ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΤΑ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΑ.
ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ.
ΟΔΥΣΣΕΥΣ.
ΧΟΡΟΣ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΣΚΟΠΟΣ ὡς ΕΜΠΟΡΟΣ.
ΗΡΑΚΛΗΣ.
ΟΔΥΣΣΕΥΣ.
᾿ΑΚΤῊ μὲν ἥδε τῆς περιρρύτου χθονὸς
Λήμνου, βροτοῖς ἄστιπτος οὐδ᾽ οἰκουμένηοἰκουμένην,
ἔνθ᾽, ὦ κρατίστου πατρὸς ῾Ελλήνων τραφεὶς
᾿Αχιλλέως παῖ Νεοπτόλεμε, τὸν Μηλιᾶ
Ποίαντος υἱὸν ἐξέθηκ᾽ ἐγώ ποτε,
ταχθεὶς τόδ᾽ ἔρδειν τῶν ἀνασσόντων ὕπο,
νόσῳ καταστάζοντα διαβόρῳ πόδα·
ὅτ᾽ οὔτε λοιβῆς ἡμὶνἦμινἡμὶν οὔτε θυμάτων
παρῆν ἑκήλοις προσθιγεῖν, ἀλλ᾽ ἀγρίαις
κατεῖχ᾽κατείχετ'κατεῖχ᾿ ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαις,
βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
λέγειν; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων,
μὴ καὶ μάθῃ μ' ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶν
σόφισμα τῷ νιν αὐτίχ᾽αὐτίκαὐτίχ᾿ αἱρήσειν δοκῶ.
ἀλλ᾽ ἔργον ἤδη σὸν τὰ λοίφ᾽λοίπ᾿λοίπ'λοίφ' ὑπηρετεῖν,
σκοπεῖν θ᾽om.add ὅπου 'στ᾽ὅπούστ᾽ὅποὔστιν ἐνταῦθα δίστομος πέτρα
τοιάδ', ἵν ἐν ψύχει μὲν ἡλίου διπλῆ
πάρεστιν ἐνθάκησις, ἐν θέρει δ᾽ ὕπνον
δι' ἀμφιτρῆτος αὐλίου πέμπει πνοή.
βαιὸν δ᾽ ἔνερθεν ἐξ ἀριστερᾶς τάχ᾽ ἂν
ἴδοις ποτὸν κρηναῖον, εἴπερ ἐστὶ σῶν.
ἅ μοι προσελθὼν σῖγα σήμαιν᾽ εἰτ' ἔχειἔχειἔνι
χῶρον πρὸς αὐτὸν τόνδε γ', εἴτ᾿ ἄλλῃ κυρεῖ,
ὡς τἀπίλοιπα τῶν λόγων σὺ μὲν κλύῃς,
ἐγὼ δὲ φράζω, κοινὰ δ᾽ ἐξ ἀμφοῖν * ἴῃ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ,
ἄναξ ᾿Ὀδυσσεῦ, τοὔργον οὐ μακρὰν λέγεις.
δοκῶ γὰρ οἷον εἶπας ἄντρον εἰσορᾶν.
ΟΔ.
ἄνωθεν, ἢ κάτωθεν; οὐ γὰρ ἐννοῶ.
ΝΕ.
τόδ᾽ ἐξύπερθε, καὶ στίβουστίβου γ'Γ'?τ'δ' οὐδεὶς κτύποςτύπος.
ΟΔ.
ὅρα καθ᾽ ὕπνον μὴ καταυλισθεὶςκατακλιθεὶς κυρῇ.
ΝΕ.
ὁρῶ κενὴν οἴκησιν ἀνθρώπων δίχα.
ΟΔ.
οὐδ᾽ ἔνδον οἰκοποιός ἐστί τις τροφή;
ΝΕ.
στιπτήστιπτή γε φυλλὰς ὡς ἐναυλίζοντίἐν . αυλίζοντι τῳ.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΟΔ.
τὰ δ᾽ ἄλλ᾽ἀεὶ?ἀλλ᾿ἀλλ' ἔρημαἔρ, κοὐδέν ἐσθ᾽ ὑπόστεγον;
ΝΕ.
αὐτόξυλόν γ' ἔκπωμα, φλαυρουργοῦφλαυρουγοῦφλαυροῦργοῦφλαυρούργου τινὸς
τεχνήματ᾿ ἀνδρός, καὶ πυρεῖ᾽ ὁμοῦ τάδε.
ΟΔ.
κείνου τὸ θησαύρισμα σημαίνεις τόδε.
ΝΕ.
ἰοὺ ἰού· καὶ ταῦτά γ᾽ ἄλλα θάλπεται
ῥάκη, βαρείας του νοσηλείας πλέα.
ΟΔ.
ἁνὴρἀνὴρ κατοικεῖ τούσδε τοὺς τόπους σαφῶς,
κἄστ᾽ οὐχ ἑκάς που. πῶς γὰρ ἂν νοσῶν ἀνὴρ
κῶλον παλαιᾷ κηρὶ προσβαίη μακράν ;
ἀλλ᾽ ἢ ἐπὶ φορβῆς νόστον ἐξελήλυθεν,
ἢ φύλλον εἴἡ τιτι(ν)τί νώδυνον κάτοιδέ που.
τὸν οὖν παρόντα πέμψον εἰς κατασκοπήν,
μὴ καὶ λάθῃ με προσπεσών· ὡς μᾶλλον ἂν
ἕλοιτό μ' ἢ τοὺς πάντας ᾿Αργείους λαβεῖν.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ἔρχεταί τε καὶ φυλάξεται στίβος.
σὺ δ᾽ εἴ τι χρήζεις, φράζε δευτέρῳ λόγῳ.
ΟΔ.
᾿Αχιλλέως παῖ, δεῖ σ᾽ ἐφ᾽ οἰς ἐλήλυθας
γενναῖον εἶναι, μὴ μόνον τῷ σώματι,
ἀλλ᾽ ἤν τι καινόν, ὧν πρὶν οὐκ ἀκήκοας,
κλύῃς, ὑπουργεῖν, ὡς ὑπηρέτης πάρει.
ΝΕ. τί δῆτ᾽ ἄνωγας ;
ΟΔ.
τὴν Φιλοκτήτου σε δεῖ
ψυχὴν ὅπως λόγοισιν ἐκκλέψεις λέγων.
ὅταν σ'᾽ ἐρωτᾷ τίς τε καὶ πόθεν πάρει, λέγειν, ᾿Αχιλλέως παῖς· τόδ᾽τοῦδ'τόδ' οὐχὶ κλεπτέον·
πλεῖς δ᾽ ὡς πρὸς οἶκον, ἐκλιπὼν τὸ ναυτικὸν
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
στράτευμ᾽ ᾿Αχαιῶν, ἔχθος ἐχθήραςἐχθῆραςἐχθήρας μέγα,
οἵ σ᾽ ἐν λιταῖς στείλαντες ἐξ οἴκων μολεῖν,
μόνηνμόνην δ'μόνην ἔχοντες τήνδ᾽ ἅλωσιν Ἰλίου,
οὐκ ἠξίωσαν τῶν ᾿Αχιλλείων ὅπλων
ἐλθόντι δοῦναι κυρίως αἰτουμένῳ,
ἀλλ᾽ αὔτ᾽αὐτ᾿αὔτ᾽ ᾿Οδυσσεῖ παρέδοσαν· λέγων ὅσ᾽ ἂνὃσ ἂνὅσ᾽ ἂν
θέλῃς καθ᾽ ἡμῶν ἔσχατ᾿ ἐσχάτων κακά.
τούτων γὰρ οὐδέν μ᾿οὐδέμοὐδέμ᾽οὐδέν μ'οὐδὲν ἀλγυνεῖςἀλγυνεῖ· εἰ δ᾽ ἐργάσει
μὴ ταῦτα, λύπην πᾶσιν ᾿Αργείοιςἀργείοισ(ι)᾿Αργείοις βαλεῖς.
εἰ γὰρ τὰ τοῦδε τόξα μὴ ληφθήσεται,
οὐκ ἔστι πέρσαι σοὶ τὸ Δαρδάνου πέδον.
ὡς δ᾽ ἔστ᾽ ἐμοὶ μὲν οὐχί, σοὶ δ᾽ ὁμιλία
πρὸς τόνδε πιστὴ καὶ βέβαιος, ἔκμαθε.
σὺ μὲν πέπλευκας οὔτ᾽ ἔνορκος οὐδενὶ
οὔτ᾽ ἐξ ἀνάγκης οὔτε τοῦ πρώτου στόλου,
ἐμοὶ δὲ τούτων οὐδέν ἐστ᾽ ἀρνήσιμον.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ὥστ᾽ εἴ με τόξων ἐγκρατὴς αἰσθήσεται,
ὄλωλα καὶ σὲ προσδιαφθερῶ ξυνών.
ἀλλ᾽ αὐτὸ τοῦτο δεῖ σοφισθῆναι, κλοπεὺς
ὅπως γενήσει τῶνγενηισι . στὼνγενήσηι τῶν ἀνικήτων ὅπλων.
ἔξοιδα καὶ φύσει σε μὴ πεφυκότα
τοιαῦτα φωνεῖν μηδὲ τεχνᾶσθαι κακά.
ἀλλ᾽ ἡδὺ γάρ τιτοι κτῆμαχρήμα τῆς νίκης λαβεῖν,
τόλμα· δίκαιοι δ᾽θ'δ' αὖθις ἐκφανούμεθα.
νῦν δ᾽ εἰς ἀναιδὲς ἡμέρας μέροςμέρος βραχὺ
δός μοι σεαυτόν, κᾆτα τὸν λοιπὸν χρόνον
κέκλησο πάντων εὐσεβέστατος βροτῶν.
ΝΕ.
ἐγὼ μὲν οὓς ἂν τῶν λόγων ἀλγῶ κλύων,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Λαερτίου παῖ, τούσδε καὶ πράσσειν στυγῶ·
ἔφυν γὰρ οὐδὲν ἐκ τέχνης πράσσειν κακῆς,
οὔτ᾽ αὐτὸς οὔθ᾽, ὥς φασιν, οὑκφύσας ἐμέ.
ἀλλ᾽ εἴμ᾿ ἑτοῖμος πρὸς βίαν τὸν ἄνδρ᾽ ἄγειν
καὶ μὴ δόλοισιν· οὐ γὰρ ἐξ ἑνὸς ποδὸς
ἡμᾶς τοσούσδετοσούσδετοσούσδε πρὸς βίαν χειρώσεται.
πεμφθείς γε μέντοι σοὶ ξυνεργάτης ὀκνῶ
προδότης καλεῖσθαι· βούλομαι δ᾽ ἄναξ, καλῶς
δρῶν ἐξαμαρτεῖν μᾶλλον ἢ νικᾶν κακῶς.
ΟΔ.
ἐσθλοῦ πατρὸς παῖ, καὐτὸςκαὐτὸκαὐτὸς ὢν νέος ποτὲ
γλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δ' εἶχον ἐργάτιν·
νῦν δ᾽ εἰς ἔλεγχον ἐξιὼν ὁρῶ βροτοῖς
τὴν γλῶσσαν, οὐχὶ τἄργα, πάνθ᾽ ἡγουμένην.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
τί οὖνοὐοὖν μ᾽ ἄνωγας ἄλλο πλὴν ψευδῆ λέγειν ;
ΟΔ.
λέγω σ᾽ ἐγὼ δόλῳ Φιλοκτήτην λαβεῖν.
ΝΕ.
τί δ᾽ ἐν δόλῳ δεῖ μᾶλλον ἢ πείσαντ᾽ ἄγειν ;
ΟΔ.
οὐ μὴ πίθηταιπείθηταιπίθηται· πρὸς βίαν δ᾽ οὐκ ἂν λάβοις.
ΝΕ.
οὕτως ἔχει τι δεινὸν ἰσχύος θράσος;
ΟΔ.
ἰοὺς ἀφύκτους καὶ προπέμποντας φόνον.
ΝΕ.
οὐκ ἆρ᾽ ἐκείνῳ γ᾽ οὐδὲοὔτεοὐδὲ προσμίξαι θρασύβαρύ;
ΟΔ.
οὔ, μὴ δόλῳ λαβόντα γ', ὡς ἐγὼ λέγω.
ΝΕ.
οὐκ αἰσχρὸν ἡγεῖ δῆτα τὰδη τάδεδῆτα τὰ ψευδῆ λέγειν ;
ΟΔ.
οὔκ, εἰ τὸ σωθῆναί γε τὸ ψεῦδος φέρει.
ΝΕ.
πῶς οὖν βλέπων τις ταῦτα τολμήσει λακεῖνλακεῖνλαλεῖνλαλεῖνλαβεῖν;
ΟΔ.
ὅταν τι δρᾷς ἐςεἰςἐς κέρδος, οὐκ ὀκνεῖν πρέπει.
ΝΕ.
κέρδος δ᾽ ἐμοὶδέμοι τί τοῦτον εἰς ΤροίανΤροίανΤροίαν μολεῖν ;
ΟΔ.
αἱρεῖ τὰ τόξα ταῦτα τὴν Τροίαν μόνα.
ΝΕ.
οὐκ ἆρ᾽ ὁ πέρσων, ὡς ἐφάσκετ᾽, εἴμ᾿ ἐγώ;
ΟΔ.
οὔτ᾽ ἂν σὺ κείνων χωρὶς οὔτ᾽ ἐκεῖνα σοῦ.
ΝΕ.
θηρατέ᾽ * ἂνθηρατέαθηρᾶτέαθηρατέα γίνοιτ' ἂνθηρατέ᾽ οὖν γίγνοιτ᾽ ἄν, εἴπερ ὧδ᾽ ἔχει.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΟΔ.
ὡς τοῦτό γ᾽ ἔρξας δύο φέρει δωρήματα.
ΝΕ.
ποίωποία δυϊκῶς? μαθὼν γὰρ οὐκ ἂν ἀρνοίμην τὸ δρᾶν.
ΟΔ.
σοφός τ᾽ ἂν αὑτὸςαὐτὸς κἀγαθὸς κεκλῇ᾽κεκλησ'κέκλησ᾽κέκλης ἅμα.
ΝΕ.
ἴτω· ποιήσωποήσωποιήσω, πᾶσαν αἰσχύνην ἀφείς.
ΟΔ.
ἢ μνημονεύεις οὖν ἅ σοι παρήνεσα ;
ΝΕ.
σάφ᾽ ἴσθ᾽, ἐπείπερ εἰσάπαξ συνῄνεσα.
ΟΔ.
σὺ μὲν μένων νυννῦνom. κεῖνονἐκεῖνον ἐνθάδ᾽ ἐκδέχου,
ἐγὼ δ᾽ ἄπειμι, μὴ κατοπτευθῶ παρών,
καὶ τὸν σκοπὸν πρὸς ναῦν ἀποστελῶ πάλιν.
καὶ δεῦρ᾽, ἐάν μοι τοῦ χρόνουτοῦ χρόνου(σ)τοῦ χρόνου δοκῆτέ τιδοκῆτ᾽ ἔτι
κατασχολάζειν, αὖθιςαὖτιςαὖθις ἐκπέμψωἐκπέμπωἐκπέμπωἐκπέμψω πάλιν
τοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα, ναυκλήρου τρόποις
μορφὴν δολώσας, ὡς ἂν ἀγνοία προσῇ·
οὗ δῆτα, τέκνον, ποικίλως αὐδωμένουαὐδὴν μένοναὐδωμένουαὐδουμένω
δέχου τὰ συμφέροντα τῶν ἀεὶ λόγων.
ἐγὼ δὲ πρὸς ναῦν εἶμι, σοὶ παρεὶς τάδε·
῾Ἑρμῆς δ᾽ ὁ πέμπωνπέμπων δόλιος ἡγήσαιτο νῷν
Νίκη τ᾿ ᾿Αθάναἀθηνᾶ Πολιάςom., ἢ σώζει μ' ἀεί.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΧΟΡΟΣ.
στρ.α.
Τί χρὴ τί χρή με, δέσποτ᾽δέσποτα μ', ἐν ξένᾳ ξένον
στέγειν, ἢ τί λέγειν πρὸς ἄνδρ᾽ ὑπόπταν ;
φράζε μοι.
τέχνα γὰρ τέχνας ἑτέρας προὔχει
καὶ γνώμα, παρ᾿ ὅτῳ τὸ θεῖον
Διὸς σκῆπτρον ἀνάσσεται.
σὲ δ᾽, ὦ τέκνον, τόδ᾽ ἐλήλυθεν
πᾶν κράτος ὠγύγιον· τό μοι ἔννεπε,
τί σοι χρεὼν ὑπουργεῖν.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΝΕ.
Νῦν μὲν ἴσως γὰργὰρ ἴσως τόποντόποντόπον ἐσχατιαῖς
προσιδεῖν ἐθέλειςἐθέλειςἐθέλειςἐθέλοις ὅντινα κεῖται,
δέρκου θαρσῶν· ὁπόταν δὲ μόλῃ
δεινὸς ὁδίτης τῶνδ᾽ ἐκ μελάθρων,
πρὸς ἐμὴν αἰεὶ χεῖρα προχωρῶν
πειρῶ τὸ παρὸν θεραπεύειν.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΧΟ.
ἀντ.ά.
Μέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,*Μέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις ἄναξ τὸ σὸν
φρουρεῖνφρορεῖνφρουρεῖν ὄμμ᾽ ἐπὶ σῷ μάλιστα καιρῷ·
νῦν δέ μοι
λέγ᾽ αὐλὰςαὐλᾶσαὐλὰς ποίας ἔνεδρος ναίει
καὶ χῶρον τίν' ἔχει. τὸ γάρ μοι
μαθεῖν οὐκ ἀποκαίριον,
μὴ προσπεσών με λάθῃμὴ με λάθῃ προσπεσών ποθέν,
τίς τόπος, ἢ τίς ἕδρα, τίν' ἔχει στίβον,
ἔναυλον, ἢ θυραῖον.
ΝΕ.
Οἶκον μὲν ὁρᾷς τόνδ᾽ ἀμφίθυρον
πετρίνης κοίτης.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΧΟ.
ποῦ γὰρ ὁ τλήμων αὐτὸς ἄπεστινἄπεστιἄπεστιν ;
ΝΕ.
δῆλον ἔμοιγ' ὡς φορβῆς χρείᾳ
στίβον ὀγμεύει τόνδε πέλας που.
ταύτην γὰρ ἔχειν βιοτῆς αὐτὸν
λόγος ἐστὶ φύσιν, θηροβολοῦντα
πτηνοῖςπτηνοίπτηνοῖς ἰοῖς στυγερὸν στυγερῶς,
οὐδέ τιν αὑτῷ
παιῶνα κακῶν ἐπινωμᾶν.
ΧΟ.
στρ.β΄.
Οἰκτείρω νιν ἔγωγ᾽, ὅπως,
μή του κηδομένουμὴ τοὺς κηδομένουςμή του κηδομένου βροτῶν
μηδὲμὴμηδὲ σύντροφον ὄμμ᾽ ἔχων,
δύστανος, μόνος αἰείἀεὶ,
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
νοσεῖ μὲν νόσοννόσοννόσον ἀγρίαν,
ἀλύει δ᾽ ἐπὶ παντί τῳπαντι τῷ
χρείας ἱσταμένῳ. πῶς ποτε πῶς δύσμορος ἀντέχει;
ὦ παλάμαι θνητῶν,
ὦ δύστανα γένη βροτῶν,
οἷς μὴ μέτριος αἰών.
ἀντ.β.
Οὗτος πρωτογόνων ἴσως
οἴκων οὐδενὸς ὕστερος,
πάντων ἄμμορος ἐν βίῳ
κεῖται μοῦνος ἀπ᾿ ἄλλων
στικτῶν ἢ λασίων μετὰμέτα
θηρῶν, ἔν τ᾿ ὀδύναις ὁμοῦ
λιμῷ τ᾽ οἰκτρός, ἀνήκεστα μεριμνήματ᾽ ἔχων * βάρει.ἔχων βαρεία δ'ἔχων βαρεῖ·βαρεία δ'
ὁ δ᾽ ἀθυρόστομοςἀθυρύστομος
ἀχὼ τηλεφανὴς πικρᾶς
οἰμωγᾶς ὑπόκειται.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΝΕ.
Οὐδὲν τούτων θαυμαστὸν ἐμοίεμοί·
θεῖα γάρ, εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ,
καὶ τὰ παθήματα κεῖναπαθήματ᾿ ἐκεῖνα πρὸς αὐτὸν
τῆς ὠμόφρονος Χρύσηςχρυσηςχρύσης ἐπέβη,
καὶ νῦν ἃ πονεῖ δίχα κηδεμόνων,
οὐκ ἔσθ᾽ *ὡςὅπως οὐ θεῶν τουτου μελέτῃ,
τοῦ μὴ πρότερον τόνδ᾽ ἐπὶ Τροίᾳ
τεῖναι τὰ θεῶν ἀμάχητα βέλη,
πρὶν ὅδ᾽ ἐξήκοι χρόνος, ᾧ λέγεταιὧιλεταιᾧ λέγεται
χρῆναίχρήνχρῆνχρῆναί σφ᾽ ὑπὸ τῶνδε δαμῆναι.
ΧΟ.
στρ.γ.
Εὔστομ᾽ ἔχε, παῖ.
NE.
τί τόδε ;
XO.
προὐφάνηπρουφάνηιπροὐφάνη κτύπος,
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
φωτὸς σύντροφος ὡς τειρομένου *του,om.
ἤ πουἢ πουἤπου τῇδ᾽ ἢ τῇδε τόπων.
βάλλει βάλλει μ᾽ ἐτύμαἑτοίμαἐτύμα
φθογγά τουτου(ς) στίβου κατ᾿ ἀνάγκαν
ἕρποντος, οὐδέ με λάθειληθειλάθῃ
βαρεῖα τηλόθεν αὐδὰ
τρυσάνωρ· διάσημα γὰρ θροεῖ.
ΧΟ.
ἀντ.γ.
᾿Αλλ᾽ ἔχε, τέκνον,
NE.
λέγ᾽ ὅ τι.
XO.
φροντίδας νέας ὡς οὐκ ἔξεδρος, ἀλλ᾽ ἔντοπος ἁνήρἀνὴρ,
οὐ μολπὰν σύριγγος ἔχων,
ὡς ποιμὴν ἀγροβόταςἀγροβάταςἀγροβότας,
ἀλλ᾽ ἤἡ που πταίων ὑπ᾿ ἀνάγκας
βοᾷ τηλωπὸντηλωπὰν ἰωάν,
ἢ ναὸς ἄξενον ὅρμον *αὐγάζωναὐγάζων ὅρμον·
προβοᾷ *τι γὰργάρ τι δεινόν.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ἰὼ ξένοι,
τίνες ποτ᾽ ἐς γῆν τήνδε ναυτίλῳ πλάτῃναυτίλῳ πλάτῃκάκ ποίας πάτραςναυτίλω κώπῃ τῇ πλάτη προσρμίσατε τίνες ποτ᾽ ἐσ γῆν τήνδε κἀκ ποίας πάτραςκἀκ ποίας πάτραςκἀκ ποίας πέτρας
κατέσχετ' οὔτ᾽ εὔορμον οὔτ᾽ οἰκουμένην ;
ποίας πάτρας ἂν ἢ γένους *ὑμᾶςπάτρας ἂν ὑμᾶς ἡ γένουςπάτρας ὑμᾶς ἂν ἡ γένους ποτὲ
τύχοιμ᾽ ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ ῾Ελλάδος
στολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί·
φωνῆς δ᾽ ἀκοῦσαι βούλομαι· καὶ μή μ᾽ ὄκνῳ
δείσαντες ἐκπλαγῆτ᾽ ἀπηγριωμένον,
ἀλλ᾽ οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,
ἔρημον ὧδε κἄφιλον *κακούμενονκαλούμενονκαλών μενονκαλάμινον,
φωνήσατ᾽, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.
ἀλλ᾽ ἀνταμείψασθ᾽ἀνταμείψασθ'· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτ᾽ ἐμὲ
ὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γ᾽ οὔθ᾽ ὑμᾶς ἐμοῦ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
ἀλλ᾽, ὦ ξέν, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκα
"Ελληνές ἐσμεν· τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.
ΦΙ.
ὦ φίλτατον φώνημα· φεῦ τὸ καὶκαὶκαὶ λαβεῖν
πρόσφθεγμα τοιοῦδ᾽ ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.
τίς σ'om.add, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγεν
χρεία; τίς ὁρμήὀρμὴὁρμή? τίς ἀνέμωντίς δ᾽ ἀνέμωντίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;
γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθ᾽, ὅπως εἰδῶμάθω τίς εἶ.
ΝΕ.
ἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτουπεριρρύτου
Σκύρου· πλέω δ᾽ ἐς οἶκον· αὐδῶμαι δὲ παῖς
᾿Αχιλλέως, Νεοπτόλεμος. οἶσθα δὴοἶσθ᾽ ἤδηοἶσθα δὴ τὸ πᾶν.
ΦΙ.
ὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,
ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνι
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
στόλῳ προσέσχες τήνδε γῆν πόθεν πλέων;
ΝΕ.
ἐξ Ιλίου τοι * δὴ τανῦνδῆτα νῦν γε ναυστολῶ.
ΦΙ.
πῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γ᾽οὐ γαρ συγοὐ γὰρ δὴ σύγ᾿οὐ γὰρ σύ γ᾽ ἦσθα ναυβάτης
ἡμῖν κατ᾿ ἀρχὴν τοῦ πρὸς ἼλιονἼλιου στόλου.
ΝΕ.
ἢ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;
ΦΙ.
ὦ τέκνον, οὐ γὰρ οἶσθά μ' ὅντιν εἰσορᾷς;
ΝΕ.
πῶς γὰρ κάτοιδ᾽ ὅν γ' εἶδον οὐδεπώποτε;
ΦΙ.
οὐδ᾽ ὄνομά *γ᾽οὔνομ'ὄνομ', οὐδὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέος
ᾔσθου ποτ᾿πότ᾽ποτ' οὐδέν, οἷς ἐγὼ διωλλύμην ;
ΝΕ.
ὡς μηδὲν εἰδότ᾽ ἴσθι μ᾽ ὧν ἀνιστορεῖςἂν ἱστορεῖς.
ΦΙ.
ὦ .. ὦὦ .. ὦὦ .. ὦὦ .. ὡς πόλλ᾽ ἐγὼ μοχθηρός, ὦ πικρὸς θεοῖς,
οὐ μηδὲ κληδὼν ὧδ᾽ ἔχοντος οἴκαδε
μηδ᾽ ῾Ελλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμὲ
γελῶσι σῖγ᾽ ἔχοντες, ἡ δ᾽ ἐμὴ νόσος
ἀεὶ τέθηλετέθ. ηλετέθηλε κἀπὶκάπι μεῖζον ἔρχεται.
ὦ τέκνον, ὦ παῖ πατρὸς ἐξ ᾿Αχιλλέως,
ὅδ᾽ εἴμ᾽ ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσως
τῶν ῾Ηρακλείων ὄνταΗρακλείω ταἨρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,
ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱ
δισσοὶ στρατηγοὶ χώχώχ᾿ ὡ Κεφαλλήνωνκεφαλήνων ἄναξ
ἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδ᾽ ἔρημον, ἀγρίᾳ
νόσῳ καταφθίνοντα, *τῆςτῆσδ᾽ ἀνδροφθόρουἀνδροφόνου
πληγέντ᾽ ἐχίδνης φοινίῳἀγρίῳ χαράγματι·
ξὺν ᾗ μ᾽ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδε
ᾤχοντ᾽ ἔρημον, ἡνίκ ἐκ τῆς ποντίας
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Χρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.
τότ᾽ ἄσμενοί μ᾿ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλου
εὕδοντ᾿ ἐπ᾿ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρῳ,
λιπόντες ᾤχονθ', οἷαοἱ φωτὶ δυσμόρῳ
ῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶς
ἐπωφέλημα σμικρόν, οἱ᾽οἳοἵ αὐτοῖς τύχοι.
σὺ δή, τέκνον, ποίαν μ' ἀνάστασινἀνάστασεν δοκεῖς
αὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;
ποῖ᾽ ἐκδακρῦσαι, ποῖ᾽ ἀποιμῶξαι κακά;
ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,
πάσας βεβώσας, ἄνδρα δ᾽ οὐδέν᾽οὐδὲνοὐδέν᾽ ἔντοπον,
οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν, οὐδ᾽ ὅστις νόσου
κάμνοντι συλλάβοιτοσυμβάλλοιτοσυμβα(λ)λοιτοσυλλάβοιτοσυμβάλοιτο· πάντα δὲ σκοπῶν
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
εὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν,
τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον.
ὁ μὲν χρόνος δὴοὖνδὴ διὰ χρόνου προὔβαινέπρόβαινεπροὔβαινε μοι,
κἄδει τι βαιῇβαίᾳ τῇδ᾽τίδ᾽τῇδ᾽ ὑπὸ στέγῃ μόνον
διακονεῖσθαι· γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορα
τόξον τόδ᾽ ἐξεύρισκεεὕρισκεἐξεύρισκε, τὰς ὑποπτέρους
βάλλον πελείας· πρὸς δὲ τοῦθ᾽, ὅ μοι βάλοι
νευροσπαδὴς ἄτρακτοςomadd, αὐτὸς ἂν τάλας
εἰλυόμην δύστηνος ἐξέλκων πόδα
πρὸς τοῦτ᾽ ἄν· εἴ τ᾽εἶτ᾽ ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,
καί που πάγου χυθέντος, οἷα χείματι,
ξύλον τι θραῦσαι, ταῦτ᾽ ἂν ἐξέρπων τάλας
ἐμηχανώμην· εἶτα πῦρ ἂν οὐ παρῆν,
ἀλλ᾽ ἐν πέτροισι πέτρον ἐκτρίβωνἐκθλίβωνἐκθλίβωνἐκτρίβων μόλις
ἔφην᾿ ἄφαντον φῶς, ὃ καὶ σώζει μ' ἀεί.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
οἰκουμένη γὰρ οὖν στέγη πυρὸς μέτα
πάντ᾽ ἐκπορίζει πλὴν τὸ μὴ νοσεῖν ἐμέ.
φέρ᾽, ὦ τέκνον, νῦν καὶ τὸ τῆς νήσου μάθῃς.
ταύτῃ πελάζει ναυβάτης οὐδεὶς ἑκών·
οὐ γάρ τιςτίστιςτίς σ' ὅρμος ἐστίνὅρμόσ ἐστιν, οὐδ᾽ ὅποι πλέων
ἐξεμπολήσει κέρδος, ἢ ξενώσεται.
οὐκ ἐνθάδ᾽ οἱ πλοῖ τοῖσι σώφροσινσώφροσι βροτῶν.
†τάχ᾽ οὖν τις ἄκωνἄκοντ᾽ἄκων ἔσχε· πολλὰ γὰρ τάδε
ἐν τῷ μακρῷ γένοιτ' ἂν ἀνθρώπων χρόνῳ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
οὗτοί μ᾽, ὅταν μόλωσιν, ὦ τέκνον, λόγοις
ἐλεοῦσι μέν, καί πούκἄπουκαίπου τι καὶ βορᾶς μέρος
προσέδοσαν οἰκτείραντες, ἤ τινα στολήν·
ἐκεῖνο δ᾽ οὐδείς, ἡνίκ ἂν μνησθῶ, θέλει,
σῶσαί μ᾽ ἐς οἴκους, ἀλλ᾽ ἀπόλλυμαι τάλας
ἔτος τόδ᾽ ἤδη δέκατον ἐν λιμῷ τε καὶ
κακοῖσι βόσκωνβώσκων τὴν ἀδηφάγον νόσον.
τοιαῦτ᾽ ᾿Ατρεῖδαί μ' ἥ τ᾽ Οδυσσέως βία,
ὦ παῖ, δεδράκασ', οἷς ᾿Ολύμπιοι θεοὶ
δοῖέν ποτ' αὐτοῖς ἀντίποιν᾿ἀντάποιν'ἀντίποιν᾿ ἐμοῦ παθεῖν.
ΧΟ.
ἔοικα κἀγὼ τοῖς ἀφιγμένοις ἴσα
ξένοις ἐποικτείρειν σε, Ποίαντος τέκνον.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΝΕ.
ἐγὼ δὲ καὐτὸς τοῖσδε μάρτυς ἐν λόγοιςλόγοισλόγοις,
ὡς εἴσ᾿ ἀληθεῖςἀληθεῖςἀληθεῖς οἶδα, συντυχὼν κακῶν
ἀνδρῶν ᾿Ατρειδῶν τῆς τ᾿ Οδυσσέως βίας.
ΦΙ.
ἢ γάρ τι καὶ σὺ τοῖς πανωλέθροις ἔχεις
ἔγκλημ᾽ ᾿Ατρείδαις᾿Ατρείδ(..)᾿Ατρείδαις, ὥστε θυμοῦσθαι παθών;
ΝΕ.
*θυμὸν γένοιτο *χειρὶθυμῷ.. χεῖρα πληρῶσαί ποτε,
ἵν αἱ Μυκῆναι γνοῖεν ἡ Σπάρτη θ᾽ ὅτι
χή Σκῦρος ἀνδρῶν ἀλκίμων μήτηρ ἔφυ.
ΦΙ.
εὖ γ᾽, ὦ τέκνον· τίνος γὰρ ὧδε τὸν μέγαν
χόλον κατ᾿ αὐτῶνκαυτῶνκατ᾿ αὐτῶν ἐγκαλῶν ἐλήλυθας;
ΝΕ.
ὦ παῖ Ποίαντος, ἐξερῶἐξερῶἐξερῶ, μόλις δ᾽ ἐρῶ,
ἅγωγ᾽ ὑπ᾿ αὐτῶν ἐξελωβήθην μολών.
ἐπεὶ γὰρ ἔσχε μοῖρ᾽ ᾿Αχιλλέα θανεῖν,
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
οἴμοι· φράσῃς μοι μὴ πέρα, πρὶν ἂν μάθω
πρῶτον τόδ᾽· ἢεἰή τέθνηχ᾽ ὁ Πηλέως γόνος;
ΝΕ.
τέθνηκεν, ἀνδρὸς οὐδενός, θεοῦ δ᾽ ὕπο,
τοξευτός, ὡς λέγουσιν, ἐκ Φοίβου δαμείς.
ΦΙ.
ἀλλ᾽ εὐγενὴςευγενὴς μὲν ὁ κτανών τε χώ θανών.
ἀμηχανῶ δὲ πότερον, ὦ τέκνον, τὸ σὸν
πάθημ᾽ ἐλέγχω πρῶτον, ἢ κεῖνον στένω.
ΝΕ.
οἶμαι μὲν ἀρκεῖν σοί γε καὶ τὰ σ᾽, ὦ τάλας,
ἀλγήμαθ᾽, ὥστε μὴ τὰ τῶν πέλας στένειν.
ΦΙ.
ὀρθῶς ἔλεξας. τοιγαροῦντοιγὰροῦν τὸ σὸν φράσον
αὖθις πάλιν μοι πρᾶγμ᾽, ὅτῳ σ᾽ ἐνύβρισαν.
ΝΕ.
ἦλθόν με νηὶ ποικιλοστόλῳποικιλοστόλῳποικιλοστόμῳποικιλοστόλῳποικίλῳ στόλῳ μέτα
διός τ᾽ Ὀδυσσεὺς χώ τροφεὺς τοὐμοῦ πατρός,
λέγοντες, εἴτ᾿ ἀληθὲς εἴτ᾿ ἄρ᾽ οὖν μάτην,
ὡς οὐ θέμις γίγνοιτ'γίνοιτ', ἐπεὶ κατέφθιτο
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
πατὴρ ἐμός, τὰ πέργαμ᾽ ἄλλον ἢ ἐμ᾽ἢ μ'ἢ 'μ'ἢ 'μ' ἑλεῖν.
ταῦτ᾽, ὦ ξέν', οὕτως ἐννέποντες οὐ πολὺν
χρόνον μ᾽ ἐπέσχονἐπάσχον μή με ναυστολεῖν ταχύ,
μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμέρῳ,
ὅπως ἴδοιμ᾽ ἄθαπτον· οὐ γὰρ εἰδόμην·
ἔπειτα μέντοι χώ λόγος καλὸς προσῆν,
εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμ᾽ αἱρήσοιμ᾿ ἰών.
ἦν δ᾽ ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι,
κἀγὼ πικρὸν Σίγειον οὐρίῳ πλάτῃ
κατηγόμην· καί μ᾽ εὐθὺς ἐν κύκλῳ στρατὸς
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ἐκβάντα πᾶς ἠσπάζετ'ἠσπάζετο·, ὀμνύντες βλέπειν
τὸν οὐκέτ᾽ ὄντα ζῶντ᾿ ᾿Αχιλλέα πάλιν.
κεῖνος μὲν οὖν ἔκειτ· ἐγὼ δ᾽ ὁ δύσμορος,
ἐπεὶ δάκρυσα κεῖνον οὐ μακρῷ χρόνῳ
ἐλθὼν ᾿Ατρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,
τά θ᾽ ὅπλ᾽ ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τά τ' ἄλλ᾽ ὅσ᾽ ἦν.
οἱ δ᾽ εἶπον, οἴμοιοἱ μοιοἴμοι, τλημονέστατον λόγον,
ὦ σπέρμ᾽ ᾿Αχιλλέως, τἄλλα μὲν πάρεστί σοι
πατρῷ᾽ ἑλέσθαι, τῶν δ᾽ ὅπλων κείνων ἀνὴρ
ἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.
κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαι
ὀργῇ βαρείᾳ, καὶ καταλγήσας λέγω,
ὦ σχέτλι, ἡ 'τολμήσατ'τολμήσατ'τολμήσ᾽ ἀντ᾿ ἐμοῦ τινι
δοῦναι τὰ τεύχη τἀμά, πρὶν μαθεῖν ἐμοῦ;
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὁ δ᾽ὅδ' εἶπ᾿ ὈδυσσεύςὈδυσσεύς, πλησίον γὰρ ἂν κύρει,
ναί, παῖ, δεδώκασ᾽ ἐνδίκως οὗτοι τάδε.
ἐγὼ γὰρ αὔτ᾽ ἔσωσα κἀκεῖνον παρών.
κἀγὼ χολωθεὶς εὐθὺς ἤρασσον κακοῖς
τοῖς πᾶσιν, οὐδὲν ἐνδεὲς ποιούμενος,
εἰ τἀμὰ κεῖνος ὅπλ᾽ ἀφαιρήσοιτόἀφαιρήσοιτόἀφαιρήσοιτο με.
ὁ δ᾽ ἐνθάδ᾽ ἥκωνἥκων, καίπερ οὐ δύσοργος ὤν,
δηχθεὶς πρὸς ἁξήκουσεν ὧδ᾽ ἡμείψατο,
οὐκ ἦσθ᾽ ἵν ἡμεῖς, ἀλλ᾽ ἀπῆσθ᾽ ἵν οὔ σ᾽ ἔδει.
καὶ ταῦτ᾽, ἐπειδὴ καὶ λέγεις θρασυστομῶν,
οὐ μήποτ᾽ ἐς τὴνμήποτ᾽ ἐσ τὴν Σκῦρον ἐκπλεύσῃς ἔχων.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
τοιαῦτ᾽ ἀκούσας κάξονειδισθεὶς κακὰ
πλέω πρὸς οἴκους, τῶν ἐμῶν τητώμενος
πρὸς τοῦ κακίστου κἀκ κακῶν ᾿Οδυσσέως.
κοὐκ αἰτιῶμαι κεῖνοναἰτιῶμ᾽ ἐκεῖνον ὡς τοὺς ἐν τέλει.
πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων
στρατός τε σύμπας· οἱ δ᾽ ἀκοσμοῦντες βροτῶν
διδασκάλων λόγοισι γίγνονται κακοί.
λόγος λέλεκται πᾶς. ὁ δ᾽ ᾿Ατρείδας στυγῶν
ἐμοί θ᾽ ὁμοίως καὶ θεοῖς εἴη φίλοςφίλος.
ΧΟ.
στρ.
Ὀρεστέρα παμβῶτι Γᾶyayᾷγὰ, μᾶτερ αὐτοῦ Διός,
ἃ τὸν μέγαν Πακτωλὸν εὔχρυσον νέμεις,
σὲ κἀκεῖ, μᾶτερ πότνι, ἐπηυδώμαν,
ὅτ᾽ ἐς τόνδ᾽ ᾿Ατρειδᾶν ὕβρις πᾶσ᾽ ἐχώρει,
ὅτε τὰ πάτρια τεύχεατεύ(χ)χεα παρεδίδοσανπαραδίδοσανπαρεδίδοσαν,
ἰὼ μάκαιρα ταυροκτόνων
λεόντων ἔφεδρε, τῷ Λαρτίουλαερτίουλαρτίου
σέβας ὑπέρτατον.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙ.
ἔχοντες, ὡς ἔοικε, σύμβολον σαφές
λύπης πρὸς ἡμᾶς, ὦ ξένοι, πεπλεύκατε,
καί μοι προσᾴδεθ᾽ ὥστε γιγνώσκεινγινώσκειν ὅτι
ταῦτ᾽ ἐξ᾿ Ατρειδῶν ἔργα· κἀξ᾿Οδυσσέως.
ἔξοιδα γάρ νιν παντὸς ἂν λόγου κακοῦ
γλώσσῃ θιγόντα καὶ πανουργίας, ἀφ᾿ ἧς
μηδὲν δίκαιον ἐς τέλος μέλλοι ποιεῖν.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ἀλλ᾽ οὐ τι τοῦτο θαῦμ᾽ ἔμοιγ', ἀλλ᾽ εἰ παρὼν
Αίας ὁ μείζων ταῦθ᾽ ὁρῶν ἠνείχετο,
ΝΕ.
οὐκ ἦν ἔτι ζῶν, ὦ ξén· οὐ γὰρ ἄν ποτε
ζῶντός γ'᾽ ἐκείνου ταῦτ᾽ ἐσυλήθην ἐγώ.
ΦΙ.
πῶς εἶπας; ἀλλ᾽om.ἀλλ' ἡ χοὗτος οἴχεταιοἴχεται θανών;
ΝΕ.
ὡς μηκέτ᾽ ὄντα κεῖνον ἐν φάει νόει.
ΦΙ.
οἴμοι τάλας. ἀλλ᾽ οὐχ ὁ Τυδέως γόνος
οὐδ᾽ οὑμπολητὸςοὐδ᾽ ὁ ᾿μπολητὸς Σισύφου ΛαερτίῳΛαερτίουΛαρτίουΛαερτίῳ,
οὐ μὴ θάνωσι. τούσδε γὰр μὴ ζῆν ἔδει.
ΝΕ.
οὐ δῆτ᾽· ἐπίστωἐπίστω τοῦτό γ· ἀλλὰ καὶ μέγα
θάλλοντές εἰσι νῦν ἐν ᾿Αργείωνἀργείωιἀργειών στρατῷ.
ΦΙ.
τί δ᾽ ὃςὁὃὁςὃs παλαιὸς κἀγαθὸς φίλος τ᾿ ἐμός,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Νέστωρ ὁ Πύλιος, ἔστινπύλιόσ ἐστιν? οὗτος γὰρ τά γε
κείνων κάκ᾽ ἐξήρυκεκἀξεκήρυξε, βουλεύων σοφάσοφῶς.
ΝΕ.
κεῖνός γε πράσσει νῦν κακῶς, ἐπεὶ θανὼν
᾿Αντίλοχος αὐτῷ φροῦδος ὅσπερ ἦν γόνος.
ΦΙ.
οἴμοι, δύ αὕτως δείν᾽ ἔλεξαςδύ' αὕτως δεὶν.. ἔλεξαςδύ' αὐτὼ δ᾽ ἐξέδειξαςδύ' αὕτως δείν᾽ ἔλεξαςδύ᾽ αὕτως δεῖν᾽ ἔλεξαςδύ᾽ ἄυτως δείν᾽ ἔλεξαςδ᾽ αὕτως δείν᾽ ἔλεξας, οἷν ἐγὼ
ἥκιστ᾽ ἂν ἠθέλησ᾽ ὀλωλότοιν κλύειν.
φεῦ φεῦ· τί δῆτα δεῖ σκοπεῖν, ὅθ᾽ οἵδε μὲν
τεθνᾶσ᾽, ᾿Ὀδυσσεὺς δ᾽ ἔστιν αὖ, κἀνταῦθ᾽ ἵνα
χρῆνχρὴνχρῆν ἀντὶ τούτων αὐτὸν αὐδᾶσθαι νεκρόν ;
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
σοφὸς παλαιστὴς κεῖνος, ἀλλὰ χαί σοφαὶ
γνῶμαι, Φιλοκτῆτ᾽, ἐμποδίζονται θαμά.
ΦΙ.
φέρ᾽ εἰπὲ πρὸς θεῶν, ποῦ γὰρ ἦν ἐνταῦθά σοι
Πάτροκλος, ὅς σοι πατρὸς ἦν τὰ φίλτατα;
ΝΕ.
χοῦτος τεθνηκὼςτεθνηκὼτεθνηκώς ἦν· λόγῳ δέ σ' * ἐν βραχεῖσε βραχεῖ
τοῦτ᾽ ἐκδιδάξω. πόλεμος οὐδέν᾽ ἄνδρ᾽ ἑκὼν
αἱρεῖαἴρει πονηρόν, ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς ἀεί.
ΦΙ.
ξυμμαρτυρῶ σοι· καὶ κατ᾿ αὐτὸκατ᾿ αὐτὸκατ᾿ αὐτὸκατὰ τ᾿ αὐτὸ τοῦτό γε
ἀναξίου μὲν φωτὸς ἐξερήσομαι,
γλώσσῃ δὲτεδὲγε δεινοῦ καὶ σοφοῦ, τί νῦν κυρεῖ.
ΝΕ.
ποίου γε τούτου πλήν γ' Ὀδυσσέως ἐρεῖς;
ΦΙ.
οὐ τοῦτον εἶπον, ἀλλὰ Θερσίτης τις ἦν,
ὃς οὐκ ἂν εἴλετ᾽ εἰσάπαξεἰσάπαξ εἰπεῖν, ὅπου
μηδεὶς ἐῴηἐὼνἐώη ?ἐψη· τοῦτον οἶσθ᾽ εἰ ζῶν κυρεῖ;
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΝΕ.
οὐκ εἶδον αὐτόν, ἠσθόμην δ᾽ ἔτ᾽δέ τ'δ᾽ ἔτ' ὄντα νιν.
ΦΙ.
ἔμελλ᾽· ἐπεὶ οὐδέπω κακόν γ᾿ ἀπώλετο,
ἀλλ᾽ εὐ περιστέλλουσιν αὐτὰ δαίμονες,
καί πωςκαὶ πῶσκαί πως τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆπαλιντριβῆ(ς)παλιντριβῆ
χαίρουσ᾽ ἀναστρέφοντες ἐξ "Αιδου, τὰ δὲ
δίκαια καὶ τὰ χρήστ᾽χρῆστ᾽χρήστ᾽ ἀποστέλλουσ᾽ ἀεί.
ποῦ χρὴχρῆχρὴ τίθεσθαι ταῦτα, ποῦ δ᾽ αἰνεῖν, ὅταν
τὰ θεῖ᾽ ἐπαινῶν τοὺς θεοὺς εὕρω κακούς;
ΝΕ.
ἐγὼ μέν, ὦ γένεθλον Οἰταίου πατρός,
τὸ λοιπὸν ἤδη τηλόθεν τό τ᾿ Ἴλιον
καὶ τοὺς ᾿Ατρείδας εἰσορῶν φυλάξομαι·
ὅπου θ᾽θ'θ' ὁ χείρων τἀγαθοῦ μεῖζον σθένει
κἀποφθίνει τὰ χρηστὰ χώ δεινὸς κρατεῖ,
τούτους ἐγὼ τοὺς ἄνδρας οὐ στέρξω ποτέ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ἀλλ᾽ ἡ πετραία Σκῦρος ἐξαρκοῦσά μοι
ἔσται τὸ λοιπόν, ὥστε τέρπεσθαι δόμῳ.
νῦν δ᾽ εἶμι πρὸς ναῦν. καὶ σύ, Ποίαντος τέκνον,
χαῖρ᾽ ὡς μέγιστα, χαῖρε· καί σε δαίμονες
νόσου μεταστήσειαν, ὡς αὐτὸς θέλεις.
ἡμεῖς δ᾽ ἴωμεν, ὡς ὁπηνίκ᾽ ἂν θεὸς
πλοῦν ἡμὶν εἴκῃἥκηεἴκῃἥκει, τηνικαῦθ᾽ ὁρμώμεθα.
ΦΙ.
ἤδη, τέκνον, στέλλεσθεστέλεσθεστέλλεσθε?
NE.
καιρὸς γὰρ καλεῖ
πλοῦν μὴ ἐξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ἐγγύθεν σκοπεῖν.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙ.
πρός νύννῦν σε πατρός, πρός τε μητρός, ὦ τέκνον,
πρός τ' εἴ τί σοι κατ' οἰκόν ἐστι προσφιλές,
ἱκέτης ἱκνοῦμαι, μὴ λίπῃςλείπηισλίπης μ' οὕτω μόνον,
ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδ᾽ οἷοις ὁρᾷς
ὅσοισί τ᾽ ἐξήκουσας ἐνναίοντάἐννέονταἐννέονταἐνναίονταἐννέποντα με·
ἀλλ᾽ ἐν παρέργῳ θοῦ με. δυσχέρεια μέν,
ἔξοιδα, πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος·
ὅμως δέδὲ τλῆθι, τοῖσι γενναίοισί τοι
τό τ' αἰσχρὸν ἐχθρὸν καὶ τὸ χρηστὸν εὐκλεές.
σοὶ δ᾽, ἐκλιπόντι τοῦτ᾽, ὄνειδος οὐ καλόν,
δράσαντι δ᾽, ὦ παῖ, πλεῖστον εὐκλείας γέρας,
ἐὰν μόλωἐγὼ ζῶν πρὸς Οἰταίαν χθόνα.
ἴθ᾽· ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς.
τόλμησον, ἐμβαλοῦἐκβαλοῦἐμβαλοῦ μ᾿ ὅπῃ θέλεις ἄγων,
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΧΟ.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΝΕ.
ΦΙ.
ΝΕ.
ΦΙ.
ΝΕ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
ΝΕ.
ΦΙ.
ΝΕ.
ΦΙ.
ΝΕ.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῷραν, εἰς πρύμνηνπρύμναν, ὅποι
ἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν.
νεῦσον, πρὸς αὐτοῦ Ζηνὸς ἱκεσίου, τέκνον,
πείσθητι. προσπίτνωπροσπίτνῶ σε γόνασιγούνασι, καίπερ ὢν
ἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μ᾿ ἀφῇς
ἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου·
ἀλλ᾽ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μ᾿ ἄγων,
ἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμάσταθμά,
κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλος
Τραχινίαν τε *δεράδαδειράδα καὶ τὸν εὔροον
Σπερχειὸν ἔσται, πατρί μ᾿ ὡς δείξῃς φίλῳ,
ὃν δὴ παλαί᾽ ἂνπαλαιὰνπάλαι ἂνπάλαι ἂν ἐξότου δέδοικ᾽ ἐγὼ
μή μοι βεβήκῃβεβήκοιβεβήκῃ. πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοιςἱκμένοισ
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς,
αὐτόστολον πέμψαντά μ᾽ ἐκσῶσαι δόμοις.
ἀλλ᾽ ἢ τέθνηκεν, ἢ τὰ τῶν διακόνων,
ὡς εἰκός, οἶμαι, τοὐμὸν ἐν σμικρῷ μέρος
ποιούμενοι τὸν οἴκαδ᾽ ἤπειγον στόλον.
νῦν δ᾽ εἰς σὲ γὰργὰρ πομπόν τε καὐτὸν ἄγγελον
ἥκω, σὺ σῶσον, σύ μ᾽ ἐλέησον, εἰσορῶν
ὡς πάντα δεινὰ κἀπικινδύνως βροτοῖς
κεῖται παθεῖν μὲν εὖ, παθεῖν δὲ θἄτερα.
χρὴ δ᾽ ἐκτὸς ὄντα πημάτων τὰ δείν ὁρᾶν,
χὤταν τις εὖ ζῇ, τηνικαῦτα τὸν βίον
σκοπεῖν μάλιστα, μὴ διαφθαρεὶς λάθῃ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΧΟ.
ἀντ.
Οἴκτειρ᾽, ἄναξ· πολλῶν ἔλεξενἔλεξε δυσοίστων πόνων
ἆθλ᾽, ὅσσα μηδεὶς τῶν ἐμῶν τύχοι φίλων.
εἰ δὲ πικρούςπικρούς, ἄναξ, ἔχθεις ᾿Ατρείδας,
ἐγὼ μέν, τὸ κείνων κακὸν τῷδε κέρδος
μετατιθέμενοςμέγα τιθέμενοςμετατιθέμενος, ἔνθαπερ ἐπιμέμονενἐπεὶ μέμονενἐπεὶ μέμηνεν,
ἐπ᾿ εὐστόλου ταχείας νεὼς
πορεύσαιμ᾽ ἂν ἐς δόμους, τὰν * θεῶντὰν ἐκ θεῶν
νέμεσιν ἐκφυγών.
ΝΕ.
ὅρα σὺ μὴ νῦν μέν τις εὐχερὴς παρῇς,
ὅταν δὲ πλησθῇς τῆς νόσου ξυνουσίᾳ,
τότ᾽τόθ᾽τότ' οὐκέθ᾽ αὑτὸςοὐκέθ᾽ αὐτὸσοὐκ᾿ ἔθ᾽ ὡὐτὸσ τοῖς λόγοις τούτοις φανῇς.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΧΟ.
ἥκιστα. τοῦτ᾽ οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ποτ᾽ εἰς ἐμὲ
τοὔνειδος ἕξειςἕξειςἔξεις ἐνδίκως ὀνειδίσαι.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ αἰσχρὰαισχρὰ μέντοι σοῦ γέ μ᾽ ἐνδεέστερον
ξένῳ φανῆναι πρὸς τὸ καίριον πονεῖν.
ἀλλ᾽, εἰ δοκεῖ, πλέωμεν, ὁρμάσθω ταχύς·
χή ναῦς γὰρ ἄξει κοὐκ ἀπαρνηθήσεται.
μόνον θεοὶ σώζοιεν ἔκ *τεἔκ δέἔκ γεἐκ δὲ τῆσδε γῆς
ἡμᾶς ὅποι τ᾽ ἐνθένδε βουλοίμεσθα πλεῖν.
ΦΙ.
ὦ φίλτατον μὲν ἦμαρ, ἥδιστοςἥδιστος δ᾽ ἀνήρ,
φίλοι δὲ ναῦται, πῶς ἂν ὑμὶν ἐμφανὴς
ἔργῳ γενοίμην, ὥς μ᾽ ἔθεσθε προσφιλῆ.
ἴωμεν, ὦ παῖ, * προσκύσαντεπροσκύσαντεσπροσκύσοντες τὴν ἔσω
ἄοικον εἰσοίκησιν, ὥς με καὶ μάθῃς
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ἀφ᾽ ὧν διέζων, ὥς τ᾽ ἔφυν εὐκάρδιος.
οἶμαι γὰρ οὐδ᾽ ἂν ὄμμασιν μόνην θέαν
ἄλλον λαβόντα πλὴν ἐμοῦ τλῆναι τάδε·
ἐγὼ δ᾽ ἀνάγκῃ προὔμαθον στέργειν κακάτάδε.
ΧΟ.
ἐπίσχετον, μάθωμεν. ἄνδρε γὰρ δύοδύω,
ὁ μὲν νεὼςνεὼνεὼς σῆς ναυβάτης, ὁ δ᾽ ἀλλόθρους,
χωρεῖτον, ὧν μαθόντες αὖθιςαὖτιςαὖθις εἴσιτον.
ΕΜΠΟΡΟΣ.
᾿Αχιλλέως παῖ, τόνδε τὸν ξυνέμπορον,
ὃς ἦν νεὼς σῆς σὺν δυοῖν ἄλλοιν φύλαξ,
ἐκέλευσ᾽ ἐμοί σε ποῦ κυρῶν εἴης φράσαι,
ἐπείπερ ἀντέκυρσα, δοξάζων μὲν οὔοὖν,
τύχῃ δέ πως πρὸς ταὐτὸνπρὸσ αὐτὸνπρὸστ αὐτὸνπρὸς ταὐτὸν ὁρμισθεὶς πέδον.
πλέων γάρ, ὡς ναύκληρος, οὐ πολλῷ στόλῳ
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ἀπ᾿ἐξ ᾿Ιλίου πρὸς οἶκον ἐς τὴν εὔβοτρυν
Πεπάρηθον, ὡς ἤκουσα τοὺς ναύτας, ὅτι
σοὶ πάντες εἶεν οἱ νεναυστοληκότες,
ἔδοξέ μοι μὴ σίγα, πρὶν φράσαιμί σοι,
τὸν πλοῦν ποιεῖσθαιποεῖσθαιποιεῖσθαι, προστυχόντι τῶν ἴσωντὸν ἴσοντῶν ἴσων.
οὐδὲν σύσύσύ που κάτοισθα τῶν σαυτοῦ πέρι,
ἃ τοῖσιν ᾿Αργείοισιν ἀμφὶ σοῦ *νέασ' ούνεκασούνεκαἀμφὶς εἴνεκα
βουλεύματ᾽ ἐστίἔστιἐστὶ, κοὐ μόνον βουλεύματα,
ἀλλ᾽ ἔργα δρώμεν', οὐκέτ᾽ ἐξαργούμενα.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ἡ χάρις μὲν τῆς προμηθίας, ξένε,
εἰ μὴ κακὸς πέφυκα, προσφιλὴς μενεῖ·
φράσον δ᾽ ἅπερ γ᾽om.γ' ἔλεξας, ὡς μάθω τί μοι
νεώτερον βούλευμ᾽βούλευμα ἀπ᾿ ᾿Αργείων ἔχεις.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΕΜ.
φροῦδοι διώκοντές σε ναυτικῷναυστικῷ στόλῳ
ΦοῖνιξΦοίνιξΦοῖνιξ ὁ πρέσβυς οἵ τε Θησέως κόροι.
ΝΕ.
ὡς ἐκ βίας μ' ἄξοντες ἢ λόγοις πάλιν ;
ΕΜ.
οὐκ οἶδ᾽. ἀκούσας δ᾽ ἄγγελος πάρειμί σοι.
ΝΕ.
ἢ ταῦτα δὴ Φοῖνίξἢ ταῦτα δὴ φοῖνιξ τε χοί ξυνναυβάται
οὕτω καθ᾽ ὁρμὴν δρῶσιν ᾿Ατρειδῶν χάριν;
ΕΜ.
ὡς ταῦτ᾽ ἐπίστω δρώμεν, οὐ μέλλοντ᾽ ἔτι,
ΝΕ.
πῶς οὖν Ὀδυσσεὺς πρὸς τάδ᾽ οὐκ αὐτάγγελος
πλεῖν ἦν ἑτοῖμος; ἢ φόβος τις εἶργέεἶργεεἶργε νιν;
ΕΜ.
κεῖνός γ᾽ ἐπ᾿ ἄλλον ἄνδρ᾽ ὁ Τυδέως τε παῖς
ἔστελλον, ἡνίκ᾽ ἐξανηγόμην ἐγώἔσω.
ΝΕ.
πρὸς ποῖον ἂνἀνἂν τόνδ᾽ αὐτὸς οὐδυσσεὺςὁ δυσσεὺςοὑδυσσεὺςὀδυσσεὺς ἔπλει;
ΕΜ.
ἦν δή τις-ἀλλὰ τόνδε μοι πρῶτον φράσον
τίς ἐστίνεστιν· ἂν λέγῃς δὲ μὴ φώνει μέγα.
ΝΕ.
ὅδ᾽ ἔσθ᾽ ὁ κλεινός σοι Φιλοκτήτης, ξένε.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΕΜ.
μή νύνμὴ νῦν μ᾽om. ἔρῃ τὰ πλείον, ἀλλ᾽ ὅσον τάχος
ἔκπλει σεαυτὸν ξυλλαβὼν ἐκ τῆσδε γῆς.
ΦΙ.
τί φησιν, ὦ παῖ; τί με κατὰ σκότον ποτὲ
διεμπολᾷ λόγοισι πρόςπρόπρός σ᾽ ὁ ναυβάτης;
ΝΕ.
οὐκ οἶδά πω τί φησι· δεῖ δ᾽ αὐτὸν λέγειν
εἰς φῶς ὁ λέξει, πρὸς σὲ κἀμὲ τούσδε τε.
ΕΜ.
ὦ σπέρμ᾽ ᾿Αχιλλέως, μή με διαβάλῃςδιαβάλληισδιαβάλῃς στρατῷ
λέγονθ᾽ ἃ μὴ δεῖ· πόλλ᾽ ἐγὼ κείνων ὕπο
δρῶν ἀντιπάσχω χρηστά γ', οἱ᾽ ἀνὴρ πένης.
ΝΕ.
ἐγώ εἰμ'ἐγὼ ᾿μ'ἐγώ εἰμ᾿ἐγὼ μὲν ᾿Ατρείδαιςἀτρείδαις δυσμενής· οὗτος δέ μοι
φίλος μέγιστος, οἵνεκ' ᾿Ατρείδας στυγεῖ.
δεῖ δή σ᾽ ἔμοιγ' ἐλθόντα προσφιλῆ λόγον
κρύψαι πρὸς ἡμᾶςἡμᾶσ(δε)ἡμᾶς μηδέν᾽ ὧν ἀκήκοας.
ΕΜ.
ὅρα τί ποιεῖς, παῖ.
NE.
σκοπῶ κἀγὼ πάλαι.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΕΜ.
σὲ θήσομαι τῶνδ᾽ αἴτιον.
NE.
ποιοῦ λέγων.
ΕΜ.
λέγω. ἐπὶ τοῦτον ἄνδρε τώδ᾽ ἅπερ κλύεις,
ὁ Τυδέως παῖς ἥ τ᾿ Οδυσσέως βία,
διώμοτοι πλέουσιν ἢήή μὴν ἢ λόγῳ
πείσαντες ἄξειν, ἢ πρὸς ἰσχύος κράτος.
καὶ ταῦτ᾽ ᾿Αχαιοὶ πάντες ἤκουον σαφῶς
Οδυσσέως λέγοντος, οὗτος γὰρ πλέον
τὸ θάρσος εἶχε θατέρου, δράσειν τάδε.
ΝΕ.
τίνος δ᾽ ᾿Ατρείδαι τοῦδ᾽ ἄγαν οὕτω χρόνῳ
τοσῷδ᾽τοσῷδ᾽τοσῷδ᾽ ἐπεστρέφοντο πράγματος χάριν,
ὃν *γ'τ' εἶχον ἤδη χρόνιον ἐκβεβληκότες;
τίς ὁ πόθος αὐτοὺς ἵκετ᾽, ἢ θεῶν βίαφθόνος
καὶ νέμεσις, οἵπερ ἔργ᾽ ἀμύνουσιν κακά;
ΕΜ.
ἐγώ σε τοῦτ᾽, ἴσως γὰρ οὐκ ἀκήκοας,
πᾶν ἐκδιδάξω. μάντις ἦν τις εὐγενής,
Πριάμου μὲν υἱός, ὄνομα δ᾽ ὠνομάζετο
Ἕλενος, ὃν οὗτος νυκτὸς ἐξελθὼν μόνος
ὁ πάντ᾿ ἀκούων αἰσχρὰ καὶ λωβήτ᾽λωβὴτ᾿λωβήτ᾿ ἔπη
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
δόλιος Ὀδυσσεὺς εἶλε· δέσμιόν τ'δ' ἄγων
ἔδειξ᾽ ᾿Αχαιοῖς ἐς μέσον, θήραν καλήν·
ὃς δὴ τὰ τ᾿ ἄλλ᾽ αὐτοῖσι πάντ᾽ ἐθέσπισενἐθέσπισε
καὶ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμ᾽ ὡς οὐ μή ποτε
πέρσοιεν, εἰ μὴ τόνδε πείσαντες λόγῳ
ἄγοιντο νήσου τῆσδ᾽ ἐφ᾿ ἧς ναίει τὰ νῦντανῦν.
καὶ ταῦθ᾽ ὅπως ἤκουσ᾽ἤκουσενἤκουσ᾽ ὁ Λαέρτου τόκος
τὸν μάντιν εἰπόντ'εἰπόνθεἰπόντ᾽, εὐθέως ὑπέσχετο
τὸν ἄνδρ᾽ ᾿Αχαιοῖς τόνδε δηλώσειν ἄγων·
οἴοιτο μὲν μάλισθ'μάλιστ' ἑκούσιον λαβών,
εἰ μὴ θέλοι δ᾽, ἄκοντα· καὶ τούτων κάρα
τέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι μὴ τυχών.
ἤκουσας, ὦ παῖ, πάντα τὸ σπεύδειν δέ σοι
καὐτῷ παραινῶ κεἴ τινος κήδεικ. ήδεικήδηικήδη πέρι.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
οἴμοι τάλας. ἢήή κεῖνος, ἡ πᾶσα βλάβη,
ἔμ᾽ εἰς ᾿Αχαιοὺς ὤμοσεν πείσας στελεῖν;
πεισθήσομαι γὰρ ὧδε κἀξ "Αιδου θανὼν
πρὸς φῶς ἀνελθεῖν, ὥσπερ οὐκείνου πατήρ.
ΕΜ.
οὐκ οἶδ᾽ ἐγὼ ταῦτ᾽, ἀλλ᾽ ἐγὼ μὲν εἶμ᾽ ἐπὶ
ναῦν, σφῶν δ᾽ ὅπως ἄριστα συμφέροι θεός.
ΦΙ.
οὔκουν τάδ', ὦ παῖ, δεινά, τὸν Λαερτίου
ἔμ᾽ ἐλπίσαι ποτ᾽ ἂν λόγοισι μαλθακοῖς
δεῖξαι νεὼς ἄγοντ᾽ἄγονθἄγοντ᾿ ἐνom. Ἀργείοις μέσοις;
οὔ.οὔ θᾶσσον ἂν τῆς πλεῖστον ἐχθίστης ἐμοὶ
κλύοιμ᾽ ἐχίδνης, ἡ μ᾿ ἔθηκεν ὧδ᾽ ἄπουν.
ἀλλ᾽ ἔστ᾽ ἐκείνῳ πάντα λεκτά, πάντα δὲ
τολμητά, καὶ νῦν οἶδ᾽ ὁθούνεχ᾽ὅθ᾽ οὔνεκ᾽ὅθ᾽ ὁύνεχ' ἴξεται.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ἀλλ᾽, ὦ τέκνον, χωρῶμεν, ὡς ἡμᾶς πολὺ
πέλαγος * ὁρίζῃὁρίζει τῆς ᾿Οδυσσέως νεώς.
ἴωμεν. ἥ τοι καίριος σπουδὴ πόνου
λήξαντος ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν.
ΝΕ.
οὐκοῦν ἐπειδὰν πνεῦμα τοὐκτοῦτοὐκ πρώρας ἀνῇἄηιῥάῃπαρῆιἀγῇἄη,
τότε στελοῦμεν· νῦν γὰρ ἀντιοστατεῖ.
ΦΙ.
ἀεὶ καλὸς πλοῦς ἔσθ᾽, ὅταν φεύγῃς κακά.
ΝΕ.
οὔκ· ἀλλὰ κἀκείνοισι ταῦτ᾽ ἐναντία.
ΦΙ.
οὐκ ἔστι λῃσταῖς πνεῦμ᾽ ἐναντιούμενον,
ὅταν παρῇ κλέψαι τεκλέψαι τεκλέψαι τε χαρπάσαι βίᾳ.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ εἰ δοκεῖ, χωρῶμεν, ἔνδοθεν λαβὼν
ὅτου σε χρεία καὶ πόθος μάλιστ᾽ ἔχει.
ΦΙ.
ἀλλ᾽ ἔστιν ὧν δεῖ, καίπερ οὐ πολλῶν ἄπο.
ΝΕ.
τί τοῦθ᾽ ὁ μὴ νεώς γε τῆς ἐμῆς ἔνι;
ΦΙ.
φύλλον τί μοι πάρεστιν, ᾧ μάλιστ᾽ ἀεὶ
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
κοιμῶ τόδ᾽ ἕλκος, ὥστε πραΰνειν πάνυ.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ἔκφερ᾿ αὐτό. τί γὰρ ἔτ᾿ ἄλλ᾽ ἐρᾷς λαβεῖν;
ΦΙ.
εἴ μοί τι τόξων τῶνδ᾽ ἀπημελημένον
παρερρύηκεν, ὡς λίπω μή τῳ λαβεῖν.
ΝΕ.
ἢ ταῦτα γὰρ τὰ κλεινὰ τόξ᾽, ἃτόξα νῦν ἔχεις;
ΦΙ.
ταῦτ᾽, οὐ γὰρ ἄλλα γ᾽ ἔσθ᾽ἀλλ᾽ ἔσθ᾽ἄλλα γ᾽ ἔσθ᾽ἄλλ᾽ ἔσθ'ἀλλ᾽ ἔσθ᾽ ἀλλ᾽, ἃ βαστάζω χεροῖν.
ΝΕ.
ἆρ᾽ἄρ᾽ἆρ᾿ ἔστινἔστινἔστὶν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖν,
καὶ βαστάσαι με προσκύσαι θ᾽ ὥσπερ θεόν;
ΦΙ.
σοί γ', ὦ τέκνον, καὶ τοῦτο κἄλλο τῶν ἐμῶν,
ὁποῖον ἄν σοι ξυμφέρῃσυμφέρον, γενήσεται.
ΝΕ.
καὶ μὴν ἐρῶ γε· τὸν δ᾽ ἔρωθ᾽ οὕτως ἔχω·
εἴ μοι θέμις, θέλοιμ᾽ ἄν· εἰ δὲ μή, πάρες.
ΦΙ.
ὅσιά τε φωνεῖς ἔστι τ᾽, ὦ τέκνον, θέμις,
ὅς γ'᾽ ἡλίου τόδ᾽τότ'τόδ'τόγ' εἰσορᾶν ἐμοὶ φάος
μόνος δέδωκας, ὃς χθόν᾽ Οἰταίαν ἰδεῖν,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ὃς πατέρα πρέσβυν, ὃς φίλους, ὃς τῶν ἐμῶν
ἐχθρῶν μ᾽ ἔνερθεν ὄντ᾽ ἀνέστησας πέραπέραιπέρα.
θάρσει, παρέσται ταῦτά σοι καὶ θιγγάνειν
καὶ δόντι δοῦναι κἀξεπεύξασθαι βροτῶν
ἀρετῆς ἕκατι τῶνδ᾽ ἐπιψαῦσαι μόνον.
εὐεργετῶν γὰρ καὐτὸς αὔτ᾽ἀντ'?αὔτ᾽αὐτ' ἐκτησάμην.
[οὐκ ἄχθομαί σ᾿ ἰδών τε καὶ λαβὼν φίλον.
ὅστις γὰρ εὖ δρᾶν εὖ παθὼν ἐπίσταται,
παντὸς γένοιτ᾽ ἂν κτήματοςκτήμτος κρείσσων φίλος.]
ΝΕ.χωροῖς ἂν εἴσω.ΦΙ.καὶ σε γ᾽ εἰσάξω· τὸ γὰρ·
ΦΙ.
νοσοῦν ποθεῖ σε ξυμπαραστάτην λαβεῖν.
ΧΟ.
στρ. α΄.
λόγῳ μὲν ἐξήκουσ᾽, ὄπωπαὅπω δ᾽ οὐ μάλα,
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
τὸν πελάταν λέκτρων ποτὲ τῶν Διὸςδιὸς Ιξίονα
κατ᾿ ἄμπυκα δὴ δρομάδα
δέσμιον ὡς ἔβαλενἔλαβ᾽ἔβαλεν ὁ παγκρατὴς Κρόνου παῖς·
ἄλλον δ᾽ οὔτιν᾿ ἔγωγ' οἶδα κλύων οὐδ᾽ ἐσίδονἐσίδωνἐσίδονἐσεῖδονεἰσείδον μοίρᾳμοῖραι
τοῦδ᾽ ἐχθίονι συντυχόντα θνατῶν,
ὃς οὔτ᾽ ἔρξαςοὐθ᾽ ἕρξας τιν οὔτε νοσφίσας,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ἀλλ᾽ ἴσοςἴσως ἔν γ᾽ ἴσοις ἀνήρ,
ὤλλυτο τῇδ᾽ὧδ᾽ὧδ᾽ ἀναξίως.
το τόδε θαῦμ᾽ ἔχει με, πῶς δή ποτε πῶς ποτ' ἀμφιπλήκτων
ῥοθίωνῥουθίωνῥόθιον μόνος κλύωνκλύζωνκλυζόμενοςκλύων (γρ. κλύζων), πῶς ἄρα πανδάκρυτον οὕτω
βιοτὰν κατέσχεν.
ἀντ. α΄.
ἵν᾿ αὐτὸς ἦν πρόσουροςπροσουργος, οὐκ ἔχων βάσιν,
οὐδέ τιν' ἐγχώρωνἐγχώριων κακογείτονα,
παρ᾽ ᾧ στόνον ἀντίτυπον
*τάν βαρυβρῶτ᾽ ἀποκλαύσειεν αἱματηρόν·
οὐδ᾽ ὃς θερμοτάταν αἱμάδα κηκιομέναν ἑλκέων
ἐνθήρου ποδὸςπαιδός ἠπίοισι φύλλοιςφύλλοισιφύλλοις
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
κατευνάσειεν, εἴ τις ἐμπέσοι,
φορβάδος ἔκ τε γᾶς ἑλεῖν·
εἶρπεἕρπει γὰρ ἄλλοτ᾽ ἀλλαχᾶἄλλοτ᾽ ἄλλαιἄλλοτ᾽ ἄλλᾳ
τότ᾽ ἂν εἰλυόμενος, παῖςπᾶς ἄτερ ὡςὡς φίλαςφίλος τιθήνας,
ὅθεν εὐμάρει᾽ ὑπάρχοι, πόρονὑπάρχει πόρων ἁνίκ᾽ ἐξανείηἐξανείησιἐξανίησι
δακέθυμος ἄτα.
στρ. β΄.
οὐ φορβὰν ἱερᾶς γᾶς σπόρον(σ)πόρον, οὐκ ἄλλων
αἴρων τῶν νεμόμεσθ᾽ ἀνέρες ἀλφησταί,
πλὴν ἐξ ὠκυβόλων εἴ ποτε τόξων
πτανῶν πτανοῖς ἀνύσειε γαστρὶ φορβάν.πτανοῖς ἀνύσειεπτανῶν πτανοῖς ἀνύσειεπτανῶν ἀνύσει πτανοῖς γαστρὶ φορβὰν
ὦ μελέα ψυχά,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὃς μηδ᾽ οἰνοχύτου πώματοςπόματος ἤσθη δεκέτειδεκέτει (δεκετεῖ pr.)?δεκέτηδεκατεῖ χρόνῳχρόνονχρόνω,
λεύσσωνλεύσσεινλεύσσωνλεύσειν (γρ. λεύσων) δ᾽ ὅπου γνοίηγνοίη(·) στατὸν εἰς ὕδωρ,
αἰεὶἀεὶ προσενώμα.
ἀντ. β΄.
Νῦν δ᾽ ἀνδρῶν ἀγαθῶν παιδὸς ὑπαντήσας
εὐδαίμων ἀνύσει καὶ μέγας ἐκ κείνων·
ὅς νιν ποντοπόρῳ δούρατι, πλήθει
πολλῶν μηνῶν, πατρῴαν ἄγει πρὸς αὐλάν,
Μηλιάδων νυμφᾶν
Σπερχειοῦ τε παρ᾽ ὄχθαιςὄχθας, ἵν᾽ ὁ χάλκασπις ἀνὴρ θεοῖς
πλάθει πᾶσιν, θείῳ πυρὶ παμφαής,
Οἴταςὄντας ὑπὲρ ὄχθων.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
ἕρπ᾽, εἰ θέλεις. τί δή ποθ' ὧδ᾽ ἐξ οὐδενὸς
λόγου σιωπᾷς κἀπόπληκτος ὧδ᾽ ἔχει;
ΦΙ.
ἃ ἃ, ἃ ἆ.ἀ á á a'â â âadda a
ΝΕ.
τί ἔστιν ;
ΦΙ.
οὐδὲν δεινόν. ἀλλ᾽ ἴθ᾽, ὦ τέκνον.
ΝΕ.
μῶν ἄλγος ἴσχειςἴσχει τῆς παρεστώσης νόσου ;
ΦΙ.
οὐ δῆτ᾽ ἔγωγ', ἀλλ᾽ ἄρτι κουφίζειν δοκῶ.
ὦ θεοί.ἰὼ θεοί
NE.
τί τοὺς θεοὺςθεοὺς οὕτως ἀναστένων καλεῖςβοᾷς ;
ΦΙ.
σωτῆρας αὐτοὺς ἠπίους θ᾽ ἡμῖν μολεῖν.
ἃ ἃ, ἃ ἆ.ả à ảáCorr. C².ad a
ΝΕ.
τί ποτε πέπονθας; οὐκ ἐρεῖς, ἀλλ᾽ ὧδ᾽ ἔσει
σιγηλός; ἐν κακῷ δέ τῳ φαίνειδὲ τῶι φαίνηιδὲ τῳ φαίνηι κυρῶν.
ΦΙ.
ἀπόλωλαο from ωἀπόλωλα, τέκνον, κοὐ δυνήσομαι κακὸν
κρύψαι παρ' ὑμῖν, ἀτταταῖ διέρχεται(.)διέρχεται,
διέρχεται. δύστηνος, ὦ τάλας ἐγώ.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ἀπόλωλα, τέκνον· βρύκομαιβρύχομαι, τέκνον· παπαῖ,
ἀπαππαπαῖ, παπαῖ, παπαῖ, παπαππαπαῖ.ἀπᾶ. παπᾶι παπᾶ. πάπα, πάπα | παπαὶἃ πὰ πᾶ πᾶ πᾶ πᾶ πᾶ πᾶ πᾶ πᾶ
πρὸς θεῶν, πρόχειρον εἴ τί σοι, τέκνον, πάρα
ξίφος χεροῖν, πάταξον εἰς ἄκρον πόδα·
ἀπάμησον ὡς τάχιστα· μὴμὴ· φείσῃ βίου.
ἴθ᾽, ὦ παῖ.ἴθι παὶ
ΝΕ.
τί δ᾽ ἔστινἐστίν οὕτω νεοχμὸν ἐξαίφνης, ὅτου
τοσήνδ᾽ ἰυγὴν καὶ στόνον σαυτοῦ ποιεῖςποεῖςποιεῖς ;
ΦΙ.
οἶσθ᾽, ὦ τέκνον.
NE.
τίτι ἔστιν;
ΦΙ.
οἶσθ᾽, ὦ παῖ.
NE.
τί σοί; οὐκ οἶδα.
ΦΙ.
πῶς οὐκ οἶσθα, παππαπαππαπαῖπάπ(π)απάπ(π)ᾶπαῖπαππᾶ παππᾶι παῖπᾶ, πα πα πα.
ΝΕ.
δεινόν γε τοὐπίσαγματοὐπείσαγμα τοῦ νοσήματος.
ΦΙ.
δεινὸν γὰρ οὐδὲ ῥητόν· ἀλλ᾽ οἴκτειρέ με.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
τί δῆτα δράσω;
ΦΙ.
μή με ταρβήσας προδῷς·
ἥκει γὰρ αὕτη διὰ χρόνου πλάνοις ἴσωςὡςὡσ
ὡς ἐξεπλήσθη.
NE.
ἰὼ ἰὼ δύστηνε σύ,
δύστηνε δῆταadd διὰ πόνων πάντων φανείς.
βούλει λάβωμαιλάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου;
ΦΙ.
μὴ δῆτα τοῦτό γ· ἀλλά μοι τὰ τόξ᾽ ἑλὼν
τάδ᾽, ὥσπερ ᾔτου μ᾿ ἀρτίως, ἕως ἀνῇἀνῇ
τὸ πῆμα τοῦτο τῆς νόσου τὸ νῦν παρόν,
σῶζ᾽ αὐτὰ καὶ φύλασσε, λαμβάνειλαμβάνει(ν)λαμβάνει γὰρ οὖν
ὕπνος μ᾽, ὅταν περ τὸ κακὸν ἐξίῃεξῄἐξίκη τόδε·
κοὐκ ἔστι λῆξαι πρότερον· ἀλλ᾽ ἐᾶν χρεὼν
ἕκηλον εὕδειν.ἕκηλον εὕδειν μ' ἣν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳ
μόλωσ᾽ ἐκεῖνοι, πρὸς θεῶν, ἐφίεμαι
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ἑκόντα μήτ᾽ ἄκοντα, μηδέ τῳμὴ τέτωιμήτε τῷ τέχνῃ
κείνοις μεθεῖναιμεθεῖνεμεθεῖναι ταῦταadd, μὴ σαυτόνσαυτῷ θ᾽ ἅμα
κἄμ᾽, ὄντα σαυτοῦ πρόστροπον, κτείνας γένῃ.
ΝΕ.
θάρσει προνοίας οἵνεκ'. οὐ δοθήσεται
πλὴν σοί τε κἀμοί· ξὺν τύχῃ δὲ πρόσφερε.
ΦΙ.
ἰδοὺ δέχου, παῖ· τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσον,
μή σοι γενέσθαι πολύπον αὐτά, μηδ᾽ ὅπωςὁμοίωσ
ἐμοί τε καὶ τῷτὸτῷ πρόσθ᾽ ἐμοῦ κεκτημένῳ.
ΝΕ.
ὦ θεοί, γένοιτο ταῦτα νῷν· γένοιτο δὲ
πλοῦς οὔριός τε κεὐσταλήςκαὶ εὐσταλὴσ, ὅποι ποτὲ
θεὸς δικαιοῖ χώ στόλος πορσύνεται.
ΦΙ.
ἀλλὰἄλλαἀλλὰἀλλ᾽ οὐ δέδοικ, ὦa from aὦ παῖ, μή μ' ἀτελὴς εὔχῃεὐχή·
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
στάζει γὰρ αὖ μοι φοίνιονφόνιονφοίνιον τόδ᾽ ἐκ βυθοῦ
κηκῖον αἷμα, καί τιτι? οι προσδοκῶπροσδοκεῖπροσδοκῶ νέον.
παπαῖ, φεῦ.
παπαῖ μάλ᾽, ὦ πούς, οἷά μ᾽ ἐργάσει κακά.
προσέρπει,
προσέρχεται τόδ᾽ ἐγγύς. οἴμοι μοι τάλας.
ἔχετε τὸ πρᾶγμα· μὴ φύγητεφύγοιτεφύγητε μηδαμῆ.
ἀτταταῖ.ἀττατατᾶ
ὦ ξένε Κεφαλλήνκεφαλήνκεφαλήνων, εἴθε σου διαμπερὲς
στέρνων ἔχοιτ᾽ ἄλγησιςἄλγησιςἄλγησις ἥδε. φεῦ, παπαῖ.
παπαῖ μάλ᾽ αὖθις. ὦ διπλοῖ στρατηλάται,
᾿Αγάμεμνον, ὦ Μενέλαε, πῶς ἂν ἀντ᾿ ἐμοῦ
τὸν ἴσον χρόνον τρέφοιτε τήνδε τὴν νόσον;
ὤμοι μοι.
ὦ θάνατε θάνατε, πῶς ἀεὶ καλούμενος
οὕτω κατ᾽ ἦμαρ οὐ δύνᾳδύνῃ μολεῖν ποτε;
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὦ τέκνον, ὦ γενναῖον, ἀλλὰ συλλαβὼν
τῷ Λημνίῳ τῷδ᾽ ἀνακαλουμένῳ πυρὶ
ἔμπρησον, ὦ γενναῖε· κἀγώ τοί ποτε
τὸν τοῦ Διὸς παῖδ᾽ ἀντὶ τῶνδε τῶν ὅπλων,
ἃ νῦν σὺ σώζειςσώζειςσῴζεις, τοῦτ᾽ ἐπηξίωσα δρᾶν.
τί φής, παῖ;
τί φής; τί σιγᾷς; ποῦ ποτ᾽ ὤν, τέκνον, κυρεῖς;
ΝΕ.
ἀλγῶ πάλαι δὴ τἀπὶ σοὶ στένων κακά.
ΦΙ.
ἀλλ᾽, ὦ τέκνον, καὶ θάρσος ἴσχ· ὡς ἥδε μοι
ὀξεῖα φοιτᾷ καὶ ταχεῖ᾽ ἀπέρχεταιἐπέρχεται.
ἀλλ᾽ ἀντιάζω, μή με καταλίπῃςκαταλείπηισκαταλίπης μόνον.
ΝΕ.
θάρσει, μενοῦμεν.
ΦΙ.
ἢ μενεῖς;
NE.
σαφῶς φρόνει.
ΦΙ.
οὐ μήν σ᾽ ἔνορκόν γ'᾽ ἀξιῶ θέσθαι, τέκνον.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ,
ΝΕ.
ὡς οὐ θέμις γ᾽ ἐμοὔστιἐμοί' στιἐμὴ ἐστίἐμ᾽ ἴσθι σοῦ μολεῖν ἄτερ.
ΦΙ.
ἔμβαλλε χειρὸς πίστιν.
NE.
ἐμβάλλω μενεῖνμένεινμενεῖν.
ΦΙ.
ἐκεῖσε νῦν μ᾽μ'om., ἐκεῖσε
NE.
ποῖ λέγεις;
ΦΙ.
ἄνω
ΝΕ.
τί παραφρονεῖς αὖ; τί τὸν ἄνω λεύσσειςλεύσσεις (λεύσηισ pr.)λεύσσεις κύκλον ;
ΦΙ.
μέθες μέθες με.
NE.
ποῖ μεθῶ;
ΦΙ.
μέθες ποτέ.
ΝΕ.
οὔ φημ᾽ ἐάσειν.
ΦΙ.
ἀπό μ᾽ ὀλεῖς, ἢν προσθίγῃς.
ΝΕ.
καὶ δὴ μεθίημ', εἴ τι δὴμεθείημι τί δὴμεθίημι τι δὲ δὴ πλέον φρονεῖς.
ΦΙ.
ὦ γαῖα, δέξαι θανάσιμόν μ' ὅπως ἔχω·
τὸ γὰρ κακὸν τόδ᾽ οὐκέτ᾽ ὀρθοῦσθαί μ᾽ ἐᾷ.
ΝΕ.
τὸν ἄνδ᾽ ἔοικεν ὕπνος οὐ μακροῦ χρόνου
ἕξειν· κάρα γὰρ ὑπτιάζεται τόδε.
ἱδρώς γέ τοί νιν πᾶν καταστάζει δέμας,
μέλαινά τ᾽ ἄκρου τις παρέρρωγεν ποδὸς
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
αἱμορραγὴς φλέψ. ἀλλ᾽ ἐάσωμεν, φίλοι,
ἕκηλον αὐτόν, ὡς ἂν εἰς ὕπνον πέσῃ.
ΧΟ.
στρ.
῞Ὕπν᾿ ὀδύνας ἀδαής, ῞Ὕπνε δ᾽ ἀλγέων,
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
εὐαὴςεὐμενὴς ἡμῖνὑμῖν ἔλθοις,
εὐαίων εὐαίων, ὧναξἄναξ·
ὄμμασιὄμμασιν δ᾽ ἀντίσχοιςἀντέχοις
τάνδ᾽ αἴγλαν, ἃ τέταται τανῦντὰ νῦντανῦν.
ἴθι, ἴθι μοι παιών.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὦ τέκνον, ὅρα ποῦ στάσει,
ποῖποῦ δὲ βάσει, πῶς δέ μοι τἀντεῦθεν
φροντίδος. ὁρᾷςφροντίδος ὁρᾷς. ἤδη.
πρὸς τί μένομενμενοῦμεν πράσσειν ;
καιρός τοι πάντων γνώμαν ἴσχων
πολὺ παρὰ πόδα κράτος του ἄρνυται.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ὅδε μὲν κλύει οὐδέν, ἐγὼ δ᾽ ὁρῶ οἵνεκα θήραν
τήνδ᾽ ἁλίως ἔχομεν τόξων, δίχα τοῦδε πλέοντες.
τοῦδε γὰρ ὁ στέφανος, τοῦτον θεὸς εἶπε κομίζειν.
κομπεῖν δ᾽ ἔστ᾽ ἀτελῆ σὺνσὺμσὺν ψεύδεσιν αἰσχρὸν ὄνειδος.
ΧΟ.
ἀντ.
᾿Αλλά, τέκνον, τάδε μὲν θεὸς ὄψεται·
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ὧν δ᾽ ἂν κἀμείβῃἀμείβῃ μ᾽ αὖθις,
βαιάν μοι, βαιάν, ὦ τέκνον,
πέμπε λόγων φάμανφήμαν·
ὡς πάντων ἐν νόσῳ εὐδρακὴς
ὕπνος ἄϋπνος λεύσσειν.
ἀλλ᾽ ὅτι δύνᾳδύναιδύναιο μάκιστον,
κεῖνό μοι, κεῖνο †λάθρα ..
ἐξιδοῦἐξίδουἐξιδοῦ ὅπωςὅτιgl. ὅπως πράξεις.
οἶσθα γὰρ ὃνὁνὧνὃν αὐδῶμαι·
εἰ ταύτανεἰ δὲταὐτὰνταυτὰν τούτῳ γνώμαν ἴσχειςἔχειςἴσχειςἔχοις,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
μάλα τοιτοι.'.. ἄπορα πυκινοῖςπυκνοῖσινπυκινοῖσιν ἐνιδεῖν πάθη.
ἐπ.
Οὐρός τοι, τέκνον, οὗρος· ἀνὴρ δ᾽
ἀνόμματος, οὐδ᾽ ἔχων ἀρωγάν,
ἐκτέταταιἐκτέτακται νύχιος, (ἀλεὴς ὕπνος ἐσθλόςἀλέὴσ ἐσθλὸσ ὕπνοσἀλεὴσ ὕπνος ἐσθλός,)
οὐ χερός, οὐ ποδός, οὔ τινος ἄρχων,
ἀλλά τις ὡςοστιςὡς τιςὡςὃςὅστις ᾿Αΐδᾳ παρακείμενος
ὁρᾷ. †* βλέπ᾽ εἰ καίρια φθέγγειφθέγγειφθέγγειφθέγγου.†
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΧΟ.
τὸ δ᾽τόδ' ἁλώσιμον ἀμᾷἐμᾶἐμῇ φροντίδι, παῖ, πόνος
ὁ μὴ φοβῶν κράτιστος.
ΝΕ.
σιγᾶν κελεύω, μηδ' ἀφεστάναι φρενῶν.
κινεῖ γὰρ ἁνὴρἀνὴρ ὄμμα κἀνάγει κάρα.
ΦΙ.
ὦ φέγγος ὕπνου διάδοχον, τό τ᾿ ἐλπίδων
ἄπιστον οἰκούρημα τῶνδε τῶν ξένων.
οὐ γάρ ποτ', ὦ παῖ, τοῦτ᾽ ἂν ἐξηύχησ᾽ ἐγὼ
τλῆναί σ᾽ ἐλεινῶςἐλεεινῶς ὧδε τἀμὰ πήματα
μεῖναι παρόντα καὶ ξυνωφελοῦντά μοι.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
οὔκουν ᾿Ατρείδαι τοῦτ᾽ ἔτλησαν εὐφόρωςεὐπόρως
οὕτως ἐνεγκεῖν, ἁγαθοὶἀγαθοὶοἱ 'γαθοὶ στρατηλάται.
ἀλλ᾽ εὐγενὴς γὰρ ἡ φύσις κἀξ εὐγενῶν,
ὦ τέκνον, ἡ σή, πάντα ταῦτ᾽ ἐν εὐχερεῖ
ἔθου, βοῆς τε καὶ δυσοσμίας γέμων.
καὶ νῦν ἐπειδὴ τοῦδε τοῦ κακοῦ δοκεῖ
λήθη τις εἶναι κἀνάπαυλα δή, τέκνον,
σύ μ᾽ αὐτὸς ἆρον, σύ με κατάστησον, τέκνον,
ἵν, ἡνίκ᾽ ἂν κόπος μ' ἀπαλλάξῃ ποτέ,
ὁρμώμεθ᾽ ἐς ναῦν μηδ᾽ ἐπίσχωμεν τὸ πλεῖν.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ἥδομαι μέν σ᾽ εἰσιδὼν παρ᾿ ἐλπίδα
ἀνώδυνον βλέποντα κἀμπνέοντ᾽ ἔτι·
ὡς οὐκέτ᾽ ὄντος γὰρ τὰ συμβόλαιά σοισου
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
πρὸς τὰς παρούσας ξυμφορὰς ἐφαίνετο.
νῦν δ᾽ αἶρεαέρε σαυτόν· εἰ δέ σοι μᾶλλον φίλον,
οἴσουσί σ᾽ οἵδε· τοῦ πόνου γὰρ οὐκ ὄκνος,
ἐπείπερ οὕτωοὕτωςοὕτω σοί τ᾽ ἔδοξ᾽ ἐμοί τε δρᾶν.
ΦΙ.
αἰνῶ τάδ', ὦ παῖ, καί μ' ἔπαιρ᾽, ὥσπερ νοεῖς·
τούτους δ᾽ ἔασον, μὴ βαρυνθῶσιν κακῇ
ὀσμῇ πρὸ τοῦ δέοντος· οὑπὶ νηὶ γὰρ
ἅλις πόνος τούτοισι συνναίειν ἐμοί.
ΝΕ.
ἔσται τάδ'· ἀλλ᾽ ἵστω τε καὐτὸς ἀντέχου.
ΦΙ.
θάρσει. τό τοι σύνηθες ὀρθώσει μ᾽ ἔθος.
ΝΕ.
παπαῖ· τί δῆτα δρῷμ᾽δρῶμ' (γρ. δρῶμι) ἐγὼ τοὐνθένδε γελέγεγε;
ΦΙ.
τί δ᾽ ἔστιν, ὦ παῖ; ποῖ ποτ᾽ ἐξέβης λόγῳλόγων;
ΝΕ.
οὐκ οἶδ᾽ ὅποι χρὴ τἄπορον τρέπειν ἔπος.
ΦΙ.
ἀπορεῖς δὲ τοῦ σύ; μὴ λέγ', ὦ τέκνον, τάδε.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ἐνθάδ᾽ ἤδη τοῦδε τοῦ πάθους κυρῶ.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙ.
οὐ δή σε δυσχέρεια τοῦ νοσήματος
ἔπεισενἔπαισενἔπεισεν ὥστε μή μ' ἄγειν ναύτην ἔτι;
ΝΕ.
ἅπαντα δυσχέρεια, τὴν αὑτοῦαὐτοῦαὑτοῦ φύσιν
ὅταν λιπών τις δρᾷ τὰ μὴ προσεικόταπροσήκοντα.
ΦΙ͵
ἀλλ᾽ οὐδὲν ἔξω τοῦ φυτεύσαντος σύ γε
δρᾷς οὐδὲ φωνεῖς, ἐσθλὸν ἄνδρ᾽ ἐπωφελῶν.
ΝΕ.
αἰσχρὸς φανοῦμαι· τοῦτ᾽ ἀνιῶμαι πάλαιπάλινπάλαι.
ΦΙ.
οὔκουν ἐν οἷς γετεγε δρᾷς· ἐν οἷς δ᾽οἱ δ'οἶστοἷς δ' αὐδᾷς, ὀκνῶ.
ΝΕ.
ὦ Ζεῦ, τί δράσω; δεύτερον ληφθῶ κακός,
κρύπτων θ᾽ ἃ μὴ δεῖ καὶ λέγων αἴσχιστ᾽ ἐπῶν;
ΦΙ.
ἁνὴρἀνὴρ ὅδ᾽, εἰ μὴ ἐγὼκἀγὼμ᾿ ἐγὼκακὸς κακὸς γνώμην ἔφυν,
προδούς μ' ἔοικεἔοικενἔοικε κἀκλιπὼν τὸν πλοῦν στελεῖν.
ΝΕ.
λιπὼν μὲν οὐκ ἔγωγε, λυπηρῶς δὲ μὴ
πέμπωπέμπων σε μᾶλλον, τοῦτ᾽ ἀνιῶμαι πάλαιπάλινπολλάπάλαι.
ΦΙ.
τί ποτε λέγεις, ὦ τέκνον; ὡς οὐ μανθάνω.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
οὐδέν σε κρύψω· δεῖ γὰρ ἐς Τροίαν σε πλεῖν
πρὸς τοὺς ᾿Αχαιοὺς καὶ τὸντῶντὸν ᾿Ατρειδῶν στόλονστόλωνστόλον.
ΦΙ.
οἴμοι, τίτί γ' εἶπας ;
NE.
μὴ στέναξε, πρὶν μάθῃς.
ΦΙ.
ποῖον μάθημα; τί με νοεῖς δρᾶσαίδρασαι ποτε;
ΝΕ.
σῶσαι κακοῦ μὲν πρῶτα τοῦδ᾽, ἔπειτα δὲ
ξὺν σοὶ τὰ Τροίας πεδία πορθῆσαι μολών.
ΦΙ.
καὶ ταῦτ᾽ ἀληθῆ δρᾶν νοεῖς ;
NE.
πολλὴ κρατεῖ
τούτων ἀνάγκη· καὶ σὺ μὴ θυμοῦ κλύων.
ΦΙ.
ἀπόλωλα τλήμων, προδίδομαι. τί μ', ὦ ξένε,
δέδρακας ; ἀπόδος ὡς τάχος τὰτὰ τόξα μοι.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ οὐχ οἷόν τε· τῶν γὰρ ἐν τέλει κλύειν
τό τ᾽ ἔνδικόν με καὶ τὸ συμφέρον ποιεῖποεῖνποιεῖποεῖ.
ΦΙ.
ὦ πῦρ σὺ καὶ πᾶν δεῖμαδημαδεῖμα καὶ πανουργίας
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
δεινῆς τέχνημ᾽ ἔχθιστον, οἷά μ' εἰργάσω(εἰρ)γάσω,
οἷ᾽ ἠπάτηκας· οὐδ᾽ ἐπαισχύνει μ᾽ ὁρῶν
τὸν προστρόπαιον, τὸν ἱκέτην, ὦ σχέτλιε;
ἀπεστέρηκας τὸν βίον τὰ τόξ᾽ ἑλών.
ἀπόδος, ἱκνοῦμαί σ᾽ἱκνοῦμ᾽, ἀπόδος, ἱκετεύω, τέκνον.
πρὸς θεῶν πατρῴων, τὸν βίον με μἀφέλῃςμή μ' ἀφέλῃςμή μου 'φέλησμ᾿ ἀφέλης.
ὤμοι τάλας, ἀλλ᾽ οὐδὲ προσφωνεῖπροφωνεῖπροσφωνεῖν μ᾽. μ᾽ ἔτι,
ἀλλ᾽ ὡς μεθήσων μήποθ', ὧδ᾽ ὁρᾷ πάλιν.
ὦ λιμένες, ὦ προβλῆτες, ὦ ξυνουσίαι
θηρῶν ὀρείων, ὦ καταρρώγες πέτραι,
ὑμῖν τάδ', οὐ γὰρ ἄλλον οἶδ᾽ ὅτῳ λέγω,
ἀνακλαίομαι παροῦσι τοῖς εἰωθόσιν,
οἷ᾽ ἔργ᾽ ὁ παῖς μ' ἔδρασεν οὐξ ᾿Αχιλλέως·
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ὀμόσας ἀπάξεινἁπαξ οἴκαδ᾽, ἐς Τροίαν μ᾿ ἄγει·
προσθείςπροθείςπροσθείς τε χεῖρα δεξιάν, τὰ τόξα μου
ἱερὰ λαβὼν τοῦ Ζηνὸς ῾Ηρακλέους ἔχει,
καὶ τοῖσιν ᾿Αργείοισι φήνασθαι θέλει.
ὡς ἄνδρ᾽ ἑλὼνἑλῶν μ' ἰσχυρὸν ἐκ βίας μ'βίασ ἄγει,
κοὐκ οἶδ᾽ ἐναίρων νεκρόν, ἢ καπνοῦ σκιάν,
εἴδωλον ἄλλως. οὐ γὰρ ἂν σθένοντά γε
εἰλέν μ᾿· ἐπεὶ οὐδ᾽ ἂν ὧδ᾽ ἔχοντ', εἰ μὴ δόλῳ.
νῦν δ᾽ ἠπάτημαι δύσμορος. τί χρή με δρᾶνποιεῖνμε δρᾶν;
ἀλλ᾽ ἀπόδος. ἀλλὰ νῦν ἔτ᾽ ἐν σαυτῷσαυτοῦσ' αὐτῶ γενοῦ.
τί φής; σιωπᾷς, οὐδέν εἰμ᾽ ὁ δύσμορος.
ὦ σχῆμαχρῆμασχῆμα πέτρας δίπυλον, αὖθις αὖ πάλιν
εἴσειμι πρὸς σὲ ψιλός, οὐκ ἔχων τροφήν·
ἀλλ᾽ αὐανοῦμαιαὖ θανοῦμαιγρ. αὐανοῦμαι ἀντὶ τοῦ ξηρανθήσομαι τῷδ᾽ ἐν αὐλίῳ μόνος,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
οὐ πτηνὸν ὄρνιν οὐδὲ θῆρ᾽ ὀρειβάτην
τόξοις ἐναίρων τοισίδ᾽ἐναίρων τοῖσινἐναίρων τοισίδ᾽, ἀλλ᾽ αὐτὸς τάλας
θανὼν παρέξω δαῖθ᾽ ὑφ᾽ ὧν ἐφερβόμην,
καί μ' οὓς ἐθήρων πρόσθεπρόσθενπρόσθε θηράσουσι νῦν·
φόνον φόνου δὲ ῥύσιον τίσω τάλας
πρὸς τοῦ δοκοῦντος οὐδὲν εἰδέναι κακόν.
ὄλοιο μή πω, πρὶν μάθοιμ᾽ εἰ καὶ πάλιν
γνώμην μετοίσεις· εἰ δὲ μή, θάνοις κακῶς.
ΧΟ.
τί δρῶμεν; ἐν σοὶ καὶ τὸ πλεῖν ἡμᾶς, ἄναξ,
ἤδη ἐστὶ καὶ τοῖς τοῦδε προσχωρεῖν λόγοις.
ΝΕ.
ἐμοὶ μὲν οἶκτος δεινὸς ἐμπέπτωκέ τις
τοῦδ᾽ ἀνδρὸς οὐ νῦν πρῶτον, ἀλλὰ καὶ πάλαιπάλινπάλαι.
ΦΙ.
ἐλέησον, ὦ παῖ, πρὸς θεῶν, καὶ μὴ παρῇςπαρῆιπαρῆς
σαυτοῦ βροτοῖς ὄνειδος, ἐκκλέψας ἐμέ.
ΝΕ.
οἴμοι, τί δράσω; μήποτ᾽ ὤφελον λιπεῖν
τὴν Σκῦρον· οὕτω τοῖς παροῦσιν ἄχθομαι.
ΦΙ.
οὐκ εἶ κακὸς σύ· πρὸς κακῶν δ᾽ ἀνδρῶν μαθὼν
ἔοικας ἥκειν αἰσχρά. νῦν δ᾽ ἄλλοισι δοὺς
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
οἷς εἰκὸς ἔκπλει, τἀμά μοι μεθεὶς ὅπλα.
ΝΕ.
τί δρῶμεν, ἄνδρες ;
ΟΔ.
ὦ κάκιστ᾽ ἀνδρῶν, τί δρᾷς;
οὐκ εἶ μεθεὶς τὰ τόξα ταῦτ᾽ ἐμοὶ πάλιν ;
ΦΙ.
οἴμοι, τίς ἁνήρἀνὴρ; ἆρ᾽ Οδυσσέως κλύω ;
ΟΔ.
᾿Οδυσσέως, σάφ᾽ ἴσθ᾽, ἐμοῦ γ᾽, ὃν εἰσορᾷς.
ΦΙ.
οἴμοι· πέπραμαι κἀπόλωλ᾽. ὅδ᾽ὧδ'ὅδ᾽ ἦν ἄρα
ὁ ξυλλαβών με κἀπονοσφίσας ὅπλων.
ΟΔ.
ἐγώ, σάφ᾽ ἴσθ᾽, οὐκ ἄλλος· ὁμολογῶὁ(υ)μολογῶὁμολογῶ τάδε.
ΦΙ.
ἀπόδος, ἄφες μοι, παῖ, τὰ τόξα.
ΟΔ.
τοῦτο μέν,
οὐδ᾽ ἣν θέλῃ, δράσειδράσει ποτ'· ἀλλὰ καὶ σὲ δεῖκαί σε δὴκαὶ σὲ δεῖ
στείχειν ἅμ᾽ αὐτοῖς, ἢἦἢ βίᾳ στελοῦσί σε.
ΦΙ.
ἔμ᾽, ὦ κακῶν κάκιστε καὶ τολμήστατε,
οἵδ᾽ ἐκ βίας ἄξουσιν ;
ΟΔ.
ἣν μὴ ἕρπῃςμἤρπηιςμἠρπηςμ' ἕρπηςεἴρπῃς ἑκών.
ΦΙ.
ὦ Λημνία χθὼν καὶ τὸ παγκρατὲς σέλας
῾Ηφαιστότευκτον, ταῦτα δῆτ᾽ ἀνασχετά,
εἴ μ᾿ οὗτος ἐκ τῶν σῶν ἀπάξεται βίᾳ ;
ΟΔ.
Ζεὺς ἔσθ᾽, ἵν εἰδῇς, Ζεύς, ὁ τῆσδε γῆςτῆσ γῆς κρατῶν,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΖεὺςΖεὺς δ᾽, ᾧ δέδοκται ταῦθ᾽· ὑπηρετῶ δ᾽ ἐγώ.
ΦΙ.
ὦ μῖσος, οἷα κἀξανευρίσκειςκάξανευρίσκεις λέγειν·
θεοὺς προτείνων τοὺς θεοὺς ψευδεῖς τίθηςτιθείς.
ΟΔ.
οὔκ, ἀλλ᾽ ἀληθεῖς. ἡ δ᾽ ὁδὸς πορευτέα.
ΦΙ.
οὔ φημ᾽ ἔγωγε.
ΟΔ.
φημί. πειστέονπιστέονπειστέον τάδε.
ΦΙ.
οἴμοι τάλας. ἡμᾶς μὲν ὡς δούλουςδοῦλοςδούλους σαφῶς
πατὴρ ἄρ᾽ ἐξέφυσεν οὐδ᾽ ἐλευθέρους.
ΟΔ.
οὔκ, ἀλλ᾽ ὁμοίους τοῖς ἀρίστοισιν, μεθ᾽ ὧν
Τροίαν σ᾽ ἑλεῖν δεῖ καὶ κατασκάψαι βίᾳ.
ΦΙ.
οὐδέποτέ γ᾽· οὐδ᾽ ἣν χρῇχρῆχρή με πᾶν παθεῖνπαθεῖν κακόν,
ἕως γ'ἕως (γ΄)ἕως ἂν ᾖ μοι γῆς τόδ᾽ αἰπεινὸνἐπεινὸναἰπεινὸν βάθρον.
ΟΔ.
τί δ᾽ ἐργασείεις ;
ΦΙ.
κρᾶτ᾿ ἐμὸν τόδ᾽ αὐτίκα
πέτρᾳ πέτρας ἄνωθεν αἱμάξω πεσών.
ΟΔ.
ξυλλάβετέ γ᾽ξυλλάβετ᾽ξυλλάβετέ γ' αὐτόν· μὴ ἐπὶ τῷδ᾽ ἔστω τάδε.
ΦΙ.
ὦ χεῖρες, οἷα πάσχετ᾽ ἐν χρείᾳ φίλης
νευρᾶς, ὑπ᾿ ἀνδρὸς τοῦδε συνθηρώμεναι.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ὦ μηδὲν ὑγιὲς μηδ᾽ ἐλεύθερον φρονῶν,
οἷ᾽ αὖοἷαδιάοῖμ' ἀπῆλθεςοἴως μ᾽ ὑπῆλθες, ὥς μ᾽ ἐθηράσω, λαβὼν
πρόβλημα σαυτοῦ παῖδα τόνδ᾽ ἀγνῶτ᾽ ἐμοί,
ἀνάξιον μὲν σοῦ, κατάξιον δ᾽ ἐμοῦ,
ὃς οὐδὲν ἤδη πλὴν τὸ προσταχθὲν ποιεῖνποεῖνποιεῖν·
δῆλος δὲ καὶ νῦν ἐστινἐστὶνἐστιν ἀλγεινῶς φέρων
οἷς τ᾿ αὐτὸς ἐξήμαρτεν οἷς τ᾽ ἐγὼ ἔπαθον.
ἀλλ᾽ ἡ κακὴ σὴ διὰ μυχῶν βλέπουσ᾽ ἀεὶ
ψυχή νιν ἀφυῆ τ᾿ ὄντα κοὐ θέλονθ᾽θέλον θ'θέλων θ'θέλονθ' ὅμως
εὖ προὐδίδαξεν ἐν κακοῖς εἶναι σοφόν.
καὶ νῦν ἔμ᾽, ὦ δύστηνε, συνδήσας νοεῖς
ἄγειν ἀπ᾿ ἀκτῆς τῆσδ', ἐν ᾗ με προὐβάλου
ἄφιλον ἔρημον ἄπολιν, ἐν ζῶσιν νεκρόν.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
φεῦ.
ὄλοιο· καί σοικαὶ σὺ. γρ. καί σοι πολλάκις τόδ' ηὐξάμηνἠυξάμηνἐυξάμην.
ἀλλ᾽ οὐ γὰρ οὐδὲν θεοὶ νέμουσιν ἡδύ μοι,
σὺ μὲν γέγηθas ζῶν, ἐγὼ δ᾽ ἀλγύνομαι
τοῦτ᾽ αὔθ᾽αὔθ᾽, ὅτι ζῶ σὺν κακοῖς πολλοῖς τάλας,
γελώμενος πρὸς σοῦ τεγετε καὶ τῶν ᾿Ατρέως
διπλῶν στρατηγῶν, οἷς σὺ ταῦθ᾽ ὑπηρετεῖς.
καίτοι σὺ μὲν κλοπῇ τε κἀνάγκῃκἀπάτῃ ζυγεὶς
ἔπλεις ἅμ᾽ αὐτοῖς, ἐμὲ δὲ τὸν πανάθλιον
ἑκόντα πλεύσανθ᾽ ἑπτὰ ναυσὶ ναυβάτην
ἄτιμον ἔβαλον, ὡς σὺ φής, κεῖνοι δὲ σέδέ σε.
καὶ νῦν τί μ᾽ ἄγετε; τί μ' ἀπάγεσθε; τοῦ χάριν ;
ὃς οὐδέν εἰμι καὶ τέθνηχ᾽ ὑμῖν πάλαι.
πῶς, ὦ θεοῖς ἔχθιστε, νῦν οὐκ εἰμί σοι
χωλός, δυσώδης; πῶς θεοῖς εὔξεσθ᾽ἔξεσθ', ἐμοῦγρ. ὁμοῦ
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
πλεύσαντος, αἴθειν ἱερά; πῶς σπένδειν ἔτι;
αὕτηαὐτὴ γὰρ ἦν σοι πρόφασις ἐκβαλεῖν ἐμέ.
κακῶς ὄλοισθ᾽· ὀλεῖσθεὅλοισθεὅλοισθ᾽ ὅλοισθ᾽ δ᾽ ἠδικηκότες
τὸν ἄνδρα τόνδε, θεοῖσιν εἰ δίκης μέλει.
ἔξοιδα δ᾽ ὡς μέλει γ᾽γε· ἐπεὶἐπ'ἐπεὶ οὔποτ᾽ ἂν στόλον
ἐπλεύσατ᾽ ἂν τόνδ᾽ οἵνεκ᾿ ἀνδρὸς ἀθλίου,
εἰ μή τι κέντρον θεῖον ἦγ᾽ ὑμᾶς ἐμοῦ.
ἀλλ᾽, ὦ πατρώα γῆ θεοί τ'᾽ ἐπόψιοι,
τίσασθε τίσασθ᾽ ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτὲ
ξύμπαντας αὐτούς, εἴ τι κἄμ᾽ οἰκτείρετε.
ὡς ζῶ μὲν οἰκτρῶς, εἰ δ᾽ ἴδοιμ᾽ ὀλωλότας
τούτους, δοκοῖμ᾽ ἂν τῆς νόσου πεφευγέναι.
ΧΟ.
βαρύς τε καὶ βαρεῖαν ὁ ξένος φάτιν
τήνδ᾽ εἶπ᾽, ᾿Ὀδυσσεῦ, κοὐχ ὑπείκουσανει from ηὑπείκουσαν κακοῖς.
ΟΔ.
πόλλ᾽ ἂν λέγειν ἔχοιμι πρὸς τὰ τοῦδ᾽ ἔπη,
εἴ μοι παρείκοι· νῦν δ᾽ ἑνὸς κρατῶ λόγου.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
οὗοὐ γὰρ τοιούτων δεῖ, τοιοῦτός εἰμ' ἐγώ·
χὤπου δικαίων κἀγαθῶν ἀνδρῶν κρίσις,
οὐκ ἂν λάβοις μουμου μᾶλλον οὐδέν εὐσεβῆ.
νικᾶν γε μέντοι πανταχοῦ χρήζωνγρ. κρείσσων ἔφυν,
πλὴν εἰς σε· νῦν δὲ σοί γ᾽σοῦ ἑκὼν ἐκστήσομαι.
ἄφετε γὰρ αὐτόν, μηδὲ προσψαύσητ᾽ ἔτι.
ἐᾶτε μίμνειν. οὐδὲ σοῦ προσχρήζομεν,
τά γ'᾽ ὅπλ᾽ ἔχοντες ταῦτ᾽, ἐπεὶ πάρεστι μὲν
Τεύκρος παρ᾿ ἡμῖν, τήνδ᾽ ἐπιστήμην ἔχων,
ἐγώ θ', ὃς οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂν
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
τούτων κρατύνειν, μηδ᾽ ἐπιθύνειν χερί.
τί δῆτα σοῦ δεῖ; χαῖρε τὴν Λήμνονλήμνον πατῶν.
ἡμεῖς δ᾽ ἴωμεν. καὶ τάχ᾽ ἂν τὸ σὸν γέρας
τιμὴν ἐμοὶ νείμειεν, ἥν σ'᾽ ἐχρῆν ἔχειν.ἣν ἐχρῆν σ᾽
ΦΙ.
οἴμοι· τί δράσω δύσμορος; σὺ τοῖς ἐμοῖς
ὅπλοισι κοσμηθεὶς ἐν ᾿Αργείοις φανεῖ;
ΟΔ.
μή μ' ἀντιφώνει μηδέν, ὡςὡὡς στείχοντα δή.
ΦΙ.
ὦ σπέρμ᾽ ᾿Αχιλλέως, οὐδὲ σοῦ φωνῆς ἔτι
γενήσομαι προσφθεγκτός, ἀλλ᾽ οὕτως ἄπει;
ΟΔ.
χώρει σύ· μὴ πρόσλευσσεπρόσλευσεπρόσλευσσεπρόσελθε, γενναῖός περ ὤν,
ἡμῶν ὅπως μὴ τὴν τύχην διαφθερείςδιαφθαρῆς.
ΦΙ.
ἢ καὶ πρὸς ὑμῶν ὧδ᾽ ἔρημος, ὦ ξένοι,
λειφθήσομαι δὴἤδη κοὐκ ἐποικτερεῖτέ με ;
ΧΟ.
ὅδ᾽ ἐστὶν ἡμῶν ναυκράτωρ ὁ παῖς, ὅσ᾽ ἂν
οὗτος λέγῃ σοι, ταῦτά σοι χήμεῖςγ'᾽ ἡμεῖσχ᾿ ἡμεῖσ φαμέν.
ΝΕ.
ἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέως
πρὸς τοῦδ᾽· ὅμως δὲ μείνατ', εἰ τούτῳ δοκεῖ,
χρόνον τοσοῦτον, εἰς ὅσον τά τ'᾽ ἐκ νεὼς
στείλωσι ναῦται καὶ θεοῖς εὐξώμεθα.
χοὖτος τάχ᾽ ἂν φρόνησιν ἐν τούτῳ λάβοι
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
λῴω τιν ἡμῖν. νὼνῶ?νὼ μὲν οὖν ὁρμώμεθονὁρμώμεθα,
ὑμεῖς δ᾽, ὅταν καλῶμεν, ὁρμᾶσθαι ταχεῖς.
ΦΙ.
στρ.α΄. (1.)
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὦ κοίλας πέτρας γύαλον
θερμὸν καὶθερμόν τε καὶ παγετῶδες, ὥς σ᾽ οὐκ ἔμελλον ἄρ᾽, ὦ τάλαςω' ταλασὦ τάλας,
λείψειν οὐδέποτ'οὐδέποτε, ἀλλά μοι
καὶ θνήσκοντι συνοίσει.
ὤμοι μοί μοι.ώι μοι μοι μοίοἱ μοι μοι μοι
ὦ πληρέστατον αὔλιοναὐλίοναὔλιον
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
λύπας τᾶς ἀπ᾿ ἐμοῦ τάλαν,
τί ποτ᾽ αὖ μοὶ τὸ κατ᾽καθ' ἁμαρἦμαρ
ἔσται; τοῦ ποτε τεύξομαι
σιτονόμου μέλεος πόθεν ἐλπίδος ;
εἴθ᾽ αἰθέρος ἄνω
πτωκάδες ὀξυτόνουὀξυτόνου διὰ πνεύματος
ἕλωσίἐλῶσί μ᾽. †οὐ γὰρ ἔτ᾿ ἰσχύω.†
ΧΟ.
(2.)
σύ τοι σύ τοι κατηξίωσαςκατηξίωσᾶςκατηξίωσασ,
ὦ βαρύποτμ'βαρύποτμεβαρύποτμ', οὐκ ἄλλοθεν ἔχει τύχαιςτύχᾳ τᾷδ᾽τ. τώδετ. τάδ' ἀπὸ μείζονος,
εὐτέ γεγάρ παρὸν φρονῆσαι
τοῦ λῴονοςπλέονοσ δαίμονος εἵλου τὸ κάκιον αἰνεῖνἑλεῖν.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΦΙ.
ἀντ.α΄. (1.)
ὦ τλάμων τλάμων ἄρ᾽ ἐγὼ
καὶ μόχθῳ λωβατός, ὃς ἤδη μετ᾿ οὐδενὸς ὕστερον
ἀνδρῶν εἰσοπίσω τάλας
ναίων ἐνθάδ᾽ ὀλοῦμαι,
αἰαῖ αἰαῖ,αἱ αἱ αἳ alαἱ αἱ αἱ αἱ
οὐ φορβὰν ἔτι προσφέρων,
οὐ πτανῶν ἀπ᾿ ἐμῶν ὅπλων
κραταιαῖσινκραταιαῖς μετὰ χερσὶν
ἴσχων· ἀλλά μοι ἄσκοπα
κρυπτά τ'᾽ ἔπη δολερᾶς ὑπέδυ φρενός·
ἰδοίμαν δέ νιν,
τὸν τάδε μησάμενον, τὸν ἴσον χρόνον
ἐμὰς λαχόντ᾽ ἀνίας.
ΧΟ.
(2.)
πότμος, πότμος σε δαιμόνων τάδ',
οὐδὲ σέ γε δόλος ἔσχεν ὑπὸ χερὸςχείρος ἐμᾶςἐμᾶς. στυγερὰν ἔχε
δύσποτμονδύσποτ'μονδύσποτμον ἀρὰνἀρὰν ἀρὰνἀρὰν ἐπ᾿ ἄλλοις.
καὶ γὰρ ἐμοὶ τοῦτο μέλει, μὴ φιλότητ᾽φιλότητ(ι)φιλότητ᾿ ἀπώσῃ.
ΦΙ.
στρ.β΄. (1.)
οἴμοι μοιοἴ μοι μοί, καί που πολιᾶςπουλιᾶς
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
πόντου θινὸς ἐφήμενος,
γελᾷ μου, χερὶχειρὶ πάλλων
τὰν ἐμὰν μελέου τροφάν,
τὰν οὐδείς ποτ᾿ ἐβάστασεν.
ὦ τόξον φίλον, ὦ φίλων
χειρῶν ἐκβεβιασμένον,
ἦεἴ που ἐλεινὸνἐλεεινὸν ὁρᾷς, φρένας εἴ τινας
ἔχειςἔχεις, τὸν ῾Ηράκλειον
ἆθλονἄθλιονγρ. ἆθλονἆθλον ἔμ' ὧδέ σοι
οὐκέτι χρησόμενον τὸ μεθύστερονμεθ' ὕστερον·
†ἀλλ᾽ ἐν μεταλλαγᾷμεταλλαγῆ
πολυμηχάνου ἀνδρὸς ἐρέσσειἐρέσσῃἐρέσσει,
ὁρῶν μὲν αἰσχρὰς ἀπάτας, στυγνόν τε φῶτ᾽ ἐχθοδοπόν,
μυρί᾽ ἀπ' αἰσχρῶν ἀνατέλλονθ᾽ἀνατέλλοντα, ὅσ᾽ ἐφ᾽ ἡμῖν κάκ' ἐμήσατ᾿Ὀδυσσεύς.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΧΟ.
(2.)
ἀνδρός τοι τὸ μὲν εὖ δίκαιον εἰπεῖν,
εἰπόντος δὲ μὴ φθονερὰν
ἐξῶσαι γλώσσας ὀδύναν.
κεῖνος δ᾽ εἰς ἀπὸ πολλῶν
ταχθείς, τοῦδ᾽ ὑφημοσύνᾳἐφημοσύνᾳ,
κοινὰν ἤνυσεν ἐς φίλους ἀρωγάν.
ΦΙ.
ἀντ.β΄. (1.)
ὦ πταναὶπτηναὶπταναὶ θῆραι χαροπῶν τ᾽
ἔθνη θηρῶν, οὓςου for ο ὅδ᾽ ἔχει
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
χῶρος οὐρεσιβώταςοὐρεσσιβώταςοὐρεσιβώτας,
φυγᾷ μ᾽ οὐκέτ᾽ ἀπ᾿ αὐλίων
πελᾶτ᾽πελά(ι)τ'πελάτ᾿· οὐ γὰρ ἔχω χεροῖν
τὰν πρόσθεν βελέων ἀλκάν,
ὦ δύστανος ἐγὼ τανῦντὰ νῦντανῦν,
ἀλλ᾽ ἀνέδηνἀναιδηνἀνέδην ὅδε χῶρος ἐρύκεται,
οὐκέτι φοβητὸς ὑμῖν.
ἕρπετεἔρπεται, νῦν καλὸν
ἀντίφονον κορέσαι στόμα πρὸς χάριν
ἐμᾶς σαρκὸς αἰόλας.
ἀπὸ γὰρ βίον αὐτίκα λείψω.
πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά; τίς ὧδ᾽ ἐν αὔραις τρέφεται,
μηκέτι μηδενὸς κρατύνων, ὅσα πέμπει βιόδωρος αἷα;
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΧΟ.
(2.)
πρὸς θεῶν, εἴ τι σέβει ξένον, πέλασσονπέλασσονπέλασσεν
εὐνοίᾳ πάσᾳ πελάταν·
ἀλλὰ γνῶθ᾽, εὐ γνῶθ᾽ ὅτι σοὶσοισοὶ
κῆρα τάνδ᾽ ἀποφεύγειν.
οἰκτρὰ γὰρ βόσκειν, ἀδαὴς δ᾽
ἔχειν μυρίον ἄχθος, ᾧᾧ ξυνοικεῖ.
ΦΙ.
ἐπ. (1.)
πάλιν πάλιν παλαιὸν
ἄλγημ᾽ ὑπέμνασας, ὦ λῷστε τῶν πρὶν ἐντόπων.
τί μ᾽ ὤλεσας; τί μ' εἴργασαι;
ΧΟ.
τί τοῦτ᾽ ἔλεξας;
ΦΙ.
εἰ σὺ τὰν ἐμοὶἐμοὶ στυγερὰν
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
Τρωάδα γᾶνγᾶνγᾶνγαῖαν μ᾽ ἤλπισαςἤλπισασ μ' ἄξειν.
ΧΟ.
τόδε γὰρ νοῶ κράτιστον.
ΦΙ.
ἀπό νύνἀπὸ νῦν με λείπετ᾽μ' ἐλείπετ᾿μελείπετ᾿ ἤδη.
ΧΟ.
φίλα μοι, φίλα ταῦτα παρήγγειλας ἑκόντι τε πράσσειν.
ἴωμεν ἴωμενἴομεν ἴομενἴωμεν ἴωμεν
ναὸς ἵν ἡμῖν τέτακται.
ΦΙ.
μή, πρὸς ἀραίου Διός, ἔλθῃς, ἱκετεύω.
XO.
μετρίαζε.
ΦΙ.
ὦ ξένοι, μείνατε, πρὸς θεῶν.
ΧΟ.
τί θροεῖς;
ΦΙ.
αἰαῖ αἰαῖ,αἱ αἱ αἱ αἱ δαίμων δαίμων.
ἀπόλωλ᾽ ὁ τάλας·
ὦ ποὺς πούς, τί σ᾽τίσ ἔτ᾽ ἐν βίῳ
τεύξω τῷ μετόπιν τάλας;
ὦ ξένοι, ἔλθετ᾽ ἐπήλυδες αὖθις.
ΧΟ.
τί ῥέξοντες ἀλλοκότῳ
γνώμᾳ τῶν πάρος, ὧν προὔφαινεςπροὔφανεςπροὔφαινες ;
ΦΙ.
οὔτοιοὔτιοὔτι νεμεσητόννεμεσσητὸν,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ἀλύοντα χειμερίῳ
λύπᾳ καὶ παρὰ νοῦνπαράνουν θροεῖν.
ΧΟ.
(2.)
βᾶθί νυν, ὦ τάλαν, ὥς σε κελεύομεν.
ΦΙ.
οὐδέποτ᾽ οὐδέποτ'᾽, ἴσθι τόδ᾽ ἔμπεδον,
οὐδ᾽ εἰ πυρφόροςυ from οπυρφόρος ἀστεροπητὴς
βροντᾶς αὐγαῖςβρονταῖς αὐταῖςγρ. καὶ αὐγαῖς μ' εἶσι φλογίζων.
ἐρρέτω "Ιλιον, οἱ θ᾽ ὑπ᾿ ἐκείνῳ
πάντες ὅσοι τόδ᾽ ἔτλασαν ἐμοῦ ποδὸς ἄρθρον ἀπῶσαι.
ἀλλ᾽, ὦ ξένοι, ἕν γέ μοι εὖχος ὀρέξατε.
ΧΟ.
ποῖον ἐρεῖς τόδ᾽ ἔπος;
ΦΙ.
ξίφος, εἴ ποθεν,
ἢ γένυν, ἢ βελέων τι, προπέμψατε.
ΧΟ.
ὡς τίνα δὴ ῥέξῃςῥέξῃς ....χῥέξεις παλάμαν ποτέ;
ΦΙ.
κρᾶτ᾽ ἀπὸ πάνταἀποπάνταἀπὸ πάντα καὶ ἄρθρα τέμω χερί·
φονᾷ φονᾷ νόοςνόςνόοςνύσος ἤδη.
ΧΟ.
τί ποτε;
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
πατέρα ματεύων.
ΧΟ.
ποῖ γᾶς ;
ΦΙ.
ἐςεἰςἐς "Αιδου. οὐ γάρ ἐστ᾽ ἐν φάει γ'᾽ ἔτι.ἐστ᾽ ἐν φάει γ' ἔτ'
ὦ πόλις ὦὦ πόλις ὦ πόλις πατρία,
πῶς ἂν εἰσίδοιμ᾽ ἄθλιός σ᾽ ἀνήρπῶς ἂν εἰσίδοιμί σ᾽ ἄθλιός γ᾽ ἀνὴρεἰσίδοιμί σε ἄθλιός γ' ἀνήρεἰσίδοιμί σε ἄθλιός ἀνήρ,
ὅς γε σὰν λιπὼν
ἱερὰν λιβάδ᾽(η)λιβάδ'λιβάδ᾽, ἐχθροῖς ἔβαν Δαναοῖςδανοῖςδαναοῖς
ἀρωγός· ἔτ᾽ οὐδέν εἰμι.
ΧΟ.
ἐγὼ μὲν ἤδη καὶ πάλαι νεὼςνεωςνεῶςνεὼς ὁμοῦὁμοῦἐγγὺς
στείχων ἂν ἦἄνηνἂν ἦν σοι τῆς ἐμῆς, εἰ μὴ πέλας
Ὀδυσσέα στείχοντα τόν τ᾿ ᾿Αχιλλέως
γόνον πρὸς ἡμᾶς δεῦρ᾿ ἰόντ᾽ ἐλεύσσομενἐλεύσομενἐλεύσσομεν.
ΟΔ.
οὐκ ἂνοὐκ ἂν φράσειας ἥντιν᾽ αὖ παλίντροπος
κέλευθον ἕρπεις ὧδε σὺν σπουδῇσυμπουδῆισυνσπουδῆισὺν σπουδῇ ταχύς;
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΝΕ.
λύσων ὅσ᾽ ἐξήμαρτον ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ.
ΟΔ.
δεινόν γε φωνεῖς· ἡ δ᾽ ἁμαρτία τίς ἦν;
ΝΕ.
ἣν σοὶ πιθόμενοςπειθόμενος τῷ τε σύμπαντι στρατῷ
ΟΔ.
ἔπραξας ἔργον ποῖον ὧν οὐ σοι πρέπον;
ΝΕ.
ἀπάταισιν αἰσχραῖς ἄνδρα καὶ δόλοις ἑλών.
ΟΔ.
τὸν ποῖον; ὤμοι· μῶν τι βουλεύει νέον ;
ΝΕ.
νέον μὲν οὐδέν, τῷ δὲ Ποίαντος τόκῳ
ΟΔ.
τί χρῆματί χρῆμα τίτί χρῆμα δράσεις; ὥς μ᾽ ὑπῆλθέ τιςὑπῆλθ᾽ ἔτιὑπῆλθέ τις φόβος.
ΝΕ.
παρ' οὗπερ ἔπαρέ.λαβον τάδε τὰ τόξ᾽, αὖθις πάλιν
ΟΔ.
ὦ Ζεῦ, τί λέξεις; οὔ τί που δοῦναι νοεῖς;
ΝΕ.
αἰσχρῶς γὰρ αὐτὰ κοὐ δίκῃ λαβὼν ἔχω.
ΟΔ.
πρὸς θεῶν, πότερα δὴδὴ κερτομῶν λέγεις τάδε;
ΝΕ.
εἰ κερτόμησίς ἐστι τἀληθῆ λέγειν.
ΟΔ.
τί φής, ᾿Αχιλλέωςἀχιλλέωἀχιλλέως παῖ; τίν εἴρηκας λόγον ;
ΝΕ.
δὶς ταὐτὰ βούλει καὶ τρὶς ἀναπολεῖνἀναπολεῖἀναπολεῖν μ' ἔπη;
ΟΔ.
ἀρχὴν κλύειν ἂν οὐδ᾽ ἅπαξ ἐβουλόμην.
ΝΕ.
εὖ νῦν ἐπίστω πάντ᾽ ἀκηκοὼςἀκήκοας λόγον.
ΟΔ.
ἔστιν τις, ἔστιν, ὅς σε κωλύσει τὸ δρᾶν.
ΝΕ.
τί φής; τίς ἔσται μ' οὑπικωλύσων τάδε;
ΟΔ.
ξύμπας ᾿Αχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖσδ᾽ ἐγώ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
σοφὸς πεφυκὼς οὐδὲν ἐξαυδᾷς σοφόν.
ΟΔ.
σὺ δ᾽ οὔτε φωνεῖς οὔτε δρασείειςδρασειας ?δρασείειςδρασείης σοφάσοφόν.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ εἰ δίκαια, τῶν σοφῶν κρείσσωκρείσωκρείσσω τάδε.
ΟΔ.
καὶ πῶς δίκαιον, ἅ γ᾽ ἔλαβες βουλαῖς ἐμαῖς,
πάλιν μεθεῖναιμεθεῖ.. ναιμεθεῖναι ταῦτα;
NE.
τὴν ἁμαρτίαν
αἰσχρὰν ἁμαρτὼν ἀναλαβεῖν πειράσομαι.
ΟΔ.
στρατὸν δ᾽ ᾿Αχαιῶν οὐ φοβεῖ, πράσσων τάδε;
ΝΕ.
ξὺν τῷ δικαίῳ τὸν σὸν οὐ ταρβῶ φόβον.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ οὐδέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΟΔ.
οὔ τἄρα Τρωσίν, ἀλλὰ σοὶ μαχούμεθα.
ΝΕ.
ἔστω τὸ μέλλον.
ΟΔ.
χεῖρα δεξιὰν ὁρᾷς
κώπης ἐπιψαύουσαν ;
NE.
ἀλλὰ κἀμέκαὶ ἐμέ τοι
ταὐτὸν τόδ᾽ ὄψει δρῶντα κοὐ μέλλοντ᾽ ἔτι.
ΟΔ.
καίτοι σ᾽ ἐάσω· τῷ δὲ σύμπαντι στρατῷ
λέξω τάδ᾽ ἐλθών, ὅς σε τιμωρήσεται.
ΝΕ.
ἐσωφρόνησας· κἂν τὰ λοίφ᾽λοὶφ' οὕτω φρονῇςφρον(ει)ςφρονῇς,
ἴσως ἂν ἐκτὸς κλαυμάτων ἔχοις πόδα.
σὺ δ᾽, ὦ ΠοίαντοςΠοίαντ(.)ς παῖ, Φιλοκτήτην λέγω,
ἔξελθ᾽, ἀμείψας τάσδε πετρήρεις στέγας.
ΦΙ.
τίς αὖ παρ᾽ ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς ;
τί μ᾽ ἐκκαλεῖσθε; τοῦ κεχρημένοικεχρημένον, ξένοι;
ὤμοι· κακὸν τὸ χρῆμα. μῶν τί μοι μέγα
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
πάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακόνκακὰκακόν?
ΝΕ.
θάρσει· λόγους δ᾽ ἄκουσον οὓς ἥκω φέρων.
ΦΙ.
δέδοικ᾽ ἔγωγε. καὶ τὰ πρὶν γὰρ ἐκ λόγων
καλῶν κακῶς ἔπραξα, σοῖς πεισθεὶς λόγοις.
ΝΕ.
οὔκουνοὐκοῦνοὔκουν ἔνεστι καὶ μεταγνῶναι πάλινπαλιν?
ΦΙ.
τοιοῦτος ἦσθαοἶσθα τοῖς λόγοισι χώτε μου
τὰ τόξ᾽ ἔκλεπτες, πιστός, ἀτηρὸς λάθρα.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ οὐ τι μὴνμὴ νῦν· βούλομαι δέ σου κλύειν,
πότερα δέδοκταί σοι μένοντι καρτερεῖν,
ἢ πλεῖν μεθ᾽ ἡμῶν.
ΦΙ.
παῦεπαῦσαιπαθε, μὴ λέξης πέρα.
μάτην γὰρ ἂνἂνἂν εἴπῃς γε πάντ᾽ εἰρήσεται.
ΝΕ.
οὕτω δέδοκται ;
ΦΙ.
καὶ πέραπέραι γ᾽ ἴσθ᾽ ἢ λέγω.
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ἤθελον μὲν ἄν σε πεισθῆναι λόγοις
ἐμοῖσιν· εἰ δὲ μή τι πρὸς καιρὸν λέγων
κυρῶ, πέπαυμαι.
ΦΙ.
πάντα γὰρ φράσεις μάτην.
οὐ γάρ ποτ' εὔνουν τὴν ἐμὴν κτήσει φρένα,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὅστις γ᾽ ἐμοῦ δόλοισι τὸν βίον λαβὼν
ἀπεστέρηκας, κᾆτα νουθετεῖς ἐμὲ
ἐλθών, ἀρίστου πατρὸς ἔχθιστος γεγώς.
ὄλοισθ᾽, ᾿Ατρείδαι μὲν μάλιστ᾽μάλισθ'μάλιστ', ἔπειτα δὲ
ὁ Λαρτίου παῖς, καὶ σύ.
NE.
μὴ 'πεύξῃ πέρα·
δέχου δὲ χειρὸς ἐξ ἐμῆςἐμοῦ βέλη τάδε.
ΦΙ.
πῶς εἶπας; ἆραοὐκ ἆραοὐκ ἄρα δεύτερον δολούμεθαδουλούμεθαδολούμεθα ;
ΝΕ,
ἀπώμοσ᾽ ἁγνοῦ Ζηνὸς ὕψιστον σέβαςσέβας.
ΦΙ.
ὦ φίλτατ᾽ εἰπών, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.
ΝΕ.
τοὔργον παρέσται φανερόν. ἀλλὰ δεξιὰν
πρότεινε.. τεινεπρούτεινεπρότεινε χεῖρα, καὶ κράτει τῶν σῶν ὅπλων.
ΟΔ.
ἐγὼ δ᾽ ἀπαυδῶ γ᾽, ὡς θεοὶ ξυνίστορες,
ὑπέρ τ᾽ ᾿Ατρειδῶν τοῦ τε σύμπαντος στρατοῦ.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
τέκνον, τίνος φώνημα; μῶν ᾿Οδυσσέως
ἐπῃσθόμην ;
ΟΔ.
σάφ᾽ ἴσθι· καὶ πέλας γ᾽ ὁρᾷς,
ὅς σ᾽ ἐς τὰ Τροίας πεδί᾽πεδίπεδί᾽ ἀποστελῶ βίᾳ,
ἐάν τ᾿ ᾿Αχιλλέως παῖς ἐάν τε μὴ θέλῃ.
ΦΙ.
ἀλλ᾽ οὔ τι χαίρων, ἣν τόδ᾽ ὀρθωθῇ βέλος.
ΝΕ.
ἆdadãâ â, μηδαμῶςμη δαμῶς, μὴ πρὸς θεῶν, μεθῇς βέλος.
ΦΙ.
μέθες με, πρὸς θεῶν, χεῖρα, φίλτατον τέκνον.
ΝΕ.
οὐκ ἂν μεθείηνμεθείμην.
Ф1.
φεῦ· τί μ᾽τίν'τί μ' ἄνδρα πολέμιον
ἐχθρόν τ᾽ ἀφείλου μὴ κτανεῖν τόξοις ἐμοῖς;
ΝΕ.
ἀλλ᾽ οὔτ᾽ ἐμοὶ τοῦτ᾽ ἐστὶν οὔτε σοὶ καλόνκαλόν οὔτε σοί.
ΦΙ.
ἀλλ᾽ οὖν τοσοῦτόν γ᾽ ἴσθι, τοὺς πρώτους στρατοῦ,
τοὺς τῶν ᾿Αχαιῶν ψευδοκήρυκας, κακοὺς
ὄντας πρὸς αἰχμήν, ἐν δὲ τοῖς λόγοις θρασεῖς.
ΝΕ.
εἶεν. τὰ μὴν δὴδὴ τόξ᾽ ἔχεις, κοὐκ ἔσθ᾽ ὅπου
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὀργὴν ἔχοις ἂν οὐδὲ μέμψιν εἰς ἐμέ.
ΦΙ.
ξύμφημι. τὴν φύσιν δ᾽δ' ἔδειξας, ὦ τέκνον,
ἐξ ἧς ἔβλαστες, οὐχὶ Σισύφου πατρός,
ἀλλ᾽ ἐξ᾿Αχιλλέως, ὃς μετὰ ζώντων θ᾽θ' ὅτ᾽ ἦν
ἤκου᾽ ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.
ΝΕ.
ἥσθην πατέρα τετε τὸν ἐμὸνἀμὸν εὐλογοῦντά σε
αὐτόν τέ μ· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι
ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶν
τύχας δοθείσας ἔστ᾽ ἀναγκαῖον φέρειν·
ὅσοι δ᾽ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,
ὥσπερ σύ, τούτοιςτοτούσιντουτοίσιντούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχειν
δίκαιόν ἐστιν οὔτ᾽ ἐποικτείρειν τινά.
σὺ δ᾽ ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,
ἐάν τε νουθετῇ τις εὐνοίᾳεὔνοιάν σοιεὐνοίᾳεὔνοιαν λέγων,
στυγεῖς, πολέμιον δυσμενή θ᾽ ἡγούμενος.
ὅμως δὲ λέξω· Ζῆνα δ᾽ ὅρκιον καλῶ·
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
καὶ ταῦτ᾽ ἐπίστω, καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.
σὺ γὰρ νοσεῖς τόδ' ἄλγος ἐκ θείας τύχης,
Χρύσηςχρυσῆσχρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆ
σηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις·
καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μήποτ᾽ ἐντυχεῖν
νόσου βαρείας, ὡς ἂν αὑτὸςαὐτὸς ἥλιος
ταύτῃταύτηι, ι from σταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δ᾽ αὖ δύνῃ πάλιν,
πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδί᾽ ἑκὼν αὐτὸςαὐτὸσ ἑκὼνἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,
καὶ τῶν παρ᾿ ἡμῖν ἐντυχὼν ᾿Ασκληπιδῶνἀσκληπι(α?)δῶνἀσκληπιαδῶν
νόσου μαλαχθῇςμαλαχθείς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμα
ξὺν τοῖσδε τόξοις ξύν τ᾿ ἐμοὶ πέρσας φανῇςφ(α)νῆισφανῇς.
ὡς δ᾽ οἶδα ταῦτα τῇδ᾽ ἔχοντ᾽ ἐγὼἀγὼ φράσω.
ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
"Ελενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶς
ὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα· καὶ πρὸς τοῖσδ᾽ ἔτι,
ὡς ἔστ᾽ ἀνάγκη τοῦ παρεστώτος θέρους
Τροίαν ἁλῶναι πᾶσαν· ἢ δίδωσ᾽ ἑκὼν
κτείνειν ἑαυτόν, ἣν τάδε ψευσθῇ λέγωνψευδῆ λέγῃ γρ. λέγων.
ταῦτ᾽ οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρειsicσυγχώρη θέλων.
καλὴ γὰρ ἡ ᾿πίκτησις, ῾Ελλήνων ἕνα
κριθέντ᾽ ἄριστον, τοῦτο μὲν παιωνίας
εἰς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴνή from ά πολύστονον
Τροίαν ἑλόντα κλέοςκλέο(υ)ςκλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.
ΦΙ.
ὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτ᾽ ἔχεις ἄνω
βλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς "Αιδου μολεῖν;
οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοις
τοῖς τοῦδ᾽, ὃς εὔνους ὢν ἐμοὶ παρῄνεσεν;
ἀλλ᾽ εἰκάθω δῆτ'; εἶτα πῶς ὁ δύσμορος
εἰς φῶς τάδ᾽ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;
πῶς, ὦ τὰ πάντ᾿ ἰδόντες ἀμφ᾿ ἐμοῦ κύκλοι,·
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ταῦτ᾽ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν ᾿Ατρέως
ἐμὲ ξυνόντα παισίνπασὶνπαισὶν, οἵ μ᾿ ἀπώλεσαν ;
πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου ;
οὐ γάρ με τἄλγοςμ' ἔτ' αλγοσμετάλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,
ἀλλ᾽ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτι
δοκῶ προλεύσσειν. οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶνκακὸνκακῶν
μήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακά.
καὶ σοῦ δ᾽γ' ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.
χρῆν γάρ σε μήτ' αὐτόν ποτ' εἰς Τροίαν μολεῖν,
ἡμᾶς τ᾿ ἀπείργειν· οἵ γέτε σου καθύβρισανκαθ᾽ ὕβρισανκαθύβρισαν,
πατρὸς γέρας συλῶντες, [οἳ τὸν ἄθλιον
Αἴανθ᾽ ὅπλων σοῦ πατρὸς ὕστερον δίκῃ
᾿Ὀδυσσέως ἔκριναν,] εἶτα τοῖσδε σὺ
εἶ ξυμμαχήσων, κἄμ᾿καί μ' ἀναγκάζεις τάδετόδε, ο from aτάδετόδε γρ. τάδε?
μὴ δῆτα, τέκνον· ἀλλ᾽, ἅ μοι ξυνώμοσας,
πέμψον πρὸς οἴκους· καὐτὸς ἐν Σκύρῳ μένων
ἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαιἀπόλλυσθε κακούς.
χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάρινχάριν
διπλῆν δὲ πατρός· κοὐ κακοὺςκακῶςκακοὺςκακοὺς ἐπωφελῶν
δόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.
ΝΕ.
λέγεις μὲν εἰκότ᾽εἰκότ(α), ἀλλ᾽ ὅμως σεσε βούλομαι
θεοῖς τε πιστεύσαντα τοῖς τ᾿ ἐμοῖς λόγοις
φίλου μετ᾿ ἀνδρὸς τοῦδε τῆσδ᾽ ἐκπλεῖν χθονός.
ΦΙ.
ἢ πρὸς τὰ Τροίας πεδία καὶ τὸν ᾿Ατρέως
ἔχθιστον υἱὸν τῷδε δυστήνῳ ποδί;
ΝΕ.
πρὸς τοὺς μὲν οὖν σε τήνδε τ᾽ ἔμπυον βάσιν
παύσοντας ἄλγους κἀποσώζοντας νόσου.
ΦΙ.
ὦ δεινὸν αἶνον αἰνέσας, τί φής ποτε;
ΝΕ.
ἃ σοί τε κἀμοὶ λῷσθ᾽καλῶςκάλ' ὁρῶ τελούμενα.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΦΙ.
καὶ ταῦτα λέξας οὐ καταισχύνεικατ᾿ αἰσχύνηικαταισχύνη θεούς;
ΝΕ.
πῶς γάρ τις αἰσχύνοιτ᾽οι from ειαἰσχύνοιτ' ἂν ὠφελούμενος;
ΦΙ.
λέγεις δ᾽ ᾿Ατρείδαις ὄφελος, ἢ 'π᾿ ἐμοὶ τόδετάδε ;
ΝΕ.
σοί που φίλος γ᾽ ὤν, χώ λόγος τοιόσδε μουμοι.
ΦΙ.
πῶς, ὅς γε τοῖς ἐχθροῖσιν ἐκδοῦναι θέλεις;
ΝΕ.
ὦ τάντὰντᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖς.
ΦΙ.
ὀλεῖς με, γιγνώσκω σε, τοῖσδε τοῖς λόγοιςλό(ισ)γοισλόγοις.
ΝΕ.
οὔκουν ἔγωγε· φημὶ δ᾽ οὔ σε μανθάνειν.
ΦΙ.
ἐγὼ οὐκ ᾿Ατρείδαςἔγωγ᾽ οὐκατρείδαςἐγώ γ᾽ οὐκ ἀτρείδαςἔγωγ᾽ ἀτρείδας ἐκβαλόντας οἶδά με;
ΝΕ.
ἀλλ᾽ ἐκβαλόντες εἰ πάλιν σώσουσ᾽σώ? ουσ'σώσουσ'σώσουσί σ᾽ ὅρα.
ΦΙ.
οὐδέποθ᾽ ἑκόντα γ' ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖνἑλεῖνἰδεῖνἑλεῖν (γρ. ἐλθεῖν).
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ΝΕ.
τί δῆτ᾽ ἂν ἡμεῖς δρῶμεν, εἰ σε γ᾽ ἐνadd λόγοις
πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω;
ὡς ῥᾷστ᾽ ἐμοὶ μὲνμὲν τῶν λόγων λῆξαι, σὲ δὲ
ζῇν ὥσπερ ἤδη ζῇς ἄνευ σωτηρίας.
ΦΙ.
ἔα με πάσχειν ταῦθ᾽ ἅπερ παθεῖν με δεῖ·
ἃ δ᾽ ἤνεσάς μοι δεξιᾶς ἐμῆς θιγών,
πέμπειν πρὸς οἴκους, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον,
καὶ μὴ βράδυνε, μηδ᾽ ἐπιμνησθῇς ἔτι
Τροίας· ἅλις γάρ μοι τεθρήνηται γόοιςγρ. γόοισλόγος.
ΝΕ.
εἰ δοκεῖ, στείχωμενστίχωμενστείχωμενστείχω μὲν.
ΦΙ.
ὦ γενναῖον εἰρηκὼς ἔπος.
ΝΕ.
ἀντέρειδε νῦν βάσιν σήν.
ΦΙ.
εἰς ὅσον γ' ἐγὼ σθένω.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
ΝΕ.
αἰτίαν δὲ πῶς ᾿Αχαιῶν φεύξομαιφεύξωμαιφεύξομαι?
ФІ.
μὴ φροντίσῃς.
ΝΕ.
τί γάρ, ἐὰν πορθῶσι χώραν τὴν ἐμήν;
ΦΙ.
ἐγὼ παρὼν
ΝΕ.
τίνα προσωφέλησινπρὸσ ὠφέλησιν ἔρξειςέρξεις?
ΦΙ.
βέλεσι τοῖς ῾ΗρακλέουςἩρακλείοις
ΝΕ.
πῶς λέγεις;
ФІ.
εἴρξω πελάζεινπελάζειν σῆς πάτραςπελάζειν σῆς πατρίδος *.
NE.
στεῖχε προσκύσας χθόνα.
ΗΡΑΚΛΗΣ.
μήπω γε, πρὶνπρὶπρὶν ἂν τῶν ἡμετέρων
ἀΐῃςἀΐεισἀΐῃς μύθων, παῖ Ποίαντος·
φάσκειν δ᾽ αὐδὴν τὴν ῾Ηρακλέους
ἀκοῇ τ'τετ' κλύειν λεύσσειν τ᾿ ὄψιν.
τὴν σὴν δ᾽ ἥκω χάριν οὐρανίας
ἕδρας προλιπών,
τὰ Διός τε φράσων βουλεύματά σοι,
κατερητύσωνκατηρετύσωνκατερητυσών θ᾽ ὁδὸν ἣν στέλλει·
σὺ δ᾽ ἐμῶν μύθων ἐπάκουσον.
καὶ πρῶτα μέν σοι τὰς ἐμὰς λέξω τύχας,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
ὅσους πονήσας καὶ διεξελθὼν πόνους
ἀθάνατον ἀρετὴν ἔσχον, ὡς πάρεσθ᾽ ὁρᾶν.
καὶ σοί, σάφ᾽ ἴσθι, τοῦτ᾽ ὀφείλεται παθεῖν,
ἐκ τῶν πόνων τῶνδ᾽τῶντῶνδ᾽ εὐκλεᾶεὐκλέαεὐκλεᾶ θέσθαι βίον.
ἐλθὼν δὲ σὺν τῷδ᾽ ἀνδρὶ πρὸς τὸ Τρωϊκὸν
πόλισμα, πρῶτον μὲν νόσου παύσει λυγρᾶς,
ἀρετῇ τε πρῶτος ἐκκριθεὶς στρατεύματος,
Πάριν μέν, ὃς τῶνδ᾽ αἴτιος κακῶν ἔφυ,
τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖςνοσφίσεισνοσφιεῖς βίου,
πέρσεις τε Τροίαν, σκυλά τ᾽ εἰς μέλαθρα σὰ
πέμψεις, ἀριστεῖ᾽ ἐκλαβὼνἐκβαλών στρατεύματος,
Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.
ἃ δ᾽ ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,
τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴν
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
κόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτ᾽, ᾿Αχιλλέως τέκνον,
παρῄνεσ· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδ᾽ ἄτερ σθένεις
ἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθ᾽ οὗτος σέθεν.
ἀλλ᾿ ὡς λέοντε συννόμω φυλάσσετον
οὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδ'. ἐγὼ δ᾽ ᾿Ασκληπιὸν
παυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ιλιον.
τὸ δεύτερον γὰρ τοῖς ἐμοῖς αὐτὴν χρεὼν
τόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δ᾽ ἐννοεῖσθ᾽, ὅταν
πορθῆτεπορθεῖτεπορθήτε ? γαῖαν, εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς.
ὡς τἄλλα πάντα δεύτερ᾽ ἡγεῖται πατὴρ
Ζεύς· ἡ γὰρ εὐσέβεια συνθνήσκει βροτοῖς,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.
ΦΙ.
ὦ φθέγμα ποθεινὸν ἐμοὶ πέμψας,
χρόνιός τε φανείς,
οὐκ ἀπιθήσωι from ειἀπιθήσω τοῖς σοῖς μύθοις.
ΝΕ.
κἀγὼ γνώμῃγνώμηγνώμῃ ταύτῃταῦτα τίθεμαι.
ΗΡ.
μή νυνμὴ νῦν χρόνιοι μέλλετε πράσσεινπράττειν.
καιρὸς καὶ πλοῦς
ὅδ᾽ὅδ'. ἐπείγει γὰρ κατὰ πρύμναν.
ΦΙ.
φέρε νυννῦν στείχων χώρανστεί χώρανστείχ χώρανστείχων χώραν καλέσω.
χαῖρ᾽, ὦ μέλαθρον ξύμφρουρον ἐμοί,
Νύμφαι τ᾽ ἔνυδροι λειμωνιάδες,
καὶ κτύπος ἄρσην πόντου προβολῆςπροβλὴςπροβολὴς,
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
οὗ πολλάκι δὴ τοὐμὸν ἐτέγχθηἐτέχθη
κρᾶτ᾽ ἐνδόμυχον πληγαῖσιπληγῆισι νότου,
πολλὰ δὲ φωνῆς τῆς ἡμετέρας
ἙρμαῖονΕρμαιον ὄρος παρέπεμψεν ἐμοὶ
στόνον ἀντίτυπον χειμαζομένῳ.
νῦν δ᾽, ὦ κρῆναι Λύκιόνγλύκιονγλυκίον (γρ. λυκίον) τε ποτόν,
λείπομεν ὑμᾶς, λείπομεν ἤδη,
δόξης οὔ ποτε τῆσδ᾽ ἐπιβάντες.
χαῖρ᾽, ὦ Λήμνου πέδον ἀμφίαλον,
καί μ' εὐπλοίᾳ πέμψονψ from C1 or C2πέμψον ἀμέμπτως,
ἔνθ᾽ ἡ μεγάλη Μοίρα κομίζει,
ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ.
γνώμη τε φίλων, χώ πανδαμάτωρ
δαίμων, ὃς ταῦτ᾽ ἐπέκρανεν.
ΧΟ.
χωρῶμεν δὴἤδηἰδοὺ πάντες ἀολλεῖςἀολλέεςἀολλεῖς,
Νύμφαις ἁλίαισιν ἐπευξάμενοιἐπευξάμενοι
νόστου σωτῆραςσωτηρίας ἱκέσθαι.