Ἀγαμέμνων

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΦΥΛΑΞ θεοὺς μὲν αἰτῶ τῶνδ᾽ ἀπαλλαγὴν πόνων, φρουρᾶς ἐτείας μῆκος, ἣν κοιμώμενος στέγαις Ἀτρειδῶν ἄγκαθεν κυνὸς δίκην ἄστρων κάτοιδα νυκτέρων ὁμήγυριν, καὶ τοὺς φέροντας χεῖμα καὶ θέρος βροτοῖς λαμπροὺς δυνάστας, ἐμπρέποντας αἰθέρι, †ἀ⸥στέρας ὅταν φθίνωσιν, ἀντολάς τε τῶν. κ⸥αὶ ν⸤ῦν φυλάσσω λαμπάδος τὸ ξύμβολον, αὐ⸥γὴν π⸤υρὸς φέρουσαν ἐκ Τροίας φάτιν ἁλ⸥ώσιμ⸤όν τε βάξιν· ὧδε γὰρ κρατεῖ γυ⸥ναικὸς ἀ⸤νδρόβουλον ἐλπίζον κέαρ. 192 ΑΓΑΜΈΜΝΩΝ ε⸥ὖτ᾽ ἂν δὲ νυκτίπλαγκτον ἔνδροσόν τ’ ἔχω εὐ⸥νὴν ὀνεί⸤ριοις οὐκ ἐπισκοπουμένην ἐ⸥μήν -- φόβος γὰ⸤ρ ἀνθ᾽ ὕπνου παραστατεῖ, τὸ⸥ μὴ βεβαίως ⸤βλέφαρα συμβαλεῖν ὕπνωι -- ὅτ⸥αν δ᾽ ἀείδειν ἢ μινύρεσθαι δοκῶ, ὕπνου τόδ᾽ ἀ⸥ν⸤τ⸥ί⸤μ⸥ο⸤λπον ἐντέμνων ἄκος, κλαίω τότ᾽ οἴκου τοῦδε συμφορὰν στένων, οὐχ ὡς τὰ πρόσθ᾽ ἄριστα διαπονουμένου. νῦ⸤ν δ᾽ εὐτυχὴς γένοιτ᾽ ἀπαλλαγὴ πόνων εὐ⸤αγγέλου φανέντος ὀρφναίου πυρός. ὦ χαῖρε λαμπτήρ, νυκτὸς ἡμερήσιον φάος πιφαύσκων καὶ χορῶν κατάστασιν πο⸤λλῶν ἐν Ἄργει τῆσδε συμφορᾶς χάριν. ἰοῦ⸤ ἰοῦ· Ἀγα⸤μέμνονος γυναικὶ σημαίνω τορῶς εὐν⸤ῆς ἐπαντείλασαν ὡς τάχος δόμοις ὀλο⸤λυγμὸν εὐφημοῦντα τῆιδε λαμπάδι ἐπ⸤ορθιάζειν, εἴπερ Ἰλίου πόλις ἑάλωκεν, ὡς ὁ φρυκτὸς ἀγγέλλων πρέπει· αὐτός τ᾽ ἔγωγε φροίμιον χορεύσομαι. τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαι, τρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας. γένοιτο δ᾽ οὖν μολόντος εὐφιλῆ χέρα ἄνακτος οἴκων τῆιδε βαστάσαι χερί. τὰ δ᾽ ἄλλα σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσηι μέγας βέβηκεν. οἶκος δ᾽ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι, σαφέστατ᾽ ἂν λέξειεν' ὡς ἑκὼν ἐγώ μαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι. ΧΟΡΟΣ δέκατον μὲν ἔτος τόδ᾽ ἐπεὶ Πριάμωι μέγας ἀντίδικος Μενέλαος ἄναξ ἠδ᾽ Ἀγαμέμνων, διθρόνου Διόθεν καὶ δισκήπτρου τιμῆς ὀχυρὸν ζεῦγος Ἀτρειδᾶν, στόλον Ἀργείων χιλιοναύτην τῆσδ᾽ ἀπὸ χώρας ἦραν, στρατιῶτιν ἀρωγήν, μέγαν ἐκ θυμοῦ κλάζοντες ἄρη, τρόπον αἰγυπιῶν οἵτ᾽ ἐκπατίοις ἄλγεσι παίδων †ὕπατοι† λεχέων στροφοδινοῦνται πτερύγων ἐρετμοῖσιν ἐρεσσόμενοι, δεμνιοτήρη πόνον ὀρταλίχων ὀλέσαντες· ὕπατος δ᾽ ἀΐων ἤ τις Ἀπόλλων ἢ Πὰν ἢ Ζεὺς οἰωνόθροον γόον ὀξυβόαν τῶνδε μετοίκων ὑστερόποινον πέμπει παραβᾶσιν Ἐρινύν. οὕτω δ᾽ Ἀτρέως παῖδας ὁ κρείσσων ἐπ’ Ἀλεξάνδρωι πέμπει ξένιος Ζεὺς πολυάνορος ἀμφὶ γυναικός, πολλὰ παλαίσματα καὶ γυιοβαρῆ γόνατος κονίασιν ἐρειδομένου διακναιομένης τ᾽ ἐν προτελείοις κάμακος θήσων Δαναοῖσιν Τρωσί θ' ὁμοίως. ἔστι δ᾽ ὅπηι νῦν ἐστι· τελεῖται δ᾽ εἰς τὸ πεπρωμένον· οὔθ᾽ ὑποκαίων οὔτ᾽ ἐπιλείβων οὔτε †δακρύων† ἀπύρων ἱερῶν ὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει. ἡμεῖς δ᾽ ἀτίται σαρκὶ παλαιᾶι τῆς τότ᾽ ἀρωγῆς ὑπολειφθέντες μίμνομεν, ἰσχὺν ἰσόπαιδα νέμοντες ἐπὶ σκήπτροις· ὅ τε γὰρ νεαρὸς μυελὸς στέρνων ἐντὸς ἀνάσσων ἰσόπρεσβυς, ἄρης δ᾽ οὐκ ἔνι χώραι, τό θ' ὑπεργήρων, φυλλάδος ἤδη κατακαρφομένης, τρίποδας μὲν ὁδοὺς στείχει, παιδὸς δ’ οὐδὲν ἀρείων ὄναρ ἠμερόφαντον ἀλαίνει.ὄναρ ἡμερόφα⟨ν⟩τον ἀλαίνει. σὺ δὲ Τυνδάρεω θύγατερ, βασίλεια Κλυταιμήστρα, τί χρέος; τί νέον; τί δ᾽ ἐπαισθομένη, τίνος ἀγγελίας πειθοῖ περίπεμπτα θυοσκεῖς; πάντων δὲ θεῶν τῶν ἀστυνόμων, ὑπάτων, χθονίων, τῶν τε θυραίων τῶν τ᾽ ἀγοραίων βωμοὶ δώροισι φλέγονται:βωμοὶ δώροισι⟨ν⟩ φλέγονται· ἄλλη δ᾽ ἄλλοθεν οὐρανομήκης λαμπὰς ἀνίσχει φαρμασσομένη χρίματος ἁγνοῦ μαλακαῖς ἀδόλοισι παρηγορίαις, πελανῶι μυχόθεν βασιλείωι. τούτων λέξασ᾽ ὅτι καὶ δυνατὸν καὶ θέμις, αἴνει παιών τε γενοῦ τῆσδε μερίμνης, ἣ νῦν τοτὲ μὲν κακόφρων τελέθει, τοτὲ δ᾽ ἐκ θυσιῶν ἃς ἀναφαίνεις ἐλπὶς ἀμύνει φροντίδ᾽ ἄπληστον καὶ θυμοβόρον φρενὶ λύπην. κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν ἐκτελέων -- ἔτι γὰρ θεόθεν καταπνεύει πειθώ, μολπᾶν ἀλκάν, ξύμφυτος αἰών -- ὅπως Ἀχαιῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας ξύμφρονα ταγάν, πέμπει ξὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις Τευκρίδ᾽ ἐπ᾽ αἷαν, οἰωνῶν βασιλεὺς βασιλεῦσι νε- ῶν, ὃ κελαινὸς ὅ τ᾽ ἐξόπιν ἀργᾶς, φανέντες ἴκταρ μελάθρων χερὸς ἐκ δορυπάλτου παμπρέπτοις ἐν ἕδραισιν βοσκόμενοι λαγίναν ἐρικύμονα φέρματι γένναν, βλαβέντα λοισθίων δρόμων. αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δ᾽ εὖ νικάτω. κεδνὸς δὲ στρατόμαντις ἰδὼν δύο λήμασι δισσούς Ἀτρεΐδας μαχίμους ἐδάη λαγοδαίτας πομπούς τ᾽ ἀρχάς· οὕτω δ᾽ εἶπε τεράζων· “χρόνωι μὲν ἁγ'ρεῖ Πριάμου πόλιν ἅδε κέλευθος, πάντα δὲ πύργων κτήνη πρόσθε τὰ δημιοπληθέα Μοῖρα λαπάξει πρὸς τὸ βίαιον· οἷον μή τις ἄγα θεόθεν κνεφά- σηι προτυπὲν στόμιον μέγα Τροίας στρατωθέν. οἴκτωι γὰρ ἐπίφθονος Ἄρτεμις ἁγνά πτανοῖσιν κυσὶ πατρός αὐτότοκον πρὸ λόχου μογερὰν πτάκα θυομένοισιν, 198ΑΓΑΜΕΜΝΩ͂Ν στυγεῖ δὲ δεῖπνον αἰετῶν.᾽ αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δ᾽ εὖ νικάτω. “τόσον περ εὔφρων Ἑκάτα δρόσοις ἀέπτοις μαλερῶν λεόντων πάντων τ᾽ ἀγρονόμων φιλομάστοις θηρῶν ὀβρικάλοισι τερπνά· τούτων αἰτεῖ ξύμβολα κρᾶναι. δεξιὰ μέν, κατάμομφα δὲ φάσματα †στρουθῶν†. ἰήϊον δὴ καλέω Παιῶνα, μή τινας ἀντιπνόους Δαναοῖς χρονίας ἐχενῆιδας ἀπλοίας τεύξηι, σπευδομένα θυσίαν ἑτέραν, ἄνομόν τιν᾽, ἄδαιτον, νεικέων τέκτονα σύμφυτον, οὐ δει- σήνορα' μίμνει γὰρ φοβερὰ παλίνορτος οἰκονόμος δολία, μνάμων Μῆνις τεκνόποινος.᾽ τοιάδε Κάλχας ξὺν μεγάλοις ἀγαθοῖς ἀπέκλαγξεν μόρσιμ᾽ ἀπ᾽ ὀρνίθων ὁδίων οἴκοις βασιλείοις· τοῖς δ᾽ ὁμόφωνον αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δ᾽ εὖ νικάτω. Ζεύς, ὅστίς ποτ᾽ ἐστίν, εἰ τόδ᾽ αὐ- τῶι φίλον κεκλημένωι, τοῦτό νιν προσεννέπω· οὐκ ἔχω προσεικάσαι πάντ᾽ ἐπισταθμώμενος πλὴν Διός, εἰ τὸ μάταν ἀπὸ φροντίδος ἄχθος χρὴ βαλεῖν ἐτητύμως. οὔθ᾽ ὅστις πάροιθεν ἦν μέγας παμμάχωι θράσει βρύων, οὐδὲ λέξεται πρὶν ὤν· ὅς τ᾽ ἔπειτ᾽ ἔφυ. τριακ- τῆρος οἴχεται τυχών· Ζῆνα δέ τις προφρόνως ἐπινίκια κλάζων τεύξεται φρενῶν τὸ πᾶν, τὸν φρονεῖν βροτοὺς ὁδώ- σαντα, τὸν πάθει μάθος θέντα κυρίως ἔχειν. στάζει δ᾽ ἀνθ ὕπνου πρὸ καρδίας μνησιπήμων πόνος· καὶ παρ᾽ ἄ- κοντας ἦλθε σωφρονεῖν. δαιμόνων δὲ ποῦ χάρις, βιαίως σέλμα σεμνὸν ἡμένων; καὶ τόθ᾽ ἡγεμὼν ὁ πρέσ- βυς νεῶν Ἀχαιϊκῶν, μάντιν οὔτινα ψέγων, ἐμπαίοις τύχαισι συμπνέων, εὖτ᾽ ἁπλοίαι κεναγγεῖ βαρύ- νοντ᾽ Ἀχαιϊκὸς λεώς Χαλκίδος πέραν ἔχων παλιρρόχθοις ἐν Αὐλίδος τόποις, πνοαὶ δ᾽ ἀπὸ Στρυμόνος μολοῦσαι κακόσχολοι, νήστιδες, δύσορμοι, βροτῶν ἄλαι, ναῶν τε καὶ πεισμάτων ἀφειδεῖς, παλιμμήκη χρόνον τιθεῖσαι τρίβωι κατέξαινον ἄν- θος Ἀργείων. ἐπεὶ δὲ καὶ πικροῦ χείματος ἄλλο μῆχαρ βριθύτερον πρόμοισιν μάντις ἔκλαγξεν, προφέρων Ἄρτεμιν, ὥστε χθόνα βάκτροις ἐπικρούσαντας Ἀτρείδας δάκρυ μὴ κατασχεῖν, ἄναξ δ᾽ ὁ πρέσβυς τόδ᾽ εἶπε φωνῶν· “βαρεῖα μὲν κὴρ τὸ μὴ πιθέσθαι, βαρεῖα δ᾽ εἰ τέκνον δαΐξω, δόμων ἄγαλμα, μιαίνων παρθενοσφάγοισιν ῥείθροις πατρώιους χέρας πέλας βωμοῦ· τί τῶνδ᾽ ἄνευ κακῶν; πῶς λιπόναυς γένωμαι ξυμμαχίας ἁμαρτών; παυσανέμου γὰρ θυσίας παρθενίου θ' αἵματος ὀργᾶι περιόργως· ἀπὸ δ᾽ αὐδᾶι θέμις. εὖ γὰρ εἴη.· ἐπεὶ δ᾽ ἀνάγκας ἔδυ λέπαδνον φρενὸς πνέων δυσσεβῆ τροπαίαν ἄναγνον ἀνίερον, τόθεν τὸ παντότολμον φρονεῖν μετέγνω. βροτοὺς θρασύνει γὰρ αἰσχρόμητις τάλαινα παρακοπὰ πρωτοπήμων᾽ ἔτλα δ᾽ οὖν θυτὴρ γενέσθαι θυγατρός, γυναικοποίνων πολέμων ἀρωγάν καὶ προτέλεια ναῶν. λιτὰς δὲ καὶ κληδόνας πατρώιους παρ᾽ οὐδὲν αἰῶ τε παρθένειονπαρ᾽ οὐδὲν αἰῶ τε παρθέ⟨ε⟩ιον ἔθεντο φιλόμαχοι βραβῆς· φράσεν δ᾽ ἀόζοις πατὴρ μετ᾽ εὐχάν δίκαν χιμαίρας ὕπερθε βωμοῦ πέπλοισι περιπετῆ παντὶ θυμῶι προνωπῆ λαβεῖν ἀέρδην, στόματός τε καλλιπρώιρου φυλακᾶι κατασχεῖν φθόγγον ἀραῖον οἴκοις, βίαι χαλινῶν τ᾽ ἀναύδωι μένει. κρόκου βαφὰς δ᾽ εἰς πέδον χέουσα ἔβαλλ᾽ ἕκαστον θυτήρων ἀπ᾽ ὄμματος βέλει φιλοίκτωι, πρέπουσα τὼς ἐν γραφαῖς, προσεννέπειν θέλουσ᾽, ἐπεὶ πολλάκις πατρὸς κατ' ἀνδρῶνας εὐτραπέζους ἔμελψεν, ἁγνᾶι δ᾽ ἀταύρωτος αὐδᾷ πατρὸς φίλου τριτόσπονδον εὔ- ποτμον παιῶνα φίλως ἐτίμα.ποτμον ⟨αἰ⟩ῶνα φίλως ἐτίμα. τὰ δ᾽ ἔνθεν οὔτ᾽ εἶδον οὔτ᾽ ἐννέπω· τέχναι δὲ Κάλχαντος οὐκ ἄκραντοι. Δίκα δὲ τοῖς μὲν παθοῦσιν μαθεῖν ἐπιρρέπει· τὸ μέλλον δ᾽ ἐπεὶ γένοιτ᾽ ἂν κλύοις· πρὸ χαιρέτω· ἴσον δὲ τῶι προστένειν· τορὸν γὰρ ἥξει ξύνορθρον αὐγαῖς. πέλοιτο δ᾽ οὖν τἀπὶ τούτοισιν εὖ πρᾶξις, ὡς θέλει τόδ᾽ ἄγχιστον Ἀ- πίας γαίας μονόφρουρον ἕρκος. — ἥκω σεβίζων σὸν Κλυταιμήστρα κράτος· δίκη γάρ ἐστι φωτὸς ἀρχηγοῦ τίειν γυναῖκ᾽, ἐρημωθέντος ἄρσενος θρόνου. σὺ δ᾽ εἴ τι κεδνὸν εἴτε μὴ πεπυσμένη εὐαγγέλοισιν ἐλπίσιν θυηπολεῖς, κλύοιμ᾽ ἂν εὔφρων’ οὐδὲ σιγώσηι φθόνος. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ εὐάγγελος μέν, ὥσπερ ἡ παροιμία, ἕως γένοιτο μητρὸς εὐφρόνης πάρα· πεύσηι δὲ χάρμα μεῖζον ἐλπίδος κλυεῖν· Πριάμου γὰρ ἡιρήκασιν Ἀργεῖοι πόλιν. ΧΟ. πῶς φήις; πέφευγε τοὔπος ἐξ ἀπιστίας. ΚΛ. Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν· ἦ τορῶς λέγω; ΧΟ. χαρά μ’ ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλουμένη. ΚΛ. εὖ γὰρ φρονοῦντος ὄμμα σου κατηγορεῖ. ΧΟ. τί γὰρ τὸ πιστόν; ἔστι τῶνδέ σοι τέκμαρ; ΚΛ. ἔστιν, τί δ᾽ οὐχί; μὴ δολώσαντος θεοῦ. ΧΟ. πότερα δ᾽ ὀνείρων φάσματ᾽ εὐπειθῆ σέβεις; ΚΛ. οὐ δόξαν ἂν λάβοιμι βριζούσης φρενός. ΧΟ. ἀλλ᾽ ἦ σ᾽ ἐπίανέν τις ἄπτερος φάτις; ΚΛ. παιδὸς νέας ὡς κάρτ᾽ ἐμωμήσω φρένας. ΧΟ. ποίου χρόνου δὲ καὶ πεπόρθηται πόλις; ΚΛ. τῆς νῦν τεκούσης φῶς τόδ᾽ εὐφρόνης λέγω. ΧΟ. καὶ τίς τόδ᾽ ἐξίκοιτ᾽ ἂν ἀγγέλων τάχος; ΚΛ. Ἥφαιστος, Ἴδης λαμπρὸν ἐκπέμπων σέλας· φρυκτὸς δὲ φρυκτῶι δεῦρ᾽ ἀπ’ ἀγγάρου πυρός ἔπεμπεν, Ἴδη μὲν πρὸς Ἑρμαῖον λέπας Λήμνου· μέγαν δὲ πανὸν ἐκ νήσου τρίτον Ἀθῶιον αἶπος Ζηνὸς ἐξεδέξατο· ὑπερτελής τε, πόντον ὥστε νωτίσαι, ἰσχὺς πορευτοῦ λαμπάδος πρὸς ἡδονήν .... .... πεύκη, τὸ χρυσοφεγγὲς ὥς τις ἥλιος σέλας παραγγείλασα Μαχίστου σκοπαῖς· ὃ δ᾽ οὔ τι μέλλων οὐδ᾽ ἀφρασμόνως ὕπνωι νικώμενος παρῆκεν ἀγγέλου μέρος, ἑκὰς δὲ φρυκτοῦ φῶς ἐπ’ Εὐρίπου ῥοὰς Μεσσαπίου φύλαξι σημαίνει μολόν. οἳ δ᾽ ἀντέλαμψαν καὶ παρήγγειλαν πρόσω, γραίας ἐρείκης θωμὸν ἅψαντες πυρί· σθένουσα λαμπὰς δ᾽ οὐδέ πω μαυρουμένη ὑπερθοροῦσα πεδίον Ἀσωποῦ δίκην φαιδρᾶς σελήνης πρὸς Κιθαιρῶνος λέπας ἤγειρεν ἄλλην ἐκδοχὴν πομποῦ πυρός. φάος δὲ τηλέπομπον οὐκ ἠναίνετο φρουρά, πλέον καίουσα τῶν εἰρημένων· λίμνην δ᾽ ὑπὲρ Γοργῶπιν ἔσκηψεν φάος, ὄρος τ᾽ ἐπ’ Αἰγίπλαγκτον ἐξικνούμενον ὤτρυνε θεσμὸν †μὴ χαρίζεσθαι† πυρός· πέμπουσι δ᾽ ἀνδαίοντες ἀφθόνωι μένει φλογὸς μέγαν πώγωνα, καὶ Σαρωνικοῦ πορθμοῦ κατόπτην πρῶν᾽ ὑπερβάλλειν πρόσω φλέγουσαν᾽ εἶτ᾽ ἔσκηψεν, εἶτ᾽ ἀφίκετο Ἀραχναῖον αἶπος, ἀστυγείτονας σκοπάς· κἄπειτ᾽ Ἀτρειδῶν εἰς τόδε σκήπτει στέγος φάος τόδ᾽ οὐκ ἄπαππον Ἰδαίου πυρός. τοιοίδε τοί μοι λαμπαδηφόρων νόμοι, ἄλλος παρ᾽ ἄλλου διαδοχαῖς πληρούμενοι· νικᾶι δ᾽ ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος δραμών. τέκμαρ τοιοῦτον ξύμβολόν τέ σοι λέγω ἀνδρὸς παραγγείλαντος ἐκ Τροίας ἐμοί. ΧΟ. θεοῖς μὲν αὖθις ὦ γύναι προσεύξομαι· λόγους δ᾽ ἀκοῦσαι τούσδε κἀποθαυμάσαι διανεκῶς θέλοιμ᾽ ἂν ὡς λέγεις πάλιν. ΚΛ. Τροίαν Ἀχαιοὶ τῆιδ᾽ ἔχουσ᾽ ἐν ἡμέραι. οἶμαι βοὴν ἄμικτον ἐν πόληι πρέπειν· ὄξος τ᾽ ἄλειφά τ’ ἐγχέας ταὐτῶι κύτει διχοστατοῦντ᾽ ἂν οὐ φίλως προσεννέποις, καὶ τῶν ἁλόντων καὶ κρατησάντων δίχα φθογγὰς ἀκούειν ἐστὶ συμφορᾶς διπλῆς. οἳ μὲν γάρ, ἀμφὶ σώμασιν πεπτωκότες ἀνδρῶν κασιγνήτων τε καὶ φυταλμίων παῖδες γερόντων, οὐκέτ᾽ ἐξ ἐλευθέρου δέρης ἀποιμῴζουσι φιλτάτων μόρον· ΚΛ. τοὺς δ᾽ αὖτε νυκτίπλαγκτος ἐκ μάχης πόνος νήστεις πρὸς ἀρίστοισιν ὧν ἔχει πόλις τάσσει, πρὸς οὐδὲν ἐν μέρει τεκμήριον, ἀλλ᾽ ὡς ἕκαστος ἔσπασεν τύχης πάλον. ἐν αἰχμαλώτοις Τρωϊκοῖς οἰκήμασιν ναίουσιν ἤδη, τῶν ὑπαιθρίων πάγων δρόσων τ᾽ ἀπαλλαχθέντες᾽ ὡς δ᾽ εὐδαίμονες ἀφύλακτον εὑδήσουσι πᾶσαν εὐφρόνην. εἰ δ᾽ εὐσεβοῦσι τοὺς πολισσούχους θεούς τοὺς τῆς ἁλούσης γῆς θεῶν θ' ἱδρύματα, οὔ τἂν ἑλόντες αὖθις ἀνθαλοῖεν ἄν. ἔρως δὲ μή τις πρότερον ἐμπίπτηι στρατῶι πορθεῖν τὰ μὴ χρή, κέρδεσιν νικωμένους· δεῖ γὰρ πρὸς οἴκους νοστίμου σωτηρίας, κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν· θεοῖς δ᾽ ἀναμπλάκητος εἰ μόλοι στρατός, ἐγρηγορὸς τὸ πῆμα τῶν ὀλωλότων .... γένοιτ᾽ ἄν, εἰ πρόσπαια μὴ τύχοι κακά. τοιαῦτά τοι γυναικὸς ἐξ ἐμοῦ κλύεις. τὸ δ᾽ εὖ κρατοίη μὴ διχορρόπως ἰδεῖν- πολλῶν γὰρ ἐσθλῶν τὴν ὄνησιν εἱλόμην. ΧΟ. γύναι, κατ᾽ ἄνδρα σώφρον᾽ εὐφρόνως λέγεις. ἐγὼ δ᾽ ἀκούσας πιστά σου τεκμήρια θεοὺς προσειπεῖν εὖ παρασκευάζομαι· χάρις γὰρ οὐχ ἄτιμος εἴργασται πόνων. — ὦ Ζεῦ βασιλεῦ καὶ Νὺξ φιλία μεγάλων κόσμων κτεάτειρα, ἥτ᾽ ἐπὶ Τροίας πύργοις ἔβαλες στεγανὸν δίκτυον, ὡς μήτε μέγαν μήτ᾽ οὖν νεαρῶν τιν᾽ ὑπερτελέσαι μέγα δουλείας γάγγαμον ἄτης παναλώτου. Δία τοι ξένιον μέγαν αἰδοῦμαι τὸν τάδε πράξαντ᾽, ἐπ᾽ Ἀλεξάνδρωι τείνοντα πάλαι τόξον, ὅπως ἂν μήτε πρὸ καιροῦ μήθ᾽ ὑπὲρ ἄστρων βέλος ἡλίθιον σκήψειεν. Διὸς πλαγὰν ἔχουσιν εἰπεῖν· πάρεστιν τοῦτό γ᾽ ἐξιχνεῦσαι· {ὡς} ἔπραξεν ὡς ἔκρανεν. οὐκ ἔφα τις θεοὺς βροτῶν ἀξιοῦσθαι μέλειν ὅσοις ἀθίκτων χάρις πατοῖθ᾽- ὃ δ᾽ οὐκ εὐσεβής· πέφανται δ᾽ †ἐγγόνους ἀτολμήτων ἄρη† πνεόντων μεῖζον ἢ δικαίως, φλεόντων δωμάτων ὑπέρφευ ὑπὲρ τὸ βέλτιστον. ἔστω δ᾽ ἀπή- μαντον, ὥστ᾽ ἀπαρκεῖν εὖ πραπίδων λαχόντι. οὐ γάρ ἐστιν ἔπαλξις πλούτου πρὸς κόρον ἀνδρί λακτίσαντι μέγαν Δίκας βωμὸν εἰς ἀφάνειαν. βιᾶται δ᾽ ἁ τάλαινα Πειθώ, προβούλου παῖς ἄφερτος Ἄτας·προβούλου παῖς ἄφερτος Ἄτας· ἄκος δὲ πᾶν μάταιον. οὐκ ἐκρύφθη, πρέπει δέ, φῶς αἰνολαμπές, σίνος· κακοῦ δὲ χαλκοῦ τρόπον τρίβωι τε καὶ προσβολαῖς μελαμπαγὴς πέλει δικαιωθείς, ἐπεὶ διώκει παῖς ποτανὸν ὄρνιν,διώκει παῖς πτανὸν ὄρνιν, πόληι πρόστριμμα θεὶς ἄφερτον. λιτᾶν δ᾽ ἀκούει μὲν οὔτις θεῶν, τὸν δ᾽ ἐπίστροφον τῶν φῶτ᾽ ἄδικον καθαιρεῖ. οἷος καὶ Πάρις ἐλθών εἰς δόμον τὸν Ἀτρειδᾶν ἤισχυνε ξενίαν τράπε- ζαν κλοπαῖσι γυναικός. λιποῦσα δ᾽ ἀστοῖσιν ἀσπίστορας κλόνους λοχισμούς τε καὶ ναυβάτας ὁπλισμούς, ἄγουσά τ᾽ ἀντίφερνον Ἰλίωι φθοράν, βεβάκει ῥίμφα διὰ πυλᾶν, ἄτλητα τλᾶσα“ πολλὰ δ᾽ ἔστενον τόδ᾽ ἐννέποντες δόμων προφῆται· “ἰώ, ἰὼ δῶμα δῶμα καὶ πρόμοι, ἰὼ λέχος καὶ στίβοι φιλάνορες. πάρεστι σιγὰς ἀτίμους ἀλοιδόρους ἀλίσ- τους ἀφειμένων ἰδεῖν· πόθωι δ᾽ ὑπερποντίας φάσμα δόξει δόμων ἀνάσσειν. εὐμόρφων δὲ κολοσσῶν ἔχθεται χάρις ἀνδρί· ὀμμάτων δ᾽ ἐν ἀχηνίαις ἔρρει πᾶσ᾽ ἀφροδίτα. ὀνειρόφαντοι δὲ πενθήμονες πάρεισι δόξαι φέρουσαι χάριν ματαίαν· μάταν γάρ, εὖτ᾽ ἂν ἐσθλά τις δοκῶν ὁρᾶν, παραλλάξασα διὰ χερῶν βέβακεν ὄψις, οὐ μεθύστερον πτεροῖς ὀπαδοῦσ᾽ ὕπνου κελεύθοις.᾽ τὰ μὲν κατ᾽ οἴκους ἐφ᾽ ἑστίας ἄχη τάδ᾽ ἐστὶ καὶ τῶνδ᾽ ὑπερβατώτερα· τὸ πᾶν δ᾽ ἀφ᾽ Ἕλλανος αἴας ξυνορμένων ἀπέν-τὸ πᾶν δ᾽ ἀφ᾽ Ἕλλανος αἴας ξυνορμένων ⟨ἀλ⟩πέν- θεια τλησικάρδιος δόμοις ἑκάστου πρέπει, πολλὰ δ᾽ οὖν θιγγάνει πρὸς ἧπαρ᾽ - x οὓς μὲν ἔπεμψεν οἶδεν, ἀντὶ δὲ φωτῶν τεύχη καὶ σποδὸς εἰς ἑκάσ- του δόμους ἀφικνεῖται. ὁ χρυσαμοιβὸς δ᾽ Ἄρης σωμάτων καὶ ταλαντοῦχος ἐν μάχαι δορός πυρωθὲν ἐξ Ἰλίου φίλοισι πέμπει βαρὺ ψῆγμα δυσδάκρυτον, ἀν- τήνορος σποδοῦ γεμί- ζων λέβητας εὐθέτους. στένουσι δ᾽ εὖ λέγοντες ἄν- δρα τὸν μὲν ὡς μάχας ἴδρις, τὸν δ᾽ ἐν φοναῖς καλῶς πεσόντ᾽ — “ἀλλοτρίας διαὶ γυναικός· τάδε σῖγά τις βαΰζει, φθονερὸν δ᾽ ὑπ᾽ ἄλγος ἕρπει προδίκοις Ἀτρείδαις. οἳ δ᾽ αὐτοῦ περὶ τεῖχος θήκας Ἰλιάδος γᾶς εὔμορφοι κατέχουσιν, ἐχ- θρὰ δ’ ἔχοντας ἔκρυψεν. βαρεῖα δ᾽ ἀστῶν φάτις ξὺν κότωι, δημοκράντου δ᾽ ἀρᾶς τίνει χρέος· μένει δ᾽ ἀκοῦσαί τί μου μέριμνα νυκτηρεφές· τῶν πολυκτόνων γὰρ οὐκ ἄσκοποι θεοί, κελαι- ναὶ δ᾽ Ἐρινύες χρόνωι τυχηρὸν ὄντ᾽ ἄνευ δίκας παλιντυχεῖ τριβᾶι βίου τιθεῖσ᾽ ἀμαυρόν, ἐν δ᾽ ἀϊσ- τοις τελέθοντος οὔτις ἀλκά. τὸ δ᾽ ὑπερκόπως κλύειν εὖ βαρύ’ βάλλεται γὰρ ὄσσοις Διόθεν κεραυνός. κρίνω δ᾽ ἄφθονον ὄλβον· μήτ᾽ εἴην πτολιπόρθης, μήτ᾽ οὖν αὐτὸς ἁλοὺς ὑπ᾽ ἄλ- λων βίον κατίδοιμι. πυρὸς δ᾽ ὑπ᾽ εὐαγγέλου πόλιν διήκει θοὰ βάξις· εἰ δ᾽ ἐτήτυμος, τίς οἶδεν, εἴτε θεῖον †ἐστιν μὴ† ψύθος; τίς ὧδε παιδνὸς ἢ φρενῶν κεκομμένος, φλογὸς παραγγέλμασιν νέοις πυρωθέντα καρδίαν ἔπειτ᾽ ἀλλαγᾶι λόγου καμεῖν; {ἐν} γυναικὸς αἰχμᾶι πρέπει πρὸ τοῦ φανέντος χάριν ξυναινέσαι. πιθανὸς ἄγαν ὁ θῆλυς ὅρος ἐπινέμεται ταχύπορος᾽ ἀλλὰ ταχύμορον γυναικογήρυτον ὄλλυται κλέος. — τάχ᾽ εἰσόμεσθα λαμπάδων φαεσφόρων φρυκτωριῶν τε καὶ πυρὸς παραλλαγάς, εἴτ᾽ οὖν ἀληθεῖς εἴτ᾽ ὀνειράτων δίκην τερπνὸν τόδ᾽ ἐλθὸν φῶς ἐφήλωσεν φρένας· κήρυχ᾽ ἀπ’ ἀκτῆς τόνδ᾽ ὁρῶ κατάσχιον κλάδοις ἐλαίας· μαρτυρεῖ δέ μοι κάσις πηλοῦ ξύνουρος διψία κόνις τάδε, ὡς οὔτ᾽ ἄναυδος οὔτέ σοι δαίων φλόγα ὕλης ὀρείας σημανεῖ καπνῶι πυρός, ἀλλ᾽ ἢ τὸ χαίρειν μᾶλλον ἐκβάξει λέγων — τὸν ἀντίον δὲ τοῖσδ᾽ ἀποστέργω λόγον. εὖ γὰρ πρὸς εὖ φανεῖσι προσθήκη πέλοι· χὤστις τάδ᾽ ἄλλως τῆιδ᾽ ἐπεύχεται πόληι, αὐτὸς φρενῶν καρποῖτο τὴν ἁμαρτίαν. ΚΗΡΥΞ ἰὼ πατρῶιον οὖδας Ἀργείας χθονός, δεκάτωι σε φέγγει τῶιδ᾽ ἀφικόμην ἔτους, πολλῶν ῥαγεισῶν ἐλπίδων μιᾶς τυχών· οὐ γάρ ποτ᾽ ηὔχουν τῆιδ᾽ ἐν Ἀργείαι χθονί θανὼν μεθέξειν φιλτάτου τάφου μέρος. νῦν χαῖρε μὲν χθών, χαῖρε δ᾽ ἡλίου φάος, ὕπατός τε χώρας Ζεύς, ὁ Πύθιός τ' ἄναξ, τόξοις ἰάπτων μηκέτ᾽ εἰς ἡμᾶς βέλη· ἅλις παρὰ Σκάμανδρον ἦσθ᾽ ἀνάρσιος· νῦν {δ᾽} αὖτε σωτὴρ ἴσθι καὶ παιώνιος, ἄναξ Ἄπολλον. τούς τ᾽ ἀγωνίους θεούς πάντας προσαυδῶ, τόν τ᾽ ἐμὸν τιμάορον Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα κηρύκων σέβας, ἥρως τε τοὺς πέμψαντας, εὐμενεῖς πάλιν στρατὸν δέχεσθαι τὸν λελειμμένον δορός. ἰὼ μέλαθρα, βασιλέων φίλαι στέγαι, σεμνοί τε θᾶκοι, δαίμονές τ᾽ ἀντήλιοι· εἴ που πάλαι, φαιδροῖσι τοισίδ᾽ ὄμμασιν δέξασθε κόσμωι βασιλέα πολλῶι χρόνωι· ἥκει γὰρ ὑμῖν φῶς ἐν εὐφρόνηι φέρων καὶ τοῖσδ᾽ ἅπασι κοινὸν Ἀγαμέμνων ἄναξ. ἀλλ᾽ εὖ νιν ἀσπάσασθε, καὶ γὰρ οὖν πρέπει, Τροίαν κατασκάψαντα τοῦ δικηφόρου Διὸς μαχέλληι, τῆι κατείργασται πέδον {βωμοὶ δ᾽ ἄϊστοι καὶ θεῶν ἱδρύματα} καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός. τοιόνδε Τροίαι περιβαλὼν ζευκτήριον ἄναξ Ἀτρείδης πρέσβυς εὐδαίμων ἀνήρ ἥκει· τίεσθαι δ᾽ ἀξιώτατος βροτῶν τῶν νῦν· Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις ἐξεύχεται τὸ δρᾶμα τοῦ πάθους πλέον. ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην τοῦ ῥυσίου θ᾽ ἥμαρτε καὶ πανώλεθρον αὐτόχθονον πατρῶιον ἔθρισεν δόμον· διπλᾶ δ’ ἔτεισαν Πριαμίδαι θἀμάρτια. ΧΟ. κήρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ. ΚΗ. χαίρω· †τεθνᾶναι† δ᾽ οὐκέτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς. ΧΟ. ἔρως πατρώιας τῆσδε γῆς σ᾽ ἐγύμνασεν; ΚΗ. ὥστ᾽ ἐνδακρύειν γ᾽ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο. ΧΟ. τερπνῆς ἄρ᾽ ἧστε τῆσδ᾽ ἐπήβολοι νόσου. ΚΗ. πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου. ΧΟ. τῶν ἀντερώντων ἱμέρωι πεπληγμένοι. ΚΗ. ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις; ΧΟ. ὡς πόλλ᾽ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μ᾽ ἀναστένειν. ΚΗ. πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτ᾽ ἐπῆν στύγος †στρατῶι†; ΧΟ. πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω. ΚΗ. καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς; ΧΟ. ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις. ΚΗ. εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δ᾽ ἐν πολλῶι χρόνωι τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν, τὰ δ᾽ αὖτε κἀπίμομφα· τίς δὲ πλὴν θεῶν ἅπαντ᾽ ἀπήμων τὸν δι’ αἰῶνος χρόνον; μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας ... σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δ᾽ οὐ στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος; τὰ δ᾽ αὖτε χέρσωι καὶ πλέον προσῆν στύγος· εὐναὶ γὰρ ἦσαν δαΐων πρὸς τείχεσιν, ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος, ἐσθημάτων τιθέντες ἔνθηρον τρίχα. χειμῶνα δ᾽ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον, οἷον παρεῖχ᾽ ἄφερτον Ἰδαία χιών, ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών -- τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος· παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν τὸ μήποτ᾽ αὖθις μηδ᾽ ἀναστῆναι μέλειν, ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ νικᾶι τὸ κέρδος, πῆμα δ᾽ οὐκ ἀντιρρέπει. τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφωι λέγειν, τὸν ζῶντα δ᾽ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου; καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφοραῖς καταξιῶ .... ὡς κομπάσαι τῶιδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει, ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις .... .... “Τροίαν ἑλόντες δήποτ᾽ Ἀργείων στόλος θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ᾽ Ἑλλάδα δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος. τοιαῦτα χρὴ κλυόντας εὐλογεῖν πόλιν καὶ τοὺς στρατηγούς, καὶ χάρις τιμήσεται Διὸς τόδ᾽ ἐκπράξασα. πάντ᾽ ἔχεις λόγον. ΧΟ. νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι· αἰεὶ γὰρ ἡβᾶι τοῖς γέρουσιν εὐμαθεῖν. δόμοις δὲ ταῦτα καὶ Κλυταιμήστραι μέλειν εἰκὸς μάλιστα, ξὺν δὲ πλουτίζειν ἐμέ. ΚΛ. ἀνωλόλυξα μὲν πάλαι χαρᾶς ὕπο, ὅτ᾽ ἦλθ᾽ ὁ πρῶτος νύχιος ἄγγελος πυρός φράζων ἅλωσιν Ἰλίου τ᾽ ἀνάστασιν. καί τίς μ᾽ ἐνίπτων εἶπε, “φρυκτώρωον διαίκαί τίς μ᾽ ἐνίπτων εἶπε, “φρυκτώρων διὰ πεισθεῖσα Τροίαν νῦν πεπορθῆσθαι δοκεῖς; ἦ κάρτα πρὸς γυναικὸς αἴρεσθαι κέαρ.· λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσ᾽ ἐφαινόμην. ὅμως δ᾽ ἔθυον, καὶ γυναικείωι νόμωι ὀλολυγμὸν ἄλλος ἄλλοθεν κατὰ πτόλιν ἔλασκον εὐφημοῦντες, ἐν θεῶν ἕδραις θυηφάγον †κοιμῶντες† εὐώδη φλόγα. καὶ νῦν τὰ μάσσω μὲν τί δεῖ σέ μοι λέγειν; ἄνακτος αὐτοῦ πάντα πεύσομαι λόγον· ὅπως δ᾽ ἄριστα τὸν ἐμὸν αἰδοῖον πόσιν σπεύσω πάλιν μολόντα δέξασθαι. τί γάρ γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν, ἀπὸ στρατείας ἄνδρα σώσαντος θεοῦ πύλας ἀνοῖξαι; ταῦτ᾽ ἀπάγγειλον πόσει, ἥκειν ὅπως τάχιστ᾽ ἐράσμιον πόληι. γυναῖκα πιστὴν δ᾽ ἐν δόμοις εὕροι μολών οἵανπερ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα ἐσθλὴν ἐκείνωι, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν, καὶ τἄλλ᾽ ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου· οὐδ᾽’ οἶδα τέρψιν οὐδ᾽ ἐπίψογον φάτιν ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς. τοιόσδ᾽ ὁ κόμπος, τῆς ἀληθείας γέμων, οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίαι λακεῖν. ΧΟ. αὕτη μὲν οὕτως εἶπε, μανθάνοντί σοι τοροῖσιν ἑρμηνεῦσιν εὐπρεπῆ λόγον. σὺ δ᾽ εἰπὲ κήρυξ, Μενέλεων δὲ πεύθομαι, εἰ νόστιμός γε καὶ σεσωμένος πάλιν ἥκει ξὺν ὑμῖν, τῆσδε γῆς φίλον κράτος. ΚΗ. οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως λέξαιμι τὰ ψεύδη καλά εἰς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον. ΧΟ. πῶς δῆτ᾽ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις; σχισθέντα δ᾽ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε. ΚΗ. ἁνὴρ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιϊκοῦ στρατοῦ, αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψεύδη λέγω. ΧΟ. πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου, ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ; ΚΗ. ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ, μακρὸν δὲ πῆμα ξυντόμως ἐφημίσω. ΧΟ. πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλήιζετο; ΚΗ. οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστ᾽ ἀπαγγεῖλαι τορῶς πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν. ΧΟ. πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῶι στρατῶι ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότωι; ΚΗ. εὔφημον ἦμαρ οὐ πρέπει κακαγγέλωι γλώσσηι μιαίνειν’ χωρὶς ἡ τιμὴ θεῶν. ὅταν δ᾽ ἀπευκτὰ πήματ᾽ ἄγγελος πόληι σμοιῶι προσώπωι πτωσίμου στρατοῦ φέρηι, πόληι μὲν ἕλκος ἓν τὸ δήμιον τυχεῖν, πολλοὺς δὲ πολλῶν ἐξαγισθέντας δόμων ἄνδρας διπλῆι μάστιγι, τὴν Ἄρης φιλεῖ, δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα, τοιῶνδε μέν τοι πημάτων σεσαγμένον πρέπει λέγειν παιῶνα τόνδ᾽ Ἐρινύων· σωτηρίων δὲ πραγμάτων εὐάγγελον ἥκοντα πρὸς χαίρουσαν εὐεστοῖ πόλιν, πῶς κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμείξω, λέγων χειμῶν᾽ Ἀχαιοῖς οὐκ ἀμήνιτον θεῶν; ξυνώμοσαν γάρ, ὄντες ἔχθιστοι τὸ πρίν, πῦρ καὶ θάλασσα, καὶ τὰ πίστ᾽ ἐδειξάτην ᾿φθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν. ἐν νυκτὶ δυσκύμαντα δ᾽ ὠρώρει κακά· ναῦς γὰρ πρὸς ἀλλήλησι θρήικιαι πνοαί πρηστῆρι τυφῶι ξὺν ζάληι τ᾽ ὀμβροκτύπωι ἤρεικον· αἱ δὲ κεροτυπούμεναι βίαι ὤιχοντ᾽ ἄφαντοι ποιμένος κακοῦ στρόβωι. ἐπεὶ δ᾽ ἀνῆλθε λαμπρὸν ἡλίου φάος, ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς ἀνδρῶν Ἀχαιῶν ναυτικοῖς τ᾽ ἐρειπίοις. ἡμᾶς γε μὲν δὴ ναῦν τ᾽ ἀκήρατον σκάφος ἤτοί τις ἐξέκλεψεν ἢ᾽ ξηιτήσατο θεός τις, οὐκ ἄνθρωπος, οἴακος θιγών, Τύχη δὲ σωτὴρ ναῦν θέλουσ᾽ ἐφέζετο, ὡς μήτ᾽ ἐν ὅρμωι κύματος ζάλην ἔχειν μήτ᾽ ἐξοκεῖλαι πρὸς κραταίλεων χθόνα. ἔπειτα δ᾽ Ἅιδην πόντιον πεφευγότες, λευκὸν κατ᾽ ἦμαρ, οὐ πεποιθότες τύχηι, ἐβουκολοῦμεν φροντίσιν νέον πάθος στρατοῦ καμόντος καὶ κακῶς σποδουμένου. καὶ νῦν ἐκείνων τ᾽ εἴ τίς ἐστιν ἐμπνέων, λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, τί μήν; ἡμεῖς τ᾽ ἐκείνους ταὔτ᾽ ἔχειν δοξάζομεν. γένοιτο δ᾽ ὡς ἄριστα· Μενέλεων γὰρ οὖν πρῶτόν τε καὶ μάλιστα προσδόκα μολεῖν. εἰ δ᾽ οὖν τις ἀκτὶς ἡλίου νιν ἱστορεῖ χλωρόν τε καὶ βλέποντα μηχαναῖς Διός οὔπω θέλοντος ἐξαναλῶσαι γένος, ἐλπίς τις αὐτὸν πρὸς δόμους ἥξειν πάλιν. τοσαῦτ᾽ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλυών. ΧΟ. τίς ποτ᾽ ὠνόμαζεν ὧδ᾽ εἰς τὸ πᾶν ἐτητύμως -- μή τις ὅντιν᾽ οὐχ ὁρῶ- μεν, προνοίαϊισίι τοῦ πεπρωμένουμεν, προνοίαισι⟨ν⟩ τοῦ πεπρωμένου γλῶσσαν ἐν τύχαι νέμων -- τὰν δορίγαμβρον ἀμφινεικῆ θ' Ἑλέναν; ἐπεὶ πρεπόντως ἑλέναυς ἕλανδρος ἑλέπτολις ἐκ τῶν ἁβροπήνων προκαλυμμάτων ἔπλευσε Ζεφύρου γίγαντος αὔραι, πολύανδροί τε φεράσπιδες κυναγοὶ κατ᾽ ἴχνος πλατᾶν ἄφαντον, κελσάντων Σιμόεντος ἀκτὰς ἐπ᾽ ἀεξιφύλλους δι᾿ Ἔριν αἱματόεσσαν. Ἰλίωι δὲ κῆδος ὀρθώνυμον τελεσσίφρων Μῆνις ἤλασεν, τραπέ- ζας ἀτίμωσιν ὑστέρωι χρόνωι καὶ ξυνεστίου Διός πρασσομένα τὸ νυμφότιμον μέλος ἐκφάτως τίοντας, ὑμέναιον, ὃς τότ᾽ ἐπέρρεπε γαμβροῖσιν ἀείδειν. μεταμανθάνουσα δ᾽ ὕμνον Πριάμου πόλις γεραιά πολύθρηνον, μέγα ποὺ στένει κικλήισκου- σα Πάριν τὸν αἰνόλεκτρον, παμπορθῆ πολύθρηνον αἰῶ θεμένα πολιτᾶν, μέλεον αἷμ᾽ ἀνατλᾶσα. ἔθρεψεν δὲ λέοντος ἶ- νιν δόμοις ἀγάλακτον οὕ- τως ἀνὴρ φιλόμαστον, ἐν βιότου προτελείοις ἅμερον, εὐφιλόπαιδα, καὶ γεραροῖς ἐπίχαρτον· πολέα δ᾽ ἔσκ' ἐν ἀγκάλαις νεοτρόφου τέκνου δίκαν, φαιδρωπὸς ποτὶ χεῖρα σαί- νων τε γαστρὸς ἀνάγκαις· χρονισθεὶς δ᾽ ἀπέδειξεν ἦ- θος τὸ πρὸς τοκέων· χάριν γὰρ τροφεῦσιν ἀμείβων μηλοφόνοισι σὺν ἄταις δαῖτ᾽ ἀκέλευστος ἔτευξεν, αἵματι δ᾽ οἶκος ἐφύρθη, ἄμαχον ἄλγος οἰκέταις, μέγα σίνος πολυκτόνον· ἐκ θεοῦ δ᾽ ἱερεύς τις Ἄ- τας δόμοις προσεθρέφθη. πάραυτα δ᾽ ἐλθεῖν ἐς Ἰλίου πόλιν λέγοιμ᾽ ἄν φρόνημα μὲν νηνέμου γαλάνας, ἀκασκαῖον δ᾽ ἄγαλμα πλούτου, μαλθακὸν ὀμμάτων βέλος, δηξίθυμον ἔρωτος ἄνθος· παρακλίνασ᾽ ἐπέκρανεν δὲ γάμου πικρὰς τελευτάς, δύσεδρος καὶ δυσόμιλος συμένα Πριαμίδαισιν πομπᾶι Διὸς ξενίου νυμφόκλαυτος Ἐρινύς. παλαίφατος δ᾽ ἐν βροτοῖς γέρων λόγος τέτυκται, μέγαν τελεσθέντα φωτὸς ὄλβον τεχνοῦσθαι μηδ᾽ ἄπαιδα θνάισκειν, ἐκ δ᾽ ἀγαθᾶς τύχας γένει βλαστάνειν ἀκόρεστον οἰζύν. δίχα δ᾽ ἄλλων μονόφρων εἰ- μί· τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον μετὰ μὲν πλείονα τίκτει, σφετέραι δ᾽ εἰκότα γένναι- οἴκων γὰρ εὐθυδίκων καλλίπαις πότμος αἰεί. φιλεῖ δὲ τίκτειν ὕβρις μὲν παλαιὰ νεά- ζουσαν ἐν κακοῖς βροτῶν ὕβριν τότ᾽ ἢ τόθ᾽, ὅτε τὸ κύριον μόληι φάος, κότον νεώρη, δαίμονά τε τὰν ἄμαχον ἀπόλεμον, ἀνίερον θράσος μελαί- νας μελάθροισιν Ἄτας, εἰδομέναν τοκεῦσιν. Δίκα δὲ λάμπει μὲν ἐν δυσκάπνοις δώμασιν, τὸν δ᾽ ἐναίσιμον τίει βίον· τὰ χρυσόπαστα δ᾽ ἔδεθλα σὺν πίνωι χερῶν παλιντρόποισιν ὄμμασι λιποῦσ᾽ ὅσια προσέμολε, δύναμιν οὐ σέβουσα πλού- του παράσημον αἴνωι πᾶν δ᾽ ἐπὶ τέρμα νωμᾶι. ἄγε δὴ βασιλεῦ, Τροίας πτολίπορθ᾽, Ἀτρέως γένεθλον, πῶς σε προσείπω, πῶς σε σεβίξω, μήθ᾽ ὑπεράρας μήθ᾽ ὑποκάμψας καιρὸν χάριτος; πολλοὶ δὲ βροτῶν τὸ δοκεῖν εἶναι προτίουσι δίκην παραβάντες· τῶι δυσπραγοῦντί τ᾽ ἐπιστενάχειν πᾶς τις ἕτοιμος, δῆγμα δὲ λύπης οὐδὲν ἐφ᾽ ἧπαρ προσικνεῖται, καὶ ξυγχαίρουσιν ὁμοιοπρεπεῖς ἀγέλαστα πρόσωπα βιαζόμενοι .... ὅστις δ᾽ ἀγαθὸς προβατογνώμων, οὐκ ἔστι λαθεῖν ὄμματα φωτὸς τὰ δοκοῦντ᾽ εὔφρονος ἐκ διανοίας ὑδαρεῖ σαίνειν φιλότητι. σὺ δ᾽ ἐμοὶ τότε μὲν στέλλων στρατιὰν Ἑλένης ἕνεχ᾽, οὐ γάρ σ᾽ ἐπικεύσω, κάρτ᾽ ἀπομούσως ἦσθα γεγραμμένος, οὐδ᾽ εὖ πραπίδων οἴακα νέμων, . . . . θάρσος ἑκούσιον ἀνδράσι θνήισκουσι κομίζων· νῦν δ᾽ οὐκ ἀπ᾽ ἄκρας φρενὸς οὐδ᾽ ἀφίλως εὔφρων .... ..πόνος εὖ τελέσασιν. γνώσηι δὲ χρόνωι διαπευθόμενος τόν τε δικαίως καὶ τὸν ἀκαίρως πόλιν οἰκουροῦντα πολιτῶν. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ πρῶτον μὲν Ἄργος καὶ θεοὺς ἐγχωρίους δίκη προσειπεῖν, τοὺς ἐμοὶ μεταιτίους νόστου δικαίων θ' ὧν ἐπραξάμην πόλιν Πριάμου· δίκας γὰρ οὐκ ἀπὸ γλώσσης θεοί κλυόντες, ἀνδροθνῆτας, Ἰλίου φθορᾶς εἰς αἱματηρὸν τεῦχος οὐ διχορρόπως ψήφους ἔθεντο· τῶι δ᾽ ἐναντίωι κύτει Ἐλπὶς προσήιει, χειρὸς οὐ πληρουμένωι. καπνῶι δ᾽ ἁλοῦσα νῦν ἔτ᾽ εὔσημος πόλις· Ἄτης θύελλαι ζῶσι· συνθνήισκουσα δέ σποδὸς προπέμπει πίονας πλούτου πνοάς. τούτων θεοῖσι χρὴ πολύμνηστον χάριν τίνειν, ἐπείπερ χἀρπαγὰς ὑπερκόπους ἐπραξάμεσθα, καὶ γυναικὸς οὕνεκα πόλιν διημάθυνεν Ἀργεῖον δάκος ἵππου νεοσσός, ἀσπιδηφόρος λεώς, πήδημ᾽ ὀρούσας ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν· ὑπερθορὼν δὲ πύργον ὠμηστὴς λέων ἅδην ἔλειξεν αἵματος τυραννικοῦ. θεοῖς μὲν ἐξέτεινα φροίμιον τόδε· τὰ δ᾽ εἰς τὸ σὸν φρόνημα, μέμνημαι κλυών καί φημι ταὐτὰ καὶ ξυνήγορόν μ᾽ ἔχεις. παύροις γὰρ ἀνδρῶν ἐστι συγγενὲς τόδε, φίλον τὸν εὐτυχοῦντ᾽ ἄνευ φθόνων σέβειν· δύσφρων γὰρ ἰὸς καρδίαν προσήμενος ἄχθος διπλοίζει τῶι πεπαμένωι νόσον· τοῖς τ' αὐτὸς αὐτοῦ πήμασιν βαρύνεται, καὶ τὸν θυραῖον ὄλβον εἰσορῶν στένει. εἰδὼς λέγοιμ᾽ ἂν· εὖ γὰρ ἐξεπίσταμαι ὁμιλίας κάτοπτρον· εἴδωλον σκιᾶς, δοκοῦντας εἶναι κάρτα πρευμενεῖς ἐμοί. μόνος δ᾽ Ὀδυσσεύς, ὅσπερ οὐχ ἑκὼν ἔπλει, ζευχθεὶς ἕτοιμος ἦν ἐμοὶ σειραφόρος, εἴτ᾽ οὖν θανόντος εἴτε καὶ ζῶντος πέρι λέγω. τὰ δ᾽ ἄλλα πρὸς πόλιν τε καὶ θεούς κοινοὺς ἀγῶνας θέντες ἐν πανηγύρει βουλευσόμεσθα. καὶ τὸ μὲν καλῶς ἔχον ὅπως χρονίζον εὖ μενεῖ βουλευτέον· ὅτωι δὲ καὶ δεῖ φαρμάκων παιωνίων, ἤτοι κέαντες ἢ τεμόντες εὐφρόνως πειρασόμεσθα πῆμ᾽ ἀποστρέψαι νόσου. νῦν δ᾽ εἰς μέλαθρα καὶ δόμους ἐφέστιος ἐλθὼν θεοῖσι πρῶτα δεξιώσομαι, οἵπερ πρόσω πέμψαντες ἤγαγον πάλιν. νίκη δ᾽, ἐπείπερ ἔσπετ᾽, ἐμπέδως μένοι. ΚΛ. ἄνδρες πολῖται, πρέσβος Ἀργείων τόδε, οὐκ αἰσχυνοῦμαι τοὺς φιλάνορας τρόπους λέξαι πρὸς ὑμᾶς· ἐν χρόνωι δ᾽ ἀποφθίνει τὸ τάρβος ἀνθρώποισιν. οὐκ ἄλλων πάρα μαθοῦσ᾽ ἐμαυτῆς δύσφορον λέξω βίον τοσόνδ᾽ ὅσονπερ οὗτος ἦν ὑπ᾽ Ἰλίωι. τὸ μὲν γυναῖκα πρῶτον ἄρσενος δίχα ἦσθαι δόμοις ἔρημον ἔκπαγλον κακόν, πολλὰς κλύουσαν κληδόνας παλιγκότους,πολλάς κλύουσαν ⟨ἡ⟩δονὰς παλιγκότους, καὶ τὸν μὲν ἥκειν, τὸν δ᾽ ἐπεισφέρειν κακοῦ κάκιον ἄλλο πῆμα λάσκοντας δόμοις. καὶ τραυμάτων μὲν εἰ τόσων ἐτύγχανεν ἀνὴρ ὅδ᾽ ὡς πρὸς οἶκον ὠχετεύετο φάτις, τέτρηται δικτύου πλείω λέγειν· εἰ δ᾽ ἦν τεθνηκὼς ὡς ἐπλήθυον λόγοι, τρισώματός τἄν, Γηρυὼν ὁ δεύτερος, πολλὴν ἄνωθεν, τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω, χθονὸς τρίμοιρον χλαῖναν ἐξηύχει λαβών, ἅπαξ ἑκάστωι κατθανὼν μορφώματι. τοιῶνδ᾽ ἕκατι κληδόνων παλιγκότων πολλὰς ἄνωθεν ἀρτάνας ἐμῆς δέρης ἔλυσαν ἄλλοι πρὸς βίαν λελημμένης. ἐκ τῶνδέ τοι παῖς ἐνθάδ᾽ οὐ παραστατεῖ ἐμῶν τε καὶ σῶν κύριος πιστωμάτων, ὡς χρῆν, Ὀρέστης· μηδὲ θαυμάσηις τόδε. τρέφει γὰρ αὐτὸν εὐμενὴς δορύξενος, Στροφίος ὁ Φωκεύς, ἀμφίλεκτα πήματα ἐμοὶ προφωνῶν, τόν θ' ὑπ᾽ Ἰλίωι σέθεν κίνδυνον, εἴ τε δημόθρους ἀναρχία βουλὴν καταρρίψειεν, ὥς τε σύγγονον βροτοῖσι τὸν πεσόντα λακτίσαι πλέον. τοιάδε μέντοι σκῆψις οὐ δόλον φέρει. ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδ᾽ ἔνι σταγών· ἐν ὀψικοίτοις δ᾽ ὄμμασιν βλάβας ἔχω τὰς ἀμφὶ σοὶ κλαίουσα λαμπτηρουχίας ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δ᾽ ὀνείρασιν λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην ῥιπῆισι θωύσσοντος, ἀμφὶ σοὶ πάθη ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου. νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσ᾽ ἀπενθήτωι φρενί λέγοιμ᾽ ἂν ἄνδρα τόνδε, τῶν σταθμῶν κύνα, σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης στῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί, καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ᾽ ἐλπίδα, κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος, ὁδοιπόρωι διψῶντι πηγαῖον ῥέος· τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν. τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγγμασιν, φθόνος δ᾽ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακά ἠνειχόμεσθα. νῦν δέ μοι φίλον κάρα ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθείς τὸν σὸν πόδ᾽ ὦναξ Ἰλίου πορθήτορα. δμωιαί, τί μέλλεθ᾽, αἷς ἐπέσταλται τέλος πέδον κελεύθου στορνύναι πετάσμασιν; εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος, εἰς δῶμ᾽ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται Δίκη. τὰ δ᾽ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνωι νικωμένη θήσει δικαίως ξὺν θεοῖς †εἱμαρμένα†. ΑΓ. Λήδας γένεθλον, δωμάτων ἐμῶν φύλαξ, ἀπουσίαι μὲν εἶπας εἰκότως ἐμῆι- μακρὰν γὰρ ἐξέτεινας· ἀλλ᾽ ἐναισίμως αἰνεῖν, παρ᾽ ἄλλων χρὴ τόδ᾽ ἔρχεσθαι γέρας. καὶ τἄλλα μὴ γυναικὸς ἐν τρόποις ἐμέ ἅβρυνε, μηδὲ βαρβάρου φωτὸς δίκην χαμαιπετὲς βόαμα προσχάνηις ἐμοί, μηδ᾽ εἵμασι στρώσασ᾽ ἐπίφθονον πόρον τίθει’ θεούς τοι τοῖσδε τιμαλφεῖν χρεών· ἐν ποικίλοις δὲ θνητὸν ὄντα κάλλεσιν βαίνειν ἐμοὶ μὲν οὐδαμῶς ἄνευ φόβου· λέγω κατ᾽ ἄνδρα, μὴ θεόν, σέβειν ἐμέ. χωρὶς ποδοψήστρων τε καὶ τῶν ποικίλων - κληδὼν ἀϋτεῖ καὶ τὸ μὴ κακῶς φρονεῖν θεοῦ μέγιστον δῶρον. ὀλβίσαι δὲ χρή βίον τελευτήσαντ᾽ ἐν εὐεστοῖ φίληι· εἰ πάντα δ᾽ ὡς πράσσοιμ᾽ ἄν, εὐθαρσὴς ἐγώ. ΚΛ. καὶ μὴν τόδ᾽ εἰπὲ μὴ παρὰ γνώμην ἐμοί. ΑΓ. γνώμην μὲν ἴσθι μὴ διαφθεροῦντ᾽ ἐμέ. ΚΛ. ηὔξω θεοῖς δείσας ἂν ὧδ᾽ ἔρδειν τάδε; ΑΓ. εἴπέρ τις, εἰδώς γ᾽ εὖ τόδ᾽ ἐξεῖπον τέλος. ΚΛ. τί δ᾽ ἂν δοκεῖ σοι Πρίαμος, εἰ τάδ᾽ ἥνυσεν; ΑΓ. ἐν ποικίλοις ἂν κάρτά μοι βῆναι δοκεῖ. ΚΛ. μή νυν τὸν ἀνθρώπειον αἰδεσθῆις ψόγον. ΑΓ. φήμη γε μέντοι δημόθρους μέγα σθένει. ΚΛ. ὁ δ᾽ ἀφθόνητός γ᾽ οὐκ ἐπίζηλος πέλει. ΑΓ. οὔτοι γυναικός ἐστιν ἱμείρειν μάχης. ΚΛ. τοῖς δ᾽ ὀλβίοις γε καὶ τὸ νικᾶσθαι πρέπει. ΑΓ. ἦ καὶ σὺ νίκην τῆσδε δήριος τίεις; ΚΛ. πιθοῦ· κρατεῖς μέντοι παρείς γ᾽ ἑκὼν ἐμοί. ΑΓ. ἀλλ᾽ εἰ δοκεῖ σοὶ ταῦθ᾽, ὑπαί τις ἀρβύλας λύοι τάχος, πρόδουλον ἔμβασιν ποδός· καὶ τοῖσδέ μ’ ἐμβαίνονθ᾽ ἁλουργέσιν θεῶν μή τις πρόσωθεν ὄμματος βάλοι φθόνος. πολλὴ γὰρ αἰδὼς δωματοφθορεῖν ποσίν φθείροντα πλοῦτον ἀργυρωνήτους θ' ὑφάς. τούτων μὲν οὕτω· τὴν ξένην δὲ πρευμενῶς τήνδ᾽ εἰσκόμιζε· τὸν κρατοῦντα μαλθακῶς θεὸς πρόσωθεν εὐμενῶς προσδέρκεται. ἑκὼν γὰρ οὐδεὶς δουλίωι χρῆται ζυγῶι· αὕτη δέ, πολλῶν χρημάτων ἐξαίρετον ἄνθος, στρατοῦ δώρημ᾽ ἐμοὶ ξυνέσπετο. ἐπεὶ δ’ ἀκούειν σοῦ κατέστραμμαι τάδε, εἶμ᾽ εἰς δόμων μέλαθρα πορφύρας πατῶν. ΚΛ. ἔστιν θάλασσα - τίς δέ νιν κατασβέσει; -- τρέφουσα πολλῆς πορφύρας ἰσάργυρον κηκῖδα παγκαίνιστον, εἱμάτων βαφάς· ἄκος δ᾽ ὑπάρχει τῶνδε σὺν θεοῖς, ἄναξ, ἔχειν’ πένεσθαι δ᾽ οὐκ ἐπίσταται δόμος. πολλῶν πατησμὸν δ᾽ εἱμάτων ἂν ηὐξάμην, δόμοισι προυνεχθέντος ἐν χρηστηρίοις, ψυχῆς κόμιστρα τῆσδε μηχανωμένη. ῥίζης γὰρ οὔσης φυλλὰς ἵκετ᾽ εἰς δόμους σκιὰν ὑπερτείνασα Σειρίου Κυνός· καὶ σοῦ μολόντος δωματῖτιν ἑστίαν, ᾿θάλπος μὲν ἐν χειμῶνι σημαίνεις μολών, ὅταν δὲ τεύχηι Ζεὺς {τ᾽} ἀπ’ ὄμφακος πικρᾶς οἶνον, τότ᾽ ἤδη ψῦχος ἐν δόμοις πέλει ἀνδρὸς τελείου δῶμ᾽ ἐπιστρωφωμένου. Ζεῦ Ζεῦ τέλειε, τὰς ἐμὰς εὐχὰς τέλει· μέλοι δέ τοί σοι τῶνπερ ἂν μέλληις τελεῖν. ΧΟ. τίπτε μοι τόδ᾽ ἐμπέδως δεῖμα προστατήριον καρδίας τερασκόπου ποτᾶται, μαντιπολεῖ δ᾽ ἀκέλευστος ἄμισθος ἀοιδά, οὐδ᾽ ἀποπτύσαι δίκαν δυσκρίτων ὀνειράτων θάρσος εὐπειθὲς ἵ- ζει φρενὸς φίλον θρόνον; χρόνος δ᾽ ἐπεὶ πρυμνησίων ξὺν ἐμβολαῖς †ψαμμίας ἀκάτα† παρή- βησεν, εὖθ᾽ ὑπ᾽ Ἴλιον ὦρτο ναυβάτας στρατός· πεύθομαι δ᾽ ἀπ᾽ ὀμμάτων νόστον αὐτόμαρτυς ὤν· τὸν δ᾽ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνωδεῖ θρῆνον Ἐρινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν θυμός, οὐ τὸ πᾶν ἔχων ἐλπίδος φίλον θράσος. σπλάγχνα δ᾽ οὔτοι ματάι- ζει, πρὸς ἐνδίκοις φρεσίν τελεσφόροις δίναις κυκλούμενον χέαρ. εὔχομαι δ᾽ ἐξ ἐμᾶς ἐλπίδος ψύθη πεσεῖν εἰς τὸ μὴ τελεσφόρον. μάλα γέ τοι †τᾶς πολλᾶς ὑγιείας ἀκόρεστον† u u τέρμα’ νόσος {γὰρ} γείτων ὁμότοιχος ἐρείδει· καὶ πότμος εὐθυπορῶν ἀνδρὸς u _ u u _ _ u ἔπαισεν ἄφαντον ἕρμα. καὶ τὸ μὲν πρὸ χρημάτων κτησίων ὄκνος βαλών σφενδόνας ἀπ᾽ εὐμέτρου, οὐκ ἔδυ πρόπας δόμος πλησμονᾶς γέμων ἄγαν, οὐδ᾽ ἐπόντισε σκάφος· πολλά τοι δόσις ἐκ Διὸς ἀμφιλα- φής τε καὶ ἐξ ἀλόκων ἐπετειᾶν νῆστιν ὥλεσεν νόσον· τὸ δ᾽ ἐπὶ γᾶν πεσὸν ἅπαξ θανάσιμον πρόπαρ ἀνδρός μέλαν αἷμα τίς ἂν πάλιν ἀγκαλέσαιτ᾽ ἐπαείδων; οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν Ζεὺς κατένευσεν ἐπ᾽ ἀβλαβείαι. εἰ δὲ μὴ τεταγμένα μοῖρα μοῖραν ἐκ θεῶν εἶργε μὴ πλέον φέρειν, προφθάσασα καρδία γλῶσσαν ἂν τάδ᾽ ἐξέχει· νῦν δ᾽ ὑπὸ σκότωι βρέμει θυμαλγής τε καὶ οὐδὲν ἐπελπομέ- να ποτὲ καίριον ἐκτολυπεύσειν ζωπυρουμένας φρενός. ΚΛ. εἴσω κομίζου καὶ σύ, Κασσάνδραν λέγω, ἐπεί σ᾽ ἔθηκε Ζεὺς ἀμηνίτως δόμοις κοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μετὰ δούλων σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας. ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆσδε, μηδ᾽ ὑπερφρόνει· καὶ παῖδα γάρ τοί φασιν Ἀλκμήνης ποτέ πραθέντα τλῆναι δουλίας μάζης θιγεῖν. εἰ δ᾽ οὖν ἀνάγκη τῆσδ᾽ ἐπιρρέποι τύχης, ἀρχαιοπλούτων δεσποτῶν πολλὴ χάρις· οἳ δ᾽ οὔποτ᾽ ἐλπίσαντες ἤμησαν καλῶς, ὠμοί τε δούλοις ... ..... πάντα, καὶ παρὰ στάθμην ἔχεις παρ᾽ ἡμῶν οἷάπερ νομίζεται. ΧΟ. σοί τοι λέγουσα παύεται σαφῆ λόγον. ἐντὸς δ᾽ ἁλοῦσα μορσίμων ἀγρευμάτων πείθοι᾽ ἄν, εἰ πείθοι᾽- ἀπειθοίης δ᾽ ἴσως. ΚΑ. ἀλλ᾽ εἴπέρ ἐστι μὴ χελιδόνος δίκην ἀγνῶτα φωνὴν βάρβαρον κεκτημένη, εἴσω φρενῶν λέγουσα πείθω νιν λόγωι. ΧΟ. ἕπου’ τὰ λῷιστα τῶν παρεστώτων λέγει· πείθου λιποῦσα τόνδ᾽ ἁμαξήρη θρόνον. ΚΛ. οὔτοι θυραίαν †τήνδ᾽† ἐμοὶ σχολὴ πάρα τρίβειν’ τὰ μὲν γὰρ ἑστίας μεσομφάλου ἕστηκεν ἤδη μῆλα πρὸς σφαγὰς πάρος, ... ὡς οὔποτ᾽ ἐλπίσασι τήνδ᾽ ἕξειν χάριν. σὺ δ᾽ εἴ τι δράσεις τῶνδε, μὴ σχολὴν τίθει· εἰ δ᾽ ἀξυνήμων οὖσα μὴ δέχηι λόγον, σὺ δ᾽ ἀντὶ φωνῆς φράζε καρβάνωι χερί. ΧΟ. ἑρμηνέως ἔοικεν ἡ ξένη τοροῦ δεῖσθαι· τρόπος δὲ θηρὸς ὡς νεαιρέτου. ΚΑ. ἦ μαίνεταί γε καὶ κακῶν κλύει φρενῶν, ἥτις λιποῦσα μὲν πόλιν νεαίρετον ἥκει, χαλινὸν δ᾽ οὐκ ἐπίσταται φέρειν πρὶν αἱματηρὸν ἐξαφρίζεσθαι μένος. οὐ μὴν πλέω ῥίψασ᾽ ἀτιμασθήσομαι. ΧΟ. ἐγὼ δ᾽, ἐποικτίρω γάρ, οὐ θυμώσομαι. ἴθ᾽ ὦ τάλαινα· τόνδ᾽ ἐρημώσασ᾽ ὄχον, εἴκουσ᾽ ἀνάγκηι τῆιδε, καίνισον ζυγόν. ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ὀτοτοτοτοῖ ποποῖ δᾶ· ὦπολλον ὦπολλον. ΧΟ. τί ταῦτ᾽ ἀνωτότυξας ἀμφὶ Λοξίου; οὐ γὰρ τοιοῦτος ὥστε θρηνητοῦ τυχεῖν. ΚΑ. ὀτοτοτοτοῖ ποποῖ δᾶ· ὦπολλον ᾧπολλον. ΧΟ. ἥδ᾽ αὖτε δυσφημοῦσα τὸν θεὸν καλεῖ, οὐδὲν προσήκοντ᾽ ἐν γόοις παραστατεῖν. ΚΑ. Ἄπολλον· Ἄπολλον· ἁγυιᾶτ᾽, ἀπόλλων ἐμός· ἀπώλεσας γὰρ οὐ μόλις τὸ δεύτερον. ΧΟ. χρήσειν ἔοικεν ἀμφὶ τῶν αὑτῆς κακῶν· μένει τὸ θεῖον δουλίαι περ ἐν φρενί. ΚΑ. Ἄπολλον· Ἄπολλον· ἀγυιᾶτ᾽, ἀπόλλων ἐμός· ἃ ποῖ ποτ᾽ ἤγαγές με; πρὸς ποίαν στέγην; ΧΟ. πρὸς τὴν Ἀτρειδῶν’ εἰ σὺ μὴ τόδ᾽ ἐννοεῖς, ' ἐγὼ λέγω σοι, καὶ τάδ᾽ οὐκ ἐρεῖς ψύθη. ΚΑ. {ἆ ἆ·} μισόθεον μὲν οὖν, πολλὰ συνίστορα αὐτοφόνα κακὰ †κἀρτάναι† ἀνδροσφαγεῖον καὶ †πεδορραντήριον†. ΧΟ. ἔοικεν εὔρις ἡ ξένη κυνὸς δίκην εἶναι· ματεύει δ᾽ ὧν ἀνευρήσει φόνον. ΚΑ. μαρτυρίοισι γὰρ τοῖσδ᾽ ἐπιπείθομαι· κλαιόμενα τάδε βρέφη σφαγάς, ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας. ΧΟ. καὶ μὴν κλέος σου μαντικὸν πεπυσμένοι ἦμεν’ προφήτας δ᾽ οὔτινας μαστεύομεν. ΚΑ. ἰὼ ποποῖ, τί ποτε μήδεται; τί τόδε νέον ἄχος; μέγα, μέγ᾽ ἐν δόμοισι τοῖσδε μήδεται κακόν, ἄφερτον φίλοισιν, δυσίατον’ ἀλκὰ δ᾽ ἑκὰς ἀποστατεῖ. ΧΟ. τούτων ἄϊδρίς εἰμι τῶν μαντευμάτων, ἐκεῖνα δ’ ἔγνων· πᾶσα γὰρ πόλις βοᾶι. ΚΑ. ἰὼ τάλαινα, τόδε γὰρ τελεῖς; τὸν ὁμοδέμνιον πόσιν λουτροῖσι φαιδρύνασα -- πῶς φράσω τέλος; ΚΑ. τάχος γὰρ τόδ᾽ ἔσται· προτείνει δὲ χεὶρ ἐκ χερὸς ὀρεγομένα. ΧΟ. οὔπω ξυνῆκα’ νῦν γὰρ ἐξ αἰνιγμάτων ἐπαργέμοισι θεσφάτοις ἀμηχανῶ. ΚΑ. ἐἔ παπαῖ παπαῖ, τί τόδε φαίνεται; ἦ δίκτυόν τί γ᾽ Ἅιδου; ἀλλ᾽ ἄρκυς ἡ ξύνευνος, ἡ ξυναιτία φόνου. στάσις δ᾽ ἀκόρετος γένει κατολολυξάτω θύματος λευσίμου. ΧΟ. ποίαν Ἐρινὺν τήνδε δώμασιν κέληι ἐπορθιάζειν; οὔ με φαιδρύνει λόγος· ἐπὶ δὲ καρδίαν ἔδραμε κροκοβαφὴς σταγών, ἅτε καὶ δορὶ πτωσίμοις ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς, ταχεῖα δ᾽ ἄτα πέλει. ΚΑ. ἆ ἆ ἴδου, ἴδου· ἄπεχε τᾶς βοός τὸν ταῦρον’ ἐν πέπλοισιν μελαγχέρωι λαβοῦσα μηχανήματι τύπτει: πίτνει δ᾽ ἐν ἐνύδρωι τεύχει. δολοφόνου λέβητος τύχαν σοι λέγω. ΧΟ. οὐ κομπάσαιμ᾽ ἂν θεσφάτων γνώμων ἄκρος εἶναι, κακῶι δέ τωι προσεικάζω τάδε. ἀπὸ δὲ θεσφάτων τίς ἀγαθὰ φάτις βροτοῖς τέλλεται; κακῶν γὰρ διαὶ πολυεπεῖς τέχναι θεσπιωιδοὶ φόβον φέρουσιν μαθεῖν. ΚΑ. ἰὼ ἰὼ ταλαίνας κακόποτμοι τύχαι· τὸ γὰρ ἐμὸν θροῶ πάθος ἐπεγχύδαν. ποῖ δή με δεῦρο τὴν τάλαιναν ἤγαγες; οὐδέν ποτ᾽ εἰ μὴ ξυνθανουμένην, τί γάρ; ΧΟ. φρενομανής τις εἶ, θεοφόρητος, ἀμ- φὶ δ᾽ αὑτᾶς θροεῖς νόμον ἄνομον, οἷά τις ξουθά ἀκόρετος βοᾶς, φεῦ, φιλοίκτοις φρεσίν Ἴτυν Ἴτυν στένουσ᾽ ἀμφιθαλῆ κακοῖς ἀηδὼν βίον. ΚΑ. ἰὼ ἰὼ λιγείας μόρος ἀηδόνος· περέβαλον γάρ οἱ πτεροφόρον δέμας θεοὶ γλυκύν τ᾽ αἰῶνα κλαυμάτων ἄτερ· ἐμοὶ δὲ μίμνει σχισμὸς ἀμφήκει δορί. ΧΟ. πόθεν ἐπισσύτους θεοφόρους {τ᾽} ἔχεις ματαίους δύας, τὰ δ᾽ ἐπίφοβα δυσφάτωι κλαγγᾶι μελοτυπεῖς ὁμοῦ τ᾽ ὀρθίοις ἐν νόμοις; πόθεν ὅρους ἔχεις θεσπεσίας ὁδοῦ κακορρήμονας; ΚΑ. ἰὼ γάμοι γάμοι Πάριδος ὀλέθριοι φίλων· ἰὼ Σκαμάνδρου πάτριον ποτόν· τότε μὲν ἀμφὶ σὰς ἀϊόνας τάλαιν᾽ ἡνυτόμαν τροφαῖς· νῦν δ᾽ ἀμφὶ Κωκυτόν τε κ᾿ Ἀχερουσίους ὄχθους ἔοικα θεσπιωιδήσειν τάχα. ΧΟ. τί τόδε τορὸν ἄγαν ἔπος ἐφημίσω; νεογνὸς ἂν ἀϊὼν μάθοι· πέπληγμαι δ᾽ ὑπαὶ δήγματι φοινίωι, δυσαλγεῖ τύχαι μινυρὰ {κακὰ} θρεομένας, θραύματ᾽ ἐμοὶ κλυεῖν. ΚΑ. ἰὼ πόνοι πόνοι πόλεος ὀλομένας τὸ πᾶν· ἰὼ πρόπυργοι θυσίαι πατρός πολυχανεῖς βοτῶν ποιονόμων· ἄκος δ᾽ οὐδὲν ἐπήρκεσαν τὸ μὴ πόλιν μὲν ὥσπερ οὖν ἐχρῆν παθεῖν, ἐγὼ δὲ θερμόνους τάχ᾽ Ἐμπέδωι βαλῶ. ΧΟ. ἑπόμενα προτέροισι τάδ᾽ ἐφημίσω, καί τίς σε κακοφρονεῖν τίθη- σι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων, μελίζειν πάθη γοερὰ θανατοφόρα· τέρμα δ᾽ ἀμηχανῶ. ΚΑ. καὶ μὴν ὁ χρησμὸς οὐκέτ᾽ ἐκ καλυμμάτων ἔσται δεδορχὼς νεογάμου νύμφης δίκην, λαμπρὸς δ᾽ ἔοικεν ἡλίου πρὸς ἀντολάς πνέων ἐπάιξειν, ὥστε κύματος δίκην κλύζειν πρὸς αὐγὰς τοῦδε πήματος πολύ μεῖζον. φρενώσω δ᾽ οὐκέτ᾽ ἐξ αἰνιγμάτων· καὶ μαρτυρεῖτε ξυνδρόμως ἴχνος κακῶν ῥινηλατούσηι τῶν πάλαι πεπραγμένων. τὴν γὰρ στέγην τήνδ᾽ οὔποτ᾽ ἐκλείπει χορός ξύμφθογγος οὐκ εὔφωνος· οὐ γὰρ εὖ λέγει. καὶ μὴν πεπωχώς γ᾽, ὡς θρασύνεσθαι πλέον, βρότειον αἷμα κῶμος ἐν δόμοις μένει, δύσπεμπτος ἔξω, ξυγγόνων Ἐρινύων· ὑμνοῦσι δ᾽ ὕμνον δώμασιν προσήμεναι πρώταρχον ἄτην, ἐν μέρει δ᾽ ἀπέπτυσαν εὐνὰς ἀδελφοῦ τῶι πατοῦντι δυσμενεῖς. ἥμαρτον, ἢ κυρῶ τι τοξότης τις ὥς; ἢ ψευδόμαντίς εἰμι θυροκόπος φλέδων; ἐκμαρτύρησον προυμόσας τό μ᾽ εἰδέναι λόγωι παλαιὰς τῶνδ᾽ ἁμαρτίας δόμων. ΧΟ. καὶ πῶς ἂν ὅρκου πῆγμα γενναίως παγέν παιώνιον γένοιτο; θαυμάζω δέ σου, πόντου πέραν τραφεῖσαν ἀλλόθρουν πόλιν κυρεῖν λέγουσαν, ὥσπερ εἰ παρεστάτεις. ΚΑ. μάντίς μ᾽ Ἀπόλλων τῶιδ᾽ ἐπέστησεν τέλει. ΧΟ. μῶν καὶ θεός περ ἱμέρωι πεπληγμένος; ΚΑ. πρὸ τοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε. ΧΟ. ἁβρύνεται γὰρ πᾶς τις εὖ πράσσων πλέον. ΚΑ. ἀλλ᾽ ἦν παλαιστὴς κάρτ᾽ ἐμοὶ πνέων χάριν. ΧΟ. ἦ καὶ τέκνων εἰς ἔργον ἤλθετον νόμωι; ΚΑ. ξυναινέσασα Λοξίαν ἐψευσάμην. ΧΟ. ἤδη τέχνηισιν ἐνθέοις ἡιρημένη; ΚΑ. ἤδη πολίταις πάντ᾽ ἐθέσπιζον πάθη. ΧΟ. πῶς δῆτ᾽ ἄνατος ἦσθα Λοξίου κότωι; ΚΑ. ἔπειθον οὐδέν᾽ οὐδέν, ὡς τάδ᾽ ἤμπλακον. ΧΟ. ἡμῖν γε μὲν δὴ πιστὰ θεσπίζειν δοκεῖς. ΚΑ. ἰοὺ ἰού, ὢ ὢ κακά ὑπ᾽ αὖ με δεινὸς ὀρθομαντείας πόνος στροβεῖ ταράσσων φροιμίοις †ἐφημένους†. ὁρᾶτε τούσδε τοὺς δόμοις ἐφημένους νέους, ὀνείρων προσφερεῖς μορφώμασιν; παῖδες θανόντες, ὡσπερεὶ πρὸς οὐ φίλων, χεῖρας κρεῶν πλήθοντες οἰκείας βορᾶς ξὺν ἐντέροις τε σπλάγχν᾽, ἐποίκτιστον γέμος, πρέπουσ᾽ ἔχοντες, ὧν πατὴρ ἐγεύσατο. ἐκ τῶνδε ποινάς φημι βουλεύειν τινά, λέοντ᾽ ἄναλκιν ἐν λέχει στρωφώμενον οἰκουρόν, οἴμοι, τῶι μολόντι δεσπότηι· {ἐμῶι· φέρειν γὰρ χρὴ τὸ δούλιον ζυγόν.} ναῶν τ᾽ ἄπαρχος Ἰλίου τ᾽ ἀναστάτης ἄτης λαθραίου τεύξεται κακῆι τύχηι· οὐκ οἶδεν οἷα γλῶσσα μισητῆς κυνός, λείξασα κἀγκλίνασα φαιδρὸν οὖς, δάκνει. τοιάδε τόλμαν θῆλυς ἄρσενος φονεύς ἔστιν. τί νιν καλοῦσα δυσφιλὲς δάκος τύχοιμ᾽ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ Σκύλλαν τινα οἰκοῦσαν ἐν πέτρασι, ναυτίλων βλάβην, θυίουσαν Ἅιδου μητέρ᾽ ἄσπονδόν τ᾽ ἄρη φίλοις πνέουσαν; ὡς δ᾽ ἐπωλολύξατο ἡ παντότολμος, ὥσπερ ἐν μάχης τροπῆι. δοκεῖ δὲ χαίρειν νοστίμωι σωτηρίαι. καὶ τῶνδ᾽ ὅμοιον εἴ τι μὴ πείθω, τί γάρ; τὸ μέλλον ἥξει· καὶ σύ μ᾽ ἐν τάχει παρών ἄγαν {γ'} ἀληθόμαντιν οἰκτίρας ἐρεῖς. ΧΟ. τὴν μὲν θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μ᾽ ἔχει κλυόντ᾽ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξεικασμένα· τὰ δ᾽ ἄλλ᾽ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω. ΚΑ. Ἀγαμέμνονός σέ φημ᾽ ἐπόψεσθαι μόρον. ΧΟ. εὔφημον ὦ τάλαινα κοίμησον στόμα. ΚΑ. ἀλλ᾽ οὔτι Παιὼν τῶιδ᾽ ἐπιστατεῖ λόγωι. ΧΟ. οὔκ, εἴπερ ἔσται γ'· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως. ΚΑ. σὺ μὲν κατεύχηι, τοῖς δ᾽ ἀποκτείνειν μέλει. ΧΟ. τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτ᾽ ἄχος πορσύνεται; ΚΑ. ἦ κάρτα μακρὰν παρεκόπης χρησμῶν ἐμῶν. ΧΟ. τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν. ΚΑ. καὶ μὴν ἄγαν γ᾽ “Ἕλλην᾽ ἐπίσταμαι φάτιν. ΧΟ. καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα, δυσμαθῆ δ᾽ ὅμως. ΚΑ. παπαῖ· οἷον τὸ πῦρ ἐπέρχεται {δέ μοι}· ὀτοτοῖ, Λύκει᾽ Ἄπολλον. οἲ 'γὼ 'γὼ u _. αὕτη δίπους λέαινα, συγκοιμωμένη λύκωι λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίαι, κτενεῖ με τὴν τάλαιναν, ὡς δὲ φάρμακον τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσει ποτῶι᾽ ἐπεύχεται, θήγουσα φωτὶ φάσγανον, ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτείσεσθαι φόνον. τί δῆτ᾽ ἐμαυτῆς καταγέλωτ᾽ ἔχω τάδε, καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρηι στέφη; σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ· ἴτ᾽ εἰς φθόρον πεσόντ᾽, ἐγώ θ' ἅμ᾽ ἕψομαι· ἄλλην τιν᾽ ἄτης ἀντ᾽ ἐμοῦ πλουτίζετε. ἰδοὺ δ᾽, Ἀπόλλων αὐτὸς οὐκδύων ἐμέ χρηστηρίαν ἐσθῆτ᾽. ἐποπτεύσας δέ με κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα φίλων ὑπ’ ἐχθρῶν οὐ διχορρόπως, μάτην τὰ πιστὰ θεσπίζουσαν, οὐδὲν ἤρκεσεν, κακουμένη δέ, φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια, πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην- καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμέ ἀπήγαγ᾽ εἰς τοιάσδε θανασίμους τύχας, βωμοῦ πατρώιου δ᾽ ἀντ᾽ ἐπίξηνον μένει θερμὸν κοπέντος φοινίωι προσφάγματι. οὐ μὴν ἄτιμοί γ᾽ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν· ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος, μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός. φυγὰς δ᾽ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος κάτεισιν ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις· ἄξει νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός. τί δῆτ᾽ ἐγὼ κάτοικτος ὧδ᾽ ἀναστένω; ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἳ δ᾽ εἷλον πόλιν οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει, ἰοῦσα πράξω· τλήσομαι τὸ κατθανεῖν· (ὀμώμοται γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας.) Ἅιδου πύλας δὲ τάσδ᾽ ἐγὼ προσεννέπω. ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν, ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμως ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε. ΧΟ. ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δ᾽ αὖ σοφή γύναι, μακρὰν ἔτεινας. εἰ δ᾽ ἐτητύμως μόρον τὸν αὑτῆς οἶσθα, πῶς θεηλάτου βοὸς δίκην πρὸς βωμὸν εὐτόλμως πατεῖς; ΚΑ. οὐκ ἔστ᾽ ἄλυξις, οὔ, ξένοι, χρόνωι πλέον. ΧΟ. ὁ δ᾽ ὕστατός γε τοῦ χρόνου πρεσβεύεται. ΚΑ. ἥκει τόδ᾽ ἦμαρ· σμικρὰ κερδανῶ φυγῆι. ΧΟ. ἀλλ᾽ ἴσθι τλήμων οὖσ᾽ ἀπ᾽ εὐτόλμου φρενός. ΚΑ. οὐδεὶς ἀκούει ταῦτα τῶν εὐδαιμόνων. ΧΟ. ἀλλ᾽ εὐκλεῶς τοι κατθανεῖν χάρις βροτῶι. ΚΑ. ἰὼ πάτερ, σοῦ σῶν τε γενναίων τέκνων. ἀλλ᾽ εἶμι κἀν δόμοισι κωκύσουσ᾽ ἐμήν Ἀγαμέμνονός τε μοῖραν’ ἀρκείτω βίος. ἰὼ ξένοι -- ΧΟ. τί δ᾽ ἐστι χρῆμα; τίς σ᾽ ἀποστρέφει φόβος; ΚΑ. φῦ φῦ — ΧΟ. τί τοῦτ᾽ ἔφυξας; εἴ τι μὴ φρενῶν στύγος. ΚΑ. φόνον δόμοι πνέουσιν αἱματοσταγῆ. ΧΟ. καὶ πῶς; τόδ᾽ ὄζει θυμάτων ἐφεστίων. ΚΑ. ὅμοιος ἁτμὸς ὥσπερ ἐκ τάφου πρέπει. ΧΟ. οὐ Σύριον ἀγλάϊσμα δώμασιν λέγεις. ΚΑ. οὔτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβωι ἄλλως· θανούσηι μαρτυρεῖτέ μοι τόδε, ὅταν γυνὴ γυναικὸς ἀντ᾽ ἐμοῦ θάνηι ἀνήρ τε δυσδάμαρτος ἀντ᾽ ἀνδρὸς πέσηι· ἐπιξενοῦμαι ταῦτα δ᾽ ὡς θανουμένη. ΧΟ. ὦ τλῆμον, οἰκτίρω σε θεσφάτου μόρου. ΚΑ. ἅπαξ ἔτ᾽ εἰπεῖν ῥῆσιν, ἢ θρῆνον θέλω ἐμὸν τὸν αὐτῆς· ἡλίου δ᾽ ἐπεύχομαι πρὸς ὕστατον φῶς, δεσπότου τιμαόροις ἐχθροὺς φόνευσιν τὴν ἐμὴν τίνειν ὁμοῦ, δούλης θανούσης, εὐμαροῦς χειρώματος. ἰὼ βρότεια πράγματ᾽ εὐτυχοῦντα μέν σκιά τις ἂν τρέψειεν᾽ εἰ δὲ δυστυχῆι, βολαῖς ὑγρώσσων σπόγγος ὥλεσεν γραφήν. καὶ ταῦτ᾽ ἐκείνων μᾶλλον οἰκτίρω πολύ. ΧΟ. τὸ μὲν εὖ πράσσειν ἀκόρεστον ἔφυ πᾶσι βροτοῖσιν, δακτυλοδεΐκτων δ᾽ οὔτις ἀπειπὼν εἴργει μελάθρων, “μηκέτ᾽ ἐσέλθηις", τάδε φωνῶν. καὶ τῶιδε πόλιν μὲν ἑλεῖν ἔδοσαν μάκαρες Πριάμου, θεοτίμητος δ᾽ οἴκαδ᾽ ἱκάνει· νῦν δ᾽ εἰ προτέρων αἷμ᾽ ἀποτείσει καὶ τοῖσι θανοῦσι θανὼν ἄλλων ποινὰς θανάτων ἐπικρανεῖ, τίς ἂν ἐξεύξαιτο βροτῶν ἀσινεῖ δαίμονι φῦναι τάδ᾽ ἀκούων; ΑΓ. ὤιμοι, πέπληγμαι καιρίαν †πληγὴν ἔσω†. ΧΟ. σῖγα· τίς πληγὴν ἀϋτεῖ, καίρι᾽ ὡς οὐτασμένος; ΑΓ. ὤιμοι μάλ᾽ αὖθις, δευτέραν πεπληγμένος. ΧΟ. τοὔργον εἰργάσθαι δοκεῖ μοι βασιλέως οἰμώγμασιν. ἀλλὰ κοινωσώμεθ᾽ ἤν πως ἀσφαλῆ βουλεύματ᾽ ἦι. 1 —— ἐγὼ μὲν ὕμιν τὴν ἐμὴν γνώμην λέγω, πρὸς δῶμα δεῦρ᾽ ἀστοῖσι κηρύσσειν βοήν. 2 --- ἐμοὶ δ᾽ ὅπως τάχιστά γ᾽ ἐμπεσεῖν δοκεῖ καὶ πρᾶγμ᾽ ἐλέγχειν ξὺν νεορρύτωι ξίφει. 3 --- κἀγὼ τοιούτου γνώματος κοινωνὸς ὢν ψηφίζομαί τι δρᾶν· τὸ μὴ μέλλειν δ᾽ ἀκμή. 4 —— ὁρᾶν πάρεστι· φροιμιάζονται γὰρ ὡς τυραννίδος σημεῖα πράσσοντες πόληι. 5 — χρονίζομεν γάρ, οἳ δὲ τῆς μελλοῦς κλέος πέδον πατοῦντες οὐ καθεύδουσιν χερί. 6 -- οὐκ οἶδα βουλῆς ἧστινος τυχὼν λέγω· τοῦ δρῶντός ἐστι καὶ τὸ βουλεῦσαι πέρι. 7 --- κἀγὼ τοιοῦτός εἰμ᾽, ἐπεὶ δυσμηχανῶ λόγοισι τὸν θανόντ᾽ ἀνιστάναι πάλιν. 258 ΑΓΑΜΕΜΝΩ͂Ν ΧΟ. 8 — ἦ καὶ βίον τείνοντες ὧδ᾽ ὑπείξομεν δόμων καταισχυντῆρσι τοῖσδ᾽ ἡγουμένοις; 9 -- ἀλλ᾽ οὐκ ἀνεκτόν, ἀλλὰ κατθανεῖν κρατεῖ· πεπαιτέρα γὰρ μοῖρα τῆς τυραννίδος. 10 — ἦ γὰρ τεκμηρίοισιν ἐξ οἰμωγμάτων μαντευσόμεσθα τἀνδρὸς ὡς ὀλωλότος; 11 — σάφ᾽ εἰδότας χρὴ τῶνδε μυθεῖσθαι πέρι· τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφ᾽ εἰδέναι δίχα. 12 —— ταύτην ἐπαινεῖν πάντοθεν πληθύνομαι, τρανῶς Ἀτρείδην εἰδέναι κυροῦνθ᾽ ὅπως. ΚΛ. πολλῶν πάροιθεν καιρίως εἰρημένων τἀναντί᾽ εἰπεῖν οὐκ ἐπαισχυνθήσομαι. πῶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατ᾽ ἄν φάρξειεν ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος; ἐμοὶ δ᾽ ἀγὼν ὅδ᾽ οὐκ ἀφρόντιστος †πάλαι νίκης παλαιᾶς† ἦλθε, σὺν χρόνωι γε μήν. ἕστηκα δ᾽ ἔνθ᾽ ἔπαισ᾽ ἐπ᾿ ἐξειργασμένοις· οὕτω δ᾽ ἔπραξα, καὶ τάδ᾽ οὐκ ἀρνήσομαι, ὡς μήτε φεύγειν μήτ᾽ ἀμύνασθαι μόρον· ἄπειρον ἀμφίβληστρον, ὥσπερ ἰχθύων, περιστοχίζω, πλοῦτον εἵματος κακόν· παίω δέ νιν, δίς, κἀν δυοῖν οἰμωγμάτοιν μεθῆκεν αὐτοῦ κῶλα’ καὶ πεπτωκότι τρίτην ἐπενδίδωμι, τοῦ κατὰ χθονός Διὸς νεκρῶν σωτῆρος εὐκταίαν χάριν. οὕτω τὸν αὑτοῦ θυμὸν ὁρμαίνει †πεσών†, κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγήν βάλλει μ᾽ ἐρεμνῆι ψακάδι φοινίας δρόσου, χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότωι γάνει σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν. εἰ δ᾽ ἦν, πρεπόντων ὥστ᾽ ἐπισπένδειν νεκρῶι, τοῦδ᾽ ἂν δικαίως ἦν, ὑπερδίκως μὲν οὖν τοσόνδε κρατῆρ᾽ ἐν δόμοις κακῶν ὅδε πλήσας ἀραίων αὐτὸς ἐκπίνει μολών. ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε, χαίροιτ᾽ ἄν, εἰ χαίροιτ᾽, ἐγὼ δ᾽ ἐπεύχομαι. ΧΟ. θαυμάζομέν σου γλῶσσαν, ὡς θρασύστομος, ἥτις τοιόνδ᾽ ἐπ' ἀνδρὶ κομπάζεις λόγον. ΚΑ. πειρᾶσθέ μου γυναικὸς ὡς ἀφράσμονος, ἐγὼ δ᾽ ἀτρέστωι καρδίαι πρὸς εἰδότας λέγω (σὺ δ᾽ αἰνεῖν εἴτέ με ψέγειν θέλεις, ὅμοιον)· οὗτός ἐστιν Ἀγαμέμνων ἐμός πόσις, νεκρὸς δέ, τῆσδε δεξιᾶς χερός ἔργον, δικαίας τέκτονος. τάδ᾽ ὧδ᾽ ἔχει. ΧΟ. τί κακὸν ὦ γύναι χθονοτρεφὲς ἐδανὸν ἢ ποτόν πασαμένα ῥυτᾶς ἐξ ἁλὸς ὀρόμενον τόδ᾽ ἐπέθου θύος δημοθρόους τ᾽ ἀράς; ἀπέδικες ἀπέταμες, ἀπόπολις δ᾽ ἔσηι, μῖσος ὄβριμον ἀστοῖς. ΚΛ. νῦν μὲν δικάζεις ἐκ πόλεως φυγὴν ἐμοί καὶ μῖσος ἀστῶν δημόθρους τ᾽ ἔχειν ἀράς. οὐδὲν τότ᾽ ἀνδρὶ τῶιδ᾽ ἐναντίον φέρων, ὃς οὐ προτιμῶν, ὡσπερεὶ βοτοῦ μόρον μήλων φλεόντων εὐπόκοις νομεύμασιν, ἔθυσεν αὑτοῦ παῖδα, φιλτάτην ἐμοί ὠδῖν', ἐπωιδὸν θρηικίων ἀημάτων. οὐ τοῦτον ἐκ γῆς τῆσδε χρῆν σ᾽ ἀνδρηλατεῖν μιασμάτων ἄποιν᾽; ἐπήκοος δ᾽ ἐμῶν ἔργων δικαστὴς τραχὺς εἶ. λέγω δέ σοι τοιαῦτ᾽ ἀπειλεῖν ὡς παρεσκευασμένης ἐκ τῶν ὁμοίων χειρὶ νικήσαντ᾽ ἐμοῦ ἄρχειν· ἐὰν δὲ τοὔμπαλιν κραίνηι θεός, γνώσηι διδαχθεὶς ὀψὲ γοῦν τὸ σωφρονεῖν. ΧΟ. μεγαλόμητις εἶ, περίφρονα δ᾽ ἔλακες, ὥσπερ οὖν φονολιβεῖ τύχαι φρὴν ἐπιμαίνεται λίπος ἐπ᾽ ὀμμάτων αἵματος εὖ πρέπει. ἄντιτον ἔτι σε χρὴ στερομέναν φίλων τύμμα τύμματι τεῖσαι. ΚΛ. καὶ τήνδ᾽ ἀκούεις ὁρκίων ἐμῶν θέμιν· μὰ τὴν τέλειον τῆς ἐμῆς παιδὸς Δίκην· Ἄτην Ἐρινύν θ᾽, ἧσι τόνδ᾽ ἔσφαξ᾽ ἐγώ. οὔ μοι φόβου μέλαθρον ἐλπὶς ἐμπατεῖ, ἕως ἂν αἴθηι πῦρ ἐφ᾽ ἑστίας ἐμῆς Αἴγισθος, ὡς τὸ πρόσθεν εὖ φρονῶν ἐμοί· οὗτος γὰρ ἡμῖν ἀσπὶς οὐ σμικρὰ θράσους. κεῖται γυναικὸς τῆσδε λυμαντήριος, Χρυσηΐδων μείλιγμα τῶν ὑπ᾽ Ἰλίωι, ἥ τ᾽ αἰχμάλωτος ἥδε, καὶ τερασκόπος καὶ κοινόλεκτρος τοῦδε, θεσφατηλόγος πιστὴ ξύνευνος, ναυτίλων δὲ σελμάτων ἱστοτρίβης. ἄτιμα δ᾽ οὐκ ἐπραξάτην· ὃ μὲν γὰρ οὕτως, ἣ δέ τοι κύκνου δίκην τὸν ὕστατον μέλψασα θανάσιμον γόον κεῖται, φιλήτωρ τοῦδ᾽, ἐμοὶ δ᾽ ἐπῆγαγεν †εὐνῆς† παροψώνημα τῆς ἐμῆς χλιδῆς. ΧΟ. φεῦ, τίς ἂν ἐν τάχει μὴ περιώδυνος μηδὲ δεμνιοτήρης μόλοι τὸν αἰεὶ φέρουσ᾽ ἐν ἡμῖν μοῖρ᾽ ἀτέλευτον ὕπνον, δαμέντος φύλακος εὐμενεστάτου, {καὶ} πολέα τλάντος γυναικὸς διαί· πρὸς γυναικὸς δ᾽ ἀπέφθισεν βίον. ephymn. 1 ἰώ, ἰὼ παράνους Ἑλένα, μία τὰς πολλάς, τὰς πάνυ πολλὰς ψυχὰς ὀλέσασ᾽ ὑπὸ Τροίαι· νῦν τελέαν πολύμναστον ἐπηνθίσω δι᾽ αἷμ᾽ ἄνιπτον, ἥτις ἦν τότ᾽ ἐν δόμοις Ἔρις ἐρίδματος ἀνδρὸς οἰζύς. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ μηδὲν θανάτου μοῖραν ἐπεύχου τοῖσδε βαρυνθείς, μηδ᾽ εἰς Ἑλένην κότον ἐκτρέψηις ὡς ἀνδρολέτειρ᾽, ὡς μία πολλῶν ἀνδρῶν ψυχὰς Δαναῶν ὀλέσασ᾽ ἀξύστατον ἄλγος ἔπραξεν. ΧΟΡΟΣ ant. 2 δαῖμον, ὃς ἐμπίτνεις δώμασι καὶ διφυί- οισι Τανταλίδαισιν, κράτος τ᾽ ἰσόψυχον ἐκ γυναικῶν καρδιόδηκτον ἐμοὶ κρατύνεις· ἐπὶ δὲ σώματος δίκαν {μοι} κόρακος ἐχθροῦ σταθεὶς ἐκνόμως ὕμνον ὑμνεῖν ἐπεύχεται u _ ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ νῦν δ᾽ ὤρθωσας στόματος γνώμην, τὸν τριπάχυντον δαίμονα γέννης τῆσδε κικλήισκων· ἐκ τοῦ γὰρ ἔρως αἱματολοιχὸς †νείρει† τρέφεται() πρὶν καταλῆξαι τὸ παλαιὸν ἄχος, νέος ἰχώρ. ΧΟΡΟΣ ἦ μέγαν †οἴκοις τοῖσδε† δαίμονα καὶ βαρύμηνιν αἰνεῖς -- φεῦ φεῦ, κακὸν αἶνον -- ἀτηρᾶς τύχας ἀκόρεστον, ἰὼ ἰή, διαὶ Διός παναιτίου πανεργέτα᾽· τί γὰρ βροτοῖς ἄνευ Διὸς τελεῖται; τί τῶνδ᾽ οὐ θεόκραντόν ἐστιν; ephymn. 2 ἰὼ ἰὼ βασιλεῦ βασιλεῦ, πῶς σε δακρύσω; φρενὸς ἐκ φιλίας τί ποτ᾽ εἴπω; κεῖσαι δ᾽ ἀράχνης ἐν ὑφάσματι τῶιδ᾽ ἀσεβεῖ θανάτωι βίον ἐκπνέων, ὤιμοι μοι, κοίταν τάνδ᾽ ἀνελεύθερον, δολίωι μόρωι δαμείς ἐκ χερὸς ἀμφιτόμωι βελέμνωι. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ αὐχεῖς εἶναι τόδε τοὔργον ἐμόν· μὴ δ᾽ ἐπιλεχθῆις Ἀγαμεμνονίαν εἶναί μ᾽ ἄλοχον· φανταζόμενος δὲ γυναικὶ νεκροῦ τοῦδ᾽ ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ Ἀτρέως χαλεποῦ θοινατῆρος τόνδ᾽ ἀπέτεισεν, τέλεον νεαροῖς ἐπιθύσας. ΧΟΡΟΣ ant. 3 ὡς μὲν ἀναίτιος εἶ τοῦδε φόνου τίς ὁ μαρτυρήσων; πῶ πῶ; πατρόθεν δὲ συλλήπτωρ γένοιτ᾽ ἂν ἀλάστωρ· βιάζεται δ᾽ ὁμοσπόροις ἐπιρροαῖσιν αἱμάτων μέλας Ἄρης, ὅποι δίκαν προβαίνων πάχνας κουροβόρου παρέξει. ΧΟΡΟΣ ephymn. 2 ἰὼ ἰὼ βασιλεῦ βασιλεῦ, πῶς σε δακρύσω; φρενὸς ἐκ φιλίας τί ποτ᾽ εἴπω; κεῖσαι δ᾽ ἀράχνης ἐν ὑφάσματι τῶιδ᾽ ἀσεβεῖ θανάτωι βίον ἐκπνέων, ὤιμοι μοι, κοίταν τάνδ᾽ ἀνελεύθερον, δολίωι μόρωι δαμείς ἐκ χερὸς ἀμφιτόμωι βελέμνωι. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ οὔτ᾽ ἀνελεύθερον οἶμαι θάνατον τῶιδε γενέσθαι, δόλιόν τε λαχεῖν μόρον οὐκ ἀδίκως· οὐδὲ γὰρ οὗτος δολίαν ἄτην οἴκοισιν ἔθηκ᾽; ἀλλ᾽ ἐμὸν ἐκ τοῦδ᾽ ἔρνος ἀερθέν, τὴν πολύκλαυτόν †τ᾽ Ἰφιγένειαν† .... ἄξια δράσας, ἄξια πάσχων. μηδὲν ἐν Ἅιδου μεγαλαυχείτω, ξιφοδηλήτωι θανάτωι τείσας ἅπερ ἔρξεν. ΧΟΡΟΣ str. 4 ἀμηχανῶ, φροντίδος στερηθείς εὐπάλαμον μέριμναν, ὅπαι τράπωμαι πίτνοντος οἴκου. δέδοικα δ᾽ ὄμβρου κτύπον δομοσφαλῆ τὸν αἱματηρόν· ψακὰς δὲ λήγει, Δίκαι δ᾽ ἐπ’ ἄλλο πρᾶγμα θηγάνει βλάβας πρὸς ἄλλαις θηγάναισι Μοῖρα.πρὸς ἄλλαις θηγάναις⟨ι⟩ Μοῖρα. ephymn. 3 ἰὼ γᾶ γᾶ, εἴθε μ᾽ ἐδέξω πρὶν τόνδ᾽ ἐπιδεῖν ἀργυροτοίχου δροίτης κατέχοντα χάμευναν. τίς ὁ θάψων νιν; τίς ὁ θρηνήσων; ἦ σὺ τόδ᾽ ἔρξαι τλήσηι, κτείνασ᾽ ἄνδρα τὸν αὑτῆς ἀποκωκῦσαι ψυχῆι τ᾽ ἄχαριν χάριν ἀντ’ ἔργων μεγάλων ἀδίκως ἐπικρᾶναι; τίς δ᾽ ἐπιτύμβιον αἶνον ἐπ᾿ ἀνδρὶ θείωι ξὺν δακρύοις ἰάπτων ἀληθείαι φρενῶν πονήσει; ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ οὐ σὲ προσήκει τὸ μέλημ᾽ ἀλέγειν τοῦτο' πρὸς ἡμῶν κάππεσε, κάτθανε, καὶ καταθάψομεν, οὐχ ὑπὸ κλαυθμῶν τῶν ἐξοίκων, ἀλλ᾽ Ἰφιγένειά νιν ἀσπασίως θυγάτηρ, ὡς χρή. πατέρ᾽ ἀντιάσα- σα πρὸς ὠκύπορον πόρθμευμ᾽ ἀχέων περὶ χεῖρε βαλοῦσα φιλήσει. ΧΟΡΟΣ ant. 4 ὄνειδος ἥκει τόδ᾽ ἀντ᾽ ὀνείδους, δύσμαχα δ᾽ ἐστι κρῖναι. φέρει φέροντ᾽, ἐκτίνει δ᾽ ὁ καίνων· μίμνει δὲ μίμνοντος ἐν θρόνωι Διὸς παθεῖν τὸν ἔρξαντα· θέσμιον γάρ. τίς ἂν γονὰν ἀραῖον ἐκβάλοι δόμων; κεκόλληται γένος πρὸς ἄται. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ εἰς τόνδ᾽ ἐνέβης ξὺν ἀληθείαι χρησμόν· ἐγὼ δ᾽ οὖν ἐθέλω δαίμονι τῶι Πλεισθενιδᾶν ὅρκους θεμένη τάδε μὲν στέργειν, δύστλητά περ ὄνθ᾽, ὃ δὲ λοιπόν, ἰόντ᾽ ἐκ τῶνδε δόμων ἄλλην γενεὰν τρίβειν θανάτοις αὐθέντησιν. κτεάνων δὲ μέρος βαιὸν ἐχούσηι πᾶν ἀποχρῆι μοι, μανίας μελάθρων ἀλληλοφόνους ἀφελούσηι. ΑΙΓΙΣθΟΣ ὦ φέγγος εὖφρον ἠμέρας δικηφόρου. φαίην ἂν ἤδη νῦν βροτῶν τιμαόρους θεοὺς ἄνωθεν γῆς ἐποπτεύειν ἄχη, ἰδὼν ὑφαντοῖς ἐν πέπλοις Ἐρινύων τὸν ἄνδρα τόνδε κείμενον, φίλως ἐμοί, χειρὸς πατρώιας ἐκτίνοντα μηχανάς. Ἀτρεὺς γὰρ ἄρχων τῆσδε γῆς, τούτου πατήρ, πατέρα θυέστην τὸν ἐμόν, ὡς τορῶς φράσαι, αὑτοῦ δ᾽ ἀδελφόν, ἀμφίλεκτος ὢν κράτει, ἠνδρηλάτησεν ἐκ πόλεως τε καὶ δόμων· καὶ προστρόπαιος ἑστίας μολὼν πάλιν τλήμων θυέστης μοῖραν ηὕρετ᾽ ἀσφαλῆ, τὸ μὴ θανὼν πατρῶιον αἱμάξαι πέδον αὐτός· ξένια δὲ τοῦδε δύσθεος πατήρ Ἀτρεὺς προθύμως μᾶλλον ἢ φίλως πατρί] τὠμῶι, κρεουργὸν ἦμαρ εὐθύμως ἄγειν δοκῶν, παρέσχε δαῖτα παιδείων κρεῶν. τὰ μὲν ποδήρη καὶ χερῶν ἄκρους κτένας ἔθρυπτ᾽ †ἄνωθεν ἀνδρακὰς καθήμενος ἄσημα† δ᾽ αὐτῶν αὐτίκ᾽ ἀγνοίαι λαβών ἔσθει, βορὰν ἄσωτον, ὡς ὁρᾶις, γένει. κἄπειτ᾽ ἐπιγνοὺς ἔργον οὐ καταίσιον ὤιμωξεν, ἀμπίπτει δ᾽ ἀπὸ σφαγὰς ἐρῶν, μόρον δ᾽ ἄφερτον Πελοπίδαις ἐπεύχεται, λάκτισμα δείπνου ξυνδίκως τιθεὶς ἀρᾶι, οὕτως ὀλέσθαι πᾶν τὸ Πλεισθένους γένος. ἐκ τῶνδέ τοι πεσόντα τόνδ᾽ ἰδεῖν πάρα· κἀγὼ δίκαιος τοῦδε τοῦ φόνου ῥαφεύς. τρίτον γὰρ ὄντά μ᾽ ἐπὶ δέκ᾽ ἀθλίωι πατρί ξυνεξελαύνει τυτθὸν ὄντ᾽ ἐν σπαργάνοις· τραφέντα δ᾽ αὖθις ἡ Δίκη κατήγαγεν. καὶ τοῦδε τἀνδρὸς ἡψάμην θυραῖος ὤν, πᾶσαν ξυνάψας μηχανὴν δυσβουλίας. οὕτω καλὸν δὴ καὶ τὸ κατθανεῖν ἐμοί, ἰδόντα τοῦτον τῆς Δίκης ἐν ἕρκεσιν. ΧΟΡΟΣ Αἴγισθ᾽, ὑβρίζειν ἐν κακοῖσιν οὐ σέβω. σὺ δ᾽ ἄνδρα τόνδε φὴις ἑκὼν κατακτανεῖν, μόνος δ᾽ ἔποικτον τόνδε βουλεῦσαι φόνον; οὔ φημ’ ἀλύξειν ἐν δίκηι τὸ σὸν κάρα δημορριφεῖς, σάφ᾽ ἴσθι, λευσίμους ἀράς. ΑΙΓΙΣθΟΣ σὺ ταῦτα φωνεῖς νερτέραι προσήμενος κώπηι, κρατούντων τῶν ἐπὶ ζυγῶι δορός; γνώσηι γέρων ὢν ὡς διδάσκεσθαι βαρύ τῶι τηλικούτωι, σωφρονεῖν εἰρημένον. δεσμοὶ δὲ καὶ τὸ γῆρας αἵ τε νήστιδες δύαι διδάσκειν ἐξοχώταται φρενῶν ἰατρομάντεις. οὐχ ὁρᾶις ὁρῶν τάδε; πρὸς κέντρα μὴ λάκτιζε, μὴ παίσας μογῆις. ΧΟΡΟΣ γύναι, σὺ τοὺς ἥκοντας ἐκ μάχης νέον οἰκουρός, εὐνὴν ἀνδρὸς αἰσχύνων ἅμα, ἀνδρὶ στρατηγῶι τόνδ᾽ ἐβούλευσας μόρον; ΑΙΓΙΣθΟΣ καὶ ταῦτα τἄπη κλαυμάτων ἀρχηγενῆ. Ὀρφεῖ δὲ γλῶσσαν τὴν ἐναντίαν ἔχεις· ὃ μὲν γὰρ ἦγε πάντ᾽ ἀπὸ φθογγῆς χαρᾶι, σὺ δ᾽ ἐξορίνας νηπίοις ὑλάγμασιν ἄξηι· κρατηθεὶς δ᾽ ἡμερώτερος φανῆι. ΧΟΡΟΣ ὡς δὴ σύ μοι τύραννος Ἀργείων ἔσηι, ὃς οὔκ, ἐπειδὴ τῶιδ᾽ ἐβούλευσας μόρον, δρᾶσαι τόδ᾽ ἔργον οὐκ ἔτλης αὐτοκτόνως. ΑΙΓΙΣθΟΣ τὸ γὰρ δολῶσαι πρὸς γυναικὸς ἦν σαφῶς, ἐγὼ δ᾽ ὕποπτος ἐχθρὸς ἦ παλαιγενής. ἐκ τῶν δὲ τοῦδε χρημάτων πειράσομαι ἄρχειν πολιτῶν· τὸν δὲ μὴ πειθάνορα ζεύξω βαρείαις, οὔ τι δὴ σειραφόρον κριθῶντα πῶλον, ἀλλ᾽ ὁ δυσφιλὴς xótotσκότωι λιμὸς ξύνοικος μαλθακόν σφ᾽ ἐπόψεται. ΧΟΡΟΣ τί δὴ τὸν ἄνδρα τόνδ᾽ ἀπὸ ψυχῆς κακῆς οὐκ αὐτὸς ἠνάριζες, ἀλλὰ σὺν γυνή, χώρας μίασμα καὶ θεῶν ἐγχωρίων, ἔκτειν; Ὀρέστης ἆρά που βλέπει φάος, ὅπως κατελθὼν δεῦρο πρευμενεῖ τύχηι ἀμφοῖν γένηται τοῖνδε παγκρατὴς φονεύς; ΑΙΓΙΣθΟΣ ἀλλ᾽ ἐπεὶ δοκεῖς τάδ᾽ ἔρδειν καὶ λέγειν, γνώσηι τάχα. εἶα δὴ φίλοι λοχῖται, τοὔργον οὐχ ἑκὰς τόδε. ΧΟΡΟΣ εἶα δή, ξίφος πρόκωπον πᾶς τις εὐτρεπιζέτω. ΑΙΓΙΣθΟΣ ἀλλὰ κἀγὼ μὴν πρόκωπος, κοὐκ ἀναίνομαι θανεῖν. ΧΟΡΟΣ δεχομένοις λέγεις θανεῖν σέ· τὴν τύχην δ᾽ αἱρούμεθα. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ μηδαμῶς ὦ φίλτατ᾽ ἀνδρῶν ἄλλα δράσωμεν κακά· ἀλλὰ καὶ τάδ᾽ ἐξαμῆσαι πολλά, δύστηνον θέρος. πημονῆς δ᾽ ἅλις γ᾽ ὑπάρχει· μηδὲν ἄλλ᾽ ἀτώμεθα. στείχετ᾽ αἰδοῖοι γέροντες πρὸς δόμους, πεπρωμένοις πρὶν παθεῖν εἴξαντες .... ....καιρόν· χρῆν τάδ᾽ ὡς ἐπράξαμεν. εἰ δέ τοι μόχθων γένοιτο τῶνδ᾽ ἄκος, δεχοίμεθ᾽ ἄν, δαίμονος χηλῆι βαρείαι δυστυχῶς πεπληγμένοι. ὧδ᾽ ἔχει λόγος γυναικός, εἴ τις ἀξιοῖ μαθεῖν. ΑΙΓΙΣθΟΣ ἀλλὰ τούσδ᾽ ἐμοὶ ματαίαν γλῶσσαν ὧδ᾽ ἀπανθίσαι κἀκβαλεῖν ἔπη τοιαῦτα δαίμονος πειρωμένους, σώφρονος γνώμης δ᾽ ἁμαρτῆι τὸν κρατοῦντ᾽ ὀνειδίσαι. ΧΟΡΟΣ οὐκ ἂν Ἀργείων τόδ᾽ εἴη, φῶτα προσσαίνειν κακόν. ΑΙΓΙΣθΟΣ ἀλλ᾽ ἐγώ σ᾽ ἐν ὑστέραισιν ἡμέραις μέτειμ᾽ ἔτι. ΧΟΡΟΣ οὔκ, ἐὰν δαίμων Ὀρέστην δεῦρ᾽ ἀπευθύνηι μολεῖν. ΑΙΓΙΣθΟΣ οἶδ᾽’ ἐγὼ φεύγοντας ἄνδρας ἐλπίδας σιτουμένους. ΧΟΡΟΣ πρᾶσσε, πιαίνου, μιαίνων τὴν δίκην, ἐπεὶ πάρα. ΑΙΓΙΣθΟΣ ἴσθι μοι δώσων ἄποινα τῆσδε μωρίας χάριν. ΧΟΡΟΣ κόμπασον θαρσῶν, ἀλέκτωρ ὥστε θηλείας πέλας. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ μὴ προτιμήσηις ματαίων τῶνδ᾽ ὑχλαγμάτων' ἐγώ καὶ σὺ θήσομεν κρατοῦντε τῶνδε δωμάτων καλῶς.