NA Initium Choephororum, quo codices et veteres editiones Aeschyli carent, Stanleius exhibuit ex Ranis Aristophanis v. 1155. seqq. indicatum iam a Cantero. Haec verba, πατρῷ' ἐποπτεύων κράτη, quae ipse Aeschylus apud Aristophanem sic interpretatur, τὸν ἐριούνιον Ἑρμῆν προςεῖπε, κἀδήλου λέγων ὁτιὴ πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας, sic debent accipi ut ea ibidem Euripides intelligit, τὸν Ἑρμῆν, ὡς ὁ πατὴρ ἀπώλετο αὐτοῦ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς δόλοις λαθραίοις, ταῦτ᾽ ἐποπτεύων ἔφη. Scholiastes Aristophanis Ἀρίσταρχος δέ φησι τῶν ἐξηγήσεων τοῦ στίχου τὴν προτέραν κατὰ τὸν ποιητὴν εἶναι, ἣν ὁ Εὐριπίδης ἔφη· τὰ τοῦ ἐμοῦ πατρὸς κράτη ἐποπτεύων, ὃς κρατηθεὶs ὑπὸ τῶν περὶ Αἴγισθον ἀπώλετο.

ξύμμαχος σύμμαχος est apud Thomam Magistrum, qui hunc versum p. 41, 6. ed. Ritsch. affert.

ἐς γῆν εἰς γῆν pars librorum Aristophanis et Thomas M. p. 169, 12. 199, 1.

NA Apud Aristophanem, postquam de versibus secundo et tertio disceptatum est, pergere Aeschylum Bacchus iubet, ἴθι πέραινε σύ, Αἰσχύλε, ἀνύσας· σὺ δ᾽ ἐς τὸ κακὸν ἀπόβλεπε. Pergit igitur Aeschylus, τύμβου δ᾽ ἐπ᾽ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ κλύειν, ἀκοῦσαι. Itaque Stanleius haec statim versui tertio continuavit. Dubitari potest rectene an secus. Nam et illa, ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι, nimis nude posita videri possunt, quam ut credibile sit poetam statim haec subiecisse, τύμβου δ᾽ ἐπ᾽ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρί, neque ex Aristophanis verbis hoc certum efficias, versus ita sese statim excepisse, ut criticis visum est. Facit enim Aristophanes ea recitantem Aeschylum, in quibus aliquid reprehendi possit. Quod si quae intermedia inter hos versus erant, quae nihil continebant quod reprehenderet Euripides, ne poterant quidem ab Aeschylo recitari. In illis autem, quae supra commemoravi ab Euripide dicta ut πατρῷα κράτη explicaret, tam tragica est et Aeschylea oratio, tamque conveniens huic loco sententia, ut non inepte quis suspicari possit haec ab Aeschylo in hunc fere modum conformata fuisse, ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι, τλήμων Ὀρέστης, κρυπτὸν εἰςβαλὼν πόδα, οὗ δὴ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς δόλοις λαθραίοις ὄλβος ὤλλυται πατρός. τύμβου δ᾽ ἐπ᾽ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ κλύειν, ἀκοῦσαι. Legebatur apud Aristophanem τύμβου δ᾽ ἐπ᾽ ὄχθῳ τάδε γε κηρύσσω πατρί, numeris quales in tam antiqua tragoedia ferri nequeunt. Itaque pridem iudicaveram scribendum esse τῷδε, quum hanc ipsam lectionem in Ravennate libro esse intellexi, ex quo eam Porsonus recepit. Idem praebet Venetus, nec longe discedunt alii, τῷ δὲ, vel τάδε, omisso γέ, exhibentes.

NA Haec e scholiis ad Pindari Pyth. IV. 145. sumpsit Stanleius. Respicit ad haec verba Eustathius p. 165, 6. et 1194, 55.

NA Hi versus, prolati primum a G. Dindorfio in adnotatione ad Euripidis Alc. v. 768. accesserunt ex codice Vat. 909. ubi hoc scholion ad Euripidis Alc. v. 784. adscriptum est (p. 277. ed. Cob.) οὐδ᾽ ἐξέτεινα χεῖρ᾽. σεσημείωται ὅτι καὶ Αἰσχύλος ὡς γινόμενον τοῦτο συνίστησιν ἐν ταῖς Χοηφόροις τὸ ἐκτείνειν τὰς χεῖρας, λέγει δὲ Ὀρέστης “οὐ γὰρ παρὼν ᾤμωξα σόν, πάτερ, μόρον, οὐδ᾽ ἐξέτεινα χεῖρ᾽ ἐπ' ἐκφορᾷ (ἐπ' ἐκφορὰν codex) νεκροῦ.”

λεύσσω Hic versus cum reliqua fabula in M. G. Ald. Turn. statim versui 1118. Agamemnonis, ἠνυτόμαν τροφαῖς, continuatur. Exciderunt enim e codice M. folia sex. Primus Robortellus haec non ad Agamemnonem pertinere, sed Choephoros esse intellexit. ΟΡ. huic versui etiam Turnebus praefixit. λεύσω G. Ald.

φάρεσιν φάρεσι Ald. βάρεσι Turn.

ποίᾳ ποῖα G. Ald. τοίᾳ Rob. ξυμφορᾷ ξυμφορὰ Ald.

δόμοισι δόμοις Rob. πῆμα πῆμα ex M. G. Rob. recepi. πόμα vitiose Ald. unde Turn. fecit πτῶμα, quod reliquas editiones occupavit. προςκυρεῖ προσκυνεῖ vitium Ald. Turn. Hesychius προσκυρεῖ, προσεγγίζει.

τῷ 'μῷ τ' ᾠμῷ Rob.

μειλίγματα Libri μειλίγμασιν. Emendavit Casaubonus. Pers. v. 612. παιδὸς πατρὶ πρευμενεῖς χοὰς φέρουσ', ἅπερ νεκροῖσι μειλικτήρια.

ἄλλο ἄλλοι Rob.

στείχειν στείχειν M. Rob. Omittunt hoc verbum G. Ald. ὁρᾶν ex coniectura posuit Turn. λυγρῷ λυγρῷ omittit Rob.

ἐκποδών ἐκποδὼν Stanleius. ἐκποδῶν M. Rob. ἐκ ποδῶν G. Ald. Turn.

ἰαλτὸς ἴαλτος M. G. Ald. Rob. Emendavit accentum Turn. ἔβην ἔβην Rob. Turn. ἔβη M. G. Ald.

χοὰς χοὰς M. G. Ald. Rob. Turn. χοᾶς Vict. Defendi potest χοάς, pendens e προπομπός, sed veri simile est Aeschylum χοᾶν scripsisse, ut Casaubonus voluit. προπομπὸς Libri πρόπομπος. Emendavit accentum Vict. σὺν κτύπῳ σὺν κτύπῳ Arnaldus. συγκύπτῳ M. σὺν κύπτῳ G. Ald. συγκόπτῳ Rob. συγκύπτῳ Turn.

πρέπει παρῇσι φοίνιος διωγμός πρέπει παρηὶς φοίνισσαμυγμοῖς M. πρέπει παρηὶς φοίνισσα γωγμοῖς G. Ald. Inde πρέπει παρηὶς φοίνισσα γ' ὠγμοῖς Turn. Veterem scripturam Rob. adnotavit hanc, πρέπει παρηὶς φοίνισσα γωγμοῖς, Sophiani coniecturam hanc attulit, πρέπει παρηὶς φοίνισσ᾽ ἀμυγμοῖς, ipse edidit πρέπει παρηὶς φοίνισσ', omisso quarto vocabulo. Stanleius, nisi iam ante eum Auratus aut Scaliger (nam in Choephoris caremus schedis Spanhemii), πρέπει παρηὶς φοινίοις ἀμύγμοις scribendum censuit, idque Schützius, Porsonus, ceteri receperunt. At in hoc versu spondei tolerari nequeunt, quum primi quattuor versus systema e puris iambis factum comprehendant. Scribendum erat πρέπει παρῇσι φοίνιος διωγμός, conspicua est in genis cruenta vis unguium, recenti sulco.

ἰυγμοῖσι δι' οἰγμοῖσι M. G. Ald. Rob. δ᾽ ὠγμοῖσι Turn. Emendavit Canterus.

ἄλγεσιν Libri ἄλγεσι. Porsonus ἄλγεσιν, ut est apud Etym. M. p. 403, 47. ἔφλαδον, σημαίνει τὸ ἐσχίσθην, ἢ ἐθλάσθην, ἢ διερρήγνυντο, ὡς φησιν Αἰσχύλος “λινοφθόροι ὑφασμάτων λακίδες ἔφλαδον ὑπ᾽ ἄλγεσιν.” Iungendum est λινοφθόροι ὑφασμάτων, i. e. φθείρουσαι τὰ τῶν ὑφασμάτων λίνα. Constructio autem haec est (male enim post ἄλγεσιν virgulam ponunt), πρόστερνοι στολμοὶ λακίδες ἔφλαδον, i. e. ὥςτε λακίδες γενέσθαι. Schol. partim recte, τὸ ἑξῆς, οἱ δὲ στολισμοὶ τῶν ὑφασμάτων πρὸς τοῖς στέρνοις λινοφθόροι λακίδες ἐρράγησαν. Eodem modo Aeschylus locutus est in Persis v. 836. πάντα γὰρ κακῶν ὑπ᾽ ἄλγους λακίδες ἀμφὶ σώματι στημορραγοῦσι ποικίλων ἐσθημάτων, i. e. πάντα λακίδες ὄντα.

πρόστερνοι πρόστελνοι sic M. πρόστελνοι G. Ald. Rob. Emendavit Turnebus.

τορὸς δὲ φοῖτος ὀρθόθριξ Libri τορὸς γὰρ φοῖβος (sic etiam M.) ὀρθόθριξ, nisi quod Turn. φόβος posuit. Heathio auctore Schutzius et Porsonus τορὸς γὰρ ὀρθόθριξ φόβος. Si sic legitur, turbat mox περὶ φόβῳ, quod Schützius in secunda editione scripsit περὶ φόνῳ. Sed φόβος illud e Turnebi ingenio, non e veteribus libris ductum est. Scholiastae quidem ad v. 34. haec est adnotatio, ἐκ τῶν τῆς καρδίας μυχῶν περισσῶς τῷ φόβῳ ἀναλακεῖν καὶ βοῆσαι τὴν Κλυταιμνήστραν ἐποίησεν ὁ σαφὴs φόβος δὲ ὀνείρων μαντευόμενος, ut φόβος legisse videri possit: sed nihil obstat quin eum φοῖβος ut alius vocabuli interpretationem posuisse existimemus. Scripsit autem Aeschylus τορὸς δὲ φοῖτος ὀρθόθριξ. In eandem emendationem incidit Bambergerus.

ἔλακε ἔλακε Rob. Turn. ἔλαχε M. G. Ald. codex Robortelli, sed in M. G. κe supra adscriptum. περὶ φόβῳ, prae timore. Infra v. 541. ἀμφὶ τάρβει. Pers. v. 697. περὶ τάρβει. Euripides Or. v. 815. θανάτου ἀμφὶ φόβῳ.

γυναικείοισιν Libri γυναικίοισιν. Correxit Victorius. βαρὺς πίτνων βαρὺς πιτνῶν M. Rob. βαρὺ πιτνῶν G. Turn. βαρυπιτνών Ald. βαρὺς πίτνων Blomfieldius ex Elmsleii sententia.

κριταὶ δὲ Libri κριταὶ τῶνδ᾽ ὀνειράτων. In M. est κρίται, sed ι ab alia manu in litura scriptum est. Porsonus post κριταί inseruit τε, Schützius ex Arnaldi sententia δέ, quod praestat.

ἔλακον ἔλαχον M. G. Ald. Rob. Correxit Turnebus.

ἐγκοτεῖν In ἐγκοτεῖν in M. ο ex ω factum.

τοιάνδε τοιάνδε M. Rob. τοιάνδε G. τοιὰν δὲ Ald. Turn. χάριν ἀχάριτον Deinde χάριν ἀχάριτον Elmsleius ad Soph. Oed. Col. v. 836. Libri χάριν ἀχάριν.

ἰὼ γαῖα μαῖα ἰὼ γαῖα μαῖα M. G. Ald. Turn. Agnoscit hoc scholiastes, qui ὦ γῆ μήτηρ adscripsit. Recte vero Rob. ἰὼ γαῖα γαῖα. Illud ineptum. μωμένα με ἰάλλει Deinde μωμέν αμιλλεί, accentus in ω et spiritu, ut videtur, in α deletis, M. μωμένα μιλλεῖ G. Ald. Rob. μωμένα μυλλεῖ Turn. Emendavit Stanleius.

τόδ' τόδ' G. Ald. τόδε M. Rob. Omittit Turn. ἐκβαλεῖν Deinde ἐκβάλλειν libri, nisi quod ἐκβάλλεν Turn. Correxit Stanleius.

λύτρον Libri λυγρόν. Emendavit Canterus.

πάνοιζυς πανοϊζὺς M. G. Rob. πανοίξυς Ald. Turn. idque e codice suo affert Robortellus. Scribendum πάνοιζυς. V. Lob. Paralip. p. 251.

θανάτοισιν Libri θανάτοισι.

ἀδάματον Libri ἀδάμαντον, quod olim correxi.

φρενός τε φρενός τε Vict. φρένες τε M. G. φρένε τε Ald. φρέννεσθε codex Robortelli. φρένας τε Rob. φρενῶν τε Turn. In περαῖνον M. αι et αι ab alia manu in litura habet.

ἀφίσταται In ἀφίσταται in M. alia manus με super adscripsit. Stanleius aliique interrogative haec dici voluerunt, φοβεῖται δὲ τίς; Recte scholiastes τοῦτο δὲ θέλει εἰπεῖν, ὅτι ἡ αἰδώς, ἣν περὶ Ἀγαμέμνονος εἶχον οἱ δῆμοι, νῦν εἰς φόβον ἐτράπη, ἐκεῖνον γὰρ ᾐδοῦντο καὶ ἐφίλουν, τὸν δὲ φοβοῦνται ὡς τύραννον διατελούμενον. Hoc enim chorus dicit, maiestas inexpugnabilis, invicta, non debellata olim in auribus animisque popularibus versata destitit: metuit autem aliquis (man ist in furcht).

ἐν βροτοῖς In ἐν βροτοῖς in M. ο ex ω factum. Habere autem ἐν βροτοῖς, non ἐμβροτοῖς, videtur M. ἐν βροτοῖσι Rob. Deinde θεός τε καὶ θεοῦ, omisso καί, vitium Ald. unde θεός τε θεοῦ Turn.

ῥοπὴ ῥοπὴ M. Rob. Turn. ῥοπῇ G. Ald. δίκας Deinde δίκαν M. G. Ald. Rob. δίκας recte Turn. Scholiastes ἡ δὲ τῆς δίκης ῥοπὴ τοὺς μὲν ἐπισκοπεῖ ταχέως καὶ ἀμύνεται, ἄλλοις δὲ ἐν ἀμφιβόλῳ ἐᾷ τὴν τιμωρίαν, οὐκ ἀθρόως αὐτοὺς ἀμυνομένη, ὥςτε τοὺς ἠδικημένους ὑπ' αὐτῶν λυπεῖσθαι, ἄλλους δὲ σκότος καλύπτει, ὡς μηδ' ὁρᾶσθαι ὑπ᾽ αὐτῆς. ὁμοίως ὁ φόνος πέπηγε καὶ οὐ διαρρεῖ, ἀλλ᾽ ἐπέξεισιν ἑαυτόν.

τοὺς μὲν τοῖς μὲν M. G. Ald. Rob. τοὺς μὲν recte Turn. cum scholiasta.

μένει χρονίζοντ' ἀτυχής μένει. χρονίζοντ᾽ ἄχη βρύει M. sed η in ἄχη ab alia manu in litura scriptum est; fuisse antea ε videtur: χ autem ita scriptum, ut εὐ videri possit negligentius inspicienti. Hinc μένει χρονίζοντ᾽ εὐχὴ βρύει G. Ald. et codex Robortelli et μένει χρονίζον τεύχη βρύει Ald. et μένει, χρονίζον τ' εὐχῇ βρύει Turn. μένει, κρονίζοντ' (voluit χρονίζοντ', ut in adnotatione scripsit) ἄχη βρύει cum Sophiano Robortellus. Multa hic temere tentata sunt. Possis suspicari Aeschylum scripsisse μένει χρονίζοντα βρύειν, ut haec sit sententia, sed conversio iustitiae subita respicit hos in luce; alia in confiniis tenebrarum exspectat morata efflorescere; alios cassa tenet nox. Sed veri similius est βρύει, quod scholiastes ἀνθεῖ interpretatur, ex versu 61. ubi βρύειν legitur, per errorem huc translatum esse, ut versus 57. post illum versum 61. perperam repetitus est. Aeschylum igitur scripsisse puto ῥοπὴ δ᾽ ἐπισκοπεῖ δίκας ταχεῖα τοὺς μὲν ἐν φάει, τὰ δ᾽ ἐν μεταιχμίῳ σκότου μένει χρονίζοντ᾽ ἀτυχῆς τοὺς δ᾽ ἄκραντος ἔχει νύξ. Sed conversio iustitiae subita respicit hos in luce (i. e. sed iustitia subito se convertit in hos qui in luce versantur: Clytaemnestram et Aegisthum intelligit); alii inter lucem et tenebras infelices morantur (infelix exsilio Orestes); alios (Agamemnonem) cassa nox tenet.

αἵματ' δι' αἵματ' M. G. Ald. et codex Robortelli. δι' αἷμά τ' ex coniectura Rob. Turn. et ita edd. ante Porsonum, qui pluralem restituit. ἐκποθένθ' Deinde ἐκποθένθ' e Schützii emendatione Porsonus. ἐκποθὲν M. ἐκποθὲν ceteri.

τίτας τὶ τὰς vitium Ald. πέπηγεν οὐ Deinde πέπηγεν οὐ M. Rob. Turn. πεπηγμένου G. Ald. διαρρύδαν Deinde libri διαρρυδῶν. Blomfieldius διαρρυδάν. Scribendum erat διαρρύδαν. Scholiastam, cuius haec est interpretatio, ἀντὶ τοῦ οὐ διαρρέων, adverbium legisse animadvertit Lobeckius Paral. p. 156.

διαλγὴς δ' ἄτα διαφέρει τὸν αἴτιον παναρκέτας νόσου βρύειν Libri διαλγὴς ἄτη, nisi quod Robortellus αἴτη ex suo codice affert. Recte Schützius in secunda editione διαλγὴs δ᾽ ἄτα. In G. ante διαφέρει hoc signum est, [, minio scriptum, quo librarius indicare voluit ἄτη et διαφέρει, inter quae verba paene nullum in codice spatium est, maiore spatio disiungenda fuisse, quo spatio versuum fines notantur. Mox iterum tale spatium est inter αἴτιον et παναρκέτας. Asulanus igitur signo isto et spatio, quod post αἴτιον est, librarium verba ista διαφέρει τὸν αἴτιον expungenda indicasse ratus omisit ea in editione Ald. posuitque pro iis, quod in codice ut interpretatio supra scriptum est, διασπαράσσει. Itaque Turnebus quoque haec ita exhibuit, διαλγὴς ἄτη διασπαράσσει, παναρκέτας νόσου βρύειν, correcto vitio Aldinae, quae παναλκέτας habet. Scholiastes autem, qui διασπαράσσει ad διαφέρει adscripsit, quae interpretatio etiam in M. addita est, male haec interpretatus est. Hoc dicit poeta, graviter dolitura noxa differt auctorem (i. e. differt auctori poenam), ut satietate malorum abundet. Post hunc versum in libris repetitus legitur versus 57. τοὺς δ᾽ ἄκραντος ἔχει νύξ. Adscriptum est in M. G. τοῦτο ὥςπερ ἐπαδόμενόν ἐστιν.

θιγόντι Libri οἴγοντι. Stephani Scaligerique emendatio, θιγόντι, vel metri caussa recipi debebat. Recepit eam Blomfieldius: sed male idem ex Bothii sententia οὔτι, quod libri habent, in οὔτε mutavit. Neque enim θιγόντι ad ea pertinere potest, quae sequuntur, πόροι τε πάντες etc.

διαίνοντες Libri βαίνοντες. Scribendum διαίνοντες, quod etiam Lachmannus vidit. χερομυσῆ Deinde τὸν χαιρομυσῆ M. G. Rob. τὸν χαιρομισῆ Ald. τὸν χειρομισῆ Turn. τὸν χειρομυσῆ Pauwius aliique. τὸν χερομυσῆ scribendum esse vidit Porsonus.

φόνον καθαρσίοις ἴοιεν ἂν μάτην. Libri φόνον καθαίροντες ἰοῦσαν ἄτην. Scholiastes ἀντὶ τῆς ἐπιούσης αὐτῷ ἄτης. Ἀττικῶν δὲ τὸ πρὸς αἰτιατικὴν συντάσσειν, καθαίρω σε τὸν φόνον· τὸ δὲ κοινόν, καθαίρω σε τοῦ φόνου. Scaligero ἐλοῦσαν μάτην scribendum videbatur, quod ferri non magis potest quam quod Godefrido Müllero in mentem venit, ἔθυσαν μάτην. Aoristus enim id quod factum est indicat tamquam exemplum eius quod fieri soleat: quod autem non est factum, non potest pro exemplo esse. Heathius ῥέουσι μάτην scribendum coniecit; alii alia, quae tacere praestat. Corruptum esse apparet non finem tantum versus, sed etiam καθαίροντες. Nam nec spondeus ferri potest, quum puri ubique iambi sint, et, si recte in praecedente versu διαίνοντες scripsimus, de quo non videtur dubitandum esse, ipsum καθαίροντες propter formam et significationem displiceat necesse est. Videtur autem καθαίροντες ex interpretatione natum esse. Aeschylum scripsisse puto φόνον καθαρσίοις ἴοιεν ἂν μάτην.

ἀμφίπτολιν ἀμφίπτολιν M. G. ἀμφὶ πτόλιν Ald. Rob. Turn. Ἀνάγκαν ἀμφίπτολιν Blomfieldius, τὸν ἀμφιτειχῆ λεών, quod est in Sept. c. Theb. v. 273. comparans, perperam interpretatur necessitatem urbi circumdatam, quum ab hostibus obsidione capta esset. Neque satis recte scholiastes τὴν ἐκ διαφόρων πόλεων ἀνάγκην, ὅ ἐστι πόλεμον. ὡς “ἀμφιμάτορας κόρους” φησὶν ὁ Εὐριπίδης (Androm. v. 467.). ἐκ διαφόρων γὰρ πόλεων ἦσαν οἱ Ἕλληνες. Immo intelligitur duplicis sedis necessitas, quam dii imposuerunt his mulieribus, ut ex patria abductae in aliena urbe servitutem paterentur. Haec autem verba, ἀνάγκαν — αἶσαν, parenthesin esse et Stanleius intellexit et scholiastes.

πατρῴων τάνδ' ἐςᾶγον αἶσαν πατρῴων δούλιον ἐς ἄγον αἶσαν M. G. Ald. In M. in ἄγον inter γ et ο aliquid erasum. δούλιον ἐς ἄγον αἶσαν ex codice suo Robortellus affert. ἐςᾶγον emendate Rob. Turn. Vitium in hoc versu arguit metri insolentia. Blomfieldius δουλίαν scripsit. Portus δούλειον voluerat. Immo δούλιον ortum esse puto ex adscripta interpretatione δουλείαν. Aeschylus enim scripsisse videtur πατρῴων τάνδ᾽ ἐςᾶγον αἶσαν.

δίκαια καὶ μὴ 'μαῖς πρέπον τύχαις βίου βίᾳ φερομένων αἰνέσαι δίκαια καὶ μὴ δίκαια πρέποντ᾽ ἀρχὰς βίου M. G. Ald. ἀρκᾶς βίου ex codice affert Robortellus: ipse ex Sophiani coniectura ἀρχαῖς βίου dedit. ἀρχαὶ βίου Turn. Deinde βίαι vel βίᾳ M. G. Ald. Rob. Turn. βίᾳ ex codice affert Rob. Hic quoque metrum vitia ostendit. Atque alterum quidem δίκαια ab interprete adscriptum esse videtur. Quam suspicionem confirmat fortasse scholiastes, cuius haec est adnotatio, εἴτε δικαίως εἴτε μή. ἐστὶ δὲ παροιμία· “δοῦλε, δεσποτῶν ἄκουε καὶ δίκαια κἄδικα.” Deinde πρέποντ᾽ ἀρχὰς βίου vix possunt intelligi. Scholiastae legisse videntur ἀπ' ἀρχᾶς. Eorum enim hae sunt adnotationes, una ad v. 66. τὸ ἑξῆς, ἐμοὶ δὲ πρέποντα καὶ ὀφειλόμενά ἐστιν ἀπαρχὰς (sic etiam M.) βίου τὰ τῶν βίᾳ με φερομένων αἰνέσαι πικρὸν φρενῶν στύγος κρατούσῃ. ἀνάγκην γάρ μοι οἱ θεοὶ προςήνεγκαν: altera ad v. 69. πρέποντά μοι ἐστι καὶ ὀφειλόμενα, ἐξότε τοῦτον ἐπανῄρημαι τὸν βίον, τὰ τῶν πρὸς βίαν κεκτημένων ἐπαινέσαι, καλυπτούσῃ τὴν κατ' αὐτῶν ἀποστύγησιν καὶ μηδὲ παρρησίᾳ τὸν δεσπότην κλαιούσῃ, cui adnotationi quod in ed. Rob. praefixum est lemma, πρέποντ᾽ ἀρχαίου βίου, non legitur in codicibus M. G. Apparet iam scholiastas depravatam scripturam invenisse. Certa emendatione vereor ne non possint hi versus restitui: sed veri simile puto Aeschylum scripsisse ἐμοὶ δ᾽, (ἀνάγκαν — αἶσαν) δίκαια καὶ μὴ 'μαῖς πρέπον τύχαις βίου βίᾳ φερομένων αἰνέσαι. Nam πρέπον τύχαις scribendum esse probabilis est Schützii coniectura. βίᾳ φερόμενοι quum dicuntur domini, non severi in chorum significantur, sed violenti in Agamemnonem eiusque liberos.

πικρὸν πικρὸν Vict. et ita scholiastes. πικρῶν M. G. Ald. Rob. Turn.

κρατούσῃ κρατούσῃ Ald. δακρύων ὑφειμάτων Deinde δακρύω δ᾽ ὑφ᾽ εἱμάτων M. Rob. Turn. δακρύω δ᾽ ὑφειμάτων G. Ald. Corrupta haec esse vidit Porsonus ad Eur. Med. v. 1218. Non potest enim dubitari quin trimeter iambicus restituendus sit. Scribendum δακρύων ὑφειμάτων, qui genitivi pertinent ad πένθεσιν.

ματαίοισι ματαίαισι ante correctionem G. δεσποτᾶν Deinde libri δεσπόταν. Correxit Stanleius.

παχνουμένῃ πένθεσιν παχνουμένην M. Rob. πένθεσι παχνουμένην G. Ald. πένθεσι παχνουμένη Turn. Scribendum erat πένθεσιν παχνουμένῃ. Itaque hanc epodum ita conformavi, ἐμοὶ δ᾽ ἀνάγκαν γὰρ ἀμφίπτολιν θεοὶ προςήνεγκαν· ἐκ γὰρ οἴκων πατρῴων τάνδ᾽ ἐςᾶγον αἶσαν) δίκαια καὶ μὴ 'μαῖς πρέπον τύχαις βίου βίᾳ φερομένων αἰνέσαι, πικρὸν φρενῶν στύγος κρατούσῃ, δακρύων ὑφειμάτων, ματαίοισι δεσποτᾶν τύχαις, κρυφαίοις πένθεσιν παχνουμένη. Me vero (duplicis enim sedis necessitatem addidere dii: nam ex patriis aedibus in hanc duxerunt sortem) iusta et iniusta eorum, qui violenti feruntur, pro mea conditione decet approbare, acerbo compresso animi odio, lacrimarumque veste celatarum propter temeraria dominorum fata occultis doloribus horrescentem.

πάρεστε πάρετε Ald. προςτροπῆς προτροπῆς G. Ald.

γένεσθε γένεσθαι, sed ε ad αι supra adscripto, M.

τύμβῳ χέουσα τύφῳ δὲ χέουσα M. G. τύφῳ δὲ χέουσα codex Robortelli. In M. adscriptum οἶμαι τύμβῳ. In G. τύφῳ vocabuli ultima syllaba punctis notata et μβῳ supra scriptum. τύμβῳ δὲ χέουσα Ald. Rob. τύμβῳ χέουσα emendate Turn.

εὔφρον' In εὔφρον' in M. ο ex ω factum est. κατεύξωμαι Deinde κατεύξομαι M. G. Ald. Rob. Emendavit Turnebus.

τῶνδ' τῶνδ' Vict. et, ut videtur, M. τῶν δ' G. Ald. Rob. Turn.

τόνδε In τόνδε in M. ο ex ω factum.

ὡς νόμος βροτοῖς, ἔσθλ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν τάδε στέφη, δόσιν γε τῶν κακῶν ἐπαξίαν; Libri ὡς νόμος βροτοῖς ἔστ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσι τάδε στέφη δόσιν τε τῶν κακῶν ἐπαξίαν. In his πέμπουσιν emendate scripsit Victorius. Elmsleio in addendis ad Eur. Heracl. v. 387. scribendum videbatur ὡς νόμος βροτοῖς, ἔσθλ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν τάδε στέφη, δόσιν τε τῶν καλῶν ἐπαξίαν; Et ἔσθλ᾽ ἀντιδοῦναι verum videtur: sed deinde scribendum est δόσιν γε τῶν κακῶν ἐπαξίαν. Vidit hoc etiam Stanleius in curis secundis, δόσιν γε scribendum esse. Ad τῶν κακῶν scholiastes haec adnotavit παρ' ὑπόνοιαν. ἔδει γὰρ τῶν καλῶν εἰπεῖν.

χύσιν λύσιν Ald. quum in G. χ sic scriptum sit, ut negligenter intuenti λ videri possit.

καθάρμαθ' ὥς τις καθάρμαθ᾽ ὥς τις Turn. et, ut videtur, M. κάθαρμαθ', ὥς τις Rob. κάθαρμα θ' ὥςτις G. κάθαρμα θ' ὅς τις Ald. ἐκπέμψας Deinde ἐκπέμψαις G. ἐκ πέμψαις Ald. πάλιν δικοῦσα Πάλιν ad δικοῦσα pertinere animadvertit Turnebus, qui πάλιν - | δικοῦσα dedit. Scholiastes στείχω πάλιν coniunxit.

ὄμμασιν ὄμμασι solus Turn.

τῆσδ' τῆς δ' divisim Ald. ἔστε ἐστὲ Rob. Ceteri recte ἔστε.

NA In libris hi versus hoc ordine leguntur λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχοις ὑπέρτερον. ΧΟ. αἰδουμένῃ σοί, βωμὸν ὡς, τύμβον πατρὸς λέξω, κελεύεις γάρ, τὸν ἐκ φρενὸς λόγον. ΗΛ. λέγοις ἄν, ὥςπερ ἠδέσω τάφον πατρός. ΧΟ. φθέγγου χέουσα σεμνὰ τοῖσιν εὐφροσιν. Varietas lectionis haec est. In secundo versu αἰδουμένη σοι Ald. Rob. Deinde βωμὸν vitiose Ald. Tum ὡς G. Ald. Rob. In tertio versu τὸν omittit Rob. In quarto ἠδέσω vitium Aldinae. In quinto εὔφροσιν Turn. Ceteri εὐφρόσιν. Sed haec non una ratione corrupta esse vix opus est ut doceamus. Primum horum versuum Schützius, quum prius alia tentasset, in secunda editione ut spurium uncis inclusit, non indicans cur id fecerit. Illud certum est, hoc loco, quo hic versus in libris omnibus legitur, eum ab Aeschylo collocari non potuisse. Nam ne quid de eo dicam, quod quum Electra ante ubique plurali numero usa esset, singularis subito illatus aliquid duri habet, maxime haec duo sede sua exire hunc versum iubent, unum, quod ista iam saepius dictorum repetitio valde ieiuna est, alterum, quod orationes, qualis haec est Electrae, quum generali sententia concluduntur, ea ipsa sententia finiri solent. Et quis est qui non sentiat quam praeclare Electra orationem hoc dicto conclusisset, μὴ κεύθετ᾽ ἔνδον καρδίας φόβῳ τινός. τὸ μόρσιμον γὰρ τόν τ' ἐλεύθερον μένει καὶ τὸν πρὸς ἄλλης δεσποτούμενον χερός. Quibus verbis quis credat tam inutilem pannum adsui potuisse, qualis hic est, λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχεις ὑπέρτερον. Nam ἄν certe scribendum erat, id quod Iacobsii ad Anthol. Pal. p. 581. monitu fecit Blomfieldius. Sed maiora etiam vitia sunt in tribus sequentibus versibus. Nam cur tandem chorus de sua erga Agamemnonem pietate hic loquitur, ubi non de ea re sermo est, utrum chorus Agamemnonem colat necne, sed quo pacto Electra pie sacra debeat peragere? Turpissimus vero versus est is qui sequitur, λέγοις ἄν, ὥςπερ ᾐδέσω τάφον πατρός. Eum Schützius sic est interpretatus, dicas velim pro ea quam profiteris erga patris sepulcrum reverentia. Sumamus hanc esse huius versus sententiam, quam verba tamen, quae omni sensu carent, non admittunt: quid aliud Electra quam traducere videbitur chori pietatem, quippe ibi a choro iactatam, a se commemoratam, ubi longe alia dicenda erant? Haec si recte disputata sunt, planum est et ordinem versuum perturbatum et aliis eos vitiis inquinatos esse. Itaque primum illum versum, λέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχοις ὑπέρτερον, quum a librario ad simile alius versus initium oculis aberrante omissus esset, postea alieno loco additum, et praeterea depravatum esse existimo. Videor autem mihi quod dignum Aeschylo esset effecisse ita his versibus conformatis omnibusque choro redditis, ΧΟ. αἰδουμένῃ σοὶ βωμὸν ὡς τύμβον πατρὸς λέξω, κελεύεις γάρ, τὸν ἐκ φρενὸς λόγον. λόγους ἂν οἷςπερ ᾐδέσω τάφον πατρὸς στέγοις ἄν, εἴ τι τῶνδ᾽ ἔχεις ὑπέρτερον· φθέγγου χέουσα σεμνὰ τοῖσιν εὐφροσιν. Quod scripsi λόγους ἂν οἷςπερ ἠδέσω τάφον πατρός, conferenda sunt quae de collocatione particulae ἂν dixi in libro de ea particula IV. cap. 7. In eo versu, qui intercidit, χοάς vel simile vocabulum fuit.

αὑτήν αὐτὴν Ald. Sed G. cum reliquis αὑτήν. V. ad Soph. Trach. v. 451. χὥςτις Deinde χὥςτις M. χὥςτις G. χ' ὡς τις Ald. Rob. χ' ὥς τις Turn.

τἄρ' τ' ἄρ' M. (sic M.) G. Ald. Rob. γ' ἄρ' Turn. Vict. Inde Porsonus γ' ἆρ'. Scribendum potius τἄρ'. Ita Dindorfius. Deinde fortasse scribendum est ἐπεύξωμαι, ut v. 78. dictum est κατεύξωμαι. Idem coniecit Dobraeus Adv. II. p. 26.

τίν' τίν' est ecquem.

κεἰ κεἰ G. Ald. Rob. Turn. idque Schützius et Porsonus restituerunt. κ' εἰ M. sed ut ante rasuram καὶ εἰ fuerit. καὶ, omisso εἰ, Vict. Cant. Stanl.

ἁπλωστί Libri ἁπλῶς τι. Scribendum putavi ἁπλωστί. V. ad Suppl. v. 447.

μού 'στιν καὶ ταῦτα μούστιν M. G. καὶ ταῦτα μοῦστιν Ald. Turn. καὶ ταῦτα μοῦστιν Rob. εὐσεφ, vitium Aldinae.

πῶς δ' οὔ πῶς δ᾽ οὔ; scripserunt Stanleius, Schützius, Porsonus, alii.

NA Hunc versum, quem libri post versum 159. habent, hic reposui, certa, ut mihi videtur, emendatione. V. Opusc. II. p. 79. Libri μεγίστη. Emendavit Stanleius.

ἄρηξον, Ἑρμῆ χθόνιε Libri Ἑρμῆ χθόνιε κηρύξας ἐμοί. Lacunae signum in fine versus posuit Robortellus, post χθόνιε Canterus, in initio versus Stanleius. Suppletur aptissime ἄρηξον. V. Opusc. VII. p. 50. Non recte Nauckius in Philologo II. p. 149. scribendum esse putavit ἐριούνι᾽ Ἑρμῆ χθόνιε, κηρύξας ἐμοί. Nam quod apud Aristophanem in Ranis Aeschylus dicit, οὐ δήτ' ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν ἐριούνιον Ἑρμῆν χθόνιον προςεῖπε, minime parodia est huius loci, sed aperte hoc tantum Aeschylus docet, χθονίου nomine se in initio Choephororum τὸν ἐριούνιον significasse.

αἱμάτων πατρῴων δ᾽ ὀμμάτων M. δ᾽ ὀμμάτων πατρῴων G. Ald. πατρῴων δ᾽ ὀμμάτων Rob. Vict. πατρῴων ὀμμάτων Turn. πατρώων δωμάτων Schützius ex coniectura Stanleii. Requiritur πατρῴων αἱμάτων. Vidit hoc etiam H. L. Ahrens.

ἣ ᾗ τὰ πάντα vitium Aldinae. κατὰ παντὰ, omisso ἣ, Rob. Hoc dicit, tellurem, quae omnia gignit et, ubi maturuerunt fruges, rursus earum semen recipit.

κἀγὼ ... φίλον τ' Ὀρέστην ... φίλον τ' Ὀρέστην φῶς ἀνάξομεν δόμοις Libri κἀγώ. Manifestum est scribi debere κἀγώ, quod pertinet ad praecedentia: κλύειν εὐχάς, ἃ (pro ἃς) ἐγὼ λέγω. Deinde χέρνιβας βροτοῖς M. Rob. χέρνιβας βοτοῖς G. Ald. Turn. Ad ultimum vocabulum in M. G. γρ. νεκροῖς supra adscriptum est, interpretatio exquisitioris vocabuli. Tenui quod olim in Observationibus criticis scribendum esse dixi, χέρνιβας φθιτοῖς. Pers. v. 218. δεύτερον δὲ χρὴ χοὰς γῇ τε καὶ φθιτοῖς χέασθαι, et v. 518. ἔπειτα γῇ τε καὶ φθιτοῖς δωρήματα ἥξω λαβοῦσα πέλανον ἐξ οἴκων ἐμῶν. Quae sequuntur, vulgo ita leguntur, λέγω, καλοῦσα πατέρ', ἐποίκτειρόν τ' ἐμέ, φίλον τ' Ὀρέστην, πῶς ἀνάξομεν δόμοις. In Ald. scriptum est πάτερ, in Rob. πάτερ vocativo casu, πατέρ' in ceteris. Deinde ἐποίκτειρον τ᾽ ἔμε Ald. Rob. ἐποίκτειρόν τ' ἐμὲ Turn. Vict. et, ut videtur, M. ἐποικτείροντἔμε G. Ad πῶς scholiastes adnotavit ἀντὶ τοῦ ὅπως, et βασιλεύσομεν ad ἀνάξομεν, inepte. Non possunt probari coniecturae, quae de his versibus a me ipso olim aut ab aliis prolatae sunt. Exciderunt aliquot versus, quum librarius ab uno versu, cuius hoc erat initium, φίλον τ' Ὀρέστην, ad idem alius versus initium aberrasset. Scripsi igitur κἀγὼ χέουσα τάσδε χέρνιβας φθιτοῖς λέγω, καλοῦσα πατέρ', ἐποικτείροντ᾽ ἐμὲ φίλον τ' Ὀρέστην ... φίλον τ' Ὀρέστην φῶς ἀνάξομεν δόμοις. Iubeo patrem, mei carique Orestis misertum, (providere ut vincamus) carumque Orestem aliquo modo in domum reducamus.

πεπραμένοι Libri πεπραγμένοι. Scholiastes νενικημένοι, κατηγωνισμένοι. Emendavit Casaubonus. ἀλώμεθα Deinde ἀλώμεθα Vict. et, ut videtur, M. ἀλώμεθα G. Ald. Rob. Turn.

φεύγων φεύγων Rob. Turn. φεύγειν M. G. Ald. codex Robortelli.

πόνοισι πόνοισι Rob. πόνοισιν M. G. Ald. Turn. χλίουσιν Deinde χλίουσι Ald. Turn. μέγα Denique μέγα Turn. μέτα M. Ald. Rob. μετα sine accentu G.

NA καὶ σὺ κλῦθί μου et mox σωφρονεστέραν vitia Aldinae.

σοῦ Libri λέγω φανῆναί σου πάτερ τιμάορον. Scholiastes τοῖς δ᾽ ἐχθροῖς σου λέγω σε φανῆναι τιμωρόν. Porsonus ante πάτερ obelum apposuit. Cantero scribendum videbatur φανῆναί σ᾽, ὦ πάτερ. Σέ recepit Blomfieldius. Recte vero libri, nisi quod praestat fortasse φαvῆναι σοῦ.

ἀντικατθανεῖν δίκῃ Libri ἀντικατθανεῖν δίκην. In M. adscriptum γρ. ἀντικατακτανεῖν. Idem ἀντικατακτανεῖν supra scriptum in G. commemoratumque ex scholiis a Turnebo. Recte Scaliger ἀντικακτανεῖν δίκῃ.

καλῆς ἐν μέπω vitium Ald. Deinde libri τῆς κακῆς ἀρᾶς. Emendaverunt Schützius et Blomfieldius.

κείνοις κείνους Rob.

τῶνδ' τῶν Rob. Turn. τῶν, supra adscripto δ᾽, M. τῶν δ᾽ G. Ald.

ἐξαυδωμένας ἐξαυδομένας G. Ald.

καναχὲς κἀναχὲς G. Ald.

ὀλομένῳ ὀλυμένῳ Ald. In G. ambiguum est utrum ὀλυμένῳ scriptum sit, an, ut in ceteris, ὀλομένῳ.

δεσπότᾳ πρὸς ἕρμα γᾶς τόδε κεδνῶν, κακῶν δ᾽ ἀπότροπον ἄγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν· κλῦε δέ μοι, σέβας, κλύ᾽, ὦ δέσποτ᾽, ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός. δέσποτα vitium Ald. Deinde libri πρὸς ἔρυμα τόδε κακῶν κεδνῶν τ᾽ ἀπότροπον ἄλγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν. In G. Ald. χοᾶν scriptum est. Nisi aperte haec antistrophica essent, prorsus incerta fluctuaret emendatio. Primo ἔρυμα Stanleius tumulum interpretatur, eodemque modo τὸν τάφον adscriptum est in M. G. Sed id dicendum fuisse ἕρμα ad Soph. Ant. v. 841. significavi. Scribendum videtur πρὸς ἕρμα γᾶς τόδε κεδνόν. Deinde librorum scripturam ἄλγος in ἄγος mutavit Victorius. Scholiastae enim haec est adnotatio, τὸ ἑξῆς· ἐκκεχυμένων χοᾶν πρὸς ἔρυμα τόδε ἵετε δάκρυ ἄγος ἀπεύχετον (τὸ δάκρυ γὰρ ἀπευκτὸν ἄγος εἶπεν) ἀπότροπον τῶν ἡμετέρων κακῶν καὶ τῶν ἀγαθῶν τῶν ἐχθρῶν. Receperunt ἄγος omnes post Victorium editores. Sed requiritur potius ἅγος. Hesychius ἅγος, ἅγνισμα θυσίας. Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ. Scribendum erat κακῶν δ᾽ ἀπότροπον ἅγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν. Deinde libri κλύε δέ μοι κλύε. σεβάς, ὦ δέσποτα ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός, nisi quod ἀμαυρᾶς est in G. Ald. κλύε emendato accentu Porsonus, σέβας ὦ δέσποτα Turnebus. Mutato verborum ordine dochmiorum numerus restituendus erat. Itaque sic hanc stropham scripsi, ἵετε δάκρυ καναχὲς ὀλόμενον ὀλομένῳ δεσπότᾳ πρὸς ἕρμα γᾶς τόδε κεδνόν· κακῶν δ᾽ ἀπότροπον ἅγος ἀπεύχετον κεχυμένων χοᾶν· κλῦε δέ μοι σέβας, κλύ᾽, ὦ δέσποτ᾽, ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός. Míttite lacrimam stridulam miseram misero domino ad sacrum huncce tumulum: malorum autem averruncam consecrationem effusarum inferiarum abominor: audi vero mihi reverentiam (i. e. preces), audi, domine, ex tenebroso corde.

ὀτοτοτοτοτοτοῖ, ὀτοτοτοτοῖ, ἰώ, Libri ὀτοτοτοτοτοτοτοῖ ἰώ. Mutavi haec sic ut strophici versus postulabant.

Σκυθικά τ' ἐν χερὶ παλίντονα ἐν ἔργῳ βέλη 'πιπάλλων Ἄρης σχέδιά τ' αὐτόκωπα νωμῶν ξίφη; Σκυθικά (ης supra scriptum videtur) τ' ἐν χεροῖν M. Σκυθικὰ τ᾿ ἐν χεροῖν Rob. Σκύθης τάτ᾽ ἐν χεροίν G. Ald. Turn. Deinde libri παλίντον' ἐν ἔργῳ βέλη 'πιπάλλων Ἄρης σχέδιά τ' αὐτόκωπα νωμῶν βέλη, nisi quod ἔνεργα βέλη habet Turn. in G. autem ἐν ἔργῳ βέλει antea scriptum fuerat, sed ultima syllaba et correcta est et supra scriptum η. Praeterea πιπάλλων G. Ald. Fortasse ex hoc loco Hesychius πιπάλων, κραδαίνων, πάλλων, habet. In M. adscriptum in margine ἐν τῷ ἔργῳ, ἐν τῷ βάλλειν, et in altera margine σὺν ἔργῳ πάλλων, ὅ ἐστι μὴ μόνον φέρων, ἀλλὰ καὶ πράττων. Deinde ad v. 158. in M. adscriptum γρ. ἕτοιμα, quod in G. omisso γρ. scriptum supra αὐτόκωπα. In repetito βέλη iure haeserunt critici. Recte Pauwius νωμῶν ξίφη, ex scholio, quod in M. G. ad αὐτόκωπα adscriptum est, τὰ ἀφ' ἑαυτῶν ἔχοντα τὴν λαβὴν ξίφη. σχέδια δὲ ἐκ τοῦ σχεδὸn φονεύοντα καὶ οὐ πόρρωθεν ὥςπερ τὰ βέλη. Scribendum est Σκυθικά τε χερὶ παλίντονα ἐν ἔργῳ βέλη πιπάλλων Ἄρης σχέδιά τ᾽ αὐτόκωπα νωμῶν ξίφη; Hei hei, quis hastipotens vir liberator aedium Scythicaque manu recurva in opere arma quassans Mars et comminus manubriata vibrans tela?

γαπότους γαπότους Turnebus. ἀπότου M. G. Ald. εὐπότους Rob. Hanc orationem Electrae tribuit Turnebus: choro continuant M. G. Ald. Rob. Post hunc versum in libris hic legitur κήρυξ μεγίστη (sic) τῶν ἄνω τε καὶ κάτω. Adscriptum in M. G. ὡς ἐν μέσῳ ἱδρυμένων. Robortellus et hunc versum et versus 158. 159. 160. asteriscis notavit, de qua re in adnotatione ante v. 160. interposita ita scribit, "Locus hic omnino mancus est, et ideo signavimus. haec videntur verba esse Electrae. νέου δὲ μύθου.” Versum, qui non suo loco legebatur, supra collocavi ante v. 116.

ὀρχεῖται Hinc usque ad v. 176. G. Ald. personarum vices invertunt. In M. lineolae singulis versibus praefixae sunt. ἂν, ὀρχεῖται Turn. ἀνορχεῖται M. G. Ald. Rob.

τομαῖον τόμαιον G.

ἐστὶ τόδ᾽ ἐπὶ Ald.

παλαιὰ καρδία G.

κείραιτό νιν Speciosa magis quam vera est Dobraei in Adv. II. p. 27. coniectura, πλὴν ἑνός. Nam sic statim chorus quaerere debebat μῶν οὖν Ὀρέστου κρύβδα δῶρον ᾖ τόδε; Separatim πλὴν ἐμοῦ et quasi obiter pronuntiandum est. κείρετό νιν, supra scripto ab alia manu νιν, M. κείρετό νιν G. Ald. Rob. κείραιτό νιν Turn. V. ad Soph. Αi. v. 1222.

ἐχθροὶ ἐχθροῖς, errorem Aldinae, repetit Turn.

αὐτοῖσιν ἡμῖν αὐτοῖσιν ἡμῖν M. G. Ald. Rob. Quod quum egregie conveniat indoli Graecae linguae, non debebat a Turnebo in αὐταῖσιν ἡμῶν mutari. Ridet haec Euripides in Electra v. 520. seqq. Aristophanes Nub. v. 530. νῦν οὖν, Ἠλέκτραν κατ᾽ ἐκείνην, ἡδ᾽ ἡ κωμῳδία ζητοῦσ᾽ ἦλθ᾽, ἦν που 'πιτύχῃ θεαταῖς οὕτω σοφοῖς. γνώσεται γάρ, ἤνπερ ἴδῃ, τἀδελφοῦ τὸν βόστρυχον, ubi scholiastae Aeschyli Choephoros memorant.

ἦν κρύβδα G. Ald. Quod libri habent ἦν mutavit Scholefieldius. Fr. Frankius in comm.I. de particulis negantibus linguae Graecae p. 19. ἦ scribendum putavit. Euripides Iph. Αul. v. 321. μῶν τρέσας οὐκ ἀνακαλύψεις βλέφαρον, Ἀτρέως γεγώς;

χαίτην ἔπεμψεν καὶ τὴν M. G. Ald. Rob. ἔπεμψε καὶ τὴν Turn. Emendate ἔπεμψε χαίτην Vict. πατρί In fine versus πατρὸς M. G. Ald. Rob. Emendavit Turnebus.

αὖ οὐχ G. Ald. Turn. οὐκ, supra ab alia manu χ adscripto M. οὐκ Rob. Idem ἦσσον. Ald. ἥσσον. Ceteri ἧσσον. Deinde libri εὖ δάκρυτά μοι. Recte Emperius αὖ δάκρυτά μοι. Aliud est enim, quod infra v. 673. legitur, ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου.

ψαύσει In G. Ald. quum praecedens versus Electrae tribuatur, huic chori nota adscripta est. ψαύσει, supra adscripto ab alia manu η, M. ψαύσει Turn. ψαύσῃ G. Ald. Rob.

προςέστη ... καρδίᾳ Transtulit hinc quaedam in Electram Sophocles a v. 902. προσέστη M. Rob. πρόσεστι G. Turn. προςέπι Ald. Deinde libri καρδίας. Scholiastes κίνησις τῆς χολῆς τῆς κατ' αὐτόν (αὐτήν Blomfieldius). Scribendum est, ut Stanleius sive potius Scaliger vidit, καρδίᾳ.

ἐπαίσθην ἐπαίσθην Canterus. ἐπαίθην M. G. Ald. Rob. In M. G. ad hunc versum adscriptum est hoc scholion, ὡς βέλει ἐκρούσθην ἐξ ἐναντίας τιτρώσκοντι. Ei scholio in editione Robortelliana lemma praefixum est, quod M. G. non habent, ἐπώσθην. Id receperunt Turn. Vict. διανταίῳ Deinde διαλαίῳ codex Robortelli, quod Robortellus probare se dicit: edidit tamen e Sophiani emendatione διανταίῳ. Et habent διανταίῳ M. et ceteri.

δίψιοι Schützius διψίων. Quod libri habent, δίψιοι, scholiastes in eandem sententiam interpretatur, πρώην ἄγευστοι. ὡς δίψιον Ἄργος, τὸ ποτὲ ἄνυδρον. Si Electra sibi, ut malis adsuetae, lacrimas exaruisse diceret, pluribus verbis uteretur. Verior est igitur alia interpretatio, quae in M. G. illud scholion antecedit, ποθειναί μοι. Nam δίψιοι sunt plenae desiderii. Desideraverat Electra Orestem.

ἄφρακτοι ἄφρακτοι M. G. Ald. Rob. ἄφραστοι ex ed. Turn. propagatum. δυςχίμου δυσχύμου Turn. πλημμυρίδος πλημμυρίδος, sed altero μ supra adscripto, M.

ἐλπίσω ἐλπίζω Ald. ut habuerat G. in quo ζ in σ mutatum est, sed sic ut etiamnum leviter intuenti ζ videri possit.

NA κατανοῦσ᾽ error Ald. Deinde libri ἐκείρατο ἐμὴ δὲ μήτηρ, nisi quod ἐμή habet G. ἐμῇ Ald. Porsonus ἐμή γε μήτηρ. Defendit vulgatum Elmsleius ad Eur. Med. v. 940. Perstiti in ea sententia, quam in adnotatione ad versum illum Medeae (Opusc. III. p. 225. seq.) professus sum, excidisse videri ante haec verba, ἐμὴ δὲ μήτηρ, versum hac ferme sententia, ἡ τοῦ μὲν αἰσχυντῆρος Αἰγίσθου δάμαρ.

πεπαμένη πεπαμένη Ald.

σαίνομαι ἐγὼ δὲ πῶς, ut in interrogatione, scribendum putarunt Schützius et Blomfieldius. Recte scholiastes λείπει, οὐκ ἔχω. Electra cogitabunda secum hoc dicere instituit, ὅπως μὲν αἰνέσω, εἶναι τόδ᾽ ἀγλάϊσμα Ὀρέστου, οὐκ ἔχω· σαίνομαι δ᾽ ὑπ᾽ ἐλπίδος. Illud autem οὐκ ἔχω omissum est similiter atque in Luciani Dial. mort. I. 2. p. 332. ἀλλ᾽ ἀπαγγελῶ ταῦτα, ὦ Διόγενες· ὅπως δὲ εἰδῶ μάλιστα ὁποῖος τις ἐστι τὴν ὄψιν. Simili ellipsi explicandum est Terentii illud hoc quid sit in Andria I. 2, 20. In σαίνομαι priores tres litterae in M. ab alia manu in litura scriptae. σαίνομαι Ald.

εἴθ' εἴθ' Ald. ἔμφρον' Deinde εὔφρον' Ald. Ceteri εὔφρον'. Auratus recte ἔμφρον'.

κινυσσόμην μὴ κηνυσσόμην M. G. Ald. Rob. μὴ κινυσσόμην Turn. Coronidem addiderunt Schützius et Porsonus. Corruptam scripturam ita interpretatur scholiastes ἐφανταζόμην. κήνυμα (ita M. G.) γὰρ τὸ εἴδωλον. Hesychius κηνυσσόμην, εἴδωλον ἐγενόμην. Photius κήνυγμα, σκιὰ καὶ εἴδωλον. Hesychius κήνυγμα, τὸ κενὸn τοῦ σώματος, οἷον σκιὰ καὶ εἴδωλον, φάντασμα ἀσθενὲς καὶ ἀχρεῖον. V. Aesch. Prom. v. 157.

ἀλλ᾽ ἦν σαφηνῆ ... ἀποπτύσαι Libri ἀλλ᾽ εὖ σαφηνή. Schol. εὖ ἀντὶ τοῦ ἀκριβῶς. Schützius ἀλλ᾽ ἢ σάφ' ἦν μοι. Porsonus Adv. p. 159. ἀλλ' εὖ σάφ' ἤδη et cum Rob. ἀποπτύξαι. Recepi ἀλλ᾽ ἦν σαφηνῆ, coniecturam Erfurdtii ad Soph. Ai. p. 626. Deinde ἀποπτύσαι in M. ita scriptum, ut etiam ἀποπρύσαι (non ἀποπρίσαι) legi possit. ἀπόπτυσα G. sed cum interpretatione μισῆσαι, quae etiam in M. adscripta est. ἀπέπτυσα Ald. ἀποπτύξαι Rob. ἀποπτύσαι ex scholiis Turn.

εἴπερ γ' εἴπερ γ' ἀπ' ἐχθροῦ M. Rob. (sic Rob.) εἴπερ ἀπ᾿ ἐχθροῦ G. Turn. εἴπερ ἀπεχθροῦ Ald.

εἶτα Libri ἢ ξυγγενὴs ὢν εἶχε συμπενθεῖν ἐμοί. Schützius in proximo versu τιμὴν edidit, quae etiam Porti aliorumque coniectura fuit. Non hoc, sed εἶχε mutandum erat. Inepti illi qui εἶχε pro ἐδύνατο dictum putant. Ἔχω συμπενθεῖν non potest dici nisi ab eo qui materiam habet lugendi: ubi de facultate sermo est, necessario δύνασθαι dicendum est. Scripsisse videtur Aeschylus ἢ ξυγγενὴς ὤν, εἶτα συμπενθεῖν ἐμοὶ ἄγαλμα τύμβου τοῦδε καὶ τιμὴν πατρός. Recte, si sensum spectes, ad ultimum versum scholiastes adnotavit λείπει ἡ εἰς. Sic igitur bene procedunt hi versus, εἴθ᾽ εἶχε φωνὴν ἔμφρον᾽ ἀγγέλου δίκην, ὅπως δίφροντις οὖσα μὴ κινυσσόμην, ἀλλ᾽ ἦν σαφηνῆ τόνδ᾽ ἀποπτύσαι πλόκον, εἴπερ γ᾽ ἀπ' ἐχθροῦ κρατὸς ἦν τετμημένος, ἢ ξυγγενὴς ὤν, εἶτα συμπενθεῖν ἐμοὶ ἄγαλμα τύμβου τοῦδε καὶ τιμὴν πατρός. Utinam perspicuam vocem nuntii instar haberet, quone anceps animi penderem, sed aperte hunc cincinnum abominarer, si ab inimico capite esset, aut, si esset cognatus, tum mecum doleret in huius tumuli ornamentum et honorem patris.

NA Hos quattuor versus, qui vulgo Electrae continuantur, choro tribuendos esse censui.

δίκῃ οἵοισιν G. Ald. In fine versus δίκηι, sed ι ab alia manu in litura scripto, M. δίκῃ G. δίκην Ald. Rob. Turn.

NA Ridet haec Euripides El. v. 532. seqq.

ποδῶν ὁμοῖοι ποδῶν δ᾽ ὁμοῖοι M. G. Ald. Rob. Deletum δ' a Turnebo.

τώδε περιγραφή τάδε G. Ald. περιγραφὰ G. πέρι γραφὰ Ald.

NA τενόντων δ' Ald. τενόντων τ', ut ceteri, G. Quum neque nexus in hoc loco esse et quaedam male iterata Schützio viderentur, versus 202. 203. 205. ut spurios uncis inclusit. Immo tantum abest ut quicquam sit eiiciendum, ut dolendum sit quod unus pluresve versus exciderunt. Nam quum duorum vestigia cerni dicat Electra, altera Orestis, altera comitis cuiuspiam, quis dubitabit, praesertim quum etiam ad orationis integritatem aliquid desideretur, quin alterius istorum vestigia suis dissimilia, alterius similia esse dixerit? Itaque ante v. 205. lacunae signa posui.

θ' θ' solus Rob.

NA In M. huic versui et a v. 210. singulis huius stichomythiae versibus lineola praefixa est, excepto v. 215. cui ΗΛ. praefixum. G. Ald. v. 208-214. tribuunt choro. Rob. choro v. 208. 209. 211. 213. Electrae v. 210. 212. 214. Turn. Oresti v. 208-211. 213. Electrae v. 212. 214. Vict. choro v. 208. 209. 211. Electrae v. 210. 212. 214. Veram personarum notationem Canterus restituit.

τί νῦν τί νῦν M. Rob. τί νυν Turn. τοίνυν G. Ald.

ὧνπερ ὃν περ Rob. ἐξηύχου Deinde ἐξηύχου Rob. Turn. ἐξηύχου sic M. G. ἐξήυχου Ald.

καλουμένῃ καλουμένη G. Ald. Rob.

ἐκπαγλουμένην ἐκπαγλουμένην Rob. Turn. ἐκπαγλουμένης M. (sic M.) G. Ald.

μάτευ' μάτευ' G. Ald. Turn. μάστευ' Rob. et fortasse M.

αὐτὸς καθ' αὑτοῦ τἄρα μηχανορραφῶ Libri κατ' αὐτόν. Scribendum erat καθ' αὑτόν. Viderunt hoc Bothius et Wellauerus. Deinde τἄρα μηχανορραφῶ M. G. et additis spiritibus Ald. et codex Robortelli. τ' ἄρα μ. Rob. γ' ἄρα μ. Turn. Scribendum erat τἄρα μ.

τοῖς τοῖς Rob.

κἀν τοῖς ἐμοῖς ἄρ' καὐτοῖς pro κἀν τοῖς Rob. Deinde ἐμοῖς ἄρ' Turn. idque restituit Porsonus. ἐμοῖς γὰρ M. G. Ald. Rob. ἐμοῖς οὖν, omisso ἄρ', Vict. ἔν γε Deinde ἔν γε vitium Aldinae. τοῖσι σοῖς Denique τοῖσι σοῖς Rob. Turn. τοῖς σοῖς G. Ald. et codex Robortelli. Nescio an hoc sit in M.

ὡς ὄντ᾽ Ὀρέστην γάρ σ' ἐγὼ προςεννέπω; ὡς ὄντ᾽ Ὀρέστην τάδ᾽ ἐγὼ σε προὐννέπω M. Rob. Eodem modo G. Ald. nisi quod προὐννέπω habent. τάδ᾽ ἐγώ σε προὐννέπω Turn. τάδε ἐγὼ σε προὐννέπω Vict. ταῦτ᾽ ἐγώ σε προὐννέπω Porsonus. Ineptum hic προὐννέπειν, quod est praedicere, edicere, iubere, proloqui. Itaque quo verbo opus esset intellexerunt Arnaldus et, ut Blomfieldius dicit, Auratus: sed quod scribendum putarunt τάδε σ' ἐγὼ προςεννέπω, probatum illud Schützio, Blomfieldio, aliis, propter numeros ab Aeschylea tragoedia alienos non potest admitti. Quam ob rem scripsi ὡς ὄντ᾽ Ὀρέστην γάρ σ' ἐγὼ προςεννέπω; Γάρ admirantis est, ut apud Euripidem in Or. v. 484. κείνου γὰρ ὅδε πέφυκε, τοιοῦτος γεγώς;

αὐτόν με νῦν ὁρῶσα δυςμαθεῖς· σὺ δὲ κουρὰν ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχὸς ἰχνοσκοποῦσά τ᾽ ἐν στίβοισι τοῖς ἐμοῖς ἀνεπτερώθης κἀδόκεις ὁρᾶν ἐμέ. σκέψαι τομῇ προςθεῖσα βόστρυχον τριχὸς σαυτῆς ἀδελφοῦ, συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ. αὐτὸν μὲν νῦν M. Ald. Rob. αὐτὸν μὲν οὖν Turn. et hoc fuerat etiam in G. sed librarius ex οὖν fecit νῦν. Deinde ὁρῶσα δυςμαθεῖς ἐμὲ M. Rob. Turn. ὁρῶ, δυςμαθεῖς ἐμὲ G. Ald. Schützius αὐτόν με νῦν ὁρῶσα δυςμαθεῖς ἐμέ. Eo non perficitur emendatio. Mox v. 222. libri κουρὰν δὲ ἰδοῦσα, praeter Rob. qui κουρὰν τ᾿ ἰδοῦσα edidit. Leguntur autem hi versus 222-226. in M. G. Ald. Turn. Vict. Cant. Stanl. hoc ordine, κουρὰν δ' — ἀνεπτερώθης - ἰχνοσκοποῦσα τ' - σαυτῆς ἀδελφοῦ - σκέψαι. In ed. Rob. κουρὰν τ᾿ — ἰχνοσκοποῦσα τ' — σαυτῆς ἀδελφοῦ — ἀνεπτερώθης - σκέψαι. In Porsoniana auctore Heathio κουρὰν δ' - σαυτῆς ἀδελφοῦ — ἰχνοσκοποῦσά τ' — ἀνεπτερώθης σκέψαι. In Schützianis et priore Bothiana κουρὰν δ᾽ — ἰχνοσκοποῦσά τ' — ἀνεπτερώθης - σαυτῆς δ᾽ ἀδελφοῦ σκέψαι. Ordo is, qui est in plerisque libris veteribus, nemini probabitur; nec magis qui est in ed. Rob. Sed in eo ordine, quem Heathius commendavit, non est idonea caussa cur hic versus, σαυτῆς ἀδελφοῦ συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ, eo loco positus sit, quo ille eum collocavit. Fratris enim tam gravis descriptio male quadrat in eam narrationem, qua Orestes Electram quodammodo reprehendit, quod ignoti hominis cincinno et vestigiis plus quam sibi ipsi vivo et praesenti crediderit. Quod quum recte sensisset Schützius, aliam ille et sane meliorem viam ingressus est, sed minime tamen veram. Neque enim sat gravis est transitus a priore ad alteram sententiam, et opus erat scripturae mutatione, quum δέ post σαυτῆς adiecerit. Quo ordine hi versus collocandi essent vidit in altera editione Bothius. Sed emendandi erant duo primi huius orationis versus. Itaque scripsi αὐτόν με νῦν ὁρῶσα δυςμαθεῖς· σὺ δὲ κουρὰν ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχὸς ἰχνοσκοποῦσά τ' ἐν στίβοισι τοῖς ἐμοῖς ἀνεπτερώθης κἀδόκεις ὁρᾶν ἐμέ. σκέψαι τομῇ προςθεῖσα βόστρυχον τριχὸς σαυτῆς ἀδελφοῦ, συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ.

σκέψαι σκέψαιτο μὴ M. G. Ald. σκέψαι τὸ μὴ Rob. Emendavit Turnebus.

ἰδοὺ ἰδοὺ Abreschius. ἰδοὺ libri. χερός χειρός vitium Ald.

θήρειον εἰς δὲ M. G. Ald. Rob. ἠδὲ ex coniectura Turn. Deinde θηρίον M. G. Ald. codex Robortelli. θηρίου Rob. θηρίων Turn. Scribendum erat θήρειον. Viderunt hoc etiam Bambergerus et Dindorfius. Neque vero εἴς τε cum Bambergero aut ἠδὲ cum Turnebo aut ἓν δὲ cum Pauwio et Schützio scribendum putavi, sed versum excidisse significavi, in quo βλέψασα vel simile verbum erat. Undecim erant Orestae versus, ut mox undecim sunt Electrae.

γενοῦ γενοῦ Rob. γένοῦ M. μενοῦ G. Ald. μὲν οὖν Turn. in folio improbato, μὲν οὐ in recuso. χαρᾷ Deinde G. ut omnes χαρᾷ, sed e correctione, quum antea fuerit χάριν. μὴ 'κπλαγῇς Tum μὴ 'κπλαγῇ M. Ald. μὴ καλαγιῇ G. μὴ 'κπλαγῇ Rob. μὴ 'κπλαγῇς Turn.

οἶδα νῷν οἶδα νῷν Rob. Turn. οἶδα νῷν, sed ω ab alia manu in litura scripto, M. οἴδωνῶν G. Ald. Robortellus in indice emendationum veterem scripturam hanc dicit, οἶσανῶν ὄντας φίλους, Sophianum autem emendasse οἶδα νῷν ὄντας φίλους. Apparet bis eum φίλους pro πικρούς scripsisse: in textu enim, ut ceteri omnes, habet ὄντας πικρούς.

σωτηρίου Non recte Schützius σωτήριος. V. ad Soph. El. v. 846.

ἀνακτήσει Libri ἀνακτήσῃ.

ὄμμα Libri ὄμμα. Valckenarius ad Phoen. v. 415. p. 153. ὄνομα scribendum esse vidit. Porsonus ad Or. v. 1080. non mutandum censebat ὄμμα. V. quae disputavi ad Hecubae v. 433. p. 58. ed. sec.

πατέρα τε πατέρος τε Turn. quod scribendum esset πατρός τε. Recte vero M. G. Ald. Rob. πατέρα τε. Pergendum erat καὶ μητέρα καὶ ἀδελφὴν καὶ ἀδελφόν: sed in horum commemoratione mutatur constructio. ἐς σέ μοι Deinde ἐς σέ μοι M. litteris σσ in litura scriptis similibusque π litterae idem ἐς σέ μοι ab alia manu in margine adscriptum est.

πιστὸς In G. ante correctionem πιστὸς τ' erat.

μόνον Κράτος τε καὶ Δίκη ... συγγένοιτό σοι μόνος M. G. Ald. Rob. μόνον Turn. qui his duobus versibus Orestae orationem incepit. Quod ut faceret permovisse eum videtur quod in libris scriptum est συγγένοιτό μοι. Recte vero Schützius auctore Stanleio scripsit συγγένοιτό σοι. Quod libri habent, μόνος, ferri potest coniunctum cum ἐμοὶ σέβας φέρων, si cum Bambergero Κράτος δὲ καὶ Δίκη scribitur. Praestat autem μόνον Κράτος τε καὶ Δίκη – συγγένοιτό σοι.

πραγμάτων Hic Orestae personam adnotarunt Robortellus et Canterus. In M. G. Ald. Vict. versus 232-260. Electrae sunt. πραγμάτων Rob. Turn. πρηγμάτων M. G. Ald. quod ortum esse videtur ex eo quod ad πραγμάτων supra adscriptum fuerat η, quo non πρηγμάτων, sed πημάτων indicaretur.

ἰδοῦ δὲ ἰδοῦ δὲ G. Vict. ἰδοὺ δὲ M. Rob. ἰδὼν δὲ Ald. ἰδὼν δὲ Turn. γένναν εὖνιν αἰετοῦ Deinde γένναν, νιν αἰετοῦ sic M. γέννα νιν αἴετοῦ e correctione, quum antea fuisset ἀπαιτοῦ, G. γέννα νιν αἰςτοῦ Ald. γέννα νῦν αἰετοῦ Rob. γένναν εὖνιν αἰετοῦ praeclara emendatione Turnebus.

σπειράμασιν σπειράμασιν G. Ald. σπιράμασιν M. Rob. σπειράμασι Turn.

ἀπορφανισμένους ἀπορφανισμένους M. Turn. ἀπορφανισμένους G. Ald. Rob.

ἐντελὴς Libri ἐντελής. Id ad γένναν refertur. Eleganter tamen Pauwius et Schützius ἐντελεῖς.

θήραν πατρῴαν θήρα πατρώα sic M. θῆρα πατρώα, acuto accentu in πατρώα e circumflexo facto, G. θήρα πατρώα Ald. Scholiastes οὐκ ἔστι γέννα ἐντελὴς ὥςτε τὴν πατρώαν θῆραν προςάγειν τῇ καλιᾷ. Itaque θῆραν πατρώαν Rob. θήραν πατρώαν Turn. Ineptum est reique de qua sermo est repugnat quod a Blomfieldio coniectum probat Dindorfius, πατρῴοις. προςφέρειν Deinde προφέρειν G. Ald.

λέγω λέγω Ald. Rob. Turn. ἐγὼ M. G.

ἔχοντε ἔχοντε M. Rob. Turn. ἔχοντες G. Ald.

NA Hos novem versus Electrae tribui, ut Orestes novem versus habuerat.

σε Quamquam nihil est in hoc versu quod iure reprehendi possit, dubitari tamen potest an scripserit Aeschylus τοῦ σε τιμῶντος μέγα.

ἀποφθείρας In ἀποφθείρας M. diphthongum ει ab alia manu ex ι factam habet.

εὔθοινον εὔθοινον G. Rob. εὔθυνον, ad alteram syllabam οι supra adscripto, M. εὔθυνον Ald. Turn. Scholiastes εὔθυνον διὰ τοῦ υ τὸ δίκαιον σημαίνει, διὰ δὲ τῆς οι καλὴν εὐωχίαν ἔχον γέρας, παρὰ τὸ θοίνην (sic M.)

εὐπιθῆ ἔχοις vitium Aldinae: unde ἔχοις Turn. εὐπιθῆ recte Blomfieldius. ἐπείθη M. Ceteri εὐπειθῆ.

ἤμασιν ἐνήμασιν M. G. ἐπήμασιν Ald. ἐνήμασι codex Robortelli. ἐν ἡμασιν Rob. ἐν ἤμασι Turn.

αἴρειας δ᾽ ἂν αἴρειας Turnebus. δαναρίας M. G. Ald. Rob.

κάρτα κάρτα omittit Rob.

NA Choro haec tribuit Rob. Linea praefixa in M. Orestae persona adnotata in G. Ald. item in Turn. in folio recuso, quum in improbato omissa esset personae nota.

ἀπαγγείλῃ ἀπαγγείλῃ G. (in quo ante correctionem fuerat ἀπαγγείλει) et Turn. ἀπαγγείλῃ M. Ald. ἐπαγγείλῃ Rob. Porsonus scripsit ἀπαγγελεῖ, quo non opus est.

ἴδοιμ' ἴδοιμ' G. Ald. Turn. ἴδοιμι M. Rob.

οὔτοι Personae nota omissa est in G. Ald. Turn. et, ut in hac tragoedia plerumque factum, in M. ΟΡ. adscripsit Rob. οὔτοι Turnebus. οὔτι M. G. Ald. Rob.

κἀξορθιάζων κἀξορθιάζων Turn. κἀξουριάζων M. G. Ald. κἀξορθριάζων Rob.

ὑφ᾽ ἧπαρ θερμὸν ὑφ' ἧπαρ θερμὸn Rob. et, ut videtur, M. ὑφ᾽ ἧς παρθμὸν G. Ald. Turn.

λέγων In λέγων primam litteram in litura habet G.

ἀποχρημάτοισι ἀπόχρηματοῖσι M. ἀποχρηματοῖσι G. ἀποχρηματοῖσι Ald. ἀποχρῆμα τοῖσι Turn. Vict. ἀπώχρημα τοῖσι codex Robortelli. ἀχρημάτοισι Rob. ex emendatione Sophiani. ἀποχρημάτοισι Schützius et Porsonus. Hoc dicit, ut Schützius intellexit, occidere me iussit Apollo occisores patris, bonorum iactura exasperatum. Eodem modo v. 298. χρημάτων ἀχηνία commemoratur.

μηνύματα Libri μειλίγματα. Scholiastes τῶν ἐχθρῶν μειλίγματα. αἱ κολάσεις γὰρ τῶν ἀδικούντων μειλίγματά εἰσι τῶν ἀδικηθέντων, εἰ τοὺς μὲν γὰρ πολίτας λιμώξειν ἐκ γῆς ἔφασκε πρὸς ἀφοσίωσιν Ἀγαμέμνονος, ὡς μὴ ἐκδικήσαντας, ἡμᾶς δὲ σωματικῶς φθαρῆναι. Rectissime Lobeckius ad Αi. v. 757. p. 340. μηνύματα.

τὰς δ' αἰνῶν νόσους τὰς δὲ νωνόσσους prius in M. scriptum erat: id eadem, ut videtur, manus in τὰς δὲ τῶν νόσους mutavit. τὰς δὲ νῶν, νόσους Rob. τὰς δε νῶν νόσους G. Ald. τάςδε νῶν νόσους Turn. Scholiastae explicationem ad v. 275. attuli. Non recte olim νῶν in τῶν mutandum esse putavi. Scribendum erat τὰς δ᾽ αἰνῶν νόσους. Ita in Agamemnone v. 97. τούτων λέξασ᾽ ὅ τι καὶ δυνατὸν καὶ θέμις αἰνεῖν, et v. 1449. ἢ μέγα δώμασι τοῖς δ᾽ αἵμονα καὶ βαρύμηνιν αἰνεῖς, φεῦ φεῦ, κακὸν αἶνον ἀτηρᾶς τύχας ἀκορέστου. In incerta fabula fr. 305. γένος μὲν αἰνεῖν ἐκμαθὼν ἐπίσταμαι Αἰθιοπίδος γῆς.

ἐπαμβατῆρας ἐπαμβατήρας M. Ceteri ἐπαμβατῆρας. Auratus ἐπεμβατῆρας.

λειχῆνας λειχῆνας Blomfieldius. Libri λιχῆνας.

ἐπαντέλλειν Hunc versum afferunt Etym. M. p. 530, 51. Etym. Gud. p. 338. Zonaras p. 1236. Celsus V. 28, 19. Vitiligo quoque, quamvis per se nullum periculum affert, tamen et foeda est et ex malo corporis habitu fit. Eius tres species sunt. Ἀλφὸς vocatur ubi color albus est, fere subasper et non continuus, ut quaedam quasi guttae dispersae esse videantur: interdum etiam latius et cum quibusdam intermissionibus serpit. Μέλας colore ab hoc differt, quia niger est et umbrae similis: cetera eadem sunt. Λευκή habet quiddam simile alpho, sed magis albida est et altius descendit, in eaque albi pili sunt et lanugini similes. Omnia haec serpunt, sed in aliis celerius, in aliis tardius. Alphos et melas in quibusdam variis temporibus et oriuntur et desinunt: leuce quem occupavit non facile dimittit. ἐπαντέλλειν Rob. Turn. et grammatici. ἐπαντέλλει M. G. Ald.

ἐφώνει Libri ἄλλας τε φωνεῖ. Emendavit Stanleius sive potius Auratus. Ἐρινύων Deinde Ἐρινύων M. Ald. Rob. Ἐριννύων erat in G. sed alterum ν erasum est. Ἐριννύων Turn.

πατρῴων Rob. e mala coniectura sua ματρῴων. Codex eius, ut ceteri libri, πατρῴων. Post hunc versum in libris hic legitur, ὁρῶντα λαμπρὸν ἐν σκότῳ νωμῶντ᾽ ὀφρύν. Ad quem versum scholiastes haec adscripsit, τὸν ἐν σκότῳ νῦν κινοῦντα τὴν ὀφρὺν λαμπρῶς ἡμᾶς ἐπεξιέναι ἔλεγεν. Suspiceris ante hunc versum, i. e. post τελουμένας, aliquid excidisse. Et videbatur Dobraeo Adv. II. p. 27. eiusmodi versus interiisse, τοιαῦτα πέμψειν εἶπε τὸν κατὰ χθονός. Sed videtur potius hic versus, ὁρῶντα λαμπρὸn ἐν σκότῳ νωμῶντ᾽ ὀφρύν, post v. 284. collocandus esse. Idem suspicatus est Blomfieldius.

προςτροπαίων προτροπαίων G. Ald.

NA Legebatur hic versus post v. 281.

διώκεται διώκεσθαι M. G. Ald. διώκεται Rob. Turn. διωκάθει Porsonus, refragante Elmsleio ad Med. p. 113. Διώκεται, quod verum videtur, passivum esse putat Blomfieldius. Potest fortasse activa significatione dictum esse. Od. XVII. 8. ὅς τ᾽ ἐλθὼν Ὀδυσῆ διώκετο οἷο δόμοιο.

πλάστιγγι Etym. M. p. 674, 20. πλάστιγξ, ἡ μάστιξ, ἀπὸ τοῦ πλήσσειν, παρ' Αἰσχύλῳ.

κρατῆρος μέρος κρατερὸς μέρος M. G. Aldinae. κρατερὸς μέρους codex Robortelli. Hinc Rob. dedit κρατῆρος μέρους. Turn. κρατῆρος μέρος.

λιβός λιβός Turn. λίβος M. G. Ald. Rob. Non opus est ut cum Abreschio λίβους scribatur. Accusativo λίβα usus est Aeschylus Eum. v. 56. fragm. 56. 70. V. Lob. Paralip. p. 113. seq. et 542.

NA Post πατρός asteriscum posuit Robortellus, quo aut vitium aut lacunam significaret.

συλλύειν Libri μῆνιν δέχεσθαι οὔτε συλλύειν τινά. In M. G. Ald. post δέχεσθαι punctum est, in Turn. comma. In G. σ in συλλύειν in litura scriptum. Schützius μῆνιν· δέχεσθαι δ᾽ οὔτε συλλούειν τινά, partim ex mea, partim ex Heathii coniectura, cui soloecum συλλούειν debetur, quod ne ad sententiam quidem satis aptum est. Interpungendum esse post μῆνιν, et δέ post δέχεσθαι inserendum vidit etiam Elmsleius ad Soph. Oed. R. v. 817. Is συλλύειν interpretatus est συγκαταλύειν, una deversari, eodemque modo, Dobraeo Adv. II. p. 27. teste, Porsonus. Eadem fortasse erat scholiastae explicatio, si recte Bothius quod scriptum est, συγκλύειν, συνοικεῖν, ita emendavit, συγκαταλύειν, συνοικεῖν. Sed scripsit fortasse scholiastes συμπλεῖν, συνοικεῖν. Certe συλλύειν esse videtur una solvere navem. Apte comparavit Bothius illud Horatii carm. III. 2, 26. vetabo, qui Cereris sacrum vulgarit arcanae, sub isdem sit trabibus fragilemve mecum solvat phaselon. Euripides in Orionis Antholognomico p. 56, ὅςτις δὲ τῷ φύσαντι μὴ τιμᾶν θέλῃ, μή μοι γένοιτο μήτε συνθέτης θεοῖς, μήτ' ἐν θαλάσσῃ κοινόπλουν στέλλοι σκάφος, ubi Schneidewinus p. 95. praeter alia haec Aeschyli in Sept. c. Theb. v. 583. attulit, ἢ γὰρ ξυνειςβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ ναύταισι θερμοῖς καὶ πανουργίᾳ τινὶ ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει.

χρησμοῖς χρισμοῖς Rob. ἆρα ἆρα Stanleius. Libri ἄρα.

κεἰ μὴ πέποιθα Libri κεἰ μὴ πέποιθα, nisi quod in M. κ' εἰ scriptum est, cum rasura post κ, ut καὶ εἰ scriptum fuisse appareat. Schützius in tertia editione non recte meam coniecturam secutus scripsit κεἰ μὴ πεποίθῃ. Nihil mutandum est. Euripides Andr. v. 635. ὃς κλαίοντά σε καὶ τὴν ἐν οἴκοις σὴν καταστήσει κόρην, καὶ τρὶς νόθος πέφυκε. ἔστ' ἐργαστέον Deinde ἔστ' ἐργαστέον M. Rob. ἔστεργαστέον G. ἐργαστέον Ald. ἐξεργαστέον Turn.

συμπίτνουσιν συμπίτνουσιν Turn. Ceteri συμπίπτουσιν.

καὶ πρὸς πιέζει καὶ πρὸς πιέζει Abreschius. Libri καὶ προσπιέζει.

εὐδόξῳ Rob. e Sophiani coniectura dedit ἀδόξῳ pro lectione codicis εὐδόξῳ, quae est in omnibus reliquis libris.

εἴσεται Εἴσεται dictum est significatione passiva. Nisi εἴσομαι Aeschylus scripsit.

Μοῖραι Chori notam non habent M. G. Ald. μοῖραι, sed αι ab alia manu supra adscripto, M.

ᾗ: ἦ vitium Ald.

Δίκη μέγ᾽ ἀϋτεῖ: δίκη μέγ' ἀϋτεῖ Turn. δίκηαμέγαυτί, priore a lineola transfixo, in margine autem adscripto οἶμαι μέγ' ἀντεῖ, Μ. δίκης μέγ᾽ ἀντεῖ G. Ald. δίκην μέγαντι Rob.

ὦ πάτερ αἰνόπατερ: Ορ. praefixum in M. Turn. Personae notam non habent G. Ald. Rob. Primam stropham eiusque antistropham Canterus indicavit. Totum carmen usque ad v. 469. in strophas atque antistrophas distinctum exhibui in Observationibus criticis in Aeschylum et Euripidem. Ibi quum nihil dixissem de ratione qua ista stropharum coniunctio facta est, Schützius, qui ordinem et aequabilitatem in ea descriptione invenire non posset, insigni audacia strophas alio ordine collocavit: quo factum est, ut, quum ordinem restituere vellet, eum everteret. Non animadvertit enim anapaestos quoque, qui sunt in hoc carmine, esse antistrophicos. Haec est autem carminis, quod quattuor continet stropharum systemata, descriptio. I. a'. ß. a'. y'. S'. f'. d'. µeowdós. e'. 5'. é'. y'. 5'. 5'. 5'. II. 7'. 9'. 9′. 7. III. ¿. ¿. 1. ια'. ια'. ὦ μᾶτερ αἰνόματερ solus Rob.

ἄν, ἕκαθεν: Recte libri ἂν ἕκαθεν, nisi quod in M. ἂνκαθεν scriptum est. Falsus olim sum, quum τύχοιμ' ἄγκαθεν οὐρίσας scribendum putarem. Neque enim v omitti potest. Emendandus potius erat versus antistrophicus. Iungendum autem est, ut Blomfieldius vidit, οὐρίσας φάος. Errant scholiastae: μακρόθεν ουριοδρομήσας εἰς τὸν σὸν τάφον· ὁ ἐστιν ἀπὸ Φωκίδος ἐλθών. ἄλλως· πόρρωθέν σου ἀφοριζόμενος· σὺ μὲν γὰρ ἐν σκότῳ, ἐγὼ δὲ ἐν τῷ φωτί· ἐναντίον μὲν τὸ φῶς τῷ σκότω. τοῦτ᾽ ἔστι, πολὺ τὸ μεταξὺ τῶν ζώντων καὶ τεθνεώτων. ὅμως δὲ τοῖς προσθοδόμοις Ἀτρείδαις ὁ γόος εὐκλεὴς ὁμοίως χάριτες κέκληνται.

ἀντίμοιρον: ισοτίμοιρον Μ. G. Ald. Rob. σύμοιρον Turn. Scribendum esse αντίμοιρον vidit Erfurdtius ad Soph. Εl. v. 86.

κέκληνται: κέκληνται Μ. (sic M.) Rob. Turn. κέκληται G. Ald.

προσθοδόμοις: πρὸς ϑοδόμοις Ald. Ortum id ex eo quod in G. ad προσθοδόμοις supra adscriptum est ήγουν ἱκέταις ita ut posterioris vocis prima littera pro accentu in syllaba προς accipi possit.

τέκνον: Personae nota omissa in M. G. Ald. Rob. Xo. Turn. Hemichorio priori haec tribui.

μαλερὰ: Libri ή μαλερά. Delevit articulum Porsonus.

ὀτοτύζεται... θνῄσκων: στοτύξεται Rob. Θνήσκων Μ.

ῥοπὰν: τὸ πᾶν Μ. Rob. Turn. τὸ πάν G. Ald. Scholion ζητεῖ τὸ ἀντιτιμωρεῖσθαι. Et in altera codicis M. margine ὅμως οὐκ ἠρεμεῖ ἡ ψυχή· ζητεῖ γὰρ παντελῶς ταρασσομένη τὴν ἐκδίκησιν. Recte Lachmannus ῥοπάν. Luctus iustus, ubertim excitatus, quaerit discrimen patris et matris, i. e. momentum, quo utrique debitum detur, patri vindicta, matri poena.

κλῦθι νυν: Lineolam tantum praefixam habet M. κλυθί νυν scribendum esse vidit Canterus. Libri κλύθι νῦν.

δίπαις δέ σ' ὅδ᾽ ἐπιτύμβιος: Huic versui lineola praefixa in M. Orestis personam adscribunt G. Ald. Rob. Recte eam omisit Turn. Libri δίπαις τοῖς ἐπιτυμβιδίοις, nisi quod δίπαις τοὺς ἐπιτυμβιδίους Turn. Schutzius in prima editione e sua coniectura dedit δίπαις τοί σ' ἐπιτυμβίδios, quod recepit Porsonus. Duae posteriores Schützii ex mea coniectura δίπαις τοί σ᾽ ἐπιτύμβιος. Scribendum potius erat δίπαις δέ σ' ὅδ᾽ ἐπιτύμβιος.

θρῆνος ἀναστενάζει: θρήνους, vitium Aldinae, retinuit Turn. ἀναστενάζει, non ἀναστενάξει, etiam M. habere videtur.

τί δ᾽ ἄτερ κακῶν: Huic versui Electrae persona adscripta in Rob. In M. lineola praefixa. τί δ᾽ ἄτερ κακῶν Rob. et sic eliam M. sed ut άτερ ab eadem manu ex alio vocabulo factum esse videatur. τί δ᾽ ἄτ᾽ ἐν κακῶν G. Ald. et in G. quidem κακῶν sic scriptum, ut compendium, quo ultima syllaba indicatur, antea fuerit illud quo significatur ῶς. Turn. τί δ' αὖτε κακῶς.

ἀτρίακτος ἄτα: Hunc versum Rob. Oresti tribuit. Signum interrogandi Schitzio debetur. De verbo ἀτρίακτος et cognatis v. Salm. Exere. Plin. p. 206. Spanh. ad Iulianum p. 262. Lob. Aglaoph. p. 354.

ἀλλ᾽ ἔτ᾽ ἂν: Haec duci prioris hemichorii tribui. Choro adscripsit Turn. Lineola praefixa in M. Nulla personae nota in G. Ald. Rob. ἀλλ᾽ ἔκτ᾽ ἂν ἐκ τῶνδε G. Ald. ἀλλ' ἐκ τ᾽ ἂν τῶνδε Turn. ἀλλ᾽ ἔτ' ἂν ἐκ τῶνδε Μ. Rob. Χρήζων male interpretatur scholiastes ὁ χρησμῳδῶν Απόλλων.

θείη: θείη Turn. θήη M. G. Ald. Rob.

παιὼν: παιὰν recte Blomfieldius. Libri παίων. Pro luctu sepulcrali, inquit, novum amicum (Oresten) paean introducet in regias aedes. ἐμβασιλείοις Αld.

νεοκρᾶτα φίλον κομίσειεν: νεοκρᾶτα φίλον κομίζει M. (sic M.) Rob. νεοκράτα φίλον κομίζει G. νεοκάτα φίλον κομίζει Ald. νεοκρᾶτα φίλον γε κομίζοι Turn. Emendavit Porsonus, quem v. ad Med. v. 138. Νεοκράτας σπον- δάς alibi Aeschylus dixit, fr. 432. νεοκρᾶτά τις ποιείτω Plato in Laconibus apud Ath. XV. p. 665. C. Hesychius νεοκράς (ser. νεοκράτας), νεωστὶ κεκερασμένας. Νεόκρατοι, τινὲς κρατῆρες ἐλέγοντο, ὧν ἡ χρῆσις διττῇ καθειστήκει, ἔν τε γὰρ τοῖς περιδείπνοις καὶ ἐν ταῖς ἑστιάσεσιν ήγουν σπονδαῖς.

ὑπ᾽ Ἰλίῳ: Lineola praefixa in M. Nulla personae nota in G. Ald. Rob. Electrae haec tribuit Turnebus. Non hanc decent, sed Oresten, cui me duce Schützius dedit. ελλίῳ codex Robortelli: ipse dedit λίῳ, ut in ceteris libris est.

πρός τινος: πόρτινος vitium Aldinae.

δορίτμητος κατηναρίσθης: Libri δορίτμητος. Blomfieldius scribendum coniecit δορίκμητος. Recte, puto, Stanleius δορίδμητος, etsi lexica hoc vocabulum non habent. Similia sunt δοριάλωτος, δοριθήρατος. Deinde libri (etiam Μ.) κατεναρίσθης. Correctum a me et Porsono.

δόμοισιν: εὔχειαν vitium Ald. δόμοισιν Μ. G. Ald. Rob. δόμοισι Turn.

κτίσας ἐπιστρεπτὸν αἰῶ: Libri ἐπιστρεπτὸν αἰῶνα κτίσας, nisi quod επίστρατον habet G. ἐπὶ στρατὸν Ald. ἐπίστρεπτον Turn. cui scholia hoc vocabulum, sed recto accentu, praebuerunt: κτίσας autem solus Rob. Ser- bendum erat κτίσας ἐπιστρεπτὸν αἰῶν Grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 363, 17. αἰῶ τὸν αἰῶνα κατὰ ἀποκοπὴν Αἰσχύλος εἶπεν.

διαποντίου γᾶς: διαποντίου γᾶς Turn. διαποντιουτᾶς Μ. διὰ ποντίοντας G. Ald. διαποντιουτας cum asteriseo, vitii signo, Rob.

ἐκεῖ καλῶς θανοῦσιν: Nulla personae nota in M. G. Ald. Rob. Turn. Olim choro haec dedi, nunc priori hemichorio, quod non interpellat, sed continuat Orestis dicta. ἐκεῖ bis habent G. Ald. Turn. Scilicet quum hic ver- sus in libris in duos dividatur, quorum secundus vocabulo ¿zɛî incipit, librarius, qui codicem G. scripsit, ἐκεῖ adiecerat priori versui, sed statim animadverso errore tenuissima linea, quae Asulani oculos effugit, hane vocem confodit, et sequentem versum incepit eodem ἐκεῖ. Quod ex G. affertur ἔσω, interpretatio est, adscripta etiam in M. θανοῦσιν Μ. G. Ald. Rob. θανοῦσι Turn.

βασιλεὺς γὰρ ἦν, ὄφρ᾽ ἔζη: ἦν ex codice suo affert Robortellus. Habet ἦν M. sed s ad v supra adscripto. ης G. Ald. Rob. Turn. Deinde libri ὄφρα sine elisione. Correxit Pauwius. Denique libri έζης. Abreschio videbatur is, de qua forma ad Aristoph. Nub. v. 1030. dixi, in ἦσθ' esse mutandum. Scribendum potius est βασιλεὺς γὰρ ἦν, ὄφρ᾽ ἔζη. Secundas personas posuerunt qui haec Oresti continuata legebant.

πιπλάντων: πιπλάντων Heathius. Libri πιμπλάντων, repugnante metro.

πεισίβροτόν τε: πεισί βροτόν τε Pauwius, πισίμβροτόν τε Μ. Ceteri πεισίμβροτόν τε. Schutzius audaci metaphora offensus πεισιμβρότῳ τε βάκτρῳ dedit. Aeschylus sceptrum dixit pro regio munere.

Τρωΐοις: Nulla personae nota in libris. Electrae hanc stropham esse apparet. τρωΐας M. Ald. Rob. Turn. τρφίας G. Ex mea emendatione Schiltzius Τρωΐοις.

τείχεσι: τείχεσι Heathius. Libri τείχεσσι.

μετ' ἄλλῳ δουρικμῆτι λαῷ: Libri μετ' ἄλλων δορικμῆτι. Scribendum esse μετ᾿ ἄλλῳ Stanleius vidit, δουρικμῆτι Blomfieldius.

παρὰ Σκαμάνδρου πόρον τεθάφθαι ... πάρος δ᾽ οἱ κτανόντες νιν οὕτω δαμῆναι: Libri παρὰ σκαμάνδρου πόρον τέθαψαι· πάρος δ' οἱ κτανόντες νιν δαμῖναι, nisi quod τε θάψαι est in Ald. οὕτω Porsonus. Apparet scribendum esse tæðúq9ai, in quod etiam H. L. Ahrens incidit, deesse autem verbum ex quo infinitivi pendeant. Nam sensum recte intellexit scholiastes, cuius haec est in M. G. ad δαμῆναι adscripta adnotatio, λείπει τὸ ὤφελες. Itaque, deleto vir, scripsi μηδ' - παρὰ Σκαμάνδρου πόρον τεθάφθαι * πέπρωσο· * πάρος δ᾽ οἱ κτανόντες οὕτω δαμῆναι. Vtinam ne tibi (quod Orestes optaverat) sub Troicis muris cum aliis bellatoribus ad Scamandri fluenta sepeliri, sed prius eis, qui te occiderunt, ita perire fatum fuisset, ut procul aliquis eorum cacdem audiret, expers horum laborum. Similiter лέлошτά dictum est in Prometheo ν. 513. οὐ ταῦτα ταύτῃ μοῖρά πω τελεςφόρος κρᾶναι πέπρωται.

πρόσω: Libri πρόσσω. Olim correxi.

NA: Choro haec tribuit Turnebus. Nulla personae nota in M. G. Ald. Rob.

μείζονα φωνεῖς· δύνασαι γάρ: μείζονα φωνεῖ. ὁ δυνᾶσαι γὰρ Μ. μείζονα φωνεῖ, ὀδυνᾶσαι γὰρ G. Ald. Rob. μείζονα φωνεῖς· ὀδυνᾶσαι γάρ Turn. Scholiastes ῥᾴδιον γὰρ τὸ εὔχεσθαι. Scribendum μείζονα φωνεῖς· δύνασαι γάρ. Licet enim tibi. Od. IV. 825. θάρσει, μηδέ τι πάγχυ μετὰ φρεσὶ δείδιθι λίην· τοίη γάρ οἱ πομπὸς ἅμ᾽ ἔρχεται, ἣν τε καὶ ἄλλοι ἀνέρες ἠρήσαντο παρεστάμεναι (δύναται γάρ), Παλλὰς Ἀθηναίη· σὲ δ᾽ ὀδυρομένην ἐλεαίρει. Euripides in fine Electrae χαίρετε· χαίρειν δ᾽ ὅςτις δύναται καὶ ξυντυχίᾳ μήτινι κάμνει θνητῶν, εὐδαίμονα πράσσει.

μαράγνης: μαράγνης Rob. αράγμης M. G. Ald. glossa μάστιγος in M. G. adscripta. μαραίνης Turn.

τῶν δὲ κρατούντων: Ad γῆς in Μ. @ supra adscriptum. Deinde τῶν δε sic G. Rob.

στυγερῶν δ' ὄντων: Libri στυγερῶν τούτων, quae verba in M. interpunctione a praecedentibus et sequentibus distincta sunt. Scholiastes Touro idių ἀναπεφώνηται, τῶν ἄγαν στυγερῶν τούτων. τοῦτο δὲ μᾶλλον Αγαμέμνονος τοῖς παισὶν αὐτοῦ συμβέβηκεν· πρὸς ὃ ἐπάγει Ηλέκτρα ὅτι ὡς βέλος μου ὁ λόγος οὗτος ἥψατο. Haec non magis probari possunt quam quae recentiores critici protulerunt. Olim scribendum esse putabam στυγερῶν ὄντων. Scribendum potius erat, mulatione paene nulla, στυγερῶν γ' ὄντων.

γεγένηται: Αν γεγένηται intelligendum δοῦπος μαράγνης. Nisi scribendum est γεγένηνται, ut Boissonadus voluit.

διαμπερὲς οὖς: Nulla personae nota in M. G. Ald. Electrae nomen praefixum in Rob. Turn. δι' ἀμπερὲς G. διαπρεπές Rob. Deinde οὖς Schutzius. ως M. G. Ald. Rob. ὡς Turn.

τομῷ ἅπερ τε βέλος: ἵκετο ἅπερ τε βέλος M. G. Ald. Rob. ἵκετο ἅτεπερ βέλος Turn. Apparet ἵκεθ' esse scribendum.

Ζεῦ, Ζεῦ,: Orestis nota in Rob. adscripta est, chori in Turn.

ἄταν: ἄταν G. Ald. Turn. άτην, supra adscripto a, Μ. ἄτην Rob.

τλήμονι: Rectius τλάμονι. Deinde πανούργο Ald.

χειρί, τοκεῦσι δ᾽ ὁμῶς τελεῖται: χειρὶ τοκεῦσι δ᾽ ὅμως τελεῖται M. G. Ald. Turn. χειρὶ τουκεῦσι δόμω στελεῖται Rob. Scholiastes ἵνα τὸ ὅμοιον καὶ ἴσον τῷ πατρί μου φυλαχθῇ. Legisse igitur videtur όπως. Itaque Scaliger scribendum putavit τοκεῦσιν ὅπως τελῆται. Scripsisse puto Aeschylum χειρί, τοκεῦσι δ᾽ ὁμῶς τελοῦτο. Idem coniecit Boissonadus. Ο Iuppiter, inquit, qui ab inferis poenam mittis hominum malefactis, in patris gratiam pariter haec perficiantur, i. e. mitte poenam quae patris caedem ulciscatur. Δé ita explicandum, Ζεῦ, ἀναπέμπεις μὲν — ἀνάπεμψον δὲ ὁμῶς.

ἐφυμνῆσαι γένοιτό μοι: Haec alteri hemichorio tribui. Nulla est in libris personae nota. Libri ἐφυμνῆσαι γένοιτό μοι. Addidi ποτε.

πευκήεντ᾽: Fortasse scribendum πευκάεντ'.

θεινομένου: θεινομένου Rob. Turn. θινομένου, ad e supra adscripto et, Μ. θεινόμενον G. Ald.

ὀλλυμένας. τί γὰρ κεύθω, φρενὸς οἷον ἔμπας ποτᾶται πάροιθε πρώρας δριμυτάτου κραδίας θύματος ἔγκοτον στύγος;: ὀλλυμένας G. Turn. ὀλλυμένης Rob. et ad η supra adscripto a Μ. λυμένας Ald. Deinde τί γὰρ κεύθω φρενὸς θεῖον ἔμπας ποτᾶται. πάροιθεν δὲ πρώιρας δριμὺς ἄηται (sic) καρδίας θυμὸς ἔγκοτον στύγος M. A quo ceteri libri ita tantum discrepant, ut πρώρας habeant Ald. Rob. δριμύ, ἄκται G. Ald. δριμὺς ἄκται Rob. εἴκοτον Ald. Τurnebus e coniectura haec dedit, τί γὰρ κεύθω φρενός. θεῖον ἔμπας ποτᾶται. πάροιθεν δὲ πρώρας, δριμείας τὲ καρδίας, θυμὸς ἔγκοτον στυγος. Scholiastes ad ἔμπας ποτᾶται haec adscripsit, ὅμως τὸ εἱμαρμένον παρήπταται (sic M. G. περίπταται Rob. περι Έπταται Vict.) πάντας καὶ οὐκ ἂν ἐπιβουλευθείη παρὰ τὸ μοιρίδιον. Videtur hic θεῖον explicare studuisse. Porsonus scripsit τί γὰρ κεύθω φρενός; θεῖον ἔμπας ποτᾶται· πάροιθεν δὲ πρώρας, δριμὺς ἦταν καρδίας, θυμὸς, ἔγκοτον στύγος. Scribendum potius videtur τί γὰρ κεύ- θω, φρενὸς οἷον ἐμπας ποτᾶται πάροιθε πρώρας δριμυστάκτου κραδίας θύματος ἔγκοτον στύγος; Similiter Aeschylus in Agamemnone v. 942. dixit τίπτε μοι τόδ' ἐμπές δως δεῖμα προστατήριον καρδίας τερασκόπου ποτᾶται; Vocabulo θύμα caedes Agamemnonis significatur, ut Ag. ν. 1077.

καὶ πότ' ἂν: Nulla personae nota in libris. Libri καί ποτ' ἄν. Correxit Stanleius.

ἔπι χεῖρα: ἐπιχεῖρα G.

κάρανα δαΐξας: κάρανα δαΐξας M. Rob. Τurn. καραναδαΐξας G. καραδαναΐξας Ald. Μαΐξας priore syllaba producta dictum est ut I. XI. 497. δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας.

πιστὰ γένοιτο χώρᾳ: Scholiastes καὶ γένοιτο πιστὰ τῇ χώρᾳ, ὅτι σὺ τούτων αἴτιος. Hoc potius dicit, contingat mihi fidere posse civibus. Od. XI. 456. ἐπεὶ οὐκέτι πιστὰ γυναιξίν.

χθονίων τε τιμαί: Libri κλυτε δὲ τὰ χθονίων τετιμέναι. Vltima in M. sic έν scripta ταχθονίων τετιμαι, in quo nihil aliud latet quam illud ipsum τετιμέναι. Scholiastes αἱ Ἐρινύες παρὰ τῶν χθονίων θεῶν τετιμημέναι. Quum illud τετιμέναι ex interpretatione, quae scripta fuerat τε τιμένα, ortum esse videretur, in Opusc. V. p. 162. scribendum putabam τιτηνά. Probabilius nunc duxi κλῦτε δὲ τὰ χθονίων πρότημα. Omnes inferos deos invocat. Xenophanes apud Athenaeum X. p. 414. B. οὐδὲ μὲν εἰ ταχυτῆτι ποδῶν, τό περ ἔστι πρότιμον, ῥώμης ὅσσ᾽ ἀνδρῶν ἔργ᾽ ἐν ἀγῶνα πέλει. Vsi sunt hoc vocabulo πρότιμος etiam Plato aliique.

ἀλλὰ νόμος: Haec duci alterius hemichorii dedi. Nulla personae nota in libris. ἀλλὰ νόμος Turn. ἀλλ᾽ ἄνομος M. G. Ald. Rob.

ἐς πέδον: ἐσπέσον pro ἐς πέδον codex Robortelli.

βοᾷ γὰρ λοιγὸς Ἐρινὺν: βοαὶ G. Ald. Deinde libri λοιγὸν ἐρινὺς, nisi quod ἐριννὺς habet Turn. Recepi necessariam Schützii emendationem, λοιγὸς Ἐρινύν.

πρότερον φθιμένων ἄτην: Libri προτέρων. Emendavit Porsonus. ἄτην Rob. Turn. et a ad η supra adscripto M. ἄταν G. Ald.

ἑτέραν ἐπάγουσαν ἐπ᾽ ἄτῃ: ἐπάγουσαν ἐπ' ἄτῃ Μ. G. Ald. ἀπάγουσαν ἀπ᾽ ἄτῃ Rob. ἐπάγουσ᾽ ἐπ' ἄτῃ Turn.

τί ποῖ δὴ νερτέρων τυραννίδες: Nulla personae nota in libris. Libri ποῖ ποῖ δή. Seribendum videtur τί ποῖ δή. Deinde τυραννίδος, vitium Aldinae, repetitum a Turn.

φθιμένων: φθειμένων sic M. φθειμένων G. Ald. sed in G. φθιμένων antea fuisse aut hoc ex illo factum esse videtur. φθιμένων Rob. Turn. Scripsi τεθυμένων.

ἴδεσθ': δετ' solus Turn. pro ίδεσθ'.

ἔχοντα: ἔχονται pro ἔχοντα G. Ald.

πᾷ τις τράποιτ᾽ ἄν, ὦ Ζεῦ: πετιστραποιταν sic, omisso ὦ Ζεῦ, sed adscripto in margine οἶμαι πᾶι τις τράποιτ᾽ ἂν ὦ ζεῦ, Μ. πᾶ τὶς τράποιτ᾽ ἂν ; omisso ὦ Ζεῦ Rob. πᾷ τίς (πᾶτις Ald. Turn.) τράποιτ' (τράποι τ' Αld.) ἂν ὦ ζεῦ G. Ald. Turn.

πέπαλται: Hanc stropham alteri hemichorio tribui. Electrae dederat Rob. Nulla personae nota in M. G. Ald. Turn. πέπαλται Turn. πε- παλατε, ad ultimam vocalem ac supra adscripto, Μ. πεπάλαται G. Ald. Rob.

τόνδε κλύουσαν οἶκτον: Libri τόνδε κλύουσαν οἶκτον. Addidi οἰκτρὸν in principio versus.

δέ μοι: Libri δέ μου. Sic etiam M. Recte Schutzius δέ μοι.

κλυούσᾳ: κλυούσαι Μ. κλύουσα Rob. κλυούσα, ad a supra adscripto η, G. κλυούσῃ Ald. Turn.

ὅταν δ᾽ αὖτ' ἐπαλκὲς ... θάρσος, ἀπέστασεν ἄχος πρὸς τὸ φανεῖν τί μοι καλῶς: ὅτ' ἂν δ᾽ αὖτ᾽ ἐπαλκὲς | θραρέαπέστασεν ἄχος | πρὸς τὸ φανεῖσθαί μοι καλῶς M. G. Eodem modo Ald. nisi quod Γραφέα πείστασεν habet, et Rob. nisi quod is aὖτ' habet et *γραφέα πέστασεν divisim, cum asterisco, vitii signo. Turnebus haee ita e coniectura scripsit, ὅταν δ᾽ αὖτ᾽ ἐπαλκὲς θρασέ ἀπέστασεν ἄχος πρὸς τὸ φανεῖσθαί μοι καλώς. Scholiastes ἐπαλκές interpretatur ισχυρόποιον, et ultima verba sic, πρὸς τὸ καλά μοι ἐννοεῖν. Desperati versus, quos ita conformavi, ut Aeschylum eos scripsisse non incredibile est, ὅταν δ᾽ αὖτ᾽ ἐπαλκὲς * ήτορ * θάρσῃ, ἐπέστασεν ἄχος πρὸς τὸ φανεῖν τί μοι καλῶς. ἐ

τί δ᾽ ἂν φάντες τύχοιμεν; ἢ τά περ πάθομεν ἄχει: Omissam in libris personam Orestis adscripsi. τί δ' ἂν πάντες τύχοιμεν ἂν ἢ τάπερ Μ. (sic M.) G. Ald. et codex Robortelli. Scholiastes τί δεινὸν εἰπόντες κατὰ Κλυταιμνήστρας τύχοιμεν τῆς σῆς συμμαχίας, ὦ πάτερ; ἢ ἃ πεπόνθαμεν; Hinc τί δ᾽ ἂν εἶν πόντες τύχοιμεν ἂν, ἢ τὰ πεπάθομεν dedit Rob. τί δ᾽ ἂν εἰπόντες τύχοιμεν ἂν ὦ πάτερ πάθομεν Turnebus. Scribendum esse τί δ᾽ ἂν φάντες τύχοιμεν ; ἢ τά περ πάθομεν viderunt etiam Bothius in altera editione et Bambergerus. Deinde libri άχθεα. Scribendum άχεα, quod Lachmannus quoque et Blomfieldius intellexerunt. In G. litterae 9ε vocabuli άχθεα in litura scriptae sunt: antea ἄχη scriptum fuisse videtur. Scholiastes ad τὰ δ᾽ οὔτε in sequente versu τὰ ἄχη adscripsit.

ὠμόφρων: ὠμόφρον Ald.

NA: Hanc stropham eiusque antistropham nunc alteri hemichorio dedi. Non recte iudicaveram in Elem. doctr. metr. p. 737. et in Epitome §. 691. et 694. Nulla est personae nota in libris.

ἔκοψα κομμὸν Ἄριον, ἔν τε Κισσίας νόμοις ἰηλεμιστρίας ἀπριγδόπληκτα πολυπλάνητ' ἄδην ἰδεῖν ἐπασσυτεροτριβῆ τὰ χερὸς ὀρέγματα: ἔκοψα κομμὸν ἄρειον M. G. Ald. ἔκοψαν κομμὸν ἄρειον Rob. ἔκοψε κομμὸν ἄρειον intulit Turn. Deinde libri είτε, Deinde κισσίας Rob. Τurn. κισσίαις M. G. Ald. Tum νόμοισιλεμιστρίας M. G. Ald. Rob. νόμοισι πολεμιστρίας profectum a Turnebo. Deinde ἄπριγκτοι πληκτὰ πολυπάλαγκτα δὴν εἰδεῖν Μ. ἄπριγκτοι πληκια. πολυπλάγκτα δὴν ἰδεῖν G. Eodem modo Ald. nisi quod πολύπλαγκτα habet, et Rob. nisi quod πολυπάλαγκτα δ᾽ ἦν, et Turn. nisi quod is πολύπλαγκτα δ᾽ ἦν dedit. Denique Aldinae vilia sunt ἐπασσυτέρω τριβή, οι ὀρείγματα, unde natum Turnebi ὀρύγματα. Scribendum erat ἔκοψα κομμὸν Ἄριον, ἔν τε Κισσίας νόμοις τηλεμιστρίας ἀπριγδόπληκτα πολυπλάνητ᾽ ἄδην ἰδεῖν ἐπασσυτεροτριβὴ τὰ χερὸς ὀρέγματα. V. Opusc. vol. IV. p. 338. ubi quod ἔκοψε scripseram, correctum est 1 vol. VII. p. 59. Praeterea quum ibi scripsissem πολυπλάνητά τ᾽ ἦν ἰδεῖν, recepi nunc πολυπλάνητ᾽ ἄδην ἰδεῖν, emendationem Bambergeri. Πολυπλάνητα scribendum esse viderunt Lachmannus et Blomfieldius, ἀπριγδόπληκτα Blomfieldius. Ita in Persis v. 1026. 1031. ἄπριγδ᾽ ἄπριγδα μάλα γοεδνά. Ad ἄρειον, ut libri habent, scholiastes adscripsit Περσικόν. V. interpretes Hesychii ad v. Αρείας. Quod deinde scripsi ἰηλεμιστρίας, ex hoc ipso carmine sumpsisse videtur Hesychius, qui interpretatur θρηνητρίας. Idem ἠλεμίστρια, θρηνήτρια.

ἀμὸν: Libri ἁμὸν.

δαΐα: δαΐα Turn. et, ut videtur, M. δαῖα G. Ald. Rob.

ἔτλης ἀνοίμωκτον: ἔτλης ἀνοίμωκτον M. Rob. Ita etiam G. Sed Asulanus, male lecto compendio, quo ἔτλης in G. indicatum est, in Ald. dedit ἐτλ' γανοίμοκτον. Hine Turn. ἔτλη, ἀνοίμωκτον.

τὸ πᾶν ἀτίμως ἔλεξας: Nulla personae nota in M. G. Ald. Orestis nomen praefixum in Rob. Turn.

ἆρα: άρα Heathius. ἀρὰ M. G. Rob. ἄρα Ald. Turn. In margine M. adscriptum οἶμαι πατρὸς δ᾽ ἀτίμωσιν ἄρα τίσει. In G. id supra adscriptum, sed corrupte, οἶμαι μωσσ᾽ ἀρὰ τίσει.

ἀμᾶν: Libri ἁμᾶν.

ὀλοίμαν: ὀλοίμαν Τurn. ἑλοίμαν M. G. Ald. Rob. Scholion, quod in M. G. est, primus edidit Victorius, ἐκ τούτου εἴρητο τό “τεθναίην ὅτ' ἐκεῖνον ἀποπνεύσαντα πυθοίμην” Καλλιμάχου.

ἐμασχαλίσθη δέ γ', ὡς τόδ᾽ εἰδῇς: Electrae hanc stropham dederunt Rob. Turn. Nulla personae nota in M. G. Ald. ἐμασχαλίσθης Μ. G. Ald. Turn. ἐμασχαλίσθη Rob. Deinde δὲ τωστοστείδης Μ. δέτωςοςείδης G. in quo secundum se correctione est. δέτωςο ςείδης Rob. δὲ τωςοςεῖδυ Ald. δέ τ᾽ ὣς τότ᾽ ἔδυ Turn. Canterus scribendum coniecit ἐμασχαλίσθη δ᾽ ἔθ᾽, ὡς τοῦτ᾽ εἰδῇς. Ιd, mutato tamen ex Pauwii sententia τοῦτ' in τόδ', a Schützio, Wellauero, Blomfieldio receptum est. Scribendum erat ἐμασχαλίσθη δέ γ', ὡς τόδ᾽ εἰδῇς. Vidit hoc etiam I. Fr. Martinus. Eodem verbo ἐμασχαλίσθη de Agamemnone utitur Sophocles El. v. 445.

ἅπερ νιν: Libri ἅπερ νιν, nisi quod Ald. ἀπερνῖν habet. Emendavit Schiitzius.

κτίσαι: κτεῖναι Μ. G. Ald. Turn. sed in M. v ab alia manu in litura scriptum est. θεῖναι Rob. Scribendum esse κτίσαι vidit Stanleius. Scholiastes κατεσκεύασε δὲ τὸ μασχαλισθῆναι αὐτὸν ἡ Κλυταιμνήστρα. ἢ καὶ οὕτως ἀτίμως αὐτὸν θάψασα δυςτυχίαν μεγίστην και τασκευάζουσα τῷ σῷ βίῳ, ὦ Ὀρέστα. ὅ ἐστιν, ἵνα δυςτυχὴ βίον ζήσης, τοῦ Ἀγαμέμνονος μὴ δυναμένου σοι συμμαχῆσαι πρὸς τιμωρίαν Κλυταιμνήστρας.

ἄφερτον: ἄφερτον Rob. ἀφερτὸν Turn. ἄφερκτον M. G. Ald. Agam. ν. 1568. μόρον δ᾽ ἄφερτον Πελοπίδαις ἐπεύχεται.

κλύεις πατρῴους δύας ἀτίμους: κλύεις Turn. κλύει M. G. Ald. Rob. Deinde πατρῴους Porsonus. πατρώους Μ. πατρωΐους G. Ald. Rob. Τurn. Deinde libri δυσατίμους. Stanleii emendatio est δύας ἀτίμους.

λέγεις πατρῷον μόρον· ἐγὼ δ᾽ ἀπεστάτουν: Nulla personae nota in libris. Dedi haec alteri hemichorio. V. ad v. 418. Libri λέγεις πατρώϊον μόρον, nisi quod πατρώον est in M. πατρῷον Porsonus. Sed λέγεις hic non aptum est. Non dubito quin Aeschylus scripserit έχεις πατρῷον μόρον. Patris necem accepisti. Ego vero, et quae sequuntur. ἐπεστάτουν Ald. Turn.

μυχῷ δ᾽ ἄφερκτος πολυσινοῦ κυνὸς δίκαν: Omnes μυχοῦ δ'. Deinde ἀφερκτος M. G. Turn. ἀφερκτὸς Ald. άφερτος Rob. Stanleius scribendum coniiciebat μυχῷ δ' ἔφερα τος. Prius recte. Nam vulgata lectio contrarium sensum praebet, seclusa a penetralibus. At dici debet seclusa in penetralibus. Deinde πολυσίνους erat in M. sed s expunctum est. Ceteri πολυσίνου. Porsonus edidit πολυσίνους: voluit πολυσινοῦς, quod Blomfieldius probavit. Sed insuavis est sigmatismus: πολυσίνου autem satis tuentur Hippocratea κακοσινώτερος, κακοσινώτατα. Denique δίκαν M. Ald. Rob. Turn. et sic etiam G. e correctione, quum antea dízŋy fuisset. Scribendum δίκην.

ἑτοιμότερα: ἑτοιμώτερα Ald.

χέουσα ... κεκρυμμένα: Libri χαίρουσα, sed in M. a ab alia manu in rasura scriptum est. Dobraeus Adv. II. p. 27. ρέουσα aut χέουσα scribendum esse coniecit. Praestat χέουσα. Deinde libri κεκρυμμένα, nisi quod κεκρυμένα est in G. Ald. Nisi κεκρυμμένον, quod G. Dindorfius coniecit, recipiendum est, scribi certe debet κεκρυμμένη.

τοιαῦτ᾽ ἀκούων ... ἐν φρεσὶν γράφου, δι' ὤτων δέ τοι τέτραινε μῦθον ἡσύχῳ φρενῶν βάσει: τοιαῦτ᾽ ἀκούων ἐν φρεσσιν | γράφου, δι᾽ ὤτων δὲ συν | τέτραινε μῦθον ἡσύχῳ φρονῶν βάσει M. G. Ald. φρεσὶ Turn. φρεσὶν recte Rob. συντέτραινε etiam codex Robortelli: ipse e coniectura sua συμμέτραινε dedit. Turnebus σὺ τέτραινε. Scholiastes τέττραινε agnoscit, quod interpretatur διατόρει, διακόμιζε. Deinde φρονών eliam Rob. φρενών Turnebi emendatio est. Scribendum τοιαῦτ᾽ ἀκούων . . . . ἐν φρεσὶν γράφου, δι' ώτων τέ σοι τέτραινε μῦθον ἡσύχω φρενῶν βάσει. Quid exciderit, dici non potest. Fortasse eiusmodi quid scriptum erat, τοιαῦτ᾽ ἀκούων τῶνδ᾽ ὑβρίσματ᾽ ἐν φρεσὶν γράφου.

αὐτὸς ὄργα μαθεῖν: αὐτὸς Μ. e correctione: fuerat αὐτῶς. Deinde ỏgya M. Ceteri doya. Conatur hoc explicare scholiastes, cuius adnotatio in M. ila scripta est, ταῦτα δὲ τὰ συμβάντα τῷ Ἀγαμέμνονι. αὐτός· τοῦτ᾽ ἔστιν ἐπιθυμεῖ δὲ τὰ λοιπὰ γνῶναι ὁ πατήρ, τοῦτ᾽ ἔστι τὴν τιμωρίαν. Alius ὀργῇ dativum esse putavit: cuius hoc scholion est, ἀντὶ τοῦ μάθε τῷ τρόπῳ σου. Rectissime Scaliger et Pauwius τὰ δ᾽ αὐτὸς ὄργα μαθεῖν.

πρέπει ... ἀκάμπτῳ μένει: πρέπει in M. ex πρέπεις factum esse videtur. Deinde ἀκάμπτῳ ἀκάμπτω Μ.) μένει M. Rob. Τurn. ἀκαμπτομένει G. ἀκαμπτόμενον, male lecto compendio, Ald.

φίλοις: Nulla personae nota in libris. φίλοις Porsonus. Libri φίλοισι.

NA: Nulla neque hic neque ante sequentem versum personae nota in libris.

ἅδ᾽: Recte ἅδ᾽ Rob. ὧδ' Μ. G. (sic uterque). δ' Ald. Turn.

ξυμβαλεῖ, Δίκα Δίκᾳ: Nullae ante hos versus in libris personarum notae. Libri ξυμβάλλει. Porsonus ξυμβάλοι. Recepi cum Schützio Pauwi emendationem, ξυμβαλεῖ. Deinde δίκαι δίκα Μ. δίκα δίκα G. δίκα δίκα Ald. δίκα δίκῳ Rob. Turn.

ἐνδίκως: δίκας, quo libri carent, ego addidi.

τρόμος μ' ὑφέρπει: Electrae nomen adscripsit Rob. In ceteris nulla personae nota.

ἰὼ: Hemichorio priori hane stropham tribuendam esse vidit etiam Bambergerus. Nulla personae nota in libris. Libri ώ. Scribendum ů. ω. Ald. vitiose ἀγγενής.

ἄτης: Libri ἄτης.

πλαγά: πλαγά Ald. Turn. πληγή Rob. et ad a utrumque η supra adscripto M. πλαγα, ad utrumque a supra adscripto η, G.

ἄφερτα: ἄφερτα M. Rob. ἀφόρητα G. Ald. Turn. Eidem idem vocabulum ἀφόρητα supra adscriptum in G. In M. ἀφόρητα ad ἄφερτα adscriptum.

δώμασι δ᾽ ἔμμοτον τῶνδ᾽ ἄκος, οὐδ᾽ ἀπ' ἄλλων ἔκτοθεν, ἀλλ' ἀπ' αὐτῶν δι' ὠμὰν ἔριν αἱματηράν. θεῶν τῶν κατὰ γᾶς ὅδ᾽ ὕμνος: Alteri hemichorio haec tribuenda erant. Nulla personae nota in libris. In M. hi versus ita scripti sunt, δώμασιν ἔμμοτον τῶν δ᾽ ἑκὼς· (sic) οὐδ᾽ ἀπ᾽ ἄλλων ἔκτοθεν ἀλλ᾽ ἀπ' αὐτῶν αιωμαναιρειν αἱματηρὰν θεῶν κατὰ γᾶς ὅδ᾽ ὕμνος. Ad ἔμμοτον in margine adscriptum est ἔνουλον ἢ βαθύτατον. Aurato et Pauwio έμμονον scribendum esse videbatur. Valckenarius in adnotatione ms. ad Hesychii ἔμμορον, εἱμαρμένον probat ἔμμορον, quod etiain Stanleius in curis secundis praeter uuovov adscripsit. Versu quarto αἰωμαναιρεῖν αἱματηρὰν G. Ald. Rob. αἰῶν ἀναιρεῖν, αἱματηρᾶν Turn. Scripsi δώμασι δ᾽ ἔμμοτον " τῶνδ᾽ ἄκος, οὐδ᾽ ἀπ᾽ ἄλλων ἔκτοθεν, ἀλλ' ἀπ' αὐτῶν διωκεῖν ἔριν αἱματηράν. θεῶν τῶν κατὰ γᾶς ὅδ᾽ ὕμνος. Εἰ τῶνδ᾽ ἄκος quidem et ego scribendum conieci et Schutzius. Deinde meae sunt emendationes διωκεῖν ἔριν et θεῶν τῶν, commemoratae in Annalibus Heidelbergensibus a. MDCCCIX. vol. I. p. 287. Ἔριν confirmatur scholio codicum M. G. ἣν ἤρισε πρὸς τὸν πατέρα. Ceterum si ἔμματον recte se habet, praestat scribere οὐκ ἀπ᾽ ἄλλων. "

μάκαρες χθόνιοι: Nulla personae nota in libris. θεοὶ το χθόνιοι Rob.

τῆσδε κατευχῆς: Zuters Turn. et, ut videtur, M. xať' ev755 G. Ald. Rob

παισὶν ... ἐπὶ νίκῃ: nauoir M. Rob. nœì G. Ald. Turn. Deinde ènì vízy reet Portus. Libri ènì vízyv.

πάτερ: In M. hic versus et novem sequentes Electrae tributi sunt. G. Ald. hunc versum Electrae, sequentem Oresti tribuunt. Recte Rob. Turn. utrumque Oresti adscribunt. Imitatus est hoc diverbium Euripides Or. v. 1225. seqq.

αἰτουμένῳ μοι: αιτουμένῳ μοὶ Turn. αιτούμενός μοι M. G. Ald. Rob.

κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε σου χρείαν ἔχω, φυγεῖν, μέγαν προςθεῖσαν Αἰγίσθῳ: Personae nomen omittit Rob. Scripti sunt hi duo versus in M. G. Ald. Rob. ita, zayà nútɛg roiúde σov (sic M. Rob. τοῖά δέ σου G. τοῖα δέσου Ald.) χρείαν (χρειὰν G. Ald.) έχω, φυγείν μέγαν προσθεῖσαν αἰγίσθῳ omisso ultimo verbo. A Turnebo profectum est τοιάνδε σου, idemque e coniectura μόρον addidit. Cantero scribendum videbatur κἀγὼ πάτερ τοιάνδε σου χρείαν ἔχω, φυγεῖν με λαμπρὸν Jεĩбav Aizio9 µógov. Alii alia coniecerunt. Scribendum putavi καγώ, πάτερ, τοιώνδέ σου χρείαν ἔχω τυχεῖν, μέγαν προςθεῖσαν Αιγίσθη *φθόρον.*

οὕτω: Ante Schützium aberat nota personae. Oresti hos tres versus tribuendos esse vidit etiam Tyrwhittus.

παρ᾽ εὐδείπνοις ἔσει: παρευδείπνοις M. Deinde libri ἔσῃ.

ἐμπύροισι κνισωτοῖς: ἐμπύροισι Auratus et Canterus. Libri ἐν πυροῖσι. Deinde libri κνισωτοῖς. Victorius κνισσωτοῖς.

κἀγὼ χοάς σοι: Electrae nomen habet Rob. Ceteri omittunt. κἀγὼ χράστ ow codex Robortelli: ipse dedit zay@ zoάs oot, ut in ceteris libris est.

πάτερ᾽: Hinc in M. per totam stichomythiam singulis versibus linea praefixa est. Orestis et Electrae nomina adscripta sunt in G. Ald. Turn. Omissa in Rob. лάтεg M. G. Ald. Emendate Rob. Turn.

Περσέφασσα, δὸς δέ γ': ὦ περσέρασα δὸς G. ώπερ σεφασααδός Ald. Deinde libri dé r'. Auratus où d'. Scribendum esse dé y' in adn. 316. ad Vigerum dixi. De verbo euoogos v. ad Ag. v. 434.

σ᾽: M. Ceteri o'. Non opus est Blomfieldii coniectura ὡς.

ἐκαίνισαν: Valckenarius ad Phoen. v. 1310. p. 440. ¿zaínoarv in ¿zauré- 71 mutandum putabat. Nihil mutandum. Ezairioav est imbuerunt, initiarunt, i. e. primum exceperunt. V. ad Ag. v. 1030.

βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν: Bovkevtoio non significat insidiosam vestem, sed data opera excogitatam. Boulevτòr Járatov dixit Callimachus Lav. Pall. v. 38. ἐγκαλύμμασιν Portus.

ἐξεγείρει ... ὀνείδεσιν: Libri ἐξεγείρῃ. Deinde ονείδεσιν Rob. ἀνείδεσσιν Μ. G. Ald. Turn.

ἴαλλε: Nulla est in libris personae nota, sed Electrae omnia continuantur. Oresti hunc et duos sequentes versus recte tribuerunt Tyrwhittus et Schützius.

λαβὰς: Lapis Canterus et Musgravius. Libri hapús. Musgravius adscripsit quae Suidas habet, ὁμοίας λαβάς, ἀντὶ τοῦ μεταλήψεις καὶ ἀντιμεταθέσεις. Plato in Phaedro p. 236. Β. περὶ μὲν τούτου, ὦ φίλε, εἰς τὰς ὁμοίας λαβὰς ἐλήλυθας. Scholiastes Platonis από μεταφορᾶς εἴρηται τῶν παλαιόντων, οἳ τοῦ ἀφωρισμένου αὐτοῖς πρὸς τὸ πα- λαίειν τόπου ὁπότε ἐκπέσοιεν, εἶτα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ καὶ τόπου καὶ σχήματος εἰ πάλιν ἔλθοιεν, εἰς ὁμοίας ἐληλυθέναι λέγονται λαβάς. Idem Plato de re p. VIII. p. 544. B. πάλιν τοίνυν, ὥςπερ παλαιστής, τὴν αὐτὴν λαβὴν πάρεχε. Ibi scholiastes ἔθος γὰρ τούτοις, ὅταν πέσωσιν ὁμοῦ, ὡς μηδένα ἐπιπεσεῖν τοῦ λοιποῦ, πάλιν ἐγερθέντας ἐφ᾽ ὁμοίῳ συμπλεκῆναι σχήματι, ὅπερ τὴν αὐτὴν εἶπε λαβήν.

καὶ τῆσδ᾽ ἄκουσον: Vulgo hi versus omnes usque ad v. 507. Electrae continuabantur. Primi tantum tres versus Electrae sunt, ut tres fuerant Orestis.

οἴκτειρε ... γόον: οἴκτειρον Rob. In fine versus libri γόνον. Bene Bambergerus γόον.

καὶ μὴ 'ξαλείψῃς: Hic versus Oresti tribuendus erat, et qui sequitur Electrae.

οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών: Tzetzes in Crameri Anecd. Οx. IV. p. 69. seq. ὁ τραγικὸς Αισχύλος – “οὗτος γὰρ οὐ τέθνηκεν οὐδέ περ θανών.”

κληδόνες: Hos tres versus Oresti tribui, et qui sequuntur tres Electrae. Stanleius sive potius Portus κληδόνες in κίονες mutandum coniecit. Schatzius κληδόνος scripsit. Sic, sive casu, sive consilio, editum est in Sylburgii adnotationibus ad Clementem Alexandrinum. Magis poeticum est κληδόνες. Scholiastes εὐφημίαι, διὰ φήμης σώζοιέν σε. Apud Clementem Strom. II. p. 182. Sylb. 504. Poll. haec leguntur, παῖδες δὲ ἀνδρὶ κατ' αίαν ὄντι (κατθανόντι Gatakerus Adv. misc. 1. 2. p. 393.) κληδόνες γεγάασι· φελλοὶ δ᾽ ὡς ἄγουσι δίκτυον τὸν ἐκ βυθοῦ, καὶ κλωστῆρα σώζοντες λίνῳ, κατὰ τὸν τραγικὸν Σοφοκλέα.

φελλοὶ: φελοί Ald. Eustathius p. 79, 33. ex Aeschylo affert φελλοὶ δ᾽ ὅπως, et p. 713, 33. ὡς γὰρ θανὼν πατὴρ κλεΐζοιτ' ἂν ὑπὸ παιδὸς ἀγαθοῦ, ὡς οἷον ἀναγόμενος ἄνω τῷ κλέει, φελλοὶ ὅπως δίκτυον ἀνέχουσιν ἄνω κατ' Αισχύλον, οὕτω καὶ τηλόθι ὢν κλέος ἔχοι.

λίνου: λίνου Rob. et ita a prima manu M. λίνον Μ. ex alius manus mutatione et G. Ald. Turn. λίνῳ est apud Clementem. Scholiastes quid legerit non apparet ex hae eius adnotatione, ἐν περιφράσει τὸν κλωστὸν λίνον. Sed Robortelli et antiqua codicis M. scriptura, λίνου, probata praeter alios a Porsono, firmatur iis quae ex Polluce VII. 31. iam Stanleius attulit, κλωστής· οὕτω δὲ καὶ τὴν περιστροφὴν τοῦ λίνου Εὐριπίδης ὠνόμασεν, “λίνου κλωστήρα περιφέρει λαβών.”

σώζῃ, τόνδε τιμήσας λόγον: Libri σώζῃ, quod Porsonus in σώζει mutavit. Deinde τόνδε ἐτιμήσας Ald. Post hunc versum sequitur in Rob. hic, τίμημα - τύχης, deinde v. 505. καὶ μὴν λόγον. In M. G. Vict. priore loco positus est hic, καὶ μὴν — λόγον, posteriore τίμημα τύχης. In Ald. Turn. hic versus, καὶ μὴν - λόγον, omissus est. Verum versuum ordinem sive casu sive consilio praebet Rob. Neque enim dubito quin sie scripserit Aeschylus, αὐτὸς δὲ σῶζε, τόνδε τιμήσας λόγον, τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης.

καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτεινάτην λόγον: Hic versus, in Ald. Turn. per negligentiam omissus, in M. sic scriptus est, καὶ μὴν ἀμόμφητονδετινατὸν λόγον. Eodem modo in G. nisi quod δέτινατον λόγον scriptum est, et in Rob. Vict. nisi quod in his δέ τινα τὸν λόγον est. Emendavi haec in Opusc. II. p. 79. ita, καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ' ἐτείνατον λόγον. Recepit eam emendationem Blomfieldius, ἐτεινάτην rectius scribens. Postquam ille versus, τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης, suo loco positus est, rectissime iam hi tres versus, quos chori esse apparet, procedunt, καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτεινάτην λόγον· τὰ δ᾽ ἄλλ, ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί, ἔρδοις ἂν ἤδη, δαίμονος πειρώμενος.

κατώρθωσai: κατόρθωσαι G. Ald. et fuerat hoc ante correctionem in M.

ἔρδοις: ἔρδοις Ald. Turn. Έρδοις G. Rob.

ἔσται: Op. adscriptum in M. Rob. Omissa personae nota in G. Ald. Turn.

μεθύστερον: μεθύστερον Victorius. Libri μεθ᾽ ὕστερον.

θανόντι ... οὐ φρονοῦντι: θανόντι Pauwius. Libri θανοῦντι. Deinde ἀφρονοῦντι pro οὐ φρονοῦντι sola Aldina. Θανόντι οὐ φρονοῦντι est mortuo non curanti, contemnenti.

τόδε: Ex Rob. recepi τόδε, addita interpunctione, quam M. G. Ald. habent. τάδε M. G. Ald. Turn. Sed in M. τάδε ex τόδε aut hoc ex illo factum est.

μείω ... δ᾽ ἐστὶ: μείω Turn. μέσω M. G. μέσῳ Rob. μέσω Ald. Deinde δ' ἐπὶ pro δ᾽ ἐστὶ Ald.

οἶσθ᾽, ἐμοὶ: οἶσθ᾽ ἐμοὶ Turn. οἶσθέμοι Μ. οἶσθέμοι G. οἷς θ' ἔμοι Ald. οἶσθα μοι Rob.

παρῆ: Chori notam habet Rob. Agamemnonis G. Ald. Ay. Turn. Nullam M. παρῆ Porsonus. παρήν posuerat Canterus. Libri πάρει, sed in M. et ab alia manu in rasura scriptum est. γρ. παρῆς adscriptum in M. G.

πέπυσθε: Oresti hunc versum tribuit Rob. Electrae G. Ald. Turn. Lineola praefixa in M. πέπυσθε Μ. Rob. πεύσθε G. A. πέπυσαι 'Turn.

ὡς αὐτὴ λέγει: Choro hunc versum tribuit Rob. Agrmemnoni G. Ald. Αγ. Turn. Lineola praefixa in M. Libri ὡς αὐτὴ λέγει. Ita quae sequuntur, ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην, quae e verbo έδοξεν pendent, non essent cum superioribus nexa. Itaque olim scribendum putavi ὃν σπαργάνοισι. Sed melius, non mutato illo versu, hic scribitur ὡς δ᾽ αὐτὴ λέγει. Plutarchus de sera num. vind. p. 555. Α. ὥςτε πρὸς τὰ γινόμενα καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀποπλάττεσθαι τὸ τῆς Κλυταιμνήστρας ἐνύπνιον τὸν Στησίχορον ούτωσί πως λέγοντα, τῇ δὲ δράκων ἐδόκησε μολεῖν κάρα βεβροτωμένος ἄκρον· ἐκ δ᾽ ἄρα τοῦ βασιλεὺς Πλεισθενίδας ἐφάνη.

ποῖ: Oresti hunc versum tribuit Rob. Electrae G. Ald. Turn. Lineola praefixa in M. πῆ Victorius. ποῖ, quod libri habent, restituerunt Wellauerus et Blomfieldius.

ὁρμίσαι δίκην: Chori nomen praefixum in Rob. 4y. in Turn. Nulla nota in M. G. Ald. ὁρμῆσαι Porsonus. Sed librorum lectionem, ὁρμίσαι, recte Abreschius interpretatus est ἀναπαύειν, comparans quod Hesychius habet, ὅρμισον, δῆσον, ἀνάπαυσον. Ita etiam scholiastes intellexit, ὡς παῖδα αὐτὸν ἐκτεῖναι ἐδόκει ἐν σπαργάνοις. ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἔδοξεν. Ald. Turn. δίκαν.

τίνος ... νεογενὲς: Hic versus cum praecedente et sequente inde ab ed. Rob. tribuebatur choro. In M. G. Ald. Turn. nullae hic sunt personarum distinctiones. Abreschius Orestis nomen huic versui adscribendum esse et sententiam per interrogationem proferri debere intellexit. Neque tamen τίνος scribendum est, sed τινὸς retinendum, cuiuspiam. νεογενὲς Turn. νεογενές M. G. Ald. Rob.

αὐτὴ ... μαστὸν ... ἔν γ᾽ ὀνείρατι: αὐτὴ Rob. Τurn. αύτη Μ. αὐτῆ G. Ald. καὐτὴ Stanleius in curis secundis et Porsonus, non intellecta vera versuum distributione. Deinde μαζόν Libri. μασθὸν hic et v. 539. Porsonus aut typographus eius. μαστὸν recte Blomfieldius. V. Elmsl. ad Bacch. v. 700. Deinde ἐν τ᾽ ὀνείρατι Μ. G. Ald. Turn. ἔν τ᾽ ὀνείρατι Rob. Porsonus ἐν τώ- νείρατι, Scribendum potius ἔν γ' ὀνείρατι.

οὖθαρ ἦν ὑπὸ στύγους: Personae notam hic et v. 527. 528. omittunt M. G. Ald. Turn. Non opus est ut cum Stephano et Schützio post zai nãç signo interrogationis distinguatur. οὖθαρ ἦν Pauwius et Valckenarius Diatr. p. 286. οὐχαριν, sed i ab alia manu ex ην facto, M. οὐ χάριν G. Ald. Rob. οὐκ ἄρ᾽ ἦν Turn. Deinde ὑπὸ στύγος Μ. υποστύγος Rob. ὑπο- στυγος G. ὑπὸ στυγός Ald. Turn. Recte Schutzius ὑπὸ στύγους. Genitivum explicat scholiastae interpretatio, τοῦ μισητοῦ θηρίου. Τ

ἀνδρὸς ὄψανον: Scholiastes ὄψανον, ὄψις, φαντασία. τὸ χ δέ, ὅτι ἀπὸ τῆς ὄψεως παρῆξε τὸ ὄψανον, τὸ ἐκ τοῦ ἀνδρὸς φάντασμα. Hesychius ὄψανον, ὄψιν, οἱ ὄψανον, ὄψις, φωνή (hoc ad ὄψ pertinet: praecedit enim ὄψ, ὄψις, ὀφθαλμός, ἢ φωνή). Ανδρὸς ὄψανον, visum a viro missum, recte interpretatur scholiastes. Iniuria ανδρός corruptum videtur Dindorfio.

κέκραγεν: Chori nota praefixa in M. Rob. Omissa in G. Ald. Turn. κέκραγεν Rob. κέκλαγεν M. G. Ald. Turn.

ἀνῇθον ... ἐκτυφλωθέντες: ἀνῇθον Valckenarius ad Herod. IV. 145. p. 343. Libri ἀνῆλθον. Scholiastes ανέλαμψαν. Comparavit Valckenarius Soph. Αi. ν. 285. ἡνίχ᾽ ἕσπεροι λαμπτῆρες οὐκέτ᾽ ᾖθον. Deinde ἐντυφλωθέντες Rob.

ἀλλ᾽ εὔχομαι: Orestis notam habent M. Rob. Turn. Omittunt G. Ald.

συγκόλλως: συγκόλλως Victorius. συσκόλλως M. Rob. δυσκόλλως G. Ald. unde Turn. δυςκόλως fecit: sed in G. συσ supra scriptum est. Ad συγκόλλως pertinet scholiastae interpretatio, συννημμένως τῇ ἀληθείᾳ.

ἐκλιπὼν: Libri ἐκλείπων. Scribendum esse εκλιπών eliam Blomfieldius coniecit.

οὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις ὡπλίζετο: οὔφεισεπασασπαργανη πλείζετο, adscripto in margine ἐπιμελείας ἠξιοῦτο, Μ. οὐ φεῖσε, πᾶσα σπαργάνη πλείζετο Rob. Sic prorsus, sed commate omisso, G. in quo tamen ad initium ultimi verbi a recentiore manu o supra adscriptum est, cum signo, quod ante a inserendam esse hanc litteram indicet. Hinc οὐφεῖσε πᾶσα σπαργάνη ὁπλίζετο Α. ὄφις τὲ πᾶσιν σπαργάνοις ὁπλίζετο Turn. Ita etiam Vict. sed ut ωπλίζετο scriberet. Ineptissimis coniecturis haec tentata sunt. Recepi emendationem Porsoni a Kiddio in Porsonianis p. 211. prolatam ovqış ἐμοῖσι et Turnebi Victoriique σπαργάνοις ὁπλίζετο. Photius p. 363, 27. ὄφις· ἐκτείνουσι κατὰ τὸ ἑνικόν. Herodianus περὶ διχρόνων in Crameri Anecd. Οx. III. p. 299. τὰ εἰς τις λήγοντα βαρύτονα ἀεὶ συστέλλει τὸ ι, εἰ μὴ σύνθετα ὑπάρχοι ἐξ ἁπλῶν ἐκτεινόντων τὸ ι, κόνις, δῆρες, μάντις, ὄρχες, ὄψις, λάτρις, ὄρνις· Αριστοκλῆς δὲ ἐν τῷ περὶ διαλέκτων φησὶν Αττίκους ἐκτείνειν. Infra v. 916. τόνδ' ὄφιν ἐθρεψάμην.

μαστὸν: μαστὸν Blomfieldius. Libri μασθὸν, nisi quod Rob. μαθὸν habet. Idem Rob. ἀμφέσχης.

θρόμβῳ τ' ἔμιξεν: Libri θρόμβῳ δ' ἔμιξεν. Scribendum erat θρόμβῳ τ' ἔμιξεν.

ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽: ἀμφιταοβιτωδ᾽ Μ. ἀμφιταρβίτω δ' G. Ald. et iota sub addito Rob. αμφιτάρβης τῷδ' Turn. Emendavit Porsonus. V. ad v. 34.

δεῖ τοί νιν: δεῖ τοίνυν vitium Ald. Turn.

κτείνω νιν: κτείνω νιν M. Rob. κτείνω, νιν G. κτεινώνιν Αld. κτενῶ viy Turn.

αἱροῦμαι: αἱροῦμαι G. Αld.

γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις, ... ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω, ... αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς: Libri γένοιτο δ' οὕτως. τἄλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις· τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων. ἁπλοῖς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στίχειν ἔσω· αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς· Versu secundo τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν M. Rob. Turn. τοῖς δ᾽ ἐντιποιεῖν G. Ald. Versu tertio τὴν δέ με vitium Aldinae est. στείχειν emendavit Porsonus. Primo versui, γένοιτο - φίλοις, lineola adscripta in M. Nulla personae nota in G. Ald. Rob. In Turn. Αγγ. praefixum. Victorius pri mos duos versus choro tribuit, tertium et sequentes, ubi in M. G. Ald. Rob. nulla personae nota est, cum Turnebo dedit Oresti. Haec distributio editiones occupavit. Itaque ut haec saltem intelligi possent, opus erat Stanleri coniectura τοὺς μέν τι ποιεῖν. Receperunt eam Porsonus, Schiitzius, Blomfieldius, alii. Sed parum apte chorus dicere videtur τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων. Deinde in eo versu, quo orationem suam incipit Orestes, τήνδε μὲν στείχειν ἔσω ita dictum est, ut non possit satis defendi anacoluthiae excusatione. Itaque duorum versuum sede permutata scripsi ΧΟΡΟΣ. γένοιτο δ᾽ οὕτως. τἆλλα δ᾽ ἐξηγοῦ φίλοις. ΟΡΕΣΤΗ Σ. ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω, τοὺς δ᾽ ἕν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγω. αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάςδε συνθήκας ἐμάς, et quae sequuntur. Simplex, inquit, mea oratio est: hanc introire, alios unam quandam rem perficere, alios nihil agere iubeo. Ne quis autem putet obstare huic versuum distributioni, quod plerumque longiores histrionum orationes duobus minimum chori versibus interpellantur, unus chori versus est in Agamemnone v. 1280.

κτείναντες: κτείναντες Rob. Τurn. κτεινάντας M. G. Ald. Turn.

δόλῳ δὲ καὶ ληφθῶσιν: Libri δόλῳ τε καὶ ληφθῶσιν. Id adn. 219. ad Vigerum ea ratione explicavi, de qua ad Ag. v. 97. dictum est. Sed hic tamen potius scribendum est δόλῳ δὲ καὶ ληφθῶσιν, et comma post haec verba ponendum. In ληφθῶσιν post η aliquid erasum est in M. ut ληφθώσιν scriptum fuisse videatur. ληφθῶσον ἐν τ' αὐτῷ vitia Rob.

μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν: Scholiastes τὸ ἑξῆς, ἐφήμισε τὸ πρίν. Itaque post ἀψευδής commate distinxit Rob. quem plerique secuti sunt. Immo cohaerent haec, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν, prius verax, itaque nune quoque.

ξένῳ ... παντελῆ σάγην ἔχων: ξέννῳ Rob. πᾶν τελῆ σάγην έχον Αld.

ἐφ᾽ ἑρκείους: ἐφ᾽ ἐρκείους Turn. ἐφ' ἑρκίους Rob. ἐφερκίους M. G. Ald.

ξένος τε: ξένος δὲ solus Rob.

ἥσομεν: ἥσομεν Turn. οἴσομεν inepte M. G. Ald. Rob.

ἀϋτὴν: αὐτὴν G. Ald. Rob.

καὶ δὴ ... φαιδρᾷ: Valckenarius καὶ δὴ in κεῖ δὴ mutandum putabat ad Phoen. v. 1001. non reputans ita soloecam fieri orationem. Kai dý est fac neminem nos velle recipere. V. ad Vigerum adn. 331. Deinde φαιδρά Turn. et, ut videtur, M. φαιδρῷ G. φαιδρῶ Ald. φαιδροὺς Rob.

δέξαιτ' ... δαιμονᾷ δόμος: δέξαιτ' Turn. λέξαιτ' M. G. Rob. λέξαι τ' Ald. Deinde δαιμον ἀϊδόμος κακοῖς, accentu qui fuerat in δuι eraso et ϊ in di ab alia manu in rasura scripto, M. δαίμοναϊ δόμος κακοῖς G. δαίμονα ἰδόμος κακοῖς Ald. δαιμοι, ἀϊδόμος, κακεῖ sic Rob. Emendavit Turnebus. Legit δαιμονᾷ scholiastes, qui ad hunc versum adscripsit τετάρακται.

ὥςτ᾽ ἐπεικάζειν: ὥστ᾽ ἐπεικάζειν M. Rob. ὡς ἂν ἐπεικάζειν G. Ald. ὡς ἐπει- κάζειν Turn.

δόμους παραστείχοντα: δόμοις παραστέχοντα M. G. Ald. Rob. Turn. δόμοις παραστείχοντα Victorius. Scribendum erat δόμους παραστείχοντα. Vidit hoc etiam Boissonadus. τάδενέπειν G.

πύλαισι ... ἀπείργεται: πύλαισι Blomfieldius. πύληισι Μ. Ceteri πύλῃσι. Deinde ἀπείργεται M. Rob. In G. Librarius scripserat ἀπείργετε, sed ultimum ε deinde in au mutavit, e supra scripto. ἀπείργετε Ald. Turn.

ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν: εἰδὺ οὖν vitium Ald. Deinde βαλόν, littera o ex @ facta, M. τρα βαλόν, ad primam syllabam η supra scripto, G. βαλών Ald. Rob. βη- λον Turn. Lexicon rhetoricum in Bekkeri Anecd. p. 224, 12. βατήρ. σημαίνει δὲ καὶ τὸν τῆς θύρας οὐδόν, ὃν Ὅμηρος βηλόν, οἱ δὲ γικοὶ βαλόν. Hesychius βαλόν, οὐδόν, καὶ οὐρανόν, καὶ βαλός. Deinde Ερκειον G. Ald. Turn. Ερκίον Rob. et littera e ex et facta M. ερκείων scribendum esse viderunt Stanleius et Bentleius, ut ερκείους πύλας dictum est v. 555.

ἔπειτα: Schutzius in secunda editione pro έπειτα receperat ἔναντα, Wakefieldii coniecturam in Silva crit. III. p. 153. qui quidem, ne quis leonem non agnosceret, ἔναντα μοῦ scripsit, nec melius ad Lucr. I. 1130. ἔπειτα ἐμοί.

ἐρεῖ ... κατ᾽ ὀφθαλμοὺς βαλεῖ: Libri pet. Quod qui tuiti sunt, non reputarunt hoc verbum non habere locum nisi ubi indicatur quid aliquis dicat. лa scribendum putarunt Pauwius et Wakefieldius. Sed hoc neque per se commodum est, neque admitti potest propter sequentia. Nam κατ' ὀφθαλμοὺς βαλεῖ non potest significare, ut visum est Abreschio, in conspectum veniet. ἐρεῖ scriptum est pro αἱρεῖ, quod errore saepius obvio ex αρεῖ ortum erat. Vidit etiam Bambergerus doɛî scribendum esse. Itaque záť accentum habere debet. Deinde βαλεῖν Μ. G. Ald. Emendarunt Rob. et Turn.

Ἐρινὺς: ἐρινὺς M: G. Ald. Rob. έριννὺς Turn.

νῦν οὖν: νῦν οὖν Blomfieldius, idemque coniecerat Erfurdtius. σὺν οὖν Μ. (sic M.) σὺ οὖν G. Ald. Rob. σὺ δ᾽ οὖν 'Turn.

συμβαίνῃ: συμβαίνει, sed η ad et supra adscripto, M. Ceteri συμβαίνῃ.

τούτῳ: Recte scholiastes τούτῳ interpretatur τῷ Πυλάδῃ. V. Opuse. VII. p. 60.

ὀρθώσαντί: ὠρθώσαντι G.

γὰ: γὰρ Μ. (sic M.) G. Ald. Rob. γ' ἀήρ Turn. Vict. ex scholio, πολλὰ τίκτει ὁ ἀὴρ ἐκ τῆς ἡλιακῆς ἀκτῖνος πτηνὰ καὶ ἑρπετά. εἰσὶ γὰρ ὄφεις ἐξ ἀέρος πίπτοντες. Prima Schützii γαῖα ex Heathii coniectura. y emendarunt Schützius in posterioribus editionibus et Porsonus.

δεινὰ δειμάτων ἄχη: Libri δεινὰ καὶ δειμάτων ἄχη. Delendum esse καὶ Heathius vidit. Non opus est ut yn scribatur, ut olim putavi.

πόντιαί τ' ἀγκάλαι κνωδάλων ἀνταίων βρύουσι· βλάπτουσι καὶ πεδαίχμιοι λαμπάδες πεδάοροι, πτανά τε καὶ πεδοβάμον᾽, ἅ τ' ἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον: Hi versus in M. sic scripti sunt, πόντιαί τ' ἀγκάλαι κνωδάλων ἀνταίων βροτοῖσι πλήθουσι βλαστοῦσι καὶ πεδαίχμιοι λαμπάδες πεδάμαροι πτηνά τε καὶ πεδοβάμονα· κἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον, ita quidem, ut e in πεδάμαροι, item in πτηνά τε et in πεδοβάμονα in litura scriptum sit. In primo versu ἀγκάλαια νωδάλων Ald. ἀγκάλων κνωδάλων Rob. In tertio versu πεδαίχμιοι etiam Rob. habet. ποδαίχμιοι G. Ald. μεταίχμιο Turn. Vict. Non recte olim πεδαίχμιοι in πεδαιχμίῳ mutandum putabam: dicuntur quae sunt inter caelum ac terram. In proximo versu in πεδάμαροι consentiunt libri. Adscriptum est in M. οἶμαι πέδουροι, ἵν ᾖ τὸ σημαινόμενον μετέωροι, et in altera margine αἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου αἱ καθημεριναί. Scribendum esse πεδάοροι vidit Stanleius, comparans cum illa priore adnotatione quod Hesychius habet, πέδουρος, μετέωρος. Versu quinto in πτηνά τε G. Rob. cum M. consentiunt. πτηνά τε Ald. Turn. Deinde πεδοβάμονα· κανεμούντων etiam Turn. Vict. πεδοβάμον ἀπ᾿ ανεμούντων G. πεδοβάμον ἀπ᾿ ἀνεμούντων Ald. πεδοβάμονακ᾽ ἀνεμούντων Rob. Scribendum, ut in Opusc. I. p. 114. dixi, πτανὰ δὲ καὶ πεδοβάμον ἀπ᾿ ἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον. Sed etiam priores versus vitiosos esse et metrum arguit et sententia. Itaque βροτοῖσι in βρύουσι mutavi, βλαστοῦσι autem, quod nihil esse videtur nisi adscripta alia lectio, delevi. Sic igitur hos versus scripsi, πόντιαί τ' ἀγκάλαι κνωδάλων άνταίων βρύουσι· πλήθουσι καὶ πεδαίχμιοι λαμπάδες πεδάοροι, πτανὰ δὲ καὶ πεδοβάμον ἀπ' ἀνεμούντων αἰγίδων φράσαι κότον. Masculina forma ἀνεμούντων nemo debet suspectam habere.

ἀλλ᾽ ὑπέρτολμον ἀνδρὸς φρόνημα τίς λέγοι, καὶ γυναικῶν φράσει τλημόνων παντόλμους ἔρωτας, ἄταισι συννόμους βροτῶν, συζύγους θ' ὁμαυλίας: Libri ἀλλ᾽ ὑπέρτολμον ἀνδρὸς φρόνημα τίς λέγοι καὶ γυναικῶν φρεσσὶν τλημένων καὶ παντόλμους ἔρωτας ἄταισι συννόμους βροτῶν ξυζύγους δ᾽ ὁμαυλίας. In φρεσσιν G. cum M. consentit. φρεσὶν Ald. Rob. Turn. Deinde παντόλμους M. Rob. Turn. παντόμοις G. Ald. Tum ἄταισι αἱ συννόμους Rob. Denique ξυζύγους δ' Μ. G. Ald. ξυζύγους το Rob. Turn. ξυζύγους θ' Vict. Ad secundum versum scholiastes haec adnotavit, τίς λέγοι φρεσίν, ἀντὶ τοῦ ἐννοήσειεν. Defendi potest τίς λέγοι, sed hoc quidem loco, quum etiam goɛooìv vel qoɛoir vix possit sanum esse, multo probabilius est Aeschylum scripsisse τίς λόγῳ — φράσει. Deinde καί, quod post πλημόνων libri habent, delendum esse non minus sententia docet quam metrum. Neque enim dubito quin pro παντόλμους scribendum sit παντόλμοις, ut errore felici scriptum est in G. Sic igitur bene procedunt hi versus, ἀλλ' ὑπέρτολμον ἀν- δρὸς φρόνημα τίς λόγῳ - καὶ γυναικῶν φράσει πλημόνων παντόλμοις ἔρωτας ἄταισι συννόμους βροτῶν συζύγους θ' ὁμαυλίας;

θηλυκρατὴs ἀπέρωτος ἔρως παρανικᾷ κνωδάλων τε καὶ βροτῶν: Libri θηλυκράτης ἀπέρωτος ἔρως παρανικᾷ κνωδάλῶν τε καὶ βροτῶν, nisi quod ἀπ᾽ ἔρωτος est in G. Ald. Rob. et βοτῶν in Rob. Scholiastes απέρωτος interpretatur στυγνὸς καὶ ὑπερήφανος. Apud Hesychium haec leguntur, ἀπερωπός, ἀπάνθρωπος. ἀπερωπῶς, θαυμαστῶς, ἀδοκήτως. In Etym. Μ. p. 120, 41. ἀπερωπόν, ἄγριον καὶ ἀπηνῆ· ἢ σκληρόν, ἢ δυςπαραίτητον, στυγνόν, ὑπερήφανον, ἀπαράπειστον. Haque Kustero in adnotatione ad Hesychium aut ἀπερωπός apud Aeschylum, aut ἀπέρωτος apud Hesychium et in Etymologico scribendum videbatur. Sed vocabulum hoc ἀπερωπός sive rectius ἀπέρωπος tuetur Phrynichus in Bekkeri Anecd. p. 8, 8. ἀπέρωπος· σημαίνει ἀναιδής, σκληρός, τραχύς, οἷον ἀπερίοπος καὶ ἀπερίβλεπτος, ὃν οὐκ ἂν τις περιωπήσαιτο διὰ τὴν ἀηδίαν. καὶ ἀπέρωπον οἷον τραχὺ καὶ ἀνατεταμένον. Apud Aeschylum scribendum esse απέρωπος putarunt etiam Pauwius, Heathius, Schutzius, Bothius. Sed praestat hic quidem απέρωτος, quamquam Lobeckius Paral. p. 259. nullum similis formae exemplum novit. Coniunxerunt autem haec cum iis quae praecedunt, συζύγους δ' ὁμαυλίας, Heathium secuti Schutzius, Wellauerus, Blomfieldius, alii, sententia minime commoda. Praeterea mirum verbum est παρανικᾶν. Scribendum erat συζύγους θ' ὁμαυλίας cum Victorio, idque cum praecedentibus iungendum: hic autem Aeschylum ita scripsisse puto, θηλυκρατὴς ἀπέρωτος έρως πάρα νείκα κνωδάλων τε καὶ βροτῶν. De vocabulo νείκη v. ad Ag. v. 1338.

ἴστω δ᾽, ὅςτις οὐχ ὑπόπτερος φροντίσιν, τὰν δαεῖσ᾽ ἃ παιδολυμὰs τάλαινα Θεστιὰς μήσατο πυρδαῆτιν πρόνοιαν: υπόπτερος M. G. Ald. Rob. υποπτέροις Turn. Vict. ex scholiastae adnotatione, γινωσκέτω δ᾽ ὁ παιδευθεὶς οὐχ ὑποπτέροις φροντίσιν, ὃν ᾖ τὸ ὅς ὑποτακτικὸν ἀντὶ τοῦ ὁ προτακτικού. Sed in altera margine codicis M. adscriptum est ὁ μὴ κούφος, ἀλλ᾽ ἀληθῶς μαθεῖν θέλων. Deinde libri φροντίσιν δαεὶς τὴν ἁπαιδολύμας τάλαινα θεστιὰς μήσατο πυρδαντινα πρόνοιαν. Post φροντίσαν punctum posuit Rob. τὴν ἁπαιδολύμας Μ. Rob. τὴν ἁπαιδολύμας G. τὴν ἄπαιδο λύμας Αld. τὰν ἡ παιδολύμας Turn. Correcto accentu scribendum esse παιδολυμὰς Dindorfius vidit. Deinde πυρδαῆτινα Rob. et, ut videtur, Μ. πυρδαή τινα G. Ald. πυρδαής τινα Turn. Vict. ex scholio, οὕτω τὸ ἑξῆς· ἥντινα μήσατο πρόνοιαν τάλαινα Θεστιὰς ἢ παιδολύμας καὶ πυρδαής. Scribendum esse videtur ἴστω δ᾽, ὅστις οὐχ ὑπόπτερος φροντίσιν, τὴν δαεῖσ᾽ ὁ παιδολυ- μὰς τάλαινα Θεστιὰς μήσατο πυρδαῆτιν πρόνοιαν. Aptum est δαεῖσα, quod sic demum, quia titionis vim norat, comburere eum isto fine potuit.

καταίθουσα: καταίθουσα Canterus. κ' αἴθουσα M. (sic M.) Rob. Turn. καἴθουσα G. Ald.

ἥλικ', ἐπεὶ μολὼν: ηνίκ' ἐπιμολὼν Ald. Sed G. ut M. Rob. ἥλικ᾽ ἐπεὶ μολὼν habet. ἥλικα, ἐπεὶ μολών Turn.

ματρόθεν κελάδησεν: μακρόθεν Rob. Deinde libri κελάδησε.

ξύμμετρόν τε διαὶ: ξύμμετρόν τε Μ. G. Ald. Rob. συμμετρόν τε Turn. Deinde διαὶ Canterus. Libri διά.

μοιρόκραντον ἐς ἦμαρ: μοιρόκραντον ἐς ἦμαρ Canterus. μοιροκραντοσδ᾽ ἐς ἦμαρ, ν ab alia manu supra adscripto r, et cum litura post ἐς, Μ. μοιρόκραντοίδ᾽ ἐς ἦμαρ G. Ald. μοιρόκρατον δ᾽ ἐς ἦμαρ Rob. μοιρόκρατον ἐς ήμαρ Turn. μοιρόκραντον δ᾽ ἐς ἦμαρ Vict.

ἄλλαν δ᾽ ἔστιν: ἀλλὰ δή τιν' M. G. Rob. ἀλλὰ δὴ τιν Ald. ἀλλὰ δεῖ τίν Turn. Canterus ἄλλαν scribendum esse vidit. Hinc άλλων δεῖ τιν Pauwius, Schützius, alii. Sed non est hic nexus is qui Aeschylo convenire videatur. Scribendum potius est ἄλλαν δ᾽ ἔστιν. Similiter in Prometheo v. 803. ἄλλην δ᾽ ἄκουσον δυςχερῆ θεωρίαν.

ὑπαὶ: Porsonus ύπερ, quod non diffiteor aptissimum esse. Nec tamen necessarium putavi vлai mutare, quo significatur ab hostibus inductam esse ad istud facinus Scyllam.

ἀπώλεσεν: ἀπόλεσεν Ald. ἀπώλεσε Turn.

χρυσοκμήτοισιν: Libri χρυσεοδμήτοισιν. Scribendum erat χρυσοκμήτοισιν.

πιθήσασα ... Μίνω: πιθήσασα Abreschius. Libri πειθήσασα. Deinde δόροισι G. Tum μίνω Rob. Turn. et ita M. sed ut i ex et factum sit. μείνω G. Ald.

Νῖσον: Libri νίσον. Correxit accentum Blomfieldius.

νοσφίσασ᾽ ἀπροβούλως: νοσφίσ᾽ ἀπροβούλως Rob. Celeri νοσφίσασ᾽ ἀπροβούλως. - Porsonus νοσφίσασα προβούλως, adverbio otioso et ideo valde inepto. Scholiastes ἀπρονοήτως, οὐ προσκεψαμένη τὸ ἀποβησόμενον. ὡς προδότες γὰρ τοῦ πατρὸς ἐτιμωρήθη ὑπὸ Μίνωος.

πνέονθ' ὁ κυνόφρων: πνείονθ' Heathius. Libri πνέονθ'. Deinde ἁ κυνόφρων Μ. Rob. ἀκυνόφρων G. ἀκανόφρων Ald. ἀγανόφρονι Turn.

κιγχάνει δέ μιν: κιγχάνει Porsonus. Libri κιχάνει, sed in M. inter ut et y una littera erasa est. Deinde viv Blomfieldius. Libri μιν.

ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνησάμην: ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνήσαμεν Μ. ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνήσαμεν G. Ald. Turn. ἐπεὶ δ᾽ ἐμνήσαμεν Rob. Scribendum esse ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνησάμην Heathius vidit. Apodosis incipit cum antistropha, ubi dé particula de more posita est post ἐπεὶ δέ, longiore parenthesi interposita.

ἄκαιρος δ᾽ ὁ δυςφιλὴs: Libri ἀκαίρως δὲ δυσφιλές etc. In M. haec scholia adscripta sunt, λείπει μνήσομαι Κλυταιμνήστρας (ut ad μήτιδας ν. 616. adscriptum est λείπει εἰργάσατο), εἰ ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ. Scribendum ἄκαιρος δ᾽ ὁ δυςφιλές etc.

ἐπ' ἀνδρὶ τευχεσφόρῳ: Hunc versum Ald. Rob. Turn. omittunt. Prima eum habet editio Victorii. Scriptus est in M. in margine, sed a prima manu. In G. iisdem litteris eodemque atramento, quo scholia scripta sunt, supra adscriptus est postremis verbis praecedentis versus.

ἐπ' ἀνδρὶ δᾴοις ἐπικλύτῳ, σέβας: ἐπ' ἀνδρὶ δηΐοις ἐπικότω σέβας Μ. in quo antea ἐπὶ κότω scriptum fuerat. ἐπὶ κάτῳ G. ἐπὶ κάτω Ald. ἐπικότῳ Rob. Τurn. In reliquis ceteri libri cum M. consentiunt. Scholiastes haec adnotavit, ¿a' ἀνδρὶ φοβερῷ καὶ σεβαστῷ καὶ παρὰ τοῖς πολεμίοις. Malas coniecturas, quibus Aeschyli verba vexata sunt, tacere praestat. Scribendum erat ἐπ' ἀνδρὶ δᾴοις ἐπικλύτῳ σέβων. Apollonius Rhodius Il. 236. εἰ δὲ ἐγὼν ὁ πρίν ποτ᾽ ἐπίκλυτος ἀνδράσι Φινεὺς ὄλβῳ μαντοσύνῃ τε.

τίων τ᾽ ἀθέρμαντον ἑστίαν δόμων γυναικείαν τ' ἄτολμον αἰχμάν: τίων δ' M. G. Ald. Rob. τοιώνδ' Turn. Stanleii coniectura, τίω δ', a Wellauero et Blomfieldio recepta est. Scribendum erat τίων τ'. Addidi τ' ante άτολμον. Sic igitur hane stropham scripsi, ἐπεὶ δ᾽ ἐπεμνησάμην ἀμειλίχων πόνων (ἄκαιρος δ᾽ ὁ δυςφιλὲς γαμήλευμὶ ἀπεύχετον δόμοις γυναικοβούλους τε μήτιδας φρενῶν ἐπ᾽ ἀνδρὶ τευχεςφόρῳ, ἐπ' ἀνδρὶ δάοις ἐπικλύτῳ σέβων, τίων τ' ἀθέρμαντον ἑστίαν δόμων γυναικείαν τ' ἄτολμον αἰχμάν)· Quando autem mentionem feci tristium laborum (intempestivus enim, qui inimicum connubium, exsecrandum aedibus, et femineae mentis insidias viro bellatori, viro apud hostes claro structas colit, et suspicil igne carentem focum atque imbelle mulieris sceptrum): malorum maxime celebratur Lemnium.

γοᾶται δὲ δήποθεν πάθος κατὰ πτυστόν· ᾔκασεν δέ τις: γοᾶται δὲ δὴ ποθεὶ κατάπτυστον M. (sic M.) G. Ald. γοᾶται δὲ δήποθ', εἰκατάπτυστον Rob. γοᾶται δὲ δήπουθεν κατάπτυστον Turn. Nemo haec sana esse putabit. Audacius hic, sed, ut spero, non temere, scripsi γοᾶται δὲ γὰ πάθος κατάπτυστον, terra Lemnia abominandum malum luget. Foão9a Attici, non, ut Homerus, your dicunt. Aldinae vitiosa scriptura, κατά πτυςονήος κασενδέτις e male lecto G. orta est, in quo est κατάπτυστον ήκασεν δέ τις, sed spiritus lenis, qui est in 7, similis est litterae o, quae quum og significare soleat, ab Asulano pro ea syllaba accepta est. ήκασεν habet etiam M. εἴκασεν Rob. είκασε Turn. Praetuli ήκασεν.

Λημνίοισι πήμασιν: Libri τὸ δεινὸν αὖ λημνίοισι πήμασι. Recte Stanleius et ante eum Portus a in ar mutandum esse censuerunt. πήμασιν Porsonus.

ἄγει: θεοστυγείτω Ald. ἄγει Auratus et Schutzius. Libri ἄχει.

ἀγείρω: Αγείρω scholiastes interpretatur συνάξας κατηγορῶ. νύσσει γάρ με τὸ δίκαιον ταῦτα λέγειν. Non opus est ut ἐγείρω scribatur, quae Erfurdtii erat opinio.

ἄγχι πνευμόνων: Scaligero scribendum videbatur ἄχρι, quod non invenitur apud tragicos. Ensem chorus dicit, quo mox transfigendus sit Aegisthus. πνευμόνων Rob. Ceteri πλευμόνων.

διανταίαν ... οὐτᾷ: δι' ἀνταίαν Ald. Turn. Deinde libri σοῦται. Glossa in G. ὁρμα. Scholiastes τὸ δὲ ξίφος τῆς Δίκης τὸ ἔχον πικρίαν ἀντικρὺ διὰ πνευμόνων ὁρμα. Scribendum erat οὐτῷ, ut in Elem. doctr. metr. p. 236. indicavi. Hoc ipsum οὐτῷ legisse videtur scholiastes, cuius non rectam horum verborum explicationem ad v. 628. adscripsi: dicit enim νύσσει.

διαὶ Δίκας· τὸ μὴ θέμις γάρ, οὐ λὰξ πέδοι πατούμενον: διαὶ Μ. G. Ald. Rob. διὰ Turn. Deinde οὔ, ] λὰξ G. Ald. οὐ | λαξ Rob. οὐ | λὰς Turn. Deinde libri πέδον πατούμενον. Id ferri nequit. V. ad Ag. v. 1317. Schützius in postrema editione ex mea emendatione dedit πεδοῖ πατούμενον. Sed scribendum erat πέδοι.

παρεκβάντος οὐ θεμιστῶς: Libri παρεκβάντες. Scholiastes λείπει ὁ γάρ καὶ ἔστι, τὸ γὰρ πᾶν τοῦ Διὸς σέβας παρεξήβησαν ἀθεμίστως οἱ περὶ τὸν Αίγισ- 2ον. Item ad παρεκβάντες haec adscripsit, ἀντὶ παρεξέβησαν· καὶ ἔστι μετοχὴ ἀντὶ ῥήματος, ὡς τὸ “καρπῷ βριθομένη” (II. VIII. 307). Immo scribendum est παρεκβάντος, ut Stanleius quoque in curis secundis et Musgravius viderunt. Deinde οὐθεμίστως Μ. sed ut or litterae a simile sit. Ceteri αθεμίστως. Porsonus οὐ θεμίστως. Scribendum esse οὐ θεμιστῶς monuit Dindorfius. Hoc autem dicitur, scelus cius, qui Iovis reverentiam impie violavit, non negligitur. Non satis recte scholiastes τὸ γὰρ μὴ δίκαιον οὐ δεῖ ἀμελεῖσθαι, οὐδὲ παρασιωπᾶ- σθαι, ἀλλ᾽ ἐκδικήσεως τυγχάνειν.

Δίκας: δίκης, supra scripto a, Μ. δίκας, supra scripto η, G. δίκης Rob. δίκας Ald. Turn.

προχαλκεύει: Libri προσχαλκεύει, nisi quod Ald. πρὸς χαλκεύει. Scribendum esse προχαλκεύει indicavi in El. doctr. metr. p. 236.

τέκνον δ᾽ ἐπειςφέρει δόμοισιν, ἐκ δ' αἱμάτων παλαιτέρων τίνει μύσος χρόνῳ κλυτὰ βυσσόφρων Ἐρινύς: τέκνον δ᾽ ἐπεισφέρει διμασε | δωμάτων παλαιτέρων M. Eodem modo G. A. nisi quod δίμασε habent. Pro eo δόμασι Rob. δώμασι Turn. Scholiastes haec adnotavit, ἀντὶ τοῦ ποινήν. ἐπεισφέρει δὲ τοῖς οἴκοις τέκνον παλαιῶν αἱμάτων· ὅ ἐστι, τίκτει ὁ φόνος ἄλλον φόνον. Eum non δωμάτων legisse, sed αἱμάτων, animadvertit Stephanus. Edidit αἱμάτων Canterus. Deinde τείνει M. G. Ald. Rob. Scholiastes ἀπαιτεῖ. Recte τίνει Turn. In ultimo chori versu libri κλυτή. Denique ἐρινὺς M. G. Ald. Rob. ἐρινὸς Turn. Ita scribendi videntur hi versus, τέκνον δ᾽ ἐπειςφέρει δόμοισιν, ἐκ δὲ αἱμάτων παλαιτέρων τίνει μύσος χρόνῳ κλυτὰ βυσσόφρων Ἐρινύς.

παῖ, παῖ,: Personae notam omittunt G. Ald. Linea praefixa est in M.

τίς: τίς recte Rob. Ceteri τις.

εἴπερ φιλόξεν᾽ ἐστίν, Αἰγίσθου βίᾳ: εἴπερ φιλόξεν᾽ ἐστιν αἰγίσθου διαι• sic M. Ita etiam G. Ald. Rob. nisi quod diu habent. Robortellus in margine * Bíg addidit, εἴπερ φιλόξενος ἐστιν Αιγίσθου βία Turn. et reliqui ante Porsonum. Porsonus in editione Aeschyli et in praefatione ad Hecubam p. IX. ɛɛg φιλοξένη στον Αιγίσθου βία. Non probo. Nam quod in hoc, ψυχὴ Τειρεσίας, χρύσεον σκῆπτρον ἔχων, ut insolentius dictum notatur, id in his, Bin Hoaxhrein et similibus, usitatum est. II. XI. 690. 29Dór γάρ δ' εκάκωσε βίη Ηρακληείη. Aeschylus infra v. 881. φίλτατ' Αι- rio9ov Bía. Atque ipse Porsonus recte de hoc usu iudicavit ad Hec. v. 293. Sponte autem patet diversa esse talia ut icon is Trkeμázoro, quae eadem necessitate sic dicuntur, qua r' 'Odvooćws ßía apud Sophoclem. Elmsleius ad Med. v. 807. scribendum putabat eineo qikó§e- νός τις Αιγίσθου βία, recepitque hoc Blomfieldius. Sed non recte se habere illud ris indicavi in Opusc. III. p. 217. Neque sane tireo qió- ξεν᾽ ἐστὶν Αιγίσθου διαί ferri potest. Verum ex illo διαι lenissima mutatione fit Biar. Quare scripsi τρίτον τόδ᾽ ἐκπέραμα δωμάτων καλῶ, εἴπερ φιλόξεν᾽ ἐστίν, Αιγίσθου βίαν. Structura verborum non fallet nisi imperitissimos. Hoc dicit, tertium dico Aegisthum e domo, si quidem hospitibus amica est, exire. Eandem emendationem fecit Bambergerus.

εἶεν, ἀκούω: Nullam personae notam habet Ald. Lineam M. G. Tais Rob. Oi. Turn. Quod libri habent, ɛlɛv, ázòów, confirmatur versu Aristophanis in Pace 663. ita in optimis libris scripto, εἶεν, ἀκούω. ταῦτ᾽ ἐπικαλεῖς; μανθάνω.

ἄγγελλε: Personae nota omissa in Ald. Rob. Linea praefixa in M. G. άγγελε G. Ald.

πρὸς οὓςπερ: Huic versui op. praefixum in Rob.

ὥρα: ώρα Rob. Turn. ὥρα M. G. Ald.

στέγαρχος· ἄνδρα δ': τάπαρχος Μ. τόπαρχος G. Ald. Turn. τἄπαρχος Rob. Recepi στέγαρχος, aptissimam emendationem Bambergeri. Deinde άνδρα 'Turn. ardoa t' M. G. Ald. Rob.

ἐν λέσχαισιν οὐκ ἐπαργέμους: Libri v ezelow. Ineptum est participium praeteriti temporis. Aeschylus scripsit év kéozaior, idque interpretatur scholiastes, cuius haec est adnotatio, ἐν ταῖς πρὸς γυναῖκας ὁμιλίαις. In eandem emendationem incidit Emperius, cui scribendum esse videbatur aidos γὰρ ἐν λέσχαισιν οὖσ᾽ ἐπαργέμους λόγους τίθησιν. Inepte scholiastes Thεováε nov. Neque tamen videtur mutanda esse negatio, sed recte haec ita interpretari Schützius, sic (si vir cum viro loquatur) pudor non reddit orationem obscuram.

ξένοι: Kλ. adscripsit Turn. Linea praefixa est in M. G. Nulla personae nota in Ald. 9ɛo. in Rob.

θελκτηρία στρωμνή: Libri θελκτήρια, id ut pertineat ad λουτρά. Scripsi θελατηρία στρωμνή, quod occupasse video Wakefieldium in Silva critica IV. p. 4.

δικαίων τ᾽ ὀμμάτων παρουσία: Libri δικαίων τ᾽ ὀμμάτων παρουσία. Scholiastes ἀντὶ τοῦ καὶ δίκαιοι ἄνθρωποι. Haec inepta sunt. Requiritur autem cibi commemoratio. Itaque scripsi δικαίων τ' ὀμπνίων παρουσία. Hesychius ὄμπνη, τροφή, εὐδαιμονία. ἔμπνια, τὰ ζωδικά (corrigunt ζωτικά). ὀμπνία, καρποφόρος τροφή. Idem ὄμπια (sic), παντοδαπὰ τρωγάλια. Est autem δικαίων pro substantivo dictum.

βουλιώτερον: βαλιώτερον Αld.

ξένος μέν εἰμι: Orestis nomen praefixum in Rob. Turn. Linea in M. G. Nulla nota in Ald.

στείχοντα δ᾽ αὐτόφορτον οἰκείᾳ σάγῃ: στείχοντα δ᾽ αὐτόφορτον οἰκίαις άγη M. (sic M.) G. Sic etiam codex Robortelli, qui tamen e sua coniectura στείχων δι' αὐτόφορτον οἰκίαις ἄγος edidit. στείχοντα δ᾽ αὐτόφυρτοι οἰκίαις ἄγη Ald. Emendate Turnebus.

ἀπεζύγην: ἀπεζύγων Ald.

Στρόφιος ὁ Φωκεύς: Ag. v. 847. τρέφει γὰρ αὐτὸν εὐμενὴς δορύξενος, Στρόγιος ὁ Φωκεύς.

ἄλλως: άλλος Ald.

ἀεὶ ξένον: ἀείξενον coniunctim legit Schneiderus in Lexico.

κεκλαυμένου: Stanleio sive potius Aurato placebat κεκαυμένου. Multum praestat κεκλαυμένου.

δ᾽ εἰκὸς: δ᾽ εἰκὸς Rob. Turn. δεικός G. Ald. codex Robortelli et fortasse M.

οἴ 'γώ, κατ' ἄκρας δὴ πορθούμεθα: Lineola praefixa est in M. G. Nulla personae nota in Ald. Robortellus hanc orationem ministrae (θερ.) tribuit, Electrae Turnebus, idque editiones obtinuit. Rectissime intellexit Portus Clytaemnestrae hanc orationem esse, plenam ambiguitatis et simulati doloris, dissimulati autem gaudii. οἳ γὼ Canterus. οἶ ἐγὼ M. G. Ald. Rob. σὲ ἐγὼ Turn. Deinde ἐνπᾶσ᾽ ἐν πᾶσ᾽ Ald. Rob.) ὡς πορθούμεθα M. G. Ald. Rob. ἐνθάδ' ὡς πορθούμεθα Turn. Non male Bambergerus εμφανῶς scribendum esse coniecit, quod non debebat commutare cum εἶπας ὡς, quae non apla oratio est. Puto Aeschylum scripsisse εκπαθῶς παρθούμεθα. Ιd ambigue dictum est, immodice, et sine malo. Suidas ἐκπαθεῖς, ὑγιεῖς, ἐκτὸς πάθους. ἵνα μὴ ὦσιν ἔκδιψοι καὶ προεκλελυμένοι, ἀλλ᾽ ἐκεπαθεῖς καὶ κεκαινοπεποιημένοι.

ὡς πόλλ᾽ ... ἐπωπᾷς ... εὖ κείμενα: ὡς πόλ' error Ald. ὦ πόλλ' error Turn. Deinde ἐπωπᾷς Vict. ἐπωπᾶις Μ. ἐπωπαῖς G. ἐπωπαῖς Ald. ἐπωπᾶς Rob. ἐπ᾽ ὠπαῖς Turn. Deinde εὐκείμενα G. Ald.

τόξοις: τόξοις Μ. Rob. Turn. τέξοις codex Robortelli. τάξοις G. Ald. Post hunc versum in libris hic legitur, φίλων ἀποψιλοῖς μὲ τὴν παναθλίαν. Non cohaeret oratio. Itaque hunc versum correctum post v. 682. collocavi, ubi manca erat oratio.

εὐβούλως: εὐβόλως Porsonus. Libri εὐβούλως.

κομίζων: zouisor Rob. Turn. ex scholiis. vouisor M. G. Ald. Scholiastes έξω πηλοῦ πόδα, παροιμία. Commemorant hoc proverbium Zenobius III. 62. Suidas in αἴρειν ἔξω πόδα πηλοῦ et in ἐκτὸς πηλού πόδα.

τὴν ... βακχείας καλῆς: Hic versus post v. 680. legebatur. Libri dлoikois uɛ.

νῦν τήνπερ: νῦν δήπερ M. G. Ald. Rob. νῦν δ᾽ ἵπερ Turn. τῶν δ᾽ ἵπερ Scaliger. Scribendum erat σὺν δ' ήπερ. Deinde βακχίας καλῆς Μ. G. Ald. Rob. Buzzɛías zahis Turn. Scribendum erat, ut etiam Emperius vidit, βακχείας ζάλης.

παροῦσαν ἐγγράφει. φίλων ἀποψιλοῖ με τὴν παναθλίαν.: Rob. ex coniectura pro, quod in codice eius erat, ut in ceteris libris. Deinde omnes libri nagovoar ¿yyoágu. Scholiastes τάξον, αὐτὴν ἀφανισθεῖσαν ἀρᾷ (ἄρα 6.). ὡς πρὸς τὸ ἐλπίς δ' ἀπέδωκεν. Cantero scribendum videbatur ἀποῦσαν ἐγγράφου. Alii alia coniecerunt. Sed videtur дagočбav ¿yyoúqat, ironice dictum, ferri posse. Simul autem Orestes quae in aedibus debacchantis aestus medica spes erat, praesentem inscribit, h. e. eam spem praesentem esse monstrat, quippe praesens quidem ipse, sed in cineres redactus.

ἐγὼ μὲν οὖν ... εὐδαίμοσιν: Orestis nomen praefixum in Rob. Turn. Linea in M. G. Nulla personae nota in Ald. ovy Rob. Turn. v, supra scripto our, M. G. @Ald. εὐδαίμοσιν Μ. G. Ald. Rob. εὐδαίμοσι Turn.

πρὸς δυςσεβείας δ᾽: d', in libris omissum, inserendum viderunt Portus et Pauwius. φρεσὶν M. Ald. Rob. φρεσσιν G. φρεσὶ Turn.

ἀξίως: Clytaemnestrae haec tribuit Turn. Lineola praefixa in M. G. Nulla personae nota in Ald. 9Jɛg. Rob. In μεῖον Μ. o ex factum habet. Deinde libri ağíos. Schützius et Blomfieldius ex Pauwii coniectura scripserunt asior. Ita legisse videri potest scholiastes, cuius haec est adnotatio, τῶν σοὶ ἀξίων τιμῶν. Sed servari potest αξίως.

ἀγγελῶν: ἀγγέλλων Rob.

τὰ: ára G. Ald.

ἄγ' αὐτὸν εἰς ἀνδρῶνας εὐξένους δόμων, ὀπισθόπουν τε τοῦδε καὶ ξυνέμπορον· κἀκεῖ κυρούντων δώμασιν τὰ πρόςφορα.: Hos tres versus, qui in Ald. Rob. Turn. omissi sunt, primus restituit Victorius. Omissi sunt in ipsa versuum serie in M. sed adscripti in margine. Etiam in G. inter scholia in margine adscripti sunt, et numeris quidem notati, o' 'y', ac deinde in ipso textu versibus 701-704. in margine adscripti numeri d' e' g' ¿', ad quos si animum advertisset Asulanus, non fugissent eum versus isti, quorum omissionis caussa fuerat repetitum τὰ πρόςφορα. ἀγῶνας μιν ἀνδρῶνας G. Libri ὀπισθόπους δὲ τούσδε καὶ ξυνεμπόρους. Αbreschius лóлоvs interpretabatur reversus, comparans quod Hesychius habet, ὀπισθόπους, ὑποστρέψας. Immo recte Pauwius scribendum esse vidit ὀπισθόπουν δὲ τόνδε καὶ ξυνέμπορον, nisi quod scribendum erat όπισofónovy te ovde. Intelligitur Pylades. κυραννούντων G. Deinde δώμασιν Vict. δώμασι M. G.

ὑπευθύνῳ: ὑπευθύνῳ Turn. ἐπευθύνωι Μ. ἐπ᾿ εὐθύνῳ G. ἐπ᾽ εὐθύνω Α. ἐπευθύνω Rob. Scholiastes ὡς δώσοντι δίκην. In G. glossa ὑποδίκῳ.

ἡμεῖς δὲ: Linea praefixa in M. op. in Rob.

κοινώσομέν τε: κοινώσωμέν τε Μ.

βουλευσόμεσθα: βουλευσόμεσθα ex Stephani emendatione Canterus. βουλευόμεθα M. G. Ald. Rob. βουλευόμεσθα Turn. Vict.

εἶεν, φίλιαι δμῳΐδες: Xo. adscriptum in M. Turn. Linea in G. Omissa nota in Ald. Rob. εἶεν, φίλιαι δμωΐδες Heathius. εἶεν φιλίαι (sic) δμωίδες Μ. εἶεν φιλία δμωΐδες G. εἰ ἐν φιλιαδμωΐδες Αld. εἰ ἐνφιλία δμφίδες Rob. εἶεν, φίλαι δμωΐδες Turn.

δολίαν: δολίαν Pauwius. Libri δολία.

χθόνιον δ' Ἑρμῆν τοῖςδ᾽ ἐφοδεῦσαι: χθόνιον δ᾽ ἑρμῖα καὶ τὸν νύχιον τοῖσδ᾽ ἐφοδεῦσαι M. G. Ald. χθόνιον γ' ἑρμα etc. Rob. χθόνιον δ᾽ Ἑρμῆν Turn. Nihil ineptius fingi potest additamento isto καὶ τὸν νύχιον. Scripserat aliquis interpres τὸν χθόνιον καὶ τὸν νύχιον, quemadmodum nonnumquam scholiastae verbum scriptoris, quem interpretantur, interpretationi sub- iungunt. Aeschylum non dubito scripsisse ξυγκαταβῆναι, νυχιών θ᾽ Ἑρμῆν τοῖςδ᾽ ἐφοδεῦσαι ξιφοδηλήτοισιν ἀγῶσιν. Neque enim opus est ut τοῖς δ᾽ in τούςδε mutetur, quod volebam in dissertatione I. de differentia prosae et poeticae orationis p. 34. sive Opusc. I. p. 115. Νύχιος idem est quod χθόνιος. Soph. Oed. Col. ν. 1558. ἐννυχίων ἄναξ, Αίδωνεῦ, Λιδωνεῦ. Trach. v. 501. τὸν ἔννυχον Αίδαν.

ξιφοδηλήτοισιν: ξιφοδηλήτοισιν M. Rob. ξιφοδημήτῃσιν G. Ald. ξιφοδημήτοισιν Τurn.

ἀνὴρ ὁ ξένος τεύχειν: Linea praefixa est in M. Omissa personae nota in G. Ald. θερ. praefixum in Rob. Οι. (i. e. οἰκέτης) Turn. et reliqui. Chorum haec loqui viderunt Tyrwhittus et Bothius. Idque intellexit scholiastes, qui haec adscripsit, ξένον τὸν Ὀρέστην καλεῖ, ἵνα δόξωσιν ἀγνοεῖν τὸ σκαιώρημα. Libri ἀνήρ. Correxit Porsonus. Deinde libri τεύχειν. Quod res ipsa docere poterat, scripsisse Aeschylum τυχεῖν, et versum post hunc excidisse, etiam scholiastae adnotatio docet, ἀντὶ τοῦ πεποιη- κέναι πένθος τῷ οἴκῳ διὰ τῆς ἀγγελίας. Sensus verborum hic fuit, quem scholiastes indicat, malum hic hospes videtur in aedibus luctum excitasse. Itaque κακόν adiectivum est, ad nomen, quod excidit, pertinens. Scriptum fuisse videtur eiusmodi quid, ἔοικεν ἀνὴρ ὁ ξένος τυχεῖν κακὸν οἴκοισι πένθος θεὶς νέοις ἀγγέλμασιν.

Ὀρέστου τήνδ᾽: Hunc versum habent codices quidam Etymologici M. P. 1429. A. 1431. A. Gaisf. ὀρέστου τήνδ' Μ. Turn. ὀρέστου τὴν δ᾽ Rob. ὀρέσταν τὴν δ᾽ Αld. ορέστου τὴν δ' G. sed librarius o diphthongi addita lineola in a mutavit et ad v spiritum asperum adscripsit, ut legeretur ορέσταὑτὴν δ᾽.

Κίλισσα: κίλισσα M. Turn. κίλισσα G. κιλίσσω Αld. γείλισσα Rob. Vict. et recentiores. Etenim scholion sic ediderunt Rob. et Vict. Fɛi- λισσαν δέ φησι τὴν Ὀρέστου τροφόν, Πίνδαρος (Pyth. ΧΙ. 25.) δὲ Αρσινόην, Στησίχορος δὲ Λαοδαμίαν. Sed hic quoque κίλισσαν habent M. G. Recte igitur Kikooa restituerunt Wellauerus et Blomfieldius. Nomina servi a patria quisque sua accipere solebant, uti, si in tali re auctore opus est, Hemsterhusius docuit ad Aristophanis Plutum p. 8. Cilissa, nutrix Achaei Meropis f. commemoratur a scholiasta Aristophanis ad Pacis v. 362. a Suida in v. Kikizor et Kikioors, a Photio in v. Kɩ- Kízor. Laodamiam Orestis nutricem appellavit Stesichorum secutus Pherecydes: v. schol. Pind. Pyth. XI. 25. et Sturzium ad Pherecydem p. 224.

σοι: ἐπί σοι Αld.

τοῖς ξένοις: Linea praefixa est in M. Personae nota omissa in G. Ald. γει. praefixum in Rob. 19. in Turn. Libri τοὺς ξένους. Scholiastes ἡ τοὺς ξένους κρατοῦσα καὶ ὑποδεξαμένη Αίγισθον καλεῖν ἐκέλευσε. Hoc ineptum est. Vulgatum qui tueri vult, ita explicare debebit, regina iubet hospites quam celerrime Aegisthum advocare, id ut sic ab nutrice dici intelligatur, ut eum per ipsam advocari indicet. Sed recte videtur Pauwius Tois Sévois scribendum coniecisse.

πύθηται ... οἰκέτας: πύθεται Rob. εἰκέτας Ald.

ἔθετο σκυθρωπὸν ἐντὸς ὀμμάτων γέλων κεύθουσ᾽ ἐπ᾽ ἔργοις διαπεπραγμένοις καλῶς: Libri θέτο σκυθρωπόν. Victorius θέτο σκυθρωπῶν. Heathii mutatio, eto ozv‡qonur, a Porsono, Schützio aliisque recepta est. Praeclaram huius versus emendationem mecum communicavit Erfurdius, nulla plane mutatione facta scribens 9to5zv&gw¬òv ¿rtòs ὀμμάτων γέλων κεύθουσα, adoptivae maestitiae signa simulantem risum oculis celans. καλῶν Rob.

κείνῃ, δόμοις δὲ ... ἔχει: κείνῃ (κείνη Μ.) δόμοις δὲ Μ. G. Ald. Rob. κείνης δόμος Se Turn. interpunctione post zaλõç posita, quam habent etiam G. Ald. Deinde έχει Rob. Turn. ἔχειν M. G. Ald. Scholiastes ἀντί, κακῶς ὁ οἶκος διάκειται ὑπὸ τῆς φήμης ἧς ἤγγειλαν οἱ ξένοι σαφῶς.

ἐκεῖνος εὐφρανεῖ: ἐκεῖνος Rob. ἐκεῖνον M. G. Ald. Turn. codex Robortelli. Deinde ɛvq parcir codex Robortelli: ipse dedit evqgavet, quod etiam ceteri libri habent.

συγκεκραμένα: συγκεκραμμένα Ald.

τοῖςδ᾽: τοϊσδ' Μ. Rob. Turn. τοὺς δ᾽ G. τούς δ᾽ Ald.

καὶ νυκτιπλάγκτων ὀρθίων κελευσμάτων, καὶ πολλὰ καὶ μοχθήρ': καὶ νυκτιπλάγκτων M. G. Rob. καὶ νυκτιπλάγκτον Ad. unde καὶ νυκτίπλαγκτον Turn. Deinde κελευσμάτων Victorius. Libri κελευμάτων. Blomfieldius, ut locum, ut ait, aliqua ex parte expeditorem redderet, èz vuztiakóyziwv scripsit. Nihil mutandum esse videtur, neque quicquam excidisse, quae Schützii et 0. Mülleri opinio fuit. Negligentior est oratio, sed magna arte facta, ut in iis quae vigil in Agamemnone loquitur. Volebat nutrix dicere φίλον δ' Ορέστην τεθνηκότα ἀκούω. Nunc dicit φίλον δ' Ὀρέστην – καὶ νυκτιπλάγκτων καὶ πολλὰ καὶ μοχθήρ', ανωφέλητ᾽ ἐμοὶ πλάσῃ, tum alia inserit, ac denique ad institutum redit, τεθνηκότος δὲ νῦν τάλαινα πεύθομαι. Carum vero Oresten, inquit, animi mei curam, quem a matre acceptum mutrivi, el nocturnorum vagituum multas molestias, infructuosas mihi quae eas pertuli. Iam additura erat haec omnia perdidi: sed more mulierum, praesertim senili aetate, explicatius persequitur curam qua in nutriendis infantibus opus est. πονηρ' sic Rob. Ceteri omnes μοχθής. Deinde ἂν ὠφέλητ' Αld.

τλάσῃ· τὸ μὴ φρονοῦν ... ὥςπερει βοτὸν: τλάσει Rob. Deinde φρονοῦν Μ. G. Rob. φρυνεῖν vitium Ald. φρονῶν Turn. Deinde ὥσπερει βοτὸν G. et sic, non ὥσπερ εἰκοτὸν, etiam Μ. ὣς περεὶ βοτόν Αld. ὡςπερει βοτόν Rob. Turn.

εἰ λιμὸς ἢ δίψησις ἢ λιψουρία ἔχει: Libri ἢ λιμὸς ἢ δίψη τὶς ἢ λιψουρία ἔχει. Non recte Elmsleium ad Med. v. 480. ita haec scribentem, ἢ λιμός, ἢ διψῇ τις, ἢ λιψουρίαν ἔχει, Blomfieldius secutus est, nisi quod λιγουρία servavit. V. Opusc. III. p. 199. Stanleii emendationem, εἰ λιμός, merito probavit Porsonus. Pro eo quod sequitur ἢ δίψη τις scribendum esse videtur ἢ δίψησις, quae emendatio etiam Wellauero in mentem venit. Vsus est eo vocabulo Athenaeus p. 10. B.

αὐτάρκης: αὐτάρκης Μ. Rob. Turn. αὐτάρκη G. Ald. Scholiastes γὰρ νέα νηδὺς τῶν τέκνων ἑαυτῇ ἀρκεῖν καὶ βοηθεῖν βούλεται, ὅ ἐστιν ἀνύειν βούλεται τὰς ἐπιθυμίας. Hoc dicit, alius infantium suo instinctu fungitur.

τούτων πρόμαντις οὖσα: A Turnebo_mala introducta est interpunctio, qua haec verba, τούτων πρόμαντις οὖσα, ad νηδύς referebantur. Melior distinctio Pauwio debetur.

παιδὸς σπαργάνων φαιδρύντρια: Pollux VII. 40. καὶ ἡ παρ' Αισχύλῳ παιδὸς σπαργάνων φαιδρύντρια.

τροφεύς τε: τροφεύς τε Rob. Turn. στροφεύς τε Μ. στροφεύςε G. στρόφευσε Ald.

πατρί: πατρὶ G. Ald. Rob. Turn. Ita etiam M. sed ab alia manu ὃς supra adscriptum est. Attulit hunc versum cum aliis, in quibus δέχεσθαι dativo iungitur, Porsonus ad Eur. Hec. v. 533. Indicari autem solet dativo, accipi aliquid ab aliquo sic, ut ei, a quo accipitur, aliquid inde commodi accedat vel honoris.

στείχω: στείχων pro στείχω Μ.

τόνδε ... λόγον: τόνδε οι λόγον recte Blomfieldius. Libri τώνδε λόγων. Vitium Ald. πεύσετε.

πῶς οὖν κελεύει: Oresti hunc et sequentes duo versus tribuit Rob. choro Turn. Vict. Nullae personarum notae in M. G. Ald. Recte eas distinxit Canterus.

τί πῶς;: Libri ἢ πῶς. Valckenarius ad Phoen. v. 923. p. 340. scribendum putabat πῶς φής; Melius Schutzius όπως; Sed veram pute Canteri emendationem, τί πῶς; Simile est illud Terentii in Andria V. 3, 19. quid mi pater? quum alter mi pater dixisset.

εἰ ξὺν: εἰ ξὺν Turn. Vict. ἢ ξὺν G. Ald. Rob. ή ξυν sic M. Defendi potest quodammodo ή ξύν, sed melius est εἰ ξύν.

ἄγειν: Τρ. Turn. γεί. Rob. Nulla personae nota in M. G. All.

ἄγγελλε ... στύγει: Xo. Turn. og. Rob. Linea praefixa in M. G. Nulla nota in Ald. ἄγγελε G. Ald. στυγεῖ Rob.

ἀδειμάντως κλύῃ: ἀδήμαντος Rob. κλύει Α.

ἄνωχθ᾽ ὅσον τάχιστά γ' εὐθύμῳ φρενí: τάχιστ' ἀγαθούση M. G. Ald. Rob. τάχιστα γαθούσῃ Turn. τάχιστα γηθούσῃ Pauwius, Heathius, Schutzius, Blomfieldius. Sed γηθεῖν non dixerunt Attici nisi in perfecto et plusquamperfecto. V. ad Prom. v. 156. Hic autem γηθούσῃ φρενί etiam propter sententiam non videtur ferri posse. Neque enim de Aegistho dici potuit, quia sic Cilissa se suspectam redderet, nec de Cilissa, quia sic chorus plus proderet quam vult. Posui quod scribere potuit Aeschylus, ἀλλ' αὐτὸν ἐλθεῖν, ὡς ἀδειμάντως κλύῃ, ἄνωχθ᾽ ὅσον τάχιστά γ' ευδούσῃ φρενί. Sophocles in Tympanistriis apud Stobaeum LIX. 12. et apud Ciceronem in ep. ad Att. II. 7. φεῦ φεῦ, τί τούτου χάρμα μεῖζον ἂν λάβοις τοῦ γῆς ἐπιψαύσαντα καθ᾽ ὑπὸ στέγῃ πυκνῆς ἀκοῦσαι ψακάδος ενδούση φρενί,

ἐν ἀγγέλῳ γὰρ κυπτὸς ὀρθοῦται λόγος: ἐν ἀγγέλῳ γὰρ κρυπτὸς ὀρθούση φρενί M. G. Rob. et Ald. nisi quod haee κρυπτοσ᾽ habet. ἐν ἀγγέλῳ γὰρ κρυπτὸς ὀρθώσῃ η ρενί Turn. Veram lectionem, ἐν ἀγγέλῳ γὰρ κρυπτὸς ὀρθοῦται λόγος, Porsonus restituit, auctore Musgravio ad Eur. fragm. inc. CCXXIV. qui versum sic scriptum, quem ut Euripidis affert Eustathius p. 1013, 11. ex hoc Aeschyli loco ductum esse animadvertit. Eustathius τὸ δὲ ἐσθλόν, inquit, καὶ τὸ τέτυκται, ὅτ' ἄγγελος αἴσιμα εἰδῇ, ἀντὶ τοῦ ἀγαθόν ἐστι καὶ τὸ συνετὸν εἶναι τὸν ἄγγελον· πολλὰ γὰρ καὶ αὐτὸς κατορθοῖ. διὸ καὶ Εὐριπίδης φησίν “ἐν ἀγγέλῳ γὰρ κρυπτὸς ὀρθοῦται λόγος.” Scholiastes ad eundem versum Miadis XV. 207. καὶ Εὐριπίδης “ἐν ἀγ γέλῳ γὰρ κρυπτὸς ὀρθοῦται λόγος.” Ita Bekkerus edidit scriptumque ita est in codice Lipsiensi. In Villoisoni editione legitur κυπτός, quod verum esse videbatur Blomfieldio.

ἀλλ᾽ ἦ: Hinc quoque personae lineis praefixis in M. G. distinguuntur. Nullae personarum notae in Ald. In Rob. praefiguntur γεί. et op. In Turn. To. et Xo. ἀλλ᾽ ἦ M. Rob. Τurn. αλλ' ή G. ἀλλ' ε Αld. Reete scholiastes φρονεῖς εὖ interpretatur χαίρεις. 21

ἀλλ᾽ εἰ: ἀλλ' εἰ Μ. G. Turn, ἀλλ' ἐν Ald. Rob. ἀλλ᾽ ἦ scribendum videbatur Stanleio.

τί φῄς;: τί φής Μ. τὶ φῂς Turn. τὶ φὴς G. Rob. τιφὴς Ald.

ἄγγελλ᾿ ... τἀπεσταλμένα: ἄγγελλ' Rob. Turn. ἀγγελ' M. ἄγγελ' G. Ald. Deinde τάπεσταλμένα Vict. et sic M. τὰ πεπαλμένα Rob. τὰ πεπλαγμένα G. τὰ πεπραγμένα Ald. Turn.

μέλει ... μέλῃ: μέλει et deinde μέλη (μέλη Ald. Ald. Turn. μέλλει et deinde μέλλη M. G. Rob.

σοῖς: τοῖς γιο σοῖς error Vict. propagatus a Cantero et Stanleio.

νῦν παραιτουμένα μοι: Xo. M. Turn. Linea praefixa in G. Nulla nota in Ald. oo. Rob. Nullum paene vitii genus est, quo non sit contaminatum hoe carmen chori. Parum feliciter olim in Observationibus criticis metra restituere conatus eram, quo tempore nondum intellexeram licentias, quas metrici fere in omnibus versuum generibus statuebant, in tragicorum melicis carminibus nullas esse. Erat tamen illa descriptio sie facta, ut stropharum dispositio aequabilitatem haberet. Quare qui istam metrorum descriptionem sequeretur, non debebat certe ordinem stropharum mutare, quod hic quoque Schützius incredibili audacia fecit. Nunc de metris non potest ambigi, quin aliter ac tum a me factum erat constitui debeant. Est autem stropharum dispositio haec. Medium carminis locum mesodus tenet, quae, ut fieri in mesodis consentaneum est, metra habet multum a ceterarum metris stropharum diversa. Ea mesodus inclusa est ab utraque parte stropha tertia eiusque antistropha. Ante hane stropham et post eius antistropham stropha est atque antistropha secunda, sed sic ut stropha media sit inter stropham et antistropham primam, antistropha inter stropham atque antistropham quartam: hac forma, α. β'. ά. γ'. μεσωδός. γ'. δ. β'. δ'. νῦν παραιτουμέν ἐμοὶ Μ. νῦν παραιτούμεν ἐμοὶ G. Rob. νῦν παραιτούμ᾽ ἐν μοὶ Αld. νῦν παραιτουμένῃ μοι Turn. Restituenda erat forma Dorica.

Ζεῦ: Post ζεν aliquid erasum in M.

δὸς τύχας εὖ τυχεῖν, κυρίως τὰ σώφρον εὖ μαιομένοις ἰδεῖν: δὸς τύχας τυχεῖν δέ μου κυρίως M. G. Ald. Rob. δὸς τύχας, τυχεῖν δέ μοι κυρίως Turn. Scholiastes δός μοι εὐτυχίαν εὐτυχῆσαι βεβαίως. Hinc eiecto δέ μου, quod e δός μοι ortum esse videtur, scripsi δὸς τύχας εὖ τυχεῖν κυρίως. In eandem emendationem incidit Bambergerus, in reliquis falsus. Deinde τὰ σωφροσννευματισμένοις ἰδεῖν Μ. et Rob. nisi quod hic τα sine accentu habet. τὰ σώφροσυν εὐμαιομένοις ἰδεῖν G. Ald. τὰ σώφροσιν εὖ μαιομένοις ἰδεῖν Turn. Scribendum erat, plena interpunctione post haec verba posita, τὰ σώφρον εὖ μαιομένοις ἔχειν. Itaque hos versus ita constitui, δὸς τύχας εὖ τυχεῖν κυρίως τὰ σώφρον εὖ μαιομένοις ἔχειν. Nunc oranti mihi, caelicolarum pater Iuppiter, da prospere rem cedere iis qui honesta salva esse cupiunt.

διὰ δίκας πᾶν ἔπος ἔλακον· ὦ Ζεῦ, σύ νιν φυλάσσοις: διαδικᾶσαι M. G. διαδικάσαι Ald. Rob. Turn. διὰ δίκας Pauwius. It ferri posset, nisi melius Creticus servaretur purus. Itaque quum in M. G. hoc scholion adscriptum sit δικαίως, κατὰ δίκαν, ὅ ἐστι κατὰ τὸ δίκαιον, quis dubitabit restituere καδ δίκαν? Deinde πᾶν ἔπος ἔλακον ζεῦ, σὺ δέ νιν φυλάσσοις M. G. Ald. Rob. Turn. nisi quod in G. Ald. φυλάσσεις scriptum est. Scribendum erat καδ δίκαν πᾶν ἔπος ἔλακον· ὦ Ζεῦ, σύ νιν φυλάσσοις.

πρὸ δέ γ' ἐχθρῶν τὸν ἔσωθεν μελάθρων, Ζεῦ, θές: ε ε (έ ἑ G. Ald. Rob.) προδὲ δὴχθρῶν Μ. G. Ald. Rob. 2, πρὸ δηχθρῶν Turn. Neque exclamatio hic apta est, et insolens erasis δὴ ἐχθρῶν. Deinde τῶν ἔσω μελάθρων ὦ ζεῦ θές. Hoc si proprie accipiatur, ne verum quidem est, quia Aegisthus non erat intus. Metrum docet, quod etiam Seidlerus de versibus dochm. p. 406. vidit, scribendum esse τὸν ἔσωθεν, et removendum d. Scripsi igitur πρὸ δέ γ' ἐχθρῶν τὸν ἔσωθεν μελάθρων, Ζεύ, θές. Oresten dicit.

νιν μέγαν ἄρας: Libri μιν. Correxit Seidlerus. Deinde μέγαν ἄρας Rob. Turn. μέγαν ἄιρας Μ. μέγα μιρας G. μέγα αἴρας Ald.

παλίμποινα ... ἀμείψει: παλίμποινα Vict. παλίνποινα M. G. AH. Rob. Turn. Scholiastes επάρας γὰρ τὸν Ὀρέστην, δυνήσῃ καὶ τριπλασίονα ποινὴν εἰςπράξασθαι τὸν Ὀρέστην ποιῆσαι. Hinc Turn. ἀμείψῃ scripsit. Ceteri omnes ἀμείψει. Dictum id est pro αμειφθήσῃ, vicissim accipies. Vidit hoc Pauwius.

ἴσθι: Libri ἴσθι. Recepi Pauwii emendationem ἴσχε.

ζυγέντ᾽ ἐν ἅρμασιν: ζυγέντ' Μ. Rob. Turn. ζυγοῦντ' G. Ald. Deinde libri ἐν ἁρματι. Scripsi ἐν ἅρμασιν. Scholiastes ἐνέμεινε τῇ μεταφορά, φήσας γὰρ ἐν ἅρμασι πημάτων, τὸ δρόμῳ ἐπήγαγε. Ita, ἐν ἅρμασι, legitur in scholiis codicis G. et editionis Rob. et, ut puto, etiam in scholiis codicis M. ἐν ἅρματι scholiorum editio Vict.

μέτρον, τίν' ἂν: Turn. e coniectura μέτρου, quod coniungit cum sequentibus. Ceteri omnes μέτρον. Deinde omnes τίς ἄν. Scripsi τόν αὐ.

σωζόμενον: σωζόμενον, sed priore o ex eo facto, Μ. σωζώμενον G.

γάπεδον: Libri δάπεδον. Scribendum erat γάπεδον. V. ad Prom. v. 830.

ἀνομένων βημάτων: ἀνομένων in M. ex αναμένων factum est. Deinde βημάτων M. G. Ald. κτημάτων Rob. πημάτων Turn. ex scholio, λείπει τὸ ὅπως, καὶ τὸ ἰδεῖν ἀντὶ τοῦ ἴδοι. ὁ δὲ νοῦς, ὅπως ἂν τοῦτο ἴδοι σωζόμενον τὸν ῥυθμὸν ὁμαλὸν καὶ εὔτακτον κατὰ τὸν δρόμον τῶν ἀνυομένων πημάτων. Multo magis poetica est vetus lectio βημάτων. Haeserunt in his versibus interpretes et veteres et recentiores propterea quod τις a scriptum inveniebant, tum quod non intelligebant quomodo tot accusativi construendi essent. Ita vero haec stropha intelligenda est, sustine cari viri pullum iunctum currui malorum, modum adhibens in cursu, ut hoc solum rursus videat desinentium gressuum nisum aliquam servare mensuram. Γάπεδον dicitur videre ὄρεγμα βημάτων, hoc autem σώζεσθαι ρυθμόν τινα.

ἔσω: Libri ἔσωθε. Metrum exigebat ἔσω.

πλουτογαθῆ ... ἐνίζετε: πλουτογαθή Turn. et hoc ipse M. habere videtur. πλουταγαθῆ G. Rob. πλουτ᾽ ἀγαθῆ Ald. Deinde libri μυχὸν νομίζετε, quod scholiastes interpretatur ήνιοχεῖτε καὶ διοικεῖτε. Scribendum μυχὸν ἐνίζετε. Neque enim antistrophicus versus, sed hic emen- dandus est. Euripides Hel. v. 1117. μουσεῖα καὶ θάκους ἐνίζουσαν ἀηδόνα.

κλῦτε: Libri κλύετε. Scribendum esse κλυτε vidit etiam Dindorfius.

ἄγετε, τῶν πάλαι: Librt ἄγετε, τῶν πάλαι πεπραγμένων. Delendum est πεπραγμένων, ut voluit Canterus, quamquam ille quidem non intellecta vera stropharum ratione.

προςφάτοις δίκαις: πρὸς φάτοις Ald. Nisi metra ostenderent hic versum intercidisse, satis id argueret oratio per nullam particulam cum superioribus nexa.

τὸ δὲ καλῶς κτάμενον: Libri τόδε καλῶς κτάμενον, nisi quod τὸ δεκαλῶς habet Rob. Scholiastes διὰ τοῦτο τὸ καλῶς ἀναιρεθησόμενον. λέγει δὲ τὸ αἷμα τοῦ Αἰγίσθου. Recte Bambergerus haec sie emendavit, τὸ δὲ καλῶς κτίμενον.

ὦ μέγα ναίων στόμιον: Scholiastes haec verba, ὦ μέγα ναίων στόμιον, interpretatur ὦ Αιδη. Apollinem recte intellexit Heathius. Infra v. 941. ὁ Λοξίας ὁ Παρνάσσιος μέγαν ἔχων μυχὸν χθονός. Hesychius στόμια, χάσματα. Strabo IX. p. 641. de oraculo Delphico, υπερκεῖσθαι δὲ τοῦ στομίου τρίποδα υψηλόν.

εὖ δὸς ἀνέδην ἰδεῖν δόμον ἀνδρός, καί νιν ἐλευθερίοις ὄμμασιν ἐκ δνοφερᾶς καλύπτρας: εὖ δὸς ἀνιδεῖν δόμον ἀνδρὸς καί νιν ἐλευθερίως λαμπρῶς ἰδεῖν φιλίοις όμμασι δνοφερὰς καλύπτρας M. G. Ald. Rob. nisi quod Rob. εν δὸς ἂν ἰδεῖν habet, et per errorem δνοφερὰς καλύπτας, alioque errore Ald. δνοφερός καλύπτρας. Turnebus dedit λαμπρῶς τὸ ἰδεῖν. Emendavi haec in Opusc. I. p. 115. seq. Nam in iis, quae libri habent, duo sunt ad quae nemo non statim offendat, άνιδεῖν, insolens verbum, quod scholiastes interpretatur αναβλέψαι, sequente mox ἰδεῖν, et ἐλευθερίως λαμπρῶς. llud sic est dictum, ut ferri nemqueat, alterum sic ut non possit addita copula emendari: languet enim hoc, ἐλευθερίως λαμπρῶς τε. Vtrumque adverbium interpretatio est alius adverbii, ανέδην, quod deinde in ἀνδεῖν mutatum est. Eustathius p. 168, 36. ἀνέδην interpretatur ἀνέτως καὶ ἐλευθέρως, Suidas δαψιλῶς, ἀκωλύτως, κατακόρως, Zonaras p. 225. et Favorinus φανερῶς. Deinde genitivos δνοφερᾶς καλύπτρας agnoscit scholiastes, cuius haec est adnotatio, τοῦ σκότους. Metri pariter ac sensus caussa addidi ἐκ. Itaque sic scripsi hanc mesodum, τὸ δὲ καλῶς κτίμενον ὦ μέγα ναίων στόμιον, εὖ δὸς ἀνέδην δόμον ἀνδρός, καί νιν ἰδεῖν φιλίοις ὄμμασιν ἐκ δνοφερᾶς καλύπτρας. Tu vero, qui bene conditam magnam speluncam lenes, fac ul domus viri libere, et ipse (Agamemno) amicis oculis ex caliginoso velamine (sepulcri) adspiciat.

ξυλλάβοι: ξυλλάβοι Μ. Turn. ξυμλάβοι Ald. ut G. habet, in quo tamen β erasum et pro a scriptum β a prima manu. ξυμβάλοι Rob.

ἐπιφορώτατος: Omnes επιφορώτατος. Non debebam olim scribendum coniicere επιφ θορώτατος, neque Emperius ἐπεὶ φορώτατος, sed emen- danda erat stropha. Scholiastes ὡς ἐπὶ ἀνέμου εἶπεν, ἀντὶ τοῦ ὁ λο- γικώτατος. Thucydides III. 74. ἡ πόλις ἐκίνδυνευσε πᾶσα διαφθα- ρῆναι, εἰ ἄνεμος ἐπεγένετο τῇ φλογὶ ἐπίφορος ἐς αὐτήν. Lucianus Hermot. 28. p. 769. εἰ ἐπίφορόν ἐστι καὶ οὔριον τὸ πνεῦμα τοῖς Κό- ρινθόνδε διαπλεῦσαι ἐθέλουσι.

θέλων: θέλεν, sed ad ultimam syllabam @ adscripto Med.

τὰ δ᾽ ἄλλα ἀμφανεῖ χρήζων. ἄσκοπον δ᾽ ἔπος λέγων νύκτα πρό τ' ὀμμάτων σκότον φέρει, καθ' ἡμέραν δ᾽ οὐδὲν ἐμφανέστερος: Libri πολλὰ δ᾽ ἄλλα φανεί χρήΐζων κρυπτά. ἄσκο- πον δ᾽ ἔπος λέγων etc. Non recte olim haec verba, πολλὰ δ᾽ ἄλλα φανεῖ χρηίζων κρυπτά, ut ab interprete adscripta delenda esse putavi. Excidit potius versus in stropha. Hic autem non dubito quin Aeschylus scripserit τὰ δ᾽ ἄλὰ ἀμφανεῖ χρήζων. ἄσκοπον δ᾽ ἔπος λέγων νύκτα πρό τ' ὀμμάτων σκότον φέρει, καθ' ἡμέραν δ᾽ οὐδὲν ἐμφανέστερος. Horum verborum, τὰ δ᾽ ἄλα ἀμφανεῖ χρήζων, explicatio est velus scholion, τὰ δὲ κρυπτὰ νῦν φανερώσει. Deinde κρυπτά in textum venit. Inde alterum scholion, depravatam scripturam explicans, θέλων πολλὰ κρυπτὰ εὑρίσκει (sic M. G. non εὑρήσει). Quid illud ἄσκοπον nos sit, quod tam grandi oratione summus poeta adumbravit, indicat Homerus, Ἑρμῆς δὲ ψυχὰς Κυλλήνιος ἐξεκαλεῖτο ἀνδρῶν μνηστήρων· ἔχε δὲ ῥάβδον μετὰ χερσίν καλὴν χρυσείην, τῇ τ᾽ ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει, ὧν ἐθέλει· τοὺς δ᾽ αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει.

καθ' ἡμέραν δ' ... οὐδὲν ἐμφανέστερος: καθ' ἡμέραν δ' M. Rob. καθ' ἡμέραν, omisso δ', G. Turn. καθημέραν Ald. Καθ' ἡμέραν est interdiu. v. Lobeckium Paralip. p. 63. Deinde οὐδενὶ ἐμφανέστερος Rob. Ceteri recte οὐδὲν ἐμφανέστερος.

καὶ τότ᾽ ἤδη, τότε πλοῦτον: Libri καὶ τότε δὴ πλοῦτον. Scholiastes τὸν πλοῦτον τῶν δωμάτων ἐλεύθερον τῇ πόλει μεθήσομεν. Scripsi καὶ τότ᾽ ἤδη, τότε πλοῦτον * οἴσομεν * Nam excidisse verbum et antistrophicus versus monstrat et sententia.

δωμάτων: Non opus esse videtur ut δωμάτων mutetur in δειμάτων, quod et ego aliquando conieci et II. L. Ahrens.

οὐριοστάταν: Ουριοστάταν recte interpretari videtur scholiastes οὐρίως σταθέντα.

ἅμα δὲ κρεκτὸν γοερὸν νόμον θήσομεν πόλει: ὁμοῦ κρεκτὸν γοήτων νόμον μεθήσομεν πόλει Μ. in quo ὁμοῦ itemque or in νόμον, quod antea νόμων erat, ab alia, ut videtur manu, in litura scripta sunt. Discrepant ab his ceteri libri eo quod in G. γοήτῶν cum duplici accentu et sequens vocabulum eo compendio scriptum est, quod νόμων significat: ceteri γοητῶν νόμον habent. μεΘέλσομεν vitium Rob. Praeterea Turnebus κρεκτῶν scripsit. Scholion in M. ita scriptum est ὁμοῦ δὲ μεθήσομεν τὸν κρεκτὸν γοήτων νόμων, ὃ ἐστι, καὶ τῶν ἀγαθῶν τῇ πόλει μεταδώσομεν καὶ τὸν Αγαμέμνονα ἀκινδύνως θρηνήσομεν. Deinde aliud scholion, τὸν τῶν γοήτων, οἳ ὡς ᾄδουσι παριόντες (sic M. περιϊόντες Vict.) τὴν πόλιν. Scripsisse videtur Aeschylus ἅμα δὲ κρεκτὸν γοατὰν νόμον θήσομεν πόλει. Sepulcri ornamenta, inquit, ex mulieris congestis opibus ampla feremus Agamemnoni, simulque lugebimus eum.

τάδ᾽ εὖ ἔχοντ᾽, ἐμὸν κέρδος αὔξει τόδ᾽, ἄτα δ᾽ ἀποστατεῖ φίλων: τὰ δ᾽ εὖ M. Turn. τάδ' εὖ G. Ald. Rob. Deinde libri ἐμὸν ἐμὸν κέρδος ἀέξεται τόδε, ἄτα δ᾽ ἀποστατεῖ φίλων. In Rob. ἐμὸν semel tantum legitur. ἄτα G. Ald. Turn. άτη, sed supra adscripto α, Μ. ἄτη Rob. Scholiastes τὰ καλῶς ἀποβαίνοντα τὸ ἐμὸν κέρδος ἐστίν, τῶν δὲ περὶ Ὀρέστην καὶ Ἠλέκτραν ἀπαλλαγὴ ἄτης. Scripsi τὰ δ᾽ εἶ ευ ἔχοντ᾽ ἐμὸν κέρδος αὔξει τόδ', &- τα δ᾽ ἀποστατεῖ φίλων.

σὺ δὲ θαρσῶν, ὅταν ἥκῃ μέρος ἔργων, ἐπαύσας πατρὸς ἔργῳ πρὸς σέ, τέκνον, πατρὸς θροούσᾳ, περαίνων ἐπίμομφον αὔδαν: Versui 813. θερ. praefixum in Rob. In M. hi versus ita scripta sunt, σὺ δὲ θαρσῶν ὅτ᾽ ἂν ἥκη | μέρος ἔργων | ἐπαύσας πατρὸς ἔργοι | Θροούσα | πρὸς σὲ τέκνον πατρὸς αὐδὲν καὶ περαινων ἐπίμομφαν (sic) ἄταν. Coniunctim ὅταν Turn. Deinde ἥκει Ald. Deinde έπαυσας G. Ald. έσβυσας codex Robortelli: ipse Rob. ἐπαύσας dedit, quod est in M. Turn. Deinde θρούσα Rob. προοῦσα G. Ald. θροούση Turn. Tum αὐδῶν pro αὐδὲν G. Ald. Denique ἐπίμομφαν φάτων Ald. In G. est επίμομφάταν, super φ scripto eo compendio quo ar significatur. ἐπίμομφον άταν Rob. Turn. Corruptissimos versus explicare conatur scholiastes, qui et ipse προούσα legit. Vitiorum, quibus haec affecta sunt, non obscura est origo. Etenim πατρὸς ἔργωι ortum est ex μέρος ἔργων, quod antecesserat. Deinde αυδάν, vera scriptura, super vitiosum utav adscripta erat, et propterea alieno loco inserta est. Accesserunt alii errores. Scripsisse enim puto Aeschylum, σὺ δὲ θαρσῶν, ὅταν ἥκῃ μέρος ἔργων, ἐπαΐσας τε προοῦσαν πρὸς σέ, τέκνον, πατρὸς περαίνειν ἐπίμομφον αὐδάν, et quae sequuntur. Θροοῦσαν et ἐπαΐσας Schutzius in prima editione scripsit: verissime, ut videtur. Neque ἐπαΐσας reprehendi potest, quum plura sint apud Aeschylum propius ad epicum sermonem accedentia. Aptissime autem iubetur Orestes audire adhortantem patrem.

Περσέως τ᾽ ἐν φρεσὶ ... σχεθών: Libri cum hiatu περσέως τε ἐν. Correxerunt Schutzius et Porsonus. Deinde φρεσὶ Turn. φρεσσιν Μ. G. φρεσὶν Ald. Rob. Deinde libri σχέθων.

τοῖς θ' ... φίλοις: τοῖς θ' Rob. τοῖς δ᾽ Μ. G. Ald. τοῖς τ' Turn. Deinde φίλοισιν Μ. G. Ald. Turn. φίλεσιν Rob. Scribendum φίλοις.

τοῖς τ᾽ ἄνωθεν προπράσσων χάριτας ὀργᾶς λυγρᾶς: Libri τοῖς τ᾽ ἄνωθεν προπράσσων χάριτος ὀργᾶς λυπρᾶς, nisi quod Turn. ἀργὰς λυπράς scripsit. Id Victorius celerique editores receperunt. Sed defendi non potest. Scribendum est τοῖς τ' ἄνω πρόπρασσ᾽ ἐὼν χάριτας ὀργᾶς λυγρᾶς. Ει χάριτας quidem etiam Schutzius invenit, λυγρᾶς Blomfieldius.

ἄταν τιθείς: Libri ἄταν. Scholiastes τὴν ἔνδον ἐπὶ τῆς οἰκίας φονίαν ἄτην καταβαλών, ὃ ἐστι τὴν Κλυταιμνήστραν. Scribendum videtur αγαν. V. ad Ag. v. 704. τιθοὶς Rob.

τὸν αἴτιον δ᾽ ἐξαπολλὺς μόρου: d'omittit Turn. μόρου Turn. μόρον Μ. G. Ald. Rob.

NA: Postremus huius carminis versus excidit. Dubitationem eximit metrum.

ὑπάγγελος: ὑπ᾽ ἄγγελος G. Ald. et ante correctionem M.

ξένους ... μολόντας ... ἐφίμερον: ξένους Rob. μολῶντας G. Ald. ἐφήμερον Turn. In M. i in litura scriptum est, ut hic quoque ἐφήμερον antea fuisse videatur.

μόρον δ' ... ἀμφέρειν: μόρον γ' Ὀρέστου Portus et Stanleius in curis secundis. Recepit hoe Blomfieldius. Non mutandum videtur δέ. Deinde ἀμφέρειν M. G. Ald. Rob. ἂν φέρειν Turn. Male Blomfieldius coniecit αὖ φέρειν scribendum esse. Hoc quoque, inquit, plenum timoris mulum domus huec referre poterit ad caedem illam quae nos vulnerat et mordet, i. e. hoc quoque nobis propter caedem illam evenit.

δειματοσταγὲς φόνῳ: δειματοσταγές φόνῳ Vict. δειματοστάγ᾽ ἐς φόνῳ M. G. δείματος τάγ' ἐς φόνῳ Ald. Rob. δείματος τάγ᾽ ἐς φόνον Turn. Non debebat Porto et Stanleio αἱματοσταγές scribendum videri. Conferendum quod est in Agamemnone v. 166. στάζει δ᾽ ἔν θ᾽ ὕπνῳ πρὸ καρδίας μνησιπήμων πόνος, καὶ παρ᾽ ἄκοντας ἦλθε σωφρονεῖν. Choeph. v. 354. si recte illa constitui, τί γὰρ κεύθω, φρενὸς οἷον ἔμπας πουτᾶται πάροιθε πρώρας δριμυτάκιου κραδίας θύματος ἔγκοτον στύγος; Eum. v. 358. δειματοσταγὲς ἀξιόμισον ἔθνος τόδε.

ἑλκαίνοντι καὶ δεδηγμένῳ: Scholiastes ὡς ἐπὶ μαχαίρας, οὐ παρακαλυφθέντι, ἀλλ᾽ ἀειμνήστῳ. ἐν γὰρ τοῖς θρήνοις ἀμύσσουσιν αὑτῶν τὰ στήθη. Mira interpretatio. Ελκαίνειν alibi non legitur. Δεδηγμένῳ recte videtur Schiitzius pro δεδηκότι dictum putasse. Ita φόνῳ ἑλκαίνοντι καὶ δεδηγμένῳ erit caedi vulneranti nos et mordenti.

θρώσκουσι: θρώσκουσι Μ.

ἠκούσαμεν: Linea praefixa in M. G. Nulla nota in Ald. Αγγ. Turn. Recte haec choro tribuit Rob.

ὡς αὐτὸν αὐτῶν ... πάρα: ὡς αὐτὸν αὐτῶν Schutzius et Porsonus. ὡς αὐτὸς αὐτὸν M. G. Ald. Rob. ôç avròs avτæv Turn. In fine versus libri ég. Scribendum erat naga. Vidit hoc etiam Emperius, cui praeterea scribendum videbatur ὅσ᾽ αὐτὸς αὐτῶν, hoc quidem minus recte. a in litura est in M.

ἰδεῖν: Personae notam omittunt M. G. Ald.

εἴτ᾽: Turn. M. Žɛv G. Ald. Rob.

κληδόνος: κλυδόνος G. Ald.

οὔτοι φρέν᾽ ἂν κλέψειεν: οὗτοι φρέν ἂν κλέψειεν Elmsleius ad Euripidis Med. p. 150. οὗτοι φρένα κλέψειαν M. G. Ald. Rob. Τurn. κλέψειεν Stephanus.

ἄρξωμαι: ἄρξαμαι vitium Ald.

κἀπιθεάζουσ': nagyoμén Rob. Deinde záridoάžovou M. G. sed in M. od ab alia manu in litura scriptum est. κἀπιθοάζωσα Ald. καπι θοάζουσα Rob. zḍлidoάlovo' Turn. Recte Blomfieldius et ante eum Schultzius scribendum coniecerunt κἀπιθεάζουσ'.

ἀνύσωμαι: ἀνύσομαι G.

μιανθεῖσαι: juaviva Rob. ex sua coniectura: codex eius, ut ceteri libri, μιανθεῖσαι.

πειραὶ: Scholiastes πειραί, αἱ ἀκμαὶ τῶν ξιφῶν, παρὰ τὸ πείρειν. Non debebat Blomfieldius Pauwii лɛα probare.

ὄλεθρον: pov error Rob.

δαίων ἀρχάς τε πολισσονόμους: δαίων M. G. Rob. δαΐων Ald. Turn. Deinde libri αρχάς τε πολισσονόμους, nisi quod Ald. πολυσσονομούς habet. Porsonus scripsit ἀρχαῖς τε πολισσονόμοις. Receperunt hoc editores praeter Wellanerum, qui té post participium ea ratione positum esse putavit, de qua dixi ad Ag. v. 97. Hic quidem veri simillimum est excidisse versum eiusmodi, πλοῦτόν τε δόμων.

πατέρων: πύτον Ald. male intellecto compendio codicis G. Hinc πατρῷον Turn.

πάλην ... μόνος ὢν: úr Ald. et codex Robortelli: ipse Rob. náλny scripsit, quod est in M. G. Turn. Deinde uóvos ir M. Rob. μóvos omittunt G. Ald. unde Turn. r o scripsit.

θεῖος: Jos Turn. 9ɛiois M. G. Ald. Rob.

νίκῃ: vízy M. G. Rob. vízyy Ald. Turn.

ἔ ἔ, ὀτοτοτοτοῖ: Huic et sequenti versui lineae praefixae in M. G. Omittit personarum notas Ald. Libri è otototoĩ, quod oxytonon est in G. Rob. Scripsi OTOTOTOTOT. Proprius in talibus exclamationibus est versus dochmiacus.

ἔα, ἔα, ἔα μάλα. πῶς ἔχει; πῶς κέκρανται δόμοις: Vulgo ἔα, ἔα μάλα. πῶς ἔχει; πῶς κέκρανται δόμοις; Sic Vict. ex M. zézagra G. Ald. Turn. xéxoaora Rob. Dochmiacus versus esset a la μáha. Verum ita is, qui sequitur, trimeter esset Creticus, quod genus in huiuscemodi vociferationibus prorsus inusitatum est. Quare sic haec scribenda putavi, ἔα, ἔα μάλα. πῶς ἔχει, κέκρανται δόμοις; AESCHYLUS II. 36

ἀποσταθῶμεν: Huic versui chori nomen praefixum in M. G. Ald. ἀποσταθῶμεν Rob. Turn. απο σταθῶμεν Μ. ἀποσταθῶ μὲν G. Ald.

πεπληγμένου: Personae nota omissa in M. G. Ald. Rob. Οι. praefixit Turn. πανοίμοι Porsonus. Libri πάν· οἴμοι vel πάν, οἴμοι, Rob. πᾶν. οἴμοι. In fine versus libri τελουμένου. Aberravit librarius ad v. 859. Recepi probabilem Schiitzii emendationem, πεπληγμένου.

προςφθέγμασιν: In προςφθέγμασιν inter y et ut aliquid erasum in M.

γυναικείους: γυναικείους M. Rob. Turn. γυναικίους G. Ald. γυναικείας scripserat Vict. Recte Blomfieldius γυναικείους restituit. Male autem idem Blomfieldius de ανδρωνίτιδι et γυναικωνίτιδι cogitavit. Ex hospitalibus egressus est servus, et aperiri iubet regias aedes.

χαλᾶτε· καὶ μάλ᾽ ἡβῶντός γε δεῖ: χαλᾶτα, sed postremo a deinde in e mutato, G. Deinde libri καὶ μάλ᾽ ἡβῶντος δὲ δεῖ. Recte Blomfieldius καὶ μάλ' ἡβῶντός γε δεῖ, obtemperans ille quidem Porsoni decreto, de quo ad Prom. v. 977. dictum est. Recte iunguntur και et δέ, ubi dé sententiam prioribus adneclit, και autem est etiam: non possunt coniungi, ubi, ut hic, nectendae orationi inservit zaí. Ceterum male interpretes hic de robusto homine agi putant, tamquam si firmissime clausae essent fores. Atqui aperit has fores Clytaemnestra, mulier. Poeta intelligit celerem.

οὐχ ὥςτ᾽ ἀρῆξαι ... διαπεπραγμένῳ: οὐχ ὥστ᾽ ἀρήξαι emendavit Porsonus. Libri οὐχ ὡς δ᾽ ἀφῆξαι. Deinde διαπεπραγμένων M. G. Ald. Rob. διαπεπραγμένῳ scribendum esse vidit Turn. Id legit scholiastes, qui sic interpretatur, τῷ σφαγέντι.

ἀϋτῶ ... καθεύδουσιν: αυτώ Vict. ex M. αὐτῷ Turn. αὐτῷ G. Ald. et codex Robortelli. αὐλῶ ex sua coniectura Rob. καθεύδουσι Ald. Turn.

ποῖ Κλυταιμνήστρα: ποῦ Blomfieldius, ut Elmsleius voluerat. Non mutandum ποῖ, quod est quo erasit? Deinde κλυταιμνήστρας G. All.

ἐπὶ ξυροῦ πέλας: ἐπὶ ξυροῦ πέλας M. Rob. Turn. ἐπὶ ξυρὸν πέλας G. Ald. Verum fortasse est quod Abreschio videbatur restituendum esse επιξήνου πέλας. Comparavit quod dictum est in Agamemnone v. 1236. βωμοῦ πατρώου δ᾽ ἀντ᾽ ἐπίξηνον μένει θερμῷ κοπείσῃ φοινία προσφάγματι.

αὐχὴν ... πρὸς δίκην πεπληγμένος: αὐχὴν Μ. G. Rob. ἀρχὴν error Ald. unde ἀρχὴ Turn. Deinde πρὸς δίκη πεπληγμένος Μ. πρὸς δίκην πεπληγμένος G. Ald. Rob. πρὸς δίκην πεπληγμένης Turn. Scribendum putavi πρὸς δίκης πεπληγμένος.

τί δ᾽ ἐστὶ χρῆμα;: Linea praefixa in M. κλ. in ceteris.

λέγω: Linea praefixa in M. Oresti hunc versum tribuunt G. Ald. Rob. Οι. praefixum a Turn. λέγω M. G. Ald. Rob. λόγῳ Turn. quod obtinuit donec Schützius λéyw restituit.

οἴ 'γώ: Linea praefixa in M. κλ. in celeris. Hic et v. 881. of 'γὼ Canterus. σὲ ἐγὼ M. Turn. οἱ ἐγὼ G. Rob. οἱ ἐγὼ Αld.

δοίη ... ἀνδροκμῆτα: δοίη praeter primam litteram in litura scriptum est in M. ἀνδροκμήτα M. Rob. ἀνδρόκμητα G. Ald. Turn.

εἰ νικῶμεν: εἰ νικῶμεν recte Turn. ή νικῶμεν M. G. Ald. Rob.

ματεύω· τῷδε δ᾽ ... ἔχει: Hinc etiam usque ad v. 884. personae lineis tantum distinctae in M. μαντεύω Rob. τῶιδεδ᾽, litteris εδ' in rasura scriptis, M. ἔχοι Ald.

τοίγαρ ἐν ταὐτῷ τάφῳ: τοὶ γὰρ ἐν ταυτῷ τῷ τάφῳ Rob.

κείσει: Libri κείσῃ.

τόνδε δ᾽ αἴδεσαι: τόνδε δ᾽ αἰδεσαι Rob. ex Sophiani emendatione et Turn. τόνδε δήσεται Μ. G. Ald. codex Robortelli.

πρὸς ᾧ σὺ πολλὰ δὴ βρίζων: πρὸς ᾧ σὲ πολλὰ Rob. πρὸς ὠκύ (sic mihi relatum: alii ὴν vel ὴν ex M. afferunt) πολλὰ Μ. πρὸς ὠκύπολλα G. Ald. πρὸς ὃ καὶ πολλὰ Turn. In G. ante correctionem δ᾽ ὑβρίζων pro δὴ βρίζων scriptum erat.

οὔλοισιν ... εὐτραφὲs: οὔλλοισιν Αld. ούλοισιν Rob. Deinde libri εὐτραφές. Sed Tzetzes in Exegesi Iliadis p. 62, 13. οὐλον καθ᾽ ἡμᾶς καὶ τὸ μέρος τοῦ σώματος, ὡς φησιν Αἰσχύλος “ούλοισιν ἐξήμελξας εὐτρεφὲς γάλα.” Eodem modo apud eundem scriptum est in Chil. XII. 808. Eadem forma ex M. aliisque libris restituenda videtur in Sept. c. Th. v. 290. quamquam res incerta est. V. Lob. ad Phryn. p. 577.

Πυλάδη: Inde ab hoc versu etiam M. personarum nomina habet.

ποῦ δαὶ τὰ λοιπὰ Λοξίου: Hunc et sequentes tres versus Ald. per errorem Clytaemnestrae tribuit, G. ut ceteri Pyladae. Scholiastes μετεσκεύασται ὁ ἐξάγγελος εἰς Πυλάδην, ἵνα μὴ δ' λέγωσιν. Sic M. ut Tyrwhittus ad Arist. Poet. §. 10. scribendum vidit: legebatur ἵνα μὴ διλέγωσιν. In G. scriptum ἵνα μηδὲν λέγωσιν. V. Opusc. VII. p. 346. seq. In Aeschyli versu ποῦ δαὶ τὰ λοιπὰ Vict. ex M. ποῦ δὲ τὰ λοιπὰ G. Ald. Rob. ποῦ δῆτα λοιπά Turn. Porsonus ποῦ δὴ τὰ λοιπά. Non sollicitandum videtur δαί. Deinde λοξία G. Ald.

πιστά τ᾽: Scripsi πιστά τ'. Libri πιστὰ δ᾽.

ἅπαντας: ἅπαντες Rob. typographi errore.

παραινεῖς μοι καλῶς: παραινεῖσμον vitium Ald. Porsonus in supplemento praefationis ad Hecubam p. XXXIII. non illibenter se accepturum esse dixit, si quis bonae notae codex παραινέσαι καλῶς daret. Id equidem valde dubito an non scripserit Aeschylus. Probabilius puto quod in Elem. doctr. metr. p. 115. suspicari aliquem posse dixi, καὶ παρήνεσας καλῶς.

κρείσσον᾽ ἡγήσω: κρείσσον ἡγήσω Turn. κρέσσον ἡγήσω M. G. Rob. κρέσσανηγήσω Αld.

συγκάθευδ᾽: συγκάθευδε plene Rob.

σὺν δὲ: Libri νῦν δέ. Recte Auratus σὺν δέ, quod suum fecit Stanleius.

πατροκτονοῦσα: πατρωκτονοῦσα G. Ald.

παραιτία: παρ' αἰτία G.

ἐπόρσυνεν: ἐπόρσυνε Turn.

σεβίζει: Libri σεβίζη.

γάρ ... ἐs τὸ: yao omittit Ald. Eadem male intellecta codicis scriptura ènì pro ἐς τό.

οὔτοι σ᾽ ἀπέρριψ᾽: Libri tis. Schützius, distinctione posita post aлégon'. in fine versus signa posuit interpellatae orationis. At nusquam ita quidem in Graeca tragoedia sermo cuiusquam interpellatur. Porsonus signum interrogationis in fine versus posuit. At, nisi fallor, tum diei debebat o yao, non outo. Dicuntur haec sine interrogatione, recteque explicantur a scholiasta, οὐκ ἔστιν ἀπορρίψαι τὸ δορυξένοις ἐκδοῦναι (sic M. G.) ngòç ȧratooqýr. Haec enim, non sane te abieci in domum hospitis, breviter dicta sunt pro his, in hospitis domum quum te misi, profecto non abieci. Intellexit hoc etiam Pauwius..

ὁ τῖμος: Hine rursus lineis personas distinguit M. ὁ τῆμος Canterus Stephani adnotationem secutus. ὁ τιμος sine accentu M. ὅτιμος G. Ald. Rob. quos Turn. ó ròs Vict. Eustathius p. 563, 25. č ἰστέον ὅτι ὡςπερ φθογγή φθόγγος, χολή χόλος, τιμή τίμος παρὰ τῇ κωμῳδία τὸ τίμημα, ποθή πόθος, ὠνή ώνος, βολὴ βόλος, καὶ ἕτερα, οὕτω πύλη πύλος ἀρσενικῶς. Vitium Ald. ἀντειδεξάμην.

αἰσχύνομαí σοι ... ὀνειδίσαι: αἰσχύνομαί σοι Canterus. Libri αἰσχύνομαί σου. In ὀνειδίσαι littera / ex η facta in M.

μὴ ἀλλ᾽ εἴφ᾽ ὁμοίως: Libri 22' sig' (ɛiq' Turn.) duoiws. Canterus '2' iq' duolos. Delevi u, quod nihil est nisi error librarii, qui ad sequentem versum, qui hac vocula µ incipit, aberrans, statim animadverso errore abstitit et versum scripsit eum quem debebat.

δέ γ': de y' M. 7' ab alia manu in litura scripto. ' vitium Ald.

φύλαξαι: φύλαξαι Μ. φυλάξαι Rob. φυλάξω G. Ald. Turn.

τύμβον: Tußov vitium Ald. Scholiastes παροιμίαν εἶναι τοῦτο φασί, πρὸς τύμβον τε (sic M. G.) κλαίειν καὶ πρὸς ἄνδρα νήπιον.

τόνδε σοὐρίζει μόρον: Libri τόνδε σ' ὁρίζει μόρον, nisi quod μόνον est in Rob. Elmsleii ad Med. p. SS. emendatio est vorde oovoice μógov, i. e. ooi ὁρίζει.

οἴ 'γώ: oy Canterus. Libri ut v. 875. 881.

ἦ κάρτα μάντις: M. G. Rob. Turn. vitium Ald. In libris recte hic versus Oresti tribuitur, lineola praefixa in M. Male autem proximum versum zaves- náde Clytaemuestrae libri tribuunt. Eum Oresti recte reddidit Stanleius: sed idem priorem versum zάora Clytemnestrae orationi adiunxit, quo facto neque nexus sententiarum aptus est, et aequabilitas colloquii turbatur. Neque vero Wellauero assentiendum est, qui inter hos duos versus 917. et 918. unum versum, qui Clytaemnestrae fuerit, excidisse putat. Immo duos Orestes habet versus, ut in fine colloquii.

ἔκανες ὃν οὐ χρῆν: závesy öv M. Rob. In M. inter z et a aliquid, fortasse T, erasum, ν' ἀνὲς γ᾿ ὃν G. κἂν ἐς γ' ὃν Αld. κἂν ἐς γ᾿ ὃν Turn. Heathii rudis emendatio, zarés 7' ör, recepta est a Porsono, Schützio, Blomfieldio. Participio zaróv non utuntur tragici praeter metri necessitatem. Quare non potest probari Pauwii. κανοῦσ᾽ ὃν οὐ χρῆν. Recepi quod in praef. ad Eur. Bacchas p. XX. proposui, ἔκανες ὃν οὐ χρῆν.

στένω μὲν ... τῶνδε: Linea praefixa in M. Oresti hi quattuor versus tribuuntur in G. Ald. Rob. Chori nomen adscripsit Turnebus. στένω μὲν Μ. G. Ald. Rob. Vulgo ex Turn. coniectura στένωμεν. Deinde τῶνδε M. Rob. Turn. τόνδε G. Ald.

ἐπήκρισεν: ἐπήκρισεν Μ. G. Ald. Rob. v omisit Turn. Scholiastes hoc verbum recte interpretatur ἐπ' ἄκρον ἦλθε. Paullo aliter Hesychius, ἐπήκρισεν, ἐπ' ἄκρον ἤγαγε, τέλος ἐπέθηκεν. Quae, nescius ad Aeschylum pertinere, repetiit Eustathius p. 1636, 47. ἀκρίζειν, τὸ τὰ ἄκρα ἐπιπορεύεσθαι. ὃ καὶ ἐξακρίζειν Ευριπίδης φησίν (Or. v. 275.). ἕτερος δέ τις ἐπήκρισε φησὶν ἀντὶ τοῦ ἐπ᾿ ἄκρον ἤγαγε καὶ τέλος ἐπέθηκεν.

αἱρούμεθα: Libri αἱρούμεθα. Vera videtur Musgravii emendatio, αιτούμεθα.

ἔμολε μὲν δίκα: Linea praefixa in M. Chori nomen in G. Ald. Rob. Hoc carmen Canterus in stropham et antistropham atque epodum divisit, quae epodus ab his verbis, κρατεῖται πως τὸ θεῖον (ν. 952.) inciperet. At manifestum est haec verba, πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν (ν. 955. 966.) non potuisse non in eadem stropharum sede repeti. Sed quae fuerit stropharum huius carminis dispositio, certo dici non potest, quum aut unus aut plures versus interciderint. Si unus tantum versiculus excidit post illa verba, zu- μαιπετεῖς ἔκεισθ' κεί (ν. 958.), hic fuit stropharum ordo, α. β'. α. γ. β. γ. et haec stropharum initia, Σ σερ. α'. ν. 923. ἔμολε μὲν δίκα. στρ. β'. ν. 930. ἐπολολύξατ', ὤ. ἀντ. α'. ν. 934. ἔμολε δ᾽ ᾧ μέλει. στρ. γ'. ν. 941. τάπερ ὁ Λοξίας. ἀντ. β'. ν. 956. μέγα τ' ἀφῃρέθην. στρ. γ'. ν. 959. τάχα δὲ παντελής. Eandem carminis formam H. L. Ahrens constituit, secutusque est Franzius. Neque caret haec descriptio probabilitate, quum dochmii, ex quibus hoc carmen fere compositum est, certe a diversis chori partibus recitatum esse doceant. Tamen probabilius mihi visum est post illa verba, χαμαιπετεῖς ἔκεισθ᾽ ἀεί (ν. 958.) nihil excidisse, plures autem versus interiisse post haec verba, μέγαν έχων μυχὸν χθονός (ν. 942,), post quae verba magna est in libris et manifesta perturbatio, Eo igitur loco si plures versus exciderunt, haec fuisse videtur carminis forma, d'. α'. β. β'.

βαρύδικος: βαρύδικος Vict. ex M. καρύδικος G. Ald. Rob. καρίδικος Turn.

ἔλαχε δ᾽ ἐς τὸ πᾶν: ἔλακε δ' ἐς τὸ πᾶν Μ. G. Rob. ἔλακε δ᾽ ἐτὸ πᾶν Αld. ἔλακε δὲ τὸ πᾶν Turn. Scholiastes ἤλασεν δὲ εἰς τὸ τέλος τοῦ δρόμου, ὃ ἐστιν ἤνυσε τὸν ἀγῶνα. ἀφίκετο, φησίν, εἰς τὸ τέλος τοῦ ἀγῶνος. Legit igitur ἔλασε, quod Pauwius, Seidlerus de vers. dochm. p. 88. Boeckhius de metris Pindari p. 322. probarunt. Schützio serfbendum videbatur έλαχε δὴ τὸ πᾶν. Ει έλαχε quidem verum esse videtur: sed servandum erat ἐς τὸ πᾶν, omnino.

θεόθεν εὖ φραδαῖσιν ὡρμημένος: θεόθεν εὐφραδαῖσιν Μ. G. θεόθεν ἀφραδαῖσιν Rob. Θεόθεν ἐφραδαῖσιν Αld. θεόθεν δὲ φραδαῖσιν Turn. Scribendum erat θεόθεν εὖ φραδαῖσιν. Hesychius φραδαῖσι (φράδεσι codex), βουλαῖς. Deinde quruéros Ald.

ἐπολολύξατ', ὦ,: Libri ἐπολολυξάτω. Recte Seidlerus ἐπολολύξατ᾽, ὦ, misi quod ὤ scribendum erat.

ἀναφυγὰς ... τριβᾶς: Libri ἀναφυγάς οι τριβάς. Scholiastes ὡς τῶν οἴκων φυ- γόντων τὰς συντριβὰς τῶν οίκων (sic M. G.). Stanleio scribendum videbatur ἀναφυγᾶς et τριβᾶς. Horum posterius primus Schutzius recte recepit.

ὑπαὶ δυοῖν ... μιαστόροιν, δυςοίμου τύχας: ὑπὸ δοιοῖν μιαιστόροιν sic M. in quo libro etiam Pers. v. 721. 737. Sept. c. Th. v. 896. δοιοῖν pro δυοῖν scriptum est. ὑπὸ δυοῖν μιαιστόροιν G. Ald. Rob. Τurn. ὑπὸ δυοῖν μιαστόροιν Victorius. ὑπαὶ scribendum esse olim indicavi. Quae sequuntur verba, δυςοίμου τύχας, cum ἀναφυγάς iunxit scholiastes, qui haec adscripsit, δυςπορεύτου τύχης. τὸ δὲ ἑξῆς, τὰς ἀναφυγὰς τῶν κακῶν τὰς ἀπὸ τῆς δυςοίμου τύχης. Postquam dictum erat ἀναφυγὺς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς ὑπαὶ δυοῖν μαστόροιν, sine pondere haec adiiciuntur, δυςοίμου τύχας. Maque videtur aliquid excidisse, quo haec melius connexa erant. Potuit autem post 4YOIN facillime excidere 4YCIN. Quare sic haec scribenda esse existimavi, ἐπολολύξατ᾽, ὦ, δεσποσύνων δόμων ἀναφυγὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς ὑπαὶ δυοῖν * λύσιν* μαστόροιν δυςοίμου τύχας. i. e. καὶ κτεάνων τριβᾶς λύσιν ὑπὸ δυςοίμου τύχας δυοῖν μαστό- goιν, solutam consumptionem opum per infelicem fortunam duorum impiorum. Hesychius δύςοιμος, ἐπὶ κακῷ ἥκουσα, ἢ δύσοδος.

ἔθιγε δ᾽ ἐν μάχῃ χερὸς ἐτήτυμος: ἔθιγε δὲ μάχαι Μ. ἔθιγε δὲ μάχα G. Rob. ἔθιγε δὲ μάλα Ald. Turn. ἔθιγε δὲ μάχα Victorius. Recte Pauwius ἔθιγε δ᾽ ἐν μάχα. Libri ἐτήτυμος, nisi quod ἐτίτυμος Ald. Recte Blomfieldius recepit Scaligeri emendationem, ἐτητύμως.

κόρα: κόρα M. G. Ald. κούρα Turn. κόρας Rob.

ὀλέθριον πνέουσ᾽ ἐπ' ἐχθροῖς κότον: ὀλεύθριον Ald. Deinde libri πνέουσ' ἐν ἐχθροῖς κότον, nisi quod πνέουσα ἐν plene scriptum est in editione Robortelli, qui in corrigendis πνέουσαν pro πνέουσα legendum dicit. Non recte Auratus πνέουσαν ἐχθροῖς κότον scribendum putavit. Nam haec tantum, Λίχαν δέ νιν προςαγορεύομεν βροτοὶ τυχόντες καλῶς, in parenthesi posita sunt. Scribendum est, ut Schiitzius quoque vidit, πνέουσ' ἐπ' ἐχθροῖς κότον. Nam ἐπί hic quidem multo rectius dicitur quam ἐν.

ἅπερ ὁ Λοξίας ὁ Παρνάσσιος μέγαν ἔχων μυχὸν χθονός, ...: Libri sine lacunae indicio τάπερ ὁ λοξίας ὁ παρνάσσιος | μέγαν ἔχων μυχὸν χθονὸς ἐπ᾽ ὄχθει | ἄξεν ἀδόλως δολίας (sic, ut videtur, etiam M.) | βλαπτομέναν ἐν χρόνοις θεῖσαν ἐποίχεται. Videtur post μέγαν ἔχων μυχὸν χθονὸς intercidisse finis antistrophae primae atque initium strophae secundae. Mirum est autem post χθονός et ad sensum et ad metrum verba locum habere, quae ut iambicum tetrametrum brachycatalecticum nescio unde affert Marius Plotius p. 2645. ὁ Πύθιος μεσομφάλοις (scriptum est μεσομφάλιος) θεὸς παρ' ἐσχάραις. Alium Aeschyli versum (Sept. c. Th. 270.) idem grammaticus paullo ante p. 2643. attulerat. Itaque quum strophae versibus ἀναφυγὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς ὑπαὶ δυοῖν * λύσιν* μαστόροιν haec bene respondeant μέγαν ἔχων μυχὸν χθονός, * ὁ Πύθιος μεσομφάλοις θεὸς παρ' ἐσχάραις*, ausus sum hoc carminis complementum recipere. Vltimus huius antistrophae versus talis fuisse videtur, πιφαύσκων ἔφα. Similia leguntur in Sept. e. Th. v. 726. Ἀπόλλωνος — τρὶς εἰπόντος ἐν μεσομφάλοις Πυθικοῖς χρηστηρίοις.

... ἃ δόλιά σε δολίαν βλαπτομένα χρονισθεῖσαν ἐποίχεται: Si recte hoc carmen descripsi, excidit initium alterius strophae, i. e. versus quattuor et pars quinti. In libris, ut dixi, post χθονός statim haec sequuntur, ἐπ᾽ ὄχθει | ἄξεν ἀδόλως δολίας [ βλαπτομέναν ἐν χρόνοις ] θεῖσαν ἐποίχεται. In his δολίαν recte scriptum est in editione Victorii, et dicit Franzius doλíar esse etiam in M. quem librum doλías ut ceteros habere mihi relatum est. Legit autem δολίαν scholiastes, qui haec adnotavit, τὴν Κλυταιμήστραν τὴν δολίως βλάπτουσαν καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον τὸν οἶκον ἐποίχεται ἡ δίκη. Alia adnotatio haec est, ἐπέξηλθε τὴν δίκην βλαπτομένην ἐκ πολλοῦ Ὀρέστης. Olim conieci scripsisse Aeschylum . . . . ἐπ' ἐχθροξένοις δόλοισιν δόλια βλαπτομέναν χρονισθεῖσαν ἐποίχεται. Nunc veri similius puto ita fere haec scripta fuisse, . . . . ἐπ' ἐχθρόφρον ἔταξεν, ἃ δόλιά σε δολίαν βλαπτομένα χρονισθεῖσαν ἐποίχεται. Sed quum primorum verborum emendatio prorsus incerta sit, ea tantum recepi quae certiora sunt, ů δόλια σε δολίαν βλαπτομένα χρονισθεῖσαν ἐποίχεται.

κρατείτω δ᾽ ἔπος τὸ θεῖον, τὸ μή με ὑπουργεῖν κακοῖς: κρατεῖται πως (sic Μ. κρατεῖται πῶς G. Ald. Rob. κρατεῖται πως Turn.) τὸ θεῖον παρὰ τὸ μὴ ὑπουργεῖν κακοῖς Μ. G. Ald. Rob. Turn. Scholiastes συμβάλλεται οὖν τὸ θεῖον τοῖς μὴ ὑπουργοῦσι τοῖς κακοῖς. Scribendum videtur κρατείτω δ᾽ ἔπος τὸ θεῖον, τὸ μή μ' ὑπουργεῖν κακοῖς. Vincat divina sententia, ne opem feram improbis.

ἄξια δ᾽: Omnes άξιον δ'. Scripsi ἄξια δ'.

πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν: πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν Schutzius. πάρα τε φῶς ἰδεῖν M. Rob. παρά τε φῶς ἰδεῖν G. Ald. παρὰ τὸ φῶς ἰδεῖν Turn.

μέγα τ' ἀφῃρέθην ψάλιον οἰκιῶν: Libri μέγαν τ' ἀφηρέθην ψάλιον οἴκων. Recte Porsonus μέγα τ' ἀφῃρέθην. Scriptum fuerat μέγα etiam in G. sed postea librarius ν addidit. Deinde libri ψάλιον οἴκων. Scribendum esse ψάλιον οἰκετῶν vidit etiam Franzius.

ἄναγε μάν, δόμοι· πολὺν: ἀναγεμὰν δόμοις M. G. Ald. ἄναγε μὴν δόμοις Rob. ἀνὰ γεμὼν Turn. Scribendum ἄναγε μάν, δόμοι. Blomfieldius, recepto quod conieceram δόμοι, scripsit ἄνα γε μάν. Versum γε μάν hic non satis aptum, ἄναγε autem, erige te vel erigile vos, similiter dictum est ut άπαγε. Deinde πολύν M. G. Turn. πολλὺν Ald. πλὴν Rob.

χαμαιπετεῖς ἔκεισθ᾽ ἀεί: χαμαιπετεῖσε κεῖσθ᾽ αἰεὶ Μ. G. χαμαιπετεῖσε κεῖθ᾽ αἰεὶ Rob. χαμαιπετεῖσε κεῖσθ᾽ ἀεὶ Ald. χαμαιπετῆ σε κεῖσθ᾽ ἀεὶ Turn. Scribendum erat χαμαιπετεῖς ἔκεισθ' αεί. Viderunt hoc etiam Wellauerus et Blomfieldius.

χρόνος ἀμείψεται: Elmsleio ad Med. p. 86. audacter, ut ait, χρόνος in χορός mutanti assensus est Blomfieldius. Nihil mutandum. Scholiastes non male, quamquam non satis accurate, ὁ πάντα τελῶν χρόνος τὰ πρόθυρα τῶν οίκων ἀλλάξει ἀπὸ κατηφείας εἰς λαμπρότητα. Aliud scholion ad ἀμείψεται adscriptum, ἀλλαγήσεται, οὐχ ὁμοίως ἔσται τοῖς πρώην ἐν τῷ οἴκῳ ἡμῶν.

δωμάτων, ὅταν ... ἀφ': δομάτων G. Deinde ὅτ' ἂν M. G. Ald. Rob. Deinde ἀμφ' M. Ceteri ἀφ'.

μύσος ἅπαν ἐλάσῃ καθαρμοῖσιν ἀτᾶν ἐλατηρίοις: μύσος πᾶν ἐλάσει, ad et supra adscripto η, M. Ceteri μύσος πᾶν ἐλάσῃ. Deinde omnes καθαρμοῖς ἅπαν ἐλατήριον. Scholiastes τὸ ἐλαῦνον τοὺς ἀσεβεῖς, ἢ τὸ ἀπελαθῆναι ὀφεῖλον. ἐλατήριον δὲ τὸ καθαρτικόν φάρμακον. Stanleius corrigebat καθαρμὸς ἄτας ἐλατήριος. Melius Schutzius καθαρμοῖς ἀτῶν ἐλατηρίοις. Scribendum μύσος ἅπαν ἐλάσῃ καθαρμοῖσιν ἀτᾶν ἐλατηρίοις.

τύχα δ᾽ εὐπροςωποκοίτᾳ τὸ πᾶν ἰδεῖν, θρεομένοις μέτοικοι δόμων πεσοῦνται πάλιν: τύχα δ᾽ εὐπροσώπωικοίται Μ. τύχα δ᾽ εὐπροσώπω κοίτα G. Ald. sed in G. τύχα sic scriptum est, ut aut a in et, aut et in a mutatum esse videatur. τύχα δ᾽ εὐπροσώπῳ κοίτα Rob. Turn. Scholiastes ἡ δὲ τύχη νῦν ἐν εὐόπτῳ κοίτῃ, τοῦτ' ἔστιν ἐν ἀγαθῇ καταστάσει πρὸς τὸ ἰδεῖν τὰ νῦν γεγονότα καὶ ἑτέρων λεγόντων ἀκοῦσαι. λείπει τὸ ἐστί. Scribendum τύχα δ᾽ εὐπροςωποκοίτα. Deinde post τὸ πᾶν libri habent ἰδεῖν ἀκοῦσαι θρεομένοις. Scripsi ἰδεῖν θρευμένοις, de qua forma dixi ad Sept. c. Theb. v. 78. deleto ἀκοῦσαι, quod interpretis verbum est, haec ita intelligentis, ac si scriptum esset ἰδεῖν θρεομένων. Ita scholiastam haec intellexisse apparet. Deinde μετοικοδόμων πεσοῦνται πάλιν M. Rob. μετ' οἰκοδόμων πεσοῦνται πάλιν G. Ald, Turn, Apertum erat scribi debere μέτοικοι δόμων, et vidit id ante me Scaliger. Legit hoc scholiastes, quamquam non recte sie interpretatur, οἱ νῦν τοὺς δόμους οἰκοῦντες πεσοῦνται εἰς τὸ ἔμπα- λιν τῆς πρώτης τύχης. τοῦτο δὲ ἀπὸ τῶν κύβων μετήγαγεν. Παque scripsi τύχα δ' εὐπροςωκοίτα τὸ πᾶν ἰδεῖν θρευμένοις μέτοικοι δόμων πεσοῦνται πάλιν. Prospera ad videndum narrantibus fortuna revertentur restituti aedibus.

πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν: πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν Schutzius. Libri παρὰ τὸ φῶς ἰδεῖν.

ἴδεσθε: Linea praefixa est in M. Scholiastes ἀνοίγεται ἡ σκηνὴ καὶ ἐπὶ ἐγκυκλήματος ὁρᾶται τὰ σώματα· ἃ λέγει διπλῆν τυραννίδα. Immo corpora Aegisthi et Clytaemnestrae non conspiciuntur. Conspiciuntur ἐκκυκλήματος ope Orestes, viridem ramum tenens, et pallium Agamemnoni mortiferum ferentes famuli, quibus dicit ἐκτείνατ' αυτό.

μέν ... τε: Coniuncta hic sunt, et recte, μέν et τé, neque scribendum φίλοι δέ, ut Abreschius volebat.

πιστώμασιν: πιστώμασιν M. G. Ald. Rob. πιστώμασι Turn.

ἀθλίῳ: ἀθλίῳ, Stanleius sive potius Portus, ut mox dicitur v. 975. Libri ἀθλίως.

καὶ ξυνθανεῖσθαι· καὶ τάδ᾽ εὐόρκως ἔχει: καὶ ξὺν θανεῖσθαι, καὶ τάδε ὄρκως έχει vitiose Ald.

χειροῖν ... ξυνωρίδα: χειροῖν Μ. G. Ald. Rob. χερσὶ Turn. Iacobsio ad Leontis philosophi epigr. III. Anthol. t. XI. p. 248. scribendum videbatur ξυνωρίδι. Praestaret ξυνωρίδος. Servandum tamen duxi ξυνωρίδα, ut propria significatione dictum pro συζυγίαν.

τί νιν προςείπω ... πολλὰ θερμαíνοι φρένα.: Hos octo versus, qui in libris post versum 998. leguntur, huc revocandos esse vidit Meinekius in Diurnis antiquariis a. 1843. p. 183.

κἂν τύχω: καὶ τύχω Portus et Porsonus, eosque secutus Blomfieldius. Non mutandum est quod libri habent κἂν τύχω.

δροίτης ... κατασκήνωμα: δροίτης, ad of supra adscripto ύ, Μ. δροίτης Turn. δρυοίτης G. Ald. δρύτης Rob. V. ad Ag. v. 1506. Deinde κατὰ σκήνωμα G. Ald.

ἄρκυν τ' ... ποδιστῆρας: ἄρην δ' Rob. Ceteri άρκυν δ'. Scripsi ἄρκυν τ', interpunctione deleta quae post μὲν οὖν erat. ποδιτῆρας Αld.

τοιοῦτον ἂν ... φηλήτης: τοιοῦτον ἂν Turn. τοιοῦτο μὲν M. G. Rob. τοιοῦτο μὲ ἂν Αld. φηλήτης Scaliger. Libri φιλήτης.

ξένων: ξένον et antea αρὴρ pro ἀνὴρ vitia Rob.

νομίζων, τῷδέ γ᾽ ἂν δολώματι πολλὰ θερμαíνοι φρένα: νομίζων Turn. νομίζω M. G. Ald. νομίζοι Rob. Deinde τῷδε τἀνδολώματα Rob. Ceteri τῷδέ τ᾽ ἂν δολώματι. Post τοιοῦτον non potuit τῷδε dici, ut id similiter intelligeretur: deberet enim τοιῷδε. Itaque remota quae post νομίζων vulgo ponitur interpunctione, sie scribendum et interpungendum est, τοιοῦτον ἂν κτήσαιτο φηλήτης ἀνὴρ ξένων ἀπαιόλημα, καργυροστερῆ βίον νομίζων τῷδέ γ᾽ ἂν δολώματι πολλοὺς ἀναιρῶν πολλὰ θερμαίνοι φρένα. Talem fur aliquis acquiral hospitum defraudationem, et pecuniae rapacem vitam colens hac arte multos perimens multum se oblecte!. θερμαίνει φρενί per errorem Ald. Ceteri omnes θερμαίνοι φρενί. Dindorfius θέρμ' ἄνοι φρενί. Veram puto Lobeckii ad Soph. Αi. ed. pr. p. 302. emendationem, θερμαίνοι φρένα.

ἐκτείνατ' αὐτὸ: ἐκτείνατ' αὐτὸ Auratus. ἐκτείνατ' αὐτὸν Turn. et, ut videtur, M. ἔκτεινα τ' αὐτὸν G. A. ἔκτειν αὐτὸν Rob.

ἀνδρὸς ... δείξαθ', ὡς ἴδῃ: ἀνδρὸς Μ. (sic M.) Rob. et e correctione G. ἀνδρῶν G. ante correctionem et Ald. Turn. Deinde δείξασθ' Rob. Deinde ὡς ίδη M. Rob. et e correctione G. ώς ίδοι G. ante correctionem et Ald. Turn.

οὐχ οὑμός: οὐχ οὐμὸς Turn. et, ut puto, Μ. οὐχ ὑμὸς Rob. οὐχ ὁμὸς G. οὐχ ὁ μὸς Ald.

μητρὸς: μερος G. ματρός Ald. Turn.

λέγω: ψέγω M. G. Ald. Rob. In G. hic versus, quum antea omissus esset, eodem quo scholia atramento inter praecedentem ac sequentem versum scriptus est. Recte Turnebus λέγω, ex scholio, quod hoc est, Αιγίσθου γὰρ οὐ λέγω μόρον, μητρὸς δέ, ἥτις ἐπὶ ἀνδρὶ τοῦτο μήσατο στύγος.

αἰσχυντῆρος, ὡς νόμος,: αἰσχυντῆρος, ὡς νόμος, Portus. αἰσχυντῆρος ὡς νόμου M. G. Ald. αἰσχυντῆρος ὡς νόμου Turn. αἰσχυντῆρος νόμου Rob.

ἐξ οὗ τέκνων ἤνεγχ᾽: ἐξ οὗ Rob. ἐκ σοῦ M. G. Ald. Turn. codex Robortelli. Deinde τέκνων ήνεγχ' Victorius. τέκνωνηνέχη Μ. τέκνων ἠνέχῃ ἠνέχη Rob.) G. Ald. Rob. τέκνω νῦν ἔχει codex Rob. τέκνων ἀνέχῃ coniecit Rob. τέκνων ἤνεγκε Turn.

κακόν,: Vulgo post κακόν plene interpungebatur.

τί σοι δοκεῖ; μύραινα γ᾽ εἴτ᾽ ἔχιδν᾽ ἔφυ, σήπειν θιγοῦσ᾽ ἂν μᾶλλον, οὐ δεδηγμένη: Vulgo τί σοι δοκεῖ; Recte Meinekius 7 σοι δοκεῖ, continuata oratione. Deinde μύραινά τ᾽ ἦτ᾽ ἔχιδν᾽ ἔφυ, ad τ' supra adscripto γ, Μ. μύραινά γ᾽ ἦτ᾽ ἔχιδν ἔφυ G. μύραινα τ᾽ ἦτ᾽ ἔχιδν ἔφυ Rob. μύραινα γ' ἢ ἔχιδν ἔφυ Ald. Turn. Proximo versu θίγουσαν ἄλλον M. G. Ald. θίγουσ᾽ ἂν ἄλλον Rob. Turn. Deinde omnes οὐ δεδηγμένον. Scholiastes haec adnotavit, ὑπερβολή· ὅτι καὶ τὸν μὴ δηχθέντα, ἀλλὰ μόνον ἁψάμενον σήπει, quasi θιγόντ᾽ ἂν legisset. Mira de his versibus protulit Fritzschius ad Aristoph. Ranas p. 204. Blomfieldio scribendum videbatur μύραινά γ' εἶτ᾽ ἔχιδν ἔφυ σήπειν θιγοῦσα μᾶλλον οὐ δεδηγμένον, non recte. Ita hi versus scribendi erant, ἥτις δ᾽ ἐπ᾽ ἀνδρὶ τοῦτ᾽ ἐμήσατο στύγος, ἐξ οὗ τέκνων ἤνεγχ᾽ ὑπὸ ζώνην βάρος, φίλον τέως, νῦν δ᾽ ἐχθρόν, ὡς φαίνει, κακόν, ή σοι δοκεῖ, μύραινά γ' εἶτ᾽ ἔχιδν ἔφυ, σήπειν θιγοῦσ᾽ ἂν μᾶλλον, οὐ δεδηγμένη, τόλμης ἕκατι καδίκου φρονήματος; quae autem marito tale machinata est scelus, ex quo liberorum onus sub zona gestavit, tum carum, nunc, ut ostendit, odiosum, num tibi videtur, sive muraena sive vipera essel, tactu suo magis labem illatura esse, non laesa? Οὐ δεδηγμένη, sed ἐξ οὗ τέκνων ἤνεγχ᾽ ὑπὸ ζώνην βάρος. Hoc igitur dicit, non potuisset magis laedere innocentem, si bellua fuisset.

κἀδίκου: κἀδίκου Turn. κανδίκου M. G. Ald. Rob. Post hunc versum in libris collocati sunt versus 977 - 984.

τοιάδ᾽ ἐμοὶ: τοιᾶδ᾽ ἐμοι Μ. τοιᾶδ᾽ ἐμοὶ G. Rob. τοῖαδε μοι Αld. τοιάδε μοι Turn. Scribendum τοιάδ᾽ ἐμοί.

πρόσθεν: πρόσθεν Turn. πρόσθ' M. G. Ald. Rob.

αἰαῖ, αἰαῖ: Chori nomen omissum in M. G. Ald. at at M. G. Ald. Turn. α? α? Rob. Scribendum αἰαῖ, αἰαῖ. Vidit hoe Bothius.

αἰαῖ, αἰαῖ,: ἐ ὲ Μ. ἐ G. Ald. Turn. ἐ ἐ Rob. Scribendum aἰαῖ, αἰαῖ. Vidit hoc Wellauerus.

μίμνοντι: Scholiastes τῷ τοιαῦτα πράξαντι χρόνῳ πάθος ἀνθεῖ. Hine Schutzius μίμνοντι in δράσαντι mutavit. Recte vero μίμνοντι Wellauerus interpretatur ci qui in vita remanet. Neque scholiastes non legit μίμνοντι.

ἔδρασεν ἢ οὐκ ἔδρασε;: Lineola praefixa in M. G. Nulla nota in ceteris. Oresti haec tribuenda esse vidit Stanleius. ἢ οὐκ ἔδρασε Turn. ἢ οὐκ ἔδρασεν M. G. Ald. Rob.

κηκὶs ... ξυμβάλλεται: κηκίς Rob. Turn. et e correctione M. κικὶς G. Ald. et ante correctionem M. In ξυμβάλλεται prius a postea additum in M. λ

βαφὰς: βαφάς omissum in Rob.

νῦν αὐτὸν ... νῦν δ᾽ ἀποιμώζω παρών: Libri νῦν αὐτόν. Schutzius ex mea emendatione νῦν αὑτόν, me ipsum. Id Graece dictum esse negans Blomfieldius scribendum coniecit νῦν ταὐτὸν αἰνῶ, νῦν ἀποιμώξω παρόν. Sed de αυτόν satis dictum est ad Soph. Trach. v. 451. Scribendum autem νῦν δ᾽ ἀποιμώζω παρών. Libri νῦν ἀποιμώζω παρών, nisi quod παρόν habet Rob. In παρών nihil vitii est.

προςφωνῶν: πρὸς φωνῶν Ald.

ἀλγῶ: Hic demum Orestis personam adnotavit Rob.

νίκης τῆσδ᾽ ἔχων μιάσματα: νίκης M. Rob. νίκας, supra scripto η, G. νίκας Ald. Turn. Deinde τῆσδ᾽ ἔχων μιάσματα M. Rob. τῆσδ᾽ ἔχω μιάσματα G. Turn. τῆς δ᾽ ἐχομιάσματα Ald.

οὔτις μερόπων ἀσινῆ βίοτον διὰ παντὸς ἄμοχθος ἀμείψει. ... ἰὼ πόνος, ὁ μὲν αὐτίχ', ὁ δ᾽ ... ἥξει: Chori nomen in libris omissum est. οὔτις μερόπων ἀσινῇ βίοτον διὰ πάντ᾽ ἄτιμος ἀμείψεται· ἐς μόχθος δ᾽ ὁ μὲν αὐτίχ᾽ ὅδ᾽ ἦξε (ita mihi relatum est: ήξεν alert Franzius) ita M. in quo ἤ in ἀσινῆ ex et factum et ultima littera in μόχθος ab alia manu scripta est. Etiam quae sequuntur d'ò µèv ήξε ab alia manu scripla esse videntur. ἐς μόχθον δ' habent ceteri libri. ὅδ᾽ ἦξε G. ὅδ᾽ εἶξαι Ald. ὁ δ᾽ ἥξει Turn. ὁ δ᾽ ᾖξεν Rob. Excidisse ὕστερον iure putavit Schützius. Sed in reliquis etiam et metrum et sententia laborat. Scholiastes adnotavit ή διά πρὸς τὸ ἀμείψεται, et ἄτιμος interpretatur ἀτιμώρητος. Mihi ita fere scripsisse videtur Aeschylus, οὔτις μερόπων ἀσινῆ βίοτον διὰ πάντ' εὔθυμος ἀμείψει, * τέκνον,* ἐς μόχθον δ' ὃ μὲν αὐτίχ, ὃ δ' *ὕστερον * ήξεν.

ἀλλ᾽ ὡς ἂν εἰδῆτ', οὐ γὰρ οἶδ' ὅπῃ τελεῖ: Orestis nomen adscripsit Turn. Omissum est in M. G. Ald. Rob. ἄλλος ἂν εἰδὴ (sic mihi relatum: ἂνειδῆ Franzius) τοῦτ᾽ ἄρ᾽ οἶδ' ὅπη τελεῖ Μ. ἄλλος ἂν εἰδὴ τοῦτ᾽ ἄρ᾽ οἱ δ᾽ ὅπη τελεῖ Rob. ἄλλος ἂν εἰδὶ τοῦτ᾽ ἂς οἶδ᾽ ὅπη τελεῖ G. ἄλλος ἂν εἰδῆ τού τ' ἀρ' οἶδ' ὅπη τελεῖ Ald. ἄλλος γ᾽ ἂν εἰδῇ, τοῦτ᾽ ἄρ᾽ οἶδ' ὅπη τελεῖ Turn. Inutiles emendandi conatus tacere praestat. Blomfieldius ita scripsit, ἀλλ᾽, ὡς ἂν εἰδῇς, τοῦτ᾽ ἄρ᾽ οἶδ᾽ ὅποι τελεῖ. Vera esse videtur Emperii et I. Fr. Martini emendatio, ἀλλ' ὡς ἂν εἰδῆτ', οὐ γὰρ οἶδ' ὅπῃ τελεῖ, ώςπερ etc.

ἡνιοστρόφου δρόμου ἐξωτέρω: Libri ἡνιοστρόφου, nisi quod Rob. ἠνιοστρόφου habet. Schutzius in posterioribus editionibus Stanleii coniecturam, ήνιοστροφώ, probatam etiam Blomfieldio, admisit. Recepi ἡνιοστρόφον, quod in prima editione Schützius scripserat. Interpungitur vulgo post εξωτέρω, quam interpunctionem sola Robortelli editio non habet. Neque interpungendum ibi est. Γάρ ab initio longius remotum nullam hic offensionem habet, quoniam statim post φέρουσι, ex quo sententia pendet, positum est. V. ad Ag. v. 1106.

ᾄδειν ... ἠδ᾽ ὑπορχεῖσθαι κότῳ: άδειν Αld. ἣ δ' Abreschius. Libri ήδ'. Libri deinde ὑπορχεῖσθαι κότῳ, nisi quod Ald. habet ὑπ᾿ ἀρχῆσθαι κότω. Eliam M. κότων, non κότων. Schutzius scribendum esse putavit πρὸς δὲ καρδίᾳ κότος ᾄδειν ἕτοιμος, ἥδ᾽ ὑπορχεῖσθαι φόβῳ, ut dictum est ν. 161. ἀρχεῖται δὲ καρδία φόβῳ. Recepi emendationem Emperii, ἣ δ' ὑπαρχεῖσθαι κρότῳ.

δ᾽ ἔτ᾽: δ᾽ ἔτ᾽ Rob. Τurn. δέ τ' Μ. G. Ald.

χρήσαντ᾽ ἐμοὶ: χρηδ' αντ' ἐμοί vitium Ald.

παρέντα δ': παρέντα δ' M. Rob. παρόντα δ' G. Ald. παρέντι Turn. Portus v. 1027. πράξαντα et hic παρέντα scribendum putavit. Blomfieldius edidit πράξαντα εἰ παρέντι δ᾽ οὐκ etc. Servandum erat et πράξαντι et παρέντα δ'. Aposiopesis est, sed ex eo genere quo tragici utuntur.

τόξῳ ... προςíξεται: τόξῳ Rob. Turn. τόξωι Μ. τόξων G. Ald. In fine versus libri habent προσέξεται. Scholiastes τοσαύτη γάρ ἐστιν ὡς μηδὲ τουξότην (τοξότη Μ. G.) ἐφικέσθαι τοῦ μήκους. Non credibile hic quidem est Aeschylum idem verbum iterasse. Schützii coniecturam, ἐφίξεται, probavit Blomfieldius. Recepi Meinekii emendationem, προςθíξεται.

ὁρᾶτέ μ' ... παρεσκευασμένος: ὁρᾶτα μ' Αld. παρασκευασμένος G. Ald.

μεσόμφαλόν θ': μετόμφαλον θ' Ald.

φεύγων τόδ' ... οὐδ᾽ ἐφέστιον ἄλλῃ: φεύγων τόδ' M. G. Rob. φεύγοιντο δ᾽ Ald. Hinc φεύγειν τόδ' ο Turnebo illatum. Deinde οὐδ᾽ ἐφέστιον ἄλλην Μ. G. Ald. Rob. A Turnebo profectum οὐδ᾽ ἐφ᾽ ἐστίαν ἄλλην. Ε vetere scriptura restituendum erat οὐδ᾽ ἐφέστιον ἄλλῃ.

τὰ δ᾽: τὰ δ' Canterus. Libri τάδ'.

ἐκμαρτυρεῖν ᾗ μελέ᾽ ἐπορσύνθη κακά: καὶ μαρτυρεῖν μοι μενέλεως ἐπορσύνθη κακά M. G. Ald. καὶ μαρτυρεῖν μοι μενέλεως ἐπορσύνθη κακά Rob. qui in corrigendis μοι ὅσ' scribendum dicit pro μοι μενέλαας (sic). καὶ μαρτυρεῖν μοι, λεὼς ἐπορσύνθη κακά Turn. Frustra haec critici emendare conati sunt, neque probari potest quod ego olim proposui. Scribendum videtur τὰ δ᾽ ἐν χρόνῳ μοι πάντας Αργείους λέγω ἐκμαρτυρεῖν ᾗ μέλὲ ἐπορσύνθη κακά. Ἐκμαρτυρεῖν ut in Ag. v. 1155. ᾗ μέλε ἐπορσύνθη κακά ut in Persis ν. 262. φράσαιμι ἂν οἱ ἐπορσύνθη κακά. Potest tamen dubitari an aliquid exciderit.

ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος: Simillimus versus Ag. 1241. φυγὰς δ᾽ ἀλήτης τῆςδε γῆς ἀπόξενος.

λιπών: Neque aposiopesis esse potest post λιπών, neque intelligi εἰμί vel ἔσομαι, neque τῆςδε in εἶμ mutandum est, quod Dobraeo Adv. II. p. 29. in mentem venit, sed manca oratio docet versum excidisse.

ἀλλ᾽ εὖ γ᾽ ἔπραξας, μηδ᾽ ἐπιζευχθῇς: Nulla personae nota in libris. Choro haec tribuenda esse vidit Heathius. ἀλλ' εὖ γ᾽ ἔπραξας Tyrwhittus. Libri ἀλλ᾽ εἰ τε πράξας. Porsonus ἀλλ' εὖ γε πράξας, quod etiam Portus et in secundis curis Stanleius coniecerant, scripsit, et μήτ - μήτ'. Libri μὴ δ' - μὴ δ'. Deinde ἐπιζευχθῇς Heathius. ἐπιζεύχθη M. G. Ald. Rob. ἐπιζευ797 Turn.

φήμῃ πονηρᾷ ... ἐπιγλωσσῶ: φήμη πονηρᾷ Heathius. Libri φῆμαι πονηραί. Auratus φήμαις πονηραῖς. Deinde ἐπιγλωσσῶ Rob. ἐπιγλωσσω sine accentu Μ. ἐπιγλώσσω G. Ald. Turn. Hesychius ἐπιγλωσσῶ (ἐπιγλώσσω codex), ἐποιωνίζου διὰ γλώττης. Αισχύλος Ηρακλείδαις.

Ἀργείαν: Male Blomfieldius, plena interpunctione post κακά posita, scripsit ἠλευθερώσας. Deinde Αργείαν Porsonus. ἀργείην M. Ald. Rob. Turn. et e correctione G. αργείων G. ante correctionem.

ἄ ἄ.: Lineola praefixa in G. Nulla nota in M. Ald. Rob. Turn. Orestis nomen adscripsit Porsonus.

ὁποῖαι γυναῖκες: Libri δμωαὶ γυναῖκες. Quis vero sibi persuadeat Oresten, quum Furias conspicere sibi videtur, tam frigida uti posse chori compellatione? Prima littera 4 e praegresso 4 orta, reliquum est ΜΩΑΙ, unde facili mutatione fiet ПOIAI. Haec tantum dignam Aeschylo vim habent, ποῖαι γυναῖκες αίδε. Sic tacens emendavi iam in dissertatione adiecta arti poeticae Aristotelis p. 224.

φαιοχίτωνες ... πεπλεκτανημέναι: φαιοχίτωνες M. G. Ald. Rob. φαιοχíτωνες Turnebus. Tzetzes in scholiis ad Chil. in Crameri Anecd. Ox. III. p. 358. seq. ἀχαριτόγλωττος – καὶ ἓν τῶν δασέων ἐκτείνει ὡς παρ' Ἱππώνακτι τόδε “ὴν αὐτὸν ὄφις τωντικνήμιον δάκοι,” καὶ παρ' Αἰσχύλῳ “φαιοχίτωνες (sic cod. Par. φαινοχίτωνες cod. Bodl.) καὶ πεπλεκτανημέναι δεινοῖς δράκουσιν· οὐκ ἔτ᾽ ἂν μείναιμι ἐγώ.” Scripturam, quam me auctore Schutzius in posterioribus editionibus recepit, φαιοχίτωνες, veriorem illam fortasse, si pronuntiationem spectes, nunc non ausim admittere, quia ista consonantis duplicatio tragicis non videtur nisi in certis quibusdam verbis concessa esse. Malo veterem scripturam φαιοχίτωνες exemplo tueri illorum, quae in Septem adversus Thebas producta altera syllaba dixit Aeschylus, Παρθενοπαῖος et Ἱππομέδοντος.

πυκνοῖς ... οὐκέτ᾽ ἂν μείναιμ᾽ ἐγώ: πυκνοῦς vitium Ald. δεινοῖς Tzetzes. Deinde οὐκ ἔτ᾽ ἂν μείναιμι ἐγώ Tzetzes et Turnebus. οὐκ ἔτ᾽ ἀμμείνοιμ᾽ ἐγὼ M. (sic M.) Rob. οὐκ ἔτ᾽ ἀμείνοιμ' ἐγὼ G. Ald. Pausanias I. 8, 6. πλησίον δὲ ἱερὸν θεῶν ἐστὶν ἃς καλοῦσιν Ἀθηναῖοι Σεμνάς, Ἡσίοδος δὲ Ἐρινῦς ἐν Θεογονίᾳ. πρῶτος δέ σφισιν Αισχύλος δράκοντας ἐποίησεν ὁμοῦ ταῖς ἐν τῇ κεφαλῇ θριξὶν εἶναι· τοῖς δὲ ἀγάλμασιν οὔτε τούτοις ἔπεστιν οὐδὲν φοβερόν, οὔτε ὅσα ἄλλα κεῖται θεῶν τῶν ὑπογαίων.

φίλτατ᾽ ἀνθρώπων πατρί: Per hoc colloquium in M. G. personae lineolis distinctae sunt, nisi quod versui 1058. Orestis nomen adscriptum est in G. et in Ald. quae ceteris notis caret. Recte personas distinxerunt Rob. et Turn. nisi quod in Rob. editione huic versui 1048. πυ. adscriptum est. Libri φίλτατ' ἀνθρώπων πατρί. Non debebat πατρί olim a me et a Schützio mutari in πάτρας. Erfurdtio scribendum videbatur πάλιν στροβοῦσιν, retro. Facilius credam Aeschylum scripsisse τίνες σὲ δόξαι, φίλτατ' ἀνθρώπων, κέαρ στροβοῦσιν;

στροβοῦσιν; ἴσχε, μὴ φόβου νικῶ πολύ: στροβᾶσιν Ald. Deinde libri ἴσχε, μὴ φοβοῦ νικῶν πόλη. Recte Porsonus ἴσχε, μὴ φόβου νικῶ πολύ.

οὐκ εἰσὶ δόξαι: οὐκ εἰὰ δόξαι vitiose Ald. Hinc οὐκ, εἴα, δόξαι Turn.

ἐκ τῶνδέ σοι ... πίτνει: Libri ἐκ τῶνδέ τοι. Scribendum erat ἐκ τῶνδέ σοι. Deinde libri πιτνεῖ.

πληθύουσι: πληθύουσι Turn. πληθύουσαι M. G. Ald. Turn.

εἷς σοι καθαρμός· Λοξίου δὲ προςθιγὼν: εἰσσ᾽ ὁ καθαρμός Μ. in quo σ' ὁ in litura scriptum est. εἰς σ᾽ ὁ καθαρμὸς Rob. εἰσ σ᾽ ὁ καθαρμὸς G. εἰσ᾽ ὁ καθαρμὸς Ald. εἴσω καθαρμὸς Turn. Veram lectionem ex antiqua scriptura eruerunt Erfurdtius et H. L. Ahrens, εἷς σοι καθαρμός. Quam expiationem intelligat, statim exponit chorus. Deinde λοξίου δὲ προσθίγων M. Rob. Turn. λοξίου δὲ προθίγων Ald. Correcto accentu προςθιγών Blomfieldius. Auratus Mogías scribendum putabat, Ritschelius in Schedis criticis p. 25. in proximo versu κτίσεις. Neutrum probandum est.

κοὐκέτ᾽ ἂν μείναιμ᾽ ἐγώ: κοὐκ ἔτ᾽ ἂν μείναι μὲ ἐγὼ Rob. κοὐκ ἔτ᾽ ἀμμείναι μὲ ἐγὼ Μ. κοὐκ ἔτ᾽ ἀμμείβομ᾽ ἐγὼ G. in quo pro ultimo e, quod e correctione est, antea at fuerat. κοὐκ ἔτ᾽ ἀμείβομ᾽ ἐγὼ Ald. Turn.

φυλάσσοι καιρίοισι συμφοραῖς: φυλάσσοι M. Rob. Turn. et e correctione G. φυλάσσει Αld. et G. ante correctionem, quae facile poterat oculos effugere. Deinde καιρίοισι συμφοραῖς Μ. G. Rob. καὶ ῥύοισι συμφορᾶς codex Robortelli. καὶ ῥίοισι συμφοραῖς Ald. καιρίοις ἐν συμφοραῖς Turn. fortasse ex scholio, καιρίοις εγκαίροις συντυχίας (sic Rob. Sine lemmate ἐγκαίροις σ. Μ. εὐκαίροις σ. G.). Legit autem etiam scholiastes καιρίοισι συμφοραῖς, i. e. felici eventu.

πνεύσας: πνεύσας Scaliger et Porsonus, πνεούσας Μ. πνεούσας (. Ald. Rob. Turn. Scholiastes γονίας ἄνεμος, ὅταν ἐξ εὐδίας κινηθῇ χαλεπὸν πνεῦμα. Hesychius γονίας, ευχερής. Αισχύλος Αγαμέμνονι. Videtur γονίας ventus dici secundo flamine spirans,

παιδοβόροι: παιδοβόροι Auratus et Valckenarius ad Phoen. v. 1576. Libri παιδόμοροι.

μόχθοι τάλανες: Libri μόχθοι τάλανές τε θυέστου. Ineptum τέ, quod prorsus frigidam reddit orationem, iam Heathio displicuit: cui quidem in promptu fuit panacea ista γέ. Auratus τάλανός γε Θυέστου, quod Blomfieldius recepit. Verba haee τε Θυέστου lacens eieci in dissertatione adiecta libro Aristotelis de arte poetica p. 261. eiicienda esse indicavi in Opusc. I. p. 112.

ἦλθέ: ἦνθε scriptum esse videtur in M.

ποῖ καταλήξει: πῆ καταλήξει Ald. Turn.

μετακοιμισθὲν ... ἄτης: Valckenarius ad Phoen. v. 1576. scribendum iudicavit μέγα κοιμισθέν. Quantumvis hoc elegans sit, tamen quod libri habent, μετακοιμισθέν, defendendum esse puto. Μετακοιμίζεσθαι est alio in loco, alia in persona quiescere. Similiter μεταπτοιοῦσαν dixit in Suppl. ν. 317. ἄτην vitium Ald.

Subscriptum in M. ΑΙΣΧΥ ΧΟΗΦΟΡΟΙ, in G. τέλος αἰσχύλου δράματος χοηφόροι.