλωρ, Ὑπερήνωρ, Ἐχίων. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος πολλοὺς οἴεται καὶ ἄλλους 〈καὶ〉 ἀλλήλοις πεπολεμηκέναι. ἐν δὲ τῇ γ' †Μουσαῖος Τιτανογραφίᾳ† (2 B 1 Diels-Kranz) λέγεται, ὡς Κάδμος ἐκ τοῦ Δελφικοῦ ἐπορεύετο προκαθηγουμένης αὐτῷ τῆς βοός. Ἱππίας δὲ ὁ Ἠλεῖος ἐν Ἐθνῶν ὀνομασίαις (6 fg 1 J.) φησὶν ἔθνος τι καλεῖσθαι Σπαρτούς, καὶ ὁμοίως Ἀτρόμητος. Φερεκύδης δὲ ἐν τῇ ε' οὕτω φησίν (3 fg 22 a J.)· ‘ἐπεὶ δὲ Κάδμος κατῳκίσθη ἐν Θήβῃσιν, Ἄρης διδοῖ αὐτῷ καὶ Ἀθηναίῃ τοῦ ὄφιος τοὺς ἡμίσεις ὀδόντας, τοὺς δὲ ἡμίσεις Αἰήτῃ. καὶ ὁ Κάδμος αὐτίκα σπείρει αὐτοὺς εἰς τὴν ἄρουραν Ἄρεως κελεύσαντος, καὶ αὐτῷ ἀναφύονται πολλοὶ ἄνδρες ὡπλισμένοι. ὁ δὲ Κάδμος δείσας βάλλει αὐτοὺς λίθοισιν. οἱ δὲ δοκέοντες ὑφ’ ἑαυτῶν βάλλεσθαι, κρατέουσιν ἀλλήλους καὶ θνή-

8 sch. Pind. Isthm. I 41 sch. Eur. Phoen. 942 · Paus. IX 5, 3 Apoll. Bibl. III 22—24 Myth. Vat. I 149. II 77 15 sch. Pind. Isthm. VII 13 sch. Eur. Phoen. 670 10 〈καὶ〉 ἀλλήλοις K e sch. e : πολλοῖς L : aliter P 11 τῇ γ' L : τῷ α' P Μουσαῖος Τιτανογραφίᾳ L : τῆς Μουσαίου Τιτανογραφίας P, ubi Τιτανομαχίας Passow Mus. 1810, 73 : Μουσαίου Τιτανο〈μαχίᾳ ἐπι〉γραφείσῃ caute Diels : (ἐν τῇ γ') [Μουσαῖος] Τιτανογραφίᾳ Jacoby FGrHist I 67 13 Ἠλεῖος C. Mueller FHG II 61 : Δήλιος 14 φησίν PA : om. L Ἀμώμητος Westermann G. J. Vossii De hist. gr. 1838, 383 n. 31, unde haec inter Amometi fragmenta (4) recepit C. Mueller FHG II 336 15 ε' L : ς' P ἐπεὶ δὲ L : ἐπειδή P 17 αὐτίκα L : om. P 19 δείσας L : om. P 20 ὑφ' ἑαυτῶν L : ὑπ’ ἀλλήλων P κρατέουσιν L : κτείνουσί τε P

σκουσιν πλὴν ε' ἀνδρῶν, Οὐδαίου καὶ Χθονίου καὶ Ἐχίονος καὶ Πέλωρος καὶ Ὑπερήνορος, καὶ αὐτοὺς Κάδμος ποιεῖται πολίτας’.

c. 〈τούς:〉 τοὺς ὀδόντας. Lg

d. 〈αὐτῷ τε φονῆι:〉 τῷ Κάδμῳ. Lg (P)

e. Κάδμος Ἀγηνορίδης: τοὺς περιλειφθέντας ἐν τῇ μάχῃ σὺν Κάδμῳ κατοικῆσαι ἐν Θήβαις φησί. λέγει δὲ καὶ Ἑλλάνικος (4 fg 1 b J.), ὅτι Κάδμος ἐξελὼν τοῦ ὄφεως τοὺς ὀδόντας ἔσπειρεν, ἐκ δὲ αὐτῶν ε' ἄνδρες ἔφυσαν, Οὐδαῖος, Χθόνιος, Ὑπερήνωρ, Ἐχίων, Πέλωρος. καὶ ὁ μὲν Ἑλλάνικος μόνους φησὶ 〈τούτους〉 βεβλαστηκέναι, ὁ δὲ Ἀπολλώνιος πολλοὺς 〈καὶ〉 ἄλλους — ἵδρυσεν ὄχλον γηγενῆ Ἄρεως ἀμώοντος ὑπὸ δουρὶ ὅσοι ἐλίποντο (v. 1186 sq.) — καὶ ἀλλήλους πεφονευκέναι.

2 κατοικήσας (-ίσας F) αὐτοὺς ἐν Θήβαις in fine add. P e sch. e 9 μόνους HF : -υυς L : om. P add. HF 10 add. F, cf. sch. b

f. οἱ μὲν Ἀγήνορος λέγουσι τὸν Κάδμον, οἱ δὲ Φοίνικος. Φερεκύδης δὲ ἐν δ' οὕτω φησίν (3 fg 21 J.)· ‘Ἀγήνωρ δὲ ὁ Ποσειδῶνος γαμεῖ Δαμνὼ τὴν Βήλου. τῶν δὲ γίνονται Φοῖνιξ καὶ Ἰσαίη, ἣν ἴσχει Αἴγυπτος, καὶ Μελία, ἣν ἴσχει Δαναός. ἔπειτεν ἴσχει Ἀγήνωρ Ἀργιόπην τὴν Νείλου τοῦ ποταμοῦ· τῶν δὲ γίνεται Κάδμος.’

12 ἄλλως praem. L 14 ἣν ἴσχει bis L : ἣν ἔσχεν P 15 Μελία L : -η P ἔπειτεν ἴσχει Schaefer : ἔπειτα ἐνίσχει 16 τῶν Sturz Pherec.² 1824, 106 : τοῦ L : αὐτῷ P : τῆς H

1191—92. ἠέλιος μὲν ἄπωθ〈εν〉 ἐρεμνὴν 〈δύετο〉 γαῖαν: λέγει τὴν ὑπὸ τὸν ὁρίζοντα δύσιν· 〈ἐρεμνὴν〉 γὰρ εἴρηκε 〈διὰ〉 τὸ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων παραδεδομένον ἔρεβος. Αἰθίοπας δὲ λέγει τοὺς πρὸς τῇ δύσει, ἐρεμνὴν δὲ γῆν τὸ ἀφανὲς ἡμισφαίριον τὸ περὶ τὸ ἔρεβος· τοιοῦτο δὲ ἀκουστέον τὸν ὑπὸ τὸν ὁρίζοντα τόπον ἐπὶ τοῦ Ἀπολλωνίου. ἑσπέριον δὲ τὸν ἥλιον εἴρηκε, τὴν ὥραν σημαίνων, καθ' ἣν ὥραν παρέπεται αὐτῷ τὸ δύνειν. νεάτας δὲ ἄκριας εἴρηκεν τῶν Αἰθιόπων τὰς ἐσχατιὰς ὡς ὑπερκειμένας τῆς οἰκουμένης. οὐκ ὀρθῶς δὲ εἴρηκεν ὑπὲρ ἄκριας Αἰθιόπων τὸν ἥλιον δύνειν· ὁ γὰρ ὁρίζων κύκλος, οὐκ ὢν τῇ φύσει, τῇ ὄψει ἐπισημαίνεται.

17 suppl. Fr. 18 〈ἐρ.〉 — 〈διὰ〉 τὸ — ἔρεβος Fr. : 〈δύσιν〉 — τόν — ὁρίζοντα 21 τοιοῦτο W : -ον L : om. P ἐπὶ W : ὑπὸ L : παρ’ (Ἀ-ῳ) F : om. P 24 ὡς F : καὶ L : om. P τῆς -ης K : τὴν -ην

1193. 〈Νὺξ δ’ ἵπποισιν:〉 νεωτέρα τῶν Ὁμήρου χρόνων ἡ τοῦ ἅρματος ὑπόζευξις. Lm

27 νεωτέρα K : -ος

1194—96. αὐτίκ’ ἐπεί ῥ' Ἑλίκ〈ης〉: πρὸς τὸ κλίμα τῆς Ἑλίκης φησὶν ἀναβλέψαντα τὸν Ἰάσονα σημειώσασθαι τὸν καιρὸν τὸν εἰρημένον ὑπὸ τῆς Μηδείας αὐτῷ.

1202. ὑπεύδιος: ὑπ’ ἀνθρώπων εὔδιος, ἀντὶ τοῦ ἐν εὐδίᾳ καὶ ἡσυχίᾳ τυγχάνων ἀνθρώπων ὑγρὸς τόπος.

1206. ἀδινῆς εὐνῆς: νῦν οἰκτρᾶς, λυπηρᾶς, διὰ τὴν ἀπόλειψιν.

6 sch. 1104 cum loc. sim.

1210. ἐπὶ δὲ μιγάδας: τὰς μεμιγμένας ἢ τὰς συμμιγεῖς τισιν.

7 τισιν W : τινων L : ἔκ τινων P

1213 a. κευθμῶν: τῶν κρυφῶν. Lg (P)

8 Et. Gen. (AB) κευθμῶν ἐξ ὑπάτων: Ἀπολλώνιος III 1213. κρυφίμων καὶ ὑψηλῶν (κρ. καὶ ὑψ. A, om. B). ὕπατος γὰρ παρὰ τὸ ὑπέρτατός (W, ὑπότατός AB) τις (A, om. B) εἶναι. — Hesych. ὑπάτη. ὕπατος Συν. ὕπατον (394, 33 Ba. Phot. Suid.) 8 κρυφῶν K : -ίων

b. ὑπάτων: ὑψηλῶν. Lg (P)

1214—15. πέριξ δέ μιν ἐστεφά〈νωντο〉: ὅτι δράκουσι καὶ δρυΐνῳ κλάδῳ στέφεται ἡ Ἑκάτη, καὶ Σοφοκλῆς ἐν Ῥιζοτόμοις τὸν χορὸν πεποίηκε λέγοντα (fg 535 Pearson)· ‘Ἥλιε δέσποτα καὶ πῦρ ἱερόν, τῆς εἰνοδίας Ἑκάτης ἔγχος, τὸ δι’ Οὐλύμπου 〈προ〉πολοῦσα φέρει καὶ γῆς ἀνιοῦσ’ ἱερὰς τριόδους, στεφανωσαμένη δρυΐ καὶ πλεκτοῖς ὠμῶν σπείραισι δρακόντων.’

19 sch. II 821 cum loc. sim. 20 sch. II 399/401 a cum loc. sim. 14 εἰν- H : ἐν- 15 Οὐλ- Valckenaer : Ὄλ- 〈προ〉πολοῦσα Pearson : πολοῦσα L : πωλοῦσα K : πολλοῦ P 16 ἀνιοῦσ’ Wil. : ναίους’ F : ναίουσα L : καίουσα P 17 δρυΐ P : δρυσί L πλεκτοῖς vel -αῖς coll. Varr. Atac. (fg 8 Baehr.) Valckenaer : πλείστοις P : πλείστους L : πλείσταις Jos. Scaliger Coni. 117 18 ὠμῶν Valckenaer : ὤμων Scaliger : ὤμῳ σπείραισι Scaliger : -ησι Valckenaer : -ήμασι P : -ουσι L δρακόντων P : -ας L

1219. ἐλειονόμοι: αἱ ἐν τοῖς ἕλεσιν ἀναστρεφόμεναι. LgP

1220. Ἀμαραντίου: Ἀμαράντιοι ἔθνος βάρβαρον ὑπὲρ Κόλχων ἐν τῇ ἠπείρῳ, ὅθεν αἱ τοῦ Φάσιδος πηγαὶ ἐξερεύγονται. ἢ ὄρος Κολχικὸν καλούμενον Ἀμαράντιον, ὅθεν ὁ Φάσις καταφέρεται.

4 1197. Et. Gen. (AB) κλωπήιος: κλεπτικός. III 1197. Ἀπολλώνιος.

1226. θώρηκα στάδιον: ὅτι οὐκ ἦν ἁλυσιδωτός, ἀλλὰ σταδιαῖος· ἀπὸ τῆς στάσεως ἐσχημάτισται. τινὲς δὲ στάδιον τὸν εὐπαγῆ, ὃν καὶ ὁ Καλλίμαχος λέγει (fg 59 Schn. = 145 Kapp)· ‘στάδιον δ’ ὑφέεστο χιτῶνα’.

1 Hesych. στάδιος χιτών Συν. στάδιον (369, 11 Ba. Phot. Suid.) 2 τὸν ἀπὸ τῆς στάσεως, τινὲς δὲ (τ. δ. G, ἢ S) τὸν εὐπαγῆ GmSm 4 ὑφέεστο L : ἠμφίεστο P

1227 a. σφωιτέραις δὲ χερσί: ταῖς ἑαυτοῦ, ταῖς ἰδίαις. P

b. Φλεγραῖον: τὸν ἀπὸ τῆς Φλέγρας· Φλέγρα δὲ πεδίον Θράκης περὶ Παλλήνην. Μίμας δὲ τὸ κύριον τοῦ Γίγαντος.

8 sch. 1086

1231. πολύρρινον σάκος: πολύβυρσον. LgP

9 Apoll. Rhod. III 245

1236. Φαέθων: ὅτι ὁ Ἄψυρτος καὶ Φαέθων ἐκαλεῖτο, ὥς φησι Τιμῶναξ ἐν β' Σκυθικῶν (fg 3 M. IV 522).

9 ὁ Ἄψυρτος GgSm

1240. οἷος δ’ Ἴσθμιον: Ἴσθμια τὰ ἐν Ἰσθμῷ τελούμενα τῆς Κορίνθου πρότερον μὲν τῷ Ποσειδῶνι, ὕστερον δὲ Μελικέρτῃ κατὰ κέλευσιν τοῦ τότε βασιλεύοντος Σισύφου τοῦ Αἰόλου· ὅτε προσβρασθὲν τὸ τοῦ Μελικέρτου σῶμα ἰδὼν τῇ Κορίνθῳ ἐπέγνω ἀδελφιδοῦν ὄντα καὶ Ἀθάμαντος τοῦ Αἰόλου υἱόν, ἐτίμησεν, ὡς ἔδει, καὶ τῷ ἀγῶνι τῷ Ἰσθμικῷ, ἐν ᾧ οἱ νικῶντες πίτυϊ ἐστέφοντο πάλαι, ὕστερον δὲ ξηρῷ σελίνῳ. Μουσαῖος δὲ ἐν τῷ Περὶ Ἰσθμίων (M. IV 518) δύο φησὶ γίνεσθαι ἀγῶνας ἐν Ἰσθμῷ, καὶ τὸν μὲν Ποσειδῶνος εἶναι, τὸν δὲ Μελικέρτου.

11 Hyp. Pind. Isthm. a—d sch. Eur. Med. 1284 Paus. I 44, 8. II 1, 3 Apoll. Bibl. III 29 Hyg. Fab. 2 Clem. Al. Protr. II 34, 1 Tzetz. Lyc. 56, 5. 104, 18 Sch.

1241. ἢ Ταίναρον: Ταίναρον ἀκρωτήριον τῆς Λακωνικῆς. Λέρνη δὲ κρήνη τοῦ Ἄργους ἱερὰ Ποσειδῶνος· ‘Λερναίων ἀδύτων περιώσιος ὀργιοφάντης’ (Anth. Pal. IX 688, 4).

20 Et. Gen. (AB) Ταίναρος: III 1240—1242. Ἴσθμιον(!) τόπος ἐν Κορίνθῳ, ἰσθμὸς δὲ στενὴ θάλασσα (immo v. sch. I 936/49 g). Ταίναρον δὲ 〈..., Λέρνη δὲ add. W〉 κρήνη ἐν Ἄργει· Ὑαντίου δὲ τοῦ Βοιωτικοῦ ἄλσους(!) ἀπὸ Ὕαντος οἰκίσαντος (Miller, -ήσαντος AB). Ὀγχηστὸς δὲ (δὲ B, om. A) πόλις τῆς (τῆς A, om. B) Βοιωτίας. 21 ἱερὰ P : -ὴ L 22 ὀργιοφάντης L : ἀργιοφάντης V (ἀργειο-) A : ἀργεϊφόντης P

1242—43 a. Ὑαντίου Ὀγχηστοῖο: τοῦ Βοιωτικοῦ· Ὕαντες γὰρ τὸ πρὶν ᾤκουν τὴν Βοιωτίαν. Ὀγχηστὸς δὲ πόλις τῆς Βοιωτίας ἱερὰ Ποσειδῶνος. Ὅμηρος (Β 506)· ‘Ὀγχηστόν θ’ ἱερόν, Ποσιδήιον ἀγλαὸν ἄλσυ.’

2 sch. Pind. Isthm I 44 b Ol. III 31 a. b Eust. Dion. Per. 803 (357, 41 M.), cf. W 63 5 sch. Pind. Ol. VI 148 b. 153 c Tzetz. Lyc. 159, 34 Sch. 1 Βοιωτικοῦ Et. : εὐβοϊκοῦ L : (τὸν) Βοιώτιον P e sch. b 4 ἄλσος cum Homero F

b. Ὑάντιον δὲ ἀντὶ τοῦ Βοιώτιον· Ὕαντες γὰρ Βοιωτίας ἔθνος βάρβαρον, ὅθεν καὶ παροιμία ‘Βοιωτία ὗς’. καὶ ἡ Καλαύρεια δὲ ἱερά ἐστι Ποσειδῶνος, ὡς φησι Φιλοστέφανος (fg 18 M. III 31)· ἦν δὲ πρότερον μὲν Ἀπόλλωνος, ἡ δὲ Πυθὼ Ποσειδῶνος, καὶ ἀντήμειψαν [οἰονεὶ κατήλλαξαν].

8 sch. Aesch. Eum. 27 sch. Lyc. 617 Strab. VIII 373 sq. Paus. II 33, 2. X 5, 6 Eust. Dion. Per. 498 9 del. W 54

c. Καλαύρειαν: νῆσος πρὸς τῇ Τροιζῆνι. LmP

1244 a. Πέτρην θ’ Αἱμονίην: τὴν Θεσσαλίδα Πέτραν. χωρίον δέ ἐστιν, ἐν ᾧ Ποσειδῶνος ἄγεται ἀγών, ὡς ἀπὸ τοῦ τόπου Πετραῖον καλεῖσθαι. Πίνδαρος (Pyth. IV 246)· ‘παῖ Ποσειδῶνος Πετραίου’.

12 sch. Pind. Pyth. IV 246 b 13 Πίνδαρος — Πετραίου P : om. L

b. Γεραιστόν: ἀκρωτήριον Εὐβοίας. LgP

1251. ἀαγέες: ἀκαμπέες.

1254. 〈ῥαιστήρ:〉 σφῦρα. Sm

1258. 〈ἐπερρώσαντο〉 περὶ σθένεϊ σφριγόωσαι: ἀκμάζουσαι ῥωμαλεώτεραι τῇ δυνάμει ἐγένοντο, εὐτονοῦσαι ἐρρωμένως ἐκινοῦντο, τεταμέναι καὶ τῇ δυνάμει σφριγῶσαι· σφριγανὸν γάρ ἐστι τὸ ἰσχυρὸν καὶ στερεόν.

1260. σκαρθμῷ: σὺν τῷ ποδί. LgSm(P)

1262. ἐπαγαίετο: ἔχαιρεν, ἐγαυρία. LgGgSmP

22 ἐγαυρία LP : om. GS

1266 a. 〈μεταπαιφάσσουσαν:〉 λάμπουσαν. Lm

b. τὸ δὲ μεταπαιφάσσεσθαι γράφεται καὶ μεταπαιφάσσουσαν. ἑκατέρως δὲ τὸ διαλάμπειν σημαίνει. P

1268—69 a. καὶ τότε οὐκ ἐπὶ πολὺν καιρὸν ἀφέξεσθαι τῶν ἄθλων ἔμελλον. Lm (P)

b. κληῖδες τὰ ζυγά, ἐφ’ ὧν οἱ ἐρέται κάθηνται.

1 Apoll. Lex. Hom. 100, 8 B. Hesych. κληῖδες sch. Lyc. 295 3 Eust. 1404, 55

1270. Ἀρήιον: τὸ πλησίον τοῦ ἱεροῦ τοῦ Ἄρεως, ὅπου καὶ τὸ κῶας.

1271—72. βαλβίς ἐστιν, ᾗ ἐπιβάλλουσιν οἱ δρομεῖς γραμμή, σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἐκκοπὴν τοῦ φρέατος. ὁ δὲ νοῦς· τοσοῦτον δὲ τῆς πόλεως ἀφεστήκει, ὅσον ἡ νύσσα ἀπὸ τῆς βαλβίδος ἤτοι τῆς ἀφετηρίας.

3 -βάλλουσιν L : -βαίνουσιν P 5 ἀφεστήκει K : ἀφέστηκεν

1286. χρίμψε: πλησίον ἐγένετο. Lg(P)

1288. νήριτα: τὰ μεγάλα καὶ ἀναρίθμητα. Lg (P)

1290 a. κευθμῶνος: κοιλώματος. Lg (P)

8 -ώματος (P) : -ωμάτων L

b. 〈ἵνα τέ σφισιν ἔσκε〉 βόαυλα: ὅπου ἦν αὐτοῖς ἡ βοόστασις. Lg (P)

1291. κεκαπνίσθαι φησὶ τὴν βοόστασιν ἐκ τῆς τοῦ πυρὸς ἀποφορᾶς τοῦ στόματος τῶν ταύρων.

1299. ἐυρρίνοις: τοῖς εὐβύρσοις καὶ καλῶς ἐρρινωμένοις. ἢ εὐπνόοις· διὰ γὰρ τῆς ῥινὸς τὸ πνεῦμα πέμπεται.

13 ἐρρινωμένοις (P) : ἐρριμένοις L : ἐρρινημένοις AF

1300. μαρμαίρουσι: κυρίως †καίουσι†, μετενήνοχε δὲ τὴν φωνήν.

16 1301. Et. Gen. (B) πιμπράσαι: φυσῶσαι. III 1301. Ἀπολλώνιος. 15 πιμπράσαι κυρίως καίουσαι prop. Wil. ad l.

1302—03. 〈ἐξ αὐτοῦ πέλεται βρόμος:〉 ἀπὸ τῆς σφοδροτάτης φυσήσεως ἐνεργούσης ἔσωθεν.

16 hoc sch. a praecedente separavit Fr. ἐπὶ pro ἀπὸ K

1304. αἶθος: πῦρ, φλόξ. LgP

1310 a. σφῆλε γνύξ: σφαλῆναι ἐποίησε καὶ ἤνεγκεν ἐπὶ τὰ γόνατα.

19 ἐπὶ τὰ γόνατα LmSmP (hic cum l. ὀκλάξ e v. 1308)

b. βεβολημένον: βεβλημένον καὶ πληγέντα. LgP

1313 a. 〈γούνασιν:〉 τοῖς ἑαυτῶν. Lm

22 ἑαυτῶν W : -οῦ

b. ἐλυσθείς: ἐκταθείς. LGgSmP

1317. 〈ἐνέδησε:〉 τοῖς ἱμᾶσι. LgSm (P)

1318 a. θοή: διά τὸ εἰς ὀξύ λήγειν. Lg (P)

b. κορώνῃ: τῷ τοῦ ζυγοῦ κρίκῳ συνήρμοσεν. LGmSm(P)

26 συνήρμοσεν L (P) : om. GS

1319—20. οἱ Τυνδαρίδαι, φησίν, ἀπὸ τοῦ πυρὸς ἐχωρίσθησαν εἰς τὴν ναῦν. Lm (P)

Γ 1321 a—1354/56 a

1321 a. 〈γέντο:〉 ἔλαβε. Sm

b. θοῶν: ὀξέων. Lg (P)

c. 〈ἔμπλειον:〉 γέμουσαν. Lg

1323 a. ἐργατίνης: ἐργάτης, γεωργός. LgP

b. ἀκαίνῃ: ἀντὶ τοῦ κέντρῳ. ἄκαινα δέ ἐστι μέτρον δεκάπουν, Θεσσαλῶν εὕρεμα, ἢ ῥάβδος ποιμενικὴ παρὰ Πελασγοῖς ηὑρημένη· περὶ ἧς Καλλίμαχός φησιν (fg 214 Schn. = 7, 7 Pfeiffer)· ‘ἀμφότερον, κέντρον τε βοῶν καὶ μέτρον ἀρούρης.’

5 Et. Gen. (B Voss.) ἄκαινα: ἡ ῥάβδος. Ἀπολλώνιος III 1323. Θεσσαλική ἐστι ῥάβδος, τὸ καλούμενον βούκεντρον. ὠνομάσθη δὲ οὕτως. Νεῖλος ὁ τῶν Αἰγυπτίων ποταμός, ἀναβλύζων καὶ ἀνερχόμενος διὰ τοῦ θέρους, τὰ ὅρια τῆς γῆς τῶν Αἰγυπτίων τῇ ὑγρασίᾳ λύων καὶ μιγνὺς ἀπώλλυεν (Et. M., ἀπώλυμεν B, ἀπόλλομεν Voss.). ἐλαττουμένου (Voss., ἐλαττομ- B) δὲ αὐτοῦ καὶ πάλιν (B, πάλιν καὶ Voss.) καταβαίνοντος μάχη καὶ ἀμφισβήτησις τοῖς Αἰγυπτίοις (B, τῶν -ων Voss.) περὶ ὁρίων τοσαύτη ἐγίνετο, ὥστε καὶ ἀλλήλους φονεύειν. ὕστερον δὲ ῥάβδον λαβόντες τὰς ἑαυτῶν γαίας ἐγεωμέτρουν πρὸ (Voss., περὶ B) τῆς ἀναβάσεως τοῦ ποταμοῦ καὶ ἐσημειοῦντο, καὶ πάλιν μετὰ τὴν ἀπόβασιν τοῦ ποταμοῦ τῇ αὐτῇ ῥάβδῳ γεωμετροῦντες, ἕκαστος τὴν ἰδίαν γῆν ἀπελάμβανε δίχα μάχης καὶ φόνου. ἐκλήθη οὖν ἡ ῥάβδος ἐκείνη ἄκαινα, δι’ ἧς ἐγεωμέτρουν, ἡ στεροῦσα αὐτοὺς τοῦ καίνειν ἀλλήλους, ὅ ἐστι φονεύειν. λέγεται δέ, ὅτι Θεσσαλός τις εὑρεθεὶς ἐν τῇ Αἰγύπτῳ ἐπενοήσατο τῇ ῥάβδῳ γεωμετρεῖν τὴν γῆν. ἔνθεν καὶ Πελασγίδι εἶπεν ἀντὶ τοῦ Θεσσαλικῇ. ἐργατίνης δὲ ὁ γεωργός (ἐργ. δὲ ὁ γ. hic in Et. M., ὁ γ. post Ἀπολλώνιος in B, om. Voss.). cf. W 80 Hesych. ἄκαινα Συν. ἀ. (46, 5 Ba. Phot. Suid.) Eust. 911, 51 16 1342. Et. Gen. (B) ἐργατίναι: οἱ γηπόνοι. οἷον III 1340—1342.

1331. ὀκρυόεσσα: νῦν ἀντὶ τοῦ τραχεῖα· ἡ τραχεῖα διεσχίζετο γῆ. Lm (P)

1332. 〈κρατερῷ:〉 μεγάλῳ. Sm

1335 a. 〈λαῖον:〉 γράφεται βαθμόν. Lg

b. 〈λαιόν:〉 βοῦν. Sm

1340. 〈ἀνομένοιο:〉 λείπει τὸ υ, ἵν’ ᾖ ἀνυομένοιο. ἢ ἑτέρως λείπει τὸ ο καὶ ἔστιν ἀνυμένοιο. Sm

1345. διεπτοίησεν: ἐθορύβησεν ὥστε φεύγειν. Lm (P)

1354—56 a. [τὸν δ’ ἕλεν ἀμφασίη:] οὗτος καὶ οἱ ἑξῆς στίχοι

17 hoc sch. non ad v. 1372, sed huc pertinere primus vidit Valckenaer Eur. Phoen. 1755, 277; cf. etiam Wil. Hell. Dicht. 2, 1924, 230. 324

εἰλημμένοι εἰσὶ παρ’ Εὐμήλου (fg 9 Kink. 191), παρ’ ᾧ φησι Μήδεια πρὸς Ἴδμονα. Σοφοκλῆς δὲ ἐν ταῖς Κολχίσι (fg 341 Pearson) πεποίηκε τὸν ἄγγελον, τοῦ Αἰήτου πυθομένου περὶ τῶν προειρημένων ‘ἦ βλαστὸς οὐκ ἔβλαστεν οὑπιχώριος;’ λέγοντα· ‘καὶ κάρτα φρίξας τ’ εὐλόφῳ σφηκώματι χαλκηλάτοις ὅπλοισι μητρὸς ἐξέδυ.’ ταῦτα δὲ Ἀπολλώνιος παραγέγραφεν.

2 Ἴδμονα L : Ἰάσωνα P (cf. W 38) 3 πυθομένου K : -όμενον 6 κρᾶτα Bergk. τ’ W : τῶν L : (κρᾶτα-) γ’ Jebb : om. P σφηκώματι Valckenaer : -κώμενα L : -νώματι P 7 μητρὸς ἐξέδυ Rutgers : μὴ προσεξέδυ

b. φρίξαν: ἐξωρθοῦντο, φοβεροὶ ἐφαίνοντο. Lm (P)

c. 〈φρίξεν:〉 ἔλαμψε. Sm

d. 〈ἀμφιγύοις:〉 διπλοῖς. Sm

1358. Ὄλυμπον εἶπεν ὁμοίως τοῖς νεωτέροις τὸν οὐρανόν. Lm (P)

12 Hesych. Ὄλυμπος Συν. Ὄ. (316, 31 Ba. Phot. Suid.)

1360. 〈ἄελλαι:〉 γράφεται ἀῆται. Lg

1363. ἀναλδήσκοντες: ἀναδιδόμενοι, αὐξανόμενοι. Lg (P)

14 Et. Gen. (B) ἀλδήσκω: ... καὶ ‘ἀναλδήσκοντες ὑπὸ χθόνα’ (III 1363) ἀντὶ τοῦ ἀναδιδόμενοι, αὐξόμενοι.

1365. περιηγέα: περιφερή. LgP

1366. σόλον: δίσκον. Lg (P)

1371. σπιλάδας ἤτοι τὰ κύματα, ἀλλαχοῦ δὲ τὰς πέτρας. Sm

1376 a. κατάικες: συστροφαί. Lg (P)

b. 〈κατάικες:〉 καταιγίδες. Sm

1377—79. οἷος δ’ οὐρανόθεν πυρόεις ἀναπάλλεται: γράφεται καὶ ἀπολάμπεται. περὶ τῶν διατρεχόντων ἀστέρων καὶ ῥᾳδίως ἀφανιζομένων τὸν λόγον ποιεῖται, οἳ τῇ τῆς φορᾶς ὀξύτητι παραπλήσιόν τι ἔχουσιν ἐπιβαλλομένῳ. ὁλκὸν δὲ λέγει τὸ ὑπὸ τῆς ὀξύτητος παρασυρόμενον αὐτῷ φέγγος. τὰς δὲ τοιαύτας φαντασίας ὁ

22 τῇ τῆς φορᾶς ὀξύτητι Wellauer : τῇ τῆς ὀξύτητος φορᾷ L : διὰ τὴν τῆς φορᾶς ὀξύτητα P 23 ἐπιβαλλομένῳ W : ὑποβούλημα ὑπὸ τῆς ὀξύτητος W : ὑπὸ τὴν -τα : διὰ τὴν -τα K

Μουσαῖος (2 B 17 Diels-Kranz) ἀναφερομένας φησὶν ἐκ τοῦ ὠκεανοῦ κατὰ τὸν αἰθέρα ἀποσβέννυσθαι. τοὺς δὲ ὑπὸ Μουσαίου ἀστέρας εἰρημένους Ἀπολλώνιος πιθανῶς μαρμαρυγὰς εἴρηκε· τὰς γὰρ γινομένας ἀκαταλήπτους διὰ τὴν ὀξύτητα ἀποστίλψεις ἀφ’ οὗτινος μαρμαρυγὰς καλοῦσιν. ἀπίθανον δὲ τῷ τοιούτῳ ἀστέρι παραβαλεῖν τὸν Ἰάσονα πρὸς ἐπικίνδυνον ἆθλον πορευόμενον, τῷ ἅμα τῷ φανῆναι εὐθέως σβεννυμένῳ. εἰ δέ τις λέγοι τῷ Πυρόεντι αὐτὸν ὡμοιωκέναι, περὶ οὗ Ἐπιγένης ἐν τῷ Περὶ τῶν Χαλδαϊκῶν μαθηματικῶν προειπὼν περὶ τῶν πλανητῶν, [λέγων] ὧν φησιν ἕνα εἶναι τὸν Πυρόεντα, προσαγορευόμενον [δὲ] ὑπὸ μὲν Ἑλλήνων Ἄρεως, ὑπὸ δὲ Χαλδαίων Ἡρακλέους 〈...〉· φησὶ γὰρ καὶ ἐπισυρομένου αὐτοῦ μαρμαρυγὰς καὶ σπινθῆρας γίνεσθαι, ὁ δὲ Πυρόεις δυσκίνητός ἐστιν.

3 sch. 1018 cum loc. sim. 9 Et. Gen. (A B) Πυρόεις: III 1377. 〈ὅτι ὁ (ὁ A, om. B) ἀστὴρ ὑπὸ μὲν Ἑλλήνων Ἄρης λέγεται, ὑπὸ δὲ Αἰγυπτίων καὶ ἀστρονόμων Πυρόεις, ὑπὸ δὲ Χαλδαίων Ἡρακλῆς. Ἀπολλώνιος. — Cic. De nat. deor. II 20 Ach. Isag. Arat. Phaen. 43, 20 M.〉 1 ἐκ τοῦ αἰθέρος κατὰ τὸν ὠκεανὸν coll. Pseudoplut. Plac. phil. III 2 Bergk Opusc. II 683 n. 85 4 ἀφ’ οὗτινος W : ἐφ’ οὗτινος L : om. P 〈οὖν〉 post οὗτινος addi vult Wil. ad l. 7 Ἐπιγένης Lobeck Aglaoph. 1829, 341 : Περι-. dubitat de hac coni. Rehm RE² VI 66 8 ἐν τῷ περὶ τῶν Χαλδαϊκῶν μαθηματικῶν Stiehle : ἐν τῷ περὶ τῆς Χαλκιδικῆς (Χαλδαϊκῆς Rutgers 1618, 467) τῶν μαθηματικῶν L : ἐν τοῖς Χαλκιδικοῖς (Χαλδικοῖς V) περὶ τῶν μαθημάτων P 9 verbo λέγων deleto ὧν φησιν ἕνα Wil. ad l. : ὑφ’ ἓν L : aliter P 10 del. Wil. ad l. μὲν P : om. L Χαλδαίων cum Et. Rutgers : Χαλκιδέων — lac. ind. Wil. ad l. 16 καιρόν Sg

1384. τελλομένους: φαινομένους. LgP

1386. 〈ἀγχούροισιν:〉 γείτοσι. Sm

1389—90 a. οὐδὲ βολῇσι μίμνει ἐς ὡραίην: ὡραίην παραγωγῶς εἶπεν ἀντὶ τοῦ εἰς ὥραν καὶ τὸν δέοντα καιρόν, ὡς ‘ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει’ (Hom.). τὸ δὲ ἑξῆς· οὐδὲ μίμνει ὥστε εἰς ὥραν τερεήμεναι βολαῖς ἠελίοιο.

b. 〈τερεήμεναι:〉 φρυγῆναι. Sg

1391. ὁλκοί: αὔλακες. Lg (P)

1394. 〈ἀγοστῷ:〉 ἀγκῶνι. Sm

1395. δομήν: τὴν τοῦ σώματος σύστασιν καὶ χρόαν. LgP

1 χρόαν L : χροιάν P

1397 a. προὔτυψαν: προῆλθον. LgSmP

b. ὅσον εἶχον ὑπὲρ γῆς, τοσοῦτον καὶ ὑπὸ γῆν. Lm (P)

1398. πλαδαροῖσι: διύγροις. LgSm (P)

1401. 〈ἀλωήων:〉 κηπουρῶν. Sm

1403. σημαντῆρα: τὸν δεσπότην. LgP

Περιοχὴ τοῦ δ' τῶν Ἀργοναυτικῶν

Τοῦ δ' τῶν Ἀργοναυτικῶν τὰ κεφάλαιά ἐστι ταῦτα.

οἱ Ἀργοναῦται διαπεράσαντες τὸν Πόντον ὡς ἐπὶ τὸν Ἴστρον, διὰ τοῦ ποταμοῦ κατηνέχθησαν καὶ ἐπεραιώθησαν εἰς τὸ πάλαι μὲν καλούμενον Κρόνιον 〈πέλαγος, νῦν δὲ Ἀδρίαν〉· ἔνθα καὶ ἀναιροῦσι τὸν Ἄψυρτον δόλῳ. ἀγανακτοῦντος δὲ τοῦ Διὸς ἐπὶ τούτῳ καὶ δυσπνοίᾳ θέλοντος παρατρέψαι τοὺς Ἀργοναύτας, Ἥρα ἐπιπέμπει ἀνέμους, καὶ διὰ τοῦ Ἠριδανοῦ εἰς τὴν περὶ Σαρδὼ καταφέρονται θάλασσαν, καθαίρονται δὲ ὑπὸ Κίρκης· καὶ διαπλέουσι τὰς Πλαγκτὰς πέτρας, Θέτιδος μετὰ τῶν ἄλλων Νηρεΐδων προπεμπούσης, τὰς δὲ Σειρῆνας παραπλέουσι. διασωθέντες δὲ εἰς τὴν πάλαι μὲν Δρεπάνην, αὖθις δὲ κληθεῖσαν Κέρκυραν, τοὺς διὰ τῶν Συμπληγάδων διώκοντας αὐτοὺς Κόλχους καταλαμβάνουσιν, οἵτινες τὸν Ἀλκίνουν ἐξῃτοῦντο τὴν Μήδειαν. ὁ δὲ ὑπερθέμενος εἰς τὴν αὔριον, ἔφη παρθένον μὲν οὖσαν τῷ πατρὶ ἀποστέλλεσθαι, εἰ δὲ γυνὴ εἴη, παραδίδοσθαι τῷ ἀνδρί. γίνεται οὖν ὁ γάμος ἐκείνῃ τῇ νυκτί, καὶ οὕτως ἄπρακτοι γενόμενοι οἱ Κόλχοι μένουσιν ἐν τῇ Σχερίᾳ, δεδοικότες ἐπανελθεῖν πρὸς Αἰήτην. ἀποπλεύσαντες δὲ οἱ Ἀργοναῦται κατασύρονται τῆς Λιβύης εἰς Σύρτιν. καὶ τελευτῶσι μὲν Κάνθος καὶ Μόψος, ἀποροῦσι δὲ περὶ σωτηρίας τοῖς Ἀργοναύταις ἐπιφαίνεται Τρίτων καὶ ὡς διασωθήσονται δηλοῖ. βαστάσαντες οὖν τὴν ναῦν ἐκόμισαν εἰς τὴν Τριτωνίδα λίμνην. εἶτα γίνονται ἐν Κρήτῃ, ᾗ εἴργοντο προσελθεῖν ὑπὸ Τάλω· ὃν ἐπῳδαῖς ἠφάνισε Μήδεια. μετὰ δὲ ταῦτα παραγίνονται εἰς Αἴγιναν κἀκεῖθεν διασῴζονται εἰς Θεσσαλίαν.

4 Πόντον P : ποταμὸν L 5 Πόντου pro ποταμοῦ K εἰς τὸν Ἀδρίαν post κατην. add. P 6 suppl. K 8 παρατρ- F : περιτρ- L : ἀνατρ- P 11 παραπλ- K : ἀποπλ- 13 καταλ- P : διαλ- L 14 τὴν Μ. PA : om. L 17 τῇ Σχ. F : γῇ Σχ. L : τῇ Σχ. γῇ P

1—5 a. Αὐτὴ νῦν κάματ〈ον〉: ἐλλείπει τὸ ὦ μόριον, ἵνα ᾖ ὦ θεά. ὁ δὲ νοῦς· αὐτὴ νῦν ἐμοὶ εἰπέ, ὦ Μοῦσα, τόν τε μόχθον καὶ τὰς βουλὰς Μηδείας, ἀποροῦντός μου, ὥστε μὴ δύνασθαι εἰπεῖν, πότερον ἐρωτικῷ πάθει ἢ κακώσεως φυγὴν ποιουμένη κατέλιπε τὴν πατρίδα.

3 quae verba ἀποροῦντός μου sequuntur L et hoc loco praestat et scholio b annexa, ubi del. W Phil. 81, 1926, 21 ὥστε — εἰπεῖν L² : om. L¹ : aliter P 4 κατέλιπε L¹P : ἀπ- L²

b. ἦ γὰρ ἔμοιγε ἀμφα〈σίῃ〉: ἀντὶ τοῦ ἀπορίᾳ, ἀφασίᾳ.

7. 〈ἐπὶ σφίσι: δοτικὴ ἀντὶ αἰτιατικῆς·〉 οὐ γὰρ ἔστι παρ’ αὐτοῖς. Lg

6 suppl. W

8. στυγερῷ ἐπὶ θυμὸν ἀέθλῳ· στυγερὸν εἶπε τὸν ἆθλον, ἐφ’ ᾧ αὐτὸς κατεστύγναζε δυσφορῶν.

οὐ K : οὕτως

11. ἀλεγεινότατον: ἤτοι κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ε· ἔστι γὰρ ἀλγεινότατον, παρὰ τὸ ἀλγεῖν εἰρημένον. ἢ εἴρηται τὸ τὰς φροντίδας ἔχον, ὥστε τὴν λέξιν εἶναι παρὰ τὸ ἀλέγειν.

10 Epim. Hom. (An. Ox. I 78, 3) Et. M. 58, 50 Eust. 1126, 5 11 παρὰ τὸ HF : παρὰ τοῦ L : om. P

12. τρέσσε δ’ ἠύτε τις: κεμάς ἐστιν ἡ νέα ἔλαφος. διαφορὰν δέ φασιν εἶναι κεμάδος καὶ νεβροῦ· κεμάδα γὰρ εἶναι τὴν ἔτι κοιμωμένην ἐν τῷ σπηλαίῳ, οἷον κοιμάδα τινὰ οὖσαν, νεβρὸν δὲ τὸν ἤδη μείζονα καὶ ἐπὶ βοράν ἐξιόντα καὶ νεμόμενον.

13 Et. Gen. (AB) κεμάς: . . . IV 12—13. κεμάς (δὲ add. B) ἐστιν ἡ νεογνὴ ἔλαφος. διαφορὰν δὲ φασιν εἶναι κεμάδος καὶ νεβροῦ· κεμάδα γὰρ εἶναι τὴν ἔτι (sch., ἐπὶ AB) κοιμωμένην τῷ σπηλαίῳ, νεβρὸν δὲ τὸν μείζονα καὶ ἐπὶ βοράν νεμόμενον. . . . sch. II 696 sch. B K 361 Apoll. Lex. Hom. 97, 33 B. Hesych. κεμάς Συν. κ. (273, 11 Ba. Phot. Suid.) Eust. 811, 37 16 fortasse καὶ 〈νεωστί〉 ἐπὶ βοράν cum loc. sim.

13. τάρφεεσιν: πυκνώμασιν. Lg (P)

14. ὀίσσατο: ἀπὸ τοῦ οἴω γέγονε ῥήματος κατὰ διαίρεσιν ὀίω 〈...〉. μήποτε δὲ καί τὸ ‘δοάσσατο’ (Hom.) περισσῷ κέχρηται τῷ δ, ὡς καὶ τὸ ‘δνοφερὸν ὕδωρ’ (Hom.)· παρὰ γὰρ τὸ νέφος πεποίηται. καὶ παρὰ τὸ ἷψαι Σοφοκλῆς ἐν Ἰξίονι (fg 296 Pearson) δίψιόν φησι

15 sch. BT Θ 248 Apoll. Lex Hom. 115, 1 B. Epim. (An. Ox. II 393, 24) Et. M. 599, 43 Et. Gud. 403, 44. 48 Sturz 21 sch. ABT Δ 171 Apoll. Lex. Hom. 59, 18 B. Strab. VIII 370 Hesych. δίψιον. δ. Ἄργος Et. M. 281, 15. 681, 11 Eust. 133, 39. 461, 8 19 lac. ind. W

τὸν βεβλαμμένον, καὶ Ὅμηρος (Δ 171) ‘πολυδίψιον Ἄργος ἱκοίμην’ πολλάκις βεβλαμμένον.

1 τὸν P : τὸ L

16. ἐπίιστορας: συνίστορας, συνειδυίας. LgP

17. περιβρομέεσκον ἀκουαί: ἐνήχουν αἱ ἀκοαί, ὥσπερ ἐρχομένων τινῶν ἀξόντων αὐτὴν πρὸς τὸν πατέρα.

18. πυκνὰ δὲ λαυκα〈νίης〉: λαυκανίας, τῆς ἀρτηρίας, δι’ ἧς τὸ πνεῦμα ἑλκόμενον καταφέρεται. κουρὶξ δὲ κατὰ κόρρης, κατὰ κεφαλῆς· πολλάκις δὲ προσχρῶνται ἐπὶ τοῦ τίλλειν τὰς τρίχας. LGmSmP

7 Hesych. κουρίξ. κ. αἰνυμένους Eust. 966, 63. 1924, 12 6 λαυκανίας L(P) : om. GS 7 καταφέρεται GS : φέρεται LP : ἀνέρχεται A 8 πολλάκις κτλ. LP : om. GS

23—24. πτερόεις δέ οἱ: οἷον κοῦφος· ἐκουφίσθη τοῦ προτέρου λογισμοῦ, ταχέως μετέπεσεν αὐτῆς ἡ ψυχή, εἰς ἱλαρότητα μετετράπη.

9 προτέρου P : πρότερον L

35. διειλυσθεῖσα: λάθρα διεξελθοῦσα τοῦ δόμου, ἀποδράσασα, φυγοῦσα.

36. ληιάς: αἰχμάλωτος, δοριάλωτος.

38. ἀηθέσσουσα: ἀηθὴς οὖσα. δύης δὲ κακοπαθείας.

42. ἀοιδαῖς: ταῖς διὰ φαρμάκων ἐπῳδαῖς. Lm (P)

16 sch. Call. H. III 12 Poll. VII 62 Hesych. πέζα. ᾤα Συν. π. ὤ. (335, 7. 420, 17 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 820, 6 Et. Gud. 573, 44 Sturz Eust. 146, 29. 1828, 55

46. πέζαν: τὸ ἀπολῆγον τοῦ χιτῶνος, ὃ ἡμεῖς ᾤαν λέγομεν· τὸ γὰρ πρότερον ὑπὲρ τοῦ μὴ τρίβεσθαι δέρμα προβάτου προσέρραπτο.

52. ἀμφί τε δυσπαλέας: χαλεπὰς καὶ κακάς. ἢ τὰς ἐπὶ κακῷ ἀναδιδομένας ἐκ τῆς γῆς· πλείονα γὰρ τῶν σωτηρίων τὰ φθοροποιά. ἢ τὰς δυσχερῶς σινομένας.

18 Et. Gen. (AB) δυσπαλέας ῥίζας: IV 52. τὰς κακῶς ἀναδιδομένας, ἀπὸ τοῦ πάλλω. ἢ δυσχερῶς γινομένας (v. supra). Ἀπολλώνιος (Ἀπ. A, om. B). 20 σιν- W : γιν-

54. τὴν δὲ νέον Τιτηνίς: Ἥλιος καὶ Σελήνη Ὑπερίονος τοῦ Τιτᾶνος καὶ Θείας εἰσὶ παῖδες, ὡς Ἡσίοδός φησι (Theog. 371)· ‘Θεία δ’ Ἠέλιον τέκε λαμπράν τε Σελήνην.’

23 Ἡ. τε μέγαν λ. Hesiodus

55. φοιταλέην: ἐμμανῆ, μανιωδῶς πορευομένην· φοῖτος γὰρ ἡ μανία λέγεται. καὶ Εὐφορίων (fg 108 Scheidw.)·

24 Hesych. Suid. φοῖτος

‘φοιταλέος διὰ πᾶσαν ἄδην ἐπάτησε κοθόρνῳ.’

μήποτε διὰ τοῦτο καὶ τὰς ἑταίρας φοιτάδας λέγομεν.

1 διὰ L : δ’ ἀνὰ P ἄδην Valckenaer : ἄλην

57—58. οὐκ ἄρ’ ἐγὼ μούνη μετὰ Λάτμιον: Λάτμος ὄρος Καρίας, ἔνθα ἔστιν ἄντρον, ἐν ᾧ διέτριβεν Ἐνδυμίων. ἔστι δὲ καὶ πόλις ἡ λεχθεῖσα Ἡράκλεια. λέγεται δὲ κατέρχεσθαι εἰς τοῦτο τὸ ἄντρον τὴν Σελήνην πρὸς Ἐνδυμίωνα. περὶ δὲ τοῦ τῆς Σελήνης ἔρωτος ἱστοροῦσι Σαπφὼ (fg inc. lib. 83 Lobel = 134 B. III 132) καὶ Νίκανδρος ἐν β' Εὐρωπείας (fg 24 Schn.).

τὸν δὲ Ἐνδυμίωνα Ἡσίοδος (fg 11 Rz.²) μὲν Ἀεθλίου τοῦ Διὸς καὶ Καλύκης, παρὰ Διὸς εἰληφότα τὸ δῶρον ἵν’ αὐτῷ ταμίαν εἶναι θανάτου, ὅτε θέλοι ὀλέσθαι 〈...〉 καὶ Πείσανδρος (16 fg 7 J.) καὶ Ἀκουσίλαος (2 fg 36 J.) καὶ Φερεκύδης (3 fg 121 J.) καὶ Νίκανδρος ἐν β' Αἰτωλικῶν (fg 6 Schn.) καὶ Θεόπομπος ὁ ἐποποιός. φασὶ δὲ αὐτὸν οἱ μὲν †Σπαρτιάτην†, οἱ δὲ Ἠλεῖον· Ἴβυκος δὲ ἐν α' (fg 44 B. III 249) Ἤλιδος αὐτὸν βασιλεῦσαί φησι.

ἐν δὲ ταῖς Μεγάλαις Ἠοίαις (Hes. fg 148 Rz.²) λέγεται τὸν Ἐνδυμίωνα ἀνενεχθῆναι ὑπὸ τοῦ Διὸς εἰς οὐρανόν, ἐρασθέντα δὲ Ἥρας· εἰδώλῳ παραλογισθῆναι [τὸν ἔρωτα] νεφέλης καὶ ἐκβληθέντα κατελθεῖν

3 sch. Theocr. III 49/51 a. c 9 Apoll. Bibl. I 56 15 Paus. V 8, 1 3 Λάτμος K : -ον 5 λέγεται — Εὐρωπ. in L post Ἅιδου p.265 lin. 1, in P post verba Theocriti ib. lin. 19 leguntur eaque sententiis ita inversis, ut περὶ — Εὐρ. praeeant verba λέγεται — Ἐνδυμίωνα. huc trai. Wil. 1931, 116 n. 2, rectum sententiarum ordinem restituit W 50 8 cum Nicander in Aetolicis (v. infra) de Endymione egerit, auctor libri de Europa scripti Keilio excidisse videtur; Mnaseam eum fuisse propter Germanici l. l. putat de Sybel Ausf. Lex. I 1248 Εὐρωπείας K : -πης 10 ἵν’ αὐτῷ Rzach : ἐν αὐτῷ : ἑαυτῷ A. cf. W 32 11 ὅτε μέλλοι Pseud.-Eud. 256, 17 Fl. ἐλέσθαι A lac. ind. W, δὲ τὰ αὐτὰ φησι post Πείσ. add. P 13 ὁ ἐποποιός Pflugk : ἐν ἐποποιοῖς L : ἐποποιοῖς P sententiae φασὶ — Ἠλεῖον et Ἴβυκος — φησι in P coniunctae leguntur eaeque post κοιμᾶσθαι p. 265 lin. 16 iniectae, cum L priorem post καθεύδειν ib. lin. 5, posteriorem post καθεύδειν ib. lin. 3 praestet, verum ordinem restitvere conatus est W 50 14 Καριάτην prop. Valckenaer Callim. Eleg. 1799, 70, Ἡρακλεώτην caute Wil. ad l. 18 del. K

εἰς Ἅιδου. Ἐπιμενίδης (3 B 14 Diels-Kranz) δὲ αὐτὸν παρὰ θεοῖς διατρίβοντα ἐρασθῆναί φησι τῆς Ἥρας, διόπερ Διὸς χαλεπήναντος αἰτήσασθαι διὰ παντὸς καθεύδειν. τινὲς δὲ διὰ 〈τὴν〉 πολλὴν δικαιοσύνην ἀποθεωθῆναί φασιν αὐτὸν καὶ 〈...〉 αἰτήσασθαι παρὰ Διὸς ἀεὶ καθεύδειν.

ἔνιοι δὲ ἀναιροῦσι τὸν ἐπὶ τῷ Ἐνδυμίωνος ὕπνῳ μῦθον. φιλοκύνηγον γὰρ αὐτὸν γενόμενον, νύκτωρ πρὸς τῇ σελήνῃ κυνηγεῖν διὰ τὸ ἐξιέναι τὰ θηρία κατὰ τοῦτον τὸν καιρὸν ἐπὶ τὰς νομάς, τὰς δὲ ἡμέρας ἐν σπηλαίῳ αὐτὸν ἀναπαύεσθαι, ὥς τινας οἴεσθαι πάντοτε αὐτὸν κοιμᾶσθαι. οἱ δὲ ἀλληγοροῦσι τὸν μῦθον, λέγοντες ὡς ἄρα Ἐνδυμίων πρῶτος ἐπεχείρησε τῇ περὶ τὰ μετέωρα φιλοσοφίᾳ, παρασχεῖν δὲ αὐτῷ τὰς ἀφορμὰς τὴν σελήνην ἔν τε φωτισμοῖς καὶ κινήσεσιν, δι’ ὃ καὶ νύκτωρ σχολάζοντα τούτοις ὕπνῳ μὴ χρῆσθαι, κοιμᾶσθαι δὲ μεθ’ ἡμέραν. τινὲς δὲ τῷ ὄντι φίλυπνόν τινα γεγονέναι τὸν Ἐνδυμίωνα, ἀφ’ οὗ καὶ παροιμία ‘Ἐνδυμίωνος ὕπνος’ ἐπὶ τῶν πολὺ κοιμωμένων ἢ ἀμελῶς τι πραττόντων ὡς δοκεῖν κοιμᾶσθαι.

καὶ Θεόκριτος μέμνηται (III 49 sq.)·

‘ζαλωτὸς μὲν ἔην ὁ τὸν ἄτροπον ὕπνον ἰαύων Ἐνδυμίων.’ 1 sch. Theocr. III 49/51 b 6 sch. Theocr. III 49/51 a 10 sch. 263/64 b Plin. Nat. hist. II 43 Germ. sch. Arat. Phaen. 201, 6 Br. Myth. Vat. I 229 Fulg. Myth. II 19 15 Zenob. III 76 Suid. Ἐνδυμίωνος ὕπνον καθεύδεις 20 sch. III 533 a. b cum loc. sim. 22 Plut. Coni. praec. 48 De def. orac. 13 3 add. Jacoby I 383 4 lac. ind. W, ubi P add. πλημμελήσαντά τι 18 ἔην L : ἐμὶν cum Theocr. P

59—61 a. ἦ θαμὰ δὴ καὶ σεῖο: μεμύθευται, ὡς ἄρα αἱ φαρμακίδες τὴν σελήνην ταῖς ἐπῳδαῖς κατασπῶσι. τοῦτο δὲ ποιεῖν δοκοῦσιν αἱ Θεσσαλαὶ σφαλεῖσαι τῆς ὑπολήψεως· καθὸ Ἀγλαονίκη, Ἡγεμόνος θυγάτηρ, ἔμπειρος οὖσα τῆς ἀστρολογίας καὶ εἰδυῖα τὰς ἐκλείψεις τῆς σελήνης, ὁπότε μέλλοι αὐταῖς ἐγγενήσεσθαι, ἔφασκε τὴν θεὸν κατασπᾶν,

20 τοῦτο λέγει, ἐπειδὴ μυθεύονται, ὡς ἄρα αἱ φαρμακίδες τὴν σελήνην κατασπῶσι ταῖς ἐπῳδαῖς. καὶ μάλιστα δοκοῦσι τοῦτο ποιεῖν αἱ Θετταλαί, ὡς καὶ Ἀριστοφάνης (Nub. 749 sq.)· ‘γυναῖκα φαρμακίδα πριάμενος Θετταλὴν νύκτωρ τὴν σελήνην καθέλοιμι δι’ αὐτῆς’ ceteris praetermissis A. cf. W 30 21 κατασπῶσι PA : -αι L

καὶ παραχρῆμα περιέπιπτε συμφοραῖς, τῶν οἰκείων τινὰ ἀποβαλοῦσα. ὅθεν κατὰ τὸν βίον λέγεται παροιμία ἐπὶ 〈...〉 ‘τὴν σελήνην κατασπᾷ’.

2 Plut. Prov. II 13 Zenob. IV 1 Suid. ἐπὶ ἑαυτῷ τὴν σελήνην καθέλκεις 2 ἐπὶ P : ἐπεὶ L lac. ind. W, ubi praestant τῶν συμφοριαῖς κεχρημένων ὅτι P, τῶν ἑαυτοῖς κακὰ ἐπισπωμένων paroemiographi

b. μνησαμένη φιλό〈τητος〉: τῆς τοῦ Ἐνδυμίωνος διὰ τῶν σῶν ἐπῳδῶν. σκοτίη δὲ ἐν ἀσελήνῳ, διὰ τὴν ἐμὴν περὶ τὸν ἐρώμενον ἀσχολίαν. διαλαμβάνουσι δὲ ἔνιοι τὴν τῆς σελήνης ἔκλειψιν ὑπὸ φαρμακίδων γίνεσθαι καθαιρουμένης, οἱ δὲ παλαιοὶ καθαιρέσεις ἐκάλουν τὰς ἐκλείψεις.

9 novum sch. W constituit ex iis, quae in cod. scholio 59/61 a adhaerent

63. ἀνιηρόν: ἀθεράπευτον. LgP

66 a. 〈τὴν δ’ αἶψα πόδες φέρον:〉 παρὰ [δὲ] τῷ τὰ Ναυπακτικὰ πεποιηκότι (fg 7 Kink.) οὐκ ἔστι κατὰ τὴν ἰδίαν προαίρεσιν ἐξιοῦσα ἡ Μήδεια, ἀλλ’ ἐφ’ ἑστίασιν καλουμένων τῶν Ἀργοναυτῶν κατ’ ἐπιβουλήν, ἐνστάντος τοῦ τῆς ἀναιρέσεως αὐτῶν καιροῦ, προτραπομένου δὲ τοῦ Αἰήτου ἐπὶ τὴν Εὐρυλύτης τῆς γυναικὸς συνουσίαν, Ἴδμονος ὑποθεμένου τοῖς Ἀργοναύταις ἀποδιδράσκειν, καὶ Μήδεια συνεκπλεῖ. L

11 ἐφ’ ἑστίασιν Marckscheffel 1840, 410 : ἐφ’ ἑστίαν : ἐφέστιος K καλουμένων τῶν Ἀργοναυτῶν W : καλουμένη (ἀνακαλ- K). οἱ γὰρ Ἀργοναῦται 12 post καιροῦ lac. ind. K προτραπ- F : προτρεπ-

b. 〈ἐγκονέουσαν:〉 ἀποσπεύδουσαν. Lg

69. ἔδαιον: ἔκαιον, ἀνῆπτον. LgP

70. ὄρθια: ἀντὶ τοῦ ἐπιτεταμένως, μεγάλως. Lm (P)

71. περαιόθεν: γέγονε μὲν ἀπὸ τοῦ πέρας καὶ περαία καὶ τὸ περαιόθεν. ὅθεν καὶ ἤπειρος λέγεται πᾶσα ἡ γῆ καταχρηστικῶς, κυρίως δὲ ἡ εἰς ἄπειρον ἐκβάλλουσα, ὡς φανερὸν Εὐριπίδης πεποίηκεν (fg 1010 N.²)· ‘ἤπειρον εἰς ἄπειρον ἐκβάλλων χθόνα.’

19 Apoll. Lex. Hom. 84, 20 B. Hesych. ἤπειρος Συν. ἡ. (251, 20 Ba. Phot. Suid.) Io. Philop. Comm. in Arist. Meteor. 19, 23 Hayd. Or. Werf 613, 55 Et. M. 433, 54 Et. Gud. 246, 59 Sturz 18 πέρας καὶ περαία K : περαία καὶ πέρας L : aliter P 22 ἤπειρον P : ἄπ- L ἐκβάλλων L : ἐσβάλλω P

86. φεύγωμεν, πρὶν τόνδε θοῶν: ὁ μὲν Ἀπολλώνιός φησι νυκτὸς πεφευγέναι τὴν Μήδειαν ἐπὶ τὴν ναῦν, Αἰήτου συνέδριον ἔχοντος

23 τόνδε F : τῶνδε L : om. P

Κόλχων περὶ διαφθορᾶς τῶν ἡρώων· ὁ δὲ τὰ Ναυπακτικὰ πεποιηκὼς (fg 8 Kink.) ὑπὸ Ἀφροδίτης φησὶ τὸν Αἰήτην κατακοιμηθῆναι, ἐπιθυμήσαντα τῇ αὑτοῦ γυναικὶ συγγενέσθαι, δεδειπνηκότων παρ’ αὑτῷ τῶν Ἀργοναυτῶν καὶ κοιμωμένων, διὰ τὸ βούλεσθαι αὐτὸν τὴν ναῦν ἐμπρῆσαι·

‘δὴ τότ’ ἄρ’ Αἰήτῃ πόθον ἔμβαλε δῖ’ Ἀφροδίτη Εὐρυλύτης φιλότητι μιγήμεναι, ἧς ἀλόχοιο, κηδομένη φρεσὶν ᾗσιν, ὅπως μετ’ ἄεθλον Ἰήσων νοστήσῃ οἶκόνδε σὺν ἀγχεμάχοις ἑτάροισιν.’

ὁ δὲ Ἴδμων συνῆκε τὸ γεγονὸς καί φησι·

‘φευγέμεναι μεγάροιο θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν.’

τὴν δὲ Μήδειαν τὴν ποδοψοφίαν ἀκούσασαν ἀναστᾶσαν συνεξορμῆσαι. λέγει δὲ καὶ Ἡρόδωρος (31 fg 53 J.) ταῦτα.

4 Ἀργοναυτῶν K : Κόλχων 11 φευγέμεν ἐκ Meineke : φευγέμεναι

87. δώσω δὲ χρύσειον: ὁ μὲν Ἀπολλώνιος μετὰ τὸ φυγεῖν τὴν Μήδειαν ἐκ τοῦ Αἰήτου οἴκου πεποίηται ὑπισχνουμένην τὸ κῶας τῷ Ἰάσονι· ὁ δὲ τὰ Ναυπακτικὰ γράψας (fg 9 Kink.) συνεκφέρουσαν αὐτὴν τὸ κῶας κατὰ τὴν φυγήν, κατὰ τὸν αὑτοῦ οἶκον κείμενον [τοῦ Αἰήτου]· ὁ δὲ Ἡρόδωρος (31 fg 52 J.) μετὰ τὴν ἀνάξευξιν τῶν ἀγρίων ταύρων ἀποσταλῆναι τὸν Ἰάσωνα ὑπὸ τοῦ Αἰήτου ἐπὶ τὸ κῶας, τὸν δὲ πορευθέντα φονεῦσαί τε τὸν δράκοντα καὶ τὸ κῶας ἀπενεγκεῖν πρὸς Αἰήτην, τὸν δὲ δόλῳ καλέσαι αὐτοὺς ἐπὶ δεῖπνον.

17 αὑτοῦ L : om. PA del. W 18 ἀγρίων ταύρων C. Mueller : Ἀργοναυτῶν

89. ἐπίιστορας: μάρτυρας. LgP

91. ὀνοτήν: μεμπτήν. Lg P

94. προσπτύξατο: περιέλαβε. LgP

102. παρέκ νόον Αἰήταο: μὴ βουλομένου τοῦ Αἰήτου. Lg (P)

104. 〈ἔωσαν:〉 ἤλασαν. Lg

106. ἔμπαλιν ἀίσσουσα: εἰς τοὐπίσω ὁρμῶσα. LgP

111 a. ἄγχαυρον: τὸν καιρὸν τὸν πλησίον καὶ ἐγγὺς τῆς ἡμέρας.

28 Et. Gen. (B) ἄγχαυρον: τὸ καλούμενον λυκόφως. σημαίνει δὲ τὸν ὀρθρινὸν καιρόν, τὸν πλησίον τῆς αὔρας ἤγουν τῆς ἡμέρας· ἀγχίαυρος καὶ ἄγχαυρος. 28 τὸν καιρὸν τὸν πλησίον τῆς ἡμέρας Sm

ὥσπερ λυκόφως· περὶ γὰρ τὸν τοιοῦτον καιρὸν αἱ αὖραι πνέουσι. τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ ποιητοῦ (ε 469)· ‘αὔρη δ’ ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πέλει ἠῶθι πρό.’

1 λυκόφως W : λυκόφωτα L : τὸ καλούμενον λυκόφως P περὶ — πνέουσι P : om. L 7 del. W [αὖρα δὲ ἡ ἡμέρα del. W]. οὕτως εὗρον εἰς τὰ σχόλια τῶν Ἀργοναυτικῶν τοῦ Ἀπολλωνίου. cf. W 70

b. κνώσσουσιν: ὑπνώττουσιν. Lg (P)

115—17 a. 〈ἵνα〉 Κριοῦ: ἐν Κόλχοις, ὅπου πρῶτον τὸν Φρίξον κομίσας ὁ κριὸς ἀνεπαύσατο. Lm P

8 Φρίξου K

b. [ὅν ῥά ποτ’ Αἰολίδ〈ης〉:] Διονύσιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς (32 fg 2 c J.) λέγει Κριὸν γεγονέναι Φρίξῳ παιδαγωγῷ, ὃν πρῶτον αἰσθόμενον τὴν ἐκ τῆς μητρυιᾶς ἐπιβουλὴν ὑποθέσθαι φυγεῖν, ὑφ’ οὗ καὶ σωθέντος τοῦ νεανίου διαδεδόσθαι, ὡς ἄρα ἐπὶ κριοῦ μέχρι Κόλχων διασωθείη ὁ Φρίξος. L

7 sch. I 256/59 cum loc. sim.

125. ἀνιόντος: ἀνατέλλοντος. LgP

131—35 a. ἔκλυον, οἳ καὶ πολλόν: ὑπερβολῇ κέχρηται περὶ ποσότητα, εἴ γέ φησι τὴν τοῦ δράκοντος φωνὴν τοῖς μὲν μακρὰν οὖσι τῶν Κόλχων ἀκούεσθαι, αὐτοῖς δὲ μή.

b. ἑκὰς Τιτηνίδος Αἴης: τοῦ Τιτῆνος ποταμοῦ, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ χώρα Τιτηνὶς κέκληται, μνημονεύει Ἐρατοσθένης ἐν Γεωγραφίᾳ (fg III B 76 Berger). ὁ δὲ Λύκος ποταμὸς ἀπὸ Ἀράξου φερόμενος συγκίρναται Φάσιδι, καὶ οὕτως ἀπολέσας τὸ ἴδιον ὄνομα ἐκδίδωσιν εἰς θάλασσαν. τὸ δὲ αὐτὸ τοῦτο γίνεται ἐπί τε Ὀνοχώνου τοῦ κατὰ Θεσσαλίαν καὶ Πηνειοῦ καὶ Παμίσου· ὅταν γὰρ εἰς ταὐτὸ συρρεύσωσιν, Πηνειὸς καλοῦνται. ὁ δὲ Ἀράξης ποταμὸς Σκυθίας. Μητρόδωρος δὲ ἐν α' τῶν Περὶ Τιγράνην (184 fg 1 J.) τὸν Θερμώδοντα Ἀράξην φησὶ λέγεσθαι. Καυκασίαν δὲ θάλασσαν τὴν Κασπίαν φησὶ διὰ τὸ συνάπτειν τῷ Καυκάσῳ.

20 sch. III 1085 Herod. VII 129 23 sch. II 972/75 a 17 Γεωγραφικοῖς K 21 Πηνειοῦ L : Σπερχειοῦ (P) Πηνειὸς K e loc. sim. : Σπερχειὸς 22 immo ποταμὸς Ἀρμενίας

c. βέλτιον δὲ Καυκασίαν θάλασσαν νῦν τὸν Εὔξεινον νοεῖν τὸν πλησιάζοντα τῷ Καυκάσῳ· οὐ γὰρ εἰς τὴν Κασπίαν, ἀλλ’ εἰς τὸν Εὔξεινον ἐκδίδωσιν ὁ Φάσις. P

25 cf. W 38 2 Κασπίαν Schaefer : Καυκασίαν

140—42 a. καπνοῖο στροφ〈ά〉λ〈ιγγες〉: αἱ τοῦ καπνοῦ τοῦ σφοδροῦ εἱλήσεις.

5 novum sch. constituit Fr.

b. 〈εἱλίσσονται:〉 κατὰ τὴν ἀναφοράν· διὰ δὲ τοῦ ἄλλη δ’ αἶψ’ ἑτέρη ἐπιτέλλεται δηλοῖ τὸ συνεχὲς τῆς ἐπαναφορᾶς.

c. εἰλίγγοισι: ταῖς εἱλήσεσι καὶ συστροφαῖς τοῦ σφοδροῦ καπνοῦ.

d. ἐπήορος: μετέωρος. LgP

e. 〈ἐξανιοῦσα:〉 γράφεται καὶ ἀίσσουσα. Lm

143—44 a. ἀπειρεσίας ἐλέλιξε: πολλάς. ὑπερβολικῶς καὶ τοῦτο εἴρηκε διαγράφων τὸ τέρας τοῦ δράκοντος. ῥυμβόνας δὲ τὰς εἱλήσεις τῆς σπείρας, τὰς περιδινήσεις. — καὶ Εὐριπίδης ἐν Πειρίθῳ (fg 593 N.²): ‘σὲ τὸν αὐτοφυῆ πάντων [θεῶν] αἰθέρα ῥύμβῳ’, τουτέστιν ἐν κινήσει, ὅθεν καὶ τὸ κινούμενον τροχίσκιον ὑπὸ τῶν φαρμακίδων ῥυμβίον καλεῖται. καὶ παρ’ Εὐπόλιδι (fg 72 Kock I 274)· ‘ὦ ῥύμβε, μαστίξας ἐμέ’, οὕτω δὲ λέγουσι τὰς περιφερεῖς κινήσεις.

11 Et. Gen. (AB) ῥυμβόνας: IV 144. ῥυμβόνες εἰσὶν αἱ εἱλήσεις καὶ κινήσεις τῆς σπείρας (B, πείρας A), οἱονεί· τὰς κοτυλώδεις (A, καμπυλ- B) καμπάς. ἀζαλέας τὰς σκληράς (A, ξηράς B). sch. I 1134/39 b cum loc. sim. 12 σπείρας εἱλήσεις Sm 13 ceteri testes ita: σὲ τὸν αὐτοφυῆ τὸν ἐν αἰθερίῳ ῥύμβῳ πάντων, unde apparet θεῶν glossam esse ultimae voci adiectam 16 οὕτω (scil. ῥυμβόνας) — κινήσεις post καλεῖται leguntur, trai. W 63

b. ἀζαλέῃσιν ἐπηρεφέας φολίδεσσιν: ξηραῖς λεπίσιν ἐσκεπασμένας. Lm (P)

19 sch. 1589 19 εἴσατο F : -ετο P, L in contextu

145. εἴσατο: ὥρμησεν. Lg P

147. θέλξαι ἀντὶ τοῦ κοιμίσαι. LmP

20 γρ. lemmati praem. L, cf. W 52

148 a. χθονίην: ὡς καὶ ὑπὸ γῆν διατρίβουσαν. εὐαντέα δὲ τὴν εὐάντητον καὶ εὐεξίλαστον ἢ εὐαπάντητον.

21 χθονίην P : νυκτιπόλον L

b. 〈εύαντέα:〉 εὐσυνάντητον. Lg

150—51 a. οἴμῃ θελγόμενος: τῇ ἐπῳδῇ ταπεινούμενος. LgP

b. ἀνελύετ’ ἄκανθ〈αν〉: τὰ τῶν ὄφεων ὀστᾶ ἄκανθαι λέγεται. κατὰ κοινοῦ δὲ τὸ γηγενέος, ὡς καὶ ἄλλα ἑρπετά 〈...〉.

26 lac. ind. W, suppleas fere γηγενῆ ἐστιν

155. περιπτύξαι: περιλαβεῖν. LgP

156—66 a. ἡ δέ μιν ἀρκέυθ〈οιο〉: ἐν τούτοις καὶ τοῖς ἐφεξῆς φησι τὴν Μήδειαν, ἐπιρραίνουσαν ἀρκεύθῳ φάρμακον, κοιμίσαι τὸν δράκοντα ἐπάδουσαν, καὶ οὕτω τὸ κῶας ἀνελέσθαι καὶ χωρισθῆναι ἀμφοτέρους ἐπὶ τὴν ναῦν κοιμωμένου τοῦ θηρίου, συμφώνως Ἀντιμάχῳ (fg 10 B. II 291). καὶ Φερεκύδης φησὶν ἐν Ζ' (3 fg 31 J.) φονευθῆναι τὸν δράκοντα ὑπὸ Ἰάσονος. ἡ δὲ ἀρκέυθος δένδρον τι ἀκανθῶδες, Ἀπόλλωνος ἴδιον, ὡς ἱστορεῖται ἐν γ' τῶν εἰς Μουσαῖον ἀναφερομένων (2 B 2 Diels-Kranz).

7 Et. Gen. (AB) ἄρκευθος: φυτὸν ἀκανθῶδες (A, εἶδος φυτοῦ ἀκανθώδους B), οὗ τὴν ὀδμὴν πάντα τὰ ἑρπετὰ ἀποστρέφονται. παρὰ τὸ τὴν ἀράν, ὅ ἐστι βλάβην (ὅ — βλ. A, om. B), κεύθειν· ἡ τὴν ἀρὰν κεύθουσα, ἀράκευθος καὶ ἄρκευθος. ἢ διὰ τὸ ἔχειν τὰς ἀκάνθας κεκρυμμένας. οἷον IV 156. Ἀπολλώνιος (οἷον sqq. A, om. B). Et. Gud. 197, 21 De Stef. sch. Theocr. I 133 b. c 3 φησι F : φασι τὸ φάρμ. P 6 〈... δὲ〉 καὶ Φερεκύδης Wil. ad l. 8 ἱερόν pro ἴδιον Platt

b. νήριτος: πολλή. LgP

c. πολυπρέμνοιο: πολυστελέχου. Lg (P)

12 167. Et. Gen. (AB) διχομήνιδα: IV 167. διχομήνιδα τὴν πεντεκαιδεκάτην

168. 〈ἐξανέχουσαν:〉 εἰσβάλλουσαν. Lg

175 a. ἀγρῶσται: οἱ κυνηγοί· ἀπὸ τοῦ ἀγρώσσω ῥήματος πέπτωκεν. Ὅμηρος (ε 53)· ‘ἰχθὺς ἀγρώσσων πυκινὰ πτερὰ δεύεται ἅλμῃ.’

13 Et. M. 14, 12 ἀγρῶται: οἱ κυνηγέται, ἀπὸ τοῦ ἀγρώσσω

b. ἀχαιϊνέην: Ἀχαία ἐστὶ τῆς Κρήτης πόλις, ἐν ᾗ γίνονται ἀχαιϊνέαι λεγόμενοι ἔλαφοι. 〈...〉 καὶ οἱ σπαθῖναι λεγόμενοι ἔλαφοι, οἱ δὲ κέρατα μεγάλα ἔχοντες κεράσται.

16 Et. Gen. (AB) ἀχαιϊνέα: ἡ ἔλαφος. Ἀπολλώνιος ἐν δ' τῶν Ἀργοναυτικῶν· IV 175. ἀπὸ Ἀχαιϊνέας πόλεως, ἐν ᾗ εἴδη ἐλάφων εἰσὶν μεγάλων. οὕτως Ὧρος Περί Ἐθνικῶν. cf. W 89 Eust. 711, 42. cf. W 62 Hesych. σπαθίνης 17 ἀχ. λεγόμενοι HF lac. ind. W 63 σπαθῖναι Nauck : επαθιναῖοι L : -αία (καλεῖται) P

176—77. βεβρίθει λήνεσσιν: τοῖς ἐρίοις, ὅθεν καὶ λανάριοι

19 Et. Gen. (AB) ληνέων: IV 173. τὸ λῆνος σημαίνει τὸ ἔριον, λίνον δὲ τὸ λινοῦν. 19 ἐρίοις LgGgSm

καλοῦνται οἱ κτενισταί. πολλοὶ δὲ χρυσοῦν τὸ δέρας εἰρήκασιν, οἷς Ἀπολλώνιος ἠκολούθησεν. ὁ δὲ Σιμωνίδης (fg 21 B. III 396) ποτὲ μὲν λευκὸν ποτὲ δὲ πορφυροῦν, Διονύσιος δὲ ὁ Μιτυληναῖος (32 fg 2 a J.) ἄνθρωπόν φησι γεγενῆσθαι, παιδαγωγὸν τοῦ Φρίξου, ὀνόματι Κριόν.

1 sch. 1146/48 sch. Eur. Med. 5 Tzetz. Chil. I 431 (cf. W 67)

181. ἀφασσόμενος: ψηλαφῶν. Lg P

182. νοσφίσσεται: ἀφαιρήσεται. LgP

190. μηκέτι νῦν χάζεσθε: ἀναχωρεῖτε καὶ μεριμνᾶτε περὶ τῆς εἰς τὴν πατρίδα ἀνακομιδῆς. τινὲς δὲ γράφουσι φράζεσθε.

3 sch. I 256/59 cum loc. sim.

191—93. ἤδη γὰρ χρειώ: ἡ γὰρ χρεία, φησίν, ἧς χάριν τοῦτον τὸν πλοῦν ὑπέστημεν τὸν χαλεπόν, εὐκόλως ταῖς βουλαῖς τῆς κόρης τετέλεσται.

200—02 a. ἑζόμενος πηδοῖσι: τοῖς πλατέσι τῶν κωπῶν· δι’ οὗ δηλοῖ τὰς κώπας ἀπὸ μέρους. πηδὸν γὰρ καλείται τὸ πλατὺ τῆς κώπης· Θεόφραστος (Hist. plant. V 7, 6) δὲ εἶδος ξύλου τὸ πηδόν.

12 sch. η 328 Apoll. Lex. Hom. 131, 15 B. Hesych. πῆδος. πηδῷ Eust. 613, 9. 1582, 23

b. οἱ δὲ ἡμίσεις ὁπλισθέντες ἀμύνεσθε τοὺς ἐπιόντας. ἔχμα δὲ βολάων εἴρηκε τὰς ἀσπίδας. Lm (P)

c. θοόν: ἀντὶ τοῦ θοῶς ἐπιρρήματος. Lg (P)

213. περίπυστος: περιβόητος. LgP

214—15. ἐς δ’ ἀγορὴν ἀγέροντο: συνηθροίζοντο πρὸς μάχην. καί φησιν· ὡς οὐκ ἔστι χειμῶνος τὰ κύματα τῆς θαλάσσης τεκμήρασθαι, οὕτως οὐδὲ τὸ πλῆθος τῶν ὁπλισθέντων Κόλχων. L

218. 〈παρεμέτρεον:〉 παρέπλεον. Lg

22 fortasse παρέθεον

223—30 a. πεύκην περιμήκεα: τὴν λαμπάδα, ὡς ἐμπρήσων τὴν ναῦν.

ὁ μὲν Ἀπολλώνιος ἄπρακτόν φησιν ἀναχωρῆσαι τὸν Αἰήτην σὺν ὀχήματι ἡνιοχοῦντος Ἀψύρτου, Διονύσιος δὲ ὁ Μιλήσιος (32 fg 10 b J.) φησιν, ὅτι καταλαβὼν τὴν ναῦν ὁ Αἰήτης παραταξαμένων τῶν ἀριστέων Ἶφιν ἀνεῖλεν Ἀργεῖον, Εὐρυσθέως ἀδελφόν, καὶ αὐτὸς πολλούς ἀπέβαλε. Φερεκύδης δὲ ἐν Ζ' (3 fg 32 a J.) τὴν Μήδειάν φησιν ἆραι μικρὸν ὄντα

29 Apoll. Bibl. I 133 sch. Eur. Med. 167. 1134 25 φησιν P : om. L 27 ἀριστέων (P), cf. sch. d : ἀρίστων L 29 Ζ' L : δ' P ὄντα P : om. L

τὸν Ἄψυρτον ἐκ τῆς κοίτης, Ἰάσονος εἰπόντος αὐτῇ, 〈καὶ〉 ἐνεγκεῖν πρὸς τοὺς Ἀργοναύτας· ἐπεὶ δὲ ἐδιώχθησαν, σφάξαι καὶ μελίσαντας ἐκβαλεῖν εἰς τὸν ποταμόν. ἐν δὲ τοῖς Σκύθαις ὁ Σοφοκλῆς ἑτερομήτορα τῆς Μηδείας τὸν Ἄψυρτον λέγει (fg 546 Pearson)· ‘οὐ γὰρ ἐκ μιᾶς κοίτης ἔβλαστον, ἀλλ’ ὁ μὲν Νηρηίδος βλάστεσκε τέκνον ἄρτι, τὴν δ’ Εἰδυῖα πρὶν ποτ’ Ὠκεανοῦ κόρη τέκεν.’

1 add. F 2 μελίσαντας e sch. d P : μαδίσ- L. conicias μελίσασαν 5 ἐκ L : ἀπὸ P 7 βλ. τ. ἄ. W et Wil. ad l. : βλ. ἄ. τ. K : τ. ἄ. βλ. βλάστεσκε LV : βλαστάνεσκε P τὴν δ’ P : ἣν L 8 τέκεν K : τίκτεν

b. νηῦς ἤδη κρατε〈ροῖσιν〉: ἡ ναῦς, φησίν, βιαίᾳ ὁρμῇ τὸν πλοῦν ἤνυεν τῇ τε τῶν ἐρετῶν δυνάμει βιαζομένη καὶ τῷ τοῦ ποταμοῦ καθέλκοντι ῥεύματι.

c. καταβλώσκοντι: ἀντὶ τοῦ κατωφόρῳ. Lg (P)

d. αὐτάρ ἄναξ ἄτῃ: ὁ δὲ Αἰήτης, φησίν, ἐν πολλοῖς κακοῖς γεγενημένος τὸν Ἥλιον καὶ τὸν Δία μάρτυρας τῶν πεπραγμένων ἐπεκαλεῖτο.

φησὶ δὲ ὁ Ἀπολλώνιος διὰ τούτων τὸν Αἰήτην ἄπρακτον ὑποστρέψαι, διὰ δὲ τῶν ἑξῆς (v. 224 sq.) φησι τὸν Ἄψυρτον νέον ὄντα ἡνιοχεῖν παραβεβηκότα τῷ πατρί. Διονύσιος δὲ ὁ Μιλήσιος (32 fg 10 a J.) φησιν, ὅτι Αἰήτης ἐδίωξεν αὐτούς· οἱ δὲ ἀριστεῖς ἠγωνίζοντο ἀκοντίζοντες, οἱ δὲ περὶ τὸν Αἰήτην ἵππευον· ἔνθα καὶ Ἶφιν τελευτῆσαι τὸν Σθενέλου· καταβαλόντα γὰρ δύο τῶν περὶ Αἰήτην ἱππέων περικατάληπτον γενέσθαι ὑπὸ τοῦ Αἰήτου, περισπασθέντα τῷ βρόχῳ. ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς φησιν, ὡς οἱ Κόλχοι εἰς φυγὴν ἐτράπησαν. Φερεκύδης δὲ ἐν Ζ (3 fg 32 b J.) διωκομένους ἀναβιβάσαι ἐπὶ τὴν ναῦν τὸν Ἄψυρτον καὶ μελίσαντας ῥῖψαι εἰς τὸν ποταμόν. Σοφοκλῆς δὲ ἐν Κολχίσι (fg 343 Pearson) φησι κατὰ τὸν οἶκον τοῦ Αἰήτου τὸν παῖδα σφαγῆναι. ἑξῆς δὲ Ἀπολλώνιος τὴν ἀπειλὴν τάσσει τὴν πρὸς τοὺς Κόλχους.

28 243. Et. Gen. (B) Αἰαίη: ἡ Μήδεια. [‘Αἰαίη δολόεσσα’ (1 32) καὶ del. W] IV 243. ἀπὸ τῆς Αἴης πόλεως. Ἀπολλώνιος. Et. Gen. (B) ἔνει: IV 243. 252. Αἰαίη ἀπὸ Αἴ[αι]ης πόλεως. cf. W 83 22 περισπασθέντα Wil. : περισπαθέντα L : om. P

246. ἡ γάρ: ἡ Μήδεια. LgP

247—52. καὶ δὴ τὰ μέν, ὅσσα θυηλ〈ή〉: ἐκ τούτου βούλεται δηλῶσαι, ὅτι τοιαύτην θυσίαν ἐβούλετο τελέσαι ὁποίαν φαρμακίδες. Νύμφις δὲ ἐν τῷ ς' Περὶ Ἡρακλείας (fg 14 M. III 15) Ἑκάτης φησὶν ἱερὸν εἶναι ἐν τῇ Παφλαγονίᾳ Μηδείας ἱδρυσαμένης. κατὰ δὲ τὴν ἀποσιώπησιν ἐμφάσει κέχρηται, τὴν ταῖς φαρμακίσι τελουμένην θυσίαν μὴ ἐξεργαζόμενος.

6 -αζόμενος W : -άζεσθαι L : 〈ἔχων〉 -άζεσθαι Wil. ad l. : aliter P 7 del. F

257—62 a. νισόμεθ’ [ἐς] Ὀρχομενόν: διὰ τούτων φησὶν ὁ Ἄργος ἀληθῆ αὐτοῖς εἰρῆσθαι ὑπὸ Φινέως (II 421)· εἶναι γὰρ πλοῦν ἕτερον ἔξω φέροντα, ὃν Αἰγύπτιοι ἱερεῖς ἐσημήναντο. ἐγίνωσκε γὰρ τὰ μέρη ἐκεῖνα ὁ Ἄργος. διό φησιν· ὄντως δὴ τῇ ἐσωτάτῃ ὁδῷ κεχρημένοι, ᾗ καὶ ἡμεῖς εἰς Ὀρχομενὸν ἐπορευόμεθα, πορεύεσθε. L

12 ἐν τοῖς Ἀργοναύταις L : τοὺς -ας P

b. ἔστι γὰρ πλόος ἄλλος: Ἡρόδωρος ἐν τοῖς Ἀργοναύταις (31 fg 10 J.) φησὶ διὰ τῆς αὐτῆς 〈κατ〉ελθεῖν θαλάσσης, δι’ ἧς ἦλθον εἰς Κόλχους. Ἑκαταῖος δὲ ὁ Μιλήσιος (1 fg 18 a J.) ἐκ τοῦ Φάσιδος διελθεῖν εἰς τὸν ὠκεανόν, εἶτα ἐκεῖθεν εἰς τὸν Νεῖλον, ὅθεν εἰς τὴν ἡμετέραν θάλασσαν. τοῦτο δὲ ὁ Ἐφέσιος Ἀρτεμίδωρος (fg 136 Stiehle Phil. 11, 1856, 236) ψεῦδός φησιν εἶναι· τὸν γὰρ Φάσιν μὴ συμβάλλειν τῷ ὠκεανῷ, ἀλλ’ ἐξ ὀρέων καταφέρεσθαι. τὸ αὐτὸ καὶ Ἐρατοσθένης ἐν γ' Γεωγραφικῶν (fg III B 74 Berger) φησι. Τιμάγητος δὲ ἐν α' Περὶ λιμένων (fg 1 M. IV 519) τὸν μὲν Φᾶσιν 〈καταφέρεσθαι . . ., τὸν δὲ Ἴστρον〉 καταφέρεσθαι ἐκ τῶν †Κελτικῶν† ὀρῶν, ἅ ἐστι τῆς Κελτικῆς, εἶτα ἐκδιδόναι εἰς Κελτῶν λίμνην, μετὰ δὲ ταῦτα εἰς δύο σχίζεσθαι τὸ ὕδωρ, καὶ τὸ μὲν εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον εἰσβάλλειν, τὸ δὲ εἰς τὴν †Κελτικήν† θάλασσαν· διὰ δὲ τούτου τοῦ στόματος πλεῦσαι τοὺς Ἀργοναύτας καὶ ἐλθεῖν εἰς Τυρρηνίαν. κατακολουθεῖ δὲ αὐτῷ καὶ Ἀπολλώνιος. Ἡσίοδος (fg 64 Rz.²) δὲ καὶ Πίνδαρος ἐν Πυθιονίκαις

13 〈κατ〉ελθεῖν Schwartz : ἐλθεῖν L : ἐπανελθεῖν P 20 μὲν Φᾶσιν L : Ἴστρον φησι P suppl. Schwartz 21 Ἑρκυνίων vel Ῥιπαίων pro Κελτικῶν prop. Muellenhoff 1870, 431 sqq. 22 Κελτῶν K : Κέλτον L : Κελτικὴν P μετὰ — Ἀπολλώνιος ut supra L : ἐκεῖθεν δὲ τὸ ὕδωρ σχίζεσθαι εἰς δύο, καὶ τὸ μὲν εἰς τὴν Κελτ. θάλ. ἐκβάλλειν, τὸ δὲ εἰς τὸν Εὔξ. πόντον. διὰ τούτου οὖν τοῦ στόματος ἀναπλεύσαντας τοὺς Ἀργοναύτας ἀφικέσθαι εἰς Πυρήνην (cf. Herod. II 33), ἐκεῖθεν διὰ τοῦ ἑτέρου στόματος [καὶ del. Schaefer] καταπλεῦσαι εἰς τὴν Κελτ. θάλ. P. cf. W 40

(IV 25 sq.) καὶ Ἀντίμαχος ἐν Λύδῃ (fg 12 B. II 291) διὰ τοῦ ὠκεανοῦ φασιν ἐλθεῖν αὐτοὺς εἰς Λιβύην, καὶ βαστάσαντας τὴν Ἀργὼ εἰς τὸ ἡμέτερον πέλαγος 〈παρα〉γενέσθαι.

2 φασιν P : φησιν L 3 〈παρα〉γεν- Schwartz : γεν- L : ἀφικέσθαι P

c. οὐδέ τί πω Δαναῶν: τοὺς Αἰγυπτίους πολλοὶ παλαιοτάτους εἶναί φασιν, Ἡρόδοτος (II 2) δὲ Φρύγας. Μύσημης δὲ ἐν α' Αἰγυπτιακῶν (M. IV 369) καὶ Λέων ἐν α' τῶν Πρὸς τὴν μητέρα (fg 1 M. II 331) καὶ Κνωσσὸς ἐν α' Γεωγραφικῶν τῆς Ἀσίας (M. III 158) πάντων ἀρχαιοτάτους Αἰγυπτίους εἶναί φασιν.

δοκεῖ δὲ πρῶτον Θήβην κατ’ Αἴγυπτον κτισθῆναι, ὡς φησι Ξεναγόρας ἐν α' Χρόνων (240 fg 1 J.). καὶ Νικάνωρ δὲ λέγει ἐν ταῖς Μετονομασίαις (fg 15 M. III 634) ἐν Αἰγύπτῳ πρώτην κτισθῆναι πόλιν Θήβας, καὶ αὐτὸς συμφωνῶν τῷ Ἀρχεμάχῳ (fg 6 M. IV 315).

Ἵππυς (fg 1 M. II 13) δὲ τοὺς Αἰγυπτίους πρώτους 〈γεγενῆσθαι〉 στοχάζεται 〈ἐκ〉 τῆς τοῦ ἀέρος κράσεως καὶ 〈ἐκ τοῦ〉 γονιμώτατον εἶναι τὸ τοῦ Νείλου ὕδωρ. γεγονέναι δὲ αὐτούς φησιν ὁ Ἀπολλώνιος πρὸ τοῦ πάντα τὰ ἄστρα φανῆναι· καθὸ τήν τε φύσιν κατανοῆσαι αὐτῶν δοκοῦσι καὶ τὰ ὀνόματα θεῖναι, 〈καὶ〉 τὰ μὲν ιβ' ζῴδια θεοὺς βουλαίους προσηγόρευον, τοὺς δὲ πλάνητας ῥαβδοφόρους.

Ἡρόδοτος (l. l.) δέ φησι Φρύγας πρώτους γεγενῆσθαι. ὕστερον δὲ Ψαμμίτιχος τῶν Αἰγυπτίων βασιλεύς, βουλόμενος διαγνῶναι, τίνες οἱ γηγενεῖς, παρέδωκεν ποιμένι δύο βρέφη, κελεύσας μηδένα φθέγγεσθαι, μόνον δὲ αὐτοῖς αἰγὸς θηλὴν δίδοσθαι. οἱ δὲ δύο ἐτῶν διελθόντων

13 Diod. I 10, 1 17 Diod. II 30, 6 sq. Sext. Emp. Adv. astrol. 31 4 παλαιοτάτους F : -τέρους L : om. P 5 Μύσημης L : Κόσμος P, unde Κοσμάς. fortasse 〈Ἀ〉μώμητος intellegendus est. 7 Cnossi defendit Jacoby RE² XI 929 9 δοκεῖ — Χρόνων reiecit W 10 καὶ Νικ. δὲ λέγ. huc trai. K λέγει W : -ων 11 Μετονομασίαις K : Μετωνυμίαις πρώτην Steph. : πρῶτον L : om. P 12 αὐτὸς scil. Apollonius συμφωνῶν W : -εῖ 13 〈γεγ.〉 στοχάζεται Fr. : -άσασθαι 14 utrumque suppl. W 15 ὕδωρ P : om. L 17 add. F

πρώτην φωνὴν ἀφῆκαν τὸ βέκος· οὕτω δὲ λέγεται παρὰ τοῖς Φρυξὶν ὁ ἄρτος. ἐγνώσθησαν οὖν ἀπὸ τούτου οἱ Φρύγες γηγενεῖς. οἱ δέ φασιν, ὅτι εὔηθές ἐστιν ὑπολαμβάνειν τοῦτο· ἀκούοντες γὰρ οἱ παῖδες βληχωμένων τῶν προβάτων, ὡς ἂν ὑπὸ τῆς φύσεως ἐνεργούμενοι πρὸς τὸ ἔναρθρον τὴν φωνὴν ἀπέστρεψαν.

263—64 a. οἷοι δ’ ἔσαν Ἀρκάδ〈ες〉: μόνοι δὲ ἦσαν Ἀρκάδες, φησί, τῶν Ἑλλήνων ἀρχαιότεροι. Ἀπιδανῆας δὲ τοὺς Πελοποννησίους ἀπὸ Ἄπιδος τοῦ Φορωνέως.

7 Ἀπιδανῆας δὲ τοὺς Π-ους (P) : -ήων δὲ τῶν Π-ων L

b. Ἀρκάδες, οἳ καὶ πρόσθ〈εν〉: οἱ Ἀρκάδες δοκοῦσι πρὸ τῆς σελήνης γεγονέναι, ὡς καὶ Εὔδοξος ἐν Γῆς περιόδῳ (fg 41 Brandes). Θεόδωρος δὲ ἐν κβ' (62 fg 2 J.) ὀλίγῳ πρότερόν φησι τοῦ πρὸς τοὺς Γίγαντας πολέμου Ἡρακλέους τὴν σελήνην φανῆναι. καὶ Ἀριστίας ὁ Χῖος ἐν ταῖς Κτίσεσι καὶ Διονύσιος ὁ Χαλκιδεὺς ἐν α' Κτίσεων (fg 1 M. IV 393) καὶ ἔθνος φασὶν Ἀρκαδίας Σεληνίτας εἶναι. — Μνασέας (fg 4 M. III 150) δέ φησι Προσέληνον Ἀρκάδων βασιλεῦσαι. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Τεγεατῶν πολιτείᾳ (fg 549 Rose 1568b 41) φησίν, ὅτι βάρβαροι τὴν Ἀρκαδίαν ᾤκησαν, οἵτινες ἐξεβλήθησαν ὑπὸ τῶν νῦν Ἀρκάδων, ἐπιθεμένων αὐτοῖς πρὸ τοῦ ἐπιτεῖλαι τὴν σελήνην· διὸ κατωνομάσθησαν προσέληνοι. 〈...〉. Δοῦρις δὲ ἐν ιε' τῶν Μακεδονικῶν (76 fg 9 J.) Ἀρκάδα φησίν, ἀφ’ οὗ ἡ Ἀρκαδία καλεῖται, Ὀρχομενοῦ υἱόν, διὸ καὶ πόλιν τῆς Ἀρκαδίας Ὀρχομενόν. τινὲς δέ φασιν Ἐνδυμίωνα εὑρηκέναι τὰς περιόδους καὶ τοὺς ἀριθμοὺς τῆς σελήνης, ὅθεν καὶ προσελήνους τοὺς Ἀρκάδας κληθῆναι. ἔνιοι δὲ ὑπὸ τοῦ Τυφῶνος 〈...〉· ὑπὸ δὲ Ἄτλαντος καὶ Ξεναγόρας (240 fg 32 J.) εἴρηκεν.

9 Plut. Aet. Rom. 76 sch. Ar. Nub. 397 Suid. βεκεσέληνε. προσέληνοι sch. Lyc. 480 21 Steph. Byz. Θάλπουσα 22 sch. 57/58 cum loc. sim. 25 Diod. III 60, 2. IV 27, 4 sq. Plin. Nat. hist. VII 203 10 Γῆς K : τῇ L : om. P 13 Ἀριστίας L : Ἀρίστων (fg 4 M. III 325) P. cf. W 38 14 Κτίσεσι Rutgers : θέσεσι Κτίσεων Schaefer : -ευς 15 φασὶν P : φησὶν L 20 lac. ind. W 21 φησίν PH : φασίν L 23 ὅθεν — κληθῆναι L : διὰ δὲ τὸ Ἀρκάδα εἶναι προσαγορευθῆναι ὑπ’ αὐτοῦ προσελήνους τοὺς Ἀρκάδας P 25 lac. ind. W, ubi φασιν εὑρεθῆναι P suppl.

265—66. ἀνάσσετο Δευκαλ〈ίδῃσιν〉: οἱ ἀπὸ Δευκαλίωνος τὸ γένος ἔχοντες ἐβασίλευον Θεσσαλίας, ὥς φησιν Ἑκαταῖος (1 fg 14 J.) καὶ Ἡσίοδος (fg 8 Rz.²). ἡ Θεσσαλία δὲ Πελασγὶς ἐκαλεῖτο ἀπὸ Πελασγοῦ τοῦ βασιλεύσαντος.

3 Πελασγὶς Schaefer : Πελασγία L : Θεσσαλίς P

269—71 a. καὶ ποταμὸς Τρίτων: περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναδόσεως διάφοροι αἰτίαι παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἐλέγοντο. Ἀναξαγόρας (cf. 59 A 91 Diels-Kranz) μὲν γάρ φησι διὰ τῆξιν τῆς χιόνος πληθύειν αὐτόν· ᾧ ἕπεται καὶ Εὐριπίδης λέγων (Hel. 1. 3)· ‘Νείλου μὲν αἵδε καλλιπάρθενοι ῥοαί, λευκῆς τακείσης χιόνος ὑγραίνει γύην.’ καὶ Αἰσχύλος (fg 300 N.²) δὲ καὶ Σοφοκλῆς (fg 882 Pearson) ὑπέλαβον τοὺς ὑπὲρ τὴν Αἴγυπτον χιονίζεσθαι τόπους καὶ τηκομένης τῆς χιόνος τὴν χύσιν εἰς τὸν Νεῖλον ἐκδίδοσθαι. Νικαγόρας (M. II 332 b) δέ φησιν ἀπὸ τῶν ἀντοίκων αὐτὸν ῥεῖν. Δημόκριτος δὲ ὁ φυσικὸς (68 A 99 Diels-Kranz) ἀπὸ τοῦ κατὰ μεσημβρίαν ὑπερκειμένου πελάγους λαμβάνειν τὸν Νεῖλον τὴν ἐπίχυσιν, ἀπογλυκαίνεσθαι δὲ τὸ ὕδωρ διὰ τὸ διάστημα καὶ τὸ μῆκος τοῦ πόρου καὶ ὑπὸ τοῦ καύματος ἀφεψόμενον· διὸ καὶ ἐναντίαν φησὶν ἔχειν τὴν γεῦσιν. Οἰνοπίδης δὲ ὁ Χῖος (cf. 41, 11 Diels-Kranz), ὅτι χειμῶνος ὢν ὑπὸ γῆν ὁ ἥλιος ἐκπέμπει τὸ ὕδωρ, τοῦ δὲ θέρους γενόμενος ὑπὲρ γῆν οὐκέτι διὰ τὸ μᾶλλον θερμαίνεσθαι αὐτήν· διὸ κεχαραδρωμένη ἡ γῆ πλεῖον ὕδωρ ἀναδίδωσιν.

5 267. Et. Gen. (AB) Ἠερία: ἡ Αἴγυπτος τὸ πρὶν ἐκαλεῖτο — Ἀπολλώνιος· IV 267—268 —, ὅτι τοῖς ἐπ’ αὐτὴν πλέουσι (B, αὐτῆς κλαίουσι A) κοιλὴ οὖσα οὐ φαίνεται πρὶν ἂν σχεδὸν ὁρμισθῶσι, (Et. M., -ηθῶσι AB) καὶ τότε ὥσπερ ἐξ ὁμίχλης καὶ (καὶ B, om. A) ἀέρος κεκαλυμμένη φαίνεται. sch. I 580 a cum loc. sim. cf. W 81 Ps.-Arist. De inund. Nili Rose 1863, 633—39 Diod. I 38—41 Sen. Nat. Quaest. IV a 2, 17—30 Aët. Plac. phil. IV 1, 1—7 Ael. Aristid. 36, 13 Keil cf. Diels Doxogr. gr. 1879, 226—29 9 Νείλου μὲν αἵδε Eur. : εἰλούμεναι δὲ L : εἰλουμένη δὲ P κ-οι ῥοαί L : -ος -ή P 12 ὑπὲρ τὴν K : ὑπὸ τὴν L : κατ’ P 13 χύσιν V : ῥύαν L 18 Οἰνοπίδης Diels : Ἀριστίας (e sch. 263/64 b) L : Ἀρίστων (fg 2 M. III 324) P φησιν post Χῖος add. H 19 ἐκπέμπει HF 21 κεχαραδρωμένη W : καὶ χαλωμένη

Ἔφορος (70 fg 65 d J.) δὲ ποταμόχωστον εἶναί φησι τὴν Αἴγυπτον, ῥηγνυμένης δὲ τῆς γῆς ὑπὸ τοῦ ἡλίου τῷ ἔαρι ἀναπηδᾶν τὸ ὕδωρ καὶ ἐπαύξεσθαι τὸ ῥεῦμα. Θαλῆς δὲ ὁ Μιλήσιος (cf. 11 A 16 Diels-Kranz) φησιν ὑπὸ τῶν ἐτησίων συνελαυνόμενα τὰ νέφη κατὰ τὰ ὄρη τῆς Αἰθιοπίας αὐτόθι ῥήγνυσθαι· ὅταν δὲ τοῦ ποταμοῦ ἐξεναντίας συστῶσιν αἱ πνοαὶ προσπίπτουσαι τῇ θαλάσσῃ, ἐκ τῆς ἀποπεμπομένης πλήσμης τὰς ὑπερχύσεις ἀναδέχεσθαι τὸν Νεῖλον. Διογένης δὲ ὁ Ἀπολλωνιάτης (64 A 18 Diels-Kranz) ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἁρπάζεσθαι τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης, ὃ τότε εἰς τὸν Νεῖλον καταφέρεσθαι· οἴεται γὰρ πληροῦσθαι τὸν Νεῖλον ἐν τῷ θέρει διὰ τὸ τὸν ἥλιον εἰς τοῦτον τὰς ἀπὸ γῆς ἰκμάδας τρέπειν.

ὁ δὲ Νεῖλος οὕτω τὸ πρότερον ἐκαλεῖτο, Τρίτων. μετωνομάσθη δὲ ἀπὸ Νείλου τοῦ Κύκλωπος τοῦ Ταντάλου, βασιλεύσαντος τῆς χώρας, ὡς Ἕρμιππός (fg 77 M. III 53) φησιν.

11 sch. Lyc. 576 Plin. Nat. hist. V 54 17 Sethe Sesostris 1900 3 Thaletis opinionem cum Thrasyalcis conflatam esse monet Rose 1. 1. 240 5 ὅταν δὲ P : ὅταν γάρ L 8 τοῦ P : om. L

b. ὄμβρος ἅλις: ἀμφιβολία περὶ τὴν σύνταξιν. σημαίνει γὰρ ἤτοι ἅλις ἀνασταχύουσιν ἢ ὅτι οὐ δεύει ὄμβρος ἅλις, ἐπεὶ οὐ βρέχει συνεχῶς κατ’ Αἴγυπτον.

272—74. ἔνθεν δή τινα: Σεσόγχωσις Αἰγύπτου πάσης βασιλεὺς μετὰ Ὦρον τὸν Ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος παῖδα τὴν μὲν Ἀσίαν ὁρμήσας πᾶσαν κατεστρέψατο, ὁμοίως καὶ τὰ πλεῖστα τῆς Εὐρώπης. ἀκριβέστερον δὲ ἔστι τὰ περὶ αὐτοῦ παρὰ Ἡροδότῳ (II 102—10). Θεόπομπος δὲ ἐν γ' (115 fg 46 J.) Σέσωστριν αὐτὸν καλεῖ. Ἡρόδοτος δὲ προστίθησιν (102), ὅτι, εἰ μέν τινας πολέμῳ κατέστρεψεν, στήλας ἐτίθει πῶς ἐνίκησεν· εἰ δὲ παρεχώρουν, γυναικεῖον ταῖς στήλαις αἰδοῖον προσετίθει σύμβολον τῆς μαλακίας. Δικαίαρχος δὲ ἐν α' Ἑλλάδος βίου (fg 7 M. II 235) Σεσόγχωσιν καὶ νόμους [αὐτὸν] θεῖναι λέγει, ὥστε μηδένα

20 etiam Herodotus regem illum Sesostrim nominat 24 Δ. δὲ ἐν α' Ἑλλ. βίου Σεσόγχωσιν postea αὐτὸν deleto W : Δ. δὲ ἐν α' L : Δ. δέ φησιν ἐν β' Ἑλλ. βίου Σεσόγχωσιν [μέχρις αὐτοῦ εἶναι...] L sub finem scholii 276 : καὶ τοῦτο δέ φησι Δ. ἐν β' Ἑλληνικοῦ βίου Σεσώστριδι μεμεληκέναι P

καταλιπεῖν τὴν πατρώαν τέχνην· τοῦτο γὰρ ὑπολαμβάνειν ἀρχὴν εἶναι πλεονεξίας. καὶ πρῶτόν φησιν αὐτὸν εὑρηκέναι ἵππων ἄνθρωπον ἐπιβαίνειν· οἱ δὲ ταῦτα τὸν Ὦρον, οὐ τὸν Σεσόγχωσιν.

276. ἠὲ καὶ οὐ· πουλὺς γὰρ ἄδην: ἢ γὰρ ἐκλελοίπασι τινες τῶν πόλεων κἂν μετονομασμέναι [καὶ] ἀγνοοῦνται, ὑφ’ οὗ τυγχάνουσιν ἐκτισμέναι· τούτου δὲ τὸν χρόνον αἴτιον γεγενῆσθαι. περὶ δὲ τῶν χρόνων, καθ’ οὓς ἐγένετο Σεσόγχωσις, ὁ μὲν Ἀπολλώνιός φησι πουλὺς γὰρ ἄδην ἐπενήνοθεν αἰών, Δικαίαρχος δὲ ἐν α' (v. sch. 272/74) μετὰ τὸν Ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος Ὦρον βασιλέα γεγονέναι Σεσόγχωσιν. γίνεται δὲ ἀπὸ Σεσογχώσεως ἐπὶ τὴν Νείλου βασιλείαν ἔτη ,βφ', 〈ἀπὸ δὲ τῆς Νείλου βασιλείας ἐπὶ τὴν Ἰλίου ἅλωσιν Ζ',〉 ἀπὸ δὲ τῆς Ἰλίου ἁλώσεως ἐπὶ τὴν α' Ὀλυμπιάδα υλγ', ὁμοῦ ,βϠμγ'.

1 ὑπολαμβάνειν K : -ει L : ᾤετο P 2 φησιν A : φασιν L : om. P 5 del. W, εἰσὶ ante καὶ add. H 6 verba περὶ — αἰών in libris scholio praecedenti ante Δικαίαρχος inserta sunt; huc trai. W 50 9 Σεσόγχωσιν — Σεσογχώσεως L : Σέσωστριν — Σεσώστριδος P 11 suppl. K. Nilus rex est... ultimus dynastiae XIX... 12 υλγ' Jacoby. ,βϠμγ' L : ,βϠλς' P

277—78 a. Αἰά γε μὴν ἔτι νῦν μέ〈νει〉: τὴν Αἰάν φησιν ἀπὸ τῶν Σεσογχώσεως χρόνων μέχρις αὐτοῦ μένειν ἄθραυστον καὶ τοὺς ἐκείνων ἀπογόνους τῶν ὑπὸ Σεσογχώσεως κατοικισθέντων. τούτους γὰρ υἱωνοὺς εἴρηκε καταχρηστικῶς, ὡς Ἡρακλεῖδαι λέγονται οὐ μόνον οἱ Ἡρακλέους παῖδες, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκείνων ἀπόγονοι. οὕτως καὶ οἱ ἐν τῇ Σκυθίᾳ ἀπόγονοι τῶν Αἰγυπτίων εἰσίν, ὡς καὶ Ἀπολλώνιος. καὶ Σκύμνος φησὶν ἐν Ἀσίᾳ, ὅτι Κόλχοι Αἰγυπτίων ἄποικοι. καὶ Ἡρόδωρος ἐν β' (104 sq.) μέμνηται τῆς περιτομῆς τῶν μορίων καὶ τῆς τῶν λίνων ὑφῆς, καὶ νόμοις αὐτούς φησι κεχρῆσθαι τῶν Αἰγυπτίων.

14 Σεσογχώσεως bis L : Σεσώστριδος P μέχρις αὐτοῦ hoc loco F : μέχρις αὐτοῦ εἶναι (pro μένειν) ad calcem scholii 276 L. cf. W 1926, 22 15 τῶν ὑπὸ P : τοὺς ἀπὸ L 17 οὕτως καὶ — ἀπόγονοι — εἰσίν W : καὶ — ἀπὸ γὰρ — εἰσὶν οὗτοι L : ὅτι δὲ Αἰγυπτίων εἰσὶν οἱ Κόλχοι ἀπόγονοι P 20 ἐν β' K : ἐν α' L : om. P 21 τῶν L : τοῖς P

b. 〈Αἶαν: ...〉, ὁ δὲ Φιλοστέφανος καὶ τὸν Φᾶσιν ποταμὸν ἔχειν νησῖδας, καὶ Αἶαν πόλιν ἐν νήσῳ αὐτοῦ κεῖσθαι. L

1 hoc sch. a praecedente segregavit W. 2 νησῖδας καὶ Αἶαν πόλιν K : νιφάδας καὶ εὔπολις αὐτοῦ K : -όν

279—81 a. οἳ δή τοι γραπτῦς: εἰσὶ δέ, φησί, καὶ νόμοι παρ’ αὐτοῖς τῶν προγόνων καὶ στῆλαι, ἐν αἷς γῆς καὶ θαλάσσης ἀναγραφαί εἰσιν.

b. κύρβιας: στήλας. λέγει δὲ τοὺς ἄξονας, ἐν οἷς οἱ νόμοι γράφονται, ὡς Ἀριστοφάνης ὁ κωμικός (Αν. 1354). Ἀπολλόδωρος (244 fg 107 b J.) δέ φησι πᾶσαν δημοσίαν γραφὴν καὶ νόμους κύρβιν καλεῖσθαι, ὅτι οἱ ἀρχαίοι λίθους ἱστάντες τὸ δόξαν ἀνέγραφον, οὓς μὲν ἀπὸ τῆς στάσεως στήλας, κύρβεις δὲ ἀπὸ τῆς εἰς ὕψος ἀνατάσεως διὰ τὸ ἀπο〈κεκορυφῶσθαι〉, [ἢ] οἷον κύρφεις. ὕστερον δὲ 〈εἰς〉 ξύλα λελευκωμένα γράφοντες ὁμοίως ἐκάλεσαν. κύρβις οὖν ἡ περιέχουσα τὰς ἱερὰς ἀναγραφάς ἐστιν.

6 sch. Ar. Nub. 447. Αν. 1354 sch. Dem. Patm. sch. Plat. Polit. 298 D Harp. κύρβεις Lex. rhet. 274, 24 Bekk. Plut. Sol. 25 Poll. VIII 128 Hesych. κύρβις Phot. Suid. κύρβεις Epim. Hom. (An. Ox. I 221, 5) Ecl. (An. Ox. II 455, 15) Amm. De diff. adfin. voc. 18 Valck. Et. M. 547, 45 Et. Gud. 355, 38 Sturz cf. Swoboda RE² XII 134 8 fortasse γραφὴν τῶν νόμων κύρβιν 9 τὸ δόξαν ἀνέγραφον H : τὸ δόξαν ἀναγράφειν L : τὸ δόξαν (αὐτοῖς) ἀνέγραφον A : εἰώθεσαν τὰ δόξαντα γράφειν ἐν αὐτοῖς P 10 μὲν ἀπὸ L : ἀπό μὲν P 〈ἐκάλουν〉 post στήλας add. Jacoby ἀνατ- P : ἀναστ- L 11 διὰ τὸ ἀπο〈κεκορυφῶσθαι〉 vel διὰ τὸ [ἀπὸ] 〈κεκορυφῶσθαι〉 e loc. sim. K : διὰ τὸ ἀπο L : om. P ἢ, quod in P deest, delendum videtur. 〈ἀπὸ τοῦ κυρωθῆναι〉 supplenda. οἷον κύρφεις L : οἱονεὶ κορύφεις, κατὰ συγκοπὴν καὶ μεταθέσει καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β κύρβεις P : οἱονεὶ κορύφεις ἢ κύρφεις κατὰ συγκοπὴν κτλ. Jacoby suppl. Heyne 1803, 398 13 οὕτω λεγομένας post ἀναγραφάς add. L, cf. W 54

c. κύρβιας: κύρβεις λέγουσιν, ὡς Ἐρατοσθένης (fg 80 Strecker = 241 fg 37 a J.), τοὺς ἄξονας καλουμένους Ἀθήνησιν, ἐν οἷς οἱ νόμοι περιέχονται. οἱ δὲ ἀκριβέστεροι ἄξονας μὲν τετραγώνους λίθους, κύρβεις δὲ τριγώνους· ἐν ἀμφοτέροις δὲ νόμοι ἦσαν γεγραμμένοι Ἀθήνησι. ἐνταῦθα δὲ κύρβιάς φησι πίνακάς τινας γῆς περίοδον περιέχοντας.

16 οἱ — περιέχοντας P : om. L

d. 〈ὑγρῆς τε τραφερῆς τε:〉 τῆς θαλάσσης καὶ τῆς γῆς. Lg

282—91 a. κέρας ὠκεανοῖο: κέρατα τοῦ ὠκεανοῦ λέγουσι πάντας τοὺς ποταμοὺς τοὺς ἀπ’ αὐτοῦ καταφερομένους. ὁ δὲ Ἴστρος ποταμὸς Σκυθίας. ὁ δὲ λόγος· μακρόθεν ὄντα διεκεκμήραντο τὸν ποταμὸν καὶ ἔγνωσαν.

2 Et. Gen. (AB) κέρας: . . . λέγεται κέρας καὶ ὁ ποταμὸς ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ τῷ Ἀργοναύτῃ, οἷον IV 282—284. ἀπόρροια (καὶ ὁ ποτ. — ἀπ. A, om. B). κέρας δὲ λέγουσιν καὶ (καὶ B, om. A) πάντας τοὺς ποταμοὺς τοὺς ἀπὸ τοῦ Ὠκεανοῦ καταφερομένους. 19 Diod. IV 56, 3 (Timaeus) 2 κέρατα τοῦ Ὠκ. F : Ὠκ. κέρατα P : κέρατα verbis τοῦ Ὠκ. post καταφερομένους dilapsis L

b. Ἴστρον μιν καλέ〈οντες〉: τὸν Ἴστρον φησὶν ἐκ τῶν Ὑπερβορέων καταφέρεσθαι καὶ τῶν Ῥιπαίων ὀρῶν· γενόμενον δὲ μεταξὺ Σκυθῶν καὶ Θρακῶν σχίζεσθαι, καὶ τὸ μὲν εἰς τὴν καθ’ ἡμᾶς θάλασσαν ἐκβάλλειν ῥεῖθρον, τὸ δὲ εἰς τὴν Ποντικὴν θάλασσαν ἐκτίπτειν [τὸ δὲ εἰς τὸν Ἀδριατικὸν κόλπον]. οὕτω δὲ εἶπεν ἀκολουθῶν Αἰσχύλῳ, ἐν Λυομένῳ Προμηθεῖ (fg 197 N.²) λέγοντι τοῦτο. Ῥίπαια δὲ ὄρη πρὸς ταῖς ἀνατολαῖς, ὡς Καλλίμαχος (fg 215 Schn.)· ‘Ῥιπαίου πέμπουσιν ἀπ’ οὔρεος, ἦχι μάλιστα.’ Ἐρατοσθένης δὲ ἐν γ' Γεωγραφικῶν (fg III B 99 Berger) ἐξ ἐρήμων τόπων ῥεῖν, περιβάλλειν δὲ νῆσον Πεύκην. Σκύμνος δὲ ἐν τῇ [ι]ς' Περὶ Εὐρώπης αὐτὸ μόνον φησίν, ἀπὸ ἐρήμων φέρεσθαι τὸν Ἴστρον.

οὐδεὶς δὲ ἱστορεῖ διὰ τούτου τοὺς Ἀργοναύτας εἰσπεπλευκέναι εἰς τὴν ἡμετέραν θάλασσαν ἔξω Τιμαγήτου (fg 1 M. IV 519), ᾧ ἠκολούθησεν Ἀπολλώνιος. ὁ μὲν γὰρ Σκύμνος αὐτοὺς διὰ Τανάιδος πεπλευκέναι ἐπὶ τὴν μεγάλην θάλασσαν, ἐκεῖθεν δὲ εἰς τὴν ἡμετέραν θάλασσαν ἐληλυθέναι. καὶ παρεκβολεύεται, ὡς ἄρα ἐλθόντες ἐπὶ τὴν ἤπειρον οἱ Ἀργοναῦται ἐπὶ στρωτήρων ἐκόμισαν τὴν Ἀργώ, μέχρις οὗ ἐπὶ θάλασσαν

8 καὶ τὸ μὲν — κόλπον ut supra L, ubi ultima verba Jacoby del. : καὶ τὸ μὲν τῶν ῥείθρων εἰς τὸν Ἀδριατικὸν ἐκβάλλειν κόλπον, τὸ δὲ εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον P 10 οὕτω — τοῦτο post ὀρῶν lin. 7 leguntur, unde trai. W et Wil. ad l. 12 ἀνατολαῖς scil. τοῦ Ἴστρου (Schneider) 13 πέμπουσιν L : om. P ἦχι L : ἦχον P 15 Σκύμνος — Ἴστρον ante Ῥίπαια lin. 11 leguntur, trai. W del. Meineke 16 αὐτό Schwartz : -όν L : om. P 17 τούτου HF : -ων L : τοῦ Ἴστρου P 18 τὴν ἡμ. θάλ. L : τὸν Ἀδριατικὸν κόλπον P 22 στρωτ L : σαυροτ- P

παρεγένοντο. Ἡσίοδος (fg 65 Rz.?) δὲ διὰ Φάσιδος αὐτοὺς εἰσπεπλευκέναι λέγει. Ἑκαταῖος (1 fg 18b J.) δὲ 〈. . . Ἀρτεμίδωρος (v. sch. 257/62 b) δὲ〉 ἐλέγχων αὐτὸν ἱστορεῖ μὴ ἐκδιδόναι εἰς τὴν θάλασσαν τὸν Φᾶσιν. οὐδὲ διὰ Τανάιδος ἔπλευσαν, ἀλλὰ κατὰ τὸν αὐτὸν πλοῦν, καθ’ ὃν καὶ πρότερον, ὡς Σοφοκλῆς ἐν Σκύθαις (fg 547 Pearson) ἱστορεῖ καὶ Καλλίμαχος (fg 377 Schn.). 〈. . .〉 αὐτῶν τοὺς μὲν εἰς τὸν Ἀδρίαν πεπλευκότας μὴ εὑρεῖν τοὺς Ἀργοναύτας, τοὺς δὲ διὰ τῶν Κυανέων πετρῶν ἐπὶ τὴν Κέρκυραν, ἔνθα κἀκεῖνοι τότε ἦσαν.

ὁ δὲ Ἴστρος καταφερόμενος ἐξ Ὑπερβορέων, ὅταν φθάσῃ ἐπὶ τὸν μεταξὺ Σκυθίας καὶ Θράκης τόπον, σχίζεται εἰς δύο, καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον βάλλει, τὸ δὲ ἕτερον εἰς τὴν Τρινακρίαν θάλασσαν.

c. μορμύρουσιν: ἠχοῦσι. Lᶢ P

d. τὸ Τρινάκριον πέλαγος παράκειται τῇ Σικελίᾳ· ἐκαλεῖτο γὰρ Τρινακρία τὸ πρότερον διὰ τὸ τρεῖς ἄκρας ἔχειν, Πάχυνον, Λιλύβαιον, Πέλωρον. Lᵐ P

292—93 a. γαίῃ ὅς ὑμετέρῃ: ἐὰν μὲν οὕτω γράφηται γαίῃ ὅς ὑμετέρῃ, ἔσται τῇ Ἑλλάδι· τὸ γὰρ Τρινάκριον πέλαγος παράκειται τῇ τῶν Ἑλλήνων γῇ. ἐὰν δὲ ἡμετέρῃ, ἔσται ὁ Ἴστρος· παράκειται γὰρ τοῖς Κόλχοις οὗτος.

15 sch. 965 sch. λ 107 sch. Nic. Ther. 529 sch. Lyc. 966 Strab. VI 265 Steph. Byz. Τρινακρία — Eust. Dion. Per. 467 1 Ἡσίοδος — Καλλίμαχος L : om. P | ἐκπεπλευκέναι Schneider Call. II 80 | 2 suppl. Hollander De Hec. Mil. descr. terrae, Diss. Bonn. 1861, 21; traditum defendit Aly Volksm., Sage u. Nov. bei Herodot 1921, 119 | 3 θάλασσαν scil. τὴν μεγάλην (Jacoby) | 4 ἐκπλεῦσαι in adn. prop. K | 6 L distinxit post ἱστορεῖ, post Καλλ. F | lac. ind. K. de subsequentibus verbis cf. Wil. Hell. Dicht. 2, 1924, 170 et W Schles. Jahrb. 3, 1924, 78. 64 | 9 poetae verba circumscribuntur | 11 qui Εὔξεινον πόντον scripsit, v. 289 Ἰονίην legisse non potest; cf. Gerhard Lect. Apoll. 1816, 81 | Τρινακρίαν Warnkross De paroemiogr., Diss. Gryph. 1881, 64 : Τυρρηνικὴν (de codicis P ineptiis cf. W 36. 44) | 14 Τρινάκριον P : Τυρρηνικόν L | 15 γὰρ P : δὲ L | 18 τῇ Ἑλλάδι W : τῆς -ος L : om. P | τὸ — γῇ in L scholio b post διαπρεπέστατος iniectα leguntur, trai. W | γὰρ W : δὲ | Τρινάκριον P : Τυρρηνικόν L | παράκειται F : παρακεῖσθαι L : παρακεκλίσθαι φησὶ P | 19 ἡμετέρῃ F : -ης L : om. P. ὁ Ἴστρος W : τοῦ Ἴστρου L : om. P

b. ὑμετέρης γαίης: ὁ Ἀχελῷος τῶν τῆς Ἑλλάδος ποταμῶν τῶν ἄλλων διαπρεπέστατος.

εἰ οὖν ἄρα ὁ Ἀχελῷος παρ’ ὑμῖν ἐστιν· τὸ γὰρ ὄνομα ἀκούομεν. ἀγνοεῖ γὰρ ὁ Ἄργος, ὡς αὐτῶν ἐστιν τῆς χώρας.

ἀναπιδύειν φησὶν οὖν τὸν Ἴστρον εἰς τὸν Ἀχελῶον διὰ τὸ τὰς πηγὰς αὐτῷ παρέχεσθαι. L

295. αἴσιον: καθῆκον. Lᶢ P

296. ὁλκός: ἡ διαδρομὴ τοῦ ἀστέρος. Lᶢ (P)

301—02. ἐπεὶ πνοιαί τε: ἐπέμενον γὰρ αἱ αὐταὶ τῶν ἀνέμων πνοαὶ καὶ ἡ φανεῖσα αὐτοῖς οὐρανία λαμπηδὼν ἡ τὸν ἐπὶ Ἴστρον διάπλουν σημαίνουσα.

διαφωνοῦσι δὲ οἱ περὶ τοῦ ἔκπλου τῶν Ἀργοναυτῶν τοῦ ἐκ Κόλχων γεγραφότες. 〈. . .〉 ὡς καὶ Καλλίμαχος (fg 563 Schn.)· φησὶ δὲ Ἀπολλώνιος ὑποστρέψαι αὐτοὺς ἐναντίως Καλλιμάχῳ.

303—06 a. Κόλχοι δ’ αὖτ’ ἄλλοι: τῶν Κόλχων οἱ μὲν διὰ τῶν Κυανέων πετρῶν ἔπλευσαν, ἄλλοι δὲ μετὰ Ἀψύρτου Ἴστρον ἔσχον. L

b. Καλὸν δὲ διὰ στόμα: τρία στόματα ἔχει ὁ Ἴστρος, ὧν ἓν λέγεται Καλὸν στόμα, ὥς φησι Τιμάγητος ἐν τῷ Περὶ λιμένων (fg 2 M. IV 519)· εἰς ὅ φησι πλεῦσαι τὸν Ἄψυρτον.

9 297. Et. Gen. (AB) ἀμεύσιμος: 〈παρὰ τὸ add. Reitzenstein Gesch. d. gr. Etym. 1897, 23〉 ἀμεύω τὸ πορεύομαι. οἷον IV 297, τουτέστιν πορεύσιμον. 〈τὸ δὲ add. Reitz.〉 ἀμεύω παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ σεύω. ἢ παρὰ τὸ νεύω νεύσιμος καὶ ἀνεύσιμος, τοῦ α τὸ ὁμοῦ δηλοῦντος ἢ πλεονάζοντος (τὸ ὁμοῦ — πλεονάζοντος Reitz., τοῦ ὁμοῦ ἢ πλέον δηλοῦντος A, τὸ ὁμοῦ ἢ τὸ πλέον δηλοῦντος B), 〈καὶ add. Reitz.〉 τροπῇ τοῦ ν εἰς μ ἀμεύσιμος. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά (Ἀπ. κτλ. A, om. B). cf. W 80 | 17 Plin. Nat. hist. IV 79 Arrian. Per. Pont. Eux. 35 Anon. Per. Pont. Eux. 67 Ptol. Geogr. III 10, 2 Amm. Marc. XXII 8, 45 4 αὐτῶν W : -ῆς | hic interpres totam poetae sententiam inde a γαίῃ ὅς ἡμετέρῃ (v. sch. d) ad Histrum rettulisse videtur | ἀναπιδ- K : ἀναπηδ- | 13 verba ὡς sqq., quae in scholio 303/06 a post ἔπλευσαν leguntur, huic scholio adiecit W Schles. Jahrb. 3, 1924, 64, postquam ultima inde a φησὶ huc pertinere Wil. (Fitch De Argon. reditu, Diss. Gott. 1896, 27 et Hell. Dicht. 2, 1924, 169) vidit. paulo artificiosius huic loco mederi vult Pfeiffer Kallimachosstudien 1922, 48 | 16 〈εἰς〉 Ἴστρον Schneider Callim. II 69; ἔσχον Wil. ad l. : εἶχον | 17 τρία L : δύο propter sch. 311/14 P

c. 〈στόμα:〉 τοῦ Ἴστρου. Gᶢ Sᵐ

308 a. πανέσχατον Ἰονίοιο: τὸ Ἰόνιον πέλαγος τῆς Ἰταλίας, εἰς ὃ ἐκδίδωσιν ὁ Ἀδρίας· διὸ καί τινες αὐτὸ Ἀδρίαν ὀνομάζουσιν.

b. Ἰόνιον πέλαγος πρὸς τῇ Ἰταλίᾳ οὕτω καλούμενον. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Ἰονίου τὸ γένος Ἰλλυριοῦ, ὥς φησιν Θεόπομπος ἐν κα΄ (115 fg 128 a J.)· τινὲς δὲ ἀπὸ τῆς γενομένης πλάνης τῇ Ἰοῖ.

310. τριγλώχιν: Ἐρατοσθένης ἐν γ΄ Γεωγραφικῶν (fg III B 98 Berger) νῆσον εἶναι ἐν τῷ Ἴστρῳ φησὶ τρίγωνον, ἴσην Ῥόδῳ, ἣν Πεύκην λέγεσθαι διὰ τὸ πολλὰς ἔχειν πεύκας.

311—14. ἀμφὶ δὲ δοιαί: περὶ τὸν περὶ τὴν Πεύκην ἀγκῶνα δύο εἶναί φησι στόματα τοῦ Ἴστρου, ὧν τὸ μὲν καλεῖται Νάρηκος, τὸ δὲ Καλὸν στόμα, ἐν ᾧ τάχιον οἱ Κόλχοι σὺν Ἀψύρτῳ ἔπλευσαν.

315—18 a. οἱ δ’ ὑψοῦ νήσοιο: οἱ περὶ τὸν Ἰάσονα ἄνωθεν τῆς νήσου διὰ τοῦ Νάρηκος στόματος ἔπλευσαν. οἱ δὲ νομεῖς δόξαντες τὰς ναῦς — πάσας ἀκουαστέον — θαλάσσια θηρία εἶναι, δείσαντες εἰς φυγὴν ἐτράπησαν. L

b. εἰαμεναί οἱ κάθυγροι τόποι καὶ τεναγώδεις. δεῖ δὲ ἀκούειν ἑκατέρωθεν τοὺς νομεῖς πεφευγότας. L

320 a. οὔτ’ οὖν Θρήιξι: τοῖς ἐπὶ τῆς Εὐρώπης Θρᾳξὶν ὅμοροί εἰσιν οἱ Σκύθαι.

b. 〈οὐδὲ Σίγυννοι: . . .〉 ἔστι δὲ καὶ σίγυννος εἶδος δόρατος παρώνυμον τῷ ἔθνει.

4 Aesch. Prom. 840 Strab. VII 317 sch. Pind. Pyth. III 120 c sch. Lyc. 631 sch. Dion. Per. 94 — Steph. Byz. Ἰόνιον πέλαγος Eust. Dion. Per. 92 Prob. Verg. Georg. II 108 Serv. auct. Verg. Aen. III 211 | 8 Scymn. 785—90 Anon. Per. Pont. Eux. 68 Amm. Marc. XXII 8, 45 | 17 sch. II 794/95 b cum loc. sim. | 21 sch. II 98/100 a cum loc. sim. 4 hoc sch. a praecedente disiunxit W | verβα ὠνομάσθη — κα’ in L scholio a adiecta viam codice P monstrante trai. W | 6 〈ἐκεῖ〉 γενομένης Jacoby | 9 λέγεσθαι Bernhardy Eratosth. 1822, 88 : λέγει L : λέγουσιν H : καλοῦσιν A | καλεῖσθαι P | 11 φησι P : φασὶ L | 11 et 14 Νάρηκος in verbis poetae Hoelzlin : Ἄρηκος | 14 εἰσέπλευσαν A | 15 πάσας ἀκ. hoc loco W : πάντας ἀκ. post νομεῖς | 17 τεναγ- Hoelzlin : στεγαν- | 21 P proprium sch. constituit e verbis scholio 321/22 in L adhaerentibus, cf. W 50 | lac. ind. W, ubi P praestat καὶ Σίγυνοι δὲ ἔθνος Σκυθικόν

321—22. οὐδ’ οἱ περὶ Λαύριον: Λαύριον πεδίον τῆς Σκυθίας. τῆς δὲ Σκυθίας ἔθνη νε΄ Τιμῶναξ ἀναγράφει ἐν α΄ Περὶ Σκυθῶν (fg 1 M. IV 522). 〈. . .〉 κατὰ δὲ τὸ τῶν Σίνδων πεδίον σχίζεται ὁ ποταμὸς Ἴστρος, καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ ῥεῦμα εἰς τὸν Ἀδρίαν, τὸ δὲ εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον εἰσβάλλει. τὸ δὲ Σίνδοι Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ ϛ΄ τῆς Καθόλου (I 142, 20 L.) βαρυτονεῖν φησι δεῖν· τινὲς δὲ ὀξυτονοῦσιν, οὐκ εὖ. καὶ Ἱππῶναξ (fg 68 A B. II 484) δὲ μνημονεύει, πρὸς τὸ ‘Σινδικὸν διάσφαγμα’. Ἑλλάνικος δὲ ἐν τῷ Περὶ ἐθνῶν φησι (4 fg 69 J.)· ‘Βόσπορον διαπλεύσαντι Σίνδοι, ἄνω δὲ τούτων Μαιῶται Σκύθαι’.

323—26 a. Ἀγγούρου ὄρεος: Ἄγγουρον ὄρος πλησίον Ἴστρου τοῦ ποταμοῦ. μνημονεύει δὲ αὐτοῦ Τιμάγητος ἐν Λιμέσιν (fg 5 M. IV 520). ὁ δὲ Καυλιακὸς σκόπελος τῆς Σκυθίας πλησίον τοῦ Ἴστρου, οὗ μνημονεύει Πολέμων ἐν Κτίσεσιν Ἰταλικῶν καὶ Σικελικῶν πόλεων (fg 38 M. III 126). γράφεται [Ἄγγουρον ὄρος] καὶ Ἄγτυρον ὄρος καὶ Ἀγγύρου ὄρεος, ἀντὶ δὲ τοῦ Καυλιακοῖο· Καυκαείοιο. φησὶ δὲ κατὰ τοῦτο τὸ ὄρος τὸν Ἴστρον διασχιζόμενον τὸ μὲν εἰς τὸν Ἀδρίαν, τὸ δὲ εἰς τὸν Εὔξεινον ῥεῖθρον εἰσβάλλειν.

b. 〈Καυκαείοιο:〉 γράφεται Καυλιακοῖο. Lᶢ

327. Κρονίην ἅλα: τὸν Ἀδρίαν φησί· ἐνταῦθα γὰρ τὸν Κρόνον κατῳκηκέναι 〈φασίν〉.

336. 〈εἰς ἀκτάς:〉 γράφεται εἰς ἅλας. Lᵐ

338—49 a. 〈ἔνθα κε:〉 κατ’ ἐκεῖνον τὸν τόπον φησὶ τοὺς Ἀργοναύτας, τὸ πλῆθος τῶν Κόλχων φοβηθέντας, εἴκειν αὐτοῖς καὶ βούλεσθαι μὲν τὸ κῶας ἔχειν καὶ μὴ παρασχεῖν, τὴν δὲ Μήδειαν — ἦν γὰρ τὸ κατ’ αὐτὴν δίκαιον ἀμφήριστον — παραθέσθαι τῇ Ἀρτέμιδι ἐν τῷ αὐτῆς

12 Steph. Byz. Καυλικοί | 19 sch. Aesch. Prom. 863 Eust. Dion. Per. 32 | 22 337. Et. Gen. (AB) μέσφα: IV 337. Σαλάγγων καὶ Νέστις (A, -ιος B) ποταμοί· ἤγουν Νέστις (Miller, κέστις AB) 〈καὶ ποταμὸς add. W〉 οὕτω καλούμενος καὶ χώρα. Steph. Byz. Νέστος Scyl. 22 sq. 1 post Σκυθίας P add.: ἐρημαῖον δέ φησιν αὐτὸ διὰ τὸ μὴ πάνυ τοι ὑπ’ ἀνθρώπων οἰκεῖσθαι | 3 lac. ind. W | 7 πρώτῳ pro πρὸς τὸ Meineke (Babr. em. Lachm. 1845, 94); praeter necessitatem, cum ad lexici cuiusdam locum delegari videatur | 9 διαπλ- P : δὲ πλ- L | 11 〈καὶ〉 T. A | 13 Κτίσεσιν P : Κτίσει L | πόλεων. γράφεται verbis subsequentibus deletis K : πολλοὶ γράφουσιν L : γράφεται P | 15 Καυλ- Καυκ- P : Καυκ- Καυλ- L | 20 add. K

ἱερῷ, ἕως τις δικάσῃ, πότερον αὐτὴν ἀποδοτέον τῷ πατρὶ ἢ τοῖς Ἀργοναύταις. L

b. 〈συνθεσίῃ:〉 συμβιβάσει. Gᶢ

373—75. 〈ἦ σύ γ’ ἔπειτα:〉 ὀνειδίζουσα τῷ Ἰάσονί φησι ξίφει αὐτὸν αὐτὴν διαχειρίσασθαι, ἵνα ἀξίαν ἀπολάβῃ χάριν τοῦ πρὸς αὐτὸν ἔρωτος. ἐν ἤθει δὲ τοῦτο εἶπεν. L

380. 〈σμυγερώς:〉 ἐπιπόνως. Gᶢ

384. στρευγόμενος: ἀντὶ τοῦ καταπονούμενος καὶ στρεβλούμενος. Lᵐ P

387. ἀτροπίῃ: τῇ σῇ κακοτροπίᾳ καὶ ἀβουλίᾳ, ὅτι ἐπιώρκησας. Lᵐ (P)

406. 〈ἦ ῥα:〉 ἐπιθυμητά. Gᶢ Sᵐ

411—13. 〈ἀεικελίοισιν:〉 ἐπὶ γὰρ τοῖς κακοῖς, φησί, κακὰ δεῖ βουλεύεσθαι. προῄρηται οὖν καὶ τὸν Ἄψυρτον ἀνελεῖν ἐπὶ τοῖς προγεγενημένοις ἁμαρτήμασιν ὑπ’ αὐτῆς. Lᵐ

417—18. 〈εἴ κέν πως:〉 εἴ πως, φησί, πείσαιμι τὸν Ἄψυρτον μόνον πρὸς μόνην ἥκειν, φιλίαν πρὸς αὐτὸν συνθεμένη. Lᵐ

425. Δίῃ: ἐν τῇ Νάξῳ. Καλλίμαχος (fg 165 Schn.)· ‘ἐν Δίῃ· τὸ γὰρ ἔσκε παλαίτερον οὔνομα Νάξῳ.’ Lᵐ P

428—29 a. γλήνεσιν: ποικίλμασιν. Lᵐ (P)

b. οὐ μιν ἀφάσσων: οὐδαμῶς ἂν τὸν πέπλον ἐκεῖνον ψηλαφῶν ἢ καθορῶν τὴν ἐπιθυμίαν πληρώσειας. Lᵐ

432. ἀκροχάλιξ: ἄκρως μεθύων ἀκράτῳ ἢ νέκταρι. Lᵐ (P)

433. Μινωίδος: τῆς Ἀριάδνης. Lᶢ (P)

445. 〈μέγα στύγος:〉 τὸν ἔρωτα εἶναι μέγα στύγημα τοῖς ἀνθρώποις λέγει. L

4 360. Et. Gen. (AB) ἀναίδητος: ἀναίσχυντος. IV 360. | 7 sch. II 244 a. 373/76 b | 18 Et. Gen. (AB) Δία: ἡ Νάξος ἡ πρότερον οὕτως καλουμένη. Ὅμηρος (λ 325) ‘Δίῃ ἐν ἀμφιρύτῃ’ καὶ Καλλίμαχος ‘ἐν Δίῃ· τὸ γὰρ ἔσκε παλαίτερον (Et. M., -αιότερον AB) οὔνομα Νάξῳ’. παρὰ τὸ Διός, διότι ἐν αὐτῇ (B, -ῷ A) ἐτράφη. sch. λ 325 | sch. Theocr. II 45/46 a. b Diod. IV 61, 5 Steph. Byz. Δία | 23 Hesych. ἀκροχάλιξ Eust. 1936, 55 1 πότερον HF : πρότερον : πρότερον, 〈εἰ〉 A | 8 καταπονούμενος Gᶢ | 18 Νάξῳ Sᵐ | 19 Δίῃ L : -ᾳ P | ἔσκε παλ. L : παλ. ἔσκεν P | παλαίτερον Et. M. : -αιότερον | οὔν- L : ὄν- P | Νάξῳ P cum Et. : -ος L

459—62. οἰόθι δ’ ἀντικρύ: μόνος δὲ πρὸς τὴν Μήδειαν μετιὼν ὁ Ἄψυρτος πεῖραν ἐλάμβανεν, ὡς ἔτι ὢν ἁπαλὸς καὶ δόλων ἄπειρος, εἰ βουληθείη προδοῦναι τοὺς Ἀργοναύτας, τὸν καθ’ αὑτοῦ δόλον οὐκ ἐπιστάμενος. L

465—67. ἔμπαλιν ὄμματ’ ἔνεικεν: ἡ Μήδεια ἀπεστράφη τοῦ Ἀψύρτου ἀναιρουμένου, ἵνα μὴ τὸν φόνον αὐτοῦ ἴδῃ. L

468. 〈τόν δ’ ὅγε, βουτύπος ὥστε:〉 τὸν δὲ Ἄψυρτον ὁ Ἰάσων ἔπληξεν ὡς τις βοῦν καταβάλλων. L

470. Βρυγοί: ἔθνος Ἰλλυρίας.

471. 〈προδόμῳ:〉 καταχρηστικῶς πρόδομον εἶπε τὸ πρόναον.

473—74. 〈τῆς δὲ καλύπτρην:〉 τῆς δὲ Μηδείας ὁ Ἄψυρτος ἀποθνῄσκων τὴν καλύπτραν καὶ τὸν πέπλον ἐρύθηνε τῷ ἑαυτοῦ αἵματι. L

477—79. τάμνε θανόντος: οἱ δολοφονοῦντες ἀρχαίως ἀκρωτηριασματά τινα ἐποίουν τοῦ ἀναιρουμένου καὶ ταῦτα λαβόντες ἐξήρτων τοῦ τραχήλου αὐτοῦ. τῶν δὲ καλουμένων ἀκρωτηριασμάτων 〈. . .〉 ἄπειρα καὶ πολλὰ ἐξάργματα. ἔπειτα τοῦ αἵματος αὐτοῦ λαβόντες, τρὶς εἰς τὸ στόμα ἀπέπτυον. τοῦτο δὲ ἐποίουν πρὸς τὸ ἐξιλάσασθαι τὴν δολοφονίαν.

8 sch. II 90/93 cum loc. sim. | 13 Et. Gen. (AB) ἀπάργματα: Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά, οἷον IV 475—479 (hucusque A, om. B). 〈ἐξάργματα καὶ add. Reitzenstein Ind. lect. Rost. 1890/91, 4〉 ἀπάργματα λέγεται τὰ ὑπὸ τῶν τραγῳδιῶν λεγόμενα μασχαλίσματα, ταῦτα δέ ἐστι τὰ τοῦ φονευθέντος ἀκρωτήρια (ταῦτα — άκρ. A, om. B). ἦν γάρ τι νόμιμον (A, νομικῆ B) τοῖς δολοφονήσασιν ἀφοσιῶσαι τὸν φόνον διὰ τοῦ δολοφονηθέντος ἀκρωτηριασμοῦ. τὰ δὲ ἀκρωτήρια εἴροντες καὶ συρράπτοντες διὰ τῶν τοῦ νεκροῦ μασχαλῶν καὶ τοῦ τραχήλου, περιετίθεσαν τῷ νεκρῷ, καθά φησι Σοφοκλῆς (El. 444 sq.)· ‘ὑφ’ ἧς θανὼν ἄτιμος ὥστε δυσμενὴς ἐμασχαλίσθη (B, -ην A)’. ὅτι δὲ καὶ ἐγεύοντο τοῦ αἵματος καὶ ἀπέπτυον, Αἰσχύλος (cf. fg 354 N.²) ἐν τοῖς †πρὸς λέβισιν† (ταῖς Περραιβίσιν Reitz.) ἱστορεῖ καὶ ἐν τῷ [περὶ del. idem] Λαΐῳ (ὅτι κτλ. A, om. B). Et. Gen. (AB) ἐξάργματα: εἰς τὸ ἀπάργματα. Et. Gen. (AB) ἐμασχαλίσθη (ἐκ τοῦ ῥητορικοῦ καὶ ἐξ ἄλλων) sch. Soph. El. 445 Hesych. Phot. Suid. μασχαλίσματα Suid. ἐμασχαλίσθη Plut. De Isid. et Osir. 20 (358 E) 2 ὡς W : ὥς | 8 βοῦν K : βοῦς | 10 τὸ L : τὸν P | 12 τὸν F : τὸ | 13 τάμνε θανόντος pro l. W : τῶν ἀποθανόντων l. omisso L : ἐξάργματα τάμνε θανόντος P | ἀκρωτηριασμόν τινα Deicke | 30 verba καὶ ταῦτα — ἐξάργματα Etymologici ope hoc modo satis audacter constituens: τὰ δὲ καλούμενα ἀκρωτηριάσματα καὶ ἐξάργματα εἴροντες (καὶ συρράπτοντες) καὶ ταῦτα λαβόντες ἐξήρτων τοῦ τραχήλου αὐτῶν. | 14 ἐποίουν suspectum | τῶν ἀν-ων P | 15 αὑτοῦ W : -ῶν | lac. ind. W

εἰς τὸ στόμα ἀπέπτυον. τοῦτο δὲ ἐποίουν πρὸς τὸ ἐξιλάσασθαι τὴν δολοφονίαν.

481. Ἀψυρτεῖς ἔθνος ἀπὸ Ἀψύρτου εἰρημένον.

495—99. ὁ Πηλεὺς ξυμβουλεύει μετὰ τὸν Ἀψύρτου θάνατον πλεῖν ἐπὶ τοὺς λοιποὺς Κόλχους, λέγων ὅτι ὄρθρου ἰδόντες τὸ πεπραγμένον 〈οὐχ〉 ἑνὶ λόγῳ χρώμενοι διώξουσιν ἡμᾶς. L

500. 〈κεδόωνται:〉 σκορπίζονται. Lᵐ

505. 〈Ἠλεκτρίδα:〉 αὕτη ἡ Ἠλεκτρὶς ἐγγύς ἐστι τοῦ Ἠριδανοῦ ποταμοῦ.

507—21. οἱ Κόλχοι ἀφορμηθείσης τῆς Ἀργοῦς οὐκ ἐπανῆλθον φοβούμενοι τὸν Αἰήτην, ἀλλ’ οἱ μὲν αὐτῶν ᾤκησαν ὅπου ὁ Ἄψυρτος ἐδολοφονήθη, μετὰ τῶν κληθέντων ἀπ’ αὐτοῦ Ἀψυρτέων, οἱ δὲ ἐν Ἰλλυρίᾳ, ὅπου οἱ Ἐγχελεῖς περὶ τὰ Κεραύνια ὄρη. Lᵐ (P)

524. Ὑλλήων: ἔθνος περὶ τὴν Ἰλλυρίαν, ἀπὸ Ὕλλου τοῦ Ἡρακλέους καὶ Μελίτης ὠνομασμένον.

531. ἱρὴν πευσόμε〈νος〉: πεῦσιν, χρησμὸν αἰτησόμενος παρὰ τοῦ Ἀπόλλωνος.

532—33. ὅπῃ χθονὸς ἱδρυθ〈εῖεν〉: οἱ Ὑλλεῖοι λαβόντες

3 Et. Gen. (AB) Ἄψυρτοι: ἔθνος Σκυθικόν· ὧν ἐν τῇ γῇ κεῖται τὸ σῶμα τοῦ Ἀψύρτου. IV 481 Ἀπολλώνιος. Steph. Byz. Ἀψυρτίδες Marc. Heracl. Artem. epit. 11 | 4 498. Et. Gen. (A) ὅτις: IV 498. τὸ προτέρυσσε ἀντὶ τοῦ πρότερον, τὸ δίεσθαι διώκειν (Fr., -εσθαι A), τὸ ὅτις κατ’ ἔκθλιψιν τοῦ ς· ὅστις γάρ ἐστιν. cf. W 84 | 8 Arist. Mir. ausc. 81 (836 a 29) Steph. Byz. Ἠλεκτρίδες νῆσοι | 10 511. Et. Gen. (AB) Κυταιίδος (A, -αΐδος B): Κύταια πόλις Σκυθίας. IV 511. sch. II 399/401 cum loc. sim. | 12 Et. Gen. (AB) Ἐγχέλη: χώρα Ἰλλυρική. οἷον IV 518 (οἷον κτλ. B, om. A). | 14 Et. Gen. (B) Ὑλλήων : IV 521. 524 ἔστι δὲ ἔθνος Κελτικῆς Ὑλλεῖς, ἀπὸ Ὕλλου βασιλέως αὐτῶν, υἱοῦ (Et. M., ὡς οὐ B) Μελίτης καὶ Ἡρακλέους. sch. 1149/50 Steph. Byz. Ὑλλεῖς: ἔθνος Ἰλλυρικόν, ἀπὸ Ὕλλου τοῦ Ἡρακλέους καὶ Μελίτης τῆς Αἰγαίου τοῦ ποταμοῦ, ὡς Ἀπολλώνιος τετάρτῳ Ἀργοναυτικῶν. Eust. Dion. Per. 384 cf. W 63 3 Ἀψυρτεῖς P : om. L | 5 〈ἀπίθανον〉 post ὅτι inserendum censet K, sed cf. O. Damsté Adv. ad Ap. Rh. Arg., Diss. Trai. 1922, 74 | ἰδόντας K | 6 add. W | χρώμενοι διώξουσιν W : χρωμένους διώξειν | 10 ἀφορμηθείσης W : -θέντες L : om. P | τῆς Ἀργοῦς praeterm. A | 14 τοῦ Ἡρ. P (cf. v. 538) : om. L | 16 χρησμοῦ H | 18 Ὑλλεῖοι LGS : -εῖς P : -ῆες A

παρὰ Ἰάσονος τρίποδα μισθὸν τῆς μηνύσεως τῆς ὁδοῦ, ἔκρυψαν ὑπὸ γῆν, ἐπεὶ ὁ χρησμὸς ἐκέλευσεν, ἔνθα ἂν ὁ τρίπους ᾖ, ἀπόρθητον εἶναι τὴν πόλιν. LᴳM Sᴹ P

534. ὅδε: ὁ τρίπους δηλονότι. Lᵐ (P)

540—49 a. Μάκριν τ’ εἰσαφίκα〈νε〉: Μάκρις τὸ παλαιὸν ἐλέγετο ἡ Σχερία, ὠνομασμένη ἀπὸ τῆς Διονύσου τροφοῦ. ἔνθα φησὶ τὸν Ἡρακλέα παραγενόμενον, τὸν τῶν παίδων αὑτοῦ φόνον καθαρθησόμενον, Μελίτην τὴν Αἰγαίου τοῦ ποταμοῦ θυγατέρα γεγαμηκέναι, ἐξ ἧς ἔσχε τὸν Ὕλλον· ὃς ἀκμάσας οὐκ ἠθέλησε τῷ Ναυσιθόῳ ὑποταγῆναι, ἀλλὰ τοὺς Φαίακας συνήγαγεν εἰς τὴν Κρονίαν θάλασσαν καὶ κατῴκισεν.

b. ὑπ’ ὀφρύσι: ὠφρυωμένως. Lᵐ (P)

552—56 a. ἀλλά, θεαί, πῶς: πυνθάνεται τῆς Μούσης ὁ ποιητής, ποῦ τὸν πλοῦν ἐποίησαν οἱ Ἀργοναῦται μετὰ τὸν Ἀψύρτου θάνατον καὶ πῶς εἰς θάλασσαν ἦλθον.

μέμφονται δέ τινες τὸν Ἀπολλώνιον ὡς περὶ τούτους τοὺς χρόνους εἰρηκότα τὴν Ἰταλίαν Αὐσονίαν· ὑστέροις γὰρ χρόνοις τῶν Ἀργοναυτῶν οὕτω κέκληται ἀπὸ Αὔσονος τοῦ Ὀδυσσέως καὶ Καλυψοῦς. ἐροῦμεν δέ, ὅτι ἐπεὶ αὐτὸς ὁ ποιητὴς οὕτως ὠνόμαζεν, εἰ καὶ μὴ κατὰ τοὺς ἐκείνων χρόνους ἦν.

b. νήσους τε Λιγυστίδας: περὶ τὴν Ἰταλίαν εἰσὶ τρεῖς Λιγυστιάδες καλούμεναι, διότι οἰκοῦνται ὑπὸ τῶν Λιγύων· Στοιχάδες δὲ διὰ τὸ στοίχῳ τετάχθαι.

557. αὐτόν που: μετὰ τὴν πεῦσιν ἐμπνευσθεὶς ἐντεῦθεν ἄρχεται τοῦ διηγήματος. Lᵐ (P)

564—66. ἑξείης πλήθοντο: Λίβυρνοι ἔθνος οἰκοῦντες ταύτας τὰς νήσους, Ἴσσαν τε καὶ Δυσκέλαδον καὶ Πιτύειαν· μεθ’ ἃς εἰς Κέρκυραν ἦλθον. τὴν δὲ Πιτυοῦσσαν καλουμένην Πιτύειαν εἶπεν Ὁμήρῳ (Β 829) ἑπόμενος.

576. δοιάζοντο: ἐστοχάζοντο. Lᴳ Sᴹ P

577—80 a. χόλον ἐφράσαθ’ Ἥρη: ἡ Ἥρα, φησί, τὴν Διὸς ὀργὴν ἐπισταμένη ἐπὶ τῶν Ἀργοναυτῶν, σφοδροὺς ἀνέμους ἐποίησε κατ’ ἐκείνους τοὺς τόπους, ὅπως ἀποσταῖεν μὲν αὐτῶν, φέροιντο δὲ εἰς τὴν Ἠλεκτρίδα νῆσον.

b. 〈ταῖς αὖτις: γράφεται〉 τοὶ δ’ αὖτις. Lᴳ

585—88. ἡ στεῖρα τῆς Ἀργοῦς, φησί, φωνῆεν ἔχουσα ξύλον μεταδέδωκεν αὐτοῖς τὸν ἐκ Διὸς χόλον φεύγειν καὶ πρὸς Κίρκην ἀφικέσθαι, τὸν Ἀψύρτου θάνατον καθαρθησομένους.

591. δήουσιν: εὑρήσουσιν. Lᴳ P

596—98. εἰς δὲ τὸν Ἠριδανὸν εἰσέβαλλον, ὅς ἐστι τῆς Κελτικῆς ποταμός, εἰς ὃν λέγουσι πεπτωκέναι τὸν Φαέθοντα. L

603—06 a. λέγεται δέ, ἐκ τῶν Ἡλιάδων θρηνουσῶν τὸν Φαέθοντα καὶ εἰς αἰγείρους μεταβεβλημένων τὸ ἀποστάζον δάκρυον εἶναι ἤλεκτρον.

b. 〈ἀείμεναι: γράφεται〉 ἐφήμεναι. Lᴳ

611—17. 〈Κελτοὶ δ’ ἐπί:〉 οἱ Κελτοὶ ἐφήμισαν τὸ ἤλεκτρον δάκρυον εἶναι [εἶναι] μὴ τῶν Ἡλιάδων, ἀλλὰ Ἀπόλλωνος, ἡνίκα ὑπὸ Διὸς ἐκελεύσθη θητεύειν ἐπὶ τῷ φόνῳ τοῦ Ἀσκληπιοῦ καὶ τῷ τῶν Κυκλώπων.

618. κεκλήσεται: πεφήμισται, ἄδεται. Lᵐ P

625—26 a. θρηνουσῶν δὲ τῶν Ἡλιάδων τὸ δάκρυον 〈οὐκ〉 ἀναμίγνυται τοῖς ὕδασιν ὡσεὶ σταγόνες ἐλαίου.

b. ὡς ἀπὸ τοῦ στᾶξ σταγός, στάγες. Lᵐ (P)

627—34 a. Ῥοδανὸς ποταμὸς τῆς Κελτικῆς, τῷ Ἠριδανῷ συμμιγνύμενος· καὶ σχιζόμενος τῇ μὲν εἰς ὠκεανὸν φέρεται, τῇ δὲ εἰς τὸν Ἰόνιον κόλπον, τῇ δὲ εἰς τὸ Σαρδόνιον πέλαγος.

3 ἐπὶ τ. Ἀ. W : περὶ τ. Ἀ. K : ἀπὸ τ. Ἀ. L : κατά τ. Ἀ. A : om. P | 4 φέροιντο Steph. : -ωνται F : -ονται L : ἀφίκωνται P | 13 λέγεται — Φαέθοντα L : τὰς δὲ Ἡλιάδας τινές ἔφασαν Νηρηΐδας τὰς θρηνούσας τὸν Ἀπόλλωνα P. cf. W 40 | 16 ἤλεκτρον F : ἠλέκτριον L : om. P | 17 verba δάκρυον εἶναι post ἀλλὰ leguntur, unde revocavit altero εἶναι simul deleto W Phil. 81, 1926, 22 | ἡνίκα — Κυκλώπων ut supra L vulgarem fabulae formam (cf. e. g. Apoll. Bibl. III 122) cum Apollonii eaque male intellecta commiscens: ἅπερ ἔκλαυσεν, ὅτε διὰ τὸν τοῦ Ἀσκληπιοῦ θάνατον ἀνιαθεὶς εἰς τοὺς Ὑπερβορέους ἀφίκετο, διὰ τὴν τοῦ πατρὸς ἐπιτίμησιν. οἱ δέ φασι τότε κλαῦσαι, ὅτε διὰ τὸν τῶν Κυκλώπων θάνατον προσετάχθη θητεύειν P. cf. W 41 | 20 suppl. W | 25 τῇ δὲ εἰς τὸ Σ. π. P (e v. 633) : om. L

b. 〈κόλπον: γράφεται〉 πόντον. Lᴳ

640. Ἑρκύνιον ὄρος Κελτῶν ἢ δρυμός.

647 a. ἀδήιοι: ἀνενόχλητοι. Lᵐ P

b. 〈ἀδήιοι:〉 πολέμους μὴ ἔχοντες. Gᴳ

650—51. 〈εἵνεκα κούρων Ζηνός:〉 τῶν Διοσκούρων, οἵτινες ηὔξαντο ὑπὲρ αὐτῶν.

653. πόρε νῆας: σῴζειν δηλονότι· ὁ τρόπος ἔλλειψις. Lᵐ (P)

657. 〈τεύχεα: γράφεται〉 τρύχεα. Lᴳ

661. 〈Αἰαίης λιμένα:〉 ἔοικεν Ἀπολλώνιος ἐκδεδέχθαι τὴν Ὀδυσσέως πλάνην περὶ Τυρρηνίαν καὶ Ἰταλίαν· ἐκεῖ γὰρ ὑποτίθεται τὴν Κίρκην οἰκεῖν.

662—66. ἡ Κίρκη, φησί, κατελήφθη ἐπὶ θαλάσσης ἡμέρας γενομένης, ἀποτρεπομένη φοβερὸν ὄναρ, ὅτι νυκτὸς εἶδεν αἵματι τὸν οἶκον αὐτῆς μεμολυσμένον.

678. 〈πιληθεῖσα:〉 ἀναπαγεῖσα ἡ γῆ. Lᵐ

680. 〈αινυμένη:〉 ἀπολαβοῦσα. Sᵐ

694. ἦτε δίκη λυγροῖς: ὡς νόμος ἐστὶ τοῖς ἱκέταις, ὥστε αὐτοὺς ἐπὶ τῆς ἑστίας καθημένους μὴ φθέγγεσθαι.

698—99 a. ἔγνω, φησίν, ἡ Κίρκη τὸν Ἰάσονα φόνον δεδρακότα. L

b. Φύξιος μὲν Ζεὺς ὁ βοηθῶν τοῖς φυγάσι καὶ πρὸς ὃν καταφεύγουσι· φύξιος δὲ οὗτος ἐνταῦθα ὁ θάνατος, δι’ ὃν καταφεύγουσιν. P

2 Et. Gen. (B) Ἑρκύνιος: δρυμὸς ὁ τῆς Ἰταλίας ἐνδοτάτω. Ἀπολλώνιος ἐν δ’ Ἀργοναυτικῶν: IV 640. καὶ Παρθένιος (fg 28 Mart.)· ‘ἀλλ’ ὅτ’ ἀφ’ ἑσπερίης Ἑρκυνίδος ὥρετο γαίης’. διὰ τὸ εὑρεῖν ἐν αὐτῷ χοῖρον ὑπὸ κυνὸς ἐσθιόμενον· ὅθεν τὸν μὲν δρυμὸν ἕρκος φασί, τὸν δὲ κύνα κύνον καὶ ἐν συνθέσει Ἕρκυνος Ἑρκύνιος. ib. (A) Ἑρκύνιος: δρυμὸς Ἰταλίας. | 9 sch. III 309/13 a. b cum loc. sim. | 15 675. Et. Gen. (AB) ὀπηδεύω: ἀκολουθῶ. IV 674—675. | 20 sch. II 1147 cum loc. sim. 2 ἢ δρυμός P : om. L | 3 ἄγνωστοι ἀζήτητοι post l. add. P | 12 κατελήφθη F : -λείφθη L : aliter P | 13 ὅτι W : ὃ L : aliter P | 16 ἀπολαβ- W : ἀποβαλ- | 17 poetae versibus 694—723 post 724—753 traiectis scholia codicis L hoc ordine sese excipiunt: 725/26, 728/29 a. b, 734/36, 761/65 a, 694, 704/07, 698/99 a, 709 a, 712/13, 718/20 a, 761/65 b

704—07. πρῶτα μὲν ἀτρέπτοιο λυτή〈ριον〉: τὸ καθάρσειον λέγει, ὃ ἔστι χοιρίδιον μικρόν, ὅπερ οἱ ἁγνίζοντες θύσαντες, τὰς χεῖρας τοῦ ἁγνιζομένου τῷ αἵματι αὐτοῦ βρέχουσιν.

708. ἀγκαλέουσα: ἐπικαλουμένη. Lᴳ P

709 a. παλαμναῖον λέγει τὸν φόνον εἰργασμένον.

b. ἐνταῦθα δὲ παλαμναίας ἱκεσίας λέγει τὰς ὑπὲρ φόνου γιγνομένας· ὧν τὸν Δία τιμήορον ἤγουν τιμητήν φησι. P

c. 〈ἱκεσιάων: γράφεται〉 ἱκεσίῃσι. Lᴳ

712—13. ἡ δὲ Κίρκη πέμματά τινα ἐπέκαιεν, ὕδωρ ἐπιχέουσα κατὰ τὸν νόμον. Lᵐ (P)

718—20 a. ὅτι καθαρίσασα αὐτοὺς ἐκάθισεν ἐπὶ θρόνων, καὶ αὐτὴ ἐναντίον αὐτῶν ἐκαθέσθη.

b. ἐνωπαδίς: κατόψιν, ἐξεναντίας. Lᴳ P

725—26. ἵετο δ’ αὖ κούρης: φωνὴν ἀκοῦσαι [ἀκοῦσαι] προεθυμεῖτο συμβάλλουσα, ὅτι ἀπὸ Ἡλίου ἐστίν, ἀπὸ τῆς τῶν ὀφθαλμῶν διαυγείας.

728—29 a. ἐπεὶ βλεφάρων ἀποτηλόθι: ἐπεὶ πάνυ πόρρω ἀπὸ τῶν ὀμμάτων ἔλαμπον ταῖς λαμπηδόσιν.

b. ὥσπερ χρυσέην ἀκτίνα ἐξεναντίας ἔπεμπον. Lᵐ (P)

734—36. ἐπλάσατο ἡ Μήδεια, λέγουσα διὰ τοῦτο πεφευγέναι, διὰ τὸ φοβεῖσθαι τὸν πατέρα, ὅτι ἐβοήθησε τῷ Ἰάσονι κατ’ ἔλεον τῆς ἀδελφῆς Χαλκιόπης.

746. ἄιστον: ἀφανῆ, ἄγνωστον. Lᴳ Sᴹ P

747. ἐφέστιος: ἐπὶ τοῦ οἴκου μου οὖσα. Lᴳ (P)

761—65 a. ὅθι τ’ ἄκμονες Ἡφαίστοιο: αἱ τοῦ Αἰόλου νῆσοι ἑπτά. τούτων ἐν τῇ Λιπάρᾳ καλουμένῃ ἢ τῇ Στρογγύλῃ ὁ Ἥφαιστος δοκεῖ διατρίβειν καὶ ἀκούεσθαι βρόμον πυρὸς καὶ ἦχον σφυρῶν.

τὸ δὲ παλαιὸν ἐλέγετο τὸν βουλόμενον ἀργὸν σίδηρον ἐπιφέρειν καὶ τῇ ἑξῆς ἡμέρᾳ ἢ ξίφος λαμβάνειν ἢ εἴ τι ἄλλο ἤθελεν κατασκευάσαι, καὶ τὸν μισθὸν ἀπεδίδου. ταῦτα ἱστορεῖ Πυθέας ἐν Περιόδῳ γῆς (fg 4 A. Schmekel Progr. gymn. Merseb. 1848, 13), καὶ τὴν θάλασσαν λέγων ζεῖν. εἰσὶν δὲ αἱ τοῦ Αἰόλου νῆσοι Ζ΄ αἵδε· Στρογγύλη, Εὐώνυμος, Λιπάρα, Ἱέρα, Διδύμη, Ἐρικώδης, Φοινικώδης.

b. ἐλθεῖν εἰς ἀκτάς: Ἀγαθοκλῆς ἐν τοῖς Ὑπομνήμασι (fg 9 M. IV 290), περὶ τῶν χαλκείων τοῦ Ἡφαίστου λέγων, φησὶ κατὰ Σικελίαν δύο εἶναι νήσους, ὧν ἡ μὲν καλεῖται Ἱέρα, ἡ δὲ Στρογγύλη, αἵτινες ἡμέρας καὶ νυκτὸς πῦρ ἀφιᾶσιν. ὁ δὲ αὐτός φησιν [ἐν] Ζ΄ ἐν Σικελίᾳ νήσους ὑπάρχειν· τούτων δύο πῦρ ἀφιᾶσι, καλεῖται δὲ ἡ μὲν Αἰόλου, ἡ δὲ Ἡφαίστου· ἐν ᾗ πυρὸς ποταμοὺς ἀνιέναι.

c. 〈τάσγε:〉 ἀκτάς. Sᵐ

d. αἰθρηγενέεσσιν ἀνά〈σσει〉: τοῖς αἴθραν καὶ ψῦχος ποιοῦσιν. ὅτι δὲ Αἴολος ἐξουσίαν εἶχεν ἀνέμων, καὶ Ὅμηρός φησιν (κ 21)· ‘κείνον γὰρ ταμίην ἀνέμων ποίησε Κρονίων.’ ὅτι δὲ αἴθραν τὸ ψῦχος λέγουσιν, ὁ αὐτός φησι ποιητής (Ξ 318)· ‘αἴθρῃ καὶ καμάτῳ δεδμημένον’. καὶ ἡμεῖς ἐν τῇ συνηθείᾳ ὑπαίθριά φαμεν τὰ ὑπὸ ἀνέμου καταπνεόμενα.

786—87. πλαγκταὶ πέτραι ἐν τῷ πορθμῷ εἰσιν, ὡς Τίμαιος (fg 5 M. I 194) καὶ Πεισίστρατος ὁ Λιπαραῖος (fg 1 M. IV 478). ἐν ὑπερβατῷ δὲ ἀναγνωστέον· ἔστι γὰρ διὰ περώντας.

788. περιβλύει: περικλύζει, κατὰ μίμησιν ἤχου. σπιλάδες δὲ αἱ πέτραι ἀπὸ τοῦ συμπεπιλῆσθαι.

803. τὸ ἐοῦ ἀντὶ τοῦ ἑο. Lᴳ

807. φιτύσαιο: φυτεύσοις ἢ βλαστήσοις. Lᴳ (P)

808—09. αὐτὴ δὲ σέλας χ〈είρεσσιν〉: ὅτι τὸ παλαιὸν τὰς

μητέρας τῶν γαμούντων ἐν τοῖς γάμοις δαδουχεῖν ἔθος ἦν, καὶ Εὐριπίδης ἐν Φοινίσσαις φησίν (344—46)· ‘ἐγὼ δὲ οὔτε σοι πυρὸς ἀνῆψα φῶς νόμιμον, ὡς πρέπει μητρὶ μακαρίᾳ.’ ἡ Ἥρα οὖν φησι δαδουχῆσαι τῇ Θέτιδι, διὰ τὴν πρὸς αὐτὴν εὔνοιαν μητρὸς ἔργον ἐπιτελουμένη.

810. 〈νημερτέα: γράφεται〉 θυμηδέα. Lᴳ

813 a. Νηιάδες κομέουσι: τὴν Χαρικλὼ λέγει καὶ τὴν Φιλύραν, ὑφ’ ὧν ἐτράφη ὁ Ἀχιλλεύς· ὧν ἡ μὲν Χαρικλὼ γυνὴ Χείρωνος, Φιλύρα δὲ μήτηρ.

b. λίπτοντα: ἐπιθυμοῦντα. Lᴳ P

814—15 a. χρειώ μιν κούρης: Ἀναξαγόρας φησίν, ὅτι ταῖς ἀληθείαις τὸν Ἀχιλλέα ὡς θεὸν τετιμήκασιν οἱ περὶ τὴν Λακωνικὴν οἰκοῦντες· ἔνιοι δέ φασιν, ὅτι συμπαθήσαντες οἱ θεοὶ τῇ Θέτιδι ἀπηθανάτισαν αὐτόν. ὅτι δὲ Ἀχιλλεὺς εἰς τὸ Ἠλύσιον πεδίον παραγενόμενος ἔγημε Μήδειαν, πρῶτος Ἴβυκος (fg 37 B. III 248) εἴρηκε, μεθ’ ὃν Σιμωνίδης (fg 213 B. III 527).

b. ἄρηγε: βοήθει. Lᴳ (P)

c. 〈νυώ:〉 τῇ νύμφῃ. Lᵐʳ

816. ἠδ’ αὐτῷ Πηλῆι: ὁ τὸν Αἰγίμιον ποιήσας ἐν β΄ (Hesiodi fg 185 Rz.2) φησίν, ὅτι ἡ Θέτις εἰς λέβητα ὕδατος ἔβαλλεν τοὺς ἐκ Πηλέως γεννωμένους, γνῶναι βουλομένη εἰ θνητοί εἰσιν, ἕτεροι δὲ εἰς πῦρ, ὡς Ἀπολλώνιός (IV 869 sqq.) φησι· καὶ δὴ πολλῶν διαφθαρέντων ἀγανακτῆσαι τὸν Πηλέα καὶ κωλῦσαι τὸν Ἀχιλλέα ἐμβληθῆναι εἰς λέβητα. Σοφοκλῆς δὲ ἐν Ἀχιλλέως ἐρασταῖς (fg 151 Pearson) φησιν ὑπὸ Πηλέως λοιδορηθεῖσαν τὴν Θέτιν καταλιπεῖν αὐτόν. Στάφυλος δὲ ἐν τρίτῳ τῶν Περὶ Θεσσαλίας (fg 2 M. IV 505) φησὶ Χείρωνα σοφὸν ὄντα καὶ ἀστρονομίας ἔμπειρον, βουλόμενον τὸν Πηλέα ἔνδοξον ποιῆσαι,

μεταπέμψαι 〈Φιλομήλαν〉 τὴν Ἄκτορος θυγατέρα τοῦ Μυρμιδόνος καὶ λόγους διασπεῖραι, ὅτι μέλλει γαμεῖν τὴν Θέτιν Πηλεὺς Διὸς διδόντος αὐτῷ, οἱ δὲ θεοὶ μετ’ ὄμβρου καὶ χειμῶνος ἥξουσιν. ταῦτα φημίσας παρετήρει τὸν χρόνον, ἐν ᾧ ὕδατα πολλὰ καὶ πνεύματα ἐξαίσια, καὶ δίδωσι Πηλεῖ Φιλομήλαν· καὶ οὕτως ἐπεκράτησεν ἡ φήμη.

820. ἀνέμων ἀικάς: αἱ ἐν τῷ πολέμῳ ἐφ’ ἑκάτερα κλίσεις· ὁ δὲ Ἀπολλώνιος τὰς ἀντιπνοὰς τῶν ἀνέμων εἴρηκεν.

825—31 a. μηδὲ σύ γ’ ἠὲ Χάρυβδιν: ἡ Σικελία ἀντικρὺ κεῖται τῆς Ἰταλίας, ἔστι δὲ τούτων μέσος πορθμὸς ἔχων σταδίους διακοσίους 〈. . .〉 ἀπὸ Σικελίας εἰς Ἰταλίαν. 〈. . .〉 τὸ οὖν ἓν ἄκρον, τὸ Πέλωρον, ἀφορᾷ εἰς Ἰταλίαν, ἐφ’ ᾧ ἐστι κάτω ἡ καλουμένη Χάρυβδις, ἡ δὲ Σκύλλα πάλιν ἐν τῇ Ἰταλίᾳ ἀντικρὺ τοῦ Πελώρου. αὕτη ἡ Σκύλλα ἀκρωτήριόν ἐστιν ἐξέχον εἰς θάλασσαν, ὁμοίωμα καὶ πρόσωπον ἔχον γυναικός. κάτω δὲ τοῦ ἀκρωτηρίου εἰσὶ πέτραι ἄγαν καὶ πολλαὶ καὶ μεγάλαι, ἔχουσαι κοίλους τόπους καὶ σπήλαια, ἐν οἷς θαλάσσια θηρία μένουσιν, ἅτινα τῶν πλοίων ἐκεῖ εἰς τὰς πέτρας ἀκοντιζομένων 〈. . .〉.

1 sch. I 358 | 6 Et. Gen. (B) ἀικάς: IV 819—820. ἀνέμων ἀικάς, ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω ῥήματος, τὸ δὲ ἀ〈ϊκὴ ἀϊ〉κὰς ὀξύνεται ὡς ἰωκὴ ἰωκάς. ἀπὸ δὲ τοῦ ἄϊξ δισυλλάβου καὶ προ〈παρο〉ξυνομένου ἄϊκες, ἄϊκας, αἱ ἐν πολέμῳ κλί〈σε〉ις ἐφ’ ἑκάτερα. Ἀπολλώνιος δὲ τὰς αὐτὰς 〈ἀντιπνοὰς τῶν ἀνέμων. οὕτως εὗρον εἰς τὰ Ἀργοναυτικὰ Ἀπολλωνίου〉 (quae in B legi iam non possunt, Etymologici Magni ope suppl. Deicke). cf. Berckmann De sch. in Ap. Rh. Arg. Et. M. fonte, Diss. Bonn. 1894, 19. sch. ABT Ο 709 (Herodianus) | 12 Tzetz. Lyc. 35, 10—14 Sch.: ἡ Σκύλλα περὶ τὸ Ῥήγιον τῆς Σικελίας (e Thuc. IV 24) ἐστὶν ἀκρωτήριον ἐξέχον εἰς τὴν θάλασσαν, οὗ κάτωθεν πέτραι πολλαὶ καὶ μεγάλαι, ἔχουσαι κοίλους τόπους καὶ σπήλαια, ἐν οἷς καταμένουσι θηρία θαλάσσια, τῶν δὲ πλοίων ἐν ταῖς πέτραις ἀκοντιζομένων ἐκ τοῦ τῆς Χαρύβδεως ὕδατος καὶ συγκλωμένων τοὺς ἄνδρας ἐσθίουσιν. cf. W 65 1 suppl. K | 6 ἑκάτερα PH : -έρα L | 9 μέσος K : -ον L : διὰ -ου P | σταδίους ἑπτὰ F | 10 lac. priorem ind. K, posteriorem W, ubi de tribus Siciliae promunturiis dictum fuisse oportet; τῶν δὲ τριῶν αὐτῆς ἀκρωτηρίων suppl. F | Πέλωρον K : Πέλωρος P : Πάχυνον L | 11 ἐφ’ Fr. : ἐν L : κατὰ (δὲ τὸ ἄκρον) P | 12 πελώρου P : Παχύνου L | 16 ἅτινα — p. 295 lin. 4 οὕτως L : ὅσα μὲν οὖν τῶν πλοίων ὑπὸ τῶν πετρῶν ἀπωθούμενα διὰ τὸν κλύδωνα εἰς τὴν Χάρυβδιν κατακοντισθῇ, ἀναρροφοῦνται ὑπ’ αὐτῆς καὶ συγκαταφερόμενα τῇ θαλάσσῃ διαφθείρεται· ὅσα δ’ αὖ ὑπὸ τῆς ἐν Χαρύβδει θαλάσσης ἀπωσθῶσιν εἰς τὰς ἐν τῇ Σκύλλῃ πέτρας ὑφάλους οὔσας καὶ τραχείας, ἐκεῖ συγκατακλᾶται καὶ διαφθείρεται P | εἰς τὰς πέτρας W : ἐν ταῖς -αις L | lac. ind. K

〈. . . ἢ〉 συνέρχονται τῇ θαλάσσῃ καὶ φθείρονται, ἢ ὠθούμεναι εἰς τὴν θάλασσαν καὶ αὗται ἔρχονται εἰς τὰς πέτρας κάτω τῆς Σκύλλης οὔσας ὑφάλους καὶ συγκλῶνται οὕτως· εἶτα ἐξιόντες θαλάσσιοι κύνες καὶ ἕτερα διάφορα θηρία ἐσθίουσι τοὺς ἐν ταῖς ναυσὶν ἄνδρας. δοκεῖ δὲ ἡ Σκύλλα καὶ λέγεται παρὰ τοῖς ποιηταῖς ἔχειν κύνας ἐξέχοντας ἀπὸ τῶν πλευρῶν καὶ τοῦ στήθους καὶ ἀναιρεῖν τοὺς δι’ αὐτῆς πλέοντας, ἐπεὶ κάτωθεν ἐκ τῶν κοίλων μερῶν τῶν πετρῶν, ἐφ’ ὧν μένουσιν, ἄνω ἀνιόντες ὁρῶνται, καὶ ὑπονοοῦνται ὡς ἐξιόντες ἐκ τοῦ στήθους αὐτῆς ἔσωθεν καὶ τῶν πλευρῶν.

c. 〈Χάρυβδιν: . . .〉 ὑπὸ τῆς Χαρύβδεως θάλασσαν εἰσροφεῖσθαι. τὸ δὲ καταιβάσιον τοῦτο ἐν Ταυρομενίῳ ὁ ποιητὴς (μ 101 sqq.) ἐκάλεσεν Χάρυβδιν.

d. ἔστι 〈δὲ〉 κάτω τοῦ ἀκρωτηρίου τῆς Σικελίας τοῦ λεγομένου Πελώρου, ὃ ἀφορᾷ εἰς τὴν Ἰταλίαν καὶ τὴν Σκύλλαν. L

e. 〈νέεσθαι: λείπει〉 ἐάσῃς. Sᵐ

f. Σκύλλης Αὐσονίης: τὸ σπήλαιον τῆς Σκύλλης ἐλέγετο εἶναι περὶ τὴν Ἰταλίαν, ὅ ἐστιν ἐν τῷ πορθμῷ. L

g. ἣν τέκε Φόρκῳ: Ἀκουσίλαος (2 fg 42 J.) Φόρκυνος καὶ Ἑκάτης τὴν Σκύλλαν λέγει, Ὅμηρος (μ 124) δὲ οὐχ Ἑκάτην ἀλλὰ Κράταιιν. ἀμφοτέροις οὖν Ἀπολλώνιος κατηκολούθησεν. ἐν δὲ ταῖς Μεγάλαις Ἠοίαις (Hesiodi fg 150 Rz.2) Φόρβαντος καὶ Ἑκάτης ἡ Σκύλλα. Στησίχορος δὲ ἐν τῇ Σκύλλῃ (fg 13 B. III 210) †εἶδός τινος† Λαμίας τὴν Σκύλλαν φησὶ θυγατέρα εἶναι.

834. εἰ μὲν δὴ μαλεροῖο πυρός: περὶ τὸν πορθμὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ πυρὸς ἀναφυσήματα γίνεται, ὥστε καὶ τὴν θάλασσαν θερμαίνεσθαι,

11 Strab. VI 268 | 18 sch. μ 85. 124 Apoll. Epit. VII 20 Ciris 66 sq. Serv. Verg. Aen. III 420 — Eust. 1714, 32 | 24 Antig. Hist. mir. 130 — Strab. VI 276 sq. Plin. Nat. hist. II 238 1 hoc sch. a praecedente disiunxit W | ὑπὸ W : ἐκ L | 2 lac. ind. W, ubi praeter alia desunt verba αἱ νῆες | 3 αὗται W : αὐταί L | 9 ὁρ., καὶ ὑπ. Fr. : ὑπ. καὶ ὁρ. L : ἐδοκεῖτο P | 11 novum l. praem. W | Ταυρομενίῳ K : τῷ Μινοταύρῳ L : τῇ μονοταύρῳ P | 13 Πελώρου K : Παχύνου | 22 εἶδός τινος L : om. P : εἴδους τινὸς K : ἰδίως dubitanter Wil. ad l. fortasse latent verβα τῆς Ποσειδῶνος, ut haec Lamia ea sit, quam Sibyllae matrem dicunt Paus. X 12, 1, Plut. De Pyth. orac. 9 (398 c) alii

ὥς φησι καὶ Μητρόδωρος ἐν α΄ Περὶ ἱστορίας (184 fg 2 J.) καὶ Θεόφραστος ἐν Ἱστορικοῖς ὑπομνήμασιν (fg 165 Wimmer). καί φησι τὸν βρόμον τὸν ἀπὸ τῶν Αἰόλου νήσων ἀκούεσθαι ἕως ,α σταδίων· περὶ Ταυρομένιον γοῦν ἀκούεσθαι βροντῇ παραπλήσιον ψόφον.

839—41 a. ἀπέρχομαι δέ, ὅπου τὰ ἀπόγεια σχοινία τῆς Ἀργοῦς δέδεται, ὅπως ἑωθινοὶ τῆς ἐπανόδου μνήμην ποιήσωνται, ὅπως αὐτοὺς ἕωθεν ποιήσω ἀποπλεῦσαι ἐκ τῆς γῆς τῶν Τυρσηνῶν. L

b. ὑπηῶοι δὲ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἠοῦς, ἤγουν ἕωθεν· ὄνομα ἀντὶ ἐπιρρήματος. P

847—48. ὑπερβολικῶς: οὐδεὶς γὰρ ἀκτίνων βολὴν καταλαβέσθαι δύναται οὔτε τὴν λεγομένην μαρμαρυγήν, ἥτις ἐστὶ λαμπηδόνος συνεχούς ὅρμησις.

850. 〈Τυρσηνίδα〉 εἴρηκεν τὴν τῆς Κίρκης νῆσον διὰ τὸ πρόσχωρον αὐτῇ εἶναι. Lᵐ

852. ὀρεξαμένη: ἐπιλαβομένη. Lᴳ P

855. ἐείσατο: ἐφάνη. Lᴳ P

856. μηκέτι νῦν ἀκταῖς: μηκέτι καθέζεσθε ἐν ταῖς ἀκταῖς τῆς Αἰαίας νήσου ταῖς οὔσαις πλησίον τῶν Τυρσηνῶν, περιμένοντες καὶ ὑπερτιθέμενοι τὸν πλοῦν ὑμῶν. L

859—61 a. πανευδίῃ κοῦραι: πᾶσαι ὁμοῦ ἀπαντῶσι τὴν ναῦν φυλάξουσαι ἐκ τῶν πετρῶν, αἵτινες καλοῦνται Πλαγκταί. L

b. ἀντιόωσι δὲ ἀντὶ τοῦ ἔρχονται. P

c. 〈ῥυόμεναι:〉 περιφυλάττουσαι καὶ διασῶσαι ὀφείλουσαι. Lᵐ

d. τὸ δὲ ῥυσέμεναι ἀντὶ τοῦ σώσειν. P

e. κείνη γὰρ ἐναίσιμος: ἐκεῖνος γὰρ ὑμῖν ὁ πλοῦς αἴσιος καὶ καθήκων ἐστὶν ὁ διὰ τῶν Πλαγκτῶν πετρῶν. L

f. ἐναίσιμος δὲ ἡ καθήκουσα καὶ πρέπουσα. P

862—65. ἀλλὰ σὺ μή τῳ ἐμὸν δ〈είξῃς〉: μή τινι τῶν Ἀργο-

11 sch. III 1018 cum loc. sim. 1 postquam Mueller FHG III 204 de Metrodori libri inscriptione dubitationem movit, caute proposuerunt Περιηγήσεως K, Περὶ 〈παραδόξου〉 ἱστορίας vel Περὶ 〈Τιγράνου〉 ἱστορίας Jacoby. conicias Ποικίλης ἱστορίας | 3 τῶν P : τοῦ L | ἀκούεσθαι F : καίεσθαι | ,α σταδίων K : χίλια στάδια F : ἑνὸς σταδίου | 23 de l. cf. W 56

ναυτῶν ἀποδείξῃς με, ἡνίκα με ἴδῃς σὺν ταῖς Νηρεΐσιν ὑπαντήσασάν σοι. L

864. ἀπηλεγέως: ἀναμφιλέκτως. Lᴳ P

865—66. ἀΐδηλος ἐδύ〈σατο〉: ἀφανὴς γενομένη κατέδυ εἰς τὸ βάθος τῆς θαλάσσης. τὸν δὲ Πηλέα δεινῶς ἡ λύπη ἔπληξεν. L

868 a. 〈νηπιάχοντος:〉 νηπίου ὄντος καὶ νήπια φρονοῦντος. Lᴳ

b. νηπιάχειν δὲ τὸ νηπιάζειν. P

871 a. ἀμβροσίῃ χρίεσκεν: θειοτάτῳ ἐλαίῳ περιέχριε τὸ ἁπαλὸν αὐτοῦ σῶμα. L

b. ἀμβροσίαν δέ φησι τὸ ἀμβρόσιον ἔλαιον. P

872 a. καί οἱ στυγερὸν χροΐ: καὶ αὐτῷ. τὸ μισητὸν γῆρας ἀπὸ τοῦ σώματος ἀποσοβήσοι. L

b. τὸ δὲ ἀλάλκειν τὸ ἐκβάλλειν δηλοῖ. P

874. σπαίροντα διὰ φλογός: ἁλλόμενον καὶ σαλευόμενον ἐπὶ τοῦ πυρός.

876. τὸν μὲν ἄρ’ ἁρπάγδην: ἀπὸ τοῦ πυρὸς ἀναρπάξασα ἔρριψεν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους κράζοντα. L

879—80 a. παλίσσυτος: μετὰ δὲ ταῦτα οὐκέτι ἐξ ὑποστροφῆς παρεγένετο πρὸς τὸν Πηλέα· ὅθεν τὰς φρένας αὐτοῦ κατέδησεν ἡ ὀλιγωρία. L

b. ἀμηχανία δὲ ἡ ἀπορία καὶ λύπη. P

884. τῆς ἔνι δαισάμε〈νοι〉: ἐν ταύταις δὲ εὐωχηθέντες καὶ δειπνήσαντες ἐκοιμήθησαν τὴν νύκτα ὡς καὶ πρότερον, οἷον ὡς καὶ ἑτέραν νύκτα. L

886 a. 〈κατηλυσίῃ:〉 καθόδῳ. Lᴳ

b. κατηλυσία δὲ ἡ κάθοδος καὶ ἐπέλευσις. P

887—89 a. βαῖνον ἐπὶ κληῖδ〈ας〉: ἀνέβαινον ἐπὶ τὰ σανιδώματα τῆς νηὸς καὶ τὰς ἑαυτῶν καθέδρας.

b. ἐκ δὲ βυθοῖο εὐναίας: ἐκ δὲ τοῦ βυθοῦ ἀνέφερον ἢ

25 Et. Gen. (AB) κατηλυείη: οἷον IV 886. σημαίνει δὲ τὴν κάθοδον καὶ τὴν ἐπέλευσιν· ἔλευσίς τις οὖσα καὶ ἐλυείη καὶ ἠλυείη, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως γίνεται (A, γέγονε B) κατηλυείη. cf. W 88 Et. Gud. 307, 38 Sturz 1 ἀποδ- F : ὑποδ- | 4 ἀφανής etiam P | 11 αὑτῷ W : -οῦ | 23 ἐκοιμήθησαν etiam P

ἀνεῖλκον τὰ σίδηρα, χαίροντες τῇ ἐλεύσει τοῦ ζεφύρου, καὶ τὰ ἄρμενα δὲ ὡς ἔδει ἐσώρευον καὶ εὐτρέπιζον.

890 a. τανύσαντες ἐν ἱμά〈ντεσσι〉: ἁπλώσαντες τοῖς ἱμάσι τὸ κέρας καὶ ἀναγαγόντες αὐτὸ σὺν τῷ ἀρμένῳ. L

b. ἱμάντας δὲ τῆς κεραίας λέγει, οἷς τὸ ἱστίον προσδέδεται τῇ κεραίᾳ. P

892. καλὴν Ἀνθεμόεσσαν: ἠκολούθησεν Ἡσιόδῳ οὕτως ὀνομάζοντι τὴν νῆσον τῶν Σειρήνων (fg 68 Rz.2)· ‘νῆσον ἐς Ἀνθεμόεσσαν, ἵνα σφίσι δῶκε Κρονίων.’ ὀνόματα δὲ αὐτῶν Θελξιόπη ἢ Θελξινόη, Μόλπη, Ἀγλαόφωνος.

897. 〈ἀδμῆτ’ ἔτι〉 πορσύνεσκον: ἔτερπον, ἐπιμελείᾳ ἠξίουν καὶ ηὔξανον παρθένον ἔτι οὖσαν καὶ ἄζευκτον. Lᵐ (P)

900—02. 〈αἰεὶ δ’ εὐόρμου:〉 ἀεὶ δὲ περιβλεπόμεναι καὶ θεωροῦσαι ἀπὸ τοῦ ὑψηλοῦ καὶ εὐορμίστου τόπου, πολλῶν παριόντων τὴν ἡδεῖαν ἐπάνοδον ἥρπασαν, τῇ τηκεδόνι φθίνειν ποιοῦσαι. Lᵐ (P)

907 a. 〈ἐυτροχάλοιο:〉 τῆς τροχαλῆς ᾠδῆς τὸ μέλος ἐκίνησεν. Lᵐ

b. εὐτρόχαλος δὲ ἡ εὐκόλως καὶ ὁμαλῶς καὶ ἐμμελῶς ῥέουσα. P

c. τὸ δὲ κανάχησε τὸ ᾖσε καὶ ἐκίνησε δηλοῖ. P

909. κρεγμῷ: τῇ κρούσει, ὑπὸ τοῦ κρούματος.

917. Ἔρυκος μεδέουσα: Ἔρυξ ὄνομα πόλεως, ἔνθα τιμᾶται ἡ Ἀφροδίτη· οἱ δὲ τὴν Σικελίαν.

920. 〈ὄπαζον:〉 ἐδίωκον. Sᵐ

921. μιξοδίῃσιν ἁλός: μιξοδίαν καλεῖ τὸν τόπον, καθ’ ὃν ἦν ἡ Σκύλλα καὶ ἡ Χάρυβδις, διὰ τὸ ἀντικρὺ εἶναι ἀλλήλων.

923. ἄμοτον: ἀκατάπαυστον. Lᴳ P

926. πυριθαλπέος: τῆς ὑπὸ πυρὸς καιομένης. Lᵐ (P)

10 sch. μ 39 Apoll. Epit. VII 18 Hyg. Fab. praef. 12, 11 Schm. Eust. 1799, 45 | 20 Et. Gen. (AB) κρεγμῷ: IV 909. κρεγμῷ τῇ κρούσει. Ἀπολλώνιος. | 27 925. Et. Gen. (AB) ῥόχθεον: IV 924—925. ποιά φωνή ἐστι· τὸ γὰρ ὕδωρ εἰς τὰ κοιλώματα τῶν πετρῶν εἰσιὸν δοκεῖ τινα ποιεῖν ἦχον· ῥόχθ’ ῥόχθ’. sch. ε 402 Apoll. Lex. Hom. 139, 13 B. Hesych. ῥοχθεῖ 11 ἔτερπον Gᴳ Sᵐ | ἐ-φ. W : -ας | 14 εὐορμίστου Schaefer : -μήτου L : -μου P | 21 Ἔρυξ ὄνομα πόλεως Gᵐ Sᵐ | 22 fort. ἔστι δὲ τῆς Σ-ας

936. παρβολάδην: παρεμβεβλημένως. Lᵐ (P)

937. ἐπήτριμοι: ἐκ πλαγίων ἢ ὁμοῦ πρὸς ἀλλήλας κατανηχόμεναι ἑκατέρωθεν.

940—42 a. αὐτίκ’ ἀνασχόμε〈ναι〉: εὐθέως ἀνελκύσασαι ἐπὶ τῶν λευκῶν γονάτων τὰ ἱμάτια [ἄνωθεν] καὶ τοῦ ζωναρίου ἀναρτήσασαι αὐτά, ἐρρωμένως ἄνωθεν τῶν πετρῶν καὶ τῆς τοῦ κύματος κλάσεως ἐκινοῦντο.

b. 〈ἀγή: γράφεται〉 αὐγή. Sᵐ

947 a. ἠρήρειντο: ἐπλησίαζον, ἥδραζον. Lᵐ (P)

b. 〈κῦμα:〉 γράφεται οἶδμα. Gᴳ

954. [τὴν δὲ παρηορίην] 〈διηερίην〉: μετέωρον· ἐβάσταζον γὰρ αὐτὴν αἱ Νηρεΐδες ἄνωθεν τῶν πετρῶν, ἀλλήλαις ὡς σφαῖραν ἀκοντίζουσαι.

957. ὀρθὸς ἐπὶ στελεῇ: στελεῇ τῇ λαβῇ, τυπίδας δὲ τῆς σφύρας· ἐπὶ τοῦ ξύλου ἐπερεισθεὶς τῆς σφύρας.

960. 〈βάλλε:〉 ἔκρουσε. Sᵐ

961. ὅσση δ’ εἰαρινοῦ: ὅσον ἐστὶ διάστημα ἐαρινῆς ἡμέρας καὶ ὥρας· ἀντὶ τοῦ [καὶ] διαστήματος 〈αἶσα καὶ〉 μοῖρα. ἐαρινὴν δὲ εἴρηκεν ἡμέραν τὴν ἰσημερίαν.

965. Θρινακίης λειμῶ〈να〉: Τίμαιος (fg 1 M. I 193) Θρινακίαν φησὶ καλεῖσθαι τὴν Σικελίαν, ὅτι τρεῖς ἄκρας ἔχει· οἱ δὲ ἱστορικοί Θρίνακόν φασιν ἄρξαι τῆς Σικελίας 〈. . .〉 Μύλας δὲ χερσόνησον Σικελίας, ἐν ᾗ αἱ τοῦ Ἡλίου βόες ἐνέμοντο.

972 a. ἀργύρεον χαῖον: χαῖόν ἐστι καμπύλη βακτηρία, ᾗ οἱ ποιμένες χρῶνται· Ἀμερίας δὲ ψιλὴν ἀπέδωκε ῥάβδον. Καλλίμαχος (fg 125 Schn. = 4 Kapp)·

‘ἔπρεπέ τοι προέχουσα κάρης εὐρεῖα καλύπτρη, ποιμενικὸν πίλημα’ καὶ ἐν χερὶ χαῖον ἔχουσα. καὶ τὸ παρ’ Ἀλκμᾶνι (fg 24 B. III 45) δὲ λεγόμενον ἐρυσίχαιον, τῷ χαίῳ ἐρύοντα καὶ ποιμαίνοντα. πηχύνουσα δὲ ἀντὶ τοῦ τῷ πήχει τῆς χειρὸς προσηρτηκυῖα.

b. 〈χαῖον:〉 καλαύροπα. Sᵐ

973. ὀρειχάλκοιο φα〈εινοῦ〉: ὀρείχαλκος εἶδος χαλκοῦ, ἀπὸ Ὀρείου τινὸς γενομένου εὑρετοῦ ὠνομασμένος. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν Τελεταῖς (fg 10 Rose Arist. pseudep. 1863, 619) φησι μηδὲ ὑπάρχειν τὸ ὄνομα μηδὲ τὸ τούτου εἶδος· τὸν γὰρ ὀρείχαλκον ἔνιοι ὑπολαμβάνουσι λέγεσθαι μέν, μὴ εἶναι δέ. τῶν δὲ εἰκῇ διαδεδομένων καὶ τοῦτο· οἱ γὰρ πολυπραγμονέστεροί φασιν αὐτὸν ὑπάρχειν. μνημονεύει καὶ Στησίχορος (fg 88 B. III 231) καὶ Βακχυλίδης (fg 68 B. III 588 = 51 Blass-Snell), καὶ Ἀριστοφάνης δὲ ὁ γραμματικὸς (fg 79 Nauck) σεσημείωται τοῦτο. ἄλλοι δὲ ἀνδριαντοποιοῦ λέγουσιν ὄνομα, ὡς Σωκράτης (fg 18 M. IV 500) καὶ Θεόπομπος ἐν κε΄ (115 fg 158 J.). οὕτως ἦν ἐν τῇ Κωμικῇ λέξει τῇ συμμίκτῳ (Didymi fg I 5, 34 a Schmidt 70).

974. καλαύροπα: ἀντὶ τοῦ καλόροπον, ῥάβδον βουκολικήν. Ὅμηρος (Ψ 845)· ‘καλαύροπα βουκόλος ἀνήρ’.

982—92 a. ἔστι δέ τις πορθμοῖο ἕως τοῦ εἰν ἁλὶ νῆσος: τούτων ὁ νοῦς οὗτός ἐστιν· εἰς τὸν Ἰόνιον κόλπον εἰσπλέουσι 〈. . .〉 νῆσος εὐλίμενος καὶ πεπιασμένη, ὑφ’ ᾗ κεῖσθαι τὸ δρέπανον τοῦ Κρόνου φασίν, ᾧ τὰ τοῦ πατρὸς αἰδοῖα ἀπέτεμεν. οἱ δέ φασι Δήμητρος εἶναι

τοῦτο, ᾧ τοὺς Τιτᾶνας ἐδίδαξε σταχυοτομεῖν· κατῴκησε γὰρ ἡ θεὸς τότε τὴν νῆσον ἐκείνην, ἀγαπήσασα τὴν Μάκριδα. 〈. . .〉 ἣν Φαίακες κατῴκουν, ἀπὸ θεῶν ὄντες τὸ γένος.

b. παροιτέρη: ἔμπροσθεν. Lᵍ P

c. ἀμφιλαφής: ἀμφοτέρωθεν πρόσορμον ἔχουσα.

d. 〈πορθμοῖο παροιτέρη Ἰονίοιο:〉 [καὶ] τὸ Ἰόνιον πέλαγος, διότι τὴν Ἰταλίαν ἀπὸ τῆς Ἠπείρου διορίζει. 〈Κεραυνίη δὲ ἅλς . . .〉 κεῖται δὲ ἐν αὐτῇ νῆσος Κέρκυρα· αὕτη πρότερον Σχερία ἐκαλεῖτο. ἀμφιλαφῆ δὲ τὸν λιμένα εἴρηκεν τὸν ἀμφοτέρωθεν πρόσορμον ἔχοντα, ὃν Καλλίμαχος (fg 336 Schn.) ἀμφίδυμον εἶπεν. ἱστορικῶς δὲ Ἀπολλώνιος ἀμφιλαφῆ τὸν λιμένα φησὶ πανταχόθεν πρόσορμον ἔχοντα· ἱστορεῖ δὲ περὶ τοῦ λιμένος τῶν Φαιάκων Ἀπολλωνίδης ἐν τῷ Περίπλῳ τῆς Εὐρώπης (M. IV 309).

e. τινὲς δὲ τὸ ἀμφιλαφὴς ἀντὶ τοῦ ξυλώδης ἀπέδωκαν· ᾧ οἰκείως ἐπισυνάπτει τὸ πίειρα, δηλονότι λιπαρὰ καὶ εὔγειος. P

f. 〈πίειρα:〉 λιπαρά, εὔγειος. Lᵍ

g. 〈νῆσος,〉 ᾗ ὕπο δὴ κεῖσθαι δρέπ〈ανον〉: [ἡ] νῆσος ἡ Κέρκυρα· αὕτη πρότερον Σχερία ἐκαλεῖτο. ἀποδίδωσι δὲ τὴν αἰτίαν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κερκυραίων πολιτείᾳ (fg 469 Rose 1555 a 35) φησι γὰρ τὴν Δήμητρα φοβουμένην, μὴ οἱ ἐκ τῆς ἠπείρου ἐρχόμενοι ποταμοὶ ἤπειρον αὐτὴν ποιήσωσι, δεηθῆναι Ποσειδῶνος, ἀποστρέψαι τὰ τῶν ποταμῶν ῥεύματα· ἐπισχεθέντων οὖν τούτων ἀντὶ Δρεπάνης Σχερίαν ὀνομασθῆναι. 〈. . .〉 διὰ τὸ τὴν Δήμητρα αἰτησαμένην δρέπανον

10 sch. I 936/49 i cum loc. sim. | 13 sch. 1366 | Hesych. ἀμφιλαφές. ἀμφιλαφῆ | Συν. ἀμφιλαφές (81, 10 Ba. Phot. Suid.) | 18 Steph. Byz. Σχερία | sch. ε 34 | Eust. 1521, 30 | 23 Et. Gen. (AB) Δρεπάνη: ἡ Φαιακία· διὰ τὸ ἐκεῖ κεκρύφθαι τὸ δρέπανον, ᾧ ὁ Κρόνος τὸν πατέρα τῶν αἰδοίων ἐξέκοψεν, ἢ τὸ (W, ὅτι AB, ὅτι τὸ Et. M.) παρ’ Ἡφαίστου Δήμητρι δοθέν, ἵνα τοὺς Τιτᾶνας διδάξῃ θερίζειν. | Steph. Byz. Δρεπάνη | sch. et Tzetz. Lyc. 762. 869 2 lac. ind. W | 5 πρόσορμον K : πρὸς ὅρμον | 6 sch. d ab ante-cedente separavit W | [καὶ] — διότι Fr. : καὶ — καὶ L : καὶ — καὶ (ἡ Κεραυνίη θάλασσα) K : om. P | 7 suppl. W | 9 poeta non portum, sed ipsam in-sulam ἀμφιλαφῆ dixit; at cave immutes cum Schneidero verβα scholiastae negligen-tioris | 9 πρόσορμον bis K : πρὸς ὅρμον | 17 del. W | 23 lac., quam K statuit, verbis Δρεπάνη δὲ ἐκαλεῖτο codice P viam monstrante explevit F | διὰ τὸ F : διὸ L : om. P | δρέπανον F : -άνην

παρ’ Ἡφαίστου τοὺς Τιτᾶνας διδάξαι θερίζειν εἶτα αὐτὸ κρύψαι εἰς τὸ παραθαλάσσιον μέρος τῆς νήσου· προσκλυζούσης δὲ τῆς θαλάσσης ἐξομοιωθῆναι τὴν θέαν τῆς γῆς δρεπάνῃ. Τίμαιος (fg 54 M. I 203) δέ φησιν, ᾧ ἐξέτεμεν [τοῦ Οὐρανοῦ ἢ] τοῦ Κρόνου τὰ αἰδοῖα ὁ Ζεύς, τοῦτο κεκρύφθαι [φασίν].

h. Μάκριν δὲ ἀπὸ Μάκριδος τῆς Διονύσου τροφοῦ, Κέρκυραν δὲ ἀπὸ Κερκύρας τῆς Ἀσωποῦ θυγατρός. P

i. στάχυν ὄμπνιον πολύν, δαψιλή. Φιλητᾶς ἐν Ἀτάκτοις γλώσσαις (fg 44 Kuchenmueller) ἀπέδωκεν ὄμπνιον στάχυν τὸν εὔχυλον καὶ τρόφιμον. Κυρηναίων δέ τινες τὸν πλούσιον καὶ εὐδαίμονα ὄμπνιον καλοῦσιν. ἄμεινον δὲ τὸν φερέσβιον εἰπεῖν, οἱονεὶ ἔμπνοόν τινα ὄντα καὶ ὄμπνιον.

k. ἐκλήϊσται πεφήμισται. Lᶢ (P)

l. αἵματος Οὐρα〈νίοιο〉 Ἀκουσίλαος ἐν τῇ γ΄ (2 fg 4 J.) φησίν, ὅτι ἐκ τῆς ἐκτομῆς τοῦ Οὐρανοῦ ῥανίδας ἐνεχθῆναι συνέπεσεν, τουτέστι σταγόνας, κατὰ τῆς γῆς, ἐξ ὧν γεννηθῆναι τοὺς Φαίακας· οἱ δὲ τοὺς Γίγαντας. καὶ Ἀλκαῖος (fg 206 Lobel = 116 B. III 185) δὲ λέγει τοὺς Φαίακας ἔχειν τὸ γένος ἐκ τῶν σταγόνων τοῦ Οὐρανοῦ, Ὅμηρος (ε 35. η 56 sqq.) δὲ οἰκείους τοὺς Φαίακας τοῖς θεοῖς φησι διὰ τὴν ἀπὸ Ποσειδῶνος γένεσιν.

993—94. τοὺς Ἀργὼ πολέεσσιν οἱ Ἀργοναῦται πολλὰ κακοπαθήσαντες κατηνέχθησαν ἐκ τοῦ Σικελικοῦ πελάγους.

1000. 〈Αἱμονίη:〉 τῇ Θετταλίᾳ. Lᶢ

1002—03 a. Κόλχων, οἱ Πόντοιο τῶν Κόλχων οἱ μετὰ Ἀψύρτου ὄντες κατῴκησαν ἐν ταῖς Βρυγηΐσιν, αἵτινές εἰσι τῆς Ἰλλυρίδος, οἱ δὲ διὰ τῶν Κυανέων πετρῶν ἐξελθόντες ᾤκησαν Κέρκυραν. τῶν γὰρ διωκόντων τοὺς ἀριστεῖς Κόλχων, οὐ κατὰ ταὐτὸ τὸν πλοῦν στειλαμένων, οἱ μὲν διὰ τοῦ Ἴστρου, καθάπερ προείρηται (IV 303 sqq.), τὸν πλοῦν

5 sch. 540/49 a | 6 Diod. IV 72, 1. 3 Paus. II 5, 2. V 22, 6 Steph. Byz. Φαίαξ | 7 sch. Lyc. 1264 Hesych. ὄμπνια Suid. ὄμπνιον. ὄμπνιος Et. M. 625, 45 Et. Gud. 429, 28 Sturz Eust. 1012, 4 | 16 Hes. Theog. 183—185 1 αὐτήν K | 4 [τοῦ Οὐρανοῦ ἤ] del. W] τοῦ Κρόνου τὰ αἰδοῖα ὁ Ζεύς L : ὁ Κρόνος τὰ τοῦ Οὐρ. αἰδοῖα ἢ ὁ Ζεύς τὰ τοῦ Κρόνου P. cf. sch. Lyc. | 5 del. K pendent haec in P ab ὀνομασθῆναι p. 301 lin. 23 | 7 Φιλίτας Croenert Herm. 37, 1902, 212 | 15 τὰς ante σταγόνας add. L | 16 Ἀλκμὰν caute prop. Bergk | 26 ταὐτὸ W : ταὐτὸν H F : τοῦτον L : om. P

ἐποιήσαντο, ὧν ἦρχεν Ἄψυρτος, διὰ τῶν κάτωθεν ἐμβαλόντες εἰς τὸν δεδηλωμένον ποταμόν, καὶ κατέλαβον τοὺς ἥρωας περὶ τὰς καλουμένας Βρυγηΐδας νήσους· οἱ δὲ διὰ τῶν Κυανέων τὸν ἔκπλουν ποιησάμενοι Κόλχοι κατήντησαν εἰς τὴν Κέρκυραν νῆσον, ἐν ᾗ καὶ οἱ Ἀργοναῦται ἔτυχον ὄντες.

b. μαστῆρες ζητηταί. Lᶢ (P)

1004. ἔξαιτον ἐξαίρετον. Lᶢ (P)

1005 a. 〈ἵεντ’:〉 ἐπροθυμοῦντο. Gᶢ

b. ἀπροφάτως χωρὶς προφάσεως, ἀναντιρρήτως. Lᶢ (P)

1006. 〈ἀτροπίῃσιν:〉 κακοτροπίαις, ἀμετατρέπτως. Lᶢ

1015—17 a. εἴ νυ καὶ αὐτὴ ἀνθρώπων γενεῆς περὶ αὑτῆς ἡ Μήδεια· 〈. . .〉 καὶ σὺ ἄνθρωπος εἶ, οἷς τὸ ἁμαρτάνειν γίνεται ῥᾳδίως. L

b. ἐν δὲ τῷ εἴ νυ καὶ αὐτὴ ἀνθρώπων γενεῆς σφόδρα πρὸς συμπάθειαν ἕλκει τὴν Ἀρήτην ἡ Μήδεια, καὶ γὰρ καὶ διὰ τὸ τῆς αὐτῆς ἡμᾶς εἶναι φύσεως ἀλλήλους ἐλεεῖν χρή, καὶ διὰ τὸ ὀξυρρεπεῖς εἶναι πρὸς τὰ πάθη. P

1019. Ἠελίοιο ἐπεὶ πρόγονος τῆς Μηδείας. Lᵐ (P)

1020. ὅρκος παρὰ Κόλχοις ἡ Ἑκάτη καὶ φαρμακίσιν· εὑρέτις γὰρ τοιούτων ἡ θεός.

1024. 〈ἔτι μοι μίτρη μένει:〉 ἀντὶ τοῦ· ἔτι παρθένος εἰμί. Lᶢ

1027. τελεσφόρον τὸν πάντα τελειοποιοῦντα. Lᵐ (P)

1031—35. ἕνεκα τῶν ὑμετέρων ἄθλων ἐγώ, 〈ὦ〉 φέρτατοι, ἐν μεγάλῃ ταραχῇ εἰμι· τῇ γὰρ ἐμῇ γνώμῃ τούς τε ταύρους ἐζεύξατε καὶ τοὺς γηγενεῖς ἐξεθερίσατε καὶ νῦν τὸ δέρος εἰς Θετταλίαν ἀποίσετε.

1043 a. 〈νέμεσίν τε θεῶν:〉 τὴν ἰοῦσαν ἐν ταῖς χερσὶ τῶν θεῶν νέμεσιν, τουτέστι τὸ νεμεσητόν. Lᵐ

b. τὴν δὲ ἐν ταῖς ἱκεσίαις γινομένην νέμεσιν εἰς χεῖρας θεῶν ἰέναι φησίν, ὅτι ὥσπερ ἐνώπιον τῶν θεῶν ἱστάμενοι ἱκετεύομεν· διὸ καὶ αἰδούμεθα τοὺς ἱκετεύοντας. P

1 ἐμβαλόντες F : -ών L : om. P | 2 κατέλαβον P : -εν L | 3 νήσων post Κυανέων add. L, unde πετρῶν A. hoc vocabulum, quod in P deest, eiciendum esse vidit Castiglioni Riv. di fil. 61, 1933, 258 | 8 ἀναντιρρήτως GᶜSᵐ | 10 περὶ αὐτῆς W : περὶ αὐτῆς : περὶ Ἀρήτης F (cf. sch. b) | 11 lac. ind. W, ubi εἰ K suppl. | 13 ἢ νυ καὶ αὐτοὶ ἀ. γενεῆ P | 18 καὶ L : ταῖς P | 19 τοιούτων P : τούτων L | 21 τελειοποιοῦντα K : τέλειον ποιοῦντα L : τελειοποιόν P | 22 ὑμετέρων W : ὑμῶν L : (περὶ τοῖς) ὑμετέροις (ἄθλοις) P add. A Steph.

1045—46 a. 〈οὐ νηούς:〉 οὐ γὰρ ναός μοί ἐστι βοηθὸς οὔτε πύργος οὔτε ἄλλος οὐδὲ εἷς, ἀλλ’ ὑμεῖς μοι ἀσφάλεια πᾶσα. Lᵐ

b. 〈οἰόθι προτιβάλλομαι:〉 μόνη οὖσα προσβάλλομαι ὑμᾶς αὐτοὺς βοηθούς. Lᶢ

1047—52 a. 〈σχέτλιοι:〉 χαλεποὶ καὶ ἀνηλεεῖς, καὶ οὐ μετατρέπεσθε ὁρῶντές με γονυπετοῦσαν τῇ βασιλείᾳ. Lᵐ (P)

b. ὁ λόγος· ὅτε τὸ κώδιον λαβεῖν ἠθέλετε, καὶ πᾶσι τοῖς Κόλχοις ἕτοιμοι ἦτε μάχεσθαι, νῦν δὲ ὀλίγους παραγενομένους ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τὴν ἐμὴν φοβεῖσθε. Lᵐ

1057. 〈ἀλιτήμονος:〉 ἡμαρτημένης ἤτοι ἀδίκου. Gᶢ

1058 a. στρευγομένοις φθειρομένοις καὶ καταπονουμένοις ἢ καὶ προσδιατρίβουσιν· ὅθεν καὶ στράγξ ἡ κατὰ βραχὺ πρόεσις τοῦ ὕδατος. οὕτω Δίδυμος (fg I 5, 34 Schmidt 69).

b. ἐντεῦθεν καὶ ἡ στραγγουρία, ἀπὸ τοῦ κατὰ στράγγα οὐρεῖν. P

1059. κατευκήλησεν κατέπαυσεν, εἰς ἡσυχίαν ἤγαγεν. Lᶢ (P)

1062. κλωστῆρα τὸν ἄτρακτον. Lᶢ P

1064. σταλάει στάζει· παρ’ ὃ καὶ ὁ σταλαγμός. Lᶢ (P)

1065. 〈μυρομένης: γράφεται〉 μνωομένης. Lᶢ

1066. ἰκμαίνοντο ὑγραίνοντο· ἐκ δὲ τούτου τὸ πολὺ κλαίειν δηλοῖ. Lᶢ (P)

1072. προσεπτύσσετο ἐλιπάρει, παρεκάλει. Lᶢ P

1080—83 a. ῥέξομεν ἀμπλακίῃσιν ἀντὶ τοῦ ἁμαρτίαις. ἐὰν δὲ γράφηται ἀτροπίῃσιν, ἀμετατροπίαις. ὁ δὲ νοῦς· ἁμαρτάνουσα [δὲ] τὸ πρῶτον ἡ Μήδεια προέδωκε τοὺς ἰδίους καὶ 〈. . .〉 ἐφημάρτησε φυγοῦσα, οἷα πολλάκις ποιοῦμεν δι’ ἄνοιαν.

b. 〈ἀκειομένη:〉 ῥωννυμένη. Lᶢ

c. ἀκειομένη δὲ ἀντὶ τοῦ θεραπεύουσα καὶ ἰωμένη. P

1090. οἷα μὲν Ἀντιόπ〈ην〉 Ἀντιόπη Νυκτέως ἦν θυγάτηρ, ἣν ὁ Ζεὺς Σατύρῳ ὁμοιωθεὶς φθείρει, καὶ φεύγουσα τοῦ Νυκτέως τὰς

ἀπειλὰς καταφεύγει εἰς Σικυῶνα πρὸς Ἐπωπέα. τεκοῦσα δὲ Ἀμφίονα καὶ Ζῆθον ἐξέθηκεν ἐν τῷ Κιθαιρῶνι 〈. . .〉 βουκόλῳ τινί. ὁ δὲ Νυκτεὺς διὰ τὴν τόλμαν τῆς παιδὸς λυπηθεὶς τελευτᾷ, τοῦ ἀδελφοῦ Λύκου δεηθεὶς μὴ περιιδεῖν τὴν παῖδα, ἀλλ’ ἑλεῖν ἐπελθόντα Σικυῶνι. στρατεύει δὲ ἐπὶ τὴν πόλιν Λύκος καὶ κτείνει τὸν Ἐπωπέα, καὶ λαβὼν τὴν Ἀντιόπην αἰχμάλωτον παραδίδωσι φυλάττειν Δίρκῃ τῇ ἑαυτοῦ γαμετῇ. ἡ δὲ φεύγει, καὶ ληφθεῖσα πάλιν τοῖς ἑαυτῆς παισὶν ἐκδίδοται. ἐνταῦθα δὲ ἐκκαλύπτει ὁ τροφεὺς βουκόλος τὸ γεγονός. οἱ δὲ τὴν μὲν Ἀντιόπην σῴζουσιν, τὴν δὲ Δίρκην ἐξ ἀγρίου ταύρου προσδήσαντες διαφθείρουσιν. μεταπεμψάμενοι δὲ τὸν Λύκον, ὡς ἐκδώσοντες τὴν Ἀντιόπην, σφάττειν ἔμελλον· Ἑρμῆς δὲ ἐκώλυσε, τῷ Λύκῳ δὲ ἐκχωρεῖν τῆς βασιλείας προσέταξεν.

1091. οἷα δὲ καὶ Δανάη Φερεκύδης ἐν τῷ [ι] β΄ (3 fg 10 J.) ἱστορεῖ, ὡς Ἀκρίσιος γαμεῖ Εὐρυδίκην τὴν Λακεδαίμονος· τῶν δὲ γίνεται Δανάη. χρωμένῳ δὲ αὐτῷ περὶ ἄρσενος παιδὸς ἔχρησεν ὁ θεὸς ἐν Πυθοῖ, ὅτι αὐτῷ μὲν οὐκ ἔσται παῖς ἄρσην, ἐκ δὲ τῆς θυγατρός, πρὸς οὗ αὐτὸν ἀπολέεσθαι. ὁ δὲ ἀναχωρήσας εἰς Ἄργος θάλαμον ποιεῖ χαλκοῦν ἐν τῇ αὐλῇ τῆς οἰκίας κατὰ γῆς, ἔνθα τὴν Δανάην εἰσάγει μετὰ τροφοῦ· ἐν ᾧ αὐτὴν ἐφύλασσεν, ὅπως ἐξ αὐτῆς παῖς μὴ γένηται. ἐρασθεὶς δὲ Ζεὺς τῆς παιδός, ἐκ τοῦ ὀρόφου χρυσῷ παραπλήσιος ῥεῖ, ἣ δὲ ὑποδέχεται τῷ κόλπῳ· καὶ ἐκφήνας αὑτὸν ὁ Ζεὺς τῇ παιδὶ μίγνυται. τῶν δὲ γίνεται Περσεύς, καὶ ἐκτρέφει αὐτὸν ἡ Δανάη καὶ ἡ τροφὸς κρύπτουσαι Ἀκρίσιον. ὅτε δὲ Περσεὺς τριέτης καὶ τετραέτης ἐγένετο, ἤκουσεν αὐτοῦ τῆς φωνῆς παίζοντος, καὶ διὰ τῶν θεραπόντων μετακαλεσάμενος τὴν Δανάην σὺν τῇ τροφῷ, τὴν μὲν ἀναιρεῖ, Δανάη δὲ καταφεύγει σὺν τῷ παιδὶ ἐπὶ τὸν [ὑπὸ τὸ] Ἑρκείου Διὸς

12 sch. AB Ξ 319 sch. Pind. Pyth. X 72 a Apoll. Bibl. II 34 sq. Hyg. Fab. 63 Soph. Ant. 944 sqq. Hor. Od. III 16, 1 sqq. Strab. X 487 1 Ἐπω- bis P : Ἐπο- L | 2 lac. ind. W, ubi παρὰ P suppl. | 12 del. Matthiae Verm. Schr. 1833, 104 | 16 ἀπολέεσθαι Jacoby : -έεσθαι L : -εῖσθαι K : aliter P | 18 ἐν ᾧ αὐτ. ἐφύλασσεν L : φυλάσσων αὐτήν P. Wil. verbis ἐν ᾧ 〈δὲ〉 αὐτ. ἐφύλασσεν post γένηται traiectis novam sententiam incipere vult S.-B. d. Berl. Akad., Phil.-hist. Kl. 1926, 137 | 22 καὶ τετρ. L : ἢ καὶ τετρ. P | 23 Δανάη δὲ καταφεύγει Fr. : Δ-ην δὲ καταφέρει τῷ (P)HF : τῇ L ὑπὸ τὸ Ἑ. praeterm. A ὑπὸ del. Sturz Pherec.² 1824, 74 τὸ L P : τοῦ F : del. Jacoby Ἑρκείου Sturz : ἑρκίου F : -ίον

βωμόν. μόνος δὲ αὐτὴν ἐρωτᾷ, πόθεν εἴη αὐτῇ γεγονὼς ὁ παῖς· ἡ δὲ ἔφη· ἐκ Διός. ὁ δὲ οὐ πείθεται, ἀλλ’ εἰς λάρνακα ἐμβιβάσει αὐτὴν μετὰ τοῦ παιδός, καὶ κλείσας καταποντοῖ. καὶ φερόμενοι ἀφικνοῦνται εἰς Σέριφον τὴν νῆσον, καὶ αὐτοὺς ἐξέλκει Δίκτυς ὁ Περισθένους, δικτύῳ ἁλιεύων. εἶτα ἡ Δανάη ἀνοῖξαι ἱκετεύει τὴν λάρνακα, ὁ δὲ ἀνοίξας καὶ μαθὼν οἵτινές εἰσιν, ἄγει εἰς τὸν οἶκον καὶ τρέφει, ὡς ἂν συγγενεῖς αὑτοῦ ὄντας· ἦσαν γὰρ ὁ Δίκτυς καὶ ὁ Πολυδέκτης Ἀνδροθόης τῆς Κάστορος καὶ Περισθένους τοῦ Δαμάστορος τοῦ Ναυπλίου τοῦ Ποσειδῶνος καὶ Ἀμυμώνης, ὡς Φερεκύδης ἐν α΄ (3 fg 4 J.).

ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς (3 fg 12 J.) καὶ περὶ τοῦ θανάτου φησὶν Ἀκρισίου, ὅτι μετὰ τὴν ἀπολίθωσιν Πολυδέκτου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἐκ τῆς κεφαλῆς τῆς Γοργόνος [ἐν Σερίφῳ] Δίκτυν μὲν Περσεὺς ἀπολείπει ἐν τῇ Σερίφῳ βασιλεύειν τῶν λελειμμένων Σεριφίων, αὐτὸς δὲ ἔβη πλέων εἰς Ἄργος σὺν τοῖς Κύκλωψι καὶ τῇ Δανάῃ καὶ τῇ Ἀνδρομέδᾳ· καὶ ἐλθὼν Ἀκρίσιον οὐχ εὑρίσκει ἐν Ἄργει, ὑπεχώρει γὰρ αὐτὸν δείσας εἰς τοὺς Πελασγοὺς εἰς Λάρισσαν. μὴ καταλαβὼν δὲ αὐτόν, τὴν μὲν Δανάην καταλείπει παρὰ τῇ μητρὶ Εὐρυδίκῃ καὶ τὴν Ἀνδρομέδαν καὶ τοὺς Κύκλωπας, αὐτὸς δὲ ἔβη εἰς Λάρισσαν, καὶ ἀφικόμενος Ἀκρίσιον ἀναγνωρίζει καὶ σὺν αὐτῷ ἕπεσθαι εἰς Ἄργος πείθει. καὶ ὅτε δὴ ἔμελλον ἰέναι, συντυγχάνουσιν ἀγῶνι νέων ἐν τῇ Λαρίσσῃ, καὶ ὁ Περσεὺς ἀποδύεται εἰς τὸν ἀγῶνα καὶ λαβὼν τὸν δίσκον δικεύει· τό〈τε〉 δὲ πένταθλον οὐκ ἦν, ἀλλὰ ἕνα ἕκαστον τῶν ἄθλων ἤθλουν. ὁ δὲ δίσκος τροχαλισθεὶς ἐπὶ τὸν πόδα τοῦ Ἀκρισίου τιτρώσκει αὐτόν. καμὼν δὲ ἐκ τούτου Ἀκρίσιος ἀποθνῄσκει αὐτοῦ ἐν Λαρίσσῃ· καὶ αὐτὸν κατατίθεται Περσεὺς καὶ οἱ Λαρισσαῖοι πρόσθεν τῆς πόλεως, καὶ αὐτοῦ ποιοῦσιν ἡρῷον οἱ ἐπιχώριοι. Περσεὺς δὲ ἀναχωρεῖ τοῦ Ἄργους.

1093—95 a. ὑβριστὴς Ἔχετος τοῦ Ἐχέτου Ὅμηρος ὡς ὠμοτάτου μέμνηται, ἡ δὲ Ἀρήτη ὡς κατ’ αὐτὴν τοῦ πράγματος γεγε-

νημένου· λέγει γὰρ νέον γε μὲν οὐδ’ ἀποτηλοῦ. εὕρομεν δὲ τὸν μῦθον ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Λυσίππου Ἠπειρώτου Ἀσεβῶν καταλόγῳ.

b. ὀρφναίῃ ἔνι χαλκόν τὸ ἑξῆς· ἐν ὀρφναίῃ καλιῇ.

c. τὸ δὲ χαλκὸν ἀλιτρεύοντα γράφεται καὶ χαλκὸν ἀλιτεύοντα. P

1100. ἀλλὰ δέδοικα τὸ δίκαιον παραβῆναι Lᵐ (P)

1108. 〈γενέθλην:〉 ἔμβρυον. Sᵐ

1115. 〈ἐπιφροσύνῃσιν: γράφεται〉 ἐφημοσύνῃσιν. Lᶢ

1125. Ὑλλικῷ ἀπὸ τοῦ Ὕλλου τοῦ ἐκ Μελίτης καὶ Ἡρακλέους. Lᵐ (P)

1131. ἄντρῳ ἐν ἠγαθέῳ ἐν τῷ μεγάλῳ καὶ θείῳ, ἐν ᾧ Μάκρις κατῴκει. ἐν τούτῳ τῷ ἄντρῳ τὸν Διόνυσον ἔθρεψεν [ὃ καλεῖται Διθυρίτης]. διὰ τοῦτο Διθύραμβος ὁ Διόνυσος ἐκλήθη, διὰ τὸ δύο θύρας ἔχειν τὸ ἄντρον. Lᵐ (P)

1136—38. καί ἑ χολωσαμέ〈νη〉 ἡ Ἥρα τὴν Μάκριν τῆς Εὐβοίας ἐξέβαλε διὰ τὸ δέξασθαι παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ τὸν Διόνυσον καὶ θρέψαι. ἡ δὲ Εὔβοια ἱερά ἐστι τῇ Ἥρᾳ.

1141. ἔνθα τότ’ ἐστόρε〈σαν〉 ἐν τῷ ἄντρῳ 〈τῷ〉 Μάκριδός φησι τὸν γάμον γεγενῆσθαι Μηδείας καὶ Ἰάσονος, Φιλητᾶς δὲ ἐν Τηλέφῳ (fg 9 Kuchenmueller) ἐν τῇ Ἀλκινόου οἰκίᾳ.

1144. 〈ἀμεργόμεναι:〉 σωρεύσασαι. Gᶢ

1146—48. ἴσχε δ’ ἑκάστην αἰδώς διὰ τούτων τὰς νύμφας φησίν, ἐπιθυμούσας ἅψασθαι τοῦ μαλλοῦ διὰ τὸ κάλλος, ὅμως αἰδουμένας ἀπέχεσθαι διὰ τὸ ἐπ’ αὐτοῦ μέλλειν γίνεσθαι τὴν μῖξιν. περὶ δὲ τοῦ δέρους ὅτι ἦν χρυσοῦν οἱ πλεῖστοι ἱστοροῦσιν, Ἀκουσίλαος δὲ ἐν τῷ Περὶ γενεαλογιῶν (2 fg 37 J.) πορφυρευθῆναί φησιν ἀπὸ τῆς θαλάσσης.

4 Et. Gen. (AB) ἀλετρεύουσα: ἀλήθουσα. IV 1095. ὅτι τὴν Ἀντιόπην ὁ Νυκτεὺς βασιλεὺς Θηβῶν θυγατέρα αὑτοῦ (Fr., αὐ- AB) οὖσαν ἐγκλείσας ἐποίησε χαλκᾶς ἀλήθειν κριθάς. de his ineptiis v. W 83 | sch. η 104 Hesych. Suid. ἀλετρεύουσιν | 9 sch. 1149/50 | 12 Phot. Bibl. 320 a 25 (Proclus) Et. M. 274, 44 | 24 sch. 176/77 cum loc. sim. 2 καταλόγῳ PA : -ου L | 11 W del. verba, quae eandem sententiam olim extulisse videntur atque ea quae sequuntur. | 17 add. Fr. | 18 Φιλίτας Croenert Herm. 37, 1902, 212 | ὁ Τηλέφου Bach Phil. Herm. et Phan. rell. 1829, 60, sed traditum defendunt Rohde Der gr. Roman 1876, 74 n. 3 et Cam. Cessi Riv. di fil. 42, 1914, 283 | 24 δέρους AF : -ος L : aliter P | 25 ἀπό L (cf. sch. Eur. Med. 5) : ὑπό P

1149—50. αἱ μέν τ’ Αἰγαίου Αἰγαῖος ποταμὸς περὶ Κέρκυραν· τούτου θυγάτηρ Μελίτη, ἧς καὶ Ἡρακλέους Ὕλλος, ἀφ’ οὗ ἔθνος Ἰλλυριῶν καὶ Ὑλλικὸς λιμήν (1125) παρὰ Φαίαξι. Πανύασις (fg 17 Kink.) δὲ φησιν ἐν Λυδίᾳ τὸν Ἡρακλέα νοσήσαντα τυχεῖν ἰάσεως ὑπὸ Ὕλλου τοῦ ποταμοῦ, ὃς ἔστι τῆς Λυδίας· διὸ καὶ τοὺς δύο υἱοὺς αὐτοῦ Ὕλλους ὀνομασθῆναι. Μελιτήιον δὲ ὄρος Κερκύρας.

1153—54. κεῖνο τὸ Μάκριδος, ὃ νῦν ἱερὸν Μηδείας καλεῖται. Τιμαίου (fg 8 M. I 195) λέγοντος ἐν Κερκύρᾳ τοὺς γάμους ἀχθῆναι, Διονύσιος ὁ Μιλήσιος ἐν β΄ τῶν Ἀργοναυτῶν (32 fg 3 J.) ἐν Βυζαντίῳ φησίν, Ἀντίμαχος δὲ ἐν Λύδῃ (fg 11 B. II 291) ἐν Κόλχοις πλησίον τοῦ ποταμοῦ μιγῆναι.

1160. προμολὰς εἴρηκε τοὺς ἐκτὸς τοῦ ἄντρου τόπους. Lᵐ P

1167. παρμέμβλωκε πάρεστι. Lᶢ P

1170 a. 〈φαέεσσιν:〉 ἀντὶ τοῦ φωτισμοῖς, φύσει γὰρ ὄντα σκοτεινὸν τὸν ἀέρα τοῖς φωτισμοῖς ἐλάμπρυνεν. Lᵐ

b. γράφεται φαρέεσσιν. F

1174—75 a. ἀνὰ πτόλιν ἡ τῶν Κερκυραίων ἐπὶ χερσονήσου κεῖται. φησὶν οὖν ἱστορικῶς, ὅτι μακρὰν ἀπὸ τῆς πόλεως ἐπὶ τοῦ αἰγιαλοῦ τῆς χερσονήσου ἦσαν ἐν ᾗ ἐστιν ἡ πόλις, ὡς Ἀπολλωνίδης ἐν τῷ Περίπλῳ τῆς Εὐρώπης (M. IV 309). Lᵐ (P)

b. χερνήσοιο τὴν χερσόνησον χέρνησον εἴρηκεν ὡς ἐν τῷ α΄ (925). τὴν δὲ ἀντικρύ, τῆς Κέρκυρας χερσόνησον εἴρηκε Μακριδίην, ἴσως διὰ τὸ ᾠκηκέναι ἐκεῖ τοὺς Εὐβοεῖς, ἡ δὲ Εὔβοια Μάκρις ἐκαλεῖτο τὸ πρότερον. ταύτην οἱ κατοικοῦντες μετὰ Ἰλίου ἅλωσιν 〈. . .〉 οἱ μὲν Ἄβαντες 〈. . .〉 Ἀμαντίνην ᾤκισαν’ (Call. fg 259 Schn.).

2 sch. 524 cum loc. sim. sch. 1125 | 4 sch. Τ Ω 616 Paus. I 35, 8 | 10 sch. 1217/19 a | 21 sch. I 925 | 23 sch. I 1024 a cum loc. sim. | 25 Et. Gen. (AB) Ἀμαντες: οἱ περὶ Ἐλεφήνορα μετὰ Τροίας ἅλωσιν διέβησαν 3 Πανύασις Steph. : Πανίασις F : Πάντασις | 9 Ἀ-τῶν L : -τικών P | 10 δὲ P : om. L | 16 cf. W 25 | 18 ἱστορικῶς Hecker Phil. 5, 1850, 418 : ὁ ἱστορικός | 22 ἀντικρύ scil. τῆς Ἠπείρου χερσόνησον P : χώραν L | 24 ταύτην κτλ. olim vel ad v. 1214 pertinuerunt (Reitzenstein Gesch. d. gr. Etym. 1897, 17) vel ad v. 1135 (W) lac. ind. W 94 | 25 Μάκριν ὠνόμασαν post Ἄβαντες inepte add. F (cf. W 27). plura excidisse eaque e Stephano petenda recte monuit K ᾤκισαν Wil. ad l. : -ησαν

1187. ἄλλοι δ’ ἀμφιφο〈ρῆας〉: Θεόπομπος (115 fg 405 J.) ἀμφιφορεῖς λέγεσθαί φησι τοὺς ὑπ’ ἐνίων μετρητάς, Λυσανίας δέ φησι τὸν ἀμφιφορέα ὑπὸ Ἀθηναίων ἀμφορέα καλεῖσθαι.

1188 a. 〈θυέων:〉 θυμιαμάτων. Gᴳ

b. λιγνύς: ἡ καπνώδης ἀναφορά· ἢ τὸ τοῦ φωτὸς ἄκρον, ὃ καὶ ἄμεινον.

1191. ἀγλαΐην: κόσμια. Lᴳ (P)

1193. εἴδεα καὶ μορφάς: τὸ μὲν εἶδος κυρίως ἐπὶ προσώπου τέταχεν ὁ Ἀπολλώνιος, μορφὴ δὲ τὸ σχῆμα (Eur. Bacch. 4)· ‘μορφὴν δ’ ἀμείψας ἐκ θεοῦ βροτησίαν.’

1194. ἐυκρέκτου: εὐήχου. Lᴳ (P)

1202. 〈ἐκλήϊστο:〉 ἐφημίζετο, ᾔδετο. Lᴳ

1210. συνήμονας: συνήθεις, ἑταίρους, παρὰ τὸ συνῆσθαι. Lᴳ (P)

1212—14 a. εἰσότε Βακχιάδαι: Βάκχις ἐγένετο υἱὸς Διονύσου, ἐν Κορίνθῳ δὲ διέτριβεν. ἦσαν δὲ εὐγενέστατοι οἱ ἀπ’ αὐτοῦ τὸ γένος εἰς τὴν Ἤπειρον καὶ ᾤκησαν περὶ (Reitz., παρὰ AB) τὰ Κεραύνια ὄρη. ἔκτισαν δὲ καὶ Εὔβοιαν (Ἄβαντος ἡγουμένου suppl. Kaibel), ὅθεν Ἄβαντες ἐκλήθησαν καὶ κατὰ μεταφορὰν Ἄμαντες (Orus). Steph. Byz. Ἀβαντίς: ἡ Εὔβοια . . . τὸ Ἀβαντία θηλυκόν, ὅπερ κατὰ βαρβαρικὴν τροπὴν τοῦ β εἰς μ Ἀμαντία ἐλέχθη παρὰ Ἀντιγόνῳ ἐν Μακεδονικῇ περιηγήσει (fg 3 M. IV 306). Καλλίμαχος δὲ Ἀμαντίνην (Xylander, μαντ- libri) ὡς Λεοντίνην αὐτὴν ἔφη (v. supra)· ‘καὶ Ἀμαντίνην ᾤκισαν (Holstenius, -ησαν libri) Ὠρικίην’. id. Ἀμαντία: Ἰλλυριῶν μοῖρα πλησίον Ὠρικοῦ καὶ Κερκύρας, ἐξ Ἀβάντων τῶν ἀπὸ Τροίας νοστησάντων ᾠκισμένη. Καλλίμαχος Ἀμαντίνην αὐτήν φησιν. . . . λέγονται καὶ Ἄμαντες (Meineke, Ἄβ- libri). . . . καὶ Ἄβαντας αὐτούς φασιν. cf. W 94 sch. Lyc. 1042 Tzetz. ib. Hesych. Ἄμαντοι

1 Poll. X 70 Hesych. ἀμφιφορεύς Συν. ἀμφορεύς (XIII b 17 Boy. Phot. Suid.) Moer. 189, 26. 27 | 5 sch. Nic. Al. 52 Erot. 30, 9 N. Hesych. λιγνύς Συν. λ. (290, 22 Ba. Phot. Suid.) | 13 1206. Et. Gen. (AB) ἠλέματος: . . . ἢ παρὰ τὸ ἄλη καὶ τὸ μάτην ἠλεμάτως, σημαίνει δὲ τὸ μάτην. οἷον IV 1206. οὕτως εὗρον ἐγώ. sch. Call. Hymn. VI 91 sch. Opp. Hal. IV 590 | 1210. Συν. συνήμονας (375, 22 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 735, 29 2 Παυσανίας (fg inc. 451 Schwabe) F | 3 τὸν P : τὰ L μετρητὴν pro ἀμφορέα propter Poll. l. l. Wil. ad l., sed consentit cum scholiasta Moeris | 5 ὃ καὶ ἄμ. L : ἄμ. δὲ τὸ πρῶτον P | 9 μορφὴ P : -ήν L | 10 δ’ L : om. P | 13 συνῆσθαι P : ἧσθαι (sine spiritu, ἥ- K) L | 14 Βάκχις K : -ίας : -ιος F

ἔχοντες, οἵτινες ἐξεβλήθησαν ἐκ Κορίνθου διὰ τὸν Ἀκταίωνος θάνατον. ἡ δὲ αἰτία ἐστὶν ἥδε. Μέλισσος εὐεργετήσας τοὺς Κορινθίους — μέλλοντας γὰρ ὑπὸ Φείδωνος τοῦ τῶν Ἀργείων βασιλέως διαφθαρῆναι ἐρρύσατο — τιμῆς ἠξιώθη παρ’ αὐτοῖς. 〈. . .〉 καὶ τότε οἱ Βακχιάδαι νυκτὸς ἐπελθόντες τῇ οἰκίᾳ τοῦ Ἀκταίωνος ἐβούλοντο ἀποσπᾶν τὸν παῖδα· τῶν δὲ γονέων ἀντεχόντων συνέβη διασπασθῆναι τὸν Ἀκταίωνα. μελλόντων δὲ τῶν Ἰσθμίων ἄγεσθαι, στὰς ἐπὶ τοῦ βωμοῦ ὁ Μέλισσος πολλὰ τοῖς Κορινθίοις κατηράσατο, ἐὰν μὴ τὸν τοῦ παιδὸς ἐκδικήσωσι θάνατον· ταῦτα εἰπὼν εἰς τὸν ὑποκείμενον κρημνὸν ἑαυτὸν ἔβαλεν. οἱ δὲ Κορίνθιοι, εὐλαβούμενοι ἀνεκδίκητον καταλιπεῖν τὸν τοῦ Ἀκταίωνος θάνατον, ἅμα μὲν καὶ τοῦ θείου κελεύοντος, ἐξέβαλον τοὺς Βακχιάδας. Χερσικράτης δέ, εἷς τῶν Βακχιαδῶν, ἔκτισε Κέρκυραν, ἐκβαλὼν τοὺς ἐνοικοῦντας Κόλχους· ἐκβληθέντες δὲ εἰς Ἤπειρον παρεγένοντο.

b. Ἐφύρηθεν: Ἐφύρα ἡ Κόρινθος, ἀπὸ Ἐφύρας τῆς Ἐπιμηθέως θυγατρός· Εὔμηλος (fg 1 Kink. 187) δὲ ἀπὸ Ἐφύρας τῆς Ὠκεανοῦ καὶ Τηθύος, γυναικὸς δὲ γενομένης Ἐπιμηθέως.

1215. Νεσταίους τε: τοὺς Νεσταίους Σκύλαξ (Peripli maris interni fg 4 M. Geogr. gr. min. I, XXXV) φησὶν ἔθνος Ἰλλυρικόν· ἀπὸ τούτων παράπλους ἐστὶν εἰς τὸν κόλπον 〈. . .〉. καὶ Ἐρατοσθένης ἐν γ΄ Γεωγραφουμένων φησί (fg III B 112 Berger)· ‘μετὰ Ἰλλυριοὺς Νεσταῖοι, καθ’ οὓς νῆσος Φάρος Παρίων ἄποικος’.

1216. ἀλλὰ τὰ μὲν στείχ〈οντος〉: ἀντὶ τοῦ μετὰ πολὺν

2 Plut. Am. Narr. 2 (IV 464 Bern.) | 12 Strab. VI 269 | 14 Eust. 290, 21 | Paus. II 1, 1 | Hyg. Fab. 275 | 17 Et. Gen. (AB) Ἄμαντες: IV 1214—1215. Νέστις καὶ Ὠρικὸς πόλεις. sch. 337 cum loc. sim. | 21 Diod. XV 13, 4. 14, 1 | Scymn. 427 4 lac. ind. W | 5 Ἀκταίωνος L : Μελίσσου P | 6 Ἀκταίωνα P : Αἰγαίωνα L | 8 πολλὰ P : -οῖς L | 11 μὲν L : om. PA | 12 Χερσι- P (e sch. 1216) : Χερσι- L | 15 Εὔμηλος L : Σιμωνίδης (fg 206 B. III 525) P, unde Εὔμηλος 〈δὲ καὶ〉 Σιμωνίδης Schneidewin Simon. 1837, 101. cf. W 47 | 19 παράπλους K : περί- L : om. P | post κόλπον, ubi F spatium reliquit vacuum, e Ps.-Scyl. 23 (ἀπὸ δὲ Νέστου πλοῦς ἐστι κολπώδης. καλεῖται δὲ Μάνιος ἅπας οὗτος ὁ κόλπος, παράπλους δέ ἐστιν ἡμέρας μιᾶς) suppl. 〈ἡμέρας μιᾶς〉 Hoelzlin, 〈Μάνιον〉 I. Vossius Peripl. Scyl. 1639 Not. 4 | 21 Παρίων C. Mueller Geogr. gr. min. I 28 b e loc. sim. : Φ-

χρόνον. Τίμαιος δέ φησι μετὰ ἔτη ἑξακόσια τῶν Τρωικῶν Χερσικράτη ἀπόγονον τῶν Βακχιαδῶν κατωκηκέναι τὴν νῆσον (fg 53 M. I 203)· ‘Κόλχοι δὲ διαβάντες εἰς τὴν πλησίον νῆσον καὶ μετὰ ταῦτα εἰς τὰ Κεραύνια ὄρη ὁρμήσαντες, εἴς τε τοὺς Ἄβαντας καὶ Νεσταίους καὶ Ὠρικὸν ἀπῳκίσθησαν· ἔστι δὲ ὁ τὴν ἀποικίαν ἀγαγὼν τῶν Βακχιαδῶν Χερσικράτης, ἀποστερούμενος τῶν τιμῶν ὑπὸ Κορινθίων.’

1217—19 a. Μοιράων δέ τε κεῖσε: Τιμῶναξ ἐν α΄ τῶν Σκυθικῶν (fg 2 M. IV 522) ἐν Κόλχοις φησὶν Ἰάσονα Μήδειαν γῆμαι Αἰήτου αὐτῷ ἐγγυήσαντος. ὁ δὲ αὐτός φησι· ‘δείκνυνται δὲ παρὰ τὸν παράπλουν ἔνδον τοῦ Πόντου κῆποί τινες Ἰασόνιοι καλούμενοι, καθ’ ὧν τὰς ἀποβάσεις αὐτὸν ποιήσασθαι, καὶ κατὰ τὴν Αἶαν γυμνάσια καὶ δίσκοι, καὶ τῆς Μηδείας θάλαμος, καθ’ ὃν ἐνυμφεύθη ποτέ, καὶ πρὸς τῇ πόλει ἱερὸν ἱδρυμένον 〈ὑπ’〉 Ἰάσονος καὶ πρὸς τούτοις ἱερὰ πολλά’.

b. 〈θύη ἐπέτεια:〉 Τίμαιος (fg 7 M. I 194) περὶ τῆς θυσίας ἱστορεῖ, ἔτι καὶ νῦν λέγων ἄγεσθαι κατ’ ἐνιαυτόν, Μηδείας πρῶτον θυσάσης ἐν τῷ Ἀπόλλωνος ἱερῷ· καὶ βωμοὺς δὲ φησι μνημεῖα τῶν γάμων ἱδρύσασθαι σύνεγγυς μὲν τῆς θαλάσσης, οὐ μακρὰν δὲ τῆς πόλεως· ὀνομάζουσι δὲ τὸν μὲν Νυμφῶν, τὸν δὲ Νηρεΐδων. ὅ γε μὴν Ἀπολλώνιος τὸν μέν φησι Νυμφῶν εἶναι τῶν βωμῶν, τὸν δὲ τῶν Μοιρῶν.

c. 〈θύη:〉 θυμιάματα. Gᵐ

d. ἐπέτεια: ἐνιαυσειαῖα. Lᵍ (P)

e. Νομίοιο: διὰ τὸ κατὰ νόμον γενέσθαι τὴν κρίσιν τοῦ Ἀλκινόου, διὰ τοῦτο Νομίου Ἀπόλλωνος ἱερὸν ἱδρύσασθαι τὴν Μήδειαν.

1226. 〈αἴσιμον:〉 μεμοιραμένον. Gᴳ

1235. 〈Σύρτιν:〉 δύο εἰσὶν ἐν τῇ Λιβύῃ Σύρτεις. εἰσὶ δὲ πηλώδεις, γίνονται δὲ ἀμπώτεις εἰς αὐτὰς ὡς καὶ ἐν τῷ ὠκεανῷ. εἰσὶ 〈δέ〉 τόποι, ὅπου κατασύρονται οἱ πλέοντες καὶ ἀπόλλυνται.

8 sch. 1153/54 | 25 Strab. XVII 835 sq. Sall. Iug. 78 Eust. Dion. Per. 198 1 numerum annorum, quem Muellero monente Jacoby Marm. Par. 1904, 147 mutare voluerat, defendit Laqueur Herm. 42, 1907, 515 n. 1 | 3 καὶ P : om. L | 7 Σκυθ- Hecker Phil. 5, 1850, 420 : Σικελ- | 11 αὐτὸν P : -ῶν L | 13 add. W | 14 sch. b ab a separavit W post Τίμαιος P add. e sch. 1153/54 : δὲ ἐν Κερκύρᾳ λέγων γενέσθαι τοὺς γάμους καὶ | 16 καὶ β. δὲ φ. P : om. L | 18 τὸν δὲ Νηρ. — βωμῶν P : om. L. cf. W 49 | Νηρεΐδων K : -ηίδων | 26 add. Fr.

1237 a. τέναγος: πηλώδης τόπος. Lᴳ P

b. μνιόεντα: σύμφυτα. Lᴳ P

1238. κωφή: ἀκίνητος, διὰ τὸ πηλώδη εἶναι.

1239. ἠερίη: πᾶν τὸ πολὺ καὶ δαψιλὲς ἠερόεν λέγομεν. Lᵐ P

1243 a. 〈ἐνέωσε:〉 ὤθησεν. Lᴳ

b. τάχιστα: γράφεται ἄγεσθαι. F

1247. ἀρδμόν: ποτισμόν. L Gᴳ (P)

1248. πάτον: περίπατον. Lᴳ (P)

1258. διωλυγίης: σκοτεινῆς. ἢ διωλυγίης ἀντὶ τοῦ ἐπὶ πολὺ διηκούσης. Lᵐ (P)

1260. ἰθυντήρ: κυβερνήτης. Lᴳ P

1264. τεναγώδεα: πηλώδη. τέναγος δὲ ἔστι κυρίως γῆ ἐπιπόλαιον ὕδωρ ἔχουσα, ἢ πηλώδες ὕδωρ.

1270. 〈ἅλμη:〉 πλημμυρίς. Sᵐ

1271. 〈ὅσσον:〉 ὀλίγον. Sᴳ

1279. παχνώθη: ἀντὶ τοῦ ἐπάγη, ἐλυπήθη· ὁ τρόπος εἴληπται ἀπὸ τῆς πάχνης.

1284. ἦ ὅτ’ ἂν αὐτόματα ξόανα ῥ〈έῃ〉: ὅταν μέλλῃ τι συμβαίνειν χαλεπόν, εἴωθεν τὰ ἀγάλματα ἱδροῦν, ὥσπερ καὶ ἐν Θήβαις, ὅτε συνίστατο ὁ περὶ Χαιρώνειαν πόλεμος Φιλίππῳ πρὸς Θηβαίους.

1285. καὶ μυκαὶ σηκοῖς: καὶ ἦχοι ἐν τοῖς ναοῖς φαντασίαν ποιήσωσι καὶ δόκησιν· ἢ ὅταν μυκήσεις δοκῶσι γίνεσθαι περὶ τὰ ἀγάλματα.

1295. 〈ἄκμηνοι:〉 ἄφατοι. καὶ Νίκανδρος (Ther. 116)· ‘ἄκμηνοι σίτων’. Sᵐ

1297. τὸ ἑξῆς· παρ’ Αἰήταο θυγατρὶ ἐστενάχοντο.

1299 a. χηραμοῦ: καταδύσεως. Lᴳ (P)

b. ἀπτήνες: οἱ μὴ ἵπτασθαι δυνάμενοι.

1300. Πακτωλὸς ποταμὸς Λυδίας, ὁ νῦν Χρυσορρόας λεγόμενος.

1304. ἰήλεμον: ἀντὶ τοῦ θρῆνον· εἴρηται ἀπὸ Ἰαλέμου τοῦ Μούσης παιδός.

1305. ἐλίασθεν: ἀντὶ τοῦ ἀπέθανον. Lᴳ P

1306. 〈δαῆναι:〉 γνωσθῆναι. Gᴳ

1309 a. ἡρώισσαι: προπερισπωμένως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ ια΄ (I 270, 31 L.) φησίν, ἐκ συναλοιφῆς τοῦ ἡρώισσαι — τοῦ ἥρως δὲ τὸ θηλυκὸν γίνεται ἡρώισσα — [ἢ] ἀντὶ τοῦ ἡρωῖναι. τιμήοροι δὲ αἱ ἔφοροι τῆς Λιβύης ἢ αἱ ἐν Λιβύῃ τιμώμεναι [ἡρωῖναι].

b. τιμήοροι: ἔκδικοι. Lᴳ Gᴳ Sᵐ P

1310. ἦμος ὅτ’ ἐκ πα〈τρός〉: πρῶτος Στησίχορος (fg 62 B. III 226) ἔφη σὺν ὅπλοις ἐκ τῆς τοῦ Διὸς κεφαλῆς ἀναπηδῆσαι τὴν Ἀθηνάν.

1311. Τρίτων ποταμὸς Λιβύης, ἔστι δὲ καὶ Βοιωτίας. δοκεῖ δὲ ἡ Ἀθηνᾶ παρ’ ἑτέρῳ αὐτῶν γεγενῆσθαι, ἀφ’ οὗ καὶ Τριτογένεια λέγεται. οὕτω τινές, οἱ δέ· ἢ τὸ τρεῖν, ὃ ἔστι φοβεῖσθαι, τοῖς δι’ ἐναντίας ἐμποιοῦσα.

1312. θέρον: ἐθέρμαινον, ἔκαιον. Lᴳ P

1314. πέπλον: κυρίως τὸν γυναικεῖον. Lᴳ (P)

1315. παλιμπετές: παλιγκλινὲς εἰς τοὐπίσω. Lᴳ Gᴳ (P)

1317. ἀτυζόμενον: ἀτύζω· παρὰ τὴν ἄτην γίνεται ῥῆμα ἀτῶ, οὗ παραγωγὸν ἀτύω, ὡς ὀλῶ ὀλύω καὶ ὀλλύω, περισσεύσαντος δὲ τοῦ ζ ἀτύζω, ὡς καὶ παρὰ τὸ ἀτίω ἀτίζω.

1318. ἀμηχανίῃ: ἀπορίᾳ. Lᴳ (P)

1322. οἰοπόλοι: περὶ τὰς ὄϊς πολοῦσαι, εἰσὶ δὲ αἱ Ἐπιμηλίδες. χθονίας δὲ εἶπεν αὐτὰς διὰ τὸ θυγατέρας εἶναι τῆς Λιβύης. ἢ χθόνιαι γηγενεῖς, αὐδήεσσαι δὲ αἱ εἰς λόγον ἀνθρώποις ἐρχόμεναι.

περὶ δὲ τῶν Νυμφῶν μέμνηται Καλλίμαχος οὕτω λέγων (fg 126 Schn.)· ‘δέσποιναι Λιβύης ἡρωίδες, αἳ Νασαμώνων αὖλιν καὶ δολιχὰς θῖνας ἐπιβλέπετε, μητέρα μοι ζώουσαν ὀφέλλετε.’

1327—28. σφετέρῃ: ἔδει εἰπεῖν ὑμετέρᾳ. λέγει δὲ τῇ νηΐ· φέρει γὰρ αὐτοὺς ἐν τῷ κύτει ὡς ἐν γαστρὶ μήτηρ.

1329. Ἀχαιίδα: Ἀχαιίδα λέγει ἢ τὴν Θεσσαλίαν ἢ τὴν Ἑλλάδα. βέλτιον δὲ τὴν Θεσσαλίαν· οἱ γὰρ οἰκοῦντες Ἀχαιοὶ λέγονται. Ὅμηρος (Β 681)· ‘νῦν αὖ τούς, ὅσσοι τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἔναιον,’ εἶτα (684)· ‘Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί.’ L

1333. ἵλατ’ ἐρημονόμοι: ἱλάσθητε αἱ νεμόμεναι ἐν τῇ ἐρήμῳ.

1339. ὠρύεται: ἀντὶ τοῦ βοᾷ· ἔστι δὲ τῆς τῶν λεόντων φωνῆς.

1342. βουπελάται: οἱ βουκόλοι. εἴρηται ἤτοι τοῦ π περισσεύοντος — βουελάται γάρ εἰσιν — ἢ παρὰ τὸ πέλας τῶν βοῶν εἶναι, ὃ καὶ βέλτιον.

1348. στέρφεσι: τοῖς δέρμασιν· ἔνθεν καὶ στερφιῶσαι. Ἴβυκος (fg 59 B. III 252) δὲ στερφωτῆρα στρατὸν εἴρηκε τὸν ἔχοντα δέρματα.

1 sch. A N 473 | sch. λ 574 | Apoll. Lex. Hom. 119, 25 B. | Hesych. οἰοπόλῳ | Phryn. Praep. soph. 27, 6 Borr. | 3 sch. ε 334. κ 136 | Apoll. Lex. Hom. 48, 13 B. | Hesych. αὐδήεσσα | Συν. αὐδ. (163, 2 Ba. Suid.) | 19 sch. Nic. Al. 38 | 22 Et. Gen. (AB) στέρφος: σημαίνει τὸ δέρμα, παρὰ τὴν στρυφνότητα (στεριφνότητα ? W) καὶ πυκνότητα. ἢ παρὰ τὸ ἐρέφειν ὃ ἔστι σκεπάζειν (A, -άσαι B) τὸ σῶμα, ἔρφος (W, ἔρεφος B, om. A omnia ab hac voce usque ad στέφος) καὶ στέρφος. οἱ δὲ παρὰ τὸ στέφειν ὃ ἔστι σκεπάζειν τὸ σῶμα, στέφος, καὶ στέρφος πλεονασμῷ τοῦ ρ. IV 1348. sch. Nic. Al. 248 | sch. Lyc. 652 | Hesych. στέρφος 1 περὶ — πολοῦσαι Gᴳ Sᵐ | εἰσὶ — Ἐπιμηλίδες post Λιβύης leguntur, trai. W | 3 αἳ AHF : οἳ L : om. P | 7 αὔλια Scaliger Coni. in Varr. de lingua lat. 1565, 128 | 12 γὰρ W : δὲ

ὅθεν καὶ παρ’ Αἰσχύλῳ (fg 370 N.2) ἀξιοῦσι γράφειν ‘μελανστέρφων γένος’, οὐχ, ὡς τινες, ‘μελανστέρνων’· οὐ γὰρ μόνα τὰ στέρνα μέλανα ἔχουσιν, ἀλλὰ καὶ ὅλον τὸ σῶμα. ὅθεν καὶ τὸ κεράμιον στέρφος λέγεται.

1366. ἀμφιλαφής: ἀντὶ τοῦ ποικίλος ἢ μέγας ἢ ἀμφοτέρωθεν θριξὶ στεγαζόμενος.

1367. νήχυτον: τὴν πολύχυτον. Lᴳ (P)

1380. ἐπήβολος: ἐπιβάλλουσα, ἐπιτυχής.

1381—82. Μουσεάων ὅδε μόχθος: καθὸ πέπλασται, φησίν· Μουσεῶν ὅδε μῦθος, ἐγὼ δ’ ὑπηρέτης τῶν Μουσῶν. ἐμπέπνευσται γὰρ πρὸς αὐτῶν, ὥστε διηγήσασθαι.

1384. θῖνας 〈ἐρήμους〉: σωροὺς τῆς ἄμμου. Lᵐ (P)

1396—99 a. ᾧ ἔνι Λάδων: Πείσανδρος (16 fg 8 J.) τὸν δράκοντα ὑπείληφεν ἀπὸ τῆς Γῆς γεγενῆσθαι, Ἡσίοδος 〈. . .〉 δὲ ἐκ Τυφῶνός φησιν. Ἀγροίτας δὲ ἐν γ΄ Λιβυκῶν (fg 3 M. IV 295) φησι μὴ μῆλα, ἀλλὰ πρόβατα κάλλιστα, ἃ χρυσᾶ ὠνομάσθη· ἔχειν δὲ ταῦτα ποιμένα ἄγριον, ὃν διὰ τὸ ἀνήμερον δράκοντα ὠνομάσθαι.

b. Φερεκύδης ἐν β΄ (3 fg 16 a J.) τῆς Ἥρας γαμουμένης φησὶ τὴν Γῆν ἀναδοῦναι μηλέας χρυσοῦν καρπὸν φερούσας, καὶ ὅτι αἱ Νύμφαι αἱ Διὸς καὶ Θέμιδος, οἰκοῦσαι ἐν σπηλαίῳ περὶ τὸν Ἠριδανόν, ὑπέθεντο Ἡρακλεῖ ἀποροῦντι, μαθεῖν παρὰ Νηρέως, ποῦ εἴη τὰ χρύσεα μῆλα· καὶ λαβὼν αὐτὸν βίᾳ, πρῶτον μὲν μεταμορφούμενον εἰς ὕδωρ καὶ πῦρ, εἶτα εἰς τὴν παλαιὰν ὄψιν καταστάντα καὶ δηλώσαντα, ἀφίησιν. ὁ δὲ ἔρχεται οὕτως ἐπὶ τὰ χρυσᾶ μῆλα. 〈. . .〉 ἀφικόμενος δὲ εἰς Ταρτησσὸν πορεύεται εἰς Λιβύην, ἔνθα ἀναιρεῖ Ἀνταῖον τὸν Ποσειδῶνος,

5 sch. II 729/35 e. IV 982/92 e cum loc. sim. | 7 sch. III 530 cum loc. sim. | 13 Diod. IV 26, 2. 3 Serv. Verg. Aen. IV 484 Palaeph. 18 | 18 Apoll. Bibl. II 113—120 1 μελανστέρφων Nauck : μελαστ- L : μελανοστ- P | 2 μελανστέρνων W : μελανοστ- | 3 de κεράμιον dubitat Fr. | 5 ποικίλος Sᵐ μέγας L : μέλας P | 10 ὑπηρέτης L : ὑποφήτης (P) | 14 W ind. lac., quam expleas verbis δὲ ἐκ Κητοῦς καὶ Φόρκυνος (Theog. 333), Φερεκύδης (v. sch. c). Hesiodi fg 249 Rz.2 eiciendum | 18 β΄ Luetke Pherec., Diss. Gott. 1893, 11 e sch. c : γ΄ | 20 αἱ post Ν. P : om. L | περὶ L : παρὰ P | 23 ἀφίησιν Wil. S.-B. d. Preuss. Ak. d. Wiss., Ph.-hist. Kl. 1926, 138 : φησιν L : om. P | 24 lac. ind. W

ὑβριστὴν ὄντα. εἶτα ἀφικνεῖται ἐπὶ τὸν Νεῖλον εἰς Μέμφιν παρὰ Βούσιριν τὸν Ποσειδῶνος, ὃν κτείνει καὶ τὸν παῖδα αὐτοῦ Ἰφιδάμαντα καὶ τὸν κήρυκα Χάλβην καὶ τοὺς ὀπάονας πρὸς τῷ βωμῷ τοῦ Διός, ἔνθα ἐξενοκτόνει. ἀφικόμενος δὲ εἰς Θήβας ᾔει διὰ τῶν ὀρῶν εἰς τὴν ἔξω Λιβύην, ἧς ἐν τοῖς ἐρήμοις πολλὰ τῶν θηρίων τοξεύων ἀναιρεῖ. καθάρας δὲ τὴν Λιβύην κατέβη ἐπὶ τὴν θάλασσαν τὴν ἔξω κειμένην, καὶ λαβὼν χρυσοῦν δέπας παρὰ Ἡλίου διαβαίνει ἐν αὐτῷ εἰς πέρην, [διά τε τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης καὶ] διὰ τοῦ ὠκεανοῦ πλέων. ἐξελθὼν δὲ παρὰ Προμηθέα καὶ ὀφθεὶς ὑπ’ αὐτοῦ, οἰκτείρει ἱκετεύοντα καὶ κτείνει τὸν ἀετόν, ὃς αὐτοῦ τὸ ἧπαρ ἤεσθιε, τοξεύσας προσπετόμενον. ἀντὶ δὲ τούτου Προμηθεὺς μὴ ἀπιέναι ἐπὶ τὰ μῆλα ὑποτίθεται, ἐλθόντα δὲ πρὸς Ἄτλαντα κελεύειν ἐνέγκαι αὐτῷ, καὶ ἀντὶ Ἄτλαντος αὐτὸν ἔχειν τὸν οὐρανόν, ἕως ἂν ἐνέγκῃ τὰ μῆλα παρὰ τῶν Ἑσπερίδων. Ἡρακλῆς δὲ ἀκούσας ἔρχεται πρὸς Ἄτλαντα καὶ κελεύει αὐτὸν ἐνεγκεῖν τὰ μῆλα παρὰ τῶν Ἑσπερίδων τρία λαβόντα, διηγησάμενος τὸν ἆθλον. δοὺς δὲ Ἄτλας ἐπὶ τῶν ὤμων Ἡρακλεῖ τὸν οὐρανόν καὶ ἐλθὼν πρὸς τὰς Ἑσπερίδας, δεξάμενος παρ’ αὐτῶν τὰ μῆλα ἐλθών τε πρὸς τὸν Ἡρακλέα, τὰ μὲν μῆλα αὐτός φησιν ἀποίσειν Εὐρυσθεῖ, τὸν δ’ οὐρανὸν ἐκέλευεν ἐκεῖνον ἔχειν ἀντ’ αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἡρακλῆς ὑποσχόμενος, δόλῳ ἀντεπέθηκεν αὐτὸν τῷ Ἄτλαντι· ἦν γὰρ εἰπὼν αὐτῷ ὁ Προμηθεύς, ὑποθέμενος κελεύειν δέξασθαι τὸν οὐρανόν, ἕως οὗ σπεῖραν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ποιήσηται. ὁ δὲ καταθεὶς τὰ μῆλα εἰς τὴν γῆν ὑποδέχεται τὸν οὐρανόν, Ἡρακλῆς δὲ λαβὼν τὰ μῆλα, χαίρειν εἰπὼν τῷ Ἄτλαντι ἀπέρχεται εἰς Μυκήνας παρ’ Εὐρυσθέα καὶ δεικνύει αὐτῷ ταῦτα. οὕτως ὁ αὐτὸς Φερεκύδης ἐν β΄ (3 fg 17 J.) ἱστορεῖ.

2 Ἀμφιδάμαντα Sturz Pherec.2 1824, 139 ex Apoll. Bibl. II 117 | 4 ἀφικόμενος — lin. 8 πλέων Pherecydis non esse putat Jacoby | ᾔει Wil. ap. Luetkium : ἧς L : καὶ P : ἐξῄει K | ἔξω simul deleto εἰς τὴν P : om. L | ἔξω scil. τῶν Ἡρακλείων στηλῶν (Herod. IV 196) | 5 Αἰθιοπίην pro Λιβύην bis Luetke ap. Wil. ad l. | 6 καὶ λαβὼν — διαβαίνει W : καὶ λ. — ἀφικνεῖται P : λ. — καὶ διαβαίνει L | 7 πέρην Wil. ap. Luetkium : περαίαν Heyne Ad Apoll. Bibl. Observ. 1803, 173 : περάτην dubitanter K : Πέργην. traditum defendit Usener Kl. Schr. IV 54 n. | del. W verba ab hoc loco aliena. conicias ea ante ἀφικόμενος p. 315 lin. 24 esse inserenda | 8 ἐξ- L : ἐπ- P | 21 σπεῖραν Heyne ex Apoll. Bibl. II 120 : πεῖραν L : om. P | 23 χαίρειν — Ἄτλαντι P : om. L. cf. Wil. Eurip. Herakles 22 1895, 132 n.

c. ὅτι τῷ Διὶ γαμοῦντι Ἥραν δῶρα τὰ χρυσᾶ μῆλα ἐπὶ τῷ ὠκεανῷ ἀναδέδωκεν ἡ Γῆ, Φερεκύδης ἐν β΄ (3 fg 16 b J.) φησίν. ἐφύλασσεν δὲ αὐτὰ ὄφις ὁ Τυφῶνος καὶ Ἐχίδνης, ἔχων κεφαλὰς ρ΄ καὶ φωνὰς παντοίας.

d. Ἑσπερίδες ποίπνυον: ἀπὸ τοῦ ἑσπέρας ἐπιφαίνεσθαι ἢ ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ Ἑσπερίᾳ κατοικεῖν. ἦσαν δὲ Φόρκου καὶ Κητοῦς αἱ Ἑσπερίδες. 〈. . .〉 ἀπὸ μιᾶς δὲ αὐτῶν εἴρηται ἡ νῆσος, ἣν κατώκει Γηρυονεύς, ἔχων κύνα Ὄρθον, ἀδελφὸν Κερβέρου, ὃν Ἡρακλῆς ἀπέκτεινεν· οἱ δὲ Ἄτλαντος λέγουσιν.

1401. στύπος: στέλεχος. Lᴳ Gᴳ P

1404. χόλον: ἀντὶ τοῦ τὴν χολήν. Ὅμηρος (Π 203)· ‘χόλῳ ἄρα σ’ ἔτρεφε μήτηρ’. Lᵐ (P)

1405. μυῖαι πυθομένοισιν: πυθομένοις ἀντὶ τοῦ σηπομένοις· ὅθεν καὶ ἡ Πυθία ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ σαπῆναι τὸν δράκοντα. (ἢ ἀπὸ τοῦ πευστικῶς ἔχοντας ἐπὶ τοὺς χρησμοὺς ἔρχεσθαι· ἢ ἀπὸ παιδός τινος Πυθικῆς, ᾗ ὄνομα Πυθίς, θυγατρὸς Δελφοῦ.) Λύκος δὲ ὁ Νεαπολίτης καὶ τὸ πῦον ἐντεῦθέν φησιν εἶναι· ἔστι γὰρ τοῦτο σεσηπὸς αἷμα.

1408. 〈ταὶ δ’ αἶψα κόνις καὶ γαῖα〉 [ἐσσυμένως ἐγένοντο]: διὰ τούτου σημαίνει, ὅπως ἀφανεῖς ἐγένοντο.

1412—14. εἴτ’ οὖν οὐρανίαις: τοῦτό φησιν, ἐπεὶ τῶν Νυμφῶν αἱ μέν εἰσιν οὐράνιαι, αἱ δὲ ἐπίγειοι, αἱ δὲ ἐπιποτάμιοι, αἱ δὲ λιμναῖαι, αἱ δὲ θαλάσσειαι. καὶ καθόλου δὲ τὸ τῶν Νυμφῶν γένος εἰς πολλὰ διήρηται, ὥς φησι Μνησίμαχος ὁ Φασηλίτης ἐν Διακόσμοις (fg 2 M. IV 453).

1 Apoll. Bibl. II 113 Hyg. Praef. 12, 16 Schm. Fab. 30 | 7 Hes. Theog. 287—94. 309—11 | 11 sch. ABT Π 203 | 13 sch. I 207/09 a cum loc. sim | 17 Apoll. Lex. Hom. 137, 19 B. Hesych. πυθομένων Et. Or. 125, 16 Et. M. 697, 3 Et. Gud. 487, 33 | 20 1409. Et. Gen. (AB) νώσατο: IV 1409. νώσατο ἐπέγνω, ἀπὸ τοῦ νοήσατο κατὰ κρᾶσιν τοῦ ο καὶ η εἰς ω, ὡς ὀγδοήκοντα ὀγδώκοντα. 6 Ἑσπερίᾳ F : ἑσπέρᾳ | 7 lac. ind. W, ubi nomina Hesperidum desiderantur | μιᾶς : cui nomen erat Ἐρυθείας | 14 Πυθία L : -ῷ P | 16 verba Λύκος — αἷμα in L post δράκοντα, in P post σηπομένοις leguntur; in finem scholii trai. W | Λύκος Wil. Ind. schol. aest. Gott. 1884, 16 : Μύκλος | 18 l. mutavit W | 20 ἔνιαι post ἐπεὶ add. L | 21 λιμναῖαι H Steph. : λη- | 23 Φασηλίτης Steph. : Φασιλήτης | Δ-οις L : -ῳ P

1415. ἐνωπαδίς: φανερῶς, κατόψιν. Lᴳ P

1418. λωφήσομεν: ἀντὶ τοῦ παύσομεν. κυρίως δὲ λέγεται λωφῆσαι τὸ βάρος ἀπὸ τοῦ τραχήλου ἀποβαλέσθαι· λόφος γὰρ ὁ τράχηλος.

1421. εἰλαπίνας: νῦν θυσίας. Lᴳ (P)

1422. ἀδινῇ: ἀσθενεῖ, διὰ τὴν δίψαν. Lᵐ (P)

1433. κύντατος: ὁ χείριστος, ὁ αἴσχιστος. Lᵐ P

1442 a. παίφασσε: ἐψηλάφα, ἐνθουσιασδῶς ἐφέρετο. Lᵐ P

b. 〈παίφασσε:〉 ὥρμα. Sᵐ

1452. 〈περὶ〉 χηραμόν: περὶ τὴν ἑαυτῶν κατάδυσιν. Lᵐ (P)

1453 a. γειομόροι: οἱ περὶ τὴν γῆν κακοπαθοῦντες. Lᵐ (P)

b. 〈ἠύτε μυῖαι:〉 ἐπὶ τῇ παραβολῇ ἑτέρα παραβολή. Sᵐ

1454. λίβα: σταγόνα. Lᴳ (P)

1460. δήοιμεν: εὕροιμεν. Lᵐ P

1462. ἐπηλίνδητο: ἐκεκάλυπτο. Lᵐ Gᴳ P

1470. Εἰλατίδην Πολύφη〈μον〉: Πολύφημος ἐν Μυσίᾳ καταλειφθεὶς ἔκτισε πόλιν Κίον, τὴν οὕτως ὀνομασθεῖσαν ἀπὸ τοῦ παραρρέοντος ποταμοῦ· μαχόμενος πρὸς Χάλυβας οὗτος ἐτελεύτησεν, ὥς φησι Νυμφόδωρος (fg 18 M. II 380). ὅτι δὲ τὴν Κίον ἔκτισεν, εἴρηκεν Αὐτόχαρις ἐν α΄ Χρόνων (249 fg 1 J.).

1471. οὗ ἔθεν: ἀντὶ τοῦ ἑαυτοῦ. Lᴳ P

1487. αὐλείτης: ὁ ἀπὸ τῆς ἐπαύλεως, ὁ ἀγροῖκος. ἔστι δὲ παρὰ τὴν αὖλιν τὸ ὄνομα.

1490—94 a. Λυκωρείοιο: ἀντὶ τοῦ Δελφικοῦ· οἱ γὰρ Δελφοὶ τὸ πρῶτον Λυκωρεῖς ἐκαλοῦντο ἀπό τινος κώμης Λυκωρείας.

2 sch. II 485 b cum loc. sim. | 15 Et. Gen. (AB) Εἰλατίδην Πολύφημον: τὸν (A, om. B) τοῦ Ἐλάτου υἱόν. cf. W 83 | 16 sch. I 1177/78 a cum loc. sim. | 23 Et. Gen. (AB) Λυκώρεια: IV 1486—1487. 1490. Λυκώ- 6 αἴσχιστος Schaefer : ἔσχατος | 12 P add. : ἡ εὐθεῖα λίψ, ἀρσενικῶς (θηλυκῶς Schaefer). ὁ δὲ λὶψ τὸν ἀπὸ Ἀφρικῆς πνέοντα ἄνεμον σημαίνει. | 19 Αὐτόχαρις (ut primus vidi) L : αὑτὸ Χάρις F : Χάρης P : Χάριν V. nomen auctoris ignotum et a multis tentatum. Keilio placuit emendatio Heringae Misc. Obs. crit. nov. 8, 1749, 949 αὑτὸ Χάραξ, quam post alios iure refellit Schwartz RE2 III 2133. αὑτὸ Χάρων coni. Spitzner Cur. crit. in scholia Ap. Rh. 1, Progr. Lyc. Vit. 1819, 5, αὑτὸ Χάρης Susemihl Gesch. d. gr. Lit. i. d. Alex.zeit 2, 1892, 152 n. 23. Αὐτόχαρις e Ps.-Eudocia 768 Fl. receperunt C. Mueller et Jacoby. contestatum est nomen Αὐτοχάρης. Χρόνων LV : Χρονικῶν P | 21 ὁ ἀπὸ τῆς ἐπαύλεως Gᴳ

b. βαρὺ κῦμα: ἀντὶ τοῦ κύημα. Ἀλέξανδρος δὲ ἐν α΄ Κρητικῶν (fg 32 M. III 231) τῇ Ἀκακαλλίδι συνελθεῖν φησι τὸν Ἑρμῆν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα, καὶ ἐκ μὲν Ἀπόλλωνος γενέσθαι Νάξον, ἐκ δὲ Ἑρμοῦ Κύδωνα, ἀφ’ οὗ ἡ πόλις Κυδωνία καλεῖται ἐν Κρήτῃ.

c. Γαράμαντες ἔθνος Λιβύης.

d. 〈Γαράμαντα:〉 ἄδηλον, πότερον ἀπὸ τοῦ Γαράμαντος τούτου οἱ ἐν τῇ Λιβύῃ Γαράμαντες ὠνομάσθησαν ἢ οὗτος ἀπὸ τοῦ ἔθνους. ἔστι δὲ καὶ ναὸς παρ’ αὐτοῖς, καὶ Γαράμας μνημονεύεται θεός.

1515 a. Γοργόνος ἀρτίτομον: Περσέως ἐν Σερίφῳ μετὰ τῆς μητρὸς διάγοντος παρὰ Δίκτυι καὶ ἡβήσαντος, Πολυδέκτης ὁ Δίκτυος ὁμομήτριος, βασιλεὺς Σερίφου τυγχάνων, ἰδὼν τὴν Δανάην ἠράσθη αὐτῆς, ἠπόρει δὲ συγκοιμηθῆναι· καὶ παρασκευάσας ἄριστον ἐκάλει ἄλλους τε πολλοὺς καὶ αὐτὸν Περσέα. Περσέως δὲ πυθομένου, ἐπὶ τίνι ὁ ἔρανος εὐωχεῖται, τοῦ δὲ φήσαντος ἐπὶ ἵππῳ, Περσεὺς εἶπεν ἐπὶ τῇ τῆς Γοργόνος κεφαλῇ. μετὰ δὲ τὸν ἔρανον τῇ ἑξῆς ἡμέρᾳ, ὅτε οἱ ἄλλοι ἐρανισταί τὸν ἵππον ἀπεκόμιζον καὶ Περσεύς, ὁ δὲ οὐκ ἐδέχετο, ἀπήτει δὲ τὴν τῆς Γοργόνος κεφαλὴν κατὰ τὴν ὑπόσχεσιν· ἐὰν δὲ μὴ κομίσῃ, τὴν μητέρα αὐτοῦ λήψεσθαι ἔφη. ὁ δὲ ἀνιαθεὶς ἀπέρχεται ὀλοφυρόμενος τὴν συμφορὰν εἰς τὸ ἔσχατον τῆς νήσου. Ἑρμῆς δὲ αὐτῷ ὀφθεὶς καὶ πεῦσιν αὐτῷ προσαγαγών, μανθάνει τὴν αἰτίαν τοῦ θρήνου. ὁ δὲ

ρεια πόλις Δελφίδος, ἐν ᾗ τιμᾶται Ἀπόλλων· ἀπὸ Λυκώρου τοῦ (τοῦ B, om. A) κτίσαντος αὐτήν, υἱοῦ Κωρυκίας (A, -είας B), οἰκοῦντος ἐν τῷ Παρνασσῷ. καὶ τὸ παρακείμενον ὄρος ἐκάλεσεν Κωρύκιον (-εῖον A B) ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ μητρὸς Κωρυκίας (-είας A B). sch. II 705/11 h cum loc. sim. | 1 Hesych. Phot. κῦμα Et. Or. 88, 26 Or. Werf. 614, 46 Et. M. 545, 1 Et. Gud. 353, 33 Sturz Eust. 656, 57. 1640, 60 | 3 Paus. VIII 53, 4 sch. Theocr. VII 12 c Steph. Byz. Κυδωνία sch. τ 176 | 6 Eust. Dion. Per. 217 Serv. auct. Verg. Aen. IV 198 | 9 sch. Pind. Pyth. X 72 a Apoll. Bibl. II 36—46 1 κύημα Gᴳ Sᵐ | 4 P add.: τὸν δὲ (Ἀ)κακαλλίδος υἱὸν Ἀμφίθεμιν καὶ Γαράμαντά φησι κληθῆναι (scil. Apollonius, v. 1494) | 6 novum sch. constituit W | 8 Ἀγροίτας (fg 4 M. IV 295) pro Γαράμας Bernhardy Dion. Per. 1828, 876 | μνημονεύεται θεός Wil. Hell. Dicht. 2, 1924, 274 : μνημονεύει τοῦ ἔθνους L : ἱστορεῖ P | 16 ἀπεκόμιζον L : (ἕκαστος) ἐκόμιζε P | 17 μὴ P : om. L

ἡγεῖται, θαρρεῖν εἰπών, πρῶτον παρὰ τὰς Φόρκου Γραίας, Πεμφρηδὼ καὶ Ἐνυὼ καὶ Δεινώ, Ἀθηνᾶς φθασάσης· καὶ αὐτῶν ὑφαιρεῖται τὸν ὀφθαλμὸν καὶ τὸν ὀδόντα ὀρεγουσῶν ἀλλήλαις, αἱ δὲ αἰσθανόμεναι βοῶσιν καὶ ἱκετεύουσι τὸν ὀφθαλμὸν καὶ τὸν ὀδόντα ἀποδοῦναι· ἑνὶ γὰρ αἱ τρεῖς ἐκ διαδοχῆς ἐκέχρηντο. ὁ δὲ Περσεύς φησιν αὐτὸς ἔχειν, καὶ ἀποδώσειν, ἐὰν αὐτῷ ὑποδείξωσι τὰς Νύμφας, αἳ ἔχουσι τὴν Ἄϊδος κυνέην καὶ τὰ πέδιλα τὰ ὑπόπτερα καὶ τὴν κίβισιν. αἱ δὲ αὐτῷ φράζουσι, καὶ ὁ Περσεὺς ἀποδίδωσιν. καὶ ἀπελθὼν πρὸς τὰς Νύμφας σὺν Ἑρμῇ, αἰτήσας τε καὶ λαβὼν ὑποδεσμεῖται τὰ ὑπόπτερα πέδιλα καὶ τὴν κίβισιν περιβάλλει κατὰ τῶν ὤμων καὶ τὴν Ἄϊδος κυνῆν τῇ κεφαλῇ περιτίθησιν. εἶτα ἔρχεται πετόμενος πρὸς τὸν ὠκεανὸν καὶ τὰς Γοργόνας συνεπομένων αὐτῷ Ἑρμοῦ τε καὶ Ἀθηνᾶς· ταύτας δὲ κοιμωμένας εὑρίσκει. ὑποτίθενται δὲ αὐτῷ οὗτοι οἱ θεοί, πῶς χρὴ τὴν κεφαλὴν ἀποτεμεῖν ἀπεστραμμένον, καὶ δεικνύουσι Μέδουσαν, ἣ μόνη ἦν θνητὴ τῶν Γοργόνων. ὁ δὲ πλησίον γενόμενος ἀποτέμνει, καὶ ἐνθεὶς εἰς τὴν κίβισιν φεύγει. αἱ δὲ αἰσθόμεναι διώκουσι καὶ αὐτὸν οὐχ ὁρῶσιν. Περσεὺς δὲ εἰς Σέριφον γενόμενος ἔρχεται παρὰ Πολυδέκτην καὶ κελεύει συναθροῖσαι τὸν λαόν, ὅπως δείξῃ αὐτοῖς τὴν τῆς Γοργόνος κεφαλήν, εἰδὼς ὅτι, ἐὰν ἴδωσιν, λίθοι ἔμελλον ἔσεσθαι. ὁ δὲ Πολυδέκτης ἀολλίσας τὸν ὄχλον κελεύει αὐτὸν δεικνύειν. ὁ δὲ ἀποστρεφόμενος ἐξαιρεῖ ἐκ τῆς κιβίσεως καὶ δείκνυσιν, οἱ δὲ ἰδόντες λίθοι ἐγένοντο. ἡ δὲ Ἀθηνᾶ παρὰ Περσέως λαβοῦσα τὴν κεφαλὴν ἐντίθησιν εἰς τὴν ἑαυτῆς αἰγίδα· τὴν δὲ κίβισιν Ἑρμῆς ἀποδίδωσι καὶ τὰ πέδιλα καὶ τὴν κυνῆν ταῖς Νύμφαις. ἱστορεῖ Φερεκύδης ἐν τῇ β΄ (3 fg 11 J.).

1 τὰς AH : τοῦ L : τὰς τοῦ P. Πεμφρηδὼ L : Πεφριδὼ P | 2 Ἐνυὼ καὶ Δεινώ Heyne Apoll. Bibl.2 1803, 137 : Ἐντὼ καὶ Ἰαινὼ φθασάσης L : φρ- P | ὑφ- L : ἀφ- P | 5 αὐτὸς Castiglioni Riv. di fil. 61, 1933, 279 et Wil. ad l. : οὗ L : -ὸν AF : om. P | 14 post ἀπεστραμμένον P insert : δηλαδὴ 〈καὶ add. Schaefer〉 κάτοπτρον ἔχοντα, ὅπερ ἔλαβε παρὰ τῆς Ἀθηνᾶς (cf. Apoll. Bibl. II 41) | αὐτῷ ἐν τῷ κατόπτρῳ post δεικνύουσι add. P | 15 ὁ δὲ — ἀποτέμνει L : πλησιάσας οὖν αὐταῖς ἀπεστραμμένος, ἵνα μὴ ἀπολιθωθῇ ἰδὼν αὐτάς, καὶ ἐν τῷ κατόπτρῳ ὁρῶν τὴν Μέδουσαν κατ’ ἀνάκλασιν, τῇ ἅρπῃ (cf. Apoll. Bibl. II 39) καρατομεῖ (Schaefer, κατατ- P) αὐτήν P | τὴν κεφαλὴν post θεὶς (pro ἐνθεὶς) add. P | 16 διὰ τὴν Ἄϊδος κυνῆν post ὁρῶσιν add. F | 19 ἀολλίσας F : -ήσας L : συναθροίσας P | 23 Ἑρμῇ Steph. quo receptο Jacoby 〈ὁ δὲ πάλιν ἀποδίδωσι〉 post κυνῆν vult suppleri

ἄλλοι δέ φασι τὸν Περσέα καρατομήσαντα τὴν Γοργόνα ὑπὲρ τῆς Λιβύης πετασθῆναι, ἐκ δὲ τῶν κατενεχθέντων σταγόνων τοῦ αἵματος γενέσθαι θηρία· διὸ καὶ τὴν Λιβύην πολύθηρον εἶπε (1561). τὸ αὐτό φησι καὶ 〈Λυκόφρων〉 ἐν τῇ Ἀλεξάνδρᾳ (838).

b. 〈βασιλῆϊ:〉 τῷ Πολυδέκτῃ ἢ τῷ Δίκτυϊ. Gᵍ Sᵐ

1523. ὑπέρβιον: ἀντὶ τοῦ χαλεπῶς καὶ ὑπερβίως. γράφεται δέ· ἐπεὶ οὔ μιν ὑπέρβιον ἕλκος ἔτειρεν. Lᵐ P

1524. 〈κῶμα:〉 θάνατος. Sᵐ

1532. 〈χαλκείῃσι:〉 τοῖς χαλκείοις σκαφίοις ἐλάχαινον, ὅ ἐστιν ἔσκαπτον. Lᵐ (P)

1533. ἡ δὲ μάκελλα τὴν δίκελλαν σημαίνει. P

1536. εὖ κτερέων ἴσχοντα: ἀντὶ τοῦ λαβόντα. χυτὴν δὲ Ὁμηρικῶς τὴν ἐπὶ τοῖς νεκροῖς χεομένην γῆν.

1537. πρήσσοντος 〈ἀήτεω〉: φυσῶντος τοῦ ἀνέμου. Lᵍ (P)

1543. ῥοίζῳ: ἀντὶ τοῦ μετὰ συριγμοῦ.

1544. σπινθαρύγεσσι: σπινθῆρσι. σπινθῆρές εἰσιν αἱ λαμπηδόνες. Lᵐ (P)

1545. ῥωχμοί εἰσιν αἱ κατὰ τὴν γῆν ῥήξεις. Lᵐ (Sᵐ) (P)

1549. μείλια: τὰ ἐκμειλίξασθαι δυνάμενα δῶρα, τὰ ἱλαστήρια. Lᵐ (P)

1552. καὶ Πίνδαρος ἐν Πυθιονίκαις ἐν τῇ εἰς Ἀρκεσίλαον ᾠδῇ (IV 20 sq.) τὴν τοῦ Τρίτωνος ἐπιφάνειαν λέγει. ἔστι δὲ παρὰ τοῖς γεγραφόσι τὰ Περὶ Κυρήνης καὶ Λιβύης. Lᵐ P

1558. δὴ γάρ με πατὴρ ἐπιΐστορα: ἀντὶ τοῦ κριτήν. ὅταν δ’ αὖ Ὅμηρος περὶ Ἀγαμέμνονος λέγῃ (Ψ 486) ‘ἴστορα δ’ Ἀτρείδην Ἀγαμέμνονα’, ἀντὶ τοῦ μάρτυρα, συνθηκοφύλακα. λέγει δὲ νῦν ἐπιμελητήν, κατάσκοπον.

12 sch. A Z 464. Ξ 114. Ψ 256 Hesych. χυτή Συν. χ. (417, 32 Ba. Suid.) Et. M. 816, 7 Eust. 655, 35. 699, 52. 971, 20 | 19 sch. III 146 cum loc. sim. | 24 sch. ABT Σ 501. Ψ 486 Apoll. Lex. Hom. 93, 2 B. Hesych. ἴστωρ Συν. ἴστορι (264, 7 Ba. Phot. Suid.) Et. M. 478, 15 4 suppl. K | ἐν τῇ Ἀλεξάνδρᾳ L : Ἀλέξανδρος (Polyhistor fg 135 M. III 239) P. cf. W 41 | 5 τῷ Π. ἢ S : om. G | 23 Κυρήνης O. Mueller Orchomenos 1820, 351 : Κύπρου | 24 ὅταν δ’ αὖ Ὅμηρος P : ὅταν L : 〈καὶ Ὅμηρος (Σ 501) ‘ἐπὶ ἴστορι πεῖραρ ἑλέσθαι’, καὶ〉 ὅταν K

1561 a. Λιβύῃ μηλοτρόφῳ: ἀντὶ τοῦ Λιβύης μηλοτρόφου ἐκγεγαῶτα. L

b. τὸ δὲ θηροτρόφῳ γράφεται καὶ μηλοτρόφῳ. P

c. Εὐρύπυλον Λιβύης: Εὐρύπυλος Ποσειδῶνος υἱὸς καὶ Κελαινοῦς τῆς Ἄτλαντος, βασιλεὺς δὲ Κυρήνης. Φύλαρχος δὲ ἐν ζ΄ (81 fg 15 J.) Εὔρυτον αὐτὸν καλεῖ, καὶ ἀδελφὸν αὐτοῦ ἀναγράφει Λυκάονα. Ἀκέσανδρος δὲ ἐν α΄ Περὶ Κυρήνης [τῆς Ὑψέως] (fg 4 M. IV 285) μετ’ αὐτὸν βασιλεῦσαί φησι Λιβύης Κυρήνην τὴν Ὑψέως. μνημονεύει τοῦ Εὐρυπύλου καὶ Καλλίμαχος, λέγων (Hymn. II 92) ‘βοῶν σίνιν Εὐρυπύλοιο’, περὶ Κυρήνης ποιούμενος τὸν λόγον.

1562—63 a. πρόφρων ὑπερέσχεθε: τὸν Εὔφημον ἐποίησε δεχόμενον τὴν βῶλον δι’ οἰκειότητα, ἐπεὶ Ποσειδῶνος καὶ Εὐρώπης τῆς Τιτυοῦ. καὶ Εὐρύπυλος δέ, οὗ εἰς τὴν χώραν παρεγένοντο, Ποσειδῶνός ἐστιν υἱός. λέγεται δὲ καὶ παρὰ Πινδάρῳ (Pyth. IV 22), ὅτι ἐδέξατο τὴν βῶλον ὁ Εὔφημος.

b. καὶ τοῖα παραβλή〈δην〉: Παλαμήδης ἐξ ἀντιβολῆς ἢ παραλογιστικῶς, νῦν δὲ ἐξ ἀποκρίσεως.

1564 a. Ἀτθίδα καὶ πέλα〈γος〉: γράφεται Ἀπίδα καὶ πέλαγος Μινώιον. Ἀπὶς νῆσος κειμένη πρὸ τῆς Κρήτης· Μινώιον δὲ πέλαγος πρὸ τῆς Κρήτης, αὕτη γὰρ Μίνωος ἦν βασιλεία· ἢ ἐπεὶ θαλαττοκρατῶν ὑφ’ αὑτὸν τὰς νήσους ἐποίησε. μετὰ δὲ τὸ Κρητικὸν τὸ Αἰγύπτιον.

b. 〈Ἀπίδα: γράφεται〉 Ἀτθίδα. Sᵐ

1569. χεῦμα δι’ ἠπείρου βεβαρημέ〈νοι〉: ἄδηλον, πότερον κατὰ τὸ κοινὸν ἤπειρον εἴρηκε τὴν γῆν ἢ 〈τὴν Λιβύην〉, ὅτι πᾶσα ἡ οἰκουμένη εἰς ἠπείρους τρεῖς διήρηται, Ἀσίαν, Εὐρώπην, Λιβύην· ἡ δὲ Αἴγυπτος κατὰ μέν τινας τῆς Ἀσίας ἐστί, κατὰ δέ τινας τῆς Λιβύης.

1571. ἄπωθεν: ἀπὸ διαστήματος. Lᵍ P

1573. διήλυσις: διεξέλευσις, ἔξοδος. Lᵍ P

1575. φρίσσουσι: εἰς ὕψος αἴρονται. Lᵍ P

1581. περιρρήδην: ἀντὶ τοῦ κατὰ περιφέρειαν. Lᵍ P

1589. εἴσατο: ὥρμησεν. Lᵍ Gᵍ Sᵐ P

1599. ἁλοσύδναι: θαλάσσιαι, ἀπὸ τοῦ ἐν ἁλὶ δύνειν 〈. . .〉, ὅ ἐστιν ἐν τῇ θαλάσσῃ ὁρμᾶν.

1608. ὀδακτάζοντι: δάκνοντι. Lᵍ Sᵐ P

1609. ὁλκήιον Ἀργοῦς: τὸ κάτω τοῦ πλοίου ξύλον τὸ πρὸς τῇ τρόπιδι, οὗ ἡ ναῦς ἕλκεται, ὃ πήσσεται πρῶτον ἐπὶ γῆς, κατασκευαζομένου πλοίου.

1613—16 a. αὐτὰρ ὑπαὶ λαγόνων δίκραιρά οἱ: διπλή· τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ Τρίτωνος οὐρά, διῃρημένη εἰς δύο. ἔτεμνε δὲ τὸ ἄκρον τοῦ ὕδατος ταῖς ἀκάνθαις, αἵτινες κάτωθεν ἐπὶ τοῖς κέντροις τοῖς σκαμβοῖς ἐδιχάζοντο, ὅμοιαι οὖσαι τοῖς τῆς σελήνης κέρασιν, ἅτινα ἡμικύκλιά ἐστι· τοιούτῳ δὲ σχήματι καὶ τὰ ἄκρα τῆς οὐρᾶς τῶν ἰχθύων ἐστίν, ἡμικύκλια.

b. κήτεος ἀλκαίη: 〈ἡ〉 οὐρά. κυρίως ἀλκαία λέγεται ἡ τοῦ λέοντος οὐρά, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῆς εἰς ἀλκὴν τρέπεσθαι. καὶ ὁ ποιητής (Υ 170)· ‘οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν μαστίεται.’ Καλλίμαχος δὲ κακῶς ἐπὶ τῶν μυῶν τέθεικεν (fg 317 Schn.)· ‘ἀλκαίας ἀφύσσα’. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλαλκεῖν, ὅ ἐστι βοηθεῖν· ὥσπερ καὶ οὐρὰ ἢ παρὰ

τὸ οὐρεῖν, ὅ ἐστι φυλάττειν, ἢ διὰ τὸ ὀρίνειν ἑαυτὰ τὰ ζῶα τῇ οὐρᾷ, ὡς ὁ λέων καὶ ὁ ταῦρος καὶ ὁ κύων καὶ τὰ λοιπά.

c. 〈ἀλκαίη:〉 κυρίως [δὲ] ἡ τοῦ λέοντος οὐρὰ ἀλκαία λέγεται, ἡ εἰς ἀλκὴν παρορμῶσα. ἐν δὲ τῇ Κωμικῇ λέξει (Didymi fg I 5, 35 Schmidt 71) οὐ μόνον ἡ τοῦ λέοντος, ἀλλὰ καὶ ἵππου καὶ βοὸς καὶ τῶν ἐμφερῶν, ὅσα ὥσπερ ἀλεξητηρίῳ τῇ οὐρᾷ χρῆται.

1619. ἥρωες, τέρας: τὸν Τρίτωνα λέγει τέρας, ἐπεὶ τὰ μὲν ἀνδρὸς ἔχει, τὰ δὲ κήτους.

1620. Ἀργῷός τε λιμήν: παρὰ τῇ Τριτωνίδι λιμήν ἐστιν Ἀργῷος καλούμενος.

1630. αὔλιος: ὁ ἕσπερος· ἢ παρὰ τὸ αὐλίζεσθαι, ὅ ἐστι κοιμᾶσθαι, ἢ παρὰ τὸ ἐν αὐλαῖς διατρίβειν κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν, ὅτε ὁ ἕσπερος ἀνατέλλει.

1633. ἐπερρώοντο: ἐρρωμένως ἤλαυνον. Lᵐ P

1636. Κάρπαθος: νῆσός ἐστι τῶν Σποράδων πλησίον τῆς Κῶ. ταύτην Ὅμηρος εἴρηκεν (Β 676) ‘Κάρπαθόν τε Κάσον τε’. ἄλλοι δὲ Κράπαθον αὐτὴν καλοῦσιν.

1638. 〈Τάλως:〉 ὄνομα κύριον. Lᵍ

1640. ἐπιωγήν: σκέπην, ὑφ’ ἧς ὁ ἄνεμος ἄγνυται. L Sᵐ (P)

1646—48. [τοὺς δὲ Τάλως] 〈ὑπαὶ δέ οἱ ἔσκε〉: ὁ Τάλως ἐπὶ τοῦ σφυροῦ σύριγγα εἶχεν ὑμένι περιεχομένην. σύριγξ δὲ λέγεται

11 Et. M. 641, 8 | Eust. 831, 9 | 15 Steph. Byz. Κάρπαθος | Dion. Per. 500 sq. | 19 sch. ε 404 | Apoll. Lex. Hom. 75, 1 B. | Hesych. ἐπιωγαί | Suid. ἐπιωγή | Eust. 1540, 24 | 20 Apoll. Bibl. I 140 | Phot. Bibl. 443 b 22—25 B. 3 novum sch. constituit W | 4 verba ἡ εἰς ἀλκὴν παρ., quae in sch. b post βοηθεῖν leguntur, huc trai. W | ad Theonis opus haec referre vult Wil. ad l. | 6 ἀλεξη- P : ἀλεξι- L | 11 ἕσπερος Gᵍ, ἑσπέριος Sᵐ | ἢ — κοιμᾶσθαι P : ἄδηλον δέ, πότερον τὸ αὐλίζεσθαι κεῖται ἐπὶ τοῦ κοιμᾶσθαι L glossam reddens ad genuina interpretis verba in P servata pertinentem, cf. W 48. 54 | 16 Κράπ. Hom. | 17 Κράπαθον αὐτὴν καλοῦσιν W : Κρήτην αὐτ. καλ. L : πλησίον Κρήτης εἶναί φασιν αὐτήν P | 19 ὑφ’ L : ἀφ’ S : aliter P | 20 l. mutavit W | post ὁ Τάλως P add. e v. 1641 : δὲ ἦν μὲν τοῦ γένους ἐκείνου τοῦ χαλκοῦ· ὅλος δὲ χαλκοῦς ὢν | 21 L post περιεχ. praestat verba σ. δὲ λέγεται ἡ π. et sub finem scholii σ. δὲ ἡ π., ἧς ῥαγ. εἴμ. αὐτῷ ἁλῶναι, unde quae supra leguntur composuit W Phil. 81, 1926, 21 (cf. W 50) : P recto loco habet σ. δὲ ἔστιν ἡ π.· ῥαγ. οὖν τῆς σύριγγος εἴμ. ἁλῶναι αὐτοῦ (l. -ῷ)

ἡ περόνη, ἧς ῥαγείσης εἵμαρτο αὐτῷ ἁλῶναι. ὅτι δὲ εἵμαρτο αὐτῷ τελευτῆσαι, λέγει καὶ Σοφοκλῆς ἐν Δαιδάλῳ (fg 161 Pearson).

1659. βελέων: τῶν πετρῶν· καὶ γὰρ Ὅμηρος (ι 495) βέλος εἴρηκε τὴν πέτραν τὴν ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος βληθεῖσαν. καὶ πᾶν τὸ πεμπόμενον βέλος φασίν.

1661. ἀνωΐστως: ἐξαίφνης.

1667 a. 〈ἠέρα:〉 σκοτασμόν. Sᵐ

b. ἐπὶ ζωοῖσιν ἄγονται: διὰ τῶν φαρμάκων τοῖς ζῶσιν ἐπάγονται. Lᵐ P

1671. 〈πρῖεν:〉 ἔπριεν. Lᵍ

1672. δίκηλα: εἴδωλα, φαντάσματα. Lᵐ (P)

1673. ἄηται: φέρεται, κεκίνηται. Lᵐ (P)

1677. βρίμῃ: τῇ ἰσχύϊ. παρὰ δὲ τὸ βρι πέπτωκε ῥῆμα τὸ βρίθω, οὗ ὁ μέλλων βρίσω καὶ ῥηματικὸν ὄνομα βρίμη. τὰ γὰρ εἰς μη λήγοντα καὶ ἑνὶ φωνήεντι παραληγόμενα βαρύνεται, οἷον χρήμη φήμη κνήμη· τὰ δὲ ἔχοντα πρὸ τοῦ μ ἕτερον σύμφωνον ὀξύνεται, οἷον γραμμή.

1679. πετραίῳ στόνυχι: στόνυξ ἐστὶ κυρίως τὸ ἄκρον τοῦ δόρατος, καταχρηστικῶς δὲ πᾶν τὸ εἰς ὀξὺ λῆγον.

1693. Σαλμωνὶς ἢ Σαλμώνιον ἀκρωτήριον Κρήτης.

1695. 〈κατουλάδα:〉 ἡ σκοτεινὴ νὺξ κατουλὰς καλεῖται παρὰ

3 sch. ι 495 | Apoll. Lex. Hom. 51, 8 B. | sch. Aesch. Sept. 255 | Hesych. βέλος | Et. M. 194, 29 | Eust. 704, 53 | 10 Et. Gen. (AB) πρῖε: ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ ἔλαβέ (Sylburg, λάβε AB) ἐστι. IV 1671. | 11 Et. Gen. (AB) δείκελον: λέγεται καὶ δείκηλον, σημαίνει δὲ ἄγαλμα ἢ ὁμοίωμα. ῥητορικόν. οἷον IV 1672. ζαφελὸς δέ ἐστι μεγαλόκοτος. | sch. I 745/46 a cum loc. sim. | 13 Herod. I 325, 16 L. | Et. M. 214, 11 | Eust. 1395, 55 | 17 Et. Gen. (AB) ὀχλίζω: σημαίνει δὲ τὸ κινῶ. ἔνθεν καὶ μόχλος ὁ μὴ ἐῶν κινεῖσθαι τὰς θύρας. οἷον IV 1678—1679. στόνυξ δὲ λέγεται τὸ εἰς ὀξὺ λῆγον. sch. Lyc. 795 | Hesych. στόνυχες | 20 Et. Gen. (AB) κατουλάς: κατουλὰς λέγεται ἡ σκοτεινή 2 καὶ P : om. L | Δαιδάλῳ Brunck Soph. 3, 1789, 610 : Τάλῳ. nomen traditum retineri posse putat Pearson. | 5 βέλος PH : om. L | φασίν L corr., H : φησίν L ante corr. : λέγεται P | 13 τῇ ἰσχύϊ Gᵍ, ἰσχύϊ παρὰ τὸ βρίθω Sᵐ | 15 ἑνὶ φωνήεντι AF : φωνήεντι P : ἓν φωνῆεν L | χρήμη Meineke (Bernhardy Suid. 2, 1833, 1846) : κρήμη L corr., P : κρήνη L ante corr. : βρίμη A | 16 P add. in fine ἐκβεβλήσθω τὸ τιμή (cf. Herod. I 326, 6 L.)

τὸ ὀλοόν. καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Ναυπλίῳ (fg 433 Pearson) ‘νυκτὶ 〈τῇ〉 κατουλάδι’.

1698. μυχάτων: τῶν ἐσχάτων. Lᵍ P

1700. ἠείδειν: ἀντὶ τοῦ ἠείδεον.

1707. ἀριήκοος: λίαν ἐπήκοος. Μελάντιοι δὲ δύο σκόπελοι πρὸς τῇ Θήρᾳ οὕτως ὀνομαζόμενοι, ἀπὸ Μέλανος τοῦ κατασχόντος τὴν χώραν τὴν προσηγορίαν ἔχοντες.

1711. Σποράδων βαιή: νῆσος βαιὴ ἡ Ἀνάφη κληθεῖσα πλησίον Θήρας.

1712. [νῆσος ἰδεῖν] 〈Ἱππουρίδος ἀντία νήσου〉: νῆσος ἡ Ἱππουρὶς πλησίον Θήρας. μνημονεύει δὲ αὐτῆς καὶ Τιμοσθένης (fg 24 E. A. Wagner Die Erdbeschr. d. T., Diss. Lips. 1888, 68) καὶ Πυθαίνετος ἐν α΄ Περὶ Αἰγίνης (fg 3 M. IV 487).

1725. ἐπεστοβέεσκον: ἔπεσιν ἐλοιδοροῦντο, ὕβριζον.

1726. 〈τοῖσιν: γράφεται〉 μέσσῳ. Lᵍ

1733. 〈ἁζόμενος Μαίης υἱα:〉 τὸν Ἑρμῆν φησιν ἐξιλάσασθαι

νὺξ διὰ τὸ ὀλοήν (Et. M., -όν AB) αὐτὴν εἶναι. οἷον IV 1695. Ἀπολλώνιος A, om. B). Hesych. Phot. κατουλάδα | Eust. 1769, 34 | 5 Et. Gen. (AB) ἀριήκοος: εὐήκοος. οἷον IV 1707—1708. Μελάντιοι (B, -άντεροι A) πέτραι ἀκρωτήριά ἐστιν περὶ Θήραν τὴν νῆσον. ἐκλήθη δὲ οὕτως διὰ τὸ (W, τὸν AB) Μέλανα (W, -αντα AB), τὸν υἱὸν Νάξου (υἱ. Ν. Β, γινάξ A) τοῦ κτίσαντος τὴν Νάξον, πλέοντα (B, -ι A) πρὸς (W, πρὸ AB) αὐτῆς τῆς Νάξου εἰς Θήραν, περὶ τὰς ἄκρας ναυαγήσαι ἐλθόντα. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. | ib. Μελάντιοι πέτραι: εἰς τὸ ἀριήκοος. | Hesych. Μελάντειος χοιράς | 8 Steph. Byz. Ἀνάφη: νῆσος μία τῶν Σποράδων πλησίον Θήρας, ἥτις ἀπὸ Μεμβλιάρου, τοῦ σὺν Κάδμῳ πλεύσαντος εἰς ἀναζήτησιν Εὐρώπης, Μεμβλίαρος ἐκαλεῖτο. τοῖς δ’ Ἀργοναύταις ὑπὸ χειμῶνος τρυχομένοις καὶ σκοτομήνης ἀναφανεῖσα Ἀνάφη ἐπικέκληται. id. Μεμβλίαρος: νῆσος πλησίον Θήρας 〈ἡ〉 καὶ Ἀνάφη (Bochart, καὶ Ἀνάφης libri), ἀπὸ Μεμβλιάρου τοῦ Θήραν οἰκήσαντος Φοίνικος, τῶν μετὰ Κάδμου ἑνός. Herod. IV 147, 4 Paus. III 1, 8 sch. Pind. Pyth. IV 88 c cf. Rud. Pfeiffer Kallimachosstudien 1922, 76 et W 94 | 14 sch. III 656/63 d cum loc. sim. 1 Ναυπλίῳ Kuester Suid. 2, 1705, 281 e Photio : -πάκτῳ | 2 suppl. Nauck e Photio | 4 ᾔδεσαν Gᵐ Sᵐ | 5 Μ-ιοι P : -ίους L | 6 ἀπὸ | ἔχ. Gᵐ Sᵐ | τοῦ P : om. L G S | 7 ἔχοντες L P : -ουσαι G S | 10 l. immutavit W

τὸν Εὔφημον διὰ τὸ θεάσασθαι ὄνειρον. οὗτος γὰρ ἐπὶ τῶν ὀνείρων ὁ θεός· τοὺς γὰρ ὀνείρους Ἑρμῇ ἀνατιθέασιν.

1734. 〈δαιμονίη βῶλαξ ἐπιμάστιος:〉 ἡ τοῦ Τρίτωνος βῶλος ἐπὶ τῶν μαστῶν· δαίμονα γὰρ τοῦτον εἶπεν (v. 1597).

1745. 〈νεπόδεσσιν:〉 υἱέσιν ὤφειλε. Gᴳ Sᵐ

1748. πεμπάζων: ἀναλογιζόμενος. Lᵍ (P)

1750—57. Εὔφημος ᾤκει τὴν Λακωνικὴν παρὰ τὸν αἰγιαλόν. εἷς δέ τις αὐτοῦ τῶν ἀπογόνων Σάμος ᾤκησεν Θήραν, οὗ ἀπόγονος γέγονεν Ἀριστοτέλης, ὃς τῆς περὶ Κυρήνην ἀποικίας ἡγήσατο. ἱστορεῖται ταῦτα παρὰ Πινδάρῳ ἐν Πυθιονίκαις (IV et V c. sch.), ἐπιμελέστερον δὲ παρὰ Θεοχρήστῳ ἐν α΄ Λιβυκῶν (M. II 87) καὶ παρὰ Ἀκεσάνδρῳ ἐν α΄ Κυρήνης (fg 6 M. IV 286).

λέγει δὲ τὴν Θήραν ὡς ἐκ τῆς τότε ῥιφείσης βώλου γεγενημένην ἐν αὐξήσει καὶ ἀναπεφυκυῖαν ἐν τῇ θαλάσσῃ. καὶ Πίνδαρος (Pyth. IV 40—43) δὲ τακεῖσάν φησι τὴν βῶλον, κατὰ τὴν νῦν καλουμένην Θήραν νῆσον διαρρυῆναι ἐπιλαθομένων τῶν θεραπόντων. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἑκουσίως φησὶ τὸν Εὔφημον ἐπὶ τὴν θάλασσαν τὴν βῶλον βαλεῖν συμβουλίᾳ Ἰάσονος.

1758. 〈Καλλίστη:〉 ἡ καὶ Θήρα κληθεῖσα ὕστερον. Sᵐ

1760—64 a. 〈ἐξελαθέντες:〉 ἐκβληθέντες ὑπὸ Τυρσηνῶν ἀπῆλθον εἰς Σπάρτην ἔποικοι. Lᵐ

b. [Καλλίστην ἐπὶ νῆσον] 〈ἀμείψατο δ’ οὔνομα〉: ἤλλαξε δὲ τὸ ὄνομα ἡ Καλλίστη νῆσος, καὶ ὠνομάσθη Θήρα ἀπὸ σοῦ, ὦ υἱὲ Αὐτεσίωνος Θήρα, ἐκεῖ σοῦ ἀπὸ Σπάρτης ἀποικίαν ποιήσαντος καὶ μείναντος.

c. ἦν δὲ ὁ Θήρας ἀπὸ Οἰδίποδος ἔχων τὸ γένος·

Αὐτεσίωνος γὰρ ἦν τοῦ Τεισαμενοῦ τοῦ Θερσάνδρου τοῦ Πολυνείκους τοῦ Οἰδίποδος.

d. [ἐξ ἔθεν] 〈ἀλλὰ τὰ μὲν μετόπιν γένετ’ Εὐφήμοιο〉: ἀπὸ Εὐφήμου γενόμενος καὶ αὐτὸς εἰς Λιβύην τὴν ἀποικίαν ἠγάγετο Ἀριστοτέλης. L

1765. ἀπτερέως: ταχέως. Lᵍ (P)

1767. ὑδρείης: ὑδρεύσεως. Lᵍ (P)

1768. φθαίη: πρῶτος. Lᵍ (P)

1776—81 a. ἐπεὶ οὔ τέ τις ὔμμιν ἄεθλος ἕως τέλους: ἐπεὶ οὐδεὶς ὑμῖν ἕτερος ἆθλος καὶ ἀγὼν ἀναχωρήσασιν ἀπὸ τῆς Αἰγίνης γέγονεν καὶ συνέβη· ἀλλ’ οὔτε σφοδροὶ ἄνεμοι ἐκινήθησαν καὶ ἔπνευσαν, ἀλλ’ ἥσυχοι παραπλεύσαντες τήν τε Ἀττικὴν καὶ τὴν Αὐλίδα καὶ τὴν Εὔβοιαν καὶ τὰς πόλεις τῶν Λοκρῶν, χαριέντως καὶ εὐγαλήνως εἰς τοὺς λιμένας τῶν Παγασῶν εἰσήλθετε, ὅθεν καὶ ἀπεπλεύσατε ἀπιόντες ἐπὶ Σκυθίαν διὰ τὸ χρυσοῦν δέρας. L

b. ἐριωλαί: αἱ τῶν μεγάλων ἀνέμων καταιγίδες καὶ συστροφαί.

c. ἡ δὲ Αὐλὶς πόλις Βοιωτίας καταντικρὺ τῆς Εὐβοίας κειμένη. P

d. Ὀπούντιά τ’ ἄστεα: τὰ ὑπὸ τοῦ Ὀποῦντος περιεχόμενα· Ὀποῦς δὲ ποταμὸς Λοκρίδος καὶ πόλις. L

1 Herod. IV 147, 1. VI 52, 2 Strab. VIII 347 Paus. III 15, 6 sch. Pind. Ol. II 82 d | 6 Et. Gen. (AB) πτερέως: σημαίνει τὸ ταχέως. οἷον IV 1765. Et. M. 133, 34. 183, 24 | 7 Et. Gen. (AB) Ἀμφιφορίτης: ὅτι ἐν Αἰγίνῃ ἔδραμον περὶ τὴν Ἀσωπίδα κρήνην ὑδρεύσασθαι (Reitz. prop. παρὰ τῆς Ἀσωπίδος κρήνης ὑδρευσάμενοι). ὅθεν καὶ (νῦν add. Reitz.) ἀγὼν ἄγεται Ἀμφιφορίτης λεγόμενος παρὰ τοῖς Αἰγινήταις, ἐν ᾧ οἱ ἐκεῖνον (Reitz., ἐκεῖσε AB) ἀγωνιζόμενοι τοὺς κεράμους ὕδατος πεπληρωμένους κατὰ τῶν ὤμων ἀναλαβόντες τρέχουσι περὶ τῆς νίκης φιλονεικοῦντες κατὰ μίμησιν τῶν ἡρώων. cf. Berckmann De sch. in Ap. Rh. Arg. Et. M. fonte, Diss. Bonn. 1894, 32 et W 82 sch. Pind. Ol. VII 156 c | 16 sch. Ar. Equ. 511 Hesych. ἐριωλαί | 19 Et. Gen. (AB) Ὀποῦς: πόλις Λοκρίδος. IV 1780 1 Τεισ- W : Τισ- | 2 P add. haec e verbis poetae repetita: συνηκολούθησαν δὲ εἰς τὴν ἀποικίαν τῷ Θήρᾳ καὶ Λήμνιοι ἐκβληθέντες ὑπὸ Τυρσηνῶν ἐκ τῆς Λήμνου, cf. sch. a | 3 ll. permutavit W | 9 ἕως τέλους hoc loco Fr. : ἕως (τοῦ) τέλους post συνέβη lin. 11 K : ἕως πελοπ ib. L : ἕως οὗ ἐπανήλθετε ib. F : om. P | 12 τήν τε Ἀττικὴν F : τὴν τῆς -ῆς L : τὴν ἦν H : om. P | 18 τὰ — περιεχόμενα H : τὰς περιεχομένας L : τὰ — ἐχόμενα F | 19 καὶ Wil. ad l. : ἢ

e. Ὀπούντια δὲ ἄστη τὰ τῶν Λοκρῶν λέγει ἀπὸ Ὀποῦντος τοῦ Διὸς καὶ Πρωτογενείας, οὗ πόλις ἐπώνυμος Λοκρική, ἡ Πατρόκλου πατρίς. καὶ ποταμὸς δὲ Ὀποῦς κατὰ τινας, ῥέων διὰ τῆς Λοκρίδος. P

f. ἀσπασίως ἀκτὰς Παγασηίδας: εἰς τοὺς αἰγιαλοὺς τῶν Παγασῶν εἰσήλθετε, ὅθεν καὶ τὴν ἀρχὴν ἀπεπλεύσατε. L

g. Παγασηίδας δὲ ἀκτὰς λέγει τὰς τῶν Παγασῶν· Παγασαὶ δὲ πόλις Μαγνησίας. P

1 Pind. Ol. IX 62—100 sch. ib. 62 d. 64 c. 79 c. 82 g. 87 b. 90 c 8 Σοφοκλέους Hoelzlin, sed cf. W 90, 1 | 9 glossam del. W 54

Παράκειται τὰ σχόλια ἐκ τῶν Λουκίλλου Ταρραίου καὶ Σοφοκλείου καὶ Θέωνος. [Τάρρα πόλις Κρήτης, ὥς φησι Λογγῖνος ἐν τοῖς Φιλολόγοις (fg philol. 18 Vauch. 307).] L