TEI-XML Encoding of Paris, Bibliothèque nationale de France, fonds français, 24432
Transcribed and encoded by Sebastian H Dows-Miller
FranceParisBibliothèque nationale de FranceFonds français24432IIIF Manifest
QVantQuant amoꝛs ot
bien entenduQue me fui a
bele renduPou qui ſus moy ot coꝛne pͥſepriſeSi me retint en sōſonſeruiceſerviceEt me pꝛia ml՚tmoultdoucem̄tdoucementQ՚Que le ſeruiceſervicebonem̄tbonementEt q՚queml՚tmoult de biens me feroitEt tant con le bois duerroitIeJe m'y pooie eſbanoierꝐPar toutꝐtoutPartout ſans nul lieu foꝛnoierQñtQuant biauté m'auoitavoit arreſteEt diſt qu'il eſtoit apꝛeſtéDe poꝛter moy honoꝛ ⁊etioiejoieTant que en sōſon bois remaīdꝛoitremaindꝛoitMais biēbien me diſt ſe ij'ēen iſſoieIamaisJamais el bois ne retoꝛroieCar il ſauoitſavoit bien ſans mentirNature nel puet ꝯſentirconſentirAinſi ſeruiſervi amoꝛs ⁊et dameDe cuer de volētévolenté⁊et d'ameSans tēpstemps coꝛs auoiravoir⁊et chaſtelMis en ſeruirſervir qu'il n'i a telꝮComſeruirſervirqñtquant en gré eſt pꝛisMais de biauté fu ſi eſpꝛisQ՚Que ne ſoi ſe ieje meſpꝛenoieDe l'eſtat ou me maītenoiemaintenoieQⁱQui encoꝛe eſtoie el bois ianeOu nul de ce monde n'aſſaneQⁱlQu'il ne conuiēgneconuiengne foꝛnoierAucune fois ⁊et foloierꝐPar nule bois tant cōmecomme il dureEt tant ꝯcom le ſueffre natureEt le veult el bois maītenirmaintenirNēnilNennil ne ſ'en vouldꝛoit venirHoꝛs de ſon gré ſ'a foꝛce nōnonDe viellece doutent le nōnonNul ne ſ'i embat volent՚svolentiersQⁱQui de ionecejonece les ſentiersPuiſſe tenir ēen nule guiſeChaſcuns redoute ſon ſeruiceſerviceEt ſ'i embat chaſcuns a paīnepainneTant q՚que nature les ymaineEt qⁱlqu'il leur conuientconvientꝯſentirconſentirEt l'en du ſi q՚queieje ne mētementeQⁱQui en jeu entre jeu ꝯsēteconſenteAdont q՚queieje me fu renduMl՚tMoultbonem̄tbonement ay entēduentenduAu ſeruiceſervice faire ou ij'eſtoieCar biauté foꝛm̄tfoꝛment me meſtroieEt les .ijii. chiens renōrenon⁊et losMe tiēnenttiennent ſe biēbien dire l'osQ՚Que riens ne me puet eſioirTant cōcom la vois de chieſoirchiēſoirchienſoirCar ſi toſt cōcomieje l'a ꝑdueperdueEt n'ai de biauté la veueLe coꝛps trābletramble couleur me mueLe cuer me faut ⁊et ſi treſſueD'angoiſſe ſi tres f՚mem̄tfermement