πιστὰ: πίστα M. Vit. Ald. Rob. πιστά Lips. πιστὰ G. Turn.

ἀφνεῶν: ἀφνεῶν M. Vit. Lips. edd. vett. et ει superscripto Par. B. ἀφνειών G, Ven. B. aliique. καὶ: τῶν pro καὶ Lips. Rob.

ἑδράνων φύλακες, κατὰ πρεσβείαν: Verba ἑδράνων φύλακες κατὰ πρεσβείαν in Vit. omissa, sed a pr. manu in fine paginae post verba ὅ τε τοξοδάμας ἐσθλὸς v. 31. scripta sunt, signo addito, quo error corrigatur, et adiecta hac adnotatione, λήθη γέγονε καὶ οὐκ ἐτέθη ὁ τοιοῦτος στίχος εἰς τὴν τάξιν τούτου.

Δαρειογενὴς: δαρειογενὴς δαρείου υἱὸς M. Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald. δαρειογενὴς υἱὸς δαρείου G, δαρειογενὴς υἱὸς Par. F.

βασιλείῳ: νώστω τῷ βασιλείου, superscripto ultimis litteris ω, Lips.

πολυχρύσου στρατιᾶς: πολυχρύσους στρατιάς M, Par. L.

ὀρσολογεῖται: ὀρσολοπεῖται M. et inde Victorius. ὀρσοπολεῖται G. Vit. Ven. A. B. aliique et Ald. Rob. Turn. In G. ad ε superscriptum ι. Hesychius ὀρσολοπεῖται, διαπολεμεῖται, ταράσσεται. Αἰσχύλος. Cognatum videtur ὀρσόλοπος cum vocabulis ὀλόπτειν ex λέπω facto et ὁλοφώιος et excitatorem vellicationis ac proinde turbae et tumultus significare.

ἔσωθεν δὲ βαΰζει: ἔσωθεν Lips. Omittit Vit. δὲ βαΰζει hic non habent libri.

Ἀσιατογενής: ἀσιατιγενής Turn. Ἀσιητιγενής Blomfieldius. Repugnare hanc formam analogiae monuit Lobeckius ad Phryn. p. 646.

οἴχωκε νέων: οἴχωκεν ἐον δ' M. οἴχωκε νέον δ' G. Rob. οἴχωκεν νέον δ' Lips. ᾤχωκε νέον, sine particula, Vit. ᾤχωκε νέον δ' Ald. Turn. V. de hoc verbo Lobeckium ad Soph. Ai. v. 896. Scholiastes γράψεται καὶ ἑόν, ἤτοι τὸν ἴδιον ἄνδρα. Post νέον δ', vel, ut Vit. habet, νέον, omnes libri addunt ἄνδρα βαΐζει. In explicandis his verbis iam antiqui interpretes in diversa abierunt. Alii enim θυμός, alii Ἀσία ad βαΐζει intelligendum putarunt. Audaciorem manum, sed parum feliciter, admovit Valckenarius, cuius ipsa verba cognoscere operae pretium est. Sic igitur ille ad Eur. Phoen. v. 1489. In Aeschyli Persis sic vulgatur v. 12. et 13. πᾶσα γὰρ ἰσχὺς Ασιατογενής οἴχωκε· νέον δ᾽ ἄνδρα βαΰζει. In his dum clauditur sententia, versus requiritur paroemiacus, quo sponte ducil in ultimis modulus δρα βαΰζει. Sed quis obsecro vel quae regio Bable; Ἀσία respondet scholiastes, huiusque vestigiis insistens Stanleius. Quid illa latratu requirit? νέον ἄνδρα sic iuventutem appellassel Aeschylus. Quantivis pretii lectionem servavit scholiastes: γράψεται, inquit, καὶ ἑόν, ἤτοι τὸν ἴδιον ἄνδρα. Hoc ita placet, ut alterum tamen νέον non reiecerim: hanc vocem, in antiquis exemplaribus hoc in loco leclam, suspicor oculos fefellisse describentis, ut duas intermedias praetermiserit, quarum altera desierit in easdem lilleras: has utinam nobis vir clarissimus Antonius Askewius ex codd. vetustis revocaret. Interim lubet hariolari. Suspicor basin anapaesticam hic praecessisse versum paroemiacum, atque ita scripsisse tragicum: πᾶσα γὰρ ἰσχὺς Ασιατογενὴς ᾤχωκε νέον, [Περσὶς δ᾽ ἑὸν] ἄνδρα βαΰζει. Quae vulgatis esse meliora non diffitebitur in tragicis exercitatissimus Anglus: reliqui, si qui Persida sic mirabuntur ab Asia distinctam, legant ex eodem dramate v. 249. 250. ὦ γῆς ἁπάσης Ασιάδος πολίσματα, ὦ Περσίς αλα καὶ πολὺς λιμήν, et seqq. conf. v. 59. et seqq. 512. 548. 925. Illud 'οἴχωκε (nam si quis Aeschyleam veterem praeoptaret scripturam, ΟΙΚΟΚΕ foret reponendum) νέον, id est νεωστί, peropportunum est et Aeschyleum; in huius Prom. v. 954. Νέον νέοι κρατεῖτε· Schol. recte, Νέον, inquit, νεωστί· οὐ γὰρ ἀρχαία ὑμῶν ἡ βασιλεία. Bacchum, cuius adspernabatur sacra, τὸν νεωστὶ δαίμονα vocat Pentheus in Eurip. Bacch. v. 219. et in his Phoen. 1637. novellum Regem exosa Antigone τὸν νεωστὶ κοίρανον. frequens ἥκω νεωστί, Aeschylus Agam. v. 1634. ἥκοντας ἐκ μάχης νέον. est illud Homericum, Sophocli nusquam, in Euripideis semel adhibitum. Doleas hic, ut alibi non semel, obrutum doctrinae copia iudicium viri praestantissimi. Nam ne quid dicam de paroemiaco, qui hic ne placere quidem potest, quum vis sententiae in sequentibus verbis insit, quis credat poetam ᾤχωκε νέον scripsisse, quum, si nuper abiisset exercitus, ridiculum foret sollicitos esse qui domi manserant. Immo iam diu abesse exercitum necesse erat, si illi metuerent, idque ipse poeta, ut par erat, indicavit non modo his verbis, κοὔτε τις ἄγγελος, οὔτε τις ἱππεὺς ἄστυ τὸ Περσῶν ἀφικνεῖται, sed apertius etiam infra v. 64. τοκέες δ᾽ ἄλοχοί θ' ἡμερολεγδὸν τείνοντα χρόνον τρομέονται. Verum in vulgata scriptura explicanda et illud perdurum atque adeo ineptum est, θυμός ad βαΰζει intelligere, nec probari potest illorum sententia, qui Ἀσία ex Ἀσιατογενής repetunt. Quod nego fieri posse servato νέον ἄνδρα. Nam quum in adiectivo latet genitivus nominis, quod ad sequentia intelligendum est, ita oportet conformatam esse orationem, ut quid intelligendum sit vel ex pronomine aliquo vel alio modo appareat. Sic in illo Euripidis Hec. 22. πατρῴα θ' ἑστία κατεσκάφη, αὐτὸς δὲ βωμῷ πρὸς θεοδμήτῳ πιτνεῖ, ubi alia exempla attulit Porsonus, e pronomine cognoscimus sermonem esse de Priamo: omisso pronomine uterque versus non posset non de domo Priami intelligi. Quae in scholiis commemoratur scriptura, ἑὸν δ' ἄνδρα βαΰζει, correctio esse videtur alicuius grammatici, qui quod vulgatae scripturae sensum hunc esse animadverteret, exercitus novum militem requirit, ineptum id esse videns, verba illa in hanc sententiam accipienda putavit, omnis Asiae potentia periit, suamque requirit iuventutem. At ita poeta verbis usus esset ineptissimis. βαΰζει scholiastae per ἀνακαλεῖται reddunt. Sed nec demonstrata est ea significatio, et, si haec esset sententia, non solum repeteretur quod modo dictum est, verum etiam interpellaretur explicatio caussae cur mala praesagiat animus. Videtur error ex eo ortus esse, quod omissum antea et deinde in margine adscriptum erat δὲ βαΰζει: tum librarius aliquis, quo loco reponenda essent, nesciens, post ΝΕΟΝ, quod non vidit esse νέων, ea addidit adiecitque explicandi caussa ἄνδρα. Aeschylum credibile est scripsisse ἀμφὶ δὲ νόστῳ τῷ βασιλείῳ κακόμαντις ἄγαν ὀρσολοπεῖται θυμός, ἔσωθεν δὲ βαΰζει. Similiter dixit in Agam. v. 429. τὰ δὲ σῖγά τις βαΰζει. Sic igitur hos versus conformavi.

κοὔτε: κ᾽ οὐτέ τις et οὐτέ τις M.

τὸ: τὸ, non τe, etiam M. habere videtur.

Ἐκβατάνων: M. Lips. Libri omnes ἐκβατάνων, nisi quod Lips. ἐκβάταν.. habet. Brunckius Ἀγβατάνων dedit, ut antiquiorem formam, auctore Wesselingio ad Herod. I. 98. Sed Stephanus Byzantius in Ἀγβάτανα, ubi pluribus disserit de diversa huius nominis scriptura, παρὰ δὲ τοῖς ἀρχαίοις, inquit, διὰ τοῦ κ τὸ Περσικόν, ὡς δειχθήσεται.

καὶ: εἰς pro καὶ Rob. Κίσσινον: κίσσινον a pr. manu Vit. a sec. ante o insertum ν. Blomfieldius ex coniectura Κίσσιον. Non recte, etsi laudandus est quod haesitavit in perrara terminatione adiectivi a nomine gentili derivati. Ex analogia enim dici debebat Κισσιακόν. Sed ita etiam in Prom. v. 812. Βυβλίνων ὀρῶν ἄπο. Ceterum quod Κίσσινον ἕρκος appellat Aeschylus, re vera non diversum erat a Susis, licet illi ita visum sit. V. Herod. V. 49. et 52. Strabo XIV. p. 728. A. λέγονται δὲ καὶ Κίσσιοι οἱ Σούσιοι. Stanleius, qui Cissiam urbem a Ptolemaeo commemorari ait, fallitur. Regionem ille, non urbem dicit, distinguens tamen ut partem a Susiana.

ἔβαν: ἔβαν, superscripto posteriori vocali η, Lips.

οἳ δ': Verba οἳ δ' ἐπὶ ναῶν, usque ad Μεγαβάτης v. 23. affert Triclinius ad Soph. El. 157. οἱ δ' G. Vit. Ald. Rob. οἳ δ' M. Lips. Turn. ναῶν: νηῶν M. Vit. ναῶν, superscripto η, Lips. νηῶν τε Mosc.

πεζοί τε βάδην: Post πεζοί τε βάδην aliquid excidisse cogitari potest. Certe egregie huc quadraret, quod apud Hesychium sine auctore legitur, ὁλκή· ἡ φαρέτρα, addita explicatione πολλοὶ τοξόται. Vtique βάδην ad sequentia referendum, neque, ut Blomfieldius fecit, πεζοὶ βάδην iungenda.

στῖφος: στύφος M. στῖφος G. Vit. Lips. edd. ante Brunckium.

οἷος: οἷος a sec. manu, nam antea videtur fuisse οἳ, Vit. Ἀμίστρης: ἀμνίστρης Vit. Ven. A. ἀμνήστρης Ald. ἀμήτρης Rob. ἀμίστρης M. G. Lips. Turn. Apud Herodotum Ἄμηστρις nomen est uxoris Xerxis. In hac Aeschyli fabula infra v. 315. nomen viri est et fortasse eiusdem de quo hic agitur. Vt ibi plerique libri ἄμηστρις habent, ita hoc loco idem legitur in editionibus veteribus scholiastae Sophoclis. ἠδ': ἠδ' M. ἠδ' Lips. Ἀρταφρένης: ἀρταφρένης, cum unius litterae litura post ε, M. ἀρταφρένης, superscripto ad secundam syllabam ι, Mosc. ἀρταφέρνης G. Lips. aliique.

Μεγαβάτης: μεγαβάτης M. Vit. Ven. A. B. μεταβάτης Mosc. Ald. μεγαβάζης G. Lips. Rob. Turn. et sic apud Triclinium. Ab Herodoto VII. 97. commemoratur Μεγάβαζος ὁ Μεγαβάτεω. ἠδ': ἠδ' M. Lips. Ἀστάσπης: ἀστάσπης M. G. Lips. Par. B. Turn. ἀστάπης Ven. A. Mosc. aliique et Ald. Rob. et a sec. manu Vit. ἀσπάτης a pr. manu Vit. ἀστάπης Par. G. γρ. καὶ ἀστάσπις Par. B. Ἀσπάσπης varia lectio apud Turnebum. Non inepte quaerit Stanleius idemne sit hic qui ad Herodoto VII. 64. Ὑστάσπης vocetur.

βασιλῆς: βασιλῆς M. G. Turn. βασιλεῖς Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. βασιλέως: βασιλέως, superscripto ι, Lips.

σοῦνται: σοῦντον Lips.

τοξοδάμαντές: τοξοδάμαντον Mosc. τ': τ' omittunt G. Vit. ἠδ': ἠδ' pro ἠδ' Mosc. ἠδ' M. ἠδ', priore littera a sec. manu in litura, Vit. ἠδ' Lips.

εὐτλήμονι: ἐν τλήμονι M. Vit. Lips. Ven. A. B. Ald. Turn. εὐτλήμονι Par. A. B. et e corr. pr. manus G. quum antea fuisset ἀτλήμονι, quod est in Rob.

Ἀρτεμβάρης: ἀρτημβάρης G. ἀρτεμβάρης, superscripto o ad e, Lips. ἀρτεμβάρης M. Vit. et reliqui. Sic hoc nomen scribitur v. 297. 945. et apud Herodotum I. 114. 115. 116. IX. 122. ἱππιοχάρμης: ἱπποχάρμης Lips.

Μασίστρης: Infra v. 944. libri meliores et plerique Μασίστρας. Apud Herodotum Μασίστης nomen est VII. 82. IX. 107. 113. Μασίστιος VII. 79. IX. 20. 24.

Ἰμαῖος: ἱμαῖος M. ἱμαῖος G. Lips. Ἰμαῖος Vit. edd. Φαρανδάκης: φαρανδάκης libri etiam v. 932. Apud Herodotum aliosque invenitur Φαρανδάτης: v. Wesselingium ad Her. p. 726, 86.

ἵππων τ᾽ ἐλατὴρ Σωσθάνης: ἵππων ἐλατὴρ Colb. 1. Ox. Par. C. Ald. Turn. θ' σωσθάνης Ald. καὶ σωσθάνης Turn. σοσθένης M. Cantabr. 2. Mosc. σουσθάνης Vit. σοσθένης Ven. B. σωσθένης G. Cantabr. 1. Par. L. σωσθάνης Lips. Rob. Guil. Kieserus coniecit τ' Ὀστάνης, afferens Diogenem Laertium prooem. 2. Plinium H. N. XXX. 1. Suidam in Ὀστᾶναι et in ἀστρονομία.

ἔπεμψεν: ἔπεμψεν M. Rob. ἔπεμψε G. Vit. Lips. Ald. Turn. Schol. τινὲς διαιροῦσι τὸ σουσισκάνης καὶ πηγὰς καὶ ταγών.

Πηγασταγὼν: πηγαστάγων M. πηγασταγὼν G. Lips. Par. B. Ald. Turn. πηγὰσταγών, priore accentu postea expuncto, Vit. πηγὰς τ' ἀγὼν Rob. γρ. πηγάς τ' ἄγων ἄρχων adnotatum in G. γρ. πηγὰς τ᾽ ἀγὼν margo Lips. γρ. πηγὰς ταγὼν Par. B. πηγὰς ταγὼν Cantabr. 1. Etiam in scholiis, ut vidimus, adnotatum est a nonnullis divisim scribi πηγὰς ταγών. Αἰγυπτογενής: αἰγυπτογενὴς M. Lips. Ven. A. Mosc. Ox. Par. L. Ald. Turn. αἰγυπτιογενὴς G. Vit. Ven. B. Rob.

Μέμφιδος: Hunc versum et sequentis verba duo priora habet Photius p. 258, 4. μεμφίδος G. Turn. μέμφιδος Vit.

μέγας: μέγας' Lips. Mosc. Ἀρσάμης: Ἀρσάκης apud Photium. Sed Ἀρσάμης legitur etiam v. 303. et apud Herodotum VII. 69. ὠγυγίους: Ὠγυγίους M. G. Lips. Ven. B. Par. A. B. C. ὠγυγίας Vit. Ald. Turn. ὠγυγίου Rob.

ἑλειοβάται: ἐλειοβάται Vit. Lips.

ἀνάριθμοι: ἀνάριθμοι Ven. B. Colb. 1. Par. C. Turn. ἀνάριθμοι Cantabr. 2. πλῆθος τ' ἀνάριθμοι. γρ. πλῆθος καὶ τ' ἀνάριθμον Par. B.

ἁβροδιαίτων: ἁβραδιαίτων Lips. ἕπεται: ὅπεται Vit. Ald. Rob.

ἐπίπαν: ἐπὶ πᾶν, ut ante lituram πᾶν scriptum fuisse videatur, M. De mensura vocis ἐπίπαν, de qua etiam Blomfieldius dixit, videndus est in primis Boeckhius in dissertatione quam Germanice scripsit de critica tractatione Pindari p. 82. seqq. ἠπειρογενὲς: ἠπειρογενεῖς ante sec. manus correctionem Vit. Blomfieldium, qui recte observavit noluisse Aeschylum Ionum mentionem facere, sed comprehendere eos nomine Lydorum, quorum intra fines sex urbes Ionicas sitas esse dixerit Herodotus I. 142. miror in constructione verborum haesisse. Nam ex illa ipsa observatione patet sensum esse Lydi, qui omnes continentis incolas comprehendunt, i. e. etiam eos qui non sunt Lydi, Ionas.

Μιτρογαθής: μιτρογαθὴς M. G. Cantabr. 1. Par. C. μιτραγαθὴς Vit. μιτραγαθὴς Ven. A, Ald. Rob. Turn. et ι primae syllabae, alteri o superscriptis, Par. B. μιτρογαθὴς Par. L. μιτρογαθὴς Lips. Par. A. Hoc cum Brunckio praeferendum videtur. Persica nomina apud Herodotum sunt Μιτραδάτης I. 121. οι Μιτροβάτης III. 120. 126. 127.

Ἀρκτεύς: ἀρκτεὺς M. Lips. Ven. A. aliique et ex corr. G. quum antea ἀρκτὸς fuisset. ἀρητεὺς Rob. ἀρκεὺς Vit. Ald. Turn. ἀρτεύς, supra scripto κ, Par. C. βασιλῆς: βασιλῆς M. βασιλεῖς Vit. Mosc. edd. vett. βασιλῆες G. βασιλεῖες Lips. δίοποι: δίοποι M. Turn. δίοπτοι G. Vit. Lips. Ven. A. B. aliique et Ald. Rob. Dicit de Aeschyleo vocabulo δίοποι Eustathius p. 98, 46. 203, 11. Idem p. 1705, 53. alium Aeschyli locum spectare videtur. V. fragm. 244.

καὶ: καὶ libri. χαὶ Blomfieldius. Hoc recepi: nam in consociatione rerum diversarum rectius adest quam abest articulus.

ἐξορμῶσιν: ἐξορμῶσιν M. ἐξορμῶσι G. Vit. Lips. et edd. ante Brunckium.

τρίρρυμα: τίρρυμα pro τρίρρυμα M.

στεῦται: Hic versus deest in Ox. Posterius additus est in Ven. A. Post sequentem versum collocatus est in Ald. Rob. στεῦνται, sed ν littera puncto notata, M. στεῖται Mosc. Explicat singularem scholion in M. Ceteri στεῦνται.

δούλιον: δούλειον libri. δούλιον scribendum esse monuit ante Stanleium Scaliger. Ἑλλάδι: ἐλάδι Lips.

Θάρυβις: θάρυβις. γρ. θάρβις G. θάρυμβος. γρ. βάρβις Lips. θάρύθις Ven. B. τ' Ἀρύβις Turn.

δ': δὲ plene Vit.

σύρδην: πέμπει σύρδην. ἴσθι δέ. γρ. σύδην ἀντὶ τοῦ ὁρμητικῶς, οὗ ἡ χρῆσις ἐν τοῖς ἑξῆς Par. B. Aliter quam hic σύρδην dictum est in Rheso v. 56. ὦ δαῖμον, ὅςτις μ' εὐτυχοῦντ᾽ ἐνόσφισας θοίνης λέοντα, πρὶν τὸν Ἀργείων στρατὸν σύρδην ἅπαντα τῷδ᾽ ἀναλῶσαι δορί. Ibi enim haec est sententia, priusquam ruens omnem Argivorum exercitum perderem. Magis proprie Aeschylus σύρδην de longo tractu magnisque catervis dicit, quibus incedentes Babylonii vias impleverint. Nam σύρεσθαι de fluviis et maribus frequens est apud Dionysium periegeten. Comparari potest cum nostro verbo schwemmen, ut apud eundem Dionysium legitur v. 1076. κείμενον, οἷα κύλινδρον ἐπὶ χθονός, ὃν δ᾽ ἀπὸ πέτρης χειμερίου ποταμοῖο κάτω σύρουσι χαράδραι. Est ergo σύρδην de magnis copiis dictum, quae longis tractibus quasi inundant vias, ut nos überschwemmen etiam in communi sermone de numeroso exercitu dicimus, qua metaphora Aeschylus v. 89. seqq. utitur, μεγάλῳ ρεύματι φωτῶν dicens et ἄμαχον κῦμα θαλάσσης. ναῶν: ναῶν, superscripto η ad α, Lips.

καὶ: καὶ omittit G. λήματι: λήμματα Vit. Lips. aliique et Rob.

ἕπεται: Post ἕπεται Ox. Ven. A. Ald. addunt προτροπαῖς. Ea voce in scholiis sequente versu ὑποπομπαῖς explicatur.

ὑπὸ πομπαῖς: Libri ὑποπομπαῖς, nisi forte Veneti habent ὑπὸ πομπαῖς. Illa scribendum esse Abreschius vidit.

αἴας: γαίας Vit. αἴης Par. A. B. et ut videtur Veneti. αἴας (non αἴης) M. G. Lips. edd. vett.

οἴχεται: οἴχετ' Vit.

οὓς πέρι: οὓς περὶ M.

δ': δ' ex scholiastae adnotatione Blomfieldius. Libri θ'. ἡμερολεγδὸν: ἡμερόλεκτον G. e correctione. Antea fuerat ἡμερόλεγδον, ut in ceteris libris. Proparoxytonon est hoc adverbium apud Lucianum Lexiph. c. 9. apud Etymologum p. 429, 40. apud Photium, apud Suidam. Recte vero oxytonon apud Aristotelem Hist. An. VI. 21. Et sic volebat apud Lucianum Guyetus.

τρομέονται: τρομαίονται G. et ante sec. manus correctionem Vit. τρομέοντα Lips.

πεπέρακεν μὲν ὁ: πεπέρασε μὲν ὁ codd. Ald. Rob. πεπέρακεν ὁ Turn. Correxit Porsonus.

γείτονα χώραν: γείτονα χώραν omittit Ven. B. χώρας, superscripto ν, M. χθόνα pro χώραν G. Lips. aliique et Rob.

Ἕλλας: Ἕλλας M. Vit. Ven. A. B. Par. A. B. Ἕλλης G. Lips. edd. ante Brunckium.

ὅδισμα: ὅδησμα Lips. γρ. ἔρεισμα margo Lips. γρ. ἔρεισμα τὴν ναῦν adscriptum ad ὅδισμα in M. ἔρεισμα Rob. ὅδισμα vocabulo explicationes πορείαν. ἔρεισμα. ὁδόν supra adscriptae in G.

Ἀσίας: ἀσίης ante correctionem G.

χθόνα: χώραν pro χθόνα G. Lips. aliique et Rob. Eustathius p. 212, 42. τὸ δὲ ποιμὴν λαῶν, ταὐτὸν ἂν τῷ ἀνδρῶν ποιμάνωρ, συνθέτως Αἰσχύλος εἴρηκε, καὶ τὸ τοιοῦτον ποιμνιον ποιμανύριον. θεῖον: θεῖτ' pro θεῖον Lips.

ἐλαύνει διχόθεν: ἐλαύνοι δειχόθεν G.

θαλάσσης: θαλάσσας Blomfieldius. Idem recte sustulit comma quod vulgo post hanc vocem ponebatur, coniungens ἐχυροῖς ἐκ θαλάσσης στυφελοῖς ἐφέταις.

ἐχυροῖσι: ἐχυροῖσι Cantabr. 1. Par. B. L. N. et o ad primam syllabam superscripto M. γρ. ὀχυροῦσι Par. B. ὀχυροῖσι ceteri.

στυφελοῖς: στυφέλοις libri. στυφελοῖς Blomfieldius. ἐφέταις: ἀφέταις Colb. 1. Rob. Hesychius ἐφέτας, τοὺς ἡγεμόνας τῶν Περσῶν, καταχρηστικῶς. χρυσογόνου: χρυσονόμου M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. aliique et Ald. Turn. χρυσογόνου. γρ. καὶ χρυσονόμου Par. B. χρυσογόνου Rob. Vtramque scripturam commemorant scholia. Qui χρυσονόμου praeoptat, sic explicare debebit, ut idem sit quod χρυσοῦς, neglecto significatu terminationis. Sed in compositis ex νέμω hoc fieri non videtur exemplis posse demonstrari. Praestat χρυσογόνου.

γενεᾶς: γεναιᾶς G. γεννεᾶς Lips. ἰσόθεος φώς: ἰσόθεον φώς M. ἰσόθεον φῶς, ultima prioris vocabuli littera in ς mutata, G. γρ. ἰσόθεον φῶς Par. B.

κυάνεον: Scribendum videri potest κυανόν. Sed videtur haec forma recentiorum scriptorum propria esse. Male Blomfieldius κυανοῦν, quod vulgaris linguae est. Peius etiam Wellauerus κυάνεον vocabuli non ultimas, sed primas duas syllabas contrahendas esse putavit. λεύσσων: λεύσων M. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. βλέπων Vit. sed antiquae sunt tantum litterae λε, ceterae a recentiore manu scriptae.

φονίου: φονίου M. G. Vit. Lips. Ven. B. aliique et Ald. Rob. φονίου Turn. δέργμα: δέρμα M. Lips. aliique nonnulli.

πολυναύτης: πολυναύτας Vit. Cantabr. 2.

Σύριόν θ': συριόν M. ed. Vict. δουριόν θ' Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald. δοσσυριόν θ' G. Ven. B. aliique et Rob. Turn. Alludi ad oraculum de pugna Salaminia Atheniensibus datum, quod est apud Herodotum VII. 140. in quo erat Συριγγενὲς ἅρμα διώκων viderunt et Blomfieldius et Suevernius in diss. Berolini a. 1824. hoc titulo edita, Ueber einige historische und politische anspielungen in der alten tragoedie, p. 4.

δουρικλύτοις: δουρικλύτοις M. Rob. Turn. δουρικλυτοῖς G. Ald. δορικλυτοῖς Lips. δορυκλύτοις Vit.

τοξόδαμνον: τοξόδαμνιν Vit. Ἄρη: Ἄρη M. in quo supra versum ab alia manu additum, Par. C. Rob. ἄρην. γρ. ἄρη. κοινῶς. Par. B. ἄρην G. Vit. Lips. Ald. Turn.

ὑποστὰς: ὑποστάς. γρ. ἐπιστὰς ἤγουν ἐναντιαθεὶς μαχεσάμενος (sic apud Faehsium) ὑποστάς Par. B. Sensus est nemo adeo probatus est, ut, si id in se recipiat, magna multitudine virorum ut valido munimento arcere possit invictum maris fluctum. Audacter κῦμα θαλάσσης dicit copias navales, quas Graeci quamvis magno virorum numero non possint ab se propellere.

φωτῶν: Post φωτῶν Vit. addit τάξεσιν οὐδ᾽ ἄρα ἔρη ἴσχει, quorum ea quae post τάξιν leguntur, expuncta sunt. Colb. 1. addit νάρεσι, οὐδ᾽ ἄρα ἕρκεα ἴσχει. Quae ex notissimo Homeri versu sumpta esse vidit Vauvillersius. Eadem vero verba, sic scripta τάξεσιν οὐτ᾽ ἄρα ἕρκει ἴσχει, ut scholion adscripta sunt in M.

ἐχυροῖς: ἐχυροῖς M. G. aliique et Rob. ἐχυροῖσιν Ven. B. ὀχυροῖς Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald. Turn. ἕρκεσιν: ἕρκοισιν Ven. B. εἴργειν: εἴργεις Lips.

λαός: λαός M. G. Vit. Lips. aliique et Ald. λεὼς Rob. Turn.

δολόμητιν δ᾽ ἀπάταν: δολόμητιν δ᾽ ἀπάτην G. et ἀπάτην etiam Vit. ἀπάταν, ultimo α superscripto η, Lips.

θνατὸς: θνητὸς Vit. θνατὸς, superscripto η, Lips.

πήδημἅλις εὐπετῶς ἀνάσσων: πηδήματος libri omnes. Tum, post hoc ipsum vocabulum, εὐπετέος M. G. Vit. aliique et Ald. Rob. Turn. εὐπατέος Lips. εὐπετέως Mosc. Par. L. Εὐπετοῦς Porsonus. In Vit. post hanc vocem εὐπετέος, qua in eo libro versus finitur, a sec. manu additum est τῆς, superne quidem hoc modo εὐπετέος ἄτης sed initiali ductu α litterae usque ad praegressum ς descendente, ut non videatur dubitandum esse quin, qui adscripsit ἄτης, id Aeschyli verbum esse putaverit, praesertim quum in versu qui infra hunc scriptus est simile quid factum sit in vocabulo ἀρκύστατα, cuius primae quattuor litterae ab antiqua manu sunt, 'στατα autem ab eadem illa manu, quae ἄτης scripsit, adiecta. Non deerit fortasse qui suspicetur scriptum alicubi fuisse πήματος, eiusque vocabuli explicationem esse ἄτης. Sed scholiastes in Vit. coniunxit πηδήματος τῆς ἄτης ἀνάσσων καὶ κρατῶν. Porro ἀνάσσων M. G. Vit. Lips. ceterique, ut videtur, codd. omnes et Ald. Rob. ἀναίσσων Turn. ἀναΐσσων Vict. unde Brunckius et qui eum secuti sunt ἀνάσσων dederunt. Scholiastae ἀνάσσων sequuntur, genitivo πηδήματος moti. Sed haud dubie verum est ἀνάσσων. Brunckius genitivum illum ποδί constructum esse putavit. Nimirum, ut dubium illud εὐπετέος mittamus, ποὺς κραιπνὸς πηδήματος esset ποὺς κραιπνῶς πηδῶν. Verum tamen ista loquendi ratio a gravi simplicitate Aeschyli alienior est quam ut videatur probari posse. Scripsit ille, nisi fallor, τίς ὁ κραιπνῷ ποδὶ πήδημ᾽ ἅλις εὐπετῶς ἀνάσσων; Sic infra v. 300. πήδημα κοῦφον ἐκ νεὼς ἀφήλατο. Et in Agam. v. 792. ἵππου νεοσσός, ἀσπιδηφόρος λεώς, πήδημ᾽ ὀρούσας ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν. Apud Euripidem Iph. Taur. v. 315 (308.). ἔμφρων δ᾽ ἀνάξας ὁ ξένος πεσήματος.

ποτισαίνουσα: Libri σαίνουσα. Scholiastes ἡ γὰρ ἐκ θεοῦ, φησίν, ἀμαύρωσις καὶ δόλωσις ἀφυκτός ἐστιν. ἅμα γὰρ δολοῖ καὶ προσαίνει (Γ. προςσαίνει) καὶ κακοποιεῖ. Scripsi ποτισαίνουσα. Lenius hoc quam ingeniosae coniecturae quibus Seidlerus in libro de versibus dochm. p. 407. metra restituere conatus est. Non est autem haec epodus in stropham et antistropham mutanda. παράγει: παράγε Lips.

βροτὸν: βροτῶν Ven. B. et o ad ω superscripto Lips. εἰς ἄρκυας ἄτα: εἰς ἀρκύστατα libri praeter Rob. in qua est Turnebo memorata scriptura ἀρκύσακτα. Diu iam est quum scribendum vidi εἰς ἄρκυας ἄτα. Nam scholiastas nomen ἄτη in his versibus invenisse ex eo apparet, quod Homericos de Ἄτῃ versus afferunt.

ὑπὲκ θνατὸν: ὑπὲρ θνατὸν M. G. Vit. et ceteri plerique. ὕπερ θνατὸν Ald. ὑπερθνατὸν Lips. ὕπερθεν, omisso θνατόν, Rob. ὕπερθεν τὸν adnotavit Stephanus.. Ex scholio codicis Vit. in quo est διὸ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπον ὑπεκδραμόντα τὴν ἄτην φυγείν, optimam et elegantissimam lectionem nanciscimur, ὑπὲκ θνατόν.

ἀλύξαντα: ἀλύξατα Lips. φυγεῖν: φυγεῖν omittit Ven. B.

κάτα: κατὰ libri. ἐκράτησεν: ἐκράτησεν M. ἐκράτησε G. Vit. Lips. et edd, ante Brunckium.

τὸ: καὶ pro τὸ Vit.

ἱππιοχάρμας: ἱπποχάρμας Ald. ἱππιοχάρμους Cantabr. 1. ἱππειοχάρμους Ven. B. ἱππιοχάρμονας Vit. Mosc.

πόλεών τ᾿ ἀναστάσεις: πόλεων δ᾽ ἀναστάσεις M. (non ἀνστάσεις) Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald. τ' omittit Ven. B. πόλεών τ' ἀναστάσεις G. aliique et Rob. πόλεων τε ἀνστάσεις Turn.

θαλάσσης πολιαινομένης: θαλάσσης πολιαινομένης M. G. Lips. Ald. Turn. In Lips. participii ης a recentiore manu est. θαλάσσης (superscripto ας) πολιαινομένας Vit. θαλάσσας πολιαινομένας Par. A. B. Rob. et, ut videtur, Ven. A. B. λάβρῳ: λάβρῳ G. Ald. Rob.

ἐςορᾶν: ἐσὁρᾶν M. ἐς ὁρᾶν Vit. Ald. ἐσορῶν Lips. ἄλσος: γρ. ἄλγος Par. B. Suppl. 834. δι' ἁλίρρυτον ἄλσος.

πίσυνοι: πίσυνοι Ald. Rob. πισύνος G.

τε: omittit Vit. λεπτοδόμοις πείσμασι λαοπόροις τε μηχαναῖς: λεπτοδόμοις Scholiastae de solis navibus hic agi putant, Schützius πείσμασι ad naves, λαοπόροις μηχαναῖς ad pontes refert. In Schutzi explicatione hoc displicet, quod ista navium et pontium distinctio, tam ambigue significata, exilis videtur ideoque indigna Aeschylo. Mihi quidem omnia de pontibus videntur intelligenda esse. Nam si haec de navibus accipiantur, non satis verum est, ideoque ne satis aptum quidem, Persas dici navibus assuefactos esse. Navibus enim non tam ipsi Persae quam socii eorum utebantur, quod recte monuerunt scholiastae. Atqui de his, ut maritimis et pridem deditis navigationi, non recte diceretur nunc eos didicisse artem navigandi. Illud vero ut novum et insolens et quod sollicitudinem, ut statim dicit chorus, afferret commemorari poterat, quod per pontes parum firmos agitatum fluctibus mare transgredi essent ausi. Et sic supra, omninoque saepius in hac fabula pontes illos, ut rem periculi temeritatisque plenam, memorari videmus. Egregie verba quoque cum hac explicatione congruunt, quum non modo λαόποροι μηχαναί planius ad pontium fabricationem quam ad navium vehicula ducant, sed etiam λεπτόδομα πείσματα de navibus multo minus apte quam de pontibus dicantur, in quibus hoc ipsum maxime temerarium videri debuit, quod machinae istae rudentibus, nimium tenuibus pro tanti operis mole, retinerentur. Inde supra v. 69. poeta dixerat λινοδέσμῳ σχεδίᾳ, eadem verborum vi. Prorsus enim reiicienda est eorum sententia, qui πείσματα putant λεπτόδομα vocari quod ex pluribus tenuibus filis facta sint. Immo nihil aliud, quam quod simplicius λεπτά dici poterat, significatur. Describit hos rudentes Herodotus VII. 36.

μοι: μοι M. G. aliique nonnulli.

ἀμύσσεται: ἀμύσεται M. Idem mox ὀά.

τοῦδε: Post τοῦδε comma posuit Turnebus, et sic recentiores editores omnes praeter Schützium in minore editione τοῦδε in τοῦτο male mutantem. Iungebant autem ὀὰ Περσικοῦ στρατεύματος τοῦδε. Peius etiam Brunckius hos genitivos ad φρὴν ἀμύσσεται φόβῳ rettulit. Usus tragicorum monere poterat nullam esse posse post τοῦδε interpunctionem. Sic enim iungenda sunt verba, μὴ πόλις πύθηται ἄστυ Σούσιδος κένανδρον Περσικοῦ στρατεύματος τοῦδε, ne civitas audiat urbem Susidis hoc Persarum exercitu orbatam. Ita θεοὶ πολισσοῦχοι χθονός et alia huiusmodi millena.

Κισσίων: κισσίων M. Par. G. L. N. κασσίων Ven. B. κισσίνων Vit. Lips. Mosc. Rob. κισσινῶν G. κίσσινον Ald. ceteraeque editiones.

ἔσσεται: ἔσεται M. Vit. Par. G. N. Nihil ineptius perversiusve fingi potuit quam C. Burnei ᾄσεται, ne scilicet ἔσσεται duplicato σ diceret scriptor Atticus. Quin ut omnis loci virtus periret Blomfieldius recepta Burnei coniectura verba ἀντίδουπον — ἀπύων ut parenthesin ab reliquis separavit. Neque in Wellaueri adnotatione quidquam sani est. Hoc dicit chorus, propterea mihi nigro obscuratum velo cor laceratur metu, hei, ne hoc Persico exercitu orbatam civitas audiat magnam urbem Susidis, et Cissiorum arces, hei clamitans turba feminarum, resonent, byssinaeque vestes rumpantur.

ὀά: ὀά M.

τοῦτ᾽ ἔπος: omittunt Ald. Turn. γυναικοπληθὴς: γυναικοπληθὺς Lips. et ante correctionem Vit. γυναικοπληθὴς ἔσται ex scholio Rob. Hi nominativi non sunt absoluti, sed inserviunt explicandis verbis τὸ Κισσίων πόλισμα.

δ: δ' omittunt Ald. Rob.

πέσῃ λακίς: πέσηι λακίς, quum prius omissa essent, inter versus adscripta sunt in M.

ἱππηλάτας: ἱππηλάτης, ultimae vocali superscripto η, M. ἱππηλάτας, superscripto η, Lips. Post hanc vocem Τε addit non M. sed Turnebus et qui hunc secuti sunt Vict. Cant. Stanl.

καὶ πεδοστιβὴς λεὼς: καὶ προδοστηβάς λεως, ad ο superscripto η, Lips. καὶ πεδοστιβὴς λεως. γρ. πεδοτριβὴς, τοῦτ᾽ ἔστι πεζός Par. B.

ὡς: ὃς pro ὡς ante correctionem Vit. ἐκλέλοιπεν: ἐκλέλοιπεν M. Par. L. Rob. Ceteri ἐκλέλοιπε. μελισσᾶν: μέλισσα M. Par. L. μελισσάων G. Ven. B. et adscripto, ut Faehsius ait, μελισσών Par. B. μελισσῶν Vit. Lips. Ald. Turn. μελισσῶν Cantabr. 1. Rob.

ὀρχάμῳ: ἀρχάμονι adnotatum in Par. B.

τὸν ἀμφίζευκτον ἐξαμείψας ἀμφοτέρας ἅλιον πρῶνα κοινὸν αἴας: ἀμείψας Vit. Fluctuant interpretes, quem dicat Aeschylus τὸν ἀμφίζευκτον ἀμφοτέρας ἅλιον πρῶνα κοινὸν αἴας. Dicit vero iunctum utriusque continentis socium litus. Litoris significatione πρών vocabulum usurpatum est v. 870. νασοί θ' αἳ κατὰ πρῶν ἅλιον περίκλυστοι τῇδε γῇ προςήμεναι. Pariterque in Agam. v. 291. Σαρωνικού πορθμοῦ κάτοπτον πρῶν ὑπερβάλλειν πρόσω φλέγουσαν. Sic enim, quae aliter in singulis horum locorum difficultas foret, sponte evanescit. Κοινόν, ex quo vocabulo ortae sunt dubitationes, sic dicitur, ut id ipsum effectum esse iungendis litoribus indicetur.

πίμπλαται: πίμπλαται M. Vit. Par. L. N. aliique. πίμπλανται G. Lips. Ven. A. edd. ante Brunckium. δακρύμασιν: δακρύμασιν M. Par. L. Ceteri δακρύμασι.

ἑκάστα: ἑκάστα M. (in quo post ultimam litteram litura est scriptumque prius fuisse videtur ἑκάσταν) G. Vit. Par. A. B. aliique. ἑκάστη Lips. et edd. ante Brunckium.

αἰχμάεντα τοῦρον εὐνατῆρα προπεμψαμένα: αἰχμήεντα M. Vit. Lips. Par. L. Rob. Turn. αἰχμητάεντα Ox. Ald. εὐναιάεντα Ven. B. αἰχμάεντα G. Par. A. N. εὐνατῆρα προπεμψαμένα Cantabr. 1. et Par. A. in quo ἀπο ad προ supra adscriptum est. Hoc Brunckius restituit. εὐνατῆρ προπεμψαμένα Rob. εὑνατῆς ἀποπεμψαμένη M. εὐνατῆρ᾽ ἀποπεμψαμένη G. εὐνατῆρα ἀποπεμψαμένη Lips. εὐνατῆρ᾽ ἀποπεμψαμένη, supra adscripto ad ultimam vocalem α, Vit. εὐνητῆς ἀποπεμψαμένα Ven. A. εὐνατῆς ἀποπεμψαμένα Ven. B. Par. L. Ald. ceteraeque ante Brunckium editiones.

ἀλλ᾽ ἄγε, Πέρσαι: ἀλλ᾽ ἄγετε πέρσαι Vit. ἀλλ᾽ ἄγετ᾽ ὦ π. Lips. Rob.

τόδ᾽ ἐνεζόμενοι στέγος: τὸ δὲνεζόμενοι στέος M.

θώμεθα· χρεία: θώμεθ' α. χρεία M. προςήκει: προσήκοι Cantabr. 2. Colb. 2.

ἄρα: ἆρα M. πράσσει: πράξει Lips.

πατρωνύμιον: πρωνύμιον G. πατρώνυμον Vit. Mosc. Genus, inquiunt, a Perseo ductum, unde nos nomen habemus, ideoque nobis cognatum. Formam vocabuli tuetur Pindaricum ἐπωνύμιος. ἁμέτερον: ἁμέτερον, superscripto primae litterae f, Lips.

πότερον: πότερ' or cum litura inter ρ et o M. νικῶν: νικών Vit.

δορυκράνου: δορικράνου G. Lips. Ven. A. Par. G. Ald. Rob. δορυκράνου M. Vit. Turn. Recte, ut videtur.

κεκράτηκεν: κεκράτηκε Vit.

NA: Prodit regina splendido ornatu et curru vecta, ut ex v. 610. intelligitur. ἴσον: ἴσον M. G. Lips. Turn. ἶσον Vit. Ald. Rob.

φάος: φῶς Lips. aliique pauci et Ald. ὁρμᾶται: ὁρᾶται Ven. B. et adscripto ὁρμᾶται Par. B.

βασίλεια δ᾽ ἐμή· προπίτνω, * προπίτνω· *: Libri β. δ' ἐμὴ, προσπιτνῶ, nisi quod προσπιτνῶ (προσπίτνω M.) προσκυνῶ habent M. Par. L. N. explicatione in textum admissa, quae in Vit. Lips. supra scripta est. Putavi scribendum esse προπίτνω, προπίτνω. Sic v. 591. ἐς γᾶν προπίτνοντες. Sophocles El. 1380. αἰτῶ, προπίτνω, λίσσομαι. Euripides Suppl. 93. ὁσίως οὔχ, ὑπ᾽ ἀνάγκας δὲ προπίπτουσα, προςαιτοῦσ᾽ ἔμολον.

προςφθόγγοις: πρὸς φθόγγοις G. προσφθόγκοις Lips. χρεὼν: χερῶν Lips.

Περσίδων: Hunc et sequentem versum affert Maximus Planudas in Bachmanni Anecd. II. p. 99, 27. δαιμόνων pro Περσίδων Ven. B.

ἡ: omittit Lips. γεραιά: γηραιά Lips. Ald. Rob.

εὐνήτειρα: εὐνήτειρα M. Vit. Lips. εὐνέτειρα Tzetzes. εὐνάτειρα, secundae syllabae η superscripto, Par. B. εὐνάτηρα Ald. εὐνάτειρα G. Rob. Turn. Doricae formae hic nullus usus est. καὶ: omittunt Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ald. Rob. Sensum huius loci non videntur satis perspexisse qui εὐνήτειρα pro nominativo habuerunt, quod haud scio an fecerit etiam Tzetzes Chil. VII. v. 358. Ἀσσύριοι καὶ Πέρσαι γὰρ τοὺς βασιλεῖς θεοῦσιν, ὡς καὶ Αἰσχύλος δράματι Πέρσαις δεικνύει τοῦτο. Ἄτοσσαν θέλων γὰρ εἰπεῖν σύζυγον βασιλέως, μητέρα βασιλέως τε ὁμοίως, εἶπεν οὕτω, “Θεοῦ Περσῶν εὐνέτειρα, θεοῦ τε μήτηρ ἔφυς.” Neque enim senes aliud quam salvere reginam iubent: qui, si εὐνήτειρα nominativus esset, quasi obiter eam salutantes hoc ut primarium afferrent, tu et coniux Persarum dei et mater es. Quamobrem εὐνήτειρα vocativus est, cui quum alter deberet addi vocativus, θεοῦ δὲ καὶ μῆτερ, mutatur forma orationis, quia hac tantum conditione mater Persarum dei vocari potest Atossa, si Xerxes eadem qua Darius fortuna utatur.

μεθέστηκε: γρ. ἐφέστηκε, ἠναντιώθη, ὑπεχώρησε Par. B. στρατῷ: στρατῷ M. Vit. Ven. A. Par. B. (Fachsio teste) Turn. στρατοῦ G. Lips. Par. A. C. aliique et Rob. ἀπὸ τοῦ στρατοῦ margo Par. B.

λιποῦσ᾽: λιποῦσι κευνῶ G. λιποῦσα, δ', ἱκάνω Lips. χρυσεοστόλμους: χρυσεοστόλμους M. Vit. et adnotatum in Par. B. χρυσεοστόλβους Ven. A. Ald. χρυσεοστίλβους G. Ven. B. Par. C. F. L. Turn. et hoc quoque adnotatum in Par. B. et in margine Lips. χρυσεοστόλους Par. B. Rob. χρυσεοστόλοις Lips. δόμους: δόμοις Lips.

τε: omittit Cantabr. 1. Par. C. κἀμὸν: κἀμὸν M. G. Vit. Par. A. B. C. Ven. A. B. Cantabr. 1. Ald. Rob. καμὸν Lips. Turn. εὐναστήριον: εὐνατήριον M. Vit. Lips. Ven. A. edd. vett. εὐναστήριον G. Ven. B. Par. L. N. Id recte restituit Blomfieldius.

καί με: καί μου Lips. Ald. καί μοι Vit. φροντίς: φροντὶς Lips.

οὐδαμῶς ἐμαυτῆς: ἐμαυτῆς οὐδαμῶς G. Rob. οὖσ᾽: οὖσα Lips. ἀδείμαντος: ἀδείματος Cantabr. 1. Turn. Quod apud Photium p. 8, 10. legitur ἀδείματα, ἄφοβα, melius et plenius scriptum exstat apud Zonaram p. 45. ἀδείμαντα, ἄφοβα, ἀπὸ τοῦ δειμαίνω τὸ φοβοῦμαι.

μὴ: καὶ μὴ Lips. κονίσας: κονίσσας M. aliique et Rob. κονίσας G. Vit. Par. A. B. C. Ald. Turn. οἶδας: τ᾽ οἶδας Lips. ἀντρέψῃ: ἀντρέψῃ M. Turn. ἀτρέψῃ Ald. ἀνατρέψῃ G. Ven. B. aliique et Rob. et ex corr. Vit. ἀνατρέψει Mosc. et ante corr. Vit.

ἦρεν: εἷλεν pro ἦρεν Ald. θεῶν: θεοῦ Vit. sed οῦ a sec. manu supra positum, quum prima tantum θε dedisset.

ταῦτά μοι διπλῆ μέριμνα φραστός ἐστιν ἐν φρεσίν, μήτε χρημάτων ἀνάνδρων πλῆθος ἐν τιμῇ σέβειν, μήτ' ἀχρημάτοισι λάμπειν φῶς ὅσον σθένος πάρα: Libri omnes ταῦτά μοι διπλῆ μέριμν᾽ ἄφραστός ἐστιν ἐν φρεσί, nisi quod ἄφραστός ἐστιν habent Vit. Lips. Ald. Rob. eaedemque duae edd. φρεσίν. In Vit. ad ἄφραστος supra adscriptum πῶς. Corruptum esse hunc versum vidit Porsonus in supplemento praefationis ad Hecubam p. XLIII. Sed dum in metro occupatus traiectione verborum caesuram, quae in librorum scriptura intolerabili sane modo neglecta est, restituere conatur, de sensu loci quaerere omisit. Verba si spectas, nihil ea aliud significare possunt quam quod Stanleius expressit, propter hoc duplex est mihi in mente cura ineffabilis, neque pecuniarum sine viris multitudinem honore prosequi, neque pecunia carentibus splendere lumen, quantumcumque adsit robur, in qua interpretatione postrema tantum, ὅσον σθένος πάρα, male reddita sunt, neque pecuniae nomen debebat usurpari, nexus vero sententiarum recte indicatus est. Atqui quis non videt, hoc, neque opes sine viro neque virum sine opibus magni faciendum esse, non posse curam ac sollicitudinem, multoque minus ineffabilem curam vocari, sed nihil esse aliud quam sententiam vel consilium, quod cur ineffabile vocetur nulla inveniri ratio potest. Quod si μέριμνα hic sententiam significat, ut quum alibi, tum in simili Euripidis loco, Or. 631. Μενέλαε, ποῖ σὸν πόδ᾽ ἐπὶ συννοίᾳ κυκλεῖς, διπλῆς μερίμνης διπτύχους ἰὼν ὁδούς; planum esse arbitror non mutato ordine verborum scribendum esse ταῦτά μοι διπλῆ μέριμνα φραστός ἐστιν ἐν φρεσίν, μήτε χρημάτων ἀνάνδρων πλῆθος ἐν τιμῇ σέβειν, μήτ' ἀχρημάτοισι λάμπειν φῶς ὅσον σθένος πάρα. Sic nihil in his versibus obscuritatis est et omnia aptissime cohaerent. Metuo, inquit, ne nimiae opes rapido pede proruant felicitatem non sine diis a Dario parlam. Vnde gemina mihi certa est sententia, neque opum sine viris magnitudinem nulli facere, neque carenti opibus affulgere tantum lucis quantum ei roboris est (h. e. non aeque eum felicem esse ut potens est). Etenim ab opibus quidem tuti sumus, sed oculis offusus est metus, quod absente moderatore nihil prosunt divitiae.

ἀμεμφής: Non dicit opulentiam non deberi contemni, sed esse Persis opes non contemnendas. ἀμφὶ: ἀμφ' Lips. ὀφθαλμοῖς: ἀμφὶ δ᾽ ὀφθαλμοῖς φόβος proprie intelligendum est, de oculis, sine metaphora. Nam de eo quod carum est ὀφθαλμός singulari tantum numero dicitur. Seidlerus in censura editionis Blomfieldianae comparavit Eur. Iph. in Aul. v. 1133. τί δ᾽ ἔστιν; ὥς μοι πάντες εἰς ἓν ἥκετε, σύγχυσιν ἔχοντες καὶ ταραγμὸν ὀμμάτων.

νομίζω: νομίζου Vit. Ven. A. δόμων: δόμου Par. L.

ὡς: ὡς omittit Vit.

γένεσθε: γένεσθε M. Par. N. γίνεσθε ceteri, sed in Vit. primae syllabae ε, ultimae αι superscriptum est.

δύναμις: δυνάμεις M. ἡγεῖσθαι: ἡγῆσθαι Lips.

εὐμενεῖς γὰρ ὄντας ἡμᾶς: εὐμενεῖς δ᾽ ἡμᾶς καλεῖς affert Thomas M. p. 162, 7.

ἀεὶ: ἀεὶ M. G. Vit. Lips. Par. A. B. Ald. Rob. αἰεὶ Ven. B. Turn. ὀνείρασιν: ὀνείρασιν M. Cantabr. 1. Ceteri ὀνείρασι.

οὗπερ: περ omittit G. στείλας: στείχας Lips.

ἐναργὲς: ἐν ἀργές ex corr. Vit. Antea ἐν ἀργ ῆς, cum litura post γ, fuisse videtur.

μοι: omittit M. γυναῖκ᾽ εὐείμονε: γυναῖκες εὐείμονες Vit. γυναῖκ᾽ εὐείμονες Ald. Turn. γυναῖκ᾽ εὐήμονε Lips.

ἣ δ᾽ αὖτε: ἥδ' αὖτε G. Vit. Lips. Ald. Rob. Δωρικοῖσιν: περσικοῖσιν, quamvis etiam in praecedente versu περσικοῖς habeat, G.

μεγέθει τε: μέγεθος, omisso τε, Lips. ἐκπρεπεστάτα: ἐκπεπρεστάτα M. aliique et Rob. εὐπρεπεστάτα G. aliique et Ald. Turn. εὐπρεπεσάτα sic Lips. εὐπρεπεστάτω Ven. B. et ω ex α a correctore facto Vit.

κάλλει τ': κάλει τ' Lips. ἀμώμῳ: ἀμώμῳ M. Ald. Rob. Sed ἀμώμω G. Vit. Lips. Par. A. B. Turn. κασιγνήτα: κασιγνήτω Vit. Par. N.

ταὐτοῦ: τ' αὐτοῦ M. Ald. Rob. ταὐτοῦ G. Lips. Turn. αὐτοῦ Mosc. ut Schutzius refert, nisi Vit. nominare voluit, in quo sic est, sed τ' in fine praecedentis versus a secunda, ut videtur, manu posito. πάτραν: πέτραν Lips.

ὡς ἐγὼ δόκουν ὁρᾶν: ἐγὼ δόκουν M. Lips. Turn. ἐγὼ 'δόκουν Vit. Ald. Rob. ἐγὼ ἐδόκουν G. et supra adscriptum est a sec. manu augmentum in Vit.

τεύχειν ἐν ἀλλήλαισι: ἐν ἀλλήλαισι Blomfieldius. ἐν ἀλλήλῃσι M. G. aliique et Turn. ἐν ἀλλήλοισι Vit. Lips. aliique et ν omisso Rob. ἀλλήλαιν, omisso ἐν, Ald. In infinitivo consentiunt libri, nisi quod ex Par. B. Faehsius affert τεύχειν ἐν ἀλλήλῃσι. γρ. τεῦχον. ἀπὸ τοῦ κοινοῦ τὸ ἐδοξάτην μοι. V. ad Soph. Ant. 702. 736. μαθὼν: λαθών, supra scripto γρ. μαθών, Vit.

ἅρμασιν δ' υπο ζεύγνυσιν: ἅρμασιν δ᾽ ὑπο ζεύγνυσιν M. ἅρμασι δ᾽ ὑποζεύγυσιν G. Turn. et commate post ὑπο addito Ald. Rob. ἅρμασι δ᾽ ὑπο ζεύγνυσιν Vit. ἅρματι δ᾽ ὑποζεύγνυσιν Lips. αὐτὰ: αὐτῷ G. et ante corr. M. αὐτῷ Ald. Rob. ἐπ᾽ αὐχένων: ὑπαυχένων M. ὑπ' αὐχένων affertur ex Par. L.

ἐν ἡνίαισι δ᾽ εἶχεν: ἐν ἡνίαισιν εἶχεν M. Vit. Par. G. L. atque ita scribendum esse coniecit Schaeferus Melet. crit. p. 94. At hoc non est Aeschyleum. ἐν δ᾽ ἡνίαισιν εἶχεν Lips. Ceteri ἐν ἡνίαισι δ᾽ εἶχεν.

ἔντη δίφρου: ἐντῆ δίφρου M. et δίφρου habet etiam Lambethanus Blomfieldii, adscriptumque est in Par. B. In margine M. adnotatum ἐν τῆ βίαι δίφρου χαλινὰ ῥήσσει. G. Vit. Lips. Ven. A. ἐν τῆ, δίφρον. Editiones ante Brunckium ἐν τῇ δίφρον. Praeclaram emendationem, ἔντη δίφρου, Scaligero surripuit Stanleius.

διασπαράσσει: διασπαράσσει Cantabr. 2. et, ut videtur, Ven. A. διασπαράττει M. Ceteri διασπαράττει.

ὅπως: οὕπως G.

καλιρρόου: καλλιρόου M. Vit.

πηγῆς, σὺν θυηπόλῳ χερὶ: παγῆς Lips. γῆς, addito a sec. manu πη, Vit. θυηπόλην ante sec. manus corr. Vit. χειρὶ Vit. Lips. Non pignore contenderim genuinam nunc exstare scripturam. Vereor enim ne δὲ in apodosi post ἐπεί positum librarios ad mutationem faciendam compulerit. Certe melius, nisi fallor, omnia hoc modo procederent, ἐπεὶ δ᾽ ἀνέστην καὶ χεροῖν καλλιρρόου ψαύσασα πηγῆς σὺν θυηπόλῳ χερὶ βωμὸν προςέστην, ἀποτρόποισι δαίμοσιν θέλουσα θῦσαι πέλανον, ὧν τέλη τάδε· ὁρῶ δὲ φεύγοντ᾽ αἰετὸν πρὸς ἐσχάραν Φοίβου.

βωμὸν: βωμὸν M. G. Lips. Ven. B. Colb. 2. Par. G. L. βωμῷ ceteri libri, sed Vit. addita a sec. manu correctione βωμόν et supra scripto ἐς τὸν. ἀποτρόποισι: ἀποτρόποις G. δαίμοσιν: δαίμοσιν M. Par. L. Ceteri δαίμοσι.

φεύγοντ᾽: φίλου Ven. B.

φόβῳ δ᾽: omittit Lips.

μεθύστερον δὲ: μεθ᾽ ὕστερον M. edd. vett. κίρκον: κέρκον Vit.

κάρα: τὸ κάρα Vit.

ὃ δ᾽: ὅδ' Vit. Lips. Ald. Rob. δέμας παρείχε: Inter δέμας et παρείχε Ven. A. Ox. Ald. inserunt τῷ κίρκῳ τύπτεσθαι.

δείματ᾽ ἔστ' ἰδεῖν: δειματἐσἰδεῖν M.

ὑμῖν δ᾽ ἀκούειν. εὖ γὰρ ἴστε, παῖς ἐμὸς πράξας μὲν εὖ θαυμαστὸς ἂν γένοιτ' ἀνήρ, κακῶς δὲ πράξας οὐχ ὑπεύθυνος πόλει, σωθεὶς δ᾽ ὁμοίως τῆςδε κοιρανεῖ χθονός.: ὑμῖν τ' G. Par. L. γ' omittunt Ven. A. Ald. Rob. In vitii suspicionem adducta sunt quae sequuntur. Verum si modo haec verba, ταῦτ᾽ ἔμοιγε δείματ᾽ ἔστ' ἰδεῖν, ὑμῖν δ᾽ ἀκούειν, recte intelliguntur, in reliquis non est quod laboremus. Dicit autem Atossa illud hoc sensu, haec mihi, quae vidi, et vobis, qui audistis, metuenda sunt, quorsum spectent. De eo enim sollicita est, quid dicat isto somnio ostentoque portendi. Itaque subiicit nam de regno filii scitis non esse quod metuam, quem, si prospera fortuna admirandum reddere potest, at adversa certe regno non exuet, si quidem ille salvus redibit. His igitur verbis indicat non habere se quomodo visa illa interpretetur, nisi de morte filii, quam apertius nominare reformidat.

πράξας: τάξας Lips.

βουλόμεσθα: βουλόμεθα G. Vit. Lips. Ald. φοβεῖν: φυγεῖν pro φοβεῖν Ven. B.

θαρσύνειν: θρασύνειν M. Vit. aliique et Turn. προςτροπαῖς: προτροπαῖς Lips. aliique et Ald. ἱκνουμένη: ἱκανουμένη Vit. ἱκνομένη Lips.

εἶδες: εἶδος Rob. εἶδος Lips. Sic etiam Vit. ex correctione. Antea εἶδες, ut ceteri. ἀποτροπὴν: ἀποτροπεῖν ante corr. M. Ad ἀποτροπὴν in Lips. supra adscriptum γρ. ἀπροτροπήν, si recte lego compendium. λαβεῖν: λαβεῖν G. Ven. A. Par. B. Ald. Turn. In Par. B. supra scriptum γρ. τελεῖν. καὶ δοῦναί σοι. Ac τελεῖν habent M. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. K. Rob.

τἀγαθ᾽ ἐκτελῆ γενέσθαι: ταδ' ἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ M. τὰ δ᾽ ἀγαθὰ, ἐκτελῆ ex corr. G. Antea ἐκτελεῖ fuerat. τὰ ἀγαθά δ᾽ ἐκτελεῖ Vit, τἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Ex Par. B. τὰ δ᾽ ἀγαθά γ᾽ ἐκτελεῖν. γρ. τἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ Faehsius affert. τὰ γαθά τ' ἐκτελῆ Ald. τάδ' ἀγαθ' ἐκτελῆ Rob. τὰ δ᾽ ἀγαθ᾽ ἐκτελῆ Turn. et edd. reliquae omnes. Immo scribendum erat τἀγαθ᾽ ἐκτεлῆ γενέσθαι, i. e. quo tibi bona eventum habeant. σοί τε καὶ τέκνοις σέθεν: καὶ τέκνοισί τε, omisso σέθεν, Vit.

δεύτερον δὲ: δεύτερος δὲ χρὴ χοαὶ Lips.

χέασθαι: χέεσθαι Vit. Lips. Par. N. sed Vit. supra scripto ασ. πρευμενῶς: πρευμενῶς M. G. Lips. Ven. B. Par. A. B. Rob. et plerique, ut videtur, reliqui codices. πρευμενῆ Ven. A. Ox. Lambeth. Turn. et adscriptum in Par. A. B. Idem ex corr. Vit. in quo antea fuerat πρευμενῶς: supra ης adscriptum. πρευμενὴν Ald. Haud scio an πρευμενής et πρευμενῆ interpretibus debeatur, dubitantibus utrum πρευμενῶς ad Atossam, an ad Darium spectaret. Quare πρευμενῶς servandum duxi, quod iungendum est cum verbo πέμπειν.

εὐφρόνην: κατ' εὐφροσύνην Lips. et bis quidem scriptis his verbis.

σοι: σος pro σοι Lips. τέκνῳ τε, γῆς: τέκνω τ᾽ ἐγῆς G.

τἄμπαλιν: τούμπαλιν Vit. aliique nonnulli et Ald. Rob. γαίᾳ: γαία M. Par. H. L. γαίᾳ. γρ. γαῖαν ex Par. B. Faehsius affert. γαῖα Vit. γαία G. Lips. Ven. A. B. aliique et Ald. Rob. γῆ Par. G. γαίας Turn. κάτοχα: κάτοχος ἀμαυροῦσθαι Ven. B. κάτοχ᾽ ἀμαυροῦ Ald. κάτοχ᾽ ἀμαυροῦσθαι ceteri. Correxit Blomfieldius gloss. ad Sept. ad Th. v. 47.

ὢν σοὶ: ὦν σοι a pr. manu, ὤν σοι a sec. M. ὧν σοι, sed mutatum in ὢν σοι, Vit. ὢν σοι Lips. et cum commate post σοι G. Ald. Rob. ὢν, σοὶ male Turn. πρευμενῶς: προσευμένως Lips. sed in marg. γρ. πρευμενῶς.

ἀλλὰ μὴν: ἀλλαμὴν M. γ᾽: omittunt Vit. Lips.

παιδὶ: παισὶ Lips. Cantabr. 2. Par. H. K. L. τῶνδ': τῶν δ' M. τήνδ': τὴν δ᾽ M. ἐκύρωσας: ἐχύρωσε vel Faehsio teste ἐκύρωσεν Par. L. ἔκυρσας Rob. φάτιν: φάτην Lips. Ald.

ἐκτελοῖτο: ἐξιλεοῖτο Mosc. et erasa priore scriptura Vit. idemque adscriptum in Par. B. εἶπε δὲ ἡ ἐξιλέωσις εἰς ἀγαθὸν ἀποβαίη scholiastes. Ceteri ἐκτελοῖτο. δὴ τὰ: δὲ τὰ M. G. Vit. Lips. Ven. A. Par. G. Ald. Rob. δὴ, omisso τὰ, Turn.

θήσομεν: θήσομαι Ven. B. Rob. θεοῖσι: θεοῖσιν M. τοῖς τ᾽: τοῖς δ᾽ Vit. ἔνερθε γῆς: ἔνερθεν G. Vit. Lips. Ald. γῆς omittunt Ven. A. Ox. Ald.

ἐς: ἐς G. Lips. κεῖνα: 'κεῖνα Lips.

φασὶν: φησὶν Lips. ἱδρῦσθαι: ἱδρῦσθαι Vit. Ceteri pravo accentu ἱδρύσθαι.

δυσμὰς: Brunckius ex Par. A. dedit δυσμάς, idque habet etiam Lambeth. adscriptumque est in Par. B. Idem δυσμάς ex corr. Vit. in quo antea fuerat δυσμαῖς, quae est ceterorum librorum lectio. Praeferendum iudicavi δυσμάς. φθινασμάτων: Vulgatum φθινασμάτων contra Pauwii Schutziique coniecturam, φθινάσμασιν, satis superque tuentur quae Erfurdtius attulit ad Soph. Ant. v. 422. Ἡλίου φθίνασμα vel φθινάσματα ex hoc loco memorat Eustathius p. 698, 24. 832, 45.

ἀλλὰ μὴν: ἀλλαμὴν M. ἵμειρ᾽: ἱμείρ' G. ἔμειρ' Lips. θηρᾶσαι: θηρᾶσαι Lips. Ceteri male θηράσαι.

πᾶσα γὰρ: πᾶσα γὰρ ἂν γένοιτ' ἂν Lips. πᾶσα γένοιτ᾽ ἂν Ald.

ἔρξας: ἔρξας Lips. ἔρξας δὴ μήδους πλεῖστα κακά Rob. Μήδους: μήδεους Vit.

τούτοισιν: τούτοις Ven. A. Ald. Rob. τούτοισιν G. ἐξαρκὴς: γρ. καὶ ἐξαρκεῖ ex Par. B. Faehsius affert. δόμοις: δόμοις, superscripto ων, Lips. δόμων G. Par. L. Id exquisitius esse videri potest.

αὐτοῖς ἐστι: αὐτοῖς ἐστιν αὐτοῖς Ald. αὐτοῖς ἐστιν Rob. αὐτοῖς ἔστι G. Vit. αὐτοῖς ἐστὶ M. Lips. Turn. ἐστιν αὐτοῖς Ven. A. Ox. Ex Par. B. Faehsius affert ἀργύρου πηγή τις ἐστιν αὐτοῖς θησαυρὸς χθονός. γρ. καὶ αὐτοῖς ἐστι.

πότερα γὰρ τοξουλκὸς αἰχμὴ διὰ χερός σφιν ἐμπρέπει;: διὰ χερὸς ἀν' M. διὰ χερὸς αὐτοῖς G. Vit. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ox. Par. A. B. C. K. N. Ald. διὰ χειρὸς αὐτοῖς Lips. διὰ χερός, omisso αὐτοῖς, Rob. Tum πρέπει M. G. ceterique, ut videtur, plerique et Ald. πίπτει Lips. Par. F. K. Rob. πέμπει, sed expuncto postea μ, Vit. διὰ χερός γ' αὐτοῖς πρέπει Turn. πότερα γὰρ τοξουλκὸς αὐτοῖς αἰχμὴ διὰ χερὸς πρέπει Ven. B. Particulae γε, quam Turnebus ex coniectura addidit, hic non est locus. Neque probari potest quod Brunckius scripsit, διὰ χερῶν αὐτοῖς πρέπει, vel quod Elmsleius ad Med. p. 286. coniecit, διὰ χεροῖν αὐτοῖς πρέπει. Scholiastes qui sic interpretatur, ἆρα, φησί, διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῖς πρέπει ἡ βολὴ ἡ τοξική; non videtur διὰ χερῶν vel διὰ χεροῖν legisse, sed explicare διὰ χερός, quod librorum consensus tuetur, per pluralem. Sed in his scholiastae verbis Vit. non πρέπει habet, sed ἐμπρέπει, quod in codice Monacensi corruptum est in ἐπρέπει. Hoc probabilem huius versus emendationem aperit, πότερα γὰρ τοξουλκὸς αἰχμὴ διὰ χερός σφιν ἐμπρέπει;

σάγαι: σαγαί libri. Pro eo vocabulo χέρες Rob. in qua antea ἔχει est pro ἔγχη.

ποιμάνωρ: ποιμάντωρ G. Lips. Ald. Turn. Hesychius ποιμάνωρ, ποιμήν, ἢ βασιλεύς. Eustathii huc respicientis verba allata sunt ad v. 76. στρατοῦ: στρατῷ M. Vit. Ven. B. Mosc. Par. N. Rob. στρατῶ, superscripto ultimae litterae ου, Lips. Ceteri στρατοῦ, quod suspiceris etiam habuisse Eustathium, qui ἀνδρῶν ποιμάνωρ afferat. Praeferendus esse videtur genitivus, quae exquisitior constructio est, ut interdum in verbo ἐπιστατεῖν.

οὔτινος: οὔτινος G. δοῦλοι: δοῦλος Lips.

μένοιεν: μενοῖ G.

ὥστε Δαρείου: ὥστε δαρείου τε πολύν τε Lips.

δεινά τοι: δεινά τι G. Cantabr. 2. τεκοῦσι: τεκοῦσιν M.

δοκεῖν: δοκεῖ Vit. Ven. A. Cantabr. 1. Ox. Mosc. Par. N. δοκεῖν Lips. cum ceteris, sed lineola tramissa deleri iubetur. τάχ᾽ εἴσει: εἴση πάντα, omisso τάχ', Rob. πάντ᾽ εἴσῃ τάχα G. Lips. et aliquot alii. εἴσῃ omnes libri. ναμερτῆ λόγον: νημερτεῖ λόγῳ adscriptum in Par. B. Sic volebat scribere librarius in Vit. in quo est νημερτὴ λόγῳ, cum interpretatione ἀληθεῖ. Ceteri νημερτῆ λόγον, nisi quod in M. prius scriptum fuisse videtur νημαρτῆ. Doricam formam ναμερτῆ restituit Porsonus. V. ad Soph. Trach. v. 173.

δράμημα: δράμημα M. G. Lips. et reliqui, ut videtur, plerique atque edd. vett. δρόμημα Vit. Lambeth. Mosc. Par. N. et α superscripto Cantabr. 2. V. Lob. ad Phryn. p. 618.

κλύειν: κλύειν omittit Rob. Pro eo habet ἀκούειν Par. N. κλύεις Ven. B.

γῆς ἁπάσης: γρ. καὶ γῆς ἁπάσης vulgato superscriptum in Lips. Ἀσιάδος: ἀσιάτιδος Ven. A. Ald. Ἀσίδος Blomfieldius. πολίσματα: πτολίσματα Ven. B.

αἷα: ἄνα pro αἷα Lips. γαῖα Rob. Imitatur hunc versum Euripides Or. v. 1083. καὶ δῶμα πατρὸς καὶ μέγας πλούτου λιμήν. Ceterum animadvertat lector artem poetae, qui partim ut magnitudinem cladis apte demonstraret, partim ut a Persa haec dici spectatoribus indicaret, nuntium fecit non, ut solent fere nuntii, referre tantum quae gesta essent, sed cum magno motu et vociferatione accurrentem, priusquam rem enarret, deplorare sortem Persarum.

τὸ Περσῶν δ᾽: τὸ δὲ περσῶν Ven. A. Ald. Rob. τὸ περσικὸν δ' Vit. Lips. Colb. 2. sed in Vit. a sec. manu περσικὸν mutatum in περσῶν, et in Lips. supra scriptum γρ. Τὸ περσῶν. Ex Par. B. Faehsius affert τὸ Περσῶν. γρ. καὶ Πέρσαις.

ὤμοι: ὤμοι libri, etiam G. Solus Cantabr. 2. ἰώ μοί μοί. ἀγγέλλειν: ἀγγέλειν Vit. Lips. Post hunc versum G. Lips. Par. N. hunc inserunt, στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν (κακακῶν ἐπῶν Lips.), qui versus est 277. Antigonae Sophocleae. Adscriptus est hic versus, sic quidem ut prius εἰπών fuerit, in margine M. Post sequentem versum eadem Sophoclis verba habet Rob.

ἀνάγκη: ἀνάγκα Ald. Rob. Eaedem et Ven. A. ἀναπτύσαι. πάθος: Post πάθος Ald. addit πέρσας.

Πέρσαι: πέρσαι M. G. Vit. Ven. A. B. edd. ante Brunckium. Merito hoc revocavit Porsonus. Neque enim iam nuntius haec secum ipse loquitur, sed Persas compellat. Atque egregie, ut in tanto malo, non reginam ab eo salutari, sed, quo est animi motu, simul omnes qui adsunt comprehendi facit poeta. Brunckius ex Par. B. receperat Πέρσαις, quod habet etiam Lips. Atque in Vit. quoque a sec. manu σ supra scriptum est. Neque quod Aldina, quae hic πέρσαι exhibet, in fine praecedentis versus habet, πέρσας, aliud est quam vitiose scripta varia lectio πέρσαις.

ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ: ἄνι᾽ ἄνια κακὰ M. Lips. ἄνι᾽ ἄνια καὶ Vit. ἄνια, ἄνια κακὰ G. Turn. ἄνια, ἄνια, κακὰ λυπηρὰ, λυπηρὰ Ven. A. Ox. Ald. Rob. Ante νεόκοτα litura aliquot litterarum in M. νεότοκα Rob. γρ. νεοτόκα superscriptum vulgato νεόκοτα in Lips. καὶ δάϊ αἱ αἱ M. καὶ δάϊ' αἳ αἳ Vit. Lips. δάϊ αἳ αἴ, omisso καὶ, G. καὶ δάϊα. αἳ αἳ edd. vett. Patet λυπηρά, λυπηρά explicationis caussa adscriptum esse. Sed κακὰ non minus interpretis est. Scribendum ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ. Constat versus ex dochmio et dochmio hypercatalecto.

διαίνεσθε: διαίνεσθαι G. Ald. σαίνεσθαι, superscripto ultimis litteris θε, Mosc. διαίνεσθαι δάκουσι, inserta vitiose scripta interpretatione δάκρυσι, Rob.

ὡς πάντα γ' ἔστ' ἐκεῖνα: ὡς πάντα γ' ἔσται κεῖνα Vit. Mosc. In Vit. recentior manus ἀκεῖνα fecit. ὡς πάντα γ᾽ ἔσ᾽ ἐκεῖνα Lips. ὡς πάντ᾽ ἔστ' ἐκεῖνα Ald. Rob. In ὡς particula errat scholiastes: significat ea hic nam.

καὐτὸς δ᾽: Hunc versum omittit Lips. αὐτὸς δ' Porsonus, καὐτός δ' cum Cantabr. 2. Blomfieldius, ne scilicet καί et δέ in uno enuntiato coniungerentur. δ' secunda manus addidit in Vit.

μακροβίοτος ὅδε τις: μακροβίωτος Lips. ὁ δέ γέ τις αἰὼν M. ὧδε γέ τις αἰὼν Ald. αἰὼν ὅδε γε τις Cantabr. 2. ὅδε γέ τις αἰὼν ceteri. ἐφάνθη: ἐφάνη G. Vit. Cantabr. 2. Par. A. N. aliique nonnulli. ἐφαάνθη Ven. A. Cantabr. 1. Par. B. C. Ox. Ald. Turn. idque supra scriptum in G. ἐφάνθη recte M. Lips. Rob. Metrum unam syllabam deleri postulat, quod quum fieri possit scribendo μακρόβιος, tamen γε potius delendum est, quod hic rectius omittitur.

γεραιοῖς: γηραιοῖς Ven. A. Ald. Rob. γεραιοῖς δ᾽ Lips.

παρών τε: παρών τε M. G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. Par. N. παρών γε edd.

Πέρσαι: πέρσαις, Rob. Ceteri πέρσαι, in iisque Lips. in quo supra scriptum γρ. πέρσαις. φράσαιμ᾽ ἂν οἷ᾽: φράζαιμ᾽ ἂν οἷα G.

ὀτοτοτοῖ: ὦ το τοῖ τοῖ M. ὀττοτοτοῖ G. ὀττοτοὶ Vit. ὀττοτοῖ Lips. ὀττοτοτοίτοι Ven. A. ὀτοτοτοὶ τοὶ Ald. ὁτοτοιτοῖ τοὶ Rob. Ὀττοττοὶ Turn. ὀττοττοτοι Ven. B. Vict. ceteraeque edd. ante Porsonum, qui ὀτοτοτοῖ restituit. μάταν: μάτην Vit.

τὰ πολέα: τὰ πολλὰ libri. Scripsi τὰ πολέα. Eodem modo Lachmannus. V. ad v. 270.

γᾶς: γᾶς, superscripto η, Lips. γῆς Ald. ἀπ' Ἀσίδος: ἀπ' ἀσιάδος G. Lips. aliique nonnulli et Rob. ἐπ' ἀσιάδος Vit. ἦλθ᾽: ἦλθεν Vit. Lips.

δίαν: δίαν Vit. edd. δίαν M. G. δία Lips. δαΐαν codex Lambethanus, unde δάϊαν Blomfieldius. Ἑλλάδα: Ἕλλάδα Lips.

πλήθουσι: πλήθοισι Vit.

πρόςχωρος: πρόχωρος Lips. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. quo spectat interpretatio εὐρύχωρος in Vit.

ὀτοτοτοῖ: hic recte M. ὀττοτοῖ G. Lips. ὀττοτοὶ Vit. ὀττοτοτοὶ Ven. A. Ald. ὀττοτοιτοι Rob. ὀττοττοὶ Turn. ὀττοττοτοῖ Ven. B. Vict. ceteraeque ante Porsonum editiones.

ἁλίδονα: Libri omnes ἁλίδονα σώματα, nisi quod Par. G. habet ἁλίδονα σώματον, in Par. B. autem, etiam Bekkero teste, ἁλιδνὰ adscriptum est. Hoc si verum putatur, servandum in strophico versu τὰ πολλά. V. Epit. doctr. metr. §. 253. et 271. ed. alt.

κατθανόντα: καταθανόντα Vit.

πλαγκτοῖς: πλακτοῖς Vit. Lips. Lambeth. et Lips. quidem cum hac adnotatione, γρ. πολυπλάκτοις, ἢ ἐν αἷς ταῦτα πλανῶνται. διπλάκεσσιν: διπλάκεσιν G. Vit. Lips. Ven. B. Ald. Rob. διπλάκεσσιν edd. inde a Turn. et sic M. In explicando hoc vocabulo laborant scholiastae. Quorum qui hanc explicationem adscripsit, ὡς ἂν εἴποι τις διαύλοις· τὰ γὰρ κύματα ἐκχεῖται καὶ ὑπονοστεῖ, in mente habuit hoc Euripidis Hec. v. 29. πολλοῖς διαύλοις κυμάτων φορουμένας. Stanleius auctor fuit, ut de tabulis navium haec vox acciperetur. Sed haec quoque interpretatio fundamento caret. Solus Sanravius de vestibus mersorum in mari fluctuantibus cogitavit, vertit enim in errabundis diploidibus. Δίπλαξ quum proprie adiectivum esset, tamen etiam pro substantivo usurpari solitum est, sic quidem ut pallium significaret. Pallium autem quum grammatici duobus modis δίπλακα dici tradant, vel quod ex duplicato filo contextum sit, quod etiam δίμιτον vocetur, vel quod ob latitudinem in gestando duplicetur, haec posterior explicatio et ipsa per se probabilior videtur et valde confirmatur similium nominum comparatione. Hesychius δίπλακα, διπλῆν, μεγάλην διπλοΐδα, ὥςτε διπλῇ χρῆσθαι. Idem διπλοΐδα, διπλουμένην χλανίδα ἐν τῷ φορεῖσθαι. Idem διπλῆν, διπλασίονα, καὶ μεγάλην, quod pertinet ad Il. X. 134. ubi poeta χλαῖναν commemorat διπλῆν, ἐκταδίην. Idem Hesychius δίβολον φάρος, διπλοῦν, et διβόλους χλαίνας, οἳ μὲν διμίτους, οἳ δὲ διπλᾶς. In primis ea quam praetulimus explicatio eo confirmatur quod notam illam Cynicorum duplicem vestem Antipater Sidonius epigr. 61. ἔσθος διπλάδιον, epigr. autem 82. δίπλακα vocat. Plura in hanc rem collegerunt Salmasius ad Tertull. de pallio p. 396. seqq. Iungermannus ad Poll. VII. 47. Iacobsius Anthol. vol. II. p. I. p. 57. seqq. Videtur igitur Aeschylus πλαγκτοὺς δίπλακας amplas Persarum vestes dicere, quae in mari nantibus mortuis late expansae huc illuc ferebantur. Ita Rufinus epigr. 38. comas fuitantes dicit τρίχας τὰς ἐπὶ τοῖς σοβαροῖς αὐχέσι πλαζομένας.

ἀπώλλυτο: δ᾽ ἀπόλλυτο, ad υ supra adscripto οι, Vit. δὲ ἀπώλλετο Lips. ἀπώλετο adscriptum in Par. B.

στρατός: λεὼς G. Par. K. In G. στρατός tamquam explicatio supra scriptum. Lips. vulgatum στρατὸς habet, sed supra adscriptum γρ. λεώς. ναΐοισιν: ναΐοισι M. Vit. Lips. Ven. B. Par. B. edd. vett. Sed in Lips. penultimae syllabae ι superscriptum. ναΐοισι Ven. A. ναΐοισιν G. Par. A. N. et adscriptum in Par. B. ut ex Brunckii adnotatione colligas.. ναΐοισι Cantabr. 1. ἐμβολαῖς: ἐν βολαῖς M.

ΐϋζ' ἀποτμον δαΐοις δυςαιανῆ βοάν, ὡς πάντα παγκάκως θεοὶ ἔθεσαν, αἰαῖ, στρατοῦ φθαρέντος.: Libri ἴϋζ᾽ ἄποτμον βοὰν δυσαιανῆ πέρσαις δαίοις, ὡς πάντα παγκάκως ἔθεσαν, αἱ αἱ στρατοῦ φθαρέντος, nisi quod in paucis variant. ἴϋζε M. Lips. Par. C. N. Ald. Turn. ἴϋζε Vit. Tum βοάν, superscripto η ad α, Lips. Deinde Faehsius ex Par. B. affert γρ. καὶ δυσεανῆ ἤγουν πολυποίκιλον. Tum πέρσαισῶν, duabus scripturis, πέρσαις et περσῶν coniunctis, Par. N. Deinde ὡς πάντα παγκάκως M. Vit. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. F. H. I. N. Ald. Rob. Sic etiam, ut Bekkerus adnotavit, Par. B. ex quo Faehsius p. 182. ὡς παγκάκως πάντα affert, quod est in edd. Turn. et Vict. ὡς πάντα κάκως G. ὡς πάνπαγκάκως Lips. Deinde ἔθεαν Ald. Denique αἳ αἳ M. αἳ αἳ G. Vit. Lips. edd. vett. Hae lectiones omnes quum nihil contineant quo metra, quae in antistropha valde diversa sunt, exaequentur, apertum est maiorem corruptelam aut hic aut in antistropha latere. Accedit quod dubitari non potest, quin, ut particula ὡς utrobique eundem in numeris locum obtinet, ita idem observatum fuerit in nomine δαίοις. Id igitur aut in stropha aut in antistropha ex sede sua dimovendum est. In antistropha id non videtur probabili ratione fieri posse. In stropha igitur vitium quaerendum est. Ac diu est quum Πέρσαις eiiciendum esse suspicatus sum, in qua coniectura confirmavit me illud quod in Par. N. scriptum est πέρσαισῶν, quod indicio esse videtur dubitasse interpretes utrum δαίοις de hostibus Persarum, an de ipsis Persis, clade bellica afflictis, intelligendum esset. Vicit tamen posterior explicatio, quae sane probanda est, ita ut, quum in margine adscriptum ab interprete esset Πέρσαις δαίοις, id pro emendata lectione habitum alieno loco in ipsa poetae verba illatum sit. Itaque Πέρσαις delevi. Praeterea verba βοὰν δυσαιανῆ inverso ordine collocanda esse antistropha docuit. Deinde sequenti versui aliquid ad integritatem deest. Atque hic quoque duae proditae sunt ab interpretibus explicationes verbi ἔθεσαν, quum in G. οἱ Πέρσαι, in Vit. οἱ θεοὶ adscriptum sit. Si de diis haec intelligenda sunt, nominari deos oportuit. Ac restituitur metrum, si ante ἔθεσαν hoc ipsum nomen θεοὶ inseritur praetereaque πάντα in πάντα mutatur. Scripsi igitur ἴϋζ᾽ ἀποτμον δαίοις δυςαιανῆ βοάν, ὡς πάντα παγκάκως θεοὶ ἔθεσαν, αἰαῖ, στρατοῦ φθαρέντος.

ἔχθος: ἔχθος ad ἔχθος adscriptum in Par. B.

Ἀθηνῶν: Post Ἀθηνῶν comma habent Ald. Rob. Turn. Omittunt interpunctionem Vict. et reliquae editiones, male, si quid video. Inficetum enim videtur nuntium de eo loqui, quam ipse ingemiscat. Gravis autem est sententia, si dicit nam ingemisco, quum recordor, quo indicat vel recordationem mali tantam vim habere ut a gemitibus temperare sibi nequeat, ex quo colligi posse quantum praesentibus videri istud malum debuerit.

στυγναί γ': Brunckius dedit στυγναί γ' Ἀθῆναι. Et habet M. στυγναί γ' ἀθῆναι. Ex Par. B. δ', superscripto γ', ex Par. C. γ', superscripto γ', ex Ven. A. et Ox. θ' adnotatum est. στυγναὶ δ' ἀθῆναι G. Ald. Rob. στυγναὶ δ᾽ ἀθῆναι Vit. Lips. στυγναὶ δ᾽ Ἀθῆναι Turn. στυγναὶ ἀθῆναι Ven. B. Et ἀθῆναι quidem habent etiam Par. B. F. I. N. Acquiescendum erat in plerorumque librorum lectione. Nam δέ particula continuat orationem iis quae chorus postrema dixerat ut v. 297. 475. Ceterum Lips. Ald. Rob. interpungunt post Ἀθῆναι, nomine δαίοις ad sequentia relato. Recte inde a Turn. post δαίοις interpunctum est.

μεμνῆσθαί τοι: μεμνῆσθαί τε Vit. Lips. Ven. A. Mosc. Par. N. πάρα: παρεὶς pro πάρα Ven. A. quod natum ex interpretatione πάρεισι.

Περσίδων: τῶν περσίδων Vit. Lips. Mosc.

ἠδ᾽ ἀνάνδρους: omittit Lips. Boeckhius in praefatione lectionum aestivarum a. 1827. p. 12. scribendum esse coniecit εὔνιδας ἔκτισσαν ἠδ᾽ ἀνάνδρους.

NA: Praeclare Atossa regiam maiestatem et huc usque silentio conservavit et nunc gravitate orationis tuetur.

κακοῖς: κακοῖσιν Lips. ὑπερβάλλει: ὑπερβάλλοι Vit.

βροτοῖς: βροτοὺς Lips. Rob. sed in Lips. οις supra scriptum. βροτοῖς M. G. aliique et Ald. Turn. Idem ex corr. Vit. quum antea βροτοὺς scriptum fuisset. Propter exquisitiorem structuram praeferendum videtur βροτοῖς. Nam ne quis putet traiectionem verborum indicio esse potius βροτοὺς scriptum fuisse a poeta, hoc argumentum nihil probare moneo. Etenim βροτοῖς ideo ante φέρειν collocatum est, quia non φέρειν, sed βροτοῖς primariam notionem esse poeta voluit, quod idem est ac νοῖς οὖσι βροτοῖς, quoniam mortales sumus.

κεἰ: καὶ εἰ, superscripto ad καὶ a sec. manu κ, M. εἰ Rob. στένεις: στένοις Par. N. Ald. Rob.

ἀρχελείων: ἀρχελείων, sic, supra scripta glossa λαῶν ἀρχόντων, M. ἀρχελείων G. Vit. Lips. et ceteri, ut videtur, omnes praeter ed. Rob. in qua ἀρχελάων est. Ἀρχέλειος pariter ac Minervae nomen ἀγελεία a voce λεία deductum est, quod etsi praedam ex armentorum gregibus constantem plerumque significat, tamen etiam simpliciter de gregibus dicitur, ut apud Sophoclem Ai. v. 26. Hesychius λείη, ἡ τῶν θρεμμάτων ἀγέλη. Eodem pertinent apud eundem λήϊτα, κτήνη, οι ληΐη, προνομία, οἰκονομία, βοσκήματα. Intelligendi sunt igitur ductores gregum, quemadmodum Apollonius in lexico Homerico scribit, ἀγελείην, λείας ἄγουσαν, οἷον λάφυρα. ἔνιοι δέ, ἄγουσαν τοὺς ἐπὶ πόλεμον ὄχλους, recte ille de hoc quidem nomine addens βέλτιον δὲ τὸ πρότερον. ἐπὶ σκηπτουχίᾳ: ἐπὶ σκηπτουχίᾳ ταχθεὶς aut praefectum eunuchorum aut aliquem ex illis corporis custodibus significat. Hoc posterius probabilius videtur, quod omnes isti eunuchi σκηπτοῦχοι appellabantur: v. Xenoph. Cyrop. VII. 3, 16. VIII. 1, 38. 3, 15.

ἄνανδρον: ἄναρχον sola ed. Rob. Ceteri libri, quod sciam, omnes recte ἄνανδρον. Dictum hoc est de eo quod deserta a morientibus acie consequitur. Similiter Sophocles Oed. R. v. 58. ἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω. ἠρήμου: ἠρήμα Lips. Idem et Mosc. θανεῖν, uterque supra scripto ών.

βλέπει φάος: Scholiastes Aristophanis ad Ran. v. 1060. hunc versum afferens habet βλέπει φάος, quam scripturam lectioni librorum Aeschyli omnium φάος βλέπει praeferendam iudicavi, quod hic aperte melior est ordo verborum, vocabulo βλέπει, in quo primaria vis est, primarium locum obtinente. Et quum saepissime φάος ultimum in versu locum occupet, tum in formula βλέπειν φάος id fieri videmus. Supra v. 258. καὐτὸς δ᾽ ἀέλπτως νόστιμον βλέπω φάος. Scriptor Rhesi v. 971. ἀνθρωποδαίμων κείσεται βλέπων φάος. Ceterum magna est ars poetae in iis quae nuntius dicit: qui consternatus adhuc clade primo id quod summum erat, regem salvum esse, paucis verbis profligat; deinde, ut solent qui in re nova magnaque initium narrandi invenire nequeunt, plurima raptim et confuse comprehendit; tum denique, tranquillior factus, rem omnem ordine exponit.

δώμασιν: δόμοισι G. aliique nonnulli. δώμοισι, mutato ω in ο, Vit. δώμασι Lips. Ald. Rob. Turn. In Lips. γρ. δόμοισι supra scriptum. δώμασιν M.

ἦμαρ: ἦμαρ M. Rob. μελαγχίμου: μελαγχείμου Ven. A. Ald. Rob.

ἵππου: Post ἵππου unius litterae litura in M.

στύφλους: Libri στύφλους. Brunckius στυφλούς. V. ad v. 80. παρ᾽ ἀκτὰς: παρ' ἀκταῖς Lips. παρακταῖς Mosc. Σιληνιῶν: σιληνιῶν M. σιληνίων Mosc. Ceteri σιληνιῶν. Scholiastes Σιληνίαι αἰγιαλὸς Σαλαμῖνος τῆς λεγομένης Τροπαίου ἄκρας, ὡς Τιμόξενος ἐν τῷ περὶ λιμένων φησί. Sic M. Hesychius Σιληνίαι, τῆς Σαλαμῖνος, πλησίον τοῦ λεγομένου Τροπαίου.

χιλίαρχος: 1η χιλίαρχος lituram post χι habet M. χιλιάρχης ex corr. G. antea χιλίαρχος. Δαδάκης: δαρδάκης Lambeth. Par. K. πληγῇ: πληγείς Par. N. et Vit. sed Vit. supra scripto η.

ἀφήλατο: ἀφήλλατο Vit. Lips. paucique alii et Ald.

Τενάγων: τανάγων Ven. A. Ox. Ald. τενέγων Rob. ἀριστεύς: ἀριστεὺς Blomfieldius. Libri ἄριστος. Βακτρίων: βακτηρίων Lips. ιθαγενής: ἰθαιγενὴς M. Ven. B. Rob. Ceteri ἰθαγενής.

θαλασσόπληκτον: θαλασσόπληκτον, supra adscripto ad penultimam syllabam αγ, Ven. B. θαλασσόπλακτον Ven. A. et aliquot alii. θαλασσόπλακτον Par. C. H. νῆσον: νῆσος Par. G. πόλει G. Adolphus Emperius in Actis soc. Graecae I. p. 363. scribendum coniecit σποδεῖ. Non probo.

κἀργήστης: καργήστης M. καργήστρης G. καργίστης Vit. κάργιστης Lips.

οἵδ᾽: οἵ M. οἵδ' Lips. πελειοθρέμμονα: Ad finem versus γρ. σαλαμῖνα supra scriptum in Lips. Intelligit Salaminem scholiastes. Hesychius πελειοθρέμμονα νῆσον in lexico suo posuit, cui addita est aliena ab his verbis adnotatio Ἀριστοτέλης φησὶ διαφέρειν περιστερὰς καὶ πελειάς. Sed referendum huc est quod modo corrupte apud eum scriptum est πελεστόθρην νῆσον, τὴν Σαλαμῖνα. Salaminem anates potius quam columbas aluisse Butlerus ex Eustathio p. 284, 44. colligit. Stanleius quod columbas summa cura ibi nutritas existimavit, quum ex Homero discatur eam insulam Veneri sacram fuisse, negligenter inspexerat hymnum minorem Veneris (X), in quo Cypriam Salaminem respici apertum est, χαῖρε θεὰ Σαλαμῖνος ἐὐκτιμένης μεδέουσα καὶ πάσης Κύπρου. Equidem apud Aeschylum, praesertim praegressa modo mentione Salaminis, unam ex adiacentibus parvis insulis intelligendam puto.

κύρισσον: κύρισσον cum coronide Brunckius. V. praef. ad Eur. Bacchas p. XIII.

γειτονῶν: γειτόνων Ald. Rob. et ante correctionem M. Vit. γείτονες, sed adscripto γρ. ων, Cantabr. 1. Αἰγυπτίου: αἰγυπτίαι, ad ultimam litteram supra adscripto ου, Lips. Mosc. αἰγυπτίου Par. N. et adscriptum in Par. B.

Ἀδεύης: ἀδεύης ut ceteri Lips. sed supra scriptum γρ. ἀδάης. Eo pertinere videtur quod in G. supra scriptum est, πλήρης, quamquam hic quoque codex ἀδεύης habet. Φερεσσεύης: φερεσσεύης Cantabr. 1. Lambeth. Par. A. B. C. N. φερεσέυης Cantabr. 2. φερεσεύης ὁ Ven. B. φεσεσσεύης G. φαρεσσεύης Par. K. φερεσέβης Ald. Φερεσσέβης Turn. φρεσεύης M. Mosc. φρεσσεύης Vit. φρεσέβης, mediae syllabae in ε vel contra mutato, Lips. γρ. φερεσκεύης supra adscriptum in Lips. φρεδεύης Rob.

Φαρνοῦχος, οἵδε ναὸς ἐκ μιᾶς πέσον: καὶ φαρνοῦχος Ven. A. Ox. Par. G. Ald. καὶ φανοῦρχος Rob. οἵ τε M. Vit. Lips. Par. C. N. aliique et Rob. Ex Par. B. οἵγε, supra scripto ad prius vocabulum γρ. οἵτε, notavit Bekkerus. οἵ γ' ἡ Cantabr. 1. Par. H. οἵδε G. Ald. Tum ναὸς ἐκ μιᾶς πέσον libri, nisi quod νηὸς habet Par. H. et Turn. ναὸς supra scripto η Vit. Cantabr. 1. νεὼς Ald. Rob. πέσαν G. Par. C. πεσὼν ante corr. M. Vauvillersius ad Soph. Phil. 374. vol. II. p. 47. scribendum coniecit οἵδε ναὸς ἔπεσον ἐκ μιᾶς, idque Porsono aliisque placuit. Sed hoc ingrato verborum ordine corrumpuntur numeri. Scribendum putavi οἵδε ναὸς ἓν μιᾶς πέσος, hi unius navis iactura fuerunt.

Μάταλλος: μάταλλος M. Vit. μάταλος Lips. Mosc. μάτταλος Ald. μέταλλος G. μέταλλος Ven. B. Par. C. L. Rob. Turn.

πυρσὴν: πυρσὴν Porsonus. πυρσὰν M. et plerique, ut videtur, codices et Turn. πυρσὰν G. Vit. Lips. Cantabr. 1. Mosc. Par. C. Ald. Rob. δάσκιον: δάσκειον M. G. Lips. Mosc.

ἔτεγγ': ἔταγ' Lips. πορφυρᾷ: πορφυρέᾳ M. Ceteri πορφυρέᾳ. Porsonus πορφυρᾷ. Sed videntur tragici a forma πορφυροῦς, ut vulgaris sermonis propria, abstinuisse, ideoque contractionem praetulisse eam in qua leviter audiretur ε, ita ut non efficeret syllabam. Non obstant versus ex Stheneboea Euripidis ab Athenaeo p. 421. F. allati, ubi βιὸς δὲ πορφυροῦς θαλάσσιος valde torsit criticos. Scribendum est enim βίος δὲ πορφυρεὺς θαλάσσιος. Loquitur, ut reliqua ostendunt, piscator, quem quo minus dubites unum ex illis intelligendum esse, qui πορφυρεῖς, captores purpurarum, vocabantur, facit alius Euripidis locus in Iph. Taur. v. 262. ἦν τις διαρρὼξ κυμάτων πολλῷ σάλῳ κοιλωτὸς ἀγμός, πορφυρευτικαὶ στέγαι.

Μάγος: μάγος M. G. Vit. Lips. Ven. A. Rob. Accentum correxit Turn. μάγος Ald. Magos gentem esse circa Mediam Stanleius docuit ex Herodoto I. 101. et Stephano Byzantio in v. Μαρία. Addi poterat Plinius H. N. VI. 26 (29). Ἄραβος: ἄραβος M. Vit. Lips. Ven. B. Turn. ἄραβος Ven. A. Ox. Ald. Rob. ἄραβος G. Par. B. Ἀρτάμης: ἀρτάμης Lips. Ald. Turn. sed in Lips. γρ. ἀρσάβης supra adscriptum. ἀρσάκης Rob. ἀρτάβης M. G. Vit. Par. K. L. sed in Vit. β a sec. manu in litura scriptum, in M. puncto notatum. ἀρσάκης Cantabr. 1.

NA: Hunc versum post sequentem collocant Vit. Lips. sed in Vit. error additis numeris correctus.

σκληρᾶς: σκαληρᾶς, sed supra γρ. σκληρᾶς, Vit.

μέτοικος: ἔποικος G. Lips. aliique nonnulli.

κατέφθιτο: κατέφθιτο, supra scripto κ, Lips.

Ἄμηστρις: Ἄμηστρις Brunckius. ἄμηστρις M. Par. A. B. edd. ante Brunckium. ἀμίστρις Vit. Lips. ἀμίστρης G. Ven. A. Par. L. V. ad v. 22. Ἀμφιστρεύς: ἀμιστρεύς Lips. ἀμφιτρεύς Par. C.

Σάρδεσιν: σάρδεσιν M. Lips. σάρδεσι G. Vulgo Σάρδεσι.

Hunc versum, quod quartam a fine syllabam in vocabuli exitu longam habet, depravatum esse existimavit Porsonus in supplemento praefationis ad Hecubam p. XXXV. simulque eam suspicionem alio firmare studuit argumento. Ariomardus, inquit, supra 38. Thebarum praefectus erat. Cur igitur Sardibus luctuosa esset eius mors? Hoc, ut opinor, sentiens scholiastes addit, πατρὶς γὰρ αἱ Σάρδεις αὐτῷ. Sed potius existimo versum unum vel plures excidisse, ubi Sardium praefectus, fortasse Mitragathes vel Arceus, nominaretur.

νωμῶν, ὅ, τ᾽ ἐσθλὸς Ἀριόμαρδος... Σάρδεσι πένθος παρασχών. Expleat hiatum, si potest, sagax lector; sed id simul curet, ut verbum Ἀριόμαρδος vocalis sequatur. Ipse postea sic explevit, νωμῶν, ὅ,τ᾽ ἐσθλὸς Ἀριόμαρδος *Σαρδέων βολαῖσι πιστός, Μιτραγάθης τε* Σάρδεσι πένθος παρασχών.

Sed nomen proprium, ut aliis in rebus, ita hoc quoque in genere idoneam excusationem suppeditat. Repugnantia autem illa circa patriam Ariomardi nulla prorsus est, si scholiastam, recte et prudenter monentem, audire voles. Nam, ut satis ex Herodoto intelligi potest, non suis quisque popularibus erat praefectus, nisi qui inferioris ordinis duces erant, uti VII. 96. 97. narrat, sed ut quisque apud regem vel generis propinquitate vel gratia dignissimus censebatur, ita ei alia atque alia committebatur provincia. Quamobrem etsi Herodotus VII. 67. 68. duos in exercitu Persarum memorat Ariomardos, tamen Aeschylum, qui nullo eos nomine distinguit, sed semper ut de uno loquitur, unum eundemque ubique in mente habuisse certissimum est. Qui si Sardibus natus Aegyptiis praefuit, tantum abest ut non recte dicatur Sardibus luctuosus obisse, ut, si haec esset repugnantia, simul duo alii loci in eandem vitii suspicionem inciderent. Nam ipse ille quem Porsonus commemorat Arceus vel Arcteus, qui v. 45. dux vocatur Lydorum qui Sardibus advenerant, v. 306. dicitur πηγαῖς Νείλου γειτονῶν Αἰγυπτίου. Non videtur enim dubitari posse quin utroque loco de eodem viro sermo sit. Susiscanes autem, ab Nilo secundum v. 35. profectus, infra v. 934. Βάτανα dicitur reliquisse. Quare maneat posthac Aeschyli Ariomardo et imperium Aegyptiorum et patria Sardes.

Σεισάμης: σεισάμης M. Par. B. et ut videtur Par. A. σησάμης Vit. Par. N. et sic Brunckius ex v. 956. σισάμης G. εἰσάμης Ven. B. σισάρμης Lips. Cantabr. 2. Par. K. L. σεισάρμης Ven. A. Ox. et adscriptum in Par. B. σεισάρκης Ald. Rob. Turn. Post hoc nomen θ' addunt G. Par. A. B. K. Non addunt M. Vit. Lips. Ven. A. Ald. Rob. Turn.

Θάρυβίς τε: θαρυβίς τε G. θάρβις τε Ald. θάβυρίς τε adscriptum in Par. B. θάρμις τε Ven. B. Rob. πεντήκοντα πεντάκις: πεντηκοντοπεντάκις ante sec. manus correctionem Vit.

Λυρναῖος: Stephanus Byzantius Λυρνησσός, πόλις Τρωϊκή, μία τῶν ἕνδεκα τῶν ἐν τῇ Τρῳάδι. τὸ ἐθνικὸν Λυρνήσσιος. Αἰσχύλος δὲ Πέρσαις ὡς ἀπὸ τοῦ Λύρνα ἢ Λύρνη Λυρναῖος.

εὐτυχῶς: νεῖται εἰ εὐτυχῶν Rob. εὐτυχής, sed correctum in εὐτυχῶς, G.

Συέννεσίς τε: σύννεσίς τε M. Par. H. K. N. σύνεσίς τε G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. Mosc. Ox. Par. G. L. Ald. Rob. συνεσιά τε a pr. manu, συνέσις τε a sec. manu Vit. Συέννεσίς τε Turn. Apud Herodotum VII. 98. Κίλιξ Συέννεσις Ὠρομέδοντος commemoratur. πρῶτος εἰς εὐψυχίαν: πρῶτος αὐτὸς εἰς εὐψυχίαν G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. C. K. L. nisi quod ἀψυχίαν habet G. Est haec haud dubie grammatici alicuius mutatio, propter falsum nomen Σύνεσις facta, ut versus constaret.

Κιλίκων: ἀκιλικίων Ald. ἔπαρχος: ἄπαρχος sic M. ἄπαρχος Vit. a pr. manu et Lips. Ven. A. Ald. Turn. πάραρχος Rob. et reliquae ante Brunckium editiones. ἄρχος Par. L. πάραρχος Ven. B. Par. N. et adscriptum in Par. B. Id Brunckius posuit. In Vit. quod a prima manu est ἄπαρχος, a secunda ita mutatum est, ut nescias utrum ἔπαρχος an ὕπαρχος legi debeat. Praestat fortasse ἔπαρχος, vocabulum Herodoto, Xenophonti, aliis de satrapa usitatissimum, de quo dixerunt Wesselingius ad Herod. V. 20. Dorvillius ad Charit. p. 407. seqq. sive p. 448. ed. Lips.

ἐκπρεπῶς: Vulgata lectio est εὐκλεῶς. Sed νηλεῶς habent G. Cantabr. 1. et in Par. B. adscriptum est γρ. νηλεῶς, quod non dubitavi recipere, ut multo magis accommodatum huic narrationi.

τοιῶνδέ γ' ἀρχῶν: τοιῶνδ' ἀρχόντων νῦν M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Mosc. Par. A. B. C. F. K. L. N. Ald. sed in M. νῦν ab alia manu supra versum additum est. γρ. καὶ ἐπαρχόντων Faehsio teste adscriptum in Par. B. τοιῶνδέ γ' ἀρχόντων νῦν Rob. τοιῶνδ᾽ ἄρ᾽ ὄντων νῦν Turn. ex coniectura, ut videtur. τοιῶνδέ γ' ἀρχόντων, omisso νῦν, Brunckius, parum considerate. Videtur potius ἀρχόντων interpretatio esse. Poterat Aeschylus dicere τοιῶνδε ταγῶν, poterat τοιῶνδ᾽ ἀνάκτων. Hesychius ταγοί, προστάται, ἄρχοντες, ἡγεμόνες, οἱ ἄναξ, βασιλεύς, ἄρχων, δεσπότης. Εἰ ναῶν ἄνακτες legitur infra v. 378. Sed probabiliter Canterus scribendum coniecit τοιῶνδέ γ' ἀρχῶν, etsi Homericum hoc vocabulum apud tragicos alibi non invenitur.

ὀλίγ᾽: ὀλίγ' omittit M. ἀπαγγέλλω: ἀπαγγελῶ Ald. Rob. ἀπαγγέλω Lips. Cantabr. 2. ἀναγγέλλω G.

αἰαῖ: αἳ αἳ M. G. Ceteri αἰαῖ, nisi quod α decies repetit Cantabr. 1.

λιγέα: λυγέα Ald. λιγέα, ad ι supra adscripto υ, Lips.

ἀτὰρ: αὐτὰρ Lips. Mosc. et ex corr. primae manus Vit. in quo antea, ut in ceteris, ἀτὰρ erat. τοῦτ᾽: τοῦτ' M. G. Vit. Lips. et ceteri, ut videtur, codices. τοῦτ' Ald. Rob. Turn. ἀναστρέψας: ἀνατρέψας Ven. A.

πόσον δὲ πλῆθος: πόσον δὲ θοῦς M. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ox. Ald. Rob. πόσον δὲ πλῆθος G. Cantabr. 1. Par. A. B. C. πῶς δὲ πλῆθος ex Par. L. adnotavit Faehsius. πόσον τι πλῆθος Turn. ex coniectura, ut videtur. Non dubitandum est quin Aeschylus scripserit πόσον δὲ πλῆθος. Recepit hoc Brunckius, qui probasse videtur quod in Par. B. adscriptum est ἀντὶ τοῦ δή. Sed falluntur grammatici qui, ut Gregorius Cor. p. 33. (78. ed. Schaef.) δὲ ab Atticis pro δή dici tradunt: quod illi si de Homero dixissent, aliquid in ea re veri esse videretur. Thucydidis quidem locus quem Gregorius affert, in quo ille interpretando multum fallitur, valde diversus est ab Aeschyli loco, quamquam Aeschylus non magis quam Thucydides δὲ pro δή posuit. Pertinet enim hoc δὲ ad illam sermonis Graeci proprietatem, qua post eas formulas, quibus dictum quid iri vel dici debere indicatur, particula, quae nectendae orationi inserviat, ita adiicitur, tamquam si non praecessisset talis formula. Veluti quum γάρ post verba σημεῖον δέ, et quae similes formulae sunt, usurpatur. Quae proprietas, latius extensa, complectitur etiam talia, ut λέγω ὅτι ἐγώ εἰμι ἐκεῖνος, οἱ ἐλθούσης ἐπιστολῆς, ὡς ἄνδρες αἰχμάλωτοι ἥκουσι, multaque alia. Eodem igitur modo post interrogationis quasdam formulas, quasi eae formulae omnino non adessent, δὲ nectendae orationis caussa infertur. νεῶν: ἦ νεῶν Ald.

ὥςτ᾽: ὥστ' ante sec. manus corr. Vit. Περσικῷ: περσικῶν Ven. B.

ναΐοισιν ἐμβολαῖς: ναΐοισιν ἐμβολαῖς M. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. et, ut videtur, 2. Lambeth. Ox. Turn. ναΐοισιν ἐμβολαῖς G. Par. H. N. Ald. Rob. et supra scriptum in Cantabr. 2. ναΐοισι συμβολαῖς Ven. B. et a sec. manu Vit. ναΐοισι συμβολαῖς Mosc. et a pr. manu Vit. In Lips. alteri ι in ναΐοισι syllabae ο superscriptum. Conf. v. 274.

μὲν: μὲν omittunt Lips. et pauci alii. Suprascriptum est a sec. manu in Vit. βάρβαρον: δ' pro ἂν Par. F. L. 19 Rob. οὖνθ' ante corr. Lips. In fine versus βαρβάρων M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Ox. Par. C. F. H. K. N. Ald. Rob. βαρβάρους Turn. ex coniectura, ut videtur, qua expeditissima fit constructio. Sed antiquitus non fuisse scriptum βαρβάρους quum codicum fortasse omnium in voce βαρβάρων consensus docet, tum quod tollendae difficultatis caussa ἂν a nonnullis in ἦν mutatum est, ut in Vit. ad βαρβάρων adscriptum est et in margine M. λείπει τὸ ἦν. Neque tamen intelligi debet ἦν: non enim opponi recte potest ἀλλ' οὐκ ἦν, sed ἀλλ' οὐκ ἐκράτησαν. Wakefieldius, qui in Del. trag. I. p. 16. μὲν οὖν pro μὲν ἂν scribendum esse coniecit, protulisset quod probabile videri posset, si simul proximo versu ναυσὶν mutasset in ναῦς ἦν. Lenissima mutatione scripsi βάρβαρον. In idem inciderunt Blomfieldius et Halmius.

ναυσὶν: ναυσὶν Porsonus. ναυσὶ libri. Ἕλλησιν: Ἕλλησιν Brunckius. Libri ἕλλησι. De numero navium aliter ab aliis, ut fit in huiusmodi rebus, indicato, dixerunt Valckenarius ad Herod. VII. 89. Wesselingius ad Diod. XI. 3. Spanhemius ad Iulianum p. 280. Siebelis in diatriba de Aeschyli Persis p. 61.

τῶνδε: τῶνδε Brunckius, contra libros, ut videtur, omnes.

δὲ, καὶ γὰρ: δὲ γὰρ, omissis particulis δὲ et καί, Lips. Hunc versum cum duobus sequentibus affert Plutarchus in vita Themistoclis c. 14.

ὧν ἦγε πλῆθος: νεῶν τὸ πλῆθος pro ὧν ἦγε πλῆθος Plutarchus scripsit. αἱ δ᾽: αἱ δ' Vit. Lips. Ald. Rob. ὑπέρκομποι: ὑπέρκοποι Wakefieldius in Del. trag. I. p. 107. et Blomfieldius, qui in adn. ad Sept. ad Th. v. 387. ὑπέρκομπος tragicis omnino abiudicavit. Dixit contra hanc opinionem Lobeckius ad Soph. Ai. v. 127.

μή σοι δοκοῦμεν τῇδε λειφθῆναι μάχῃ; ἀλλ᾽ ὧδε δαίμων τις κατέφθειρε στρατόν, τάλαντα βρίσας οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ. θεοὶ πόλιν σώζουσι Παλλάδος θεᾶς.: Quod Brunckius et Schützius ex Heathii coniectura dederunt, δοκῶμεν, id habet G. In ceteris omnibus, nominatim in M. Vit. Lips. Ven. A. B. et edd. ante Brunckium, est δοκοῦμεν. Deinde λειφθῆναι M. Vit. Mosc. λειφθῆναι, ad ει supra adscripto η, Lips. Scholiastes utrum δοκοῦμεν an δοκῶμεν legerit, ex eius interpretatione μὴ δόκει non potest perspici. Illud vero planum est, si duo sequentes versus nuntio continuantur, ut fit in libris omnibus, non posse δοκοῦμεν legi, quod sic mirum in modum abrupta et inconcinna fieret oratio, sed legendum esse δοκῶμεν, quo haec commode et cum praecedentibus et cum sequentibus cohaereant: ita se habet ratio, ne nos hac ex parte putes in pugna inferiores fuisse: sed deus aliquis exercitum perdidit, non aequa lance sortem ponderans. At vero uti tantus librorum in indicativo consensus suspicionem facit, coniunctivum in codice Guelferbytano emendationem esse vel critici vel librarii, sentientis quam male conveniret indicativus in illo quem indicavi orationis decursu, ita multo magis haec suspicio eo augetur et confirmatur, quod oratione nuntii usque ad verba οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ producta, quae deinceps sequuntur prorsus perturbata et perversa sunt. Quae quum vulgo sic personis divisa sint, ΑΤ. θεοὶ πόλιν σώζουσι Παλλάδος θεᾶς. ΑΓΓ. ἔστ' ἆρ᾽ Ἀθηνῶν, ἔστ᾽ ἀπόρθητος πόλις, · ἀνδρῶν γὰρ ὄντων ἕρκος ἐστὶν ἀσφαλές, primus sensit Schützius versum, qui in his medius est, Atossae tribuendum esse: etsi illud non recte fecit, quod in commentario ad maiores editiones illam personarum distinctionem, quae est in editione Robortelli, adsciscendam iudicavit, qua duo priores versus Atossae, extremus nuntio tribuitur. Neque enim hoc modo multum tollitur de inconcinnitate orationis. Rectius in minore editione primum versum nuntio, secundum Atossae, tertium rursus nuntio adscripsit, quam rationem iure probavit Iacobsius in iis quae de Aeschyli Persis scripsit in Wielandii Museo Attico vol. IV. p. 1. sive in Opusculis suis vol. V. sed rursus ille rectius Schützio de hoc loco sentiens. Nam quum Schützius primum versum cum praecedente nuntii oratione coniunxisset, audaciore facta mutatione, nulloque prorsus stabilita fundamento, θεὸς πόλιν δ᾽ ἔσωσε Παλλάδος θεᾶς, vidit Iacobsius servandam esse vulgatam lectionem, sed praecedere huic versui debuisse dictum aliquod Atossae. Quod ille quum nullum reperiret, ut qui orationem nuntii putaret verbis οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ finiri, excidisse versum Atossae post illam orationem nuntii credidit. At nihil excidit, sed illa ipsa lectio, μὴ σοί δοκοῦμεν, ita est comparata ut sequentes versus ab nuntii oratione seiungi postulet. Quos duo versus si Atossae tribueris, non solum haec, sed reliqua quoque ex illa Iacobsii personarum divisione rectissime procedent. Nuntius igitur sic finit orationem suam, numquid hac ex parte tibi videmur inferiores fuisse? Iam dicenti Atossae at ergo deus quispiam classem, iniqua lance fortunam dispensans, afflixit, ita ille respondet, dii Palladis urbem servant. Atque eodem modo deinceps amplius interroganti respondet.

ὧδε: ὧδε hic non significat tantopere, sed potius ergo, i. e. in hoc rerum statu, quum haec ita sint. Ut in Prometheo v. 514. μυρίαις δὲ πημοναῖς δύαις τε καμφθεὶς ὧδε δεσμὰ φυγγάνω. In prosa oratione plerumque οὕτως invenitur, cuius exempla vide apud Taylorem ad Demosthenis or. in Midiam p. 627. Adde quos nominat Schaeferus ad Dion. Hal. de struct. verb. p. 414. et quae ego dixi ad Vigerum p. 933. Herodotus saepe sic δὲ quoque usurpat. Sensit vim particulae scholiastes qui adscripsit, licet obscurius, ἐνταῦθα, ἤγουν εἰς τὸ πλῆθος. Debebat sic explicare, quum haec ita sint, ut Persae tanto navium numero Graecis superiores essent, deus aliquis exercitum prodiderit necesse est.

τάλαντα: τάλαντ᾽ ὑβρίσας Lips. ἰσορρόπῳ: ἰσορρόπῳ, expuncto postea ν, Vit. ἰσορρόπων Ven. B. εἰσορρόπῳ a pr. manu M.

θεᾶς: παλλάδας Lips.

ἔτ᾽ ἄρ᾽: ἔστ' ἆρ' M. ἔστ᾽ ἂρ Ald. ἔστ᾽ ἄρ᾽ Turn. ἔτ᾽ ἂρ Rob. ἔτ᾽ ἄρ' G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ox. Par. L. N. quod Schützius γ' in ἄρ' mutato in editionem minorem merito recepit. Recte monuit Iacobsius fidem historicam Aeschyli, quam Siebelis p. 63. propter hunc versum graviter vituperavit, non meruisse hanc reprehensionem: nam neque negare voluisse poetam captas eo bello a Persis Athenas esse, nec sequente versu aliud contineri quam Athenienses ipsos in pugna non succubuisse. Poterat, opinor, longius progredi. Tantum abest enim ut reprehendi ob hos versus Aeschylus debeat, ut etiam laudandus esse videatur. Nam quum constaret inter omnes, captas esse vastatasque Athenas brevi ante pugnam Salaminiam, maluit poeta subindicare hanc rem, sed cum laude Atheniensium, quam non attingenda dissimulasse cladem videri. In qua re magnam artem et sagacissimum prodidit iudicium. Nam quum Atossam faceret interrogantem, ut consentaneum erat, de illa ipsa re, quam minime iucundam auditu esse Atheniensibus sciebat, fieri non potuit quin exspectatione quadam et metu commoverentur spectatores, ne referentem audirent nuntium quod factum esse graviter ferebant. Sed hunc metum tam callide et cogitate dispellit poeta, ut illa nuntii responsio etiam laudem et gloriam afferat Atheniensibus. Apte comparat cum hoc versu Iacobsius responsum a Themistocle, testibus Herodoto VIII. 61. et Plutarcho in Themistocle c. 11. Adimanto datum, urbem non esse in moenibus ac domibus, sed in CC triremibus positam. Quod dictum quis dubitabit pervulgatum apud Athenienses fuisse, ita ut iure credi possit allusisse eo hic Aeschylum.

ἀνδρῶν γὰρ ὄντων: corum qui viri sunt. ἕρκος: ἕρκος a pr. manu M.

δὲ: omittunt Vit. Par. N. Pro eo τε habet Ven. A. ναυσὶ: ναυσὶν M. συμβολῆς τίς ἦν: συμβολαῖς ἦν τις Lips. συμβολὴ affertur ex Par. C. ἦν omittit Colb. 2.

πλήθει: πλήθη G. καταυχήσας: κατακαυχήσας Ox. Par. C. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B.

ἦρξεν μέν: ἦρξέν, omisso μέν. ἦρξε μὲν G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Ald. Turn. ἦρξεν Rob.

NA: Sicinnum dicit, vernam Themistoclis et eius liberorum paedagogum, de quo Herodotus VIII. 75. Diodorus Siculus XI. 17.

ἕξεται: ἵξεται Lips.

μενοῖεν: Libri μένοιεν et mox v. 355. ἐκσωσαίατο. Correxit a Monkio monitus Blomfieldius. V. Elmsl. ad Oed. Col. v. 945. σέλμασιν: σέλμασιν M. Ald. Rob. Ceteri litteram paragogicam negligunt. σέλματι Cantabr. 2.

ναῶν: ναῶν M. G. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 2. Par. L. νεῶν Ald. Rob. Turn. νηῶν Mosc. ἐπενθορόντες: ἐπενθορόντες G. Ven. A. B. Turn. ἐπενθορύντες Ald. ἐπανθορόντες M. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. C. L. N. Rob. ἐπανθορόντες Vit. Lambeth. et supra scripto ad secundam syllabam εν, ad quartam ό, Lips.

βίοτον: βίου Vit. et aliquot alii. ἐκσωσοίατο: ἐκσωσαίατο libri. V. ad v. 353.

ὃ δ᾽: ὃ M. ὃ δ' Vit. Lips. Ald. Rob. Vulgo ὃ δ'.

τὸν: τῶν pro τὸν Lips. Par. L. et ante correctionem M. τὸν θεοῦ Par. N.

πᾶσιν: πᾶσιν Porsonus, et sic M. Ceteri πᾶσι. προφωνεῖ: προσφωνεῖ Vit. Lips. Ven. A. aliique nonnulli et Ald. Rob. τόνδε: τοιόνδε Ven. A. ναυάρχοις: ναυάρχαις Ald. et οις minio supra scripto G.

χθόνα: φλόγα pro χθόνα Par. C. K. L. Rob. γρ. φλόγα adscriptum in Lips. Par. B. θονὸς adscriptum in Par. C.

λήξῃ: λέξη Ven. A.

στίφος μὲν: στίφος μὲν M. G. Turn. στῖφος μὲν Vit. Ald. Rob. μὲν στῖφος Brunckius, nullo, ut videtur, auctore. στοίχοις: στοίχοις M. Cantabr. 2. Colb. 1. 2. Hoc fuerat etiam in Vit. sed in στίχοις mutatum est. στίχοις, ad ι supra scripto οι, Lips. Mosc. Ceteri στίχοις. Sed huic vocabulo, quod in re militari dubiae fidei est et omnino apud tragicos non invenitur, praeferendum est στοίχοις.

ἁλιρρόθους: ἁλιρόθους Ald. Rob.

κύκλῳ: κύκλων Ven. B. νῆσον: νῆσον Ald. et ante sec. manus correctionem Vit: νοῦσον Rob. πέριξ: Πέριξ, eraso ξ, Vit.

ὡς εἰ: ὡςεἰ e correctione Lips. Antea recte ὡς εἰ.

ναυσὶν: ναυσὶν Porsonus. νηυσὶν M. ναυσὶ vulgo. εὑρόντες: εὑρόντα Ven. B.

πᾶσι: πᾶσιν M. στέρεσθαι: στερίσκεσθαι Vit. Lips. Mosc. Par. N. Sed γρ. στέρεσθαι adscriptum in Vit. Lips. κρατὸς: κράτος G. et ex sec. manus correctione M. quam lectionem imperite praefert scholiastes. Melius constaret temporum ratio, si scriptum esset ἦν προκείμενον. Nam si scripsit Aeschylus, accuratius ante dixisset εἰ ἔφυγον.

τοσαῦτ᾽: τοιαῦτ' edidit Brunckius, nullo, ut videtur, auctore. ὑπ᾽ ἐκθύμου: ὑπερθύμου G. Lips. Ven. A. B. Mosc. Ox. Par. C. L. N. Rob. ὑπὲρ θύμου Colb. 2. ὑπενθύμου M. et hinc ὑπ᾽ εὐθύμου Victorius. ὑπ᾽ ἐκθύμου Ald. Turn. et videtur hoc prius fuisse in Vit. qui nunc ὑπερθύμου ex correctione habet. Ἔκθυμος est animi impotens. φρενός: φρενὶ Mosc. et supra scripto ὸς Lips.

οἳ δ᾽: οΐδ' Vit. Lips. Ald. Rob. Ceteri οἱ δ'. πειθάρχῳ: πιθάρχῳ Vit. Mosc.

δεῖπνόν τ᾽: δεῖπνον M. Vit. Lips. edd. ante Brunckium. τ' addidit Brunckius et ante eum Scaliger. ναυβάτης τ': ναυβάτης τ' M. Par. B. L. Rob. ναυβάτης sine particula Par. N. ναυάτης δ' Ven. A. ναύτης τ' Ald. ναυάτης τ' ceteri.

τροποῦτο: τροποῦτο omnes libri. Non recte Brunckius τροποῦτο. V. praef. ad Eur. Bacchas p. XLVI. Hesychius τροπώσασθαι, τὸ τὴν κώπην πρὸς τὸν σκαλμὸν δῆσαι τῷ τροπωτῆρι. σκαλμὸν: σκαρμὸν Cantabr. 1. γρ. σκαρθμὸν Par. B.

φέγγος: φθέγγος, expuncta θ littera, M. φθόγγος Lips.

ἐς ναῦν: εἰς ναῦν Lips. ἐς ναῦς G. Mosc. ναῦ affertur ex Par. C. πᾶς θ': πᾶς δ' M. Vit. Lips. et supra scripto θ Par. B.

τάξις: τάξεις, ad ει supra scripto ι, M.

ὡς: ὥ pro ὡς Lips.

καὶ πάννυχοι: πάννυχοι δὴ διάπλουν, omisso καὶ, Rob.

ναῶν: ναῶν M. Vit. Lips. Ald. Rob. et ceteri, ut videtur, libri praeter Ven. A. Turn. qui νηῶν habent.

οὐδαμῇ: οὐδαμῇ, ad ultimam litteram supra scripto οῦ, Lips. οὐδαμοῦ Par. L.

λευκόπωλος: κενκόπωλος Lips.

κατέσχε: κατάγε pro κατέσχε Mosc. κατὰ γαῖαν pro κατέσχε γαῖαν Lips. κατέσχε γῆν Ald.

πρῶτον: πρῶτα Par. C. ἠχῇ: ἠχῇ M. G. Ven. A. B. Ald. Turn. et supra scripto ἠχοῖ Cantabr. 2. Par. B. ἠχοῖ, ad οι supra scripto η, Lips. In ἠχοῖ coniectura incidisse Piersonum ad Moer. p. 176. merito mireris, quum ibi interesse aliquid inter ἠχήν et ἠχώ ostendere studeat, ἠχεῖ Vit. Mosc. Par. L. Rob. Totum hunc locum imitatione expressum esse ab Iuliano in prima oratione observarunt Spanhemius p. 235. et Wyttenbachius p. 188. ed. Schaef.

εὐφήμησεν: ἐφήμισεν Cantabr. 1. ηὐφήμησεν Brunckius. ὄρθιον: ὄρθιόν θ' Cantabr. 2.

ἀντηλάλαξε: ἀντιλάλαξε G. πέτρας: πέτρης Par. C. πέρας Ven. B, quod vocabulum nisi unus tantum liber haberet, placere posse dixeris. V. ad Suppl. v. 249.

παρῆν: παροῦς, supra scripto a sec. manu ν, Vit.

φυγῇ: οὐδὲ γὰρ ὡς ἐν φυγῇ Ven. A. Ox. Ald. οὐ γὰρ ὡς φυγεῖν Rob.

ἐφύμνουν: ἐφήμουν G. Vit. et aliquot alii. ἐφ᾽ ὕπνουν Lips.

ὁρμῶντες: ὁρῶντες G. ὁρῶντας Rob. ὁρμῶντες, ut reliqui, sed supra scripto γρ. ὁρῶντες, Lips.

δ᾽: δ' inter versus M. ἀϋτῇ: αὐτὴ G. et ante sec. manus correctionem Vit. αὑτῷ Lips. ἐπέφλεγεν: ὑπέφλεγεν Ven. A. et adscripto γρ. ἐπέφλεγεν Par. B. Schutzius coniiciebat πάντα θῖν ἐπέφλεγεν. Nihil est quare quis in verbis πάντ᾽ ἐκεῖνα haereat. Est enim haec usitatissima formula, quum multa quae ante commemorata sunt, praesertim si magna sunt et gravia, ut uno vocabulo comprehendi nequeant, indicantur. Sic supra v. 257. ὡς πάντα γ᾽ ἔστ' ἐκεῖνα διαπεπραγμένα. Herodotus VII. 34. de operibus quibus Xerxes pontes in Hellesponto fecerat, καὶ δὴ ἐξευγμένου τοῦ πόρου ἐπιγενόμενος χειμὼν μέγας συνέκοψέ τε ἐκεῖνα πάντα καὶ διέλυσε. Sic etiam πάντα ταῦτα, ut in Eum. v. 113. καὶ πάντα ταῦτα λὰξ ὁρῶ πατούμενα.

εὐθὺς δὲ: ἐπεὶ δὲ Ald. Turn. εὐθὺς δὲ M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Par. A. B. H. K. L. Rob. Hoc ad sensum et vim loci multo aptius esse nemo non videt. Inutilis coniectura Porsoni ἔπειτα. ξυνεμβολῇ: ξὺν ἐμβολῇ Par. L.

NA: ἔπαισαν ἅλμην. Idem versus initium in oratione nuntii apud Euripidem Iph. Taur. v. 1391. in qua oratione plura ex Aeschyli Persis sumpta esse indicavit Seidlerus. κελεύματος: κελεύματος M. Vit. Lips. Mosc. Ceteri κελεύσματος.

ἐκφανεῖς: ἦσαν ἐμφανεῖς Rob. ἐμφανεῖς ἦσαν Par. C. γρ. ἐμφανεῖς adscriptum in Par. B.

πρῶτον: πρῶτον a sec. manu supra lituram unius syllabae inter versus adscriptum in Vit. εὐτάκτως: εὐτάκτως M. G. Cantabr. 1. Mosc. Par. K. L. et supra scriptum in Cantabr. 2. εὐτάκτως, supra scripto primae syllabae accentu, tertiae ον, Lips. εὔτακτον Vit. Cantabr. 2. Rob. Turn. et adscriptum in Par. B. εὐτάκτων Ald. εὐστόχως Par. B. I. Comparanda sunt cum his Diodori verba XI. 18. τὸ μὲν εὐώνυμον μέρος ἐπεῖχον Ἀθηναῖοι καὶ Λακεδαιμόνιοι, πρὸς τὸ τῶν Φοινίκων ναυτικὸν ἀντιταχθησόμενοι· — Αἰγινῆται δὲ καὶ Μεγαρεῖς τὸ δεξιὸν κέρας ἀνεπλήρουν. Herodotus VIII. 85. in sinistro cornu Athenienses, Lacedaemonios in dextro fuisse scribit, quod verius videtur Valckenario. Cum utro faciat Aeschylus, dubitari potest. Veri tamen similius esse videtur Aeginetas eum laudare voluisse quam Lacedaemonios, praesertim quum per hos ipsos effectum sit ut Aeginetis primae decernerentur, Atheniensium autem soli Amyniae, fratri Aeschyli, ut quidem placet Diodoro XI. 27. Non multum dissimilia habet Herodotus VIII. 93. ubi videndus Valckenarius.

ἐπεξεχώρει: ἐξεχώρει M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. B. N. Ald. Rob. Turn. ὑπεξεχώρει editiones Vict. Cant. Stanl.

δὲ: ἐλευθεροῦτε δὴ Vit. ἐλοῦτε δὴ Mosc.

γλώσσης: γλώττης G.

κοὐκέτ᾽: κουκέτ' M. Lips.

νηῒ: ἐν νυκτὶ Rob.

ἦρξε δ': ἦρξεν δ' M. Quod hic narratur, Lycomedis cuiusdam, Atheniensis, factum fuisse scholiastes cum Plutarcho in Themistocle c. 15. narrat. Sed Lycomedem hoc ad Artemisium fecisse Herodotus scribit VIII. 11. In Salaminia pugna Aminiam primum impetum in classem Persicam fecisse tradunt Herodotus VIII. 84. et Diodorus XI. 27. Aminias apud Aeschylum intelligendus est: sed quod hunc Aminiam, quem Pallenensem dicit Herodotus, fratrem Aeschyli fuisse perhibent Diodorus, Aelianus V. H. V. 19. scriptorque vitae Aeschyli, fabula videtur esse. Ceterum ne nominaret poeta Aminiam, tragoediae gravitas prohibebat, quoniam, qui in conspectu nostro et in hac communis vitae humilitate versantur, haud facile illo magnitudinis splendore, quem requirit poesis, ita exornari possunt ut omnis quotidianae tenuitatis recordatio evanescat. Idque bene perspectum habens poeta sapienter ne Themistoclis quidem nomen admittere ausus est.

Φοινίσσης: Herodotus VIII. 85. κατὰ μὲν δὴ Ἀθηναίους ἐτετάχατο Φοίνικες· οὗτοι γὰρ εἶχον τὸ πρὸς Ἐλευσῖνός τε καὶ ἑσπέρης κέρας.

ἴθυνεν: ἴθυνεν M. Ex Par. B. Faehsius ἴθυνε. γρ. ἴθυνε affert: Brunckius hunc codicem εὐθύνων et pro varia lectione ἴθυνεν habere significat. ἴθυνε G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ald. Turn. ἴθυνεν Rob. et reliquae inde a Vict. editiones.

καὶ πρῶτα: recepi ex G. Lips. Cantabr. 2. Par. L. Rob. τὰ πρῶτα M. Ald. Turn. μέν νυν: μὲν νῦν Cantabr. 2. et supra scripto ἀντὶ τοῦ δή M. μὲν νῦν etiam Vit. habuerat, sed eraso a sec. manu νῦν factum est. μὲν νυν Ven. B. μὲν οὖν Lips. Ven. A. Par. N. Mosc. Ox. Ald. Rob. μὲν δὴ G. Turn. Ex his μέν νυν praeferendum erat, pro quo saepe μὲν δή εἰ μὲν οὖν ab librariis posita sunt. V. Valcken. ad Hipp. 20. ῥεῦμα: εὖ ῥεῦμα Ven. B. Cantabr. 2.

στενῷ: στενῶν Par. G. στενῷ Ven. B. νεῶν: νεῶν τῶν περσικῶν G.

ὑφ᾽ αὑτῶν: ὑφ᾽ αὑτῶν Lips. Rob. ὑφ᾽ αὐτῶν G. ὑπ' αὐτῶν, leni in altero vocabulo spiritu a correctore in asperum mutato, Vit. ὑπ' αὐτῶν Ven. A. Mosc. Ox. Ald. Turn.

παίοντ᾽: παίοντ' indiget nulla mutatione. Est enim praesentis participium ἀΐσσω, significatque eum qui illiditur, ut in Prom. v. 887. θολεροὶ δὲ λόγοι παίουσ᾽ εἰκῇ στυγνῆς πρὸς κύμασιν ἄτης.

ἀφρασμόνως: ἀφρασμόνως dedi ex M. Ven. B. Par. N. Idem antequam corrector σ in δ mutavit erat in Vit. Ceteri ἀφραδμόνως.

ὑπτιοῦτο δὲ: ἑστιοῦτο δὲ Ven. B. ὑπτιοῦτο δὴ Heathius. Fugerat eum δέ in apodosi post ὡς positum, ut v. 410.

θάλασσα δ᾽: θαλάσσῃ δ' Lips. sed ῃ in α mutato. θάλασσαν δ' Ald. θάλασσαν, omissa particula, Turn. ex coniectura, ut videtur.

πλήθουσα: πλήθουσαν Ald. Turn. φόνου: φόνο Lips.

ἐπλήθυον: ἐπλήθυον M. Ven. B. Cantabr. 1. Rob. et a pr. manu Cantabr. 2. Par. A. ἐπλήθυνον G. Vit. (sic Vit. Lips. Ven. A. Mosc. Par. B. C. N. Ald. et a sec. manu Cantabr. 2. Par. A. ἐκπλήθυνον Turn.

ἀκόσμως: ἀκόσμῳ e correctione, deleto ς, Vit. Ita scribendum putavit Casaubonus. Ἀκόσμῳ ξὺν φυγῇ legitur v. 465.

βαρβάρου: βαρβάρων Rob.

τοὶ δ᾽: οἱ δ' Blomfieldius. V. ad Soph. Ai. v. 1404. θύννους: θήνους Lips. θύνους Rob.

θραύμασίν τ': θραύμασίν τ' M. θραύμασί τ' G. (sic G.) Vit. Lips. Mosc. Par. L. Rob. et ρ a sec. manu scripto Cantabr. 2. θραύσμασί τ' Cantabr. 1. Ald. Turn. Dixit de his formis Lobeckius ad Soph. Ai. p. 322. ἐρειπίων: ἐριπίων M.

ἐρράχιζον: ἐράχιζον Vit. Lips. Mosc. οἰμωγὴ: οἰμωγή ex correctione, quum antea οἰμωγὴ fuisset, Vit. οἰμωγῆς M. οἰμογή Ald. ἡμογὴ Lips.

κωκύμασιν: κωκύμασιν M. κωκύμασι G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn. Solent coniungi οἰμωγή et κώκυμα, οἰμώζειν et κωκύειν. Sed hic laetum potius clamorem Graecorum commemorari exspectamus, ut in Homerico illo ἔνθα δ᾽ ἅμ' οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων. Quare putavi Aeschylum scripsisse καυχἠμασιν. πελαγίαν: πελασγίαν G. Vit. Lips. aliique nonnulli et Rob. γρ. πελαγίαν margo Lips.

κελαινῆς: In κελαινῆς littera ν puncto notata in M. νυκτὸς ὄμμ᾽: explicat Seidlerus ad Eur. Iph. Taur. v. 110.

ἤματα: In ἤματα primam litteram in litura habet M.

στοιχηγοροίην: στοιχοιγαροίην, ad α supra scripto 'o', M. στοιχηγορείην Cantabr. 2. χοικηγοροίην Par. G. στιχηγοροίην Lips. Mosc. Par. F. K. L. ἐφεξῆς λέγοιμι. στοιχομυθοίην adscriptum in M. Hesychius στοιχομυθεῖν, τὸ ἐφεξῆς λέγειν καὶ ἀδολεσχεῖν.

μηδάμ᾽: μὴδ' ἂν M. et sic vel μηδ' ἂν G. Vit. Lips. Ven. A. B. Par. B. edd. ante Brunckium, qui μηδάμ' restituit ex Par. A. in quo glossa μηδαμῶς addita est. γρ. μηδάμ᾽ ἡμέρᾳ margo Par. B.

τοσουτάριθμον: τοσουτάριθμον Lips. Rob. γρ. τοσουτάριθμον supra scriptum in Vit. τοσοῦτ' ἀριθμὸν M. Ven. A. Cantabr. 2. Ox. Ald. Turn. et a sec. manu Vit. τοσοῦτ᾽ ἀριθμῶν a pr. manu Vit. τοσοῦτ᾽ ἄριθμον G. scilicet, ut interpreti videtur, pro ἀριθμόν. Et τοσουτάριθμον et τοσοῦτ᾽ ἀριθμὸν commemorant scholiastae. Alludere ad hunc locum videtur Tzetzes in exegesi ad Il. p. 92, 8. ἐκ δὲ τῆς συνεχείας τῆς ἵππου καὶ τοῦ περιττώματος τοῦ τοσουταρίθμου στρατοῦ.

αἰαῖ: αἳ αἳ M. G. α octies Cantabr. 1. Ceteri αἰαῖ ἔρρωγεν: ἔρρωγεν Rob. et a pr. manu Cantabr. 2. Idem supra scriptum in Vit. ἔρρωγεν a sec. manu Cantabr. 2. ἔρρωγε G. Lips. Ald. Turn. ἔρρωγε Vit. ἔρρωγε Mosc. et cum litura inter o et γ M.

βαρβάρων: βαρβάρω Par. K. L. γένει: γένῃ, sed η supra scripto ει, Lips.

κακόν: κακόν M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Par. B. N. κακῶν Ald. Rob. Turn. Euripides Med. v. 59. ἐν ἀρχῇ πῆμα κοὐδέπω μεσοῖ, ubi v. Elmsleium.

ἐπ᾽ αὐτοῖς: ἐπ' αὐτοῖς M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ox. Par. B. K. L. N. Ald. Rob. ἐπ' αὐτοὺς Turn. ἐπ' αὐτῆς Mosc.

τῆσδ᾽ ἔτ᾽: τῆσδέ τ' M. G. Vit. Par. A. B. τίς δὲ τ' Ald. Rob. Emendate τῆσδ᾽ ἔτ᾽ Lips. Turn. γρ. καὶ τύχης ex Par. B. Faehsius affert. τῆσδ᾽: τῆδε, ut fere solet, M. τῆσδε Ald. Rob.

τίν᾽ αὖ: τί δ' αὖ G. στρατῷ: στρατῷ, mutato a sec. manu ῶ in οῦ, Vit. στρατοῦ Ald.

μάσσονα: μάσσονα, supra scripto ν, Vit.

φύσιν: φύσιν M. Vit. Ald. Rob. Turn. et ι supra scripto ει Lips. φύσει G. Ven. B. Par. A. B. K. L. et supra scripto φύσιν Cantabr. 2.

ψυχήν: ψυχὴν, supra scripto o, Lips. κεὐγένειαν: καὶ εὐγένειαν M. Vit. Mosc. Ald. Rob. ἐκπρεπεῖς: ἐκπρεπεῖς M. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B. εὐπρεπεῖς G. Vit. Lips. Ven. B. Mosc. Par. A. B. L. N. Rob.

ἄνακτι: ἄνακτοι Vit.

αἰσχρῶς: αἰσχρῶς M. G. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Lambeth. Mosc. Ox. Par. A. B. H. K. L. N. Rob. οἰκτρῶς Ald. Turn. et supra scriptum in Par. B. δυςκλεεστάτῳ: δυσκλεεστάτῳ M. Lips. Par. B. Ald. Rob. Turn. Id fuit etiam in Vit. ubi terendo λε periit. δυσκλεστάτῳ Par. C. δυστυχεστάτῳ G. Ven. B. Cantabr. 1. Par. A. L. et adscriptum γρ. δυστυχεστάτῳ in Lips. μόρῳ: πότμῳ Vit. Lips. Mosc. Par. N. sed in Lips. adscriptum γρ. μόρῳ. θανάτῳ.

οἴ 'γὼ: οἱ ἐγὼ M. ὃ ἐγὼ Par. C. οἳ ἐγὼ G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Ald. Rob. Turn. Correxit Porsonus. τάλαινα: τάλαινα Vit. κακῆς: κακοὶ pro κακῆς Lips.

δὲ: omittunt Ven. A. Ox. Ald. Post ποίῳ habet Rob.

ἐστὶ: ἐστιν Vit. πρόσθε: πρόσθε G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. Mosc. Ald. πρόθεν Par. N.

δύςορμος: δύσορμος, ad ος supra scripto ον, Lips. ναυσίν: νηυσὶν M. G. Vit. Lips.

ἀκτῆς: ἀκτῆς G. In Vit. ad ἀκτῆς a sec. manu supra scriptum γρ. ἁλός, sic.

NA: Narrat rem etiam Herodotus VIII. 76. ὅταν: ὅτ' ἂν M. Vit. Lips. Rob. ὅτι scribendum putavit Elmsleius (Edinburgh Review XVII. p. 236.). Sed v. diss. de particula ἂν III. 4. Opusc. IV. p. 148.

ἐкσωζοίατο: ἐξσωζοίατο, ad ξ supra scripto κ. M. ἐκσωζοίατο, ad οι supra scripto αι, Lips. Non satis recte Abreschius νεῶν ἐκσωζοίατο ita coniungit ut φθαρέντες seorsim positum sit. Vt ista sint coniungenda, certe φθαρέντες non minus cum illo genitivo construi debet: dissipati ex navibus. φθείρεσθαι errare, vagari significans et ab Abreschio hic et in Misc. Obs. IV. 3. p. 451. illustratum est. Conferendus Blomfieldius.

κτείνοιεν: κτείνειαν Ald. κτείνειεν G. Ven. A. B. Ox. Par. C. N. Rob. Inde κτείνειαν Porsonus. Recte κτείνοιεν M. Vit. Lips. ceterique, ut videtur, codices et Turn. εὐχείρωτον: ἀχείρωτον G. εὐχείρως τὸν Mosc. Par. B. Id videtur etiam in Vit. fuisse, in quo erasa ea scriptura εὐχείρωτον restitutum. εὐχείρω τὸν, propter similem, ut videtur, codicis alicuius lituram, Ald.

ἐναλίων: ἐναλίων M. G. Vit. Par. A. B. N. εἰναλίων Ven. A. Rob. Turn. εἰν ἀλίων Ald. ἀναλίων Lips.

ὡς γὰρ θεὸς: ὡς γὰρ ὁ Θεὸς Lips. Mosc.

ναῶν: νῆες Ven. A. Par. C. νεῶν Cantabr. 2. κῦδος: κῦδος G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn. Ἕλλησιν: Ἕλλησιν M. Rob.

αὐθημερὸν: αὐθημερῶν Vit. V. Herodotum VIII. 95.

ἀμφὶ δὲ κυκλοῦντο: ἀμφὶ δὲ κυκλοῦντο Ven. A. Par. B. C. et ante correctionem Vit. ἀμφὶ δ᾽ ἐκύκλουν τὴν ex correctione Vit. ἀμφὶ δ' ἐκυκλοῦντο G. Lips. et ut videtur Mosc. ἀμφὶ δὲ, ut Brunckius refert, supra scriptum in Par. B. γρ. δὲ ex eo codice Faehsius affert. De omisso augmento v. praef. ad Eur. Bacchas p. XLVI.

τράποιντο: γρ. τράπωνται Par. B. τράπονται Par. C.

πέτροισιν: πέτροισι M. Vit. Lips. Ven. B. Mosc. Par. B. N. Vulgo πέτρησιν. ἠράσσοντο: ἠράσσοντο M. (sic M.) G. Lips. Par. A. B. ἠράσσαντο Vit, aliique et Turn. ἠράσσαντο Ald. Rob. τοξικῆς τ᾽ ἀπὸ: τοξικῆς Lips. Ven. A. Par. B. Ald. Turn. ἀπὸ M. G. Vit. Par. A. N. Rob. ἀπ' ad δ' supra scriptum in Lips. Par. B. Non dubitavi praeferre τε. Sed anastrophen, quam consensu tuentur libri, repudiandam esse diligens docebat artis poetarum in condendis trimetris observatio, qui quum plerumque ita coniungant verba, ut singulis versibus aliqua pars orationis terminetur, tamen saepe etiam pausa paullo ante finem versus facta tam arte finem versus cum sequentis initio coniungunt, ut ne elisionem quidem in fine versus spreverint, nedum in praepositionibus admiserint anastrophen.

προςπίτνοντες: προσπίτνοντες M. Cantabr. 2. Rob. πίπτοντες Par. N. Ceteri προσπίπτοντες. ὤλλυσαν: ὤλλυσαν M. ὤλυσαν G. Vit. aliique nonnulli.

ἐφορμηθέντες: ἀφορμηθέντες, ad ἀ supra scripto ε, Lips.

κρεοκοποῦσι: κρεοκοποῦσι ex correctione M. et hoc ex scholiis restituit Porsonus. κρεωκοποῦσι Ald. Rob. κερωκοποῦσι Vit. supra tamen scripto γρ. κρεωκοποῦσι, quod in M. ante correctionem erat ut in ceteris omnibus. V. Pors. praef. ad Hec. p. VIII. Lob. ad Phryn. p. 693.

ἀνώμωξεν: ἀνώμωξε G. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. κακῶν: κακῶν omittunt Mosc. et a pr. manu Vit. βάθος: πάθος Vit. Par. N.

εὐαγῆ: De loco illo, ex quo Xerxes pugnam spectaverit, vide Wassium ad Thuc. II. 19. Valckenarium et Wesselingium ad Herod. VIII. 90. Toupium Emend. in Suidam vol I. p. 393. seqq. (261. ed. Lips.).

Libri omnes εὐαγῆ. Scholiastes καθαράν, κεχωρισμένην, εὖ ἔχουσαν οἷον τὴν ἄποψιν καὶ ἐπιτηροῦσαν τὸν λεὼν ἅπαντα. ἢ αὐγάζοντα καὶ ὁρῶντα. Hemsterhusius εὐαυγῆ, quod receperunt Brunckius, Schützius, Porsonus, Blomfieldius. Praeclara illa Hemsterhusii disputatio tanto magis tota huc transferenda videtur, quod et in primis ad Aeschyli locum pertinet et plura sunt quae de ea monere lectorem volo. Sic igitur ille apud Musgravium in Exerc. Eurip. II. 6. sive in eiusdem notis ad Euripidis Suppl. 654. ἀμφὶ δ᾽ Ἠλέκτρας πύλας ἔστην θεατής, πύργον εὐαγῇ λαβών.

Euripidis loco apte convenit interpretatio (Hesychii verba dicit, εὐαγές, εὔοπτον): ipsi voci convenire fuerat ostendendum. Εὐαγής si ducatur ab ἄγος, quid sit notum est, quemadmodum ἀναγής, δυσαγής. Si ab ἄγω duco, erit agilis, flexibilis, qua potestate capitur in Hippocr. περὶ διαίτ. ΙΙ. p. 363, 34. neque aliter Henr. Stephan. intellexit Anth. 1. c. 60. Ep. 8. Χαίροιτ᾽ εὐαγέες (μέλισσαι) in Th. L. Gr. Tom. I. p. 126. C. agiles apes, quod per aerem ferantur cito et facile: vel mobilis, volubilis, ut in Aretaeo p. 19. v. 33. (p. 41. ed. Lips.) ὀφθαλμοὶ εὐαγέες, λαμπροί, exponi possunt, licet puros dederit Crassus, Wiganus lucentes, quod vix perspicias unde pendeat, nisi legisse vel legi voluisse statuas εὐαυγέες: iunguntur tamen itidem ab Adamantio 1. c. 9. (p. 349.) ὀφθαλμοὶ μεγάλοι τε καὶ λαμπροὶ καὶ εὐαγεῖς, cuius vice admodum vitiose εὐλαβεῖς Polemo (p. 222.) praefert. Porro si ab ἄγω, ἄγνυμι frango, significabit fragilem, quique facile comminui possit; quo pertinet Suidae locus ita scribendus: εὐαγές, εὐκόλως κεκλασμένον, εἰ στάχυς εὐαγής, idem qui εὔκλαστος, εὔθραυστος, apud Etym. in v. Δημήτηρ. In his, sicuti linguae norma postulat, penultima corripitur: aliis in locis eadem vox syllabam istam habet productam: Leonid. Anth. VI. 27. Ep. 6. καὶ πέλεκυν ῥυκάναν τ᾽ εὐαγέα καὶ περιαγὲς Τρύπανον Parmen. ap. Clem. Str. V. p. 732. καθαρᾶς εὐαγέος ἠελίοιο Λαμπάδος ἔργ᾽ ἀΐδηλα — nimirum forma Dorica nascuntur ex εὐηγής οι περιηγής: quorum illud rarissimum, alterum frequentatur pro circumacto, circumiecto, rotundo: saepe tamen quam proprie vim habeat obscurum est, qua de re nunc nihil amplius dicam. Singulare est quod ex Lex. Vet. MS. Bibl. Sangerman. (Anecd. Bekkeri p. 337, 13.) mecum communicavit praestantissimus noster Ruhnkenius: ἀγής· τοῦτο ἀπὸ συνθέσεως (συνθέτου apud Bekkerum) καταλείπεται τοῦ εὐαγής ἢ παναγής. Ἐμπεδοκλῆς· ἄθρει μὲν γὰρ ἄνακτος ἐναντίον ἀγέα κύκλον pro παναγής, quod longe diversum est, melius scripsisset περιαγής, ut in illo versu proverbiali, quem suggerit Philopon. περὶ Κοσμοπ. p. 179. μηδ' ὅσον ὀφθαλμοῦ περιηγέα κύκλον ἑλίξαι. vid. Suid. in εὐαγής. Nunc investiga quantum libet, harum, quas notari in εὐαγής, significationum quaenam vel Aeschyli verbis vel Euripidis accommodari possit, nullam invenies: at si scripseris inserta littera υ εὐαυγῆ, omnis difficultas fuerit sublata: nam εὐαυγής, locus illustris, vel qui undique conspici potest, vel unde prospectus in vicina late patet. Ratio structurae in ἕδρα παντὸς εὐαυγὴς στρατοῦ itidem expedita, quae frustra quaeratur in εὐαγής. Enimvero iam dudum vereor, ne εὐαυγής per culpam librariorum pluribus locis abierit in εὐαγής: in Iamblichi certe Protr. p. 152. vs. 23. (p. 360. Kiessl.) vice vulgati, λαμπροτάτη τὶς εὐαγία, cod. Reines. quem ipse cum edito contuli, praefert εὐαυγία, quod utique longe melius congruit cum λαμπροτάτη εἰ τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα, quam εὐαγία. Perinde se res habet in Platone de LL. XII. p 989. C. (p. 952. A. Steph.) ἃ μαθοῦσι μὲν εὐαγέστερα γίγνεσθαι, μὴ μαθοῦσι δὲ σκοτωδέστερα — καὶ ἀσαφῆ. Tim. p. 1065. E. (p. 58. D. Steph.) ἀέρος τὸ μὲν εὐαγέστατον ἐπίκλην αἰθὴρ καλούμενος, ὁ δὲ θολερώτατος ὁμίχλη τε καὶ σκότος: unde sumptum Iamblichi de Myst. p. 80. vs. 21. τὸ εὐαγέστατον καὶ ἄκρον τοῦ ἀέρος. Si tum iuncta propinquae, tum opposita contrariae potestatis attente spectes, quid prius in mentem veniat, quam opportunissimum εὐαυγής? Accedat Aristoteles, vel quicumque nomen eius mentitus auctor, de Mund. p. 14. vs. 12. (p.397. a. 16. ed. Bekk.) κόσμος-λαμπρότητι δὲ εὐαγέστατος: vertit Appuleius: splendore perlucidus: quin clarius etiam caussam nostram suffulcit diversa, quam Stobaeus suppeditat Ecl. Phys. p. 78. vs. 9. (p. 694. Heer.) lectio, λαμπρότητα δὲ τηλαυγέστατος. In Parmenide quoque εὐαυγέος ήελίοιο non sprevero. Pythagoreis autem in primis αὐγή et voces inde natae placuerunt; unico Theagis exemplo defungar apud Stob. p. 11. vs. 46. ὁ νέος ἔχων περιαυγέα καὶ διαυγέα τὰν ἔποψιν. Iam neminem opinor fore, qui contendat, pro εὐαυγής Graecos vitandae κακοφωνίας ergo solenni more pronunciasse εὐαγής.

Haec Hemsterhusius, docte quidem et acute, sed non ita ut omnem sustulerit dubitandi materiam. Equidem etsi vereor ne haec res ad liquidum perduci nequeat, tamen afferam, quae, ne quis iusto citius assentatur, impediant.

Apertum est nomen εὐαγής, prout ab ἄγω vel ἄγνυμι vel ἅζω derivetur, non posse non diversas significationes habere. De his dicendum est singillatim, ne quae cognata quidem, sed diversa tamen sunt, confundantur. Ac verba ἄγω et ἄγνυμι fontem habent communem, ut ἄγνυμι proprie sit ducendo i. e. flectendo frango, deinde simpliciter frango, contero. Ab eo verbo est εὐαγής, media syllaba longa. Suidas εὐαγές, καλῶς κεκλασμένον. Et hoc usus est Etymologus M. p. 266, 2. Δημήτερος ἀκτή· διὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν τῇ ὅλῳ τὸν στάχυν τὸν εὐαγῆ, ἢ αὐτὸν τὸν σῖτον ἐν τῷ μύλῳ θραύεσθαι. Sed idem vocabulum etiam aliam habet significationem, quae propius accedit ad propriam verbi ἄγνυμι notionem. Corrupta sunt haec grammaticorum, Photii p. 27, 6. εὐαγής, μεταφορικῶς κύκλος, Zonarae p. 897. εὐαγής, καλῶς περιηγμένος, ἢ μεταφορικὸς κύκλος. Eadem quae Zonaras, omisso tamen ἤ, habet Suidas, apud quem μεταφορικῶς a Kustero repositum est. Scribendum est εὐαγής, καλῶς περιηγμένος, ἢ μεταφορικῶς κυκλικός. Terminationes enim ος et ικός saepe permutantur. De testimonio, quod Suidas ex epigrammate Antipatri Sidonii adiecit, infra videbimus: est enim illud ab hoc vocabulo prorsus alienum. De ipso vocabulo noli dubitare quin vera tradiderint grammatici. Id quod apparet ex simili περιαγής. Photius p. 414, 15. περιαγές, ἐπικαμπές. Usurpatur περιαγής ab Adamantio Physiogn. I. 24. p. 413. κεφαλὴν μέσην τὸ μέγεθος, περιαγῆ. Etym. M. p. 545, 27. παρὰ τὸ κύφον, τουτέστιν τὸ περιφερὲς καὶ περιαγές. Eadem schol. ad Il. V. 596. Ac ne dubites quin ab ἄγνυμι ductum sit, argumento est περιαγή substantivum apud Aratum v. 687. de Argo navi, ἀλλ᾽ ἤτοι Περσεὺς μὲν ἄτερ γουνός τε ποδός τε δεξιτεροῦ δύεται, πρύμνης δ᾽ ὅσον ἐς περιαγήν, quod scholiastes interpretatur ὅσον εἰς τὴν περίκλασιν καὶ καμπὴν τῆς πρύμνης. Illa vero significatione etsi videri possit εὐαγής dictum esse ab Leonida Tarentino epigr. 28. in Anal. Brunckii t. I. p. 227. sive Anth. Pal. VI. 204. Θῆρις ὁ δαιδαλόχειρ τῇ Παλλάδι πήχυν ἀκαμπῆ, καὶ τετανὸν νώτῳ καμπτόμενον πρίονα, καὶ πέλεκυν, ῥυκάναν τ᾽ εὐαγέα, καὶ περιαγὲς τρύπανον, ἐκ τέχνας ἄνθετο παυσάμενος, ut runcina intelligatur ab anteriore parte curvata, tamen non potest dubitari quin Meinekius in Del. poet. Anth. Gr. p. 31. recte viderit scribendum esse εὐάκεα. Sed usus videtur hoc nomine Parmenides v. 133. εἴσῃ δ' αἰθερίην τε φύσιν, τά τ᾽ ἐν αἰθέρι πάντα σήματα, καὶ καθαρῆς εὐαγέος ἠελίοιο λαμπάδος ἔργ᾽ ἀΐδηλα, ut, si hoc ita sit, etiam Empedocles ἀγέα κύκλον rotundum solis orbem intellexisse videatur. Quamquam hoc incertum est. Illud vero valde probabile est, nomen εὐάγητος ab ἄγνυμι dictum esse et flexuosum, sinuosum notare. Aristophanes Nub. 274. ἀέναοι Νεφέλαι, ἀρθῶμεν φανεραὶ δροσερὰν φύσιν εὐάγητον. Abutitur ingenio suo Bentleius in Museo crit. Cantabr. II. p. 435. Male interpretantur Suidas, Zonaras p. 905. Favorinus, εὐάγητον, καθαράν, λαμπράν. Ἀριστοφάνης, δροσερὰν εὐάγητον φύσιν, et scholiastae πανταχοῦ φερομένην, ἢ λαμπράν. πάντῃ φερόμενον· εὐκίνητον· τοιοῦτο γὰρ τὸ ὕδωρ. Eustathius in Opusc. p. 142. a. 9. εὐάγητον intellexit εὐαγές, sanctum, et eodem significatu p. 144. a. 1. εὐαγέστατον ὄνομα.

Nunc transeamus ad εὐαγής ab ἄγω duco derivatum. Quale vocabulum, si ab ipso verbo ἄγω factum fuit, brevem necesse est habuerit mediam syllabam; sin ab ἄγω Dorico, de quo Schaeferus in Melet. crit. p. 113. seq. dixit, longam, ut pro communi forma εὐηγής dictum, quemadmodum περιαγὲς τρύπανον in illo quod attulimus Leonidae epigrammate pro περιηγές positum videtur. Quamquam si quis ὀφθαλμοῦ περιηγέα κύκλον dixit, non poterit hoc ad Parmenidis εὐαγέος ἠελίοιο aut ab Empedoclis ἀγέα κύκλον adhiberi, quod neuter Dorica dialecto est usus. Sed huius vocabuli εὐαγής quae communis vel Ionica forma exstare visa est apud Aretaeum de curatione morb. diuturn. I. 13. p. 128. B. ed. Boerh. p. 327. ed. Lips. emendatione corrupti loci removenda est. Scribendum est enim προςτίθει δὲ χάριτας πόματος καὶ σίτου, τὴν μικρῷ χείρω τῶν ὠφελεόντων ἔωσι διδόναι (ἔσται γὰρ διέξοδος ναυτιώδει καὶ ἀτερπέι ὑγρῷ· μετεξετέρους γὰρ ἡ τοῦ πύου δίοδος βλάψαι δύναται), μήπω τι καὶ ἀπόσιτοι ἔσονται, κἤν τι λάβωσι εὐημές. Abest vulgo διδόναι, quod codex Harleianus suppeditat. Deinde ed. Boerh. κἄν τι λάβωσι, pro quo P. Petitus habet κἄν τε λάβωσι. Denique legebatur εὐαγέες. Non perceperunt loci sensum interpretes, qui quum de reponendo εὐαγές cogitarunt, sententiam reddiderunt etiam obscuriorem. Scripsi εὐημές, de qua forma Lobeckius dixit ad Phryn. p. 706. Sensus est adhibe illecebras potus et cibi, etiam si paullo minus conducibilium quam dari oporteat (parabitur enim exitus nauseam facienti et insuavi humori; nonnullis enim perruptio puris nocere potest), ne fastidiant cibum, etsi quid quod facile evomere possint sumpserint. Εὐαγής autem, correpta media syllaba, ab ἄγω duco derivatum esse haud ita facile credam, primum quod alia huius formae vocabula desunt, tum quod prorsus silent grammatici, tum denique quod exempla, quae pro hac derivatione afferuntur, valde suspecta sunt, quippe quae cuncta vel admittant aliam explicationem vel etiam efflagitent. De qua re mox videbimus.

Iam enim dicendum est de nomine εὐαγής, quod ab ἅζω ductum sacrum, castum, purum significat. Grammaticorum interpretationes has habemus. Hesychii, εὐαγές, ἁγνόν, καθαρόν, εὐσεβές, εὔοπτον, ἅγιον. Photii, εὐαγές, ἁγνόν, εὐσεβές, ὅσιον, θειότατον. Suidae, εὐαγές, ἁγνόν, καθαρόν, εὐσεβές, ὅσιον, θειότατον· γένους δὲ ἦν εὐαγοῦς, οὐκ ἐπὶ δυνάμει τρυφώσῃ λαμπρυνόμενον, οὐδὲ ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ κολαζόμενον, quae eadem, sed minus plene, apud Zonaram p. 914. exstant. Porro Hesychii, εὐαγοῦς, δυστάτης. Zonarae p. 897. et Favorini, εὐαγῆ, μεγάλην, quod alio spectat quam, ut Tittmanno videbatur, ad epigramma Antipatri Sidonii a Suida in v. εὐαγής allati. Sed originem significationis si requiris, omnem illam latissime patentem verborum cognationem, cuiusmodi sunt ἀγάζω, ἄγαμαι, ἀγαίομαι, ἅζω, ἄγη, ἄγος, ἅγιος, ἁγνός, ἁγηλατῶ pluraque alia, in quibus est etiam ἀγάζομαι, aliter explicandam puto quam visum est Ruhnkenio ad Timaei lex. Plat. p. 12. seq. qui quam iniit viam, quum primam posuit nitoris significationem, ea non satis plana aut expedita videtur ad omnem illam verborum et notionum varietatem comprehendendam. Non potest quidem dubitari quin cognatae cum his verbis voces ἀγλαΐς et αὐγή, quae proprie de refractis radiis dicuntur, ab ἄγω, ἄγνυμι derivatae sint quarum altera, ut a κράζω κραυγή, insertum habet crassiorem spiritum: sed tamen ista quam indicavi verborum familia, etsi ab eadem radice orta est, ita manifestam prodit admirationis vel horroris vel omnino motus cuiusdam et gestus significationem, ut alia ratione, quam quae est radiantis lucis, cum radice illa cohaerere videatur. Utar pro primitivo (perinde est enim quo quis utatur, quum nullum istorum sit primitivum) verbo ἅζω sive ἅζομαι. In eo primaria esse videtur notio stupescendi, ducta ab eo, quod qui conspecta re insolita stupescunt, superiora corporis recedunt. Haec significatio statim pro rei ob quam stupemus natura in duas alias dispescitur, unam admirationis, venerationis, reverentiae, alteram horroris, abominationis, indignationis: unde rerum quoque ipsarum fit diversitas, aliis colendis ob sanctitatem suam, aliis formidandis ob nefas et piaculum. Accedit ad has tertia significatio, composita ex illis ambabus, invidiae, quae est indignatio ex admiratione orta. Quod si haec ad nomen εὐαγής adhibemus, primo quaerendum est an illud duplex sit, unum correpta media, quod plurimo usu frequentatum est, alterum producta. Certe si recte in lexico illo Sangermanensi ἀγής apud Empedoclem significatione cum εὐαγής οι παναγής cognatum esse indicatur, cum aspero potius spiritu credas Empedoclem scripsisse ἄθρει μὲν γὰρ ἄνακτος ἐναντίον ἁγέα κύκλον, et sacrum voluisse orbem solis intelligi. Quae suspicio eo videtur confirmari, quod idem nomen, ut plura ex illa radice, etiam in malam partem usurpatum invenitur: de qua re Tzetzes scribit ad Lycophr. v. 436. ὅτι δὲ ὁ ἀγής, ὁ μυσαρός, ἐξ οὗ λέγεται καὶ ὁ ἅγιος ὁ μυσαρός, Ἱππῶνάξ φησιν ὡς οἱ μὲν ἁγεῖ Βουπάλῳ κατηρῶντο. Quamobrem nihil mirum foret, si ex hoc nomine compositum fuisset εὐαγής media producta. Itaque incertum est, Parmenides, quum scripsit εὐαγέος ἠελίοιο, sacrumne voluerit an rotundum: Karstenus p. 122. seq. ea significatione putat εὐαγέος dictum esse, qua Hemsterhusio εὐαυγέος scribendum esse videbatur. Proxime cohaerere cum adiectivo ἁγής videtur substantivum ἅγος, a quo esse puto, quod apud Hesychium legitur, ἄγεα, τεμένη, ex quo si est ἁγηλατεῖν, et spiritus asper in eo verbo erit praeferendus, de qua scriptura v. Schaeferum ad Greg. Cor. p. 546. et prima syllaba longe putanda. Certe non memini loci ex quo huius syllabae mensura certo disci possit. Eadem dubitatio est de adiectivo εὐαγής, quod in iis locis, in quibus maxime vel de significatione vel de scripturae sinceritate disceptari potest, aut apud prosae orationis scriptores invenitur aut a poetis ita positum est ut mensura ambigua sit. Quare non satis cognitum est utrum εὐαγής ubique mediam syllabam brevem habeat, an certis in significationibus ea syllaba producatur. Veri tamen similius videtur unum dumtaxat esse nomen εὐαγής brevi media syllaba, quam mensuram habere videtur etiam ἀκραγής, quo usus est Aeschylus in Prom. v. 804. ὀξυστόμους γὰρ Ζηνὸς ἀκραγεῖς κύνας γρῦπας φυλάξαι. Falluntur enim qui id a κράζειν ductum putant, quia, si ita esset, primam syllabam poeta non produxisset: itaque recte alii ὀξυχόλους, ἀκροχόλους interpretantur. Est autem εὐαγής proprie sanctus, deinde sacer, i. e. qui ob sanctitatem colitur. Ex his duabus significationibus prima tantum ita multiplex est, ut plures alios significatus pepererit: altera autem tam simplex, ut praeteriri nunc posset, nisi de duobus locis, qui in dubitationem vocati sunt, dicendum videretur. Suidas post illa, quae supra allata sunt, εὐαγής καλῶς περιηγμένος, μεταφορικὸς κύκλος, haec habet, καὶ ἐν ἐπιγράμματι Πιερικὰν σάλπιγγα, τὸν εὐαγέων βαρὺν ὕμνων χαλκευτάν, κατέχει Πίνδαρον ἅδε κόνις. Idem distichon ab eodem in v. χαλκευτής affertur. Est autem Antipatri Sidonii in Brunckii Anal. t. II. p. 27. ep. 79. sive Anth. Pal. VII. 34. Eleganter Toupius εὐαχέων scribi voluit, his ipsius Pindari verbis motus Pyth. I. 14. (24.) ἄλλοις δέ τις ἐτέλεσσεν ἄλλος ἀνὴρ εὐαχέα βασιλεῦσιν ὕμνον, ἄποιν' ἀρετᾶς. Brunckius vero vulgatam tuetur, sed ut εὐαγέων secundam syllabam productam habeat et hymnos bene tornatos significet: quod ille quum nullo alio argumento fecerit quam propter Suidae explicationem et propter ῥυκάναν εὐαγέα apud Leonidam Tarentinum, nihil caussae est quare ei accedamus. Nam Leonidae epigramma quomodo Meinekius emendaverit supra dictum est, apud Suidam autem recte intellexit Portus Antipatri exemplum ad aliam quam quae a Suida posita est significationem spectare. Neque aut Zonaras aut Favorinus Antipatri versus addunt. Itaque non erit dubitandum quin Antipater sacra carmina intelligi voluerit. Alter locus Antiphili est in Anal. Br. t. II. p. 177. ep. 29. sive Anth. Pal. IX. 404. de apibus, χαίροιτ', εὐαγέες, καὶ ἐν ἄνθεσι ποιμαίνεσθε, αἰθερίου πτηναὶ νέκταρος ἐργάτιδες. Ibi vero H. Stephanus εὐαγέες agiles interpretatur, Iacobsius, ut apud Virgilium, leves dici apes existimat. Quam significationem quum supra omnino in dubitationem adduxerimus, hic tanto minus putamus admittendam esse, quod quum apes hoc epigrammate in primis ob gratuitum mellis donum laudentur, multo aptius est sacras eas colendasque mortalibus a poeta dici. Sed redeo ad primam significationem, quae sanctitatis est. Sanctum autem dicimus primo eum qui sceleris immunis est. Ita εὐαγής dictum est in Homerico hymno Cereris v. 274. 369. quae antiquissima esset pro hac voce auctoritas, si satis constaret quid in his hymnis primo auctori deberetur. Theocritus XXVI. 30. αὐτὸς δ᾽ εὐαγέοιμι καὶ εὐαγέεσσιν ἅδοιμι. Callimachus h. Deliaci v. 98. εὐαγέων δὲ καὶ εὐαγέεσσι μελοίμην. Alia ibi exempla adnotavit Spanhemius in iisque observationem scholiastae Sophoclis ad Oed. R. 921. licet non satis apto loco factam, opposita esse εὐαγής οἱ ἐναγής. Ita Appianus de b. civ. IV. 96. καὶ τάδε, ὦ πολῖται, πράσσοντες οἱ τρεῖς ἡμᾶς ἐναγεῖς λέγουσι, et c. 97. ὁρᾶτε δὲ πρὸς ἡμᾶς ὡς εὐαγεῖς καὶ δημοκρατικοὺς καταπεφευγότας. Aliud oppositum est δυσαγής apud Manethonem V. 180. restitutum a Dorvillio commemoratumque a Schaefero ad Dion. Hal. de struct. or. p. 89. Deinde sanctus est criminis expers. Ita in lege apud Andocidem de myst. p. 48, 7. ed. Reisk. ὁ δὲ ἀποκτείνας τὸν ταῦτα πονήσαντα καὶ ὁ συμβουλεύσας ὅσιος ἔστω καὶ εὐαγής. Et apud Demosthenem in tertia Philippica p. 122, 16. εὐαγὲς ᾖ τὸ ἀποκτεῖναι, quod orator ipse his verbis interpretatur, καθαρὸν τὸν τούτων τινὰ ἀποκτείναντα εἶναι. Sic etiam Sophocles Ant. 521. τίς οἶδεν, εἰ κάτω 'στὶν εὐαγῆ τάδε; Pertinet huc locus Aristidis Quintiliani de musica I. p. 5. male intellectus a Meibomio, εἰ δημιουργὸν ὀνομάζειν θέμις ἐξ ὧν εἴργασται, καλῶς θεμένους τὴν προςηγορίαν, εἴτε εἶδος καλεῖν εὐαγές, ubi non εἶδος εὐαγές, sed εὐαγές ἐστιν, εἶδος καλεῖν dicit, ut antea ὀνομάζειν θέμις. Tertio sanctus universe dicitur qui malo vacat. Ita Sophocles in Oed. R. 919. πρὸς σ᾽, ὦ Λύκει Ἄπολλον, ἄγχιστος γὰρ εἶ, ἱκέτις ἀφίγμαι τοῖςδε σὺν κατεύγμασιν, ὅπως λύσιν τίν' ἡμὶν εὐαγῆ πόρῃς. Haec vero significatio, nisi fallor, fecit ut nomen εὐαγής ad eam quoque puritatem transferretur quam serenitatem appellamus: quae ita est cum lucis notione coniuncta, ut non sit mirum, si saepe dubitari possit, εὐαγής an εὐαυγής praeferendum sit. Ut nihil magnopere obstabat quin Sophocles diceret εὐαυγῆ λύσιν, ita, quum εὐαγῆ mallet, qui est serenus exitus, satis prope accessit ad illam notionem. Non ausim itaque cum Brunckio, quem moverat Hemsterhusii disputatio, εὐαυγεῖς reponere in his versibus Euripidis Bacch. 660. ἥκω Κιθαιρῶν᾽ ἐκλιπών, ἵν᾽ οὔποτε λευκῆς χιόνος ἀνεῖσαν εὐαγεῖς βολαί. Non mutasset, opinor, si ἁγναί scriptum invenisset, quod ipsum quoque aptum, sed, si recte sentio, tamen magis de candoris puritate, quam de serenitate intelligendum esset. Hanc autem nominis εὐαγής explicationem non mediocriter illud confirmat, quod oculi sereni εὐαγεῖς appellantur. Nam qui agiles significari putant, eos non solum aliunde confirmare usum huius vocabuli oportet, sed etiam docere quomodo haec significatio ubique satis apta sit. Est autem, si libris fides, ita locutus Aretaeus de caussis et signis morborum acutorum II. 4. p. 16. E. sive p. 41. ed. Lips. ὀφθαλμοὶ εὐαγέες, λαμπροί, ὑπέρυθροι. Sermo est de febri ardente, ut hic quidem potius εὐαυγέες requiri videatur. Sed Adamantius Physiogn. I. 9. p. 349. εἰ δὲ ὑψηλοὶ ὄντες ὀφθαλμοὶ μεγάλοι τε καὶ εὐαγεῖς εἶεν, καὶ ὑγρὸν βλέποντες, δίκαιοι, συνετοί, φιλομαθεῖς, ἔρωτος πλήρεις. Quod si, qui haec in suum librum transtulit, Polemo I. 6. p. 222. εὐλαβεῖς habet pro εὐαγεῖς, dubitari potest an ea non sit aberratio librarii, sed recepta in textum parum hic apta explicatio. Certe Synesius epistola 143. (142.) εὐαγῶς καὶ εὐλαβῶς, ut non multum diversa, iunxit. Ne quis autem Adamantium et Polemonem εὐαυγεῖς scripsisse suspicetur, licet hoc accommodatissimum oculis vocabulum sit, Hippocratis auctoritas obstat, qui de sanorum victus ratione II. 11. p. 54. L. II. ed. Mack. sic scribit, οἱ δὲ ὄρθριοι περίπατοι ἰσχναίνουσι, καὶ τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν κουφά τε καὶ εὐαγέα καὶ εὐήκοα παρασκευάζουσι, καὶ τὴν κοιλίην λύουσιν. ἰσχναίνουσι μὲν ὅτι κινούμενον τὸ σῶμα θερμαίνεται, καὶ τὸ ὑγρὸν λεπτύνεται καὶ καθαίρεται, τὸ μὲν ὑπὸ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ μύττεταί τε καὶ χρέμπτεται, τὸ δὲ ἐς τὴν τροφὴν τῷ τῆς ψυχῆς θερμῷ καταναλίσκεται· τὴν δὲ κοιλίαν λύουσι διότι θερμὴ ἐοῦσα, τοῦ ψυχροῦ πνεύματος ἐςπίπτοντος ἄνωθεν, ὑποχωρέει τὸ θερμὸν τῷ ψυχρῷ· κοῦφα δὲ τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν ποιέουσι διὰ τάδε· ὅταν κενωθῇ ἡ κοιλίη, ἕλκει ἐς ἑωυτὴν ἐκ τοῦ ἄλλου σώματος καὶ τῆς κεφαλῆς τὸ ὑγρόν, θερμὴ ἐοῦσα· κενουμένης δὲ τῆς κεφαλῆς ἀποκαθαίρεται ἥ τε ὄψις καὶ ἡ ἀκοή, καὶ γίγνονται εὐαγέες οἱ ἄνθρωποι. Quo in loco quum primo de oculis tantum ea vox dicta sit, in fine autem, ubi concluditur demonstratio, de toto homine usurpetur, apertum est significationem ei inesse, quae non, ut in vocabulo εὐαυγής, ad solum videndi sensum, sed ad omnem in sentiendo alacritatem, praecipue vero ad eam quae in oculis cernitur, spectet. Atqui haec ipsa est serenitatis significatio, quae quum Hippocratis loco, tum Adamantii et Polemonis verbis ita omnibus numeris satisfacit, ut aptiorem invenire nequeas. Confirmatur haec vocis εὐαγής explicatio, ut serenum significet,. iis quae ex Democriti sententia Theophrastus in libro de sensu et sensilibus affert §. 73. p. 677. ed. Schneid. τὰ μὲν οὖν σκληρὰ τῶν λευκῶν ἐκ τοιούτων σχημάτων συγκεῖσθαι, οἷον ἡ ἐντὸς πλὰς τῶν κογχυλίων· οὕτω γὰρ ἄσκια καὶ εὐαγῆ καὶ εὐθύπορα εἶναι, et §. 78. p. 679. dicit, σχεδὸν δὲ καὶ τὸ ἔρυθρον τῷ λευκῷ μιχθὲν χλωρὸν ποιεῖν εὐαγὲς καὶ οὐ μέλαν. Quae quum ita esse videantur, non puto esse quare haec Platonis in Timaeo p. 58. C. ed. Steph. vitii suspecta habeamus, μετὰ δὴ ταῦτα δεῖ νοεῖν ὅτι πυρός τε γένη πολλὰ γέγονεν, οἷον φλὸς τό τε ἀπὸ τῆς φλογὸς ἀπιόν, ὃ κάει μὲν οὔ, φῶς δὲ τοῖς ὄμμασι παρέχει, τό τε φλογὸς ἀποσβεσθείσης ἐν τοῖς διαπύροις καταλειπόμενον αὐτοῦ. κατὰ ταὐτὰ δὲ ἀέρος τὸ μὲν εὐαγέστατον ἐπίκλην αἰθὴρ καλούμενος, ὁ δὲ θολερώτατος ὁμίχλη τε καὶ σκότος. Tantum abest enim, quod Hemsterhusio videtur, ut quae hic inter se opponuntur εὐαυγέστατος scribi suadeant, ut exactior etiam sit in vulgata lectione oppositio: quin illa, quae de igne praemisit Plato, quodammodo postulare videntur ut hic, ubi de alio elemento sermo est, nomina adhibeantur magis huius elementi propria quam communia cum natura ignis. Et, si quid in tali re ab similibus exemplis praesidii accedit, Hippocrates in libro de aere, locis et aquis p. 255, 27. paene eodem modo de aere loquens magis τὸ εὐαγέστατον quam τὸ εὐαυγέστατον expressit: τὸ μὲν θολερὸν αὐτέου καὶ νυκτοειδὲς ἐκκρίνεται καὶ ἐξίσταται καὶ γίγνεται ἠώς τε καὶ ὀμίχλη, τὸ δὲ λεπτότατον καὶ κουφότατον αὐτέου λείπεται καὶ γλυκαίνεται, ὑπὸ τοῦ ἡλίου καιόμενόν τε καὶ ἑψόμενον. Sic etiam Chrysippus apud Stobaeum Ecl. phys. p. 446. ed. Heer. vocat αἰθέρα ἀραιότατόν τε καὶ εἰλικρινέστατον. Non multum discedit quod idem Stobaeus p. 489. ex Philolao refert, τὸ μὲν οὖν ἀνωτάτω μέρος τοῦ περιέχοντος, ἐν ᾧ τὴν εἰλικρίνειαν εἶναι τῶν στοιχείων, Ὄλυμπον καλεῖ. Itaque etiam apud Iamblichum de myst. p. 80, 21. sinceram puto vulgatam lectionem, τὸ γὰρ εὐαγέστατον καὶ ἄκρον τοῦ ἀέρος, ἐπιτηδείως ἔχον ἐξάπτεσθαι εἰς πῦρ, ἅμα τε ἐπινεύουσιν οἱ θεοί, καὶ εὐθὺς ἀνακαίεται. Hinc ne in Aristotelici quidem libri de mundo c. 5. Hemsterhusio sine dubitatione assentiendum esse videtur: καὶ μὴν μεγέθει μὲν οὗτος (ὁ αὐτὸς ex codd. Bekkerus) πανυπέρτατος, κινήσει δὲ ὀξύτατος, λαμπρότητι δὲ εὐαγέστατος, δυνάμει δὲ ἀγήρως τε καὶ ἄφθαρτος. Quod Hemsterhusio scribendum videbatur, εὐαυγέστατος, edidit Bekkerus ex uno suorum quattuor codicum: unus διαυγέστατος praebet: quas autem duas memorabiles lectionis diversitates habet Stobaeus p. 694. ed. Heer. ἀνυπέθετος pro πανυπέρτατος, et τηλαυγέστατος pro εὐαγέστατος, eae vereor ne non maius ad hanc rem diiudicandam momentum conferant quam liberius ista interpretantis Appuleii verba, splendore perlucidus. Sed progrediamur longius. Si comparaveris consimilis significationis vocabula quae Germanica lingua habet, rein, hell, klar, heiter, non miraberis εὐαγές etiam perspicuum dici. Itaque ne apud Platonem quidem de leg. XII. p. 951. E. vocabulum εὐαγέστερον mutare ausim: τὴν δὲ συνουσίαν εἶναι τούτοις καὶ τοὺς λόγους περὶ νόμων ἀεί, τῆς τε οἰκείας πόλεως πέρι, καὶ ἐὰν ἄλλοθι πυνθάνωνταί τι περὶ τῶν τοιούτων διαφέρον, καὶ δὴ καὶ περὶ μαθημάτων, ὁπόσ᾽ ἂν ἐν ταύτῃ τῇ σκέψει δοκῇ συμφέρειν, ἃ μαθοῦσι μὲν εὐαγέστερον γίγνεσθαι, μὴ μαθοῦσι δὲ σκοτωδέστερα τὰ περὶ νόμους αὐτοῖς φαίνεσθαι καὶ ἀσαφῆ. In his εὐαγέστερον Hemsterhusius ex coniectura videtur in pluralem mutasse. Illud potius quaeri potest, sitne pro codicum lectione ὁπόσ᾽ ἂν ἐν ταύτῃ, cuius loco editio Basileensis secunda p. 628. ὁπόσ᾽ ἐν καὶ ταύτῃ habet, scribendum ὁπόσ᾽ ἂν καὶ ταύτῃ. Interpretor autem haec ita, colloquia autem his et sermones semper de legibus esse, et quod ad ipsorum civitatem attinet, et si quid alibi audiant vel in hoc genere diversum esse, vel etiam in doctrinis quaecumque aliquid ad hanc disputationem conferre videantur, quibus id cognitis clarius fieri, non cognitis autem obscuriorem videri illis et implicatiorem legum scientiam. Dubitandum igitur puto an in Iamblichi Protr. p. 360. ed. Kiessl. non praestet εὐαυγία, lectio codicis Cizensis: φιλοσόφει μὴ προςέχων, μὴ ταῖς κατ' αἴσθησιν φαντασίαις, αἵτινες φῶς μέν τι περὶ τὰς καταλήψεις ποιοῦσι, λυχνοειδὲς μέντοι καὶ οὐχὶ φυσικόν, οὐδὲ ἀληθές, ἀλλὰ μᾶλλον ταῖς κατὰ τὸ νοητικὸν ἐπιστημονικαῖς, ἀφ᾽ ὧν λαμπροτάτη τις εὐαγία καὶ ἀδιάπταιστος περὶ τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα συνίσταται ἐξ ἁπάντων τῶν νοημάτων καὶ νοητῶν καὶ τῆς περὶ ταῦτα θεωρίας, ἀλλ' οὐκ ἐκ τῶν σωματικῶν καὶ αἰσθητῶν. Est enim λαμπροτάτη τις εὐαγία prorsus quod Germanice dicas eine helle Klarheit. Deduximus eo hanc disputationem, ut soli supersint duo tragicorum loci, unus Euripidis in Suppl. v. 651. ἀμφὶ δ' Ἠλέκτρας πύλας ἔστην θεατής, πύργον εὐαγῆ λαβών, alter hic Aeschyli, ἕδραν γὰρ εἶχε παντὸς εὐαγῆ στρατοῦ. Nec diffiteor utrumque locum planissimum fore, si εὐαυγῆ scribatur: pro qua coniectura illud maxime afferri potest, quod saepe ι et αυ confunduntur. Sed sunt etiam quae revocare ab reponendo εὐαυγῆ videantur: silentium grammaticorum, consensus librorum in scriptura εὐαγῆ, antiquitas huius scripturae ea ut iam scholiastae in explicatione laborarint. Quae quum ita sint, equidem etiam in his Euripidis et Aeschyli versibus tueri vulgatam scripturam quam mutare malim. Nam si verum est quod supra ostendere studui, serenitatis notionem in illa voce esse, non sane mirum est, ut nos de locis nullo montium, silvarum, aedium obiectu obscuratis eine heitere Gegend dicimus, ita Graecos, poetas maxime, locos propter altitudinem late patente prospectu serenos, εὐαγεῖς, appellasse. Ita in Euripidis certe loco nihil amplius videbitur difficultatis relinqui. Neque vero Aeschyli versus multo erit ad explicandum difficilior, si quidem non est necessarium ut genitivis παντὸς στρατοῦ videre exercitus sedem illam, aut videri ex ea indicetur, quum iis etiam hoc possit significari, ex toto exercitu loco propter altitudinem sereno sedem habuisse Xerxem. Est enim hic locus ex iis in quibus absolutum nomen etiam melius est et aptius comparativo vel superlativo. In quam rem bona est Eustathii observatio p. 258, 39. τὸ δὲ μέγ᾽ ἔξοχος πάντων γενικὴν ἔσχε σύνταξιν διὰ τὴν ἐν λέξει ὑπεροχήν. ὑπέρθεσιν γὰρ δηλοῖ τὸ μέγα ἔξοχος. ποιεῖ δὲ Ὅμηρος τοῦτο καὶ ἐν τῷ δῖος Ἀχαιῶν, καὶ ἀριδείκετος ἀνδρῶν, καὶ δῖα γυναικῶν. τοιοῦτον δὲ καὶ τὸ κορυφαῖος χοροῦ. ὑπέρθεσις γὰρ καὶ τούτοις ἐμφαίνεται, διά τε τὸν Δία ὑπερφέροντα τῶν λοιπῶν θεῶν, διά τε τὴν κορυφὴν ὑπερκειμένην τοῦ σώματος, διά τε τὴν τοῦ ἀρί ἐπιρρηματικοῦ μορίου ἐπίτασιν. αἱ δὲ ὑπερθέσεις φιλοῦσι τὴν γενικὴν σύνταξιν. Similiter in v. συγκριτικὰ καὶ ὑπερθετικά Favorinus, ἔστι δὲ καί τινα ὀνόματα ἀπολύτως λεγόμενα, ἃ τοσαύτην οἴκοθεν ἔχει τὴν ὑπεροχὴν ὥστε οὐδὲ δεῖται γενικῆς πρὸς ὑπέρθεσιν ἐλθεῖν, ἀλλὰ αὐτόθεν γενικῇ πληθυντικῶν συντάσσεται, ὡς τὸ δῖα θεάων, καὶ ἔξοχος καὶ κορυφαῖος ἁπάντων, καὶ μόνος ἁπάντων· ὧν τό τε κορυφαῖος καὶ τὸ μόνος ὑπερθετικά ἐστιν, ὅτε ποιεῖ κορυφαιότατος καὶ μονώτατος, οὐκ ἀναγκαίως. οὔτε γὰρ τῆς κορυφῆς ἀνώτερόν τι εὑρίσκεται, οὔτε τοῦ μόνου μονώτερον. διὰ τοῦτο οὐ συγκριτικὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ ὑπερθετικὰ μόνα. Sed tenendum est quaedam in hoc genere eiusmodi esse ut et absoluto et superlativo recte utamur, ut in illo δῖος Ἀχαιῶν, ad quod exemplum δῖε Πελασγῶν dicit Aeschylus in Suppl. v. 934. quaedam autem talia ut soli absoluto locus concedatur. Nam illud δῖος Ἀχαιῶν etiam per superlativum, si id usitatum esset, dici poterat, si quidem non is qui solus, sed qui maxime divinus est, quum alii quoque divini vocari possint, intelligitur: ubi autem quid solum de pluribus tale est ut ei adiectivum, in quo est comparatio ad reliqua, conveniat, ibi ne potest quidem aliud quam absolutum nomen poni, quia nihil adest de quo idem praedicari possit. Ex quo intelligitur ne satis recte quidem dicturum fuisse Aeschylum ἕδραν εἶχε παντὸς εὐαγεστάτην στρατοῦ, quod eo non eminentem in toto exercitu hunc unum locum, sed eum de pluribus eminentibus locis eminentissimum significasset: id quod res ipsa falsum esse arguit.

πελαγίας: πελαγίας M. Par. A. B. C. Rob. πελασγίας G. Vit. Lips. Ald. Turn. et supra scriptum in Par. B. ἁλός: χθονός Rob. Ceteri ἁλός, sed γρ. χθονός margo Lips.

ᾖξ': ἴησ' M. Ven. B. Par. B. ἵησ' Rob. Ceteri ᾖξ', nisi quod ἤϊε habet Lips. De ἀΐσσειν trisyllabo apud tragicos v. Porsonum ad Hec. v. 31. Elmsleium ad Bacch. v. 147. ἀκόσμῳ ξὺν: ἀκόσμῳ ξὺν M. Ald. Rob. Turn. ἀκόσμῳ σὺν G. et ex corr. Vit. κόσμῳ σὺν Lips. ἀκόσμως σὺν Mosc. Par. N. et ante corr. Vit. ἀπότμῳ ξὺν, supra scripto γρ. ἀκόσμῳ Cantabr. 1. τοιάνδε σοι: τοιὰν δέ σοι M. τοιάνδέ σοι G. Vit. Ald. Rob. Turn. τοιάνδε σοι Lips.

τῇ: τῆς Ven. B. τῇ a sec. manu in τοῖς mutatum videtur in Vit. πάροιθε: πάροιθεν G. Vit. Lips. Mosc. Ald. Rob. συμφορὰν: συμφορᾷ Cantabr. 1. Mosc. Par. N. et a pr. manu Vit. συμφορὰν Vit. a sec. manu et reliqui. στένειν: παραστένειν G.

δαῖμον: δαίμων Mosc. et a pr. manu Cantabr. 2. et supra scripto ad primam syllabam circumflexo, ad secundam littera ο, Lips.

ἀπήρκεσαν: ἀπήρκεσε M. ἀπήρκεσεν Ven. A. B. Par. C. Rob. ἐπήρκεσαν, prima littera in litura scripta, Vit. ἀπήρκεων Ald. ἀπήρκεσαν G. Vit. cum reliquis.

πρόσθε: πρόσθεν G. Lips. Cantabr. 1. 2.

τοσόνδε: τοσῶν δὲ sic M. τοσῶνδε Ven. B. paucique alii et ex corr. Vit. τὸ σὸν δὲ, ad σὸν supra scripto ω, Lips. τοσόνδε G. ceterique plerique et ante corr. Vit. ἐπέσπασεν: ἐπέσπασεν M. Cantabr. 1. ἀπέσπασεν Ven. B. ἀπέσπασε ante corr. Vit. ἐπέσπασε Vit. ex corr. et reliqui.

ναῶν: νεῶν Ven. A. Ald. Rob. νηῶν Ox. Par. G. L. Turn. ναῶν Vit. Lips. ut reliqui, sed uterque η supra scripto. αἱ: οἳ, supra scripto αἳ, Lips. πεφεύγασιν: πεφεύγασι M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. πεφεύγασιν Victorius.

τάσδ᾽: τάσδ' M. ἔλειπες: ἔλειπες M. Rob. ἔλιπες G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. B. C. N. Ald. Turn.

ναῶν δὲ: ναῶν γὲ Rob. Ceteri ναῶν δὲ, nisi quod ad α supra scriptum η in Lips. Non erat δὲ sollicitandum, de quo recte praecipit scholiastes. λελειμμένων: λελειμένων Lips. γρ. ἐλελεγμένων adscriptum in Vit. γρ. λελεγμένων Par. B. Eo spectat in scholiis τῶν νηῶν τῶν λεγομένων.

αἴρονται: αἱροῦνται M. Ceteri αἴρονται. In Vit. ultimae syllabae το superscriptum. Correxit Elmsleius ad Eur. Heracl. v. 505.

Βοιωτῶν: βιωτῶν Lips.

οἳ μὲν: in Vit. a corr. pro ἡμῖν restitutum. γάνος: γένος Ven. B. γᾶνος G. κρηναῖον γάνος scholiasta auctore, cuius haec sunt verba, τόπος Βοιωτίας ἡ Κρήνη, de loco quodam Boeotiae interpretes acceperunt. Vnde maior littera initialis inde a Victoriana editione obtinuit. Scholiastae fidem, qui solus veterum commemorare videbatur istum Boeotiae locum, iam Heathius suspectam habuit, graviter hanc explicationem improbavit Valckenarius ad Herod. VIII. 115. Cum scholiastae adnotatione Ungerus in Thebanis Paradoxis I. p. 461. contulit scholion ad Arati v. 208. p. 70, 5. ed. Bekk. ὑπὸ τὰς ὑπωρείας γὰρ τοῦ Ἑλικῶνος ἡ Θέσπεια κεῖται, ἐν δὲ ταῖς ὑπωρείαις ἡ Κρήνη ἐστί. καλεῖται δὲ οὕτως ἰδίως αὕτη ἡ πηγή, Κρήνη. Verum, ut Schutzius quoque et primus Palmerius Exerc. p. 275. seqq. intellexit, κρηναῖον γάνος, quibus verbis etiam Lycophro v. 247. utitur, de quocumque fonte intelligendum esse ipsa poetae verba ostendunt. Dicit enim partim peribant, dum ad fontes prae siti laborabant. Comparari cum his potest locus Theophili Simocattae hist. II. 5. allatus a Suida in v. λαφύξας et tentatus a Toupio Emend. I. p. 337. οἱ δὲ Πέρσαι φρέασι περιτυχόντες λαφύττουσιν ἀπληστότερον καὶ ἐς μέγα κακοῦ ἀποκλίνουσι, τῆς κοιλίας αὐτοῖς τῇ ἀθρόᾳ τοῦ ὕδατος ἐμβολῇ διενεγκεῖν οὐκ ἐχούσης τοῦ ἐπιφορτισθέντος ὕδατος τὴν ἀντίληψιν.

δίψῃ: δίψῃ M. Ceteri δίψει. οἳ δ᾽: οἶδ' G. Vit. Ald. Rob. ὑπ᾽ ἄσθματος: ἀπ' ἄσθματος Par. N. ἐπ᾽ ἄσθματος Par. L. ὑπ᾽ ἄσματος Mosc. et ante pr. manus corr. Vit. ὑπάσθματος Lips. Futilis est Abreschii interpretatio, ὑπόκενοι ἄσθματος, quam ille ex scholiis hausit. Recte Schutzius vidit intelligi anhelatione ex cursu contracto exhaustos.

διεκπερῶμεν: Schutzius scribendum esse coniecit, commate post κενοί posito, οἵ τ᾽ ἐκπερῶμεν, Bothius et Blomfieldius διεκπερῶμέν τ'. Nihil mutandum est. Volebat nuntius dicere στρατὸς ὁ λοιπὸς ἔν τε Βοιωτῶν χθονὶ διώλλυτο, ἀμφὶ κρηναῖον γάνος δίψῃ πονοῦντες, καὶ ἐς Φωκέων χθόνα καὶ Δωρίδ' αἶαν Μηλιᾶ τε κόλπον ὑπ᾽ ἄσθματος κενοὶ διεκπερῶμεν. In quibus quum duplex divisio sit, una locorum in quibus afflictus est exercitus, altera mortuorum et servatorum, ambas complicat, ita dicens, reliquus exercitus et in Boeotia periit, alii prae siti ad fontes haerentes, alii autem anhelitu exhausti et in Phocidem ac Doridem et ad sinum Maliacum pervenimus. Omninoque ubi τε et δέ sibi respondent, existimandum est scriptorem oblitum priorum aliter pergere.

Δωρίδ᾽: δοριδ᾽ Vit. δουρίδ' Lips. Μηλιᾶ: μηλία Vit. μηλέα Par. N.

Σπερχειὸς: Σπερχειὸς G. ἄρδει: ἄρδεσι Ald.

γῆς: τῆς Par. H. K. L. Ἀχαΐδος: Ἀχαιίδος Brunckius, et ita Ven. B. Strabo p. 433. (661.) ὑπὸ δὲ τῷ Κροκίῳ Θῆβαι εἰσὶν αἱ Φθιώτιδες, καὶ ἡ χώρα δὲ Φθιῶτις καλεῖται, καὶ Ἀχαϊκή, συνάπτουσα τοῖς Μαλιεῦσιν, ὥσper καὶ οἱ τῆς Ὄθρυος πρόποδες.

πόλισμ᾽: πόλις M.

ἐδέξαντ᾽: ἐδέξαντο M. ἐδέξατ', supra scripto γρ. ἐδέξαντο, Vit. ἔνθα δὴ πλεῖστοι θάνον: ἐνθαδὴ Lips. πλεῖστοι θάνον M. G. Vit. Lips. Ven. B. edd. ante Brunckium. πλεῖστ᾽ ἔθανον Ald. πλεῖστοι 'θάνον Par. B. A Brunckio introductum πλεῖστοι 'θανον. De qua crasi dixi in praef. ad Eur. Bacchas p. XIV. Vereor autem omnino ne hic aliud quid lateat. Aptius enim esset imperfectum quam aoristus. Aeschyleum foret ἔνθα δὴ πλεῖστον σίνος, vel eiusmodi aliquid.

δίψῃ: δίψῃ M. Vit. Cantabr. 1. Ald. Rob. et supra scriptum in Par. B. δίψει G. Lips. Cantabr. 2. Par. A. B. L. N. τε λιμῷ τ': Et G. quidem δίψει. λιμῶγε. τἀμφότερα, Lips. δίψει τὲ λιμῶ, ἀμφότερα. Prius τε omittunt Cantabr. 1. 2.

ἔς τε: ἔστε M. Vit. Lips. Ven. B. Ald. Turn. ὥστε G. ἠδὲ Rob.

ἀφικόμεσθ᾽: ἀφικόμεθ' Vit. aliique nonnulli et Rob. ἀφικέμεθ' Lips. Ἀξιοῦ: ἀξείου Cantabr. 1. Par. L. γρ. καὶ ἀξείου (an voluit scribere ἀξείνου?) ἤγουν τοῦ βαρβάρου ex Par. B. Faehsius affert. ἀξειοῦ Ven. B. ἀξίου, ad mediam syllabam ι et ει supra scripto, Lips. ἀξίου M. G. Vit. Ald. Turn. ἀξιοῦ Rob.

Παγγαῖόν τ': πάγγαιον τ' M. Rob. πάγκαιόν τ' G. Vit. Lips. aliique. “Πάγαιον. γρ. Παγγαῖον et Πάγκαιον, non Παγκαῖον” ex Par. B. Faehsius. παγγεῖον τ' Ald. Παγγαῖόν τ' Turn.

Ἠδωνίδ᾽: ἡδωνίδ᾽ M. Ἀδωνίδ' Ald. Rob.

πήγνυσιν: πήγνυσιν M. Ven. B. πήγνυσι G. Vit. Lips. alique et Ald. Rob. Turn.

ἁγνοῦ Στρυμόνος: ἁγνοῦ στρυμμόνος G. Ven. B. Cantabr. 2. στρυμόνος ἁγνοῦ Ven. A. Ox. Ald. Rob.

εὔχετο: εὔχετο M. Vit. Ven. A. B. Ald. Rob. ηὔχετο G. Lips. Turn.

κρυσταλλοπῆγα: κρυσταλοπῆγα Lips. Ald. Dixi de hoc versu in El. doctr. metr. p. 113.

σκεδασθῆναι: σχεδασθῆναι Vit. et σ supra scripto κ Lips.

θερμαίνων: φλεγμαίνων Cantabr. 1. Par. L. et adscripto θερμαίνων Colb. 2.. γρ. φλεγμαίνων Lips.

πῖπτον δ᾽: Libri πίπτον δ', nisi quod Ald. πίπτον τ', habet, et ex Par. I. πίπτων affertur. De omisso augmento dictum est in praef. ad Eur. Bacch. p. XXXV. ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν: ἐπ' ἀλλήλοισι Vit. Lips. Mosc. sed Lips. ν supra scripto. ἐναλλήλοισιν Par. N. εὐτυχεῖ: εὐτυχεῖ M. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. B. τυχεῖν ceteri et supra scriptum in Cantabr. 2.

ἀπέρρηξεν: ἀπέρρηξε G. Vit. Lips. aliique nonnulli et Ald. Turn.

λοιποὶ: λοιπὸν G.

μόγις: μόγις M. Vit. Lips. et plerique, ut videtur, codices ac Turn. μόλις G. Ald. Rob.

ὡς στένειν: ὥς τέ νιν, sed supra scripto γρ. καὶ στένειν, ad ὥς autem εἰς, Vit. Idem ante correctionem πόλις.

ταῦτ᾽ ἔστ᾽ ἀληθῆ: ταῦτέστ᾽ ἀληθῆ M. Ceteri ταῦτ᾽ ἔστ᾽ ἀληθῆ, quod etiam scholiastes agnoscit. Defendique potest, si idem esse statuas ac si dixisset ταῦτ' οὐχὶ πλαστά. Quamquam non est diffitendum, hic, ubi non de veritate rei, sed de eo quid esset actum sermo est, multo aptius futurum esse ταῦτ᾽ ἐστὶ τἀληθῆ. Quae res me olim moverat ut ad Eur. Hec. v. 576. scribendum coniicerem ταῦτ' ἐστὶ ταῦτα, similiter ut in Agam. v. 658. τοσαῦτ᾽ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλύων. Hoc enim fere modo perorare solent nuntii. Exempla attuleram ex Persis v. 324. 465. ex Agam. v. 560. ex Sophoclis Electra v. 761. Trachiniis v. 943. Philocteta v. 389. 620. In altera Hecubae editione suspicatus sum scripsisse Aeschylum ταῦτ᾽ ἐστὶ τἄργα, ut apud Sophoclem est Oed. Col. v. 383. ταῦτ᾽ οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων, ἀλλ' ἔργα δεινά.

ἐγκατέσκηψεν: ἐγκατέσκηψε M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1.2. Mosc. Rob. Turn. Litteram paragogicam habet ed. Vict. ἐγκεῖ τέσκηψε Ald.

ἐνήλλου: ἐνήλλου M. G. aliique et Rob. Sed ἐνήλλου Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Mosc. Par. C. N. Ald. Turn. V. ad Soph. Oed. R. v. 1311.

οἴ 'γώ: οἳ ἐγὼ M. οἴ 'γὼ Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. C. N. οἴ. ἐγὼ Rob. αἴ 'γὼ Ald. Turn. Correxit Porsonus. διαπεπραγμένου στρατοῦ: Verba διαπεπραγμένου στρατοῦ errore memoriae ex Septem ad Thebas affert Thomas M. p. 82, 14.

ἐμφανὴs: ἐκφανὴς Vit. Mosc. ἐμφανής τ' Cantabr. 1. εὐφανὴς Par. N.

αὔτ᾽: αὐτ', sic, cum adnotatione αὐτά. ἀντὶ τὰ ὀνείρατα, M. αὔτ᾽ Lips. Turn. αὐτ' G. αὖ τ' Ald. Rob. ταῦτ᾽ Vit. Mosc. Par. N. ἄγαν: ἄγαν γ' Ven. B.

ἐκύρωσεν: ἐκύρωσεν M. Rob. ἔκυρσεν Ven. B. ἐκύρωσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.

ἥξω: ἄξω G. Non πέλανον in appositione est, sed δωρήματα.

ἐπ᾽ ἐξειργασμένοis: ἐπεξειργασμένοις M. G. ἐπεξειργασμένως Ald. ἐπεξειργασμένας Rob.

ἐς: εἰς Vit. λῷον: Omnes λῷον, pro quo scholiastes, ut iam H. Stephanus animadvertit, βέλτιον videtur legisse, quod aperte deterius est. πέλοι: πέλοι M. G. Vit. Turn. πέλει Ald. Rob. et οι supra scripto Lips.

ὑμᾶς: ἡμᾶς M. ἡμῖν Ven. B. Rob. χρὴ 'πὶ: χρὴ ἐπὶ, eraso ε ante π, M. χρὴ ἐπὶ Vit. Lips. τοῖςδε τοῖς: δε τοῖς pro τοῖς δὲ τοῖς Ald. τοῖς δὲ τοῖς Rob. πεπραγμένοις: πεπραμένοις Vit.

πιστοῖσι πιστὰ: πιστοῖσι πιστὰ Par. A. B. πιστοῖς πιστά M. Vit. Ven. A. Mosc. Par. N. πιστοῖς σε, πιστὰ Lips. πιστοῖς γε πιστὰ G. Rob. Turn. πιστοῖσι γῆ πιστὰ Cantabr. 1. πιστοῖς τὰ πιστὰ Par. N. Ald. In Par. B. adnotatum γράφεται ὧδε στίχος· πιστοῖσι, τὰ πιστὰ ξυμφέρειν βουλεύματα. Ex scholiis discimus fuisse qui πιστούς scriberent, sic, opinor, πιστούς γε πιστά. Hoc dicit Atossa, oportet vos fida cum fidis (mecum) communicare consilia. ξυμφέρειν: libri praeter Ald. quae φέρειν habet.

καὶ παῖδ', ἐάν περ: καὶ παῖς δ᾽ ἐάν περ Vit. et περ omisso Mosc.

παρηγορεῖτε, καὶ προπέμπετ᾽: παρηγορῆτε καὶ προπέμπητ᾽ Ald. Rob. In Lips. ad προπέμπετ' supra adscriptum est γρ. προτρέπετε.

μὴ καί τι: μὴ κέτι M. μηκέτι Vit. Lips. μηκέτι Mosc. Par. L. N. μή κ᾿ ἔτι Ald. μὴδ' ἔτι Rob. καί μήτι Cantabr. 1. Par. B. πρόςθηται: πρόσθητε M. G. Vit. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. B. L. N. Ald. Rob. προσθῆτε et supra γρ. πρόσθητε Lips. γένηται Ven. A. πρόσθηται Turn.

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ, νῦν *γὰρ*: ἀλλ᾽ ὦ ζεῦ βασιλεῦ, νῦν περσῶν M. (si ex M. recte adnotatum est) Turn. Vict. Sed omittunt ἀλλ' G, Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. B. F. H. I. K. L. N. Ald. Rob. Schützius post νῦν inseruit μέν. Inserendum potius videbatur γάρ, quo rationem reddit chorus, cur exclamet ὦ Ζεῦ βασιλεῦ.

μεγαλαύχων: μεγαλαύχουν Vit.

ὀλέσας: ὤλεσας, cum hac adnotatione, ἰωνικῶς μικρόν, Vit. In G. Lips. adnotatum γρ. ὤλεσας, ὅπερ εἰ εἴποις, κομματικὸν ἐκφέροις τὸ λοιπόν. Et γρ. ὤλεσας adscriptum etiam in Cantabr. 1. Par. B.

Σούσων: τὸ σούσσων G. τοσούτων Vit. Ἐκβατάνων: ἐγβατάνων M. Ceteri ἐκβατάνων, nisi quod in Lips. ad ultimam syllabam ην supra scriptum est. Brunckius Ἀγβατάνων. V. ad v. 16.

δνοφερῷ: δνοφερῷ M. G. Vit. Lips. Rob. δνοφερῶν sic Ven. B. γνοφερῶν Par. N. στυγερῷ Ven. A. (sic Ven. A.) Ox. Par. B. Ald. Turn. et supra scriptum in Cantabr. 2. In Par. B. adnotatum γρ. δνοφερῷ, ἀπολικώς.

ἀταλαῖς χερσὶ καλύπτρας μαῖαι γονάδες κατερεικόμεναι: ἀπαλαῖς M. Ald. ἁπαλαῖς G. Vit. Lips. Turn. Sed ἀταλαῖς Ven. B. Rob. Quae scriptura cur praeferenda sit, mox apparebit. καλύπτρας κατερχόμενοι Par. K. Ceteri libri καλύπτρας κατερεικόμεναι, praeter Vit. qui haec habet, καλύπτας μαγνά κατερεικόμεναι, ex codice mutilo, ut videtur, ducta. V. ad v. 534. 608. 612. ss. 623.625. 627. Ex hac codicis Vit. scriptura eliciendum esse μαῖαι γονάδες dixi in diss. de versibus spuriis apud Aeschylum p. 12. sive in Opusc. II. p. 84. Eadem sententia est v. 64. τοκέες δ᾽ ἄλοχοί θ' ἡμερολεγδὸν τείνοντα χρόνον τρομέονται. Simul autem apparet quid sibi velit ἀταλαῖς χερσί, quod ut maxime cum imbecillitatis notione coniunctum multo rectius quam ἁπαλαῖς de tremulis Persarum matribus dictum est. Videtur enim ἀταλός a ταλάσαι factum esse. Nisi Aeschylus scripsit ἀμαλαῖς. Herodotus VIII. 99. ἡ δὲ δευτέρη σφι ἀγγελίη ἐπεξελθοῦσα συνέχεε οὕτω ὥστε τοὺς κιθῶνας κατερρήξαντο πάντες, βοῇ τε καὶ οἰμωγῇ ἐχρέωντο ἀπλέτῳ, Μαρδόνιον ἐν αἰτίῃσι τιθέντες. οὐκ οὕτω δὲ περὶ τῶν νεῶν ἀχθόμενοι ταῦτα οἱ Πέρσαι ἐποίευν ὡς περὶ αὐτῷ Ξέρξῃ δειμαίνοντες.

διαμυδαλέοις: διαμυδαλέοις M. G. Vit. atque sic scribendum esse vidit Porsonus, ante quem διὰ μυδαλέοις scribebatur. διὰ μυγδαλέοις, adscripto ae ad or, Lips. διὰ μυδαλέοις, supra adscripto oυς, Par. B. C. In G. adnotatum γρ. μυδαλέους πρὸς τὸ κόλπους.

τέγγουσ': τέγκουσ' Vit. Lips. Cantabr. 2. Par. C. κόλπ sine terminatione. Vit. μετέχουσαι: μετέχουσαι Ven. Β. κατέχουσαι Par. I. Scripsit fortasse Aeschylus ἄλγος μέγ' ἔχουσαι.

ἁβρογόοι: ἁβροχόον Lips. ἁβροχόοι G. ut reliqui praeter Ald. quae lenem spiritum habet. Praeter necessitatem hoc vocabulum coniecturis tentatum est. Περσίδες: περσίδαις Lips.

ποθέουσαι ἰδεῖν: ποθέουσαι ἰδεῖν omittit Lips. ποθέουσ' ἰδεῖν habent Vit. Par. I. Ν. ποθέουσι δείνων Mosc. ἀρτιζυγίαν: ἀρτιζυγίαν M, G. Turn. ἀρτιζυγίην Vit. Lips. ἄρτι συζυγίαν Par. Β. hic quidem adscripto γρ. αρτιζυγίαν, et Ox. Ald. Rob. Apud scholiastem est ἀρτισυζυγίαν, quod is, ut ex eius interpretatione intelligitur, ἀρτιοζυγίαν scripserat.

τ': τ' omittunt M. Ox. Ald. Turn.

ἀκορέστοις: Vulgo ακορεστάτοις. Faehsius ex Par. Β. affert πενθοῦσι γόοις ἀκορεστοτάτοις. γρ. καὶ ἀκορεστάτοις. Sed Bekkerus ex eo com dice adnotavit γρ. ἀκορεστάταις, et id legi in Par. C. ακορεστοτήτοις Vit. Friget superlativus, praetereaque omnis sermo ita institutus est ut vix dubites quin singulae eius partes, commemoratio Iovis, matrum, uxorum, chori ipsius, paroemiaco terminatae fuerint. Quare ἀκορέστοις scripsi. Et codicis Vit. lectio nihil videtur esse quam coniunctio duarum lectionum, ἀκορίστοις et ἀκορήτοις.

μόρον: μόρων Lips.

νῦν γὰρ δὴ: δ' omittunt Ven. B. Par. N. Ita Brunckius: γάρ, servato δή, eiecit Porsonus. Recte scriptum est νῦν γὰρ δή, initio strophae facto a trochaeo semanto, ut in Agam. v. 149.

γαῖ' Ἀσὶς ἐκκεκενωμένα: Inde a Cantero scribitur γαι Ασιάς, quam lectionem com memoravit H. Stephanus. γῆ ἀσιας, alterum vocabulum sine accentu, Par. I. γαῖα ἀσίας M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. Vict. Atque ἀσίας quidem etiam ex Ven. A. B. Par. B. C. F. H. N. adnotatum est. De Ven. B. in Bekkeri excerptis reperio Ασίας κενουμένα γᾶς, ut codex habere videatur γᾶς ἀσίας κενουμένα. Εt in Lips. adnotatum γρ. γᾶς. Deinde vulgo ἐκκενουμένα, et sic M. G. edd. vett. ἐκκενουμένη Vit. Lips. et supra scriptum in Cantabr. 2. κενουμένα Ven. Β. ἐκμαινομένα adscri ptum in Ven. B. C. γρ. ἐκμαινομένη Cantabr. 1. 2. Scripsi γαῖ᾽ Ασὶς ἐκκεκενωμένα. Εt Ασὶς quidem etiam Blomfieldius.

ἤγαγεν: μὲν γὰρ libri. γὰρ recte delevit Porsonus. Sic etiam in particula antistrophicus versus congruit. ἤγαγεν M. aliique et Rob. ἤγαγε G. Vit. Lips. Turn. ἔγαγε Ald. ἄγαγεν, ut ἄγαγον est in antistrophico versu, restituit Blomfieldius. ποποῖ: πόποι sic Lips. τοττοῖ Par. Ν. De sensu vide ad v. 553.

ἀπώλεσεν: ἀπώλεσεν Μ. Rob. ἀπώλεσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn. τοτοῖ: τό του Lips. τὸ τοῦ Αld.

ἐπέσπε: Versus 547-558. in M. a manu secunda, quae scholia scripsit, in margine adscripti sunt. Eosdem versus omittit Par. N. έσπεσε sine accentu G. ἐπέσπασε Cantabr. 1. Par. G. N. Idem in scholiis per ἐπεσπάσατο explicatur.

βαρίδεσσι ποντίαις: βαρίδεσσι ποντίαις Ald. Rob. Τurn. βαρίδεσι ποντίαις G. Lips. Ven. A. βαρύδεσι ποντίαις Vit. βαρίδες τε ποντίαι Μ. βαρί δες τε πόντια Ven. Β. βαρίδες θ' αἱ πόντιαι adscriptum in Par. Β.

τίπτε: τίπτε. γρ. τί ποτε. θαυμαστικῶς Faehsius ex Par. B. affert. Ceteri praeter Rob. τί ποτε. Recepi τίπτε, quod habet Aeschylus Agam. v. 942. οὐ τότ' ἀβλαβὴς ἐπῆν: οὐτίποτε δαρεῖος μὲν τότ' ἐβλάβη. ἐπῆν Rob. τί ποτε δαρεῖος μὲν σὺ τότ' ἐβλάβας ἐπῆν Lips. τί ποτε δαρεῖος οὕτω τότ᾽ ἀβλαβὴς ἐπῆν Vit. οὕτω non recte in οὔπω mutare voluit Heathius. Sensus est cur olim Darius sic sine damno civium regnavit, neque idem fecit Xerres.

τόξαρχος: τόξαρχος M. G. Vit. Ven. A. Ald. Rob. Turn. τόξαρχος Lips. τοξάρχης Par. Α. Β. πολιήταις: πολήταις Μ. πολίταις G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn. πολιήταις inde a Victorii editione obtinuit.

Σουσίδος: σουσίδες, ad e supra scripto o, M. σουσίδαις Ven. A. Οx. Ald. Turn. et scholiastes. σουσίδαι Lambethanus. Ceteri σουσίδος. Restituit Σουσίδαις Blomfieldius.

πεζούς τ' ἠδὲ καὶ θαλασσίους: πεζούς τε γὰρ καὶ θαλασσίους αἵδ᾽ (αἱ δ' Μ.) ὁμό- πτεροι κυανώπιδες M. G. Vit. Lips. Rob. Turn. γὰρ omittunt Ven. A. Ald. τε omittit Ven. Β. qui deinde αἱ δ' habet. καὶ omittit Par. N. aid' vel ai d' omittendum esse Brunckius et Porsonus viderunt. Reliqua, ut cum stropha congruerent, ita scripsi, πεζούς τ' ἠδὲ καὶ θαλασσίους ὁμόπτεροι κυανώπιδες.

ἤγαγον: Par. C. νães, ad ã supra scripto, Lips. ἤγαγον Par. N. ποποῖ: πόποι Lips.

δ': de Vit. Lips. τοτοῖ: τὸ τοῦ Lips.

πανωλέθροισιν: πανωλέθροισιν Vit. Ven. B. Rob. πανωλεθρίοισιν G. Lips. Turn. πανωλεθρίοισι Par. L. et o a sec. manu in to mutato M. παν- ολεθρίησιν Ald.

διά γ' Ἰαόνων χέρας: Libri διὰ δ᾽ λαόνων χέρας, nisi quod διὰ δὲ ἀόνων Rob. lavórov Par. C. Brunckius, Schützius, Porsonus servata vulgari interpunctione, qua inde a Turnebo post ἐμβολαῖς punctum ponebatur, ex Pauwii coniectura scripserunt διὰ δ᾽ Ἰαόνων χέρας τυτθά γ' ἐκφυγεῖν ἄνακτ' etc. libris omnibus invitis. Recte post ἐμβόλαις commate interpunxit Heathius, interpretans sed per Atheniensium manus. Debebat per Ionum manus. Scribendum autem est διά γ' Ιαόνων χέρας. Naves dicuntur Persarum, quarum ἐμβολαί fuerint propter Iones πανώλεθροι.

τυτθὰ δ': Libri τυτθὰ δ', nisi quod τυτθᾶ δ' habet Vit.

αὐτὸν: αὐτὸν M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. L. N. αὐτὸν edd. ante Brunckium. Ad ὡς adscriptum παρέλκον in Par. B. Eadem est dicendi ratio quae v. 187. seq.

ἂμ πεδιήρεις: Vulgo ἀμπεδιήρεις iunctim. ἀνὰ πεδιήρεις Par. N. ἀνάπε- διήρεις Rob.

δυσχίμους τε: Libri δυσχειμέρους τε, nisi quod Ven. B. τε omittit. δυςχεί- μους τε cum Heathio Brunckius, Schützius, Porsonus. Scribendum erat cum Arnaldo δυσχείμους τε. Sic Blomfieldius. V. Elmsl, ad Eur. Bacch. v. 15.

τοὶ δ᾽ ἄρα πρωτόμοιροι,: Libri πρωτόμοιροι φεῦ, nisi quod πρωτόμορφοι φεῦ habent Lips. Ven. A. atque ex Par. B. Faehsius affert τοὶ δ᾽ ἄρα πρω- τόμοιροι. γρ. πρωτόμοροι. οἱ πρῶτοι θανόντες οἱ ἐν Σαλαμῖνι ἀπο- θανόντες. Heathius δὴ ante φεῦ inseruit. Brunckius in antistropha φεῦ delevit, quod nemo probabit qui exclamationum repetitionem negligi non posse intellexerit. Veram lectionem, ut opinor, ex Par. B. restitui.

λειφθέντες: λειφθέντες M. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Rob. λειφθέντες, supra scripto η, Lips. ληφθέντες, supra scripto ει, Vit. Ceteri ληφθέν τες. Utramque scripturam commemorant scholia. ἀνάγκαν: ἀνάγκαν, ad ultimam vocalem supra scripto η, Lips. ἀνάγκην Ald. Rob. Turn.

Κυχρείας: κυχρείας Turn. et ad χ a sec. manu supra scripto π Μ. κυπρίας Ven. B. Rob. κεχρείας Vit. ἀμφικεχρειὰς iunctim Mosc. κεγ- χρείας Par. N. Ald. κεγχρείας G. Lips. Ven. A. Ox. κιγχρείας Cantabr. 2. V. Steph. Βyz. in Κυχρείος πάγος, Strabonem p. 393. (603.) Meinekium Anal. Alex. p. 52. seq.

δά: da hic et postea M.

ἔρρανται. στένε καὶ δακνά-: Post ὀδὰ libri statim subiungunt στένε καὶ δακνάζου. Pro ultimo vocabulo δακρύζου adscriptum in Par. B. Excidisse aliquid pri mus vidit Canterus. Equidem non dubitavi ἔρρανται hic ponere, quod verbum in libris v. 582. post ἄπαιδες temere insertum est. Dixi de hac emendatione in diss. de versibus spuriis apud Aesch. p. S. Opusc. II. p. 81. seq. Est autem ἔρρανται forma numeri pluralis, cuius generis exem pla sunt rarissima.

ἀμβόασον: ἀμβόασον, ad penultimam vocalem supra scripto η, Lips. ἀμβόασον G. Cantabr. 1. Ald. Turn.

βοᾶτιν: βοᾶτιν M. Lips. Turn. βοάτιν G. Ald. Rob. βοᾷ τὴν Vit. βοᾶτιν τὴν Cantabr. 1. βοὰν τὴν Cantabr. 2.

γναπτόμενοι δὲ δίνᾳ: γναπτόμενοι M. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. N. γραπτό- μενοι Par. L. γραμπτόμενοι G. Ven. B. edd. ante Brunckium. δὲ δεινά M. G. Vit. Turn. δὲ δεινᾷ Lips. Cantabr. 2. Par. L. quam lectionem etiam scholiastes agnoscit. δ' ἁλὶ δεινᾷ Cantabr. 1. ἁλὶ δεινὰ Ald. Rob. omisso δ', quod etiam in Ven. A. deest. δεινᾷ δ' ἁλὶ Par. N. Non dubitavi scribere γναπτόμενοι δὲ δίνα, viam monstrante strophico versu.

σκύλλονται: σκύλονται M. et aliquot alii. ἀναύδων: αὐδὲν pro ἀναύδων Lips.

ἠέ: ἠὲ γὲ G. Mosc. In Lips. ad secundam syllabam η supra scriptum. Par. N. Rob.

παίδων τᾶς: τᾶς M. a pr. manu et Vit. τᾶς supra adscripto η Lips. Puto poetam epitheto sine substantivo propterea esse usum, ut peregrinum oratio et orientis populo consentaneum colorem haberet, quemadmodum v. 615. apem τὴν ἀνθεμουργόν vocavit.

δόμος: δόμοιστερηθεὶς, post δόμο supra versum σ (non ις) a sec. manu addito, Μ. δόμος omittit Ven. Β. δόμω habet Lips. δόμον, sed ut v in o mutatum videatur, G.

τοκέες δ᾽ ἄπαιδες: Libri τοκέες. Emendavît Porsonus. Post ἄπαιδες addunt ἔρρανται M. ἔρρανται G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. B. F. H. K. L. Ald. Rob. ἔρανται Par. A. Ν. ἔρρανται ἐν δάκρυσι Turn. H. Stephanus in quibusdam exemplaribus ἐν δάκρυσι sine ἔρρανται, in aliis ἔρρανται sine ἐν δάκρυσι legi, in aliis denique utrumque omitti adnotavit. Recte Porsonus utrumque omisit. Sed ἔρρανται in v. 569. transtuli.

δυρόμενοι: δυρόμενοι Μ. et sic Porsonus. Ceteri libri ὀδυρόμενοι.

κλύουσιν: κλύσιν ἄλγος Lips. κλύουσ' ἄλγος Rob. κλύουσιν ἐς ἄλ- γος Par. N. 29. κλύοντες ἤγουν ἀκούοντες ex Par. B. Faehsius affert. Est haec sine dubio coniectura, cui ansam praebuerat ἔρρανται. Interpungebatur enim colo vel puncto post γέροντες, quo fit ut postremus versus frigeat. Id sentiens nescio quis κλύοντες scripsit. Verum eiecto ἔρρανται omnia bene procedunt: parentes filiis orbati, ingentia mala lugentes senes, iam omne accipiunt infortunium, vel nihil non esse infortunium audiunt.

οὐκ ἔτι: οὐκέτι Μ.

οὐκ ἔτι: oudere M. G. Vit. Lips. Par. N. adscriptumque in Par. A. B. Ovxéri Rob. Ceteri ovx it. Praestat oratio copulae defectu commotior.

δασμοφοροῦσιν: δασμοφοροῦσιν Μ. Par. L. δασμοφοροῦσι ceteri, nisi quod ex Par. B. yo. xai daμosqopovrτai (sic editum) Faehsius affert.

δεσποσύνοισιν: δεσποσύνοισιν Μ. G. Lips. et plerique reliqui. δεσποσύνῃ o Vit. Cantabr. 1. Par. C. Ald. Rob. Turn. et adscriptum in Par. B. δεσποσύναισιν Ven. B. Par. N.

οὔτ᾽ ἐς: οὔτε ἐς Ven. A. οὐδ᾽ ἐς Brunckius. V. Opusc. III. p. 155.

γᾶν: γαῖαν Vit.

προπίτνοντες: προπίτνοντες Μ. Par. H. L. προσπιτνῶντες Vit. προσπίπτοντες G. Lips. aliique. προσπίτνοντα Rob. προσπίτνοντες Ald. Turn.

βασιλεία: Libri Baotha. Correxit Blomfieldius. Scholiastes τὰ τοιαῦτα πάντα κτητικὰ μακρὸν ἔχει τὸ π. Post βασίλεια addunt βασιλική M. Par. L. N.

διόλωλεν: διόλωλας Ven. B.

οὐδ᾽ ἔτι: ovdéti G. Rob. ovde to Lips. Ven. A. aliique nonnulli. ovz ἔτι Vit.

ἐλεύθερα: ἐλεύθερον Vit.

βάζειν: βάξειν Lips.

ἀλκᾶς: úλxãç, ad ã supra scripto 7, Lips. In M. & in ≈ aut ≈ in ũ a sec. manu mutatum.

ἄρουραν: ἄρουραν Porsonus in Adversariis. άρουραι, sic sine accentu Lips. povoa ceteri, etiam G.

περικλύστα: περικλύστα, ad a supra scripto η, Lips. περικλύστρα Vit.

Περσῶν: vuoos, ad a supra scripto 77, Lips. τὰ περσῶν σώματα Rob. Scilicet ouata explicationis caussa habent scholia. Recte Schützius monet noάuara potius intelligi debere.

ἔμπειρος: In Ven. A. posterior pars versus evanida est. ἔμπορος Μ. et plerique codices atque Ald. Turn. 1005 G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. L. Lambeth. Rob. Abutitur ingenio suo Valckenarius in Callimacheis p. 207. uropos defendens similiterque interpretans Callimachi συνέμπορον. Schutzius in minore editione scripsit βίου μὲν ὅςτις ἔμπορος xvoεi, quod significare voluit quicumque in hac vita tamquam in salo navigat. Aeschyli simplicitatem qui satis cognitam habet, non dubitabit quin et έμπειρος verum sit et κακῶν. Est autem κακῶν multo fortius quam Biov. Etenim si quaeras quid hoc sit, ßíov, nihil reperias aliud quam utramque fortunam. Atqui quum prius de adversa loquatur poeta, zazov ponit, quod et accommodatum ad hanc sententiam et per se ipsum etiam melius est. Secundam enim fortunam omnes plus minus notam habent, adversa vero non omnes affligit. Itaque qui hanc sunt experti, hi demum recte de vita iudicare possunt, quippe sine dubio etiam meliore aliquando fortuna usi: quod non praedicaveris de felicibus, fuisse eos aliquando etiam miseros. Quare non opus fuit ut utriusque fortunae gnaros commemoraret.

ἐπίσταται: Scholiastes etiam επίστασο scribi dicit, alteramque scripturam, ἐπίσταται, frigidam appellat. Habent ἐπίστασο Cantabr. 1. 2. Par. K. Non verum est ἐπίστασαι habere marginem G. qui codex tantum in scholio επίστασο et ἐπίσταται commemorat.

ὅταν δ᾽ ὁ δαίμων εὐροῇ: ὅταν δ᾽ ὁμαίμων εὑροῦ Vit.

ἀεὶ: ἀεὶ Cantabr. 2. Ceteri αλεί.

φόβου: φόβων Vit.

NA: ὅτ' ἂν Vit.

NA: τύχη Vit.

τἀνταῖα: ἐν ὄμμασι τ' ἀνταῖα M. Ald. ἐν ὄμμασι τ᾽ ἀνταία Rob. ἐν ὄμμασί τ᾽ ἀνταῖα G. Lips. ἐν ὄμματ᾽ ἀνταῖα Vit. ἐν ὄμμασι τἀνταῖα Turn. ἐν ὄμμασιν τἀνταῖα Victorius. Scholiastes utramque lectionem, et τἀνταῖα et τ' ἀνταῖα, commemorat. Verum est τἀνταῖα: adversa deorum mihi videntur plena metus. Pessime Blomfieldius τὰ θεῶν.

οὐ παιώνιος: οὐπαι pro οὐ παιώνιος Vit.

τοιγὰρ κέλευθον τήνδ᾽ ἄνευ τ᾽ ὀχημάτων: τοὶ γὰρ libri praeter Rob. et ut videtur Par. B. τήν τ' Rob. ἄνευ τ' οχημάτων Μ. G. Vit. Lips. Ven. Α. Β. Mosc. Ox. Par. Α. Β. G. F. Colb. 1. ἄνευ οχημάτων Ald. Rob. Turn. γρ. καὶ τήνδ᾽ ἄνις εὐτυχημάτων ex Par. B. Faehsius affert.

ἔστειλα, παιδὸς πατρὶ: ἔστειλα παιδός omittunt Vit. Mosc. ἐστείλατο pro έστειλα habet M. ἔστειλα τῷ Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Colb. 1. Οx. Ald. Turn. ἐστειλάμην Ven. B. Rob. παιδὸς πατρὶ εὐμενεῖς Cantabr. 2. a pr. manu. πατρὶ παιδὸς εὐμενεῖς G. Cantabr. 1. Par. A. Ex Ven. Β. πατρὸς alfertur. πρευμενεῖς Vit. ex correctione: antea fuit πρευμενής.

μειλικτήρια: νεκροῖσιν Vit. μηλικτήρια Μ. omittunt hanc vocem Vit. Mosc.

ἁγνῆς: λευκῆς, quod in scholiis codicum M. G. invenitur, errore scriptum est pro ἁγνῆς. Imitatus est hanc inferiarum descriptionem Euripides Iph. Taur. v. 162. in quam fabulam plura ex Aeschyli Persis transtulit, πηγάς τ' οὐρείων ἐκ μόσχων, Βάκχου τ' οἰνήρεις λοιβάς, ξουθᾶν τε πόνημα μελισσαν, ἃ νεκροῖς θελκτήρια κεῖται.

ἀνθεμουργοῦ: αν pro ανθεμουργοῦ Vit. ἀνθεμοργού Lips. ἀνθερμους- γοῦ Ven. A. ἀνθεομουργοῦ Ald. De epitheto quod sine substantivo positum est v. ad v. 579. Alludit ad hunc locum Tzetzes in exegesi ad II. p. 27, 21. et 127, 5.

λιβάσιν: λιβᾶσιν G. et a pr. manu M. λιβάσι Vit.

πηγῆς: πηγής Vit.

ἄπο: & pro απο Vit.

τῆς τ' αἰὲν ἐν φύλλοισι θαλλούσης: τ' αἰὲν omittit Vit. θαλούσης G. ὑδρηλεῖν παρ φύλοισι Rob. φίλοισι Ald.

ξανθῆς ἐλαίας καρπὸς: ξανθῆς ἐλ, omissis syllabis αίας καρπός, Vit. ἑλαίας G. εὐώδης καρπὸς πάρος Par. C.

πλεκτά, παμφόρου γαίας τέκνα: πληκτά, ad ή a sec. manu e adscripto, M. γαίας τέκνα omittit Vit. In Mosc. totus versus deest, si recte Schützius refert neque id de proximo versu intelligendum est.

ἀλλ᾽, ὦ φίλοι, χοαῖσι ταῖςδε νερτέρων: Hunc versum omittit Vit.

ὕμνους: uros Lips. Par. L.

ἐπευφημεῖτε: ταῖδε Lips. ἐπευφημεῖσθε Ald.

τόν τε δαίμονα: τόνδε δαί- pova Lips. Mosc. Ox. Par. L. Ald. Rob. torde duí, omissis syllabis pova, Vit. τὸν δὲ δαίμονα Ven. A. Colb. 1. τόν τ᾽ εὐδαίμονα in litura a sec. manu Cantabr. 2. tór te datuora M. G. Turn. Recte. Idem hoc est ac τόν τε δαίμονα ὄντα Δαρεῖον.

ἀνακαλεῖσθε: ἀνακαλεῖσθαι M. Vit.

γαπότους: γαπόνους Mosc. γατόπους Par. C. γ' ἀτόπους Vit.

τιμὰς: Tuas omittit Vit. Idem habet Tεoors, relicto spatio.

νερτέροις: νερτέρων Par. L. Ven. Β. νερτέροις (supra scripto ων) θεοῖς τόνδε δαίμονα Lips.

βασίλεια: Basíkɛia yra affertur a Thoma M. p. 58, 8. tamquam si βασίλεια femininum esset a βασίλειος.

πρέσβος: noloẞos M. unde receptum a Victorio. noέoßvs Lips. Ven. A. aliique et Ald. Turn. πρέσβις Vit. Mosc. πρέσβυσα G. πρέσβα Cantabr. 1. 2. Par. L. aliique et Rob.

πέμπε χοὰς: nu in fine versus, et oùs in initio versus sequentis, pro πέμπε χοὰς Vit.

ἡμεῖς δ᾽: queis d' Vit. Lips. edd. vett. quɛïç 9' M. G. Ask. A. et ut videtur Veneti.

ὕμνοις: ύπνοις Lips.

αἰτησόμεθα: αίτη, omissis syllabis σόμεθα, Vit.

κατὰ γαίας: καταγαίας Μ. κατὰ γαίης Vit. κατὰ γαῖαν G. Lips. Cantabr. 1.2. Ox. Par. A. B. C. Colb.1. Ald. Rob. Turn. Dici potuit et zarà yaîar et zarà yalas: sed numerosiorem reddere versum videtur genitivus.

ἀλλά, χθόνιοι: Non recte Blomfieldius ά22' & 79óvior, ex scholiis, ut ait. At scholiastae est, consulto non positum a poeta, quia modo praecessit q9quérov nouzovs. Nam & est compellantis eum qui non ante memoratus erat.

βασιλεῦ τ᾽ ἐνέρων: Buoikeõ te vegtéowv G. Lips. Mosc. aliique nonnulli et Rob. βασι νερτέρων Vit.

ἔνερθεν: vegε M. Par. B. Ask. A. érɛg9ɛr G. Vit. Lips. Ven. B. et cum ceteris libris edd. vett. Quod praeferendum putavi.

ψυχὴν: y M. G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. Par. A. B. C. L. yuzar edd. vett. Tr dagɛíov yvyyr Ask. A.

φῶς: gos M. Vit. Ven. B. Mosc. Par. L. Ask. A. qúoç G. Lips. edd. vett.

εἰ γάρ τι κακῶν ἄκος: εἰ γάρ τι κακῶν omittit Mose. In Vit. τι κακῶν deest. τε pro τι Rob. κακὸν pro κακῶν G. Pauwii commentum ἄχος non debebat a Porsono aliisque probari. Verissimum est ❝zos, quod omnes libri habent, nisi quod zaxos est in Cantabr. 2. Hoc dicit, si quod praeterea (praeter institutam supplicationem) remedium habet Darius, hic solus finem malorum poterit indicare.

πέρας: пέoɑs M. G. Lips. Par. B. Rob. Turn. zégoɑs Vit. Par. F. K. πέρας in πέρσας mulatum in Ven. A. γρ. πέρσας supra adscriptum in Lips. népouis Cantabr. 1. Ox. Par. A. Ask. A. Ald. Idem adscriptum in G. Cantabr. 2. Par. B.

εἴποι: eno M. G. Lips. aliique et Rob. en Ven. A. Par. C. Ald. Turn.

μου: o M. Vit. Par. L. uov, supra adscripto o, Ven. B.

βάρβαρα: Tε post puoẞuga adiiciunt Ven. B. Rob.

ἱέντος: livros M. G. Vit. Lips. Ald. Rob.

αἰανῆ: αἰανή, Vit. alarà Ven. B.

βάγματα: Báoμara G. Vit. Mosc. Rob.

παναίολα: παναίολα, omisso aaviálaw' G. Lips. Ven. A. Cantabr. 1.2. Colb. 1. Ask. A. Ald.

παντάλαν᾽: ἔστι δὲ τὸ παντάλαινον. εὕρηται δὲ ἐν πολλοῖς καὶ καλοῖς βιβλίοις. οὕτω καὶ μὴ οἰηθείη τις παντάλαιναν ἄξιον εἶναι γράφεσθαι scholion in G. παντάλαινά τ' Ven. Β. παντάλανατ᾽ Rob. et sic fortasse etiam Рar. C. ex quo navτákavav' affertur. navtákav' recte M. ceterique libri.

ἄχη: uz⁹n Vit.

διαβοᾶσαι: diapoάow, quod in M. et ceteris plerisque libris est, omittunt Ven. B. Rob. διαβάσω Lips. διαβ Vit. διαβὰς Mosc. διαβοάσω nec coniunctivus esse potest, ut a Wordsworthio in Museo philologico I. p. 233. praecipitur, nec sane futurum, quod diaßoάooμai esse deberet, sed scribendum Siapoãovi, continuata structura cum praecedentibus. Non chori est diapour, sed eorum qui audiunt.

νέρθεν: νέρθεν omittit Vit.

ἄρα: úga, circumflexo accentu a sec. manu addito, M. ou Lips. Ald. Rob.

σύ μοι: o omittunt Ven. B. et Rob.

Γᾶ: ya Lips.

ἁγεμόνες: ἀγεμόνες Μ. úɣaµóves G. iyɛuóves Vit. Lips. Mosc. Omittunt hanc vocem Ox. Ald.

δαίμονα: Saíuores Rob.

μεγαυχῆ: uεyavy Par. A. et, ut videtur, M. μeyahavz Vit. Lips. Ven. A. B. Par. B. L. et edd. ante Brunckium. uɛyahaoz G. Cantabr. 1. Par. C. μɛyahάoyŋ in Par. A. adscriptum esse dicit Brunckius.

ἰόντ᾽: vt Par. C. et adscriptum in Par. B.

αἰνέσατ᾽: αἰνέσατε δόμων 9ε Par. C. F.

ἐκ δόμων: Ven. B.

Περσᾶν: περσῶν Lips. Par. C. περσανῶν Mosc.

πέμπετε δ᾽: лéunɛτ a pr. manu M. néμлer', omisso d', Ven. B. Rob.

οἷον οὔπω: οἷον ὅπου Ven. A. Ald. οἷον ούπερ G.

αἷα: ala Vit. Mosc. Ask. A. alar Lips.

ἐκάλυψεν: κάλυψεν Ask. A.

ὦ φίλος ἀνήρ, φίλος ὄχθος: ἦ φίλος ἀνὴρ. ή φίλος ὄχθος M. G. Lips. aliique et Rob. ἢ φίλος ἀνὴρ ἡ φίλος ὄχθ Vit. ή φίλος, ή φίλος ἀνὴρ, ὦ φίλος by Jos tagov Ald. Turn. Et oz9os túqov habent etiam Ox. Par. F. Colb. 1. ὄχθος τάφος Ven. A. ut τάφος interpretationis caussa in M. adscriptum est. Plerorumque librorum scripturam deleto altero correxit Arnaldus. Tumulus in scena conspicitur, editus locus, fortasse aliqua columna ornatus, ante quam deinde apparet umbra Darii. Non est enim veri simile eam ex sacello prodire, sed per ávaníɛoμa ex tumulo summo emergere. Si quid discriminis fuit inter αναπίεσμα et κλίμακα Χαρώνιον, de quibus Pollux IV.132. dicit, fuerunt zhuaxes Xagúvioi aperti hiatus et voragines, per quas aditus ad inferos pateret.

φίλα: φίλια Vit. Mosc.

ἀναπομπὸς ἀνείης, Ἀϊδωνεύς: ἀναπομπός πὸς (sic, non αποπομπός) Μ. ἀναπομπτὸς Mosc. ex correctione. ἂν εἴη M. idque adscriptum in Par. A. C. Colb. 1. ἀνίη Vit. Ven. A. Mose. Ox. Par. B. (Brunckio et Bekkero testibus) I. Colb. 1. Ald. Rob. et et supra adscripto Par. Β. ἀνίει G. Cantabr. 1. 2. Par. A. F. Turn. ἂν ἴη, ad η supra adscripto et, Lips. ἂν εἴην Ven. Β. ἀνείης restituit Brunckius ex interpretatione εἶνε ἀναπέμποις, quae in Par. A. adscripta est. Alterum ἀϊδωνεύς habent M. G. (sic, non di δωνεῦ, eliam G.) Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. F. L. Omittunt Par. B. (in quo adscriptum λείπει ἐνταῦθα) aliique et edd. ante Brunckium.

δαΐον οἷον ἄνακτα Δαρεῖον: δαρεῖον οἷον ἄνακτα δαρειαν. ή Μ. (in quo tamen δαρεῖαν scriptum est) G. Vit. (qui tamen if omittit) Lips. Par. Α. Β. ceterique, ut videtur, plerique codd, et edd. ante Brunckium. In Ven. B. δαρειᾶν scriptum est. Quod in seholiis codicis Par. B. aliisque pro varia lectione adnotatum est, olor, habet Par. C. In M. hoc scholion adscriptum est τὸν μόνον γενόμενον βασιλέα διὰ τὸ κηδεμονικόν. ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι, ἢ τὴν Δαρείαν ψυχὴν ἀνάπέμψον. De emendatione desperans Brunckius haec dedit, Δαρεῖον [οἶον ἄνακτα Δαρειάν.] 7έ. Schutzius in maioribus editionibus ex coniectura sua ἄκακον θεῖον ἀνακτα Δαρεῖον, ήξ, in minore cum Porsono, qui ante ἄνακτα obelum apposuit, Δαρεῖον, οἷον ἄνακτα Δαρεῖον. ἠέ. Ali alia protulerunt. Probo olor et quod βαρειάν a Porsono reiectum est. Nam haec forma, in qua non immerito haerent grammatici, etsi minime spernenda est, tamen non potest accusativi simul et vocativi esse. In re admodum dubia non incredibile mihi visum est scripsisse Aeschylum δάϊον οἶον ἄνακτα Δαρεῖον. λέ, hunc solum terribilem hostibus fuisse indicantem. Falluntur enim qui daïov etiam simpliciter bellicosum significare putant. Sed v. ad v. 658.

ἀπώλλυ: ἀπόλλυ M. Vit.

πολεμοφθόροισιν ἄταις: πολεμοφόροισιν, omisso ἄταις, Vit. Lips. Mosc.

ἐκικλήσκετο: δὲ κικλύσκετο G. et η supra scripto Lips. δε, omisso κικλήσκετο, Vit. δ᾽ ἐκικλήσκετο M. Ven. Α. Β. et cum ceteris ut videtur com dicibus edd. vett.

ἐπεὶ στρατὸν εὖ τόν᾽ ὡδώκει: In Par. B. praeterea ὡδήγει adscriptum. Ferens Ionicam formam Porsonus ad Aristophanis Av. v. 1290. ἐπωδώκει (i. e. ἐφωδώκει) scribi voluit. Suspectum ἐποδώκει Lobeckio ad Αi. p. 357. ed. sec. qui dicit eo spe clare videri Suidae glossam quae post Εφ᾽ ᾧ legatur, ἐφωδόκει ἐποδήγει δέ, ubi Kusterus tacite εφωδήγει ediderit. Sed ut Kusterus, ita Portus ex ed. Mediolanensi et Favorinus: solae Ald. et Bas. ἐφωδόγει: optimus cod. Par. ἐφωδήγει. ἐποδήγει δέ, quibus Bruxellensis μικρόν addit: omittit hanc glossam cod. Leidensis. In Aeschyli versu scripsi quod aptum esse videbatur, ἐπεὶ στρατὸν εὐ τόθ᾽ ὡδώκει, ut supra v. 549. dixit τίπτε Δαρεῖος μὲν οὕτω τότ᾽ ἀβλαβὴς ἐπῆν τόξαρχος πολιήταις, Σουσίδαις φίλος ἄκτωρ? Tan. Faber Epist. I. 67. p. 223. scribendum coniecit εὖ ἐποδόχει, conferens quae Pollux dicit 1. 98. ὁ κυβερνήτης ὁ ἐπὶ τῶν οἰάκων καθήμενος, ὁ τῆς νεὼς ἡγεμών, ὁ τῶν ναυτῶν ἄρχων, ὁ ἐπὶ τοῖς οἴαξιν ἑστώς, καὶ κατ᾽ Ἀντιφῶντα ὁ ποδοχῶν, ἢ μᾶλλον κατ' ἐμὲ ὁ ποδηγῶν. Accedit testimonium grammatici in Bekkeri Anecd. I. p. 297, 5. ποδοκεῖν, τὸ τῷ ποδὶ κυβερνᾶν. ποὺς γάρ ἐστι τοῦ ἱστοῦ τὸ ἀντίον (ser. τοῦ ἱστίου τὸ σχοινίον) τὸ κάτω πρὸς τῇ νηΐ. Itaque Fabri illud εὖ ἐποδόχει sane magnam verisimilitudinem habet. Quod si verum est, strophicus versus aliter atque ego feci emendandus est.

βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν: βαλλὴν utrobique M. G. Lips. Ven. B. Cantabr. 2. Par. L. Rob. βαλὴν ἀρχαῖος βαλλὴν Vit. βαλὴν utrobique Ald. Turn. Eustathius ad Il. p. 381, 16. Αἰσχύλος ὀβρίκαλα φησι τοὺς λεοντιδεῖς, καὶ βαλῆνα τὸν βασιλέα ἐν τῷ “βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν” γλώσσης δὲ τοῦτο· ἐξ οὗ καὶ ὄρος βαληναῖον, ὅ ἐστι βασιλικόν, παρὰ Πλουτάρχῳ ἐν τῷ περὶ ποταμῶν (12, 3. p. 1157. C.) Idem ad Od. p. 1954. λέγει δὲ καὶ Αἰσχύλος εθνικώτερον καὶ οὐ κατὰ Ἀττικοὺς βαλῆνα τὸν βασιλέα ἐν τῷ “βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν.” ὅθεν καὶ βαληναῖον ὄρος παρὰ Πλουτάρχῳ ἐν τῷ περὶ ποταμῶν, ἀντὶ τοῦ βασιλικόν.

ἴθ᾽, ἴθ᾽, ἕκου: ίθι ΐκου Μ. ἴθι ἴκου Ald. Rob. ἴθι ίκου Turn. ἴσθι ίκου Vit. 19' xov G. Ven. A. Par. B. C. F. 19' eixov Par. I. Excusari potest hiatus: sed credibilius tamen scripsisse Aeschylum 19, 19', izov. Ita Seidlerus de vers. dochm. p. 198. izov pro "zov scripsit Dindorfius.

ἄκρον: ἄκρων ante correctionem Lips.

κόρυμβον: κόρυβον Vit. Mosc.

ὄχθου: ὄχθον G.

κροκόβαπτον: κροκόβατον Lips. κοκόβαπτον Vit.

τιήρας: Vulgato τιάρας, quod habet etiam Lips. sed supra adscripto ad mediam syllabam 7, non dubitavi praeferre, ut magis poeticum, quia minus usitatum Atticis, τήρας, quod habent M. G. Vit. Cantabr. 2. Οx. Ask. A.

πιφαύσκων: πιφαύσκων M. Rob. πιφύσκων, supra scripto a, Par. C. πιφάσκων G. Lips. Ven. A. Mosc. aliique et Ald. Turn. πισφάκων Vit.

βάσκε, πάτερ ἄκακε Δαρειάν, οἶ: βaske πέρ G. omisso ἄκακε. Ex illa scriptura nominis árεo ortum eo, quod pro eo habent Vit. Lips. Mosc. Rob. β. πατὴρ Turn. Sageiar of edd. vett. et M. a sec. manu: a pr. manu δαρια or scriptum fuisse videtur. δαρειὰν οἴ G. Ven. A. δαρειὰν οἳ Lips. Sagrar of Vit. Post of Cantabr. 1. al að að að addit. Unus scholiastarum hanc explicationem addidit, ßdoze zaì nogɛvIŋti, ☎ 1α-qɛɛ déoлora. Hinc Siebelis in diatriba de Persis p. 123. coniecturam fecit quae aliorum commentis praestat: scripsisse enim putavit Aeschylum Auger ura. Sed scholiastes d'éσлотα dixisse videtur, quo honorificam patris appellationem aliquo modo exprimeret. Neque librorum lectionem mutare ausim, praesertim quum in scholio ad v. 653. dictum sit ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι. Et agnovit Δαρειάν Lobeckius Paralip. p. 190. Puto autem hanc formam ex iis esse nominibus, quae vлozogioτizà vocantur, et quidem ex genere amplificativo. V. quae de nv et av formis leguntur in Etym. M. p. 586, 39. 599, 14. 825, 11. et Apollonii excerpta post Maittarium de dial. ed. Sturz. p. 571. de quo loco egit Bastius ad Greg. Cor. p. 904. Blomfieldius Aeschylum scripsisse putat aqɛî', lavoî, permotus ludicris versibus Aristophanis Ran. 1027. (1039) seq. qui versus ita fere scribendi videntur, ἐχάρην γοῦν, ἡνία ἐπήισαν Δαρείου τοῦ τεθνεῶτος, ὁ χορὸς δ᾽ εὐθὺς τὰ χεῖρ᾽ ὧδὶ ξυγκρούσας εἶπεν αυοῖ, quum intelligebant prodire mortuum Darium. V. de his versibus Naekium Opusc. I. p. 193. seqq. Ceterum Aeschyli versus Báoze náteg azazɛ, Jaguar ex Cretico in paeonem primum soluto et dochmio constat.

τε: Tε omittunt Lips. Ven. B.

τ᾽: 9 G. Cantabr. 1. 2.

δεσπότου: Scholiastam eum, qui ad δεσπότου adscripsit του Ξέρξου, secutus Blomfieldius ἄχη δεσπότου coniunxit. At sic ineptissime poeta id nomen post déoлora posuisset. Nihil aliud haec ad orientis populorum ingenium conformata formula, déorota deonótov, quam auget rem, o qui maxime et verissime dominus es. Sic mox v. 682. ở nơτà miOTV. Similiter zazd zazor, a Suida e Diocle allatum, dixit Sophocles Oed. Col. v. 1238. G. Dindorfius in Stephani Thes. in v. durdoτng scribendum suspicatur δέσποτα δεσποτῶν.

Στυγία γάρ τις ἐπ᾽ ἀχλὺς πεπόταται: Verba τις ἐπ᾽ ἀχλὺς πεπόταται· νεολαία γὰρ ἤδη omittit Lips. στύγια γὰρ Μ. στυρία γὰρ Rob. σὺ γὰρ Ask. A. τίς ἐπ' ἀχλὺς Μ. τίς ἐπαχλὺς G. Vit. Cantabr. 1. 2. Ask. A. τὶς ἔστ᾽ ἀχλὺς Mosc. ἐπαχλὺς τὶς Ven. A. Ald. ἐταχλὺς τὶς Rob. ἐπ' ἀχλύς τις Turn. ahús Tis Par. C. et ut videtur Ven. B.

νεολαία: νεολαία ad au supra a sec. manu e adscripto M. νεολέα G. Vit. Cantabr. 1. vɛohaïs Mosc.

κατὰ γᾶς ὄλωλεν: xaτà não' M. Lips. et ceteri plerique libri atque edd. vett. καταπᾶσ' Vit. Deinde όλωλεν M. Par. L. Colb. 1. λωλε Lips. λολε Mosc. ἀπόλωλε Ven. A. Ald. Rob. Turn. et supra adscripto όλωλε Par. Β. όλωλε Vit. et ceteri plerique. Inusitato verbo zaróλwλɛ, quo recentissimi scriptores usi sunt (Aeschylus enim, credo, dià não' b¿whɛ dixisset), pulcre medetur cod. G. in quo scriptum est κατὰ γῆς ὄλωλε, supra autem κατὰ лãσ adscriptum. Idem zarà ris Blomfieldio teste Cantabr. 2. ex quo Butlerus κατὰ γῆν affert. Unde scripsi κατὰ γῆς ὄλωλεν. Ita etiam Blomfieldius. Sic Euripides Or. v. 674. τὸν κατὰ χθονός θανόντα. Ad hoc etiam aptius ἤδη.

βάσκε πάτερ ἄκακε, Δαρειάν. οἶ: βάσκεπες Vit. βάσκε περῶν Lips. Mosc. Rob. βάσκε πατὴρ Ald. Turn. δαρειὰν οἶ M. Ald. Turn. δαρειὰν δὲ G. δα- ρείων οἳ Vit. δαρεῖς οἱ Mosc. δαρεῖε οι Rob. δαρειὰν omisso of Lips. pro of Ven. B.

αἰαῖ, αἰαῖ,: ai quater M. G. a quater Vit. Turn. a ter Ox. Ald. Rob. a quinquies Lips.

τί τῇδε, δυνάστα, δυνάστα: τί τάδε libri omnes. Deinde δυνατα δυνατα M. cui ἀντὶ τοῦ δυνάστα adscriptum est. δυνατα δυνάστα Vit. δυνάστα semel tantum Par. A. Svrάota dvrúota G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ven. A. B. Par. B. C. F. Colb. 1. Ask. A. Ald. Rob. Turn. Dindorfius in Stephani Thes. in ν. δυνάστης scribendum putat δυνάστα δυναστῶν.

περὶ τὰ σὰ διδύμα: περὶ τὰ σὰ Lips. περὶ τὰ σὰ Ald. περὶ ταῖ σαῖ, a sec. manu ad utrumque a supra adscripto, M. пεоì τ σ G. Vit. (sic Vit.) et cum ceteris ut videtur codicibus Turn. Ta ou omittit Rob. Deinde di-Svua libri: sed in Par. B. adscriptum yo. didóμa.

δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτία: diaróer sic M. Stúyos Vit. Ven. B. Mosc. Colb.1. diáryov Rob. διάγοι ἐν Par. I. διάνοιεν Ald. Turn. διάγοιεν G. Lips. et ceteri. Post hanc vocem άuάoria habent M. Rob. Turn. sed accentus in M. a sec. manu additus est, quae eadem d'ante auάoria inseruit. d'aµáo-Tia Par. B. F. Colb. 1. d'úquáqtia Vit. d'auaoría Par. I. Ald. d'ἁμάρτα Par. C. δαμάρτα Bekkero teste Par. L. δαμαρτία G. Ven. B. quod scholiastes per synaeresin ex diauaoría fieri dicit. Aliud scholion etiam άuaotμata scribi tradit.

πᾶσα γᾷ τᾷδ᾽: Non deest лúog in M. ut ait Butlerus, sed habet nάomi yãi Tuide, ita tamen ut in nάou accentus acutus a sec. manu ex circumflexo factus sit eademque manus rãide hoc accentu notaverit, quum a pr. manu tuídɛ scriptum fuisset: est autem in tribus a inter a et aliquid liturae. πάσα γῇ σῇ τῇδε Turn. πᾶσα γᾶ G. Lips. Ald. Rob. lidem libri cum Vit et reliquis ut videtur codicibus cunctis additum a Turnebo ou omittunt. Porro Túde Vit. Par. C. I. L. Colb. 1. тwdɛ Lips. Tad Par. B. et fortasse Ven. A. B. tadɛ reliqui et edd. ante Brunckium.

ἐξέφθινται: ¿¿éqvví' ui, ad v a sec. manu o (nisi potius 9 est) supra adscripto M. qur' ai Vit. Lips. ¿éai ceteri.

νᾶες, ἄναες νᾶες: rães araç araes M. G.Vit. Ven. A. Ald. Turn. Sic etiam Bekkero teste Par. B. I. nisi quod I. vñes pro vãɛç, uterque autem post haec verba additum habet ποι τριήρεις. Sed vᾶες ἄναες νᾶες Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. Colb. 1. Rob. quae scriptura pro varia lectione adscripta est in G. et Par. B. In Lips. ad primum vues supra adscriptum est. rães, vaes rães recte recepit Brunckius. Finitur carmen dochmio. Male Porsonus in fine huius carminis lacunae signa addidit. Schützii aliorumque coniecturas praeterire licebit. Equidem, si quicquam, illud puto certissimum esse, totam hanc epodum una verborum complexione contineri. Nam si ultima, πάσα γα ταδ᾽ ἐξέφθιθ' αἱ τρίσκαλμοι νάες, ἄναες νες, π reliquis separantur, sententia illa nimis frigida est, quam quae apte carmen finiat. Itaque lenissima mutatione haec restitui, ὦ πολύκλαυτε φίλοισι θανών, τί τάδε, δυνάστα, δυνάστα, περὶ τὰ σὰ διδύμα δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτία πάσα γῇ τῇδ ἐξέφθινται τρίσκαλμοι νᾶες, ἄναες νέες; o qui multum deflendus amicis obisti, cur hoc, rex, rex, circa tuas opes duplici per insaniam irrito successu universae huic terrae perierunt triremes naves, nenaves naves? Et διδύμα δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτίᾳ atque égivra etiam Blomfieldius invenit, in reliquis falsus.

πιστῶν: ὦ πολλὰ Rob.

ἥβης: ixeo Lips.

γεραιοί: reparoi, ad primam syllabam supra scripto, Lips. nowol Ven. A. Cantabr. 2. Ald. yngɑhéor adscriptum in Par. B.

στένει: στένειν Vit.

χαράσσεται: ταράσσεται Par. L. χαράσσει Ven. Β. Interpretationes in scholiis duae prostant, una, qua rupta tellus, ut Darius ab inferis exire posset, intelligitur, quae et ab usu verbi abhorret et ad sensum absurda est, altera, qua lamentis lacerari regio significatur. Schützii interpretationem, gemit, pulsatur, ac tantum non scinditur solum, ex eo ductam quod, qui manes evocarent, solum manibus pulsare solebant, nemo elegantem esse sibi persuadebit. Nihil hic aliud quam civium gemitus, pectora manibus pulsantium, intelligi videtur. Sed non satis tamen aple πέδον cum χαράσσεται coniungitur, verbo quod de solo dictum non metaphoricum, sed proprium est, nisi tota oratio ostendit, metaphorice accipiendum esse illud verbum. Itaque quod comparavi Opusc. VII. p. 360. seq. στένουσι πύργοι, στένει πέδον φίλανδρον (Sept. ad Th. 876.), tamen aliter dictum est. Quare vereor, ne aut alius versus hic exciderit, aut hic versus alio loco ab Aeschylo scriptus fuerit. V. ad v. 694.

λεύσσων: Levour G. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob.

τάφου πέλας: τάφου πέ-λas M. G. Vit. Cantabr. 2. Par. A. B. Colb. 1. πέλας τάφου Lips. Ven. A. edd. ante Brunckium.

πρευμενὴς: лgevμεris M. G. Lips. Cantabr. 2. Rob. Idem pro varia lectione in Par. A. B. пgevµereis Vit. aliique et Ald. Turn.

ὀρθιάζοντες: ὀρθιάζοντες Rob. ὀρθρίζοντες Ven. Β. ροθιάζοντες Μ. (sed M. omisso spiritu) G. Vit. Lips. (sed in Lips. primae tres litterae in litura) Ven. A. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. C. Ald. Turn.

καλεῖσθέ: καλεῖσθαι Μ. καλεῖτε Turn. Sed καλεῖσθε G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Mosc. Ox. Ald. Rob. et scholiastes Hesiodi, qui ad Theog. v. 772. hunc versum et duos sequentes affert.

χοὶ: 9' of Par. L.

κατὰ χθονὸς: καταχθόνιοι Ven. A. Ald.

ἐνδυναστεύσας: ἐνδυναστεύσας, politus loco primario. ὡς δυναστεύσας. γρ. ἐνδυναστεύσας Faehsius ex Par. B.

τάχυνε δ': 9ov ad zo pro varia lectione adscriptum in Par. B. Túzuve d' Kuhnius ad Poll. VII. 24. et hinc Blomfieldius. Habet hoc a pr. manu M. sed & litterae a sec. manu a supra adscriptum. távv, omisso d', Cantabr. 1. rázuva & ceteri. Ex Par. B. Faehsius haec affert, “τάχυνε ἤγουν ταχέως λέγε, ὡς μὴ μεμφθῶ ἕνεκα τοῦ χρόνου. ac si imperativum legisset, sed in contextu est 'Tazýva." Elisi augmenti signum Brunckius posuerat.

τί δ᾽ ἐστὶ: τί čoti M. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. Rob. et d' a sec. manu supra addito Vit. Tí d'orì G. Lips. Turn.

Πέρσαις: πέρσαι Ven. Β. Bene hic collocabitur v. 684. si sic scribimus, τί δή, τί Πέρσαις νεοχμὸν ἐμβριθὲς κακὸν στένει, κέκοπται, καὶ χαράσσεται πέδον;

σέβομαι: σεßoμε, sed a pr. manu au supra scripto, M.

ἀντία: avtíov Mosc. et pauci alii.

περὶ: neqiaoßeł Ald. Tɛgì omittunt Par. C. Turn.

ἦλθον: ἥκω pro ἦλθον G. et pauci alii. γρ. ἥκω supra adscriptum in Lips.

πεπεισμένος: πεπεισμένος a sec. manu additum in M. πεπεισμάνος Rob. πεπεισμένοι Mosc.

μακιστῆρα: μаxioτoа M. Vit. (sic Vit.) Ask. A. Par. L. Sed in M. µ a sec. manu ex x factum. ' úzeτñoa (sic) G. Ceteri pazɛστñoα. In ambiguo relinquit scripturam Lobeckius Paral. p. 451. Analogiae convenientius videri potest e, quum habeamus μακεδνός, μακεσίκρανος. Sed i tuetur litterarum ordo apud Hesychium, qui haec habet μακιστής, βέλος. τάσ-oetai dè zaì ènì tov μɛyákov. Quod in Suppl. v. 449. legebatur ua-Zoτñoa, mutandum erat.

λέγων: Léyor omittit G. et pauci alii.

δίεμαι μὲν χαρίσασθαι, δίεμαι δ᾽ ἀντία φάσθαι: deíoua in utroque versu M. Vit. Ven. A. Par. A. B. Ald. Rob. Turn. Pauwii commentum déoμa Brunckius, Schützius, Porsonus receperunt. Sioua G. Lips. Ven. B. Ne hoc quidem probari potest: nam hoc verbum ubique activam significationem habet. Non satis accurate disputatum est in Parisiensi editione Stephani in v. Siw. Duo verba sunt, unum dío, fugio, metuo, ex quo díouai, fugo, persequor. Ex hoc δίον, δίε, δίηται, δίωνται, ἀποδίωμαι apud Homerum et διόμενοι, Sióμεvai apud Aeschylum Suppl. 787. Eum. 352. 377. Alterum verbum est diru, díɛua, significatu cum forma consentiente. V. Etym. M. p. 273, 14. 280, 38. schol. ad II. XII. 276. XVIII. 584. XXIII. 475. Ex eo est évdícoɑv II. XVIII. 584. et dintai coniunctivus apud Apollonium Rhodium H. 330. Perperam coniunctivus in Etym. M. p. 280. διῶμαι, διῶνται, ut a διόω vel διέω, scriptus est. Hic coniunctivus verborum et díɛuai et dioµai eandem formam habet, aeque ut infinitivus Siroda, qui semel tantum apud Homerum ad diɛua referendus est, Ι. ΧΙΙ. 304. οὐ ῥά τ' ἀπείρητος μέμονε σταθμοῖο δίεσθαι, quod male Eustathius p. 906, 10. Soy9va, scholiastes druzwoev interpretantur. Apud Nicandrum Ther. 755. dievrai est fugiunt, apud Oppianum Cyn. 1. 425. Síorra (hoc enim verum) persequuntur. Stephanus quum Suidam diɛucu a díru memorare ait, confudit hunc cum Etymologico. Nihil Suidas nisi δίεται, διέρχεται. Apud Aeschylum aperte scribendum erat δίεμαι, et potest δείομαι ortum ex eo esse quod ad δίομαι supra scriptum erat ɛ, ut id pro o ponendum esse indicaretur. qão da M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. Correxit accentum Porsonus.

προλέγων: λsas, quod libri habent, ferri nequit, quum aut praesens requiratur aut futurum, et simul anapaestus. Itaque оλéуш scripsi.

δύςλεκτα: δυσλεκτρα Ven. Β. δύσκολα Lips.

φίλοισιν: qihoot Cantabr. 1. Ald. Rob.

παλαιὸν: паhair Cantabr. 1. et circumflexo a sec. manu ex acuto facto Vit. παλαιῶν σοι φρενῶν ἀνθίσταμαι G. cum hoc scholio, παλαιῶν φρενῶν, τῶν πάλαι προςόντων σοι ὑπὲρ τῆς ἐμῆς αἰδοῦς λο-your. M. Lips. Ald. Rob. Turn. nakaóv σo. Correxit, ut metrum indicabat, accentum Porsonus.

γύναι: road Ven. A. Ox. Ald. Rob. náλa teste Blomfieldio Cantabr. 1.

ξύννομ᾽: ξύνομ' G. Cantabr. 1. Ald. ξύννομε Vit. Lips.

εὐγενὲς: εὐγενὴς G.

κλαυμάτων: κλαυσμάτων Vit. Colb. 1.

σαφές: aq és a pr. manu M. quod sec. manus in σαφές mutavit. In Par. C. hic versus post sequentem positus est.

ἀνθρώπεια: ἀνεῖσα pro ανθρώπεια G.

ἄν τοι: δ᾽ ἄν τι Ask. A. γὰρ δ᾽ Par. L.

ἂν τύχοι: av tuzo Ven. A. Mosc. Ox. Colb. 1. et a pr. manu M. a sec. accentus particulae deletus est. ἀντύχοι Ald. ἂν τύχη Vit. ἐντύχοι Rob. Turn. vtúyn Ask. A.

γίγνεται: γίνεται libri. γίγνεται Porsonus.

θνητοῖς: γνητοῖς Ald.

βίοτος ἢν ταθῇ: βίο-Tos y tu (vel ta97) M. Vit. Lips. Par. A. K. L. aliique. Biotos (non βίοτον) ἐνταθῆ G. βίοτα ἢν ταθῇ Colb. 1. βίος ἢν παθῆ Αld. βίος Ta Par. B. C. Rob. ex quo Turnebus Bios Ta9 fecit.

πρόσω: πρώσω Vit. πρόσθεν Colb. 1.

εὐτυχεῖ πότμῳ: εvτv пóτuor M. Vit. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. sed in M. in litura. εὐτυχῆ πότμω Lips.

ὅς τ᾽: wowor' M. os os Ven. A. Par. K. Colb. 1. Turn. idemque supra scriptum in Par. B. os ws G. Vit. Lips. Par. B. Ald. o wç Rob. Recte Brunckius ex Par. A. recepit oss. Idem in Cantabr. 2. inveniri Blomfieldius ait.

ἔλευσσες: εvooɛs, quod Stanleius Scaligero debebat, praebent M. G. (sic G.) Lips. Ven. B. hɛvois Par. C. K. et & ad supra scripto Colb. 1. evσes Vit. Cantabr. 1. 2. evous Ald. Rob. Turn.

βάθος: βάρος G. sed addita glossa, βάθος, ἀντὶ τοῦ πέλαγος.

ἀκούσει: ἀκούσῃ libri.

λόγῳ: λóy Ven. A. Ox. Par. C. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B. zoóro M. G. Vit. Lips. Par. B. Rob. V. ad Prom. v. 878.

τὰ Περσῶν πράγμαθ': τὰ τῶν περσῶν Ven. A. Ald. Rob.

ὡς εἰπεῖν ἔπος: ὡς ἔπος εἰπεῖν Μ. Vit. Lips. Ven. A. Par. C. Ald. Rob. Verum ordinem habent G. aliique et Turn.

πόλει: πόλεως Μosc. et et supra adscripto Lips.

οὐδαμῶς: οὐκ pro οὐδαμῶς Rob.

Ἀθήνας: ἀθήνας M. G. Vit. Lips. Ven. Β. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. Par. A. B. K. Ask. A. Turn. ἀθήναις Ald. Rob.

κατέφθαρται: κατέφθαρται Μ. G. Vit. Lips. Ven. Α. Β. Mosc. aliique et Rob. κατέφθαρτο Cantabr. 1. κατέφθιτο Par. K. et, ut videtur, Colb. 1. διέφθαρται Αld. Rob.

στρατός: στρατός omittunt Lips. Mosc.

ἠπείρου: πᾶσαν γῆς ἠπείρου, prioribus quidem verbis supra versum scriptis, Vit.

ἢ ναύτης δὲ: ἢ ναύτης γε G. δ᾽ ἢ ναύτης Cantabr. 2. Veram lectionem ἢ ναύτης δὲ etiam Vit. habet.

ἐμώρανεν: ἐμώρανεν M. Vict. Omittunt > finale G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. τήν δ᾽ ἐμώρανεν πεῖραν Cantabr. 1.

μέτωπον: πρόσωπον Ven. B. Par. K. et supra adscripto μέτωπον G. μέτωπον, cum adnotatione γρ. πρόσωπον, Lips.

δυοῖν στρατευμάτοιν: δυοῖν στρατευ-μάτοιν G. Par. A. B. δοιοῖν στρατευμάτοιν Cantabr. 2. Par. H. L, δυοῖν στρατευμάτων Rob. δυοῖν στρατημάτων Par. Κ. δδιοῖν στρατηλά-τοιν Μ. δυοῖν στρατηλάτοιν Vit. (sed Vit. δυοῖν supra adscripto Ven. B. Cantabr. 1. Colb. 1. Οx. δυοῖν στρατηλάταιν Ven. A. στρατηλάτοιν δυοῖν Mosc. et supra adscripto γρ. στρατευμάτοιν Lips. δυοῖν στρα-τηλάτων Ald. Turn.

τοσόςδε: τόσσοσ δε, eraso accentu quem δε habebat, M. τοσόσδε Lips. τέσος δε Rob.

ἤνυσεν: ήνυσεν M. Ven. B. ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn.

περᾶν: πέραν sic M.

ἔζευξεν: έζευξαν Lips.

κλῇσαι: κλῆισαι, a sec. manu et supra adscripto, Μ. κλεῖσαι ceteri.

ὧδ᾽: ώδ', addita supra inter utramque litteram σ et deleto circumflexo, ut nunc od sit, M.

γνώμης: ενδέχει Par. K. γρ. καὶ γνώμῃ ex Par. B. Faehsius affert.

ξυνήψατο: ξυνήψατο M. G. Vit. Lips. Par. Α. συνήψατο edd. ante Brunckium. Turn.

ἤνυσεν: ήνυσεν M. Ven. Β. ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob.

ἐπιστενάζετε: ἐπιστενάζετο Οx. Ald. Rob.

στρατόν: στρατόν omittunt Lips. Mosc. Simillimis verbis utitur Herodotus VIII. 68, 3. ubi Artemisia haec dicit, ἢν δὲ αὐτίκα ἐπειχθῇς ναυμαχῆσαι, δειμαίνω μὴ ὁ ναυτικὸς στρατὸς κακωθεὶς τὸν πεζὸν προςδηλήσηται.

δὲ: δὲ omittit G. τε pro eo habent Ven. B. Par. K. Ask.A.

λαὸς πᾶς: λαὸς πᾶς G. Vit. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. Par. A. B. K. L. πᾶς λαὸς Rob. λαός, omisso πᾶς et supra scripto γρ.στρατὸς, Lips. πᾶς στρατὸς Ald. Turn.

δορί: Pro δορί Lips. δωρίων.

πρὸς τάδ᾽ ὡς: προσταδ' ώσουσων sic a pr. manu M. sec. ώσσουσων fecit.

κενανδρίαν: κενανδρία Lips. Ven. B. Ald. Rob. Sic etiam M. sed ut post hanc vocem litura appareat. Πρὸς τάδ᾽ ὡς si verum est, significat ita ut propterea. Dubitari tamen potest an Aeschylus non sic scripserit, sed potius ὥςτε Σουσίδων μὲν ἄστυ πᾶν κενανδρίαν στένει. Ita Σουσίδαις dixit v. 552.

ὦ πόποι: ὢ πόποι G. Vit. Lips.

κεδνῆς: κεδνῆς M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Mosc. Par. H. Ceteri κενῆς. Serio dici κεδνῆς, nisi res ipsa monstraret, evinceret versus qui sequitur.

Βακτρίων: βακτηρίων Colb. 1. In Lips. vero vocabulo Βακτρίων supra adscriptum γρ. βακτηρίων.

δῆμος: δῆμον Lips.

οὐδέ τις γέρων: Non intellexerunt interpretes verba οὐδέ τις γέρων. Hoc dicit, Bactriorum quoque universus periit exercitus, neque ille imbellis. Apertum est firmari his verbis κεδνῆς in praecedente versu. Nam ut Darius amissas dolet praeclaras Susiorum copias, sic Atossa de bellicoso queritur exercitu Bactriorum.

ὢ: ὦ libri.

ἄρ᾽: ἄρ' M. G. Vit. Lips. ἂρ edd. ante Brunckium.

ξυμμάχων: ξυμμάχων M. Vit. Lips. edd. vett. συμμάχων G. Cantabr. 2.

ἀπώλεσεν: ἀπώλεσεν Μ. ἀπώλεσε ceteri.

ἔρημόν φασιν: Recte ἔρημον φασὶν M. Vit. Lips. Ald. Rob. Pravum accentum ἔρημόν φασιν intulit Turnebus. ἔρημον φησὶν G.

πῶς τε δὴ καὶ ποῖ τελευτᾶν; ἔστι τις σωτηρία;: πῶς τε δὴ καὶ ποῖ (ποῖ omittit Lips.) τελευτῶν· ἔστι τίς (sic in M. prima manus, ἐστί τις secunda. ἔστι τις Lips.) σωτηρία; Μ. Vit. Lips. In M. ἐν ἐρωτήσει οι διαπράττεσθαι adscripta. πῶς - τε-λευτῶν ἐστι; τίς σωτηρία; Vict. Cant. Stanl. πῶς — τελευτῶν; ἔστι τις σωτηρία; recte Schutzius. πῶς τελευτᾷ; ἔστι τις σωτηρία Par. A. B. Turn. addita in B. hac interpretatione πώς τε δὴ ἔρχεται, καὶ ποῖ κατήντησε τὸ πρᾶγμα; in A. glossa καταντᾷ. ποῖ τελευτῷ ἐστὶ δὲ Colb. 1. Cantabr. 1. ποῖ τελευτᾶ· ἐστὶ, adscripto πῆ καταντᾶ, quod in textu habet Cantabr. 2. πῆ τελευτᾶ Par. G. ποῖ τελευτῶ G. Mosc.

ἄσμενον: ἄσμεναν Ald. ἄσμιον, supra scripto γρ. ἄσμενον, Lips.

μολεῖν: Ad μολεῖν in M. γρ. φυγείν adscriptum.

γαῖν δυοῖν ζευκτηρίαν: Omnes γέφυραν ἐν δυοῖν ζευκτηρίαν, nisi quod δοἱοῖν habet M. δυσὶν Ven. B. ζευκτηρίην Mosc. et ante pr. manus emendationem Vit. Sed illud ἐν δυοῖν sic nude dictum non potest cuiquam probari. Itaque leni mutatione reposui γαῖν δυοῖν ζευκτηρίαν. Idem ex margine Askewiana protulit Butlerus.

καὶ πρὸς ἤπειρον σεσῶσθαι τήνδε, τοῦτ᾽ ἐτήτυμον;: V. 738. 739. omittit Mosc. σέσωσθαι τοῦτ᾽ ἐπιτήτυμον Lips. Suspiceris haec esse vestigia huius lectionis, καὶ πρὸς ἤπειρον σεσῶσθαι, τοῦτό γ᾽ ἔστ' ἐτήτυμον ; Sed ceteri omnes in vulgata consentiunt.

ναί· λόγος κρατεῖ σαφηνὴς τοῦτο· κοὐκ ἔνι στάσις.: καὶ Lips, et vai supra adscripto Colb. 1. σαφηνὸς Cantabr. 1. τοῦτό γ' οὐκ Μ. (sic M.) Lips. Par. A. Colb. 1. τοῦτ' όγ' οὐκ Vit. τούτω γ' οὐκ Ven. A. τούτῳ γ' οὐκ Οx. et adscripto τούτου γ' Par. Β. τοῦτό τ' οὐκ Cantabr. 1. 2. τούτω τ᾽ οὐκ G. τούτῳ δ᾽ οὐκ Ald. Rob. τοῦτο δ᾽ οὐκ Turn. Male Blomfieldius σαφηνής· τῷ δέ γ' οὐκ. Recte vero G. Dindorfius τοῦτο κουκ.

χρησμῶν: χρησμῶν etiam M. non, ut Butlerus ait, χρησμόν, quod habet Mosc.

ἐς δὲ παῖδ᾽ ἐμὸν: ἐς δὲ παῖδ᾽ ἐμὸν Μ. (sic M.) G. Vit. (sic Vit.) Cantabr. 1. Colb. 1. 2. Mosc. Par. K. L. Ask. A. Rob. et ad alteram ἐμόν vocabuli syllabam supra adscripto ην Lips. δὲ παῖδ᾽ ἐμὸν, omisso es, Par. G. ἐς παῖδ᾽ ἐμὸν Ven. A. Ox. Ald. ἐς τὸν παῖδ᾽ ἐμὸν Turnebus. Oracula ista non Darii dictio, ut scholiastes putat, sed a Phineo nuntiata fuerunt.

ἐπέσκηψεν: ἐπέσκηψε G. (sic G.) Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn. ἐπέσκηψεν Victorius. ἀπέσκηψεν M.

ἐγὼ δέ που: ἐγὼ δ᾽ ἔμπας Colb. 1. Rob. In Vit. ante correctionem, qua ἐγὼ δέ που factum est, fuisse videtur ἐγὼ δ᾽ εἴποις.

διὰ μακροῦ χρόνου: διὰ μικροῦ χρόνου G. διὰ μακροὺς χρόνους Colb. 1. et utroque s expuncto Vit. διὰ μακροῦ τοῦ χρόνου Ven. A. Ald.

ἐκτελευτήσειν: έχε τελευτήσειν Μ. et Victorius. ἐκτελευτῆσαι G. Vit. Lips. Par. A. B. Ald. Rob. Turn. ἐκτετήσας Par. C. ἐκτελέσαι Ask. A. Potest aoristus in futurum mutatus esse propter Atticistarum praeceptum de quo dixi Opusc. I. p. 281. seq.

ὅταν: ὅτ' ἂν Μ. Vit.

σπεύδῃ τις αὐτός, χὠ θεὸς: σπεύση G. Post αὐτός interpunctum in G. Par. A. Nulla interpunctio in M. Vit. Lips. Ald. Rob. Post τις interpunxerunt Turn. et reliqui ante Brunckium. τις, αὐτῷ Par. L. Ask. Α. quod etiam nonnulli scholiastarum legisse videntur. χἡ θεὸς, ἤγουν ἡ Ἐριννύς adnotatum in Par. B. χώς θεὸς Lips.

κακῶν: κακὸν Lips.

πηγὴ: πηγὴν Colb. 1.

ἤνυσεν: ήνυσεν Victorius, et sic vel ήνυσεν Μ. ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn.

ἱερὸν: ἱερὸν G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Colb. 1. Ald. Rob. Turn. et ut videtur M. ἱρὸν Victorius.

δεσμώμασιν: Αὰ δεσμώμασιν supra adscriptum ἐν in Vit.

ἤλπισε: ἤλπισεν Μ. ἤλπιζε Ven. A. Ald. ἠλπιζεσχήσειν typographi errore Rob.

ῥέοντα, Βόσπορον, ῥόον θεοῦ·: Iungebantur haec, δέοντα Βόσπορον φόον θεοῦ. Interpungendum erat ἤλπισε σχήσειν ῥέοντα, Βόσπορον, τον θεοῦ, Hellespontum speraverat se cohibiturum ne flueret. Bosporum, fluentem dei. Vidit hoc etiam Wellauerus. Ceterum operae pretium est audire sagaciter admonentem de his versibus Valckenarium ad Herod. VII. 35.

μετερρύθμιζε: μετερύθμιζε Vit. Lips.

πέδαις: καὶ παῖδες Lips.

ἤνυσεν: ήνυσεν Victorius, et sic vel ήνυσεν Μ. ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn.

ὤν: ἐὼν Vit. Mosc.

θεῶν δὲ: θεῶν τε Par. A. Recte se habet δέ, sed aut commate post av interpungendum est, ut Vict., aut colo, ut Blomfieldius fecit.

πῶς τάδ᾽ οὐ νόσος φρενῶν εἶχε παῖδ᾽ ἐμόν: Pro νόσος M. anté recentioris manus correctionem νoος. Duae locutiones in unum confusae sunt, πῶς τάδ᾽ οὐκ ἦν νόσος φρενῶν; εἰ πῶς οὐκ εἶχε νόσος φρενῶν παῖδ᾽ ἐμών; Itaque non erat cur Abreschii coniectura, πρὸς τάδ', probaretur.

πόνος: πόνος M. G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. G. F. K. Rob. πόρος Ald. Turn. In Vit. v in p aut contra mulatum. ὃν πολλὰ πονήσας πλοῦτον συνέλεξα similesque aliae scholiastarum sunt explicationes.

ἀνθρώποις: ἀνθρώποισι Lips.

τοῦ φθάσαντος: γρ. τοῖς φθάσασιν Cantabr. 1.

ἁρπαγή: ἁρπαγῆ Vit.

ἀνδράσιν: ἀνδράσιν Vict. ex M. ἀνδράσι G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn. Ante ὁμιλῶν collocatum ἀνδράσιν in Cantabr. 1. Mardonium intelligit, Aleuadas, Pisistratidas, Onomacritum. V. Herod. VII. 5. 6.

μὲν: μὲν omittit. Lips.

ξὺν: ξὺν Μ. σὺν ceteri.

μέγαν: μέγα pro μέγαν Μ.

ἀνανδρίας: ἀνανδρία Lips. Ald.

ὄλβον: Proverbii originem aperiunt haec Pindari Ol. XII. 19. υἱὲ Φιλάνορος, ἦτοι καὶ τεά κεν, ἐνδομάχας ὑπ' ἀλέκτωρ, συγγόνῳ παρ' ἑστία ἀκλεὴς τιμὰ κατεφυλλορόησε ποδῶν. Eodem alludit Aeschylus Agam. v. 1642. Eum. v. 848. $53. Pro δ' όλβον Lips. δρῶον.

κλύων: κλύων πολλάκις κακῶν G.

ἐβούλευσεν: ἐβούλευσεν M. Rob. ἐβούλευσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.

ἐφ᾽ Ἑλλάδα: ἐφ' ἑλλάδος Lips.

τοιγάρ: τοὶ γάρ Μ. τὴν γάρ Par. G. σφίν singulari, ut videtur, numero dictum est. V. ad Soph. Oed. Col. v. 1490.

ἀείμνηστον: ἀείμνηστον M. G. Vit. Lips. Colb. 1. Rob. ἀεὶ, μνηστὸν Ald. αλείμνηστον Ven. B. Turn.

ἐξερήμωσεν πέσος: Iosephus Scaliger in libro de emend. temp. p. 590. ante versum 760. nonnulla excidisse putavit, hunc autem v. 762. post v. 766. collocandum existimavit, quo diceretur Medus rex Susa expugnasse. Repugnaverunt merito Stanleius, Abreschius, Vitringa et Waltherus, qui prolixe de his versibus disseruit in Animadversionibus historicis et criticis p. 10-65. εξεκείνωσεν M. Par. A. B. ἐξεκείνωσε Lips. Cantabr. 1. 2. Turn. ἐξεκένωσε G. Vit. Mosc. Ald. Rob. ἐξεκείνωσ᾽ Ven. Β. Tum πεσόν Μ. G. Par. B. Rob. Τurn. πεσσὸν Vit. Mosc. et altero & alteri supra imposito, Lips. γρ. καὶ κατὰ πεσσὸν ἤγουν δίκην ταυλίου πέσσῃ ex Par. B. Faehsius affert. πεσῶν Par. G. πεσὼν Ald. εἰσπεσὸν Ven. Β. Falluntur qui πεσὸν ad ἔργον referri posse putant, quae et constructio obscura et insolens locutio foret. Praeterea έκκεινάω non videtur ferri posse in tragoedia. Itaque εξεκένωσεν metri caussa in ἐξεκείνωσεν mutatum, illud autem interpretationem alius esse verbi, Aeschylumque scripsisse existimavi οἷον οὐδέπω τόδ᾽ ἄστυ Σούσων ἐξερήμωσεν πέσος, quanta nunquam hanc Susorum civitatem vacuefecit calamitas. Ει πέ-σος quidem ab Aeschylo positum esse illud ipsum vitiosum πεσσόν verisimile facit. Videtur enim ad πεσόν & adscriptum supra fuisse ut indicaretur scribendum esse πέσος.

ἐξ οὗ γε τιμὴν: ἐξ οὗ γε τιμὴν Ζεὺς Porsonus, et sic Ven. Β. ἐξ οὗτε τιμὴν ζεις M. G. Ald. Rob. Turn. ἐξ οὗ τιμήν τε ζεὺς Vit. Lips. Ven. A. Mosc. ἐξ οὗ τιμὴν ζεὺς Colb. 1.

ἓν᾽ ἄνδρ᾽ ἁπάσης: ἓν ἄνδρ᾽ ἁπάσης M. G. Par. Α. et ut videtur Ven. A. ἕν ἄνδρα πάσης Vit. Lips. Ven. B. Mosc. edd. ante Brunckium.

Ἀσίδος: ἀσίδος M. Ven. A. Οx. Par. C. Ald. Turn. ἀσίας Vit. ἀσιάδος ceteri.

μηλοτρόφου: γρ. μητρολόγου adscriptum in Lips.

ταγεῖν: παγεῖν Lips. Mosc.

εὐθυντήριον: ἐθυντήριον Lips. Mosc. Rob. et e correctione Vit. quum antea fuisset εὐθυντήριον, ut in reliquis libris.

Μῆδος γὰρ ἦν ὁ πρῶτος ἡγεμὼν στρατοῦ: Darium Medum si dicit Astyagen, quem sic vocatum esse ex Cedreno Stanleius, ex Theodoreto Havercampus ad Iosephi Ant. Iud. X. 11, 4. ostenderunt, cum Xenophonte consentiat necesse est, cuius fidem labefactavit Zeibichius in Misc. Lips. novis vol. VIII. p. 58. seqq. et vol. IX. p. 269. seqq. Nisi forte, quam Cyaxarem, Astyagis filium, Darium Medum Josephus dicat, ille potius Cyaxares, qui pater fuit Astyagis, hoc nomen habuit. Ita Aeschylus cum Herodoto conspirabit.

ἤνυσεν: ἔργον ήνυσεν, sie sine spiritu M. ἔργον ήνυσε G. Vit. Lips. et inde a Turnebo edd. ήνυσεν ἔργον Ven. A. Ox. Par. C. Colb. 1. Ald. Rob. Post hunc versum in libris subiicitur hic, φρένες γὰρ αὐτοῦ θυμὸν οἰακοστρόφουν. Quem cur post v. 776. collocaverim, ibi dicetur.

πᾶσιν: πᾶσαν Ven. A. Par. B. πάσην Par. H. Ceteri πᾶσιν, idemque adscriptum in Par. B.

ἐκτήσατο: ἤλασε πιο ἐκτήσατο, sed hoc supra scripto, Lips.

ἤλασεν: ἤλασεν Victorius. ήλασε Μ. et ceteri.

εὔφρων: Si explicatius sensum declarare velis, ita haec explicanda sunt, non enim oderat deus, quemadmodum non odisse prudentes pur est. Germanice similiter wie denn dicitur: gott hasste ihn nicht, wie er denn verständig war. Xenophon Cyrop. IV. 2, 29. Κροῖσος δὲ ὁ Λυδῶν βασιλεύς, ὡς θέρος ἦν, τάς τε γυναῖκας ἐν ταῖς ἁρμαμάξαις προανεπέμψατο τῆς νυκτός, ὡς ἂν ῥᾷον πορεύοιντο κατὰ τὸ ψύχος, καὶ αὐτὸς ἔχων τοὺς ἱππέας ἐπηκολούθει· Croesus hatte, wie es denn sommer war, die frauen bei nacht vorausgeschickt. ἔμφρων Cantabr. 1. Colb. 1.

Κύρου δὲ παῖς: κύρω G.

ἴθυνε: ἴθυνεν Μ. ex correctione et cum litura post l hitteram. ἴθινε Mosc. ήθυνε Par. Α. unde Brunckius ηύθυνε fecit. Et videtur ηὔθυνεν a pr. manu in M. scriptum fuisse.

Μάρδος: Libri omnes πέμπτος δὲ μάρδος ἦρξεν, nisi quod M. δ' ἐμάρδος habet, as ad ultimas duas litteras supra adscripto. Scholiastes ἡ γραφὴ ἡμάρτηται. τὸν γὰρ ἐπιθέμενον τῇ Καμβύσου ἀρχῇ μάγον ὄντα οὐδεὶς Μάρδον εἶπεν, οὔτε γένος, οὔτε ὄνομα. μήποτε οὖν γραπτέον, Μάρδις αἰσχύνη πάτρα. Brunckius, Schutzius, Porsonus aliique scripserunt πεμπτὸς δὲ Μέρδις ἦρξεν, ut l. Rutgersius Var. lect. III. 10. p. 231. voluerat. Blomfieldius Zuéodis de néuntos o§ev. Nulla videtur esse caussa, quin quem alii Smerdin vel Merdin vocarunt, Mardus ab Aeschylo dici potuerit.

πάτρᾳ: núton, ad ni supra adscripto .a. sic M. Adscriptum úroŋ in Par. B. núrous Vit. Lips. Mose. Ald. Rob. Turn. nargas G. náτons Ven. A. Par. B. Tárog edd. inde a Victorio.

Ἀρταφρένης: ἀρταφέρνης G. ἀρταφέρης Cantabr. 2. γρ. ἀρταξέρξης Colb. 2.

ἔκτεινεν: έκτανεν G.

ξὺν ἀνδράσιν: ξὺν ἀνδράσιν Μ. ξὺν ἀνδράσι G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. edd. ante Vict.

ἕκτος δὲ Μάραφις, ἑβδομός τ' Ἀρταφρένης: ágagis M. Vit. Ven. B. Turn. et adscriptum in Par. B. -oagris G. Lips. Cantabr. 1. Colb. 2. Par. B. F. H. uάoqis Ven. A. Ald. Rob. donos G. Ven. B. Par. C. F. I. L. quod recipiendum erat. B-douós 'Lips. Ald. Rob. Turn. ßdouos omissa particula M. Vit. Ven. A. Colb. 1. Par. B. Inter μαραφες et έβδομος in M. supra versum IB scriptum est. doraqtorns G. Lips. Cantabr. 2. Par. F. H. Vncis inclusit hunc versum Porsonus, ex Schützii sententia, qui putavit, quum septem principes Persarum ad Smerdin tollendum coniurasse notum esset, scholiastam quendam ad explicanda Aeschyli verba, olę róð zoos, adiecisse septem coniuratorum nomina, tribus senariis inclusa, e quibus tertius eo facilius in textum irrepere potuerit, quod numerus Extos ordini regum ab Aeschylo enumeratorum responderet. Aut hoc statuendum est, aut excidisse post v. 778. aliquot versus, quibus quinque reliquorum coniuratorum nomina continebantur. Atque hoc quidem Bentleium suspicatum esse Butlerus refert, eandemque sententiam Siebelis p. 131. seq. protulit, in eo tantum falsus, quod singulos coniuratorum per aliquod temporis spațium deinceps regnum tenuisse opinatus est, qua re splendidiorem fieri regum Persicorum seriem. Ut quinque coniuratorum nomina excidisse putarem et proinde ante v. 779. lacunae signa ponerem, maxime ea me moverunt quae sequuntur. Nam si deleto hoc versu, ἕκτος δὲ Μάραφις, ἕβδομος δ' Αρταφρένης, proximos versus cum commemoratione quinti regis coniungi volumus, non modo per aliam particulam quam per zaí adnecti debebant, sed etiam illa, úhov ť ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον κἀπεστράτευσα πολλὰ σὺν πολλῷ στρατῷ, aliter dicenda erant. Nam quis ex eo, quod Darius, quinto rege commemorato, ea se quam volebat sorte potitum dicit, intelligat eam sortem in regia dignitate potius quam in alia re positam fuisse? Itaque si apte et perspicue loqui vellet, certe eam se sortem, quam nunc teneret, se obtinuisse diceret. Quod si cum Artaphernis eiusque sociorum mentione haec coniungamus, non minus laborabit orationis concinnitas. Nam ne sic quidem intelligi potest sortem illam, qua se ex voto potitum dicit, occiso a coniuratis rege, imperium esse. Quae quum ita sint, non videtur dubitandum esse, quin pluribus de ista coniuratione exposuerit, ita ut indicaret uni ex coniuratis regnum obtingere debuisse. Ex iis quae interciderunt unum fortasse vocabulum superest, servatum a scholiasta Hermogenis apud Bastium ad Gregorium Cor. p. 241. et in Walzii Rhet. Graecis vol. V. p. 486. Verba, quibus explicatur quid sit vлóğvλor, haec sunt, κεῖται δὲ ἐπὶ τῶν λαμπρῶν μὲν ἔξωθεν καὶ ἐπιεικών, πουνηρῶν δὲ τὰ ἔνδον. Αισχύλος ἐν Πέρσαις· μέμνηται καὶ Διογενιανὸς ἐν τῇ λέξει τούτου καὶ Διονύσιος ἐν τῇ ἐκλογῇ τῶν ὀνομάτων, ὅτι Μένανδρος ἐν τῇ Περινθίᾳ φησί οὐδ᾽ αὐτός εἶμι σὺν θεοῖς ὑπόξυλος, οἷον κίβδηλος καὶ οὐ γνήσιος, οὐδὲ ἀληθής. ἀπὸ τῶν ξυλίνων καὶ περιηργυρωμένων σκευῶν. Nam Smerdin, quem coniurati illi obtruncarunt, υπόξυλον dici potuisse significavi in dissertatione, qua ostendi non videri Aeschylum Ιλίου πέρσιν scripsisse, p. 17.

κἀγὼ πάλου τ᾽ ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον: κἀγὼ πάλου τ' ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον G. Par. A. B. Colb. 1. et Lips. nisi quod πώλου τ' habet. δ' pro τ' M. Vit. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Ask. A. Par. H. ὁ δέ ἀντὶ τοῦ δὴ νῦν margo M. κἀγὼ δ᾽ ἔκυρσα πάλου (πάλλου Ald.) τοῦπερ ἤθελον Ven. A. Ald. κἀγὼ ἔκυρσα πά-λους τοῦπερ ἤθελον Rob. κἀγὼ δ᾽ ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον πάλου margo Par. B. et sic Turn.

κἀπεστράτευσα πολλὰ σὺν πολλῷ στρατῷ: πολλὰς συνπολῶ στρατῶ, addito a sec. manu accentu in συν et altero i in πολῶ, Μ. πολλὰ σὺν omittit Lips.

προσέβαλον: προσέβαλλον Lips. et supra addito altero 2 M.

νέος ὢν νέα φρονεῖ: νέος ἐὼν νέα φρονεῖ sic Μ. νέος ὢν νέα φρονεῖ (φρωνεῖ Ald.) G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. Mosc. Par. C. Colb. 1. Ald. Rob. ὢν νέος νέα φρονεῖ Turn. Recepi ingeniosam emendationem, quam Meinekius in hist. er. com. Graec. p. 202. proposuit, ἐντὸς ὢν ἐνεὰ φρονεῖ.

ἐπιστολάς: τὰς ἐμὰς ἐπιτολὰς Vit. τᾶς ἐμᾶς ἐπιστολᾶς G. τὰς ἐμᾶς ἐπιστολὰς Αld. τὰς ἐμὰς ἐπιστολάς, ut reliqui, Lips. sed ad singula haec verba supra scripto.

ἴστ᾽: εὖ γὰρ σαφῶς τόδ᾽ ἴσθ᾽ Ald. Rob. Turn. εὖ γὰρ σαφῶς τόδ᾽ ἔστε Lips. εὖ γὰρ τόδ᾽ ἴστε σαφῶς G. Cantabr. 1. 2. Colb. 2.

φανεῖμεν: φανεῖμεν perspicue M. Commendatum a Stephano receperunt editores inde a Cantero. φάνημεν G. Vit. Lips. Par. A. B. Ven. A. et ex corr. Cantabr. 2. et sic Ald. Rob. Turn. In Par. B. supra scriptum ἐφάνημεν, ἰωνικῶς. Hoc ἰωνικῶς adscriptum etiam in G. φανῆμεν Mosc. Par. C. φθάνημεν Cantabr. 1. et ante lituram Cantabr. 2. φανῶμεν Ven. Β.

ἔρξαντες: έρξαντε Lips.

NA: λαὸς Ald.

τί οὖν: τίουν Μ.

ποῖ: ποῦ G.

λόγων: λέγων Ven. A. Ald.

πράσσοιμεν ὡς: πράσοι ὡς Mosc.

στρατεύοισθ᾽: στρατεύησθ' Cantabr. 2.

τόπον: τόπον. γρ. στρατόν Par. B.

μήδ᾽ εἰ: μηδ᾽ ἣν Brunckius, ne ei cum coniunctivo construeretur. V. ad Soph. Ant. 706. Oed. R. 198.

ᾖ: # G. Vit. Lips. τὸ μὴ δικόν Vit.

πλεῖον: πλεῖστον Cantabr. 1.

ᾖ: ἢ pro # G. Vit. Lips.

αὐτὴ: αὕτη Vit. Mosc. Turn.