affert scholiastes Aristophanis ad Ran. 826. et inde Suidas in v. ἐριβρεμέτας.

Primam fabulae scenam imitatus est Lucianus initio dialogi cui Prometheo nomen fecit, eiusque dialogi in fine alios huius fabulae locos respexit.

Σκύθην ἐς οἶμον: Stephanus Byz. in v. Σκύθαι affert Σκύθην ἐς οἶμον, quorum verborum Eustathius quoque mentionem facit ad Homerum p. 775, 1. 1339, 8. et ad Dionysii v. 69.

ἄβροτον εἰς ἐρημίαν: Libri omnes cum editionibus et codice E. Suidae in v. ἐριβρεμέτας praebent ἄβατον εἰς ἐρημίαν, nisi quod M. Rob. ἄβατον τ εἰς ἐρημίαν habent. Sed ceteri codices Suidae ἄβροτον εἰς ἐρημίαν, quod Eduardus Maltby in Thesauro Morelliano adnotavit Porsonum ex Suida, Hesychio, Eustathio, scholiasta Homeri Villoisoniano et Favorino reddendum censuisse. Vide etiam Porsoniana Kiddii p. 208. Ex his testibus solus Suidas ex hoc loco Aeschyli sumpta esse haec verba ostendit. Hesychius ἄβροτον, ἀπάνθρωπον. Scholiastes Homeri ad Il. XIV. 78. et in Crameri Anecd. Paris. IV. p. 19, 11. καὶ Αἰσχύλος, ἄβροτον εἰς ἐρημίαν, δῆλον ἐν ᾗ φῶς οὐ γίνεται. Εustathius p. 968, 44. ἔστι δὲ ἀβρότη κατὰ μὲν τὸν κοινὸν ἐν ᾗ βροτὸς οὐ πρόεισιν· ὅθεν καὶ ἄβροτος φασὶν ἐρημία παρ' Αισχύλῳ. Non ergo ipse hoc legit in Prometheo: Favorinus ἔστι δὲ ἀβρότη κατὰ μὲν τὸν κοινὸν ἐν ᾗ βροτὸς οὐ πρόεισιν· Αἰσχύλος, ἄβροτον εἰς ἐρημίαν. Verum esse puto, quod dubitanter suspicabatur Buttmannus in Lexilogo I. p. 135. Aeschylo ἀβρότην νύκτα Homeri visam esse in qua homines non exirent. Vix enim quisquam ausus esset hoc significatu hoc vocabulum usurpare, nisi id Homerum fecisse ab ludi magistris fuisset acceptum. Similem errorem notabimus ad v. 64.

NA: Respicit haec Eustathius p. 29, 14. 312, 16. 829, 56. Hesychius in v. ἐπιστολαί, Thomas M. p. 121, 6.

μέλειν: μέλλειν G. Lips. aliique codices, idque ante rasuram erat in M.

ἐπιστολὰς: ἐπιστολὰς Μ. ἐπιτολὰς G. Lips. Aug. (sed hic corr.) et reliqui fere codices.

λεωργὸν: Afferunt τόνδε πρὸς πέτραις ὑψηλοκρήμνοις τὸν λεωργὸν ὀχμάσαι Suidas et Favorinus in v. λεωργός. Respiciunt Etym. Μ. p. 563, 10. Hesychius in v. λεωργόν. Huius vocabuli, de quo multa congessit Barkerus ad Etym. M. p. 1100. seqq. perineptas explicationes excogitarunt grammatici, quarum una haec est, ut λέως pro τελέως dictum fuerit. Quid mihi videretur significavi ad Soph. Antig. 1261.

ἀδαμαντίνων δεσμῶν ἐν ἀρρήκτοις πέδαις: Mirifice variant libri, fere ἀδαμαντίνοις πέδῃσιν ἀρρήκτοις πέτραις vel similia exhibentes. Illud est in G. nisi quod erasum πέτραις et λέγω superscriptum. ἀδαμαντίναις (ἀδαμαντίνοις Lips.) πέδαισιν ἐν ἀρρηκτοις πέτραις Lips. Aug. αδαμαντίναις πέδησιν ἐν ἀρρήκτοις πέτραις Μ. Recte vero Canterus reposuit scripturam scholiastae Aristophanis ad Ran. 826. et Suidae in v. ἐπιβρεμέτας.

NA: Respexerunt Eustathius p. 748, 46. 1597, 62. Tzetzes ad Hesiodi O. et D. 60.

ὤπασεν: ώπασε G. Lips.

τοιᾶςδέ τοι: τοις δέ τοι G.

Κράτος Βία τε: Κράτος et Βία, Stygis et Pallantis proles, ex Hesiodi Theog. 385. seqq. sumpta. Ex Aeschylo sumpsit Callimachus, in cuius h. Iov. 67. Jovi ministri assident.

σφῷν: σφωϊν M. Lips. σφῶν G. σφῶν Brunckius.

κοὐδὲν ἐμποδὼν ἔτι: Libri κοὐδὲν ἐμποδὼν (ἐμποδῶν Μ.) ἔτι, praeter G. in quo est κοὐδὲν ἐμποδὼν μάτην ἔτι, et Paris. C. in quo κοὐδὲν ἐμποδὼν μάτην, superscripto ἔτι. Pro ἔτι, si Fachsium p. 68. recte interpretor, in Paris. B. est ἐνί. In scholiastarum interpretationibus nullum voculae ἔτι vestigium, quorum qui scripsit ἐμπόδιον ἐν τούτῳ, ἐν τῷ πληρωθῆναι, videtur ἐνί legisse. Rectius in M. καὶ οὐδὲν ἐμποδὼν ἐστι τοῦ γενέσθαι, et in Lips. καὶ ἐμπόδιον τοῦ πληρωθῆναι. Hinc nescio an scripserit Aeschylus κοὐδὲν ἐμποδὼν ἄνῃ. Sic etiam v. 72. in codice uno Vindobonensium ἔτι pro ἄγαν positum est.

πρὸς δυςχειμέρῳ: πρὸς τῆι δυσχειμέρωι Μ. πρὸς τῇ δυσχειμέρῳ Rob.

NA: Hic versus omissus in Lips. in Aug. autem ab recentiore manu in margine additus. Eo in codice est μή pro μοι, ει τόλμης, superscripto α.

σχεθεῖν: Libri σχέθειν. Elmsleius σχεθεῖν.

ἐξωριάζειν: Libri ἐξωριάζειν, quod verbum alibi non inventum Porsono auctore quidam cum εὐωριάζειν commutarunt. Photius εὐωριάζειν, ἀφροντιστεῖν, κατὰ ἀντίφρασιν· ὥρα γὰρ ἡ φροντίς. Hesychius εὐωριάζειν, ὀλιγωρεῖν, μὴ ἔχειν φροντίδα, παρακούειν. Idem εὔωρος γάμος· Σοφοκλῆς Ἔριδι· ὥριος ἢ ὀλίγωρος. οὕτω γὰρ λέγουσι κατ' ἀντίφρασιν, ὡς ὁ αὐτὸς ἐν Σκυρίαις χρῆται τῷ εὐωριάζειν. Valde probabilis sane coniectura, sed tamen ut non vincat falsum esse ἐξωριάζειν, quod doctiores Aeschyli scholiastarum ita interpretantur, ἔξω ὥρας καὶ φροντίδος ποιεῖσθαι, ἔξω ὥρας τιθέναι καὶ ἀφροντιστεῖν, ἔξω φροντίδος ποιεῖν, ἀπορρίπτειν.

αἰπυμῆτα: αἰπομήτα G. Mira vis est huius allocutionis, quae paucissimis, sed aptissimis verbis simul et iustam esse Promethei caussam honorifica compellatione declarat et lenissima cum reprehensione laudat animi magnitudinem.

ἄκοντά σ' ἄκων: ἄκοντ᾽ ἄκων σε G. aliique nonnulli codices et Rob. Sed in G. prima manus iustum ordinem restituit.

χαλκεύμασιν: Libri χαλκεύμασι.

προςπασσαλεύσω: προσπαταλεύσω G. προσπασαλεύσω Lips.

πάγῳ: τόπωι pro πάγῳ M. Rob.

βροτῶν: G. et multi alii codices θεῶν. Quod etsi habet quo defendi possit, tamen τῷδ᾽ ἀπανθρώπῳ πάγῳ ostendit verum esse βροτῶν, quod M. Lips. Aug. habent.

μορφὴν βροτῶν: μορφὴν βρωτῶν Αld. βροτῶν μορφὴν Rob. Eximia arte cumulavit poeta infinitam mali magnitudinem. Ferreis vinculis ad saxa affixus vacuo hominibus in loco, neminis cuiusquam alloquio aut adspectu fruens, interdiu solis flamma tostus, noctu ex pruinis tremens, ab die levamen nocturni mali, diurni ab nocte expetens, semper dolore doloris alius vicario cruciatus, nullum habiturus liberatorem, eodem immobilis statu, somni expers, numquam fessa stando flexurus genua haeret in rupibus ille qui genus humanum affecit beneficiis.

σταθευτὸς: Memorant schol. Wassenbergh. ad Il. I. 47. ubi male scriptum est ηλίου φοιβοῦ φλογί, Eustathius p. 38, 3. 40, 36. 1266, 46. 1446, 32. Thomas M. p. 333, 29. Hesychius σταθευτός, πεφλογισμένος ἠρέμα.

φοίβῃ: φοιβή M. a pr. manu.

χροιᾶς: χροιᾶς δ' Lips. Aug.

ποικιλείμων: ποικοιλείμων G. Tangitur ποικιλείμων ab Eustathio p. 814, 23.

ἀεὶ: αἰεὶ G.

λωφήσων: Thomas M. p. 226, 12. λοφήσων G. Rob.

ἐπηύρω: ἐπηύρω Μ. ἀπηύρω G. Lips. Aug. Eustathius p. 675, 49. schol. ad II. VII. 190. in Crameri Anecd. Paris. III. p. 226, 31. Defendit ἀπηύρω Abreschius in Misc. Obs. VIII. p. 341. Elmsleius veram scripturam ἐπηύρου esse putabat, quod altera forma Attici non videantur usi esse. Aeschylum tamen ego hoc loco credam ἐπηύρω scripsisse, ne quater vocabula in ου terminarentur.

NA: Cram. Anecd. Paris. IV. p. 14, 4.

φθέγξει: Libri φθέγξηι.

κατοικτίζεις: κατοικτίζῃ G. κατοικτίζη Μ. κατοικτίζεις Lips. Aug.

σύμφημ': σύμφημι Lips. plene, ut si ἀνηκουστεῖν sequeretur. Ceteri libri σύμφημ.

ἀεί γε δὴ: αἰεί τε δὴ νηλής Μ. cum aliis. αἰεί τοι νηλὴς G. αἰεί τοι δὴ νηλὴς Lips. Aug. αἰεί τι δὴ νηλής alii. αἰεί τει δὴ νηλὴς Rob. γε praebuit Vind. 3. Porsono aliisque merito probatum.

τόνδε: τῷδε M. a pr. manu,

NA: Stobaeus LVIII. 6. Clemens Alex. Strom. V. p. 234. (399.) Theodoretus c. Graec. IV. p. 531. C. Georgides in Boissonadii Anecd. I. p. 85. apud quem τὰ pro τὸ legitur.

χειρωναξία: χειρῶν ἀξία Lips. χειροναξία G. Phrynichus in Bekkeri Anecd. p. 72, 14. χειρωναξία· πολὺ μὲν τὸ χειρῶναξ, τὸ δ᾽ ἔργον οὐχ οὕτως, κἂν Αισχύλος δόκιμον ποιῇ τὴν φωνήν.

ἔμπας: ἔμπης G.

ὤφελεν: ὤφειλε G. Lips. Aug. ὤφελεν Μ.

ἐπαχθῆ: Libri ἐπαχθές, quod quocumque modo explicetur, ineptam et ne recte quidem enuntiatam sententiam praebet, quia perfecto opus erat. Stanlei emendationem ἐπαχθῆ meo monitu recepit Blomfieldius. Coniecit hoc etiam Briggsius ad Theocr. I. 101.

θεοῖσι: θεοῖς Lips. Aug.

ἔγνωκα τοῖςδε: Interpungebatur ἔγνωκα, τοῖςδε κοὐδὲν ἀντειπεῖν ἔχω. Frustra haec alii defendere, alii corrigere conati sunt: de qua re accurate disputavit Mauricius Hauptius in Obs. crit. p. 57. Recte Bothius ἔγνωκα τοῖςδε coniunxit.

ἐπείξει δεσμὰ τῷδε: ἐπείξηι τῶνδε (τῷδε G.) δεσμὰ Μ. G. et alii libri. ἐπείξῃ δεσμὰ τῷδε Lips. Aug. aliique. Haec melior verborum collocatio.

ἐλινύοντα: ἐλινύοντα M. G. ἐλιννύοντα Lips. Aug.

ψάλια: ψάλια M. Lips. Aug. ψέλια G.

νιν: Scholiastae νιν interpretantur et αὐτά et αὐτόν. Prior interpretatio vera videtur.

πόρον: "πόρον Synes. Epist. 147. p. 288. A. sed πόρους Aristoph. Eq. 756. et schol. Marcellin. in Vit. Thuc. p. 2. 1. 9. Dionys. Halicarn, A. R. VII. 36. p. 1390. ed. Reisk." Haec adnotavit R. Porsonus, persuasitque Blomfieldio aliisque. Apud Aeschylum πόρον M. Lips. Aug. et plerique libri. τρόπων G. τρόπον Cant. 1. γρ. τρόπον Arund. πόρους nullus. Prudenter Scholefieldius vix satis vel caussae esse vel auctoritatis habere scholiastam Aristophanis et Marcellinum censuit, ut πόρους probaretur. Operae pretium est videre, quam leviter de testibus istis sit iudicatum. Solus scholiastes Aristophanis versum Aeschyli affert, habetque πόρους. At hic quam facili errore pluralem ponere potuerit, verba Aristophanis ostendunt, ποικίλος γὰρ ἀνὴρ κἀκ τῶν ἀμηχάνων πόρους εὐμηχάνους πορίζων. Aristophanem autem quo argumento, si Aeschyli versum in mente habuit, πόρους legisse iudicavit Porsonus, quum ille per metrum non potuerit πόρον ponere? Quid autem Marcelinus? De Thracibus et Dolopibus, καταφεύγουσιν ἐπὶ τὰ χρηστήρια, εἰδότες ὅτι μόνος ὁ θεὸς ἐξ ἀμηχάνων εὑρίσκει πόρους. θεῶν γὰρ ἰσχὺς καὶ κατ' Αισχύλον ὑπερτέρα. Vt hic Aeschyli versum respexerit, quid impedit credere eum memoriae errore πόρους scripsisse? Denique quid Dionysius ? δεινὸς ἀνὴρ τά τ' ἄλλα καὶ πόρους εὑρεῖν ἐν ἀπόροις. Non magis profecto hic de Aeschylo cogitavit quam multi ali qui similia saepe dixerunt: quorum satis magnum numerum congessit Blomfieldins. Huic quidem etiam in eo assentiri nequeo, quod in Callistrati Imag. I. p. 145, 24. πόρους scribi voluit, ubi rectissime legi ἀσθματος ἔνδειξιν, ἐγειρομένην οἴκοθεν ἐκ τῶν ἀμηχάνων πόρων apparet ex cap. 9. p. 157, 6. Nec defendendo apud Aeschylum plurali prodest quod pluralem in simili sententia posuit, δεινοὶ πλέκειν τοι μηχανὰς Αιγύπτιοι (fr. 351): nam id quivis fecisset. Nec respexit Aeschyli versum Plato, quum in Symposio p. 203. D. de Amore scripsit θηρευτής δεινός, ἀεί τινας πλέκων μηχανὰς καὶ πόριμος. Nec mirandum quod apud Alciphronem L. S. p. 30. nemo correxerit πόρους ἐξ ἀπόρων. Nam mirandum potius esset, si id fecisset quisquam. Etenim ibi homo, qui sua omnia ἄπορα esse dixit, uxori scribit invitatum se a piratis ad ineundam societatem esse: οὗτοί με κοινωνὸν ἐθέλουσι λαβεῖν τοῦ τολμήματος, πόρους ἐκ πόρων εὐμεγέθεις ὑπισχνούμενοι. Neque ulla caussa erat cur mallet in Aristarchi versibus apud Stobaeum LXII. 9. πόρους scribi, οὗτος γὰρ ὁ θεὸς καὶ τὸν ἀσθενῆ σθένειν τίθησι καὶ τὸν ἄπορον εὑρίσκειν πόρον. Denique si putavit Vrsinum ad Virgilii Eel. V. 1. πόρους in Aeschyli versu ex MSS. posuisse, quid prohibet credere versum ex scholiasta Aristophanis ab Vrsino esse adscriptum?

ἄραρεν: ἄφησεν legitur apud Ioannem Diaconum ad Hesiodi Scutum ν. 271.

δυςεκλύτως: δυσεκβλήτως G. δυσεκλείτως ante correctionem Lips. δυσκωλύτως legitur in scholiis Baroccianis ad Soph. Εl. 147. δυςεκχύτως in Crameri Anecd. Par. IV. p. 262, 24.

μάθῃ: μάθοι Lips. Aug.

NA: Schol. Aristoph. Ran. 826. Suidas in v. ἐπιβρεμέτας. Sumpsit haee Aeschylus ex Hesiodi Theog. 521. δῆσε δ᾽ ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθέα ποικιλόβουλον δεσμοῖς ἀργαλέοισι, μέσον διὰ κίον ἐλάσσας. Quae sic videtur interpretatus esse, ut cuneum per medium Prometheum putaverit adactum esse. Idque iteravit in Soluto Prometheo, ut ex his a Cicerone in Latinum sermonem translatis versibus cognoscitur, hos ille cuneos fabrica crudeli inserens perrupit artus, qua miser sollertia transverberatus castrum hoc Furiarum incolo. At Hesiodus verba sua ita intelligi voluit, τὰ δεσμὰ διὰ μέσον κίονα ἐλάσσας, in media columna, ad quam alligatus fuerit Prometheus, affixas esse manicas. Sanguinis ex vulnere profluentis quod mentio non facta sit, Schützius hanc fuisse caussam putabat, quod secundum Homerum Il. V. 340. ἰχώρ diis pro sanguine esset. Mihi hic nihil caussae fuisse videtur, ut de sanguine aliquid adderetur. Nec tamen idcirco contenderim non esse sanguinem oculis spectatorum ostensum. Certe eius mentio facta est in Soluto Prometheo, ubi Prometheus dicebat pinnala cauda nostrum adulans sanguinem.

αἰαῖ: αι αι M. G. Lips. αῖ αῖ Aug. et edd. vett.

σῶν ὑπὲρ στένω: Libri ὑπερστένω, nisi quod Paris. Ε. ὑπὲρ στέρνω habet. Bothius ὑπὲρ στένω, quod congruit cum sequentibus.

σὺ δ᾽ αὖ: σὺ δ' οὖν Rob. et pauci libri.

τῶν Διός τ' ἐχθρῶν: τὸν διός τ' ἐχθρὸν Lips. Aug.

ὕπερ: ἅπερ Μ. G. ὑπερστένεις, omisso στένεις in principio sequentis versus, Lips. Aug.

NA: Thomas M. p. 235, 6.

οἰκτιεῖς: οἰκτιῆς G.

NA: σκόπει in fine versus addunt Lips. Aug. non G. Scilicet in M. in margine adscriptum λείπει σκόπει.

NA: Signum interrogandi, quod repertum a se scribit Stephanus, habet in fine versus G. et ut videtur M. Recte fortasse.

τῶνδε: τόνδε Μ. a pr. manu.

μασχαλιστῆρας: πλευρὰς μασχαλίστρας G. Meminit ex hoc loco μασχαλιστῆρας Thomas M. p. 236, 11. Describit μασχαλιστῆρας Pollux I. 147.

ἐγκέλευ' ἄγαν: ἐγκέλευ' ἔτι, et in margine γρ. ἄγαν, Vind. 3.

γε πρός: δε pro γε G. et alii. σε Rob. et libri nonnulli. γέ σε Ven. 2. πρός omittunt Lips. Aug.

κίρκωσον: κίρκωσον Μ. qui in margine ἀντὶ τοῦ κρίκωσον habet. κρίκωσον G. Lips. Aug. et plerique libri.

πόνῳ: χρόνῳ pro πόνῳ Rob. et pauci codices.

θεῖνε: θεῖνε Lips. Aug.

διατόρους: Διάτορος fere active dicitur. Scholiastes τὰς διατειρούσας καὶ τιτρωσκούσας, ἢ διατετορευμένας. Prior interpretatio aperte inepta est. Dicuntur compedes perforatae, non quod annulorum instar crura amplectantur, sed quod foramina habent, per quae clavi adacti eas saxis affigant.

πέδας: πόδας Lips. Aug. Rob.

NA: Eustathius p. 1629, 11. 1827, 46.

οὑπιτιμητής γε: οϋπιτιμήσγε, ab alia manu ultimis syllabis in τήςγε mutatis, M. οϋπιτιμητής δε G.

γηρύεται: γαρύεται G. et pauci alii codices.

NA: Eumathius p. 225. apud quem μαλακίζου et αὐθαδείαν legitur.

ὀργῆς τε: ὀργήν τε G.

τραχύτητα: βαρύτητα G. θρασύτητα Eumathius, Lips. Aug. et alii codices.

μὴ 'πίπλησσέ μοι: μὴ πίπλασσέ μοι, ad α superscripto η, Lips.

κώλοισιν: κώλοισι, ad ω superscripto ο, Lips.

ἐφημέροισι: ἐφημερίοισι G.

προςτίθει: Dubitabat Blomfieldius an προςτίθη scribendum esset, quod in Etym. M. p. 478, 10. doceatur tertias imperfecti personas fieri secundas imperativi, τίθη, πίμπλη,

ἀπαντλῆσαι: ἀπαντλῆσαι M. G. Lips. Aug. ἀπαλλάξαι pauci codices.

δεῖ: δεῖν G.

αὐτὸν γάρ σε δεῖ Προμηθέως: Affert αὐτόν σε δεῖ προμηθέως Eustathius p. 1497, 42. Scholiastes Pindari ad Pyth. V. 35. διὸ καὶ τοὔνομα ἀπὸ τοῦ προμαθεῖν ἔσχε. καὶ Σοφοκλῆς δὲ ἐν τῷ Προμηθεῖ “τοῦ Προμηθέως”, θέλων λέγειν τῆς φρονήσεως ἀντέχεσθαι καὶ μὴ τῆς μεταμελείας. Quae verba Boeckhius in libro quem de tragicis Graecis scripsit p. 121. recte videtur ad hunc Aeschyli versum rettulisse, negans ab Sophocle scriptum esse Prometheum. Alioqui non legeremus quae de Aeschyli Prometheo praefati sunt antiqui interpretes, κεῖται ἡ μυθοποιΐα ἐν παρεκβάσει παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Κόλχοις, παρὰ δ᾽ Ευριπίδῃ ὅλως οὐ κεῖται. Falluntur ergo, qui, ut Valckerus in Mythologia Iapetidarum p. 19. Prometheum ab Sophocle scriptum credunt. Vt apud Aeschylum, ita etiam apud Pindarum Ol. VII. 80. Προμαθέος αιδώς dictum esse ostendit Pyth. V. 35. Ἐπιμαθέος θυγατήρ Πρόφασις.

ἐκκυλισθήσει: Libri ἐκκυλισθήσῃ.

τέχνης: τέχνης M. G. Lips. Aug. et plurimi codices. γρ. τύχης supra adscriptum in Lips. τύχης Rob. et libri nonnulli. In M. ad τέχνης adscriptum τῶν δεσμῶν.

δῖος: ὦ διός M. G. Lips. Aug. Rob. ὦ δῖος Victorius.

ταχύπτεροι: ταχύτεροι G.

NA: Respexisse videtur Pollux VI. 201. V. Petiti Misc. Obs. II. 18.

παμμῆτόρ: παμμήτωρ Μ.

κύκλον ἡλίου: ἡλίου κύκλον G.

ἴδεσθέ μ', οἷα: ίδεσθ᾽ οἷα Lips. Aug.

δέρκεσθε, οἵαις αἰκίαισιν: δέρ χθηθ' οἵαις αικίαισι M. erasis post δέρ aliquot litteris. δέρχθηθ' οἵαις ἀνίαισιν (ἀνίαισι Aug. Rob.) G. Lips. Aug. Rob. Ad οἵαις in Lips. supra adscriptum γρ. αναῖς. Plerique libri αἰκίαισι habere videntur, ut Ald. Turn. Blomfieldius secundum Elmsleii praeceptum ad Med. 608. nota X. αἰκείαισιν scripsit. Eximia arte Aeschylus fecit Prometheum, tandem, postquam solus est neque audiri potest a feroci irrisore, quo praesente contemptim tacuerat, rumpere silentium, initio quidem adhuc constricto magnitudine mali pectore aegre et tardioribus numeris caelum terramque testes iniuriae appellare, mox autem libero impetu indignationem citatis anapaestis effundere, paullo post vero dignitatis suae memorem quieto tranquilloque animo sese conscientia recte factorum consolari.

μυριετῆ: μυριέτη Lips. Scholiastes πολυετῆ· ἐν γὰρ τῷ πυρφόρω τρεῖς μυριάδας φησὶ δεδέσθαι αὐτόν. Hyginus Poet. astr. II. 15. Prometheum autem in monte Scythiae nomine Caucaso ferrea catena vinxit: quem alligatum ad triginta milia annorum Aeschylus tragoediarum scriptor ait. Id si Aeschylus τριςμύρια ἔτη dixit, videri potest usitata formula nihil nisi ingentem numerum significasse. Ideo tamen hic μυριετῆ χρόνον non eam vim quam πολυετῆ, sed paullo maiorem habet, numero annis addito quasi vivam imaginem immensi spatii animo offerens.

ἀθλεύσω: ἀθλεύσω G. Rob. et alii libri.

αἰαῖ: φεῦ φεῦ M. G. et aliquot alii codices. αι αι Lips. Aug. atque alii. αἳ αἳ Rob. Qui cum Porsono φεῦ φεῦ praetulerunt, videntur id hiatus vitandi caussa fecisse. At is in interiectionibus legitimus est. Aptius hic videtur αἰαῖ, solentque id glossatores φεῦ φεῦ interpretari.

πῇ: πῆι M. G. Lips. Aug. multique alii codices et Rob. πῆ Ald. πῇ a recte editum inde a Turnebo.

τέρματα: τέρματα M. Ita recte Turnebus. Fuerunt qui hoc corrigendo orationem enervarent. τέρμα G. Lips. Aug. Rob. et reliqui ut videtur libri. In edd. vett. coli signo vel puncto post στενάχω distinguitur, non posito signo interrogandi post ἐπιτεῖλαι, quod placuit fere recentioribus. At multo gravior hic obliqua oratio est. Sic etiam v. 183. ss.

σκεθρῶς: σκοθρῶς M. a pr. manu. τορῶς nonnulli codices.

τὰ μέλλοντ', οὐδέ μοι: τὰ μέλλοντα οὐδ᾽ ἐμοὶ G.

πῆμ' οὐδὲν: πῆμα οὐδὲν G.

γιγνώσκονθ᾽: γιγνώσκονθ' Μ. Reliqui γινώσκονθ'.

NA: Moschopulus in Agapetum apud Fabricium Bibl. Gr. vol. XII. p. 306. sive ed. Harl. vol. VIII. p. 41. Theodorus Hyrtacenus Epist. S. et 43.

ἀδήριτον: ἀδήρητον Lips. Aug.

πορὼν: πορῶν M. Lips. πορών G. Aug.

ἐνέζευγμαι: ἐνέζευγμαι M. G. aliique codices. ἐζευγμαι Aug. Lips. et plerique codices. ὑπέζευγμαι edd. vett.

NA: Hesychius in v. ναρθηκοπλήρωτες. Schol. Ambrosianus ad Od. v. 490.

πηγὴν: πηγήν scriptum est apud Hesychium. παγήν, superscripto η, Lips.

πάσης: πάσης M. G. Lips. Aug. et plerique codices. πᾶσι nonnulli codices et Ald. Rob.

πέφηνε: πέφηνε M, G. Lips. Aug. et ceteri ut videtur codices. πέφυκε editiones veteres.

τοιάςδε: τοιᾶς δε G. Ceteri τοιάσδε. Quod Stanleius coniecerat non satis perspecto usu Graecorum, τοιώνδε, quattuor codices Vindobonenses habere dicit Schützius, testis valde suspectus.

πασσαλευτὸς ὤν: πασσαλευτός, omisso ὤν, G. Lips. Aug. et plerique codices. πασσαλευμένος Μ. et alii codices, πασσαλευόμενος Cantabr. 2. δεσμοῖσι πεπασσαλευμένος Rob. πασσαλευτὸς ὢν receptum inde a Turnebo.

NA: In Lips. ἔα. ἔα. ἔα. ἔα. τίς ἀχώ. τίς ὀδμά. ab alia, ut videtur, manu in fine praecedentis versus post πασσαλευτός addita sunt, omissis προσέπτα μ' ἀφεγγὴς θεόσυτος. Eadem omissa in Aug. in quo priora sic scripta sunt, ἔα. ἔα. ἔα. τίς ἀχώ. τίς ὀδμά. Recte scholiastae ἐκπλήξεως ἐπιρρήματα. ἐπιρρήματα ἐκπληκτικά. Quorum ἔα ἔα rei subitae mirationem, ἔα ἔα quid secuturum sit exspectationem significat. Vehementer commoveri Prometheum, ubi illa in solitudine aliquem ad se accedere sentit, per se patet. Itaque hic unicus est in hac tragoedia locus, in quo Prometheum pauca videmus liberioribus numeris exclamare. In ceteris quae loquitur omnibus summam servat gravitatem, aut iambis, aut, quum indignatione corripitur, anapaestis utens,

NA: Quis credat quaesitum esse quid oluerint Oceanides? Ambrosiam spirare putabat Schützius, odorem qualis esset deorum marinorum Jacobsius in Museo Attico vol. III. p. 403. Neutrum qualis sit intelligas. Ambrosium enim ipsum nomen non mortalium, sed deorum esse indicat: hic vero qui est? Non magis dicas quid dii marini redoleant, nisi valde diversum ab eo quod νέποδες καλῆς ἁλοσύδνης apud Homerum. Satis est meminisse, qui vitam sub dio agant, sensibus uti acrioribus, eoque facile vel levi aurae motu adventum alicuius percipere naribus.

θεόσυτος: θεόσυτος M. G. et reliqui, ut videtur, libri praeter Arundelanium, ex quo θεόσυτος Stanleius restituit.

κεκραμένη: κεκραμμένη ante rasuram M.

ἐπὶ πάγον: Constat hic versus ex dochmio et Cretico. ἐπίπαγον Lips.

ἐμῶν θεωρός: ἡμῶν θεωρός, cum rasura ante ός, Μ.

θεόν: θεὸν superscripto ὢν Lips. θεῶν Aug.

εἰςοιχνεῦσιν: εἰσοιχνεῦσιν Μ. εἰσοιχνεῦσι alii. εἰσιχνεῦσιν Lips. Aug. εἰσιχνεῦσι G. et alii. Eustathius p. 1483, 39. ὅσοι τὴν Διὸς αὐλὴν οἰχνεῦσι.

βροτῶν: τῶν βροτῶν codices nonnulli et Ald. Rob. τὸν solum G.

φεῦ φεῦ: αἳ αἳ Vind. 2. 4. Ask. A. φεῦ φεῦ ceteri libri, quod hic, ubi stupet potius quam dolet Prometheus, recte se habet.

κινάθισμα: κινάθισμα memorat Hesychius.

ἐλαφραῖς: ἐλαφρᾶς Μ.

φοβηθῇς: φοβηθεὶς, gravi accentu per circumflexum tramisso, Lips. φοβηθείς Aug.

ἥδε: Libri ἥδε. Scribendum ὧδε. Scholiastes ex antiquis et probis auctoribus ὁ ρυθμὸς Ἀνακρεόντειός ἐστι κεκλασμένος πρὸς τὸ θρηνητικόν. ἐπεδήμησε γὰρ τῇ Αττικῇ Κριτίου ἐρῶν, καὶ ἠρέσθη (libri ἠράσθη) λίαν τοῖς μέλεσι τοῦ τραγικοῦ. ἐχρῶντο δὲ αὐτοῖς οὐκ ἐν παντὶ τόπῳ, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς θρηνητικοῖς, ὡς καὶ Σοφοκλῆς Τυροῖ. ἔστι δὲ ταῦτα ὅμοια τῷ οὐδ᾽ αὖ μ' ἐάσεις μεθύοντ᾽ οἴκαδ᾽ ἀπελθεῖν. Dixi de hoc metro in Elem. doctr. metr. p. 492. et ad Sophoclis Antig. 833.

ἁμίλλαις: ἁμίλαις Lips.

προςέβα: προσέβα, superscripto η, Lips.

μόγις: μόλις G. (sed hic ι a minio in γ mutato) et Ven. 3. Rob.

ἄντρων μυχόν: ἄντρων μυχῶν Lips. Aug. Omiserunt Turnebus ἄντρων, Canterus μυχόν.

μου: με pro μου Lips. Aug.

θεμερῶπιν: θεμερῶπιν Μ. a pr. manu et Victorius. θερμερώπιν Μ. a sec. manu et G. Aug. cum plerisque libris et Εtym. Μ. p. 447, 12. θερμερώπην Lips. θερμωπὴν Ask. C. θερμῶπιν Colb. 1. θεμεῤῥῶπιν Turn. V. Bentl. in epist. ad Millium p. 66. (516. ed. Lips.) Hesychius θεμερῶπις, ἐρασμία αἰσχύνη. Sic recte emendarunt. Idem θεμερή, βεβαία, σεμνή, εὐσταθής. θεμερόν, σεμνόν, ἀφ' οὗ καὶ τὸ σεμνύνεσθαι θεμερύνεσθαι, quod verbum Pollux VI. 185. comicum esse dicit. Pro radice horum vocabulorum sumendum est θεμός, quod significaverit positionem, h. e. motus in quietem mutationem: unde θεμῶσαι Ιl. IX. 486. 542. Hinc θεμερός sedatus, modestus, lenis, mitis est. Empedocles emendatus a Bentleio Δῆρις θ' αἱματόεσσα καὶ Αρμονίη θεμερώπις. Id ad mites maturitate fructus translatum in epigrammate quod in Brunckii Anal. vol. III. p. 189. est CXC. et in Appendice Anthol. Palat. 239. Αττει θ᾽ ὑψίστῳ καὶ συνιέντι τὸ πᾶν, τῷ πᾶσιν καιροῖς θεμερώτερα πάντα φύοντι. Welckero in Trilogia p. 25. omnium interpretum soli, credo, in mentem venit Oceanides maxima corporis parte nudas, ut in picturis, in orchestram esse demissas.

αἰαῖ, αἰαῖ: αι ter M. bis Lips. Aug. οι bis G. αι quater codex Par. B. et sic post Heathium editores.

εἱλισσομένου: τ' εἰλισσομένου M. G. Lips. Aug. θ' είλισσομένου inde a Turnebo editores.

ἀκοιμήτῳ: ἀκοιμήτωρ' ρεύματι Lips.

ἐςίδεσθ': ἐσίδεσθ' non ἐσίδεσθέ με neque εἰσίδεσθέ μ', M. atque ita Turn. ἐσίδεσθέ με G. et alii codices. ἐσίδεσθέ μου Lips. Aug. ἐσίδεσθέ με plerique.

προςπορπατὸς: πρὸς πατρὸς, adscripto a manu tertia, quae saeculi XV. esse videtur, προσπορπατὸς, Μ. πρὸς πα τος, post α eraso ρ, ut videtur, et superscripto ab alia manu πορ, G. πρὸς πορ πατός, superscripto πορ, προςπαρτός, Lips.

σκοπέλοις: σκοπέλων Aug. et superscripto οις Lips.

ἐν ἄκροις: ἐν ἄκραις G.

λεύσσω: λεύσω G.

ὁμίχλη: ὁμίκλα Arund. Ven. 2. Ceteri libri ὁμίχλη.

εἰςιδούσα: ἰσίδουσα, cum hoc accentu, litteris autem αι paene evanidis, M. εἰσιδούσῃ G. Hoc et εἰσιδοῦσι legi observat scholiastes. Atque aliquot codices εἰσιδοῦσι vel εἰσιδοῦσιν. εἰσιδοῦσα Lips. Aug. εἰσιδοῦσαι, superscripto a, Par. N. εἰσιδοῦσαι Turnebus. Dubitari potest an εἰσιδοῦσαν scripserit Aeschylus, ut in Choeph. 405. ἐπάλλεται δ' αὖτέ μοι φίλον κέαρ τόνδε κλύουσαν οἶκτον.

πέτραις: πέτραι Lips. Aug. πέτραις aliquot codices et Aldina, quod fortasse praeferendum est.

ταῖςδ᾽ ἀδαμαντοδέτοισι: ταῖς ἀδαμαντοδέτοις M. Lips. Aug. et ceteri libri plerique. ταῖς ἀκαμαντοδέτοις G. In M. priori syllabae in ἀδαμαντοδέτοις supra adscriptum a pr. manu δ' α.. Turnebus ἀδαμαντοδέτοισι, Victorius ταῖςδ' posuit.

δὲ δὴ: δὲ δὴ M. et ceteri libri plerique. δε G. δὲ Lips. Aug.

ἀθέτως: Libri omnes ἀθέσμως, nisi quod ἀθέμως Lips. Aug. Emendavit Bentleius in epist. ad Millium p. 66. (516. ed. Lips.) ex Hesychio, apud quem sic scriptum est, ἀθέτως, ἀθέσμως, οὐ συγκατατεθειμένως. Αἰσχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ.

δὲ: γάρ pro δὲ G.

εἰ γάρ μ' ὑπὸ γῆν: εἰ γὰρ ὑπὸ γαῖαν Lips. Aug.

νέρθεν θ': Libri νέρθεν τ' ἀΐδου, nisi quod ἔρθεν (sed spiritu et accentu linea transfixis) G. habet et ἔρθεν Par. N. νέρθεν θ' Ἅιδου Turnebus, unde usitatam formam Blomfieldius restituit.

ἧκεν: ἧκε G. Lips.

ἀγρίως: ἀγρίοις M. et pauci alii codices, quod recepit Blomfieldius. Id Aeschylus si scripsisset, posuisset ἀλύτοις δεσμοῖς ἀγρίοις.

ὡς μήτε θεὸς μήτε τις ἄλλος: Libri ὡς μήποτε θεὸς μήτε τις ἄλλος. In M. hoc ultimum vocabulum ἄλλος a manu tertia refectum est. Turnebum, qui μήτε θεῶν τις scribendo anapaestum restituit, secuti sunt posteriores. Non affirmem tamen systemata, quae inter strophas sunt, non fuisse numeris aequalia, ut in fine huius fabulae, ut in Agamemnone, ut in Eumenidibus. Nam hoc quidem systema, si huic versui, ὡς μήποτε θεός, hemistichium additur, praecedenti systemati etiam interpunctionibus par erit. Illud autem quod sequitur v. 188. non magis vacuum est suspicione lacunae. Non scripsit autem Aeschylus, quod Elmsleius coniecit, ὡς μήποτε θεὸς μηδεὶς ἄλλος. Nam neque θεός synecphonesin admittit praegressis duabus brevibus syllabis, et perversum est optare Prometheum ut eum numquam ne ullus quidem deus conspiciat, quasi tolerabilius sit, si eum unus videat. Itaque sic potius, si quid mutandum est, integrandus erit versus, ὡς μήποτέ τις μήτε θεός τις. De repetito τις dixit Porsonus in addendis ad Hecubam p. 100.

ἐγεγήθει: ἐπεγήθει M. Lips. Aug. Ald. ἐπεγήθει ex correctione, antea ἐπεγήθη G. Alii codices ἐπιγεγήθει, ἐπιγεγήθει, ἐπιγεγήθη. Blomfieldius ἐγεγήθει ex Elmsleii sententia, qui γεγήθει saepe, numquam ἐπεγήθει, nisi in dubio versu Choeph. 759. inveniri observavit. Id universe de Atticis dictum oportebat. Et glossatores etiam hic cum ἐπιχαίρειν simplex χαίρειν coniunxerunt.

κίνυγμ᾽: καὶ νύγμ' Aug. Memorat αἰθέριον κίνυγμα ex hoc loco Eustathius p. 472, 44. 805, 28. 957, 21.

ἐπίχαρτα: ἐπίχαρμα Lips. Aug. aliique codices. In Lips. a secunda manu τα supra scriptum. ἐπιχάρματα aliquot libri. ἐπίχαρτα M. G. Recte ipse Prometheus ἐπίχαρμα vocaretur, cuiusmodi exempla Blomfieldius attulit, non item recte diceretur ἐχθροῖς ἐπίχαρμα πεπονθέναι.

NA: Hoc in versu incipit lacero in folio πλησικάρδιος fragmentum codicis Lipsiensis, praemissum ei codici quem adhuc simpliciter Lipsiensem dixi, nunc usque ad v. 391. cum Butlero Lipsiensem 2. nominabo fragmentum dicam Lips. 1.

ξυνασχαλᾷ: ξυνασχάλει Lips. 1. et Aug. hic quidem propter αι in Lips. 2. male lectum.

δίχα γοῦν ἑνός; ὃ δ᾽ ἐπικότως: δίχαγε διός M. sed δίχαγε a manu tertia super evanidas litteras scriptum. δίχα τε διὸς G. Lips. 2. ἐπισκότως Lips. 1. αἰεὶ M. et alii nonnulli codices. Elegantissimum quidem trimetrum praebet vulgata lectio, τεοῖσι δίχα γε Διός; ὃ δ᾽ ἐπικότως ἀεί. Non esse tamen hanc veram scripturam quum ἠρέθισε in antistrophico versu prodit, tum arguunt codices Colb. 1. et Ask. A. (sive Reg. G.) δίχα γ᾽ ἑνὸς habentes, ad quod in Ask. Λ. διός, in altero libro καὶ διός supra adscriptum. Porro in Par. B. γρ. ἑνός, ἤγουν διός. Quod si vix dubitari potest quin Διός ex interpretatione versui insertum sit, apparet scribendum esse δίχα γοῦν ἑνός. Fortius est γοῦν quam γ' εὖ, ut cum restrictione etiam affirmationem continens, ut sit certe quidem. Sic in Agam. 1386. γνώσει διδαχθεὶς ὀψὲ γοῦν τὸ σωφρονεῖν. Sophocles Oed. R. 408. εἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦν ἴσ᾽ ἀντιλέξαι. Et sic ille saepius.

ἄγναμπτον: ἄγναμπτον in M. a manu tertia refectum. ἄγναπτον G. aliique nonnulli codices. γρ. ἄκαμπτον Par. B. Spondeus indicio est non esse ἄγναμπτον ab Aeschylo scriptum. Quod apud Hesychium suo quidem loco inter ἄκανθα et ἀκανθόνωτον positum est, ἄκανθον (codex ἀκανθόν), ἄγναμπτον, videri potest ad Aeschyli versum pertinere, ut scriptum fuerit ἀκα.... νόον. Nisi tamen illud ἄκαμπτον alieno loco insertum ad ἀκαμπής vel ἄκαμπος, quae in Hesychii libro paullo superius posita sunt, referendum est. Scholiastae Aeschyli has adscripserunt interpretationes, ἀμείλικτον, ἀκαμπῆ, σκληρόν, ἀμετακίνητον. Veri simile est ut ἀστραφῆ scripserit poeta. Hesychius ἀστραφής, σκληρός. Σοφοκλῆς Μυσοῖς.

δάμναται: δάμνεται Lips. 1. 2. Aug.

λήξει: λήξη Lips. 1. 2. Aug.

κέαρ: τὸ κέαρ G. Lips. 1.

παλάμᾳ: παλάμα, adscripto supra η a sec. manu, Μ. παλάμη G. Lips. 1. παλάμα, superscripto η, Lips. 2.

τὰν: τάν, superscripto η, Lips. 2. Idem ἕλη.

ἦ μὴν ἔτ᾽ ἐμοῦ: ἢ μὴν ἔτ᾽ ἀπ᾿ ἐμοῦ M. sed ἀπ' in litura.

γυιοπέδαις: γυοπέδαις Μ. γυιοπέδοις Lips. 1.

πρύτανις: πρυτανές Lips. 2.

ὑφ᾽ ὅτου: ἀφ' ὅτου a pr. manu M. ὑφ᾽ ὅτου a secunda.

σκῆπτρον τιμάς τ᾽: σκηπτρόν τε τιμάς τ' Lips. 1.

ἀποσυλᾶται: ἀποσυλλᾶται Lips. 2.

καί μ' οὔτε: καί μὲ οὔτοι Μ. Colb. 1. Par. L. Rob. καί μ' οὔτε Lips. 2. Aug. et plerique. καίτοι μὲ οὐ G. et duo Vindob. pariterque Turnebus. Recte Blomfieldius secutus est Porsonum καί μ' οὔτε scribi iubentem. Opponi enim inter se preces et minae debebant.

μελιγλώσσοις: μελιγλώσσης Lips. 1. 2. Aug.

ἐπαοιδαῖσιν: ἐπαιοιδαῖσι M. G. Lips. 1. ἐπ' ἀοιδαῖσι Lips. 2. Aug.

τ': τ' omittunt Lips. 2. Aug.

τόδ᾽: τὸ δ' Lips. 1. τώδ', superscripto ό, Lips. 2.

ποινάς τε: ποινάς (sic a pr. manu, a tertia ποιναὶ) τέ μοι τίνειν Μ. ποινάς τ᾽ ἐμοὶ (τέμου Lips. 2. Aug.) τίνειν (τείνειν G.) G. Lips. 1. 2. Aug. ποινάς τε τίνειν Turnebus.

τῆσδ': τῆς Μ.

ἐνδίδως: ἐπιχαλᾶς Μ. ὑποχαλᾶς Lips. 1. Vindob. 1.

ἐμὰς: ἐμοὶ Aug.

ἠρέθισε: Libri ἠρέθισε. Turnebus solus ερέθισε, quod ab Elmsleio probatum recepit Blomfieldius: v. ad v. 162.

δέδια δ᾽: Libri δέδια γάρ. Porsonus δέδια δ'. Vt gemellum comparat Blomfieldius δέδια δ' in Soph. Oed. Col. 1468. At ibi non potuit δέδια γάρ dici.

σαῖς τύχαις: σαῖς τύχαι Lips. 1. σὰς τύχας aliquot codices.

πᾷ: ὅπαι Μ. ὅπα G. Lips. 1. aliique codices. ὅπα, superscripto οι Lips. 2. ὅπαιοι Aug. ὅπη vel ὅποι alii. πᾷ primus Turnebus.

τῶνδε: τῶν δὲ G.

NA: In nonnullis codicibus hic est ordo verborum ποτέ χρή σε τῶνδε πόνων τέρμα, in Lips. 2. Aug. vitiose scriptum ποτὲ χρή σε τῶν δαιμόνων τέρμα.

ἐςιδεῖν: εἰσιδεῖν Lips. 2. Aug. Colb. 2. ἐπιδεῖν Par. L.

ἀκίχητα: Ἀκίχητα, ἀκατάληπτα Hesychius.

γὰρ: γὰρ omittit G.

ἀπαράμυθον: οὐπαράμυθον M. G. Ox. Ven. 1. Bess. Par. C. L. Vind. 1. Turn. οὐπαράμυθον Lips. 1. ἀπαράμυθον Lips. 2. Aug. cum ceteris, credo, codicibus et Ald. Rob.

Κρόνου παῖς: ὁ κρόνου παῖς G. Lips. 1.

τραχὺς καὶ: τραχύς τε καὶ M. G. Lips. 1. θρασύς τε καὶ Lips. 2. Aug. aliique. In Lips. 2. γρ. τραχύς superscriptum. ὡς (pro ὅτι) τραχύς καὶ Colb. 1. θρασὺς καὶ alii. τραχὺς καὶ Turnebus.

NA: Post ἔχων libri addunt οἴῳ, ut M. a sec. manu (nam a pr. manu habuit οἵῳ) et G. Lips. 1. 2. Aug. vel οἵῳ, formam verbi non usitatam tragicis. Eiecerunt critici praeter Scholefieldium, qui post eam vocem lacunae signum posuit. Si quid genuini in isto vocabulo est, neque illud ortum est ex ὅμως ad ἔμπας adscripto, putandum erit οἵῳ fuisse, excidisseque tot versus quot requiruntur ad aequandum hoc systema ei quod praecedit. V. ad v. 155. Potuit certe οἵῳ γάμῳ dici, sententiaque esse eadem quae v. 911. seqq. continetur.

ὅταν: ὅτ' ἂν M. G. Rob.

ῥαισθῇ: ῥαισθῇ, ut videtur, M. ῥαγῇ G. ῥαγῇ Lips. 2. Aug. et plerique codices. Alii codices ῥαγῇ, ῥαισθῇ, ῥαχθῇ, ῥαγῇ. ταύτῃ refertur ad ea quae in proximo systemate dixerat Prometheus.

ἀρθμὸν: ἀρθμὸν M. aliique libri. ἁρμὸν G. Lips. 1. 2. Aug. aliique. γρ. ἁρμὸν Lips. 2.

γέγων': γεγών' Lips. 1.

αἰτιάματι: αιτιάματι Lips. 2. Antiatticista Bekkeri p. 78, 25. αἰτίαμα. Αισχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ.

βλάπτει: Libri βλάπτῃ, nisi quod Lips. 1. ante correctionem βλάπτειν.

ἀλγεινὰ: ἀλγεινά, superscripto οι, Lips. 2. Aug.

ἐστὶν: ἔστιν Μ. ἐστὶ G

δύςποτμα: δύσποτμος Par. F.

ἤρξαντο: ἤρξατο Lips. 1.

NA: om. Lips. 2. Idem ὠρθύνετο.

ἕδρας: ἕδρας M. G. Lips. 1. 2. Aug. ἕδρας Ven. 3. Rob. Turn.

ἀνάσσοι: ἀνάσσοι M. G. Rob. Turn. ἀνάσσῃ Lips. 1. 2. Aug. aliique codd. et Ald.

NA: In G. sedecim versus 205–220. bis scripti sunt a diversis manibus. Nam quum prima manus desiisset in v. 204. ita ut superesset trium versuum spatium, secunda manus addidit in ea ipsa pagina versus 205. 206. 207. in altera autem 208-220. Quum autem folia aliquot intercidissent, tertia manus in quattuor foliis insertis adscripsit qui deerant versus 205-294. In iis quae bis scripta sunt non est nisi glossarum aliqua diversitas.

ἄρξειεν: ἄρξειεν Μ. ἄρξειε G. Lips. 1. 2.

ἐνταῦθ᾽: ἐντεῦθ᾽ Lips. 2. Aug. ἐντεῦθεν G.

τὰ λῷστα: ταλωστὰ Lips. 1. λῶστα Lips. 2. τἄριστα G.

πιθεῖν: πιθεῖν a pr. manu M.

καρτεροῖς: καρτερών Lips. 2. Aug.

ἀμοχθὶ: ἀμοχθὶ M. et Regius Spanhemii. Ceteri ἀμοχθεί.

μήτηρ: μητρὶ G. aliique codices et ex correctione Lips. 1. in quo antea μοί. Lips. 2. μοι, supra scriptis.

μορφὴ: μορφή G. et a pr. manu M. De Telluris πολυωνυμίᾳ disseruerunt Stanleius ad h. 1. et Bern. Martinus Var. Lect. III. 13. Videndus etiam Arnaldus de diis παρέδροις cap. 22. Schützius vero vel unum exemplum requirebat, in quo Themis nomen haberet Telluris. Nam Themis quum ab Aeschylo non solum in principio Eumenidum Τιτανὶς παῖς Χθονός, sed in ipso etiam Prometheo v. 877. dicta sit Τιτανίς, negabat dubium esse quin Aeschylus Hesiodum aliosque auctores secutus Themidem a Tellure distinxerit. Accedere quod, si Telluris filius esset Prometheus, Titanes, quos v. 207. Οὐρανοῦ τε καὶ Χθονὸς τέκνα vocet, rectius videatur fratres appellaturus fuisse. Quumque praeterea in exponendo Themidis vaticinio inutile sit et incommodum istud de alio Themidis nomine additamentum, versum hunc, καὶ Γαῖα, πολλῶν ὀνομάτων μορφὴ μία, spurium, Aeschylo plane indignum, atque ex glossa marginali vel interpretatione alicuius grammatici intrusum esse censebat. Videri enim istam interpretationem ex errore scholiastarum natam, qui quum οὐχ ἅπαξ μόνον ad Themidem referrent, requisiverint aliquid quod his verbis opponeretur. Haec etsi speciose disputata sunt, tamen versum illum genuinum esse certissimum est. Nihil quidem ponderis habet Io. Tzetzes, qui et ad Hesiodi O. et D. 9. scribit Θέμις ἡ γῆ κατ' Αισχύλον, et in Exegesi in Il. p. 52, 24. Αἰσχύλος Θέμιν λέγει τὴν γῆν ἐν τῷ Προμηθεῖ προφανῶς· Θέμις τε καὶ Γῆ πολλῶν ὀνομάτων γραφῇ μιᾷ quo respicit etiam p. 135, 25. Αισχύλος δὲ Θέμιν φησὶ μητέρα Προμηθέως, ἀλλ' οὐκ Ασίαν. Sed ipso licet Aeschylo auctore uti, qui quum in fine fabulae scripserit ὦ μητρὸς ἐμῆς σέβας, ὦ πάντων αἰθὴρ κοινὸν φάος εἱλίσσων, ἐφορᾷς μὲ ὡς ἔκδικα πάσχω; inepta invocatio matris esset, nisi terram et caelum his versibus designaret. Ergo non emendando, sed explicando succurrendum. Quod qui facere conatus est Welckerus in Trilogia p. 39. seqq. non solum aliena multa immiscuit, sed in ipsa etiam explicatione falli videtur, quum Themidem et Tellurem unum numen esse contendit, cognomenque hoc Themidis arbitrio poetae separatum a Telluris numine putat. Nam contrarium potius statuendum est, videturque ipse statuisse in Appendice Trilogiae p. 67. diversas omnium ipsiusque Aeschyli sententia deas hic in unum esse numen coniunctas. Id ipse Aeschylus declarat, quum eas dicit πολλῶν ὀνομάτων μορφὴν μίαν. Nimirum senserunt illi, qui religiones Graecis condiderunt, quos deos vocarent unius cuiusdam naturae communitate contineri, muneribusque magis atque officiis quam separatis numinibus singulos ab se invicem discretos vivere. Ita factum est ut, qui pro muneribus illis diversi di putabantur, saepe vel coniunctis officiis vel uno munere aliis praelato in unum confunderentur, ac modo duobus consociatis nominibus, modo uno ex alius dei natura petito appellarentur. Magis autem illa deorum in unam naturam coniunctio Aeschyli aevo per philosophos celebrata est atque dispersa, ex quo genere multa sunt a tragicis commemorata. Ac Terra quidem modo eadem quae Rhea habita est, de qua quum alii multi scriptores, tum copiosissime exposuit Lucretius II. 599-658. paucis autem complexus Apollonius Rhodius II. 1098. scripsit, Rheam dicens, ἐκ γὰρ τῆς ἄνεμοί τε θάλασσά τε νειόθι τε χθὼν πᾶσα πεπείρηται νιφόεν θ᾽ ἕδος Ουλύμποιο. Aeschylus autem in Supplicibus v. 857. 867. et Sophocles in Philocteta v. 391. Iovem terrae filium vocarunt; modo confusa est cum Cerere, quod constat factum esse saepissime, Ceresque ipsa omnibus Rheae attributis ornata est ab Euripide longo carmine in Helena a v. 1321. Ita hic quoque Aeschylus, sive ipse primus Prometheum Themidis filium appellavit, sive, quod veri similius est, antiquam aliquam fabulam est secutus, hanc famam praetulit, quia haec nobilior esset origo coniunctiorque cum virtutibus et meritis Promethei, quam si Clymenae vel Asiae filius diceretur. Themis autem coniunctissima cum Tellure est, siquidem antiquissimum Delphicum oraculum Telluris fuisse creditum est, cui successerit Themis, ut et in Eumenidum initio dictum est et ab Euripide in Iphigenia in Tauris v. 1259. seqq. Et sic etiam Olympiae. Pausanias V. 14, 10. ἐπὶ δὲ τῷ Γαíῳ καλουμένῳ βωμός ἐστιν ἐπ' αὐτῷ Γῆς, τέφρας καὶ οὗτος· τὰ δ᾽ ἔτι ἀρχαιότερα καὶ μαντεῖον τῆς Γῆς αὐτόθι εἶναι λέγουσιν. ἐπὶ δὲ τοῦ ὀνομαζομένου στομίου Θέμιδι ὁ βωμὸς πεποίηται. Has igitur fatidicas deas in unam coaluisse cernimus. Itaque non est quod miremur, si poeta v. 876. scripsit, quod veri simile est, τοιόνδε χρησμὸν ἡ παλαιγενὴς μήτηρ ἐμοὶ διῆλθε Τιτανὶς θεῶν. Nam eodem modo qui proprie Titanida est Τιτάν Προμηθεύς vocatur ab Sophocle in Oed. Col. v. 56. et ab Euripide Phoen. v. 1122. Ione v. 455. Quo tamen non referendum videtur illud Ciceronis ex Aeschylo Titanum suboles, socia nostri sanguinis, quod ab Aeschylo sic scriptum fuisse credibile est, ὦ κοινὸν αἷμα, γέννα Τιτάνων, ἐμοί.

μέλλον: μέλον Lips. 1.

κραíνοιτο: Non opus videtur ut cum Elmsleio scribatur κρανεῖτο.

προὐτεθεσπίκει: προστεθεστήκει G.

καρτερὸν: κρατερὸν G. ubi primum scripti hi versus.

χρείη: χρὴ M. χρῆ G. Lips. 1. 2. Aug. et sic fere ceteri. χρεῖ ἦ a manu tertia margo Μ. γρ. χρεῖ ᾖ supra scriptum in G. Lips. 2. Aug. et sic Rob. χρείη restituit Dawesius Misc. crit. p. 333.

δὲ: δὲ omissum in M. a pr. manu tertia adscripsit. Omittunt Lips. 1. aliique. τε habent G. Lips. 2. Aug. aliique.

ὑπερσχόντας: ὑπερέχοντας libri, nisi quod ὑπερέχοντας quidam Parisini. Ex Turnebi editione vulgabatur ὑπερέξοντας, Porsonum alii ὑπερσχόντας corrigentem secuti sunt. Sic Valckenarius in Euripidis Hipp. 1365. quum legeretur ὑπερέχων, correxit ὁδ᾽ ὁ σωφροσύνῃ πάντας ὑπερσχών. Aliud tamen monstrant glossae in Lips. 2. μεγάλους, in Ox. τοὺς μεγάλους, in G. et Lips. 1. τοὺς μείζονας, quibus non videtur ὑπερσχόντας, sed ὑπερτέρους explicatum esse. Scholiastes ad Od. III. 65. ὑπέρτερα, τὰ ὑπέρθετα καὶ μείζονα. Ad I. XI. 437. ὑπέρτερον, μέγα. Ad Od. XV. 491. ὑπέρτερον, ὑπέροχον, μέγα. Ad XI. 290. ὑπέρτερον εὖχος, μεγάλως τῇ δόξῃ ὑπερέχον. Schol. Ven. B. ad Il. XI. 785. ὑπέρτερον δὲ ἀεὶ τὸν ὑπερέχοντα φησιν. Schol. Α. ὁ γὰρ ὑπερέχων κατά τι ἐστιν ὑπέρτερος. καὶ νῦν λέγει, τῷ γένει, τῇ εὐγενείᾳ ὑπερέχει. Ibi dem in alio scholio οὐ λέγει ὅτι τῇ γεννήσει σοῦ ἐστὶν ὑπερέχων, ἀλλ᾽ ὑπερτέραν γενεὰν λέγει οὐ τὴν χρόνῳ ὑπερέχουσαν, ἀλλὰ γένους ἀξίᾳ. Glossa in Aeschyli Sept. ad Th. 511. ὑπέρτερον, μειζόνως. Schol. Sophoclis ad El. 455. ἐξ ὑπερτέρας χειρός, ἀντὶ τοῦ ἰσχυροτέρας, οἷον μετὰ δυνάμεως μείζονος. Hinc scripsi ὑπερτέρους. Sententia eadem est quae si diceret τοὺς δὲ δόλῳ ὑπερτέρους. De hac collocatione articuli dixit Heindorfius ad Plat. Phaedonem p. 139. V. ad Eur. Andr. 215.

τοιαῦτ᾽ ἐμοῦ: τοιαῦτά μου ante correctionem G.

ἐξηγουμένου: ἐξηγομένου Lips. 1. ἐξηγουμένω, adscripto ν super ω, Lips. 2.

οὐδὲ: οὐδὲν ante corr. Lips. 1.

προςβλέψαι: Idem προβλέψαι.

κράτιστα: κράτιστα, superscripto οι, Lips. 2.

προςλαβόντα: προσλαβόντι M. G. Lips. 1. 2. Aug. et multi alii. Nonnulli προσλαβόντα, quod Brunckius restituit.

ἑκόνθ' ἑκόντι: ἑκὼν θ' ἑκόντι Lips. 1. ἔκονθ' έτι G.

μελαμβαθὴς: μελαμβαθής M. aliique. μελαμβαφής Aug. μελεμβαφής G. Lips. 1. 2.

κευθμὼν: κευθμών Lips. 1.

παλαιγενῆ: τὸν παλαιὸν Lips. 2. Aug.

αὐτοῖσι συμμάχοισι: αὐτοῖσυμάχοισι ex correctione, quum penultima syllaba prius ου fuisset, Lips. 1.

ποιναῖς: ποιναῖς Μ. et plerique libri. πηναῖς Lips. 1. τιμαῖς G. Mosq. 1. ποιναῖς γρ. τιμαῖς Par. B. Id non videtur interpretis esse. Atque unus scholiastarum τιμωρίας adscripsit. Hesychius τιμή, δόξα, ποτὲ δὲ καὶ τιμωρία, ἢ ἀντέκτισις ἡ κυρία. Itaque recepi, praesertim quum acerbius dictum videretur.

ταῖςδέ μ' ἐξημείψατο: ταῖσδ᾽ ἐξημείψατο Lips. 2. ἀντημείψατο ex Arund. et Cant. 2. recepit Blomfieldius.

γάρ πως: γὰρ πῶς G.

τοῖς: τοῖς omittit G.

τυραννίδι: τοῦτο τῆρανύδι Lips 1.

ἐρωτᾶτ': ἐρωτᾶτε μὲ Lips. 1. ἐρωτᾶτ' ἐμ' Lips. 2. Aug.

αἰτίαν: αἰτίην Μ. G.

τὸν: τὸν bis Lips. 1.

καθέζετ': καθίζετ' G. Lips. 1.

δαíμοσιν νέμει: δαίμοσι M. G. Lips. 1. 2. νέμοι G.

διεστοιχίζετο: διεστοιχίζετο ex hoc loco habere videtur Hesychius.

βροτῶν δὲ τῶν: βροτῶν τῶνδε τῶν Lips. 1.

λόγον: λόγων G.

οὐδὲν: οὐδένα Μ. οὐδὲν G. Lips. 1. 2.

φιτῦσαι: φιτύσαι Μ. φυτῦσαι Lips. 2. Aug. αντῆσαι G. Lips. 1. φιτῆσαι, φυτεῦσαι alii. φιτῦσαι Turnebus.

τοῖσιν: τοῖσιν ultima littera in litura M. Blomfieldius ex Elmsleii sententia καὶ τοισίδ'. Non opus. Quae defendendo τοισίδ' allata exempla sunt, nihil ponderis habent. Nam aliud est hic, aliud hice.

ἀντέβαινε: ἀντέβαινεν Lips. 2.

ἐγὼ δ' ἐτόλμησ᾽: ἐγὼ δὲ τόλμησ' Μ. ἐγὼ δὲ τολμῆς G. Lips. 1. 2. Aug. Alii ἐγὼ δὲ τολμῆς vel ἐγὼ δ᾽ ὁ τολμῆς. Schol. τινὲς ἐτόλμησα, καὶ τὸ ἑξῆς μετὰ ἤθους. δύναται καὶ τολμῆς εἶναι, ὡς τιμήεις τιμῆς. Emendate ἐγὼ δ᾽ ἐτόλμησ' Par. F.

ἐξελυσάμην: ἐξελυσάμην M. Lips. 1. 2. Aug. (in cuius margine γρ. ἐξερωσάμην) aliique codices et Rob. ἐξερυσάμην G. aliique et Ald. Turn. At in hoc verbo duplicari solet ρ.

βροτοὺς: βροτόν Lips. 2.

τοῦ μὴ: τὸ μη Μ. τὸ μὴ Rob. et Regius Spanhemii. Ceteri libri τοῦ μή. G. Bernhardy in Syntaxi p. 356. magis, quam hoc Aeschyli τοῦ μή, defendendum censuit illud Herodoti I. 86, ῥύσεται τοῦ μὴ ζῶντα κατακαυθῆναι. Non intelligo quid voluerit.

τῷ τοι: τῷ ταῖς τοιαῖσδε, sed ad ταῖς a sec. manu superscripto τοι, Μ, τῷ τοιαῖσδε Lips. 2.

πημοναῖσι: πημοναῖσιν Lips. 1.

κάμπτομαι: κάπτομαι Lips. 2.

οἰκτραῖσιν: οἰκτραῖσι Lips. 2. οἰκταῖσι G.

τούτου: τοῦτο Aug.

αὐτός: αὐτὸς pro αὐτός Lips. 2. Aug.

ἀλλὰ νηλεῶς: Libri ἀλλ' ἀνηλεώς, quae proba quidem vox est, usurpata Platoni de leg. III. p. 697. et aliis: v. Dorv. ad Char. p. 724. (643.) sed recte tamen, opinor, Elmsleii monitu ἀλλὰ νηλεῶς scripsit Blomfieldius. Hanc enim formam ab Homero acceptam probasse videntur tragici.

ἐρρύθμισμαι: ἐρύθμισμαι Μ. a prima manu (tertia ρ addidit) et Lips. 2. ἐρρύθισμαι Lips. 1. ἐρύθμης και G. in quo post Ζηνί interpunctum est.

θέα: θέα Lips. 1.

NA: Eustathius p. 1940, 58.

σιδηρόφρων: σιδηρόφρον Lips.

ξυνασχαλᾷ: ξυανασχαλᾷ Lips. 1. συνασχαλα ceteri.

μόχθοις: κακοῖς pro μόχθοις codex Gregorii Corinthii in adnotatione p. 110. memoratus.

ἠλγύνθην: ἀλγύνθην Μ. G. Ἀλγήθην Lips. 1. Ἀλγήνθην Lips. 2. Aug. Aliquot codices ἠλγύνθην.

φίλοισιν οἰκτρὸς εἰςορᾶν: Vulgo καὶ μὴν φίλοις ἐλεεινὸς εἰςορᾶν ἐγώ, et sic M. nisi quod εἰσ ὁρᾶν habet. Porsonum in praefatione Hecubae p. VII. ἐλεινός corrigentem secuti sunt recentiores. Acquiescere in hac scriptura poteramus, nisi alio ducere viderentur quidam libri. Nam G. Lips. 1. et duo ex Parisinis (D. G.) φίλοισιν habent, idem Lips. autem et Vind. 1. εἰσορᾶν ἐλεεινὸς ἐγώ. Quae scripturae eo magis suadent ut ἐλεεινός pro explicatione habeamus, quod ad ipsum illud ἐλεεινός nihil est a glossatoribus adnotatum. Itaque scripsi καὶ μὴν φίλοισιν οἰκτρὸς εἰςορᾶν ἐγώ. Hesychius οἰκτρά, ἐλεεινά. οἰκτρός, ἐλεεινός.

θνητούς γε παύσας: θνητοὺς ἔπαυσα G. Aug. Ald. Rob. Τurn. θνητούς τ᾽ ἔπαυσα Lips. 1. Ven. 3. Victorius. Nicephorus in scholiis ad Synesium p. 403. καὶ ὁ Αἰσχύλος δὲ ἐν τῷ δράματι ὃ ἐπιγράφει Προμηθεὺς δεσμώτης εἰςάγων τὸν Προμηθέα λυπούμενον διὰ τὸν δεσμὸν καὶ διηγούμενον τὰς αἰτίας δι᾽ ἃς τιμωρεῖται παρὰ τοῦ Διός, φησὶ καὶ ὅτι “θνητούς τ' ἔπαυσα μὴ προδέρκεσθαι μόρον, τυφλὰς ἐν αὐτοῖς ἐλπίδας κατοικίσας.” Porsonus posuit quod Lips. 2. Vind. 2. 4. habent, θνητούς γ᾽ ἔπαυσα. Non credo sic scripsisse Aeschylum. Etenim usitata in respondendo ratio postulat θνητούς γε παύσας, idque restitui.

προδέρκεσθαι μόρον: προσδέρκεσθαι ante rasuram M. μόρων G. Meminerat huius loci Plato, quum in Gorgia p. 523. D. Iovem Prometheo mandare finxit, ut fatalis horae cognitionem hominibus eriperet : πρῶτον μὲν οὖν, ἔφη, παυστέον ἐστὶ προειδότας αὐτοὺς τὸν θάνατον· νῦν μὲν γὰρ προΐσασι. τοῦτο μὲν οὖν καὶ δὴ εἴρηται τῷ Προμηθεῖ ὅπως ἂν παύσῃ αὐτῶν. Repetita sunt Platonis verba a Plutarcho in Consol. ad Apoll. p. 120. B. C.

νόσου: νόσσου G.

ἐν αὐτοῖς: ἐν αὐτῇ Lips. 2. ἐλπίδας, minio superscripto λ, Lips. 1.

κατῴκισα: κατοικίσας Nicephorus.

πρὸς τοῖςδε: πρὸς τούτοις G.

ὤπασα: ὤπασαν Lips. 1.

φλογωπὸν: φλογωπόν, supra ω scripto ο, Lips. 2.

ἔχουσ᾽: ἔχουσιν G. ἔχουσι Lips. 1.

αἰκίζεταί τε κοὐδαμῇ: αἰκίζεται κοὐδαμῶς, ad ῶς superscripto ῆ, Lips. 2. αἰκίζεται οὐδαμῶς Aug.

ἄθλου: ἄθλων G.

τέρμα σοι: τερμάσοι Μ. τέρμασι Lips. 2.

ὅταν: ὅτ' ἂν M. Lips. 2.

κείνῳ: ἐκείνῳ Lips. 1.

δοκῇ: δοκηι ultima syllaba in litura M. δοκεῖ Lips. 2. Aug. sed supra scripto η, et ante correctionem G.

λέγειν: λέγει, minio addito ν, Lips. 1.

ἄθλου: ἄθλου Μ. G. Lips. 2. Aug. aliique et ante corr. Lips. 1. ἄθλων Lips. 1. ex corr. et alii.

ἔκλυσιν: ἔκλησιν Lips. 1.

τὸν κακῶς πράσσοντ': Omnes libri τοὺς κακῶς πράσσοντας, nisi quod τοὺς κακῶς πράσσοντα Lips. 1. Emendavit Stanleius. Similia quaedam vitia sustulit Porsonus ad Med. v. 5. Vide infra v. 351.

ταῦθ᾽ ἅπαντ': ταῦτα πάντ' Lips. 1.

ἐπιστάμην: ἠπιστάμην G. et ante corr. Lips. 1. 2.

οὐκ ἀρνήσομαι: οὐ καρνήσομαι Μ. οὐκ ἀνήσομαι Lips. 1.

δ᾽: δ' omittunt M. Rob. Ac delevit Elmsleio obsecutus Blomfieldius. At hic versus non est explicatio praecedentis.

εὑρόμην: ηρόμην Cant. 2. εὑράμην G.

NA: Hoc versu incipit codex Vitebergensis, in quo quae praecedunt perierunt.

οὐ μήν τι: οὐ μήν τι M. Rob. οὐ μήν τοι (τοῖ Aug.) G. Vit. Lips. 2. Aug. οὐ μήν γε Lips. 1.

γ': γ' omittunt Lips. 1. 2. Aug. aliique et edd. ante Vict.

τοίαισί: τοιαῖσδέ τοι Ven. 3. Elmsleius scribi volebat τοιαισίδε.

κατισχνανεῖσθαι: κατισχανεῖσθαι G. Lips. 1. 2. Aug. Ven. 3. et edd. vett. quod Porsonus ad Eur. Or. 292. ab Atticis suavioris soni caussa probatum iudicabat. Id analogiae repugnare vidit Blomfieldius. Recte M. Vit. Par. D. κατισχνανεῖσθαι, ediditque ita ipse Porsonus. Vtitur hoc verbo Aeschylus etiam infra 382. Eum. 142. 264. et in Lycurgo apud Athenaeum X. p. 447. C. recteque Blomfieldius in Callimachi epigr. 48, 3. reposuit αἱ Μοῦσαι τὸν Ἔρωτα κατισχναίνοντι, Φίλιππε. In G. virgula interpunctum post κατισχανεῖσθαι, ut πρὸς πέτραις cum sequentibus iungatur.

πεδαρσίοις: πεδαρσίοις Par. D. et sic prius in M. scriptum fuisse videtur.

καίτοι: καίτοι Cant. 1. καὶ μήν, superscripto οι. Ceteri libri καί μοι, praeter Rob. et marginem MS. apud Morellium, in quibus est καίτοι, quod recte recepit Blomfieldius.

δύρεσθ᾽: μηδύρεσθ' Μ. μὴ δύρεσθ' Aug. μὴ δύρεσθ' Vit. Lips. 1. 2. edd. vett. μὴ ὀδύρεσθ' G.

πέδοι: πέδοι M. a manu secunda, a prima πέδο habuit ut ceteri libri et Eustathius p. 153, 34. Quod Ioannes Alexandrinus in τονικοῖς παραγγέλμασι p. 36, 7. praecipit, τὰ δὲ ἀπὸ βαρυτόνων βαρύνεται, ἔξω ἕξοι, πέδον πέδοι· “πέδοι δὲ βᾶσαι” Αισχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ, ante quam hic libellus editus est notum erat ex schol. Dionysii Thracis in Bekkeri Anecd. p. 945.

τύχας: Pro τύχας etiam βλάβας legi ait scholiastes.

ἀκούσαθ': ἀκούσατε G. ἀκούσασθ' Lips. 2.

μάθητε: μάθητε Vit. et alii. Ne huius promissi oblivisci videatur Prometheus, qui v. 524. seqq. se futura celare affirmat, tenendum est eum illa in mente habere, quae de liberatore suo dicturus est.

πείθεσθέ μοι, πείθεσθε: πείθεσθαί μοι, πείθεσθε G. πείθεσθέ μοι, πείθεσθέ μοι Vit. et alii pauci. Elmsleius sine caussa πίθεσθέ μοι, πίθεσθε scribendum putabat. V. ad Soph. El. 1003.

ταὐτά τοι: ταυτάτοι M. addito primae syllabae a sec. manu circumflexo. ταὐτά τοι Vit. Lips. 1.2. Aug. aliique codices et Turn. ταὐτά τοι Ald. Rob. Vict. ταῦτα μοι G. ταυτά μοι quattuor Vindobonenses. Vnus scholiastarum τὸ ταῦτα πρὸς τὸ συμπονήσατε κρεῖττον ἢ πρὸς τὸ νῦν μογοῦντι ἀποδεδόσθαι. ἢ στικτέον εἰς τὸ μογοῦντι· τὸ δὲ ταῦτα τῷ ἑξῆς συναπτέον, ἵν ᾗ ἡ περὶ τὰ αὐτὰ περιερχομένη πημονὴ ἢ βλάβη ἄλλοτε πρὸς ἄλλον προςιζάνει. Si ταῦτα coniungendum esset cum μογοῦντι, scripsisset poeta τῷ νῦν μογοῦντι ταῦτ᾽· ἐπεὶ πλανωμένη. Itaque rectum est ταυτά τοι.

πρὸς ἄλλοτ᾽ ἄλλον: πρός τ' ἄλλον τ' ἄλλη G. πρὸς ἄλλοτ᾽ ἄλλη Vind. 1. Lips. 1. et lemma scholii in G. πρὸς ἄλλον ἄλλη margo MS. apud Morellium. Hunc alia, sed ea mala scriptura prodit, πρὸς ἄλλοτ᾽ ἄλλῃ πημονὴ προςιζάνει. Vind. 2. 4. aliique πρὸς ἄλλοτ' ἄλλο, atque ita Vit. sed ν ad ἄλλο, adscripto. Ad ἄλλο pertinet glossa κακόν in Vit. Recte M. Lips. 2. Aug. et edd. πρὸς ἄλλοτ᾽ ἄλλον.

κραιπνόσυτον: κραιπνόσσυτον M. Vit. Lips. 1. 2. (in quo ultimae litterae superscriptum ς) Aug. ut reliqui fere libri. κραιπνόσυτον G. et Parisini E. G. (i. e. Ask. Α.) Colb. 1.

θᾶκον: θᾶκον (hoc accentu) M. G. Vit. Lips. 1. θῶκον Lips. 2. Aug. aliique pauci codd. et edd. veteres.

αἰθέρα θ᾽ ἁγνόν: αιθέρ' ἁγνὸν Lips. 2. paucique codd. et Ald. Rob.

πόρον: πόρων G.

ὀκριοέσσῃ: ὀκριοέσσῃ M. Lips. 1. ἀκριοέσῃ G. ἀκρυοεσσῃ Vit. Lips. 2. Aug. et plerique.

χθονὶ: χθονὴ Lips. 1.

πελῶ: πέλω Lips. 2. et sic fortasse prius fuit in M.

διὰ παντὸς: διαπαντὸς M. G. Vit. Lips. 1. 2. Aug. διὰ πάντος Rob.

ἀκοῦσαι: ἀκούσειν Ven. 2. Rob.

πρὸς σέ: πρόσσε, primo accentu a sec. manu addito, Μ. πρὸς σὲ G. Vit. Lips. 2. Omittit has duas voces Lips. 1.

πτερυγωκῆ: πτερυγικόν Lips. 2. Eustathius p. 1545, 48. οὕτω καὶ ὠκεανὸς τό τε ὕδωρ αὐτὸ καὶ ὁ μυθευόμενος θεός, ὃν ὁ τραγικὸς Αισχύλος ἐπὶ γρυπὸς καθίζων ἐξάγει πρὸς τὸ θέατρον. Non insolitum hoc spectaculum Atheniensibus fuisse adnotavit Spanhemius, haec afferens Plutarchi in Agesilao c. 19. κάναθρα δὲ καλοῦσιν εἴδωλα γρυπῶν ξύλινα καὶ τραγελάφων, ἐν οἷς κομίζουσι τὰς παῖδας ἐν ταῖς πομπαῖς, item Hesychium in κάνναβρα et Casaubonum ad Ath. IV. 6. p. 260. h. e. apud Schweighaeuserum vol. II. p. 450.

στομίων ἄτερ εὐθύνων: στομίων εὐθύνων ἄτερ Lips. 1.

συναλγῶ: συναλγῶ Μ. Vit. ξυναλγῶ G. Lips. 1. 2. Aug.

ἐςαναγκάζει: ἐσαναγκάσει, superscripto ζει, Vit. ἐς ἀναγάζει. G.

χωρίς τε: χωρίς του G.

νείμαιμ᾽: νείμαι μ' Μ. G. Vit. νέμοι' Lips. 1. 2. Aug.

γνώσει δὲ τάδ᾽: Libri γνώσῃ. Athenaeus IV. p. 165. C. τὸ δὲ χαριτογλωσσεῖν Αἰσχύλος εἴρηκεν ἐν Προμηθεῖ δεσμώτη, γνώσει τάδ᾽ ὡς ἔτυμ', οὐδὲ μάτην χαριτογλωσσεῖν ἔνι μοι, ubi codices ἔτημα et ἔτοιμα. Vt Athenaeus, sic etiam G. Vit. Lips. 1. δὲ omittunt.

ἔτυμ': ἔτυμ' Μ. et superscripto η Vit. ἐτήτυμα Lips. 1. ἐτύτημα G. ἐτύπημα, adscripto ν super η, Ligs. 2. Aug.

οὐδὲ: οὐ μάτην Vit. κοὐ μάτην Lips. 1.

χαριτογλωσσεῖν ἔνι μοι: σὲ τὸ χαριτογλωσσεῖν Μ. σοὶ τὸ χ. Rob. σὲ χ. G. Vit. Lips. I. aliique et Ald. σοὶ χ. Lips. 2. aliique. χαριτογλωσσεῖν σοι vel σ' alii. χαριτογλωσσεῖν Athenaeus, et sic Turn.

ξυμπράσσειν: Libri συμπράττειν. Correxit Brunckius.

ποτ᾽ ἐρεῖς: ποτ' ἐρεῖς M. G. Vit. Lips. 1. Rob. ποτε φὴς Lips. 2. in quo superscriptum ut glossa ἐρεῖς, et Aug. Ald. Alii ποτε φῇς, ποτε φήσεις.

καὶ σὺ δὴ: δ' omittunt Lips. 2. in quo σὺ in rasura duarum syllabarum est, et Aug. Ald. Rob.

ἥκεις: ἧκες, cum explicatione ἦλθες, G.

αὐτόκτιτ᾽: αὐτόκτιτ' Μ. aliique et Turn. αὐτόκτητ᾽ Lips. 2. Aug. αὐτόκτιστο G. Vit. Lips. 1. Ald. Rob.

ἐλθεῖν: ἐς a pr. manu M. ἐλθεῖν a secunda, et sic Vit. Lips. 1. 2. Rob. Ald. Turn. et recentiores.

NA: Scholiastam secundum, cuius adnotationi in ed. Stanl. praefixum est ἢ θεωρὸς τύχας ἐμὰς ἀφίξαι καὶ ξυνασχαλῶν κακοῖς, Porsonus legisse putabat θεωρὸς ὤν. Eam scripturam Butleri negligentia tribuit Aldinae, quam habere dicit θεωρὸς τύχας, quum habeat θεωρήσων τύχας. Repetiit errorem Wellauerus. Affertur θεωρὸς ὢν ex Vind. 3.

ἀφῖξαι: ἀφίξαι a pr. manu M.

ξυνασχαλῶν: ξυνασχαλῶν Lips. 1. συνασχαλῶν M. G. Lips. 2. συνασχαλών Vit.

τὸν: τον omittit Lips. 1.

τὸν συγκαταστήσαντα: Omnes τὸν συγκαταστήσαντα.

τυραννίδα: Lips. 1. τυρανίδα.

κάμπτομαι: κάπτομαι Lips. 1.

γίγνωσκε: γíγνωσκε Μ. Vind. 4. Ceteri γίνωσκε.

μεθάρμοσαι: μεθάρμοσαι M. Lips. 1. 2. Aug. aliique et Ald. μεθάρμωσαι G. μεθάρμοσον Vit. quod in aliis superscriptum. μεθάρμοζε Rob.

καὶ: και omittit G.

τραχεῖς καὶ: τραχεῖς τε καὶ Lips. 2.

ἀνωτέρω: ἀνωτέρω Μ. Vit. et plerique ut videtur libri. ἀπωτέρω G. Lips. 1. Rob. quod in aliis codd. pro diversa lectione adnotatum. ἀπατέρω Lips. 2. Aug.

θακῶν κλύοι: θακῶν Μ. G. Lips. 2. Aug. et sic Victorius. Θακών Vit. Lips. 1. Ald. Rob. Turn. κλύει G. κλύῃ Lips. 2. Aug.

μόχθων: μόχθον G. Vit.

παιδιὰν: πεδιὰν Lips. 2.

ταλαίπωρ': ταλαίπωρε G.

πημάτων: τῶν πημάτων Lips. 2.

τῶνδε: τῶνδε omittit Vit.

ἀρχαῖ᾽: ἀρχαῖα G. Lips. 1.

ἴσως σοι: ἴσωσοι M. a pr. manu. ἴσος σοι Lips. 1. ἴσως omisso σοι Lips. 2. Aug.

γίγνεται: γίγνεται Lips. 1. Ceteri γίνεται.

κακοῖς: κακῶν Vit. in quo supra scriptum ὑποχωρεῖς ἀπὸ τῶν.

τοῖς: τοις om. Lips. 1.

NA: Imitatum esse hunc versum Tzetzam ad Hesiodi O. et D. 780. adnotavit Porsonus.

καὶ νῦν: και μιν, superscripto νῦν, Lips. 2. Aug.

λαβροστόμει: μη λαβροστόμει G. Vit. aliique et Ald. Scholiastes Nicandri ad Alex. 160. καὶ Αἰσχύλος, μὴ λαβροστόμει.

οἶσθ᾽: οἶδ' Aug.

περισσόφρων: περισώφρων G. Lips. 1.

προςτρίβεται: προςτρίβεται M. G. Vit. Lips. 1. Vind. 1. 4. et Victorius, atque ita scriptum est apud Stobaeum XXXVI. 17. atque Apostolium VI. 36. et in Monostichis Menandri v. 111. προςγίνεται Lips. 2. Aug. aliique codd. et Ald. Rob. Turn. γρ. προςτρίβεται margo Lips. 2.

ὁθούνεκ': Libri ὅθ' οὕνεκ.

τετολμηκὼς: τετολμικῶς G. Simillime Sophocles Antig. 537. καὶ ξυμμετίσχω καὶ φέρω τῆς αἰτίας.

μηδέ σοι: μηδέν σοι M. Vit. Lips. 1. 2. aliique et Rob.

πείσεις: πείθεις Μ.

οὐ γὰρ: οὐτὰρ G.

εὐπιθής: εὐπειθής M. а pr. manu et Vit. Lips. 1. 2. Aug. aliique et Ald. Rob. In Lips. 2. ad ε superscriptum ι.

πάπταινε: πάπταννε G. πάμπταινε Lips. 2. Aug.

πημανθῇς: πημανθῆ M. a pr. manu, ς addidit secunda.

ἀντισπάσῃς: μηδαμῶς μὲ ἀντισπάσῃς ex duabus Cantabrigiensibus Blomfieldius.

τῶνδέ: τόνδε om. Lips. 2. Aug.

κοὐδαμῇ: κουδὲ μὴ M. G. Vit. aliique. κουδαμῆ Lips. 1. edd. vett. κουδαμή, ultima littera in litura et supra scripto οι, Lips. 2. κοὐδαμοῦ Aug. Valckenario ad Phoen. 1723. p. 575. τὰ μὲν σ' ἐπαινῶν οὐδαμῇ λήξω ποτέ legendum putanti more suo obsecutus est Brunckius. V. ad Soph. Ai. 1379.

προθυμίας: προμηθείας G.

ἀτὰρ: αὐτὰρ Vit.

θέλοις: θέλεις M. G. Lips. 1. 2. Aug. et sic codd. plerique et vett. edd. θέλοις Vit. Par. B. Cantabr. 1. quod receperunt Brunckius et Schützius, non, ut Wellauerus ait, inepte, sed aptissime, immo sententia etiam flagitante, quia μάτην πονήσεις idem fere est quod πονήσειας ἂν μάτην.

οὐκ εἰ: ουκ om. Vit. qui εἰ habet et οὐ in principio sequentis versus.

οἵνεκα: Libri εἵνεκα. Correxit Brunckius.

πλείστοισι: πλήστοισι pr. manu habuisse videtur M.

πημονὰς: πλείστους πημονάς Vit.

NA: Versus 349-374. in libris Oceano tributi sunt. Promethei esse intellexit Elmsleius.

καὶ: καὶ om. G. Pro eo male Porsonus καί.

ὃς πρὸς ἑσπέρους τόπους: ὃς ἐς ἑσπέρους τόπους Med. Par. D. Rob. ὃς πρὸς ἑσπερίους τόπους Vit. Ceteri ὃς πρὸς ἑσπέρους τόπους.

κίον᾽: κίονας G. Lips. 1. Vulgatum κίον', quae etiam in Rob. est, habet Plutarchus de facie in orbe lunae p. 923. C. Eustathius p. 1389, 61. διὸ καὶ Αἰσχύλος ἐν Προμηθεῖ κίονα εἶπεν ἑνικῶς καὶ οὐ κίονας, de axe, circum quem volvitur orbis, haec intelligenda putans. P. Petitum, qui in Obss. misc. III. 24. ἕστηκε κίων ut vulgatam scripturam affert, refutavit Abreschius. Quo magis mirum est Blomfieldium illud ipsum ἕστηκε κίων scribendum coniecisse, probasseque Nitzschium in adn. ad Od. I. 52. p. 18.

οὐρανοῦ: οὐρανῶν Rob.

ὤμοις: ὤμοις (non ὤμοισι) M. G. Vit. Lips. 1. 2. Aug. edd. vett. praeter Rob. Sic etiam apud Plutarchum. ὤμοισι Par. D.

NA: Alteram versus partem respexit Porphyrius de abst. p. 77.

εὐάγκαλον: εὐάγγαλον Lips. 1.

τε: τε omittit G.

ἄντρων: ἄντρων, superscripto ω, Lips. 2.

ἑκατογκάρηνον: Libri ἑκατοντακάρηνον, nisi quod M. ἑκατοντοκάρηνον habet, α super η a manu secunda adscripto. Ex Pauwii emendatione Porsonus ἑκατογκάρηνον. Blomfieldius aliique ἑκατογκάρανον, quod καρανῶσαι, καρανιστῆρα dicant tragici, probabili, etsi non prorsus certo argumento. Videri potest confirmari Hesychii verbis p. 1126. ἑκατονκάρανοι, ἑκατὸν αἱ ἐπιζήμιον πρασσόμεναι, et est fortasse ita, si ille ἑκατογκάρανον scripsit et deinde posuit ex Aristophanis Eq. 440. ἑκατοντάλαντοι δίκαι, αἱ ἑκατὸν τάλαντα ἐπιζήμιον πρασσόμεναι. In chori carmine apud Aeschylum Choeph. 391. κάρανα legitur, sed in trimetro ex Euripidis Meleagro apud scholiastam Pindari ad Nem. X. 12. κάρα Τυδεὺς γένυσι Μελανίππου σπάσας.

πᾶσι δ᾽ ἀντέστη θεοῖς: πᾶσιν ὃς ἀντέστη θεοῖς M. G. Vit. Lips. 1. Ald. Rob. Turn. ὃς πᾶσιν ἀντέστη θεοῖς Lips. 2. Aug. Par. E. Bess. Gaisfordii coniecturam, Τυφῶνα θοῦρον, ὃςτις ἀντέστη θεοῖς, probaverat Porsonus, multis exemplis allatis, in quibus τις vel additum temere vel omissum est. Ne commemorem quod sic grave et prope necessarium vocabulum abiicitur, ne recte quidem dictum est ὅςτις, quod pronomen quum non sit definientis, quam vim habet ὃς, sed declarantis, referendum id esset ad θοῦρον, quo languida fieret sententia. Defendere quidem ὅςτις pro ὃς positum conatus est Blomfieldius, sed aliena sunt exempla quae attulit praeter unum Callimachi h. Apoll. 22. in quo tamen vulgo recte divisim scriptum est de saxo Nioben referente ὃς τις ἐνὶ Φρυγíῃ διερὸς λίθος ἐστήρικται, h. e. διερός τις λίθος. Praeter alias inscite inventas medelas imperite Wunderlichius coniecit πᾶσιν ὃς ἀνέστη θεοῖς, numero prorsus ab Aeschyli arte alieno. Probabilius est quod Lobeckius in prima editione Aiacis ad v. 1122. p. 344. proposuit πᾶσιν ὃς προὔστη θεοῖς, ut in Aiacis versu dictum est ἢ σοὶ γὰρ Αἴας πολέμιος προὔστη ποτέ; quocum comparari potest scriptura quam in Trachinis v. 1183. servavit scholiastes, falsa illa quidem aperte, οὐ θᾶσσον οἴσεις, μηδὲ προστήσεις ἐμοί, quam interpretatur ἐναντιωθήσῃ, quo verbo etiam Aeschyli enarratores usi sunt. Multo tamen elegantius est, neque exiguam habet veri speciem, quod Naekio in mentem venit in programmate a. 1829. edito sive in eius Opusculis I. p. 175. inter πᾶσιν ὃς et ἀντέστη lacunam esse unius versus, hac fere sententia, qui cunctis unus insana mentis rabie diis obstitit. Quamquam, si quid excidit, non adducor ut πᾶσιν tam longe a θεοῖς removisse Aeschylum putem, sed facilius credam altera ὃς pronominis positura eum tale quid scripsisse, ὃς δυςαντήτῳ μένει χειρῶν πεποιθὼς πᾶσιν ἀντέστη θεοῖς. Sed tamen, quoniam haec omnia non sine magna audacia coniici possunt, ad illud redii quod ut facillimum olim in publicis scholis commendavi, πᾶσι δ' ἀντέστη θεοῖς. Eodem modo in Sept. ad Th. 549. ἕκτον λέγοιμι ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον ἀλκήν τ' ἄριστον, μάντιν, Αμφιάρεω βίαν· Ὁμολοΐσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν.

NA: Hunc versum et sequentem afferunt Eudocia p. 406. Tzetzes ad Lycophr. 177.et in Theogonia v. 289. Favorinus in Τυφωεύς, priorem solum Eustathius p. 579, 20.

σμερδναῖσι: Apud Eudociam, Favorinum, Tzetzam in Theogonia et in quibusdam eius libris ad Lycophronem, ut in ed. Rob. δειναῖσι. Eustathius σμερδνῇσι. Ceteri Aeschyli et Tzetzae libri σμερδναῖσι.

γαμφηλαῖσι: γαμφήλαισι a pr. manu M. et ad secundam syllabam superscripto ι G. γαμφήλαισι M. a sec. manu et Rob. Eudocia, Favorinus. γαμφηλαῖσι Lips. 1. γαμφηλαις vel γαμφηλαις Vit. Lips. 2. aliique codd. et Ald. Turn. atque Eustathius et Tzetzes. Quod ad has dativi formas attinet, quid de Homeri usu statuendum sit, copiose docet Etym. M. p. 166, 30. et Gudianum p. 249, 41. sed utrumque emendatione indigens. Eam praebet Etym. Augustanum, in quo omissis exemplis sic scriptum, δεῖ δὲ γιγνώσκειν ὅτι παρὰ τῷ ποιητῇ αἱ τοιαῦται δοτικαí, εἴτε ἐπεκτεταμέναι εἴτε ἀνεπέκτατοι, τὸ α εἰς η τρέπουσι, οἷον ἐν παλάμῃσιν, ἐν παλάμῃς φορεῖ, σεσημειωμένων δυεῖν, θεαῖς καὶ ἀκταῖς. Itaque non in locis duobus illis quos Etym. M. et Gudianum afferunt, Od. V. 119. et II. XII. 284. servandum est αις, sed in duobus vocabulis θεαῖς et ἀκταῖς. Atque ex θεά dativus exstat etiam II. III. 15S. ubi tamen αἰνῶς ἀθανάτησι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν non solum in libris scriptum est, sed etiam apud Athenaeum V. p. 188. B. ipsoque in Etym. M. p. 36, 7. Subtili quadam ratione Göttlingius ad Aristotelis Polit. p. 343. θεῇς not sine iota littera defendere studuit.

φόνον: φόβον, memoratum in scholiis habent M. Par. D. Rob. et ante primae manus correctionem Vit. Ceteri φόνον.

ὀμμάτων: ὀμάτων G. Lips. 1.

ἤστραπτε: ἤστραπται G. Lips. 2.

γοργωπὸν: γοργωπὸν ex hoc versu habere videtur Hesychius.

ἄγρυπνον: ἄγριον G. Lips. 1.

NA: Non latuit hic locus Bentleium Horatio Carm. III. 4, 44. caducum fulmen eripere tentantem.

κἀξεβροντήθη: καὶ ἐξεβροντίθη G. κἀξεβροντήσθη Vit.

παράορον: παράωρον Vit. aliique codd. πανάωρον Ox. Bess. Ald. γρ. καὶ πανάωρον Vit. παρήωρον G. Lips. 1. aliique codd. et Rob. παρήορον Lips. 2. Aug. Colb. 2. Turn. παράφρον, quod Bergkius in Diurn. antiq. Darmst. a. 1835. p. 952. restituendum monuit ex Hesychii glossa παράορος, σειραφόρος, praebuit M. V. II. VII. 156.

ἰπούμενος: ἰπνούμενος Lips. 2. Aug. eum plerisque libris et schol. Aristoph. ad Vesp. 139. in ed. Ald. ἱπνούμενος G. et a manu recentiore Μ. ἱπούμενος Vit. ex correctione primae manus, quae alterum π delevit. Eodem errore apud Hesychium et Photium ιπποῦμεν et ἰππούμενος scriptum. ἰπνούμενον Lips. 1. Quod Hemsterhusius ad Pluti v. 816. reponendum vidit ἰπούμενος habet M. a pr. manu et Par. C. et pro diversa scriptura Par. B. Eustathius p. 16, 40. ἰποῦν ῥῆμα τὸ βλάπτειν παρὰ τῷ Αἰσχύλῳ. Etiam Pindarus Ol. IV. 11. Aetnam vocavit ἶπον ἀνεμόεσσαν ἑκατογκεφάλα Τυφῶνος ὀβρίμου.

ῥίζαισιν: ῥίζαισιν M. Vit. Aug. ῥίζησιν G. Lips. 1. ῥίζεσιν Lips. 2.

μυδροκτυπεῖ: μυδροκτυπεῖ in litura M. μυδροκτρυπεῖ Lips. 2.

ἔνθεν ἐκραγήσονταί: ἐνθένδ᾽ ἐκρ. Lips. 1. ἔνθ᾽ ἐκρραγήσονταί ποτε G. Describit poeta recentis memoriae incendium Aetnae Ol. LXXV. 2. de quo marmor Parium in Corp. inscr. vol. II. p. 302. et Thucydides III. 116. V. Cluverii Sic. ant. I. p. 104.

δάπτοντες: δ᾽ ἄπτοντες G.

ἀγρίαις: ἀγρίοις Vit. et pauci alii.

λευρὰς: λευροὺς Μ. Rob. Ceteri libri λευράς.

γύας: γυίας Vit. Lips. 1. aliique. γυίας Lips. 2.

θερμῆς: θερμοῖς, quod in Par. Β. adscriptum est, Ald. Turn. Cant. et posteriores. Fortius est quod plerique libri cum Rob. habent θερμῆς. Ita, non θερμής, etiam M. θέρμης G. et ante correctionem Vit.

ἀπλήστου: Libri ἀπλήστου. Id in ἀπλήτου (scribere debebat ἀπλάτου) mutandum suspicabatur Schutzius, quia Pindarus ἀπλάτου πυρός dixerit. Cur corrigatur quod caret vitio?

βέλεσι: βέλεσσι Μ.

NA: In libris huic versui appositum est Promethei nomen, quoniam qui praecedunt versus tributi sunt Oceano. V. ad v. 349. Scholia haec praebent, σὺ δ᾽· ὦ Ὠκεανέ. οὐκ ἄπειρος· τῆς ὀργῆς τοῦ Διός. οὐκ ἄπειρος, φησίν, ὑπάρχεις ὧν λέγεις, ἀλλ᾽ ἔμπειρος· ἔμπειρος δὲ ὢν τούτων φύλασσε ὅπως σώσεις ἑαυτὸν ὡς γινώσκεις· οὐ γὰρ ἐν τούτῳ χρήζεις διδασκάλου τινός. Prior interpretatio non satisfacit. Nam si iram Iovis expertus esse dicitur Oceanus, quaenam est illa ira? Non iram, sed audaciam Iovis et quidem non magis quam ceteri omnes antiqui dei expertus erat, cunctorum illo sibi imperium arrogante. Melius est alterum, non inexpertum eorum quae dicat esse Oceanum. Dixit autem Oceanus v. 326. τραχὺς μόναρχος, οὐδ᾽ ὑπεύθυνος κρατεῖ.

σῶζ': σῶιζ' Μ.

ἐπίστασαι: ἐπίσταμαι ante corr. Lips. 1.

λωφήσῃ: λωφήσῃ, ut librarius prius λωφήσει scripsisse videatur, M. λογήσῃ G.

χόλου: χόλον Vit.

γιγνώσκεις: γιγνώσκεις Μ. Ceteri γινώσκεις. Cicero Q. Tusc. III. 31. Sed sumendum tempus est non minus in animorum morbis quam in corporum: ut Prometheus ille Aeschyli, cui quum dictum esset atqui, Prometheu, te hoc tenere existumo, mederi posse rationem iracundiae, respondi siquidem quis tempestivam medicinam admovens non ad gravescens vulnus illidat manus. His refutatur Bentleius, qui etiam alterum distichon Oceano tribuendum putabat.

ψυχῆς νοσούσης: Libri omnes ὀργῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι. Stobaeus ΧΧ. 13. ὀργῆς ματαίας εἰσὶν αἴτιοι λόγοι. Plutarchus in Consol. ad Apollonium p. 102. Β. καλῶς ἔχειν ὑπέλαβον τῶν παραμυθητικῶν σοι μεταδοῦναι λόγων πρὸς ἄνεσιν τῆς λύπης καὶ παῦλαν τῶν πενθικῶν καὶ ματαίων ὀδυρμῶν. ψυχῆς γὰρ νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι, ὅταν τις ἐν καιρῷ γε μαλθάσσῃ κέαρ. Plutarchum homo doctus in Novae bibliothecae Germanicae vol. LXVI. parte I. cuius observationes Latine versae in Beckii Commentariis societatis philologicae vol. II. exstant, ψυχῆς pro ὀργῆς substituisse, quoniam de dolore, non de ira scriberet, suspicabatur. Eadem Wyttenbachii sententia fuit. Eustathius p. 696, 33. fortasse ex Plutarcho, κατὰ γὰρ τὴν τραγῳδίαν ψυχῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι. Εt p. 1005, 21. ἐπεὶ καὶ φύσει κατὰ τὸν εἰπόντα ψυχῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι. Sic hic versus scriptus est etiam in Georgidae Gnomologio in Boissonadii Anecd. I. p. 100. Attulerat Stanleius Isocratis verba in or. de pace S. 39. ὑμᾶς δὲ χρὴ πρῶτον μὲν τοῦτο γιγνώσκειν, ὅτι τῶν μὲν περὶ τὸ σῶμα νοσημάτων πολλαὶ θεραπεῖαι καὶ παντοδαπαὶ τοῖς ἰατροῖς εὕρηνται, ταῖς δὲ ψυχαῖς ταῖς νοσούσαις καὶ γεμούσαις πονηρῶν ἐπιθυμιῶν οὐδέν ἐστιν ἄλλο φάρμακον πλὴν λόγος ὁ τολμῶν τοῖς ἁμαρτανομένοις ἐπιπλήττειν: verum ibi pro νοσούσαις codex Vrbinas praebuit ἀγνοούσαις. Plutarchi et Eustathii scripturam probarunt Stephanus, Casaubonus ad Athenaeum p. 65. Gatakerus in Adv. misc. p. 487. C. Ei repugnare videtur Ciceronis interpretatio, nisi hunc sententiam magis quam verba expressisse putabimus. Ὀργή quidem non videtur νοσοῦσα dici potuisse. Nam etsi νοσεῖν περί τι vel ἐπί τινι de vehementi cupiditate dicitur, ut apud Platonem in Phaedro p. 228. Β. ἀπαντήσας δέ τῳ νοσοῦντι περὶ λόγων ἀκοήν, ἰδὼν μὲν ἥσθη ὅτι ἕξοι τὸν συγκορυβαντιῶντα, καὶ προςάγειν ἐκέλευε, tamen si quid simpliciter νοσεῖν dicitur, ei significatur deesse aliquid, quominus id sit quod pro natura sua esse debeat. Itaque ὀργὴ νοσοῦσα non erit nimia et modum excedens ira intelligenda, sed quae non impleat modum nec possit recte censeri ira esse. Adhaeret enim illi verbo debilitationis quaedam notatio. Non igitur recte νοσούσης ille interpretatus est, qui pro eo verbo ματαίας, quod apud Stobaeum est, posuit. Pauwianam sapientiam, qui, quod ὀργή quamlibet animi affectionem significaret, eo vocabulo hic usum esse Aeschylum putavit, non debebat probare Wellauerus. Reisigius quod ad Soph. Oed. C. 1190. leni sane mutatione coniecit, ὀργῆς νοσοῦσιν εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι, hac credo sententia, ut miseris iram lenire adhortationes dicantur, id si Aeschylus voluisset, scripsisset νοσοῦσιν ὀργῆς. Aliud in mentem venit G Dindorfio, quem moverunt haec verba Themistii in or. VII. p. 98. φάρμακον δὲ ὀργῆς οἰδαινούσης τὸ μὲν αὐτίκα λόγος ἐστίν, ᾧ σὺ τηνικαῦτα ἐπράϋνας σφαδάζουσαν καὶ ζέουσαν ἔτι, ut Aeschylum ὀργῆς ζεούσης scripsisse crederet, ad sententiam recte, modo satis appareret unde in libros νοσούσης irrepserit. Fatendum tamen est scholiastas aliud verbum quam νοσούσης videri legisse. Eorum unus εἰπόντος τοῦ Προμηθέως ὅτι ἐγὼ τὴν παροῦσαν ὑπομενῶ τύχην, ἕως οὗ ὁ νοῦς τοῦ Διὸς παυθήσεται τῆς ὀργῆς, φησὶν ὁ Ὠκεανὸς πρὸς αὐτόν, οὐδὲ τοῦτο γινώσκεις, ὦ Προμηθεῦ, ὅτι οἱ λόγοι οἱ παρακλητικοὶ θεραπεύουσι τὴν ὀργὴν ἀγριαίνουσαν καὶ ἐπαιρομένην; Alius interpres adscripsit ἀκμαζούσης. In alio scholio est εἰπόντος Ὠκεανοῦ ὅτι τῆς ἀκμαζούσης ὀργῆς οἱ λόγοι εἰσὶν ἰατροί. Quas interpretationes qui consideret, facile adducatur ut eas ad σφριγώσης pertinere putet, quandoquidem mox ad σφριγῶντα v. 382. adnotatum est αὐξόμενον καὶ ζέοντα. ἀκμάζοντα. νεάζοντα καὶ αὐξάνοντα. Atque apud Hesychium σφριγᾷ, — ἀκμάζει, νεάζει. σφριγῶν, ἀκμάζων, νεάζων, αὔξων. σφριγῶντα, ἐπαιρόμενον, ἰσχύοντα. Quod si cui hariolari libeat, suspicari poterit lectum fuisse olim ὀργῆς σφριγώσης, idque verbum quum librario in mente haereret, illatum ab eo esse pro σφυδῶντα, quod codex M. v. 382. habet. Verum eadem opera etiam alia coniici possunt, ut ὀργῆς βρυούσης. Nam Hesychius βρύει, ῥέει, πηγάζει, ἀναβλύζει, πηδᾷ, ἀνθεῖ, ἀνίησιν, αὔξεται. Dicitur id autem etiam non adiecto nomine, ut in Soph. Electra v. 422. βρύοντα θάλλον. Sed tamen consultius visum est tenere scripturam quae apud Plutarchum et Eustathium et Georgidam est, quum ad eam explicandam, quoniam de ira sermo est, facile adscribi potuerit ὀργῆς, quod pro diversa scriptura habitum deinde expulso ψυχῆς in ὀργῆς mutatum fuerit.

ἐάν τις ἐν καιρῷ γε: κἄν τις G. quod etiam scholio in illo codice praepositum est. ὅταν τις Plutarchus.

μαλθάσσῃ: μαλθάσῃς M. a pr. manu et G. Lips. 1. Ald. Rob. μαλθακίσῃ Lips. 2. Aug.

σφυδῶντα: σφυδῶντα Μ. σφυγῶντα Lips. 1. σφιγῶντα G. Ceteri omnes σφριγώντα. Hesychius σφυδῶν, ἰσχυρός, εύρωστος, σκληρός· et διασφυδῶσαι, αὐξῆσαι, ἀπὸ τοῦ σφύζειν.

ἰσχναίνῃ: ἰσχράνει Μ. ἰσχαίνῃ G. Lips. 1. et pauci alii libri. ἰσχναίνῃ Vit. Lips. 2. cum plerisque. Sed id cum in Lips. 2. sic scriptum sit ut imperito videri possit ἰσχναίνῃ esse, posuit hoc is qui Aug. scripsit. ἰσχναίνῃ

προμηθεῖσθαι: προμηθεῖσθαι M. G. Lips. 1. aliique et Ald. προμηθεῖσθαι Lips. 2. Aug. aliique et Rob. ἐν τῷ προμηθεῖσθαι μὲ καὶ τολμῶν, addita explicatione προνοεῖσθαι ἐμὲ τὸ συμφέρον σοι, Vit. προμηθεῖσθαι recte probarunt Scaliger et Valckenarius ad Phoen. 1475.

ὁρᾷς: ὁρᾷς το, sed lineola transfixo, M.

δίδασκέ με: δίδασκέ μοι Vit.

περισσὸν: περισὸν Lips. 1.

κουφόνούν: κουφόνουν cum unius aut duarum litterarum litura post ν M.

τῇδε τῇ νόσῳ: τῇδε τῇ νόσῳ M. G. Vit. Lips. 1. 2. Aug. et cum plerisque. codd. Ald. Rob. τήνδε τιν νόσον inter versus adscriptum in Par. B. et sic Turn. Sophocles Trach. 544. νοσοῦντι κείνῳ πολλὰ τῇδε τῇ νόσῳ.

μὴ δοκεῖν φρονεῖν: μὴ φρονεῖν δοκεῖν Μ. et pauci alii codices. μὴ δοκεῖν ἀφρονεῖν G. Lips. 1. adscripta in utroque glossa φράζεσθαι.

δόκει σοι: δόξεις M. G. Lips. 1. 2. Aug. et plerique, quod unus scholiastarum frustra explicare conatur. δόκει σοι Vit. et alii pauci. δόξει σοι, γρ. δοκήσῃ Par. B. Apertum est scribendum fuisse δόκει σύ. Meum, inquit, hoc peccatum esse puta, ut desipere videar, quum recte sapiam. Quibus verbis iubet Oceanum absistere a consilio suo.

οἶκον: οἴκους Lips. 2. Aug.

πάλιν: πάλαι, sed supra scripto ὀπίσω, Vit.

θρῆνος οὑμὸς: θρῆνός ὁ ἐμὸς G. Lips. 2. Aug. Ald.

βάλῃ: βάλλει Vit.

θακοῦντι: θακοῦντι M. Vit. aliique et Rob. κρατοῦντι G. Lips. 1. 2. Aug. aliique et Ald. Id ut glossa supra adscriptum in Vit.

ἀχθεσθῇ: ἀχθεσθῇ G.

συμφορὰ: συμφοραί a pr. manu habuisse videtur M.

λευρὸν γὰρ οἶμον: λευρῶν γὰρ οἴμων Ven. 2. 3. Rob. Ceteri λευρὸν γὰρ οἶμον, praeter Vit. in quo est εὐρὺν, superscripto οι. G. λευρὸν in litura, quum prius λευρὰν scriptum fuisset. Euripides Alc. 838. ὀρθὴν παρ' οἶμον, ἣ ἐπὶ Λάρισσαν φέρει. Praetuli ut exquisitius femininum, ad quod etiam λευρὸν ducere videtur.

ψαίρει: ψαίρει M. G. et ex correctione Vit. probatum Turnebo, Iensio Lect. Luc. p. 393. Valckenario ad Phoen. 1399. ψαύει ante corr. Vit. aliique et Ald. ψαύει Lips. Aug. aliique et Rob. ψαύει, superscripto ψαίρει et addito γρ. ψαίρει Par. B.

τετρασκελὴς: τετρασχελής Lips.

δέ τἂν: δέ τ' ἄν M. G. Cantabr. 1. Vulgo δέ τ' ἄν. Blomfieldius recte δέ τἂν.

κάμψειεν: κάμψειε G. Vit. κάμψει Lips. Aug. etsi glossa est in Lips. κλίνειε.

στένω σε τᾶς: Affert primum huius carminis versum scholiastes Aristophanis ad Vesp. 270. ut stasimi, et profecto aptissime, quum πάροδος chori quae dicitur non a stantibus in orchestra, sed sedentibus in curru alato sit cantata. Schol. τὸ στάσιμον ᾄδει ὁ χορὸς ἐπὶ τῆς γῆς κατεληλυθώς. στένω σε τᾶς, super ă adscripto η, Μ. στένω σε τὰς G. Vit. Aug. Ald. στένωσις τὰς Lips.

δ᾽ εἰβομένα: Libri omnes δακρυσίστακτον δ', praeter Bess. in quo τ' est, et Lips. Aug. qui δακρυσίστατον δ' habent. Tum ῥαδινῶν (ῥαδηνῶν G.) λειβομένα M. G. Lips. Aug. et ceteri plerique. Idem fuit in Vit. sed a prima manu in ῥαδινὸν λ. mutatum est. ῥαδινὸν λειβομένα aliquot codices et Ald. Rob. Εt ῥαδινόν quidem potest videri verum esse, ut Aeschylus expresserit τέρε δάκρυον. Vt stropham antistrophae exaequaret Heathius scripsit δακρυσίστακτον ἀπ᾿ ὄσσων ῥαδινῶν ῥέος παρειάν, omissis δέ et λειβομένα. Sed particula abesse non potest, nem que λειβομένα delendum est, sed excidit aliquid in antistropha. Quare deleta post δακρυσίστακτον particula ex λειβομένα feci δ᾽ εἰβομένα. Sophocles Ant. 527. φιλάδελφα κάτω δάκρυ εἰβομένη.

νοτίοις: νωτίοις ante correctionem M.

ἔτεγξα: ἔτεγξα libri praeter Par. A. qui ἔτεγξε habet. Coniecerat ita Heathius, receperunt Brunckius, Porsonus, alii. At ne eiecto quidem εἰβομένα opus erat ἔτεγξε scribi.

παγαῖς: πηγαῖς M. Lips. aliique. παγαῖς G. Vit.

τάδε· Ζεὺς δ᾽: τάδε. Ζεὺς γὰρ ἰδίοις Vind. 2. Ceteri codices et Ald. τάδε Ζεὺς ἰδίοις, nisi quod quidam ut Vit. post τάδε interpungunt, in quo codice supra scriptum ὁ γάρ. Verissima Robortelli scriptura τάδε, Ζεὺς δ᾽ ἰδίοις.

κρατύνων: κρατύνει Vind. 1. 3. et in litura, quum antea κρατύνων fuisset, G.

ὑπερήφανον: ὑπερήφανος ante correctionem M.

θεοῖς τοῖς πάρος: θεοῖς τοῖς πάρος M. G. Vit. et cum plerisque codd. Rob. τοῖς πάρος θεοῖς Lips. aliique nonnulli et Ald. τοῖς πρὸς θεοῖς Aug.

ἐνδείκνυσιν: ἐνδείκνυσιν G. Arund. Par. L. ἐνδεικνύειν Μ. ἐνδεικνύει Par. D. δεικνύει Vit. et pauci alii. δείκνυσιν Lips. Aug. aliique et edd. vett.

αἰχμάν: αἰχμήν M. G. Vit. αἰχμάν Lips.

μεγαλοσχήμονά τ' ἀρχαιοπρεπῆ δακρυχέει στένουσα: Libri μεγαλοσχήμονα τ' ἀρχαιοπρεπῆ, nisi quod Vind. 2. 3. 4. τε plene scriptum habent, Aug. autem μεγαλοσχήμον τ' ἀρχαιοπρεπή. Sola Aldina μεγαλοσχήμων ἀπ' ἀρχαιοπρεπή. Tum στένωσι, super ο addito υ, Μ. στένουσι G. Vit. aliique pauci et Rob. στένουσα Lips. Aug. aliique et Ald. στένουσαν Par. E. Agnoscunt στένουσι scholiastae. At sic tam languida fit oratio, ut plane indigna sit Aeschylo. Itaque vix dubitari posse videtur quin στένουσι correctori debeatur, qui στένουσα construi non posse animadverteret. Sed stropha monstrat post ἀρχαιοπρεπή excidisse verbum, quod videtur δακρυχέει fuisse,

τὴν σὰν: τῶν σῶν G. Vit. Ald. τὰν σὰν Rob.

τε: τε omittunt Lips. Aug. Bess. Ald.

τιμάν: τιμᾶν ante corr. M.

ὁπόσοι: ὅποσοι G. et aliquot alii.

ἁγνᾶς: ἁγνὸς Lips. Ald.

σοῖς: σοῖς M. G. Vit. Lips. Aug. σοισι pauci codices.

θνητοί: θνατοί Μ. G. Ceteri θνητοί.

μάχαις: μάχας M. aliique. μάχαν Rob. μάχης Lips. Aug. Ald. μάχαις G. Vit. et multi alii. Hoc tenui. Sophocles Ai. 365. τὸν ἐν δαίοις ἄτρεστον μάχαις.

Σκύθης: Σκύθη Lips.

γᾶς: γῆς Vit.

τόπον: τόπον M. Vit. aliique et Rob. πόρον G. Lips. Aug. aliique. τόπον πόρον Ald. Restituit τόπον Porsonus, vocabulum tragicis tritissimum.

Σαρματᾶν: Ἀραβίας M. G. Vit. et plerique. Ἀρσαβίας Lips. et pauci. Tum ἄνθος Ald. ἄνθος M. G. Vit. Lips. Aug. et cum ceteris plerisque Rob. I. H. Vossius in Geographia vet. p. XVIII. non opus esse ait ut exclamemus quod Plautinus Charmides in Trinummo IV. 2.89. dicenti omnium primum in Pontum advecti ad Arabiam terram sumus respondet, an etiam Arabia est in Ponto? Collocasse enim Aeschylum Arabiam in vicinia Caucasi. At si Euripides in Bacchis v. 16. sciebat ubi sita esset Arabia, respondere licebit quod Charmidae isti respondetur, est: non illaec ubi tus gignitur, sed ubi absinthium fit atque cunila gallinacea. Laborarunt jam veteres interpretes in quaerenda ratione qua Arabiam Scythiae admoverent: qui quum ei rei Troglodytas adhibuerunt, gravi errore, quem Casaubonus ad Strabonem p. 506. notavit, Troglodytas qui ad sinum Arabicum incolebant, de quibus Strabo in principio libri XVII. exposuit, confuderunt cum illis quorum sedes fuit inter Caucasum et paludem Maeotidem, de quibus idem Strabo refert libro XI. p. 506. quem locum spectarunt scholiastae. Praeter hos alii fuere Troglodytae ad Istrum circa Tomos, de quibus dixit Strabo libro VII. p. 318. Elmsleius cum Butlero latius patere visum antiquis esse nomen Arabiae et Aeschylum nihilo peritiorem geographiae Shakespeario fuisse censebat. Profecto ita est in iis locis qui ubi terrarum siti essent nemo tum accurate sciebat. At id non potest cadere in Arabiam, cuius nomen usque ad Caucasum porrigi credere relinquendum Welckero in Trilogia p. 20. et Bothio. Apertum est autem Aeschylum de noto claroque populo loqui, qui vel ad Caucasum vel in ipso Caucaso habitet. Nam quod sequitur, ὑψίκρημνον θ' οἱ πόλισμα Καυκάσου πέλας νέμονται, non solum metri indicio sine τε copula scribendum est, sed etiam propter ipsam sententiam. Ineptissima esset enim gentis commemoratio, cuius nomen, quo in genere sibi placent tragici, taceretur, et tamen illa vocaretur δάϊος στρατός, ὀξυπρώροισι βρέμων ἐν αἰχμαῖς. Hinc non puto dubitari posse quin Sarmatas dixerit Aeschylus scripseritque Σαρματᾶν τ᾽ ἄρειον ἄνθος. In hos enim plane quadrat tota illa descriptio: sed nomen iam perantiquo tempore obscuratum fuisse oportet, ut ex superstitibus litterarum vestigiis Ἀραβίας eruerent librarii. Simillimi ipsis etiam verbis versus sunt Dionysii periegetae 652. seqq.

ὑψίκρημνον οἳ: ὑψίκρημνονθ' οἳ Μ. ὑψίκριμνον θ᾽ οἳ Lips. ὑψίκρημνον τ' οἳ Ald. ὑψίκρημνον θ' οἳ ceteri. Delendam esse copulam viderunt Bothius atque Elmsleius.

νέμονται: νέμουσι Μ. (si recte adnotatum est et Vit. paucique alii. Ceteri libri νέμονται, quod praestat non aliam ob caussam, quam quod gravior spondeus fit diphthongo, quam si νέμουσιν scribitur: nam in strophico versu est οἳ γᾶς.

Καυκάσου πύλας: Sed Καυκάσου πέλας, quod libri habent, non puto scripsisse Aeschylum. Primum enim ipsa verba videntur aliquid vitii prodere. Nam πόλισμα, quod ὑψίκρημνον dicatur, in Caucaso potius ipso quam in vicinia Caucasi situm, esse intelligitur. Deinde tam apposite convenit haec descriptio portis Caucasiis, ut sponte se offerat apta loco scriptura, Καυκάσου πύλας. Plinius H. N. VI. 12. ab his sunt portae Caucasiae, magno errore multis Caspiae dictae, ingens naturae opus montibus interruptis repente, ubi fores obditae ferratis trabibus, subter medias amne diri odoris fluente citraque in rupe castello, quod vocatur Cumania, communito ad arcendas transitu gentes innumeras, ibi loci, terrarum orbe portis discluso, ex adverso maxime Harmastis oppidi Iberum. De iisdem, etsi nomine non appellans, Strabo XI. p. 500. ἐκ δὲ τῶν πρὸς ἄρκτον νομάδων ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας ἀνάβασις χαλεπή· καὶ μετὰ ταύτην ποταμία στενὴ ἐπὶ τοῦ Ἀράγου ποταμοῦ τεττάρων ἡμερῶν ὁδὸν ἔχουσα ἐφ᾽ ἕνα· φρουρεῖ δὲ τὸ πέρας τῆς ὁδοῦ τεῖχος δύςμαχον. Ptolemaeus has Σαρματικὰς πύλας appellavit. Denique vero etiam Lucianus videtur Καυκάσου πύλας legisse, quas ille quidem eo errore quem Plinius notavit Caspias dixit, quum scripsit in Prometheo cap. 4. σὺ δέ, στωμύλος γὰρ εἶ καὶ δικανικός, ἀπολόγησαι ὑπὲρ αὐτοῦ, ὡς δικαίαν τὴν ψῆφον ἔθετο ἀνεσταυρῶσθαί με πλησίον τῶν Κασπίων τούτων πυλῶν ἐπὶ τοῦ Καυκάσου, οἴκτιστον θέαμα πᾶσι Σκύθαις.

ὀξυπρώροισι: ὀξυπόροισι Lips. Aug.

μόνον δὲ πρόσθεν ἐν πόνοις: μόνον δὴ πρόσθεν M. Vit. Lips. Aug. aliique et Rob. μόνον omissum in G. sed in margine ante δὴ suppletum. μόνον δὲ πρόσθεν Ven. 2. Vind. 1. 3. σου post πρόσθεν addunt Par. B. Ox. Ald. Tum ἄλλον ἐν πόνοις Μ. aliique et Rob. ἄλλων Vit. Aug. aliique et Ald. ἄλλον in ἄλλων a sec. manu mutatum G. ἄλλον, superscripto ων, Lips. ἄλλων, superscripto ἄλλον et γρ. πρόσθεν ἄλλον, Par. B. Delendum esse ἄλλων vel ἄλλον adnotatio scholiastarum ἢ σοῦ ἢ τῶν ἄλλων docet. Scribendum est μόνον δὲ πρόσθεν ἐν πόνοις. Antistrophica enim haec sunt.

ἀδαμαντοδέτοις: ἀδαμαντοδέτοις Colb. 1. Ceteri libri ἀκαμαντοδέτοις, quod iam Stanleius corrigendum esse vidit. Inepta et ipsa secum pugnans vox est ἀκαμαντοδέτοις, nec dubium quin Aeschylus ut supra v. 148. ἀδαμαντοδέτοις, sed alio significatu, scripserit. Illic enim proprie eo vocabulo usus est, hic nihil nisi invictam necessitatem dixit. Ita Dionysii tyranni dominatus ἀδάμαντι δεδεμένος dicebatur, de quo Kuhnius et Perizonius ad Aeliani V. H. VI. 12. Ita Pindarus Pyth. IV. 125. τίς δὲ κίνδυνος κρατεροῖς ἀδάμαντος δῆσεν ἅλοις, commemoratus inter alia ab Rittershusio ad Oppiani Cyneg. III. 240. Eodem pertinet illud in oraculo, apud Herodotum VII. 141. σοὶ δὲ τόδ᾽ αὐτις ἔπος ἐρέω, ἀδάμαντι πελάσσας.

Τιτᾶνα λύμαις: τιτᾶν ἀλύμαις Vit.

ἐςειδόμαν: εἰσιδόμαν, superscripto ην, Vit. Lips. εἰσιδόμην Vind. 4. Ald. Rob. εἰσιδόμαν ceteri. εἰςειδόμαν scribendum esse antistropha monstrat.

θεῶν: θεὸν M. G. Par. L. Rob. θεόν, superscripto ῶν, Bess. θεῶν ceteri.

Ἄτλαντος ὑπέροχον σθένος κραταιόν, ὃς γᾶν οὐράνιόν τε πόλον νώτοις ὑποστεγάζει: ἄτλανθ᾽ ὡς Μ. ἄτλανθ' ὃς ceteri, praeter Vit. Ald. qui divisim ἄτλαν θ' ὃς habent, ex inepta recentioris scholiastae sententia, qui Τιτάνα Typhonem intelligens accusativum esse volebat Ἄτλαν. Scilicet Tzetzes ad Hesiodi O. et D. 381. Ἄτλας, Ἄτλα declinari propter Ἀτλαγενέων affirmavit: quam sapientiam notavit Lobeckius ad Phryn. p. 669. Nihil ad illam declinationem tuendam confert vocativus Ἄτλα, quem a Graecis acceptum in hoc Ovidii Metam. IV. 643. videmus, tempus, Atla, veniet: cui par est apud Homerum Πουλυδάμα. Sed tamen indulserunt sibi interdum poetae huiusmodi mutationes formarum: unde apud Choeroboscum ad Theodosii canones in Bekkeri Anecd. p. 1183. legimus καὶ λέγουσιν οἱ ποιηταὶ πολλάκις ὁ Αἴας τοῦ Δία καὶ ὁ Δρύας τοῦ Δρύα καὶ ὁ Θόας τοῦ Θόα, ὡς παρ' Ἡσιόδῳ “ἡ δὲ Θόαν τέκεν υἱόν,” καὶ παρ' Ἀλκαίῳ “Αἴαν τὸν ἄριστον.” οἱ γὰρ ποιηταὶ μέτρῳ δουλεύοντες πολλάκις διὰ τὴν ἀνάγκην τοῦ μέτρου παραβαίνουσι τὸν κάνονα. Hesiodus quidem scribere poterat, et scripsit fortasse, ἣ δὲ Θόαντ' ἔτεχ' υἱόν. Alcaei versum integrum habet Hephaestio p. 61. Gaisf. Κρονίδα βασιλῆος γένος, Αἴαν, τὸν ἄριστον πέδ Αχιλλέα. Hic, ubi nulla metri necessitas cogebat, mirabilis est versus quem Dindorfius dedit, εἰςιδόμαν θεὸν Ἄτλαν ὃς αἰὲν Post Ἄτλανθ᾿ ὃς omnes libri αἰέν. Tum ὑπείροσχον Lips. ὑπείοέχον Par. C. Ceteri libri ὑπείροχον, praeter Vit. in quo recte scriptum est ὑπέροχον. Libri σθένος κραταιὸν οὐράνιόν τε πόλον νώτοις ὑποστενάζει, nisi quod κρατεὸν et πῶλον G. habet, Robortellus autem ὑποβαστάζει. Nihil hoc est nisi interpretatio verae scripturae ὑποστεγάζει, quae a me in dissertationis de differentia prosae et poeticae orationis parte prima p. 33. sive in Opusc. vol. I. p. 114. proposita effugit editorum praeter Dindorfium notitiam. In Vit. ad ὑποστενάζει superscriptum βαστάζει. Hesychius στέγει, κρύπτει, συνέχει, βαστάζει, ὑπομένει. Suidas in v. στέγει, καὶ στεγόντων, ἀνεχόντων, βασταζόντων. Atqui στεγάζω idem est quod στέγω. Totum locum, in quo emendando et alii et ego (veluti in Opusc. VII. p. 255.) varie laboravimus, nunc restituisse mihi videor. Et illud quidem Reisigius recte vidit, σθένος non potuisse de caelo dici, scribique, ex parte recte, voluit Ἄτλαντος αἰὲν ὑπείροχον σθένος. Deinde illud οὐράνιόν τε πόλον referri apparet ad aliquam terrae commemorationem, quemadmodum v. 351. Atlas dictus est κίον᾽ οὐρανοῦ τε καὶ χθονὸς ὤμοις ἐρείδων. Perturbati sunt strophae postremi versus eo quod ὃς αἰέν, non recte illud scriptum, in alienum locum venit. Scripsi Ἄτλαντος ὑπέροχον σθένος κραταιόν, ὃς γᾶν οὐράνιόν τε πόλον νώτοις ὑποστεγάζει.

NA: Excidisse versum stropha docet.

ξυμπίτνων: ξυμπίτνων sic M. ξυμπιτνών, acuto qui in media syllaba fuerat expuncto, Vit. ξυμπίπτων Cantabr. 1. Ven. 2. Vind. 3. et pro varia lectione Par. Β. ξυμπιτνών ceteri et in margine Vind. 3.

βυθός: βαθὺς (non βαθός) M. Rob. In M. ad στένει adscriptum ἀπ᾿ εὐθείας τῆς τὸ στένος.

κελαινὸς: Libri κελαινὸς δ᾽ ἄΐδος. Delendam esse particulam stropha monstravit.

ὑποβρέμει: ἀποβρέμει μυχὸς γᾶς Vit. ὑποβρέμυχος γᾶς G.

παγαί θ': παγαί θ' (non πηγαὶ δ' aut πηγαί θ') M. Vit. et ceteri plerique ac Rob. πηγαί θ' Lips. Aug. aliique et Ald. πηγαὶ δ᾽ G.

ἁγνορύτων: ἁγνωρύτων Μ. ἁγνωρούτων Vit. ἁγνορρήτων G. ἁγνηρούτων Par. F. Ceteri ἁγνορρύτων. Emendavit Heathius.

οἰκτρόν: πικρόν pro οἰκτρόν Vit. et pauci alii.

μή τοι: μήτι G. Vit. cum paucis codicibus et Ald. μήτοι ceteri et Rob.

μηδ': μηδ' M. G. Vit. Lips. Aug. et ceteri ut videtur codices. μήτ' editiones veteres.

αὐθαδίᾳ: αὐθαδείᾳ G. ἀθυμίᾳ Vit. Par. C. αὐθαδίᾳ supra adscriptum in Vit.

προςσελούμενον: προσηλούμενον, super η a sec. manu adscripto ε, Μ. προσηλούμενον G. Par. G. D. F. N. Vind. 3. Cantabr. 1. 2. et pro varia lectione Par. Β. προσελούμενον Vit. Lips. Aug. Par. B. Vind. 1. 2. 4. Ald. Rob. προσσελλούμενον Ven. 3. προσσελλούμενον Turnebus, qui has scripturas adnotavit, προσηλούμενον et προσεούμενον. Brunckius ex Dawesii sententia in Misc. crit. p. 163. προςἑλούμενον. Porsonus, ut antea Askewius voluerat, προσσελούμενον, quod plerique receperunt. Ex Kiddii adnotatis ad Dawesii librum p. 295. cognovimus Bentleium, quod in uno codice Stobaei προηγελοῦμεν et apud Hesychium προυγελεῖν invenerat, προϋγελούμενον veram esse lectionem pronuntiasse. Mirae illae et inauditae formae προυγελεῖν et προσελεῖν qua radice ortae sint, qua analogia defendi possint, qua significationis derivatione commendentur, altum et apud ipsos et apud eorum pedisequos silentium. Solus, quod sciam, Buttmannus perplexam quandam viam in Lexilogi vol. II. p. 159. init, ut adhibita littera Aeolica et προηγελεῖν et προυσελεῖν tueretur, dirimi litem ratus Creticis πρείους, πείγιστος, πρεινήϊον, πρειγευτής ex πρέσβυς deflexis. De his Creticis copiose disseruit Valckenarius ad Theocriti Adoniazusas p. 319. seq. At haec non videntur comparari posse cum isto προηγελεῖν vel προυσελεῖν. Quod verbum etsi, quia rarissimum est, videri potest peregrinum esse, tamen nisi ostendatur et qui Doriensium προυγελεῖν usurpaverint et Attici quomodo id in multo magis mirabilem formam προυσελεῖν mutaverint, suspecta potius utraque forma, quam altera alteri praeferenda aut alterutra omnino admittenda censeri debet. Invenitur hoc verbum, quod hodie sciamus, apud duas dumtaxat antiquos scriptores, hoc in Aeschyli versu et apud Aristophanem in Ranis v. 730. Ibi haec leguntur, τῶν πολιτῶν θ᾽ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας ἄνδρας ὄντας, καὶ δικαίους, καὶ καλούς τε καγαθούς, καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ, προσελοῦμεν. Tertium exemplum, in quo recte idem verbum agnovit Lobeckius ad Ai. p. 252. ed. pr. 159. ed. alt. Aeliani est in epistola tertia, sed illud, ut videtur, ex Promethei versu sumptum, καὶ γὰρ ἂν εἰκότως μοι στενάξαι τὰ τῶν προγόνων ἠρία, εἰ Εὐπειθείδης ὁ Κορυδαλλεὺς ἐμαυτὸν περιοψοίμην προσηλούμενον, καὶ ταῦτα ἀνδραπόδου ἴσως δυεῖν μναῖν ἀξίου. Videamus nunc de scriptura. Atque apud Aeschylum nullus liber nec προσσελούμενον nec προγελούμενον praebet. Apud Aristophanem autem liber Ravennas προυσελοῦμεν. Ceteri libri, in quibus Venetus est, non minoris ille quam Ravennas auctoritatis, προσελοῦμεν, in duobus, quos Dobraeus contulit, alterum σ supra scriptum est. Etiam Suidas προσελοῦμεν habet. Sed apud Stobaeum XLIII. 28. ubi Aristophanis versus leguntur, codex N. non A. quem Grotius nominat, in quo libro non legitur iste locus, et editio princeps habent προηγελοῦμεν. Hesychius προϋγελεῖν, προπηλακίζειν, ὑβρίζειν. Sed idem etiam προσέλει, προπηλακίζει. Incertum est pertineatne huc quod apud eundem sic scriptum legitur, προσελα, προύτελα, προτελεῖ. Tum in Etym. Μ. in v. προσέληνοι p. 690, 12. προυσελλεῖν λέγουσι τὸ ὑβρίζειν. καὶ οἱ Ἀρκάδες, ἐπειδὴ λοιδορητικοί εἰσιν. οὕτως ἐν ὑπομνήματι Προμηθέως δεσμώτου. Ex eodem fonte haustum est scholion cod. M. ad Aeschyli versum, ὑβριζόμενον. ὅθεν καὶ Ἀρκάδες προσέληνοι. ὑβρισταὶ γὰρ μέμψιν ἀνθρώπων ἔχων. Similiter scholia aliorum codicum. Tzetzes ad Lycophr. 482. de Arcadibus ἢ ὅτι προσέληνοι οἱ ὑβρισταὶ λέγονται. προσελεῖν γὰρ τὸ ὑβρίζειν. Sic etiam repetens illa Favorinus. Et idem προσελεῖν τὸ ὑβρίζειν κατὰ Ἀρκάδας· ἐπειδὴ οἱ Ἀρκάδες λοιδορητικοί εἰσιν. Ἀριστοφάνης “ἐν ταῖς παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ προσελοῦμεν.” Hinc in Tzetzae Chil. I. 882. et IV. 813. quibus in locis προσελοῦν legebatur, προσελεῖν restituit Kiesslingius. Viroque loco Tzetzes dicit τὸ γὰρ ὑβρίζειν προσελεῖν καλεῖται παρ' Ἀρκάσιν, nisi quod in priore, fortasse per errorem, παρ' ἑτέροις legitur. Eadem forma in scholiis Aristophanis, quae hoc verbum Atticis tribuunt. Tam multis testibus προσελεῖν, tam paucis προϋσελεῖν et προυγελεῖν cognitum habemus. Et quis, si hoc verbum προυγελεῖν vel προυσελεῖν fuisset, a προσελήνοις illud repetivisset Arcadibus? Mihi quidem sapientior fuisse videtur Dobraeus, qui in addendis ad Aristophanica p. (124) et υ et υγ ex illa litterarum forma ortum esse iudicavit, qua in codicibus σσ scribi solet. Haec et in forma verbi et in significatione explicanda aptissima est et minimae obscuritatis ratio. Namque ut a τέλλειν τελεῖν, sic a σέλλειν σελεῖν est deductum. Σέλλειν autem, cognatum illud cum εἴλειν, ἔλλειν, quod ὁρμᾶν significaret, commemoravit Eustathius p. 1041, 29. 32. et ex eo Favorinus in v. ξυσσέλμοιο νηός. Videtur id proprie crispantem motum, quo aliquid rotatur, iactatur, vibratur, notasse. Inde σόλος, eodem loco memoratus Eustathio, ut a δικεῖν δίσκος. Inde σέλας, σελήνη, σέλμα, Σελλήεις et aliquot alia nomina. Nisi fallor, pertinet huc etiam σελλίζειν. Hesychius σελλίζεσθαι, ψελλίζεσθαι. τινὲς δέ, σελλίζει, ἀλαζονεύει. Id verbum grammatici a quodam Sello repetunt, quem vereor ne ipsi finxerint, quoniam Aeschinem quendam ab Aristophane in Vespis v. 325. et 1243. τὸν Σελλοῦ et v. 459. τὸν Σελλαρτίου appellatum videbant. At non Sellus, sed Aeschines propter vanitatis insolentiam famosus erat: quare istiusmodi feroces iactatores αἰσχινίζειν potius quam σελλίζειν essent dicti. Hinc colligi posse videtur Aeschinem istum non quod patrem haberet Sellum, sed quod temere gloriosus esset, τὸν σελλοῦ, i. e. iactatoris filium, vulgo esse appellatum: quam appellationem propter eandem caussam Aristophanes etiam ad Amynian transtulit, in eadem illum fabula v. 1267. Ἀμυνίαν τὸν σελλοῦ vocans. Ac titubant, eoque confirmant suspicionem nostram scholiastae, quos non mirandum est Sellum istum patrem putasse Aeschinis, quia qui illi pater fuerit non est proditum. Scholiastes Aristophanis ad Av. 824. de Aeschine καὶ οὗτος πένης, θρυπτόμενος καὶ αὐτὸς ἐπὶ πλούτῳ καὶ λέγων ἑαυτὸν πλούσιον. ἦν δὲ Αἰσχίνης Σελλοῦ. ἔλεγον δὲ ἐκ μεταφορᾶς τοὺς τοιούτους σελλούς. καὶ τὸ ἀλαζονεύεσθαι δὲ σελλίζειν. Qui eadem habet Suidas in Θεαγένους χρήματα, apud eum scriptum est ἦν δὲ Αἰσχίνης σέλλος. Scholiastes ad Vesp. 1259. κομήτης ὁ Ἀμυνίας, Προνάπου υἱός. ὁ γὰρ Σέλλος οὐκ ἦν αὐτοῦ πατήρ, ἀλλ᾽ Αἰσχίνου. ἵνα οὖν καὶ τὸν Ἀμυνίαν καὶ τὸν Αἰσχίνην κωμωδήσῃ ὡς πένητας, τοῦτο εἶπεν· et paullo post Σέλλου δὲ εἶπεν, ἐπειδὴ πένης Αἰσχίνης ὁ Σέλλου. Hesychius σεσσελλίσαι. Φρύνιχος ἐν Κρονίῳ ἄγαμαι Διονύσου στόματος, ὡς στελλίσαι κεκομμένα πολλάκις. Αἰσχίνης τις ὑπῆρχε Σέλλου καλούμενος, ἀλάζων καὶ ἐν τῷ διαλέγεσθαι καὶ ἐν τῷ προςποιεῖσθαι πλουτεῖν, πενόμενος καθ᾽ ὑπερβολήν, ὡς τοὺς παραπλησίους οὕτω καλεῖσθαι. Corrigendum puto Φρύνιχος ἐν Κρόνῳ ἄγαμαι, Διονῦ, σοῦ στόματος, ὡς σεσέλλισαι· καὶ κωμικοὶ πολλάκις. Neque non huc referendum, quod idem Hesychius habet, σελληγορεῖ, εὐχερείας ἀναφώνημα. Scribe εὐχερείας ἀναφωνεῖ, i. e. temeritates loquitur. Cognatum cum προςσελεῖν esse σίλλος iam ab aliis observatum est, quod nomen ipsum quoque ab εἴλλειν et ἴλλειν habet originem, recteque, ut opinor, Valckenarius ad fragmenta Callimachi p. 282. etiam ἕλλετε, quod in fr. 292. pro ἔρρετε dictum tradidit Eustathius p. 756, 37. non ille tamen Heraclide auctore, ut Hemsterhusius ad fr. 121. ait, ex eadem radice natum suspicabatur. Ex his quae disputavi apparebit cur in Aeschyli versu scripserim προςσελούμενον.

καίτοι: καίτι Vit.

τοῖς νέοις: τοῖς νέοις supra versum scriptum in Lips. omissum in Aug.

διώρισεν: δι᾽ ὤρισεν G.

αὐτὰ: ἀλλ' αὐτῷ G.

τἄν βροτοῖς: γρ. τἀμβροτοῖς Par. B.

πήματα: Pro πήματα, quod omnes libri habent, Brunckius πταίσματα posuit, quia in Par. Β. minutissimis litteris inter versus scriptum est πταίσματα ἃ εἶχον προτοῦ, κατ᾽ εἰρωνείαν. At illud κατ᾽ εἰρωνείαν ad πήματα spectat, πταίσματα autem, quae manifesta interpretatio est, etiam numeros corrumpit. Comparari potest Euripidis hoc in Heracl. 962. χρὴ γὰρ οὐχ ἅπαξ θνήσκειν σε, πολλὰ πήματ' ἐξειργασμένον.

ἀκούσαθ': ἀκούσασθ' Lips.

ὥς σφας: ὥσφας, deleto qui in altera syllaba erat accentu, Μ. ὡς σφὰς Lips. Ald. Rob. Turn. et ex correctione primae manus Vit. in quo antea erat ὡς σφᾶς, ut inde a Victorio scribitur. Scribendum erat ὡς σφας. V. ad Soph. Oed. Col. 486.

ἐπηβόλους: ἐπηβόλους M. Vit. Aug. ἐπιβόλους G. et ante corr. Lips. Commemoratur φρενῶν ἐπήβολος non addito auctoris nomine ab Eustathio p. 625, 37.

ἀλίγκιοι: Margo ed. Ald. apud Morellium γρ. ἀλίγκιον. Nullo in libro haec scriptura est, sed fuit in Vit. in quo tamen correcta est.

χρόνον: χρόνον Lips. Aug. Ald. Rob. βίον adscripto χρόνον Vit. Par. B. βίον Μ. G. et ceteri.

προςείλους: προσήλους G. aliique et Ald. Rob. προσήλους, superscripto alteri syllabae ει, M. Vit. Lips. προσείλους codices nonnulli et Turn. V. Etym. Μ. in πρόςειλος οἰκία p. 690, 15. et Olearium ad Philostr. p. 69. ac Dawesium Misc. crit. p. 269.

ἦσαν: ᾔσαν Μ. ἦσαν G. Aug. aliique. ἦσαν, supra scripto ι, Lips. εἶσαν Vit. a correctore. σαν codices nonnulli et edd. vett. ἦσαν scribendum esse monuerat Piersonus in addendis ad p. 174. notarum in Moerin.

ἔναιον: ἔναγον a pr. manu habuisse videtur M. ἔνναιον Aug.

ἀήσυροι: Ζήσυροι M. a pr. manu et Turn. ἀείσυρος Cantabr. 1. ἀήσυροι M. a recentiore manu et ceteri. In Par. A. B. η superscriptum. Eustathius p. 1500, 27. de vocabulo ἁλιαής disserens, γίνεται δὲ παρὰ τὴν ἅλα καὶ τὸ ἄω τὸ πνέω· ἐξ οὗ — ἀήτης ἐπὶ ἀνέμου, καὶ ἀήσυρον κατὰ τοὺς παλαιοὺς τὸ κούφον, ὅθεν καὶ “Ζήσυροι μύρμηκες” παρὰ Αἰσχύλῳ. Idem p. 1547, 20. ἐκ δὲ τοῦ ῥηθέντος ἄω καὶ ἀήσυρον τὸ κοῦφον· ὅθεν καὶ παρ' Αἰσχύλῳ “μύρμηκες ἀήσυροι.”

NA: Versus 455–461. affert Achilles Tatius in Isagoge ad Aratum, versus 455–460. Stobaeus Ecl. phys. I. 2. hic quidem v. 455. servans Aeschyli librorum scripturam; sed apud Achillem Tatium est οὐκ ἦν γὰρ αὐτοῖς.

θέρους: θέρεος G.

ἔςτε: ὥστε Lips.

ἀντολὰς: ἀνατολὰς G. Vit.

δύσεις: Libri Aeschyli omnes cum Achille Tatio δύσεις, nisi quod in Par. C. δύσης est, superscripto ει. Sed Stobaeus ὁδούς. Et hoc quidem olim in Observationibus criticis p. 18. praeferendum iudicavi, quia occasus siderum neque omnino cur difficiles observatu dicantur, neque cur difficiliores quam ortus, perspici possit, quod contra id recte de meatu eorum praedicetur. Quod Wellauerus conquestus est, constringi sic artioribus vinculis sermonem poeticum, praetereaque antecedens ἀντολάς postulare δύσεις, per se cadit, quia quae hic facta est distinctio aperte non poeticae dictionis est, sed accuratae demonstrationis, tantumque abest ut propter ortus commemorandi sint occasus, ut quo facilius ortuum appellatio animum ad occasuum cogitationem advertit, eo proclivius fuerit librariis δύσεις scribere. Ac valde sibi placere ὁδούς Dobraeus quoque, vir non hebetis iudicii, professus est in Aristophanicis p. (54). Sed tamen ne ὁδούς quidem satis aptum est, siquidem ortu siderum cognito non admodum difficile erat meatus explorare. Multo magis hic memoranda erat natura et vis ac potestas siderum, quae quod alia in aliis est, recte dicitur difficilis esse ad diiudicandum. Quare δύσεις posui, quod apparet quam facile, ortus mentione praegressa, in δύσεις potuerit mutari.

σοφισμάτων: νοσφισμάτων, non νοφισμάτων, M. in cuius margine recentior manus σοφισ adscripsit. Commemorat νοσφισμάτων scholion, quod non habet M. γράφεται καὶ νοσφισμάτων. καὶ γάρ τις μέτρον γινώσκων τῶν πραγμάτων αὑτοῦ οὔποτε τοῦ εἰκότος ἐκπέσοι. Apud Stobaeum Ecl. phys. 1. 2. est ἀριθμὸν εὑρὼν ἔξοχον σοφισμάτων βίον διώκησ᾽ ὄντα πρὶν πεφυρμένον θηρσίν θ' ὅμοιον· πρῶτα μὲν τὸν πάνσοφον ἀριθμὸν εὕρην ἔξοχον σοφισμάτων. Quae ad Euripidis Palamedem pertinuisse videntur. Illud mirum est, quod scholiastes Aristidis p. 273. ed. Fromm. p. 702, 30. ed. Dind. ubi haec ipsa Palamedis verba in mente habuit Aristides, adnotavit, τοῦτο ἐν Αἰσχύλῳ Προμηθεὺς λέγει περὶ τοῦ ἀνθρωπείου γένους. In florilegio Stobaei LXXXI. 1. afferuntur versus 460-462.

τε: πρῶτος apud Stobaeum, et sic Porsonus scribi iubebat.

συνθέσεις: γραμμάτων δὲ σύνθεσιν apud Stobaeum legitur. γραμμάτων συνθέσεις G. γραμμάτων τε συνθέσεις ceteri libri Aeschyli omnes, et συνθέσεις etiam Stobaei codex A.

NA: Adnotatio ΩΣ et ΟΥΣiou in Crameri Anecd. Ox. IV. p. 318, 19. Αἰσχύλος δὲ Προμηθέα φησὶν εἰρηκέναι ταῦτα.

μνήμην ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην: μνήμην ἁπάντων Μ. θ supra addito post primam vocem a recentiore manu. μνήμην ἁπάντων etiam Stobaeus. μνήμην τ᾽ ἁπάντων Aug. Ceteri libri omnes μνήμην θ᾽ ἁπάντων. Tum μουσομητὸς apud Stobaeum est. Denique ἐργάνην M. a pr. manu, quae quas amplius litteras addiderat, iis deletis manus admodum recens ἐργάτιν scripsit. ἐργάτιν Par. B. in quo additum γρ. μουσομήτορος ἐργάτην, Bess. et edd. vett. ἐργάτην Vit. Lips. Aug. aliique. ἐργάνῃ praebuit Stobaeus. Brunckius secutus est Hemsterhusium, qui ad Lucianum vol. I. p. 88. sic scribendum censuit, γραμμάτων τε σύνθεσιν, μνήμης ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην. Recepit ἐργάνην Blomfieldius, ut lectionem antiquam, servans ille μνήμην θ', id quod fecerunt etiam quum alii, tum Wellauerus, argutias esse dicens, quibus ea scriptura damnetur. Id ille temere iudicavit. Nam artem memoriae si a Prometheo inventam dixisset Aeschylus, quae ab aequali eius Simonide inventa fertur, aut propter tempora stolidissime confusa ridiculus, aut ineptus propter commemorationem inventi, quod non disciplina aliqua doctrinave contineri, sed naturae beneficio tribui hominibus videretur, ab iis qui hoc iactantem Prometheum audirent esset iudicatus. Hemsterhusii elegantissima est coniectura et profecto optima, nisi quod non opus erat σύνθεσιν adsumere, μνήμης ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην. Nam etsi servari posset μνήμην, si sic interpungeretur, μνήμην ἁπάντων, μουσομήτορ' ἐργάνην, quod olim defendi in Obs. crit. p. 19. tamen multo aptius et commodius cum aperto genitivo coniungitur ἐργάνην, quam si Μουσῶν ex μουσομήτορα esset intelligendum. Sic etiam Euripides Androm. v. 1014. (987.) τίνος οὕνεκ' ἄτιμον ὀργάναν χέρα τεκτοσύνας Ἐνυαλίῳ δοριμήστορι προςθέντες τάλαιναν, τάλαιναν μεθεῖτε Τροίαν. Apertum est autem ἐργάνην propterea adsciscendum esse, quia ἐργάτιν, in quo personae notatio est, non apte declarando plurali συνθέσεις adhiberetur. Nam ἐργάτης effectrix est, ἐργάνη autem proprie effectionem significat. Apposite comparavit Schützius Livii verba in principio libri sexti, et rarae per eadem tempora litterae fuere, una custodia fidelis memoriae rerum gestarum. Eodem modo Euripides in Palamede apud Stobaeum LXXXI. 7. litteras λύπης φάρμακα appellavit, imitatus ille Aeschylum.

πρῶτος: πρώτων, superscriptis ος et ως a pr. manu, Vit. πρώτως G.

κνώδαλα: κνώδ Μ. deletis reliquis litteris, quas recentior manus supplevit.

ζεύγλαισι: ζεύγλαισι M. G. et superscripto η Vit. ζεύγλησι Lips. Ζεύγλην alii curvaturam iugi, alii partem eam cui collum iumenti immittitur, vel, quod idem est, lora, quae subiugia ab Latinis vocantur, esse tradunt. Hoc significatu hic dixit Aeschylus et ante eum Homerus Il. XIX. 405. πᾶσα δὲ χαίτη ζεύγλης ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν οἶδας ἵκανεν. V. scholiastas Homeri et Schefferum de re vehiculari p. 116. seqq. In Etym. M. p. 499. alia commemoratur significatio, τὸ τοῦ τραχήλου μέρος, καθ᾽ ὃ ὁ ζυγός.

σώμασίν θ': σώμασίν θ' Μ. et pauci alii. Ceteri σώμασί θ'. Haec vox iam scholiastis molestiam creavit, qui eam vel ad δουλεύοντα referri, ut ἐπισάττεσθαι iumenta et φόρτους ἐπάνω τῶν σωμάτων αἴρειν σκευοφοροῦντα dicerentur, vel construi cum sequentibus verbis voluerunt hoc modo, καὶ ὑφ᾽ ἅρματ᾽ ἤγαγον φιληνίους ἵππους, ὅπως ἐν τοῖς σώμασι γένωνται διάδοχοι μεγίστων μοχθημάτων τοῖς θνητοῖς, quam interpretationem meliorem esse censuerunt. Sic interpunctum in M. a sec. manu et in Vit. atque in editione Garbitii, admiseruntque hanc satis duram constructionem Porsonus eumque secuti recentiores. In Vit. ad σώμασί θ' ὅπως superscriptum ἡνίαις οἱ ἄνθρωποι. Tan. Faber in epistola 67. partis l. scribendum putabat σήμασιν, quo signa virgae motu aliove modo iumentis data intelligerentur. Brunckius insigni audacia κέντροισιν posuit. Pauwi σάγμασιν in minore editione recepit Schutzius. Fefellit interpretes quod ζεύγλαισι et σώμασιν ablativorum potestate dicta putarunt, nec viderunt σώμασιν non de iumentorum, sed de sessorum qui iumentis inequitant corporibus esse accipiendum. Id ostendunt usitata in hac re verba σωματηγός εἰ σωματηγεῖν. Eustathius p. 1625, 40. de Aristophane grammatico, ἀστράβαι δέ, φησίν, οἱ καταμόνας σωματηγοῦντες ἡμίονοι. Hesychius in v. ἀστράβη, οἳ δὲ κατὰ τὸ πλεῖστον μὲν τὴν σωματηγὸν ἡμίονον οὕτως ἔλεγον· ἐνίοτε δὲ πάντα ἁπλῶς τὸ σωματηγοῦντα ὑποζύγια. Εtym. Μ. p. 159, 54. οἳ δὲ τὴν σωματηγὸν ἡμίονον ἀστράβην λέγουσιν. Eadem verba in eodem vocabulo habet Suidas.

διάδοχοι: διάδοχον M. a pr. manu.

γένοινθ': γένωντ' Ven. 1. Bess. γένωνται Vind. 1. 3. γένοινθ' Μ. G. Vit. Lips. Aug. et ceteri libri. Emendavit Dawesius in Misc. crit. p. 268 (481. ed. Kidd.).

ὑφ᾽ ἅρμα τ': Libri ὑφ᾽ ἅρματ', praeter Aug. qui ὑφ᾽ ἅρμα τ' habet. Sic Turn. et Grotius in Excerptis p. 9. eodemque modo Dawesius quoque et Tyrwhittus emendarunt.

θαλασσόπλαγκτα: θαλασσόπλακτα Vit. Lips. et a pr. manu M.

ναυτίλων ὀχήματα: ναυτιλόχων ὀχήματα Μ.

ἐξευρὼν: ἐξεῦρον Lips. Aug. Ven. 1. Par. E. Bess. Vind. 2. 4. Rob.

βροτοῖσιν, αὐτὸς: βροτοῖσιν αὐτὸς δ᾽ οὐκ Lips. Aug. Par. B. Bess. Vind. 4. In Par. Β. γρ. αὐτὸς οὐκ adscriptum. βροτοῖς αὐτὸς δ᾽ οὐκ Rob.

σόφισμ᾽: σοφισμάτων Μ. superscripto a recentiore manu ὅτω.

αἰκὲς: Libri ἀεικές. Porsonus αἰκές. Restitutum hodie est αἰκῶς apud Sophoclem in El. 102. 216. αἰκεῖς ibidem v. 206. αἰκέλιος apud Theognidem v. 1344. et Euripidem in Androm. 131. atque in epigrammate appendicis Anthologiae Palatinae p. 791. Schol. Homeri ad Il. ΧΧΙΙ. 336. ἀπὸ τοῦ αἰκέως, ὃ δηλοῖ τὸ αἰκιστικῶς, γίνεται αἰκῶς καὶ αἰκῶς. οἳ μὲν δισυλλάβως αὐτὸ προφέρονται, οἳ δὲ συνεστάλθαι φασί. περισπᾶται δέ. ἔστι γὰρ ἐκ τοῦ ἀἰκέως πεπονθός, ὃ σημαίνει τὸ αἰκιστικῶς καὶ χαλεπῶς. Grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 360, 26. αἰκῶς, χαλεπῶς, δισυλλάβως, ἀπὸ τῆς αἰκίας. οὕτω Πλάτων.

πλανᾷ, κακὸς δ' ἰατρὸς ὥς τις ἐς νόσον πεσὼν <note type="editorial">* κακοῖς*</note> ἀθυμεῖς: πλανᾷ (πλανᾶι Μ.) κακὸς δὲ ἰατρὸς ὥς τις ἐς νόσον πεσὼν ἀθυμεῖς Μ. G. Vit. Lips. Aug. Ven. 3. Vind. 1. 2. 4. Rob. πλάνα Bess. Turn. πλάνα Ald. πλάνη Par. Β. D. Cantabr. 2. et a sec. manu Vind. 2. In Lips. superscriptum γρ. πλάνῃ. In Par. B. adnotata et πλάνα et πλανᾷ. Brunckius πλάνῃ recepit, ut iungerentur πέπονθας αἰκὲς πῆμ' ἀποσφαλεὶς φρενῶν πλάνῃ. Scholiastae et πλάνα et πλανᾷ memorant, hoc posterius si scribatur, construi volentes πέπονθας αἰκὲς πῆμα· ἀποσφαλεὶς φρενῶν πλανᾷ. Id admiserunt Porsonus alique. Aliam viam ingressus Reisigio auctore in comm. crit. ad Oed. Col. p. 366. Wellauerus interpunxit πέπονθας αἰκὲς πῆμ', ἀποσφαλεὶς φρενῶν· πλανᾷ, κακὸς δ᾽ ἰατρὸς ὡς τις etc. Eo modo quum se tollere vitium putabat Reisigius, satis esse existimans, si φρενῶν finiret sententiam, removit vitium quod nullum erat, intulit autem pro eo tria non levia, inutile verbum πλανᾷ, inconcinnam dictionem, non aptam sententiam. Nec potest comparari Euripidis versus in Bacchis 359. quem sic interpungi iubet, μέμηνας ἤδη καὶ πρίν· ἐξέστης φρενῶν. At haec sententia absurda est. Hoc ibi dicit Tiresias, insanis etiam prius quam correptus es insania. Apud Aeschylum illa pessima ratio est, interpungi πέπονθας αἰκὲς πῆμ᾽· ἀποσφαλεὶς φρενῶν πλανᾷ. Nam sic harum sententiarum posterior explicatio esset prioris, eaque prior reprehensionem contineret Promethei eamque verbis enuntiatam gravissimis. Id vero et a moribus chori alienissimum est, neque convenit cum iis, quae Prometheus modo dixerat. Melior Brunckii ratio est. Sed videtur tamen πλάνῃ vel πλανᾷ integrandis versibus additum esse. Scripsisse Aeschylum puto πέπονθας αἰκὲς πῆμ᾽ ἀποσφαλεὶς φρενῶν, κακὸς δὲ ἰατρὸς ὥς τις ἐς νόσον πεσὼν κακοῖς ἀθυμεῖς.

ὥς τις: ὅστις G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ven. 1. Bess. Ald. Rob. ὥστις Μ. Vit. (non ὥστε) atque ita Turn.

ἰάσιμος: ἰάσημος G. ἰάσιμον Colb. 2. Bess. Ald. In Vit. a prima manu correctio facta, sed dignosci non potest σ in μ, an μ in σ sit mutatum.

μου: μοί G. Vit. aliique codices. In G. Vit. μου explicandi caussa superscriptum est. μου Lips. Aug. μοῦ M. aliique et editiones.

θαυμάσει: θαυμάσῃ libri praeter Ven. 3. Turn. qui habent θαυμάσῃς, quod superscriptum in Par. A. B.

οἷας: i superest a prima manu in M. Recentiores duae manus fecerunt una οἵας, altera οἱᾶς.

πόρους: πόρους M. Vit. aliique et Rob. δόλους G. Lips. Aug. aliique et Ald. Turn. δόλους ad τέχνας adscriptum fuisse credibile est. Hesychius τέχνη, ἐπιστήμη ἢ δόλος.

ἐς: ἐς Lips. Par. A. B. aliique. εἰς M. G. Vit.

οὔτε: οὐδὲ M. οὐδὲ G. Lips. edd. vett. Recte Brunckius cum Par. A. B. Arund. Cantabr. 2. οὔτε.

οὐ χριστόν: οὐ χριστὸν a pr. manu habuisse videtur M. οὐδὲ χριστὸν G.

οὐδὲ πιστόν: οὐ πιστὸν Lips. Aug. Colb. 1. Cantabr. 2. sed in Lips. δὲ superscriptum. οὐ πιότατον Vit. Par. B. C. οὐδὲ πιστὸν M. G. et pro varia lectione Par. B. atque sic edd. vett. Quater πιστὰ φάρμακα ex Aeschylo commemoravit Eustathius, p. 464, 37. 1050, 49. 1193, 22. 1554, 45: tum scholia in Iliadem in Crameri Anecd. Par. III. 200, 13. 283, 1.

χρείᾳ: χρείαν G.

κατεσκέλλοντο: κατεσκέλοντο Lips.

πρίν: πρίν M. G. Vit. aliique et Rob. πρὶν Par. A. B. Ald. Turn.

σφισιν: σφισιν Μ. σφίσι Lips. Ceteri σφίσιν.

ἠπίων: ἡπιῶν Lips.

ἀκεσμάτων: χερασμάτων diversa lectio in Par. B. et in margine Aldinae apud Morellium.

ἐξαμύνονται: ἀμείβονται G. Bess. Ald. et pro varia lectione in Par. B. in quo ad αἷς adscriptum γρ. αἷς.

τρόπους δὲ: τρόπους τε Μ.

ἐστοίχισα: ἐστοίχησα G.

τε: τε omittit Vit.

γαμψωνύχων: γαμψονύχων G.

τε: τε omittunt G. Bess. Ald. Rob. non Vit. ut ait Blomfieldius.

εὐωνύμους τε: εὐώνυμοί τε G. Rob. Exquisitiorem scripturam εὐωνύμους τε praebent M. Vit. Lips. multique alii et Ald.

στέργηθρα: στέργη θρα (non στέργητρα), erasa post η littera et e post θ a sec. manu addito, M. στέργητρα Colb. 2. Par. N.

συνεδρίαι: συνεδρίαι, litteris δρ a sec. manu in litura scriptis, M. συνοδίαι G.

λειότητα: τε λειότητα coniunctim M. Lips. sed in M. secunda manus divisit.

χροιὰν: χροίαν G.

δαίμοσιν: δαίμοσι M. G. Vit. Lips. Aug. edd. vett. Emendate Grotius in Excerptis p. 11. Post hunc versum credo unum excidisse. Nam non solum copula deest, sed etiam fellis color et forma res alienae sunt. Nihil enim, quod sciam, nisi ruptura fellis spectabatur, de qua Sophocles in Antigona v. 1009. μετάρσιοι χολαὶ διεσπείροντο.

κνίσῃ τε: κνίσῃ τε Μ. G. κνήσσῃ Par. G. Ceteri κνίσσῃ τε. Attigit hunc quoque locum I. H. Vossius in famosa illa de ossibus disputatione, in qua Heynium adortus in Epistolis mythologicis 38-40. sive secundae editionis ep. 76-78. demonstrare conatus est sola ossa femorum adipe tecta diis esse oblata, qui mos Hesiodo teste a celebrato illo Promethei dolo originem duxerit, eaque ossa μηρία et μῆρα ab Homero, non μηροὺς appellari. Aperuit Vossii errores Schneiderus in Lexico in v. μηρίον, cui assensus est censor Iliadis ab Heynio editae in Bibliotheca Germanica vol. XCIV. part. 1. p. 27. seq. quae censura separatim deinde edita est Berolini et Stettini a. 1805. in eandemque sententiam disputavit Nitzschius in commentariis ad Od. III. 456. Verissime Schneiderus. Iuvabit tamen de vocabulis istis omnique illa Vossii opinione paullo dicere explicatius. Ac μηρίον quidem proprie est os femoris, μηρός autem totum femur, i. e. os una cum carne qua est circumdatum. Sic etiam in hoc Herodoti III. 103. κάμηλος ἐν τοῖσι ὀπισθίοισι σκέλεσι ἔχει τέσσερας μηροὺς καὶ γόνατα τέσσερα. Nimirum in quoque pede duo femora duoque genua numerat. Coxendix enim cameli longior quam equi est, in quo ossa non pauciora nec femora quam in camelo sunt, sed non ut separatum femur conspicua coxendix. Μηροί autem pluralem habent etiam neutrius generis μῆρα, significatione congruentem cum vocabulo μηρία. Itaque obtinuit, ut, quum haec tria nomina in sacris promiscue de femore victimae usurparentur, non dicerentur μηρία et μῆρα de vivis sive hominibus sive aliis animantibus, sed μηροί. Legitur quidem in carmine quod inter Theocritea est XXV. v. 269. de Hercule leonem Nemeaeum sufflocante πλευρῇσί τε μῆρ᾽ ἐφύλασσον. Quae verba non mirum est explicata esse ineptissime, quia omni sensu carent. Egregie quid requireretur perspexit Briggsius, μηροισί τε πλεύρ' ἐφύλασσον. Apud Bionem in lamentatione Adonidis v. 84. ubi unus Amorum μηρία λούειν Adonidis dicitur, vereor ne scribendum sit ὃ δὲ μηρὸν λούει. Sed etsi et μηρία et μῆρα proprie nihil nisi ossa significant, tamen non est ab usu horum vocabulorum carnium notatio exclusa, in quam rem non ambiguum documentum Schneiderus attulit illud quod refert Athenaeus IV. p. 154. B. ex Posidonio, τὸ δὲ παλαιόν φησιν ὅτι παρατεθέντων κωλήνων τὸ μηρίον ὁ κράτιστος ἐλάμβανεν, εἰ δέ τις ἕτερος ἀντιποιήσαιτο, συνίσταντο μονομαχήσοντες μέχρι θανάτου. Quo loco usus est Eustathius p. 1606, 13. ut ostenderet ὅτι οὐ νῶτα μόνον, ἀλλὰ καὶ μῆρα ἦν περισπούδαστα. Quod si, ut Schneiderus docuit, non solum Homerus in sacris promiscue μηρία, μῆρα, μηρούς dicit, sed etiam apud alios scriptores μηροί diis sacrificari perhibentur, ut apud Sophoclem Ant. 1011. et saepius apud Pausaniam, veluti I. 24, 2. II. 10, 1. 5. 11, 7. V. 13, 8. 9. apertum est aut μηροὶ non proprie dici, si sola sunt ossa intelligenda, aut μηρία non proprium significatum retinere, si, quemadmodum apud Posidonium, os cum sua carne eo vocabulo comprehenditur. Tradunt enim grammatici μηρία esse τὰ μηριαῖα ὀστᾶ, ut Εtym. Μ. p. 585, 22. Quod Apollonius in lexico Homerico dicit, μηρία, οὐχ ὡς ἡμεῖς, ἀλλὰ τὰ ἐκ τῶν μηρῶν ἐξαιρούμενα καὶ ἱεροθυτούμενα ὀστᾶ (omnino enim ὀστᾶ ex Hesychio addendum), non indigere arbitror correctione quam Vossius p. 373. fecit, pro οὐχ ὡς ἡμεῖς scribi volens οὐχ οἱ μηροί, sed hoc dicere puto lexicographum, non usurpare Homerum eam vocem sic uti vulgo μηρίον bestiae mactatae os cum carne sua dicatur. Paullo aliter distinguit scholiastes Dionysii Thracis in Bekkeri Anecd. p. 856, 11. καὶ τὸ μηρίον διάφορον· μηρία γὰρ τὰ ἐναγιζόμενα τοῖς θεοῖς, μηροὶ δὲ τὰ μὴ οὕτως ἔχοντα. Εt Etym. Μ. p. 585, 43. διαφέρει γὰρ τὸ ἀρσενικὸν τοῦ οὐδετέρου, ὅτι τὸ μὲν ἀρσενικὸν ὁ ποιητὴς τίθησι καὶ ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων, ὡς τὸ “μηροὺς ἐξέταμον,” καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρωπείων, “μιάνθην αἵματι μηροί,” τὸ δὲ οὐδέτερον ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων, ὡς τὸ “αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ' ἐκάη” Ex his efficitur, nomina ista nihil ad rem facere, neque ex iis quidquam aut de nudis ossibus, aut de lumbis cum ipsa carne combustis posse colligi. At diserte testari putatur Hesiodus sola diis ossa esse oblata. Nam is quum in Theogonia v. 538. de Prometheo dixisset τῷ μὲν γὰρ σάρκας τε καὶ ἔγκατα πίονι δημῷ ἐν ῥινῷ κατέθηκε, καλύψας γαστρὶ βοείῃ· τῷ δ᾽ αὖτ᾽ ὀστέα λευκὰ βοὸς δολίῃ ἐπὶ τέχνῃ εὐθετίσας κατέθηκε, καλύψας ἀργέτι δημῷ· mox v. 556. addit ἐκ τοῦ δ᾽ ἀθανάτοισιν ἐπὶ χθονὶ φῦλ᾽ ἀνθρώπων καίουσ᾽ ὀστέα λευκὰ θυηέντων ἐπὶ βωμῶν. Dicatne hic id quod voluit Vossius an non dicat, aliunde certe quam ex eo colligi debet, quod ὀστέα λευκά appellat. Est enim illud perpetuum epitheton, quo utuntur poetae etiam ubi non potest de nudis ossibus cogitari, ut Il. XVI. 346. τὸ δ᾽ ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησεν νέρθεν ὑπ' ἐγκεφάλοιο· κέασσε δ᾽ ἄρ᾽ ὀστέα λευκά. Od. XI. 219. ἀλλὰ τὰ μέν τε πυρὸς κρατερὸν μένος αἰθομένοιο δαμνᾷ, ἐπεί κεν πρῶτα λίπῃ λεύκ᾽ ὀστέα θυμός. At, etiamsi epitheton eripuimus, res ipsa quam narrat Hesiodus ita pro Vossii opinione pugnare videtur, ut censor ille in Bibliotheca Germanica, quoniam Meconae illud Promethei sacrificium perhibetur factum esse, ritum illius loci proprium describi, non morem commemorari communem universae Graeciae existimaret. Id vero non credo eum cuiquam persuasisse: aperte enim obstat quod ἐπὶ χθονὶ φῦλ᾽ ἀνθρώπων ossa diis sacrificare poeta dicit. Et tamen, ut rectissime monet Nitzschius, non est credibile diis, quos hominum simillimos esse antiquitas credebat, ea esse oblata quae nemo convivis suis ad epulandum apponeret. Poterit, nisi fallor, hic nodus interpretando solvi. Nam tota haec de Promethei doloso sacrificio fabula eo videtur consilio excogitata esse, ut ostenderetur, cur institutum esset osseas potissimum partes hostiarum, lumbos et coxendicem, diis consecrare. Quum enim qui sacrificabant ipsi quoque partem hostiae et maximam quidem vindicarent, diis dabant ea quae instar aliquod essent totius victimae, ideoque componerentur ex ossibus, carne, adipe, visceribus. Ossa igitur ea principalem locum tenebant, quae et ipsa essent validissima ac fortissima et plurimam optimamque carnem haberent. Ea ex corpore victimae exsecabant: id enim significari, quum μηροί νel μηρία ἐκτέμνεσθαι dicuntur, perspexit Nitzschius. Veri igitur simillimum est coxendicem cum carne adhaerente esse combustam. Idque colligi posse videtur ex his Eustathii, haud dubie bonos auctores secuti, p. 134, 25. ἔκαιον δὲ “δίπτυχα ποιοῦντες,” ἤγουν δίπλωμα τῇ πρὸς ἀλλήλους ἐπιθέσει τῶν μηρῶν, ἢ μάλιστα διπλοῦντες ἐν αὐτοῖς τὴν κνῖσαν. ἦν γὰρ σπουδὴ ὁλοκαυτωθῆναι τοὺς μηροὺς λαμπρῷ καταφλεχθέντας πυρί, ὡς εἴγε μὴ τοῦτο ἀπέβαινεν, ἀπαίσιον ἦν τοῖς Ἕλλησι τὸ γινόμενον, καὶ οὐκ ἐδόκουν καλλιερεῖν, ὁπηνίκα κατὰ τὴν τραγῳδίαν οἱ “μηροὶ καταρρυεῖς καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.” καὶ οὕτω μὲν τοὺς μηροὺς ὡς τι τίμιον ὡλοκαύτουν, ἐξαιροῦντες ἀπὸ τῶν ἄλλων τοῦ ζώου μερῶν, διὰ τὸ συντελεῖν τοῖς ζῴοις εἰς βάδισιν τε καὶ εἰς γένεσιν τῇ προέσει τοῦ σπέρματος. τῶν δὲ λοιπῶν τοῦ ζώου μελῶν μικρά τινα ἐκτέμνοντες, οἷόν τινας ἀπαρχὰς τοῦ ὅλου ζώου, ἐπετίθουν αὐτὰ τοῖς διπτύχοις, καὶ αὐτὸ ὠμοθετεῖν ἐκάλουν, τὸ τοῖς μηροῖς ὠμὰ πάντοθεν ἀκρωτηριάζοντας κρεάτων ἐπιτιθέναι τμήματα, ὡς δοκεῖν, κατὰ τοὺς παλαιούς, ὅλα οὕτω τὰ μέρη τοῦ ἱερείου καρποῦσθαι. Comparari cum his potest scholiastes Ambrosianus ad Od. III. 470. καλῶς ἀπὸ πάντων τῶν μερῶν τοῦ ζώου κόπτοντες ἐκάλυπτον τὰ κεκομμένα ἐν πιμελαῖς, μιᾶς κειμένης ἄνωθεν, ἄλλης δὲ κάτωθεν· ἃ καὶ δίπτυχα ὠνόμασαν· καὶ ἔθυον αὐτά, ἐπεὶ οὐκ ἦν ὅλον παντελῶς θύειν διὰ τὸ καὶ αὐτοὺς μέλλειν εὐωχεῖσθαι ἐκ τοῦ θυομένου. ἔκοπτον γοῦν ἐξ ὅλων τῶν μερῶν, ἵνα δοκῇ τὸ ὅλον θύεσθαι καὶ μὴ νομίζηται ἡ θυσία κολοβή. Adde schol. ad Euripidis Phoen. 1256. ed. Matth. et Photium in v. μασχαλίσματα. Pausanias II. 10, 1. Herculem ab Sicyoniis partim ut deum, partim ut heroem coli narrans, καὶ νῦν ἔτι, inquit, ἄρνα οἱ Σικυώνιοι σφάξαντες καὶ τοὺς μηροὺς ἐπὶ τῷ βωμῷ καύσαντες τὰ μὲν ἐσθίουσιν ὡς ἀπὸ ἱερείου, τὰ δὲ ὡς ἥρων τῶν χρεῶν ἐναγίζουσιν. Apertum est autem, quum exciduntur femina, id et liberalius fieri posse et illiberalius. Nec mirandum, si sacerdotes, cui hominum generi quotidiano usu vilescere solet sacrorum religio, optimas carnium partes sibi servare didicerunt. Praeterea, ut Athenaeus dicit VIII. p. 364. Ε. καὶ θύοντες μὲν τοῖς θεοῖς, ὀλίγιστα εἰς τὰς θυσίας καὶ τὰ τυχόντα δαπανῶμεν, testem adhibens Menandrum in Μέθῃ, cuius versus tractavi in Opusc. IV. p. 385. seqq. Alia in hanc sententiam attulit Dobraeus ad Aristophanis Plutum v. 1115. Quod si quorum in hoc genere avaritia et illiberalitas a comicis perstringitur, quis non videt eos rem vehementer exaggerare? Vt Pherecrates in Αὐτομόλοις apud Clementem Alex. Strom. VII. p. 846. cuius laceri versus sic integrandi esse videntur, ὅτε τοῖσι θεοῖς θύετε, πρώτιστ᾽ ἀποκρίνετε *τοῖς ἱερεῦσιν* τὸ νομιζόμενον· *κἄπειθ᾽* ὑμῖν (αἰσχύνη τοι τὸ κατειπεῖν) οὐ τὼ μηρὼ περιλέψαντες μέχρι βουβώνων *κρέα πάντα* καὶ τὴν ὀσφὺν κομιδῇ ψιλήν, λοιπὸν τὸν σπόνδυλον αὐτὸν ὥςπερ *οἴνῃ* ῥινήσαντες νέμεθ᾽ ὡςπερ τοῖς κυσὶν ἡμῖν· εἶτ᾽ ἀλλήλους αἰσχυνόμενοι θυλήμασι κρύπτετε πολλοῖς; Eubuli autem versus in Semele, quos eodem loco affert Clemens, ita scribendi sunt, πρῶτον μέν, ὅταν ἐμοί τι θύωσίν τινες, θύουσιν αἷμα, κύστιν· οὐ μὴ καρδίαν, μηδ᾽ ἐπιπόλαιον. οὐκ ἐγὼ γὰρ ἐσθίω γλύκιον οὐδὲν μηρίων; Menander Δυσκόλῳ οἱ δὲ τὴν ὀσφὺν ἄκραν καὶ τὴν χολὴν ὀστᾶ τ᾽ ἄβρωτα τοῖς θεοῖς ἐπιθέντες, αὐτοὶ τἄλλα καταπίνουσ' ἀεί. Incertus poeta apud Clementem VIII. Strom. p. 719. (851.) et Porphyrium de abstinentia II. p. 207. et Cyrillum contra Iulianum IX. p. 306. τίς ὧδε μῶρος καὶ λίαν ἀνειμένως εὔπιστος ἀνδρῶν, ὅςτις ἐλπίζει θεοὺς ὀστῶν ἀσάρκων καὶ χολῆς πυρουμένης, ἃ καὶ κυσὶν πεινῶσιν οὐχὶ βρώσιμα, χαίρειν ἀπαρχῇ καὶ γέρας λαχεῖν τόδε; Hermippus apud scholiastam Aristophanis ad Aves v. 1406. ἀνάπηρά σοι θύουσιν ἤδη βοίδια, Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος. Haec omnia tantum abest ut ostendant sola ossa diis sacrificata esse, ut prodant carnis plus quam fas esset resectum esse ab iis qui eam ipsi comedere malebant. Neque, opinor, si nihil nisi ossa accepissent dii, quereretur apud Aristophanem in Pluto v. 1129. esuriens Mercurius οἴμοι δὲ κωλῆς ἧς ἐγὼ κατήσθιον, nec diceret mox v. 1137. εἴ μοι πορίσας ἄρτον τίν' εὖ πεπεμμένον δοίης καταφαγεῖν καὶ κρέας νεανικὸν ὧν θύεθ᾽ ὑμεῖς ἔνδον. Nam quod scholiastes ad versum 1129. dicit, διαβάλλει οὖν ὡς ὀστέα τοῖς θεοῖς προςφέροντας, non alio spectare videtur, quam ad partes eas hostiarum, quae plus ossium quam carnis habent. Omnino autem illa scholiastae explicatio neque cum praecedentibus neque cum sequentibus bene conciliari potest. Itaque etiam in Pace v. 1020. non de solis ossibus locutus videtur poeta, quum scriberet ἀλλ᾽ εἴσω φέρων, θύσας, τὰ μηρί᾽ ἐξελὼν δεῖρ᾽ ἔκφερε, χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σώζεται. Quare ne apud Homerum quidem πίονα μηρία, aut μηρία πιότατα ταύρων τε καὶ αἰγῶν apud Lucianum in Timone c. 9. aut πιανθέντα μηρία apud Theocritum XVII. 126. propter adipem, quo involvebantur, sed propterea, quod pinguium hostiarum essent, dici videntur. Ex his consequitur non magnopere vituperandum esse Nonnum, qui sacrum, quod in tertio libro Odysseae descriptum est, imitatus V. 21. scripserit καὶ εὐφνέων κρέα μερῶν ὠμὰ διατμήξας ἐκαλύψατο δίζυγι δημῷ, μιστύλλων κατὰ βαιόν, licet ille minus accurate veterem morem expresserit. Interdum etiam homines famelici quae diis destinata essent sibi ipsis auferebant, in quam rem scriptum est epigramma Automedontis in Anthol. Pal. vol. II. p. 409. Ceterum non possum silentio praeterire duo argumenta, quae sententiae suae firmandae caussa attulit Vossius. Quorum alterum p. 375. ridiculum est, canem, a cuius facto Cynosarges nomen habeat, ossa quidem duo adipe involuta asportare, non autem si caro integra adhaesisset, potuisse. Alterum autem plane hue non pertinet, quod p. 377. attigit, Mercurium in hymno Homerico v. 137. combussisse οὐλόποδ᾽, οὐλοκάρηνα, quod ille fecisse dicitur, ne furti ullum superesset vestigium. Neque vero probari posse arbitror, quod idem Vossius p. 372. in his Apollonii Rhodii II. 698. ἐκ δέ νυ πάντων εὐαγέως ἱερῷ ἀνὰ διπλόα μηρία βωμῷ καῖον, de ossibus duplici adipe involutis, quod etiam aliis placuit, interpretatur. Aperte enim ipsa verba ostendunt duo ex quaque hostia femora intelligi. Ceterum quod Aeschylus μακρὰν ὀσφύν dicit, caussa haec est, quod ea pars etiam caudam comprehendebat: unde apud Clementem Eubulus αὐτοῖς δὲ τοῖς θεοῖσι τὴν κέρκον μόνην καὶ μηρόν, ὥςπερ παιδερασταῖς, θύετε· quod non ex omni parte intellexisse videtur Vossius p. 373. Itaque inutilis est Reisigii coniectura χαμ' ἄκραν ὀσφύν.

πυρώσας: πυράσας Lips. Aug.

θνητούς: θνητά, superscripto ούς, Vit.

φλογωπὰ σήματα: Ad φλογωπὰ σήματα quod attinet, v. Valcken. ad Phoen. 1261. et Musgr. ad eiusdem fabulae v. 1290. 1291.

ἐξωμμάτωσα: ἐξωμάτωσα Lips.

ἐπάργεμα: Eustathius p. 427, 37. ἀργὸν γὰρ τὸ λευκόν. ὅθεν καὶ ἐπάργεμον πάθος ὀφθαλμοῦ τὸ κοινῶς λεγόμενον λεύκωμα, ὡς που καὶ Αἰσχύλος παραδηλοῖ. Idem p. 1430, 60. καὶ ἄργεμος, νόσος ὀμμάτων ἀφ' οὗ ἄργεια κατὰ Δίδυμον τὰ ἐπὶ ὀφθαλμῶν λευκώματα, ὧν μνήμη τῷ Αἰσχύλῳ ἐν τῷ “πρόσθεν ὄντ᾽ ἐπάργεμα.”

δὴ ταῦτ'· ἔνερθε: δὴ ταῦτ᾽ ἔνερθεν Lips. δὴ ταῦτα ἔνερθεν G. δῆτ᾽ ἔνερθε, a rec. manu ad priorem vocem α, ad alteram υ superscripto, Vit.

κεκρυμμέν': κεκομμένα δ' sic Lips. κεκρημένα Aug.

σίδηρον: σίδηρον Μ.

χρυσόν τε τίς: χρυσὸν δὲ τίς M. G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn. χρυσὸν τὲ τὶς Rob.

οἶδα: οἶδ᾽ εἰ μὴ Vit. et alii nonnulli.

φλῦσαι: φλύσαι Μ.

μύθῳ: λόγῳ Lips. Vind. 1. 4. sed in Lips. superscriptum μύθῳ.

πάντα: πάντα G. Vit. Lips. Aug. aliique et edd. vett. ταῦτα M. Arund. Cantabr. 2. Ven. 1. Bess.

συλλήβδην: συλλήβην Vit.

μάθε: μάθοις G. Vit. aliique nonnulli, sed in G. superscriptum μάθε.

μὴ νῦν: μὴ νῦν Scaliger et Porsonus.

ἰσχύσειν: ἰσχύσει Μ. G. sed in M. secunda manus ν adscripsit.

πω: που, superscripto ω, Lips. Vnde πουω Aug.

κρᾶναι: κράναι Lips. Aug.

δὲ: δὲ omittit G.

καμφθεὶς: καμφθεὶς, post κ superscripto a sec. manu ρ, Μ.

δεσμὰ: δεσμὸν G.

φυγγάνω: φυγγανῶ G. cum glossa ἐκφευξούμαι, et Vind. 1. 3. V. ad v. 527. θιγγάνω Lips. Aug.

Ἐρινύες: ἐρινύες Μ. Ceteri quod sciam libri ἐριννύες.

ἄρα Ζεύς: ἄρα ζεὺς Μ. Vit. Lips. Aug. Ven. 1. 2. Bess. ἆρα ζεὺς G. aliique et Rob. ἆρ᾽ ὁ ζεὺς Ald. ἄρ᾽ ὁ ζεὺς Ven. 3. Turn.

ἐκφύγοι γε: ἐκφύγοι γε M. Rob. Turn. ἐκφύγοιτε Ald. ἐκφύγοιτο G. Lips. Aug. et pauci alii. ἐκφύγῃ γε Vit. aliique. ἐκφύγῃ τε nonnulli.

πλὴν ἀεὶ κρατεῖν: πρὶν ἀεικρατεῖν Μ.

τοῦτ᾽ οὐκ ἂν ἐκπύθοιο: τοῦτ᾽ οὐκ ἂν οὖν (οὐκ ἂν δὴ Μ.) πύθοιο Μ. edd. vett. οὖν omittunt G. Vit. Lips. Aug. Colb. 1. Par. E. Vind. 2. Brunckius τοῦτ᾽ οὐκέτ᾽ ἂν πύθοιο, non monito lectore. Id Vind. 1. 3. habent, atque in Colb. 2. Cantabr. 1. 2. scriptum οὐκ ἔτ᾽ ἄν. Diu est quum utramque scripturam a metricis profectam, Aeschylum autem τοῦτ᾽ οὐκ ἂν ἐκπύθοιο scripsisse credidi. Idque postea repertum est in Ven. 3.

μηδὲ: μὴ δὲ M. G. Lips. Aug.

τόνδε δ᾽ οὐδαμῶς: τόνδ᾽ οὐδαμῶς G. Vit.

ὅσον μάλιστα: ὅσον τάχιστα Par. L. Cantabr. 1.

δύας: δύας Μ. aliique et Ald. Turn. βίας G. Vit. Lips. Aug. aliique et Rob.

ἐκφυγγάνω: ἐκφυγγάνω Vit. Lips. Aug. In M. prius scriptum fuit συφυγγάνω, quod eadem manus in ἐκφυγγάνω mutavit. ἐκφυγγανῶ G. Vind. 1. 3. Antiatticista in Bekkeri Anecd. p. 95, 17. ἐκφυγγάνω· Δίφιλος Εὐνούχῳ.

μηδάμ᾽ ὁ πάντα: μὴδ᾽ ἅμ᾽ ὁ πάντα Lips. μὴδ᾽ ἅμὰ πάντα Aug.

θεῖτ': θεῖτο M. Vit. aliique et Ald.

ἐλινύσαιμι: ἐλινύσαιμι M. Vit. Rob. ἐλλίνεσαιμι G. ἐλίνεσαι Lips. Aug. λυμανέαν Ald. Turn.

ὁσίαις: ὁσίαι G.

θοίναις ποτινισσομένα: θοίναις ποτινισομένα Μ. ποτινισσομένα θοίναις Lips. Aug.

βουφόνοις: βουφώνοις G.

Ὠκεανοῦ: Codices et Ald. Rob. Ὠκεανοῦ. Ex Turnebi editione manavit Ὠκεανοῖο. Id non tenuissent editores, si cognitas habuissent leges huius Dorici metrorum generis. Blomfieldius rectius tacuisset quod sine iudicio scripsit Porsonus Hesychium hic legisse Ὠκεανοῖο. Nam sic ille, Ὠκεανοῖο πόρον, τὸν ἀέρα, εἰς ὃν αἱ ψυχαὶ τῶν τελευτώντων ἀποχωροῦσιν. Quae quid ad Aeschylum?

ἀλλά μοι τοῦτ': Omnes libri ἀλλά μοι. Deinde τόδ' ἐμμένοι G. Vit. ceterique plerique codices et Rob. Ita etiam M. sed ut τ' prius a manu secunda additum sit. τόδε μένοι Lips. Aug. Bess. Ald. Turn. τόδ' ἐμμένει Cantabr. 2. Par. F. K. τόδ' ἐμμένη Par. D. μοι δ᾽ ἐμμένοι Par. E. Quaesiverunt metri vitium critici in versu antistrophico. Sed neque iustam responsionem restituere potuerunt, et numeri potius stropham corrigendam esse ostendunt. Quare ἀλλά in μάλα mutavi, τόδ autem in τοῦτ', idque etiam propterea praestat, quod τόδε fere ad sequentia refertur.

ἁδύ: Libri ἁδύ. Restitui Doricam formam.

θαρσαλέαις: θαρσαλέαις Lips.

τείνειν: τείνειν M. a prima manu: recentior priori syllabae ε, alteri υ superscripsit.

εὐφροσύναις: εὐφροσύνῃ, sed ab eadem manu superscripto αις, Vit.

δερκομένα: δερκομένα M. G. Vit. Lips. Aug. Cantabr. 1. Ven. 2. Par. A. B. C. N. δερκομένη editiones.

μόχθοις: μόχθοις ultimis duabus litteris a sec. manu M. Metra ostendunt deesse hic quattuor syllabas paeonem tertium efficientes. Excidisse videtur adverbium crudeliter vel immiserabiliter significans.

γνώμᾳ: γνώμᾳ M. et Mosq. 1. γνώμῃ G. Vit. Lips. Aug. edd. vett. Sciens ignaris verae scripturae αὐτόνῳ γνώμᾳ adnumeror. V. ad v. 534.

σέβει: σέβη vel σέβῃ libri.

θνητοὺς: θνητούς Lips. superscripto ο, et ceteri. θνητοῖς Ald. Rob.

ἄχαρις χάρις: ἄχαρις (non χάρις) ἄχαρις Μ. χάρις ἄχαρις ceteri. ἄχαρις χάρις primus Turnebus. Alio sensu Plutarchus de Socratis genio p. 583. F. καὶ μὴν οὐδὲ ἀργόν, ἔφη, καθισόμεθα φρουροῦντες οἴκοι τὸν πλοῦτον· ἄχαρις γὰρ ἂν οὕτως ἡ χάρις καὶ ἄτιμος ἡ κτῆσις. Aeschylus, ut hic, sic Agam. 1510. Choeph. 40.

εἰπέ, ποῦ τις ἀλκά: Plene interpunxi ante ὦ φίλος. Nam quod Blomfieldio placet, ὅπως cum εἰπέ construendum esse, sententiam praebet alienam ab huius loci ratione. Tantum abest enim ut chorus expediri sibi velit quomodo homines ingrati esse potuerint, ut id in illa eorum imbecillitate non posse non ita esse ipse fateatur. Scholiastarum alii ὅπως per ἐπεί explicant, alii vel interpretantur φέρε per σκόπει, vel intelligi hoc verbum volunt. Et profecto haec debet in his verbis sententia esse, en, ut ingrata gratia est. Recte εἰπὲ ποῦ τίς ἀλκά cum duplici interrogatione Vit. εἰπὲ ποῦ τις ἀλκά M. G. et Lips. in quo fuerat ἀλκή: male lectis litteris εἰπὲ ποῦ τις ἀλληλὰ Aug. εἰπέ που τις Ald. Rob. εἰπέ που τίς Turn. quod ineptissime dictum.

ἐφαμερίων: ἐφαμέρων G.

ὀλιγοδρανίαν: ὀλιγοδρανίαν Μ. G. aliique. ὀλιγοδρανειαν Vit. ὀλιγοδρανίᾳ Lips. Aug. edd. vett. ὀλιγοδρανοῦσαν non in G. est, sed commemoratum a Turnebo.

ἄκικυν: ἄκικυν ultimis tribus litteris a sec. manu M.

ᾧ: Quoniam in antistrophico versu libri habent καὶ λέχος σὸν ὑμεναίουν, erat quum putarem ἰσόνειρον ex interpretatione receptum esse pro ὑπνόνειρον. Sic enim talia explicant grammatici, similiterque in Choeph. v. 316. ἰσόμοιρον male scriptum est pro ἀντίμοιρον. Atque iussit ita scribi Reisigius in enarratione Oed. Col. ad v. 186. Nihil valet ad defendendam productam in ἰσόνειρον primam syllabam comparatum a Dindorfio ἰσόθεος, nec Pindari ἰσοδαίμων accipio. Sed ut antistrophicum potius versum emendemus numerorum ratio admonet, quae versum Anacreonteum eo magis commendat, quod, si hi trochaei essent, parum scite καὶ in antistrophico versu graviorem ictum haberet. ᾧ in litura, a sec. manu scripto, ut sub litura o apparere videatur, M. G. ᾧ, superscripto ς, Lips. αἷς Colb. 1. Bess. Ald. ὃ Rob. Turn. Omittit hoc pronomen Vit.

ἀλαὸν <note type="editorial">* δέδεται*</note>: Deesse verbum post ἀλαὸν Brunckius vidit. Intercidisse autem tale quale δέδεται est, quod posui, non solum metra, sed oratio quoque arguit, quae si ἐστὶ intelligendum esset, quod supplent scholiastae, prosae quam poesi esset similior. Vel hanc ob caussam non potest admitti quod Dindorfius Aeschylum scripsisse putat, ἀλαὸν γένος ἐμπεποδισμένον; οὔποτε θνατῶν τὴν Διὸς ἁρμονίαν ἀνδρῶν παρεξίασι βουλαί.

οὔπως: Libri οὔποτε, quod non dubitavi in οὔπω mutare, metri antistrophici indicio.

θνατῶν: θνητῶν G. Quum in antistrophico versu iambus sit, vereor ne βροτῶν scribendum sit.

ἔμαθον τάδε σὰς: ἔμαθον δὲ τὰς σὰς Vit.

διαμφίδιον: Hesychius διαμφίδιον μέλος, ἀλλοῖον, διαπαντὸς κεχωρισμένον· ἀμφίς γὰρ χωρίς· Αἰσχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ. Ne quis in articulo haereat, aut τὸ διαμφίδιον putet pro διαμφιδίως dici, qua Theocrito familiari ratione loquendi non utuntur tragici, moneo, poetam, quum dicere in animo haberet τὸ διαμφίδιον δέ μοι μέλος προςέπτα, ὅτε ὑμεναίουν, in medio explicandae sententiae caussa inserere τόδ', ἐκεῖνο δέ. Vsurpatum διαμφίς Dionysio periegetae v. 5. 903. 1136.

μέλος: μέλεις Lips.

τόδ', ἐκεῖνό θ᾽, ὅτ᾽ ἀμφὶ λουτρὰ καὶ λέχος σὸν: τόδ' λουτρὰ καὶ omittit Lips. in quo praecedens versus ultimus paginae est. ἐκεῖν᾽ ὅτε τότ' Μ. ἐκεῖνό τε, ὅτ' G. ἐκεῖνό τε ὅ,τ᾽ Colb. 2. ἐκεῖν᾽ ὅτ' Vit. aliique. ἐκεῖν᾽ ὅτε τ' Ven. 2. aliique. ἐκείνωτε ὅτ' Ald. ἐκεῖνογε ὅτ' Rob. ἐκεῖνό θ' ὅ,το Victorius. ἐκεῖνό θ' ὅτ' Brunckius. λουτρὰ καὶ λέχος σὸν M. Vit. aliique et Rob. λοετρὰ καὶ λέχος σὸν (σοι G.) G. Par. B. Bess. Ald. λουτρά τε καὶ λέχος σὸν Cantabr. 1. λοετρά τε καὶ λέχος σὺν Turn. Mutavi haec ita ut cum strophico versu congruerent. Non habeo fidem Photio dicenti ὑμεναιοῦν, τὸ ᾄδειν τὸν ὑμέναιον καὶ συνάπτειν τὸν γάμον, sed prius illud ὑμεναιεῖν dici analogia postulat. Quod apud Aristophanem est in Pace v. 1076. 1112. πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ, recte explicat scholiastes εἰς γάμους ἄγοιτο. Eodem modo Theocritus XXII. 179. ὑμεναιώσουσι δὲ κούρας τάςδε.

ἰότατι: ἰότατι M. Vit. aliique. ἰότητι G. Lips. Aug. edd. vett.

γάμων: γάμον Lips.

ὅτε τὰν: ὅτε τὴν ὁμοπάτριον post ἕδνοις ἤγαγες Ἡσιόναν, duorum versiculorum sedibus permutatis, Ald. Rob. Turn. τὰν, superscripto η, Lips. Id negligentius adspectum fecit ut in Aug. τ' scriberetur.

ἄγαγες: ἤγαγες G. Lips. Aug. Ald. Turn. ἄγαγες M. Vit. aliique et Rob.

Ἡσιόναν: Ἡσιόναν etiam M. sed ut recentior manus η ex α fecerit. Ἡσιόναν, superscripto η, Lips. Ἡσιόνην in litura G. De Hesiona nihil constat, nisi quod Tzetzes ad Lycophr. 1283. narrat, ex illa vel Axiothea Prometheo natum esse Deucalionem. Scholiastarum Aeschyli alii eam Oceani et Tethyis filiam fuisse commenti sunt, ὁμοπάτριον eam chori dici existimantes, alii sororem Promethei illo nomine vocari intellexerunt. Apud scholiastam Euripidis ad Phoen. 1129. ed. Matth. Hesiona ex Atlante mater est Electrae. Sapienter vero, quisquis ille fuit, qui Hesionam Promethei uxorem fecit. Compositum enim videtur hoc nomen ex iis verbis ex quibus sunt ἵημι et ὄνησις, ut significetur quae utilitates mittit.

πιθὼν: πείθων a pr. manu M. Recentior manus πιθὼν fecit. ποθῶν, superscriptο ι, Vit.

λεύσσειν: λεύσειν G. Vit. et a pr. manu M.

χαλινοῖς: χαλινοῖσιν M. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. χαλινοῖσι G.

ἐν πετρίνοισιν: ἐν πετρίνοισι, superscripto a sec. manu τοῖς ὀρείοις, Μ. ἐν πετρίνοισι, addito minutis litteris τοῖς ὀρείοισι, superscripto τοῖς ὀρεινοῖς, ad πετρίνοισι autem ὀρείοις, Vit. ἐν πετρίνοισι τοῖς ὀρείοις Lips. Aug. aliique et Ald. Rob. ἐν πετρίνοισιν ὀρείοις alii. πετρίνοισι τοῖς ὀρείοις, omisso ἐν, et facta correctione πέτρῃσι, G. ἐν πετρίνοισι τοῖσιν ὀρείοις Turn. Codicis M. scripturam dedit Victorius.

ἀμπλακίας: ἀμπλακίας M. G. Vit. Lips. Aug. aliique. ἀμπλακίης quattuor Vind. et edd. vett.

ποινὰς: ποινὰς M. aliique et Ald. ποινᾶς Vit. Aug. aliique et Turn. ποινὰς Par. E. ποινᾶς Rob. et a pr. manu G.

ὀλέκει: ὀλέκεις atque ita a sec. manu G. ὀλέκῃ Par. E. ὀλέσῃ Colb. 2. Ceteri ὀλέκῃ vel ὀλέκη. Gravius verbum ὀλέκει comprehendit in se τίνεις.

ὅπῃ: ὅποι M. G. Ven. 3. Ceteri recte ὅπῃ, quod etiam Vit. e correctione primae manus habet, quae prius ὅπου scripsisse videtur.

γῆς: γῆς ἀ Ven. 3. Vind. 1. γῆς Vit. Lips. Aug. aliique. γᾶς M. G. edd. vett.

ἔα ἔα, ἦ ἔα·: ἔα ἔα, ἔα ἔα Vit. Lips. Ald. Rob. et sic etiam M. ἔα ἔα, ἔα ἔα Turn. ἔ, ἔ Colb. 1. Par. H. ἔα ἔα, ἔ ἔ et γρ. ἔα, ἔα Par. B. ἔ ἔ ἔ ἔ G. pro his interiectionibus omnibus, superscripto φεῦ φεῦ.

με τὰν τάλαιναν: α mutatione facta a sec. manu M. Quid prima scripserit dispici nequit. με τάλαιναν M. Vit. G. edd. vett. με τὴν τάλαιναν Lips. Aug. Ven. 3. Cantabr. 2. με τὴν τάλαιναν Cant. 1.

οἶστρος: οἴστροις a pr. manu M. Recentior fecit οἶστρος.

ἄλευε δᾶ: ἄλευ᾽ ἀ δᾶ, litteris λευ in litura, circumflexo in ἀ a sec. manu addito, M. ἄλευ᾽ ἢ δᾶ adnotatum ex Par. N. memoratque ἀ δᾶ Turnebus. ἀλευάδα Lips. Aug. Cantabr. 1. Par. N. In Lips. supra scriptum γρ. ἄλευ᾽ ὦ γᾶ. G. Vit. edd. vett. ἄλευ᾽ ἐ δᾶ. Etym. M. p. 60, 8. ἀλευάδα εἴρηται ὡς τὸ φεύδα. οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν δᾶν λέγουσι καὶ δίαν, ὡς καὶ τὸν γνόφον δνόφον. φεύδα οὖν φεύγη. οὕτως οὖν καὶ τὸ ἀλευάδα ἀλέου δᾶ, τοῦ δᾶ ἀντὶ τοῦ γῆ κειμένου. Apertum est et φεῦ δᾶ ẹt φεῦ γᾶ scribendum esse: tum corrigendum est οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν γᾶν λέγουσι καὶ δᾶν. Vltima verba in Etym. MS. Augustano sic scripta, φεύδα ἤγουν φεύγη. οὕτως καὶ τὸ ἀλευάδα, τὸ δῶ ἀντὶ τοῦ γᾶ. Scholiastae et ἄλευ᾽ ἐ δᾶ legi referunt et ἀλευάδα, credo ex hac ipsa scriptura Argum Aleuae filium fuisse colligentes. Quod Schleusnero in adnotationibus ad Etym. M. in mentem venit ἄλευε δᾶ, id adscivit Dindorfius, eiecto φοβοῦμαι, quod post δᾶ legebatur, tres trimetros catalecticos exhibens. Tantum autem abest ut id metri forma postulet, ut hoc metri genus, quod natura sua catalecticum est, non aptum sit continuatae orationi, minimeque tali in loco, qualis hic est, pleno motus et agitationis. Quod autem ad monstruosum illud ἄλευ' attinet, abusus est Dindorfius docta et scita observatione Elmsleii, qui in Diarii classici fasc. XV. p. 218. et Photii adnotatione illa, παῦ τὸ παῦσαι λέγουσι μονοσυλλάβως et παῦ παῦε restituit Aristophani in Eq. v. 821. et παῖ παῖε in Pace v. 1119. Apertum est in vulgari sermone, si iteraretur παῦε παῖε, vel παῖε παῖε, non mirum esse, si id pronuntiabant παῦ παῦε, παῖ παῖε. At aliis in imperativis, iisque non iteratis, et in oratione familiaris sermonis levitatem vitante quis credat talia umquam esse usurpata? Blomfieldius Monkii monitu edidit ἄλευε δᾶ, ut haec verba, ἄλευε δᾶ, φοβοῦμαι, unum versum efficerent, quem praecederet dimeter iambicus. Sed ita descriptis versibus certo Aeschylus ἄλευ᾽ ὦ δᾶ praetulisset, antispasto et Bacchio coniunctis. Et sic Scholefieldius. His verbis, ἄλευε δᾶ, finiri trimetrum, et quod sequitur φοβοῦμαι delendum esse iam olim suspicatus sum, et delevit Dindorfius, de constructione conferri iubens quae Matthiae ad Euripidis Hec. 950. adnotavit. Omittunt autem φοβοῦμαι soli Vind. 2. 4. quod verbum post δᾶ ceteri libri omnes habent legitque Nicephorus in scholiis ad Synesium p. 400. C. βούταν δὲ καλεῖ τὸν πανόπτην Ἄργον ὁ τραγικὸς Αἰσχύλος, ἤτοι βουκόλον, ὡς ἐπιστατοῦντα καὶ ἑπόμενον τῇ Ἰοῖ τῇ θυγατρὶ τοῦ Ἰνάχου. φέρει γὰρ αὐτὴν λέγουσαν οὑτωσί, “φοβοῦμαι τὸν μυριωπὸν εἰςορῶσα βούταν.” Huius quidem non magna auctoritas est: nec dubitandum videtur quin φοβοῦμαι ab explicatore sit adiectum, qui in constructione haesitaret qua εἰςορῶσα εἰ χρίει με οἶστρος coniuncta sunt, quasi dictum esset οἰστροῦμαι. Confirmatur haec sententia eo quod alii constructionem, quam expedire nesciebant, εἰςορῶσα in εἰςορῶ mutato sibi correxisse visi sunt. Sentiens perturbari mentem suam Io, primo id simpliciter narrare incipit, media autem in narratione conspiciens simulacrum feri agitatoris clamat ἄλευε δᾶ, τὸν μυριωπὸν εἰςορῶσα βούταν. Suidas ἄλευε. Ἴωνες τὸ φυλάξαι οὕτως λέγουσι. καὶ παροιμία “ἄλευ᾽ ἀπὸ μείζονος ἀνδρός.” Conf. Zonaras p. 135. In proverbio quidem significationem medii habet ἀλεύειν. Apud Aeschylum ubi hoc verbum invenitur activum est, avertere significans.

εἰςορῶσα: εἰσιδοῦσα Lips. Aug. Ven. 3. Vind. 2. 4. et γρ. εἰσιδοῦσα Par. B. εἰσορῶ G. Vind. 1. 3. et Tzetzes in Exegesi Iliadis p. 153. cuius lacunosus locus, quem non ex omni parte recte explevit Welckerus in fragmentis Hipponactis p. 47. sic integrandus est, τὸν δὲ Ἄργον εἶναι κύνα φασὶ κατὰ παντὸς τοῦ σώματος ὀφθαλμοὺς ἔχοντα καὶ φυλάττοντα τὴν Ἰὼ προςτάξει τῆς Ἥρας· ὃν ἀνεῖλεν Ἑρμῆς κελεύσει τοῦ Διός. ὅτι δὲ κύων ὁ Ἄργος, καὶ Ἱππῶναξ φησίν, Ἑρμῆ κύναγχα, Μῃονιστὶ Κανδαύλα. Αἰσχύλος δὲ οὐ κύνα πολυόφθαλμον τὸν Ἄργον, ἀλλὰ βουκόλον φησὶ λέγων ὡς ἀπὸ τῆς Ἰοῦς ἐν τῷ Προμηθεῖ τὸν μυριωπὸν εἰςορῶ βούταν. ὁ δὲ τὸν Αἰγίμιον γράψας ἄνθρωπον τοῦτον φησὶ τετρόφθαλμον, φύλακα τῆς Ἰοῦς παρὰ τῆς Ἥρας πεμφθέντα· λέγει δὲ οὕτωσί, καί οἱ ἔπι σκοπὸν Ἄργον ἔπεμπε κρατερόν τε μέγαν τε, τέτρασιν ὀφθαλμοῖσιν ὁρώμενον ἔνθα καὶ ἔνθα· ἀκάματον δέ οἱ ὦρσε θεὰ μένος, οὐδέ οἱ ὕπνος πῖπτεν ἐπὶ βλεφάροις, φυλακὴ δ᾽ ἔχεν ἔμπεδος αἰεί. Hi ex Aegimio versus leguntur etiam in scholiis ad Euripidis Phoen. 1116.

δόλιον: δολεῖον Par. Ε. δόλερον Cantabr. 2. γρ. θολερόν Par. B. si recte scripsit Faehsius.

ὄμμ': ὄμμ' G.

κυναγεῖ: κυνηγέτει sic M. κυνηγετεῖ G. Vit. Lips. Aug. edd. vett. κυναγετεῖ Brunckius. Scribendum potius erat κυναγεῖ, quo restituitur dochmius.

τὴν: τὴν G.

ψάμμον: ψάμμαν Μ. superscripto a recentiore manu ον.

ὀτοβεῖ: Apertum est indicio aliquo, quod statim animadverteretur, admonendos de strophae initio fuisse spectatores. Quare non dubitandum est quin hic modi cantus fuerint mutati. Plutarchus de ira cohibenda p. 456. ὥςπερ ὁ τῶν βουκόλων κηρόπλαστος ὀττοβεῖ δόναξ ἀχέτας ὑπνοδόταν νόμον. Non pertinet huc πλάσις et πλάσμα arundinum, de quibus Theophrastus Hist. plant. IV. 11. ed. Schn. et Salmasius Exerc. Plin. p. 85. dixerunt, sed intelligitur quod Virgilius dixit Ecl. II. 32. Pan primus calamos cera coniungere pluris instituit. ὀτοβεῖ M. In ceteris libris et apud Plutarchum ὀττοβεῖ.

ὑπνοδόταν νόμον: ὑπνοδότ᾽ ἄνομον G.

ἰὼ ἰὼ πόποι, ποῖ μ᾽ ἄγουσιν <gap extent="??"/> τηλέπλανοι πλάναι;: ἰὼ ἰὼ ποῖ ποῖ. πόποι πόποι πῆ μὲ ἄγουσι Μ. ἰω ἰὼ ποῖ ποῖ. πόποι πόποι πῆ μὲ ἄγουσι Vit. ἰὼ ἰὼ ποῖ ποῖ. πῶ ποῖ. πῶ ποῖ. ποῖ μὲ ἄγουσι G. Vind. 1. 3. ἰὼ ἰὼ ποῖ. ποῖ. πῶ, πῶ, πῶς πῆ μὲ ἄγουσιν Lips. Aug. et sic, sed ἄγουσι, edd. vett. ἰὼ ἰὼ πῶ, πῶς ποῖ μὲ ἄγουσ' αἱ Ven. 2. Par. K. L. Alii aliter peccant. Tum τηλεπλαγκτοι sic M. τηλέπλαγκτοι Par. A. B. edd. vett. τηλέπληκτοι G. τηλέπλακτοι Lips. Aug. τηλίπλακτοι Vit. τηλέπλαγκται Colb. 1. 2. Cantabr. 1. Par. K. L. N. nisi in terminatione erratum est apud Butlerum. Denique πλάνοι Vit. edd. vett. et sic, non adscripto supra αι, etiam M. πλάναι G. Lips. Aug. Par. Α. Β. Vindobonenses quattuor aliique. Seidlerus in libro de versibus dochmiacis p. 84. et 141. corrigendum putavit ἰώ ἰὼ πόποι, ποῖ, πόποι, ποῖ μ᾽ ἄγουσι τηλέπλανοι πλάνοι,adscito in antistrophico versu ἐτήτυμα. Horum illud quidem, ἰώ ἰὼ πόποι, non dubitandum quin verum sit. Neque minus verum τηλέπλανοι, quocum propter sonum et propter librorum consensum in v. 585. rectius πλάναι quam πλάνοι coniungitur. Sed ποῖ, πόποι valde inelegans est, debebatque id ὦ πόποι scribi, si quidem ποῖ μὲ ἄγουσι statim iunctum fuit cum τηλέπλανοι πλάναι. De quo valde dubitandum est propter plerorumque et optimorum librorum in antistrophico versu scripturam duos Creticos exhibentium, qui usitatissimus numerus in dochmiacis est, quum vix alibi Creticus et ditrochaeus, molle et fractum genus numeri, inseratur. Quare scripsi ἰὼ ἰὼ πόποι, ποῖ μὲ ἄγουσιν .... τηλέπλανοι πλάναι; ut excidisse post ἄγουσιν significarem vocem iambum facientem, quam non puto πόποι fuisse, sed fortasse μακραί vel χθονός.

τί ποτέ μ', ὦ: τί ποτέ με Lips. Aug. τίς ποτέ M. G. aliique. τί ποτ' ἔμ᾽ ὦ Vit. τί ποτ᾽, ὦ Bess. Ald. Rob.

τί ποτε: Semel tantum post παῖ habent τί ποτε M. G. Vit. Colb. 1. 2. Ven. 2. aliique: bis habent Vind. 2. 4. Rob. τί ποτε. τίς ποτε Bess. Ald.

ταῖςδ': ταῖςδε G.

πημοσύναις: πημοσύναισι M. Lips. Aug. et ceteri plerique, ut videtur, atque edd. vett. ποιμοναῖσι Par. G. πημονέσιν Vit. πημοναῖς G. Scribendum esse πημοσύναις monui in Opusc. IV. p. 334.

ἔ ἔ: ἔ ἔ M. ἔ edd. vett. ἔ G. Vit. Lips. Alienus est ab hac interiectione spiritus asper. V. Etym. M. in v. ἔλεγος, Zonaram p. 619. scholiastam Aristophanis ad Aves. v. 217. Blomfieldius in uno Parisiensium, qui ipsi G. est, αἰ αἰ legi ait.

παράκοπον: παρασκοπὸν G.

τείρεις: τείρεις priore diphthongo a sec. manu in litura M. τύρεις Par. E.

πυρί με φλέξον: Libri πυρὶ φλέξον. Pronomen inserendum esse vidit Elmsleius.

ποντίοις: ποντίοισι M. G: Vit. Lips. Aug. Par. A. B. Ven. 2. ποντίοις Bess. edd. vett.

φθονήσῃς: φθονήσῃς Lips. Aug.

εὐγμάτων: εὐγμάτων litteris άτ a sec. manu in litura M.

ἄδην: ἄδην M. et hoc Brunckius restituit. ἅδην G. Lips. Aug. Vind. 2. 3. 4. Bess. edd. vett. ἅδην, correctum in ἄδην, Vit.

πολύπλανοι: πολύπλανοι M. Vit. Lips. Aug. aliique et Ald. Turn. πολύπλαγκοι G. ex correctione. πολύπλαγκτοι Rob.

πλάναι: Omnes libri πλάναι.

γεγυμνάκασιν: γεγυμνάκασι G. Vit. γεγυμνάσιν Ald. Ceteri γεγυμνάκασιν.

ὅπῃ: ὅποι Lips. Aug. Ceteri ὅπῃ, quod omissum in Vit. superscripto ο ad πημονάς.

φθέγμα: Hunc versum, quem libri choro tribuunt, Ioї esse et a me et ab Elmsleio monitum est. φθέγμα M. a pr. manu, Lips. Aug. aliique et Rob. φθέγματα G. Vit. aliique. σὸς ad φθέγμα a recentiore manu superscriptum in M. γρ. πρόσφθεγμα Par. B. προσφθέγματα Ald. Turn.

τᾶς: τᾶς M. Vit. Rob. τὰς Ald. τῆς Colb. 1. τᾶσδε Par. B. D. F. Ven. 2. aliique.

βουκέρω: βουκέρω Lips. Ven. 3. Ald. Rob. et ex correctione Vit. in quo antea erat βουκέρω, ut scriptum est in M. et in editionibus inde a Turnebo. βουκέρω sine accentu G. Recte βουκέρω voluit Porsonus. Nam analogia postulat ut nominativo accusativoque scribatur βούκερως, βούκερων, genitivo et dativo βουκέρω, βουκέρη.

NA: affert Stephanus Byzantius in Ἰναχία.

Ἰναχείας: Ἰναχείας M. Vit. Lips. Aug. Vind. 1. 3. Bess. Ἰναχίας G. Vind. 2. 4. Colb. 1. Cantabr. 1. 2. Ἰναχείης edd. vett. et Stephani Byz. cod. Rehdigeranus, Ἰναχίης eiusdem Vossianus et Aldina, Ἰναχόης Perusinus.

θάλπει κέαρ: θάλπῃ G. κέρας Vossianus et Aldina Stephani Byz.

στυγητὸς: στυγητῶς Vit.

πρὸς βίαν: πρὸς βίειν G.

γυμνάζεται: γυμνάζεται Μ. γυμανάζεται Lips. et in margine γρ. βιάζεται, quod etiam Vind. 2. 4. in margine habent, in textu Arund. Cantabr. 2.

τὰ μογερᾷ: τὰ μογερά Lips.

ὤν: ὤν a manu recentiore M. Prima ἂν scripsisse videtur.

ἔτυμα: ἔτυμα G. a pr. manu, Bess. et ceteri, ut videtur, codices plerique et edd. vett. ἔτυμα, spiritu a sec. manu addito, M. ἐτύμα Vit. ἔτημα vocabuli alteri syllabae secunda manus τή superscripsit in G. ἑτυτῆμα, superscripto alteri syllabae η, tertiae υ Lips. ἐτυτήμα Aug. ἐτήτυμα Arund. Cantabr. 1. 2.

θεόσυτόν τε: θεόσσυτόν τε codices et Ald. Rob. θεόσσυτον δὲ male Turn. θεόσυτόν τε metrum requirit, pariterque λαβρόσυτος v. 601.

ὠνόμασας: ὀνομάσας Lips. Aug.

μαραίνει με χρίουσα κέντροις <gap extent="??"/> φοιταλέοις; ἔ ἔ.: μαραίνει με, superscripto νει a sec. manu, M. κέντροισι φοιταλέοισιν libri omnes, nisi quod κέντροις Vind. 2. 4. et φυταλέοισιν Ald. Tum ἔ· ἔ· Μ. G. Vit. Lips. Aug. ἓ ἕ edd. vett. Scribendum esse κέντροις φοιταλέοις; ἔ ἔ, si quod vocabulum excidit, aut κεντήμασιν φοιταλέοις; ἔ ἔ, monui in Opusc. IV. p. 334. Excidisse potest φρένας.

νήστισιν: νήστισιν G. Vit. Lips. Aug. et ceteri plerique atque edd. vett. νήστησιν Vind. 2. 3. 4. Cant. 1. 2. Par. G. E. et ut videtur a pr. manu M. ex quo recentior alterum fecit. Commemorat νίστησιν etiam scholiastes, inepta addita explicatione.

λαβρόσυτος ἦλθον, Ἥρας ἐπικότοισι μήδεσι δαμεῖσα: Libri omnes λαβρόσυτος ἦλθον ἐπικότοισι μήδεσι δαμεῖσα, nisi quod Ven. 3. ἐπὶ σκότοισι et δαμασθεῖσα, G. Bess. ἐπικότοις habent, Lips. autem et Aug. μήδεσι omittunt, sed Lips. in margine ut explicationis caussa habet βουλαῖς μήδεσι. Post ἦλθον et re ipsa iubente et postulante metro et confirmante scholiasta inserendum esse Ἥρας a me monitum rettulit Seidlerus de vers. dochm. p. 164.

δὲ τίνες, οἵ, ἔ ἔ, οἷ᾽ ἐγὼ: δὲ τίνες M. Vit. G. δέ τινες Lips. Ald. Rob. Turn. οἱ ἔξ οὗ ἐγὼ Μ. οἳ ἐ ὲ οὗ ἐγὼ Vit. Lips. Aug. Ald. Rob. ο· · ὲ δὲ ἐγὼ G. οἱ, ε ε, οἱ ἐγὼ Turn.

τί μῆχαρ, ἢ τί φάρμακον νόσου: τί μὴ χρὴ φάρμακον νόσου Μ. τὶ μὴ, χρὴ τὶ φ. κ. Α. Sic etiam Par. C. in quo μοι ad μὴ superscriptum. τί με (τὶ μὲ Rob.) G. Vit. Lips. Aug. Par. N. τί μοι χρὴ Colb. 2. Cantabr. 1. 2. Par. D. F. Ven. 3. In Par. B. ad τὶ μὴ χρὴ superscriptum ου, et γρ. τί μοι οὐ χρή. Egregie Elmsleius τι μήχαρ; τί φάρμακον νόσου sed verissime I. Fr. Martinus τί μῆχαρ, ἢ τί φάρμακον νόσου.

NA: Omissa εἴπερ οἶσθα θρόει in G. quorum εἴπερ οἶσθα post μῆνιν adscripta, inducto deinde ab alia manu atramento additoque θρόει.

φράζε: φράζετε Μ. φράζε τε Lips. Aug. Bess. Rob. φράζε δὲ Ald. φράζε τε τὰ G. φράζε τε τῷ Cant. 1. Ven. 2. Vind. 3. aliique. φράζε τὰ Vit. Par. B. (in quo adscriptum φράζε δυσπλάνῳ) et sic inde a Turnebo editores.

δυςπλάνῳ: δυσπλάνων Μ. non δυστάνῳ, ut Butlerus ait.

ὅπερ: ὅτι M. Vit. Ven. 3. edd. vett. ὃ G. Lips. Aug. Par. E. Vind. 2. 4. Restituit ὅπερ Porsonus ex Εtym. Μ. p. 762, 30. et Gudiano p. 532, 32. ubi hic et duo sequentes versus ut Sophoclis afferuntur. In Etym. Gud. scriptum est τορόν σοι.

φίλους: φίλον ante correctionem primae manus, Vit.

NA: Usus est hoc versu scriptor Christi patientis v. 699.

θνητοῖσιν: θνητοῖσι, supra adscripto ν, Μ. θνητοῖσι G. Vit. Lips. Vind. 3. edd. vett. βροτοῖσι Colb. 2. Par. E.

τλῆμον: τλήμων Lips. Aug.

δίκην: Ad δίκην in G. ab ea manu, quae scholia scripsit, superscriptum χάριν, scholioque praefixum τοῦ χάριν. In textu χάριν Colb. 2. Vind. 1. γρ. χάριν Par. B. Scriptor Christi patientis v. 700. τοῦ δίκην πάσχεις τάδε, ubi mendose δίκης editum.

NA: Afferunt hunc versum Tzetzes ad Lycophr. 106. et scholiastes Theocriti ad IV. 51.

οὔκουν: οὐκ οὖν Aug. sed Lips. cum ceteris οὔκουν.

τήνδε: τάνδε Lips. Vind. 2. Ald. Rob.

αἰτεῖ: αἰτεῖ a pr. manu M. G. Vulgatum αὐτῇ in utroque a correctore factum. αἰτεῖς Vind. 3.

πᾶν γὰρ ἂν πύθοιό μου: πᾶν γὰρ οὖν πύθοιό μου Μ. πᾶν γὰρ πύθοιό μου Vit. Colb. 1. 2. πάντα γὰρ πύθοιό μοι G. Ven. 1. Ox. Ald. Rob. πᾶν γὰρ ἐκπύθοιό μου Lips. Aug. Vind. 2. 3. 4. Turn. γρ. πᾶν γὰρ ἂν πύθοιο. γρ. πάντα γὰρ πύθοιο Par. Β. Restituit Brunckius πᾶν γὰρ ἂν πύθοιο μου. Et videtur sic habere Bess. nisi quod in eo μοι est.

ὤχμασεν: ᾤχμασεν M. Vit. Lips. Aug. Cantabr. 1. ὤχμασε G. edd. vett.

βούλευμα μὲν τὸ Δῖον: βούλευμα μὲν τὸ δῖον etiam Μ. β. μέντοι τὸ δῖον Vit. β. μὲν τοῦ διὸς Lips. Aug.

τίνεις: Usus est hoc versu scriptor Christi patientis v. 701. τείνεις G.

τίς ἔσται: τί ἔσται Lips. Aug.

σοι: σοι M. G. Lips. Aug. aliique et edd. vett. σε Vit. et alii nonnulli. Turbari videtur hic στιχομυθία eo quod duobus quos Io dixit versibus uno respondet Prometheus. Vnde quae nascitur suspicio, excidisse hic alterum Promethei versum, eam augere videri potest scholiastes, qui sic scripsit, Ἐπικούρειόν ἐστι δόγμα, ἀναιροῦν τὴν μαντικήν· εἱμαρμένης γάρ, φησί, πάντα κρατούσης, πρὸ καιροῦ λελύπηκας, ἢ χρηστόν τι εἰπὼν τὴν ἡδονὴν ἐξέλυσας. λέγουσι δὲ καὶ τὸ “ἃ δεῖ γενέσθαι, ταῦτα καὶ γενήσεται.” Quae adnotatio a quopiam profecta videri potest, qui quum omissum in codicis quem transscribebat contextu hunc versum in margine adscriptum videret, eum ut proverbium explicationis caussa adiectum interpretationi suae inserendum esse putaverit. Est autem haec sententia aptissima, et ex hoc ipso dicto recte concludere potuit Io quod respondet, μήτοι με κρύψῃς τοῦθ᾽ ὅπερ μέλλω παθεῖν, in quibus verbis Schützius, non recte rationem conclusam videns, iure haerebat. Monui haec dudum in diss. de versibus spuriis apud Aeschylum p. 10. sive Opusc. II. p. 83. Potest tamen quod libri praebent defendi, modo τοι non concludendae rationi, sed asseverando hortandoque inservire credamus. Neque quod ad στιχομυθίαν attinet, deest quod responderi possit, quum alio modo servata esse aequabilitas videatur. Nam quemadmodum post v. 614. 615. septem versus sunt inter Prometheum et Ionem divisi, ita idem factum est post v. 623. 624.

μήτοι: μήτοι M. Vit. Lips. Aug. edd. vett. et scholiastes Euripidis ad Hec. 565. ed. Matth. ut codices nonnulli et Thomas M. p. 228, 15. μή τι κρύψῃς με G.

τοῦθ': τόδ' pro τοῦθ' Lips. Aug.

τοῦδέ σοι δωρήματος: τοῦδέ τοι δωρήματος M. G. Vit. Colb. 2. Par. H. L. N. Ven. 2. 3. Bess. Cantabr. 1. 2. Vindobonenses, Rob. τοῦδε δωρήματος Lips. Aug. Ald. τοῦδέ σοι δωρήματος Turn. quod verum esse puto.

μὴ οὐ: μὴ, superscripto a sec. manu οὐ, M. Ceteri plerique libri μὴ οὐ, nisi quod οὐ in G. Colb. 2. Cantabr. 2. erasum est.

γεγωνίσκειν τὸ πᾶν: γεγωνεῖν με τὸ πᾶν Lips. Aug.

σὰς δ᾽ ὀκνῶ: σὰς δοκῶ G. Ven. 1. Ald.

θράξαι: θράξαι, hoc accentu, libri, et diserte testantur grammatici ταράσσειν brevi ā esse. V. Etym. M. p. 746, 38. Draco p. 85, 23.

μᾶσσον ἢ ἐμοὶ γλυκύ: Libri μᾶσσον ὡς ἐμοὶ γλυκύ. Turnebus ex codice quopiam notavit, quod Brunckius aliique probarunt. Elmsleius μασσόνως ἐμοὶ γλυκύ, elegante et valde probabili coniectura; licet eam ipse ad Heracl. 544. non magni se facere dixerit. At aut sic scripsit, opinor, Aeschylus, aut μάσσον ὧν ἐμοὶ γλυκύ, i. e. ἢ ἃ σε προκήδεσθαι ἐμοὶ γλυκύ ἐστι. Sed quum haud paullo verisimilius sit μασσόνως a librariis esse depravatum, non dubitavi recipere Elmsleii emendationem. Neque enim inveni nisi et paucissima et ea valde suspecta exempla, quae tueri ὡς gratum viderentur. Quorum aptissimum est Dii Pythagorei apud Stobaeum LXV. 16. de hominibus formosis dicentis τούτως γάρ, ὡς ἐνί, ισσότερον οἱ πλεῦνες ὡς θεὼς ἢ θεῶν ἱδρύματα ὑποτρέχοντι καὶ θεραπεύοντι, θρησκεύοντες οὐ καλὰν θρήσκειαν. Recte sic ibi vulgo legebatur, ὡς ἐνί, ut uno verbo dicam, neque debebat hoc, quamvis cum auctoritate, in ὡς ví mutari. Et hoc quidem exemplum eo memorabile est, quia non licet in ἢ ὡς scribi, quo fortasse remedio uti quis velit in aliis, ut apud Lysiam or. VII. 12. quae est de oleis excisis, ἐγὼ τοίνυν, ὦ βουλή, ἐν μὲν τῷ τέως χρόνῳ, ὅσοι με φάσκοιεν δεινὸν καὶ ἀκριβῆ καὶ οὐδὲν ἂν εἰκῇ καὶ ἀλογίστως ποιῆσαι, ἠγανάκτουν ἄν, ἡγούμενος μᾶλλον λέγεσθαι ὡς μοι προςήκει. Quo in loco ex μᾶλλον repetendum δεινὸν καὶ ἀκριβῆ. Εt §. 31. ἐγὼ γὰρ τὰ ἐμοὶ προςτεταγμένα ἅπαντα προθυμότερον πεποίηκα ὡς ὑπὸ τῆς πόλεως ἠναγκαζόμην. Αc profecto in priore horum locorum Dobraeus Adv. I. p. 206. vel ὧν vel ἢ vel ἢ ὡς scribi voluit. Omninoque Lysiae et Stobaeo, quorum scriptorum libri plurimis et maximis inquinati sunt librariorum erroribus, non multum in huiusmodi rebus tribui potest. Quare ego quoque et Lysiae illa exempla correctione indigere, et in Dii verbis pro ὡς scribendum ἢ arbitror, quarum vocularum quam facilis permutatio sit ostendit Bastius in diss. palaeogr. p. 780. In versibus Xenophanis apud Ath. XII. p. 526. A. recte scribitur οὐ μείους ἤπερ χίλιοι εἰς ἐπίπαν. Αpud Xenophontem Hist. Gr. II. 3, 16. scribendum est εἰ δὲ – ἧττόν τι οἴει ἢ ὥςπερ τυραννίδος ταύτης τῆς ἀρχῆς χρῆναι ἐπιμελεῖσθαι: conf. ibi Schneiderum. Alia quae afferuntur, in quibus ὡς aut simile vocabulum pro ἤ positum sit, aut alius generis sunt, aut male intellecta. Non potest huc referri quod Demosthenes dixit in or. contra Aristogitonem prima S. 53. p. 786, 20. εἶτ᾿ ὃν οὐδὲ τῶν ἐν λίθου θεῶν εἰκός ἐστι τυχεῖν ἵλεων, ἀλλ᾽ εἰς τοὺς ἀσεβεῖς ὠσθῆναι διὰ τὴν πονηρίαν τοῦ βίου, τοῦτον ὑμεῖς ἀδικοῦντα λαβόντες οὐ μόνον οὐ τιμωρήσεσθε, ἀλλὰ καὶ μειζόνων ἀξιώσαντες δωρεῶν ἀφήσετε ὡς τοὺς εὐεργέτας; Significat enim ὡς hic idem quod εἰς, oppositaque sunt haec verba, ἀφήσετε ὡς τοὺς εὐεργέτας, illis, εἰς τοὺς ἀσεβεῖς ὠσθῆναι. Neque magis huc referri potest illud Damoxeni apud Galenum vol. II. p. 422. ed. Bas. sive vol. XIII. p. 1053. ed. Lips. πλεῖον δὲ τοῦ χειμῶνος, ὡς λίτραν, βάλ' εἰς οἴνου Φαλερίνου μέλανος οὐγκίας δέκα. Sic ibi, non πλεῖόν τε, scribendum. Non enim plus quam libram dicit, sed circiter una libra plus quam si non hieme miscetur medicamentum. Nam quae praecedunt verba, quae sic scripta leguntur, λίτραν τ' ἐλαίου τοῦ Σαβίνου δὶς δ', ita videntur esse corrigenda, λίτρας τ᾽ ἐλαίου τοῦ Σαβίνου τέσσαρας, quoniam δὶς δ' ex fine versus, qui hunc praecedit, pro simplici δ' repetitum esse verisimile est. Non perspexit illius rationis naturam, qua nomini vel adverbio comparativo cum negatione coniuncto ὡς additur, Schaeferus ad Plutarchum vol. IV. p. 394. Nam id genus loquendi significat nihil aeque ut. Dixit de eo Nitzschius in dissertatione de comparativis Graecae linguae modis editioni Ionis Platonici adiecta p. 76. Sic et in illo Plutarchi loco, Coriol. 36. καὶ μὴν οὐδενὶ μᾶλλον ἔπρεπε τηρεῖν χάριν ὡς σοί, πικρῶς οὕτως ἀχαριστίαν ἐπεξιόντι: et apud Polybium ΙΙΙ. 12, 5. διὸ καὶ τοὺς ἐπὶ πραγμάτων ταττομένους χρὴ τῶν τοιούτων οὐδενὸς μᾶλλον φροντίζειν ὡς τοῦ μὴ λανθάνειν τὰς προαιρέσεις τῶν διαλυομένων τὰς ἔχθρας, ἢ συντιθεμένων τὰς φιλίας. VII. 4, 5. μετὰ δὲ ταῦτα φάσκοντες μηδενὶ καθήκειν μᾶλλον τὴν ἁπάντων Σικελιωτῶν ἀρχὴν ὡς ἐκείνῳ. ΧΙ. 2, 9. Ἀσδρούβας δέ, ἕως μὲν ἦν ἐλπὶς ἐκ τῶν κατὰ λόγον τοῦ δύνασθαι πράττειν ἄξιόν τι τῶν προβεβιωμένων, οὐδενὸς μᾶλλον προενοεῖτο κατὰ τοὺς κινδύνους ὡς τῆς αὑτοῦ σωτηρίας. Ad idem genus pertinent etiam Platonis exempla in Apologia Socratis c. 26. p. 36. D. quo loco additum οὕτως ante ὡς aperte monstrat verae explicationis viam, et de rep. VII. p. 526. C. Euripides Hippol. 530. οὔτε γὰρ πυρὸς οὔτ᾽ ἄστρων ὑπέρτερον βέλος, οἷον τὸ τῆς Ἀφροδίτας, ἵησιν ἐκ χερῶν Ἔρως ὁ Διὸς παῖς. Theocritus IX. 33. οὔτε γὰρ ὕπνος, οὔτ᾽ ἔαρ ἐξαπίνας γλυκερώτερον, οὔτε μελίσσαις ἄνθεα, ὅσσον ἐμὶν Μῶσαι φίλαι.

προθυμεῖ: Libri προθυμῇ.

ἱστορήσωμεν: ἱστορήσομεν a pr. manu M.

αὐτῆς: αὑτῆς Μ.

λεγούσης: Idem a pr. manu λεγούσας.

τἀποκλαῦσαι: ὡς κ ἀποκλαῦσαι Μ. ὡς κἀποκλαῦσαι Vit. aliique nonnulli. ὡς ἀποκλαῖσαι G. Lips. Aug. Bess. Ald. Rob. γρ. ὡς ἀποκλαῦσαι Par. B. ὥστ᾽ ἀποκλαῦσαι Par. A. B. Vind. 1. 3. ὡς τ᾿ ἀποκλαῖσαι Turn. ὡς τἀποκλαῦσαι habere dicuntur Ven. 2. 3. Cantabr. 2. Par. F.

κἀποδύρασθαι: κἀποδύρασθαι M. Lips. Aug. aliique. κἀποδύρεσθαι G. Vit. edd. vett.

ὅπῃ: ὅποι M. G. Vit. aliique nonnulli et Rob. ὅπῃ Lips. Aug. Ald.

μέλλει: μέλλοι M. Cantabr. 1. Par. C.

ἔχει: ἔχειν Lips. Ald.

ὑμῖν: ἡμῖν Lips.

ἀπιστῆσαί: ἀποστῆσαι Vit. cum glossa παρακοῦσαι, quae in G. ad ἀπιστῆσαι adscripta est.

πᾶν ὅπερ προςχρήζετε: τὸ πᾶν ὅπερ χρήζεται Lips. Aug. sed in Lips. correctum χρήζετε.

πεύσεσθε: πεύσοισθε Lips. Aug. Rob.

αἰσχύνομαι: ὀδύρομαι M. G. Vit. Lips. Aug. Par. D. N. Ven. 3. Bess. Vind. quattuor et edd. vett. In M. Lips. Par. B. D. N. Mosc. 1. adnotatum γρ. αἰσχύνομαι. Id in textu habent Cantabr. 1. 2. Deplorari mutationem formae sponte apparet, quia de ea re conqueritur: sed caussam mutatae formae non sine pudore aperire poterat Io.

διαφθορὰν: διαφορὰν Lips.

ἀεὶ: αἰεὶ Μ. Cantabr. 1.

ὄψεις: ὄψει ante sec. manus correctionem M.

πωλεύμεναι: πωλεύμεναι, Par. C. et, superscripto a recentiore manu ο, Μ. πολεύμεναι G. Vit. Lips. Aug. edd. vett. πολούμεναι Par. D. Videtur servari posse Homerica forma, Od. II. 55. XVII. 534. οἳ δ᾽ εἰς ἡμέτερον πωλεύμενοι ἤματα πάντα.

εὐδαίμων: εὐδαίμων M. in quo sec. manus ultimae syllabae o superscripsit, Vit. Lips. Aug. Par. B. Ald. Turn. quod recte praeferre videtur Elmsleius. εὐδαῖμον G. Vind. 2. 4. Bess. Rob. εὐδαιμον Ven. 3.

παρθενεύει: παρθενεύεις Vind. 1. 3, Ceteri παρθενεύῃ.

τέθαλπται: τέθωπται, cum glossa κατακαίεται, Vit.

δαρόν: δηρὸν Aug.

συναίρεσθαι: ξυναίρεσθαι γρ. ξυνάρασθαι Par. B. Ceteri συναίρεσθαι.

'πολακτίσῃς: μὴ 'πιλακτίσῃς Vit. μὴ πωλακτήσει Lips. μὴ ἀπολακτήσει Aug.

τὸ Ζηνός: τὸ Διὸς Lips. Aug.

Λέρνης: Λέρνην Lips. Aug.

βουστάσεις τε πρὸς πατρός: β. τε καὶ πρὸς πατρὸς Vit.

ὀνείμασιν: ὀνείρασιν Cantabr. 1. Ald. Rob. Ceteri ὀνείμασιν.

ἔςτε: ὥστε Vit.

νυκτίφοιτ': νυκτίφαντ' Μ. Rob.

κἀπὶ Δωδώνης: κἀπὶ Δωδώνην Lips. Aug. Turn. κἀπὶ Δωδώνης M. G. Vit. aliique et Ald. Rob. atque aliquot libri Thomae M. qui p. 180, 11. hunc versum et partem sequentis affert. Atticam hanc constructionem vocant schol. ad Il. III. 5. V. 700. Eustathius p. 371. seq.

πυκνοὺς: συχνούς, vulgare verbum, Arund. et Thomas M.

ἴαλλεν: ἴαλεν G. Vit. aliique et Ald. Rob.

μάθοι: μάθοι M. Lips. Aug. Turn. In Lips. η superscriptum. μάθῃ G. Vit. aliique et Ald. Rob.

δαίμοσιν: δαίμοσι Vit. edd. vett.

πράσσειν: πράσσειν M. Vit. Par. C. et superscriptum in Par. Β. πράττειν G. Lips. edd. vett. πτάτο.τειν Aug.

φίλα: φίλωι (non φίλως), superscripto a recentiore manu α, Μ. Α φίλα vulgata scriptura est. φίλον G. Lips. Aug. Vind. 2. 4. In Lips. superscriptum α.

ἀσήμους: ἀσήμους Μ. (si recte adnotatum ex M.) G. Vit. aliique et Rob. ἀσήμως Lips. Aug. Ald. Turn.

δυςκρίτως τ': δυςκρίτως τ' M. G. Lips. Aug. aliique et Ald. Turn. δυςκρίτως Vit. δυσκρίτους τ' Par. C. Rob.

βάξις ἦλθεν: ἦλθε βάξις Cantabr. 1. 2. Mosc. 1. Ceteri omnes, nominatim M. G. Vit. Lips. Aug. Ven. 3. Bess. edd. vett. βάξις ἦλθεν.

ἀλᾶσθαι: ἁλᾶσθαι G. Lips. Ald. Rob. In Lips. etiam alterum a supra scriptum. Idem codex ad ἐσχάτοις superscriptum habet η. Blomfieldius cum extremis verbis comparavit Heliodori hoc Aethiop. VI. prope finem, γύναιον ὑπ᾽ ἔρωτος σεσοβημένον καὶ πᾶσαν ὡς εἰπεῖν ἐρωμένου τινὸς ἐπὶ γῆν ἕνεκεν ἀλωμένου· ᾧ μετὰ μυρίους μὲν μόχθους, μυρίους δὲ κινδύνους “γῆς ἐπ᾿ ἐσχάτοις ὅροις” τύχῃ σὺν λαμπρᾷ καὶ βασιλικῇ συμβιώσεται.

θέλοι: θέλοι Μ. G. Vit. Turn. In G. θέλει et θέλῃ adscriptum. θέλῃ Lips. Aug. aliique nonnulli et Ald. Rob.

πυρωπὸν: πυρωτὸν Μ.

ἐξαϊστώσει: ἐξαϊστώσει M. Non opus est Blomfieldii coniectura ἐξαιστώσοι.

γένος: γένος, non μένος, etiam M. habere videtur.

ἐξήλασέν με: ἐξήλασέν με M. et ed. Vict. ἐξήλασε με G. Vit. Lips. Aug. aliique et edd. ante Vict.

κἀπέκλεισε: κἀπέκλεισεν Μ.

ἐπηνάγκαζέ νιν: ἐπαναγκαζέ νιν G.

εὐθὺς δὲ μορφὴ: εὐθὺς οὖν μορφή Thomas M. p. 93, 8.

κεράστις: κεράστης Vit. κεράστη Rob.

ὡς: ὡς omissum, sed postea ab eadem manu insertum in Vit.

ὀξυστόμῳ: ὀξυτόμῳ Lips. Rob.

ἐμμανεῖ σκιρτήματι: ἐμμανεῖ σκιρτήματι, ad postremam syllabam superscripto α, Lips. Non reprehendi posset ἐμμανῆ σκιρτήματα.

Κεγχρείας: Κερχνείας Μ. Rob. Turn. γρ. Κερχνείας Lips. Κεγχρείας G. Vit. Lips. Aug. Par. A. B. E. Ox. Arund. Bess. Vind. quattuor et Ald. Κεγχρείας, formam, quae ut asperior ita antiquior fuerit, praeferendam censebat contra Spanhemium ad Callim. h. Del. 271. Valckenarius ad Phoen. 1395. Κεγχρεύς tantum Stephanus Byzantius commemorat, et sic etiam Pausanias II. 24, 7. Hoc cum Aurato et Brunckio praetuli.

Λέρνης τ᾽ ἐς ἄκρην: Λέρνης ἄκρην τε M. G. Ven. 3. Bess. Turn. In Par. B. adnotatum γρ. κρήνην. Atque λ. κρήνην τε habent Lips. Aug. Ald. Rob. Λέρνης ἄκραν τε Par. A. Colb. 2. τε omittunt Colb. 1. Cantabr. 1. Λέρνης ἐς ἄκρην, supra scripto ἐς, sic tamen ut pro ipso textus vocabulo habendum sit, addita super eo glossa εἰς, Vit. Canteri coniecturam, Λέρνης τε κρήνην, recepit Blomfieldius, sed mavult ἀκτήν τε Λέρνης. Pessime Spanhemius ad Callim. Lav. Pall. 46. Λέρνης ἀκτήν τε, etsi recte comparans Pindari Λερναίας ἀπ' ἀκτᾶς Ol. VII. 60. Hinc ego viam monstrante codice Vit. dedi Λέρνης τ' ἐς ἀκτήν, inciditque in idem Reisigius. Buttmannus, cuius accurata de Lerna disputatio est in Mythologi vol. II. p. 93. seqq. neque horum Aeschyli verborum recordatus est, nec memor fuit Hemsterhusii, a quo ad Luciani Dial. mar. VI. 1. vol. I. p. 303. breviter eadem fere, quae ipse copiosius persecutus est, indicata sunt. De Λερναίῳ ἀκτῇ v. Heffterum de cultu deorum apud Rhodios II. p. 62. de fonte Lernaeo Ungeri Thebana paradoxa p. 191.ss.

τοὺς ἐμοὺς: τὰς ἐμὰς Vit.

κατὰ στίβους: κατὰ στίβους M. G. Vit. Ven. 3. Vind. quattuor et Turn.

αἰφνίδιος: Speciosa est Elmsleii coniectura, scripsisse Aeschylum ἀφνίδιος, ab ἄφνω, quae forma hodie apud solum exstet Hesychium, ἀφνιδίως, αἰφνιδίως, ἄφνω. Tamen ille mihi non persuasit, qui videam quidem analogiae convenire eam formam, sed tamen suspectam habeam, quum usus diphthongum etiam in prosa oratione, si libris fides est, probasse videatur. Negavitque etiam Porsonus, Dobraeo teste in Aristophanicis p. (145.) umquam Atticos dixisse ἀφνιδίως. Atque illa quae in codicibus illis adscripta est interpretatio αἰφνίδιος pridem me moverat, ut αἰφνίδιος vel ex αἰφνιδίως vel ex ipso illo cui interpretando inservire αἰφνίδιος poterat, ἀφνιδίως ortum existimarem. Itaque illam Hesychii glossam ad hunc ipsum referri credo Aeschyli versum. Neque enim facile aliquem adductum iri puto, ut αἰφνηδίς, quae forma ex Bekkeri Anecd. p. 1310. innotuit, Aeschylo tribuat.

οἰστροπλὴξ: οἰστροπλὴξ M. Vit. οἰστρόπληξ G. Lips. Aug. οἰστρόπληγε Bess. Ald. sed Bess. cum accentu et in media et in ultima syllaba, ut in Rob. οἰστρόπληξ scriptum est. V. Lob. Paralip. p. 279.

θείᾳ: θείας Lips. Aug.

γῆν πρὸ γῆς: γῆς πρὸς γῆν G. Vit. Lips. Aug. aliique et Ald. γῆς πρὸ γῆν Bess. γῆν πρὸς γῆς vel γῆς πρὸς γῆς alii. γῆν ἐκ γῆς Rob. γῆν προγῆς, a sec. manu ad προ adscripto accentu et σ, Μ. γῆν πρὸ γῆς Turn. Cicero ad Att. XIV. 10. itaque γῆν πρὸ γῆς cogito.

ὅ τι: ἔτι M. G. Vit. Lips. Aug. Colb. 1. 2. Cantabr. 1. 2. Ven. 2. 3. Par. H. Vindobonenses et Rob. Quae lectio ad πόνον spectat, quod nonnulli v. sequente habent. ὅτι Ald. ὅ,τι Turn.

πόνων: πόνον M. Cantabr. 1. 2. Ven. 2. Vind. 3. Ald. πόνου Rob. Ceteri πόνων.

σήμαινε: σήμαινε Vit. Lips. Aug. Colb. 1. σήμηνον Cantabr. 2. et vulgatae superscriptum Mosc. 1.

μηδέ μ': μηδ' ἔμ', eraso apostrophe post μηδ, fuit enim antea μηδ' ἐμ, Μ.

ψευδέσιν: ψεύδεσσιν, accentu a sec. manu correcto, M. ψευδέσι G. Vit. Lips. Aug. edd. ante Victorianam.

συνθέτους: ξυνθέτους Colb. 2. Cantabr. 2. Hoc versu in media pagina finitur codex Augustanus.

ἄπεχε: ἄπεσχε Par. E. Ceteri omnes ἄπεχε. Id quoniam in scholiis per σιώπα explicatur, Brunckius ex Abreschii sententia ἔπεχε scripsit. Sed in G. glossa est ἀφίστασο, in Par. A. ἀποχώρει, nec quidquam mutandum. Versus est dimeter paeonicus.

οὐπώποτ', οὐπώποτ' ηὔχουν ξένους: οὔποτ᾽ οὔποτ' ηὐχόμην ξένους M. G. Rob. οὔποτ᾽ οὔποτ᾽ ηὔχουν ξένους Vit. Colb. 1. 2. Par. C. D. Cantabr. 1. 2. Ven. 2. γρ. ψυχόμην οι γρ. ξύννους Par. Β. οὔποτ᾽ οὔποτ' ηὔχουν ξένη Lips. οὐπώποτ' ηὐχόμην ξένους Ven. 1. Bess. Vind. 1. 2. 4. Οx. οὐπώποτ' ηὔχουν ξένους Ald. Turn. Ex his lectionibus prodire videtur usitatissimum metrum, οὐπώποτ', οὐπώποτ' ηὔχουν ξένους.

ἐς: εἰς G. Vit.

δυςθέατα: δυσθέρατα Lips.

καὶ: και omittunt M. Vit. et pauci alii.

πήματα, λύματ᾽, ἀμφήκει σὺν κέντρῳ: πήματα λύματα δείματ' ἀμφήκει κέντρῳ libri, nisi quod Vind. 1. ordine mutato habet δείματα λύματ', Cantabr. 2. Par. D. F. λύματα καὶ δείματα, Guelf. ἀμφηκείου. Insoliti hi numeri, valdeque verisimile est δείματα nihil esse nisi corruptam ex λύματα scripturam, vel diversam pro illo lectionem. Quare scripsi πήματα, λύματ᾽ ἀμφήκει σὺν κέντρῳ. Scholiastae διὰ κέντρου et ἐν κέντρῳ.

ψύχειν: Meinekius in Diurnis antiq. a. 1844. II. p. 11. scribendum putat ψήχειν, afferens ex Stobaeo XXXVIII. 53. ὥςπερ ὁ ἰὸς σίδηρον, οὕτως ὁ φθόνος τὴν ἔχουσαν ψυχὴν ἐξαναψήχει. Sed Hesychius ψύξας, ἀμβλύνας, τὴν ψυχὴν φυσήσας, ἄνεμον ποιήσας, πνεύσας.

πέφρικ᾽ εἰςιδοῦσα: εἰςιδοῦσα M. G. Lips. Bess. aliique. Recte Vit. et edd. vett. εἰσιδοῦσα. Mirum est quod nullus liber praebet πέφρικά σ', ut versus sit iambicus trimeter catalecticus. Quamquam ne librorum quidem scriptura reprehendi potest.

πρό γε: πρό γε a pr. manu M. Id in πρό γε sec. manus mutavit, recentior ό supra adscripsit. πρὸ γε Brunckius scribendum censuit. Recte vulgo πρό γε.

ἔςτ᾽ ἂν: ὥστ᾽ ἂν Vit. Lips.

προςμάθῃς: προσμάθοις G. Vind. 1. 3.

λέγ᾽, ἐκδίδασκε: λέγε δίδασκε Vit. Colb. 1.

τοῖς νοσοῦσί τοι: τοῖς νοσοῦσί τοι Μ. G. aliique. τοῖς νοσοῦσί τι Lips. Turn. τοῖς νοσοῦσι τὸ Ald. Rob. τοῖς νοσοῦσι γὰρ Vit. aliique.

προὐξεπίστασθαι: προὐξεπίσταμαι Lips.

χρείαν: χρείαν M. (si recte adnotatum ex M.) G. Vit. aliique. χρείαν Lips. edd. vett.

ἀμφ' ἑαυτῆς: ἀφ' ἑαυτῆς G. Vit. aliique et Rob. ἀφ' ἑαυτῆς Lips.

ἀκούσαθ': ἀκούσασθ' Lips. Ald. Rob. sed in Lips. posterius o deletum. ἄκουε Vit.

τήνδε τὴν νεάνιδα: τήνδε τήνδε νεάνιδα a pr. manu M.

σύ τ': σὺ δ' G. edd. vett. σύ τ' M. Vit. Lips. aliique. σύ est in libris apud Stephanum Byz. qui hunc versum in Ἰναχία affert. Recepit Blomfieldius cum Brunckio σύ τ', idque recte quidem, sed non recta adductus caussa, quum hoc magis e consuetudine tragicorum esse putavit, qui aliter libentius dixissent Ἰνάχειον σπέρμα, σὺ δέ. Non tragicorum illa verborum collocatio propria est, sed communis omnium Graecorum ; hoc autem loco non apta, quia nulla vis est in appellatione nominis. Nam hic aut, si distingueret poeta personas, σὺ δ' Ἰνάχειον σπέρμα, aut, si coniungeret, σύ τε dicendum erat. Coniunxit autem, quia in mente habet vobis satis factum est, tibique Io, satis fiet. In fine versus in Lips. mirabili oscitantia scriptum est εἰς τῆς Ἥρας, sed animadverso errore supra scriptum τοὺς ἐμοὺς λόγους.

βάλ': μάθ' ριο βάλ Μ. et superscripto βάλ' Colb. 1. βάλλ' aliquot codices.

τέρματ᾽ ἐκμάθῃς: τέρμ᾽ ἐκμάθῃς Vit. Colb. 1.

μὲν: μὲν omittunt Vit. Lips. sed in Vit. postea supra scriptum est.

ἐνθένδ': ἐνθάδ' Lips. et aliquot alii.

ἀντολὰς: ἀντολὰς M. aliique et ed. Victorii. γρ. ἀνατολὰς Par. B. ἀνατολὰς Rob. ἀνατολὰς, eraso α, G. ἀνατολὰς Vit. aliique et Ald. Turn.

τρέψασα: στρέψασα M. G. ceterique codd. plerique et edd. vett. τρέψασα Vit. Lips. Vulgatae στρέψασα in G. superscriptum τρέψασα, κλίνασα. Non dubitavi recipere τρέψασα, partim quia de itinere, quod nunc novum susceptura sit Io, sermo est, partim quod illa, ut ex v. 830-839. apparet, ab occidente venit, ut pergere potius versus orientem quam se retro vertere sit dicenda.

στεῖχ': στῆχ' Lips.

γύας: γύας Lips. aliique et Ald. Rob.

ἀφίξει: Libri ἀφίξῃ.

ναίουσ': νέουσ' Μ.

ἐξηρτημένοι: Affert hunc versum Thomas M. p. 146, 10. ἐξηρτυμένοι Arund.

πελάζειν: πολάζειν Lips.

ἁλιστόνοις πόδας: ἁλιστόνοις γυίο πόδας M. G. Vit. Lips. Par. E. Ven. 1. 2. Bess. Barocc. Ald. Rob. Vict. γυίο πόποδας Arund. In M. ultimae in γυίο πόδας syllabae a recentiore manu ων supra adscriptum. ἀλλ᾽ ἁλιστόνοις πόδας Turn. Cant. et sic scribi voluit Scaliger. Porsonus ante ἁλιστόνοις posuit obelum, quod vocabulum Blomfieldio G. Burgesius ingeniose in Ἁλιζώνοις mutare videbatur. Immo infelicissima illa coniectura est. Non enim nominasset poeta hanc gentem ut notam, sed dixisset quum ad Halizones perveneris. Nihil vitii est in ἁλιστόνοις. Intelliguntur montes quos alluit Pontus Euxinus. De altero vocabulo perinepta narrat scholiastes, esse qui γε πόδας legant, esse etiam qui Γύποδας pro Γυμνόποδας dictum putent, quod gentis nomen fuerit. Nec laudaverim Elmsleii suspicionem, legendum esse ἀλλ᾽ ἁλιστόνοις γ᾽ ὑποχρίμπτουσα ῥαχίαισιν, quae et veri similitudinis nihil habet et vitiosa est propter inutile γε. Duplex cogitari vitii origo potest. Aut γυῖα scripsit poeta, hoc modo, ἀλλὰ γυῖ᾽ ἁλιστόνοις, cuius verbi explicatio πόδας in textum venit: nam Hesychius γυῖα, μέλη, χεῖρές τε καὶ πόδες: aut aberrans oculis librarius aliquis ad v. 708. ubi est ἀνηρότους γύας, hoc γυ, superscripto per compendium ας posuerat, animadversoque errore addiderat πόδας, lectionem genuinam. Id quum veri similius altero videretur, non dubitavi cum aliis scripturam a Turnebi editione profectam recipere.

χρίμπτουσα: χρίπτουσα ῥαχίεσι, supra adscripto μπ, Lips.

ἐκπερᾶν: ἐκπέρα. γρ. ἐκπερῶν Par. B. Mirum quod Elmsleius nominativi cum infinitivo constructione offensus est, ut ἐκπέρᾳ scribi vellet.

πρόςπλαστοι: πρόσπλακτοι Par. E. Ceteri omnes πρόςπλαστοι. Recte vero Elmsleius πρόσπλατοι.

ὑβριστὴν ποταμὸν: ἕξεις δ' et γρ. εἰς Par. B. Sola Robortelli editio Ἄραξιν. Ceteri libri omnes ὑβριστήν, quod Schützius non adiectivum, sed ipsum nomen fluvii esse putabat. At neque alii norunt fluvium Hybristen nec profecto Aeschylus. Sed quum et scholiastae Araxen intelligi dicant et Eustathius ad Dionysii v. 739. sic scribat, τοῦ δὲ Μασσαγετικοῦ τούτου Ἀράξου μέμνηται καὶ Αἰσχύλος, καὶ ἀρέσκεται καὶ ἐκεῖνος ἀπὸ τοῦ ἀράσσειν καλεῖσθαι αὐτόν, non dubitandum esse videtur quin ipsum illud nomen Aeschylus posuerit. Quod si eum fluvium Hybristen appellasset, non id praeteriturus erat Eustathius. Itaque quum neque nomen fluvii sit Hybristes, prorsus autem fieri non potuerit, ut non nominaret poeta fluvium quem οὐ ψευδώνυμον esse diceret, certissimum est post hunc versum excidisse alium, in quo nomen Araxis erat, veluti σμερδναῖς Ἀράξην κύμασιν βρυχώμενον. In cod. Mosc. adnotatum γρ. οὐκ εὐώνυμον, quae grammatici alicuius coniectura esse videtur.

εὔβατος: ἄβατος G. εὔατος Lips.

αὐτὸν Καύκασον: αὐτὸν τὸν Καύκασον Vit. et pauci alii.

μόλῃς: μόλοις, erasa alia lectione, superscripto ἔλθοις, G. μόλις Lips.

ὀρῶν: ὁρῶν Lips.

ἀπ' αὐτῶν: ἐπ' αὐτῶν G.

ἀστρογείτονας: ἀστυγείτονας Vit. Lips. sed Lips. in margine ἀπὸ, quod ἀστρο esse debebat. Respexit hunc versum Eustathius p. 733, 41. Idem p. 1390, 20. Αἰσχύλος δὲ ἀστρογείτονας λέγει τὰς τοῦ Καυκάσου κορυφάς.

ἐς: εἰς Vit.

ἵξει: ἥξεις M. G. Vit. Bess. Vind. omnes et edd. vett. quae scriptura adnotata est in Par. B. qui codex cum Par. A. Arund. Cantabr. 2. habet ἵξεις. ἥξεις, superscripto posteriori syllabae ει, Lips.

στυγάνορ': στυγάνορα plene G. Vit. aliique et Ald. Rob.

κατοικιοῦσιν: κατοικοῦσι G. Lips. Par. E. et ante correctionem M. Vit.

Σαλμυδησσία: Σαλμυδισσία Μ. G. Bess. Σαλμυδισία Vit. Aliter in aliis peccatum. Σαλμυδησία Ald. Rob. Σαλμυδησσία recte Lips. Ven. 3. Vind. 2. 3. 4. Turn. et id restituit recentior manus in M. Haec verba, Σαλμυδησσία γνάθος, affert Eustathius p. 309, 3. et eadem idem una cum sequente versu p. 560, 18. ac scholiastes Sophoclis ad Ant. 966.

ναύταισι: ναύταισι legitur apud Eustathium p. 560, 19. et Tzetzam ad Lycophr. 1286. ναύτοισι Ald. ναύτης Rob. ναύτῃσι ceteri libri et scholiastes Sophoclis ad Ant. 969. et Triclinius ad Oed. R. 183.

μητρυιὰ: μητρυιὰ a pr. manu M.

αὗταί σ': αὗταί σ' Vit. et a pr. manu M. αὗται δ' Lips.

ὁδηγήσουσι: ὁδηγήσουσι, littera υ a rec. manu scripta, M.

στενοπόροις: στενοπόρου G. et adscriptum in Par. B. στενωπόρου Rob.

θρασυσπλάγχνως: θρασυσπλάχνως Lips. θρασύσπλαγχνον aliquot codices.

αὐλῶν': Illustravit αὐλῶνα I. G. Waltherus in Animadv. histor. et crit. p. 224. seq.

NA: ἔσται - κεκλήσεται affert Stephanus Byz. in v. Βόσπορος.

εἰςαεὶ: εἰς ἀεὶ divisim M. G. Vit. Lips.

Βόςπορος δ': Βόσπορός τ' Rob. Id probabat Elmsleius. Et τε et δέ bonum, sed sensu diverso.

ἐπώνυμος: ἐπώνυμον Vit.

λιποῦσα: λιποῦσ᾽ Εὐρώπης Vit.

ἤπειρον: ἤπειρον δ' ἥξεις G.

Ἀσιάδ': Ἀσιάδ' Elmsleio scribendum videbatur.

ὁμῶς: οὕτως a pr. manu M.

ἐπέρριψεν: ἐπέῤῥεψε Par. E. et ad ε superscripto ι Lips. ὑπέρριψε Cantabr. 2. Ceteri ἐπέρριψε.

μηδέπω 'ν προοιμίοις: μηδ᾽ ἐπῶν προοιμίοις M. addito a rec. manu supra μηδ' accentu, et sic G. Lips. aliique et Ald. μηδ' αὖ ἐν προοιμίοις Par. D. et ν supra versum scripto Vit. μήδ' ἐπῶν προοίμια Rob. μηδέπω 'ν προοιμίοις restituit Turnebus.

ἰώ μοί μοι, ἔ ἔ.: ἰὼ ἰώ μοί μοι Cantabr. 1. Rob. Ceteri ἰὼ μοί μοι. Deinde ἔ ἔ M. Vit. Lips. et sic vel ἔ alii. In Vit. minoribus litteris adscriptum φεῦ φεῦ. Quater ἔ G. Par. B. Bess. edd. vett. ἔ ἔ αἰ αἰ Par. D. Versus est iambicus ischiorrhogicus.

κἀναμυχθίζει: κἀναμυχθίζει libri praeter Vit. Colb. 1. in quibus κἀναμοχθίζει est. Μυχθίζειν ut Aeschyleum memorat Eustathius p. 440, 25. 1965, 48.

τι: τι Vit. ante rasuram, qua τι factum, et Ald. Rob. cum paucis codicibus. τὸ, addito ι, Lips.

ἀπὸ στυφλοῦ: ἀποστύφλου G. Vit. Lips. Ald. Rob. ἀπὸ στυφλοῦ Turn. et, ut videtur, M. ἀπὸ στύφλου Brunckius.

εἰςάπαξ: εἰς ἅπαξ M. G. Vit. Ald. Rob.

NA: In Vit. post ἦ δυσπετῶς ἂν statim sequitur πημάτων ἀπαλλαγή, sed eadem manus in ima pagina quae omiserat adiecit.

ἂν: ἣν M. aliique et Ald. Turn. ἣν ἣν G. Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Vind. 3. ἂν ante ἦν supra versum Vit. οὖν Lips. Rob. cuius scripturae veritatem confirmat incerta sede fluctuans ν.

οὐδέν: οὐ omittunt Par. E. Vind. 2. 4. Pro eo τὸ Rob.

ἐκπέσῃ: ἐκπέσοι G. et aliquot alii.

ἥδοι᾽ ἄν: ἥδοι᾽ ἄν M. G. Lips. Par. A. B. Ven. 3. Bess. edd. vett. ἡδοίμην ἄν Cantabr. 1. 2. ἡδοίμην ἄν Par. D. Continuant M. G. edd. vett. hunc versum cum praecedente et sequente, ut omnes Io recitet. Verissime Dawesius in Misc. crit. p. 248. hunc versum Prometheo tribuendum et ἥδοιο scribendum esse vidit. Sed mira fuit Zeunii negligentia, qui non adnotaverit in Vit. et versibus his tribus recte personas suas attributas esse et perspicue scriptum legi ἥδοιο ἂν, addita glossa εὐφρανθείης. Personae etiam in Lips. recte in singulis versibus notatae.

πῶς δ᾽ οὐκ ἄν: πῶς οὐκ Vit. Colb. 1.

κακῶς: κακά Lips. Par. L. Rob.

σοι μαθεῖν: μαθεῖν σοι M. (v σοι in litura M.) G. Vit. Par. C. Bess. Cantabr. 1. 2. Ox. Vind. omnes et Ald. Rob. μαθεῖν Lips. σοι μαθεῖν Turn.

τύραννα: τυράννων Lips. et adscriptum in Par. B.

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ: αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. αὐτὸς πρὸς αὐτοῦ Victorius. πρὸς αὐτὸς αὑτοῦ M. Cantabr. 1. 2. Arund. quod recte probavit Elmsleius.

κενοφρόνων: κενόφρον Lips. Rob.

θέορτον: θέορτον commemorat Eustathius p. 784, 4.

εἰ ῥητόν: εἰρητὸν M. Lips. Rob.

ῥητὸν: Temere Brunckius ῥητὸν in θεμιτόν mutavit. Aristophanes Αν. 1715. οὐ φατὸν λέγειν. Orpheus Arg. 931. οὐ φατὸν εἰπεῖν. Nec multum differt hoc Euripidis in Bacchis v. 472. ἄρρητ' ἀβακχεύτοισιν εἰδέναι βροτῶν.

τόδε: τόδε M. G. Vit. Cantabr. 1. Par. H. Colb. 2. Ven. 1. Bess. Rob. τόνδε Colb. 1. τάδε Lips. Ald. Turn.

NA: Affert hunc versum Tzetzes ad Lycophr. 178.

ἀпоστροφὴ: οὐδέν ἐστιν αὐτῷ τις ἀποστροφὴ τύχης Par. E. quocum in τις G. Lips. Vind. 2. consentiunt.

πλὴν ἔγωγ᾽ ἂν ἐκ δεσμῶν λυθείς: Magnopere fluctuant libri. πρὶν ἂν ἔγωγ' ἐκ δεσμῶν λυθῶ Lips. Vind. 1. Ald. πρὶν ἔγωγ᾽ ἂν ἐκ δεσμῶν λυθῶ Par. A. B. Turn. Sic etiam G. nisi quod λ habet a prima manu, sed altera lectione erasa, scriptum, et supra πρὶν atque ἕως adnotatum. Ac πλὴν etiam Par. E. Bess. Vind. 3. Vacuum vitio versum praebet Ven. 3. πλὴν ἔγωγ᾽ ἂν ἐκ δεσμῶν λυθῶ. Sed πλὴν (a sec. manu M.) ἔγωγ' ἂν ἐκ δεσμῶν λυθείς M. Vit. In Vit. λείπει τὸ βοηθήσω τούτῳ adnotatum est. πρὶν ἂν ἔγωγ᾽ ἐκ δεσμῶν λυθείς Rob. Recepit λυθείς, quod pro diversa lectione etiam in Par. Β. adscriptum est, Porsonus, servato πρὶν et obelo ante ἔγωγ' apposito. Temere scripturas librorum pro suo arbitrio mutavit Brunckius. Burgesius ad Dawesii Misc. p. 492. ut Pauwius corrigendum putabat πρίν γ' ἔγωγ᾽ ἂν ἐκ δεσμῶν λυθῶ. Elmsleius, qui ἄν a πρίν separari non posse monuit, scribendum censebat πλὴν ἔγωγ᾽ ὅταν δεσμῶν λυθείς aut λυθῶ. At ὅταν λυθείς certe, verbo per aposiopesin omisso, durissimum est. Acquiescendum erat in scriptura librorum M. et Vit. quae repetitis cogitatione e praecedente versu verbis hanc habet sententiam, οὐ δῆτα, πλὴν ἔγωγ' ἂν ἀποστροφὴ αὐτῷ τῆςδε τύχης γενοίμην, λυθεὶς ἐκ δεσμῶν.

λύσων σ': σ' omittunt M. Vit. Lips. Colb. 1. 2. Cantabr. 1. 2. Ven. 3. ὁ λύσσων ἐστὶν habet Par. G. τις οὖν ὁ λύσων σε δεσμῶν ἄκοντος Διός Guelf.

τιν': τίν' cum accentu M. Vit. Lips. Ald. Rob.

ἐκγόνων: αὐτῶν ἐγγόνων M. et ἐγγόνων etiam Par. B. Ven. 3. Bess. γρ. ἐκγόνων Par. Β. αὐτῶν ἐκ γόνων Ald. In Vit. qui vulgatum habet, supra scriptum λῦσαι ἐμὲ καὶ αὐτόν.

εἶναι: εἶναι omittit Lips.

παῖς σ': σ' omittunt Vit. aliique nonnulli et Ald. ἦ 'μὸς παῖς ἀπαλλάξοι Lips.

γένναν: γένναν πρὸς δέκ' G. Par. E. Ald.

ἄλλαισιν: ἄλλαισι M. Lips. Vind. 1. edd. vett. ἄλλῃσι G. Vit. Vind. 3. ἄλλησιν alii. Emendate Victorius.

εὐξύμβλητος: ἐξυμβλῶτος G.

χρησμῳδία: χρησμοδία Lips.

σαυτῆς γ': σαυτῆς τ' (non τις) M. Colb. 1. Ceteri σαυτῆς sive particula. Non debebat Blomfieldius καὶ μήτι σαυτῆς coniicere, sed καὶ μηδὲ σαυτῆς γ'.

δυοῖν: δυοῖν Μ. G. Vit. Lips. et ceteri quantum constat libri. δυεῖν ex Turnebi editione obtinuerat.

σε: σε, superscripto σοι, Vit.

θατέρῳ: θάτερον Colb. 1. et ante correctionem primae manus Vit.

ποίοιν: ποίοιν postremis tribus litteris in litura M. ποίοις Par. E. ποίοισιν Ven. 1.

φράσω: φράσαι Rob.

τὸν ἐκλύσοντ' ἐμέ: τὸν ἐκλύσοντά με G. et alii nonnulli codices.

χάριν: τὴν δ᾽ ἐμοὶ δίδου, omisso χάριν, G.

λόγους: οἴκους pro λόγους Vit. sed supra scriptum γρ. καὶ λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις. Aliter alius glossator interpretatur, τοὺς ἐμοὺς δηλονότι. Elmsleius certissime se reponere putabat λόγου. Eo trahi possunt hae explicationes, μὴ ἀπορρίψῃς καὶ οὐκ ἐθελήσῃς εἰπεῖν. ἀτίμους ποιήσῃς.

γέγωνε: καὶ τῆσδε μὲν, γέγονε Lips.

λοιπὴν: τῇ λοιπῇ ante correctionem primae manus M.

τὸν λύσοντα: λύσοντά σε G. et pauci alii. λύσοντα σὲ Bess. Ald.

ποθῶ: τοῦτο γὰρ νῦν ποθῶ Lips. paucique alii et Ald.

μὴ οὐ: οὐ omittunt G. aliique codices et Rob. et a pr. manu M. Habent οὐ Vit. Lips. Ald. et superscriptum a sec. manu M.

ὅσον: ὅσονπερ χρήζετε Lips.

ἐγγράφου σὺ: ἐγγράφουσα a pr. manu habuisse videtur M. ἐγγράφου σὺ habet a secunda.

μνήμοσιν: μνήμοσιν Μ. μνήμασι G. Vit. Lips. aliique et edd. ante Vict. Imitationem scriptoris qui Hermippum dialogum fecit, apud Schneiderum in praefatione Theophrasti p. 25. adnotavit Dindorfius, καὶ ἔγωγε μνήμασι δέλτοις φρενῶν ταῦτ᾽ ἐγγράψομαι.

ὅρον: ὅτ' ἂν Vit. ὅρων G. Ald.

ἀντολὰς: ἀντολὰς Μ. G. Ald. Rob. ἀνατολὰς Vit. Lips. aliique.

φλογῶπας: φλογώπας Pauwius et ita, ut videtur, M. φλογωπάς G. Vit. Lips. et ceteri libri praeter Ald. quae φλογοπὰς habet.

ἡλιοστιβεῖς: ἡλιοστιβεῖς Lips. Post hunc versum aliquid excidisse Brunckius primus intellexit.

πόντου: πόντον M. G. Ven. 1. Bess. Ald.

ἔςτ᾽ ἂν: ὥστ᾽ ἂν Vit.

Κισθήνης: Σκυθίνης G. aliique et Ald. Rob. Σκυθήνης Colb. 1. aliique. Κυθίνης Ven. 3. Κιθήνης Vit. (de quo falsa refert Butlerus) Lips. Colb. 2. Κισθένης Turn. Veram scripturam Κισθήνης exhibent M. Par. A. C. D. et adscriptum Κισθήνης in Par. B. Harpocratio Κισθήνη, Ἰσοκράτης Πανηγυρικῷ (§. 153. p. 72. Steph.). ὄρος τῆς Θράκης. Κρατίνος κἀνθένδ᾽ ἐπὶ τέρματα γῆς ἥξεις καὶ Κισθήνης ὄρος ὄψει. Photius Κισθήνη, ὄρος τῆς Θράκης. Eadem Suidas, apud quem Καστήνη legitur. Hesychius Κισσίνη, πόλις καὶ ὄρος ἐν Θράκῃ. Aeolidis urbs Cisthene ad sinum Adramyttenum memoratur Stephano Byz. in Ἴασσα, Plinio V. 30. Melae I. 18. De ea Strabo XIII. p. 606. extrema ἔξω δὲ τοῦ κόλπου καὶ τῆς Πυρρᾶς ἄκρας ἥ τε Κισθήνη ἐστί, πόλις ἔρημος, ἔχουσα λιμένα. Haec videtur esse quam dixit Isocrates. Alia fuit urbs et insula inter Rhodum et insulas Chelidonias, de qua Strabo XIV. p. 666. μεταξὺ δ᾽ ἐν τῷ λεχθέντι παράπλῳ νησία πολλὰ καὶ λιμένες· ὧν καὶ μεγίστη νῆσος καὶ πόλις ὁμώνυμος ἡ Κισθήνη. Quem autem Thraciae locum sic appellatum Harpocratio aliique memorant, ex coniectura illic videntur collocasse. Rectius scholia Aeschyli Κισθήνη, πόλις Λιβύης ἢ Αἰθιοπίας. id enim coniunctio cum Gorgonibus docet. Acute Meinekius in praefatione Menandri p. 18. Cratini versum e Seriphiis esse coniecit, qua in fabula Persei ad Gorgones iter ad Aeschyli exemplum non sine iocis et risu descripserit poeta facetissimus.

ἵνα: Hiatu offensus Brunckius mollius esse putabat, si scriberetur ὅπου αἱ Φορκίδες. At is quidem soloecismus esset. Nam in re certa οὗ, non ὅπου, dicitur.

αἱ Φορκίδες: In αἱ Φορκίδες libri consentiunt omnes: quae scriptura non modo propter hiatum in praegresso ἵνα, sed magis etiam propter articulum displicet, qui nimium quantum dictioni poeticae adversatur. Nec dubito quin illud αἱ Φορκίδες interpretatio sit doctioris lectionis Φορκυνίδες, quam nominis formam etsi non inveni apud Graecos scriptores, tamen qui e Graecis sua hauserunt Romani poetae eam tuentur. Ovidius Metam. IV. 742. ei imponit Phorcynidos ora Medusae. V. 230. et in partem Phorcynida transtulit illam. Lucanus IX. 626. squalebant late Phorcynidos arva Medusae.

ὄμμ' ἐκτημέναι: ὄμματ' Par. E. ἐκτειμέναι Par. C. ὄμμα κεκτημέναι Ald. Rob. Vera scriptura in ceteris et apud Thomam M. p. 218, 18.

μονόδοντες: μονώδοντες M. Bess.

ἃς: τὰς Lips. aliique et Ald. Tzetzes Chil. III. 952. Προυσίου ἔχοντος ὀστοῦν ἓν τοὺς ὀδόντας πάντας, ὥςπερ Αἰσχύλος ἐν γραφαῖς καὶ τὰς Φορκίδας λέγει.

νύκτερος: Libri omnes οὔθ᾽ ὁ νύκτερος. Delevi articulum, molestum in oratione poetae.

δρακοντόμαλλοι: δρακοντόμαλοι G. aliique pauci et Ald.

βροτοστυγεῖς: βροτοστυγείς Lips.

Γοργόνες: Γοργόνες G.

τοιοῦτο μέν σοι τοῦτο: τοιοῦτο M. aliique et Rob. τοιοῦτον G. Vit. Lips. aliique et Ald. Nullus liber μὰν, ut refert de G. Vit. Ald. Butlerus, sed hi omnes μὲν habent, G. tamen in litura. Elmsleius, quod tragici rarissime τοιοῦτο et τοσοῦτο usurpent, scribendum putabat τοιοῦτον ἕν σοι τοῦτο φρούριον λέγω. Confidentius ad Oed. Col. 790. τοιοῦτο et τοσοῦτο prorsus a tragicis abiudicavit, fortasse quod, sicubi illa inveniuntur, metrum alteram formam admittat, ut in Eumen. 200. 419. Blomfieldio longe probabilius videbatur τοιόνδε μέν σοι. Ego quidem vulgatam scripturam servandam duxi, partim quod ille tragicorum usus vix satis stabiliri potest, partim quod sententia in illa Elmsleii coniectura non recte enuntiata videtur. Nam ἓν si dicitur, satis est τοιοῦτο aut τοῦτο addi, utroque autem addito alterum supervacaneum atque adeo molestum est.

ὀξυστόμους: ὀξυστόμου ante correctionem secundae manu M.

ἀκραγεῖς: ἀκραγεῖς Ven. 3. Bess. Par. H. Ald. ἀκραγεῖς Lips. Hesychius in codice ἀκραγές (Musurus ἀκραγγές), δυςχερές, σκληρόν, ὀξύχολον, ἀσθενές. Εtym. Μ. p. 52, 13. ἀκραγγές, ἀσθενές, χαλεπόν, δυςχερές, σκληρόν, αὐστηρόν, καὶ τὸ ἀεὶ κλαῖον παιδίον. τά τε ἀκραγγῆ ὀξύχολα. Sic etiam MS. Aug. Atque etiam in Bekkeri Anecd. p. 369, 17. legitur ἄκραγγες, ἀκρόχολον, ἀσθενές, χαλεπόν. Optima explicatio est ἀκρόχολον. Est enim vocabulum illud ab ἄγη deductum, de quo Etym. M. p. 9, 1. ἄγη, θαῦμα, χαρά, ἀπιστία, ζῆλος. παρὰ Ἡρωδιανῷ βασκανία. MS. Aug. παρὰ Ἡροδ. i. e. παρὰ Ἡροδότῳ (VI. 60.), ut Suidas quoque. Apertius Iovis ministri sunt aquila quae v. 1026. iecur Promethei exest, quaeque in Agamemnone v. 128. auguria dant aquilae. Hic gryphi sic appellati videntur ut Iovis voluntate ministerio auri custodiendi fungentes.

γρῦπας: γύπας G. γρῦπας Ven. 3. quum ceteri fere ut Μ. γρύπας habeant.

τόν τε: τό τε ante sec. manus correctionem M. τόν γε Vit.

μουνῶπα: μουνῶπα a pr. manu M. Recentior circumflexum accentum in acutum mutavit et ultimae syllabae ον supra adscripsit. Eustathius ad Dionysii v. 31. Αἰσχύλος δὲ μονῶπα στρατὸν ὀνομάζει. Idem ad Od. p. 1388, 64. μουνῶπα στρατὸν ex h. l. commemorat.

Ἀριμασπὸν: Ἀριμασπὸν Vit. sed a pr. manu in Ἀριμασπὸν mutatum.

ἱπποβάμον: ἱπποβάμον' M. a pr. manu et Vit. Lips. ἱπποβάμους' G.

οἳ χρυσόρρυτον: οἳ χρυσόρρυτον G. οἱ χρυσόρρυτοι sic Lips.

νᾶμα: νᾶμα G. et a pr. manu M.

Πλούτωνος: Πλούτωνος. Lips.

πόρου: πόρον M. Cantabr. 1. 2. Par. N. Ven. 3. Vind. 3. 4. Rob. idque superscriptum in Colb. 2. Gravior est et magis Aeschylea coniunctio horum verborum, νᾶμα πόρου. Sic in Persis v. 231. τῆλε πρὸς δυσμὰς ἄνακτος Ἡλίου φθινασμάτων.

τηλουρὸν: τηλουρὸν ante recentioris manus correctionem M.

ὄχθας: ὄχθας Lips. et a pr. manu M.

ἕρφ': ἕρφ' Lips. aliique nonnulli et Ald. ἕρφ', adscripta explicatione πορεύου, G.

Βυβλίνων: Βυβλίνων M. Colb. 2. Cant. 1.

ὀρῶν: ὀρῶν G. Lips.

εὔποτον: εὔποτον, sed adscripta explicatione γλυκύ, Vit. Iis quae Stanleius de dulcedine aquae Nili ex Achillis Tatii IV, 18. et Spartiani Pescennio Nigro c. 7. attulit addi possunt Athenaeus p. 41. F. Eustathius p. 1499, 59.

τρίγωνον: τρίγωνον, superscripto ον, Vit. τρίγωνα Par. D. N.

κτίσαι: κτῆσαι Vit.

τῶν δ' εἴ τι σοι: τῶν εἰ τι σοι a pr. manu, τῶν δ᾽ εἴ τι, σοι a sec. M. Hunc versum a verbis his, εἴ τί σοι, et duos sequentes affert Athenaeus VIII. p. 347. C. Eustathius p. 1535, 24. commemorat ψελλόν τι (sic) καὶ δυσεύρετον. Antiatticista in Bekkeri Anecd. p. 116, 18. ψελλός. Αἰσχύλος Προμηθεῖ. τέθεικε δὲ τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ σαφῶς μὴ εἰρημένου. Sine interpretatione memoratur hoc verbum in excerptis ἐκ τοῦ Ἀριστοφάνους τοῦ περὶ λέξεων διαλαβόντος, quae Herodiani Epimerismis adiecit Boissonadius p. 285.

ἐπαναδίπλαζε: ἐπαναδίπλαζε G. Dindorfio placet ἐπανδίπλαζε.

NA: Hic versus ab alia manu scriptus in M.

ἢ θέλω: εἰ θέλεις G. ἢ θέλῃς Vit. in quo ειs a correctore est. ἢ θέλεις Οx. Bess. Ald.

μέν: μέντοι Vit. et alii nonnulli.

πλάνης: πλάνης, superscripto γρ. τύχης, Lips. τύχης Ven. 3. Par. H. K. L.

αἰτούμεσθα: αἰτούμεθα Vit. Lips. aliique et Ald.

που: Ad που in Vit. superscriptum τι.

ἥνπερ: Consentiunt libri in ἥντιν', etsi id hic ἣν dicendum erat. Non invitus acciperem, si liber aliquis praeberet ἣν πρὶν ᾐτούμεσθα, quemadmodum supra v. 700. τὴν πρίν γε χρείαν est dictum. Sed facillimum visum est ἥνπερ scribere. Sic v. 610. libri ὃ et ὅτι, ubi ex Etym. a Porsono ὅπερ restitutum est.

ἐκμεμόχθηκεν: In ἐκμεμόχθηκεν litterae με a sec. manu in M. ἐκμόχθηκε Vit. ἐμμεμόχθηκε G. Ceteri ἐκμεμόχθηκε.

εἶμι: εἰμὶ Lips.

δάπεδα: Libri δάπεδα. Porsonus ad Euripidis Or. 324. aut produci primam syllabam aut scribendum esse γάπεδα animadvertit, allatis his Stephani Byzantii in γῆ, λέγεται καὶ γήπεδον τὸ πρὸς τοῖς οἴκοις ἐν πόλει κηπίον, ὅπερ οἱ τραγικοὶ διὰ τοῦ α φασὶ δωρίζοντες. Addidit Blomfieldius scholiastam ad Il. IV. 2. δάπεδον δὲ τὸ ὁμαλὸν χωρίον· γήπεδα δὲ τὰ ἐν ταῖς πόλεσι προκείμενα ταῖς οἰκίαις οἷον κηπίδια· οἰκόπεδα δὲ οἰκιῶν κατεριφεισῶν ἐδάφη, et Eustathium p. 436, 41. γήπεδον μέντοι τὸ ἐν πόλει προκείμενον οἰκίαις οἷον κηπίδιον, et scholiastam Oppiani ad Hal. I. 54. ἐκ τοῦ γῆ καὶ πέδον γήπεδον, τὸ τῆς οἰκίας πεδίον. οἰκήπεδον δὲ τὸ τῆς καταβληθείσης οἰκίας πεδίον, ἐρειποτόπιον λεγόμενον. Tum Lycophronem v. 617. τοῦ τειχοποιοῦ γαπέδων ἀμειβέως, ubi libri confirmarunt hanc scripturam, restituendam Aeschylo etiam Choeph. v. 786.

αἰπύνωτόν τ': αἰπύνωτόν τ' a pr. manu M. ex quo sec. manus αἰπύνωτόν τ' fecit. αἰπύνωτον δ' Vit.

θᾶκός τ': Libri θῶκος. Correxit Brunckius. τ' omittit Vit. sed a glossatore τὲ superscriptum.

Θεσπρωτοῦ: Θεσπρώτου Lips. Strabo VII. p. 328. Δωδώνη τοίνυν τὸ μὲν παλαιὸn ὑπὸ Θεσπρωτοῖς ἦν καὶ τὸ ὄρος ὁ Τόμαρος ἢ Τμάρος, ἀμφοτέρως γὰρ λέγεται, ὑφ᾽ ᾧ κεῖται τὸ ἱερόν· καὶ οἱ τραγικοὶ δὲ καὶ Πίνδαρος Θεσπρωτίδα εἰρήκασι τὴν Δωδώνην· ὕστερον δὲ ὑπὸ Μολοττοῖς ἐλέγετο. Aeschylum spectasse videtur et Euripidem Phoen. v. 989. ΚΡ. Θεσπρωτὸν οἶδας. Μ. σεμνὰ Δωδώνης βάθρα;

ὑφ' ὧν: ἀφ᾽ ὧν G. In σὺ posteriorem litteram, in αἰνικτηρίως tres primas a rec. manu refectas habet M.

προςηγορεύθης: προσηγορήθης Par. B. H. N. Ven. 3. quod Blomfieldio paullo vetustius visum est. At potestate differt. Nam προςηγορεῖν est blande alloqui, salutare, consolari. Apud Sophoclem El. 1470. Orestes, velatum interfectae Clytaemnestrae corpus afferens Aegistho, οὐκ ἐμὸν τόδ', ἀλλὰ σόν, τὸ ταῦθ᾽ ὁρᾶν τε καὶ προςηγορεῖν φίλως. Conf. Eur. Phoen. 996. Προςαγορεύειν, cuius perrarus apud tragicos usus est, invenitur apud Aeschylum Choeph. 938.

κλεινὴ: δάμαρ κλεινὴ Lips. sed supra δάμαρ iterum κλεινὴ scriptum.

μέλλουσ᾽ ἔσεσθαι, εἰ: E Turnebi editione manavit μέλλουσ᾽ ἔσεσθ', εἰ τῶνδε προςσαίνει σέ τι. omisso εἰ scriptum est ἔσεσθαι τῶνδε in M. G. Vit. Cantabr. 2. Par. B. D. H. K. L. N. Ven. 2. 3. Vindobonensibus omnibus et in Ald. Rob. ἔσῃσθαι τῶνδε Ox. Deinde προσαίνει σέ τι M. G. Vit. Lips. Par. E. Ven. 3. προσαίνεις ἔτι Colb. 1. Scholiastae quoque εἰ ignorant, qui haec verba, τῶνδε προςσαίνει σέ τι, volunt διὰ μέσου dicta esse. Interpretantur autem duobus modis, utroque ironia vacuo, uno quo προςσαίνει pro θέλγει, ἡδύνει dictum accipiatur, altero tali, εἰς μνήμην ἔρχεται καὶ εὐφραίνει σε διὰ τὸ εἶναι ἀληθῶς δάμαρτα Διός, οι ὑπομιμνήσκει καὶ εὐφραίνει σε Similiter apud Hesychium legitur προσαίνουσί με, προςβάλλουσι, προςέρχονται, quod pertinet ad προςσαίνουσί με in Eur. Hipp. 863. Hoc sensu si Aeschylus verbo isto usus esset, excidisse versum oporteret, quo haec pro apodosi praecedentium essent, verbi caussa τῶνδε προςσαίνει σέ τι κλύουσαν ὀρθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένον; quemadmodum locutus est in Agam. v. 1203. Interrogandi signum post σέ τι habet Cantabr. 1. Blomfieldius ex Arund. Cantabr. 1. Par. G. E. ἔσεσθαι· τῶν δὲ divisim scripsit, pathetice sumenda putans haec verba, quae sic est interpretatus, quin et hisce oraculis gratum aliquod tibi inerat. At neque significare hoc possunt ista verba, et quod πάθος dicit mala potius inconcinnitas eaque languidissimae sententiae est, nec melior machina quam si cum interrogatione dicatur τῶνδε προςσαίνει σέ τι; cuiusmodi interrogatio si mediae orationi insereretur, habere deberet particulam interrogativam, ut μῶν σε προςσαίνει τάδε; Νon puto dubitari posse quin εἰ necessarium esse recte perspexerit, quicumque fuit, qui ἔσεσθ', εἰ τῶνδε scripsit. Sed hoc tamen propter elisam diphthongum non videtur ferri posse. Non malam, sed audaciorem medicinam adhibuit Cantabrigiensis in Diarii classici fasc. V. p. 78. μέλλουσ᾽ ἔσεσθαι, τῶνδέ γ' εἰ σαίνει σε τι. Mihi aliquando emendandum videbatur, mutatione perparva, ὑφ᾽ ὧν σὺ λαμπρῶς κοὐδὲν αἰνικτηρίως προςηγορεύθης, εἰ Διὸς κλεινὴ δάμαρ μέλλουσ᾽ ἔσεσθαι τῶνδε προςσαίνει σέ τι. Sed abhorret id tamen a simplicitate dictionis Aeschyleae. Quare satius visum est propagatam a Turnebo lectionem ita servare ut plene scriberetur ἔσεσθαι cum eoque per crasin coalesceret εἰ. Saepissime enim librarii voculas, quae crasi non animadversa viderentur versum corrumpere, omittendas esse existimarunt. V. ad Eur. Iph. Taur. v. 667.

οἰστρήσασα: οἰστρήσασα ab οἰστρᾶν dictum. V. ad Eur. Iph. Aul. 77.

ᾖξας: ᾖξας Vit. et fortasse a pr. manu M. qui ᾖξας a sec. manu habet.

παλιμπλάγκτοισι: παλιπλάκτοισι a pr. manu M. παλιμπλάκτοισι idem a sec. manu et G. Vit. Par. D. παλιπλάγκτοισι Ven. 3. πολυπλάκτοισι Lips. πολυπλάγκτοισι Arund. Cantabr. 1. Par. K. Vindobonenses et Rob.

χειμάζει: χειμάζει pro vulgato χειμάζῃ Par. E.

κεκλήσεται: κεκλήσεται Vit. Lips. et ceteri plerique. κληθήσεται M. G. Bess. edd. vett. idemque superscriptum est in Par. B. et habet Tzetzes ad Lycophr. 630. ubi hunc versum cum praecedente affert. Ionium mare ab Inachi filia appellatum esse Aeschylo auctore praeter Tzetzam tradunt Stephanus Byz. in Ἰόνιον πέλαγος, Etym. Μ. p. 473, 16. Eustathius ad Dionysii v. 92. scholiastes Euripidis ad Phoen. v. 211. ed. Matth. qui sic scribit, οἳ δέ φασιν Αἰσχύλῳ αὐτὸν ἕπεσθαι οἰομένῳ πάντα πόντον Ἰόνιον λέγεσθαι ὃν ἀλωμένη περιῆλθεν ἡ Ἰώ. Eandem nominis originem non memorato Aeschylo alii multi prodiderunt, ut Apollodorus II. 1, 3. scholiastes Pindari ad Pyth. III. 120. Apollonii Rhodii ad IV. 308. Euripidis ad Hipp. 727. Eustathius ad Dionysii v. 389. Hyginus fab. 145.

πᾶσιν: πᾶσι Vit. Lips. edd. vett. Post hunc versum in G. tamquam alius versus legitur Ἰόνιος ἀπὸ σοῦ μνημονεύματα τῆς σῆς πλάνης.

τάδ': σημεῖα σοι τάδ' G.

ἐστὶ: ἔστι Μ.

ἐς ταὐτὸν: ἐς ταὐτὸ ante correctionem Vit.

ἔστιν: ἔστιν Μ. ἔστι G. Vit. Lips. edd. ante Vict. Afferunt hunc versum scholiastes Ambrosianus ad Od. IV. 563. VI. 204. Eustathius p. 1386, 12. 1509, 35. 1559, 60. quorum locorum in postremo ἔστι τις πόλις, in ceteris ἔστι πόλις legitur.

NA: Hic versus in Colb. 1. post sequentem positus est. In Vit. totus ita legitur, Νείλου πρὸς αὐτῷ χώματι. Inter versus adnotatum καὶ πρὸς ἀναχωματισμῷ, ἤγουν ταῖς ὄχθαις, et deinde in fine versus τῷ στόματι. Lips. πρὸς αὐτόματι καὶ προςχώματι.

ἐνταῦθα: ταῦτα pro ἐνταῦθα, superscripto ad ultimam syllabam ν, Lips.