νάϊον ἀρθέντ᾽: ναῖον ἀρόεντ' Μ. G. P. Rob. ναῖον ἀρόεντα Ε. in margine, quum omissa essent in textu. νάϊον ἀρθέντα Turn. Coniungenda esse νάϊον ἀρθέντα non monerem, nisi lapsos quosdam viderem in re apertissima.

ἀπὸ προστομίων: ἀπὸ προστομίων Μ. in quo inter π et o in ἀπό aliquid erasum et Rob. ἀποστομίων G. πρὸ στομίων Turn. Dubitari potest praestetne ἀποπρὸ στομίων, quod Burgesius posuit. Sed neque alibi apud Aeschylum exstat usitatum Euripidi ἀποπρό, et προστόμια dicere videtur quod Prom. 848. πρόσχωμα vocat, ubi Canopum sitam dicit Νείλου πρὸς αὐτῷ στόματι καὶ προςχώματι.

λεπτοψαμάθων: Libri λεπτομαθῶν, nisi quod P. λεπτοματῶς habere dicitur. Victorius λεπτοβαθῶν intulit. Emendavit Pauwius,

δίαν δ᾽ ἐκλείπουσαι: δῖαν δὲ λειποῦσαι codices. δῖαν δὲ λιποῦσαι Turn. δίαν δ' ἐκλείπουσαι Seidlerus ad Eur. Troad. 176.

Συρίᾳ: συρίαν Ρ.

δημηλασίαν: δημηλασία libri. Correxit Auratus. Δημηλασίαν γνωσθεῖσαι explicavit Lobeckius ad Aiacem p. 351. ut pro καταγνωσθεῖσαι dictum. Malim simplicius intelligi quibus nullum ob caedem exsilium decretum est.

αὐτογενεῖ: αὐτογένητον M. G. P. Rob. αὐτογέννητον Ε. αὐτογενῆ τὸν a Turnebo illatum.

φυξανορίᾳ: φυλαξάνδραν Μ. G. E. Rob. In M. litterae ύλαξ α manu secunda in rasura. φυλαξάνορος Ρ. teste Fachsio. γρ. φυξάνοραν margo M. G. γρ. φυξάνορος Ρ. teste Fachsio. αὐτογενεῖ φυξανορίᾳ Bambergerus in Diar. antiq. a. 1839. p. 878.

ἀχέων: ἀχαίων Μ. sed e supra adscripto.

ἐπέκρανεν: ἐπέκραγε Ε.

φεύγειν ἀνέδην διὰ κῦμ᾽ ἅλιον: φεύγειν ἀνέδην διακυμ αλέον, erasa post με una littera, M. φεύγειν ἀνέδην διὰ κυμβαλέον G. P. φεύγειν ἀνέδην ακυβαλέον, spatio litteris δι relicto, E. φεύγειν ἀνέδην δὲ διὰ κυμαλέον suo iudicio Rob. nam κυβαλέων codicem habere dicit. Emendavit Canterus. Codex Hesychii ανέδην. Αἰσχύλος· φεύγειν ἀνέδην διὰ κῦμ᾽ ἅλιον. ἢ ἐκκεχυμένως κατὰ στέρησιν τοῦ ἐσ, ὅ ἐστιν ἱδρῦσαι ἀναστάτους γενομένας ἐκ τοῦ ἐδάφους ἀνεστηκυίας. Εtym. Μ. p. 103, 10. ἀνέδην σημαίνει ἀναστάτους εἶναι παρὰ τὸ ἕδος, ἕδην, καὶ ἀνέδην, τὸ ἄνευ ᾅδους. Αισχύλος· φεύγειν ἀνέδην. ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω τὸ ἀφίημι, ἕδην καὶ ἀνέδην, τὸ μὴ ἐφεκτικῶς τι πράττειν. Respiciuntur Aeschyli verba non nominati a Zonara p. 225. et a Favorino.

κέλσαι: κεασαι Μ. κέασαι Ε. P. et cod. Rob. καίασε G. non κείασε. Correxit Sophianus.

ἡμέτερον: ἡμέτερον in M. factum ex αμέτερον.

οἰστροδόνου: οἰστροδόμου libri. Correxit Turnebus.

ἐξ ἐπαφῆς: ἐξεπαφῆς Μ. G. Hesychius ex hoc loco ἐξεπαφῆς, ἐκ ψηλαφήσεως.

ἐπιπνοίας: ἐπι νοίας, eraso ut videtur π, Μ. ἐπινοίας G. E. Rob.

τίνα δ᾽ ἂν: τίνα οὖν, eraso post τίνα littera, quae non fuit γ, Μ. τίνα οὖν reliqui. τίνα γοῦν Turn. intulit. Posui quod et sententia et linguae ratio iubebant, τίνα δ᾽ ἄν.

ἐγχειριδίοις: ἐγχειριδίοις ita ut y in rasura sit M.

ἐριοστέπτοισι: Libri ἱεροστέπτοισι. Correxerunt Auratus et Scaliger.

ὦ πόλις, ὦ γῆ: ὧν πόλις ὧν γῆ M. G. Ε. γῆς omisso και ex male lecta codicis G. scriptura Ald. Turn. ὦ πόλις ὦ γῆ codex Robortelli. Scripsisse videntur ὧν πόλις, ὧν γῆ, qui v. 27. δέξαιθ᾽ ἱκέτην exaratum invenerant.

βαθύτιμοι: Libri βαρύτιμοι. Scripsi βαθύτιμοι. Heroibus hic locus erat sub terra conditis, non ultoribus scelerum diis inferis.

δέξασθ᾽: δέξαιθ' Μ. G. E. Rob. δέξαι θ' P. Emendavit Heathius.

ἀρσενοπληθῆ δ᾽ ἑσμὸν: ἀρσενοπληθῆ δεσμὸν libri. Correxit Turnebus.

ἀσώδει: Ανασώδει G. Hesychius ἀσώδης, ἀμμώδης.

ἔνθα δὲ: ἐνθάδε Μ. G. E. ἔνθα δὲ Rob. Turn.

λαίλαπι: λαίλαπι litteris ac in rasura M.

ὀμβροφόροισίν τ': ὀμβροφόροισι τ' libri. Inter οι et σε aliquid erasum in M.

σφετεριξάμενοι: Libri σφετεριξάμενον, quod durum et molestum est ad ἑσμόν v. 30. relatum. Scripsi σφετεριξάμενοι. Sophocles El. 1131. ὡς ὠφελον πάροιθεν ἐκλιπεῖν βίον, πρὶν ἐς ξένην σε γαῖαν ἐκπέμψαι, χεροῖν κλέψασα ταῖνδε κἀνασώσασθαι φόνου.

πατραδελφείαν: Libri πατραδελφίαν. Emendavit Pauwius.

ἀκόντων: Libri ἀεκόντων.

νῦν δ᾽ ἐπικεκλομένα: Libri ἐπικεκλόμεναι. Emendavit Turnebus. In P. νῦν δ' ἐπικεκλόμενα deesse dicit Faehsius.

ὑπερπόντιον: ὑπερπόντιον etiam M.

τιμάορ': Delevi ' post ινιν, quod in principio sequentis versus positum libri habent, ortum fortasse ex τῆς. Rationi repugnat copula. Videntur Attici ἶνιν ultima longa dixisse, fortasse etiam in nominativo, ut κόνις κόνιν, ὄφις ὄφιν. Si ita est, ἴνις et ἴνιν scribendum erit. Certe nullum correptionis exemplum novi, nisi Alexandrini Lycophronis v. 570. ὧν οἶδ᾽ ὁ Ροιοῦς ἶνις εὐνάζων μένος. Vocabulum τιμάορα non praeteriit Lobeckius Paralip. p. 216.

ἀνθονομούσας: ἀνθονόμους (ultimae syllabae supra adscriptum ος in M.) τᾶς Μ. Ε. ἀνθονόμους ταῖς G. ἀνθονόμους τὰς Rob. Emendavit Porsonus.

ἐξ ἐπιπνοίας: ἐξ ἐπιπνοίαις Μ. G.

NA: Male haec explicat scholiastes. Secundum nomen a contactu impositum, inquit chorus, exibat iustum tempus, ut consentaneum erat: h. e. a contactu, quo gravida facta est Io, exactis iustis mensibus peperit puerum, cui ab illo contactu nomen Epaphi inditum est.

εὐλόγως: εὐλόγως omittit E.

τ' ἐγέννασεν: δ᾽ ἐγέννασε ἐόντ' Μ. quod manus secunda in δὲ γέννασ ἐόντ' mutavit. τε γέννασε όντ' G. cuius scriptura male intellecta τε γεννέας ὄντ' Αld. δ᾽ ἐγένασ᾽ ἐόντ᾽ Ε. δὲ γέννας ἐόντ' Rob. Emendavit Porsonus.

νῦν: γῦν pro νῦν Rob.

ποιονόμοις: Idem πιονόμοις.

γονέων ἐπιδείξω: Libri τά τε νῦν ἐπιδείξω. Sed τά τε νῦν non solum vix explicari potest, sed etiam vitii arguitur tertium posito νῦν. Quare γονέων scripsi. Id est quod scholiastes significavit: ὃν ἐπικαλουμένη νῦν ἐν Αργει δείξω πιστὰ τεκμήρια, ὡς οὐ ξένος ὢν ἐλεύσεται, ἀλλ᾽ εἰς προγόνων γῆν.

γαιονομοῖσι δ᾽ ἄελπτα περ: Libri τά τ' ανόμοια οἶδ᾽ ἄελπτά περ, nisi quod ήδ' pro οἶδ' habet Rob. qui suo iudicio ἄελπθ᾽ ἅπερ scripsit. Illis τατανομοικοιδ' aperte continetur γαιονόμοισι δ'.

ἔγγαιος: ἔγγεος Ε.

ἀΐων: et αϊών, cuius et spiritus et accentus in G. erasus: nam αιων Μ. Inde αiων Ald.

ἀκούειν: Libri ἀκούων. Heathius ἀκούειν.

Τηρείας: et τηρείας. Τηρείας scribendum esse monui Opusc. III. p. 216. Recte autem scholiastes Τηρεΐας μήτιδος pro ipso Tereo dictum accepit. Contortum et perversum est, quod quidam voluerunt, Philomelam dici μήτιδος οἰκτράν.

κιρκηλάτας ἀηδόνος: κιρκηλάτου τ' ἀηδονῆς (ἀηδόνης Μ.) M. G. E. P. Rob. κιρκηλάτου τ᾿ ἀηδόνος Turn. Hoc quum lusciniam a Philomela distinguat, quod ineptum est, κιρκηλάτοι autem scribi nequeat, ut in Opusc. III. p. 216. monui, κιρκηλάτας ἀηδόνος scripsi. Sic v. 131. ἀδμήτας ἀδμήτα. Doctissime atque accuratissime de hoc genere disputavit Lobeckius in Paralipomenis diss. VII. cuius §. 2. p. 458. in hac forma versatur. Et quod in codicibus est ἀηδόνης vel ἀηδονῆς ortum videtur ex is ad κιρκηλάτου adscripto.

ἅτ᾽ ἀπὸ χλωρῶν πετάλων ἐγρομένα: Ατοποχώρων (sed prius o in rasura) ποταμῶν τ' ἐργομένα Μ. ἃ τοποχώρων ποταμῶν τὸ ἐργομένα G. E. et Ald. nisi quod haec male lecto compendio εργομία habet. ἅ τἀπὸ χώρων, ποταμῶν τὸ ἐργομένα Rob. ἃ τόπων, χώρων, ποταμῶν τ᾽ ἐργομένα Turn. Vulgo inde a Victorio ν' ἀπὸ χώρων ποταμῶν τ᾽ εἰργομένα. A quibusnam locis? et num aquatilis avis est luscinia? Reposui quod Homerus praeivit Od. XIX. 518. ὡς δ᾽ ὅτε Πανδαρίου κούρη χλωρὶς ἀηδὼν καλὸν ἀείδησιν ἔαρος νέον ἱσταμένοιο, δενδρέων ἐν πετάλοισي καθεζομένη πυκινοῖσιν. Neque εἰργομένα recte dicitur quae accipitrem fugit. Codicum scriptura Εργομένα monstrat ἐγρομένα, quod scholiastes interpretatus est διωκομένη. Fabulae testes qui memoravit Meursius de regibus Atheniensium II. c. 4. 5. neglexit hunc locum et Eustathium p. 1875, 3. quibus adde Eudociam p. 376. et Stephani Thes. in v. ἀηδόνειος.

πενθεῖ νέοικτον οἶτον ἠθέων: Libri πενθεῖ νέον οἶκτον ἠθέων. Strophicus versus indicabat scribendum esse πενθεῖ νέοικτον οἶτον ἠθέων. Opponuntur inter se luctus quod expulsa e consueta sede est et lamenta ob necem filii. Ceterum v. ad v. 327.

ξυντίθησι: ξυντίθησι pro ἐντίθησι dictum videtur, ut sit addit, quod dici poterat ἐντίθησι, ut in Agam. 1220. καμοῦ μισθὸν ἐνθήσειν κότῳ ἐπεύχεται.

αὐτοφόνως: αὐτοφόνως, ut videtur, a prima manu M.

NA: ἓν ἐν Μ. ex correctione et ceteri. Emendavit Porsonus.

τὼς: τως ex τῶς factum in M. τω G.

φιλόδυρτος: φιλοδύρτοις libri. Correxit Porsonus post Heathium.

Ἰαονίοισι: λαονίοισι primis tribus. litteris in rasura M. ἰανοίοισι Ald. quod Turn. in αἰνοῖσι mutavit.

ἁπαλὰν: ἀπελὰν Ε.

εἱλοθερῆ: Libri νειλοθερή. Quod si quis defendere volet, comparare poterit Αλιθέρσης Od. II. 157. et apud Pausaniam VII. 4, 1. Sed verum videtur quod Emperius invenit εἱλοθερή.

γοεδνὰ: Libri γόεδνα.

δεῖμα, μένουσα: Libri δειμαίνουσα, contra metrum et impedita sententia.

ἀερίας: Stephanus Byzantius Αερία, ἡ Αἴγυπτος, παρὰ τὸν ἀέρα. καὶ γὰρ ἠερόεσσαν αὐτήν φασιν. οἱ ἄνθρωποι Αέριοι, καὶ Αερίτης, ἐκ τῆς ἀέρος γενικῆς.

θεοὶ γενέται: Libri θεοὶ οἱ γενέται. Correxit Porsonus.

ἢ καὶ: ἡ (spiritu, ut videtur, a secunda manu) καὶ Μ. ἢ (eo quo scholia atramento) καὶ G. in quo ἣ in margine adscriptum. ἢ βαὶ Ρ. καὶ omisso ἢ Ε. ἢ καὶ Rob.

ἐτύμως: ἑτοίμως M. Ald. Turn. Rob. ετύμως G. ἐτύμως Arnaldus.

στέγοντες: στυγόντες Μ. Ε. Rob. Ald. σταγόνες G. Inde a Turnebo στυγοῦντες. Scripsi στέγοντες et addidi εὖ, quod Heathius addi volebat.

ἔνδικοι νόμοις: Librorum scriptura ένδικοι γάμοις quoniam non apla est, Bambergerus coniecit έκδικοι. At ea vox non videtur tragicis ultores significasse. Reposui quod scholiastes legit ἔνδικοι νόμοις. Iustos erga leges deos esse vult. Leges autem intelligi eas, quibus tuti sunt qui ad deorum aras confugerunt, docent quae statim sequuntur.

κἀκ πολέμου: κἀκ πτολέμου Μ. κακ πολέμου Rob. κακοπτολέμου Ε. G.

ἀρῆς φυγάσιν: ἄρης φυγάσιν Μ. sed ut prius fuerit φυγάσιν, et E. P. Rob. ἀρῆς φυγάσιν G. lonicum ut ἀρῆς mox est v. 78. θείῃ.

ἰθείῃ: Libri εἰ θείη, nisi quod ex P. Faehsius affert εἴθ' εἴη. Posui ἐθείῃ, recta voluntate Iovis. Hesychius εὐθεῖα, δικαιοσύνη.

πάντα τοι: πάνταιτοι Μ. πάντα τοι G. πάντῃ τοι Rob.

κἂν: κὰν Μ. G.

μελαίνα τε τύχα: μέλαιναι ξυντύχαι M. G. μέλαιναι ξὺν τύχα Ε. μέλαινα ξυντύχα Rob. μέλαιναι ξὺν τύχαι Ald. μέλαιναι ξυντυχίας Turn. μελαίνα ξὺν τύχα Porsonus. Scripsi sententiae et metri indicio μελαίνα τε τύχα. Interpretis est ξύν, sive is hanc praepositionem, sive ξυντυχίαν adscripsit. Vbique, inquit, Iovis voluntas etiam in tenebris atraque sorte conflictantibus lucet.

ἀσφαλὲς: ἀσφαλὲς Μ. G. E. P. Rob. ἀσφαλῶς Turn.

κατιδεῖν: κατειδεῖν Μ. G. unde κάτει δεῖν Ald. κατιδεῖν Rob. Turn.

NA: δὲ ἀπιδών M. G. E. Rob. δὲ ἐπιδών P. Emendavi in Elem. doctr. metr. p. 236.

βίαν δ᾽ οὔτις ἐξαλύξει τὰν ἄπονον δαιμονίων. μνῆμον ἄνω φρόνημά πως αὐτόθεν ἐξέπραξεν ἔμπας ἑδράνων ἀφ᾽ ἁγνῶν.: Libri βίαν δ᾽ οὔτιν᾽ ἐξοπλίζει τὴν ἄποινον δαιμονίων. ἥμενον ἄνω (ita etiam M.) φρόνημά πως (φρόνημα πῶς Rob. φρονήμάτοως, sed το in πω mutato G.) αὐτόθεν ἐξέπραξεν ἔμπας ἑδράνων ἐφ᾽ ἁγνῶν. Auratus οὔτις, credo ut ἐξοπλίζει significaret armis eruit, cuius significationis exemplum ex Appiano affertur. Ea hic eo minus admitti potest, quod hoc verbum v. 655. 672. usitata armandi significatione dictum est. Sententia bona Wellauerus coniecerat βίαν δ᾽ οὔτιν ἐξοπλίζει. πᾶν ἀπονον δαιμονίων, quod recepit Paleius ita ut δαιμόνιον scriberet. At id Aeschylus dixisset βίαν οὔτιν ἐξοπλίζων, addidissetque δέ ad πᾶν. Sententiam perspexisse videtur Auratus: verum etiam si ἐξοπλίζει eo quo volebat significatu dictum esset, tamen non indicativus praesentis, sed aut futurum aut optativus addito ἄν poni debebat. Quare adscito οὔτις, quoniam οὔτινα cum τὰν ἄπονον nullo modo coniungi potuit, scripsi βίαν δ᾽ οὔτις ἐξαλύξει τὴν ἄπονον δαιμονίων. Dictum est δαιμονίων ut apud Euripidem πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων. Quod sequitur in libris ἥμενον ἄνω etiam si non repugnaret metro, languidum esset ἥμενον, quum sequatur ἑδράνων ἀφ᾽ ἁγνῶν. Itaque μνῆμον posui. Ἔμπας dixit, referendum ad βίαν τὴν ἄπονον. Postremo ἀφ᾽ ἁγνῶν scribendum esse vidit nescio quis a Spanhemio memoratus et Wordsworthius, Homerica comparans, in Museo philol. I. p. 211.

εἰς ὕβριν: Libri ἐς ὕβριν.

οἵα: Libri οἷα.

δι' ἀμὸν: δὲ ἁμὸν Μ. G. E. Rob. ὁμὸν ex P. adnotavit Fachsius.

τεθαλὼς: τὸ θάλος M. G. Rob. τὸ θάλλος Ε. Ρ. et ed. Porsoniana. Correxit Bothius.

δυςπαραβούλοισι φρεσίν: δυσπαραβούλοισιν φρεσὶν M. G. P. Rob.

διάνοιαν μαινόλιν: μενόλιν Μ. G. Rob. μαινόλη Ε. Scholiastes, in cuius adnotatione ἢ διάνοιαν pro καὶ διάνοιαν scribendum est, ambiguus erat utrum δ' ἄνοιαν an διάνοιαν scriptum fuisset. Παράνοια μαινόλις dicta Euripidi Or. 813.

ἄταν: ἄται, sed ut e in rasura sit, M. ἄτα e correctione G. in quo prius ἄταν, ut Ald. Rob. Culpam suam sero cognoscunt, fuga nostra decepti.

ἀπάτᾳ: ἀπάται, sed ut i in rasura sit, M.

θρεομένα: θρευομένα G.

δ᾽ ἐγώ: Libri λέγων. Correxit Engerus in libello de carm. antistroph. Aeschyli p. 72.

ἐμπρεπῆ: ἐμπρέπη Μ. G. ἐμπρέποι Rob. ἐμπρεπῆ Turn. Post hoc vocabulum iterant libri θρεομένη (θρευομένη G.) μέλη. Delevit Porsonus.

τιμῶ: τιμῶ M. G. P. E. τιμῶν Rob. Scripturam ζώσατο οἷς με τιμᾷ commemorat scholiastes. τιμᾷ vulgatum inde a Victorio. Lugubribus, inquit, lamentis me viva orno. Homericum illud in mente habuit Aeschylus αἳ μὲν ἔτι ζωὴν γόον Ἕκτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳ, Π. VI. 500. Monuit etiam Wordsworthius, addens Agam. 1281. ἅπαξ ἔτ᾽ εἰπεῖν ῥῆσιν, οὐ θρῆνον θέλω ἐμὸν τὸν αὑτῆς.

ἱλέομαι: ἱλέωμαι Μ. G. Rob. ἱλέομαι Turn.

καρβᾶν αὐδάν, ὦ γᾶ, ξυνεῖς: καρβάνα δ᾽ αὐδὲν εὐακοννεῖς Μ. in quo in καρβάνα ante y rasura est, et G. E. καρβάνα δ᾽ αὐδὲ, εὐακοεῖς Rob. V. ad v. 113. In canendo versu Glyconeo, βοῦνιν, πολλάκι δ᾽ ἐμπίτνω, interpellat se chorus recitatione versus anapaestici, καρβᾶν αὐδάν, ὦ γᾶ, κοννεῖς (ita enim haec emendavi), ut Ion Euripidis chorum in primo carmine. Contra in Ranis Aristophanis recitationi trimetri v. 665. Bacchus haec canens inserit, ὃς Αιγαίου πρῶνας ἢ γλαυκᾶς μέδεις. De accentu in καρβάν variante dixit Lobeckius in Paralip. p. 137. 190. Vltimam acui praecipiunt grammatici, ut Arcadius p. 8, 10.

ἐμπίτνω: ἐμπίτνω Μ. ἐνπιτνω, sic et sine accentu, G. ἐνπιτνῶ Rob.

λίνοισιν ἢ: λίνοισιν ήι Μ. αἴνοισιν ἢ G.

Σιδονίᾳ καλύπτρᾳ: σιδονίαι (erasa inter σε et δο littera) καλύπτραι Μ. σιδωνία καλύπτρα G.

ἐπίδρομα, ὁπόθι θάνατος ἀπῇ: ἐπιδρόμω πόθι θάνατος ὅπηι Μ. ἐπιδρομο (ita G. ἐπιδρόμω Ε.) πόθι θάνατος ὅπῃ G. Ε. ἐπιδρομῶσ᾽ ὅθι θάνατος ἀπῇ Rob. Scripsi ut corrigendum monui in Opusc. IV. Ρ. 119.

δυςάγκριτοι: δυσέγκριτοι Ε.

ποῖ: πῆ Ε.

κῦμ᾽ ἀπάξει: κῦμα πατάξει Rob.

ἱλέομαι: ἱλέωμαι Μ. G. Rob. ἱλέομαι Turn.

καρβᾶν αὐδάν, ὦ γᾶ, ξυνεῖς: καρβὴν ἁδαυδαν εὐγακόννις Μ. καρβάναδαὐδὲν ἐνγαγρόνγις G. ultimi y altero brachio per o ducto, ut fuerit γοις, unde ἐγαγρόνοις Ald. Ceteri ut v. 105.

ἐμπίτνω: ἐμπιτνῶ M. habere videtur: ita Rob. ἐνπιτνῶ G.

λίνοισιν: αἴνοισιν Μ. G. Ε.

Σιδονίᾳ: σιδονίαι, erasa inter σε et δο littera, M. ut v. 107.

ἀχείματόν μ' ἔπεμπε σὺν πνοαῖς: ἀχίματόν μὲ ἔπεμπε (in M. prius fuerat με πέμπε) συμπνοιαῖς M. Rob. ἀχίματόν μὲ ἔπεμπε ἂν πνοιαῖς G. ἔπεμπε ἀμπνοῖς Ε.

τελευτὰς δ᾽ ἂν ἐν χρόνῳ πατὴρ παντάρχας παντόπτας: Libri τελευτᾶς δ᾽ ἐν χρόνῳ πατὴρ ὁ παντόπτας. Inserui ἄν et delevi articulum post πατήρ. Indicio versus antistrophici addidi παντάρχας. Sophocles Oed. Col. 1085. ὦ Ζεῦ, θεῶν πάντ-αρχε, παντόπτα.

πρευμενὴς κτίσειεν: πρευμενεῖς κτίσειεν M. G. P. E. Rob. πρευμενὴς κτίσειε Turn.

NA: ἐξ Μ. G. Rob.

ἀδάματον: Libri ἀδάμαντον. Correxit Bothius.

ἔχουσα σέμν' ἐνώπι᾽ Ἄρτεμις: Libri ἔχουσα σέμν' ἐνώπὶ ἀσφαλές. Oculis aberrans scriba codicis primitivi ἀσφαλές posuerat ubi Ἄρτεμις debebat. Hesychius ἐνώπια, τὰ καταντικρὺ τοῦ πυλῶνος φαινόμενα μέρη, ἃ καὶ διεκόσμουν ἕνεκα τῶν παριόντων. Idem προνώπια, τὰ ἔμπροσθεν τῶν πυλῶν, καθάπερ ἐνώπια τὰ ἔνδον, ὅπου αἱ εἰκόνες τίθενται.

παντὶ δὲ σθένει διωγμοῖς ἐμοῖσιν ἀσχαλῶσ᾽: παντὶ δὲ σθένουσι (σε in rasura M.) διωγμοῖσι δ᾽ ἀσφαλέας (διωγμοῖσιν ἀσφαλὲς Rob.) M. G. E. Rob. Recepi quod Heathius invenit παντὶ δὲ σθένει et scripsi, ut sententia postulabat, διωγμοῖς ἐμοῖσιν ἀσχαλῶσα.

ἐκφυγεῖν: ἐξ Μ. G. Rob.

ἀδάματον: Libri ἀδάμαντον. Correxit Bothius.

εἰ δὲ μή: εἰ δὴ μὴ Μ. G. Rob. εἰ δὲ μὴ Turnebus.

μελανθὲs: Hesychius μελανθές, μέλαν.

ἡλιόκτυπον: ἡδιόκτυπον M. G. Rob. ἢ διόκτυπον Victorius. Emendavit Wellauerus.

τὸν γάϊον: Citant Etymol. Gud. p. 227, 37. et grammaticus in Crameri Anecd. Oxon. II. p. 443, 12. τὸνταιον Μ. τόνταιον G. τὸν ταιον Ε. τὸν ταίον Ρ. τὸν ταιὸν in suo codice esse dicit Robortellus, ipse scripsit τὸν ταγόν. Inde a Turnebo vulgatum τούγγαιον. Recte Wellauerus τὸν γάϊον. De ceteris dixi in commentatione de quibusdam trilogis Aeschyli: v. Relationes de actis societatis litterariae Lipsiensis a. 1846. p. 124. seq. [V. ad Θαλαμοποιούς, vol. I. p. 331.]

ὦ Ζεῦ, Ἰοῦς ἰῷ μῆνις μάστειρ᾽: ἀζηνιουσίω (ἀζηνὶ οὐσίῳ G. Ε. ἀζηνιοουσίω Ρ. ἄζηνι ουσιω cod. Robortelli) μῆνις μάστειρ᾽ ἐκ θεῶν Μ. G. E. P. ὦ Ζεῦ Ἰοῦς ἰω μῆνις μάστειο᾽ ἐκ θεῶν Rob. ex coniectura. Interiectio ὦ Ζεῦ nec recte collocata est, nec digna quae cum nomine Ius compararetur. Scholia codicum M. et G. ὦ Ζεῦ, ἡ παρὰ τῶν θεῶν μῆνις κατὰ Ἰοῦς ὠδῆς ἐστὶ καὶ μαστιγωτική. Patet ὠδῆς, quod in scholiis Robortelli et Monacensibus omissum est, ἰώδης esse. Quare in poetae versu ἰῷ posui. Virus pro odio dicit ut in Agam. 801. δύςφρων γὰρ ἰὸς καρδίᾳ προςήμενος ἄχθος διπλοίζει τῷ πεπαμένῳ νόσον. Magis proprie sic iram Furiarum vocat in Eumen. 470. 722. Quod μάστειρα scholiastae μαστιγωτική est, non mirarer, si Aeschylus in hae tragoedia, quae non pauca perantiqua et obsoleta verba habet, a μαστίειν formasset μάστιραν, quamvis insolita forma. Φθίρα quidem apud Stephanum Byzantium error scribae est veramque scripturam Φθῖρ habet Eustathius p. 368, 7. qui ibi copiose de scriptura disserit, Herodiano auctore Choeroboscum Φθῖρ solo ι scribi memorans, quod nomen habuerit filius Endymionis. V. Choerobosci canones p. 86, 16. 346, 8. et epimerismos p. 4, 11. et Theognostum p. 41, 17. Goettlingio ad Theodosium visus est Herodianus i in Φθίρ, Φθιρός corripi iudicasse. Si ita statuit, vereor ne erraverit. Nam si mons Latmus Φθίρ eiusque incolae Φθῖρες dicti sunt, Φθίρων ὄρος ἀκριτόφυλλον ΙΙ. 1i. 868. contrarium docet. Quod si Φθίρ producta vocali admittitur, certe non carent analogia μαστίρ et Μάστιρα. Μαστίχτειρα quidem ne scribatur in Aeschyli versu prohibet systema anapaesticum. Non male coniecerunt quidam μνάστειρα, ut μνάμων μῆνις est in Agam. 143. Servanda tamen visa est μάστειρα, quum commode explicari possit: v. ad v. 146.

ξυννῶ δ᾽ ἄταν: κοννωδάταν Μ. G. E. Rob. κοννῶ δ᾽ ἄταν Turn.

γαμετᾶς σᾶς οὐρανόνικον: γαμετουρανόνεικον M. G. E. Rob. γαμετᾶς οὐρανονείκου Turn. γαμετᾶς οὐρανόνικον vulgo inde a Victorio. Et sententia et metrum scribi iubebant aut γαμετᾶς Διὸς οὐρανόνικον aut γαμετᾶς σᾶς. Hoc praetuli ut facilius. Sententia haec est, ὦ Iuppiter, odio Ius divinitus ira vestigatrix est (h. e. persequitur nos): cognosco malum a coniuge tua victis caelestibus profectum.

ἐνέξεται: ἐνεύξεται M. G. E. ἀνεύξεται P. Rob. Emendavit Porsonus.

τὸν τᾶς βοὸς: τὸν τὰς βοὰς codex Robortelli.

NA: Omissos in libris versus repetendos esse vidit Canterus.

NA: Danai nomen adscripsit Scaliger. M. G. E. Rob. πρ. h. e. πρεσβύτης.

ἥκετε: Libri ἵκετε. Correxit Porsonus.

χέρσου: χέρσον G.

προμηθίαν: προμήθειαν supra scripto ι. Μ. προμήθιαν hoc accentu G. προμήθειαν Rob.

λαβὼν: Libri λαβεῖν. Correxerunt Wordsworthius et Geelius Bibl. crit. V. p. 78.

τἄμ' ἔπη δελτουμένας: τ' ἀμὶ ἐπιδελτουμένας codex Robortelli.

λεύσσω: λεύσω supra scripto altero σ Μ. λεύσω Rob.

ὀχήμασιν: ὀχήμασιν cum ν M. G. Rob.

τεθηγμένος: τεθειμένος M. G. Rob. τεθυμένος Turn. τεθυμμένος cum Abreschio Porsonus. τεθηγμένος Pearsonus.

οἵνεκ': Libri εἵνεκ. Emendavit Heathius.

πάγον: πάγον Μ. G. E. πάγου Rob.

τόνδ': Libri τῶνδ'. Emendavit Turnebus.

κρείσσων: κρείσσων M. a prima manu et E. κρείσσον G. Rob.

ἱκτηρίας: Libri ἱκετηρίας. Emendavit Victorius.

σεμνῶς: σεμνῶς supra scripta ος G.

εὐωνύμων: Libri συνωνύμων. Auratus et Scaliger ευωνύμων, ut scholiastes legit.

γοεδνὰ καὶ ζαχρεῖ ἔπη: γοειδήα (sic M. γοείδηα Ε. et ante correctionem G. γοείδνα G. correctus) καὶ τὰ χρέα ἔπη M. G. Ε. γοέδνα καὶ τὰ χρέ᾽ ἔπη Rob. γόεδνα καὶ τὰ χρεῖς ἔπη Turn. ζαχρεῖ᾽ ἔπη Bambergerus.

φθογγῇ: φθογγῆ libri. Correxit Porsonus praef. ad Hec. p. XXXVI.

μετωποσωφρόνων: μετώπω σοφρονῶν Μ. μετόπω σωφρονῶν G. μετάπω σωφρόνων Ε. μετωπωσωφρόνων P. teste Faehsio. μετώπων σωφρόνων Rob. Correxit Porsonus.

προςώπων: πρόσωπον Μ. προσώπων G. E. P. Rob.

ἐφολκὸς: ἀφελκὸς Rob.

NA: Libri γένῃ (γένη. Μ.) τὸ τῇδε (τῆδε Μ.) κάρτ᾽ ἐπίφθονον γένος. Vnde didicit Danaus, qui modo Argos venit, pronos ad vituperandum esse Argivos? Mala correctio esse videtur γένος. Scripsi τὸ τῇδε, κάρτ᾽ ἐπίφθονον γυναιξί. Hoc enim dici debebat, quod ad hanc rationem attinet (iustum in loquendo modum tenendi) maxime vituperationi obnoxium est femineum genus.

εἴκειν· χρεῖος εἶ ξένη φυγάς: εἶξεν ἡ φυγάς M. G. E. cod. Robortelli. εἶ ξένη φυγάς Sophianus. Robortellus post χρεῖος interpunxit.

θρασυστομεῖν: Libanius in epistola 79. σὺ μὲν παρεκάλεις με πρὸς παρρησίαν, ὡς πᾶν οἴσων ὅ τι ἂν ἐξ ἐμοῦ λέγηται· Αισχύλος δὲ ἀποτρέπει, λέγων μὴ δεῖν τοὺς ἥττους θρασυστομεῖν.

φρονούντως: φρονούντως Μ. a manu secunda, a prima φρονοῦντος.

πρὸς φρονοῦντας: πρὸς φρονούσας coniectura Turnebi.

φυλάξομαι: φυλάξομεν coniectura Turnebi.

NA: Versuum ordo in libris hic, 195. 194. 196. 193. Personarum notae ab hoc ad v. 282. in M. G. nullae, in editionibus non ubique quae debebant. Versuum ordinem cur sic ut feci mutaverim, ipsa diverbii ratio ostendit. Scite observavit scholiastes ad v. 194. iam consedisse Danaum. Consederat ille autem, ut par erat, ad statuam Iovis, quam credibile est in medio positam fuisse.

μή νυν: Libri μὴ νῦν. Correxit Dindorfius.

NA: μηχανῆς δ᾽ ἔστω κράτος est κρατείτω τὸ ἔργον, quin tu id facis.

ὦ Ζεῦ: ὦ Ζεῦς M. a prima manu, a secunda ὦ Ζεῦ ut G. E. P. Rob.

μὴ ἀπολωλότας: μὴ ἀπολωλότας plene M. G. E. Rob.

NA: Excidit versus chori signum Solis dei conspicientis, ornatum fortasse imagine galli gallinacei. 'Hλíov dé, ait Pausanias V. 25, 9. ἱερόν φασιν εἶναι τὸν ὄρνιθα καὶ ἀγγέλλειν ἀνιέναι μέλλοντος τοῦ ἡλίου. Cultum autem ab Argivis esse Solem testatur ab eodem Pausania II. 18, 13. commemorata ara ei ad Inachum dicata, quae Mycenis Argos eunti ad sinistram conspiciebatur.

κικλήσκετε: κικλήσκεται M. a m. prima, a secunda κικλήσκετε ut G. et codex Robortelli. Emendavit Robortellus.

NA: Affert Plutarchus de def. orac. p. 417. F. et de exsilio p. 607. C.

εἰδὼς: Libri εἰδώς, quod Turn. ex coniectura in ἰδὼν mutavit.

συγγνοίη: εὐγνώη M. G. P. εὐγνῴη Ε. συγγνώη Rob. συγγνῴη Turn. συγγνοίη Lobeckius ad Phryn. p. 347.

συγγνοῖτο: συγγνοῖτο, addito primae syllabae a m. secunda v, M. σύγγνοιτο G. σύγγνοιτο Rob. Accentum Stephanus correxit.

κικλήσκω: κικλίσκω Μ. G.

νυν: Libri νῦν. Correxit Canterus.

NA: De κοινοβωμίᾳ Strabo XIII. p. 923. schol. Pindari ad Ol. X. 58. Arnaldus de diis παρόεδροις c. 11.

ἑσμὸς: Libri δεσμός. Emendatio esse videtur Aurali.

ἵζεσθε κίρκων: ἵζεσθαι κρέκω Μ. G. κρέκω etiam E. ἵζεσθαι κεκρέκω Ρ. ἕζεσθαι κέρκω margo M. ἵζεσθε κίρκων Rob.

ἐχθρῶν ὅμαιμον καταμιαινόντων γένος: Libri inepte ἐχθρῶν ὁμαίμων καὶ μιαινόντων γένος. Sic mutata sententia, ut feci, apparet quo modo adiungi potuerit proximus versus.

NA: Affert Plutarchus in Romulo cap. 9. et in Quaest. Rom. p. 286. C.

ἁγνεύοι: πῶς ἀναινεύοι M. G. E. πῶς ἀνανεύοι Rob. Correxit Turnebus.

γαμῶν: γάμων Μ. G. γαμῶν Rob.

πάρα: Burgesius πατρὸς pro πάρα, sine idonea caussa.

οὐδὲ μὴν: Libri οὐδὲ μήν. Correxit Turnebus.

ματαίων: Libri μάταιον. Correxit Schuetzius.

ταμπλακήμαθ', ὡς λόγος: ταπλα ἐν μα (inter μ et α aliquid erasum) κως λόγος Μ. ταπλα ἐνμάβως λόγος G. Ε. τα πλα ἐνμαβώς λόγος Rob. ταπλακήμαθ', ὡς λόγος Victorius. ταμπλακήμαθ', ὡς λόγος Canterus.

NA: Aliquot versus post hunc excidisse, quibus adventum regis indicabat Danaus, ostendi in Annalibus Vindobonensibus vol. C. p. 179.

σκοπεῖτε: σκοπεῖσθε Rob.

τρόπον: Libri τόπον. Correxit Stanleius.

ἀνελληνόστολον: Libri ἀνέλληνα στόλον. Correxit Bothius. Et potest videri ἀνελληνόστολον legisse scholiastes, cuius haec adnotatio est, τὸν οὐχ Ἕλληνα κατὰ στολήν.

πυκάσμασιν: Libri πυκνώμασι, quod perinepte interpretatus est Spanhemius ad Aristoph. Nub. 53. Recepi πυκάσμασιν, quod vir doctus apud Burgesium coniecit. Ἀμπύκας si dicere voluisset poeta, καμπυκάσμασιν potius dixisset quam quod Bergkio in Diurnis Darmstad. a. 1835. p. 315. in mentem venit, κἀμπυκώμασιν.

προςφωνοῦμεν; οὐ γὰρ: προσφωνουμένου γὰρ M. G. προσφωνοῦμεν, οὐ γὰρ Rob.

Ἑλλάδος: ἀπελλάδος M. a m. prima.

NA: Nescio an οὔτε Aeschylus scripserit.

ἔτλητ': ἔτατ' codex Rob. τλᾶτ' Rob.

ἀτρέστως: ἀκρέστως Μ. G. Ρ. Ε. ἀρέστως codex Rob. ἀτρέπτως Sophianus et Turnebus.

ὑμῖν: ἡμῖν Rob.

συνήσεται: Libri συνοίσεται. Scripsi συνήσεται.

καὶ τἄλλα πού μ': καὶ τἄλλα πόλλ' M. G. E. Rob. καὶ τἄλλα πολὺ G. Scribendum esse καὶ τἄλλα πού μ' in Elem. doctr. metr. p. 113. dixi. Hoc sententia postulat. Frustra oblocutus est Marckscheffelius p. 187.

NA: ἀμφὶ κόσμον ut Xenophon Mem. Socr. I. 1, 20. τὸν περὶ τοὺς θεοὺς οὐδὲν ἀσεβὲς οὔτ᾽ εἰπόντα οὔτε πράξαντα.

πρός σε πότερον: προσεπότερον Μ. a m. prima, προσσεπότερον a secunda. πρὸς σὲ πότερον G. Rob. Correctus est accentus in Victoriana.

ἔτην: ἐτὴν Μ. G. ἔτην Rob.

κηρὸν Ἑρμοῦ: ἤτηρον altero ρ in rasura M. a m. prima, ἢτηρὸν a secunda et Ρ. ήτηρὸν G. Rob. ἱεροῦ Μ. ἱεροῦ G. ἤρου Ε. κέρου Rob. οἶμαι ἢ ἑρμοῦ ῥάβδον marg. M. G. Ε. ἑρμοῦ P. Rectissime se habet Ἑρμοῦ. Nam tria tantum quaerere poterat chorus, privatusne venisset ille, an praeco, an rex. Schol. ἔτην, νῦν δημότην. Hesychius ἔται, ἑταῖροι, συνήθεις, πολῖται, δημόται, φίλοι, ἐπίκουροι.

λέγ᾽ εὐθαρσὴς: λέγετ᾽ εὐθαρσεῖς M. G. Ε. λέγ' εὐθαρσῶς Rob. λέγ' εὐθαρσὴς Turnebus.

εἰμὶ: εἶμ M. Rob. εἰμ' G.

Πελασγός: Libri πελασγοῦ. Correxit Canterus.

αἶαν, ἧς δι᾽ ἁγνὸς ἔρχεται: αἴδνης διάλγος M. Rob. αἴδνης δι᾽ ἄλγος G. P. ἄδνης διάλγος Ε. Ad αίδνης in G. supra adscriptum αἴας. Schol. ἀντὶ (sic Μ. ἀντὶ τοῦ G.) καὶ πάσης αἴας. Tum ζήσει in margine M. adscriptum. αἶαν ἧς δι' ἄλγος vulgatum inde a Turnebo. Frustra quaesitus est fluvius Algus, quum sequente versu temere approbatum est invectum a Turnebo τε pro τοῦ. Scribendum erat ἧς δι᾽ ἁγνὸς ἔρχεται Στρυμών, ut dicitur in Persis v. 491. πήγνυσιν δὲ πᾶν ῥέεθρον ἁγνοῦ Στρυμόνος.

τὸ: τοῦ G. Ε. P. Rob. Scripsi τό. Ita ante multos annos conieceram. Confirmavit M. qui τὸ a pr. manu habet: id secunda manus in τοῦ mutavit, sed antiquam scripturam ita in margine revocavit, τὸ. Ad πᾶσαν αίαν explicationis caussa poeta addidit τὸ πρὸς δύνοντος ἡλίου.

NA: Euripides apud Dionys. Hal. de comp. verb. pag. 54. ed. Schaef. (Matth. fr. inc. trag. XCVIII.) ὦ γαῖα πατρίς, ἣν Πέλοψ ὁρίζεται.

Περραίβων: περραίνων G.

τήν τε: τήνδε Μ. τήνδε G. E. Rob. Correxit Stanleius.

τῶνδε τἀπὶ τάδε: των δετ᾽ ἄπειτα δὲ Μ. τῶνδέτ᾽ ἔπει ταδὲ G. τῶνδε τ' ἄπειτα δὲ Rob. Correxit Canterus. Potuit scribere poeta, quod coniecit Butlerus, τῶνδε γ᾽ ἀπέδων κρατῶ. Sed recte se habet τἀπὶ τάδε, neque est quod quis de numero dubitet. Nam pro uno vocabulo est τἀπὶ τάδε, ut, cui oppositum est, ἐπέκεινα. Significat autem ἐπὶ τάδε cis, ut ἐπὶ τάδε Φασήλιδος apud Isocratem in Paneg. §. 118. in Areopag. §. 80. in Panathen. §. 59. dictumque est de tempore, ut sit usque adhuc, in Euag. §. 37. Plane ut in Aeschyli versu Lucianus Charonte c. 5. vol. I. p. 496. τὰ ἐπὶ τάδε τοῦ Ἴστρου.

ἐκ πέρας Ναυπακτίας: Libri ἄπις γὰρ ἐλθὼν ἐκ πέρας ναυπακτίας. Turnebus, quum Asulanus in Aldina χώρας pro πέρας posuisset, scripsit χώρας γὰρ ἐλθὼν Απις ἐκ ναυπακτίας. Affert hunc versum Eustathius ad Dion. 414. Idem ad Il. p. 306, 23. πέρα γὰρ ἡ γῆ κατὰ γλῶσσαν. Meminit huius vocabuli etiam p. 84, 4. et 1475, 42.

βροτοφθόρων: βροτοφόρων Μ. a m. prima, ut videtur.

τὰ δὴ: τὰ δὲ Μ. G. E. Rob. τὰ δὴ Turnebus.

μιάσμασιν: μιάσμασιν cum ν M. G. Rob.

χρανθεῖσ᾽: χρανθεῖσ Μ. G. χρανθεῖσ᾽ Rob.

μηνιτὰ ἄκη: μηνεῖται ἄκη M. G. E. Rob. μήνη καὶ δάκη Turn. Scripsi μηνιταῖς ἄκη, quod solamina irae significare puto.

δράκονθ᾽ ὅμιλον: δράκονθ' prius δράκωνθ' in M. fuisse videtur, ὅμιλον vocabuli ultima syllaba in rasura est.

ἀμέμπτως Ἄπις: μέμπτως ἄπεισ Μ. Ε. μέμπτως ἔπεισ' G. ante correctionem, μέμπτως ἄπις correctus. μεμπτώς ex P. affertur. ἀμέμπτως ἄπις Rob.

ποτ' ἀντίμισθον: πονταντινεισθον M. G. P. ποντανινοισθον Ε. πονταντινεισθον Rob. πότ' ἀντίμισθον Turnebus. Si ποτέ recte se habet, sententia haec sit necesse est, assecutum esse Apim ut memoria aliquando ei pro mercede esset.

ἔχουσ᾽: ἔχον δ᾽ ἂν M. G. E. in margine habentes γρ. ἔχουσαν. Εt ἔχουσαν Ald. Turn. ἔχεις δ᾽ ἂν Rob. ἔχουσ᾽ ἂν vulgatum inde a Victorio. Librorum scripturam ἔχον δ᾽ ἂν ἤδη antiquus librarius non recte in ἔχουσ᾽ ἂν ἤδη mutavit. Arguit ea potius ἔχοντες ἤδη scriptum fuisse, quo rex chorum una cum patre eius Danao complectitur.

γένος τ᾽ ἂν: γένοιτ' ἂν M. G. E. P. codex Robortelli. γένος τ᾽ ἂν Rob.

λέγοις πρόσω: λέγοι πρόσωσ (προσωσ Μ.) M. G. E. Ρ. λέγοις πρόσω Rob.

γε μὲν δὴ: γε μὲν Μ. a m. prima, a secunda γέ μιν ut G. E. Ρ. γε μὲν cod. Robortelli et Robortellus.

ῥῆσιν: δηρίσιν Μ. G. Ε. δήρσιν codex Robortelli. δὴ ῥῆσιν Sophianus, et affertur ex P. Brevitatis amantes Argivi. Sophocles Acrisio apud Stobaeum LXXIV. 28. ἄλλως τε καὶ κόρη τε κἀργεία γένος, αἷς κόσμος ἡ σιγή τε καὶ τὰ παῦρ᾽ ἔπη. Idem Vlixe furente apud scholiastam Pindari ad Isthm. VI (V.). 87. πάντ᾽ οἶσθα, πάντ᾽ ἔλεξα τἀντεταλμένα· μῦθος γὰρ Αργολιστὶ συντέμνειν βραχύς.

προςφύσω: προσφήσω Rob. Proprie Eudocia de Cerbero p. 255. καὶ οὐρὼν προςπλάττουσιν αὐτῷ δράκοντος, ἐπὶ δὲ νώτων προςφύουσιν ὄψεων κεφαλάς. Metaphorice Aristophanes Nub. 371. τοῦτό γέ τοι δὴ τῷ νῦν λόγῳ εὖ προςέφυσας, ubi schol. ἥρμοσας. Haec omnia, inquit, ita sermoni aptabo, ut vera esse appareat.

ἄπιστα: ἄπειστα M. G. Rob. ἄπιστα iam Ald.

ὅπως: ὅπω, ut videtur, M. a m. prima.

γυναιξίν ἐστε: γυναιξὶ δ᾽ ἐστὲ Μ. G. E. Rob. Correxit Turnebus.

θρέψειε: θρέψειεν Μ. G. E. Rob. Correxit Turnebus.

Κύπριος: κύπρις Μ. a m. prima. Herodotus VII. 90. τουτέων δὲ τοσάδε ἔθνεά ἐστι, οἳ μὲν ἀπὸ Σαλαμῖνος καὶ Αθηνέων, οἳ δὲ ἀπ' Αρκαδίης, οἳ δὲ ἀπὸ Κύθνου, οἱ δὲ ἀπὸ Φοινίκης, οἳ δὲ ἀπ' Αιθιοπίης, ὡς αὐτοὶ Κύπριοι λέγουσι. V. Meurs. in Cypro I. 6.

εἰκὼς: εἰκὸς Ald. Turn. εἰκὼς G. ut ceteri.

Ἰνδάς τ': Ἰνδούς τ' etiam M.

ἀκούων: ἀκούων M. G. E. ἀκούω Rob.

ἱπποβάμοσιν: ἱπποβάμοισιν Μ. G. E. Rob. ἱπποβάμοσιν Turn.

οἶμαι: Libri εἶναι. Quum libri veteres in praecedente versu ἀκούων habeant, scripsi οἶμαι, quod etiam Burgesius coniecit. Alioqui aliquid intercidisse putandum esset.

ἀστραβιζούσας: ἀστραβιζούσας Μ. P. sed in M. inter σα et ς littera erasa. ἀστραβιζούσαις G. Ε. Rob. Ἱπποβάμοσιν καμήλοις quum vectas dicit, nihil aliud vult quam camelis equorum instar utentes.

καὶ τἄν: καὶ τὰς M. habere dicitur et habent Rob. Turn. καὶ τὴν G. Non potuit has totam gentem Amazonum dicere. Bene factum quod τὰν in G. conservatum καιτάν scribendum ostendit. Vereor autem ne τὰν etiam M. habeat. Revocat se et quasi interpellat rex, quamquam, inquiens, Amazones vos esse crederem, si arcu armatae esselis.

κρεοβόρους: κρεοβρότους δ' Μ. G. Rob. κρεωβρότους δ' E. Delevi particulam, quam Porsonus in τε mutaverat. Κρεοβόρους vir doctus apud Butlerum et Lobeckius Paralip. p. 260. merito repudians Stanlei κρεοβότους. De re Diod. Sic. III. 53. et Eustathius p. 402, 38. ex eoque Eudocia p. 38. Σαυρομάτας dictas esse tradentes, quod lacertis, testudinibus, aliaque carne vescerentur, spernentes μᾶζαν.

ἤκασα: εἴκασα Rob.

διδαχθεὶς δ᾽: Libri διδαχθείς. Recte Abreschius δ' addidit.

τῇδ᾽ ἐν Ἀργείᾳ: τῇ ἰδεῖν ἀργείαι Μ. τῇ ἰδεῖν ἀργείᾳ G. E. et codex Robortelli. In P. deesse aliquid et legi ἰδεῖν dicitur. τῇδ᾽ ἐν ἀργείᾳ Sophianus. De hoc Ius sacerdotio egit Stanleius, comparans verba Apollodori Ι. 1, 3. ταύτην ἱερωσύνην τῆς Ἥρας ἔχουσαν Ζεὺς ἔφθειρεν, et Hesychii, emendata a Scaligero ad Eusebium p. 24. Ἰὼ Καλλίθυια ἐκαλεῖτο ἡ πρώτη ἱέρεια τῆς Ἥρας.

ἦν ὡς μάλιστα: Libri ἣν ὡς μάλιστα. Aberrarunt critici atque interpretes a vera ratione, non animadvertentes, quod in omni hoc diverbio tenendum est, cognita habere regem ea de quibus quaerit et quaerere dumtaxat ut exploret verane an falsa dicant virgines. Scripsi ἦν ὡς μάλιστα, et hunc versum cum sequente regi tribui, qui duobus chori versibus totidem versibus respondet.

ταμπαλάγματα: καὶ κρυπτά γ' ἥρας ταῦτα παλλαγμάτων M. G. P. E. ἥρας ταῦτα παλαγμάτων ex codice affert Robortellus. Ex coniectura Robortellus ταῦτα παλλακισμάτων, Turnebus ταῦτα τῶν παλλαγμάτων. Scholiastae adnotatio αἱ περιπλοκαί corruptumque Hesychii ἐμπαλούγματα, αἱ ἐμπλοκαί monstrare poterant scribendum esse quod posui. Amplexus dicit: nam ἐμπαλάσσεσθαι est implicari, ut apud Herodotum VII. 85. et Thucydidem VII. 84. aliosque. Ἄκρυπτα est apud Euripidem Androm. 836.

βοῦν τὴν: βού την, erasa ante τ littera, Μ. βούτην G. E. Rob. βοῦν τὴν Canterus.

οὐκοῦν: οὐκοῦν Μ. G. οὐκ οὖν Rob.

πρέποντα: πρέποντας Μ. G. Ε. τρέποντα Rob. πρέποντα Turnebus.

βουθόρῳ: βουθούρῳ Rob.

τί δῆτα πρὸς ταῦτ᾽ ἄλοχος ἰσχυρὰ Διός: τί δὴ προσταῦτα (πρὸς ταῦτα G. E. codex Robortelli) λόχοις χυράδιος (χυράδιος Ε. ὀχυρὰ διός, littera ὦ puncto nolata, G. χυραδίους codex Rob.) M. G. E. codex Robortelli. τὶ δὴ πρὸς ταῦτ᾽ ἄλοχος ἥρα διὸς Rob. τί δῆθα (sic) πρὸς ταῦτ᾽ ἄλοχος ὀχυρὰ Διός Turn. τί δῆτα Victorius. ἰσχυρὰ Pauwius.

πάνθ': τοπάνθ' M. a m. prima.

κατέκτανεν: Libri κατέκτανε.

τί δ' οὖν ἔτευξεν ἄλλο: τί οὖν ἔτευξε δ᾽ ἄλλο M. G. E. Rob. τί οὖν ἔτευξεν ἄλλο Turnebus. Reposito in sedem suam δέ scribendum erat τί δ᾽ ; οὐκ ἔτευξεν ἄλλο δυςπότμῳ βοΐ;

οἱ πέλας: οἱ νείλου πέδας M. G. E. Addunt οἶμαι παῖδες Μ. γρ. παῖδες G. Ε. οἱ νείλου παῖδες P. Rob. οἱ Νείλου πέλας Turnebus. Absurdum est dici quo nomine Aegyptii asilum vocent, praetereaque falsum vocari potuisse οίστρον, quod Graecum nomen est. Virgilius Georg. III. 147. cui nomen asilo Romanum est, oestrum Graii vertere vocantes. De asilo copiose Bochartus in Hierozoico IV. 24. Puellae μύωπα, quod similis bestiolae nomen est, dicebant. Eas monet rex ad Inachum ei nomen oestro esse. Apertum est quam exiguum discrimen sit inter OINƐIΔΟΥ et ΙΝΑΧΟΥ.

ἐκ γῆς: Libri ἐκ τῆς. Correxit Canterus.

συγκόλλως: συγκόλως G. Rob. et fortasse a m. prima M. qui nunc συγκόλλως habet.

κἀπὶ: και πι Μ. καὶ ἐπὶ G. κἀπὶ Rob.

NA: Non dubitari potest quin versus exciderit.

φιτύει: Libri φυτεύει. Correxit Scaliger.

τίς οὖν: Libri τι οὖν. Correxit Stanleius.

Λιβύη, μεγίστης ὄνομα γῆς καρπουμένη: λιβύη μέγιστον γῆς καρπουμένη M. G. Ε. οὗ λιβύη Rob. Emendavit Porsonus, in eo errans quod Robortelli ov in ou mutatum pro terminatione habuit versus qui ante hunc excidit. Nam illud ov nihil est nisi mala coniectura Sophiani. Versum 301. excidisse primus animadvertit Stanleius.

βλάστημον: βλάστιμον Rob. Hoc dicit, τίν οὖν ἄλλον λέγεις, τῆσδε βλάστημον; quemnam porro memoras, qui ex hac sit prognatus?

πατέρα: πατρὸς pro πατέρα, typographi error in Aldina, fecit ut Turnebus daret πατρὸς οὐδ᾽ ἐμοῦ πατρός.

NA: Apertissimum hic est de notis sibi rebus quaerere Danaum.

τὸ πάνσοφον: Strabo I. 15. p. 23. ex Polybio homines inventis nobiles memorans, καὶ θάπερ Δαναὸν μὲν τὰ ὑδρεῖα τὰ ἐν Αργει παραδείξαντα, Ατρέα δὲ τοῦ ἡλίου τὸν ὑπεναντίον τῷ οὐρανῷ δρόμον, μάντεις τε καὶ ἱεροσκοπουμένους ἀποδείκνυσθαι βασιλέας· τούς θ᾽ ἱερέας τῶν Αἰγυπτίων καὶ Χαλδαίους καὶ Μάγους σοφίᾳ τινὶ διαφέροντας τῶν ἄλλων ἡγεμονίας καὶ τιμῆς τυγχάνειν παρὰ τῶν πρὸ ἡμῶν. Quae breviter repetens Eustathius p. 1645, 56. scribit ὅτι δὲ οὐ μόνον Αἰόλος ἐτιμήθη διὰ σοφίαν καὶ εὑρεσιν τοῦ χρησίμου, ἀλλὰ σὲν ἄλλοις μυρίοις καὶ Δαναὸς ὡς παραδείξας τὰ ἐν Ἄργει ὑδρεῖα ὁ γεωγράφος λέγει καθὰ καὶ ἕτεροι. Itaque frustra τὸ πάνσοφον in dubitationem vocatum est.

Δαναός· ἀδελφὸς δ᾽ ἐστὶ πεντηκοντάπαις: Libri δαναὸς δ᾽ ἀδελφός ἐστιν πεντηκοστόπαις, nisi quod πεντηκοντόπαις Ρ. Δαναός· ἀδελφὸς δ᾽ ἐστι Scaliger, et ἐστι iam Victorius. πεντηκοντάπαις Heathius. V. ad Prom. 855.

καὶ τοῦδ᾽ ἄνοιγε: καὶ τοῦ δαναοίγε M. G. E. Rob. Emendavit Porsonus.

τοὔνομ᾽ ἀφθόνῳ: τούνομαφώνω Μ. a m. prima, a m. secunda τούνομ᾽ ἀφώνω ut G. E. Ex P. ἀφθάνῳ adnotatum. τοὔνομ᾽ εὐφώνῳ Turnebus ex coniectura. τούνομ' αφθόνω Robortellus.

Αἴγυπτος. εἰδὼς δ᾽ ἀμὸν: αἴγυπτος δ᾽ εἰδὼς δ᾽ ἁμὸν Μ. G. αἴγυπτον δ᾽ εἰδὼς δ᾽ ἀμὸν Rob. Αίγυπτος· εἰδὼς δ᾽ ἁμὸν Turnebus.

ἀντήσας: ἀνστήσας M. G. E. et Faehsio teste P. ἀνθήσας teste Butlero. ἀνστήσης Rob. ἀνστήσῃς Vict. In M. G. E. adscriptum ἀντήσας, quod verum est. Id hic agendum erat Danaidibus, ut se Argivas origine esse docerent. Sophocles Antig. 981. ἃ δὲ σπέρμα μὲν ἀρχαιογόνων ἄντασ Ερεχθειδῶν.

δοκεῖτε δή μοι: δοκεῖτέ μοι M. G. Ε. δοκεῖτε γεμοι Rob. δοκεῖτε δή μοι Turnebus.

λιπεῖν: λειπεῖν Μ. a m. prima.

αἰόλ': alóv G., alóy Ald.

δ᾽ ἴδοις: δείδοις Μ. G. δίδοις Rob. δ' ίδοις Turnebus.

πτερόν: πότερον Μ. G. Ε. Ρ. πότε Rob. πτερόν Turnebus.

ἐπεὶ τίς: ἐπεί τις M. G. Rob. ἐπεὶ τίς Turnebus.

κέλσειν ἐς: κέλσειεν ἐς M. G. E. P. κέλσειν ἐς Rob.

ἐγγενὲς: ἐγγενές M. G. E. Rob. εὐγενές Ald. Turn. Vict. Restituit ἐγγενές Canterus.

ἔχθει μεταπτοιοῦσαν: έχει μεταπτοίουσαν M. G. Ε. ἐκεῖ μεταπτοίουσαν Rob. Correxit Turnebus.

τί φῂς: τι φησ' Μ. a m. prima, a secunda τί φήσ.

λευκοστεφεῖς: νεοστεφεῖς pro λευκοστεφεῖς Ε.

νεοδρέπτους κλάδους: νεοδρέπτοις κλάδοις M. a m. prima. νεοδρέστους κλάδους G.

φίλων ὠνοῖτο: φίλους omnes. ὠνοῦτο Turn. ὤνοιτο ceteri. Torsit interpretes vulgata scriptura τίς δ᾽ ἂν φίλους ὠνοῖτο τοὺς κεκτημένους? At istud φίλους est φιλοῦσ', ab interprete vel sciolo librario, quoniam femina loqueretur, scriptum pro φιλῶν. Sane, inquiunt, odimus: quis enim amans sili emat quibus serviendum sit? Ceterum Antiatticista p. 102,20. κυρίαν οὔ φασι δεῖν λέγειν, ἀλλὰ κεκτημένην· τὸν δὲ κεκτημένον μὴ λέγεσθαι ἀντὶ τοῦ δεσπότου. Refutat etiam Aristophanes Pluti v. 4.

οὕτως: οὕτως Μ. G. Rob. οὕτω Turnebus.

μεῖζον: μείζων M. a m. prima.

ναὶ δυςτυχούντων γ' εὐμαρὴς ἀπαλλαγή: καὶ δυστυχούντων τ᾽ εὐμαρὴς ἀπαλλαγή Μ. G. E. Rob. In M. τ' (non γ) posterius additum videtur. Vulgo inde a Turnebo καὶ δυςτυχούντων γ' εὐμαρὴς ἀπαλλαγή. Id confirmantis regis verba esset. At chorus aegre fert, quod rex declinare videtur opis ferendae officium.

μὴ ἐκδοὺς: Libri μὴ ἐκδῷς. Correxerunt Schützius et Porsonus Adv. p. 161. (141.)

αἴρεσθαι: αἴρεισθαι Μ. non certo ει et ut supra accentus deletus sit, quem primae syllabae m. secunda adiecit. αἴρεσθαι G. ἄρασθαι Rob.

πόλεμον νέον: πόλεμον νέον hic et v. 913. non dicit quasi prius aliquod gestum sit bellum, sed temere et secus quam par est susceptum. Eodem modo v.986. εἰ γάρ τι μὴ θεοῖς βεβούλευται νέον, et v. 60. νέοικτον οἶτον.

εἴπερ γ' ἀπ᾿ ἀρχῆς: εἴπερ δ᾽ ἀπαρχῆς Rob.

κοινωνὸς ἦν: κοινὸς ἦν M. (in quo ος ἦν in rasura et G. E. P. codex Robortelli. Emendavit Sophianus.

πρύμναν πόλεος ὧδ᾽ ἐστεμμένην: πρύμναν πόλεως ὧδ᾽ ἐστεμμένη M. G. E. codex Robortelli. πρύμνα πόλεως ὧδ᾽ ἐστεμμένην Rob. πρύμναν πόλεος δ᾽ ἐστεμμένην Turn. Πρύμναν πόλεος gubernatores urbis deos dicit ramis supplicum ornatos.

πέφρικα: πέφυκα M. G. P. πέφρικα Rob.

λεύσσων: λεύσων Μ. Rob.

τάσδ᾽ ἕδρας κατασκίους: τὰςδέδρακατασκίους Μ. τοὺσδέδακατασκίους G τοὺς δ᾽ ἑδρακότας βίους Ρ. τὰς δ᾽ ἕδρας κατασκίους Rob. Emendate Vict.

τέκος: τέκος etiam M. sed ut a m. prima τόκος scriptum fuisse videatur.

με: μέγαν Μ. G. E. P. Rob. Correxit Stephanus.

ἱκέτιν: ἱκέτιν Μ. sed ut prius ἱκέτην fuisse videatur, et E. P. Rob. ἱκέτην G.

λυκοδίωκτον: λευκόδεκτον M. G. E. P. λευκόστικτον Rob. λυκοδίωκτον scribendum esse monui in Opusc. IV. p. 340. Firmat scholiastes, mox ad βοτῆρι v. 338. adnotans τῷ ἑαυτῆς βοτῆρι σημαίνουσα τοὺς διωγμούς. Incredibilis stupor fuit, qui tam diu absurdissimum epitheton λευκόστικτον tulerat, non cogitans qualia epitheta nequeant ornatui inservire.

ἂμ πέτραις: ἀμπέτραις, litteris ετ in rasura, M. ἀμπέτραις G. Rob. ἀμπέστραις Ε.

ἠλιβάτοις, ἵν᾽ ἀλκᾷ: ἠλιβάτοισιν ἀλκαι Μ. ι a m. secunda addito. ηλιβάτοισιν, ἀλκᾷ Rob. ἠλιβάτοισιν ἀλκὰ G. Correxit Valckenarius ad Phoen. 215.

μέμυκε: μέμυσκε Rob.

βοτῆρι: βατῆρι Ε.

ὁρῶ: ὁρῶσα Ε.

κλάδοισι: Post κλάδοισι aliquid erasum in M.

νεοδρόποις: νεοδρέπτοις Ρ.

νεύονθ᾽ ὅμιλον τόνδ': Libri νέον θ' όμιλον. Emendavit Bambergerus. Non sunt autem rami nutantes intelligendi, sed dii, ut qui ramis ornati nefas esse ostendunt repudiare supplices. Praeterea τῶνδ᾽ in τόνδε mutavi.

NA: Hesychius ἀστόξενοι, οἱ γένει μὲν προςήκοντες, ἐπὶ δὲ γῆς ἀλλοδαπῆς γεγονότες. οἳ δὲ τοὺς ξένους μὲν ὄντας, ἐπὶ τιμῇ δὲ ἀστοὺς γενομένους. Pollux III. 60. ἀστόξενος δὲ κατὰ μέν τινας ὁ αὐτὸς τῷ ἰδιοξένῳ, κατὰ δέ τινας ὁ γίνει μὲν ξένος, τιμῇ δὲ ἀστός· ἐνίοις δὲ δοκεῖ ὁ φύσει μὲν ἀστός, δόξῃ δὲ ξένος, ὡς Δαναός Ἀργείοις, ἀπὸ Ἰοῦς τῆς Ἀργείας ἔχων τὸ γένος. V. Ruhnk. ad Tim. p. 57.

κἀπρομηθήτων: κἀπρομυθήτων vulgo inde a Turnebo. Libri καπρομηθήτων. De differentia pluralis et singularis in his locutionibus dixit Lobeckius ad Aiacem p. 331.

ἴδοιτο δῆτ᾽ ἄνατον: Libri ἰδοῖτο δῆτα τὰν ἄνατον. Turn. ἴδοι τὰν ἄνατον. Correxit Pauwius.

κλαρίου: ἱλαρίου G. Pausanias VIII. 53, 9. τὸ δὲ χωρίον τὸ ὑψηλόν, ἐφ᾽ οὗ καὶ οἱ βωμοὶ Τεγεάταις εἰσὶν οἱ πολλοί, καλεῖται μὲν Διὸς κλαρίου, δῆλα δὲ ὡς ἐγένετο ἡ ἐπίκλησις τῷ θεῷ τοῦ κλήρου τῶν παίδων εἵνεκα τῶν ᾿Αρκάδος.

γεραιόφρων: Libri γεραφρόνων. Turnebus γέρων ὤν. Scribendum esse γεραιόφρων vidit etiam Burgesius. Audacius rupes οἰόφρων dicitur v. 764.

αἰδόμενος οὐ πενεῖ καλλιπότμου τύχας. ἱεροδόκα πέλει θεῶν λήματ᾽ ἀπ᾽ ἀνδρὸς: αιδόμενος Μ. G. αιδούμενος Ald. Rob. Turn. οὖνπερ ἱεροδόκα θεῶν Μ. G. E. Rob. οὗπερ ἱεροδόκα θεῶν Turnebus. In librorum scriptura scholiastae indicio, qui οὐ πτωχεύσεις adscripsit, latere où πενεῖ indicavi in praefatione Ionis Euripidei p. XIV. Excidit qui sequebatur dochmiacus, ea sententia quam his verbis, καλλιπότμου τύχας, indicavi. Alteram in hoc versu lacunam, quae post ἱεροδόκα est, addito πέλει explevi.

λήματ': λήματ' Μ. G. Rob. λήμματ' inde a Turnebo vulgatum.

ἀπ᾽ ἀνδρὸς: ἀπ' ἀνδρὸς etiam M.

μελέσθω: μελέσθων G.

ἐκπονεῖν: ἐκπνοεῖν Μ. G. E. Rob. In M. κ ita scriptum ut σ legi possit : inde εἰςπνοεῖν Ρ. ἐκπονεῖν Turnebus.

πάρος: παρακρος Μ. παρ' ἄκρος G. Ε. Ρ. codex Robortelli. πάρος Sophianus.

ἀστοῖς δὲ πᾶσι τῶνδε: Libri ἀστῶν δὲ πᾶσι τοῖσδε. Emendavit Scaliger.

νεύμασιν: Libri νεύμασι. Correxit Pauwius.

θρόνοις: χρόνοισι M. G. E. codex Robortelli. θρόνοισι Sophianus. θρόνοις Pauwius.

ἄγος: ἄλγος M. G. Ρ. ἄγος Rob.

μὴ δρᾶσαί τε: μηδράσητε Μ. μὴ δράσητε G. P. μὴ δράσαι τε Rob.

ἐπισκόπει: ἐπισκοπεῖ M. G. ἐπισκόπει Rob.

μένει: μένοι Rob.

ἱκτίου: Libri ἱκταίου, nisi quod M. ϊκταίου. Guil. Dindorfius ἱκτίου, forma probabili. Noluit poeta ἵκτορος dicere, quia sequitur vox in ος terminata.

δυςπαράθελκτος: ὦ δυσπαρθέλκτοις Μ. in quo δυσπαρθενήτοις adscriptum est. ὠδυσπαρθέλκτοις G. δυςπαραθενήτοις Ρ. τοῖς δυσπαρθέλκτοις Rob. Emendavit Schutzius.

εἴ τοι: εἴ ποι G.

NA: Post πόλεως distinguendum esse vidit Marckscheffelius p. 215.

τίς ἂν τοῖςδ᾽ ἀντιωθῆναι θέλοι: τίσδ᾽ ἂν τοῖσδ᾽ (δ' a m. secunda) αντιωθῆναι θέλει (ultimae syllabae a m. secunda supra adscripto οι) M. τίς δ᾽ ἂν τίς δ᾽ ἀντιωθῆναι θέλοι G. τίσδ᾽ ἂν τοῖς δ᾽ ἀντιωθῆναι θέλοι Rob. τίς ἂν τίς ἀντ. θέλοι Turn. Emendate Vict.

δεῖ τοί σε: δεῖ τοῖσε G. et sic M. a m. prima habuisse videtur.

ἔχουσι: ἔχουσιν Μ. G. Rob. ἔχουσι Turnebus.

μή τί πότ᾽ οὖν: μήτι ποτ' οὖν Μ. G. Rob. μήτ' οὖν ποτ᾽ οὖν Ald.

ὑποχείριος: ὑποχέριος Μ. G. P. υποχείριος Rob.

κράτεσιν: κράτεσσιν G.

φυγᾷ: φυγαὶ Μ. G. E. φυγάς Rob. φυγῇ Turn. φυγᾷ Victorius.

εὔκριτον: ἔκκριτον Rob.

κρῖμα: κρίμα priore vocali in rasura M.

κοὐ μή ποτε: Libri καὶ μήποτε. Canterus μὴ καί ποτε. Recte Wordsworthius κοὐ μή ποτε.

εἴ πού τι μὴ τοῖον τύχοι: εἴπουτι καὶ μὴ τοῖον τυχθῆ (τυχθῇ G. Ε.) M. G. E. Rob. εἴ που τὶ μὴ τοῖον τύχῃ Turn. τύχοι Porsonus.

ἐπήλυδας: εἰπήλυδας M. in quo prius fuerat επήλυδας ut in G. ἐπήλυδας Rob.

ἀμφοτέροις: Libri ἀμφοτέρους. Correxit Schutzius.

ἑτερορρεπής: ἑτερορεπής M. a m. prima.

τί τῶνδ᾽ ἐξ ἴσου ῥεπομένων: τί τῶνδεξισου ρεπομένων Μ. G. τί τῶνδε ἐξῆς οὐρ᾽ ἑπομένων Rob. Correxit Victorius. Notandum ἑπομένων forma media. Μεταλγεῖν proprie est post aliquid vel post aliquem dolere, ut μεταστένομαι σὸν ἄλγος in Medea Euripidis v. 996. Id hic idem fere quod paenitere. Fallitur Schaeferus ad Medeae versum in editione Porsoniana simul lugeo cum Elmsleio interpretans μεταστένομαι illic et in Hecuba v. 214. μετακλάομαι. Nam est potius ibi secundum aliquem lamentari, quod est altero praeeunte.

ἔρξαι: έρξαι G.

ᾠνωμένον: ὠνωμένων M. G. P. E. ὀνωμένων Rob. οἰνωμένον Turn. Correxit Porsonus.

αὐτοῖσί θ' ἡμῖν: αὐτοῖσί θ' ὑμῖν E.

NA: Apud Herodianum περὶ διχρόνων in Crameri Anecd. Oxon. III. p. 298, 23. sive in regulis prosodicis a me editis p. 447. et apud Draconem p. 41. haec leguntur, τὰ εἰς ις λήγοντα βαρύτονα ἀεὶ συστέλλει τὸ ι, κόνις, δῆρις, μάντις, ὄρχες, ὄφις, λάτρις, ὄρνις· Αριστοκλῆς δὲ ἐν τῷ περὶ διαλέκτων φησὶν Ἀττικοὺς ἐκτείνειν. Id in κόνις, ὄφις, ὄρνις cadere certum est: δήρις qua mensura apud Atticos sit, nullum memini documentum.

πανώλεθρον: πανόλεθρον G. Rob.

ξύνοικον θησόμεσθ': ξύνοικον θησόμεθ' M. Rob. ξύνοισιν θήσομεν G. ξύνοικον θησόμεσθ' Victorius.

ὃς οὐδ᾽ ἐν: ὡς οὐδὲν M. Rob. ὡς οὐδ᾽ ἐν G. Correxit Stephanus.

μῶν σοι δοκεῖ δεῖν: μῶν οὐ δοκεῖν δεῖ M. G. E. Rob. Vulgo inde a Turnebo ineptissime legebatur, repetita v. 392. sententia, μῶν οὐ δοκεῖ δεῖν φροντίδος σωτηρίου? Contrarium dici debebat, μῶν σοι δοκεῖ, ut dicta sua rex confirmaret: h. e. intelligisne nunc, opus esse accurata deliberatione?

προδῷς: προδῶς Μ. Rob. προδώς G. προδῷς Turn.

ἐκβολαῖς: ἐμβολαῖς Ε.

ὀρμέναν: ὀρομέναν Μ. ὁρωμένων G. E. Rob. Correxit Pauwius.

ἐξ ἑδρᾶν: ἐξ ἕδραν Μ. G. ἐξέδραν Rob. ἐξεδρᾶν Turn. ἐξ ἐδρῶν Vict.

ῥυσιασθεῖσαν: ουσίας θεῖσαν M. G. E. Rob. ῥυσιασθεῖσαν Turn.

φύλαξαι: φύλαξαι G.

μήτι τλῇς τὴν ἱκέτιν εἰςιδεῖν: μήτι τ᾽ ἀαΐσταν ἱκετιν (ἱκέτιν cod. Rob.) εἰσιδεῖν M. et codex Rob. μήτι τ' ἀαϊστὴν ἱκέτην εἰς ἰδεῖν G. μήτι τ᾽ ἀΐσταν ἱκέτιν κατιδεῖν Ρ. οἶμαι μήτι τλαίης τὴν ἱκέτιν margo M. οἶμαι μή τι τλαίης margo G. μήτι τλαίης margo P. μήτι τλαίης τὴν ἱκέτιν εἰσιδεῖν Rob. μή τι τὲ τλῇς Turn. μήτι τλῇς Pauwius.

ἱππηδὸν: ἱππηδὼν Μ. a m. prima et G.

πολυμίτων: πολυμήτων M. G. Ε. πολυκμήτων Rob. πολυμίτων Turnebus.

ἐπιλαβὰς: ἐπὶ λαβὰς Rob.

ὁπότερ᾽ ἂν: ὁποτέραν M. G. Rob. ὁπότερ᾽ ἂν Turn.

μένει δορὶ τίνειν: μενεδρεικτείνειν Μ. Ε. μένει δρεικτίνειν G. μένει δρεικτείνειν Rob. Latere μένει δορὶ τίνειν etiam Boissonadius et Marckscheffelius p. 213. viderunt.

ὁμοίαν: Libri ὁμοίαν. Scribendum esse ὁμοίαν vidit etiam Klansenius. Servavit hic antiquioris tragoediae sermo nonnullas Homericae dictionis formas.

ἐξοκέλλεται: ἐξωκέλλεται G.

NA: Hesychius στρέβλαι ναυτικαί, τὰ ξύλα τῶν νεῶν, ἐν οἷς διασφηνοῦνται γομφούμεναι. Proprie στρέβλαι sunt laquei paxillo iniecto torti, quibus aliquid constringitur. Simile quid significant in automais, de quibus Aristoteles in libro de motu animalium c. 7. p. 701. B. ed. Bekk. Fieri tamen potuit, ut στρέβλαι ναυτικαί apud architectos ligna dicerentur, quibus transversis costae et latera navis discunearentur simul et clavis firmatae adstringerentur, quo neque intro comprimi neque discedere possent. Illud non credo, alveum navis στρέβλαις ναυτικαῖς dici potuisse προςηγμένον, quod libri habent. Neque aptum rei verbum est προςεισμένον, etsi grammatici προςείρειν interpretantur συνάπτειν. Adscivi ex Scaligeri coniectura προςηρμένον.

NA: Vulgo haec sic scripta sunt, καὶ χρήμασιν μὲν ἐκ δόμων πορθουμένων, ἄτης γε μείζω, καὶ μέγ' ἐμπλήσας γόμον, γένοιτ' ἂν ἄλλα κτησίου Διὸς χάριν· καὶ γλῶσσα τοξεύσασα μὴ τὰ καίρια, γένοιτο μύθου μῦθος ἂν θελκτήριος, ἀλγεινὰ θυμοῦ κάρτα κινητήρια. Horum versuum in primo perversitas sententiae offensui est. Expugnata enim domo non opibus, quae iam nullae sunt, aliae possunt accedere, sed domui, quae spoliata opibus est. Confirmatur hoc eo quod ad hunc versum in scholiis adscriptum est χρημάτων, quae non videtur interpretatio, sed notatio alius scripturae esse. Scilicet scriba in antiquissimo codice χρήμασι (ita libri, χρήμασιν Vict.) pro δώμασι, δόμων autem pro χρημάτων scripserat. In altero versu veteres libri ἄτην γε μείζω, nisi Escorialensis μείζων, omnes autem καὶ μέγ' ἐμπλήσας γόμου praebent. Vulgata scriptura a Turnebo profecta est. Duplex facta est comparatio, utraque tribus versibus, utraque consimili ordine et forma sententiarum. Quare hic versus tertius esse debebat, correctus ita, ut amissae opes etiam cum incremento restitui posse dicerentur. Pariter in ultimo versu, quum, ut saepe in crasi, particula ad metrum redundare visa omissa esset, μὴ ἀλγεῖν ἅ pro ἀλγεινά erat scribendum.

θελκτήριος: θελκτηρίοις M. E. Rob. et e correctione G. in quo prius fuerat θελκτήριος, ut vulgatum est inde a Turnebo.

ὅμαιμον: ὁμαίμων Μ. a m. prima et G. E. Turn. ὁμαΐμον Μ. a m. secunda et Rob. ὁμαιμόνων Ald. ὅμαιμον Victorius.

ἦ κάρτ᾽ ἄνοικτος τοῦδ᾽ ἐγὼ παροίχομαι: Post hunc versum insertus erat hic, ἦ κάρτα νείκους τοῦδ᾽ ἐγὼ παροίχομαι. (ἦ M. a m. secunda et Turn. ἢ G. Rob. Scholiastes hunc versum ita interpretatur, καὶ τοῦτο ποιῶν ἐκτὸς ἔσομαι τοῦ νείκους θεοῖς ὑπηρετῶν. Non explicabilius hoc est quam quod alterum huius constructionis exemplum affertur ex Medea Euripidis v. 995. δύστανε, μοίρας ὅσον παροίχει. Id sic est interpungendum, δύστανε μοίρας, ὅσον παροίχει. Omnino autem orationem regis turbat hic versus. Accedit quod chori verba, πολλῶν ἄκουσον τέρματ' αιδοίων λόγων, tam ex abrupto accidunt, ut aliquid requiramus, quo adducta sit virgo, ut sic abscise regi optionem det. Eo apparet versum istum non regis esse, sed chori, intelligentis pereundum sibi esse per tergiversationem regis. Putanda est autem dux chori ad sorores suas conversa haec dicere sic ut scripsi correcta, tum autem regi respondere πολλῶν ἄκουσον τέρματ᾽ αἰδοίων λόγων.

πολλῶν ἄκουσον: πολλᾶν ἄκουσον Rob. πολλῶν τ᾽ ἄκουσον Ald. quamquam G. πολλῶν ἄκουσον habet ut Μ. πολλῶν δ᾽ ἄκουσον Turn. Removit rursus particulam Victorius.

τέρματ': τέρμα τ' Rob.

ζώνας τε, συλλαβὰς πέπλων: ζῶνας τε M. Rob. ζωνάς τε Ald. Hesychius ζώνας τε συλλαβὰς πέπλων, ἀντὶ τοῦ αἷς ζώννυμαι καὶ τοὺς πέπλους συλλαμβάνω.

τάχ᾽ ἂν γυναικὶ ταῦτα συμπρεπῆ πέλοι: τύχαν Μ. G. Ε. τύχα P. Rob. τύχειν Ald. τύχῃ vulgo inde a Turnebo. γυναικῶν omnes. Veterum librorum τύχαν ex τάχ' ἂν ortum esse intellexit Marckscheffelius p. 171. Verum non debebat γυναικῶν servare, sed scribere γυναικί. πέλοι M. Rob. et ex correctione G. in quo prius πέλει.

καλή: καλεῖ M. G. E. Rob. καλή Turnebus.

λέξον: λέξον Μ. λέξον G.

γηρυθεῖσ᾽: γηρυθείς Μ. γηρυθεὶς G. γερυθείς Ald. Correxit Turnebus.

ἔσει: Libri ἔση.

ὑποστήσεις: ὑπὸ στήσει Μ. ὑποστήσει ceteri. Correxit Wellauerus.

περαίνει: περαίνειν Rob.

πίναξι: πίναξιν M. G. Rob. πίναξι Turnebus.

ἀλλ᾽ ἁπλῶς φράσον: Libri ἀλλὰ πῶς φράσον. Similiter quidem πῶς τοῦτ' ἔλεξας in Persis v. 794. et Sophoclis Aiace v. 270. Sed quod Abreschius coniecit, ἀλλ᾽ ἁπλῶς φράσον, melius convenit cum versu qui sequitur. Quare recepi. Comparat Abreschius Prom. 611. οὐκ ἐμπλέκων αἰνίγματ', ἀλλ᾽ ἁπλῷ λόγῳ. Addere poterat Choeph. 112. ἁπλῶς τε φράζουσ', όςτις ἀνταποκτενεῖ, ubi videtur ἁπλωστί scribendum addendaque forma isla adverbii similibus in Sturzii Opusc. p. 255.

ἀπάγξασθαι: ἀπαλλάξασθαι G. pro ἀπάγξασθαι.

δακνιστῆρα: Libri μακιστήρα. In ima pagina M. adscriptum habet μακιστῆρα ἰόν. Id in G. versui 469. supra adscriptum est. Hesychius μακίστης, βέλος, τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ μεγάλου. Longum sermonem Aeschylus dixit μακιστῆρα μῦθον in Persis v. 699. Quod Stanleius, cuius adnotatio omissa est in Butleri editione, scripsit, malle se μαστικτῆρα legere, sumptum est ab Aurato. Eadem opera coniici poterat λακτιστήρα, nisi scholiastae adnotatio, ἤκουσα λόγον καρδίας δηκτικόν, ostenderet scriptum fuisse δακνιστήρα. Quod in Persis est v. 569. στένε καὶ δακνάζου, non adhibeam ut δακναστῆρα praeferam. Tales formae finguntur a poetis prouti cuique loco accommodatae videntur. Similiter avicula quaedam et δακνάς et δακνίς dicta est.

καὶ πολλαχῇ γε: καὶ μὴν (μὲν Ρ.) πολλαχῆ γε M. G. E. P. Rob. Delevi μὴν Turnebus,

ἐςβέβηκα: ἐσέβηκα Μ. P. E. Rob. ἐσέβηκε G. nam κ in M. obscurius. ἐσβέβηκε Turnebus. Emendavit Schutzius.

ὁμαίμοις: ὁμαίμους M. G. E. Rob. Correxit Turnebus.

NA: Choeph. 861. μάχης γὰρ δὴ κεκύρωται τέλος.

ὅμως δ᾽ ἀνάγκη: ὅμως ἀνάγκη Rob.

ἱκτῆρος: Ζητῆρος ante correctionem G.

NA: Exciderat hic versus ea sententia, quam supplevi. Neque enim sequente versu cum Aurato et Heathio scribi poterat κλάδους γε τούτους.

ἂψ: ἀἰψ Μ. αψ' ceteri. Non aptum hic αἶψα commutavi cum ἄψ, etsi id Valckenarius in Diatriba p. 139. in Attica scena prorsus inauditum esse dixit. Sed omnino huius fabulae dictio propius accedit ad Homericam.

ἄλλους: ἄλλων Ρ.

τῆς δ᾽ ἀφίξεως: τοῖς δ᾽ ἀφίξεως Rob.

κατ᾿ ἀρχῆς: καταρχῆς Μ. G.

οἰκτίσας, ἰδὼν τάδε: οἶκτος εἰσιδὼν τάδε libri. εἰκὸς Turn. Miseratio dicta pro miserante non videtur displicuisse Porsono ad Med. 139. de iterato γάρ disserenti. Scripsi οἰκτίσας, ἰδὼν τάδε. Patet autem hoc γάρ non ad proxime praegressam sententiam, sed ad illa referendum esse, μηδ' ἀπορριφθῇ λόγος ἐμοῦ.

στόλου: στόλον Rob.

εὑρεθέντα πρόξενον: εὖ ῥέόντα προσξένον Μ. εὖ ῥέοντα πρὸς ξένον G. ευρέοντα πρὸς ξένον Rob. εὖ ρέοντα πρόςξενον Turn. Emendavit Porsonus : et πρόξενον scribendum esse iam Canterus viderat.

πολυξέστους: Libri πολισσούχων ἕδρας, nisi quod v in πολισσούχων prius o fuisse videtur in M. Posui aliud epitheton. Nam scriba antiquissimi codicis ad praecedentem versum respiciens πολισσούχους scripserat. Bothius quum ex duobus versibus unum faciendum putaret hoc modo, ξύμπεμψον, ὡς ἂν θεῶν πολισσούχων ἕδρας εὕρωμεν, non videtur reputasse removeri ista ratione verba non temere posita βωμοὺς προνάους. Id enim curandum maxime erat, quod rex dixerat, ὡς ἰδωσι τῆςδ᾽ ἀφίξεως τέκμαρ πάντες πολῖται.

ἀσφάλεια δ᾽ ᾖ δι᾽ ἄστεως: ἀσφαλείας δὲ δὲ ἄστεως Μ. G. Sic etiam E. sed δι' ἄστεος, ut Rob. qui ἀσφαλεία δέ. A Turnebo profectum ἀσφάλεια δ᾽ ᾖ δι᾽ ἄστεος.

φύλαξαι: φυλάξαι M. a m. prima. Scholiastes μὴ θαρρήσας μόνος ἀπελθεῖν φοβηθῶ ὑπό τινος. Qui si haec rectius explicasset, non venisset quibusdam in mentem φόνον scribere, quod acriter tuetur Marckscheffelius p. 213. Nam ista scriptura Argivi ut proni ad caedem notarentur. Hoc dicit Danaus: vide ne, si solus per urbem eam, hominis peregrini ipsoque cutis colore stuporem facientis audacia metum civibus incutial, concursusque fiat et pulsatio, in qua facile accidere potest, ut quis eum qui minime hostis est occidat.

ἀστικούς: ἀστίκτους M. G. P. E. ἀθικτους Rob. ἀστικούς Turn.

NA: ξύμβολοι sunt obvii, ut in Prom. v. 488. ἐνοδίους συμβόλους dixit. Dubitari tamen potest an ξυμβολοῦσιν scripserit, ut in Sept. ad Theb. 334. ξυμβολεῖ φέρων φέροντα, quod Hesychius συντυγχάνει est interpretatus.

κίοι: Recte libri κίοι. Non contendam tamen non potuisse κίει scribi, quod Schutzius posuit.

δρῶ; ποῦ: δρῶ; τί Ρ.

νέμεις: νέμεις Μ. Ρ. Ε. Rob. νέμοις G. Non opus ut cum Porsono νεμεῖς scribatur.

ἐπιστρέφου: ἐπιστρέφω M. G. E. quod chorus loqui putabatur. ἐπιστρέφου Rob.

ἄλσος ἂν ῥύοιτό με: ἂν ἄλσος φύοιτό με M. a m. prima.

ἁρπαγαῖς σ᾽: ἅρπαγες ἐκδώσομεν M. G. E. Rob. ἁρπαγαῖς Turn. Pronomen addidit Porsonus.

ἀλλ᾽ ἢ: Libri ἀλλ' εἰ. Emendavit Porsonus.

NA: Fausta sit oratio fausta audienti.

φόβῳ: φόβῳ omittit Rob.

ἀνάρχων: Libri ἀνάκτων. Apertum est poetam ἀνάρκτων scripsisse. Sunt enim virgines ἄναρκτοι absente patre.

φρένα: Libri φρενί. Emendavit Heathius.

ἀλλ᾽ οὔτι δαρόν σ᾽ ἐξερημώσει πατήρ: Libri ἀλλ᾽ οὔτι δαρὸν χρόνον ἐρημώσει πατήρ. Deest pronomen, neque Aeschylus χρόνον utraque brevi in medio trimetro posuisset. Quare ἀλλ᾽ οὔτι δαρόν σ' ἐξηρημώσει πατήρ scripsi.

NA: omissi in Rob. In M. scripti sunt a m. secunda in margine, in G. in textu et iterum in margine.

πείσω: πιετω Μ. πιέτω G. in margine et P. ἐπιέτω G. in textu et Ε. πείσω Turnebus.

ποῖα: τοῖα Μ. Ρ. Ε. et in textu G. τοῖαδε G. in margine. ποῖα Auratus, quod superscriptum in P.

παραιτοῦ: παραιτῶ Rob.

πορσυνῶν: Libri πορσύνων. Correxit Heathius.

NA: Dubitari potest Πειθώ an πειθοῖ poeta scripserit.

πιθοῦ: Libri πείθου. Lobeckius ad Aiacem p. 283. prioris, p. 250. alterius editionis, ingeniose coniiciebat πείθου τι καὶ γένει σῷ ἄλευσον ἀνδρῶν ὕβριν.

τὰν μελανόζυγ᾽ ἄταν: τὰν μελανόζυγοταν Μ. των μελαναζύγαταν G. τὴν μελανοζυγάταν Rob. τὴν μελανόζυγ᾽ ἄταν Ρ. Ε. Scholiastae interpretatio, τὴν ναῦν ἐν ᾗ βλαβήσονται, omitti postularet articulum. Rectius nigros homines, qui in navi sint, respici vidit Stanleius, de quibus est v. 689. πρέπουσι δ᾽ ἄνδρες νήϊοι μελαγχίμοις γυίοισι λευκῶν ἐκ πεπλωμάτων ἰδεῖν. Inest tamen in verbis simul etiam atri mali significatio.

τὸ πρὸς γυναικῶν: Libri τὸ πρὸς γυναικῶν. Patet hoc non solum propter γένος γυναικός ferri non posse, sed etiam propterea quod Iuppiter, qui pariter ut lo generis earum auctor est, excluderetur. Quare in τò πρὸς γυναικῶν mutavi.

πολυμνῆστορ, ἐφάπτορ: Libri πολυκτίστωρ ἐφάπτωρ. Emendavi in Elem. doctr. metr. p. 232. Et ἐφάπτωρ quidem etiam Porsonus.

δίας τοι: Quod libri habent, δίας τοι, non erat mutandum. Sensus est, εὐχόμεθα γένος εἶναι ἀπὸ τῆςδε δίας γῆς, ἔνοικοι αὐτῆς.

εὐχόμεθ᾽: εὐχώμεθ᾽ Ε.

ἐπωπάς: Scholiastes ἐπωπάς interpretatur κατανομάς. Alii hoc pro ἐποπάς videntur accepisse. Recte intellexit Paleius inspectionem Argi, observantis in pascuis vitulam, significari. Sic Stephano Byzantio teste Εποπα Acrocorinthus dicebatur, quod inde Aeginam prospexisset Sisyphus.

ἁμαρτίπνοος: ἁμαρτίπνοος ante correctionem G.

ἰάπτει δ᾽ Ἀσίδος: λάπτει βασίδος M. G. et codex Robortelli. λάπτει ἀσίδος Robortellus. Correxit Turnebus.

Μυσῶν: μουσῶν M. G. Rob. Correxit Turnebus.

Λύδιά τ᾽ ἂγ γύαλα: Libri λύγιά τε γύαλα. Scripsi Λύδια τ' ἂγ γύαλα. Εt Λύδια quidem iam Turnebus.

ὅρων: ὁρῶν M. a m. prima et Rob. ορον M. a m. secunda. ὁρῶν G. E. Scripsi ὁρῶν ex margine codicis E. Nam in melicis tragici non ὁρῶν, sed ὀρέων dicunt.

Κιλίκων: κυλίκων G.

Παμφύλων τε διορνυμένα: Quod libri habent, παμφύλων τε γένη διορνυμένα, ortum videtur adscripto γένη ad corruptum παμφύλ, in quo quis φύλα sibi visus erat legere. Eiiciendum esse γένη Heathius vidit. Spondeum defendit nomen proprium.

γᾶς: τὰν M. G. Ρ. ἂν ex codice suo affert Robortellus ipse πὰρ voluit, sed in textu eius o excidit. τοὺς Turnebus. Scripsi γᾶς.

ποταμοὺς: Post ποταμοὺς M. Rob. δ' habent, non G.

ἀενάους: ἀεννάους M. G. antequam corrigerentur. Nobiles fluvii sunt Pamphyliae Cestrus, Catarrhactes, Melas, Eurymedon.

τὰν Ἀφροδίτας: τὰς ἀφροδίτης Μ. G. Rob. τῆς Αφροδίτας Turn. Scribi debebat τὰν Αφροδίτας.

ἐγκεχριμένα: ἰσικνουμένου M. sed ut ultimae duae vocales in rasura scriptae sint a m. secunda, et P. E. Rob. εἰσικνουμένη G. Nimis inepte coniuncta sunt ἱκνεῖται δ᾽ εἰςικνουμένου βουκόλου, quod scholiastes explicat ἱκνεῖται δὲ δῖον πάμβοτον ἄλσος, τοῦ οἴστρου τῷ κέντρῳ αὐτὴν διατρυπῶντος. Defenderunt tamen Marckscheffelius p. 188. et Paleius scripturam aperte a dormitante librario profectam. Lusui in similitudine verborum ibi tantum locus est, ubi aliquid ad sententiam confert. Dictioni poeticae magis hic convenit participium quo Io, quam quo asilus significetur. Talia complura inveniri possunt. Rei aptissimum videtur ἐγκεχριμένα. Prom. 564. χρίει τις αὖ με τὰν τάλαιναν οίστρος.

ὅντ᾽: τ' pro όντ' Rob.

Τυφῶ: τυφώμενος G.

ὕδωρ τὸ Νείλου: Schutzius ὕδωρ τε Νείλου. Tenendam duxi librorum scripturam, de qua recte scholiastes, ἐπεξηγήσατο δὲ τί ἐστι τὸ μένος τοῦ τυφῶ, εἰπὼν τὸ ὕδωρ τοῦ Νείλου. Tueri videtur ipse Aeschylus in versibus de incremento Nili (fr. 305.) apud Athenaeum in fine libri II. ἔνθα Νεῖλος ἑπτάρους γάνος κυλίνδει πνευμάτων ἐπομβρία, ἐν δ᾽ ἥλιος πυρωπὸς ἐκλάμψας χθονὶ τήκει πετραίαν χιόνα, πᾶσα δ᾽ εὐθαλὴς Αἴγυπτος ἁγνοῦ νάματος πληρουμένη φερέσβιον Δήμητρος ἀντέλλει στάχυν.

κεντροδαλήτισι θυιὰς Ἥρας: κεντροδαλήτοις θείας ἥρας Rob. Sed in M. θυΐας scriptum est, ita ut post ς aliquid erasum sit, et θυίας etiam G. habet. Aberratum est solo accentu. Scribendum enim erat θυιάς. Heathius κεντροδαλήμοσι. Erfurdtius κεντροδαλήτισι, quod recepi.

χλωρῷ δείματι: χλωρω δεικματι Μ. χλωρῷ δείμακτι G. χλωρῷ δείματι Rob.

βοτὸν κακόχαρι δυςχερὲς μιξόμβροτον: Vulgo ut est apud Rob. βοτὸν ἐφορῶντες δυςχερὲς μιξόμβροτον. Talem versum non scripsit Aeschylus. Genuinum vocabulum, quod nescio an assecutus sim quum non inventum alibi κακόχαρι posui, ab interpretatione expulsum esse, quoniam non intellectum erat accusativos pendere ex θυμὸν πάλλοντο, ostendit a scholiasta ad ὄψιν ἀήθη adscriptum ὄψιν ἀήθη ὁρῶντες, quod metri caussa in ἐφορῶντες esse mutatum prodit scriptura codicum M. et G. ἐσ ὁρῶντες.

τὰ δ᾽: Libri τὰν δ', sed G. ex correctione, nam prius scriptum erat τὰ δ'. Ita vel sine libro corrigendum erat.

δ᾽ ἐθάμβουν: δὲ θαμβοῦν Μ. G. Rob. Correxit Turnebus.

τίς: Libri τόδε. Correxit Canterus.

δι' αἰῶνος κρέων ἀπαύστου πράκτωρ τῶνδ᾽ ἐφάνη Ζεύς: ζεὺς αἰῶνος κρέων ἀπαύστου Μ. ζεὺς αἰῶνος κρεῶν ἀπαύστου G. Ε. κραίνων margo M. Ε. ζεὺς αἰῶνος κραίνων ἀπαύστον Ρ. ζεῦς αἰῶνος κραίνων ἀπαύστου Rob. Inter v. 557. et 558. rasurae in M. Pessimo numero legebatur Ζεὺς αἰῶνος κρέων ἀπαύστου. Nimirum quod sequens versus exciderat, nomen Iovis addendum esse vidit librarius. At id fuerat in altero versu: hunc, ut antistrophicum, δι' αἰῶνος habere oportebat. Supplevi quae deerant usitata formula. Sic in Eumen. v. 317. πράκτορες αἵματος αὐτῷ τελέως ἐφάνημεν. Sophocles Trach. 251. Ζεὺς ὅτου πράκτωρ φανῇ. 862. Κύπρις τῶνδ᾽ ἐφάνη πράκτωρ.

δύναμις: Libri βία. Non vim, quae si esset vis ab Iunone illata, indicatum id oportebat, sed miseriam desisse dicendum erat. Quare δύναμις posui.

δακρύων δ᾽ ἀποσταλάζει πένθιμον αἰδῶ: Frustra laboratum est in explicanda scriptura librorum, δακρύων δ᾽ ἀποστάζει πένθιμον αἰδῶ. Nam ἀποστάζειν non ea dicuntur, quae aliquid abiiciunt et removent, sed potius quae id conspiciendum praebent. Scribendum erat ἀποσχάζει. Πένθιμος αἰδὼς δακρύων est pudor cum dolore et lacrimis coniunctus, quod forma humana privata erat io. Vnde in Prometheo v. 643. dicit καίτοι καὶ λέγουσ᾿ αἰσχύνομαι θεόσσυτον χειμῶνα καὶ διαφθορὰν μορφῆς, ὅθεν μοι σχετλία προςέπτατο.

φυσιζόον: φυσίζωον G.

τόδε: Libri τὸ δή. Sensum perspexit Turnebus, qui hoc in τοδι mutavit. Nam v. 568 - 573. sunt verba, quae omnes homines dicere chorus ait. Recte Porsonus τόδε.

κυρήσαις: κυρήσας ante correctionem P.

ἐνδικωτέροισιν: ἐνδικωτέροισιν libri. ν abiecit Turnebus.

NA: Non in fine huius versus duas syllabas debebant excidisse dicere critici, sed dactylum in principio versus, εὖτέ γε, ut ex antistropha apparet.

μῆχαρ οὔριος: μήχα οὔριος G.

ὑπ᾽ ἀρχᾶς: Libri ὑπ' ἀρχάς. Correxit Schutzius. Perdidit operam Wunderus in censura Aiacis ab Lobeckio editi pag. 103. seqq. evicisse se ratus θοάζειν sedere significare. Redit ista opinio ad duo exempla, quorum unum hoc, alterum in principio Oedipi regis est, neutrum recte intellectum. Vt supra v. 86. seqq. chorus deos nullo labore solo nutu suo et voluntate omnia perficere dixit, in eandem sententiam hic dicit Iovem ad nullius imperium properantem, ὑπ᾿ ἀρχῆς οὔτινος θοάζοντα (properare enim debet qui imperia potentioris exsequitur), tamen celerrime efficere decreta sua: πάρεστι δ᾽ ἔργον ὡς ἔπος σπεῦσαί τι τῶν βούλιος φέρει φρήν. Referuntur ad se invicem θοάζων et σπεῦσαι. Quoniam autem ipse talis est Iuppiter, gaudet etiam facere ut debilior potentiorem vincat, neque alio superiorem locum tenente infra sit positus. Vt ipsa verba reddam, hoc dicit, sub nullius imperio properans, probat debiliorem fortioris compotiri infra, nullo superius sedente. Σέβειν probandi significatu dixit in Agam. v. 1580. Αἴγισθ᾽, ὑβρίζειν ἐν κάκοισιν οὐ σέβω, et in Eum. v. 741. τὸ μὴ ἀδικεῖν σέβοντες ἐν διαιρέσει.

κρεισσόνων: κρεῖσσον ὢν M. G. Rob. κρεῖσον ὢν E. Correxit Turnebus.

οὔτινος: οἵτινος Μ. G. οὔτινος Rob.

ἡμένου σέβει: ἠμέν οὐ Μ. ἦμεν οὐ G. E. ἡ μὲν οὐ Rob. ἡμένου εἰ σέβῃ Turn. Emendate Vict.

βούλιος: Libri δούλιος. Emendavit Auratus.

NA: Non puto construendum esse εὖ cum θαρσεῖτε, ut sit εὐθαρσεῖτε τὰ τῶν ἐγχωρίων. Illud vero non contendam, non intercidisse versum inter hos duos.

ἀγγέλλων: ἀγγέλλων Μ. a m. secunda et E. ἀγγέλων M. a m. prima et G. Rob.

ἔνισπε δ᾽ ἡμῖν: ἑνόσπερ ἡμῖν Μ. Ρ. Ε. ἔνεπε δ᾽ ἡμῖν G. ἔνισπε δ᾽ ἡμῖν Rob.

ποῖ κεκύρωται: ποι (sine acc.) κεκύρτωται Μ. ποῦ κεκύρτωται G. Ε. κεκύρτωται etiam P. ποῖ κεκύρωται Rob.

χεὶρ ὅπου πληθύνεται: χειροπληθύεται M. P. E. Rob. χειροπλη· θύεται G. Qui χεὶρ ὅπως coniecerunt ut Turnebus, vel χεὶς ὅποι ut Victorius, vel χείρ ὅπῃ ut Dobraeus, vel χείρ θ' ὅπῃ ut Dindorfius, bis idem dici fecerunt. Quare χεὶρ ὅπερ πληθύνεται scripsi.

ὡς τ᾿ ἀνηβῆσαί με: ὥστ᾽ ἂν ἡβήσαιμι Μ. G. ὡς τ᾿ ἂν ἡυλήσαιμι Rob. ὥστ᾽ ἂν ἡγήσαιμι Ε. ἀνηβῆσαί με Tyrwhittus.

γηραιᾷ: γηραιῶ Rob.

λόγον: λόγων Μ.

κἀρουσιάστους: καρυσιάστους Μ. G. καὶ ῥυσιάστους Rob. βαρυσιάστους Ε.

ξύν τ᾽: ξύν τε Rob. ξὺν Ε.

ἀσυλίᾳ: ἀσυλία Rob.

δημηλάτῳ: δημηλάτον editio Aldina Stephani Byz. in v. δῆμος.

ἔπειθε: ἔπειθεν Μ. G. Rob. έπειθε Turn.

Διὸς: ζηνός Μ. E. Rob. διός G.

προφωνῶν: Libri πρόφρων ὤν. Emendavit Canterus. Edicens, ne civitas magnam in futurum tempus Iovis iram augeat, quippe duplex a civitate piaculum aeque in hospites atque in ipsos cives commissum insanabile nutrimentum malorum fore. Nimirum et hospites supplicantes non revereri et genus cognatum repudiare impium est.

παχῦναι: γρ. πλατῦναι M. in margine et P.

πρὸς πόλεως: προπόλεως Μ. πρὸ πόλεως ceteri. Id hic nihili est. Quare correxi.

ἔκραν' ἄνευ κλητῆρος: ἔκλαναν εὐκλήτορος Μ. G. ἔκλαν ἄνευ κλήτορος Ε. ἔκραναν εὐκλήτορος Rob. Correxit Turnebus.

ἔπεισαν ... Ζεὺς δὲ κράναιεν τέλος: Libri δημηγόρους δ᾽ ἤκουσεν εὐπειθεῖς στροφὰς δῆμος Πελασγῶν· Ζεὺς δ᾽ ἐπέκρανεν τέλος. Mirum vero, auditis oratoribus factoque decreto, rursum audiri disceptationes deliberantium. Apertum est solvi contionem debuisse. Itaque ἔπεισαν scribendum erat. Deinde qui scire potuit Danaus comprobasse haec Iovem? Accedit quod id dictum est cum insolenti productione augmenti. Immo optare debebat, ut comprobaret Iuppiter. Ob eam caussam κράνειεν scripsi. Εὐπιθεῖς Blomfieldius ad Prom. 341.

λέξωμεν: λέξομεν Μ. G. Rob. λέξωμεν Turnebus.

Ἀργείοις: ἀργείους M. ante correctionem et Rob.

ξένιος ξενίου: ξενίοις ξενίου G.

ἄμεμπτον: ἀμέμπτων M. Rob. ἀμέμπτος G. Optimi libri scriptura non minus quam sententia ἀμεμπτον scribendum esse indicabat.

NA: Sept. ad Th. 686. νῦν ὅτε σοι παρέστηκεν. V. ad Soph. Ai. 802.

εὐκταῖα: εὐκτέα Rob.

γένει: γένη G.

πυρίφατον: πυρέφατον Μ. G. Rob. Correxit Turnebus.

τάνδε Πελασγίαν: Libri τὰν πελασγίαν πόλιν. Metri indicio posui τάνδε Πελασγίαν, deleto πόλιν. Trimetrum iambicum fecerat aliquis grammaticus.

τὰν ἄχορον: Libri τὸν ἄχορον. At et metrum et sententia postulabat τάν. Optat ne urbs incensa deploret caedes proeliantium. Verborum ordo ostendit haec recta oratione enuntiata sic procedere, μήποτε δὲ Πελασγία τὴν ἄχορον βοὴν κτίσειε, βοῶσα μάχλον Αρη.

βοὰν: βοᾶν G. Rob.

κτίσαι: κτίσαι, non κτίσαι, Μ. G. Rob.

ἐν ἄλλοις: ἐν ἄλλους, ut supra v. 385. εἴ πού τι μὴ τοῖον τύχοι, pro adverso, malo. Non male tamen Pauwius ενάλλοις. Theocritus I. 132. πάντα δ᾽ ἔναλλα γένοιτο.

ᾤκτισαν: ὤκτεισαν Μ.

εὔφρον᾽: εὔφρον G.

πράκτορα πάνσκοπον: Libri πράκτορά τε σκοπόν. Scholiastes Διὸς σκοπόν, τὸν Διὸς ὀφθαλμὸν τὸν πάντα σκοποῦντα, ut πάνσκοπον legisse videatur. Certe id probum est.

δυςπολέμητον, ὅςτις ἂν δόμος ἔχῃ σφ' ἐπ' ὀρόφων ἰαύοντα: Libri δυςπολέμητον ὃν οὔτις ἂν δόμος ἔχοι ἐπ' ὀρόφων μιαίνοντα, nisi quod ὃν in G. puncto subscripto delendum significatur et M. G. ἐπορόφων habent. Μιαίνοντα, quod sane ferri non potest, Schutzius in κοταίνοντα mutari volebat. Haud male: sed quoniam βαρὺς δ᾽ ἐφίζει sequitur, credibilius est simpliciter verbum quod commorationem indicaret positum fuisse. Ea caussa scripsi δυςπολέμητον, ὅςτις ἂν δόμος ἔχῃ σφ᾽ ἐπ' ὀρόφων ἰαύοντα. Pronomen σφέ addi etiam hiatus postulabat.

τοιγάρτοι: τοιγάρτι M. a m. prima.

ὑποσκίων: ὑποσκίων Μ.

τάνδε: Libri τῶνδε. Scribendum erat τάνδε, ut v. 653.

κενώσαι: κενῶσαι G.

NA: στάσις excidisse vidit Bambergerus, conferens Pers. 716. τίνι τρόπῳ ; λοιμοῦ τις ἦλθε σκηπτὸς ἢ στάσις πόλει; Magis etiam conveniunt haec in Eum. 961. τὴν δ᾽ ἄπληστον κακῶν μήποτ' ἐν πόλει στάσιν τᾷδ᾽ ἐπεύχομαι βρέμειν, μηδὲ πιοῦσα κόνις μέλαν αἷμα πολιτῶν δι᾽ ὀργὴν ποινᾶς ἀντιφόνους ἄτας ἁρπαλίσαι πόλεως.

πέδον γᾶς. ἥβας δ᾽: πέδον τᾶς ἥβας δ' Μ. Ε. πέδον τὰς ἥβας δ' G. πέδον, ἥβας Rob. Emendavit Porsonus.

μήδ' Ἀφροδίτας: μηἀφροδίτας M. sed postea δ post μη additum. μὴ ἀφροδίτας ceteri. μηδ' Αφρ. Heathius.

καὶ γεραροῖσι πρεσβυτοδόκοι προβούλοις θυμέλαι φλεόντων. τὼς πόλις εὖ νέμοιτο: Legebatur καὶ γεραροῖσι πρεσβυτοδόκοι γεμόντων θυμέλαι, φλεγόντων θ', ὡς πόλις εὖ νέμοιτο. Sed θ' ὡς πόλις mala est coniectura Turnebi: nam τῶς πόλεις M. ut e litteris aliquid supra adscriptum fuisse videatur, et G. E. Τοις πόλις, supra adscripto πόλεις, P. τως πόλις Rob. Apertum est γεραροῖσι carere substantivo, et aut γεμόντων aut φλεγόντων redundare. Nimirum φλεγόντων per errorem scriptum erat pro φλεόντων, quo verbo usus est Aeschylus in Agam. 361. 1377. Eius interpretatio γεμόντων fecit ut omitteretur substantivum. Id quum videretur προβούλοις fuisse, ad eum modum ista emendavi.

μέγαν: μέγα M. G. P. E. Rob. μέγαν Aldina.

δ᾽ ὑπέρτατον: Libri δ' ὑπέρτατον. Canterus ex mala coniectura Δί' ὑπέρτατον. Colant, inquit, Iovem, praecipue autem Iovem hospitalem. Nulla offensio est in brevi syllaba finali, alio sequente numero. Scholiastes, stulte quidem σεβόντων participium esse ratus, adscripsit τῶν γερόντων σεβόντων τὸν Δία τὸν ξένιον ὑπερτάτως.

ὃς: ὡς M. Rob. ως G. ὃς Turnebus.

δὲ φόρους γᾶς: δ᾽ ἐφόρους γᾶς Μ. G. δ' ἐμφόρους γᾶς Rob. δ᾽ ἐφ᾽ ὁρ γως Ald. Inde δ᾽ εὐόρως Turnebus. Veram scripturam δὲ φόρους γᾶς restituerunt Erfurdtius et H. L. Ahrens. Τίκτεσθαι δὲ φόρους γᾶς ἄλλους εὔχομεθ᾽ ἀεί, ne inutile sit ἄλλους, sic est intelligendum, ut neque agros steriles fieri neque arbores exarescere optet.

λόχους: λόγους M. G. E. λόχους Robortellus ex emendatione Sophiani.

μηδέ τις: μὴ θέτις G.

δαΐζων: δαΐζων M. G. Rob. δαΐζων Aldina, et δαΐζων in M. prius scriptum fuisse videtur.

NA: Libri ἄχορος ἀκίθαρις. Tum δακνογόνου Ε. ἄρην M. Rob. βοάν (βοᾶν Μ. a m. prima) τε δῆμον (δήμων Rob.) έξω παίζων M. G. E. P. Rob. Sed apud Plutarchum in Amatorio c. 16. p. 758. F. legitur ἄχαριν ἀκίθαριν δακ... γόνον ἀρ….. τᾶτε δῆμον ἐξοπλίζουσα, scilicet μανία, quam quum ἀρειμάνιον et πολεμικήν dicat scriptor, apparet eum quoque Ἄρη legisse, ut est in codicibus Aeschyli. Ex Plutarcho ἄχορον ἀκιθαριν recepit Porsonus. Scholiastes ad βοάν τε δῆμον adscripsit ἐμφύλιον μάχην. τὴν ἐπὶ τοῖς ἀπολωλόσι βοήν. Quae apertum est duo scholia esse, quorum prius ad βοάν τ' ἔνδημον ducit, quod Pauwius ponendum esse vidit. Ἐξοπλίζων Stanleius restituit. Vbi et verba singula recte se habent et constructio eorum non impedita est, intelligi putatur sententia, etiam si est obscurissima. Certant inter se hemichoria Argivis bona a diis precantes, ut non mirandum sit, si quando similia et propemodum eadem dicant. Non decebat tamen prorsus eadem repeti. Nunc v. 616. optaverant ne urbs ab hoste incensa periret, v. 652. ne peste vastaretur, v. 636. ne per seditionem mutuae caedes fierent, v. 656. optant ut morbi arceantur. Quis igitur est qui hic λοιγός dicitur? Istorum, credo, nihil, sed aliud quid. Iam quum λοιγός et ανδροκμής εἰ πόλιν δαΐζων οι ἐξοπλίζων Αρη dicatur, pugnarum et caedium caussas contineat necesse est. At et hostium invasio et civile bellum iam sunt memorata. Accedunt aliae dubitationes. Omne bellum per se est ἄχορον ἀκίθαρι, ut non apta bello haec epitheta videantur. Itaque videri fortasse poterit rectius ipse λοιγός in Aeschyli libris ἄχορος ἀκίθαρις dici, ut qui finem faciat laetitiae. Magis autem verba ista clamori conveniunt, ut iungenda quis coniiciat ἄχορον ἀκιθαριν βοάν, sicuti v. 617. τὰν ἄχορον βοάν dictum est. Tum vero delendum erit τε post βοάν, verbaque construenda hoc modo, ἐξοπλίζων ἄχορον ἀκίθαριν βοάν Αρη δακρυογόνον, hoc est excitans lugubres clamores propter lacrimabile bellum. Denique quid sibi vult βοὰν ἔνδημον? Nam quis alius quam populus lamentetur? Omnino, si βοή luctum significat, plane ineptum est eam ἔνδημον dici, quod non potest fieri quin referatur ad aliquam ἔκδημον βοήν, de qua hic cogitari non posse patet, quia peregrini atque exteri utrum doleant necne, nihil ad rem pertinet. Videntur tamen omnia recte se habere. Nam praeter bellum ab externo hoste illatum et civile bellum, quae iam commemorata sunt, relinquitur hoc, ut vel per subitas rixas vel per odia privatorum aut familiarum caedes fiant iisque etiam qui utrivis parti faveant implicentur. Eiusmodi tumultus recte λοιγός dicitur, et is quidem illaetabilem Martem et domesticum auxilium armans. Quod si haec sic intelliguntur, βοὰν ἔνδημον auxilium potius domesticum, quam luctus est, nisi forte βίαν τ' ἔνδημον scripsit. De auxilio βοή v. 700. Agam. 1309.

ἑσμὸς: δεσμὸς M. G. E. Rob. ἑσμὸς Turnebus.

κρατὸς: κράτος Μ. G. E. Rob. κράτους Turnebus.

ὁ Λύκειος: ὁ λύκιος Μ. G. E. Rob. ὄλβιος P. Emendavit Arnaldus.

πάσᾳ νεολαίᾳ: πάσαι νεολαίαι, ut prius πᾶσαι νεολαιαι scriptum fuerit, Μ. πᾶσαν νεολέα G. πᾶσα νεολέα Ρ. πάσα νεολέα Rob. πάσα νεολαίᾳ Turnebus.

καρποτελῆ: Libri καρποτελεῖ. Emendavit Stanleius.

βοτὰ γᾶς: βοτὰνος M. G. P. E. Rob. βοτὰνος Turnebus. Scribendum erat βοτὰ γῆς. Scholiastes ad πρόνομα adscripsit πρὸ τῆς πόλεως νεμόμενα. Significantur potius pecudes huc illuc, dum pabulum quaerunt, vagantes.

τὸ πᾶν τ᾽: τὸ (eraso accentu M.) πάντ' M. G. Rob. τὸ πᾶν τ' Turnebus.

θάλοιεν: Libri λάβοιεν. Inepte. Turnebus praeivit vulgatam scripturam τὸ πᾶν τ᾽ ἐκ δαιμόνων λάβοιεν. Similiter in Horatii carmine saeculari legimus di senectutis placidae quietem Romulae genti date remque prolemque et decus omne. Scripsi θάλοιεν, etsi huius aoristi non aliud prolatum video exemplum quam θάλε ex Homerico hymno in Pana v. 33. Pluralis non ad βοτά, sed ad idem significantia nomina boum, ovium, caprarum referendus est.

εὐφήμοις δ᾽ ἐπὶ βωμοῖς: εὐφήμοις δ᾽ ἐπὶ βωμοῖς Μ. G. E. P. ἀφήμοις δ᾽ ἐπὶ βωμοῖς Rob. εὔφημαν δ᾽ ἐπιβωμάν Ald. Hinc Turn. εὔφημον δ᾽ ἐπιβοῷεν.

μοῦσαν θείατ᾽ ἀοιδοί: Libri μοῦσαι θεαί τ' ἀοιδοί. Haec a me emendata esse nesciens H. L. Ahrens similiter correxit, εὔφημον et μοῦσαν θεῖεν scribens. Indicavi emendationem in Iahnii Annalibus a. 1832. vol. VI. p. 41. Marckscheffelius, qui p. 172. in eo me falsum esse scripsit, quod in codice Guelferbytano εὐφήμοις esse dixerim, vidisset, si ipse codicem inspexisset, errasse illos qui eum librum εὔφημον habere adnotarunt. Est enim in eo οις eodem compendio scriptum, quo in βωμοῖς, h. e. βωμο[ις], habetque accentus notam in η. Illud compendium quoniam non multum ab eo differt, quo αν significatur, erratum est in Aldina.

τ᾽: τ' om. Rob.

ἀστέμεια: ἀτιμίας τιμὰς Μ. G. ἀσφαλίας margo M. ἀσφαλίας τιμὰς P. Sententia et metrum dubitare non sinebant quin scribendum esset ἀρτέμεια.

τὸ δήμιον, τὸ πτόλιν κρατύνει: τὸ δήμον τὸ, (τὸ δήμον, τὸ Rob.) πτόλιν κρατύνει Μ. G. Rob. τὸ πτόλιν etiam P. habere videtur. Ex E. adnotatum δήμον, τὸ πτόλιν. Turnebus ex coniectura τὸ δήμιον. τὴν πτόλιν κρατύνει. Quum Canterus κρατύνοι scripsisset, Bambergerus coniecit τὸ δημιόν τ' εὖ πόλιν κρατύνοι. Satis erat, si hanc sententiam adsciscens τε solum posuisset, quodque per εὖ significatur dictum statuisset sequente versu. Et brevem vocalem testatur πτόλιν librorum. Ego quidem servandam iudicavi veterem scripturam. Nam quod dicit, incolumitas servet honores, id explicare videtur, indicans honores intelligendos esse popularis imperii. Quippe id, ut Atheniensis, ita effert, ut etiam regem Argivorum nihil nisi quod populus scivisset decernentem fecerit.

προμαθὶς: προμηθεὺς Μ. προμαθεις G. προμηθεύς E. Rob. Scripsi προμαθές, de qua forma eo minus dubitandum est, quod Προμαθις, nomen mulieris, in Phalaeci epigrammate est in Anthologia Palatina XIII. 27, 5. Adiectivo feminino προμηθής dixit Sophocles Electrae v. 1078

ἐγχωρίους: ἐνχωρίοις M. a pr. manu. θεοὺς ἐγχωρίους eo aptius hic memoratos apparet, quod quae hoc precantur virgines origine Argivae sunt, quae se cultu deorum Aegyptiorum abdicant, quod ipsae dicunt v. 994. Intelligendi sunt autem simul heroes. Nam lex Draconis, quam affert Porphyrius IV. de abstinentia p. ultima, ita praecipiebat, θεσμὸς αἰώνιος τοῖς Ατθίδα νεμομένοις κύριος τὸν ἅπαντα χρόνον, θεοὺς τιμᾶν καὶ ἥρωας ἐγχωρίους ἐν κοινῷ ἑπομένοις νόμοις πατρίοις, ἰδίᾳ κατὰ δύναμιν, σὺν εὐφημίᾳ καὶ ἀπαρχαῖς καρπῶν, πελάνοις ἐπετείοις.

δαφνηφόροις: δαφνοφόροισιν libri, etiam M. Correxit Schutzius.

NA: Quum tertiam diceret, poterat secundam praeterire ut quae in legibus observandis posita sponte intelligeretur. Euripides Antiopae fr. 38. Matth. τρεῖς εἰσὶν ἀρεταὶ τὰς ἔχρην σ᾽ ἀσκεῖν, τέκνον· θεούς τε τιμᾶν, τούς τε φύσαντας γονεῖς, νόμους τε κοινοὺς Ἑλλάδος· καὶ ταῦτα δρῶν κάλλιστον ἕξεις στέφανον εὐκλείας ἀεί.

ὑμεῖς δὲ μὴ τρέσητ᾽ ἀκούσασαι: ἡμεῖς δὲ μήτρες ἀεὶ ἀκούσασαι M. G. E. et codex Robortelli. ἡμεῖς δὲ μὴ τρέσαιτ' ἀκούσασαι Robortellus. ὑμεῖς δὲ μὴ τρέσητ᾽ ἀκούσασαι Turn.

ἀπὸ σκοπῆς: ἀποσκοπῆς G. Rob.

πλοῖον: τὸ πλεῖον G. Nihil mutandum. Idem est ac si dicat εὔσημον ὁρῶ.

λαίφους: λέφους G.

παραρρύσεις: παρούσεις Ε. Xenophon in hist. Gr. I. 6, 19. παραρρύματα, et 11. 1, 22. παραβλήματα vocat pelles vel crates quibus naves adversus hostem muniebantur. Suidas δέρρεις, σκεπάσματα interpretatur. Hesychius παράρυμα. Σοφοκλής Πολυξένῃ· παράρυμα ποδός, ὡς κρεμαμένων τινῶν ὑφασμάτων ἐκ τοῦ ἅρματος πρὸς κάλλος· τινὲς δὲ σχοινίον ἐν ταῖς ναυσίν· οἱ δὲ ὑπόδημα. De fune non cogitandum : dici enim debet quod ex longinquo conspici poterat. Quare istae pelles vel crates vel plutei sunt intelligendi.

ὄμμασιν: ὄμμασιν M. G. ὄμμασι Rob.

ἰθυντῆρος: συνοντῆρος M. G. E. Rob. εὐθυντῆρος Turn. ἰθυντῆρος Salvinius.

τὼς ἂν: τῶς ἂν, ut post ς apostrophus erasus esse videatur, M. τῶσ᾽ ἂν G. τως ἂν Ε. τῶς ἂν Rob. Poterat dicere τὼς μὲν οὐ φίλη, sed ne ἂν quidem falsum est, hac sententia, ἣ τὡς ἂν οὐ φίλη εἴη, hoc est obversa nobis, non aversa.

μελαγχίμοις: μελαγχίμους G.

γυίοισι: γύοισι Μ. G. Rob. γυίοισι Turn.

μὴ ἀμελεῖν: μὴ ἀμελεῖν M. G. Rob.

ἀρωγοὺς: ἀρωγὰς Rob.

κῆρυξ τις ἢ: Libri ἴσως γὰρ ἢ κήρυξ τις. Emendavit Burgesius.

πρέσβης μόλοι: πρέσβήμυλοι Μ. G. πρεσβμολοι Rob. πρέσβης μόλοι Ρ. πρεσβύμολοι Αld. πρεσβὺς μόλει Turn. Πρέσβη veterum librorum est πρεσβεία. Testem ergo habet πρέσβη, quem requirebat Lobeckius in Proleg. pathol. p. 43. Ceterum recte in libris versus 697-701. Danao sunt continuati. Inepte quidam versus 697. 698. 700. 701. choro dederunt.

μὴ τρέσητέ νιν: μητρεσαιτέ νιν Μ. Ρ. μὴ τρέσηταί νιν G. μὴ τρέσητε νιν Ε. μὴ τρέσαιτέ νιν Rob.

θάρσει: θαρσεῖτε M. G. E. P. Rob. Emendavit Turnebus.

τ᾽ ἐν ἡμέρᾳ: σὺν ἡμέρᾳ Ρ.

ὡς: ὡς in M. supra versum a sec. manu additum.

ἥκουσι: ἥκουσιν Μ. G. Rob. ήκουσι Turn.

παροίχομαι: παροίχομαι Μ. E. Rob. παρείχομαι G.

δείματι: δείματι erasa ante μ littera M.

τελεία: τελεῖα Μ.

ἐγώ: ἐγών M. G. Rob. ἐγώ Turn.

ἐξωλές ἐστι μάργον: ἐξώλεσεσ τίμαργον M. G. et ut videtur P. ἐξώλεσας τί μαργον Ε. ἐξώλεσεν τίμαργον Rob. Correxit Turnebus.

πρὸς εἰδότα: προσειδότα M. Rob.

ἐπιτυχεῖ: ἐπιτυχεῖ Turn.

ὧδ᾽ ἐπιτυχεῖ κότῳ: ἐπὶ (in M. obscurum utrum ἐπὶ sit an ἐπεὶ) τάχει M. Rob. ἐπὶ τύχη a pr. manu G. ἐπὶ τύχει idem a secunda. ἔπλευσαν ὦ δέος πεὶ τάχει Ε.

στρατῷ: Libri πόλει. Correxit Stanleius.

μελαγχίμῳ: μελαγχείμω Μ. μελαγχείμῳ G. Rob.

μεσημβρίας: Libri μεσημβρία. Correxit Schutzius.

θάλπει: θάρπτει G. θάλπτοι Rob.

βραχίονας: βραχεῖον Μ. G. Rob. Correxit Turnebus.

πρόλειπε: πρόλιπε Μ. G. Rob. Correxit Turnebus.

δολόφρονες δ᾽ ἄγαν καὶ δολομήτιδες: Libri δουλόφρονες δὲ καὶ (και Μ.) δολομήτιδες. Stanleius δολόφρονες. Recentiores editores posuerunt δολόφρονες δὲ καὶ δολιομήτιδες. Quisquis est qui in margine Askewiana δολιομήτιδες adscripsit, peccavit. Non enim dispari modo formata esse haec verba debebant. Quare ἄγαν inserui, quod eodem loco habet versus antistrophicus.

φρεσίν: φρεσὶν Μ. Rob. φρεσσιν G.

καλῶς: Quum Aldina per errorem καγλῶς haberet, Porsonus id in καλῶς γ' existimavit mutandum esse. Nullum γε in codicibus est.

ταῦτ᾽, ὦ τέκνα: ταυτωτέκνα Μ.

NA: Quod libri habent εἰ σοί τε καὶ θεοῖσιν ἐχαιροίατο videtur esse εἰ οὐ μόνον σοί, ἀλλὰ καὶ θεοῖς ἐχθαίροιντο. Marckscheffelius p. 208. εἴ τοι τι, quod et minuit rem, nec recte dictum est. Aliud est εἴ τοι, ut apud Sophoclem Oed. R. 549. 551. Si quid mutandum, praeferam εἰ σύν γε.

ἀνιέρῳ μένει: ἀνιέρω μένει Μ. ἂν, ἔρο μένει G.

κυνοθρασεῖς: καὶ κυνοθρασεῖς ὄντες Rob. ex sua coniectura.

οὐδὲν ἐπαΐοντες: οὐδὲν ἐπαΐοντες M. G. Ε. Ρ. Falso hic versus dictus est non esse in M. G. Delituit ἐπαΐοντες in M., utrumque vocabulum in G. in marginibus. Id quum non animadvertisset Asulanus, defectus ex Aldina propagatus est in ceteras editiones.

κρείσσονας λύκους κυνῶν: τοὺς λύκους κρείσσων Μ. τοὺς λύκους κρείσσονας G. Rob. Haec emendavi.

NA: Zenobius II. 73. βύβλου δὲ καρπὸς οὐ κρατεῖ στάχυν. ἐπὶ τῶν οὐ δυναμένων τοῖς ἰδίοις χρῆσθαι καλοῖς, παρόσον ἀσθενὴς ἡ βύβλος πρὸς τὸ φέρειν σῖτον· στάχυας γὰρ ἀνατέλλουσα οὐκ ἐπιτρέφει. Eadem Suidas.

ἔμπας: Libri ὡς καί. Schützius ὅμως. Aut hoc sententia requirit, aut quod ut propius ad litteras accedens posui, ἔμπας.

ἔχοντας: Etsi codicum et Robortelli ἔχοντες defendi potest, tamen impeditius est quam profectum a Turnebo έχοντας.

ταχεῖα: ταχεῖαι Μ. ταχείᾳ Rob. ταχεῖα G.

NA: ὀργὰς Ε.

στολή: στολῆι Μ. στολῇ G. Rob. στολή Turn.

πεισμάτων σωτήρια: πισμάτων σωτηρίου (σωτηρίαν prius in G.) M. G. E. Rob. πισμάτων σωτηρία Turn. πεισμάτων Victorius. Scaliger σωτήρια, quod recepi. Sic Euripides Troad. 810. ναύδετ᾽ ἀνήψατο πρυμνᾶν. Nescio tamen an scripserit poeta πείσματος σωτηρίου, post hunc autem versus exciderit.

κοὐδ᾽ ἐν: οὐδὲν M. G. οὐδ᾽ ἐν Rob. Restitui καί, quod apertum est ante οὐδὲν omissum fuisse.

ἄλλως τε καὶ: ἀλλ᾿ ὥστε καὶ M. G. ἀλλ' ὡς καὶ Rob. ἄλλως τε καὶ Victorius.

φιλεῖ δ' ὠδῖνα τίκτειν νὺξ κυβερνήτῃ σοφῷ. κἂν ᾖ γαλήνη, νήνεμος δ' εὕδῃ κλύδων.: Libri φιλεῖ. Mirum est non tam quod ' in fine versus omissum est in libris, quam quod in sequente versu habent τίκτει, ut Plutarchus Q. symp. I. 3. p. 619. E. ubi legitur οὐ γὰρ μόνον ὠδῖνα τίκτει κυ[βευτῇ] σοφῷ, κατὰ τὸ [λεγόμενον, πᾶς βόλος], et de non suaviter vivendo secundum Epicurum p. 1090. A. ἀλλ' ὥςπερ ἐν θαλάσσῃ κατ᾿ Αἰσχύλον ὠδῖνα τίκτει νὺξ κυβερνήτῃ σοφῷ καὶ γαλήνη. Quae ultima quum sine dubio scripserit Plutarchus κἂν γαλήνῃ, fieri quidem potuit ut ea Plutarchi verba sint, sed quoniam accommodatissima sunt ad ea quae Danaus dicit, recte videtur Paleius pro Aeschyleis habuisse. Itaque una cum supplemento, quod ille proposuit. recepi. Qua lege vocalis in fine versus elidi possit, ut hic in δέ, quod vocabulum addidi, indicatum est in Epitome doctr. metr. §. 147. Non recte ibi primum id fecisse Sophoclem dixi. Fecit Aeschylus et hic et in Eum. 140. ubi scribendum est τῷδ᾽ ἕπου.

τίκτειν: Libri τίκτει. Emendavit Turnebus.

κἂν ᾖ γαλήνη, νήνεμος δ' εὕδῃ κλύδων.: Non habent libri hunc versum.

φρόνει: φρονεῖ Μ. φρονεῖν G. φρόνει Rob.

μὴ ἀμελεῖν: μὴ ἀμελεῖν. Ita libri.

πράξασ᾽: πράξασ Μ. G. Emendate Rob.

δ᾽: δ'om. G.

εὐγλώσσῳ: εὐγλώσσως Μ. εὐγλώσσας Ρ. εὐγλώσσας G. εὐγλώσσῳ Rob.

NA: Eximia arte compositum est hoc carmen, cuius rationem metricam si perspexissent critici, non mediocre ad emendationem adiumentum habuissent. Inter duas sibi respondentes strophas praeconis v. 805. 809. quae numero quintae totius carminis strophae sunt, mesodus est totius chori v. 806-808. Stropham praeconis praecedunt quattuor stropharum paria, alternis ab hemichoriis cantata; antistropham praeconis pariter quattuor sequuntur paria stropharum, sed in his, quoniam interea praeco accessit, huius quoque dicta alternationi hemichoriorum intermixta sunt, ita ut omnia accuratissime inter se respondeant.

ἰὼ γὰ βοῦνις: Libri ἰὼ γᾶ βουνῖτι. Emendavit Pauwius.

πεισόμεσθα; ποῖ φύγωμεν: πεισόμεθα εἰ φύγομεν G.

κευθμός ἐστί που: κεῦθος ἔτι που Ε.

νέφεσσι: Libri νέφεσι. Correxit Arnaldus.

ἀφανὴς ἀμπετὴς ὡς ἀος, ὡς: ἀφαντος ἀμπήσαισ δύσως κόνις Μ. ἀφαντος ἀμπετήσας δόσως (δόσας G.) κόνις E. G. ἄραντος ἀμπετήσασ᾽ ὡς κόνις Rob. ἄφαντος ἀμπετάσας δὲ κόνις P. Latet ἀφάντως ἀμπετὴς εἰς ἄος, ὡς κόνις. Quum alternent in antistrophico iambi et spondei, vel hac caussa scribendum erat ἀφάντως ἀμπετής. Nam ἀναπετής est expansus. Sic apud Heliodorum Stobaei C. 6. ὄμμα ἀμπετὲς ἀκλήιστον. Εt glandulae αναπετέες apud Hippocratem de glandulis 3. Deinde Hesychius ἄος, πνεῦμα ἢ ἴαμα. Videtur ἢ ἄημα scripsisse. Grammatici quidem, Etym. M. p. 248, 3. regulae prosodicae a me editae p. 443. Draco p. 34, 22. υς in neutris bisyllabis breve esse dictitant, sed, ut dictum sit ἄος, non dubitandum puto quin fuerit etiam ἄος usurpatum, pariter ut δῶς et δῶρ dixerunt poetae.

ἄτερθε: ἄτερθεν Μ. G. Rob.

ἀλυκτὸν δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἂν πέλοι νόαρ: Libri ἀφυκτον οι κέαρ. πέλει G. Perabsurde legebatur ἀφυκτον δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἂν πέλοι κέαρ. Scribendum erat ἀλυκτόν. Nam quidquid hoc versu diceretur, absonum erat dici, non posse id non evitari. Adnotatum est ἄλυκτον a Suida, qui interpretatur τὸ ἄφυκτον, de quo tacent editores. Zonaras etiam distinctius p. 133. ἄλυκτον, ὃ οὐ δύναταί τις φυγεῖν. Quae interpretatio quum significationi vocis plane contraria sit, videri potest ex scholio ad hunc ipsum Aeschyli locum esse excerpta: minus enim veri simile est ex Hesiodeo ἀλυκτοπέδησε fictam esse, quod grammatici pro ἀλυτοπέδησε dictum volunt epenthesi etiam Lobeckio iudice in Proleg. pathol. p. 34. parum probabili. Porro κέαρ aperte vitiosum est. Posui ego νόαρ, quod vocabulum Lobeckius in Paralip. p. 176. quo loco diligentissime nomina in αρ desinentia enumeravit, pro corrupto habendum censuit. Videtur ab νοεῖν dictum esse νόαρ de eo quod quis animo teneret vel sibi fingeret, de simulacro, spectro, quo nomine hic significatur praeco, qui abstractum ab aris virgines venit. Ad Minervae verba in Sophoclis Aiace v. 51. ἐγώ σφ' ἀπείργω δυςφόρους ἐπ᾿ ὄμμασιν γνώμας βαλοῦσα τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς, scite haec adnotavit scholiastes, χαρὰν φησὶ τὴν ἐπὶ τῷ δοκεῖν τοὺς Ἕλληνας ἀνῃρῆσθαι· ταύτης οὖν αὐτὸν τῆς χαρᾶς ἀπεῖρξα, δυςφόρους γνώμας ἐμβαλοῦσα τοῖς ὄμμασι. καλῶς δὲ εἶπεν γνώμας· οὐ γὰρ κλέψαι φησὶ τὴν ὄψιν, ὥςτε μὴ ὁρᾶν, ἀλλ' ἐπ' αὐτῇ γνώμην δύςφορον ἐπιβαλεῖν, ὡς οἴεσθαι ἰδεῖν τὰ μὴ ὄντα· τοῦτο δὲ οὐ τῶν ὀφθαλμῶν ἁμάρτημα, ἀλλὰ πολὺ πρότερον τῆς διανοίας. Ac Sophocles quidem de vera fraude, qua Aiax pecudes pro Achivis habuerat. Lobeckius ibi "γνῶμαι sunt ludibria oculorum, quibus dea Aiacem a proposito itinere deflectebat. Quidam imaginibus falluntur, qualem insanientem Aiacem vel Orestem poetarum fabulae ferunt Celsus L. IV. c. 8. Δόξας vocat Aeschylus Choeph. 1044. quas a mentis alienatione seiunctas esse posse vel ex Eur. Hel. 583. ή γὰρ φρονῶ μὲν εὖ, τὸ δ' ὄμμα μου νοσεῖ intelligitur." Alibi haec φάσματα dicuntur, ut in Agam. 397. φάσμα δόξει δόμων ἀνάσσειν. Sic φάσματα de somniis saepius apud Euripidem, et φαντάσματα de umbris mortuorum, ut in Hecuba 54.95. 390. ac de visis per insaniam, ut in Oreste 407. φαντασμάτων δὲ τάδε νοσεῖς ποίων υπο; Furias enim cernere sibi visus erat, ut in iis quae v. 255-276. dicit. Δόκας dixit Aeschylus in Agam. 402. ὀνειροφαντοι δὲ πενθήμονες πάρεισιν δόκαι φέρουσαι χάριν ματαίαν.

κελαινόχρων δὲ πάλλεται πρὸ καρδίας: Libri μελανόχρως δὲ πάλλεται μου καρδία. Haec bonos dochmios praebent, si μου, quod inutiliter additum est, deletur. Quum in stropha trimeter iambicus sit, recte Lachmannus κελαινόχρως. Sed μου etiam trimetrum facit tam turpem, ut eiusmodi versus non possit ab Aeschylo profectus putari. Neque vero est quod apte in locum pronominis succedere possit. Quare aut putandus erit versus ex tribus iambis et dochmio constare, ut in strophico scribendum sit τί πεισόμεσθα; ποῖ φύγω δ᾽ Ἀπίας, aut, si versus est trimeter iambicus, alia opus est emendatione. Hoc iudicavi veri similius, etsi scholiastes adscripsit αντὶ τεταραγμένη. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς θαλάσσης, ἥτις ἐν τῷ ταράσσεσθαι μελαίνεται. Ac dixit sane Aeschylus μελαγχίτων φρήν in Persis 113. et σπλάγχνα δέ μοι κελαινοῦται in Choeph. 408. Sed non minus ei usitatum est πρὸ καρδίας. Quod si recte νόαρ posui in praecedente versu, facile intelligi poterit, quo modo μελανόχρως δὲ πάλλεταί μου καρδία scribendum esse putaverint librarii, qui non intelligerent quid esset κελαινόχρων δὲ πάλλεται πρὸ καρδίας, de spectro isto praecone dictam. In Agam. 166. στάζει ἐν ὕπνῳ πρὸ καρδίας μνησιπήμων πόνος. 943. δεῖμα προστατήριον καρδίας τερασκόπου ποτᾶται. Choeph. 385. φρενὸς οἷον ἔμπας ποτᾶται πάροιθε πρώρας δριμυστάκτου κραδίας θύματος ἔγκοτον στύγος.

πατρὸς σκοπαὶ δέ μ' εἷλον: πατροσκοπαι δὲ (δε Ε.) μειλον Μ. Ε. πατρὸς κόπω δὲ μείλον G. πατρὸς κώπαι δὲ μ' είλον Rob. Emendate Victorius.

ἀρτάναις: σαργάνεις libri praeter P. qui ἀρτάναις praebet.

τῷδε χριμφθῆναι χροΐ: τῶδ᾽ ἐχριμφθῆν χροῖν Μ. τῷδ᾽ ἐγκριμφθῆναι χεροῖν G. Rob. τῷδ᾽ ἐγκριμφθῆναι χροΐ Ε. τῷδε χριμφθῆναι omissa ultima voce P.

Ἅιδας: δάιδας Μ. δαΐδας G. δᾄδας E. Rob. Emendate Victorius.

πρὸς ὃν χύδην ὑδρηλὰ γίγνεται χιών: πρὸς ὃν νέφη δ᾽ ὑδρηλὰ γείνεται (γίνεται Rob.) χιών (χιων Μ.) M. G. E. Rob. δι' υδρηλὰ Turn. Illud νέφη δ᾽ ὑδρηλά quum Porsonus in praefatione Hecubae p. IX. probasset, in fine supplementi, ne se errasse confiteretur, in alios graviores errores incidit, ut fit, quum quis sibi potius consulendum existimat. Nam quum istud suum iudicium male defendisset, videns ipse defendi non posse ad panaceam suam, traiectionem verborum confugit scribique voluit πρὸς ὃν κατὰ ὑδρηλὰ γίγνεται νέφη. Id probans Schaeferus ridicule δ' existimavit numeri notam esse, qua νέφη quarto loco ponendum significaretur. Illud ambo non viderunt, rhetoricum vitium orationi inferri, si χιών eo loco poneretur, ubi collocatum opponi nives imbri aut nescio cui alii rei significaret. G. Dindorfius κύφελα ὑδρηλά coniecit, in Thesauro Stephani magis probans νέφη δένδρα. Recipiendum duxi κύφελλα, licet, quod sciam, ex Alexandrinis tantum poetis Callimacho et Lycophrone allatum. Hesychius κύφελλα, τὰ νέφη, νεφέλη γνοφώδης, ὁμίχλη, ὁμιχλῶδες κατάστημα. V. Suidam, Etym. Μ. p. 90, 42. 549, 17. Zonar. p. 1270. Crameri Anecd. Oxon. II. p. 453, 28. Schol. Lycophr. ad v. 1426.

ἢ λισσὰς: ήλισσας Μ. ἡλίσσας G. E. ἥλισσας Rob. ἢ λισσὰς Turn. Haec divina immensae altitudinis descriptio ita excessit captum quorundam χαμαιζήλων criticorum, ut ἀπρόςδεικτος alius in ἀπρόςδεκτος, alius in ἀπρόστειπτος, alius in ἀπρόστικτος mutari vellent, non videntes, ubi αἰγίλιψ dicta esset rupes, ineptissime vocabula adiungi, quibus significaretur homines altius quam rupicapras adscendere. Ἀπρόςδεικτος est cuius cacumen ne commonstrari quidem potest: cogitandum est enim de eo qui prope ad ipsam praeruptam rupem adstat.

κρεμὰς: κρέμας Μ. E. Rob. ἡρέμας G.

NA: Addidi με. Observandus est numerus huius distichi, afflictioni per versuum ἀκαταληξίαν convenientissimus.

κυσὶν: κύσε M. G. et codex Robortelli. κυσὶν Rob.

δ᾽: δ' abesse a P. dicitur.

ἕλωρα: ἕλωρ M. G. Rob. Correctum in Aldina.

δεῖπνον: δείπναν Μ. δεῖπνα Rob. δεῖπνον G.

φιλαιάκτων: φιλαιακτων M. Rob. Accentum correxit Lobeckius Paralip. p. 497. φίλαι ἐκ τῶν G.

ἐλθέτω: Libri bis ἐλθέτω. Correxit Pauwius.

ἢ τίν' ἀμφυγὰν ἔτ᾽ ἢ πόρον τέμω γάμου λυτῆρα;: τίν ἀμφ' αυτᾶς (τὸν ἀφ᾽ αὐτὰς Rob.). ἔτι πόρον τέμνω γάμου καὶ λυτήρια M. G. E. Rob. et, ut videtur, P. λείπει εὕρω margo M. G. E. εὕρω pro τέμνω Turn. Addidi ἢ in principio versus. Ceterum non opus esse puto ut ostendam quae posui in librorum scriptura delituisse.

ἴυζε δ᾽: νεν δ' M. G. E. νῦν δ' Rob.

μέλη θεοῖσι λίτανα καὶ τέλεα δύας πελόμενά μοι λύσιμα· μάχαν δ᾽: Haec quoque sic ut feci scribenda fuisse et sententia docet et metrum.

NA: Libri μέλη λίτανα θεοῖσι καί.

NA: Libri τέλεα (τέλεια Rob.) δέ μοι πῶς πελομένα (πελόμένα Rob.) μοι.

NA: Libri λύσιμα μάχιμα δ'.

μὴ στέργων ὁρῶν: Libri βίαια μὴ φιλεῖς ὁρῶν, nisi quod G. ὁρᾶν habet. Repugnans legi grammaticae μὴ φιλεῖς ortum credo ex interpretatione μὴ φιλήσῃς, adscripta ad id quod poetam scribere oportebat, μὴ στέρξης. Idque etiam metro comprobatur.

Αἰγύπτειον ὕβριν: Libri αἰγύπτιον ὕβριν. Scripsi Αιγύπτειον ὕβριν. Dixit ὕβριν μέγαν Hesiodus O. et D. 189. Eius adiectivi neutrum hic posuit Aeschylus.

δύςοιστον ... οἳ: Libri δύσφορον. Scripsi δύςοιστον, cuius interpretatio in textum erat illata, et addidi οἳ, quod et sententia et metrum iubebant.

διόμενοι: διώμενοι Ε.

δίζηνται: διζῆνται M. G. δίζηνται Rob.

τί δ' ἄνευ σέθεν: πιδάνευ σέθεν Μ. πιδάνευ σέθεν G. τί δ᾽ ἄνευ σέθεν Rob. qui ex codice suo τὶ δ᾽ ἂν νευσέθεν adnotat.

θνητοῖσι: Libri θνατοῖς.

ὅ ὅ, ἄ ἄ,: Libri ὁ ὁ ὁ ἁ ἁ ἁ.

ὁ δὲ μάρπτις ὁ νάϊος γάϊος: Libri ὅδε μάρπις νάϊος γάϊος. Turnebus μάρπτις. Si apertum est ὁ νάϊος ab Aeschylo scriptum fuisse, sic etiam ὅδε demonstrativum, quo significetur en adest, dicendum esset ὅδ᾽ ὁ μάρπτις. Sed tum duo dicta hic versus contineret, ὅδ᾽ ὁ μάρπτις· ὁ νάϊος γάϊος. Id vero inconcinnum est. Quare divisi ὁ δέ.

NA: Addidi ἠέ, ἠέ.

τῶν πρὸ σύ, μάρπτι: προμαρπτι Μ. G. Rob. προμαρτι Ε. Inserui σύ.

ὁσιόφρονα λύσιν καθ᾽ ἁβασías ὀλολυῖα βόαμα φαίνω: λόφ ὄμ αὖθι κάκκας νυ δυϊαν βοᾶν ἀμφαίνω Μ. Rob. Eodem modo G. praeterquam quod ἀμφαίνω habet et νυ ex correctione. ἰὸν, ὁμοῦ αὖθι κάκκας νυ ex E. adnotatum. Perridicule λόφ ὄμ pro interiectionibus habita sunt. Si ad metrorum rationem critici attendissent, vidissent, ut in antistrophico versu est βλοσυρόφρονι, ita hic quoque simile nomen lectum esse. Deinde quod in libris est κάκκας, quum scholiastes καταβάσεις interpretetur, patet eum καββάσιας legisse habuisseque pro accusativo. At est genitivus. Puto me recte ex vestigiis corruptorum verborum haec eruisse, ὁσιόφρονα λύσιν καββασίας ὀλωλυῖα βόαμα φαίνω, piam solutionem descensionis (ad navem) perdita imploro clamitans. Καταβαίνειν proprium verbum est de iis qui ad navem e litore descendunt. Vbique ὄλωλα, ut apud Latinos perii, interii, occidi, in magno periculo dici solitum est: raro participium de homine vivo dicitur. Sed ita apud Sophoclem Antig. 1288. de se Creon, αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω. Ceterum chorus piam liberationem dicit, quae revereatur sanctitatem supplicantium.

ὁρῶ, ὁρῶ: Geminavi ὁρῶ.

τάδε φροίμι᾽ ἐμῶν βιαίων πόνων: τάδε φροίμια πράξαν πόνων βιαίων ἐμῶν M. G. E. Rob. πούπραξα ex Р. affert Butlerus. Non est credibile in tanto metu et terrore Aeschylum illud πράξαν posuisse, sed videtur interpres ἔπραξαν adscripsisse. Itaque eo eiecto leviter mutavi ordinem verborum ad exemplum versus strophici.

ἠέ, ἠέ: ἠέ ἠέ M. G. E. ἰὲ ἰέ Rob.

βλοσυρόφρονι χλιδᾷ δύςφορα ναῒ τἀγγάϊ', ἄναξ, προτάσσου: βλοσυρόφρονα χλιδᾶι (χλιδᾷ G. Rob.) δυςφοραναῒ νὰν γᾶι γαῖ· (δυσφορὰν ἀὶ κ ο γαι γαῖ G. δυσφορὰ καὶ καν για γαῖ Rob.) άναξ προτάσσου M. G. Rob. δύςφοραν καν γεῷ E. Haec emendavi.

σοῦσθε, σοῦσθ᾽: σοῦθε σοῦθ' Rob.

τιλμοί: τιλμοὶ semel Rob.

σοῦσθε, σοῦσθ᾽ ὀλοαὶ μέγ᾽ ἐπ᾽ ἄμαλα: σοῦθε σοῦθ᾽ Rob. ὀλύμεναι ὀλόμεν᾽ ἐπαμίδα Μ. ὀλυμεναι ὀλύμενα ἐπαμίδα G. ὀλλύμεναι ἐπ' ἀμίδα Rob. ὀλλύμεναι adnotatum ex E. Etym. Μ. p. 75, 22. in v. ἀμάδιος insertam habet glossam, quam codex 2720. in Crameri Anecd. Paris. IV. p. 7, 28. omittit, ἀμάδα, τὴν ναῦν, Αἰσχύλος. Veram scripturam praebet Hesychius, ἄμαλα, τὴν ναῦν, ἀπὸ τοῦ ἀμῶν τὴν ἅλα. Αισχύλος Πρωτεῖ σατυρικῷ. Nominativum ἄμαλς ne quis in usu fuisse putaret, scite admonuit Lobeckius in Paralip. p. 275. Cur corrupta ὀλύμεναι ὀλόμεν' in ὀλοαὶ μέγα mutaverim patet.

εἴθ' ἀνὰ: εἰθάνα Μ. G. E. εἶτ᾽ ἀνὰ Rob. εἶτ᾽ ἀνὰ Vict. Non aptum hic videtur εἶτα, quae vox ratiocinantis est, quasi dicat, tum ergo, si navem nos iubes conscendere, pereas. Quare εἴθε posui.

πολύρυτον: πολύρρυτον Μ. Rob. πολύρρογον G. πολύρροτον Ε.

ἁλμυρόεντα: Libri ἁλμήεντα. In nomine proprio, ut supra v. 536. in Παμφύλων, venia est spondeo in hoc metro, non in alio vocabulo. Quare non dubitandum est quin poeta ἁλμιόεντα scripserit.

γομφοδέτῳ τε δόρει διώλου: In γομφοδέτῳ litterae οις supra versum additae in M. δορὶ δὲ ὅλου G. δορὶ διόλου Rob. et fortasse M. nisi is δορὶ διόπλου habet. Meam emendationem δόρει διώλου memoravit Erfurdtius in editione maiore Aiacis p. 628.

αἵμον᾽ ἴσως σέ γ' ἐπ' ἄμαλα ἥσει δουπίαν τἀπὶ γᾷ: αἵμονες ὡς ἐπάμιδα (ἐπαμίδα G. E. ἐπ᾽ ἀμίδα Rob.) ησοδουπια (ήσυδουπία G. E. Rob.) τάπιτα M. G. E. Rob. Scholiastes ᾑμαγμένον σε καθίζω. Inde Turnebus αἵμον ἵζω σ' ἐπ' ἀμίδα. Apparere puto scriptum fuisse quod posui. Αἵμονα dicit sanguinolentum, cruentum, ut in Agam. v. 1450. et Euripides in Hecuba v. 89. Cruentum te, inquit, fortasse millent in navem copiae terrestres Argivorum. Navem δουπίαν utrum cum strepitu aufugientem, an, ut fere δουπεῖν usurpatur, perituram dicat, incertum est.

μεθέσθαι σ᾽ ἔχαρ: βίαμε θέσθαι Μ. Inserui σε. Lobeckius, qui in Paralip. p. 205. ἔχαρ apud Theognostum τῷ α παραληγόμενα δύο πίαρ καὶ ἔλεαρ dicentem reponi volebat, vocabulum illud suspectum habuit in Ρηματικῷ p. 313. ut, quoniam scholiastes ἐπιθυμίαν interpretatur, quaereret an ille λίγαρ vel γλίχας scriptum invenisset. Videtur scholiastes recte sensisse. Apud Homerum ἰσχανάαν et cohibere et cupere significare putant. Sed fuerunt qui ἰχανάαν ab ἰσχανάαν distinguerent. Choeroboscus in Crameri Anecd. Oxon. II. p. 222, 6. ἰχανόω· ῖ κατὰ τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ λ παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαι. ἢ ἰσχανόω ἦν, καὶ ἐπὶ τῇ ἐνδείᾳ τοῦ σ τέταται τὸ ι, ὡς καὶ τὸ γινώσκω, γνώσκω. Multa nugatur Etym. Μ. p. 478, 44. in quo p. 568, 7. ἰχαίνειν, ὃ ἐστιν ἐπιθυμεῖν, ut. ex λίαν χαίνειν factum affertur. Apud Hesychium habemus ἰχανάᾳ, ἐπιθυμεῖ. ἰχανάαν, ἐπιθυμεῖν, γλίχεσθαι, θέλειν, ἥδεσθαι, sed etiam ἰσχανόων, ἀσθμαίνων, πνευστιῶν, ἐπιθυμῶν, γλιχόμενος. ἰσχανῶν, ἐπιθυμῶν. ἰσχανῶσα, ἐπιθυμοῦσα. ἰσχανῶ, ἐπιθυμῶ. Accedit his Stephanus Byzantius, apud quem legimus, Ἴχανα, πολίχνιον τῆς Σικελίας, διὰ τὸ τῇ αὐτοῦ ἁλώσει πολλὰ προςλιπαρῆσαι τοὺς Συρακουσίους. ἰχανᾶν δὲ τὸ ἐπιθυμεῖν. Credo ego quidem ut ἰσχανῶν, sic etiam ἰχανᾶν cum ἔχειν vel ἴσχειν, cognatum esse, sed tamen ut forma inter se differant haec verba: confirmatque id non solum ἔχαρ, sed etiam affinis significationis vocabulum ίχνος. Atque ut aliquo modo, si ἰσχανῶν sit aliquid firmiter et cupide tenere, dici potuerit, tamen non videtur isto significatu hoc verbum recte construi cum infinitivo. Quod si Il. XVII. 572. de musca potius ἠχανάᾳ δακέειν quam ἰσχανάᾳ dictum est, probandum erit etiam XXIII. 300. de equa μέγα δρόμου ἐχανόωσαν, et od. VIII. 288. de Vulcano 'χανόων φιλότητος εϋστεφάνου Κυθερείης.

φρενὸς ἄφρονά τ' ἄγαν: Libri φρενὶ τ᾿ ἄταν, versu tribus syllabis quam debebat breviore. Quum scholiastes scribat τὴν ἐπιθυμίαν ἔχαρ εἶπεν, τὴν ἄτην τῆς φρενός, nec dubitari possit quin, ut in antistrophico θέλεος ἀθέλεος, hic quoque similia inter se verba composita fuerint, posui φρενὸς ἄφρονά τ' ἄγαν. Significat autem ἄγη invidiam, indignationem, et quae his cognata sunt. In tali loco non potest dici quid scripserit poeta, sed quiescendum est in eo quod potuerit scribere, donec verum certo indicio reperiatur.

ἰοὺ, ἰοὺ: ἰὼ τὸν Μ. G. ἰὼ ἰοὺ Rob. ἰὼ τοῦ Turn.

λεῖφ᾽ ἕδρανα, κι' ἐς δόρυ: λεῖρ᾽ ἵδρανα κι ἐς Μ. λεῖς ἱδρανακίδες G. Emendate Rob.

ἀτίετος ἀνὰ πόλιν ἀσεβῶν: ἀτιέτανα πόλιν εὐσεβῶν Μ. ἀτίετ᾽ ἀναπόλιν εὐσεβῶν G. ἀτίταν ἄπολιν εὐσεβῶν ex P. Fachsius affert. ἀτίετ᾽ ἀνάπολιν εὐσεβῶν Rob. Quum hi tres versus praeconis esse putarentur, non mirandum est quod emendari non potuerunt. Scripsi ἀτίετος, quod est impune, et ἀσεβῶν. Abire iubent ab sedibus suis praeconem, impune in urbe sacratas sedes violantem.

ἴδοιμ᾽: εἴδοι Μ. G. ίδοι Ε. P. Correxit Butlerus.

ἀλφεσίβοιον ὕδωρ: ἀλφεσίβοιον ὕδωρ dixit etiam Alexander Aetolus in Parthenii Eroticis cap. 14. v. 8.

ἀεξόμενον: Libri δεξόμενον, praeter Rob. qui δεξώμενον habet. Correxerunt Scaliger et Porsonus.

γεῖος ἔχω βαθυχάϊος βαθρείας, βαθρείας, γέρον: ἅγειος ἐγὼ βαθυχαῖος Μ. ἄγειος ἐγὼ βαθχαῖος G. unde βακχαῖος Ald. ἄγειος ἐγὼ βαθυχαῖος Rob. ἄγειος ἐγὼ etiam E. Scholiastes ἐγὼ ἡ βαθυχαῖος ἀναξία ταύτης τῆς βαθρείας, ὦ γέρον. Patet eum βαθρείας pro genitivo habuisse, ut βαρείαν chorus vel accessionem ad se praeconis, vel suam ab simulacris discessionem dixerit. Videtur enim illud ἅγειος putasse per errorem scriptum esse pro ἁγνός. At id ἁγνά dictum esset. Dubitari non potest quin αὐθρείας idem quod βάθρα significet, gradus in quibus et signa deorum posita erant et virgines consederant, scriptumque fuerit ἔχω βαθρείας. Nam ut sacrum esse hunc quem tenent locum asseverent, iterant hanc vocem: ad quod respondens praeco acerba cum ironia ἐν ναΐ, καΐ dicit, ipse quoque βαθρείας nominans eum locum in quo mox sint sessurae. Ἄγειος Lobeckius in Paralip. p. 552. in γέγειος mutandum suspicabatur. At id metro non convenit. Ego γεῖος scripsi. Stephanus Byzantius γῆ ἀπὸ τοῦ γέα κραθέν· ἀφ' ου τὸ γέγειος κτητικὸν πλεονασμῷ τοῦ γε. Antiquum κτητικόν necesse est γεῖος fuerit, possessorem terrae et in ea natum significans, diversumque a γάϊος, quod oppositum est marino, ut supra v. 794. ὁ νάϊος γάϊος. Debent autem hae virgines caussam memorare, cur iure suo istos gradus teneant: itaque dicunt γεῖος βαθυχάϊος ἔχω βαθρείας, ut indigenae ab antiquissima nobilitate generis hunc locum sibi vindicantes.

σὺ δ᾽ ἐν ναΐ, καὶ βάσει: Libri σὺ δὲ καὶ ναΐ. Addidi ἐν. βάση M. Rob. βάσῃ G.

βίᾳ, βίᾳ. φροῦδα πολέα βάθί μοι, πρόκακα πάθ᾽ ὀλόμενε παλάμαις: βίαι βίαι (erasa utrobique inter α et ι littera) τε πολλαι (erasa inter α et ι littera) φροῦδα βάτεαι βαθμι τροκακὰ παθῶν ὀλόμεναι παλάμαις Μ. βίᾳ βίᾳ τε πολλα φροῦδα βάτεαι βαθμό (ι in litura) προκακὰ παθῶν ὀλομέναι (ante correctionem ὀλομάναι) παλάμαις G. βία βίᾳ τε πολλά φροῦδα βάττ' ἐπ' ἀμίδα τροκακὰ παθῶν ὀλόμεναι παλάμαις Rob. βάτεαι βαθυ μιτροκακὰ παθῶν ὀλλόμεναι π. Ε. βάτεαι βαθυ μητροκακαπαθῶν Ρ. Res ipsa loqui videtur, haec sic ut feci emendanda fuisse. Βάτεαι est βᾶτε, pluralis explicandi caussa ad βᾶθι adscriptus, quum praeco haec dicere crederetur. Longe, inquit chorus, abscede a me; pessima mala patere perdite ob conatus tuos.

αἰαῖ, αἰαῖ: Libri αι αι αι αι.

εἰ γὰρ: Libri καὶ γάρ. Non aptum hic και. Recepi ab Heathio εἰ.

δι' ἁλίρρυτον: δὲ ἁλλίουτον Μ. δ᾽ ἄλλιουτον G. δὲ ἁλίῤῥυτον Rob.

NA: Si promontorium Ciliciae Sarpedon nomen accepit a tumulo regis Lyciorum, cuius corpus II. XVI. 666. seqq. in Lyciam, ut ibi sepeliretur, transportatum legimus, longius tum prolati erant fines Lyciae. Et Pomponius Mela I. 13. de isto loco, Sarpedon, finis aliquando regni Sarpedonis. Anachronismus nec moratus est quemquam nec morabitur.

πολύψαμμον: Libri πολυψάμαθον. Quod correxi.

ἀερίαισιν αὔραις: εὐρείαις εἶν αὔραις M. Rob. εὐρείαις εἶναύραις G. εὐρυχωρείαις pro εὐρείαις P. Omittit haec verba E. Nihili est εὐρείαισιν αὔραις. Quum Aegyptus Ἀερία dicta sit, posui ἀερίαισιν.

χέουσα καὶ πικρότερον οἰζύος νόμον: Libri ἵζε καὶ βία πικρότερ' ἀχέων (ἀχθέων ante correctionem G.) διζύος ὄνομ᾽ ἔχων. Videor mihi versum temere repetitis verbis foede corruptum in integrum restituisse, etiam tribracho accurate respondentem antistrophico.

οἰοῖ, οἰοῖ: οι vel οἳ quinquies libri.

λυμανθεὶς σὺ πρὸ γᾶς ὑλάσκοις: λύμασις ὑπρογασιλάσκει Μ. λύμασις ὑπρογασυλάσκει G. λύμασις ὑπρογασυλάσκοι E. Rob.

περίκομπα βρυάζων: περιχαμπτὰ βράζεις Μ. G. E. Rob. Sententia corruptorum verborum haec esse videtur, excruciatus tu ante terram (h. e. in mari) latres grandia iactans. Ad eum modum emendavi.

ὁ δὲ βώτας, ὁ μέγας Νεῖλος: ὃς ἐρωτᾶς Μ. ὃς ἐρωτᾷς G. ὃς ἐρωτὰς Rob. Latet hic fortasse ignotum nomen. Nam apud Hesychium est Σωαγών, quod ille non videtur Σοβδιός interpretatus esse: sequitur enim statim Σοβδιός, εἶδος ἀστέρος. Itaque explicationem nominis excidisse putandum erit. Perdoctam Valckenarius, abstrusis delectari solitus, vocat Scaligeri emendationem, ὁ δ' Ὤγυγος, eamque defendere studet, Diatr. p. 53. Ne cui in mentem veniat Κηφισός δέ coniicere, moneo non posse has virgines, quae se iam Argivas haberi volunt, Aegyptii dei auxilium requirere. Mirum est etiam, quod in margine codicis M. adscriptum est ο Ιναχος σε, pro quo in scholiis codicis G. scriptum est ὁ μέγας, ὁ Νεῖλος, quasi scholiastes ὁ Μέλας scriptum habuerit, Νεῖλος autem non legerit. Nam Μέλας antiquum nomen Nili fuisse traditur: v. librum Plutarcho tributum de fluviis c. 16. Eustathium ad Dionysii v. 229. p. 119, 6. interpretes Hesychii ad v. Μέλας. Nihil tamen isti glossae tribuam. Neque vero epitheton nihil ad sententiam conferens positum fuisse credibile est, ut ὁ σωτῆρας, quod quis posset ope scholiastarum Lycophronis ad v. 389. Etym. M. p. 708, 56. Zonarae p. 1631. communire. Quare quod minima mutatione indigebat, ὁ δὲ βώτας, ὁ μέγας Νείλος scripsi: qui te nutrivit magnus Nilus avertat te ab intolerabili ista temeritate.

ὑβρίζοντά σ' ἀποτρέψειεν ἄοιστον ὕβριν: ὑβρίζοντά σε αποτρέψει ἔναιστον ὕβριν Μ. G. E. Rob. ἀποτρέψειεν, ἄϊστον ὕβριν Turnebus. Monstrant libri ἄΐστον. Sed quum per ordinem verborum necessario coniungenda sint ὑβρίζοντα ὕβριν, patet praeconem quidem ipsum, sed non ὕβριν posse ἄΐστον dici. Ea caussa posui ἄοιστον, etsi non alibi inventum. Poterat id sane ἄφερτον dicere, vel ponere ἄλαστον.

ἀμφίστροφον: Libri ἀντίστροφον. Scholiastes τὴν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν ἑλισσομένην, ὃ ἐστιν ἀμφιέλισσαν. Eum ἀμφίστροφον legisse patet. Quod cum Porsono recepi. Nam parum veri simile est poetam id ἀντίστροφον dicere maluisse.

ὅσον τάχιστα: ὅρον τάχιστα M. G. P. Emendate Rob.

μηδέ τις: μηδέτι M. Rob. μηδ᾽ ἔτι G. μὴ δέτις Turn. μηδέ τις Vict.

οὐδάμ᾽ ἕζεται: Libri οὐδαμ᾽ ἕζεται. Emendavit Pauwius.

οἰοῖ: δι οι Μ. οἳ οἳ G. οἶ οἶ Rob.

βρέτεος ἄρος ἄτα: βροτιοσα ροσαται Μ. Ε. βροστίοσα ροσάται G. βρέτειος προς ἄτας Rob. χροτιόσα ex P. affertur. Eustathius p. 1422, 18. ἀπὸ δὲ τοῦ ἀρῶ καὶ ἄρος τὸ ὄφελος παρ' Αισχύλῳ ἐν Ικετίσι, βρότεος ἄρος άτα, ἤτοι τὸ εὖ τῶν βροτῶν καὶ τὸ ὄφελος ἔτη ἐστίν. Si haec recte scripta sunt, falsam scripturam secutus est Eustathius, βρότεος. Veram interpretatus est scholiastes, ἡ τῶν βρετέων ἐπικουρία βλάπτει με.

ἀμαλάδ᾽ ἄγει μ᾽: αμαλαδυχει M. G. αμαλάδ᾽ ἄγει Rob. Dubitari potest scripseritne ἀμαιμάκετος, quod syllabis cum antistrophico congruit, an quod ut ad rem accommodatius praetuli ἀμαλάδ᾽ ἄγει.

νόαρ, νόας μέλαν: Libri ὄναρ ὄναρ. In sententia nihil vituperari potest, si με, quod non habent libri, sic inseritur, ἀμαλάδ᾽ ἄγει ἄραχνος ὡς βάδην ὄναρ μ', ὄναρ μέλαν. At non aptus est ille locus pronomini, praesertim quum etiam βάδην ἄραχνος hiatum faciat. Quare post ὡς pronomen inserui. Ὄναρ de praecone, qui spectri instar est, tam bene dictum, ut per se minime suspectum sit. Scholiastes quod scribit, τουτέςτι μηδέν με οὖσαν, ineptum esse patet, sed convenit ea interpretatio etiam voci quam supra v. 754. posui. Quae quum hic eodem significatu parem vim atque ὄναρ habeat praetereaque metro commendetur, reponendam indicavi.

ὀτοτοτοτοῖ: Libri οτοτοτοτοί.

μᾶ Γᾶ, μᾶ Γᾶ: Libri βοάν. Quod correxi. Post hunc versum Rob. ut alium versum addit ὦ μᾶτερ γῆ. Scilicet ad μᾶ γᾶ in margine codicis M. adscriptum est ὦ μᾶτερ γῆ.

ὦ βᾶ, Γᾶς παῖ, Ζεῦ: ὦ βᾶ M. Βᾶ significare debet Βασιλεύς. Choerobosco p. 16, 7, sive in Bekkeri Anecd. p. 1181. Βᾶς fuit rex Ponti. Scholiastes, qui ὦ πάτερ interpretatur, recte visus est Valckenario ad Adoniazusas p. 382. ὦ ἄββα invenisse. Id ibidem Choeroboscus memorat et Arcadius p. 125, 17. V. Lobeckii Paralip. p. 78. Ceterum similiter Sophocles Phil. 391. ἀρεστέρα παμβῶτι Γα, μᾶτερ αὐτοῦ Διός.

οὐ γάρ μ' ἔθρεψαν: οὐ γάρ με θρέψαν Μ. G. οὐ γάρ μ' ἐθρέψαν Rob. Emendate Turn.

οὐδ᾽ ἐγήρασαν: οὐδὲ γήρασαν Μ. G. Rob. Emendate Turn.

NA: και μαι (μαιμᾷ Rob.) πέλας δίπους ὄφις M. Rob. μαμαι πέλας δίπου ὄφις G. μαῖ μαῖ ex P. affertur. Excidisse versum stropha docet.

ἔχιδνα δ᾽ ὡς μέ τις πόδ᾽ ἐνδακοῦσ᾽ ἔχει: τί ποτ' ἐνδακοῦσα ἔχει M. G. nam ι potius quam α in utroque codice scriptum esse videtur, et adnotatum est ενδακουσ' εχ Ε. τίποτ᾽ ἐνδακοῦσ' ἄγει Rob. Aperte scribendum erat quod dedi.

ὀτοτοτοτοῖ: Libri οτοτοτοτοί.

μᾶ Γᾶ, μᾶ Γᾶ: Libri βοάν, ut v. 855.

ὦ βᾶ, Γᾶς παῖ, Ζεῦ: Hic etiam M. ὦ βᾶ.

ἀγοὶ πρόμοι: Libri ἀγόνοι. Emendavit Stanleius.

NA: Hoc distichon in libris post v. 873., hic autem, post v. 870, versus 874. 875. leguntur. Restituit ordinem Heathius.

ἐπεὶ οὐκ ἀκούετ᾽ ὀξὺ τῶν: ἐπεὶ οὐ κακοῦ ἔξυ (ἔξω Ε. Ρ.) τῶν M. G. E. P. ἐπεὶ οὐκ ἀκούεις σὺ τῶν Rob. Emendavit Porsonus.

διωλόμεσθ'· ἄελπτ', ἄναξ, πάσχομεν: διωλόμεσθα ἐπτάναξ Μ. G. Ε. διωλόμεσθα ἐπτ᾽ ἄναξ ex P. affertur. Emendate Rob.

ὄψεσθε· θαρσεῖτ', οὐκ ἐρεῖτ᾽ ἀναρχίαν: ὄψεσθε· θάρσει τοῦ χερεῖ ταναρχίαν Μ. ὄψεσθε· θάρσει, τουχερεῖτ᾽ ἀναρχίαν G. Ex E. οὐχερεῖταναρχίαν adnotatum est. ὄψεσθε βασθαρσεῖτ᾽ οὐκ ἐρεῖτ᾽ ἀναρχίαν Rob. ut βασ. personae signum alieno loco illatum sit.

ἐκ τίνος: ἐκ ποίον libri. ἐκ τίνος vir doctus in Diarii class. fasc. VII. p. 159.

ἀλλ᾽ ἢ: Libri ἀλλ᾽ ἦ. Turnebus ἀλλ' ἡ.

κάρβανος ὢν δ': Libri κάρβανος δ᾽ ὤν. Turnebus δ' omisit. Emendavit Porsonus.

ἐγχλίεις: ἐγχλίοις Rob.

ὤρθωσας φρενί: ώρθωσα φρενεί Μ. ώρθωσα φρενί G. Emendate Rob.

ἐμπλάκηται: ἠμπλάκημε G.

τῶνδέ μοι: τῶν δ᾽ ἐμοὶ libri.

NA: Exciderunt duo versus.

πῶς δ᾽ οὐχί, τἀπολωλός εὑρίσκων ἐγώ;: In Porsoni Miscellaneis p. 218. scribere ille dicitur πῶς δ᾽ οὐχὶ τἄμ' ὀλωλόθ' εὑρίσκων ἄγω; Vereor ne id Aeschylus non dixisset praesentis coniunctivo. Quae adscripta sunt firmandae illius coniecturae caussa, Sophocles Oed. Col. 833. et Euripides Heracl. 175. τοὺς ἐμοὺς ἄγω indicativo et τἄμ' ἐῶν ἄγειν ἐμέ dixerunt. In Aeschyli Prometheo autem 197. 198. et Aristophanis Lysistrata 713. nihil invenio quod huiusmodi locutionem praebeat. Non magis probandus est Valckenarius ad Phoen. 712. scribi volens πῶς δ᾽ οὐχί; τἀπολωλόθ' εὑρίσκων ἔχω. Recte libri. Non enim convenit hoc dictum cum verbis regis v. 882. Respondere debebat praeco quomodo non? nemini enim iniuriam facio. Tum regem dicere oportebat at has virgines vi abducere conaris. Sine dubio initium idem duorum versuum πῶς δ᾽ οὐχί caussa fuit omissionis.

προξένοις: προσξένοις Μ. πρὸς ξένοις G. E. Emendavit Victorius.

σέβει: σέβη Μ. Rob. σέβῃ G.

οὐδέν: οἶδ' Μ. οἶδ' G. Emendate Rob.

σέθεν κλύω: σέθεν κάτω Μ. G. σέθεν κλύω Rob.

εἴ τις τάςδε μὴ 'ξαιρήσεται: Tyrwhittus οὔ τις τάςδε μὴ ἐξαιρήσεται. Potuit ita loqui praeco, sed tamen videtur ille nonnihil territus increpatione regis iam minus confidenter loqui. Quare nihil mutandum puto, sed sic intelligenda esse haec verba, abducam, nisi tu mihi has eripias.

κλαίοις ἄν: κλάεις Μ. κλάοις G. κλαίοις Rob.

οὐ μάλ᾽: οὐδὲ μάλ' Μ. οὐδὲ μάν G. οὐ μάλ' Rob.

λέγοιμ᾽ ἂν: Libri λέγοις ἄν. Recte Heathium λέγοιμ' ἄν scribi iussisse docet responsio regis.

ἀβουκόλητον: ἀβουκόλυτον G.

NA: Post hunc versum positi sunt in libri versus 914-917. V. ad v. 913.

τοὔνομ᾽; ἐν: τοὔνομὶ ἐν Μ. G. τοὔνομα ἐν Rob.

εἴσει σύ τ' αὐτὸς χοἰ ξυνέμποροι σέθεν: εἰσθιγαυτοσ χοιϊ (sic) ξυνέμποροι σέθεν Μ. ἴσως γ' αὐτὸς χ' οἱ ξυνέμποροι idem in margine. ἴσως γ' αὐτὸς χ᾽ οἱ ξυνέμποροι σέθεν G. ἴσθι γ' αὐτὸς idem in margine. ἴσθι γ' αὐτὸς χοὶ ξυνέμποροι σέθεν Rob. Emendavit Burgesius.

πίθοι: πείθῃ Rob.

λόγος: λόγοις M. G. Rob. Emendavit Turnebus.

κέκρανται: κέκραται Ρ.

τῶνδ᾽ ἐφήλωται τορῶς: τῶνδε φιλωταὶ τορῶ M. G. E. Rob. Emendavit Turnebus.

NA: Haec, inquit, non quia leges iuberent aut pactionis esset necessitas, sed libere et sponte decreta scito.

εἴ σοι τόδ᾽ ἡδύ, πόλεμον αἴρεσθαι νέον: ἴσθι μὲν τάδ᾽ ἤδη πόλεμον ἐρεισθενέον M. G. Ε.Ρ. ἴσθι μὲν τάδ᾽ ἤδη πόλεμον αἱρεῖ σθαινέον Rob. αἴρεσθαι νέον Porsonus. In librorum scriptura ἴσθι μὲν τάδ' ἤδη absconditum latet aut σοὶ μὲν τόδ᾽ ἡδύ, aut εἴ σοι τόδ᾽ ἡδύ. Quod si σοὶ μέν scribitur, recte sane procedit oratio, σοὶ μὲν τόδ᾽ ἡδύ, πόλεμον αἴρεσθαι νέον. εἴη δὲ νίκη καὶ κράτη τοῖς ἄρσεσιν. At ea ipsa caussa suspectum est μέν. Ad posteriorem autem horum versuum quum statim respondeat rex, viderentur haec bene cohaerere, nisi supra post v. 900. quattuor versus legerentur, quos praeconis quidem esse non est dubium: nam huius est regem monere ne bellum provocans multorum civium vitam in periculum coniiciat: sed isto quo leguntur loco scriptos non fuisse Schützius vidit. Nam non solum interrumpunt ordinem colloquii nec quidquam rex ad eos respondet, sed etiam praeco non poterat dicere οὔ τοι δικάζει ταῦτα μαρτύρων υπο Αρης, nisi aut ipse aut rex de bello aliquid dixisset. Eos igitur versus quum alienos ab hoc loco esse pateat, necesse est alibi scriptos fuisse. Schützius eos post v. 912. collocari voluit. Ad id eadem quam dixi ratio prohibet. Immo non alius est locus qui iis conveniat quam hic, ubi rex ita locutus erat, ut praeco aut turpiter ut ignavus iactator abire, aut bellum minari debuerit. Propterea scripsi εἴ σοι τόδ᾽ ἡδύ, πόλεμον αἴρεσθαι νέον, et post hunc versum ita collocavi illos quattuor, ut et ante eos et post eos lacunae signa ponerem. Non possunt enim versui 913. statim subiuncti fuisse, sed debebat oratio hoc modo procedere, si tibi placet bello rem committere, Aegypti quoque filios paratos ad pugnandum invenies: videbis tum rectene an secus tibi consulueris. Credibile est lacero hic antiquissimo codice reliquam fuisse aliquam laciniam, quae cum aliquot versuum iactura illos quattuor versus continebat, quos scriba, qui fabulam ex illo codice descripsit, quum nesciret quo pertinerent, post versum 900. collocavit. Inter hos autem et versum 918. veri simile est huiusmodi sententiam intercessisse, quare vide an bene prospicias populo tuo, si eum feminarum caussa in belli discrimen coniicias.

γίγνεται: Libri γίνεται.

βίων: Libri βίου. Plutarchus de curiositate p. 517. F. βίων, quod Porsono ad Medeae v. 139. (VIII.) non recordanti iterum sic apud Plutarchum in libro de facie in orbe lunae p. 937. F. scriptum esse, deterius vulgato βίου videbatur. Plurali isto usus est Aeschylus apud Platonem de rep. p. 383. Α. ἐνδατεῖται τὰς ἑὰς εὐπαιδίας νόσων τ᾽ ἀπείρους καὶ μακραίωνας βίους.

φίλαις: φίλοις libri. Schutzius φίλαις.

εὐερκῆ: ενεργή Rob.

κεκλημένην: κεκλημένην Μ. κεκλιμένην G. Rob. κεκλειμένην Canterus,

ἐστὶ: ἐπὶ pro ἐστὶ Rob.

εἰ θυμός ἐστιν εὐθρόους ναίειν δόμους: Libri εὐθυμεῖν ἔστιν ἐντυχούσηναίειν δόμοις. Turnebus εὔθυμόν ἐστιν, εὐτυχεῖς ναίειν δόμους. Emendavit Βothius,

μονορρύθμους: μονορύθμους Μ. G. Rob. Emendate Turn.

ἀτρέστως λωτίσασθε: Libri πάρεστι λωτίσασθαι. Aberraverant enim veteris scribae oculi ad v. 928. litterarum similitudine decepti. Cantero scribendum videbatur πάρεστι, λωτίσασθε. Sententia commendat ἀτρεστί, quod posui, etsi neque ipse exemplo munire possum, nec novisse videtur Sturzius in commentatione de hoc genere adverbiorum.

ἀστοί τε: αὐτοί τε Rob.

ἀγαθοῖσι: Libri ἀγαθοῖς. Correxit Porsonus.

εὐθαρσῆ: εὐθαρσῆ, nihil periculi metuentem, ut prius v. 474-483.

προτέρα: πρότερα Μ.

μῆτις: μήτις M. Rob.

εὔτυκος: Libri εὔτυκτος. Turnebus εὔτυχος. Emendavit Spanhemius ad Callim. L. P. 3.

NA: Apertum est non potuisse regem ea quae dicturus esset sic incipere. Excidisse initium vidit Wellauerus. Perierunt autem versus tres: nam sine dubio respondebat hoc systema praecedenti.

βάξει λαῶν τῶν ἐγχώρων: Libri λαῶν ἐν χώρῳ. Correxi in Opusc. II. p. 325.

φίλαι, δμωΐδας: Libri φίλαι δμωΐδες. Sed totum versum omittit Rob. Nec famulas alloqui regem decebat neque eas φίλας appellare neque iubere eas σὺν εὐκλείᾳ καὶ ἀμηνίτῳ βάξει λαῶν heras suas sequi. Scribendum erat δμωΐδας. Activa potestate dictum τάσσεσθαι, ut in Euripidis Heracl. 664. Androm. 1099.

διχορρόπως: διχορρόπως litteris ο in litura M. διχορρόπας G.

καί μοι τὰ μὲν πραχθέντα πρὸς τοὺς ἐκγενεῖς μάλ᾽ οὐ πικρῶς ἤκουσαν αὐτανεψίους: Libri καί μου τὰ μὲν (μὲν om. Rob.) πραχθέντα πρὸς τοὺς ἐκτενεῖς φίλου (sic, non φίλου, Μ. φίλου Ε. Rob. φίλους G.) πικρῶς ἤκουσαν αὐτανεψίους. Nullo modo hic φίλους et αὐτανεψίους, praesertim hac collocatione verborum, dicere potuit. Neque ἐκτενεῖς, recentioris usus vocabulum, ab Aeschylo positum esse credibile est. Praeterea non πικρῶς, sed contrarium dici debuit. Ex quo intelligitur partem veri, οὐ πικρῶς, latere in scriptura φίλου πικρώς. Hinc scripsi μάλ᾽ οὐ πικρῶς. Plerumque οὐ μάλα dicitur, sed μάλ' οὐ legitur in Il. Ι. 241. ἀλλὰ μάλ' οὐκ Ἀχιλῆϊ χόλος φρεσίν, ἀλλὰ μεθήμων, et V. 407. ὅττι μάλ' οὐ δηναιός, ὃς ἀθανάτοισι μάχηται. Et in Aeschyli versu etiam aptissimum est μάλ' οὐ πικρῶς. Reliquum est ἐκτενεῖς, quod scripsi ἐκγενεῖς. Requirimus enim vocabulum quo vituperentur Aegyptiadae. Ἐκγενεῖς in Sophoclis Oed. R. 1506. restituit G. Dindorfius, πτωχάς, ανάνδρους, ἐκγενεῖς ἀλωμένας. Significat autem re gente eiectos vel eiiciendos, quos etiam degeneres hic quidem dicas.

ἐμοῦ δ᾽: ἐμουσδ' prius M. ex quo ἐμουδ' ab eadem manu factum. ἐμοὺς δ' E. Rob. ἐμοῦ δ᾽ G.

τούςδε: τοῦδε G.

δοριτραγεῖ: δορυκ ἀνημέρωση Μ. δόρυ κανημέρω G. δοουκάνη μέρα Ρ. δόρυκ' ἀνημέρω Rob. Emendavit Porsonus.

χώρᾳ: χώρας Ρ.

ἀείζων: ἀείζων Μ. ἀεὶ ζῶν G. ἀειζῶν Rob.

ἐν πρύμνῃ: Libri εὐπρυμνή. Id mutavi in ἐν πρύμνῃ, quod video etiam Paleium suspicatum esse, sed male interpretatum in vestra mente, comparata πρώρα καρδίας in Choeph. 396. Ibi quod ante animum versatur, hic quod in intimo animo fieri debeat intelligendum est. Vt in navi potissimus locus est puppis, in qua et gubernaculum est et gubernator, sic πρύμναν φρενός dictam esse patet.

σέβεσθαι: σέβεσθαι M. E. Rob. σέβεσθε G. ex correctione.

τιμιωτέραν: τιμιωτέρα Ε. G.

θέμις: Libri ἐμοῦ. Scripsi θέμις.

καὶ ταῦθ᾽ ἅμ᾽ ἐγγράψασθε: Libri καὶ ταῦτα μὲν γράψεσθε (γράψεσθαι ante correctionem G.). Sic ταῦτα ad praecedentia pertineret, non ad sequentia. Itaque aut scripsisse poeta putandus est καὶ ταῦτα δὲ ἐγγράψασθε, aut, quod propius ad litteras accedit, καὶ ταῦθ᾽ ἅμ' ἐγγράψασθε. Imperativo enim opus est. In Prom. 790. ἣν ἐγγράφου σὺ μνήμοσιν δέλτοις φρενῶν.

πρὸς γεγραμμένοις: πρὸς γεγραμμένους Μ. G. προσγεγραμμένοις Rob. πρὸς γεγραμμένα Ε.

ὅμιλον: όμιλος Μ. a pr. manu.

εὔτυκον: Libri εὔτυχον. Emendavit Spanhemius ad Callim. L. P. 3.

τέρειν᾽ ὀπώρα δ᾽: τερειν οπώρα δ', cum rasuris supra e et o et post r, M. τέρειν δ᾽ ὁπώρα δ' G. τερεινοπώρα δ᾽ Ε. τέρην οπώρα δ' Rob.

θηρσὶν δὲ κηραίνουσί νιν βροτοί. τί μήν;: Libri θῆρες δὲ κηραίνουσι καὶ βροτοὶ τιμήν, nisi quod τὶ μήν Ε. G. Impatientissimi litterae a scribis male geminatae vel non recte positi accentus philologi immobili vultu adspexerunt feras virginibus pudicitiam eripientes. Scripsi θήραις δὲ κηραίνουσί νιν βροτοί, τι μήν; Et in θήραις quidem incidit etiam Wieselerus Coniect. in Aeschyli Eum. p. 245. Quum νιν visum esset μιν esse, μιν mutatum fuit in καί. Laedunt, inquit, teneram aetatem persequendo homines: quid vero? quum vel bestiae alatae et in solo incedentes venerem appetant. Hoc iis continetur, quae sequuntur, pessime a quibusdam tractata. Non dubitandum est quin versus exciderit post v. 969. Incredibile est enim, quum aves et quadrupedes bestiae memorentur, praeteritos esse pisces, praesertim a poeta Atheniensi. Et indicat lacunam etiam inconcinnitas dictorum. Cuiusmodi fuisse videatur versus qui excidit, indicavi interposito versu quem asteriscis inclusi. Hesychius νηκτά, τὰ ἐν ὕδασι διαιτώμενα, τὰ ἔνυδρα, παρὰ τὸ νήχεσθαι, ὅ ἐστι κολυμβᾶν, πλεῖν.

πεδοστιβῆ: παιδοστιβῆ Μ. παιδοτριβῆ G. πεδοστιβή Rob.

καρπώμαθ', ἃ στάζοντα: Libri καρπώματα στάζοντα. Quod correxi. Καρπώμαθ' ἃ in antiquissimo libro sine elisione scriptum fuisse videtur, ut v. 977. OYNEKAHPOOH.

κἄωρα κωλύουσά νιν μένειν ὅρῳ: καλωρα κωλύουσαν θωσ μένην ἐρῶ Μ. κάλωρα κωλύουσαν θ᾽ ὡς μένειν ἐρῶ G. Rob. θωσαμένην adnotatum ex E. Κάωρα scribendum esse vidit Stanleius, ego κωλύουσαν in κωλύουσα et ἐρῶ in ὅρῳ mutavi. Hoc dicit, etiam bestiae et pennigerae et in solo incedentes et natantes videas fructum captare, quem emergentem Venus nuntiat etiam immaturum et arcens ut maneant intra terminum, h. e. ne mares citius quam naturae lex permittat fructu potiantur. Arcere dicitur Venus congressum, quia etiam bestiae feminae, quum nondum maturae sunt, marem admittere detrectant. Constructum est κωλύουσα cum ὡς ut apud Thucydidem VII. 36, 4. τὴν στενοχωρίαν κωλύσειν ὥςτε μὴ περιπλεῖν.

πάθωμεν: πάθομεν G.

οἵνεκ' ἠρόθη: Libri οὖν ἐκληρώθη. Id fuisse ούνεκ' ηρέθη Heathius vidit et nemo non videat. Quum οὖνεκα non patiatur ut versum excidisse credamus, exemplum hoc est audacissimi zeugmatis, de qua figura multi incogitanter, cogitate Lobeckius scripsit ad Aiacis v. 1035. Communis notio sustinendi perferendique utrumque nomen regit.

πράξωμεν: πράξομεν G.

οἴκησις: οἰκήσεις Μ. G. οἴκησις Rob.

λάτρων: Libri Latour, quod Lobeckius in Proleg. pathol. p. 401. ab ignoto nominativo λατρεύς dictum putat, quoniam ei merces conducti domicilii, quae Schützii interpretatio est, paene ridicula videbatur. Ea dicta est λύτρον testibus Hesychio, Suida, Eustathio p. 1246, 9. Etym. M. p. 557, 35. 42. Non puto esse quod quis offendatur gratis oblata peregrinis habitatione.

φύλαξαι: φυλάξαι M. Rob.

NA: Finem tragoediae faciunt duo carmina metri genere ita discreta, ut, quum prius totum ex Ioniis a minore sit, in altero autem trochaicus numerus regnet, chorum, priusquam alterum carmen caneret, stationes mutasse appareat, brevemque inter utrumque carmen pausam canendi intercessisse oporteat. Prioris carminis tria sunt stropharum paria, quorum duo priora strophas habent in duas partes divisas, quarum quaeque in primo pari stropharum finitur versu ἀνακλωμένῳ, qui in priore parte spondeum, in altera puros trochaeos habet; in altero stropharum pari altera pars terminatur versu puris trochaeis ἀνακλωμένῳ. Tertium par stropharum duas habet virgines alternis inter se colloquentes, quae duces esse videntur hemichoriorum. Earum dicta sine anaclasi ita se excipiunt, ut omnia accuratissime inter se sint aequata. Tum sequitur alterum carmen, quod ab hemichoriis, ut prioris carminis duo priora stropharum paria, canitur.

μάκαρας θεοὺς γονυάζοντες: Libri μακρὰς θεοὺς γανάεντες. Emendavit μάκαρας Stanleius. Sed etiam γανάεντες aperte vitiosum est. Non potest enim participii istam terminationem, quae est έντες, praecedere ā, nisi est pars radicis, ut in ἀέντες, δαέντες. Quare γανάοντες restitui. Α γαίω, quod nitere potius et splendere quam gaudere esse puto, γαίνω, quod non est in usu, ex hoc autem γανάω, γανόω, γανύω, γάνυμι factum videtur. Praeter haec verba grammatici etiam γανάσσαι memorant, quod incertum est utrum a γανάω an a γανάζω sit, et γανεῖν, quod Hesychius λευκαίνει, Etymologicum M. p. 223, 45. et Gudianum p. 121, 25. λευκᾶναι interpretantur, quasi aoristi infinitivus a γαίνω sit.

οἳ χεῦμ᾽: οἱ χεῦμ᾽ Μ. Rob. οἳ χεῖρ G.

περιναίονται: περιναίετε M. E. Rob. et a pr. manu G. περιναίεται G. ex correctione. Περιναίονται scripsi in Elem. doctr. metr. p. 492. Non est quod quis de medio verbo dubitet. Sic v. 390. ῥεπομένων dixit. Complura huiusmodi apud Sophoclem adnotavit Eustathius p. 694, 20.

ὑποδέξασθε δ᾽ ὀπαδοί: Libri ὑποδέξασθε ὀπαδοί. Correxit Heathius. Falsi sunt interpretes, qui haec ita distinxerunt, ut ὀπαδοί vocativus esset, ancillas vocari a Danaidibus putantes, quod et per se indecorum fuisset et refutatur toto carmine, in quo ubique ipsas Danaides verba facere apertum est. Immo quae hic dicunt ὑποδέξασθε δ᾽ ὀπαδοὶ μέλος, sese compellant hortanturque ut sociae in eandem sententiam canant, quam prioris hemichorii virgines praeierant, Argivorum iam deos colendos esse.

μέλος: Libri μένος. Correxit Lucas Legrandius.

αἶνος δὲ: αἰνὸς δὲ Μ. ἑνὸς δὲ G. Emendate Rob.

προχοὰς: πρὸς χοὰς M. G. E. P. προχοὰς Rob.

σέβωμεν ὕμνοις: σέβομεν ὕμνους G.

θελεμὸν: θαλερὸν P. ex coniectura, ut videtur: nam reliqui libri θέλεμον praebent. De accentu Arcadius p. 61, 3. v. Lob. Proleg. pathol. p. 158. Hesychius θέλεμον, οἰκτρόν, ἥσυχον. θελέμως, ἡσύχως, οἰκτρῶς. Apud Hesiodum, Op. 118. οἳ δ᾽ ἐθελημοὶ ἥσυχοι ἔργα νέμοντο, grammatici dicunt ἐθελημοί et ἥσυχοι posita esse ἐκ παραλλήλου. Altera Hesychii interpretatio ad aliud vocabulum, ut ἐλεεινόν, videtur referenda esse.

πῶμα: πόμα Ε. Inter πῶμα et χέουσιν in M. aliquid erasum.

μειλίσσοντες: Libri μελίσσοντες. Correxit Pauwius.

ἔλθοι Κυθέρειος: ἔλθει κυθερείας Μ. ἔλθη κυθέρειας G. ἔλθοι κυθερείας P. Rob. κυθερείας etiam E. Non inutile est Κυθέρειος, sed honeste γάμον Κυθέρειον concubitum vocant.

στυγητὸν πέλοι τόδ' ἄθλον: Libri στύγειον. Id aut στύγιον aut, quod Turnebus intulit, στυγερόν est, utrumque languida sententia, si, ut vulgo, πέλει τόδ᾽ ἆθλον legitur, quod G. habet. Neque apparet cur hoc praemium dicatur. Sed M. πέλοι τόδ' ἆθλον habet, Rob. πέλοιτο δ᾽ ἀθλον. Ex quo apparet στυγερῶν πέλοι τόδ᾽ ἆθλον scribendum esse. Vt mos est, quod a se alienum esse cupiunt, inimicis imprecantur. Sic recte dictum est ἆθλον.

δ᾽: δ' addidit Pauwius.

θεὸς: θεοῖς Rob.

δὲ φίλᾳ: δ' αἱ φίλαι M. G. Rob. δὲ φίλαι P. δὲ φίλα Burgesius.

Πόθος, ᾧ τ' οὐδὲν: πόθος τ' οὐδὲν M. G. P. πάθος τ᾽ οὐδὲν Rob. ᾧ inseruit Wellauerus.

θέλκτορι Πειθοῖ: θεακτορι πιθοῖ Μ. θέακτορι πυθοῖ G. θεάκτορι πυθοῖ Rob. θεακτορι (super e crucis signo adscripto) πειθοῖ Ρ. θέλκτορι Bothius..

ἁρμονίᾳ μοῖρ᾽: ἁρμονια μοῖρ᾽ cum rasuris post νια et post μι, Μ. ἁρμονία μοῖρ Rob. et ut puto G. Miror deam Harmoniam, quam recentes hic invenisse sibi visi sunt, etsi commemoratam video in suffecta parte hymni Homerici in Apollinem v. 194. αὐτὰρ ἐϋπλόκαμοι Χάριτες καὶ εΰφρονες Ὥραι, Αρμονίη θ', Ἥβη τε, Διὸς θυγατήρ τ' Αφροδίτη, ὠρχεῦντ', ἀλλήλων ἐπὶ καρπῷ χεῖρας ἔχουσαι. Praeterea epitheto indigere videtur μοῖρα. Itaque nominativum restitui, ut Suadae data esse dicatur ἁρμονία μοῖς Αφροδίτας, ad concorditatem cogens Veneris vis. Substantivo τὴν Διὸς ἁρμονίαν dicit in Prom. v. 549. Verum etiam adiectivi usum monstrat Perictiones Pythagoreae liber περὶ γυναικὸς ἁρμονίας, in quo apud Stobaeum LXXXV. 19. ἁρμονία γυνή dicta est p. 487, 19. 29. et 488, 40. Nam etsi nemo hodie Bentleii de istis Pythagoreorum scriptis sententiae refragabitur, tamen concedendum erit eos verba sermonemque antiquorum imitatos esse Pythagoreorum. Ceterum positum est δέ, non τε, quia respicitur ad praegressam negationem.

ψέδυροί: ψεδέρα, addito a secunda manu υ supra δ, M (non ψέδρα). ψεδνρὰ G. ψέδρα Ε. ψυδρα Rob. Hesychius ψέδυρος, ψίθυρος. Satis munitam esse arbitror hanc vocem, cuius non mirum est si variae formae fuerunt, quia ad imitationem soni facta est. Scripsit autem Aeschylus sine dubio forma feminina ψεδυραὶ τρίβοι, ne duo contigua vocabula in eandem diphthongum exirent.

φυγάδεσσιν δ᾽ ἐπινοίαις: φυγάδες δ᾽ ἐπιπνοíαι Μ. Ε. φυγάδες ἐπίπνοιαι G. φυγὰς δ᾽ ἐπιπνοία Rob. Potuit dici, quod a C. G. Hauptio coniectum Paleio iudice extra omnem dubitationem positum est, φυγάδεσσιν δ᾽ ἐπιπλοίας, etsi ἐπίπλοια non est aliunde cognitum. At cur φυγάδεσσιν maluisset Aeschylus quam ἡμῖν? Scripsi φυγάδεσσιν δ᾽ ἐπινοíαις. Propter fugiendi consilium, quod cepimus, aerumnas et bella metuo. Sic v. 17. haec nomina permutata sunt.

ἔκπλοιαν: Libri εὔπλοιαν. Εὐπλοίας τυγχάνειν potest quis: quid autem est πρᾶξαι εὔπλοιαν? Scripsi ἔκπλοιαν. Nam ταχυπόμποισι διωγμοῖς non de futura persecutione Danaidum, sed de celeri abitu Aegyptiae classis dictum est. Ex eo colligunt mox maiore cum apparatu reddituros esse.

διωγμοῖς: διωγμούς ante correctionem M.

παρβατός: παραβάτας ἐστὶν M. G. Rob. παραβάτος ἐστὶν Ε. Correxit Askewius.

προτερᾶν: Libri προτέραν.

θέλγοις: θέλγεις Μ. Rob. θέλεις G. Ε. θέλγοις commemorat Stephanus.

ἂν ἄθελκτον: ἀνάθελκτον Μ. Ε. Rob. ἀναθέλκτον vel ἀναθέλητον G. ἂν ἄθελκτον commemorat Stephanus.

φρένα Δίαν: φρεναδίαν Μ. G. φρένα δίαν Rob.

ἀγάζειν: Recte Stanleius ἀγάζειν interpretatur aegre ferre, auctore Etym. M. p. 5, 30.

Ζεὺς: Ζεῦ Μ.

γάμον: γάμου M. G. γάμον P. Rob.

ὅςπερ: Auratus ὥςπερ, quo non opus est.

πημονᾶς: πήμονας Μ. πημόνας Rob.

καταστροφὰν: Libri κατασχέθων, quod etsi intelligi potest, si ad γάμον refertur, tamen inutile est: κτίσας autem non habet nomen ad quod pertineat. Scribendum erat καταστροφών, sive id commutationem, ut in Eumen. v. 483. sive perfugium, ut supra v. 425. interpretari placet.

εὐμενεῖ: εὖ μενεῖ Rob.

καὶ τὸ: καί τε M. G. καὶ τὸ Rob.

δίκα δίκας: Libri δέκα δίκας. Emendavit Burgesius.

εὐχαῖς: εὐχαῖς M. Rob. εὐχολαῖς G.

μηχαναῖς: μηχανὸς Ε.