Κάδμου πολῖται, χρὴ λέγειν τὰ καίρια,: Exemplum doovgoonμatos. Conspicitur enim in scena, vel potius in orchestra, populus Thebanus, personae mutae. Böttigerus in libello quem de personis Furiarum scripsit p. 124. seqq. nescio quae simulacra imaginatus est, quae vestibus amicta zw¶à nóçшлα et doоvgoonuara dicta fuerint: quo nihil fingi potuit quod magis absurdum esset. De ista voce praeter G. C. G. Schneideri libellum, cui titulus est das attische theaterwesen, p. 139. conferri possunt quae dixerunt Lambertus Bos Obs. crit. p. 67. cuius verba rettulit ad Luciani Icaromenippum c. 19. Reitzius t. II. p. 760. et C. Fr. Hermannus ad Lucianum de conscrib. hist. p. 23. Versum Aeschyli affert Aristides t. I. p. 342. sive t. 1. p. 528. ed. Dind.

πόλεως: nóε Paг. C. In G. virgula post πόλεως distinctum. Ald. Rob. Vict. post лour distinguunt. Respicit hunc versum Plato in Euthydemo p. 291. D. quo auctore quum Stephanus post róεws potius interpungi malebat, peccavit eo quod ferri posse alteram interpunctionem putavit.

νωμῶν: νόμων Lips. βλέφαρα μὴ κοιμῶν ὕπνῳ affert Eustathius p. 981, 50.

θεοῦ: 9ɛov M. G. Vit. Lips. Colb. 1. 2. Ask. A. Par. E. H. K. L. Arund. Ox. Vind. 2. 3. 4. Ven. B. quod merito recepit Blomfieldius. Edd. vett. θεῶν.

αὖθ': av G. Par. E. Vind. 1. 2. 3. 4.

συμφορὰ: ξυμφορὰ G.

Ἐτεοκλέης: ¿τεozλñ≤ M. a pr. manu (a sec. deletus circumflexus et é supra adscriptum) G. Vit. Lips. Ask. A. Par. N. Ven. A. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob.

ἂν εἷς: v is Ask. A. Cantabr. 1. av eiç or G. Ven. A. Ald. Rob.

πολὺς: πολὺς supra versum M. πόν Vit. Lips. Par. C. Ald. Rob.

ὑμνοῖθ᾽: vµvɛî9' Ald. et aliquot codices Thomae M. p. 205. ed. Ritsch. Alii Thomae codices vurɛio'. Eustathius p. 634, 11. Alozókos “viµ-νεῖται ὑπ᾽ ἀστῶν φροιμίοις πολυρρόθοις.” Idem ad Dionysii v. 1181. καὶ Αἰσχύλος δὲ ἐξ ἀντιφράσεως τὸ κακολογεῖν ὑμνεῖν ἔφη ἐν τῷ “ὑμνεῖται ὑπ' ἀστῶν φροιμίοις πολυρρόθοις.

φροιμίοις: γρυμίοις Vit.

πολυρρόθοις: πολυβρόμοις Lips. sed adscriptum γρ. πολυρρόθοις. Valckenarium ad Phoen. v. 1346. пalogós coniicientem secutus est nimium fidelis assecla Brunckius.

οἰμώγμασίν θ᾽: Affert hunc versum scholion ad Aristoph. Plut. v. 58. a Brunckio editum. οἰμώγμασι θ' G. Lips. Cantabr. 1. 2. ομόγμασι θ' Vit.

ἀλεξητήριος: λeğitios G. Vit. Colb. 2. Par. E. N. Vind. 2. 3. 4. Ald. Rob. Turn. atque ita etiam M. sed ut ante rasuram ¿¿¿§ŋtýgios scriptum fuisse videatur. Verba Eteoclis duplicem interpretationem admittunt, prouti yévoto aut ex praegresso optativo coniunctoque cum eo av pendere, aut, quod praestat, per se optandi potestate positum esse putatur. Aperte autem collocatio verborum praedicatum esse ἐπώνυμος postulat, hac sententia, Iuppiter averruncus vere averruncus fiat.

νῦν: vir omitut G.

ἔξηβον: ὁ παρ' Αισχύλῳ ἔξηβος memoratur Eustathio p. 727, 13. 1428, 21. Auratus et Grotius χρόνον.

βλαστημὸν: βλάστημον Μ. aliique, ut videtur, codices et Turn. βλάστι-μον G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. 1. 2. Par. C. Ε. N. Vind. 2. 3. 4. Ald. βλάστιμον τ' Vind. 1. Rob. βλάστημα γ' Ven. B.

πολύν: Quod in fine versus G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Colb. 1. Mosc. 1. 2. Vind. 1.2.3.4. Ald. habent πολλήν, pro quo in Aug. πολλών, in Par. Ε. πολλὸν scriptum est, refertur ad ὥραν. Αd βλάστημα autem πολύ, quod est in Ven. B. Cantabr. 1. Par. C. Masculinum πολὺν habent M. Rob. Turn. Stephanus alique scribendum putabant βλάστημά τ' ἀλδαίνοντα σώματος πολύ. Triclinius in scholiis Vindobonensibus, qui βλάστιμον scriptum videret, metri caussa scribebat βλάστην μέν, addens οὕτω χρὴ γράφειν καὶ τόνδε τὸν στίχον καὶ τὸν ἑξῆς, ὡς διωρθώθησαν παρ' ἐμοῦ, ἵν' οἰκείως έχωσι πρός τε τὸ μέτρον καὶ τὴν σύνταξιν. οἱ γὰρ ἄλλως γράφοντες οὐ καλῶς γράφουσιν, ἀγνοοῦντες τὰ περὶ τῶν μέτρων. Sed quomodo scripserit cetera, non est mihi indicatum. Praeterea quem Blomfieldius Bigoti codicem vocat, cuius scripturas Musgravius secum communicatas habuerit, ex cuius libro eas exscripserit Porsonus, αλδαίνειν τε. Ea vero Aurati correctio est, et, nisi secutus Auratum est, Grotii. Nimis secure et lexicographi et editores Aeschyli βλάστημον substantivum esse crediderunt, quo usus sit Aeschylus etiam in Suppl. v. 303. τίν᾽ οὖν ἔτ᾽ ἄλλον τῆςδε βλάστημον λέγεις; Quo in versu Rob. habet βλάστιμον, agnoscendum autem certe adiectivum est. Hoc autem de quo disputamus loco non mirandum quod homines Graece docti scribendum putarunt βλάστημά τ᾽ ἀλδαίνοντα σώματος πολύ. Atque Eustathius, cui bis ὁ ἔξηβος ex hoc loco commemoratus est, in fine praecedentis versus interpunxerat, sicut factum est in editionibus veteribus. Scilicet og iis erat, ut Hesychius interpretatur, ὁ ἔξω τῆς ἥβης, τριάκοντα πέντε ἐτῶν, adolescentes, viros, senes nominari putantibus. Poterat quidem articulus omitti, qui ad ἀλδαίνοντα pertinebat, sed tamen nec satis recte senes per te quasi in cumulum additi essent, nec viri ut nominarentur opus erat, immo fortior est sententia omissis, quos per se consentaneum erat arma capere debere. Recte scholiastae καὶ τὸν ἔξηβον χρόνῳ, τὸν ἔξω ἡλικίας, τὸν γέροντα οι ἤτοι τὸν γηραιὸν καὶ παρηβηκότα καὶ παρακμάσαντα ὑπὸ τοῦ χρόνου. Nulla post χρόνῳ interpunctio est in codicibus M. et Vit. ut ἐξήβον χρόνῳ. vel pro adiectivo ad sequens substantivum pertinente, vel substantivi potestate positum sequenti alicui adiectivo iungi posse videatur. Sed hoc quidem modo Aeschylum orationem conformasse non est veri simile, sive βλάστημον adiectivi significatione eum posuisse putamus, sive, quod quis fortasse coniiciat, scripsisse καὶ τὸν ἔξηβον χρόνῳ βλαστήμον, ἀλδαίνοντα σώματος πολύ, quo adiectivo usus est Nicander Alexiph. v. 561. ἠὲ χαμαιπίτυος βλαστήμονος ἄμμιγα κώνοις φύλλα καθεψηθέντα. Verum ne substantivi quidem iusta forma est βλάστημος sive, ut G. Dindorfio visum est, βλαστημάς. Debebat enim in σμός terminari, ut ὀρχη-σμός, πατησμός, aliaque quae Lobeckius Paralip. p. 397. congessit. Quare scribendum duxi βλαστησμόν, coniungendumque cum eo ἔξηβον.

ὥραν τ᾽ ἔχονθ᾽ ἕκαστον, ὥς τις ἐμπρεπής,: ὥραν ἔχονθ᾽ ἕκαστον M. cum litura post ἔχον, addito autem τ' a recentiore manu post ώραν. Adscriptum est hoc scholion, ώραν (sic) φροντίδα, ἵν' ᾖ ὁ νοῦς οὗτος, ἕκαστον ὑμῶν ἔχοντα φροντίδα τῆς πόλεως, ἢ ἕκαστον πρὸς τὴν ἡλικίαν βοηθεῖν τῇ πόλει, ὡς πρέπον ἐστίν. Copulam omittunt G. Vit. (in Vit. scriptum ἔχοντ') Lips. Cantabr. 1. Colb. 1. Ox. Par. A. B. Ν. ὥραν ἕκαστον ἔχοντα habent Mosc. 1. 2. Rob. ὥραν τ' (9' Turn.) ἔχονθ᾽ ἕκαστον Ven. A. Turn. ώραν θ᾽ ἕκαστον ἔχοντα Ald. Quod ex Bigoti libro, quicum Grotius consentit, affertur ώραν ἔχειν, coniecturam esse puto: certe Auratus ώραν τ' ἔχειν. Recte Brunckius ex Par. A. B. recepit ώραν ἔχονθ᾽ ἕκαστον. Ita etiam Par. N. Deinde ὥστε, sed cum litura post τι, et o inter & et τι a recentiore manu in htura addito, Μ. ώς τις Mosc. 2. Par. E. Ceteri libri ni fallor omnes ὥς τι vel ut Vit. ὡς τὶ, nisi quod in Par. Β. ὡς τι in ώςτε mutatum esse Fachsius dicit. Tum ξυμπρεπές G. Mirum est quod etiam Porsonus &çre adscivit, in quod coniectura inciderant Grotius et Stanleius. Id Graece dicendum erat ὡς τὸ συμπρεπές. Sic Euripides in Ione v. 1249. ὥςπερ τὸ δίκαιον. Scribendum putavi ὡς τις ἐμπρεπής.

ἀρήγειν: πόλιν τ' ἀγείρειν Par. G.

μὴ 'ξαλειφθῆναι ποτε: Inter μας et αλειφθῆναι ποτε litura est in M. μὴ ἐξαλειφθῆναι ποτέ Vit. μὴ ξαλειφῆναι ποτέ G. Mosc. 2. μὴ ἐξαλειφῆναι ποτὲ Lips.

τέκνοις τε: τέκνοις τε Μ. Rob. Τurn. τέκνοισί τε G. Vit. Lips. Par. C. N. Ald.

τροφῷ: τέκνοισί γε Mosc. 2. Idem τροφών.

ἣ: ἃ γὰρ Par. A. ἡ γαρ G. ἡ γὰρ Μ. Vit. Lips. Par. Β. ceterique, ut videtur, codices et editiones veteres, pronomine accentu recte notato.

νέους: νέους θ' Lips.

πανδοκοῦσα: προσδοκοῦσα G. Vind. 1. 3. δοκοῦσα Colb. 2. Ceteri παν-δοκοῦσα, de quo verbo dixi Opusc. V. p. 200. Comprobatur verbum substantivo, quo Plato de leg. XI. p. 918. D. usus est, πανδοκεία, sive πανδόκεια. V. Lobeckii Pathol. proleg. p. 42.

παιδείας: Libri παιδείας. Εx Victorii editione παιδίας in posteriores manavit.

ὄτλον: In ὄτλον Μ. τ litteram in litura habet.

οἰκητῆρας: οἰκηστῆρας G. et sie aut οἰκιστήρας, nam ambiguum est, e correctione Lips. oizyτñas Mosc. 2. Aug. et ante correctionem Lips. Ceteri οἰκιστῆρας, quod interpretantur glossae οικήτορας et εποίκους. Non exputo cur oizioτnous scripsisse Aeschylum dicam, vocabulo nec proprio nec quod sciam alibi apud tragicos invento. Blomfieldius quum Aeschylum, si altero uti voluisset, οικήτορας potius quam οἰκητῆρας dicturum fuisse putavit, non meminerat oiztoa scriptum in Sophoclis Oed. Col. v. 627. Nihil proficimus Schwenckii defensione, inusitatos significatus a tragicis captari memorantıs. Quare veram scripturam oizy-Tous esse arbitror, mutatam errore antiqui librarii in usitatius vocabulum.

ἀσπιδηφόρους: ἀσπιδοφόρους Rob.

γένοισθε: yérnode G. Mosc. 2. Par. E. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Turn. Singulari attractione dictum est πιστοὺς ὅπως γένοισθε. V. ad Eur. Iph. Taur. v. 925.

μὲν: ur omittunt Ven. A. Ox. Ald.

τόδ᾽: Ex Par. E. To oòv d'affertur.

ῥέπει: ρέποι Vit.

τὸν: omittit Mosc. 1. pro quo alterum nominant Butlerus et Wellauerus.

πυργηρουμένοις: τάνδε Αld. avoyvqovµévois G. Cantabr. 1. Par. L.

καλῶς: xalos Cantabr. 2.

πόλεμος: πολέμως Par. L. sive πόλεως, ut Faehsius dicit.

κυρεῖ: κυροῦ Par. K.

φησίν: qroi Lips. Incipit ut usitata ratione dicturus ὡς ὁ μάντις φησὶ νυκτηγορεῖσθαι μεγίστην προςβολήν, sed statim mutat.

νωμῶν: νωμῶ Rob.

φρεσίν: grool M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1.2. Rob.

πυρὸς δίχα: Avoòç diya si Aeschylus sic dixisset, ut Tiresiam non ex igne vaticinatum significaret, perinepte ignem commemorasset, ubi potius sine oculorum lumine illum volatus avium notasse dicendum erat. Non dissensit Aeschylus ab Sophocle in Antigona v. 1005. atque Euripide in Phoenissis v. 954. sed quod dixit avoòs díza est praeter signa ex igne capla, ut diza oírov dictum est a Dionysio Halic. ant. Rom. VII. 19. p. 1357, 7.

ἀψευδεῖ: ἀψευδῆ Mosc. 1. 2.

τοιῶνδε: τοιῶν Aug. δεσπότης τοιῶνδε Colb. 1. Par. N.

Ἀχαΐδα: azarida M. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. B. Ven. B.

νυκτηγορεῖσθαι: vvxτуogo9 Lips. Par. E.

κἀπιβουλεύειν: κἀπιβουλεύσειν Vit. aliique, ut videtur, codices et Ald. Rob. Turn. zůлißovλevoε Lips. zάлißov-λeve M. G. Arund. Cantabr. 1. Mosc. 2. Par. L. Ven. B. Vind. 1. 3. quod agnoscere videntur etiam scholiastae, qui βουλεύεσθαι εἰ ἐπιβουλεύε-9a interpretantur. Praetulit praesens Blomfieldius non, ut temere Wellauerus ait, sine caussa. Si quid mutandum esset, aptius futuro esset κἀπιβουλεῦσαι.

πύλας: Tókus, adscripto tamen zúλaç, Par. E.

πυργωμάτων: πυργημάτων Mose. 2. Ad ultimas syllabas vocabulorum πύλας et πυργωμάτων in M. a recentiore manu supra adscriptum est av et a, et legisse лvkær πυργώματα videtur scholiastes, qui προμαχεώνας interpretatur. Defendi vulgata potest v. 33.

ὁρμᾶσθε πάντες, σοῦσθε σὺν παντευχίᾳ,: Hunc versum omittit Lips.

πληροῦτε: πληροῦται Lips. πληροῦνται Par. E.

θωρακεῖα: Jwgazia Lips.

σέλμασιν: σέλμασιν Μ. pro vulgato σέλμασι.

πυλῶν: nolλær G. sed primae syllabae supra adscriptum.

ἐξόδοις: ἐξό-dovs, supra scripto ois, Ven. B. ἐπ᾿ ἐξόδοις Lips.

στάθητε: ταγεῦσαι Rob.

εὖ θαρσεῖτε: εὐθαρσεῖτε Μ. G. Vit. Lips. εὖ θαρσεῖτε Ald. Rob. Turn. V. Valckenarium ad Phoen. v. 1331. p. 447.

ἄγαν: άγαν γ' Ven. Β.

κατοπτῆρας: κατοπτῆρα Μ. a pr. manu: recentior s addidit. κακοπτῆρας, sed ad alterum z supra scripto τ, G. xаµлτñoɑs Par. E.

ληφθῶ: 29 Ald. 29 quidem, sed & supra scripto, Lips.

Ἐτεόκλεες: 'Eréozλes G. Vit. Par. E. Ven. A. Vind. 2. 4. Ald. Rob. Etεο-κλῆς Vind. 1.

φέριστε: ἄριστε Vind. 3. Interpunctio editionis Victorianae, Ετεόκλεες, φέριστε Καδμείων ἄναξ, recte a Blomfieldio aliisque sic mutata est, ut 'ETEózhɛeç qéQITE coniungerentur. In Lips. virgula est post καδμείων. Eupolis Πόλεσιν apud scholiastam Aristophanis ad Pacem v. 1046. Ἱερόκλεες βέλτιστε, χρησμῳδῶν ἄναξ. Animadvertit imitationem G. Dindorfius. *

σαφῆ τἀκεῖθεν: σαφῆ τε τὰ κεῖθεν Οχ. σαφῶς τἀκεῖθεν Ask. A.

δ᾽ εἴμ᾽: M. Lips. Ven. A. B. Ald. Rob.

ἑπτὰ: Haec usque ad dozouóτour affert Longinus cap. 15. Versus 42-56. Stobaeus VII. 11. Versus 42. 43. scholiastes Aristophanis ad Lysistr. v. 188.

ἐς μελάνδετον σάκος: Vtitur his verbis Aristides t. II. p. 317. ed. Iebb. sive p. 417. ed. Dind. Apud Stobaeum et Longinum ac scholiastam Aristophanis Els scriptum est. Codex Longini Vaticanus 194. εἰς μέλαν σε τοῦ κύ-κος, cod. Vat. 1471. εἰς μέλαν σε τὸ σακος, ad σα supra scripto τα. Vnde coniici posse zúros animadvertit Blomfieldius. Sed quo gravior res ipsa, eo aptius proprium vocabulum, quod praeter ceteros habet etiam scholiastes Baroccianus Euripidis ad Or. 809. ès uɛhúrdetov oúzos afferens.

σάκος: oázzoç Cantabr. 1. et fortasse Par. E.

χερσὶ: Egoir Ald. Rob. yaoi Stobaei codex A.

ταυρείου: ταυρίου Ald. Turn.

Ἄρη: on M. Arund. Stobaeus, Longini optimus Paris. et Vat. 1. ågon i G.` "onv t' Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Ox. Par. C. Ven. A. B. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob. edd. Longini. oony ' Vit. Par. N. Any omissa copula Turn. et posteriores. Aon tragicis vindicandum putabat Valckenarius ad Phoen. v.1013. p. 367. Contra Porsonus ad Phoen. v. 134. hoc Aeschyli versu Any flagitari ratus, ubique 'Aoŋy praeferebat, ut in eadem fabula v. 950. 1020. Contrarium probat optimorum librorum scriptura (v. ad v. 53.), copula autem ad 'Evvo eodem modo omissa est, quo ούτε - οὐ - οὔτε iungi solent.

Φόβον: góvov Arund. Cantabr. 1. Ven. B. Vind. 2. Rob. et supro scripto Colb. 2.

ὡρκωμότησαν: ὡρκομότησαν G. ὡρκωμώτησαν Αld.

πόλει: πόλεις Par. G.

κατασκαφὰς: κατασκαφὰς Μ. κατασφαγάς, adscripto κατασκαφάς Par. B.

λαπάξειν: Eustathius p. 68, 27. de verbo αλαπάζειν disserens, γίνεται δὲ ἐκ τοῦ λαπάζω πλεονασμῷ τοῦ α. παρὰ γοῦν τῷ Αἰσχύλῳ εὕρηται τὸ ῥῆμα χωρὶς τοῦ α.

Καδμείων: Ex Par. C. affertur κάμει, fortasse pro καδμεῖον.

τήνδε: την omittit Par. E. πρόσθε pro τήνδε Stobaeus.

φυράσειν: φυράσσειν G. Cantabr. 2. Ox. Par. G. N.

μνημεῖα δ᾽ αὑτῶν: σημεῖα δ᾽ αὐτῶν Stobaeus. μνημεῖα, τὰ οἴκαδε πεμπό-μενα ὑπὸ τῶν ἐν πολέμῳ τετελευτηκότων τοῖς οἰκείοις Hesychius.

ἐς δόμους: εἰς δόμους Μ. et Stobaeus. ἐν δόμοις Colb. 1.

πρὸς ἅρμ᾽: πρὸς ἅρματ' Colb. 1. Par. Β. Κ. Ν. Sic etiam Vit. e correclione : antea πρὸς ἁρμ' erat scriptum. πρὸς δ᾽ ἅρμ᾽ G. Par. C. Ask. A. Ven. A. (Bekkero teste) Rob.

χερσὶν: χεροῖν G. Par. B. Ald. Rob.

διὰ στόμα: διὰ στόματος Colb. 1. Par. N. ἀνὰ στόμα Stobaeus.

ἀνδρείᾳ: ἀνδρία Cantabr. 2. et Stobaeus.

λεόντων: In λεόντων M. 6 a recentiore manu in rasura habet.

Ἄρη: ἄρη M. et Stobaci codex A. Idem ex regio Aeschyli codice Spanhemius affert. ἄρρην Par. N. Ceteri ἄρην. V. ad v. 45.

πίστις: Stobaeus καὶ τῷδε πίστις, sed Schowii libri καὶ τῶνδε πίστις. Ει πίστις etiam Colb. 2. Reliqui libri πίστις. Sic etiam scholiastae videntur legisse. Recte vero πίστις a Schutzio Bothioque receptum est. Facto comprobatum iri dicere debebat, non auditurum rem esse Eteoclem audivit enim modo ex ipso nuntio.

χρονίζεται: οὐ μόνω χαρίζεται Stobaei codex A.

κληρουμένους: κληρονόμους Lips.

ἔλειπον: δ᾽ ἔλειπον Μ. Vit. Turn. δ' ἔλιπον G. Lips. Cantabr. 2. Ox. Par. A. B. C. E. N. Vind. 1. 3. 4. Ald. Rob. et edd. vett. Stobaei. Brunckius, quod in Par. B. suprascriptum esset γάρ, edidit κληρουμένους γὰρ ἔλιπον.

πύλας: πύλαις Par. G.

ἄγοι: άγῃ G. Cantabr. 2. Colb. 2. Mosc. 1. Par. E. L. Vind. 1. 2. 4. et or supra scripto Colb. I. ἄγει Aug. Vind. 3.

ἐξόδοισι: ἐπεξόδοισι Μ. G. ἐπ᾿ ἐξόδοις Lips.

τάγευσαι: ταγεῦσαι Rob.

κονίει: κονιεῖ Μ. G. Vit. Lips. Ald.

ἀργηστὴς: πεδία γὰρ ἀργιστής Vit. et ἀργιστής etiam G.

πνευμόνων: πνευμάτων G. Aug. Mosc. 2. Vind. 1. 3. Ceteri πνευμόνων, praeter M. qui πλευμόνων habet, ut Brunckius edidit. V. Pors. ad Eur. Or. v. 271.

ναὸς: ναός restituit Porsonus et hic et, ubi idem versus legitur, in Euripidis Medea v. 523. Et habent ναός M. Colb. 2. Ven. Β. νεως Vit. Ceteri νηός.

Ἄρεως: ἄρεως M. Ceteri ἄρεος, quam formam non usurpari nisi metri caussa monuit Elmsleius ad Bacch. v. 302. et ad Oed. Col. v. 947. Gregorius Cor. de dial. Aeol. 31. Αρεος διὰ τοῦ ὁ μικροῦ κλίνουσιν, ὡς παρ' Ὁμήρῳ καὶ Σοφοκλεί. Sane Sophocles ita, ubi metrum poscebat.

χερσαῖον: χερσαίου, sic, supra scripto or, Vit. χερσαίου Par. G. Ald. Turn. et adscriptum, ut videtur, in Par. B. Recte χερσαίον Μ. celerique codd. et Rob.

τῶνδε: Tarde M. Rob. et supra scripto τόνδε Mosc. 1. Tòv de Mosc. 2. Tórde G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Par. C. Ven. A. B. Vind. 2. 4. Ald. Turn. et tv supra scripto Par. N. o supra scripto Colb. 1.

ὅςτις: ὡς τις G. Lips. Ven. B. Vind. 2. Rob. et adscriptum in Par. B. N.

λαβέ: λάβαι, supra scripto ɛ, Lips. Ceteri háße.

σαφηνείᾳ: oagnvɛía M. oaqnreía Vit. Cantabr. 2. Ox. Ask. A. Par. B. Rob. oagrvía G. Lips. Ald. Turn. ougýrɛí áλóyov Cantabr. 1. In Vit. inter καὶ et σαφηνείᾳ supra adscriptum σύ.

εἰδὼς τὰ: εἰδὼς σὺ τὰ Ox. Ven. A. Ald. Rob.

ἔσει: Libri ἔσῃ.

πολισσοῦχοι: πολισοῦχοι G. Lips. Vind. 1. 2. 3. 4. πολιοῦχοι, supra scripto πολισσούχοι, Vit.

Ἐρινὺς: ἐρινὺς M. Vulgo Εριννύς.

μοι πόλιν γε: μή μου Rob. Thy nóv Par. E. et yɛ omisso Vind. 2. 4. Elmsleio ad Eur. Med. v. 175. μntoi лódiv`ye scribendum videbatur.

πρεμνόθεν: лéμvoε Blomfieldius et ante eum Valckenarius. Libri πρυμνόθεν, praeter Cantabr. 2. qui coniunctis duabus scripturis noɛvμvóðɛv habet.

δῃάλωτον: δάλωτον Brunckius. Libri δη άλωτον.

δόμους: Suovs Mosc. 2. Ald.

γῆν τε: τε γῆν δὲ Colb. 1. τε γῆν τε Lips. Ox. Ald. τε γῆν, altero Tε omisso, Ven. A.

ζυγοῖσι δουλειοῖσι: Svyołoι Sovkɛíoɩɩ M. G. Vit. Cantabr. 2. Par. A. B. C. N. Colb. 1. ζυγοῖσι δουλέοισι Lips. ζυγοῖσι δουλίοισι Ald. Turn. ζευγλῇσι dovλeino Ox. Par. H. I. Ask. A. Vind. 2. 4. Rob.

σχεθεῖν: Librorum scripturam σχέθειν in σχεθεῖν mutavit Blomfieldius. V. Lobeckium Paral. p. 46. qui tamen fallitur, quum Etym. M. p. 456, 18. affert, quasi ozé9w inusitatum esse testetur: ibi q9i9w usitatum esse negatur. Iterat illud Lobeckius ad Buttmanni gramm. II. p. 63.

γένεσθε: γένεσθε Rob. γένοισθε Vind. 2. 4. Omittit hunc versum Mosc. 2. et, si recte notavi, G.

δαίμονας: δαίμονα Lips.

θρεῦμαι: De hoc chori carmine multa a multis diligentiane nescio an levitate infeliciore disputata esse dicam. Nominavit eos non meliorem viam ingressus Franciscus Passovius in ea dissertatione quae tertia in eius Opusculis est, p. 95. Quod ille refert ut a me dictum, virgines choricas haec oлоoúdny prodeuntes canere, non commemini me dixisse: ipsius Passovii hanc opinionem fuisse video. Singulas virgines separatim canere et metra ostendunt huic rei propria, et vero etiam multo magis sententiae neque vinculis inter se connexae et fere eosdem sensus, easdem preces ita repetentes, ut aperte non possint totius chori perpetuatam orationem continere. Praeterea strophae ita inter se modo similitudine metrorum, modo discrepantia initiorum et finium sunt distinctae, ut facile discerni singularumque ambitus determinari possit. Neque vero cogitandum est de antistrophica ratione ita, ut totum carmen ad eam exigatur. Priorem enim partem carminis 2201óστgogor esse oportebat, ut in magno repentinoque tumultu. Sed ea tamen nimia parumque decora virginibus perturbatio esset, si σлоgády singulae deinceps alia aliunde accurrerent. Immo totus simul chorus adveniebat, concitatior quidem, sed non sine ordine. Id eo cognoscitur, quod tres deinceps strophae, quae sunt octava, nona, decima, inter se similes sunt, item ut undecimae et duodecimae initia sibi respondent. Praeterea memorabile est, quod, ubi paullum remisit animorum consternatio, carmenque antistrophicum fieri coepit, prima duo antistropharum paria ex ternis partibus constant. Quo confirmatur, quod primae quoque totius carminis sex strophae cam comparationem habent, ut numerum ternarium ostendant. Ex his satis certo videtur colligi posse, zarà ¿ryà dispositum fuisse chorum. Itaque virginum dicta, quae sunt numero quinque et viginti, ita distribui, ut convenirent isti xava Lvyà stationi: quamquam sitne ea distributio illa ipsa, quam poeta fecit, pro certo affirmare non possum: non dissimilem tamen fuisse et ordo stropharum et inter sese comparatio ostendit. Putandum est autem tertium ordinem in medio stetisse, eique a lateribus adstitisse reliquos quattuor ordines, eam autem virginem, quae numero septima est, coryphaei partes habuisse. 9oέouai M. Vit. Ald. Rob. Turn. et scholiastes Euripidis ad Phoen. v. 239. qui Triclinius est. Sed idem eadem dicens Triclinius in scholiis Vindobonensibus ad Aeschyli carmen cum G. Lips. Arund. Cantabr. 2. Mosc. 1. 2. Par. C. L. Vind. 1. 3. 9gɛvua. Idem adscriptum, ut videtur, in Par. B. Hoc trochaei semanti pondere exordiendum erat carmen, non anapaesto. 9oovucu Aug. quod suopte iudicio posuit Blomfieldius, vulgaria inferre in Aeschyli poemata solitus. oɛvua Par. E.

μεγάλ᾽ ἄχη: uɛyákat yn G. Vit. Cantabr. 1. Mosc. 2. Par. F. N. Colb. 1. 2. (in Colb. 2. ' ab alia manu) Ven. B. Vind. 1. 2. 3. 4. Rob. Idem adscriptum, ut videtur, in Par. B. uɛyák azn recte M. Lips. Ald. Turn. μɛ-yúλa, addito a recentiore manu zn, Cantabr. 1.

μεθεῖται: Quod in scholiis codicis Vit. legitur, ἀφίεται, ἤδη ὁρμὴν ποι-eĩtai daì tùy nókır, non putandum est indicium esse alius scripturae, µɛdíɛtai. Videtur interpres aqɛitau scripsisse non secus quam editus scholiastes, apud quem eodem errore legitur ὁ ἱππικὸς στρατὸς συγκε-zwoŋtai xai ágíɛva. G. Dindorfius specimine emendatae editionis, quod Zimmermanni diurnis antiquariis a. 1836. insertum est, aut imperitos criticos videtur ludificare voluisse, aut sese ipse ludos fecit. Tzetzes in Exegesi lliadis p. 72. seq. memoriae errore scripsit otoutòs yào vò nhñ-θός ἐστι τῆς ἐκστρατείας, στρατόπεδον δὲ ὁ τόπος καὶ αἱ σκηναὶ τοῦ στρατοῦ. τοῦτο δὲ καὶ Αἰσχύλος σαφέστερον παριστᾷ λέγων “ῥεῖ δὲ στρατὸς στρατόπεδον λιπών.”

πολὺς ὅδε: πολὺς ὅδε Μ. Arund. Mose. 1. Par. L. Rob. πολὺς ὧδε G. Cantabr. 1. 2. Mosc. 2. Par. A. В. πολὺς δ'åde Ox. Ven. A. Ald. Turn. et ante correctionem Vit. noλvs d'öde Vit. ex correctione. πολὺς δ᾽ ὅγε Lips. Idem et πολὺς δ᾽ ὧδε adscriptum in Par. B.

λεὼς: λαός Lips. Cantabr. 1. et Blomfieldio teste Ask. A. Videtur hoc etiam in Vit. fuisse antequam in λεως mutaretur.

ἱππότας: ἱππότης, supra scripto ας, Vit.

αἰθερία: αἰθέρια Vit. αιθερία Ald.

φανεῖσ᾽: φανεῖσα G. Ald. Turn.

σαφὴς: σαφής δ' Vit. Par. G. N. Colb. 1. Ven. B. Vind. 3.

ἔτυμος: έτυμος Lips. ἕτοιμος Mosc. 2.

ἑλεδεμὰς πεδία ἐπ᾽ ὁπλόκτυπος βοὰ ποτᾶται: ἐλεδέμας sic a pr. manu M. ex quo recentior manus inserto v et addito in ultima syllaba accentu ἐλεδεμνάς fecit. ἐλεδέμνας G. ἐλεδεμνὰς Vit. Ald. ἐλϊδεμνὰς Rob. ἑλεδεμνάς Lips. Turn. ἑλαδάμνας Par.G. Vrsinus ad Virg. Aen. XI. 879. habet ἐλαδάμνας. Deinde πεδιοπλοκτύ-πος (sic a pr. manu: recentior πεδιοπλόκτυπος fecit) τι (eraso accentu) χρίμπτεται M. Ad hanc scripturam refertur scholion codicis Vit. χρίμπτεται δὲ καὶ πλησιάζει ἡμῖν τί, ἤτοι μικρόν τι, ἢ κατά τι ἡμῖν προςπελάζει ἡ βοή. — τινὲς δὲ ὠτὶ χρίμπτεται γράφουσιν, ήγουν τῇ ἀκοῇ ἡμῶν προςπελάζει βοή. πεδιοπλόκτυπος δὲ χρίμπτεται Vit. et Colb. 1. In Vit. @τὶ ad δὲ supra scriptum est. πεδιοπλόκτυπός τε ὠτὶ χρίμπτεται G. Par. H. I. K. Ask. A. Taur. Ven. B. Sic etiam, nisi quod ὦτι enotatum est, Par. C. in quo ὦσι adscriptum. Ex Par. B. Fachsius affert “τε ωτί. suprascr. ωσί. γρ. τί pro τε.” ὠσὶ eliam in Par. A. Brunckius invenisse videtur. πεδιοπλόκτυπος ὠτὶ χρίμπτεται Mosc. 1. Sie etiam Mosc. 2. nisi quod χρίμπταται habet. πεδιοπλόκτυπος ὥστε χρίμπτεται Colb. 2. π. τε χρίμπτεται Lips. Arund. Cantabr. 1. Οx. Ven. A. Ald. Turn. π. τὲ χρίπτεται Par. E. πεδιοπλόκτυπός τ' ἐγχρίμπτεται Rob. Deinde βοᾶ M. a pr. manu, post quam vocem litura apparet: recentior manus Bod fecit. Boù G. Mosc. 1. 2. Ox. Par. A. B. H. I. K. Ask. A. Colb. 1. Taur. Turn. Boã vel Boğ Lips. Arund. Cantabr. 1. Ven. A. B. Ald. Rob. In Vit. circumflexus a pr. manu in gravem mutatus est. Itaque vulgo edebatur ἐλεδεμνὰς πεδιοπλόκτυπός τ᾽ ἐγχρίμπτεται βοά, ποτᾶται, βρέμει δ'. Sed ἐλεδεμνάς vel ἑλεδεμνάς nihili vocabulum esse facile quivis concedet: quin si potuisset tale verbum componi, ineptissima esset eius interpretatio, ἐλαύνων ἐμὲ ἐκ τῶν δεμνίων καὶ οὐκ ἐῶν καθεύδειν, vel quod in M. adscripto ζήτει legitur ἑλεδεμνὰς ἡ ἑλοῦσα ἀπὸ τῶν δεμνίων. Itaque ego in Elem. doctr. metr. p. 269. ἑλέδεμας scripsi, ut in Agamemnone v. 666. de Helena est Ελέναυς, ἕλανδρος, ἑλέπτολις. Confirmatur haec emendatio quum eo quod in M. a prima manu ἐλεδέμας scriptum erat, tum scholio, quod in eodem codice recentior manus, quae saeculi XIV. est, adiecit, ελεδεμὰς (sic scriptum) ἡ τὸ δέμας ἡμῶν (sic scriptum, non ἡμᾶς) τῷ φόβῳ λαμβάνουσα ἢ ταράττουσα. Simile scholion in Vit. legitur, ἐλεδεμνάς, ἀντὶ τοῦ τὸ δέμας καὶ τὸ σῶμα ἡμῶν τῷ φόβῳ λαμβάνουσα καὶ συσφίγγουσα καὶ κατέχουσα καὶ καταρράττουσα καὶ περιθλίβουσα. Quod monet Lobeckius in Paralipomenis p. 226. contrarium esse ελέδεμας praecepto Herodiani p. 224. allato, ἀπὸ τῶν εἰς ἃς οὐ γίνεται σύνθετον, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν εἰς ος, facilius ego credam Herodianum aut non meminisse Aeschylei verbi aut iam corruptam scripturam habuisse, quam Aeschylum non composuisse hoc modo vocabulum quod alio modo componi non poterat. Et Eustathium tamen p. 870, 2. έτερούας memorare observat Lobeckius p. 225. quod memoratur etiam in Theognosti can. in Crameri Anecd. Ox. II. p. 7, 22. Αd πεδιοπλόκτυπος in M. hoc scholion a manu saeculi XI. adscriptum est, καὶ τὰ τῆς γῆς δέ μου πεδία κατακτυπούμενα τοῖς ποσὶ τῶν ἵππων καὶ τοῖς ὅπλοις (sic scriptum) ποιεῖ μου προςπελάζειν τὸν ἦχον τοῖς ὠσίν. Hinc colligi potest πεδί-ὁπλόκτυπα scriptum fuisse. Videtur autem excidisse διά, ut aut hoc modo Aeschylus scripserit, ἑλέδεμας δὴ διὰ πεδί᾽ ὁπλόκτυπ᾽ ὦ-τὶ χρίμπτει βοά· similiterque scribendum esse coniecit Ritschelius in Passovii Opusc. p. 101. aut ἑλέδεμας πεδία δὲ ὁπλόκτυπ᾽ ὦ-τὶ χρίμπτειν βοὰ ποτᾶται, ut iungatur ελέδεμας στὶ χρίμπτειν, i. e. ἀκούειν. Hoc, ut probabilius, posui.

ἀμαχέτου: αμαιμακέτου margo Aldinae apud Burtonum.

ὀροτύπου: ὀροτύπου M. Par. L. et margo Aldinae. ορροκτύπου G. Taur. Ceteri ὀροκτύπου. Mira apud Hesychium interpretatio, ὀροτύπου δίκην· ὅτι οἱ Γίγαντες ἀποσπῶντες ἀπὸ τῶν ὀρῶν κορυφὰς καὶ πέτρας ἔβαλλον.

ἰὼ ἰὼ θεοὶ θεαί τ': Recte ω ἰὼ θεοὶ θεαί ' Colb. 1. Par. N. Ter i et deinde θεοὶ θεαί τ' Μ. Vit. Lips. Rob. Quater ? et deinde θεοὶ θεαί τ' Ald. Turn. Quater ? ante θεοί, semel ante θεαί τ' Arund. Cantabr. 2. Colb. 2. Par. K. Ter i ante θεοί, semel ante θεαί τ' G. Par. G. Taur. Ter i ante θεοί, bis ante θεαί τ' Cantabr. L. Bis ? ante θεοί, semel ante θεαί τ' Ven. Β.

ὀρόμενον: ὀρρόμενον G. Lips. Cantabr. 1. Ask. A. Par. E. Taur. Vindobonenses et adscripto δρώμενον Par. B. ὁρώμενον Par. G.

ἀλεύσατε: ἀλεύσετε, ad penultimam syllabam a a recentiore manu adscripto, M.

βοᾷ: βοd Arund. et gravi accentu in circumflexum mutato Lips.

εὐτρεπὴς: εὐπρεπὴς Ox. Ven. A. Ald. Turn. εὐτερπής Cantabr. 1. εὐτρεπής Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. 2. Par. F. L. Taur. Rob. et simul cum εὐπρεπής Par. A. B. εὐτρεπής ex εὐπρεπής rasura factum in M. Ask. A. correctione in G. Mirum est Hemsterhusium ad Lucianum t. I. p. 316. dubitari potuisse utra scriptura praeferenda esset, magis mirum Valckenario ad Phoen. v. 801. p. 299. genuinum visum esse εὐπρεπής propter Euripideum illud ἀσπιδοφέρμονα θίασον εὔοπλον. Tollenda est autem interpunctio post εὐτρεπής.

πόλιν: Timidae virgines iam muros superare exercitum putant, πτόλιν Μ.

ἄρα: ἆρα Cantabr. 1. et a pr. manu M.

ῥύσεται: λεύσεται Par. G.

ἄρ᾽: ἆρ' Cantabr. 1. et a pr. manu M. Omittunt o G. Arund. Colb. 2. Ox. Ven. A. B. Ald.

θεῶν ἢ θεᾶν: Omissus est hic versus in Colb. 1. Par. N. θεῶν ἢ θεῶν Μ. Ald. Turn. θεῶν ἢ θεῶν G. θεῶν ἢ θεαινῶν Vit. Colb. 2. Par. E. Vind. 2. 4. θεῶν ἢ θεαινᾶν Lips. Cantabr. 1. 2. Par. G. Ven. B. cui in Lips. ὢν supra adscriptum. θεῶν ἢ θεῶν ὦν Par. H. θεῶν ἢ θεαῖν Aug. τῶν θεῶν ἢ θεαινᾶν Rob. θεαινῶν adscriptum in Mosc. 1. Ex Par. B. Θεανῶν. γρ. θεαινῶν. γρ. θεαινᾶν Faehsius affert.

πότερα δῆτ᾽ ἐγὼ ποτιπέσω βρέτη δαιμόνων;: Coniiciat quis fortasse scripsisse Aeschylum πότερα δῆτ᾽ ἐγὼ πρότερα ποτιπέσω βρέτη δαιμόνων; Verum nec vestigium talis scripturae in ullo libro est, nec, si ita scripsisset Aeschylus, βρέτη quam βρέτεα maluisset dicere, et scholiastae monent intelligendum esse ἢ ἄλλο τι πράξομεν. Confirmat hoc quod mox sequitur ἀκμάζει βρετέων ἔχε-9. Vt primi choreutarum ordinis secunda et tertia stropha totae ex dochmiis sunt, primam autem, quam media virgo canebat, trochaeus semantus praecedit, sic in altero ordine ca ratio servata est, ut secunda stropha integros dochmios contineat, prima et tertia catalexin habeant.

ἀκμάζει βρετέων ἔχεσθαι. τί μέλλομεν ἀγάστονοι;: ἀκμάζει βρετέων ἔχεσθαι. τί M. Lips. et sic inde a Victoria editum. ἀκμάζει βρετέων δ᾽ ἔχεσθαι τί (vel δ᾽ ἔχεσθαι, τί Vit. Cantabr. 2. Mosc. 1. (et omisso τί Mosc. 2.) Colb. 1. Par. C. N. Rob. Turn. ἀκμάζει. βρετέων δ᾽ ἔχεσθε. τί G. et omissa post ἀκμάζει interpunctuatione Ald. βρετέων δ᾽ ἔχεσθε Par. K. Ask. A. Vind. 1. 3. βρωτέων δ᾽ ἔχεσθαι Par. E.

ἀκούετ': ἀκούτ' Lips. Par. C.

ἀσπίδων: In Lips. ad ἀσπίδων adscripta est glossa ἁρμάτων, ut id suspiceris variam lectionem esse.

νῦν: Libri viv. Scribendum erat correpta syllaba νύν. Vsitata 10-cutio. Aristophanes Vesp. v. 402. πότε δ᾽, εἰ μὴ νῦν, ἐπαρήξετέ μοι ; Demosthenes Olynth. III. 16. p. 32, 26. ἢ πότε ἃ δεῖ πράξετε, εἰ μὴ νῦν ;

λιτάν᾽: Libri λιτάν, nisi quod λιτὴν est in Ald. Rob. in G. ἣν supra scriptum. In M. huic vocabulo et dupi praepositioni gravis accentus a recentiore demum manu additus est: prima scripsit ἀμφίλιταν. Dixit εἶχε λιτὰς Nonnus VII. 25. Recte vero Seidlerus ex Suppl. v. 778. λί-ταν ἕξομεν, nisi quod λιτάν', hoc accentu, scribendum videtur. Magis depravata scriptura in caussa fuisse videtur, ut apud Hesychium legamus ἀμφιλίτην, τὴν λιτανευτικήν.

ἕξομεν: In έξομεν inter ξ et o recentior manus addidisse videtur in M.

δέδορκα: δέδορπα Rob.

πάταγος οὐχ ἑνὸς: πάταγος οὐχ ἑνὸς M. Arund. Cantabr. 1. Mosc. 2. (sed in hoc πάταχος scriptum) Par. C. H. K. L. N. Colb. 1. et e correctione Vit. in quo πάταγον fuerat. πάταγος οὐχ ἑνὸς. γρ. πά-ταγος δ᾽ οὐδενός ex Par. B. Faelsius affert. πάταγος enotatum ex Par. E. πάταγος δ᾽ οὐχ ἑνὸς G. Lips. Cantabr. 2. Mose. 1. Par. A. Ven. B. πάταγον δ᾽ οὐχ ἑνὸς Ox. Ald. Turn. πάταγον δὲ οὐχ ἑνὸς Colb. 2. πάταγον τ᾽ οὐχ ἑνὸς Rob.

παλαίχθων: παλαῖχθον ex Par. A. B. Brunckius affert. παλαίχθον Par. N. Rob.

γᾶν τεάν: Ἀττικὸν δὲ τῇ κλητικῇ ὦ Αρης. οἱ δὲ γράφουσιν ὦ Αρη scholion codicis M. γᾶν τεάν ex Vit. recepi. Eodem ducit τὴν τεὰν quod habent M. (sic enim, omisso yuv, M.) Ox. et Faehsio teste Par. L. Ex Par. C. τὰν τε, ad τε supra scripto ar, affertur. γῆν τεὰν Par. N. τὴν γῆν τεὰν Colb. 1. τὴν τεὰν γᾶν Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. τὰν τεὰν γῆν Par. F. Ven. Β. τάν τε ἂν γῆν Par. K. τὰν σὰν γᾶν G. Vind. 1. 3. Ald. Rob. Turn. τὴν σὴν γῆν Mosc. 1. Vind. 2. 4.

χρυσοπήληξ: χρυσοπήληξ Μ. χρυσοπήλυς G. Ald. Rob. Turn. χρυσεο-πήληξ Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Par. F. N.

δαῖμον: δαίμων G. et ante lituram M.

ἔπιδ᾽, ἔπιδε πόλιν: ἔπιδ᾽ ἔπιδε πόλιν M. Vit. Lips. Ald. Turn. ἔπιδ᾽ ἔπιδε πτόλιν Rob. ἐπιδ᾽ ἐπὶ πόλιν Μosc. 1. 2. επιδ᾽ ἐπιδ᾽ ἐπὶ πόλιν G. Cantabr. 1. 2. Ven. Β. τὴν πόλιν ex Par. C. affertur.

ἅν ποτ᾽: ἅμποτ' Par. N.

εὐφιλήταν: εὐφιλητῶν a pr. manu M. εὐφιλέταν Par. N. εὐφιλήτην Mosc. 2. ποτὲ φιλήτων Cantabr. 1, ποτὲ φιλιτίαν Arund.

θεοὶ: Monosyllabum est θεοί. Nam haec et sequens stropha a dimetro trochaico catalectico exordium habet.

πολισσοῦχοι: πολισσοῦχοι G. aliique, ut videtur, et Ald. Rob. Turn. πολισοῦχοι Lips. Arund. Mose. 2. πο-λινσοῦχοι Par. Ε. πολιοῦχοι, supra scripto σσοῦ, Vit. πολιοῦχοι. γρ. πολισοῦχοι ex Par. B. Fachsius affert. πολιτῦχοι Par. C. πολιάρχοι Μ. Par. L. Comparavit haec verba, πολισσούχοι χθονός, Triclinius ad Sophoclis Ant. v. 154. cum Sophocleis Θήβας ἐλελίχθων.

ἴτ᾽, ἴτε: 79' ίτε Vit. Lips. Ox. Par. G. Vind. 2. 3. 4. Commemorant hanc scripturam scholia. Idem a pr. manu erat in M. sed ad ✈ supra scriptum 7, fortasse ab eadem manu: est autem ante hanc vocem litura. ἴθιτε Αld. ἴδετε Turn. ἴτ᾽ ἴτε recte G. et reliqui, ut videtur, plerique ac Rob.

ἴδετε: Consentiunt deinde libri in ἴδετε. Quare etiamsi dimeter dochmiacus effici posset, si εἰςίδετε (hoc enim praestaret: inepte Dindorfius d'inserit) scriberetur, tamen id non esse faciendum ex eo apparet, quod in sequentibus alia quoque metra sunt ab antispasto incipientia.

ἱκέσιον: ἱκέσσιον G. Taur.

λόχον: ὄχλον Colb. 1. Par. N.

δουλοσύνας: δουλοσύ-νας Μ. G. Vit. Cantabr. 1. 2. Mosc. 1. Par. A. C. ης supra scriptum in G. δουλοσύνης Lips. Ald. Rob. Turn.

πτόλιν: κύμα γὰρ omittit Lips. πόλιν Vit. Lips. Ox. Par. N. Ald.

δοχμολόφων: δοχμολόγων, supra scripto φων, G. et supra scripto δοχμο-λόφων Taur. Hesychius δοχμόλοφοι, οἱ ἐκ πλαγίου τοὺς λόγους έχον-τες. Recte scholiastes τῶν ἐπινευόντων τοῖς λόφοις. Brunckius δοχμολοφᾶν, nescio an recte.

καχλάζει πνοαῖς: πνόαις καχλάζει G. καγχλάζει πνοαῖς Ald. καγχλάζει πνοαῖσιν Rob.

Ἄρεος: ἄρεως Vit.

ὀρόμενον: ὀρόμενον M. Turn. ὀρρόμενον G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Vindobonenses et Ald. Rob.

σὺ δ' ἀλλ᾽, ὦ Ζεῦ, Ζεῦ, πάτερ παντελές: Libri ἀλλ᾽ ὦ ζεῦ πάτερ παντελές. Sed quum haec stropha accurate sibi respondentem habeat antistropham, in qua duo sunt dochmii, σύ τ' Αρης, φεῦ φεῦ, Κάδμου ἐπώνυμον, non dubitavi quin addito où d'et geminato Zev scribendum esset σὺ δ᾽ ἀλλ᾽, ὦ Ζεῦ, Ζεῦ, πάτερ παντελές.

ἄρηξον: ἄρρηξον Colb. 1. ἐπάρηξον Par. E. Vind. 2. 4.

δαΐων: δαίω Par. E. Versus 111-152. τέλειαί τε γᾶς omissi in Ven. B.

Ἀργεῖοι δὲ: doyɛor de M. prioris vocabuli accentu omisso, ad de autem supra adscripto ráo. Falso enim narratur yùo particulae supra adscriptum esse d'è. Habet de etiam Par. L. Ceteri libri doyɛîoi rào̟. In antistrophico versu quum sit xaì Kóñqıç åtɛ, patet scribendum esse Αργέτοι δέ.

ἀρήϊων: γὰρ ἀρηΐων Ox. γὰρ ἠτών Ald. ἀρκίων affertur ex Par. C. Ε. ἀργείων Mosc. 1. adscripto γρ. ἀρηΐων, ἤτοι πολεμικῶν. Ceteri δ᾽ ἀργίων. Atticista Blomfieldius αρείων scripsit. Ego probem ἀρῄων. Animi caussa non silebo Wakefieldium, quem ad Lucr. II. 48. miseritum est editorum Aeschyli, qui qóẞos concoquere potuerint, quod ipse in ψόφος mutat.

διάδετοί τε δὴ γένυος ἱππίας: διαδέτοι, adscripto in margine a recentiore manu διάδετοι, M. diúderoi G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Colb. 1. Par. N. Vind. 1. 2. 3. 4. Turn. dia de toi Ox. Par. L. Ald. In Par. B. Taur. haec adscripta sunt γράφεται καὶ (δὲ καὶ Taur.) διὰ δέ τοι, καὶ συντάσσεται οὕτως, οἱ διὰ τῶν ἱππείων δέτοι (sic Par. B. δὲ Taur.) γενύων χαλινοὶ (κινύρονται φόβον addit Taur.). διάδετοι τὲ Rob. διάδετοι δὲ vulgo inde a Victorio. Incertum est utrum de habeat M. an omittat: sed videtur habere. Deinde libri γενύων ἱππείων, nisi quod ἱππίων habent Vit. (sic Vit.) et Mosc. 2. Scripsi διάδετοί τε δὴ γένυος ἱππίας, cui versui antistrophicus accurate respondet.

κινύρονται: xrvigorta G. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. 2. Taur.

φόνον: φόνον M. G. Vit. Lips. Ald. qóror, supra scripto ov, Mosc. 1. góßor Arund. Cantabr. 1. 2. Mosc. 2. Par. C. E. Taur. Vind. A. Rob. Turn. et v ad ß supra adscripto Coll. 2. góẞo Colb. 1. Par. N. góẞov Ask. A.

πρέποντες: Pro πρέποντες Rob. habet προπέμπονται, quam lectionem etiam Stephanus commemorat. Vulgatum habet etiam Thomas M. qui in v. Eẞdóun p. 133. ed. Ritsch. haec affert.

δορυσόοις: Jogvoóos Lips. Cantabr. 2. et Thomas. dogioooors Vit. do-ovodois Mosc. 2. Ceteri dogrooóors. In Par. B. adscriptum yo. zai δορυσσοσάγεις ἤγουν ὡπλισμένοι.

ἑβδόμαις: ἑβδόμοις G. εὐδόμαις Par. C. Ald. Thomam M. qui ἑβδόμαις pro ἑπτά dictum ait, defensum ab Abreschio p. 88. vituperavit Valckenarius in diss. de Aristobulo p. 119. portam septimam kuç vpíoraç esse volens. Hic quoque ille longe quaesita captare quam reputare maluit omnem huic loco vim et virtutem detrahi, si uni portarum, non omnibus, adstare septem illi duces dicerentur. Quae Abreschius de illo genere loquendi attulit, iis addendus Schaeferus in Melet. crit. p. 97.

NA: Excidisse versum antistropha monstrat.

σύ τ᾽: où d'Lips.

κράτος: κράτος Ald. Rob.

ῥυσίπολις: φυσίπολις Lips. Mosc. 1. φυσόπτολις Par. N. φυσίπτολις M. G. Vit. et ceteri.

Παλλάς: πολλὰς Vit. Cantabr. 2. Colb. 1. Par. N. Ald. Rob.

ἵππιος: ἵπτιος Vit. ἵππειος Arund.

ποντομέδων: ποντομέδων δ' Mosc. 1.

ἰχθυβόλῳ: izvẞólov Mosc. 1. 2.

μαχανᾷ: μαχανᾶ, supra adscripto η ad primam et ultimam syllabam, M. pazara Vit. Cantabr. 1. Par. B. L. Ceteri μηχανᾷ.

Ποσειδῶν: пoσridãν M. Vit. et regius a Spanhemio collatus. 70σ1ð☎v Par. N. Ceteri лоσɛð@v. Incertum esse dicit Brunckius, utrum Par. A. ποσειδῶν an ποσειδῶν habeat.

φόβων: góẞor G. Arund. Par. A. B. C. H. I. K. Ask. A. qórov Cantabr. 2. Par. L. et Bov supra scripto M. góẞov Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.

δίδου: φόβου pro δίδου iterat Lips.

Κάδμου ἐπώνυμον: ἐπώνυμον κάδμου Μ.

κήδεσαι: κηδεύσαι τ' sine accentu G. κήδευσαί τ' Taur. κηδέσθητ', supra scripto κήδεσαί τ' Mosc. 1. κηδέσθη τ' a correctore, quum antea esset κήδευσαι τ', Vit. κήδευσέ τ' Mosc. 1.

ἅτε: ἅτε ad & supra scripto η M.

γένους: γένος Vit.

γὰρ: yao praebent G. Arund. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. F. H. Ask. A. Colb. 1. Omittunt M. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.

αἵματος: θυγατρὸς post αἵματος addit Par. F.

λιταῖσί σε: Libri λιταῖς σε. A me repositum λιταῖσί σε receperunt editores.

θεοκλύτοις: 98ozhýτois Par. F. id quod etiam alter scholiasta agnoscit. Ceteri Θεοκλύτοις. Apte comparat Abreschius θεοκλυτεῖν, de quo verbo interpretes Hesychii dixerunt.

ἀϋτοῦσαι: Libri omnes άлvоvσα. Moschus II. 98. (100.) ȧvnäúortos et 120. (126.) vоrτεs. Inconsiderate de mensura huius verbi disseruit Blomfieldius in glossario ad Promethei v. 613. Futurum et aoristus non possunt unquam breve v habere. Nec praesens aut imperfectum longa v esse possunt, nisi apud epicos, si sequens syllaba longa est, et ne id quidem aliter quam ut v non sit sub ictu. Ostendere id potest vel ἠπύτα κήρυξ. Εx quo consequitur hic scribendum esse cum Seidlero αὐτοῦσαι. In contrariam partem peccarunt librarii v. 132.

πελαζόμεσθα: πελα-Couεoda M, et ita primus edidit Victorius. λalóµɛdɑ G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Colb. 1. Ox. Mosc. 1. 2. Par. L. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob. Turn.

Λύκει᾽: λύκɛ M. Rob. Turn. λύzi G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Mosc. 1. Par. N. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Post ἄναξ Lips. τε addit.

Λύκειος: λύκιος, sed mutatum in λύκειος, sic M. λύκει Ald.

γενοῦ: γενοῦ post στρατῷ δαΐῳ habent Vind. 2. 4.

ἀϋτᾶς: τῷ στρατῷ τῷ δαΐῳ G. Mosc. 2. avras Mosc. 1. et supra scripto Cantabr. 2. antas Mosc. 2. Ceteri aütus. In Lips. η ad ã supra adscriptum est. Scholiastarum is qui interpretatur Tor queτégor στεναγμῶν ἀκροατής, legerat αϊτάς, quod nescio an exhibere voluerit librarius qui in codice Mosc. 1. avrὰs scripsit. Et scribendum esse åttaç coniecit Stanleius. Schützius in postrema editione divas dedit. De mensura huius verbi copiose disseruit Bachmannus ad Lycophr. v. 461. Putant atta vocativum media brevi posuisse Alcaeum in versibus ab Athenaeo X. p. 430. D. XI. p. 481. A. servatis. Aeschylum ne si licuisset quidem Atticis illud corripere, hic dïtàs scripturum fuisse credo. Valde enim nocet virtuti orationis nomen substantivum, ubi gravis simplicitas participium poscit. Neque vero aütus aut similis nominis genitivus ferri potest, ad quem scholiastae perinepte Evɛzev supplent. Dativum posuerat Aeschylus, cui ex sequente ou adhaesit, verum non άvtã, sed ἀñóó̟. Hesychius ἠπύη, φωνή.

σύ τ': ou omittunt Ox. Ven. A. Ald. Turn.

Λατογένεια: λατογένεια Μ. Cantabr. 1. Par. L. Taur. et 7 supra adscripto G. Lips. Colb. 2. Ceteri λητογένεια.

κούρα: κούρα, supra scripto η, G. Lips. κούρη, supra scripto α, Mosc. 1. Hic versus cum antistrophico comparatus invicto argumento ostendit veram esse eam huius metri rationem, quam a me monstratam contra Boeckhium defendit Weissenbornius.

Ἄρτεμι φίλα, τόξον εὐτυκάζου: Libri tógov εð пv×ášov úgteµ qíka. è è è è, nisi quod ἐντυκάζου (sic) M. habet, litteris quidem er in litura. Idem ἐντυκάζου adscriptum est in Par. B. Hinc εvtvzážov restituit L. Dindorfius in Stephani Thesauro in v. εὔτυκτος. Hesychius εντύκαζον (pro εὐτυκάζου), εύτυκτον, ἔχει ἕτοιμον. Post haec verba quum libri habeant "Αρτεμι φίλα. è è è è, dubitari potest utrum librarius aberraverit ad v. 139. an perverterit ordinem verborum. Hoc probabilius iudicavi, ut duo versus eodem metro essent: strophicus enim excidit. Quare scripsi Αρτεμι φίλα, τόξον εὐτυκάζου.

ὄτοβον: Toẞor recte Brunckius. Et sic M. Ceteri tτoßov, ante quod vocabulum Vit. τὸ ἀκροξόνιον addit.

ὦ πότνι᾽ Ἥρα: Libri ὦ πότνια ἥρα.

ἔλακον: ἔλαβον Par. E.

χνόαι: zróur adscriptum, ut videtur, in Par. B.

ἢ ἔ: Bis scribendum erat, dochmio monstrante. Ter habet Mosc. 2. ceteri quater.

δοριτίνακτος δ' αἰθὴρ: Libri dogvtíraztos d' aidyo, praeter Med. in quo dogiri-vaxtos (non omissa particula) scriptum est (recte, ut videtur, quamquam dubitat de hac re Lobeckius ad Ai. v. 211.) et Colb. 2. in quo d' omissum est. Deleverunt etiam Porsonus et Blomfieldius. Fallitur tamen Wellauerus prorsus otiosam putans particulam. Immo necessaria est, quia ἐπιμαίνεται refertur ad praegressum alius virginis dictum, ἔλακον ἀξό-vwv Boldoμérov zróa. Adstrepit vero, inquit, isti curruum stridori tremefactus hastis aether. Quare post alǹo posui particulam.

ἐπιμαίνεται: ἐπιμένεται Mosc. 1. ἐπισημαίνεται adscriptum in Par. B.

τί πόλις ἄμμι: τί πτόλις Par. L. καὶ πόλις G. uuu M. Vit. Colb. 2. et Faehsio teste Par. L. v ceteri.

πάσχει: πάσχειν Par. E.

γενήσεται: τι γεν-νήσεται Αld. καὶ γεννήσεται Mosc. 2.

ποῖ δὲ τέλος ἔτ᾽: ποῖ δ᾽ ἔτι τέλος M. Ald. Turn. ποῖ δέτι τέλος, ad ποῖ supra adscripto 7, Lips. πῆ δ᾽ ἔτι τέλος Vit. Mosc. 1. Vind. 2. 3. 4. ποῖ δέ τοι τέλος Ask. A. Cantabr. 2. ποῖ τι τέλος Rob. ποῖ τέλος G. Taur. Recte Seidlerus ποῖ δὲ τέλος ἔτ', ut melius congruens antistrophico. Est enim ex Cretico et dochmio compositus versus.

ἀκροβόλων: Triclinius, ut videtur, ambigit a Thebanisne an ab Argivis venire dicantur lapides. Magis mirum est, quod Blomfieldio in glossario placuit, ἀκροβόλων λιθάδα esse lapidum imbrem a velitibus iactum. Bothius non animadversis antistrophicis huic versui praeposuit illum, κόναβος ἐν πύλαις χαλκοδέτων σακέων, non male quidem, sed nulla tamen necessitate. Sunt haec de Thebanis potius quam de Argivis intelligenda. Egregie poeta omne periculum gradatim descripsit, primo e statione signa moventem exercitum hostium, deinde campum armis implentem ac magis magisque urbi appropinquantem, iam denique hac in stropha initium proelii, Thebanos lapidum iaculatione de moenibus se defendentes, in portis autem comminus consertam pugnam.

ὦ φίλ᾽ Ἄπολλον: ὦ φίλτατ' ἄπολλον Rob.

ἐκ Διόθεν: Libri καὶ διόθεν, praeter Robortelli editionem, in qua recte ἐκ διόθεν scriptum est. Excidisse verbum quod aut πέλοι vel μόλοι significaret, aut quale est ἐπαιτῶ, et fortasse hoc ipsum, et metrum prodit et sententia.

πολεμόκραντον ἁγνὸν τέλος ἐν μάχᾳ σύ τε, μάκαιρ᾽ ἄνασσ᾽ Ὄγκα, ὑπὲρ πόλεως: πολεμόκρατον Cantabr. 1. Par. E. N. Colb. 1. πο-λεμόκραντον ἁγνὸν τέλος purum et vacuum scelere exitum belli dicit, in mente habens odia fratrum. Libri ἐν μάχαισί τε μάκαιρ' ἄνασσ' ὄγκα πρὸ πόλεως, nisi quod μάχεσι habet Par. C. deinde μάκερ G. μάχαις' Ald. ἄνασ' Lips. tum ὄγγα Mose. 1. πρὸ πόλεως autem omittunt Arund. Par. K. et Cantabr. 2. in quo recentior manus addidit. Aperte ἐν μάχαισί τε nihil aliud est quam ἐν μάχα· σύ τε. Deinde metrum ostendebat scribendum esse ὑπὲρ πόλεως, cuius interpretatio est προ πόλεως. Nam etsi Onea dicta est Minerva a vico portae ab isto vico dictae vicino, de quo Millerus in Orchomeno p. 121. disseruit, tamen hic significatur pro urbe i. e. pro civibus. Confirmat emendationem glossa in Vit. supra adscripta ἡ ἐπάνω τῆς πόλεως ἱστορουμένη. Et scholiastes, γίνωσκε γὰρ ὅτι ἐζωγράφουν ταύτην πρὸ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως. ἣν καὶ ὁ Λυκόφρων πυλαίτιδα λέγει διὰ τὸ ἄνωθεν ἱστο-ρεῖσθαι ταύτην τῶν τῆς πόλεως πυλῶν. Sic codices et Rob. sed Stephanus ἱστορεῖσθαι in ἵστασθαι mutavit. Lycophronis versus est 356.

ἐπιρρύου: ἐπιρύου Οχ. Ald. επιρρύου ut ceteri M. sed v supra additum est. Correpta est autem huius verbi penultima syllaba, ut v. 285. 803.

παναλκεῖς: παναρκεῖς, a recentiore manu a supra adscripto M. γρ. παναρκεῖς Par. Β. παναλεῖς Par. E.

τέλειαί τε: τελείας τε Lips. Rob. θεαὶ τέλειαί τε Mosc. 1.

γᾶς: γῆς Lips.

τῆσδε: τάσδε etiam M. non τασδέ γε.

δορίπονον: δορίπονον Μ. et sie Vict. δορύπονον G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob. Turn.

μὴ: ἐφ' Lips.

προδῶθ᾽: προδόθ᾽ Rob. προθῶτ

ἑτεροφώνῳ: ἑτεροφόνῳ G. Par.N. ἑτεροφρώνῳ Par. C. γρ. ἑτεροφρόνῳ Par. B. Ceteri ετεροφώνω. Vt hic versus cum antistrophico congrueret, aliquando putavi scribendum esse ἑτεροβάμονι, quo simplicius esset ἑτερο ήμονι. Nunc antistrophicum potius versum mutandum esse censui.

πανδίκως: πανδίκους an πανδίκως habeat M. propter ambiguas litteras incertum est, videtur tamen πανδίκως potius esse. πανδίκως Vit. Par. Α. Β. C. N. Colb. 1. Ven. A. Ald. Turn. πανδίκως, sed supra adscripts σκους et γρ. πανδήμους, Mosc. 1. πανδίκως per δικαίως scholia explicant. πανδόκους Lips. πανδίκους G. Rob. quod per δικαίας scholion explicat. Praestat fortasse πανδίκως.

λυτήριοί τ' ἀμφιβάντες: Libri λυτήριοι ἀμφιβάντες. Inserui copulam cum Seidlero.

δείξαθ᾽: δείξασθ' G. Lips. Par. E.

φιλοπόλεις: φιλόπολις Αld. φιλοπόλιδες G. Par. L. Ceteri φιλοπόλιες. Emendarunt Wunderlichius et Seidlerus.

μέλεσθέ θ' ἱερῶν: μέλεσθ᾽ ἱερῶν Lips. Ald. Turn. μέλλεσθ᾽ ἱερῶν G. Taur. μέλεσθε δ᾽ ἱερῶν Μ. Vit. Colb. 1. Mosc. 1. Rob. μέλλεσθέ θ᾽ ἱερῶν Arund. Colb. 2. Recte Blomfieldius μέλεσθέ θ' ἱερῶν. Refertur enim ad λυτήριοι τε.

ἱερῶν: ἱρῶν Par. E.

μελόμενοι δ' ἀρήξατε: Libri μελόμενοι δ᾽ ἀρήξατε, nisi quod μελλόμενοι habent Ald. Rob. et de plene Vit. Non strophicus versus, sed hic depravatus est. Scripsisse videtur Aeschylus μελόμενοι δὲ ἥξετε. Cohaeret sententia sic, δείξατε ὡς φιλοπόλεις ἐστέ, μέλεσθέ τε ἱερῶν δημίων, μελόμενοι δὲ ἥξετε.

πόλεος: πόλεος Porsonus. πόλιος Lips. πόλεων Par. E. Ceteri πόλεως.

μνήστορες: μνηστήρες. γρ. μνήστορες Par. B.

ἔστε μοι: Quod Stephanus scribendum esse vidit, ἔστε μοι, erat iam in Ald. Rob. Ceteri, ut videtur, libri ἐστέ μοι.

θρέμματ᾽: θρέματ' Lips.

ἄριστα: ἀρεστὰ scribendum esse suspicatur Dindorfius.

θάρσος: θράσος G. Par. G. Ox. Ald. Rob. Turn.

πυργηρουμένῳ: πυργηρουμένω ex πυργηρουμένη factum in M. πυργυρουμένῳ Cantabr. 1. Par. L.

πολισσούχων: πολισούχων G. Lips. Par. C. Ald. Rob.

αὔειν: ἀΰειν Rob.

λακάζειν: λακίζειν Mosc. 2. Οx.

μισήματα: μιμήματα Ven. Α. Ox. Scholiastae σωφρόνων μισήματα accusativum esse putarunt, pendentem ex αὔξειν et λακάζειν. Vocativum esse, ipsasque virgines increpari, vix dubitare poterit qui Valckenarii ad Hippolyti v. 406. adnotationem legerit, huius tamen loci non memoris.

εὐεστοῖ: Inter εὐεστοί et φίλῃ litura in M. εὐεστῆ G. Lips. Taur. γρ. εὐετῇ ex Par. B. Faehsius affert. εὐετοῖ Par. N. Colb. 1.

φίλῃ: φίλα Taur. et ή supra adscripto G.

τῷ γυναικείῳ φυτῷ: Non credo Aeschylum scripsisse τῷ γυναικείῳ γένει, quod plerique libri habent. Nam non modo supervacaneus, verum ne recte quidem additus est articulus. τω γυναικείω γένει, non addito ad τω accentu, Μ. φίλῳ pro γένει habent Lips. Par. E. φύλω γένει Par. C. φύλῳ cum glossa γένει Vind. 2. 4. γένει. γρ. φύλῳ Par. B. γρ. καὶ φύλῳ schol. Vit. Hinc patet scriptum fuisse ξύνοικος εἴην τῳ γυναικείῳ φυτῷ, alicui mulieri. Nam qutóv etiam de hominibus dici constat.

οἴκῳ: ἥκω pro οἴκῳ Ald.

πλέον: πόλεως Par. Κ. πλείον Par. E.

τάςδε: τὰς pro τάςδε G. Taur.

φυγὰs: βοὺς Rob. et adscripto φυγάς Vind. 2. 4. φυγάς, ut ceteri, Vit. sed adscriptum est γρ. βοάς.

διερροθήσατ᾽: διερροθήσαιτ' Par. E. διερεθίσατ', adscripta glossa ενε-βάλετε G. et cum glossa ἐνεβάλλετε, adscripto autem supra γρ. διερροθήσατ', Taur. διερρησατ' Rob. κακὴν Lips.

ὀφέλλεται: ὀφέλλεται Μ. Ox. Par. N. Colb. 1. Ven. A. et antequam corrigeretur G.

ὑφ᾽ αὑτῶν: ὑπ' αὐτῶν Lips. ed. Vict. Ceteri ὑφ᾽ αὑτῶν. Vtrumque scholia commemorant.

ἔνδοθεν: ἔνδον G.

τοιαῦτά τἂν γυναιξὶ συνναίων ἔχοις: Hunc versum omittit M. Inde a Turnebo τοιαῦτα δ᾽ ἂν editum. τοιαῦτ᾽ ἂν G. (sic G.) Lips. Cantabr. 2. Mosc. 1. Par. L. Ald. Rob. τοιαῦτα ἂν Vit. Par. N. τοιαῦτ᾽ ἐν Par. E. Ven. A. τοιαῦτά γ' ἂν Cantabr. 1. Ven. B. Recte Blomfieldius τοιαῦτά ταν. V. Porsonum ad Med. v. 863. έχεις Mosc. 1.

ἀρχῆς: τῆς inter versus habet M.

ἀκούσεται: ἀκούσηται G. Vit. Par. E. Pro eo verbo μεταίχμιον e versu sequente repetit Rob.

χὤ τι τῶν μεταίχμιον: χ' ὅτι τῶν μεταιχμίων G. Taur. ὅπερ ὑπάρχει τῶν μέσων glossa in G. Attulit quaedam his similia Abreschius in Diluc. Thucyd. p. 599. Recte scholiastes hanc irati orationem esse dicit, sic loquentis, ut omnia comprehendat. Obversabantur tamen animo senes et pueri. Similiter Eum. v. 72. αἷς οὐ μίγνυται θεῶν τις, οὐδ᾽ ἄνθρωπος, οὐδὲ θήρ ποτε.

δήμου δ᾽ οὔ τι μὴ φύγῃ: δ᾽ οὔτι δήμου Par. E. μὴ supra scripto οὐ et addito παρ-έλκει Par. B. φύγοι G.

μέλει: μέλλει G. Vit. μήλλει Par. N.

ἀνδρί: amig, supra scripto dr-δρί, Vit.

γυνὴ: γυνὴ vocabuli ultima littera in litura est in M.

ἤκουσας ἢ οὐκ ἤκουσας: Prius ἤκουσας omittunt Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Par. C. H. Duo sunt orationis membra, primum ἤκουσας ἢ οὐκ ἤκουσας, quo significatur satisne percepisti? alterum autem ἢ κωφῇ λέγω, quod est an frustra loquor?

ἀκούσασα: Temere corrupit optimos numeros Bergkius in Diurnis antiquariis a. 1835. p. 948. εισακούσασα Vit. Colb. 2. Par. N.

ὄτοβον, ὄτοβον: ἔτοβον Ντοβον Μ. ὄττοβον ὄττοβον G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. G. E. F. N. Colb. 1. Ven. A. B. Ald. Turn. ττοβον semel Rob. et supra adscripto altero Vit.

ὅτε τε: ὅτι γε Colb. 1. ὅτι Ox. Ven. A. B. Ald. Ceteri ὅτι τε, praeter Par. L. in quo recte orɛ Tε scriptum est.

ἔκλαγξαν: Ad primam ἔκλαγξαν vocabuli syllabam a recentiore manu di supra adscriptum in M.

ἱππικῶν τ᾽ ἀγρύπνων πηδαλίων δία στόμια: Libri omnes et Triclinius infra ad v. 834. atque ad Sophoclis Oed. R. v. 863. ἱππικῶν τ᾽ ἀΰπνων πηδαλίων διὰ στόμα. Scribendum esse αγρύπνων et δια στόμια metrum indicio est. Atque άyouлvov etiam Seidlerus de v. dochm. p. 129. et Blomfieldius scripserunt. Vtitur hoc vocabulo Aeschylus in Prometheo v. 360. ἀλλ᾽ ἦλθεν αὐτῷ Ζηνὸς ἄγρυπνον βέλος. In día oróuia etiam Lachmannus incidit et antea Schützius, nisi quod hic novum vocabulum, diaorópa, finxit. Est autem στόμιον ferrum quod ori equorum inseritur.

πυριγενετᾶν: Avoiуεvéτav Ald. Turn. лvoiyεvetur Colb. 1. Rob. et supra scriptum in Cantabr. 1.

χαλινῶν: χαλινών ita scriptum in M. ut ω ex a factum videatur.

τί οὖν: Libri τί ovv; Blomfieldius ex Porsoni ad Phoen. v. 892. sententia τί d'ouv; corrigens quae contraria sunt. Graviter vero refragatur τί our dý; in Aiace v. 873. nisi quis võv scribere iubeat, quod in Sept. ad Th. v. 685. fecit Blomfieldius. Et sane hic quoque τί võv; recte quaereret Eteocles.

ἆρα μὴ 'ς: йga un is recte G. Colb. 1. Par. N. Vind. 1.3. doa ue is Par. H. ut videtur. oa uns a pr. manu M. recentior µ's fecit. ἆρά μ' εἰς Par. E. Ven. A. ἆρα μ' ἐς Vind. 2. 4. Ald. Rob. ἆρά γ' εἰς Cantabr. 1. 2. Οx. ἆρά γ' ἐς Turn. ἆρα μὴ, omisso εἰς, Vit. Par. K. L. Ask. A. do εls Par. C.

πρῷραν: πρώραν G. πρώρην Lips. πρώραν M. Vit. et, quantum constat, ceteri.

φυγὼν: φυγών omittit Lips.

πρύμνηθεν: πρύμνοθεν Ven. A. et η ad o supra scripto Par. G. πρήμ-νόθεν Par. E.

εὗρε: Evoε ante lituram habuisse videtur M.

πρὸς κύματι: v zúμari M. Vit. Lips. Par. L. sed in M. ¿v zú in litura scriptum est a secunda manu.

θεοῖς πίσυνος, ἅτε νιφάδος: Libri πίσυνος θεοῖς, νιφάδος, nisi quod πίσσυνος est in Vit. Colb. 1. Seidlerus θεοῖσι πίσυνος, νιφάδος. Vt melius haec strophae responderent, scripsi θεοῖς πίσυνος, ἅτε νιφάδος.

ὀλοᾶς: ὀλοὺς Ald. Rob. ολους Vit.

νιφομένας: νιφομένας G. (ης supra scripto G.) Vit. Lips. Cantabr. 1. Par. A. B. C. L. vigouévys Ald. Rob. Turn. et a supra scripto Cantabr. 2. veiqouέvns, supra scripto α, M.

δὴ: d omittit Cantabr. 1.

φόβῳ: φόβῳ omittunt Par. K. Taur.

πόλεος: Libri πόλεως. Quod olim correxi. 809 Ask. A.

στέγειν: στέργειν G. Colb. 1. Mosc. 2. Vind. 1. 3.

πολέμιον: πολέμιον Μ. (sic M.) G. Vit. Cantabr. 1. Mosc. 1.,Ox. Par. A. B. C. E. Ven. A. B. noλɛ-uiwr Lips. Ald. Rob. Turn.

οὐκ οὖν τάδ᾽ ἔσται πρὸς θεῶν; ἀλλ᾽ οὖν θεοὺς αὐτοὺς ἁλούσης πόλεος ἐκλείπειν λόγος.: Libri ovxovv, nisi quod in M. accentus a recentiore manu additus est. Certe hoc divisim scribendum, ut sit interrogatio. Notae chori in principio versus, in medio versu Eteoclis, in M. a recentiore manu adiectae sunt. Turbata putanda esset orizoµvdía, si totus versus choro esset tributus: nunc non totum pronuntiante coryphaeo non est quod reprehendatur. Non aptum est, si quis per vлogooàν haec verba Eleocli tribueret. Deinde libri ἀλλ᾽ οὖν θεοὺς τοὺς τῆς ἁλούσης πόλεος ἐκλείπειν θεούς, nisi quod permira diversitate Rob. αλλ' όκκα θεοὺς habet, πόλεως M. G. Vit. Lips. Ven. A. Ald. Rob. τῆς omittit Cantabr. 2. ἐκλιπεῖν habet Par. E. et antequam corrigeretur M. ἐκλείπει G. ἔκλειπον Lips. Muretus Var. lect. V. 19. ἀλλ' οὐ scribendum esse coniecit, ut interrogatio esset. Quod olim conieceram, τὰ τῆς ἁλούσης πόλεος, confirmari potest scholio codicis Vit. in quo est ἀλλ' ὁ λόγος ἐξᾴδεται τὰ τῆς πόλεως θεοὺς φεύγειν, πορθείσης αὐτῆς. Sed scholia edita et Monacensia τοὺς τῆς πόλεως θεοὺς φεύγειν, πορθηθείσης αὐτῆς habent. Nihil efficitur Wunderlichii disputatione in Obs. erit. p. 159. Nam in Agam. v. 323. recte dictum est εἰ δ᾽ εὖ σέβουσι τοὺς πολισσούχους θεοὺς τοὺς τῆς ἁλούσης γῆς θεῶν θ᾽ ἱδρύματα, quod ibi de certa urbe sermo est. Hic vero της non aptum, ut de qualibet urbe. Neque ἐκλείπειν nude positum recte defenditur isto ἐκλέλοιπεν in Persis v. 127. quod id coniunctum est eum ἐξαμείψας πρῶνα. Repetendus potius accusativus est ex ἁλούσης πόλεος, ut ego dixi ad Soph. Antig. v. 1325. et Fritzschius in Quaest. Luc. p. 174. Sed isti articuli nimis suspecti sunt, praesertim quum alter, qui omnino prave positus est, in uno codice desit. Credo Aeschylum scripsisse, quod Schützius coniecit, ἀλλ᾽ οὖν θεοὺς αὐτοὺς ἁλούσης πόλεος ἐκλείπειν λόγος. Ad sententiam conf. v. 286. seqq. Euripides Troad. v. 25. λείπω τὸ κλεινὸν Ἴλιον βωμούς τ' ἐμούς. ἐρημία γὰρ πόλιν όταν λάβῃ κακή, νοσεῖ τὰ τῶν θεῶν, οὐδὲ τιμᾶσθαι θέλει. Dixerunt de hac re interpretes ad Virg. Aen. II. 351. Rutgersius Var. lect. VI. 17. comparabat haec Senecae in Phoen. v. 633. favisse fac votis deos omnes luis: cessere et aversi fugam petiere.

ἐμὸν κατ᾽ αἰῶνα: ἐμὴν Οχ. Ven. A. Etsi alura feminino genere Eustathius p. 501, 26. τραγικώτερον esse dicit, exemplo usus Euripidis, tamen non mutem vulgatam, quum praesertim illud euir ex glossa ἐμὴν ζωήν, quam libri nonnulli habent, ortum esse videatur. Valckenarius ad Callimachi fragm. p. 271. seq. cum scholiastis haec sic intelligit κατ' ἐμὸν χρόνον, ἤγουν ἡμῶν ζώντων. Aeschylum hoc voluisse puto, μήποτε καταλίποι ἐμὸν αἰῶνα, quod magis poeticum est.

λίποι: λείποι Μ. Par. L. Taur. λίπει Lips.

πανήγυρις: πανάγυρις Par. L.

μηδ᾽ ἐπίδοιμι τάνδ' ἀστυδρομουμέναν πόλιν: Verba μηδ' ἐπίδοιμι πόλιν suo loco in Vit. omissa sunt, sed monente his verbis librario, ζήτει κάτω στίχων, infra adscripta sunt supra v. 213. 1η ἀστυδρομουμέναν prius o et in quarta syllaba v in litura a manu recentiore scripta habet Μ. ἀστυδρομουμένην G. Vit. Cantabr. 1. Par. C. Ven. A. Rob. Turn. ἀστυδραμουμένην Lips. ἀστυδρουμένην Ald. Αστυδραμουμέναν πόλιν neque ut recentiores interpretantur, populatam, vel oppugnatam, neque ut alter scholiastes, ob discursationem civium, sed eam dici puto urbem, per quam huc illuc hostes et cives cursitant, persequentes, fugientes, rapientes, servare aliquid cupientes.

στράτευμ': In στράτευμ' priores duas litteras a secunda manu in litura habet M.

ἁπτόμενον: γράφεται τυφόμενον, οἷον καιόμενον πολεμίῳ πυρί manus secunda in margine M. Id metrum non admittit, nisi pro στράτευμ' aliud vocabulum ponatur.

μή: μή τι Cantabr. 1.

βουλεύου: συμβουλεύου Lips. Ald.

κακῶς: δειλῶς pro κακῶς G. Mosc. 2. Vind. 1. Taur.

τῆς: τήσδ' Par. E.

γονῆς: Libri γυνὴ σωτῆρος, nisi quod G. γυνὴ τῆς σωτῆρος habet et Ven. B. γύναι, quod Blomfieldius ex coniectura posuit. Paullo hoc minus ineptum quam γυνή. In Opusc. vol. IV. p. 335. γονῆς σωτῆρος scribendum dixi.

ἔχει: ἔχοι Colb. 2.

λόγος: λόγους Lips.

ἔστι· θεοῖς: ἔστι θεοῦ, sed a secunda manu οἷς supra adscripto, M. ἐστὶν Θεοῦ Par. L. θεοῦ codex Palatinus Marcellini in vita Thucydidis p. VIII. Bekk. sive p. 2. ed. min. 9er editiones Marcellini. Ceteri Aeschyli codices ἔστι θεοῖς.

δ᾽ ἔτ᾽: δ' έτ' Vit. Par. F. Ald. Rob. et ex secundae manus correctione M. δ᾽ ἔτι G. Turn. δέ τ' Lips. et a pr. manu M. Recte autem scholiastae post or interpunctionem agnoscunt. Parum verborum collocationis rationem cognoverunt qui secus sentiunt.

πολλάκι δ᾽ ἐν κακοῖσι τὸν ἀμήχανον κἀκ χαλεπᾶς δύας ὑπέρ τ᾽ ὀμμάτων κρημναμενᾶν νεφελᾶν ὀρθοῖ: πολλάκις δ' G. Lips. Cantabr. 1. et Marcellinus. κακοῖσιν Mosc. 2. τὴν ἀμήχανον Par. A. τὴν ἀμήχανον Μ. ceterique libri et codex Palatinus Marcellini. Agnoscunt femininum scholia et glossae. Sed τὸν ἀμήχανον, quod Canterus coniectura assecutus est et apud Marcellinum Aldus posuerat, habuit scholiastes codicis M. qui haec adscripsit, τὸν μὴ δυνάμενον ἑαυτῷ μηχανήσασθαι καὶ βοηθῆσαι ὁ θεὸς ὀρθοῖ. Tum κἀκ χαλεπᾶς G. Vit. Arund. Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Par. C. Ask. A. Ox. Ven. Ä. B. Rob. et sic M. ex correctione. záz yu-λεπὰς M. a pr. manu et Lips. κακχαλεπᾶς Par. E. καν χαλεπᾶς Par. L. καχαλεπᾶς Colb. 1. ν' ἀχαλεπῆς Par. N. καὶ χαλεπᾶς cod. Pal. Marcellini. καὶ χαλεπάς eiusdem ed. Aldina. ἐκ χαλεπᾶς Ald. Turn. idque apud Marcellinum Stephanus posuit. In δύας inter v et a lituram habet M. Omittunt hanc vocem spatio relicto cod. Pal. et ed. Ald. Marcellini. Libri υπερθ', nisi quod ex Aug. ὑπέρ τ' enotatum est. ὑπέρ τε Marcellinus. ὁμάτων G. Lips. όμματατων Par. E. κριμνα-μέναν νεφέλαν ὀρθοῦ Μ. κρημναμέναν νεφέλαν ὀρθοῖ G. κρημνα-μένην νεφέλαν ὀρθοῦ Ald. Rob. κνημναμέναν ex Par. E. affertur. Ceteri κρημναμέναν νεφέλαν ὀρθοῖ, et sic etiam codex Pal. Marcellini, κριμναμένων νεφελῶν ὀρθοῖ eiusdem editio Aldina. Marcellini verba haec sunt, θεοῦ (θεῶν Αld.) γὰρ ἰσχὺς καὶ κατ᾽ Αἰσχύλον ὑπερτέρα, πολλάκις δ᾽ ἐν κακοῖσι τὴν (τὸν Ald.) αμήχανον καὶ χαλεπᾶς (καὶ χαλεπὰς Ald.) . . . . ὑπέρ τε ὀμμάτων κρημναμέναν νεφέλαν (κριμναμένων νεφελῶν Αld.) ὀρθοῖ. In his versibus tày quidem apertum vitium est, ortum ex eo, quod κρημναμέναν νεφέλαν scriptum erat pro genitivis. Deinde qui κακοῖσιν scripserunt, ut syllabam strophicae aequarent, haud optime consuluerunt elegantiae numerorum. Potuerat poeta, si id curasset, scribere πολλάκις ἐν κακοῖς ἃ τὸν ἀμήχανον. Optime se haberet ἐκ χαλεπᾶς δύας, nisi consonante opus esset ad producendam ultimam in ἀμήχανον syllabam. Nunc illud tantum dubitari potest, utrum κἀκ χαλεπᾶς δύας an κακ χαλεπᾶς δύας scribendum sit. Ὑπέρ τ' ὀμμάτων et per se aptius est et venustius quam cum apostropho υπερθ᾽ ὀμμάτων. Genitivos κρημναμενῶν νεφελῶν iam pridem reposui. Denique door etsi per metri legem tueri licet, tamen non puto ab Aeschylo scriptum esse, quum ille accuratissime coaequare pedes consueverit. Mirae sunt scholiastarum et glossatorum interpretationes, ἐγείρει καὶ εἰς τοὐναντίον τρέπει. ἀφαιρεῖται. ἀποσοβεῖ αὐτὴν ὁ θεός· quae omnia ad falsam scripturam κρημναμέναν νεφέλαν pertinent. Posui quod Aeschylus scribere certe potuit, ἔστι· θεοῖς δ᾽ ἔτ᾽ ἰσχὺς καθυπερτέρα· πολλάκι δ᾽ ἐν κακοῖσι τὸν ἀμήχανον κἀκ χαλεπᾶς δύας ὑπέρ τ᾽ ὀμμάτων κρημναμενᾶν νεφελῶν σαοῖ. Hesychius σαοῖ, βοηθεῖ, καὶ σώζει. Theognis v. 868. αἰχμητὴς γὰρ ἀνὴρ γῆν τε καὶ ἄστυ σαοῖ. Callimachus h. in Delum v. 21. Σαρδώ θ' ἱμερόεσσα, καὶ ἣν ἐπενήξατο Κύπρις ἐξ ὕδατος τὰ πρῶτα, σαοῖ δέ μιν ἀντ᾽ ἐπιβάθρων. Non praetereundum tamen duco quod apud Hesychium simile litteris, sed ignotum aliunde verbum legitur, ὀθρεῖν, ἄγειν.

ἐστί: έχει pro ἐστὶ Rob. γρ. χωρὶς τοῦ ἐστί, ἀνδρῶν τάδε σφάγια ex Par. B. affert Faehsius. Omittit ἐστὶ Ven. B.

θεοῖσιν ἕρδειν: θεοῖσιν ἔρδειν G. Vit. θεοῖσιν ἔδειν Par. G. θεοῖσι ἔρδειν Lips.

πειρωμένων: πειρωμένοις M. Vit. sed uterque wr supra adscripto.

σὸν δ᾽ αὖ τὸ: σὸν δ᾽ αὐτῇ σιγῶν G.

εἴσω: ἔσω Mosc. 1. Par. A. B.

διὰ θεῶν: Libri omnes διὰ θεῶν. Quod correxi.

νεμόμεθ᾽: νεμόμεθ' G. Vit. Ox. Par. C. E. Ald. Rob. Τurn. νεμόμεσθ' M. Lips. Ven. B.

ἀδάματον: ἀδάμα-τον Pauwius, et sic, ut videtur, M. ἀδάμαντον Par. L. et adscriptum in Par. B. Ceteri ἀδάμαστον.

ὄχλον: όχλων Par. E. Id alter scholiastes commemorat.

ἀποστέγει: ἀπο-στέργει Mosc. 2. et ante rasuram G. αποστέγη Ald. Ne quis optativum hic et in praecedente versu requirat, tenendum est refutare chorum quae dixerat Eteocles ita ut et diis et munimentis salutem urbis deberi affirmet.

τίς: Libri τί. Scribendum esse τίς Heathius vidit.

στυγεῖ: στυγείση Ask. A.

οὔτοι: οὗτοι M. G. Colb. 2. Par. L. et t supra adscripto Lips. Ceteri οὔτι.

τιθῇς: τιθεῖς a pr. manu habuisse videtur M.

ἕκηλος: έκηλος editio Victorii et eraso v G. γρ. έκηλος Par. B. εὔ-hos M. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Ox. Ask. A. Par. B. E. Vind. 2. 4. Ald. Rob. Turn. Vtrumque scholia commemorant.

κλύουσα: κρύουσα Rob.

πάταγον: лúrτayor Ald. Rob. et supra scriptum in Cantabr. 2.

ἀνάμιγα: ἀνάγκα, ut olim correxeram, ex Aug. enotatum. μ-μιγα M. Par. L. ἄεμα Par. E. ἄμα G. Ceteri ἅμα.

τάνδε ποτὶ σκοπάν, τίμιον ἕδος, ἱκόμαν: Hunc versum omittunt Lips. Aug. τάνδ᾽ ἐς ἀκρόπολιν Μ. et reliqui fere omnes libri, nisi quod ex Par. E. zoóлohiy affertur et Ald. Rob. Tv d'habent. Sed s ozoníav habet Mosc. 2. ¿5 σxonův G. Vt versum restitueret, Porsonus scripsit túrð ég úzgóntoku. Vix dubitari posse puto άzgóлov interpretum esse, ut in M. ad proximum versum adscriptum est τὴν ἀκρόπολιν τίμιον ἕδος, poetam autem scripsisse τάνδε ποτὶ σκοπάν.

τετρωμένους: vozovies Lips. τετραμένους, superscripto w, G. τες-TQauμérovs Vit. Ox. Par. C. Ven. A. Vind. 2. 4. 7o. TETQuuuέvovs Par. B. In Vit. supra adscriptum τow, in Par. C. w.

πύθησθε: пúðо19ɛ Ox. Par. E. Ven. A.

ἁρπαλίζετε: ἁρπαλίζητε Ald. ἁρπα-λίζεται Par. N. Colb. 1. Hesychius ἁρπαλίζομαι, ἀσμένως δέχομαι. Activo utitur Aeschylus Eum. v. 966.

φόνῳ: góp Ald. Sed góry M. G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Ox. Par. A. B. C. F. Ven. B. Rob. Turn. 49óvo Par. N. In τούτῳ, quod in G. TOTO scriptum, sed o in a mutato, haeserunt scholiastae. In Lips. super yao scriptum est yɛ. Comma ponendum erat post Bóozetai.

φρυαγμάτων: 7o. qovuaruúrov Par. B.

ἀκούουσ᾽: ἄκουσ᾽ ἄγαν Par. G. ἄκου ἄταν Rob.

γῆθεν: 9v Ven. B. Turn. et adscriptum in Par. B. Sed M. Vit. Lips. et ceteri fere codices atque Ald. Rob. yñ9ɛv. G. 779'.

κυκλουμένων: κυκλούμενον Rob. et ων superscripto Mosc. 1.

οὐκοῦν: οὔκουν cum interrogatione Brunckius. Rectius libri οὐκοῦν sine interrogatione.

οὐ σῖγα;: οὔ· σίγα· Μ. G. Vit. οὔ, σίγα Ald. Rob. οὐ σίγα Lips. οὐ σίγα, σιώπα. γρ. οὐ σιγά ex Par. B. Fachsius affert. οὐ σίγα· Turn.

πτόλιν: Tókur Vit. Lips. Par. C. Ald. Rob.

ξυντέλεια: & §vyyérria Rob. Non immerito miratur Toupius ad Hesychium t. IV. p. 93. quod §urtékɛiar deos interpretantur, credo ob navýyvoir Jεav v. 202. Potius communitas civium videtur esse intelligenda.

φθόρον: gogor Par. E. 9 litteram in qógov a recentiore manu insertam habet M.

σιγῶσ᾽: οὐ σιγῶσ᾽ Ask. A.

ἀνασχήσει: avaozio Mosc. 1. Ven. B. Rob. Ceteri ἀνασχήσῃ.

δουλείας: δουλίας G.

καὶ σὲ καὶ πᾶσαν πόλιν: κἀμὲ καὶ πᾶσαν πτόλιν M. Cantabr. 1. κἀμὲ καὶ πᾶσαν πόλιν Vit. Mosc. 1. καί με καὶ πᾶσαν πόλιν Turn. ἐμὲ καὶ πᾶσαν nór G. (sic G.) Lips. Mosc. 2. Par. C. E. Ven. A. Ald. Rob. xảµè xai σὲ καὶ πόλιν Arund. Par. K. L. (in Par. L. και με superscriptum dicit Butlerus, Faehsius καί σε καμὲ καὶ πόλιν affert) Ven. B. quod receperunt Porsonus et Blomfieldius. Inutile vero est zaué, necessarium autem καὶ σέ, neque illud καμὲ vel καί με quidquam aliud est quam prava scriptura, cui adiecta correctio καὶ σὲ in ordinem recepta expulit πᾶσαν. Itaque iam dudum scribendum iudicaveram αὐτὴ σὺ δουλοῖς καὶ σὲ καὶ πᾶσαν πόλιν, quum id etiam Wunderlichium perspexisse vidi.

Ζεῦ: ζεὺς Lips. Ald. Turn. Quod quid sibi velit monstrat Vit. in quo est ζεν στρέψον.

γυναικῶν: γυναικεῖον Lips.

ἄνδρες: άνδρας M. Lips. Rob. Aperte praestat άνδρες, quod habent G. Vit. Cantabr. 2. Ox. Par. A. B. C. E. N. Ask. A. Ald. Turn.

πόλις: πόλιν Par. E.

παλινστομεῖς: πάλιν στομεῖς Lips. Ald. Recte antiquior scholiastes πα-λινστομεῖς interpretatur δυςφημεῖς. Aliter non conveniret θιγγάνουσ ἀγαλμάτων.

αἰτουμένῳ: αιτουμένη Lips.

δοίης: εἰδοίης Αld. εἰδοίη Par. L.

τέλος: Pro τέλος etiam λόyov scribi adnotavit scholiastes, idque est in margine Mosc. 1.

λέγοις: λέγεις Ald. et supra scripto γε Vit.

εἴσομαι: οἴσομαι Cantabr. 1.

πείσομαι: σπείσομαι, supra scripto ab alia manu π, Μ. πείσομεν Lips. Haec σὺν ἄλλοις πείσομαι τὸ μόρσιμον affert scholiastes Euripidis ad Phoen. v. 895.

τοῦτ᾽: τοῦτ᾽ ἂν κείνων Lips.

εὔχου: εὔχου τὰ κρείττω Vit. εὔχοντα κρείσσον, supra scripto ye. κρείσσω, Lips.

ξυμμάχους: ξυμμάχους M. Lips. συμμάχοις Par. Ε. συμμά-χους reliqui ante Brunckium.

κἀμῶν: καμακούσασ' Par. E.

εὐμενῆ: εὐμενῆ supra versum additum in Vit.

παιάνισον: παιώνισον a pr. manu M. et sic Victorius. Sed παιάνισον Μ. a recentiore manu et G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Οx. Par. A. B. G. E. Ald. Rob. Turn. πεά-νισον Cantabr. 2.

Ἑλληνικὸν: ἑλληνικῆς Arund.

πολέμιον: πολεμίων Ven. Β. Sic Blomfieldius ex altero scholiasta.

ἐγὼ: ἄγω δὲ Lips.

πολισσούχοις: πολισούχοις G. Ald. Rob. πολυσούχοις Lips.

κἀγορᾶς: κακγορᾶς Vit.

πηγαῖς: πηγαῖς Μ. G. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. Ven.B. Turn. παγαῖς Vit. πηγᾶς Lips. Vind. 2.4. πηγῆς Vind. 1. 3. Ald. Rob.

ὑδατί τ᾽ Ἰσμηνοῦ: ὕδατί τ' Ἰσμηνου Geelius ad Eur. Phoen. p. 151. Similiter Ludovicus Dindorfius ὕδασί τ᾽ Ἰσμηνοῦ. Libri οὐδ᾽ ἀπ᾽ Ἰσμηνοῦ, nisi quod οὐδ᾽ ἀπ᾿ ἰσμη-νοῦ habet G. οὐδ᾽ ἀπισμὴν οὐ Lips. Ισμηνῆς Cantabr. 1.

αἱμάσσοντας: αἱμόσσοντας Lips.

ἑστίας: ἑστίους G.

θεοῖσιν: θεοῖσιν omittit Taur.

θήσειν τρόπαια, δαΐων δ᾽ ἐσθήματα στέψω πρὸ ναῶν δουρίπηχθ᾽ ἁγνοῖς δόμοις.: Vulgo θήσειν τρόπαια, πολεμίων δ᾽ ἐσθήματα λάφυρα δαΐων δουρύπληχθ᾽ ἁγνοῖς δόμοις. ἐσθήμασι a pr. manu M. recentior τα supra adscripsit. ἐς θήματα Ald. Turn. δουρίπληχθ' M. G. Cantabr. 1. et a pr. manu Vit. δουρό-πληχθ' a sec. manu Vit. δουρίπληκθ' Lips. δουρίπληκτα Par. F. δος-ρίπληχθ' Par. L. δορύπληχθ' Par. C. δυρίπληχθ' Par. N. δουροπλήθ Ald. δουρυπλήχθ' Turn. δορικτήτο Rob. Porsonus ad Euripidis Hec. v. 482. manifesto δουρίληφθ' esse scribendum pronuntiat. ἁγνοῖς νόμοις Par. E. Brunckius post haec in Par. B. a sciolo additum esse dicit hunc versum, στέψω πρὸ ναῶν πολεμίων ἐσθήματα. Eadem habere videtur M. Priora tria verba inveniuntur in Par. A. et in Lips. in quo πρὸς scriptum est. Apertum est scripsisse Aeschylum, ut ante multos annos conieci, ὧδ᾽ ἐπεύχομαι θήσειν τρόπαια, δαΐων δ᾽ ἐσθήματα στέψω πρὸ ναῶν δουρίπηχθ᾽ ἁγνοῖς δόμοις. Hastis affixa templis. Comparari possunt quae ex Iosephi Ant. V. 14. Stanleius attulit, τοῦ δὲ ἱεροῦ παντὸς ἦν ἐν κύκλῳ πεπηγμένα σκυλα βαρβαρικά.

τοιαῦτ᾽: τοιαῦθ' G. τοι ταῦτ᾽ Par. Ε. τοῖα δ᾽ Cantabr. 1.

ἐπεύχου: ἐπεύ-χομαι Par. G.

ποιφύγμασιν: ποιφύγμασιν priore a supra versum, & in litura, M. ποιφύ-γμασι Lips. Rob. ποιφύμασι Ald. ποιφύρμασιν Cantabr. 1. p superscriptum in Cantabr. 2. ποῖ φύγμασιν Mosc. 2. cum glossis θρηνοῖς, βοαῖς.

γάρ τι: οὐ γάρ τοι G. Vit. Mosc. 2. Ald. Rob.

μᾶλλον: In μᾶλλον lituram inter o et y habet M.

μὴ: μὴ οὐ Par. E.

φύγῃς: φύγοις G. Mosc. 2. Οx. Ven. A. φυγων, supra scripto γρ. φύγης, Lips.

ἕξ: ἐξ Lips.

ἐμοὶ: εὐδόμω G. Par. E. Valckenarius ad Phoen. v. 755. coniiciebat ἐγὼ μὲν ἄνδρας έξ. Blomfieldius recepit, quod Burtonus ex margine Aldinae notaverat, ἐγὼ δέ γ' ἄνδρας ἓξ. Non perceperunt eximiam vim iracundae orationis. Hoc dicit Eteocles, ἐγὼ δ᾽ ἐπ᾿ ἄνδρας ἓξ τάξω ἀντηρέτας, ἐμοὶ σὺν ἑβδόμῳ ἐπὶ τὸν ἑβδομον. Effert voce illa, ἕξ, ἐμοὶ σὺν ἑβδόμῳ, quod est sex ducibus opponam qui cum iis pugnent, septimus ipse ibo: habet autem in mente atrocissimum cum fratre certamen.

ἐς: ἐς Arund.

ἑπτατειχεῖς: ἑπτατοιχεῖς G. ἑπταστοιχοῖς Lips. γρ. ἐπ-ταστοιχεῖς supra scriptum in Mosc. 1. ἑπτατυχεῖς Cantabr. 1. γρ. εἰς ἑπτὰ τείχους, ήγουν εἰς τὰς ἑπτὰ πύλας τῆς πόλεως Par. B.

μολών: μου-λῶν Vit. Lips. et ante emendationem G. μολεῖν Par. E.

ἀγγέλους: ἀγγέλου Lips. et ex rasura Mosc. 1.

ταχυρρόθους: ταχυρρόφους Vit. παλιρόθους Lips.

χρείας: In χρείας litterae ρεί a recentiore manu scriptae sunt in M. prima χεῖρας scripserat.

μέλει: Hunc versum affert Marius Plotius p. 2643. ed. Putsch. 271. ed. Gaisf. μέλλει G. Vit.

ὑπνώσσει: υπνώσει G. Vit. Cantabr. 1. Ald. Rob. et antequam a recentiore manu o insereretur M.

δὲ: Hunc versum et duos sequentes affert Triclinius ad Sophoclis El. v. 121. de particulae in M. recentior manus yao superscripsit.

καρδίας: καρδίας, quod vocabulum Par. L. omittit, neque synizesi dissyllabum fit, et multo minus κάρτας scribendum est.

μέριμναι: μερίμναι G. μέ-ριμνας Par. E. μερίμναις Ald. μέριμνα Rob.

τάρβος: Male in Ald. Rob. post ζωπυροῦσι puncto, in recentioribus inde a Vict. post τάρβος commate distinguitur.

ἀμφιτειχῆ: τῶν ἀμφὶ τείχη λεῶν margo Aldina apud Burtonum, ex infelici cuiuspiam emendatione. τῶν habet etiam Par. E. ἀμφιτειχή, sed expuncto priore accentu, Lips.

δράκοντας ὡς τις τέκνων ὑπερδέδοικεν λεχαίων δυςευνάτορας πάντροφος πελειάς: Libri δράκοντα δ᾽ ὡς τις, nisi quod δράκοντα δ' ὅστις a pr. manu erat in G. δράκονθ᾽ ὡς τις Vit. δράκονθ' ὥστε Par. Ν. δράκοντα δ᾽ ὡς περ Rob. Deinde τέκνων δ' Par. E. Tum libri ὑπερδέδοικε, praeter Cantabr. 1. in quo υπερ, δέδοικε scriptum est, et Par. C. qui ὑπερδέδοικα, ultimae vocali superscripto e, habet. In M. ultima ὑπερδέδοικε vocabuli littera a recentiore manu in litura scripta est: prima ὑπερδέδοικα scripsisse videtur. Deinde libri λεχέων. Scribendum esse λεχαίων etiam Lachmannus vidit. Scholiastes λεχέων (scribe λεχαίων), τοῦτ' ἔστι, νεμομένων ἐπὶ τῆς καλιᾶς· ταύτην γὰρ λέχος εἶπεν· οἷον τὸν ἐν ὡρισμένῳ τόπῳ μένοντα καὶ μήπω δυνάμε-νον ἵπτασθαι. Deinde δυςεννήτορας ὁ πάντρομος πελειάς M. in quo libro recentior manus ad ultimas duas syllabas δυςεννήτορας vocabuli εt et a, ad & communem formam ἡ adscripsit: ad u in πάντρομος prima manus q supra adscripsit. δυςεννήτορας, quod Victorius ex M. dedit, agnoscit scholiastes codicis M., qui sic interpretatur, δυςευνήτους, διὰ τὸν φόβον τοῦ δράκοντος. Arguit autem δυςεννήτορας scriptum fuisse δράκοντας. Ceteri libri δυςευνήτειρα πάντροφος πελειάς, nisi quod Ask. a pr. manu δυσευνάτειρα habet, δυσευνάτειρα Cantabr. 1. δυς-εννήτειο' &, ut puto, Vit. πελιάς Par. N. πάντρομος πελεία ex Par. L. Faehsius affert. Interpretantur δυςεννήτειρα scholiastae sic, ἄγρυπνος διὰ τὸν φόβον et ἀεὶ γρηγοροῦσα et, quo πάντροφος simul explicatur, ἄγρυπνος διόλου τρέφουσα τοὺς νεοσσούς. Non videtur autem πάν-τροφος alteri vocabulo πάντρομος cedere debere. Legit πάντροφος Tzetzes, qui ad Lycophr. v. 87. haec adnotavit, καὶ γὰρ ἡ περιστερὰ μόνη τῶν πτηνῶν δι᾽ ὅλου ἔτους ὀχεῖται καὶ νεοττοποιεῖ, ὅθεν Αισχύλος φησί “παντρόφου πελειάδος.” Eustathii ad Od. p. 1602, 7. haec sunt verba, πολυβότειραν δὲ χθόνα Ὁμήρου εἰπόντος, ὁρμηθεὶς ἐντεῦθεν ὁ Σοφοκλῆς παμβῶτιν ἔφη τὴν γῆν. ὅθεν πάλιν ἕτερός τις λαβὼν πάντροφον πελειάδα ἔφη κατ' ἄλλον λόγον τὴν δι᾽ ὅλου ἔτους τρέφουσαν νεοσσούς. Scholiastes Aeschyli similiter πάντροφον δὲ τὴν πελειάδα φησίν, ὅτι πάντα τὰ ὄρνεα ἅπαξ τοῦ ἔτους τίκτει, ἡ δὲ περιστερὰ ἀεί· διὸ ἀνάκειται τῇ Ἀφροδίτη. Nihil aliud esse videtur πάντροφος quam omnino nutriens, i. e. penitus nutrix, ut πάμβοτον λoos in Suppl. v. 542. et naµµýtwo apud Sophoclem Ant. v. 1282. Sunt autem hi versus ita scribendi, δράκοντας ὡς τις τέκνων ὑπερδέδοικεν λεχαίων δυςευνάτορας πάντροφος πελειάς. Ει δράκοντας scribendum viderunt etiam Bothius et Burneius, δυςεννά-Togas Blomfieldius. Plurali utitur chorus quod hostium multitudinem in mente habet.

πύργους: ὑπὸ πύρ-γου Lips.

πανδημεὶ: πανδημὶ Ald. Rob.

στείχουσιν: στείχουσιν Μ. Ceteri στείχουσι.

τί: Tíç Vit. Lips. Cantabr. 1. Par. A. B. H. Vind. 1. 3. et ex correctione G. in quo antea τί fuerat ut in M. ceterisque.

δ': Ti d'Rob. et sic ante emendationem primae vel secundae manus M.

ἀμφιβόλοισιν: ἀμφιβόλοισι Vit. Lips.

ἰάπτουσι: Ράπτουσιν Ox. Ald. Rob.

πολίταις: πολίτας G.

ὀκριόεσσαν: ὀκριόεσσαν G. Cantabr. 1. Mosè. 1. Ox. Par. A. B. C. Taur. Vind. 1. 3. et a recentiore manu M. ὀκρυόεσσαν M. a pr. manu et Vit. Ven. B. Ald. Rob. Turn. οκρηρόεσσαν Lips.

Διογενεῖς: In dioyevεis ultimas tres litteras M. a recentiore manu in rasura habet. dioyevès Par. E. et ante emendationem Vit. Post hoc vocabulum & addunt Ven. A. Ald. Rob. Turn. In G. supra scriptum est ita ut ad textum pertineat, in Vit. tamquam interpretatio. Omittunt & M. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Mosc. 2. Ox. Par. A. B. K. L. N. Ask. A. Ven. B.

ἀμείψεσθε: ἀμείβεσθε potius quam ἀμείψεσθε habere videtur M. ἀμεί-yaode Par. E. Vind. 2.4.

γαίας: yoins Cantabr. 1.

ἐξαφέντες: Libri τᾶσδ᾽ ἄρειον ἐχθροῖς ἀφέντες. Vt hic versus strophico responderet, scripsi τᾶςδ᾽ ἄρειον, ἐξαφέντες ἐχθροῖς. Ab interprete enim profectum esse videtur aqértes, ut in scholiis Sophoclis ad Trach. v. 72. ἐξαφεῖται, ἀφείθη.

βαθύχθον᾽: Badiyora G. Mosc. 1. Par. C. Vind. 1. 3.

αἶαν: alav omittunt Vind. 1.3.

εὐτραφέστατον: EvτoaqéσTatov G. Cantabr. 1. Mosc. 1. 2. Par. A. B. C. K. L. εὐτραφεστάτων Ven. Β. εὐτρεφέστατον Μ. Vit. Lips. Ven. A. Ald. Rob. Turn.

πωμάτων: пшμάτшv M. Cantabr. 1. Par. L. et ut videtur Ven. A. Ceteri πομάτων.

ὅσων: ὅσον Lips. ὅδων Par. E.

ἵησιν: Libri no. Ex Par. B. Faehsius affert γρ. θησιν μετὰ τοῦ ν.

Ποσειδῶν: лоσεdar M. Arund. Cantabr. 1. Colb. 2. ποσειδών Vit. Turn. πωσειδῶν Ald. Rob. Ceteri ποσειδῶν.

γαιάοχος: supra scriptum in Vit. omissum in Cantabr. 2. γαιήοχος Vit. γεάοχος Ald.

πολιοῦχοι: пoмovуο M. Lips. Ald. Turn. et σoov supra scripto Vit. πολισοῦχοι G. Mosc. 2. Par. L. Ven. B. Vind. 1. 2. 3. 4. πολισσοῦχοι Arund. Rob.

θεοί: τεοὶ Αld.

ἀνδρολέτειραν: ἀνδρ᾽ ὁλέτηραν G.

ἄταν, ῥίψοπλον ἄταν: zaiταgioдλov άtav a pr. manu M. ex quo sec. manus zai Tàν óíþолhov йtav fecit, idque in ceteris libris omnibus est, nisi quod zai tv est in Ven. B. ultimum autem vocabulum in G. urtav scribitur. Ineptissimum xai tàv ferri non potest. Dedi quod olim in Observationibus criticis proposui, ἦταν, ρίψοπλον ἄταν. Quamquam dubitari potest, an scripserit Aeschylus, quod cum formis litterarum magis congrueret, ἀνδρολέτειραν κάκαν, ῥίψοπλον ἄταν, ita quidem, ut iyonλov arar per appositionem, explicandis praecedentibus verbis, adiectum putetur. Virgines has non dedecet ignaviam optare hosti.

ἐμβαλόντες: ἐμβαλλόντες sic G. βαλλόντες Ald. βαλόντες Lips. Turn.

ἄροισθε: ἄροιτε Arund. ἄρ᾽ οἶσθ᾽ ἂν Ven. B.

τοῖςδε πολίταις: τοῖςδε πολίταις Blomfieldius, et sic G. Ceteri τοις de no-kitais, quorum dativorum utrique in Vit. v supra adscriptum est.

ῥύτορες: Qúτoges M. adscripto supra ad o a recentiore manu 7. Ceteri φυτῆρες. Verum esse videtur ούτορες. Sic hic versus strophico accurate respondet.

τε στάθητ᾽: Sed post vedoor excidit vocabulum. Quare in initio sequentis versus lacunae signa posui. Tε vocalem a recentiore manu in litura habet in M. Omittit Tε Cantabr. 2. orά M. Cantabr. 1. Par. A. B. Vulgo orάnte, et sic G. Vit. ex correctione, quum antea in utroque fuisset orάoite, quod Par. E. F. habent. orά9te, supra scripto ot, Lips.

λιταῖσιν: λιταῖς Vind. 2. 4. λυταῖς Par. E.

ὧδ᾽: ' M. Arund. Cantabr. 1. Par. K. L. Ven. B. idemque adscriptum, ut videtur, in Par. B. Ty ad' fuerat in G. sed & erasum est. Ceteri d', idque in M. recentior manus supra adscripsit.

Ἀΐδᾳ: dida a pr. manu, didau a recentiore M. aida G. Lips. Ven. B. et supra ultimam syllabam scripto Vit. aida Ven. A. et sic vel aida Cantabr. 1. Colb. 1. 2. Par. E. H. K. L. ïda Ald. Rob. idi Aug. Turn.

προϊάψαι: προσάψαι G.

δουλίαν: δουλίαν margo Aldinae apud Burtonum. Libri omnes δουλείαν.

ψαφαρᾷ: yagrou Ven. B. σπαqaçã, adscripto in margine pagaçã, Lips.

ἀνδρὸς: ὑπ' ἀνδρός τ' G.

περθομέναν: πορθουμένων G. Par. E. Vind. 3. 4. Male haec interpungi et intelligi video. Coniungunt enim δουλίαν ψαφαρᾷ σποδῷ. Hoc dicit poeta, miserabile est urbem tam antiquam ab hostili hasta servam ad Orcum detrudi, atro cinere (i. e. flammis) ab Achivo viro deorum voluntate turpiter expugnatam.

τὰς δὲ κεχειρωμένας: τάσδε G. τάς δε Ald. Rob. τὰ Par. L. κεχηρωμένας, ad η a recentiore manu et supra scripto, M. κεχηρωμένα Par. L. τὰς δέ κεν ἠχρειωμένας Ven. Β. γρ. τὰς δέ κεν ἠχρειωμέναις Par. B.

ἢ ἔ: yeo Par. E. Ald. M. et sic bis habent Arund. Cantabr. 1. Colb. 1. 2. Par. L. N. Ven. B. quater Vit. Lips. Cantabr. 2. Par. E. ter G. Ald. Rob. Turn.

περιρρηγνυμένων: περιρηγνυμένων M. a sec. manu et Cantabr. 1. Par. A. B. L. Rob. περιρηγνυμένων M. a pr. manu et Par. Ε. N. Colb. 1. πέρι φηγνυμένων Vit. Ox. Ven. A. Ald. περιερηγμένων Par. G. γρ. περὶ ἐρηγμένων Par. B. περιερρηγμένων Turn. et sic Lips. in quo hoc et sequens vocabulum a sec. manu in margine scriptum est. περιρρηγνυμένων, sed eraso ε ante ρ, G.

NA: φαρέων iambi mensuram habet.

βοᾷ δὲ καὶ κενουμένα πόλις: βοᾷ δ' ἐκκενουμένα πόλις M. Turn. et sic reliqui, ut videtur, plerique libri. ἐκκενουμένῃ Vit. Lips. Ald. Rob. ἐκκενωμένα Ox. ἐκκεινουμένα, ad ει supra scripto, G. Deest huic versui syllaba ad mensuram antistrophici, in quo δὲ cum Brunckio delere durum est. Paene nulla mutatione facta scripsi βοᾷ δὲ καὶ κενουμένα πόλις.

λαΐδος ὀλλυμένας: Ad α in λαΐδος a recentiore manu η supra adscriptum in M. et Cantabr. 2. In margine M. ab alia recentiore manu λείας adscriptum est. λῄδος Ox. Ven. A. Ald. Turn. ὀλυμμένας Par. G. ὀλλυμένης Mosc. 1. κτεινομένης Mosc. 2.

βαρείας τις τύχας προταρβῶν: βαρείας τοι M. Vit. Lips. βαρείας τε G. βαρείας omissa particula Ox. Par. C. E. N. Colb. 1. Ven. A. Ald. Rob. Turn. Deinde libri προταρβώ, nisi quod προταρβῷ habent Ald. Rob. Mirum quantum hic versus friget, sive chori haec, sive civitatis verba esse putes. Equidem non dubium esse puto quin poeta scripserit βαρείας τις τύχας προταρβών, ut illud τις explicatio sit eorum quae praecedunt, hoc modo, clamitat, dum diripitur, civitas, pereuntis flebilis turbae gravem metuentes sortem cives. Similiter, ut hic, male insereretur chori ipsius aliqua sententia in fine tertiae strophae et tertiae antistrophae.

κλαυτὸν δ᾽ ἀρτιτρόποις ὠμοδρόπων νομίμων προπάροιθεν διαμεῖψαι δωμάτων στυγερὰν ὁδόν: κλαυστὸν δ’ Rob. κλαυτόν τ' Ox. Deinde libri ἀρτιτρόποις, sed in M. ad τ a secunda manu δ supra adscriptum est. Vtramque lectionem scholia memorant. In proximo versu ὠμοτρόπων habent Vit. Rob. γρ. ὠμοτρόπων Par. B. Ceteri ὠμοδρόπων. Prorsus corrupte, nisi typographi quoque errores accesserunt, Par. E. αὐτοτρόποις ἀυμοδρόπων. Haeserunt in hoc loco et veteres interpretes et recentiores. Verissimum est ἀρτιδρόποις, quo significantur puellae quibus modo ab hostibus erepta est virginitas. Simili verbo utitur Aeschylus in Suppl. v. 339. κλάδοισι νεοδρόποις. Nihil tritius quam florem de virginitate dici, ideoque etiam decerpere. Pindarus Pyth. IX. 109.

χρυσοστεφάνου δέ οἱ ἥβας καρπὸν ἀνθήσαντ' ἀποδρέψαι ἔθελον: [Quoted from Pindar.]

προπάροιθεν: προπάροιθε Cantabr. 1. 2. Ven. B.

τί τὸν φθίμενον γὰρ προλέγω: τὶ τὸν Ald. Rob. φθήμενον Lips. γάρ τοι pro γὰρ G. Ad προ in προλέγω in M. recentior manus περισσόν supra adscripsit. In M. Vit. post τί interpunctum est, ut in editionibus inde a Turn. fieri solet. Sed insolens est nudum τί; Ex codicis G. scriptura hoc effici potest, τί γάρ ; φθίμενόν τοι προλέγω βέλτερα τῶνδε πράσσειν; Et potest hoc verum videri. Eadem sententia est Blomfieldii. Suspiceris autem ita etiam scholiastam legisse, cuius haec est adnotatio, τί γὰρ δεῖ πολλὰ λέγειν; ὁ προτεθνηκώς εὐτυχῶς πράσσει πλέον τοῦ ζῶντος. Potest tamen reliquorum omnium librorum scriptura defendi, si haec omnia coniunguntur atque ita intelliguntur, quid enim opus est dicere, mortuum meliore conditione frui?

εὖτε πτόλις: Hunc versum et duos sequentes omittit Par. L. εἶτε πτόλις Arund. Rob. et sic Porsonus. Ceteri εὖτε πόλις. Brunckius posuerat εὖτ᾽ ἂν πόλις.

ἒ ἔ: έ έ Μ. et sic bis à G. Vit. Lips. Ven. Β. Αld. Rob. Turn. quater Par. E. αι αι Taur. Omittit interiectiones Par. K.

δυςτυχῆ τε πράσσει: δυστυχεῖ τε Ven. Β. δυςτυχῆ γε Brunckius, parum memor Graecos πολλὰ καὶ κακά dicere. πράσσει M. G. Vit. Lips. et πάσχει superscripto Par. G. πράσσεις Par. E. πράσσειν Οx. Ald. Rob. Turn.

τὰ δὲ πυρφορεῖ: τὰ δὲ πυρφορεῖ Μ. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Colb. 2. Par. L. Ven. B. Rob. Ad πυρφορεῖ in M. recentior manus καίεται supra adscripsit. τὰ δὲ καὶ πυρφορεῖ G. Turn. τάδε, καὶ πυρφορεῖ Αld. πυρφορεῖς Par. E.

χραίνεται: δὲ Brunckius male delevit. V. ad v. 312. Non videtur omissum esse in Par. B. sed negligens fuisse Faehsius. γρ. κρίνεται Par. Β. αἴνεται ἄταν ex Par. E. affertur.

ἐπιπνεῖ: δ᾽ ἐπιπνεῖ M. G. Lips. Rob. Turn. δ᾽ ἐπιτνεῖ Vit. Ald. δὲ πιτνεῖ Cantabr. I. Par. A. B. Ven. B. Brunckius glossam affert ἐμπίπτει et in Par. B. etiam ἐπίπνει reperiri scribit: Fachsius haec adnotavit, ἐπιπνεῖ. γρ. πιτνεῖ. ἐμπίπτει.

ἂν ἄστυ· πρότι δ᾽ ὁρκάνα πυργῶτις: ἂν ἄστυ M. Rob. ἀνὰ ἄστυ G. Vit. Ven. A. Ald. Turn. ἀνὰ ἄστυμα Lips. Deinde vulgo sequitur ποτὶ πτόλιν δ᾽ ὁρκάνα πυργῶτες.

πρότι δ᾽ ὁρκάνα πυργῶτις: Ιn Μ. ποτιπτόλιν scriptum. πρὸ τί πτόλιν Taur. et ex emendatione G. quum antea ποτί πτόλιν fuisset. ποτὶ πτόλιν Lips. Turn. ποτὶ πόλιν Vit. Ox. Ven. A. B. Ald. Rob. ὁρκάνα M. Vit. Cantabr. 1. Par. A. B. L. et supra adscripto Lips. ὁρκάνη Ald. Rob. Turn. ὁρκάνε G. Vind. 1.3. Omisso πτόλιν vel πόλιν, quod interpretis est, scripsi πρότι δ᾽ ὁρκάνα πυργῶτις.

πρὸς ἀνδρὸς δ᾽ ἀνὴρ ἀμφὶ δορὶ καίνεται: δ' a recentiore, ut videtur, manu additum in G. Post ἀνὴρ sequitur vulgo δορὶ καίνεται. Ex Par. E. δόρυ enotatum. κλίνεται, supra scripto a recentiore manu και, M. et supra scripto καίνεται Par. L. κραίνεται Lips. καίνεται δορὶ Vit. Sola Rob. editio ὑπὸ δορὶ καίνεται. Accommodandus erat hic versus antistrophico. Quare scripsi πρὸς ἀνδρὸς δ᾽ ἀνὴρ ἀμφὶ δορὶ καίνεται. Facillime ἀμφὶ inter ἀνὴρ et δορὶ excidere potuit.

βλαχαὶ δ' αἱματόεσσαι: βλαχαὶ M. Vit. Lips. Turn. βληχαὶ G. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. C. K. Ask. A. Ald. Rob. αἱματόεσαι Lips.

τῶν ἐπιμαστιδίων: τῶνδ᾽ Par. E. ἐπὶ μαστίδι Lips. ἐπιμαστιγίδων sic G.

ἀρτιτρεφεῖς: ἀρτιτρεφεῖς M. Vit. Lips. Par. A. Ven. B. Rob. ἀρτιβρεφεῖς G. Ox. Par. B. H. Ven. A. Ald. Turn. ἀντιστραφεῖς Par. E. Vagitum dicit infantium, quos modo matres occisae mammis admoverant.

διαδρομᾶν: ἁρπαγαὶ δὲ Ald. διαδρομὰς G. Mosc. 1. Taur. Vere poetica est et optime cum sequentibus congruens explicatio, ad quam animum attollere ausus est alter scholiastes, et rapinae fiunt, sorores' discursalionum.

ξυμβολεῖ: ξυμβολεῖ Μ. Vit. Turn. In M. non βάλλει, sed ἄλλος a recentiore manu supra adscriptum est. ξυμβλεῖ Par. F. ξυμβαλεῖ Cantabr. 1. Ox. Ven. A. Vind. 4. Ald. Rob. et λ superscripto Mosc. 1. ξυμβαλῇ Lips. συμβαλεῖ Par. E. ξυμβάλλει G. (sic G.) Mosc. 2. Par. L. Ven. B. (sic) Vind. 1. 3. ξυμβαλεῖ correctum in ξυμβάλλει, οι γρ. ξυμβαλεῖ Par. B. Hesychius συμβολεῖ, συντυγχάνει.

καλεῖ: λαλεῖ Cantabr. 1.

ξύννομον: ξύννομον G. Cantabr. 1. Par. C. Ald. Rob. et altero ν super- scripto Cantabr. 2.

ἴσον λελιμμένοι. τῶν ἐκ τῶνδ᾽ εἰκάσαι λόγος πάρα: ἴσον Vit. Ald. Rob. λελιμμένοι Arund. Cantabr. 1. 2. Mosc. 2. Par. A. B. Ask. A. et ad ι superscripto Mosc. 1. λελημμένοι M. G. Par. C. E. et ad ι superscripto Ven. B. λελημένοι Lips. λελειμμένοι, superscripto ι, Vit. λειμμένος Ox. Ald. Rob. Turn. λελημμένος, superscripto ι, Ven. A. Post λελιμμένοι vulgo plene inter- pungitur. In proximo versu libri τίν ἐκ τῶνδ᾽, nisi quod Μ. τί· ἐκ τῶνδ᾽ habet, sed cum litura post τί et adscripto in margine a recentiore manu τίν' ἐκ. Secunda manus hoc adscripsit scholion, τί ἐκ τῶνδ᾽ εἰκάσαι. τί δεῖ ὑπονοῆσαι ἐκ τούτων, ἢ πένθη καὶ συμφοράς; Non scripsisse Aeschylum τίν ἐκ τῶνδ᾽ εἰκάσαι λόγον πάρα; et antistrophicus versus et haec ipsa verba docent. Nam in media malorum captae urbis descriptione frigidissime talis sententia insereretur, eodem modo ut in fine strophiae secundae. Coniungenda haec sunt cum praecedentibus atque ita scribendum ξυμβολεῖ φέρων φέροντι, καὶ κενὸς κενὸν καλεῖ, ξύννομον θέλων ἔχειν, οὔτε μεῖον, οὔτ᾽ ἴσον λελιμμένοι τῶν ἐκ τῶνδ᾽ εἰκάσαι λόγος πάρα. i. e. οὔτε μεῖον ὧν vel οὔτ᾽ ἴσον οἷς. Praeda onustus alii rapta ferenti obvius est; vacuus vacuum advocat, nec minus nec tantum, quantum illos, quos ferentes aliquid vident, rapuisse coniicere licet, sed plus cupientes.

παντοδαπὸς ... χαμάδις ... ἀλγύνει: παντοδαπής Lips. Arund. Cantabr. 2. Par. K. χαμάδης G. Lips. ἀλγυνεῖ Vit. ἀγύνει Par. E. ἀργύνει Ald.

κυρήσας, πικρόν γ' ὄμμα θαλαμηπόλων: Libri κυρήσας πικρὸν δ᾽ ὄμμα θαλαμηπόλων, nisi quod κηρύσας habet Lips. ὄμα G. θαλαμηπόλλων Colb. 1. Articulum τῶν ante θαλαμηπόλων auctore Arnaldo in Animadv. p. 194. male inseruit Brunckius eumque secuti Schutzius et Porsonus. Post κυρήσας vulgo interpungitur. Removendam esse interpunctionem manifestum est, idque intellexit etiam Wellauerus, qui πικρὸν δ’ in πικρῶν mutandum censuit. Lenius visum est παντοδαπὸς δὲ καρπὸς χαμάδις πεσὼν ἀλγύνει κυρήσας πικρόν γ' ὄμμα θαλαμηπόλων.

πολλὰ δ᾽ ἀκριτόφυρτος: πολλὴ δ' Cantabr. 2. Rob. Turn. ἀκρυτόφυργος Ald. ἀκριτόφυτος Rob. φυγάς ex Par. E. affertur.

οὐτιδανοῖς: οὐτιδανεῖς G. οὐτιδανοῖσιν Par. N.

ἐν ῥοθίοις: ἐν ῥοθίοις Vit. Arund. Ven. Β. Vind. 3. ἐν ῥοθίοισι Μ. et ceteri.

δμωΐδες δὲ καινοπήμονες νέαι, τλῆμον αἰχμάλωτον εὐνὰν ἀνδρὸς εὐτυχοῦντος, ὡς δυςμενοῦς ὑπερτέρου, ἐλπίς ἐστι νύκτερον τέλος μολεῖν, παγκλαύτων ἀλγέων ἐπίρροθον: Hi versus vulgo sic leguntur, δμωΐδες δὲ καινοπήμονες νέαι τλήμονες εὐνὴν αἰχμάλωτον ἀνδρὸς εὐτυχοῦντος, ὡς δυςμενοῦς ὑπερτέρου. ἐλπίς ἐστι νύκτερον τέλος μολεῖν, παγκλαύτων αλγέων ἐπίρροθον. Variae lectiones hae sunt. V. 344. κοινοπήμονες Rob. νέαι omittit Ven.B. δμωΐδεσι δὲ καινοπημόνεσι νέαις πλημόνεσιν ex Par. B. Faehsius pro verbis δμωΐδες - τλήμονες alert. τλήμονας Lips. Deinde v. 347. ὑπερτέρους Ald. Tum v. 348. ἐλπίς ἐστιν Vit. ἐλπὶς δ᾽ ἐστὶν Colb. 1. μολεῖν. γρ. ὁμιλεῖν Par. B. Denique v. 349. παγκλαύτων Μ. Turn. παγκλαύστων G. Vit. Lips. Cantabr. 1. Οx. Ven. A. Vind. 1. 3. Ald. Rob. ἀχέων pro ἀλγέων Cantabr. 1. πημάτων Par. L. Nihil sani est apud scholiastas. Schutzius quod ego olim conieceram, τλᾶμον εὐνάν, recepit, commate post εὐτυχοῦντος interpungens, quae autem inde sequuntur, sine interpunctione continuans. Interpretatur ita, novae- que ancillae novo dolore affliguntur ob miserum servile connubium beati viri, adeo ut sub immiti domino unica spes iis in aeterna nocte relinquatur, finem flebilibus aerumnis impositura. Haec probari non possunt. Vt alia taceam, ἀνὴρ εὐτυχῶν non potest simpliciter felix vel opulentus esse. Nam si quis talem propterea, quod superbior sit, commemorari putat, at melior est servae conditio in opulenti quam in pauperis domo; praetereaque, qui non est nobilis, etiam moribus asperior et magis rudis esse solet. Illud autem necessarium est, haec omnia cohaerere, quia non modo frigida, sed absurda etiam foret nexu cum praecedentibus destituta in fine sententia, praesertim quum, de quo ea accipienda esset, non esset indicatum. Scripsi igitur, δμωΐδες δὲ καινοπήμονες νέαι, τλῆμον αἷσιν αἰχμάλωτον ἀνδρὸς εὐτυχοῦντος, ὡς δυςμενοῦς ὑπερτέρου, ἐλπίς ἐστι νύκτερον τέλος μολεῖν, παγκλαύτων ἀλγέων ἐπίρροον. Novo dolore iuvenes servae affliguntur, quibus spes est (i. e. quibus exspectandum est) venturum esse miserum captivum nocturnum officium viri victoris, ut gravioris hostis (vel ut gravioris hoste), adiuvans atque augens lacrimas. Τέλος rectius fortasse imperium interpretabimur.

ὅ τοι: ὅτι τοι Rob. ὡς omittit G.

πευθώ τιν ἡμῖν ... νέαν φέρει: πευθὼ Μ. πυθὼ Lips. πευθὺν ut videtur Vit. ὑμῖν Ox. Ven. A. φέρειν G. Taur.

NA: Affert hunc versum Thomas M. in v. διώκω p. 93, 2. ed. Ritsch.

καὶ μὴν ἄναξ ὅδ᾽ αὐτός, Οἰδίπου τόκος: καὶ νῦν Par. B. ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς G. Lips. τόκος M. G. aliique, ut videtur, et Ald. Turn. τέκος Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Par. II. L. N. Colb. 1. Ven. A. B. Rob.

εἶσ᾽ ἀρτίκολλον ... λόγον: Hunc versum omittit Lips. εἶσ' habent M. ceterique libri : εἶς Ald. Rob. εἰς margo Aldinae apud Burtonum, et sic Porsonus. recte. V. Opusc. II. p. 326. ἀρτίκωλον G. Mosc. 2. ἀρτίκολον Cantabr. 1. Par. L. λόγου Οχ.

σπουδὴ δὲ καὶ τοῦδ᾽ οὐκ ἀπαρτίζει πόδα: σπουδῆ τε. καὶ τοῦδ’, cum glossa μετὰ σπουδῆς, G. Taur. σπουδῆ δὲ καὶ τοῦδ' Vit. Ald. Rob. σπουδὴ δὲ τοῦδ' Lips. Reliqui σπουδὴ δὲ καὶ τοῦδ', nisi quod in M. prius σπουδή scriptum fuisse videtur. οὐ καταρτίζει, cum his adnotationibus, εὐθετεῖ, et γρ. οὐκ ἀπαρτίζει, ἤγουν ἄρτιον ποιεῖ, G. Taur. Ceteri οὐκ ἀπαρτίζει. Non debebam olim in Observationibus criticis proponere οὐ καταργίζει. Hoc dicit, etiam Eteoclem ita festinare, ut pedum incessum non sic, quemadmodum decet, componat.

εἰδὼς ... ἐναντίων: ἰδὼν Colb. 2. γρ. ἰδὼν Par. B. πολεμίων, supra scripto ab eadem manu ἐναντίων, Par. L.

ὡς τ' ... ἕκαστος εἴληχεν πάλον: ὥστ' Μ. a recentiore manu: prima ὅστ' scripsisse videtur.

ὡς τ' ... ἕκαστος εἴληχεν πάλον: πῶς τ' Rob. ἕκαστον Vit. εἴληχεν Μ. εἴληχε G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. 1. 2. Par. B. Vind. 2. 4. Ald. Rob. Turn. γρ. εἴληφε πάλου Mosc. 1. Par. K. πάλῳ G. et cum glossa ἐκληρώθη Par. B. κλήρῳ Mosc. 2. κλῆρον Ven. A. Vind. 2. 4. Ald. Euripides Phoen. v. 751. ὄνομα δ᾽ ἑκάστου διατριβὴ πολλὴ λέγειν, ἐχθρῶν ὑπ' αὐτοῖς τείχεσιν καθημένων. Ad quae scholiastes haec adnotavit, πεφύλακται δὲ τὰς ὀνομασίας αὐτῶν εἰπεῖν, ὡς φησὶ Δίδυμος, διὰ τὸ ὑπὸ Αἰσχύλου εἰρῆσθαι ἐν τοῖς Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβαις.

Προιτίσιν: προιτίσιν M. Par. L. Ceteri ι omittunt.

σφάγια ... γίγνεται: σφράγια Vit. γίγνεται Porsonus. Libri γίνεται.

λελιμμένος: λιμένος, superscripto ab eadem, ut videtur, manu altero μ, et a sec. manu λε in initio vocabuli, M. λελιμένος Par. L. λελυμένος, cum glossa ἐπιθυμῶν, G.

κλαγγaῖσιν: κλαγκαῖσιν G. Vit. Lips.

θένει ... ὀνείδει μάντιν Οἰκλείδην σοφόν: θένει M. Turn. σθένει Ox. Vind. 3. Ald. θείνει Lips. Arund. Mosc. 1. 2. Par. F. Vind. 4. Rob. θύνει Vit. θαίνει G. δ' omittit Ald. ὀνέδει Lips. ὀνειδίζει G. Mosc. 2. Vind. 1. Οἰκλείδην G. Ald. Rob. δικλείδην M. Vit. Lips. Turn. σοφιστὴν pro σοφόν Par. E.

τρεῖς κατασκίους: τρισκατασκίους, ad primam syllabam ει superscripto, G. Aristophanes Acharn. v. 964. ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὃς τὴν Γοργόνα πάλλει, κραδαίνων τρεῖς κατασκίους λόφους.

κράνους χαίτωμ'· ὑπ᾽ ἀσπίδος δὲ τῷ: κραίνους Lips. χαίτωμα G. δ᾽ ἐσώ (sic, non δ᾽ ἔσω) M. in quo recentior manus γρ. τῷ adscripsit, δέτω G. δετῶ, supra adscripto ου, Vit. δὲ τοῦ Vind. 2. 4.

χαλκήλατοι κλάζουσι κώδωνες: χαλκήλατον margo Aldinae apud Burtonum, idemque Turnebus commemorat. κλάζουσι κώδωνος G. Vind. A. κώδωνες ἠχοῦσιν Ask. A.

ὑπέρφρον: In ὑπέρφρον Μ. o in litura habet. ὑπ' ἀσπίδος Rob.

πρέσβιστον ἄστρων: πρέσβιστος δ᾽ ἀνδρῶν νυκτὸς ὀφθαλμὸς πρέπει, Αἰσχύλος corrupte Εtym. Μ. p. 753, 22. ἄστρων superscripto ο Vit. Lips. ἄστρον G. Par. L. et o superscripto Par. G.

βοᾷ παρ᾽ ὄχθαις ποταμίαις, μάχης ἐρῶν, ἵππος χαλινῶν δ᾽ ὡς κατασθμαίνων μένει, ὅςτις βοὴν σάλπιγγος ὀργαίνει μένων: Legebatur βοᾷ παρ᾽ ὄχθαις ποταμίαις μάχης ἐρῶν· ἵππος χαλινῶν δ᾽ ὡς κατασθμαίνων, μένει, ὅςτις βοὴν σάλπιγγος ὁρμαίνει μένων. Post μάχης particulam δ' inserit Lips. et Par. A. si hoc dicere vult Brunckius, qui hanc particulam se ait in locum suum reposuisse, suffragante cod. A. Scripsit autem Brunckius ita, βοᾷ παρ᾽ ὄχθαις ποταμίαις· μάχης δ' ἐρῶν, ἵππος χαλινῶν ὡς κατασθμαίνων, μένει, ὅςτις βοὴν σάλπιγγος ὁρμαίνει μένων. Sine particula χαλινῶν ὡς habent M. Colb. 2. (puto, Par. A.) et Rob. χαλινῶν ὃς Lips. In M. a recentiore manu non, ut narratur, δυς super ὡς, sed, quantum dispici potuit, οὗ super ultimam in χαλινών syllabam adscriptum est. Deinde κατασθαίνων, μένει, supra adscripto γρ. κατασθμαίνων, Lips. κατασθμαίνει μένων Rob. Tum ὡς τις Ald. 'Turn. Deinde βοῇ Par. L. Tum ὁρμαίνει μένων M. Vit. Ald. Rob. Turn. ὁρμένει μένων, sed minio superscriptis ad prius vocabulum αι, ad alterum ει, G. ὁρμαίνων μένει Arund. (qui hunc versum post sequentem collocat) Cantabr. 1. Mosc. 1. Par. F. Ask. A. Ven. A. Vind. 4. et ad μένει supra scripto αι Par. C. ὁρμείνων μένει Par. E. In Lips. hic versus omissus, sed a sec. manu in ima margine sic additus est, ὅστις βοὴ (supra scriptum γρ. βοὴν) σάλπιγγος ὁρμαίνων μένει. Repetitio verbi μένει, quantumvis iterationem verborum non reformident tragici, hic quidem ferri non potest. Itaque putandum esset μένει esse nomen, ut in Agamemnone v. 222. χαλινών τ' ἀναύδῳ μένει. Sed magna tamen suspicio est, in alterutro versu μένει vel μένων ortum esse ex altero. Itaque non male Tyrwhittus et Brunckius ad Aristophanis Ran. v. 1042. in ultimo versu κλύων scribendum esse putarunt: quod sane firmari videtur verbis scholiastae, σάλπιγγος ἀκούων, nisi hic, quod mihi quidem veri simillimum videtur, rem enarrare voluit explicatius. Mihi probabilius videtur mutandum esse μένει in βρέμει, quae Schützii quoque opinio fuit. Sed ex proximo quoque versu vitium tollendum est. Nam ὁρμαίνει, quod sensu non aptum, usu non tragicum est, pridem cedere debebat alii verbo, quod scholion a Stanleio editum et postea a Schützio e' codice Mosc. 1. prolatum, σφαδάζων ἐκδέχεται, monstrare videtur, ὀργαίνει. Vtitur activa huius verbi forma ita, ut sit irasci, Sophocles Trach. v. 552. ἀλλ᾽ οὐ γάρ, ὡςπερ εἶπον, ὀργαίνειν καλὸν γυναῖκα νοῦν ἔχουσαν. Itaque scripsi βοᾷ παρ᾽ ὄχθαις ποταμίαις, μάχης ἐρῶν, ἵππος χαλινῶν δ᾽ ὡς κατασθμαίνων βρέμει, ὅςτις βοὴν σάλπιγγος ὀργαίνει μένων. Ceterum qui hanc bellatoris equi descriptionem, quam similibus exemplis . illustravit Bochartus in Hierozoico I. p. 149. diligentius consideraverit, nolet huic lectioni, quam recepimus, hanc praeferre, ὀργαίνων μένει.

τίν᾽ ἀντιτάξεις τῷδε; τίς Προίτου πυλῶν κλήθρων λυθέντων προστατεῖν φερέγγυος;: Plutarchus initio Thesei σκοποῦντι δέ μοι, τοιῷδε φωτί, κατ' Αισχύλον (ν. 416.), τίς ξυμβήσεται ; τίν᾽ ἀντιτάξω τῷδε; τίς φερέγγυος; ἐφαίνετο et quae sequuntur. ἀντιτάξας G. κλήθρων, a recentiore manu iota subscripto, M. et ε in η mutato vel contra Vit. κλείθρων ceteri. λυμάτων, supra adscripto γρ. λυθέντων, Lips.

γίγνεται: γίγνεται Porsonus. Libri γίνεται.

κώδων τ' οὐ δάκνουσ᾽ ἄνευ δορός: τ' omittunt Arund. Rob. δάκνουσιν Lips. Rob. δακίσ' G. δουρὸς G.

ἡ ἀνοία: ἡ ἀνοία Μ. Turn. ἢ ἄνοια Lips. κἄνοια Faehsio teste Par. L. Ceteri ἡ ἄνοια. Inde a Cantero ἡ 'νοια obtinuerat. ἡ ἀνοία· παροξυτόνως Αττικῶς. διὰ δὲ τὸ μέτρον ἐξέτεινεν. ὁ δὲ νοῦς· τὰ ἐξ ἀνοίας τινῶν γενόμενα τάχα τῶν κακῶν αὐτοῖς ἔσται σύμβολα schol. cod. M. γρ. καὶ ἀνοία τινί (ἄνοιάν τινι Taur.), ἤγουν κατὰ τινὰ ἄνοιαν καὶ μωρίαν. Non est scribendum ἡ 'ννοία, quod nonnullis placuit.

πέσοι: πέσῃ Arund. Colb. 2. Ven. B. et supra scriptum in Cantabr. 2.

ὑπέρκομπον: ὑπέρκοπον G. Mosc. 2. ὑπέρκομον Ald.

ὀρθῶς ἐνδίκως τ': ὀρθῶς ἐκδίκως τ' G. ὀρθῶς γ' ἐνδίκως τ’ Οx. Ald. Turn.

τήνδ᾽ ... μαντεύσεται: τήνδ' Μ. Cantabr. 1. Par. C. L. Colb. 2. Ask. A. τὴν ceteri. μαντεύεται M. Vit. Par. E. N. Colb. 1. sed α ab eadem, ut videtur, manu insertum in M. Vit.

προστάτην: προστατεῖν Par. K. et ην superscripto Arund.

μάλ' εὐγενῆ: μάλ' εὖ omittit Par. E. Frigebit hic μάλα, nisi voce adiuvetur. Est enim cum vi quadam pronuntiandum, ut sensus sit non ignobilem.

ὧν Ἄρης ἐφείσατο: ὡς, supra adscripto γρ. ὧν, Lips. ἐφύσατο G. Mose. 2. In G. supra scriptum ἠλέησε, in Mosc. 2. ἐγέννησεν. Coniecit ἐφύσατο scribendum esse H. Stephanus, refutatus a Cantero Nov. Lect. I. 5.

δ᾽ ἔστ': δέ γ' pro δ᾽ ἔστ' Lips.

ἔργον: ἔργων Ald. ἔργου supra scriptum in Colb. 2.

Δίκη δ᾽ ὁμαίμων: δίκη δ' Μ. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. Ven. A. B. Ald. Rob. δίκη δ' Par. A. B. Ask. A. Vind. 1. 2. 3. 4. Turn. ὁμαίμων Μ. Vit. Arund. Ad prius υ superscriptum αι in Arund. et a recentiore manu in M. ὁ δαίμων G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Colb. 1. Par. A. B. C. E. Ven. A. B. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob. Τurn. Adscriptum δαίμων in Lips. Par. G. et ut videtur in Par. A. B. μ ad αι in Cantabr. 2. δικαίως ὁ Ἄρης glossa in Par. A. B. Veram scripturam δίκη δ' ὁμαίμων, quam primus dedit Victorius, scholiastes recte explicat, τὸ τῆς συγγενείας δίκαιον στέλλει αὐτὸν εἰς τὴν μάχην.

NA: Hunc versum affert Thomas M. p. 141, 11. ed. Ritsch.

τὸν ἀμόν νυν: τὸν ἐμὸν Colb. 2. et supra adscriptum in Lips. γρ. ἐμὸν Par. B. νυν Arnaldus Animadv. crit. p. 127. et Brunckius. μὲν Taur. Vind. 1. Ceteri νῦν. ἀντίπαλος hic eum significat, qui hosti opponitur.

δικαίως πόλεως πρόμαχος ὄρνυται: Non recte δίκαιος ex Porsoni coniectura Blomfieldius, δικαίας Dindorfius. πρόμαχος ὄρνυται πόλεως Taur.

αἱματηφόρους: πρόσμαχος a pr. manu M. αἱματοφόρους Ald. Rob. αἱματοφόρους Par. Ε. αἱμηφόρους G. Taur. Vind. 1. αἱματηροὺς Vind. 3.

φίλων: Post φίλων Rob. addit ἐμῶν, ut scholiastam metricum legisse videri Stephanus observavit.

ὀλομένων: ὀλυμένων Vit. ὀλλυμένων Ask. A. γρ. όλλυμένων Par. B. ὀλλομένων Taur. Vind. 1. 3. ὀλλουμένους G. Quum proprie dicendum esset τρέμω ὑπὲρ φίλων, ιδέσθαι μόρους αὐτῶν ὀλομένων, aut τρέμω ιδέσθαι μόρους φίλων ὀλομένων, utramque rationem a poeta coniunctam esse monui in dissertatione de ellipsi et pleonasmo p. 208. sive Opusc. I. p. 226. Adiectum participium ὀλομένων satis tuebuntur exempla a Lobeckio ad Ai. v. 517. p. 278. allata.

δοῖεν θεοί: δοῖεν θεοί Arund. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. Ask. A. Vind. 3. θεοὶ δοῖεν Μ. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. In M. sec. manus, ut verborum ordinem corrigeret, β' α' supra adscripsit.

Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις: ηλέκτρησι Par. N. λέκτραισιν Par. E. ηλέκτροισιν Vit. εἴληχεν Μ. εἴληχε G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob. Turn. πύλας a pr. manu M. secunda ε superscripsit.

γίγας ὅδ᾽ ἄλλος: γίγας ὅδ᾽, ἄλλου ex Par. A. et Marklandi ad Eur. Suppl. v. 872. coniectura Brunckius, qui idem in Par. B. vulgato superscriptum dicit. Marklandus falso ad scholiastam provocat. Legit is γίγας ὁδ᾽ ἄλλος, ut in M. ceterisque libris scriptum est. Hoc verissimum. Γίγας ὁδ᾽ ἄλλος, alius ille gigas, ita dictum est ut saepe in simili re solet. Notum proverbium ἄλλος οὗτος Ἡρακλῆς. Maxime haec et similes formulae frequentatae sunt Nonno et hunc sectantibus. Si quis in eo haereat, quod gigas non unus, sed plures fuerint, idem est ac si dixisset ἄλλος γίγας, παρὰ τοὺς προτέρους, quemadmodum Lucianus loquitur Alex. 43. p. 249. ἐγώ, ἦ δ᾽ ὅς, Ασκληπιὸς νέος, ἄλλος παρ' ἐκεῖνον τὸν πρότερον.

μείζων, ὁ κόμπος δ᾽ οὐ κατ᾽: μείζων δ᾽ ὁ Οχ. μείζων omisso δ' Par. E. κόμπος οὐ Ox. Ald. Turn. κατ' omittit Par. E.

ἀπειλεῖ ... κραίνοι: ἀπειλῆ Lips. κραίνοι recte Brunckius, et sic M. Par. L. N. Colb. 1. et ab alia manu Cantabr. 2. κράννοι Rob. κράνος Lips. Ceteri κράνοι. In M. ad αι a recentiore manu α supra adscriptum. Similiter dictum est v. 530. πύργοις ἀπειλεῖ τοῖςδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι θεός.

τε ... θέλοντος: τε omittit Lips. θέλλοντος G.

Ἔριν ... ἐμποδὼν σχεθεῖν: ἔρριν G. ἐμποδὼν Vit. Arund. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. Η. Κ. L. ἐμποδῶν Rob. οὐδὲ τὸν τοῦ Διὸς σκηπτὸν εἰς γῆν κατενεχθέντα, ἤ αὐτοῦ τοῦ Διὸς φιλονεικήσαντος, ἐμποδὼν γενέσθαι scholion in M. quamquam M. ἐκποδῶν habet. ἐκ ποδῶν G. Ald. ἐκπεδὼν Lips. ἐκποδὼν Turn. Praeferendum iudicavi ἐμποδών. Neque se Iovis iram impedimenti loco habiturum. Altera lectio, ἐκποδών, in qua αὐτόν intelligi debet, multo est durior. σχεθεῖν Blomfieldius. Libri σχέθειν.

κεραυνίους βολὰς: κεραυνοὺς βολὰς Lips.

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσῄκασεν: μεσημβρινοῖσιν Μ. μεσιβρινοῖσι G. μεσηβρίνοισι Vit. θάλπεσιν Μ. θάλπαισι Rob. θάλπεσι ceteri. προσήκασεν, iola a recentiore manu subscripto, Μ. προσείκασαν Lips. Ceteri προσείκασεν.

γυμνὸν: δεινὸν γρ. γυμνὸν Vind. 3. Post γυμνὸν litura in M.

φλέγει ... διὰ χερῶν: φέγγει γρ. φλέγει Vind. 3. χειρῶν G. Lips. Par. E. Ald. Rob.

φωνεῖ γράμμασιν "πρήσω: φωνεῖ ultimis duabus litteris a sec. manu in litura M. φωνεῖν Ald. φρονεῖ Par. E. γράμμασιν Μ. Ceteri γράμμασι. πρίσω Ald. Rob.

πέμπε, τίς ξυστήσεται: πέμπε ultima littera a sec. manu in litura M. περπατὶς Rob. τίς ξυμβήσεται Plutarchus in initio Thesei.

κομπάζοντα: κομπάσαντα Μ. a recentiore manu ζο supra scripto, et Vit. Par. L. Ven. Β. κομάζοντα Lips. Ceteri κομπάζοντα.

NA: καὶ τῷδε κέρδει spectat ad praegressam Eteoclis orationem. Hoc lucro, quod hic iactator est, accedit aliud, quod ipsa illa iactatione Iovis iram provocabit.

ἀνδράσιν: ἀνδράσιν Cantabr. 1. Ceteri ἀνδράσι.

γλῶσσ᾽ ... γίγνεται κατήγορος: γλῶσσα, supra scripto altero ν a sec. manu, M. γίγνεται Porsonus. Libri γίνεται. διδάσκαλος pro κατήγορος Lips. Rob. et Blomfieldio teste Ask. A. Idem adscriptum in Mosc. 1. Sic etiam scholiastes.

δρᾶν παρεσκευασμένος: δρᾶν Lips. παρασκευασμένος Par. C. et ε a sec. manu supra adscripto ad alteram syllabam M.

θεοὺς ἀτίζων: Libri θεοὺς ἀτίζων. Scribendum erat θεοὺς ἀτίζων. Monosyllabi θεός exempla congessit Porsonus ad Eur. Or. v. 393.

γεγωνὰ: γεγωνὰ Brunckius. γεγωνία Ask. A. Sed ad probandam Brunckii emendationem ducunt quae ceteri libri habent. γεγωνᾷ (sic) M. γεγωνεῖ Mosc. 2. γεγωνᾷ (sic) Ald. Rob. γεγωνα ceteri. In G. ᾷ in litura scriptum est. Hesychius γεγωνόν, τὸ ἐξακουστόν, μεγαλόφωνον.

αὐτῷ: αὖ τῷ G.

ἐξῃκασμένον: ἐξηκασμένον, iota a recentiore manu subscripto, M. Ceteri ἐξεικασμένον.

μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς: μεσημβρινοῖσιν Μ. μεσηβρινοῖσι G. θάλπεσιν τοῖς Μ. θάλπεσι τοῖς G. Lips. Ald. Rob. Turn. θάλπεσι τοῦ Vit. Colb. 1. Par. N.

αἴθων ... Πολυφόντου βία: αἴθων, ut reliqui libri, sed ad ο supra adscripto ο Lips. Vtrumque, et αἴθων et αἰδῶν, in scholiis commemoratur. πολυφόντα Οx. Ald. βία Ald. Rob.

NA: φερέγγυον φρούρημα affert Thomas M. p. 381, 12. ed. Ritsch.

εὐνοίαισι: εὐνοίαισι Cantabr. 1. et erasum videtur in M.

ἐν πύλαις εἰληχότα: ἐν πύλαις εἰληχότα ante sec. manus emendationem M. Plato de re publ. VIII. p. 550. C. non satis accurate huius versus meminit, quum dicit οὐκοῦν μετὰ τοῦτο, τὸ τοῦ Αἰσχύλου, λέγωμεν ἄλλον πρὸς πύλαις τεταγμένον; Aug. Nauckius ad Aristoph. Byz. p. 230. Platonem πρὸς πύλαις scripsisse putat.

ὄλοιθ᾽ ὃς ... ἐπεύχεται: ὄλοιθ' Ald. Rob. εὔχεται Lips.

μιν: νιν Brunckius. Libri μιν. Libri ἐπισχέθοι. Scripsi ἐπισχέθοι, quo hic versus strophico accurate exaequatur. Et pertinet fortasse ad hoc vocabulum codicis Vit. glossa, καταλάβοι.

ἐμὸν: πρίν γ' ἐμὸν Taur.

ἑδωλίων μ' ὑπερκόπῳ: Libri εδωλίων ὑπερκόμπῳ. Brunckius ὑπερκόπῳ, et sic margo Ald. apud Burtonum. Sed addito pronomine scribendum erat εδωλίων μ' ὑπερκόπῳ.

πήδησεν: Libri πήδησεν. Omissi augmenti signum, quo carere possumus, Brunckius adiecit.

Νηΐσταισι προςβαλεῖν: νηίστησι a pr. manu M. alia manus ο delere voluisse videtur. νηίστισι G. Cantabr. 2. Mosc. 1. Par. L. Vind. 2. Ald: Rob. νηίστιοι

Νηΐσταισι προςβαλεῖν: Vit. Par. A. B. Turn. et η ad penultimam syllabam superscripto Lips. Scribendum erat Νηΐσταισι. V. ad Eur. Phoen. v. 1112. προσβαλεῖν Lips.

ἵππους δ᾽ ἐν ἀμπυκτῆρσιν: ἵππους γ᾽ ἐν Rob. ἀμπυκτῆρσι G. Lips.

πρὸς πύλαις: πρὸς πύλας Ald. Rob.

φιμοὶ ... βάρβαρον τρόπον: φριμοὶ Vit. Schatzii coniectura, βάρβαρον βρόμον, aliquid commendationis quum ab eo habet, quod librarius ad v. 446. oculis aberrare potuit, tum ab explicatione scholiastae, ἀπηνῇ ἦχον ἢ ἐπεὶ ἡ σύριγξ βοᾷ. In Vit. glossa, κατὰ ἦχον ἄσημον. Eteoclem mox ad haec v. 456. respondere Schützius animadvertit ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται. Nihilo minus τρόπον servandum duxi, sive more interpretari aliquis velit, sive de ipsa soni conformatione accipiat, ut Λυδίῳ ἐν τρόπῳ apud Pindarum Ol. XIV. 17.

μυκτηροκόμποις πνεύμασιν: μυκτηροκόπαν Par. E. πνεύμασιν Μ. Ceteri πνεύμασι.

ἐσχημάτισται δ᾽ ... οὐ σμικρὸν: σημάτισται δ᾽ vel εἰσημάτιστα δ' a pr. manu M. quod sec. correxit. σμικρὸν Rob. μικρὸν M. G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Ask. A. Ox. Ald. Turn.

προςαμβάσεις: προςαμβάσεις Canterus Nov. lect. III. 3. πρὸς ἐμβάσεις G. ἀμβάσεις omisso πρὸς Par. E. Ceteri πρὸς ἀμβάσεις.

στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι: στείχη Vit. πύργων G. et ο superscripto Par. C. πύγων, ad τω superscripto ο, Lips. ἐμπέρσαι Par. G. ἐκπέρσας G. ἐκπρῆσαι γρ. ἐκπέρσαι Vit. et adscriptum ἐκπρῆσαι in Par. B.

βοᾷ δὲ χοὗτος ... ἐν ξυλλαβαῖς: βοᾷ δ᾽ οὗτος G. ἐν omittit Rob. ξυλλαβαῖς M. et regius Spanhemii. Ceteri συλλαβαῖς.

σφ' ἐκβάλοι: σφ᾽ ἐκβάλλοι G. ἀφ᾽ ἐκβάλοι Cantabr. 1. ἀφεκβάλοι Colb. 1. σφ' ἐκβάλῃ Lips. Cantabr. 2. Ox. Par. C. Ε. F. L. Colb. 2. Vind. 3. σφ' ἐκβάλλῃ Vind. 2. 4.

καὶ τῷδε φωτὶ: καὶ τῷδε τῷ φωτὶ G. Cantabr. 2. Vind. 1. Ald.

δούλειον: δούλεινον Lips.

σὺν τύχῃ δέ τῳ: σὺν τάχει Lips. Rob. δέ τῳ, iota, ut videtur, a sec. manu addito, Μ. δέ τω G. Lips. δέ τῳ Taur. δὲ τῷ Vit. Turn. δὲ, τῷ Ald. Rob. γρ. ξυντύχοι καὶ ἄν ποτε, ἵνα συμβάλῃ τῷ καὶ ἐκείνῳ τῷ Ετεόκλῳ Par. B. σὺν τύχῃ δέ τῳ legit etiam Triclinius ad Soph. Oed. R. v. 80.

καὶ δὴ πέπεμπται, κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων: καὶ δὴ πέπεμπ᾽ οὐ M. Arund. Cantabr. 1. 2. Par. B. H. καὶ δὴ πέμπτ᾽ οὐ Vit. (sic Vit.) Par. C. Ε. καὶ δὴ πέμπετ᾽ οὐ Lips. Mosc. 1. Par. A. L. N. Colb. 1. Ven. A. B. Ald. Rob. καὶ δῆτα πέμπετ᾽ οὐ G. Mosc. 2. καὶ πέμπεται δ᾽ οὐ Turn. quod speciem habet emendationis. Deinde ἐν χερσὶν Vit. Par. N. Scribendum erat, remota negatione, καὶ δὴ πέπεμπται, graviore multo sententia, idque vidit etiam Erfurdtius ad Soph. Ai. p. 514. Sed tollenda etiam erat interpunctio in fine praecedentis versus atque ita continuanda oratio, πέμποιμ᾽ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δέ τῷ καὶ δὴ πέπεμπται, κόμπον ἐν χεροῖν ἔχων, Μεγαρεύς. Nam καὶ δή, quod prope idem est atque ἤδη, ita collocari constat. V. ad Vigerum adn. 301. b.

τοῦ: τῶν Lips. Ceteri omnes του, nisi quod articulum omittit Colb. 1. In Par. N. ἐκ abesse dicit Vauvillersius: voluisse videtur του scribere.

οὔτι μάργων: ὃς οὔτ᾽ εἰμάργων G. μαργῶν Lips. μάργων, evanido utroque accentu, M.

χθονί: χθονός, cum glossa τῇ γῇ ταύτῃ, G.

δύ᾽ ἄνδρε καὶ: δύο Par. G. N. ἄνδρες Par. N. ἄνδρας G. Vind. 1. 2. 3. 4. et ε superscripto Ox. ἄνδραν Par. E. καὶ τὸ Par. C.

ἑλὼν ... πατρός: ἑλὼν γρ. ἐλθὼν Par. B. πατρὸς γρ. πάλιν idem.

ἄλλῳ, μηδέ μοι ... λέγων: ἄλλον Cantabr. 1. et adscriptum in Par. B. μηδέ μοι Turn. μὴ δέ μοι M. G. Vit. Lips. Ald. μηδέν μοι Par. G. μὴ δέ, omisso μοι, Rob. λέγων γρ. λίαν Par. B.

ἐπεύχομαι τῷδε μὲν εὖ τελέσαι: ἐπεύχομαι δὴ τάδε μὲν Μ. G. Vit. Ox. Par. Β. C. N. Ven. A. Turn. ἐπεύχομαι δὴ τῷδε μὲν Lips. et superscripto τάδε Par. A. ἐπεύχομαι τάδε μὲν Αld. ἐπεύχομαι τῷδε μὲν Cantabr. 1. ἐπεύχομαι τῷ δὲ μὲν Rob. εὐτυχεῖν σε G. Par. N. Ceteri εὐτυχεῖν. Neque eleganter iuncta sunt εὐτυχεῖν et δυςτυχεῖν, neque syllabae pares antistrophicis. Quare scripsi ἐπεύχομαι τῷδε μὲν εὖ τελέσαι.

ἰὼ πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυςτυχεῖν: τοῖσι δὲ δυστυχεῖν. ἰὼ πρόμαχ᾽ ἐμῶν δόμων Rob. πρόμαχε τῶν ἐμῶν Cantabr. 2. Par. K. L. N. Colb. 1. Ven. Β. προμ ἐμῶν Mosc. 2. cum glossa βοηθὲ τῶν.

ὑπέραυχα βάζουσιν ... πτόλει: ὡς ὑπέραυχα βάζουσιν Par. Α. Ν. ὡς ὑπέραν χαβάζουσ' Ald. ὡς ὑπέρανχα βάζουσ' Μ. et reliqui. πτόλει M. Lips. Arund. πόλιν Rob. Ceteri πόλει.

μαινομένᾳ: μαινομένᾳ M. Cantabr. 1. Par. A. B. L. Ask. A. et η superscripto Lips. μαινομένῃ G. Vit. Ald. Rob. Τurn. μαινομαίνη Par. C.

νεμέτωρ: νεμέτω, cum glossa διεξαγέτω, Mosc. 2.

γείτονας πύλας ... Ὄγκας Ἀθάνας ... ξὺν βοῇ: γείτονας πύλας ἔχων Ὄγκας Αθάνας alfert Thomas M. p. 76, 19. ed. Ritsch. πύλας ἄλλος γείτονας Par. Ε. πύλας ἄλλας γείτονας Vind. 2. 4. ὀγγὰς G. ὄγγας, cum glossa τῆς μεγαλόφρονος, Mosc. 2. ἀθήνας G. Οχ. Hesychius Ὄγκας Ἀθηνάς, τὰς Ωγυγίους πύλας λέγει. ξύμβοῇ Lips. σὺν βοῇ Par. L.

Ἱππομέδοντος ... τύπος: Ἱππωμέδοντος suo, ut videtur, arbitratu Turnebus. Priscianus de metris comn. p. 1328. Putsch. 250. Lind. 420. Gaisf. Aeschylus in Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, Ἱππομέδοντος σῆμα (ita libri) καὶ μέγας τύπος. In principio enim trochaeum posuit. Quem imitans Sophocles, teste Seleuco, profert quaedam contra legem metrorum, sicut in hoc, Αλφεσιβοίαν, ἣν ὁ γεννήσας πατήρ. Hic quoque iambus a trochaeo incipit.

τύπος: κτύπος Mosc. 1. Par. L. Rob. adscriptumque γρ. κτύπος in Lips. τύπος γρ. πόνος Par. B.

ἅλω ... πολλήν: Haec verba, ἅλω ... δινήσαντος, affert scholiastes Aristophanis ad Vesp. v. 18. ἄλω Vit. Lips. ἄλλω Ald. Hesychius ἅλως, ἡ τοῦ ἡλίου ἢ σελήνης περιφέρεια. Αἰσχύλος περιφέρεια τῆς ἀσπίδος καὶ κύκλος. πολύν Vind. 2. 4. Rob. Idem hoc πολύν bis habet Par. E.

ἔφριξα ... ἐρῶ: ἔφριξε Οχ. Ald. λέγω pro ἐρῶ G.

σηματουργὸς δ᾽ ... ἄρ᾽ ἦν: σημαντουργός Par. E. N. Vind. 1. 2. 3. 4. ἄρ᾽ ἦν Μ. a sec. manu et G. Vit. Lips. Turn. ἆρ᾽ ἦν M. a pr. manu et Ald. Rob. γ' ἂρ ex Par. E. affertur. ἀνὴρ Arund. Par. H. Ask. A. Colb. 2. Ven. B. et adscripto γρ. ἄρ᾽ ἦν Cantabr. 2. δ' G.

ὤπασεν: ὤπασεν Μ. Ceteri ὤπασε.

Τυφῶν᾽, ἱέντα ... διὰ στόμα: τυφῶν ἱέντα G. τυφών, ἰόντα Lips. διὰ στόματος Rob.

λιγνὺν ... αἰόλην: λιγνῶν, superscripto ο ad ω, Lips. ἀιόλα Par. E.

πλεκτάναισι: πλεκτάναις Cantabr. 1. πλεκτάναι Par. C.

κύκλου: κύκλον G.

ἐπηλάλαξεν ... ἔνθεος δ' Ἄρει: ἐπηλάλαζεν G. Ask. A. et adscriptum in Par. B. ἔνθεον ἄρει Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Par. A. G. E. K. Ask. A. Vind. 1. Rob. Turn. et adscriptum in Par. Β. ἄρῃ M. Vind. 3. ἄρην Vit. Par. B. ἄρειν Αld. ἄριν, cum glossa τῷ, G.

βακχᾷ ... ἀλκήν ... Θυιὰς ... φόβον: Scribi etiam βάκχα scholiastes dicit. βακχὼν Par. E. ἀρχὴν, supra scripto ἀλκήν, Par. C. Θυιάς Brunckius, et sic teste Blomfieldio Arund. Ceteri θυάς, nisi quod θυᾶς habet Lips. θοᾶς G. φόβου G. φόνον scribendum coniecit Canterus. Ea mutatio maiore cum fructu v. 481. adhiberetur.

εὖ: αὖ G. Taur.

φόβος: φόβον Par. B. Ask. A. Idem habet G. sed supra adscripto ὁ et αὐτοῦ, et e correctione Vit. quum antea habuisset φόβος, ut ceteri. Vulgatae scripturae haec est sententia, terror sese iactat ad portas. Id quum universe dicatur de rebus omnibus, quibus Hippomedon formidabilis est, patet non idem esse quod praecessit φόβον βλέπων. Sed vereor tamen ne Aeschylus hic scripserit φόνον γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.

πρῶτον ... Ὄγκα ... ἥτ' ἀγχίπτολις: πρῶτον Μ. Turn. πρῶτα G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Οχ. Par. C. E. N. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob. ὤγκα Lips. ἥτ' libri et Thomas M. p. 77, 2. ed. Ritsch. apud quem scriptum est ἥτ' ἀγχίπολις πύλαισι γείτων. Stanleius, ut Burtonus refert, scribendum coniecit Παλλὰς ἡδ᾽ ἀγχίπτολις. Non sollicitandum est ἥτε. Hoc dicit, Pallas, ut quae iutatur hanc urbem. ἀγχίπτολις. γρ. ἐγχίπτολις, ἡ διὰ τοῦ ἔγχους πορθοῦσα τὰς πόλεις Par. B.

πύλαισι γείτων ... ἐχθαίρουσ᾽: γείτων πυλαῖσιν Par. L. ἐχθραίνουσ' Οx. ἐχθαίρνουσ' Ald. ἐχθαίρουσιν Lips. ἐχθραίρουσ' Cantabr. 1. Par. L.

εἴρξει ... δύςχιμον: εἴρξοι Cantabr. 1. Ven. B. Ald. Turn. δύσχημον, ad ι a recentiore manu ε supra adscripto, Μ. δύσχειμον Ald. Rob. δύσχειμω, sed mutatum in δύσχημον, Lips.

Ὑπέρβιος: ὑπέρβικος G. τε, sed mutatum in δέ, Vit. Idem τέκος.

ᾑρέθη: ἡρέσθη G.

οὔθ᾽ ὅπλων: οὔθ᾽ ὅπλων Lips. Rob. οὐδ᾽ ὅπλων M. G. Vit. Cantabr. 1. Colb. 1. Ox. Par. B. Taur. Ald. Turn.

εὐλόγως ξυνήγαγεν: εὔλογος Par. C. ξυνήγαγεν Brunckius. συνήγαγεν libri. Philotheus archiepiscopus Selymbriensis in Codicibus Nanianis p.533. ὥσθ᾽ ὅ φησιν Αἰσχύλος, Ἑρμῆς ταῦτα εὐλόγως συνήγαγεν.

ἀνὴρ ... ἀνδρὶ ... ξυστήσεται: ἀνήρ Porsonus. ἀνὴρ libri. ἀνδρὶ supra versum in M. omissum in G. τῷδε Vit. ξυνστήσεται Μ.

ξυνοίσετον: ξυνήσετον G.

πυρπνόον: πυρίπνοον Vit. πυρπνόων Ald.

Ζεὺς ... ἐπ᾽ ἀσπίδος: Ζεὺς omittit G. ὑπ' ἀσπίδος Vit Colb. 1.

σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων: σταδαίως Lips. Rob. ἧστε Lips. χειρὸς Lips. Cantabr. 1. Ask. A. Ald. Rob. φλέγον, cum glossa καίον, Taur. In Lips. φλέγον radendo ex φλέγων factum, supra autem scriptum est γρ. φέρων. Habent φέρων Par. F. L. Ask. A. Rob. et a sec. manu Colb. 2. Idem adscriptum in Par. Β. φέρον commemorat Turnebus. ἔχων Cantabr. 1. et adscriptum in Vind. 3.

NA: Dindorfius versus 496 - 501. (τοιάδε ... τυχών) ab interpolatore profectos censet. Assentior ita ut versus 495.498-501. non putem esse Aeschyli. Recte enim procedunt haec, Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπ᾽ ἀσπίδος σταδαῖος ἦσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων. τοιάδε μέν τις προςφίλεια δαιμόνων· πρὸς τῶν κρατούντων δ᾽ ἐσμέν, οἳ δ᾽ ἡσσωμένων. Sic etiam apparet, quid interpolatorem moverit, ut cetera adderet.

κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον: κἄπω Taur. εἶδεν Μ. οἶδε Lips. Cantabr. 1. Par. L. Rob. Ζηνά του νικώμενον probabiliter Elmsleius ad Eur. Iph. Aul. v. 1265. in Censuris trimestribus XIV. p. 461.

τοιάδε μέν τις προςφίλεια: τοιαύτη γρ. τοιάδε Vit. τοιαῦτα Colb. 1. idemque ad τοιάδε supra adscriptum in G. Libri μέντοι. Ιd quid sibi velit hoc loco, non intelligo. Scripsi μέν τις. προσφίλια G.

ἡσσωμένων: ἡσσομένων G.

NA: Vulgo hi duo versus ordine inverso leguntur. Mutavit ordinem Brunckius secutus Par. A. B. In M. hi duo versus et duo sequentes hoc ordine leguntur, 498. (εἰ Ζεύς γε) 500. (Ὑπερβίῳ τε) 499. (εἰκός γε) 501. (σωτήρ): sed a recentiore manu adscriptae sunt litterae β γ α δ, quae hunc vulgarem versuum ordinem restituendum esse indicant, 499. 498. 500. 501.

εἰ Ζεύς γε ... καρτερώτερος: εἰ ζεύς γε Μ. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. Par. A. B. E. Turn. εἰ ζεύς τε G. Οx. Aid. Rob. καρτερώτατος Ox. Par. E. Ald.

εἰκὸς δὲ πράξειν ... ἀντιστάτας: εἰκός γε, ad γε a recentiore manu δὲ supra adscripto, M.

πράξειν ... ἀντιστάτας: πρᾶξιν a pr. manu M. recentior acutum accentum et alteri syllabae ειν supra adscripsit. πράξιν Ald. ἀντηρέτας Mosc. 1. Par. K. L. Ven. B. Sic erat v. 266.

Ὑπερβίῳ τε: ὑπερβίῳ γε Rob. Vict.

σωτὴρ γένοιτ' ἂν ... ἐπ᾽ ἀσπίδος: γένοιτ' ἂν M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. γένοιτο, omisso ἂν, Cantabr. 2. Colb. 2. Par. L. Ven. B. σώματος Lips. ὑπ' ἀσπίδος Rob.

δὴ: δ', quod reliqui hibri omittunt, ex Rob. recepi. διὸς γρα δορὸς Par. B.

ἔχοντ᾽: ἔχοντ' Brunckius. Libri ἔχοντα.

δαίμονος ... ἐχθρὸν ... βροτοῖς τε καὶ: δαίμονος Brunckius. Libri δαίμοσιν. Sed scholiastes πιστεύω ἀπολεῖσθαι τὸν ἔχοντα ἐν τῷ σάκει τὸν ἐχθρὸν Διὸς δαίμονα. Deinde ἐχθρῶν Vit. Οx. βροτοῖς τε καὶ Brunckius. βροτοῖσί τε καὶ M. G. Vit. Lips. Par. L. Taur. Vind. 1. 3. Ald. Turn. βροτοῖσί γε καὶ Ox. Par. C. Vind. 2. 4. βροτοῖσι καὶ Rob.

θεοῖσιν: Libri θεοῖσι.

πρόσθε πυλᾶν κεφαλὴν: πρόσθε Brunckius, et sic M. πρόσθεν ceteri. πυλῶν Ven. 1. et ex correctione G. in quo πυλῶν fuerat. κεφαλὴν G.

οὕτως γένοιτο: οὕτω Lips. Arund. Vind. 2. 4. Rob. γένοιτ' ἂν G. Taur. Vind. 1.

πέμπταισι προςταχθέντα ... Βορραίαις: πέμπαισι Vit. προταχθέντα Ven. Β. προσταγέντα Cantabr. 1. 2. Rob. προσταθέντα Vit. Βορραίαις Porsonus. βορρέαις Par. L. βορρέας M. Vit. Cantabr. 2. Colb. 1. Ox. Par. A. B. Rob. βορέαις G. Lips. Cantabr. 1. Par. C. Taur. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. βορρίαις Par. N. βορέαισι Turn. V. Vngeri Theb. Parad. I. p. 333.

Ἀμφίονος: ἀμφιόνης Lips.

ὀμμάτων θ᾽: ὀμμάτων δ' Vit. et θ' superscripto Par. L. Omittit particulam Rob.

δορός· ... μητρὸς: Vulgo Διός. Ex G. Cantabr. 2. Ask. A. Rob. recepi δορός. Ita haec simillima sunt versui 47. ubi septem duces simpliciter dicebantur coniurasse λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ. μητρὸς Vit. Ox. ματρός, minio supra adscripto η, G. ματρός Μ. et ceteri.

καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις: καλίπρωρον G. Ald. Tzetzes ad Lycophr. v. 1345. μετέφρασε δὲ τὸ Αἰσχύλειον. ὃν γὰρ ἀνδρόπαιδα φησιν Αισχύλος, οὗτος νέανδρον ὡς μεταφράζων λέγει.

ταρφὺς ἀντέλλουσα: ταρφὺς ab initio etiam Lips. sed factum inde ταρφύς. φυούσης ἀντέλουσα Lips. Cantabr. 1. Par. G. N. ἀνατέλλουσα Vind. 2.

ὃ δ᾽: ὃ δ' Vit. Ald. Rob. Τurn. ὃ δ', supra scripto ὦ, Lips. ὁ δ’ ceteri.

γοργὸν δ᾽ ὄμμ᾽: γοργόν τ' Colb. 2. καὶ γοργὸν δ’ Ald. καὶ γόργον etiam ex Par. E. affertur. ὁμ' pro ὄμμ' G.

οὐ μὴν ἀκόμπαστός γ' ἐφίσταται: οὐ μὴν δ' Vit. ἀκόμαστός γ' Par. E. ἀκόλαστός γ' Colb. 1. ἀκόλαστός τ' Par. N. ἐπίσταται Vit. Colb. 1. Par. N.

κυκλωτῷ ... προβλήματι: κύκλῳ τῷ Μ. κύκλῳ τῷ Αld. κυκλώτου Cantabr. 2. προβλήματι Colb. 1. Par. N.

προςμεμηχανημένην: προςμεμηχανημένην M. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 2. Mosc. 1. Par. B. N. Ask. A. Rob. et supra scripto ευ Cantabr. 1. γρ. προςμεμηχανευομένην Par. B. προςμεμηχανευμένη Ald. προςμεμηχανευμένην G. Turn. V. v. 624.

γόμφοις ἐνώμᾳ, λαμπρὸν ἔκκρουστον: Non opus est Wakefieldii coniectura Silv. crit. III. p.75. γόμφοισι νωμᾷ. λαπρὸν Vit. ἔκρουστον Lips. Eustathius p. 1160, 49. ἴσως δὲ καὶ μηχανῇ τινὶ ἐκινοῦντο, ἔκκρουστα ὄντα καὶ οὐ διόλου προςηλωμένα τῷ σάκει. καὶ οὕτω ἐφάνταζον τοῖς ὁρῶσι τὸ αὐτοκίνητον, ὁποῖον δή τι πλάττει καὶ Αἰσχύλος ἐν τοῖς Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας.

ὑφ᾽ αὐτῇ: ὑπ' αὐτῇ Vit. Lips. Vind. 2. 4. Rob. ὑφ᾽ αὑτὴν sic G. Wakefieldius ὑφ' ἑαυτῇ scribendum putavit. Erunt fortasse, qui hanc coniecturam firmari putent eo quod scholiastes haec ita explicat, φέρει δὲ ἡ Σφίγξ ἕνα τῶν Καδμείων ἐν τοῖς ὄνυξιν ἑαυτῆς οὕτως ὥςτε δοκεῖν ἐπ' αὐτῷ πλεῖστα βέλη ἰάπτεσθαι καὶ πέμπεσθαι. Similis est alterius scholiastae interpretatio. Vterque scholiastes videtur ὡς ad infinitivum rettulisse, quod fieri non potest. Sensus est, fert Sphinx virum Thebanum, quo is quam plurimis telis petatur. 'Yφ' αὑτῇ recte se habere videbitur, modo recte animo informaveris effigiem Sphingis Thebanum ferentis. Non in superiore scuti parte Sphinx, in inferiore Thebanus erat, sed omnem scuti orbem obtinebat Sphinx ita, ut ante eam esset Thebanus, a quo maximam partem tegeretur: gestus autem Sphingis erat is, ut sub se ferret Thebanum. Sic demum fieri poterat, quod volebat Parthenopaeus, ut tela, quae scuto illo exciperet, Thebanum istum ferirent.

ἰάπτεσθαι: ἰάπτηται Taur. Vind. 3. et in rasura, sed a pr. manu, G. Adscriptum in G. Taur. πέμπωνται.

μακρᾶς ... καταισχυνεῖ: μακρᾶς τε Vit. Libri καταισχυνεῖν, nisi quod καταισχύνειν habet Lips. κατ' αἰσχυνεῖν G. Scripsi καταισχυνεῖ. Nam infinitivus pro particulis δ' οὐ exigere videtur οὐδέ. Confirmavit hanc coniecturam M. in quo hoc ipsum scriptum est καταισχυνεῖ.

Παρθενοπαῖος: ὁ παρθενοπαῖος Par. F. non M. qui articulum non magis habet quam ceteri. In G. ὁ minio supra adscriptum.

Ἄργει δ᾽ ἐκτίνων: ἄργει τ' Colb. 1. Par. N. ἐκτείνων G.

τοῖςδ᾽ ἃ μὴ κραίνοι: Pro τοῖςδ᾽ ἃ μὴ habent δείν' ἃ μὴ Par. L. Rob. et Cantabr. 2. Par. K. Ven. 2. errare enim videtur Butlerus, qui his codicibus ἂν tribuit. Adscriptum est δείν' etiam in Par. B. Sumptum est autem ex ν. 407. κραίνοι M. Lips. Cantabr. 2. Par. Α. Β. (v. Brunckium ad ν. 428 = 407.) Κ. L. Ven. B. Ald. κραίνει G. κράνοι Vit. Ox. Rob. Turn.

ἀνοσίοις κομπάσμασιν: ἀνοσίαις, supra scripto a sec. manu οις, M. κομπάσμασιν M. Vit. Cantabr. 2. Par. A. B. κομπάσμασι G. Lips. Ald. Rob. Turn. Satis recte haec explicavit alter scholiastes, εἴθε γὰρ τύχοιεν παρὰ τῶν θεῶν ὧν καθ᾿ ἡμῶν φρονοῦσιν, τουτέστιν ἅπερ ἡμῖν ἀπειλοῦσιν αὐτοὶ πάθοιεν, καὶ ὄντως ἂν εἰ γένοιτο τοῦτο, ἀπολέσθειεν ἂν σὺν

NA: αὐτοῖς ἐκείνοις κομπάσμασι πανώλεθροι καὶ παγκακῶς. Non opus est ut cum Dindorfio ante v. 521. aliquot versus excidisse putemus, versuum autem 532. 533. ordinem invertamus.

ἦ τἂν ... παγκάκως: ἦ τῶν Blomfieldius. Libri ἦ τ᾽ ἂν vel ἦτ᾽ ἄν. τ', sed superscripto κ, Ox. παγκακῶς omisso τ' Cantabr. 2.

ἔστιν δὲ καὶ τῷδ᾽: ἔστι δὲ Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn. δὲ omittit Ven. B. τὸν δ᾽ pro τῷδ᾽ Lips. Par. E.

χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον: Tzetzes Chil. IV. 982. ὁ παῖς τοῦ Εὐφορίωνος ὁ τραγικός Αισχύλος ἐν δράματι ὃ λέγεται Ἑπτὰ οἱ ἐπὶ Θήβαις Ετεοκλέα τῶν Θηβῶν εἰςφέρει βασιλέα παγκαλῶς περὶ Αργείων στρατηγῶν ἑπτὰ διερωτῶντα, τίς ποίᾳ πύλῃ τῶν Θηβῶν τὴν μάχην συγκροτήσει. καὶ λέγει τις ἐξάγγελος τὰς κλήσεις τῶν Αργείων, ἑκάστῳ τῶν Αργείων δὲ Θηβαῖον ἀντιτάττει, λέγων ἑκάστῳ τῶν αὐτοῦ τοὺς πρέποντας ἐπαίνων, ὡς ὃ μὲν ἀντιτάξεται τῷ δεῖνι τῶν Αργείων, καὶ συμβαλών, ὡς μοι δοκεῖ, μάχην οὐ καπηλεύσει, ἀλλὰ φανεῖται δόκιμος κατὰ τῶν ἐναντίων· ἄλλῳ δὲ πάλιν ἀπ' αὐτῶν φησὶν ὡς ἔστι τούτῳ νοῦς μὲν ἀκόμπαστος, χεὶρ δ᾽ ὁρᾷ τὸ δράσιμον· οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει. Versu a fine quarto legebatur οὐκ ἀπηλεύσει, eodem errore quo G. Lips. v. 526. οὐκ ἀπηλεύσειν habent. τὸν δράσιμον Colb. 2. Mauricius Hauptius scribendum esse coniecit χεὶρ δὲ δρᾷ τὸ δράσιμον. Non opus est mutatione. Videtur enim ὁρᾷ esse respicit, i. e. curat, quemadmodum Pindarus in fine Ol. IX. dixit τοῦτο δὲ προςφέρων ἆθλον ὄρθιον ὤρυσαι θαρσέων τόνδ᾽ ἀνέρα δαιμονίᾳ γεγάμεν εὔχειρα, δεξιόγνιον ὁρῶντ᾽ ἀλκάν, clama hunc virum mirabiliter validum manu crasisse, dum dextrum membrorum robur respicit, h. e. curat. V. Emendationes quinque carminum Olympiorum Pindari p. 9.

γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ: γλώτταν Cantabr.1. γλῶσσα G. ἑργμάτων G. ἁρμάτων adscriptum in Par. B. ἅπερ G. Ald. ἄνευ Lips. Cantabr. 1. et adscriptum in Par. B.

ἔσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν: ἔξω Colb. 2. Par. K. Ven. 2. Rob. et adscriptum in Par. B. ἀλδαίνει Lips. Multum fallitur B. Martinus Var. lect. I. 9. p. 20. πύλας de ore, ut apud Euripidem στόματος πύλαι dicuntur, interpretans. Dubito autem an sic scripserit Aeschylus, ἔσω πυλῶν θοροῦσαν ἀλδαίνειν κακά.

ἐχθίστου δάκους: ἀδίκου pro ἐχθίστου Vit. Rob. δάκος Οχ.

εἰκὼ: εἰκῶ male Ald. Rob. Sed εἰκὼ M. G. Vit. Lips. Par. A. B. Turn.

ἔξωθεν δ᾽ εἴσω: Libri ἔξωθεν εἴσω, nisi quod ἔξωθεν δ᾽ εἴσω habent G. Vit. Deinde τῷ φέροντι δὲ μέμψεται Arund. Cantabr. 1. 2. In M. Ald. Rob. ita interpunctum est, πολεμίας ἐπ' ἀσπίδος ἔξωθεν, εἴσω etc. atque M.

ἔξωθεν δ᾽ εἴσω: simul post εἴσω colon habet. Reliquae editiones maiorem interpunctionem post ἀσπίδος habent et deinde ἔξωθεν εἴσω τῷ φέροντι μέμψεται. Burgessius in notis ad hanc fabulam et in appendice ad Dawesii Misc. crit. p. 485. ἣ ἔξωθεν εἴσω vel ἡ 'ξωθεν εἰκὼν scribendum esse putavit. Porsonus quoque ἔξωθεν εἴσω scripsit. Codicum G. et Vit. lectio monstrare mihi videbantur scribendum esse ἔξωθε δ᾽ εἴσω. De abiecto in adverbiis huiusmodi videndus est Lobeckius ad Phryn. p. 280. Nisi versus ante hunc excidit.

πυκνοῦ κροτησμοῦ: χοροῦ Colb. 1. Par. L. et e correctione, quum antea πυκνοῦ scriptum fuisset, G. γρ. πικροῦ Par. B. κροτησμοῦ Cantabr. 1. 2. Par. A. B. Rob. et sic M. antequam radendo ex η fieret. κροτισμοῦ G. Vit. Lips. Ald. Turn. et sic nunc M. κοντισμοῦ ex Par. N. affertur. καρτησμοῦ Par. C.

θεῶν θελόντων· ἂν ἀληθεύσαιμ᾽ ἐγώ: θεῶν θελόντων δ' ἂν M. Par. B. Rob. Turn. In Par. B. τ' ad δ' supra scriptum est. δ' ἂν Lips. Omittunt δ' G. Vit. Ox. Par. A. Taur. Ven. A. Vind. 1. 2. 4. Ald. Ex Par. E. ἂν ἀναλευθήσαι' enotatum est. Scribendum est, omissa particula, θεῶν θελόντων, ut haec cum praecedentibus coniungantur, deinde autem ἂν ἀληθεύσαιμι ἐγώ. V. Opusc. IV. p. 383. seq.

τριχὸς δ᾽ ὀρθίας: Wakefieldius Silv. crit. II. p. 109. frustra corrigit ὀρθίης. Hoc assumpto Blomfieldius, ut versus antistrophico accuratius responderet, scribendum putabat καὶ τριχὸς ὄρθιος πλόκαμος ἵσταται. Melius esset καὶ τριχὸς ὀρθίας.

κλυούσα: Verba haec, μεγάλα μεγαληγόρων κλύων in Vit. ab alia manu in ima pagina scripta sunt, adiectumque "deest folium?" Tum sequitur folium vacuum, post quod pergit codex v. 596. Libri κλύων, nisi quod κλίνουσ' est in Colb. 1. Par. N. Scribendum esse κλυούσῃ indicavi in El. doctr. metr. p. 279. κλυούσαν malebat Wellauerus.

εἴθε γὰρ θεοὶ τούςδ᾽ ὀλέσειαν ἐν γῇ: εἴθε γὰρ θεοὶ Arund. Cantabr. 1. Mosc. 1. Par. A. B. E. H. K. L. Ven. B. εἴθ' οἱ θεοὶ M. εἰ οἱ θεοὶ Lips. Ald. Rob. Turn. εἴθ' οἱ θεοὶ G. Taur. ἐν γῇ Ald. Rob. Omittit has voces Lips.

σωφρονέστατον: σωφρονέστατον Μ. Lips. Arund. σωφρονέστερον G. Cantabr. 1. Mosc. 2. Ox. Par. B. E. Ven. A. Ald. Rob. Turn. et supra adscripto ατον Par. C. γρ. σωφρονέστατον Par. B.

ἀλκήν τ' ... μάντιν, Ἀμφιάρεω βίαν: δίκη δ' G. Taur. μάντιν τ' Ald. Rob. Inter Ἀμφιαρέω et βίαν lituram habet M. ἀμφιάρεων, omisso βίαν, Lips.

Ὁμολωΐσιν δὲ πρὸς πύλαις: Hunc et sequentem versum omittunt Ox. Ald. Patet erroris origo. ὁμολωΐσιν Μ. ὁμολωΐσι G. Lips. Cantabr. 1. 2. Vind. 1. 2. 3. 4. Rob. Turn. δ' omittit Lips. πύλαισι Cantabr. 2.

βάζει ... βίαν: βιάζει Rob. πολλὰ omittit Par. E. De hoc et sequentibus versibus v. ad v. 559.

ταράκτορα: ταράκτορα Par. Ε. σπαράκτορα Par. A.

[μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,]: τῶν κακῶν Lips. Valde displicet articulus τῶν. Videri possit poeta tale quid scripsisse,

NA: μέγιστον Αργει πημάτων διδάσκαλον. Sed videtur potius delendus esse hic versus, utpote qui factus sit ex ν. 556.

Ἐρινύος ... πρόςπολον φόνου: ἐρινθὸς Μ. Vulgo Ἐριννύος. πρὸς πολλὸν Cantabr. 2. φόνον Par. E.

κακῶν τ': κακῶν δ' G. Cantabr. 2. Colb. 1. Taur. Ald. Turn.

καὶ τὸν σὸν αὖθις ἐς πατρὸς μοῖραν κάσιν, ἐξυπτιάζων ὄμμα: Libri καὶ τὸν σὸν αὖθις πρόσφορον ἀδελφὸν, nisi quod προσμόραν, eraso in prima syllaba accentu, M. habet, πρὸς μόρον Lips. Ald. In G. scriptum fuerat πρὸς μορον, deinde accentus minio correctus est. ἀδελφὸν G. Rob. Brunckius, qui temeraria coniectura dedit καὶ τὸν σὸν αὖθις ὁμόσπορον κακορροθῶν, e suis codicibus glossam profert, πλησιοθάνατον, τὸν ἐγγὺς θανάτου ὄντα. Idem in codicibus aliam lectionem adnotatam esse dicit, πρόσπορον, quam glossae exponant τὸν ἐκ τοῦ αὐτοῦ σπόρου, ἐκ τῆς σπορᾶς γεννηθέντα. In M. ad πρόσφορον adscriptum est τὸν ἀξιοθάνατον, ἢ τὸν συμπράκτορα αὐτοῦ. In Lips. τὸν πρὸς τὸν σὸν θάνατον ἀδελφόν. In G. τὸν οὐκ ἐπὶ φιλίᾳ ὄντα σοι. Patet vetustum mendum esse πρόςμορον. Praeterea ἀδελφεός alienum est a trimetris tragicorum. Proxime verum accessit Dobraeus, qui Adv. II. p. 18. scribendum esse coniecit καὶ τὸν σὸν αὖτ' ἀδελφὸν εἰς πατρὸς μόρον. Sed neque ἀδελφὸν admittere nee μόρον servare debebat. Scripsit, opinor, Aeschylus καὶ τὸν σὸν αὖθις ἐς πατρὸς μοῖραν κάσιν, ἐξυπτιάζων ὄμμα. Respicitur res narrata in Thebaide apud scholiastam Sophoclis ad Oed. Col. v. 1375. Ὄμμα autem, quod libri habent et agnoscunt scholiastae, Schützius rectissime in ὄμμα mutavit. Affert Schützius Clementis Alexandrini verba ex libro III. Paedagogi p. 108. ed. Sylb. 296. ed. Poll. τὸ ἐν ταῖς ὁδοῖς σαλεύειν καὶ ἐξυπτιάζοντα παραβλέπειν εἰς τοὺς ἀπαντώντας. Lucianus quum alibi, tum in Cataplo c. 16. t. I. p. 639. ὥςτε ὑπεράνθρωπός τις ἀνὴρ καὶ τριςόλβιός μοι κατεφαίνετο καὶ μονονουχὶ καλλίων καὶ ὑψηλότερος ὅλῳ πήχει βασιλικῷ, ἐπαιρόμενος τῇ τύχῃ καὶ σεμνῶς προβαίνων καὶ ἑαυτὸν ἐξυπτιάζων καὶ τοὺς ἐντυγχάνοντας ἐκπλήττων. Vbi scholiastes ἐξυπτιάζων· ἀντὶ τοῦ τείνων τὸν τράχηλον καὶ τὸ στῆθος προβαλλόμενος ἅμα καὶ τοὺς ἰδίους ὤμους περισκοπούμενος, ὅ ἐστι γαυριῶν καὶ ὑπερηφάνως περιπατῶν.

δυςεκτέλευτον τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος: Libri δίς τ᾽ ἐν τελευτῇ τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος, nisi quod τελευτᾷ habet Cantabr. 1. τελευτὴν οἱ ἐνδατούμενον Par. E. Scholiastae haec est explicatio, εἰς δύο διαιρῶν τὸ ὄνομα τοῦ Πολυνείκους, τὸ πολύ καὶ τὸ νεῖκος. Non videtur dubitari posse quin corruptum sit δίς τ᾽ ἐν τελευτῇ. Puto Aeschylum scripsisse δυςεκτέλευτον. Ceterum suspicor post hunc versum collocandos esse versus 553 - 556. qui in Polynicem quadrant, Tydeo autem non satis apte convicia ista conveniunt. Rectissime oratio sic procedet,

NA: Ὁμολωΐσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν, καὶ τὸν σὸν αὖθις ἐς πατρὸς μοῖραν κάσιν, ἐξυπτιάζων ὄμμα, Πολυνείκους βίαν, δυςεκτέλευτον τοὔνομ᾽ ἐνδατούμενος, τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα, Ἐρινύος κλητῆρα, πρόςπολον φόνου, κακῶν τ' Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον καλεῖ. Sic etiam habet καλεῖ, quo referatur.

τοῦτ᾽ ἔπος: τοὔπος pro τοῦτ' ἔπος G. Taur. Vind. 1. Ald. τοῦτ᾽ ἔπος ὁ Turn.

ἦ τοῖον ... καὶ: ἢ ποῖον Colb. 1. Par. N. ἦ θεῖον Rob. quod Schutzius et Blomfieldius receperunt. Τοῖον non sollicitandum est: καί hic est quod nos dicimus eben.

καλόν ... μεθυστέροις: καλοῦντ', supra adscripto γρ. καλόν, Lips. μεθ᾽ ὑστέροις G. idemque in M. sec. manus ex μεθυστέροις fecit.

ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα: ἐπ' ἀκτὸν G. Lips. Idem ante rasuram in M. fuisse videtur. ἐμβεβηκότα G. Mosc. 2. uterque cum explicatione ἐπαγαγόντα.

μητρὸς δὲ πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη;: Libri μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη, nisi quod μητρός τε πηγὰς habet G. sed scholio πηγήν praefixum est. κατασβέσει δίκην L. et δίκην erat ante correctionem etiam in G. Non verum est Par. B. habere μητρὸς δέ. Brunckius codices suos τε habere testatur, Faehsius autem, dum scholion affert, ipsius Aeschyli verba adscripsit ut Brunckius ea dedit: μητρὸς δὲ scripserunt Grotius in Excerptis p. 21. Brunckius, Schutzius, Porsonus, Blomfieldius. Turnebus post πηγήν colon posuit, ut haec cum praecedentibus coniungerentur, quam interpunctionem memorat scholiastes codicis G. qui haec adscripsit, μητρός τε πηγήν. τινὲς μέχρι τούτου στίζουσι, νοοῦντες τὸ πηγήν διὰ τὸν Ἰσμηνὸν ποταμὸν καὶ τὴν Δίρκην πηγήν, ἀνάγοντες πρὸς τὸ πορθεῖν. τὸ δὲ μητρὸς διὰ τὴν γῆν τῶν Θηβῶν κοινὴν οὖσαν μητέρα. τὸ δὲ κρεῖττον διὰ τὴν Ἰοκάστην λέγειν ταῦτα, καὶ τὴν πηγὴν τῶν δακρύων τῆς μητρὸς ποία δίκη κατασβέσει; In M. hoc scholion adscriptum est, τὰ δάκρυα τῆς πατρίδος ποία παύσει τιμωρία; Iocastae quidem nulla hic mentio fieri potuit. Patriam vero quis umquam simpliciter μητέρα vocavit? Neque enim comparari possunt talia quale hoc Platonis est in Menexeno p. 237. Β. τρεφομένους οὐχ ὑπὸ μητρυιᾶς, ὡς ἄλλοι, ἀλλ' ὑπὸ μητρός, τῆς χώρας ἐν ᾗ ᾤκουν, aut quod Isocrates dicit Paneg. §. 25. μόνοις γὰρ ἡμῖν τῶν Ἑλλήνων τὴν αὐτὴν τροφὸν καὶ πατρίδα καὶ μητέρα καλέσαι προςήκει. Si autem patriam simpliciter ita appellare licuisset, quis eam sic vocaturus esset, ubi statim sequeretur πατρίς τε γαῖα, tamquam diversum quid? Schützii coniectura, μητρὸς δὲ πηγή τις κατασβέσει δίκην; quam ita interpretatur, matris vero (caesue) vindictam num fons aliquis restinguet, quam dura sit et contorta, mani-

NA: festum est. Melius Seidlerus putavit scribendum esse πληγήν. Blomfieldius, etsi loco non recte intellecto, tamen non male suspicatus est scribendum esse δίκῃ. Sed nulla mutatione opus esse existimo. Sententia enim haec est, quis matrem iure occidat? Ita patria, a te bello petita et vastata, quomodo tibi amica sit? Μητρὸς πηγὴν dicit maternum fontem, fontem matris, ex quo quis natus est. Itaque res eo redit, ut dicat, quemadmodum matris caedes iniusta est, ita iniusta est expugnatio patriae. Recte se habet τίς δίκη, quae iustitia matrem exstinguet, i. e. quis iuste matrem suam occidat? Recte etiam μητρός τε et πατρίς τε dicta sunt, opposita et per illa duo τε comparationem indicantia.

πατρίς τε γαῖα, σῆς ὑπὸ σπουδῆς: πατρίς τε Rob. πατρός τε G. Par. G. Vind. 3. Ald. Turn. idemque adscriptum in Par. Β. πατρὶς δὲ M. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. Β. Κ. Αsk. Α. Colb. 1. γαίας ἧς ὑπὸ a pr. manu M. γαῖα σῆς ὐπο idem a sec. manu. σποδῆς Lips.

ξύμμαχος: ξύμμαχος M. Ceteri σύμμαχος.

ἔγωγε μὲν δὴ: δὴ omittit Ald. Πιανῶ non videtur de corpore putrefacto intelligendum esse, sed significare superbam reddam, similiter atque in Agamemnone v. 261. 1640.

πολεμίας ὑπὸ χθονός: πολεμία Lips. Par. G. ὑπὸ χθονός G. a pr. manu et Ald. Turn. ἐπὶ χθονός M. Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 2. Par. K. Taur. Ven. B. Rob. et a sec. manu G. ὑπὸ χθονός. γρ. ἐπὶ χθ. ex Par. B. Faehsius affert.

τοιαῦθ᾽ ... ἀσπίδ᾽ εὐκυκλον νέμων: τοιάδ' Cantabr. 1. Colb. 2. τοῖα δ’ Par. H. εὔκυκλον νέμων G. Lips. Turn. et reliqui, ut videtur, plerique codices. γρ. εὔκυκλον νέμων sec. manus in margine M. adscripsit: ipse enim M. εὔκηλον ἔχων habet. Εὔκηλον ἔχων est in Colb. 1. Par. N. Ald. Rob. adscriptumque in Par. B. νωμῶν Mosc.1. νόμον, alteri syllabae ω supra adscripto, Par. K. Apud scholiastam Euripidis ad Phoen. v. 1111. (1118. Valck.) ante Barnesii interpolationem sic legebatur, καὶ παρ' Αισχύλῳ, τοίαν (τοίων δ' codex Taurinensis) ὁ μάντις ἀσπίδ᾽ ἔχων (ἀσπίδων ἔγκυκον ἔχων Taur.) πάγχαλκον ἕρπε (έρπει Taur.), σῆμα δ᾽ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.

ηὔδα: ηὔδα G. Lips. et a pr. manu M.

γὰρ ... ἄριστος ... θέλει: γάρ omittit Par. E. Plato de re publ. II. p. 361. B. τοῦτον δὲ τοιοῦτον θέντες, τὸν δίκαιον παρ' αὐτὸν ἱστῶμεν τῷ λόγῳ, ἄνδρα ἁπλοῦν καὶ γενναῖον κατ' (ser. καὶ κατ') Αισχύλον οὐ δοκεῖν ἀλλ᾽ εἶναι ἀγαθὸν ἐθέλοντα. Εt p. 362. Α. τὸ δὲ τοῦ Αἰσχύλου πολὺ ἦν ἄρα ὀρθότερον λέγειν κατὰ τοῦ ἀδίκου. τῷ ὄντι γὰρ φήσουσι τὸν ἄδικον, ἅτε ἐπιτηδεύοντα πρᾶγμα ἀληθείας ἐχόμενον καὶ οὐ πρὸς δόξαν ζῶντα, οὐ δοκεῖν ἄδικον, ἀλλ᾽ εἶναι ἐθέλειν, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενον, ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα. Ad priorem locum scholiastes Αἰσχύλου ἐξ Ἑπτὰ ἐπὶ (Bekkerus ἐπ') Ἀμφιαράου, “οὐ γὰρ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλων, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.” Hi loci Platonis non arguunt Platonem δίκαιος, non ἄριστος, quod apud Aeschylum libri habent, legisse. Habent autem hoc vocabulum δίκαιος alii scriptores qui hoc dicto utuntur. Clemens Alex. Strom. I. p. 117. Sylb. 319. Pott. εἰ δέ τις οὐ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ' εἶναι θέλῃ, συνιέναι τὰ κάλλιστα τοῦτον αὐτῷ προςήκει. Basilius de leg. Graec. libris c. 11. p. 92. ed. Grot, ἀλλ᾽ οὗτός ἐστιν ὁ ἔσχατος τῆς ἀδικίας ὅρος, εἴ τι δεῖ Πλάτωνι πείθεσθαι, τὸ δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα. Damascius apud Photium Bibl. p. 337. Α. 4. Bekk. οὐ δοκεῖν δὲ δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι ἤθελε, βαθεῖαν τῷ ὄντι καὶ αὐτὸς αὔλακα διὰ φρενῶν καρπούμενος. Accuratius, ut videtur, Damascii verba Suidas in v. δίκαιος servavit, κατὰ τὸν Αἰσχύλον οὐ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλων, βαθεῖαν τῷ ὄντι καὶ αὐτὸς αὔλακα διὰ φρενῶν καρπούμενος. Sopater in Walzii Rhet. Gr. IV. p. 79. φιλοσοφίας γὰρ ταῦτα, ἣ πηγὴ τεχνῶν καὶ ἐπιστημῶν ὑπάρχουσα οὐ δοκεῖν δικαία, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει. Suidas in v. δοκιμάσας haec habet, καὶ Αἰσχύλος φησίν “οὐ γὰρ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλων (sive θέλω, θέλει), quae alieno loco legi Kusterus vidit: petita sunt fortasse ex priore loco in v. δίκαιος, aut pertinent ad vocem δόκησις. Sed hi scriptores Aeschyli verba aut a Platone sumpsisse videntur, aut accommodasse rei de qua loquebantur. Eo modo iis usus est Philemon apud Stobaeum IX. 22. ἀλλ' ὅςτις ἄδολον γνησίαν τ᾽ ἔχων φύσιν εἶναι δίκαιος κοὐ δοκεῖν εἶναι θέλει. Et Choricius in Villoisoni Anecd. II. p. 22. ἐβούλετο γὰρ οὐ δοκεῖν, ἀλλ᾽ εἶναι χρηστή. Libanius Ep. 579. οὗτος γὰρ κατ' Αισχύλον εἶναι ἐθέλων ἢ δοκεῖν τούτοις ἀντ᾽ ἐκείνων χρῆται. Sallustius Cat. c. 54. de Catone, esse quam videri bonus malebat. Sed ἄριστος praeter Aeschyli libros et Tzetzam, cuius verba ad v. 535. exhibui, Plutarchus habet de aud. poetis p. 32. Ε. Αἰσχύλος δὲ καὶ τὸ πρὸς δόξαν ἔχειν ἀτύφως, καὶ μὴ διασοβεῖσθαι, μηδὲ ἐπαίρεσθαι τοῖς παρὰ τῶν πολλῶν ἐπαίνοις, ἐν τῷ φρονεῖν τίθεται, περὶ τοῦ Ἀμφιαράου γράφων “οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἀφ᾽ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.” Idem in dictis regum et imperatorum p. 186.Β. Αισχύλου δὲ ποιήσαντος εἰς Ἀμφιάραον “οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἀφ᾿ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα,” καὶ λεγομένων τούτων, πάντες εἰς Ἀριστείδὴν ἀπέβλεψαν. Verum idem eandem rem narrans Plutarchus in vita Aristidis c. 3. haec habet, ὅθεν, ὡς ἔοικε, τῶν εἰς Αμφιάραον ὑπ' Αισχύλου πεποιημένων ἰαμβείων ἐν τῷ θεάτρῳ λεγομένων, “οὐ γὰρ δοκεῖν δίκαιος, ἀλλ᾽ εἶναι θέλει, βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος, ἀφ᾿ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα,” πάντες ἀπέβλεψαν εἰς Ἀριστείδην, ὡς ἐκείνῳ μάλιστα τῆς ἀρετῆς ταύτης προςηκούσης. Et poterit veri simile videri δίκαιος ab Aeschylo scriptum fuisse, si ob eum versum oculi omnium sunt in Aristidem conversi. Justus enim ille ab omnibus vocabatur. Sed propter hanc ipsam rem poterat Plutarchus memoria falli. Quamquam praestat fortasse Plutarchum alia ratione secum conciliare. Videtur enim mihi in libro de audiendis poetis et in dictis imperatorum hunc versum sic scriptum attulisse, ut factus erat ab Aeschylo, et nihil voluisse aliud significare, quam omne theatrum oculos coniecisse in Aristidem, quum isti versus Aeschyli recitarentur. In vita Aristidis autem, ubi δίκαιος pro ἄριστος praebet, hoc videtur indicare, histrionem, qui versus illos recitabat, quum eos temporibus accommodaret, δίκαιος pro άριστος dixisse, eoque id esse consecutum, ut Aristidis virtutem splendido ornaret praeconio. Simillimum exemplum editum novimus in Ciceronem, laetiorem fortasse tali fortuna, non beatiorem, neque comparandum ad illam Aristidis sanctitatem. Is ita dicit in oratione pro P. Sextio c. 56. "summum amicum, summum in bello," nam illud ipse actor adiungebat amico animo, el fortasse homines propter aliquod desiderium approbabant, "summo ingenio praeditum."

ἄλοκα διὰ φρενὸς: ἄλοκα Μ. Lips. Ald. Rob. Turn. et reliqui, ut videtur, plerique libri, et sic scribitur apud Platonem et in iis locis Plutarchi quos ad praecedentem versum attuli. ἄλωκα Cantabr. 1. αὔλακα G. Taur. Vind. 1. 3. Timaeus in v. βαθεῖαν αύλακα, et in Damascii loco Photius et Suidas. Sic scribitur etiam apud Plutarchum de utilitate ex inimicis capienda p. 88. B. ubi hic et sequens versus afferuntur, et apud Damascium in Photii Bibl. p. 345. Β. 34. δῆλος ἦν (delendum, quod additur οτ vel δ) βαθεῖαν αὔλακα τῶν νοημάτων καρπούμενος, ἐξ ὧν τὰ σοφὰ βλαστάνει θεάματα τῆς τῶν ὄντων φύσεως. Eustathius p. 360, 37. καὶ ἄλλως δὲ εἰπεῖν λάσιον κῆς, καὶ ψυχὴ λασιουμένη τοῖς νοήμασι, καὶ συνεχῆ καὶ ἄλλα ἐπ' ἄλλοις, καὶ ὡς οἷον αὐλαξ βαθεῖα, δασέα τὰ κεδνὰ τραγικῶς εἰπεῖν βλαστάνουσα βουλεύματα. Nicephorus Gregoras hist. Byz. VI. 8. p. 195, 24. ed. Bonn. άνδρα γηραιὸν καὶ στρατηγικὸν καὶ βαθεῖαν αὔλακα, φάναι, διὰ φρενὸς καρπούμενον. Idem in epistola in Boissonadii Anecd. III. p. 192. βαθεῖαν αύλακα διὰ φρενὸς καρπούμενον, ἐξ ἧς ἀκραιφνεῖς βλαστάνουσι γνῶμαι καὶ νόμιμοι δίκαι. Theodorus Hyrtacenus in eodem Boissonadii volumine p. 17. seq. ἀρότρῳ δὲ σωφροσύνης βαθείας ἀνοίγοντες αὔλακας. Libri omnes διὰ φρενός, et sic scriptores qui haec afferunt, praeter Damascium, qui in priore loco διὰ φρενῶν scripsit, altero loco omisso διά dixit τῶν νοημάτων. Scholiastam credas non habuisse διά, qui dicat βαθεῖαν ἄλοκα τῆς φρενός. Dicit autem Aeschylus propterea διὰ φρενός, quod mentem cum arvo, integritatem animi cum sulco per arvum ducto comparat.

ἀφ᾿ ἧς: ἐξ ἧς libri Aeschylei, Plato, Plutarchus de ut. ex inim. capienda. Eustathius p. 78, 43. καὶ τὸ τοῦ Αἰσχύλου εἰπεῖν ἐξ οὗ τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα. Idem tria prostrema verba affert p.720, 7. Etiam Damascius altero loco habet. ἀφ' ἧς Plutarchus in locis ad v. 573. allatis. Aristophanes Lys. v. 407. τοιαῦτ᾽ ἀπ' αὐτῶν βλαστάνει βουλεύματα. Referendum est ἧς non ad φρενός, sed ad αὔλακος, quod vocabulum in G. recte supra adscriptum est. In scholio M. non habet ἐξ ἧς φρενὸς φύεται τὰ ἀγαθὰ βουλεύματα, sed ἐξ ἧς ἀνδρὸς φύεται λόγος.

ἀντηρέτας: ἀντηρώτας G.

δεινὸς ... θεοὺς: δεινός G. θεοὺς G. e correctione, primae quidem manus, quum antea θεὸς scriptum esset. Habere θεὸς collectionem sententiarum ex Aeschylo in codice Barocciano 68. Blomfieldius adnotavit.

ξυναλλάσσοντος ... βροτοῖς: Libri Aeschyli ξυναλλάσσοντος, nisi quod ξυναλάσσοντος est in G. Lips. Ald. Apud Thomam M. p. 257, 5. ed. Ritsch. ubi hic versus cum sequente affertur, συναλλάσσοντος scriptum est. βροτούς, sed supra scripto τοῖς, Οx.

δυςσεβεστάτοις: δυσσεβεστέροις M. G. Lips. Ald. Turn. Thomas. δυσσεβεστάτοις Cantabr. 2. Mosc. 1. Par. K. L. Ask. A. Rob. Comparativum ita defendas, ut generatim τὸν δίκαιον ἄνδρα intelligas. Sed quum aptius intelligatur Amphiaraus, superlativum Schützius recte praetulit.

πράγει: In πράγει inter α et γ lituram habet M.

κάκιον οὐδέν: οὐδὲν κάκιον Ask. A.

[ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται·]: Nulla in libris lectionis diversitas. Agnoscit hunc versum scholiastes, qui sic interpretatur, λύμης χωρίον ἡ τῶν πονηρῶν φιλία. Alienum eum esse intellexerunt Schützius et Porsonus: quamquam Schützius postea non delendum putavit, sed, ut oratio cohaereret, ita scripsit, καρπὸν οὐ κομιστέον ἄτης ἄρουρα θάνατον ἐκκαρπίζεται, ubi ὁμιλία κακή dicatur ἄτης ἄρουρα. Sed durum hoc est, neque satis apta sententia. Itaque credibile est hunc versum ex adnotatione aliqua in ipsam Aeschyli orationem illatum esse. Potest ex alia, fortasse ipsius Aeschyli, fabula sumptus esse: similis enim est sententia in Persis ν. 823. ὕβρις γὰρ ἐξανθοῦσ᾽ ἐκάρπωσε στάχυν ἄτης, ὅθεν πάγκλαυτον ἐξαμᾷ θέρος. Quamquam dubitationem movet verbum ἐккαρπίζεσθαι, quum кαρπίζεσθαι a vetustioribus ita vix dici observaverit Valckenarius ad Eur. Hipp. v. 431. ubi sane кομίζεσθαι verum esse videtur. Antiatticista in Bekkeri Anecd. p. 104, 5. habet quidem кαρπίζεσθαι, ἀντὶ τοῦ καρπώσασθαι, ita ut hoc verbum tamquam ab Atticis non repudiatum commemorare videatur, sed nullo utitur auctore. Dobraeus Adv. I. p. 344. versum illum a Christiano homine adscriptum esse putat.

πλοῖον ... εὐσεβὴς: πλεῖον Par. G. E. εὐγενὴς vulgato supra adscriptum in Colb. 1.2.

ναύταισι ... καὶ: ναύταισι Blomfieldius. ναύτοισι Colb. 2. Ceteri ναύτῃσι. Pro καὶ Par. K. L. ἐν habent. In G. ἐν tamquam glossa superscriplum. Recte intellexit Blomfieldius καὶ πανουργίᾳ τινί idem esse quod καὶ πανούργοις τισί.

θεοπτύστῳ: θεοπτύστῳ Par. C. θεομισεῖ G. Ox. Par. E. Ald. et adscriptum in Par. B.

ξὺν πολίταις ἀνδράσιν: ξὺν πολίταις M. G. Lips. Par. B. H. K. L. Taur. Turn. et Blomfieldio teste Colb. 1. Hoc etiam scholiastes legit. ξυμπολίταις Arund. Par. A. Ask. A. Ald. Rob. Damnant συμπολίτης Atticistae, quamquam

ξὺν πολίταις ἀνδράσιν: eo vocabulo usus est Euripides : v. Lob. ad Phryn. p. 172. Hoc loco si id praeferendum est, quod maxime Aeschyleae orationi conveniat, non dubitem tueri ξὺν πολίταις. Verba sic construenda sunt, ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν, δίκαιος ὤν, ἐδάμη θεοῦ μάστιγι πληγείς, ταὐτοῦ αὐτοῖς κυρήσας ἀγρεύματος. ἀνδράσι G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Turn.

ἀμνήμοσιν: ἀμνήμασιν Μ. Cantabr. 2. Ceteri ἀμνήμοσι.

ταὐτοῦ ... ἐνδίκως: τ᾿ αὐτὸν Αld. ἐκδίκως Μ. (hoc habere videtur M.) Arund. Ald. Turn. et alter scholiastes. ἐνδίκως G. Lips. Ox. Rob. et prior scholiastes. In M. hoc tantum scholion est, οἷον σὺν αὐτοῖς θηραθείς. De Par. A. B. Brunckius haec dicit, “mox ἐκδίκως, ex utroque cod. enotatum, ubi vulgatum etiam reperitur ἐνδίκως, quod absonum est: edidit tamen ἐνδίκως. Faehsius ex Par. B. haec enotavit, ἐνδίκως ἀγρεύματος. δικαίως. γρ. ἐκδίκως. διότι ἐπορεύετο μετὰ ἀσεβῶν. Alienum est ab hoc loco ἐκδίκως. Neque enim deorum iustitiam vituperare vult Eteocles, sed de tristi necessitate, quae insontem addat scelestis, conqueritur. Quare ἀναξίως dicere poterat, non ἐκδίκως. Vera lectio est ἐνδίκως. Non est autem hoc ita accipiendum, ut sit iure: quod quidem aperte repugnat iis quae Eteocles hic dicit: sed ut πανδίκως saepe idem est quod πάντως, ita etiam ἐνδίκως nonnunquam primam significationem amittit. Itaque nunc est, ut Hesychius interpretatur, ἀληθῶς. Euripides Med. v. 1241. ἔοιχ᾽ ὁ δαίμων πολλὰ τῇδ᾽ ἐν ἡμέρᾳ κακὰ ξυνάψειν ἐνδίκως Ἰάσονι. Iph. Aul. v. 366. μυρίοι δέ τοι πεπόνθασ᾽ αὐτὸ πρὸς τὰ πράγματα· ἐκπονοῦσ᾽ ἑκόντες, εἶτα δ᾽ ἐξεχώρησαν κακῶς, τὰ μὲν ὑπὸ γνώμης πολιτῶν ἀσυνέτου, τὰ δ᾽ ἐνδίκως ἀδύνατοι γεγῶτες αὐτοὶ διαφυλάξασθαι πόλιν. Heracl. v. 769. Ζεύς μοι ξύμμαχος, οὐ φοβοῦμαι· Ζεύς μοι χάριν ἐνδίκως ἔχει. Nunc autem significat, ut consentaneum est. Sophocles Oed. R. v. 133. ἐπαξίως γὰρ Φοῖβος, ἀξίως δὲ σύ, πρὸ τοῦ θανόντος τήνδ᾽ ἔθεσθ᾽ ἐπιστροφήν· ὥςτ᾽ ἐνδίκως ὄψεσθε κἀμὲ σύμμαχον, γῇ τῇδε τιμωροῦντα, τῷ θεῷ θ᾽ ἅμα. Euripides Androm. v. 921 (895.). Ο. συνῆκα· ταρβεῖς τοῖς δεδραμένοις πόσιν. Ε. ἔγνως· ὀλεῖ γάρ μ' ἐνδίκως. Similiter Latini aequum est dicunt. Plautus Rud. II. 2, 7. quid agitis? ut peritis? P. ut piscatorem aequum est, fame sitique speque. Hoc igitur dicit Eteocles, consentaneum esse, ut iustus pariter atque iniusti iisdem retibus capiantur.

παγκοίνῳ δάμη: παγκοίνως Colb. 2. γρ. παγκοίνως ex Par. B. Faehsius affert. 'δάμη cum coronide Brunckius, et sic G. δάμῃ Vind. 3. Ceteri δάμη.

οὗτος δ᾽ ... υἱὸν Οἰκλέους: οὗτος δὲ M. a pr. manu et Cantabr. 2. Par. A. idemque superscriptum in B. οὗτος δ' M. a manu recentiore, et sic reliqui, sed in Lips. priori syllabae acutus, alteri ο supra adscriptum. Οἰκλέους Porsonus. οἰκλέος Cantabr. 1. 2. et ante correctionem Lips. οἰκλέως Arund. οἰκλέους M. G. Lips. ex corr. Ald. Rob. Turn.

ἀγαθός, εὐσεβὴς ἀνήρ: εὐσεβὴς ἀγαθὸς ἀνήρ G. (sic G.) Cantabr. 1. Par. L. ἀγαθὸς omittit Lips. εὐγενής Arund. Cantabr. 2. Colb. 1. Ask. A. Rob. et ad εὐσεβής adscriptum in Par. B.

ἀνδράσιν φρενῶν βίᾳ: ἀνδράσι βίᾳ φρενῶν M. G. Arund. Colb. 1. 2. Par. C. Taur. Vind. 1. 2. 3. 4. ἀνδράσι φρενῶν βίᾳ Lips. aliique, ut videtur, libri et Ald. Rob. Turn. ἀνδράσι γρ. βίᾳ Porsonus.

πομπὴν ... πόλιν μολεῖν: Ante πομπὴν rasuram habet et τὴν omittit G. in quo versus 594-621. post v. 649. collocati sunt, errore literis indicato. πάλιν M. Turn. ἐπὶ τὴν εἰς ᾅδην ἀποικίαν ελκυσθήσεται μολεῖν τὴν ἐναντίαν τῇ εἰς Ἄργος scholion in M. πόλιν G. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. B. E. N. Taur. Ald. Rob. et α superscripto Par. C. Brunckius affert ex suis codicibus glossam ἤγουν εἰς τὸν ᾅδην. Dindorfio hic versus a grammatico confictus videtur, qui hoc dicere voluerit, τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν ὥςτε τὴν πόλιν μολεῖν. Ad μολεῖν in Taur. supra adscriptum γρ. ἐλεῖν. In G. hae glossae adscriptae λαβεῖν. ἐλεῖν. ἐλθεῖν.

ξυγκαθελκυσθήσεται: συγκαθελκύσεται Par. N. Sed ξὺν omittit Lips.

NA: Hinc pergit Vit.

ἄθυμος, οὐδὲ λήματος: ἄθυμον Turn. ἄθυμος M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. E. K. L. N. Colb. 1. Taur. Ven. B. Vind. 1. 2. 4. Ald. Rob. καθὰ θυμὸς ἦν glossa in G. δειλός, ἄψυχος glossa in Vit: Agnoscit nominativum etiam scholiastes in G. Positus est autem nominativus πρὸς τὸ νοούμενον, ut loquuntur grammatici, tamquam praegresso προςβαλεῖ. Sic Homerus Il. II. v. 350. seqq. φημὶ γὰρ οὖν κατανεῦσαι ὑπερμενέα Κρονίωνα, ἀστράπτων ἐπιδέξι, ἐναίσιμα σήματα φαίνων. Similiter alii. λήμματος G. Taur.

εἰ ... θεσφάτοισι: ὅτι Colb. 1. 2. Taur. ὅτι adscripto α Par. N. θεσφάτοις Vind. 2. 4. θεσφάτοισι τοῦ Arund. Ask. A. Rob.

λέγειν: λαλεῖν Cantabr. 2.

ἐχθρόξενον ... ἀντιτάξομεν: ἐχθόξενον Arund. ἀντιτάξομαι Rob.

τὸν νοῦν, σάρκα δ᾽ ἡβῶσαν φύει: τὸν omittit G. ἡβῶσαν. γρ. ἡβῶντα Par. B. φέρει vulgo, quod in G. per α explicatur. φύσει M. (in quo a recentiore manu φέρει superscriptum est) Arund. Cantabr. 2. Rob. idemque adscriptum

φύει: in Par. A. B. ex quo Faelsius φέρει. γρ. φύσει ἤγουν ἡλικίᾳ affert. In Vit. pagina, in qua haec scripta sunt, ita male habita est, ut ex hoc verbo tantum ει reliquum sit: sed non scriptum fuisse φέρει inde cognoscitur quod γρ. φέρει supra adscriptum est. φύγῃ Lips. sed in scholio adnotatur γρ. καὶ φέρει. Brunckius suspicatus est Aeschylum τρέφει scripsisse. Sed φύσει et φύγῃ argumento sunt poetam φύει dedisse. Incidit in hoc etiam Wellauerus. Sic v. 516. ὥρας φυούσης dictum est ita ut ἴουλον intelligatur. Notum est φύειν φρένας, et alia huiusmodi. Similiter Aeschylus v. 11. dixit τὸν ἔξηβον χρόνῳ βλαστημὸν ἀλδαίνοντα σώματος πολύν. Similiter Sophocles in Aiace v. 1077. ἀλλ᾽ ἄνδρα χρή, κἂν σῶμα γεννήσῃ μέγα, δοκεῖν πεσεῖν ἂν κἂν ἀπὸ σμικροῦ κακοῦ.

NA: V ἐπ' ἀσπίδα est sinistrorsum, παρ' ἀσπίδα ad sinistram, sic παρ' ἀσπίδος est ab sinistra. Intellexit hoc Brunckius. In ἁρπάσαι δόρυ ensem interpretatur. Et dicit scholiastes Sophoclis ad Aiacis v. 906. πᾶν δὲ ἀμυντήριον καὶ δόρυ καὶ ἔγχος καλοῦσιν οἱ νεώτεροι. Quae adnotatio ex grammatici alicuius in Homerum commentariis deprompta videtur: οἱ νεώτεροι autem ipsi sunt tragici. Εt ἔγχος quidem ensem a tragicis dici observavit etiam Eustathius p. 422, 35. 604, 1. 644, 46. quo loco Sophoclem (Ai. v. 658.) ensem etiam βέλος dixisse adnotavit. Securim Aeschylus in Agamemnone dicit βέλεμνον ν. 1464. 1483. εἰ δόρυ ν. 1108. Sed memoratus a Blomfieldio vir doctus in Actis eruditorum a.1750. p. 31. hastam intelligit: veteres enim, dum in armis starent, manibus nondum consertis, hastam in sinistra sub scuto tenuisse: unde apud Aristophanem Αν. ν. 390. dici καὶ τὸ δόρυ χρή, τὸν ὀβελίσκον, περιπατεῖν ἔχοντας ἡμᾶς τῶν ὅπλων ἐντός, παρ' αὐτὴν τὴν χύτραν.

θεοῦ δὲ: Θεοῦ τε G. Θεοῦ, omissa particula, Vit. Par. E.

κλύοντες θεοὶ δικαίους λιτὰς ἡμετέρας τελεῖθ': κλύοντος Lips. δικαίους λιτὰς ἡμετέρας G. Vit. Par. E. H. Colb. 1. Vind. 1. 3. 4. δικαίας λιτὰς ἡμετέρας M. aliique, ut videtur, codices et Vind. 2. Ald. Rob. Turn. In M. recentior manus ους λόγους ους supra adscripsit. Eadem lectio adscripta est in Vind. 2. 3. eamque in textu habent Lips. Cantabr. 2. τελοῖθ' Arund. κλύοντες θεοὶ δικαίους λόγους ἐμοὺς, εὖ τελεῖτε πόλιν εὐτυχεῖν Rob. ita ut singulae syllabae strophicis congruant. Sed haec ipsa metrorum convenientia in tanto ceterorum librorum dissensu arguere videtur, istam lectionem emendatori alicui, fortasse Triclinio, deberi. Displicet etiam εὖ.

δορίπονα ... ἐκτρέποντες ἐς γᾶς ἐπιμόλους: δορύπονα Lips. Arund. Cantabr. 1. Vind. 2. 4. ἐκτρέποντες γᾶς ἐπιμόλους M. Arund. Cantabr. 1. Mosc. 1. Par. A. C. E. K. L. Ask. A. Ven. Β. ἐκτρ. γὰς ἐπὶ μόλους Lips. In M. ad ἐπιμόλους a recentiore manu εἰς supra adscriptum est. ἐκτρ. γᾶς πρὸς ἐπιμόλους G. Vit. Par. B. Vind. 1. 3. Ald. Turn. γρ. γᾶς ἐπιμόλους χωρὶς τῆς πρός Par. B. ἐκτρ. γᾶς τῶνδ᾽ ἐπιμόλους Rob. Scripsi, repetita syllaba, ἐκτρέποντας ἐς γῆς ἐπιμόλους. Nam πρός interpretum est.

πύργων δ᾽ ἔκτοθεν: πύργω, a recentiore manu ν supra adscripto, Μ. δ' omittunt Ox. Ald. ἔκτοθεν M. G. Vit. Lips. Par. A. ἔκτοσθεν Cantabr. 1. Οx. Par. B. Ald. Rob. Turn.

Ζεύς ... κάνοι: Ζεύς in Vit. omissum, sed tamquam glossa supra scriptum ὁ ζεύς. Id habent Taur. Vind. 1. 3. κάνοι, non καίνοι, etiam M. sed cum liturae post α vestigio. κανεῖ Ask. A. κονεῖ Cantabr. 1. et adscripto γρ. κάνοι Cantabr. 2. κονοῖ Rob. κράνοι Par. C.

τόνδ᾽ ἐφ᾽ ἑβδόμαις: τὸν pro τόνδ' G. νῦν maluit Brunckius. Blomfieldius τόν τ' existimavit scribendum esse. Sed τόνδε recte dictum est, ut saepe similia, quum sequitur explicatio. ἑβδόμοις Vit. Par. N. Colb. 1.

λέξω: λέγω Ask. A.

οἵας ... τύχας: οἵας Lips. Par. C. Taur. Vind. 1. 3. Turn. et hoc praefixum scholio in G. οἵας γ' M. G. Par. B. Rob. sed in M. ας in litura scriptum est a recentiore manu et accentus mutatus, apparet enim a pr. manu οι. Ex Par. B. οἵας γ' ἀρᾶται. γρ. οἷα et οἷος ὁρᾶται Faehsius affert. οἷα γ' Vit. οἷα γ' Cantabr. 1. Vind. 4. οἷα Ald. οἷα γὰρ Vind. 2. Certe nihil hic opus γ' particula. πύλας pro τύχας Ald.

πύργοις ἐπεμβὰς κἀπικηρυχθεὶς χθονί: πύργοι ἐπ' ἐμβὰς Lips. κἀπικηρύχθειν Lips. κἀπικηρυχθείς. χειροτονηθεὶς βασιλεύς. γρ. καπιγυρωθείς (scr. καπικυρωθείς) Par. B. χθονός Par. L.

ἐπεξιαкχάσας: ἐπεξιαγχάσας G. ἐπεξιαρχήσας Taur. ἐπάξια καγχάσας Vit. ἐξιαкχάσας Ald. Turn. ἐξαкχεύσας Rob.

ξυμφέρεσθαι: ξυμφέρεσθαι Μ. G. συμφέρεσθαι Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.

τώς σ᾿ ἀνδρηλάτην: τώς σ' ανδρηλάτην Ald. Turn. τωσανδρηλάτην, additis a sec. manu spiritu et priore accentu, Μ. τως ἀνδρηλάτην G. sed τὼς minio in θ' ὡς mutatum, quod habet etiam Taur. τω σ᾽ ἀνδρηλάτην Lips. τὸν δ᾽ ἀδρηλάτην (sic) Vit. a pr. manu habuisse videtur, recentior τὸν in τὼς mutavit, οὕτως suprascripto. τ' ὡς ἀνδρηλάτην Rob.

καλεῖ: αἰτεῖ Rob. γενεθλίους θεούς Colb. 1. Taur.

πατρῴας γῆς: πατρώας τε G. γῆς M. Vit. Cantabr. 1. 2. Ald. et superscriptum in Par. Β. γᾶς G. Lips. Par. A. B. Rob. Turn. λιπών ante sec, manus correctionem M.

βία: βία Ald. Rob.

καινοπηγὲς εὔκυκλον: καινοπληγές Par. L. καινοπηγαῖς Par. E. εὔθετον Arund. Par. A. Ask. A. Rob. et adscriptum, ut videtur, in Cantabr. 2. εὔκυκλον M. Vit. Lips. Par. B. L. Ald. Turn. ἄκυκλον G. γρ. εὔθετον, ἵνα ᾖ εὐβάστακτον. θεῖναι γὰρ τὸ ἐναλαβεῖν λέγουσιν Αττικοί· καὶ ὅπλα ἔθεντο, ἀνέλαβον manus secunda in marg. M. γρ. εὔθετον, ἀντὶ καλοβάστακτον. θεῖναι γὰρ τὸ ἐναγκαλίζεσθαι λέγουσιν Αττικοί, ὡς τὸ ὅπλα ἔθεντο, ἀντὶ ἔλαβον Par. B.

προςμεμηχανημένον: προςμεμηχανημένον M. G. Vit. Lips. Arund. Mosc. 1. Par. L. Ask. A. Colb. 1. Taur. Vulgo προςμεμηχανευμένον.

τευχηστὴν: τευχηστὴν Μ. Lips. τειχιστὴν G. Arund. Cantabr. 1.2. Ox. Par. C. H. Vind. 2. 3. Ald. Rob. Τurn. τευχιστὸν Vit. τεύχη Par. E.

Δίκη γὰρ ... ὡς τὰ γράμματα: Libri Δίκη δ᾽ ἄρ᾽ vel ἄρ. Scribendum videbatur Δίκη γάρ, ut hoc referretur ad σωφρόνως ἡγουμένη. φασὶν Vit. τὰ omittit G.

λέγει, “Κατάξω δ᾽: λέξει Lips. et γ superscripto Cantabr. 2. Idem M. sed in litura, ut λέγ deletum esse videatur. κατάξω τ' Par. B.

ἕξει, πατρῴων δωμάτων τ᾽: ἕξει· πατρώων Μ. et sic vel πατρώων G. Vit. Lips. et cum plerisque, ut videtur, reliquis Ald. Rob. Turn. ἕξει πατρώαν Porsonus, et sic Blomfieldio teste Arund. πατρώων ἕξει Cantabr. 1. 2. τ' omittunt Par. E. Vind. 2. 4. In M. a sec. manu insertum est.

ἐστὶ: εἰσὶ Vit.

πέμπειν δοκεῖς: πέμπειν γνῶθι τίνα Cantabr. 1. δοκεῖς Lips. Rob. Turn. δοκεῖ M. G. Par. H. et adscripto δοκεῖς ἤγουν νομίζεις Par. Β. δοκεῖ σοι Vit. Colb. 1. Par. N. Ald.

τῷδε: τῶνδε Vit. Colb. 1.

μέμψει· σὺ δ᾽ αὐτὸς γνῶθι, ναυκλήρει πόλιν: μέμψῃ libri. Sed η in litura scriptum in G. σὺ δ᾽ αὐτὸς γνῶθι ναυκληρεῖν πόλιν libri. Scribendum erat σὺ δ᾽ αὐτὸς γνῶθι, ναυκλήρει πόλιν. Hac sola ratione vis est in repetitione.

θεομανές: θεομενές τε θεῶν Par. E.

ἀμὸν: ἐμὸν G. Par. N. Rob. et α superscripto Cantabr.2. ὠμὸν Οx. Ald. οὐμὸν Vit.

δὴ νῦν ἀραὶ: δὲ νῦν ἀραὶ G. Vit. δὴ ἀραὶ νῦν Vind. 1. 3. Ald. Rob. τηλεσφόροι G.

κλαίειν: κλύειν Cantabr. 1.

δυςφορώτερος: δυςφορώτερος M. Lips. Ald. Rob. Turn. δυσφορώτατος Vit. Cantabr. 2. Par. K. L. N. Colb. 1. Ven. B. Vind. 2. 4. δηφορώτατος G.

Πολυνείκει: Πολυνείκει Brunckius ex Par. B. restituit. Id habent etiam M. Lips. Par. L. sed in M. ει in litura scriptum esse videtur. πολυνείκη G. Vit. Ald. Rob. Inde Turnebus fecerat Πολυνείκη,

εἰσόμεσθα ταπίσημ᾽ ὅπῃ: εἰσόμεθα Vit. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. οἰσόμεσθα Cantabr. 1. τἀπίσημα Victorius, et videntur hoc M. G. a pr. manu habuisse. τοὐπίσημ' M. G. a sec. manu et Vit. Lips. Cantabr. L. Arund. Ox. Par. C. Ask. A. Ven. A. Vind. 2. 3. 4. Ald. Rob. Turn. ὅποι M. Rob.

σὺν φοίτῳ φρενῶν: σὺν φοίτῳ Vit. Arund. Mosc. 1. 2. Ox. Par. A. B. C. Ε. F. Η. Κ. L. Colb. 1. Ven. A. συμφοίτω, cum glossa μανίᾳ a recentiore manu supra adscripta, M. et Cantabr. 1. Rob. συνφοίτω G. Lips. σὺν τύφῳ Ald. Turn. Hesychius φοῖτος, μανία, λύσσα. Ex Par. B. Faehsius affert φρενῶν. γρ. φρενί.

εἰ δ᾽ ... παρθένος Δίκη: εἰ δὴ G. παρθένος, Δίκη παρθένος, omisso παῖς, Lips. δίκην Αld.

φρεσίν: φρεσὶν M. Vit. Lips. φρεσὶ G. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn.

οὔτε νιν: In οὔτε νιν litteras ε et ν in litura a recentiore manu habet M.

πω: πω omittit Par. E.

ξυλλογῇ: ξυλλογῇ, superscripto a sec. ut videtur manu σ, Μ. συλλογῆς Vit. Ceteri συλλογῇ.

προςεῖπε: Libri omnes προςεῖπε. Id scholiastae et glossatores ἠσπάσατο, προςεφώνησεν, λόγου ἄξιον ἔκρινεν interpretantur. Scholiastes cod. Μ. προςεῖδε legit, adscripsit enim haec, εἶδεν αὐτὸν καὶ ἐφίλησε. ἀντὶ οὐδὲ ἐν μιᾷ ἡλικίᾳ ἔπραξε τι δίκαιον. Reponendum censuit προςεῖδε B. Martinus Var. lect. IV. 19. p. 243. reposuere Brunckius, Schützius, Blomfieldius. Tetigerunt hanc loquendi rationem Muretus Var. lect. IV. 20. Iacobsius ad Meleagrum XXIII. 1. interpretes Horatii ad carm. IV. 3, 1. Sed non opus esse videtur ut librorum scriptura mutetur. Similiter enim dicit Euripides Suppl. v.959. οὐδ' Ἄρτεμις τοξοφόρος προςφθέγξαιτ᾽ ἂν τὰς ἀτέκνους, ubi alia exempla attulit Marklandus, sed ut nullum tamen omni ex parte aptum sit. Προςεῖπε καὶ κατηξιώσατο idem est quod προςειπεῖν κατηξιώσατο, ut in Prom. v. 342. τὰ μέν σ' ἐπαινῶ κοὐδαμῇ λήξω ποτέ.

οὔτ᾽ ἐν ... μὴν: οὐδ' ἐν Brunckius ex Par. A. B. et sic etiam Cantabr. 1. Ox. Recte. οὔτ' ἐν ceteri. μὴν pro μὴν M. sed α a sec. manu supra adscriptum est.

οἶμαι νιν αὐτῷ νῦν παραστατεῖν: οἶμαι νιν αὐτῷ νῦν παραστατεῖν M. (in quo post νῦν litura est) Vit. Cantabr. 1. Ox. Mosc. 2. Par. A. B. H. Colb. 1. Ven. A. Rob. Sic habuerat etiam G. in quo νιν minio in σὺν mutatum est. οἶμαι νιν αὐτῶ νιν παραστατεῖν Lips. οἶμαί νιν αὐτῷ νῦν συμπαραστατεῖν Ald. οἶμαί νιν αὐτῷ συμπαραστατεῖν Turn. Post πέλας G. addit ῥεῖα.

NA: Minore interpunctione in fine praecedentis versus posita, quod in libris omnibus est, in , mutavi. Adscriptum est a recentiore manu in M.

ξυνοῦσα: συνοῦσα Lips. ξυνοῦσα. γρ. ξενοῦσα καὶ φιλιουμένη Par. B.

αὐτός: αὐτὸς Par. L.

ἄρχοντί τ': ἄρχοντι γὰρ Colb. 1.

ξὺν: σὺν erat ante Brunckium. χωρὶς Par. E. ξυστήσομαι Taur.

αἰχμήν ... πετρῶν: αἰχμὴν G. aliique, ut videtur, codices et Ald. Rob. Turn. αἰχμῆς M. Vit. Lips. Arund. Par. H. Colb. 1. idque habuit etiam alter scholiastes. πτερῶν G. Cantabr. 1. Rob. et a pr. manu Vit. Adscriptum hoc in Arund. Cantabr. 2. Vind. 4. et in Lips. qui in textu καὶ πετρῶν bis habet. πετρῶν M. et a sec. manu Vit. et sic cum reliquis plerisque, ut videtur, codicibus Ald. Turn. Commemorat utramque scripturam alter scholiastes, πτερῶν προβλήματα interpretans τοὺς ὀϊστούς, quod dicere debebat, nisi re vera dixit, τῶν ὀϊστῶν. Valckenarius ad Phoen. v. 786. si πτέρα sagittae dicerentur, non adspernandam ratus πτερῶν, servandum tamen arbitratur πετρῶν. Quae ei lectioni firmandae affert, eorum similia multa colligi possunt, sed sine fructu. Mirum enim et paene absonum est scutum dici tutamen adversus eiusmodi telorum genus, quo non de more, sed rarius et casu utebantur. Hoc sensere, opinor, qui αἰχμῆς καὶ πετρῶν προβλήματα scripserunt. Sed hi alia ratione hunc versum vitiarunt, omnem ei vim et virtutem detrahentes. Quare equidem πτερῶν revocavi, quamvis non meminerim alius loci, ubi sagittae πτερά dicantur. Sed cur minorem volemus Aeschyli audaciam esse quam Latinorum poetarum, quos pennum pro sagitta dicere notissimum est? Et πτερώματα certe sagittae sunt in Lycophronis v. 56. τοῖς Τευταρείοις βουκόλου πτερώμασιν, quem versum afferens Eustathius p. 172, 30. interpretatur ἤγουν τοῖς τοῦ Τευτάρου Σκύθου ὀϊστοῖς.

ὀργὴν ... ὁμοῖος ... αὐδωμένῳ: ὁρμὴν Colb. 1. Par. N. et a sec. manu Vit. qui a pr. manu habuerat ὀργὴν, ut ceteri. Adscriptum ὁρμήν etiam in Par. B. ὅμοιος G. ὁμοίως Ald. αὐδουμένῳ G. αὐδομένῳ Vit. In M. hoc scholion adscriptum est, τὸν τρόπον τῷ ἀδελφῷ σου βλασφημούμενος, et in altera parte ὑπὸ σοῦ. Alter scholiastes interpretatur τῷ κακωνύμῳ Πολυνείκῃ. Glossa in G. λέγοντι, in Vit. κακίστως λεγομένῳ. Praestat active intelligere αὐδωμένῳ, ut spectentur quae dixisse Polynicen rettulerat nuntius, velle illum cum fratre congredi.

χεῖρας: χέρας Μ. G. Vit.

ἀνδροῖν δ᾽ ὁμαίμοιν ... αὐτοκτόνος: Ad ultimas syllabas in ἀνδροῖν et ὁμαίμοιν in Lips. ω adscriptum. αὐτόκτονος a pr. manu M. recentior accentum correxit. αὐτοκτόνως Οχ. Taur. αὐτοκτόνως Lips. Nominativo utitur poeta quasi dicturus θάνατος οὐ γηράσκει.

γῆρας: γῆρας M. Par. B. Rob. Turn. idemque adscriptum in Vit. Lips. Par. B. C. πέρας G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. 2. Par. G. E. N. Colb. 1. Ven. A. B. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald.

εἴπερ κακὸν φέροι τις αἰσχύνης ἄτερ, ἔστω· μόνον γὰρ κέρδος ἐν τεθνηκόσιν· κακῶν δὲ κᾆσχρῶν οὔ τιν' εὐκλείαν ἐρεῖς: φέροι M. Vit. et cum reliquis, ut videtur, plerisque codicibus Vict. φέρη G. φέρει Lips. Cantabr. 1. 2. Ven. B. Ald. Rob. Turn. Scholiastes, cuius haec est in M. adnotatio, εἰ ὅλως τις ἀτυχεῖ, καλὸν τὸ δίχα αἰσχύνης, iungit αἰσχύνης ἄτερ ἔστω. Εt sic interpunxit Turnebus. μόνον κέρδος γὰρ Vit. ἓν G. Ox. Vind. 1. 2. 3.4. et a recentiore manu M. a prima enim ἓν habuerat, ut ceteri. Secunda manus hoc scholion adscripsit, ἡ εὔκλεια ἓν κέρδος, τὸ αὐτὸν ἐκδικῆσαι ἀδικούμενον. ἐὰν δὲ ἀνεκδίκητος ἀποθάνῃ, ἕνεκά γε τῶν εἰς αὐτὸν γενομένων κακῶν καὶ αἰσχρῶν, ἄδοξος. Postea recentior manus haec adscripsit, τοῦτο γὰρ μόνον τὸ ἕν, κέρδος· τὸ φέρειν κακὸν ἐμέ (si ita legendum est obscurius scriptum vocabulum). τόδε κακὸν καὶ αἰσχρόν. Deinde τεθνηκόσιν Μ. τεθνηκόσι ceteri, nisi quod τεθνηκότι, adscripto τεθνηκόσι, habet Par. B. Denique κ' αἰσχρῶν Μ. G. Vit. Lips. Ald. Turn. κ' αἰσχρῶς Rob. Non puto dici, quod volunt, μόνον γὰρ κέρδος τοῦτο ἐν τεθνηκόσιν. Hoc si poeta voluisset, non γάρ, sed τόδε posuisset. Sed, si haec ita scripsit, hoc dicit, sententia ex philosophia deprompta, si quis infelix sit sine turpitudine, esto: nam lucrum omne apud inferos quaerendum est (si ibi non punimur: sola quae post mortem est vita consideranda est). At infelicitas cum turpitudine coniuncta nusquam in honore est. Sed recte videtur Schutzius mutari iubere ordinem versuum, ut ultimus sit ἔστω· — τεθνηκόσιν. Sane, inquit, declinarem fratrem, si malum hoc, non punire ferocientem, sine turpitudine ferre possem: sed quae mala simulque turpia sunt, non dicas laudanda. Esto (congrediar cum fratre): solum enim apud inferos lucrum est, i. e. in morte.

τί μέμονας τέκνον; μήτι σε: τί μέμονας M. Arund. Cantabr. 2. Par. L. In M. ad ο a recentiore manu ε supra adscriptum est, itemque in Cantabr. 2. τί μέμηνας G. Vit. Taur. Ald. Turn. et ο ad η supra adscripto Lips. τί μαινας Vind. 2. 4. μέμηνας explicat prior scholiastes, μέμονας et μέμηνας alter: in M. nullum est scholion. τί καὶ μέμονας Rob. unde Porsonus καὶ μέμονας fecit. τέκος Par. H. et adscripto γρ. τέκνον Par. B. μήτι σε Ald. Rob. Turn. μήτις σε M. G. Vit. Lips. Par. A. B. Taur. Vind. 1.2.3. θυμοπληθὺς G. Vit. θυμοπλήθος Rob.

δορίμαργος ... ἄτα: δορὶ μάργος, supra scripto a recentiore manu δορίμαργος, M. δορύμαργος Cantabr. 1. 2. Par. L. Vind. 2. 4. ἄτη Lips. Cantabr. 1.2. Par. C. Ald. Rob. Turn. In M. ad α recentior manus η supra adscripsit.

ἔκβαλ᾽: ἔκβαλ', ut tamen alterum λ ab alia manu additum videtur, M. ἔκβαλε Cantabr. 2. Omittit hoc vocabulum Lips.

Κωκυτοῦ: κωκυτὸν Lips. παρὰ κωκυτοῦ Par. L.

Φοίβῳ ... πᾶν: φοίβῳ, ad ο supra adscripto ου, Lips. πᾶν omittit Ven. A. Λαΐου Colb. 1.

ἵμερος ἐξοτρύνει: θυμὸς pro ἵμερος Rob. Sic etiam Brunckius, haud dubie codices secutus, nam Robortelli editione carebat. ἐποτρύνει Cantabr. 2. Par. L. (si Faehsio fides) Rob. Brunckius. π ad ξ recentior manus in M. supra adscripsit.

πικρόκαρπον ἀνδροκτασίαν: πικρόκακον Rob. ἀνδροκτασίαν M. a pr. manu: recentior κλ ad τ supra adscripsit.

οὐ θεμιστοῦ: οὐ θεμιστὸν M. et hoc Brunckius restituit, quum in Par. B. hanc adnotationem, γρ. ἄθεμιστον, invenisset. οὐ θέμιστον Lips. Ceteri οὐ θεμιτόν. In M. ad ὸν recentior manus οῦ supra adscripsit.

ἐχθρά ... τελεῖ ἀρὰ: γὰρ καὶ Rob. ἐχθρὰ Arund. Cantabr. 1.2. Mosc. 1. Par. A. E. F. K. L. Colb. 1. Ven. B. Vind. 2. Rob. γρ. ἐχθρά Par. B. αἰσχρὰ M. G. Vit. Lips. Par. B. Ald. Turn. μοι Par. K.L. τελεῖ ἄρα sic M. sed ut prius ἀρὰ scriptum fuisse videatur: recentior manus τελεία supra adscripsit. τελεῖ ἀρὰ G. Vit. Ox. Taur. Ald. τελεῖ ἄρα Lips. τελεία ἀρὰ Par. K. L. τελεῖ ἀρὰ Rob. ἀρὰ τέλει Colb. 1. τέλει ἄρα. γρ. καὶ οὕτως. τελεῖ. τελευτᾷ ἀρά. τὸ τελεῖ ἀντὶ τοῦ τελειοῦται ex Par. B. Faehsius affert. τελεῖν ἀρὰ Turn. τέλει ἀρὰ inde a Victorio edebatur. Bonum esset τελεία, si ultima syllaba elidi posset. Itaque Turnebi scripturam recepi, ut τελεῖν cum ὄμμασιν προςιζάνει coniungeretur, quod horum haec vis est, monet me. Idem putavit Blomfieldius. Respondet Eteocles his verbis ad ea quae chorus dixerat, ἵμερός σε ἐξοτρύνει ἀνδροκτασίαν τελεῖν. Wordsworthius in Museo philologico I. p. 222. τάλαιν' ἀρὰ scribendum esse coniecit, comparans Eur. Hipp. 1236. πατρὸς τάλαιν' ἀρά.

ξηροῖς ... ὄμμασιν προςιζάνει: ξηροῖσι Colb. 1. et τ' a recentiore manu addito Vit. ὄμμασιν Porsonus. ὄμασι G. ὄμμασι ceteri. προςιζάνει a pr. manu M. correxit sec. manus.

πρότερον ὑστέρου μόρου: προτέρους ὑστέρου μόρου Vit. a pr. manu: sec. manus μόρου in μόρον mutavit. Habent μόρον G. Colb. 1. Ald. Turn. sed G. cum glossa θανάτου. Hoc dicit, instigant me patris dirae, lucrum prius commemorantes secutura morte, i. e. hortantur vindictam sumere quamvis moriturum.

μὴ 'ποτρύνου· κακὸς: μὴ ἐποτρύνου Vit. Par. G. κακὸς δ᾽ οὐ Vind. 2. 3. 4. δειλὸς οὐ Arund. Par. K. L. Ask. A. Ven. B. Rob. et adscripto γρ. κακός Colb. 2. κακὸς γο, δειλός Par. B. Libri κεκλήσῃ.

βίον εὖ κυρήσας· μελάναιγὶς: βίον εὖ κυρήσας, bene se habens quod ad vitam attinet, i. e. recte instituens vitam. πατρὸς ante μελαναιγίς inserunt Vind. 2. 4. Post μελαναιγίς libri δ' habent. Deleverunt Arnaldus Animadv. crit. p. 196. et Pauwius.

εἶσι δόμους Ἐρινύς, ὅταν ἐκ: Ad εἰσι in M. recentior manus οὐκ supra adscripsit. δόμους Brunckius. δόμον M. Lips. Par. A. δόμων ceteri. ἐρινὺς Μ. Ἐριννὺς vulgo. ὅταν Arund. Cantabr. 1.2. ὅτ' ἂν a pr. manu M. mutatum in οὔτ' ἂν ab alia, fortasse secunda, manu. ὅτ' ἂν a pr. manu Vit. mutatum a sec. manu in οὔτ' ἂν, quod reliqui libri habent praeter Ald. in qua οὔ τ' ἂν, et Rob. in qua οὐ ἂν est. Scribendum fortasse est ἀφ' ὅτου χερῶν.

δέχωνται: δέχονται Par. C. Rob.

ὀλομένων θαυμάζεται: In ὀλομένων alterum ο in litura habet M. ὀλλομένων Vit. Inter ὀλομένων et θαυμάζεται supra versum οὐ adscriptum in G. οὐ θαυμάζεται Taur. Vind. 1.

τί οὖν ... σαίνοιμεν: τί γ' οὖν Cantabr. 1. τί νῦν Blomfieldius. V. ad v. 190. ἂν σαίνοιμεν ante sec. manus emendationem habuisse videtur M. σαίνομεν μόρον ὀλέθριον, sed cum glossa κολακεύοιμεν, G.

νῦν ὅτε σοι παρέστακεν· ἐπεὶ κλύδων, λήματος ἐντροπαίᾳ χρονίᾳ μεταλλακτός, ἴσως ἂν ἔλθοι θαλερωτέρῳ πνεύματι· νῦν δ᾽ ἔτι ζεῖ: νῦν ὅτι Rob. V. ad Suppl. v. 614. παρέστηκεν ad α supra adscripto η Lips. παρέστηκε G. Vit. Ox. Par. C. ἐπεὶ δαίμων λήματος libri omnes, nisi quod λήμματος habet Colb. 2. ἀντροπαίᾳ G. Vit. Lips. et cum reliquis, ut videtur, paene omnibus codicibus Rob. ἀντροπαίᾳ a pr. manu M. recentior manus acutum accentum adscripsit. ἀντροπαίου, cum glossa τοῦ ἰσχυροῦ, Mosc. 1. ἐν τροπαίᾳ Ald. Turn. χρόνια M. sed ut accentus antea in altera syllaba fuerit, α autem non sit certum. χρόνια G. Vit. Lips. Arund. Ox. Ald. Turn. χρονία. γρ. χρόνια καὶ βραδέως καί ποτε ex Par. B. Faehsius affert. χρόνια Rob. χρονίᾳ editum inde a Cantero. Verbis μεταλλακτὸς ἴσως in Vit. supra adscripta est haec adnotatio, μεταλακτὸς Ἀττικὸν ὁ τοιοῦτος θυμός. Deinde ἂν ἔλθοι Colb. 2. Par. L. θαλλωτέρῳ, litteris αλ in litura, Μ. θαλερωτέρῳ ceteri omnes, et ita recentior manus in M. correxit. Lips. Rob. Scholiastae, quorum nulla est in M. adnotatio, nihil frugi ad hos versus afferunt. Qui quum vocabulum δαίμων et per τύχη et per θυμός interpretentur, videri possunt aliam lectionem secuti esse. Neque credibile est Aeschylum δαίμων scripsisse, dochmii forma parum accurate strophicae respondente. Θαλερωτέρῳ in G. explicat glossa ἰσχυροτέρῳ, in Vit. χλωροτέρῳ. Sed hoc alienum est ab horum versuum sententia, quae id postulat, quod prior scholiastes per ἀσθενεστέρῳ καὶ ἀναπεπτωκότι πνεύματι, alter per μαλακωτέρῳ expressit. Verum ita non potest dici θαλερώτερόν πνεῦμα. Aliena enim sunt quae Blomfieldius in glossario attulit. Quare scripsi νῦν ὅτε σοι παρέστακεν· ἐπεὶ κλύδων, λήματος ἀντροπαίᾳ χρονίᾳ μεταλλακτός, ἴσως ἂν ἔλθοι χαλαρωτέρῳ πνεύματι· νῦν δ᾽ ἔτι ζεῖ. Nunc in tua potestate est (licet tibi adhuc evitare mortem): nam aestus. sera consilii conversione mutatus, remissiore fortasse veniat flamine: nunc autem ferret adhuc. Praestat autem fortasse scribere ἀντροπαίᾳ, ut ἂν ad μεταλλακτός pertineat: nam ἀνατροπαία non tam mutatio est, quam eversio.

ἐξέζεσαν ... κατεύγματα: ἐξέζεσαν Μ. G. Lips. Ox. Par. C. E. Ald. Rob. Turn. ἐξέζησαν Par. L. ἐξέζεσεν Vit. et plerique, ut videtur, reliqui codices. Et videtur hoc in M. alia manus α in ε mutato fecisse. Ita editur inde a Victorio. Hoc dicit, fervefecerunt enim animi aestum dirae patris. Recte autem se habet pluralis ἐξέζεσαν, quum κατεύγματα personae vicem gerant. κατεύματα Lips. ματεύματα, cum glossa αἱ ἀραί, G.

ἀληθεῖς ἐνυπνίων φαντασμάτων: ἀληθεῖς G. ἀληθὴς Lips. ἐνυπνίων φαντασμάτων Μ. G. Vit. Lips. Par. B. Ald. (in qua φαντασμάντων) Turn. φαντασμάτων ἐνυπνίων Cantabr.2. φασμάτων ἐνυπνίων Arund. Cantabr. 1. Par. A. Rob. et adscriptum in Par. B.

δατήριοι: δοτήρια a pr. manu M. secunda manus οι ex α fecit, recentior primae syllabae δα supra adscripsit. δατήριον Αld. De hoc somnio dictum fuisse necesse est in praegressa tragoedia Oedipo.

πείθου γυναιξί, καίπερ οὐ στέργων ὅμως: πειθὸς Lips. πιθοῦ Blomfieldius. V. ad Prom. v. 276. γυναιξὶν Μ. καίπερ μὴ Par. L. Rob. ὁμῶς. γρ. νόμους Par. B.

ὧν ἄνη τις· οὐδὲ χρὴ μακράν: ἄνη τίς, a recentiore manu supra adscripto τις, Μ. ἄνη τις teste Blomfieldio Arund. Id praefixum scholio in M. et hoc, commemoratum a Stephano, primus dedit Canterus. ἄνυτις Vit. Cantabr. 1. 2. Οx. Par. G. F. L. Ald. Rob. Turn. ἄνυσις G. Lips. Par. E. H. N. Colb. 1. Taur. Vind. 1. 2. 3. 4. οὐ δὲ Rob. μακρὰ Par. N. Rob. γρ. μακρά Par. B. Ante μακράν in Lips. supra insertum λέγειν, cum glossa πολυλογεῖν.

μὴ ἔλθῃς ὁδοὺς σὺ τάσδ᾽ ἐφ᾽ ἑβδόμαις: μὴ ἔλθης ὁδοὺς Vit. μὴ ἔλθ' ὁδοὺς sic Lips. ἐφ' omittunt Vit. Par. N. εὐδόμαις G. ἑβδόμοις Vit.

τεθηγμένον ... ἀπαμβλυνεῖς λόγῳ: τεθειγμένον G. ἀμβλυνεῖς, a recentiore manu supra scripto απ, Vit. λόγῳ, ad ω supra adscripto ου, Lips.

νίκην γε μέντοι καὶ κακὴν τιμᾷ θεός: Libri νίκην γε, nisi quod G. γε omittit, et κακὴν, nisi quod καλὴν habet Lips. Ex scholiastae verbis, τὴν γὰρ κακὴν δίκην ἢ νίκην, λέγω δὲ τὴν γενομένην ἀνόμως, τιμωρεῖται ὁ θεός, colligi potest etiam δίκην lectum fuisse. In M. hoc tantum scholion est, τιμωρεῖται. ἢ ἐν ἐρωτήσει ὁ λόγος. Habet interrogationis signum in fine versus Cantabr. 1. Per interrogationem haec non magis dici possunt, quam τιμᾶν significare ulcisci. Frustra hunc versum explicare conati sunt interpretes. Putavi scribendum esse νίκῃ γε μέντοι καὶ κακὸν τιμᾷ θεός. At victoria etiam improbos ornat deus. Dehortatur chorus Eteoclem, ne ad certamen cum fratre abeat, quod deus interdum etiam improbo (nunc quidem Polynici) victoriam impertiat. Ad haec respondet ille, non decere virum fortem de eo, quod vinci possit, cogitare.

στέργειν ... τοῦτο ... ἔπος: στέγειν Ald. στέργειν γ' G. στέργειν τ' Par. E. τοὔπος Taur.

ἐκφύγοις: ἐκφύγοις a pr. manu M. sed recentior οι supra adscripsit. ἐκφύγῃ Cantabr. 2. Ald. Aberravit ab sententia Nauckius praef. ad Aristophanem Byzantium p. VI. ἐκφύγοι scribendum esse putans.

πέφρικα ... ὠλεσίοικον: πέφοικα, supra adscripto ρικα, Vit. τὴν Lips. ὠλεσίοικον M. G. Turn. οὐλεσίοικον Vit. ὀλεσίοικον Par. L. Taur. Vind. 1. 2.3.4. Ald. Rob. ὀλοσίοικον Lips. ὠλεσίδομον varia lectio apud Stephanum.

θεόν, οὐ θεοῖς ὁμοίαν: θεῶν Arund. Cantabr. 1. Ox. Ask. A. et fortasse Par. F. ex quo affertur θεόν. In G. Taur. verba hoc ordine collocata sunt οὐ θεοῖς ὁμοίαν θεόν. Post hunc versum ante Canterum haec addebantur, ἃ (οὐ Ox. Ven. A. Ald.) γὰρ νύκτωρ παρεκελεύσατο (παρακελεύσατο Par. E. παρεκελεύετο Vit. παρελεύσατο Ox. Αld.) καὶ γέγονε (γέγωνε Arund. Ox. Rob.). Habent haec verba G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. C. E. Ask. A. Colb. 1. Taur. Ven. A. B. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Rob. Turn. In M. a recentiore manu in margine adscripta sunt. Nihil haec sunt nisi interpretatio vocabuli παναληθῆ, sumpta ex v. 691.

παναληθῆ: παναληθῆ etiam M. sed ut eadem manus primum παναληθὲς scripserit.

εὐκταίαν Ἐρινύν: εὐκτέαν Arund. ἀκταίαν G. Εὐκταίαν Ἐρινύν non puto comparari posse cum Θέμιδι εὐκταίᾳ Euripidis in Medea v. 170. ut visum est Musgravio et Porsono. Ibi Θέμις εὐκταία est quae vota perficit: hic vix aliud esse potest εὐκταία Ἐρινὺς quam excitata Oedipi diris Furia. Sed fateor suspectum mihi esse εὐκταίαν. Nam etsi metrum Anacreonteum, sive Ionicum ἀνακλώμενον, spondeum pro trochaeo admittit, solet tamen Aeschylus versus diligentissime exaequare: atqui mediam in εὐκταίαν syllabam non facilius corripias, quam in Φοίβῳ στυγηθέν producas. Poterat Aeschylus scribere πατρὸς ὠκύπουν Ἐρινύν. Nam hoc rei convenit: εὐκταίαν supervacaneum est, quum τελέσαι κατάρας sequatur. ἐρινὺν M. Arund. Ald. Ceteri ἐριννύν.

περιθύμους: ὑπερθύμους Par. F. K. Ask. A.

Οἰδιπόδα βλαψίφρονος: Οιδιπόδα βλαψίφρονος Blomfieldius. Libri βλαψίφρονος οιδιπόδα, nisi quod βλαψίφρενος habet Lips. τοῦ βλαψίφρονος Cantabr. 2. οιδιπόδαο Vit. οἰδίποδος Ox. Ald. Οιδιπόδα Turn.

παιδολέτωρ δ᾽ ἔρις ἅδ᾽: παιδολέκτωρ Lips. παιδολέτω Ald. παιδοδέλετως Par. C. Post hanc vocem δ' omittunt Cantabr. 2. Ox. Ald. Rob. Turn. Habent particulam M. G. Vit. Lips. ἔρις. γρ. ἐριννύς Par. B. ἅδ᾽ G. Vit. Lips. (in Lips. superscriptum) Cantabr. 2. Ox. Par. A. B. E. N. Colb. 1. Ald. Rob. Turn. et a recentiore manu M. prima scripserat ἔρις δ', etsi δ' praecedit. ἥδ' Par. F. τάδ' editio Victorii.

ξένος δὲ κλήρους ἐπινωμᾷ: ξένους δὲ Ox. Ald. κλήρους dedit Victorius, et hoc a pr. manu habebat M. in quo nunc radendo ι ex υ factum est. κλήροις G. Vit. Lips. Mosc. 2. Ox. Par. C. L. Colb. 1. Taur. Vind. 1. 2. 3. 4. Ald. Turn. κλῆρος Rob. ἐπινομᾷ ex correctione G. ἐπικομᾷ idem ante correctionem. ἐπικωμᾷ, cum glossa μεγαλοφρονεῖ, Mosc. 2. ἐπινωμᾷν Par. L.

Χάλυβος, Σκυθῶν: H. Stephani coniecturam Χάλυψ ὁ Σκυθῶν ἄποικος, metri negligentior probat Valckenarius ad fragm. Callimachi p. 155. seqq. Hesychius Χάλυβοι, ἔθνος τῆς Σκυθίας ὅπου σίδηρος γίνεται. Stephanus Byz. καὶ Χάλυβοι παρ' Εκαταίῳ, “Χαλύβοισι πρὸς νότον Αρμένιοι ὁμουρέουσι.” Euripides Alc. v. 980. καὶ τὸν ἐν Χαλύβοις δαμάζεις σὺ βίᾳ σίδαρον. σκυθῶν, a sec. manu superscripto ων, Μ.

χρηματοδαίτας: χρηματοδαίτης Lips. χρηματοδέτας G. χρηματοδοτας Arund.

πικρός, ... σίδαρος: πικρὸς omittit Vit. ὁμόφρων Lips. σίδαρος, ad α superscripto η, Lips. σίδηρος G. Ald. Turn.

διαπήλας: διὰ πύλας G. Lips. Etiam in Vit. qui διαπήλας cum reliquis habet, supra scriptum ν.

ὁπόσαν καὶ φθιμένοισιν: ὁπόσαν καὶ Μ. (sic, ut videtur, non ὁπόσοις καὶ, M.) Arund. Cantabr. 2. Par. K. Colb. 1. Rob. ὁπόσαν καὶ Vit. ὁπόσαν (ad α superscripto η) καὶ Lips. ὁπόσην καὶ Par. F. ὁπόσην ex Par. C. enotatum est, ὁπόσα ex Par. E. ὁπόσην ἂν καὶ G. Ald. Turn. φθιμένοισι libri, nisi quod φημένοισι habet Par. E. Plena oratio haec esset, χθόνα ναίειν διαπήλας τοσαύτην οπόσην διαπάλλει καὶ φθιμένοις κατέχειν, et his additus est accusativus, quasi ita dixisset, χθόνα ναίειν διαπήλας τοσαύτην ὥςτε αὐτοὺς κατέχειν αὐτὴν ἀμοίρους τῶν μεγάλων πεδίων. Dictum est κατέχειν ut θήκας κατέχουσιν Agam. v. 433.

ἐπειδὰν αὐτοκτόνως: ἐπεὶ δ᾽ ἂν G. Mosc. 2. et sic a pr. manu M. ἐπειδὰν idem a sec. manu, ut ceteri. αὐτοκτόνως Rob. idque ex codice regio Spanhemius enotavit. αὐτοκτόνωσιν a pr. manu habuisse videtur M. unde recentior αὐτοὶ κτάνωσιν fecit. αὐτοκτάνωσιν Lips. αὐτοὶ κτάνωσι G. Vit. Mosc. 2. Vind. 1. 2. 3. 4. αὐτοὶ κτάνωσιν Ox. Par. E. Taur. Ven. A. Ald. Turn.

αὐτοδάϊκτοι: αὐτοδαΐκτως Ask. A.

καὶ γαῖα κόνις πίῃ: Libri καὶ χθονία κόνις πίῃ, repugnante versu antistrophico. Scripsi καὶ γαῖα κόνις πίῃ. Hunc ipsum enim versum respexisse videtur Hesychius, quum scriberet γαῖα κόνις, γῆ. Sic enim eum scripsisse puto pro eo, quod nunc parum apte legitur, γαῖα, ἡ κόνις, καὶ ἡ γῆ.

φοίνιον: φοίνιον M. Lips. Ald. Rob. Turn. φόνιον G. Vit. Cantabr. 1. Mosc. 1.2. Taur. Vind. 1. 2. 3. 4. et ιον superscripto Colb. 1. φοίνιον γρ. φόνιον Par. B. φόνον Ask.A.

καθαρμοὺς: καθαρμοὺς Vit. Lips. et cum ceteris, ut videtur, plerisque codicibus Ald. Rob. Turn. καθαρμοὺς ex rasura Mosc. 1. καθαρμὸν G. Mosc. 2. Ox. Par. L. Taur. Vind. 3. καθαρμὸν aut καθαρμὸς, non κάθαρμα, M. a pr. manu, sed ultimae tres litterae μὸν litura paene evanuerunt, recentior manus οὺς supra adscripsit. Secunda manus hoc scholion in margine scripsit, τίς ἂν εὑρηθείη (sic); τίς ἂν αὐτοὺς ἐκλύσει τοῦ τοιούτου μιάσματος ;

λούσειεν: λούσιεν G. λαίσειεν Ald.

παλαιοῖσι: παλαιοῖσι Arund. Mosc. 1. Ven. В. παλαιοῖς M. et reliqui,

συμμιγεῖς κακοῖς: συμμιγεῖς G. Vit. Lips. Mosc. 1. 2. Par. C. L. Ask. A. et ad σ a sec. manu adscripto M. ξυμμιγεῖς Ald. Rob. Turn. κακοῖσι Cantabr. 1. Ask. A. Mosc. 1. Ven. B. καλοῖς Lips.

παρβασίαν: παρβασίαν Porsonus. παραβασίαν M. G. Arund. et e correctione Vit. παραιβασίαν Vit. a pr. manu et Lips. Par. B. Ald. Rob. Turn. Ὠκύποινον et αἰῶνα δ᾽ ἐς τρίτον non sibi repugnant. Nam cita poena iam ad tertiam aetatem duravit, celeriter Laium, Oedipum, Iocastam, filios puniens.

ἐς ... μένει: εἰς Cantabr. 1. μὲν pro μένει Ald. μενεῖ, sed correctum μένει, Par. L.

τρίς: Ad τρὶς supra adscriptum εἰς in Lips.

μεσομφάλοις: μεσομφάλοιν Rob.

θνάσκοντα ... γέννας: θνάσκοντα edidit Victorius, et sic Lips. et ad ά a sec. manu supra adscripto M. θνήσκοντα G. Vit. Cantabr. 2. Ald. Rob. Turn. γένας G. Mosc. 1. 2.

κρατηθεὶς δ᾽ ἐκ φίλων ἀβουλίαις: κρατηθεὶς γρ. καρτηθείς Par. B. δ' a recentiore manu scriptum in G. Eiecit particulam Porsonus. Servanda est: refertur enim ad μέν, quod poni debuerat, Ἀπόλλωνος μὲν βίᾳ. ἐκφίλων Ald. Rob. Turn. Brunckius, quod φίλων in Par. B. per ἡδονῶν explicetur, coniici posse ait, scriptum fuisse olim κρατηθεὶς δ᾽ ἡδονῶν ἀβουλίαις. Nec tamen quicquam mutandum censet. ἀβουλίαις G. Lips. Par. B. Ald. Rob. Turn. ἀβουλίᾳ Vit. Par. A. K. L. Ask. A. Ven. B. ἀβουλίαι, ultima littera incerta, M. ἀβουλίας Taur. Vind. 1. Ἐκ φίλων ἀβουλίαις interpretantur malis amicorum consiliis. Ita etiam intellexit scholiastes qui in M. adscripsit οἷς ἐκοινώσατο τὸν χρησμόν. Nihil de hac re traditum est ab antiquis, et satis impii fuissent, qui suasissent oraculum contemnere. Hoc dicit, ut alter scholiastes recte vidit, per uxoris amorem perverso consilio irretitus.

ἐγείνατο ... αὑτῷ: ἐγείνατο Arund. Mosc. 1. Par. K. Ask. A. Rob. ἐγείνατο M. G. Vit. Lips. Ald. Turn. μόνον Par. G. αὑτῷ G. Arund. Mosc. 1. 2.

Οἰδιπόδαν: οἰδιπόδαν M. Vit. et regius Spanhemii. Idem reliquorum librorum lectioni οἰδίποδα supra adscriptum in Par. B.

ὅς ... μὴ πρὸς ... ἁγνὰν: ὅςγε Mosc. 1. ὃς Ask. A. μὴ πρὸς G. Vit. Lips. Arund. Cantabr. 1.2. Mosc. 1. 2. Par. A. B. N. Ald. Rob. idemque in margine M. recentior manus adscripsit. μητρὸς Turn. ματρὸς M. Par. L. ἁγνὰν, ad alteram vocalem η superscripto Lips. ἁγνὰ Par. E.

ἄρουραν: ἀρούρᾳ Cantabr. 2. et adscripto γρ. ἀρούρᾳ Par. B.

ἔτλα· παράνοια συνᾶγε: ἔτλη Mosc. 1. Spanhemii regius, et α a sec. manu supra adscripto M. παράνοια M. G. uterque a pr. manu: παράνοια uterque a sec. manu. παράνοια δὲ Rob. ἔτλα παρ' ἀνοίᾳ. ἔτλη δὲ ἀγνοίᾳ sic scholion in M. συνᾶγε M. Turn. et a sec. manu G. Idem adscriptum in Par. B. Recentior manus in M. accentum primae syllabae delevit alterique γ supra adscripsit. συνάξαι G. a pr. manu et cum glossis ἑνῶσαι, συνάξαι Mosc. 2. σύναγεν Vit. σύν γε Ald. συνάγαγε Lips. Arund. Cantabr. 1. Mosc. 1. Par. H. K. Ask. A. Colb. 2. Rob. Spanhemii regius. συνάγαγεν Colb. 1.

φρενώλεις: φρενώλης, supra scripto a recentiore manu εις, M. φρενωλεῖς Lips. Male haec Schützius de Laii et Iocastae concubitu interpretatur: qua interpretatione praeclara vis, quae in hoc loco est, valde minuitur. Παράνοια est error, quem chorus propterea fortiore vocabulo nominat, quod caeci in eum fatorum necessitate, tamquam furibundi, irruerunt Oedipus et Iocasta.

πίτνον: πίτνον Brunckius. πίπτον Vind. 2. 4. πιτνῶν. γρ. πιτνοῖ et πίπτον ex Par. B. Faehsius affert. Ceteri πιτνόν. Omittit hunc versum Lips.

τρίχαλον: τροχαλὸν fuerat in Vit. deleto iota τροχαλὸν factum est, quod habent Par. E. Ask. A. Vind. 4. γρ. τροχαλόν, ἤγουν κυρτόν Par. B. in quo alia glossa, τριπλοῦν ἢ τραχύ, ad τρίχαλον pertinet, quod habet in textu, ut ceteri libri. Wakefieldius in Silva crit. I. p. 63. scribit τρίχινον, ex Hesychii glossa τρίχινον, Τρικόρυφον. At codex Hesychii Τρίκοινον habet. Nec tamen contenderim Hesychii locum non huc spectare, modo ne Aeschylum ex Hesychio, sed Hesychium ex Aeschylo corrigas. Πρύμναν πόλεως dicit, quod tamquam de navi loquitur. Ex illo, inquit, Oedipi scelere aliud alii succedit malum, quod etiam ipsi urbi minatur.

ἀλκὰν ... πύργος ἐν Ἄρει: ἀλκάν Mosc. 2. in quod coniectura inciderat Burgessius. ἀλκᾷ Taur. ἀλκὰ ceteri. δι' ὀλίγον G. γρ. πύργον Par. B. ἐνεύρει Mosc. 1. 2. Ceteri libri scholiastae ἐν εὔρει, nisi quod εὔρει ex Par. E. enotatum est. Difficultatem horum versuum iam senserunt scholiastae, nec melius res cessit recentioribus criticis. In M. hoc scholion est, μεταξὺ δὲ ἡμῶν δὲ ὀλίγου ἐστὶν ἡ τῶν πολεμίων δύναμις τῆς ἡμετέρας καὶ τὸ διάστημα ὁ πύργος ὁ διείργων ἐστίν. Αd ἐν εὔρει adscriptum est ἐν πλάτει, ἐν μεταιχμίῳ. Frigidissime, immo turpissime additum est ἐν εὔρει. Scripsi, mutata una littera, μεταξὺ δ᾽ ἀλκὰν δι᾽ ὀλίγου τείνει πύργος ἐν Ἄρει: μεταξὺ δ᾽ ἀλκὰν δι' ὀλίγου τείνει πύργος ἐν Ἄρει. In medio, i. e. inter urbem et ei imminentes fluctus, ad breve tempus munimentum tendit in bello turris. Confirmavit hanc emendationem Par. B. ex quo γρ. ἄρει Faehsius attulit.

δὲ ... βασιλεῦσι: δὲ omissum in Par. N. Colb. 1. συμβασιλεῦσι ante recentioris manus emendationem fuisse videtur in M.

μὴ πόλις: μὴ καὶ πόλις Lips. Cantabr. 1. Par. K. Ask. A.

τέλειαι γὰρ παλαιφάτων ἀρᾶν: τέλειαι G. Vit. Lips. Arund. Mosc. 1. 2. Οx. Par. A. E. L. N. Colb. 1. Ald. Rob. τέλειοι Cantabr. 1. τέλεια Par. B. Turn. et supra adscripto a recentiore manu οι, non αι, M. in quo hoc scholion additum est, τὸ τέλεια ἀντὶ τοῦ τέλειαι. ὑφῆκεν δὲ τὸ ι διὰ τὸ μέτρον. Tum παλαιφάτων ἀραι Μ. Οx. Ald. Reliqui omnes παλαίφατοι ἀραί. Scripsi, remoto turpi hiatu, τέλειαι γὰρ παλαιφάτων ἀρᾶν βαρεῖαι καταλλαγαί. Sic Aristophanes πολέμου καταλλαγὴν dixit in Avibus v. 1588. Eodem modo haec emendavit Engerus in diss. de Aeschyliis antistrophicorum responsionibus p. 17.

πελόμεν᾽ οὐ παρἔρχεται: πελόμεν' Μ. a pr. manu, idemque superscriptum in Cantabr. 2. et πελόμενα simul cum παλλόμενα et τελλόμενα adscriptum in Par. B. τελόμεν' G. Lips. Arund. Οx. Par. B. E. Colb. 1. et a recentiore manu M. τελόμεν' Ald. τελλόμεν' Cantabr. 2. Par. N. Rob. Turn. τελλόμενα Mosc. 1. τελούμεν' Vit. Cantabr. 1. Mosc. 2. Taur. Vind. 1. 4. Deinde omnes οὐ παρέρχεται, quod in Mosc. 2. bis, et ante et post τελούμεν', scriptum est. Vulgatum τὰ δ᾽ ὀλοὰ τελλόμεν᾽ οὐ παρέρχεται interpretantur calamitas semel orta non praeterit. Sed τελλόμενα, si haec vera esset scriptura, non orta, sed orientia mala significaret. Recipiendum πελόμεν' erat. Hoc aut cum οὐ παρέρχεται coniungendum est, ut sit idem ac si dixisset poeta τὰ δ᾽ ὀλοὰ οὐ λήγει γινόμενα, aut ita haec explicanda, quae perniciosa sunt (i. e. pestifera, ut dirae), non praetereunt, sed manent. Neutrum satis placet, et admonet vitii versus antistrophicus. Quare scripsi τὰ δ᾽ ὀλοὰ πελόμεν' οὐ μὰψ ἔρχεται. Invenitur μαψίδιος apud Euripidem Hel. v. 260.

πρόπρυμνα δ᾽ ἐκβολὰν: προπρύμναν Lips. πρόπρυμναν Ald. Rob. πρόπρυμνον Turn. et ad ultimam syllabam α supra adscripto Par. G. πρόπρυμνα recte ceteri. δὲ plene Vit. τὲ Par. N. ἐκβόλων a pr. manu, ἐκβολῶν a sec. habuisse videtur M. ἐκβολὴν recentior manus fecit. Adscriptum hoc scholion, ὅταν δὲ παχυνθῶσιν οἱ ἄνδρες τῷ ὄλβῳ, τότε ὅλου τοῦ φόρτου ἐκβολὴν ποιοῦνται. τοῦτο δὲ πρὸς Ἐτεοκλέα. ἐκβολῶν δέ, τῶν ὑβριστῶν, οἷον δὲ ἐκβολῆς ὑβριζόντων. Ceteri libri omnes ἐκβολάν.

ἀλφηστᾶν: ἀλφηστῶν Μ. ἀλφηστὴν regius Spanhemii. ἀλφηστάων Par. B. E. Vind. 2. 4. ἀφιστῶν G. sed ut ε in litura sit. ἀφιστῶν γρ. ἀλφοιτῶν Taur. ἀλφηστῶν reliqui.

γὰρ ... τοσόνδ᾽: γάρ omittit Lips. ἐθαύμασας Lips. τόσον Rob. τοσόνδ' γρ. τοσόν γ' Par. B.

θεοὶ καὶ ξυνέστιοι πόλεος, ὁ: θεοὶ δὲ καὶ Ox. Αld. θεοὶ omisso καὶ Cantabr. 2. Pro librorum scriptura πόλεως dedi πόλεος et addidi ὁ. Sic etiam Dindorfius.

πολύβοτός: Libri omnes πολύβοτος, nisi quod πολύβοστος est in Mosc. 2. Scholion in M. hoc est, πολύβοτός τ' αἰὼν ὁ ὑπὸ πολλῶν ἐμβατευόμενος ἀνδρῶν, ἢ ἐπὶ πολὺ ἐκτεινόμενος. Vnde Blomfieldius collegit fuisse qui πολύβατος legerent. βροτῶν a sec. manu additum in Vit.

ὅσον τότ' Οἰδίπουν τίον: ὅσων et οἰδίπου Οx. τόντ' Par. E. τίον G. Vit. Taur. Ald. Rob. Turn. τῖον Μ. τίων Lips.

τὰν ἁρπαξάνδραν: ἀναρπαξάνδρα Colb. 1. Ald. Ceteri ἀναρπαξάνδραν, nisi quod ἀναρπαξανδρὼν habet Lips. qui post hanc vocem addit σφίγγα. Scribendum erat τὴν ἁρπαξάνδραν.

ἐπεὶ δ᾽ ἀρτίφρων: ἐπεὶ δ᾽ ἀρτίφρων. γρ. δ᾽ ἄρ᾽ ἔμφρων ex Par. B. Faelsius affert.

ἐγένετο: γένετο G. Taur.

ἄλγει: In ἄλγει priores duas litteras a sec. manu in litura scriptas habet M.

μαινομένᾳ κραδίᾳ: μαινομένᾳ M. G. Vit. Vind. 1. 2. 4. μαινομένῃ Cantabr. 2. Turn. μαινομένη Lips. Ald. Rob. κραδίᾳ Turn. καρδίᾳ M. G. Cantabr. 2. Par. L. Vind. 1. 2. 4. Rob. καρδίᾳ Vit. Lips. Arund. Οx. Par. E. Ald.

κάκ' ἐτέλεσεν: κάκ' ἐτέλεσεν Μ. et regius Spanhemii. κακὰ τέλεσε Arund. κατετέλεσε Lips. τέλησε interpretationi secundi scholiastae praefixum. Ceteri κάκ' ἐτέλεσε.

χερὶ: χειρὶ Lips. Cantabr. 1. 2.

κρεισσοτέκνων ὀμμάτων ἐπλάγχθη: κρείσσω τέκνων M. Vit. Lips. Ox. Par. A. E. Ald. idemque supra adscriptum in Par. B. κρεισσὼ τέκνων Par. G. κρείσσων τέκνων G. (sic G.) Mosc. 2. Taur. κρεισσοτέκνων Par. B. Turn. supraque adscriptum in Par. G. κρισσοτέκνων Mosc. 1. et regius Spanhemii. κρεισσόνων τέκνων Arund. Par. F. K. Ask. A. Rob. τῶν κρειττόνων τῶν supra adscriptum in Mosc.2. Deinde δ᾽ ἀπ᾽ ὀμμάτων M. Vit. Lips. (ὀμάτων Lips.) Arund. Par. B. H. L. Colb. 1. Ald. Turn. τ' ἀπ᾽ ὀμμάτων Taur. δ᾽ ὀμμάτων Par. A. ἀπ᾽ ὀμμάτων G. Par. K. Ask. A. Vind. 1. 2. 3. 4. Rob. Certa emendatione scribendum est κυρσοτέκνων ὀμμάτων ἐπλάγχθη, privavit se oculis qui liberis occursuri erant, i. e. visuri eos. Conf. Soph. Oed. R. v. 1268. seqq.

τέκνοισιν δ᾽ ἀρὰς: Libri τέκνοις δ' ἀραίας. Scribendum erat τέκνοισιν δ᾽ ἀράς.

ἐφῆκεν ἐπικότους τροφᾶς: ἀφῆκεν G. Mosc. 2. Ask. A. Turn. adscriptumque in Par. B.

ἐπικότους τροφᾶς: ἐπικότοις, supra adscripto ους, Lips. ἐπικότας Ald. ἐπισκότους Taur. adscriptumque in Par. Β. ἐπιτρόπους Par. E. Deinde libri τροφάς. Sed τροφᾶς adscriptum in Par. B. Heathii ἐπίκοτος τροφᾶς probarunt Brunckius, Porsonus, Blomfieldius. Brunckius tamen ἐπικότους τροφᾶς servari posse dixit, servavitque recte Schützius. Scholiastes Sophoclis ad Oed. Col. 1375. postquam versus attulit ex Thebaide, in quibus Oedipus filios propter coxam ab iis missam exsecratus esse narratur, haec addit, τὰ δὲ παραπλήσια τῷ ἐποποιῷ καὶ Αἰσχύλος ἐν τοῖς Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβαις. Interpretatus igitur est τροφᾶς propter victum, idque probavit Heathius. Rectissime Schützius intellexit, potius propterea ira correptum esse Oedipum dici, quod educasset inceste prognatos filios. V. Opusc. VII. p. 204.

αἰαῖ, πικρογλώσσους ἀράς: αἰ αἰ M. Lips. Ceteri, ut videtur, οὐ αἰ. πικρογλώσσου ἀρᾶς Ox. Ald. Ex Par. B. Faehsius haec affert, ἀράς. πικρονόμους ἢ πικρογλώσσους. τὸ δὲ αἰ αἴ διὰ μέσου, et αἳ αἳ, πικρογλώσσους. γρ. πικρονόμους.

καί σφε σιδαρονόμῳ: καὶ σφέ, ad καὶ supra adscripto ἢ, Lips. ἢ σφὲ Ven.B. σφε δὴ ex Taur. affertur. σιδηρονόμῳ Lips. Mosc. 1. Turn.

διὰ χερὶ: δια χερὶ Porsonus. διαχειρίαι Μ. διαχειρίαν Cantabr. 1. διὰ χειριὰ G. διαχειρία Vit. Lips. Taur. Ald. Rob. Turn. διαχειρίᾳ inde a Victorio scribebatur.

κτήματα: ποτὲ κτήματα Par. E.

τελέσῃ καμψίπους Ἐρινύς: μὴ δὲ τελέσῃ Vit. ἐρινός M. Vulgo Ἐριννύς. Tzetzes in Exegesi Iliadis p. 15, 24. ἢ ποίνιμος καὶ κατ' Αισχύλον καμψíπους Ἐρινὺς μετελεύσοιτο. Hic igitur secutus esse videtur scholiastae explicationem, ἡ κάμπτουσα τῶν κολαζομένων τοὺς πόδας. οἱονεὶ ἡ συμποδίζουσα καὶ μὴ ἐῶσα φυγείν. Schützius “aliud est" inquit "γόνυ κάμπτειν, quod significat requiescere, aliud πόδας κάμπτειν, quod est ambulare, ire. Ideoque καμψίπους h. 1. est pedes mobilis.” Interpretationem veram esse puto: et habet eam etiam scholiastes in cod. G. qui allatis, quae etiam in vulgatis scholiis exstant, addit ἢ ἡ κεκλιμένους ἔχουσα πόδας πρὸς (ser. πρὸς τὸ) ταχέως παραγίνεσθαι ὅπου ἂν ἔλθοι (scr. ἔλθῃ). Rationem tamen minus idoneam ab se allatam esse animadvertisset Schutzius, si meminisset Furiam etiam καμπεσίγουνον dictam esse. Hesychius καμπεσίγουνος, ἡ Ἐρινύς, ἀπὸ τοῦ κάμπτειν τὰ γόνατα τῶν ἁμαρτανόντων. Praeterea non modo γόνυ κάμπτειν quiescere est, sed etiam κῶλα κάμπτειν, ut apud Sophoclem in Oed. Col. v. 19. Nec dubito quin id etiam πόδας κάμπτειν dici potuerit. Καμψίπους quidem et καμπεσίγουνος de Furia dicta non videntur aliter quam ut Schützius voluit intelligi posse, quum propterea quod huiusmodi composita pedes paene postulant intelligi eius de quo usurpantur, non aliorum, tum quod alia nomina, quibus Furiarum celeritas indicatur, hanc interpretationem suadent. Eandem confirmat vocabulum καμπεσίγυιος, de quo vide Hesychium eiusque interpretes. Neque κάμπτειν γόνυ necessario de quiete intelligendum esse Xenophon arguit de re equestri 1.6. τά γε μὴν γόνατα ἣν βαδίζων ὁ πῶλος ὑγρῶς κάμπτῃ, εἰκάζοις ἂν καὶ ἱππεύοντα ὑγρὰ ἕξειν τὰ σκέλη· πάντες γὰρ προϊόντος τοῦ χρόνου υγροτέρως κάμπτουσιν ἐν τοῖς γόνασι. Ex quo loco Pollucem 1. 191. haec habere animadverterunt interpretes Xenophontis, γόνατα δυςκαμπῆ· ὁ γὰρ ὑγρὸς κάμπτει τὰ γόνατα ἀκοπώτερον καὶ ἀπταιστότερον βαδίζει.

τεθραμμέναι: παῖδε Lips. Libri τεθραμμέναι. Hoc cum μητέρων coniunctum esset ea ratione, qua σᾶς ἀλόχου σφαγείς et similia dicuntur. Sed valde hoc languet. Scholiastes haec adnotavit, συγγενεῖς, ἢ δειλαί, ὑπὸ μητέρων ἁπαλῶς τεθραμμέναι, quae videri possunt alius scripturae vestigia continere. Scribendum putavi τεθρυμμέναι, delicatae.

δούλειον: δούλιον Vit. δόλιον Par. E.

πέπτωκεν ... ὀβρίμων: πέπτωκεν δ' Μ. πέμπτωκεν Lips. ὀβρίμων M. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. B. Colb. 1. Taur. Rob. ὀμβρίμων G. Vit. Lips. Ald. Turn.

πόλις δ᾽ ἐν εὐδίᾳ: πόλις τ' Colb. 1. εὐδείᾳ Lips. Cantabr. 1.

στέγει δὲ πύργος, καὶ πύλας φερεγγύοις: στέγει M. Vit. Lips. Cantabr. 2. Ald. Turn. στέργει Cantabr. 1. Mosc. 2. Par. C. E. N. Colb. 1. Vind. 2. 4. et adscripto γρ. στέγει Par. Β. στέργει habuerat etiam G. sed ρ erasum est. στένει Rob. πύργος καὶ πύλαι· Vit. ἱκανοῖς δὲ ad φερεγγύοις adscripto. φερεγγύους Rob. φερεγγύοις. γρ. φερεγγύους, ὃν ἢ πρὸς τὸ πύλας, φερεγγύους πύλας, τὰς δυναμένας φέρειν τὴν ἐγγύην Par. B.

ἐφραξάμεσθα: ἐφραξάμεσθα Turn. ἐφραξάμεθα M. G. Vit. Lips. Mose. 1. 2. Vind. 1. 2. 3. 4. Αld. Rob. ἐφρεξάμεθα μονομάχαισι Par. E.

καλῶς ἔχει τὰ πλεῖστ᾽ ἐν ἓξ πυλώμασιν: καλῶς δ᾽ ἔχει Lips. Cantabr. 1. Colb. 1. 2. Rob. In M. δ' a recentiore manu supra adscriptum est. πλεῖστα ἓξ Vit. Mosc. 1. uterque supra scripto ἐν. In Vit. syllaba una inter πλεῖστα et ἓξ erasa. πυλώμασιν Μ. Ceteri πυλώμασι.

ἑβδομαγέτας: ἑβδομαγέτης Mose. 1. Dorica forma etiam Proclus usus est in commentario ad Timaeum Platonis III. p. 200. Dixi de hoc nomine Apollinis in Opusc. VII. p. 293.

εἵλετ', Οἰδίπου: εἵλετο a pr. manu M. εἵλετ' G. οἰδίπου G. οἰδίπους Mosc. 1.

παλαιὰς: παλαιᾶς Lips.

πρᾶγος νεόκοτον πόλει παρόν: πρᾶγος Arund. Cantabr. 1. Par. A. B. L. Vind. 1. 4. Rob. πρᾶγμα M. G. Vit. Lips. Ald. Turn. adscriptumque in Par. B. νεόκοτον M. Vit. Lips. Par. B. Ald. Rob. Turn. νεόκητον G. Mosc. 2. quod in G. per νεωστὶ γεγενημένον, in Mosc. 2. per νεωστὶ κατεσκευασμένον explicatur. νεότοκον Par. H. N. Colb. 1. idemque adscriptum in Cantabr. 2. Par. B. παρόν G. Par. B. aliique, ut videtur, codices et Ald. Turn. πλέον M. Vit. Lips. Cantabr. 1. Mosc. 1. Par. E.N. Colb. 1. adscriptumque in Par. B. In Vit. γρ. παρών a recentiore manu supra scriptum est. καὶ πλέον Rob.

Quae post versum 784. sequuntur, valde perturbata sunt. Ea in omnibus libris hoc ordine scripta leguntur, Α. πόλις σέσωσται, βασιλέες δ᾽ ὁμόσποροι ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων. Χ. τίνες; τί δ᾽ εἶπας; παραφρονῶ φόβῳ λόγου. Α. φρονοῦσα νῦν ἄκουσον, Οἰδίπου γένος. Χ. οι γὼ τάλαινα, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν. Α. οὐδ᾽ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι. Χ. ἐκεῖθι κἦλθον; βαρέα δ᾽ οὖν ὅμως φράσον. Α. οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίροντ᾽ ἄγαν. Χ. οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἅμα. Α. αὐτὸς δ᾽ ἀναλοῖ δῆτα δύςποτμον γένος. τοιαῦτα χαίρειν καὶ δακρύεσθαι πάρα πόλιν μὲν εὖ πράσσουσαν, οἱ δ᾽ ἐπιστάται, δισσώ στρατηγώ, διέλαχον σφυρηλάτῳ Σκύθῃ σιδήρῳ κτημάτων παμπησίαν. ἕξουσι δ᾽ ἣν λάβωσιν ἐν ταφῇ χθονός, πατρὸς κατ᾽ εὐχὰς δυςπότμους φορούμενοι. πόλις σέσωσται· βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν πέπωκεν αἷμα γαῖ᾽ ὑπ᾽ ἀλλήλων φόνῳ. Difficile dictu fortasse videbitur, unde tanta oriri perturbatio potuerit. Factam tamen esse, neque ista hoc ordine scribi ab Aeschylo potuisse, manifestum est. Persequar singula. Primus horum versuum, πόλις σέσωσται, βασιλέες δ' ὁμόσποροι, qui infra paene iisdem litteris repetitur, hac ipsa repetitione suspicionem vitii movet. Magis etiam eo, quod nuntio contra morem tragicorum hic duo versus tribuuntur, quum chorus uno interrogaverit. Itaque Porsonus hunc versum uncis inclusit, ut nuntius hoc uno versu responderet, ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων. Sed rectius Porsonus illum versum non hic, sed infra eiecisset. Illo enim loco perabsurdum est, quae modo clare dicta erant, his verbis iterari, πόλις σέσωσται· βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν πέπωκεν αἷμα γαῖ ὑπ' ἀλλήλων φόνῳ. Quod credas non latuisse librarium, qui codicem Vit. scripsit, vel alium, quem hic secutus est: tribuit enim hos versus nuntio, quum ea, quae inde a verbis τοιαῦτα χαίρειν procedunt, choro adscripsisset, similiterque in Lipsiensi ad illum versum τοιαῦτα χαίρειν chori nomen adscriptum est, hic autem versus πατρὸς κατ' εὐχάς cum duobus sequentibus nuntio tributi sunt. Contra choro interroganti τί δ' ἐστὶ πρᾶγος νεόκοτον πόλει παρόν; quid potuit aptius responderi quam πόλις σέσωσται? Quid autem ineptius fuisset quam, ubi nuntius respondisset ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων, chorum subiicere τίνες; τί δ᾽ εἶπας; παραφρονῶ φόβῳ λόγου, et mox, quod prorsus absurdum esset, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν? Non magis reliqua sana sunt. Illa quidem, φρονοῦσα νῦν ἄκουσον, Οἰδίπου γένος, poeta tragicus non posuisset sic ut oratio explenda esset ex praegressis nuntii verbis, sed ut e sequentibus. Huic versui, οἳ 'γὼ τάλαινα, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν, non subiecisset illa, quae sunt confirmantis ante dicta, non rem novam afferentis, οὐδ᾽ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι, sed apertis verbis dixisset mortui sunt. Nec posuisset ista, ἐκεῖθε κἦλθον, nisi proxime praegresso, quo referrentur. Nam si aliquam vim esse in his verbis volumus, sententia haec sit necesse est, eo igitur pervenerunt, ut mutua caede se interimerent? Quid porro hoc est, quod his verbis, βαρέα δ' οὖν ὅμως φράσον, respondet nuntius οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίροντ' ἄγαν? Id vero non narrantis est et ad chori interrogationem respondentis, sed sortem fratrum conquerentis: quare, ut brevius dicam, non nuntii est, sed chori. Denique nihil frigidius fingi potuit, quam eodem modo a choro, si praecedens versus nuntii est, iterari οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἅμα. Haec igitur tam foede depravata ita mutare ausus sum, ut res ipsa, ut mos tragicorum, ut Aeschyli ingenium postulare videbantur. Iam enim metuenti choro, ne aliud urbi malum immineat, respondet nuntius, ut et hac sollicitudine liberet chorum, et, quid acciderit, narrare incipiat, πόλις σέσωσται βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν. Praesagiens mala chorus respondet τίνων, τί δ᾽ εἶπας, παραφρονῶ φόβῳ λόγου. Ad haec nuntius, nominatim, de quibus loquatur, indicaturus, adhuc suspensa oratione, φρονοῦσα νῦν ἄκουσον, Οἰδίπου γένους. Jam certius rem intelligit chorus: οι 'γώ τάλαινα, μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν. Tum vero nuntius concludit orationem, πέπωκεν αἷμα γαῖ᾽ ὑπ' ἀλλήλων φόνῳ. Ibi chorus, facinoris atrocitate exhorrescens, apertius etiam sibi narrari rem postulat: ἐκεῖθι κἦλθον; βαρέα δ᾽ οὖν ὅμως φράσον. Respondet ergo non ambigue nuntius, ἄνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων. Inde chorus, rem paene incredibilem secum reputans, οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίροντ᾽ ἄγαν. Confirmat id nuntius: οὐδ᾽ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι. Iterum chorus, eadem cogitatione occupatus, οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἅμα. Quae iterum denique confirmat nuntius. Non dubito, qui sensum habent tragicorum lectione bene subactum, re diligenter considerata facile ad meam sententiam perductum iri. Origo autem tantae perturbationis, si ad levem, sed eum satis certum errorem attenderis, patebit planissime. In antiquo illo libro, ex quo nostri codices ducti sunt, librarii negligentia omissus fuerat hic versus, πέπωκεν αἷμα γαῖ᾽ ὑπ᾽ ἀλλήλων φόνῳ. Quem versum librarius una cum illo versu, ad quem haec verba referebantur, πόλις σέσωσται· βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν, adiecit in fine huius colloquii, signis quibusdam monens, ad quem ille locum pertineret. Signis illis, ut saepe factum est, neglectis, grammaticus aliquis emendationem aggressus, neque suspicatus duos illos versus alieno loco positos esse, quum omne colloquium chori cum nuntio videret esse perturbatissimum (et quam perturbatum videri debuerit, facile intelliget, qui totum hunc locum, uti nobis emendatus est, legere volet versu illo omisso), grammaticus igitur versus in alium ordinem redegit, simulque genitivos βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν et τίνων et γένους, qui non habebant quo referrentur, in nominativos mutavit.