ΧΟΗΦΟΡΟΙ Aeschylus Gregory Crane Perseus Project, Tufts University Gregory Crane Prepared under the supervision of Gregory Crane Schmidt Sciences 2 volumes; 20 cm Trustees of Tufts University Medford, MA Perseus Project tlg0085.tlg006.mazon1920_grc2.xml For scholarly use; verify rights against the source edition and repository policy. Aeschylus Eschyle texte établi et traduit par Paul Mazon Paul Mazon Paris Les Belles Lettres 1920-1925 2 HathiTrust catalog record French and Ancient Greek on opposite pages. This pointer pattern extracts verse lines French Greek, Ancient (to 1453) Latin Split and standardized from Mazon's bilingual complete Aeschylus (URN: urn:cts:greekLit:tlg0085.tlg006.mazon1920_grc2). ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΟΡΕΣΤΗΣ Ἑρμῆ χθόνιε, πατρῷ' ἐποπτεύων κράτη, σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τ' αἰτουμένῳ· ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι — 1-3 seruauit Ar. Ran. 1126-8 (et ibid. 1138, 1152-3) Τύμβου δ' ἐπ' ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ κλύειν, ἀκοῦσαι 4-5 ibid. 1172-3 πλόκαμον Ἰνάχῳ θρεπτήριον, τὸν δεύτερον δὲ τόνδε πενθητήριον — 6-7 sch. Pind. Pyth. IV 145 Οὐ γὰρ παρὼν ᾤμωξα σόν, πάτερ, μόρον οὐδ' ἐξέτεινα χεῖρ' ἐπ' ἐκφορᾷ νεκροῦ. 8-9 sch. Eur. Alc. 768 (Vaticanus 909, fol. 118) || 8 παρὼν ᾤμωξα edd. : παρώμωξα || 9 χεῖρ' edd. : χεῖρα. Τί χρῆμα λεύσσω ; τίς ποθ' ἥδ' ὁμήγυρις στείχει γυναικῶν φάρεσιν μελαγχίμοις πρέπουσα ; ποίᾳ ξυμφορᾷ προσεικάσω ; πότερα δόμοισι πῆμα προσκυρεῖ νέον ; ἢ πατρὶ τὠμῷ τάσδ' ἐπεικάσας τύχω χοὰς φερούσας, νερτέροις μειλίγματα -μασιν ; Οὐδέν ποτ' ἄλλο· καὶ γὰρ Ἠλέκτραν δοκῶ στείχειν ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν πένθει λυγρῷ πρέπουσαν. Ὦ Ζεῦ, δός με τείσασθαι τίσ- μόρον ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΟΡΕΣΤΗΣ πατρός, γενοῦ δὲ σύμμαχος θέλων ἐμοί. Πυλάδη, σταθῶμεν ἐκποδών, ὡς ἂν σαφῶς μάθω γυναικῶν ἥτις ἥδε προστροπή. ΧΟΡΟΣ Ἰαλτὸς Ἴαλτος ἐκ δόμων ἔβην Str. 1. χοὰς προπομπὸς ὀξύχειρι σὺν κτύπῳ συνκύπτωι (ε συγκ- corr.) · πρέπει παρὴς -ηὶς φοίνισσ' ἀμυγ- μοῖς ὄνυχος ἄλοκι νεοτόμῳ· δι' αἰῶνος δ' ἰυγ- διοιγ- μοῖσι βόσκεται κέαρ λινοφθόροι δ' ὑφασμάτων λακίδες ἔφλαδον ὑπ' ἄλγεσιν -σι προστέρνῳ στολ- πρόσστελνοι (ρ supra λ M2) στολμοὶ μῷ πέπλων, ἀγελάστοις ξυμφοραῖς πεπληγμένων. Τορὸς γὰρ γὰρ φοῖβος ὀρθόθριξ δόμων Ant. 1. ὀνειρόμαντις, ἐξ ὕπνου κότον πνέων, ἀωρόνυκτον ἀμβόα- μα μυχόθεν ἔλακε ἔλαχε περὶ φόβῳ, γυναικείοισιν -κίοισιν ἐν δώμασιν βαρὺς πίτνων· κριταί <τε> om. τῶνδ' ὀνειράτων θεόθεν ἔλακον ἔλαχον ὑπέγγυοι μέμφεσθαι τοὺς γᾶς νέρθεν περιθύμως τοῖς κτανοῦσί τ' ἐγκοτεῖν. Τοιάνδε χάριν ἀχάριτον ἄχαριν ἀπότροπον κακῶν, Str. 2. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΧΟΡΟΣ ἰὼ γαῖα μαῖα, μωμένα μ' ἰάλλει μιλλεῖ δύσθεος γυνά· φοβοῦ- μαι δ' ἔπος τόδ' ἐκβαλεῖν -βάλλειν · τί γὰρ λύτρον λυγρόν πεσόντος αἵματος πέδοι πέδωι ; ἰὼ πάνοιζυς ἑστία, ἰὼ κατασκαφαὶ δόμων· ἀνήλιοι βροτοστυγεῖς δνόφοι καλύπτουσι δόμους δεσποτῶν θανάτοισιν -τωμ... -σι . Σέβας δ' ἄμαχον ἀδάματον -μαντον ἀπόλεμον τὸ πρὶν Ant. 2. δι' ὤτων φρενός φρένες τε δαμίας περαῖ- νον νῦν ἀφίσταται ἀμφ- M2 s.l. · φοβεῖ- ται δέ τις· τὸ δ' εὐτυχεῖν, τόδ' ἐν βροτοῖς -τοῖσι θεός τε καὶ θεοῦ πλέον· ῥοπὴ δ' ἐπισκοπεῖ Δίκας δίκαν ταχεῖα τοὺς τοῖς μὲν ἐν φάει· τὰ δ' ἐν μεταιχμίῳ σκότου μένει χρονίζοντας ἄχη χρονίζοντ' ἄχη βρύει (cf. 70 ; βρύει iam deleuerat Hermann) · τοὺς δ' ἄκραντος ἔχει νύξ· δι' αἵματ' ἐκποθένθ' ἔκποθεν ὑπὸ χθονὸς τροφοῦ Str. 3. τίτας φόνος πέπηγεν οὐ διαρρύδαν -υδᾶν · διαλγὴς ἄτη διαφέρει τὸν αἴτιον παναρκέτας νόσου βρύειν βρύειν (ν nunc euanidum) . τοὺς δ' ἄχραντος ἔχει νύξ (cf. 65) Θιγόντι Οἴγοντι δ' οὔτι νυμφικῶν ἑδωλίων Ant. 3. ἄκος, πόροι τε πάντες ἐκ μιᾶς ὁδοῦ ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΧΟΡΟΣ † βαίνοντες † τὸν χερομυσῆ χαιρ- φόνον καθαίροντες ἔλουον ἂν ἰοῦσαν μάταν ἄτην (α supra η Μ2) . Ἐμοὶ δ', ἀνάγκαν γὰρ ἀμφίπτολιν Ep. θεοὶ προσήνεγκαν, ἐκ γὰρ οἴκων πατρῴων δούλιον ἐσᾶγον αἶσαν, δίκαια καὶ μὴ δίκαια † πρέποντ' ἀρχὰς βίου βίᾳ φερομένων αἰνέσαι, πικρῶν φρενῶν † 78-80 Forsan δίκαια καὶ μὴ δίκαι' ἀρχὰς πρέπον | βίᾳ φρενῶν αἰνέσαι, | πικρὸν στύγος κρατούσῃ· | Wilamowitz (ἀρχὰς πρέπον) et H.-L. Ahrens (qui dittographias primus agnouit) στύγος κρατούσῃ· δακρύω δ' ὑφ' εἱμάτων ματαίοισι δεσποτᾶν δεσπόταν τύχαις, κρυφαίοις πένθεσιν παχνουμένη -μένην . ΗΛΕΚΤΡΑ 84 ΗΛ. edd. : par. Δμωαὶ γυναῖκες, δωμάτων εὐθήμονες, ἐπεὶ πάρεστε τῆσδε προστροπῆς ἐμοὶ πομποί, γένεσθε τῶνδε σύμβουλοι πέρι· τί φῶ τύφω δὲ Μ1 οἶμαι τύμβω Μ2 i. m. χέουσα τάσδε κηδείους χοάς ; πῶς εὔφρον' εἴπω ; πῶς κατεύξομαι πατρί ; πότερα λέγουσα παρὰ φίλης φίλῳ φέρειν γυναικὸς ἀνδρί, τῆς ἐμῆς μητρὸς πάρα ; τῶνδ' οὐ πάρεστι θάρσος, οὐδ' ἔχω τί φῶ χέουσα τόνδε πελανὸν ἐν τύμβῳ πατρός. Ἢ τοῦτο φάσκω τοὔπος, ὡς νόμος βροτοῖς, ἔσθλ' ἔστ' ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν -σι τάδε στέφη δόσιν τε τῶν κακῶν ἐπαξίαν ; ἢ σῖγ' ἀτίμως, ὥσπερ οὖν ἀπώλετο πατήρ, τάδ' ἐκχέασα -έουσα , γάποτον χύσιν, ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΗΛΕΚΤΡΑ στείχω, καθάρμαθ' ὥς τις ἐκπέμψας, πάλιν, δικοῦσα τεῦχος ἀστρόφοισιν ὄμμασιν ; Τῆσδ' ἐστὲ βουλῆς, ὦ φίλαι, μεταίτιαι· κοινὸν γὰρ ἔχθος ἐν δόμοις νομίζομεν· μὴ κεύθετ' ἔνδον καρδίας φόβῳ τινός· τὸ μόρσιμον γὰρ τόν τ' ἐλεύθερον μένει καὶ τὸν πρὸς ἄλλης δεσποτούμενον χερός· ἔχεις ἔχοις ὑπέρτερον. Λέγοις ἂν εἴ τι τῶνδ' ΧΟΡΟΣ Αἰδουμένη σοι βωμὸν ὣς τύμβον πατρός λέξω, κελεύεις γάρ, τὸν ἐκ φρενὸς λόγον. ΗΛΕΚΤΡΑ Λέγοις ἂν ὥσπερ ᾐδέσω τάφον πατρός. ΧΟΡΟΣ Φθέγγου χέουσα σεμνὰ τοῖσιν εὔφροσιν. ΗΛΕΚΤΡΑ Τίνας δὲ τούτους τῶν φίλων προσεννέπω ; ΧΟΡΟΣ Πρῶτον μὲν αὑτὴν χὤστις Αἴγισθον στυγεῖ. ΗΛΕΚΤΡΑ Ἐμοί τε καὶ σοὶ τἄρ' ἐπεύξομαι τάδε ; ΧΟΡΟΣ Αὐτὴ σὺ ταῦτα μανθάνουσ' ἤδη φράσαι. ΗΛΕΚΤΡΑ Τίν' οὖν ἔτ' ἄλλον τῇδε προστιθῶ στάσει ; ΧΟΡΟΣ Μέμνησ' Ὀρέστου, κεἰ θυραῖός ἐσθ' ὅμως. ΗΛΕΚΤΡΑ Εὖ τοῦτο, κἀφρένωσας οὐχ ἥκιστά με. ΧΟΡΟΣ Τοῖς αἰτίοις νῦν τοῦ φόνου μεμνημένη ΗΛΕΚΤΡΑ Τί φῶ ; δίδασκ' ἄπειρον ἐξηγουμένη. ΧΟΡΟΣ ἐλθεῖν τιν' αὐτοῖς δαίμον' ἢ βροτῶν τινα ΗΛΕΚΤΡΑ Πότερα δικαστὴν ἢ δικηφόρον λέγεις ; ΧΟΡΟΣ ἁπλῶς τι φράζουσ', ὅστις ἀνταποκτενεῖ. ΗΛΕΚΤΡΑ Καὶ ταῦτά μοὐστὶν εὐσεβῆ θεῶν πάρα ; ΧΟΡΟΣ Πῶς δ' οὔ, τὸν ἐχθρὸν ἀνταμείβεσθαι κακοῖς ; ΗΛΕΚΤΡΑ Κήρυξ μέγιστε μεγίστη τῶν ἄνω τε καὶ κάτω, 165 hic traiecit Hermann <ἄκουσον,> om. Ἑρμῆ Χθόνιε, κηρύξας ἐμοὶ ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΗΛΕΚΤΡΑ τοὺς γῆς ἔνερθε δαίμονας κλύειν ἐμὰς εὐχάς, πατρῴων αἱμάτων δ' ὀμμάτων ἐπισκόπους, καὶ γαῖαν αὐτήν, ἣ τὰ πάντα τίκτεται θρέψασά τ' αὖθις τῶνδε κῦμα λαμβάνει· κἀγὼ χέουσα τάσδε χέρνιβας φθιτοῖς βροτοῖς (γρ. νεκροῖς) λέγω καλοῦσα πατέρ' πάτερ · « Ἐποίκτιρόν ἐποίκτειρον τ' ἐμέ φίλον τ' Ὀρέστην, ὡς ἀνάξωμεν πῶς ἀνάξομεν δόμοις· πεπραμένοι πεπραγμένοι γὰρ νῦν γέ πως ἀλώμεθα πρὸς τῆς τεκούσης, ἄνδρα δ' ἀντηλλάξατο Αἴγισθον, ὅσπερ σοῦ φόνου μεταίτιος· κἀγὼ μὲν ἀντίδουλος, ἐκ δὲ χρημάτων φεύγων φεύγειν Ὀρέστης ἐστίν, οἳ δ' ὑπερκόπως ἐν τοῖσι σοῖς πόνοισι -σιν χλίουσιν μέγα μέτα . Ἐλθεῖν δ' Ὀρέστην δεῦρο σὺν τύχῃ τινὶ κατεύχομαί σοι, καὶ σὺ κλῦθί μου, πάτερ· αὐτῇ τέ μοι δὸς σωφρονεστέραν -τέρα πολὺ μητρὸς γενέσθαι χεῖρά τ' εὐσεβεστέραν. Ἡμῖν μὲν εὐχὰς τάσδε, τοῖς δ' ἐναντίοις λέγω φανῆναί σου, πάτερ, τιμάορον, καὶ τοὺς κτανόντας ἀντικατθανεῖν γρ. ἀντικατακτανεῖν δίκῃ δίκην . Ταῦτ' ἐν μέσῳ τίθημι <τοῖσπερ ἂν μέλῃ> τίθημι τῆς κακῆς ἀρᾶς — κείνοις λέγουσα τήνδε τὴν κακὴν ἀράν· ἡμῖν δὲ πομπὸς ἴσθι τῶν τῶνδ' ἐσθλῶν ἄνω, σὺν θεοῖσι καὶ Γῇ καὶ Δίκῃ νικηφόρῳ. » Τοιαῖσδ' ἐπ' εὐχαῖς τάσδ' ἐπισπένδω χοάς· ὑμᾶς δὲ κωκυτοῖς ἐπανθίζειν νόμος, ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΗΛΕΚΤΡΑ παιᾶνα τοῦ θανόντος ἐξαυδωμένας. ΧΟΡΟΣ 152 ΧΟ. edd. : par. Ἵετε δάκρυ καναχὲς ὀλόμενον ὀλομένῳ δεσπότᾳ πρὸς ἔρυμα τόδε κακῶν κεδνῶν τ', ἀπότροπον ἄγος ἄλγος ἀπευχέτων -χετον κεχυμένων χοᾶν· κλύε δέ μοι, σέβας, κλύ' κλῦε· σεβάσω , ὦ δέσποτ', ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός· ὀτοτοτοτοτοτοῖ ὀτοτοτοτοτοτοτοῖ . Ἰὼ τίς δορυσθενὴς <εἶσ'> om. ἀνὴρ ἀναλυτὴρ δόμων, Σκυθικά τ' σκυθιτάτ' ἐν χεροῖν παλίντον' ἐν Ἄρει πιπάλλων βέλη ἐν ἔργωι βέλη πιπάλλων ἄρης σχέδιά τ' γρ. ἕτοιμα αὐτόκωπα νωμῶν ξίφη βέλη ; ΗΛΕΚΤΡΑ Ἔχει μὲν ἤδη γαπότους ἀπότου (ἀπό, του Μ2) χοὰς πατήρ· νέου δὲ μύθου τοῦδε κοινωνήσατε. ΧΟΡΟΣ Λέγοις ἄν· ὀρχεῖται ἀνορχεῖται δὲ καρδία φόβῳ. ΗΛΕΚΤΡΑ Ὁρῶ τομαῖον τόνδε βόστρυχον τάφῳ. ΧΟΡΟΣ Τίνος ποτ' ἀνδρός, ἢ βαθυζώνου κόρης ; ΗΛΕΚΤΡΑ Εὐξύμβολον τόδ' ἐστὶ παντὶ δοξάσαι. ΧΟΡΟΣ Πῶς οὖν παλαιὰ παρὰ νεωτέρας μάθω ; ΗΛΕΚΤΡΑ Οὐκ ἔστιν ὅστις πλὴν ἐμοῦ κείραιτό κείρετό νιν ; ΧΟΡΟΣ Ἐχθροὶ γὰρ οἷς προσῆκε πενθῆσαι τριχί. ΗΛΕΚΤΡΑ Καὶ μὴν ὅδ' ἐστὶ κάρτ' ἰδεῖν ὁμόπτερος. ΧΟΡΟΣ Ποίαις ἐθείραις ; τοῦτο γὰρ θέλω μαθεῖν. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΗΛΕΚΤΡΑ Αὐτοῖσιν ἡμῖν κάρτα προσφερὴς ἰδεῖν. ΧΟΡΟΣ Μῶν οὖν Ὀρέστου κρύβδα δῶρον ἦν ἦ τόδε ; ΗΛΕΚΤΡΑ Μάλιστ' ἐκείνου βοστρύχοις προσείδεται. ΧΟΡΟΣ Καὶ πῶς ἐκεῖνος δεῦρ' ἐτόλμησεν μολεῖν ; ΗΛΕΚΤΡΑ Ἔπεμψε χαίτην Ἔπεμψεν καὶ τὴν , κουρίμην χάριν πατρός. ΧΟΡΟΣ 182 choro contin. edd. : par. Οὐχ ἧσσον εὐδάκρυτά μοι λέγεις τάδε, εἰ τῆσδε χώρας μήποτε ψαύσει ψαύδει (ηι M1 s.l.) ποδί. ΗΛΕΚΤΡΑ Κἀμοὶ προσέστη καρδίαν καρδίας κλυδώνιον χολῆς, ἐπαίθην δ' ὡς διανταίῳ βέλει· ἐξ ὀμμάτων δὲ δίψιοι πίπτουσί μοι σταγόνες ἄφρακτοι δυσχίμου πλημυρίδος πλημμ- M2 , πλόκαμον ἰδούσῃ τόνδε· πῶς γὰρ ἐλπίσω ἀστῶν τιν' ἄλλον τῆσδε δεσπόζειν φόβης ; ἀλλ' οὐδὲ μήν νιν ἡ κτανοῦσ' ἐκείρατο, ἐμὴ δὲ μήτηρ, οὐδαμῶς ἐπώνυμον φρόνημα παισὶ δύσθεος -θεον πεπαμένη. Ἐγὼ δ' ὅπως μὲν ἄντικρυς τάδ' αἰνέσω, εἶναι τόδ' ἀγλάϊσμά μοι τοῦ φιλτάτου βροτῶν Ὀρέστου — σαίνομαι δ' ὑπ' ἐλπίδος. Φεῦ· εἴθ' εἶχε φωνὴν εὔφρον' ἀγγέλου δίκην, ὅπως δίφροντις οὖσα μὴ 'κινυσσόμην μἠκηνυσσόμην , ἀλλ' εὖ σάφ' ἦν ἢ σαφηνῆ τόνδ' ἀποπτύσαι πλόκον, εἴπερ γ' ἀπ' ἐχθροῦ κρατὸς ἦν τετμημένος, ἢ ξυγγενὴς ὢν εἶχε συμπενθεῖν ἐμοί, ἄγαλμα τύμβου τοῦδε καὶ τιμὴν πατρός. Ἀλλ' εἰδότας μὲν τοὺς θεοὺς καλούμεθα οἵοισιν ἐν χειμῶσι ναυτίλων δίκην δίκηι (ηι in rasura) στροβούμεθ'· εἰ δὲ χρὴ τυχεῖν σωτηρίας, σμικροῦ γένοιτ' ἂν σπέρματος μέγας πυθμήν. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΗΛΕΚΤΡΑ Καὶ μὴν στίβοι γε, δεύτερον τεκμήριον, ποδῶν ποδῶν δ' ὁμοῖοι τοῖς τ' ἐμοῖσιν ἐμφερεῖς· καὶ γὰρ δύ' ἐστὸν τώδε περιγραφὰ ποδοῖν, αὐτοῦ τ' ἐκείνου καὶ συνεμπόρου τινός· πτέρναι τενόντων θ' ὑπογραφαὶ μετρούμεναι ἐς ταὐτὸ συμβαίνουσι τοῖς ἐμοῖς στίβοις. Πάρεστι δ' ὠδὶς καὶ φρενῶν καταφθορά. ΟΡΕΣΤΗΣ 212 OP. edd. : par. (sed 219 Ορε) Εὔχου τὰ λοιπὰ τοῖς θεοῖς τελεσφόρους εὐχὰς ἐπαγγέλλουσα τυγχάνειν καλῶς. ΗΛΕΚΤΡΑ Ἐπεὶ τί νῦν ἕκατι δαιμόνων κυρῶ ; ΟΡΕΣΤΗΣ Ἐς Εἰς ὄψιν ἥκεις ὧνπερ ἐξηύχου -χου πάλαι. ΗΛΕΚΤΡΑ Καὶ τίνα σύνοισθά μοι καλουμένῃ βροτῶν ; ΟΡΕΣΤΗΣ Σύνοιδ' Ὀρέστην πολλά σ' ἐκπαγλουμένην -μένης . ΗΛΕΚΤΡΑ Καὶ πρὸς τί δῆτα τυγχάνω κατευγμάτων ; ΟΡΕΣΤΗΣ Ὅδ' εἰμί· μὴ μάτευ' μάστευ' ἐμοῦ μᾶλλον φίλον. ΗΛΕΚΤΡΑ Ἀλλ' ἦ δόλον τιν', ὦ ξέν', ἀμφί μοι πλέκεις ; ΟΡΕΣΤΗΣ Αὐτὸς κατ' αὐτοῦ τἄρα ταρρα μηχανορραφῶ. ΗΛΕΚΤΡΑ Ἀλλ' ἐν κακοῖσι τοῖς ἐμοῖς γελᾶν θέλεις ; ΟΡΕΣΤΗΣ Κἀν τοῖς ἐμοῖς ἐμοῖσιν ἄρ', εἴπερ ἄν γε τοῖσι σοῖς. ΗΛΕΚΤΡΑ Ὡς ὄντ' Ὀρέστην τάδε λέγω σε προυννέπειν τάδ' ἐγώ σε προυννέπω ; ΟΡΕΣΤΗΣ Αὐτὸν μὲν οὖν νῦν ὁρῶσα δυσμαθεῖς ἐμέ, κουρὰν δ' ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχὸς ἀνεπτερώθης κἀδόκεις ὁρᾶν ἐμέ, ἰχνοσκοποῦσά τ' ἐν στίβοισι τοῖς ἐμοῖς. Σκέψαι τομῇ σκέψαιτο μὴ προσθεῖσα βόστρυχον τριχὸς 230 hic transp. Bothe σαυτῆς ἀδελφοῦ, συμμέτρου τῷ σῷ κάρᾳ. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΟΡΕΣΤΗΣ Ἰδοῦ δ' ὕφασμα τοῦτο, σῆς ἔργον χερός, σπάθης τε πληγὰς ἔσιδε εἰς δὲ , θήρειον θηρίον γραφήν. Ἔνδον γενοῦ, χαρᾷ δὲ μὴ 'κπλαγῇς μἠκπλαγιῆι φρένας· τοὺς φιλτάτους γὰρ οἶδα νῷν ὄντας πικρούς. ΗΛΕΚΤΡΑ Ὦ φίλτατον μέλημα δώμασιν πατρός, δακρυτὸς ἐλπὶς σπέρματος σωτηρίου, ἀλκῇ πεποιθὼς δῶμ' ἀνακτήσῃ πατρός. Ὦ τερπνὸν ὄμμα τέσσαρας μοίρας ἔχον 238 ἐν ἐκθέσει in M ἐμοί· προσαυδᾶν δ' ἔστ' ἀναγκαίως ἔχον πατέρα σέ τε , καὶ τὸ μητρὸς ἐς σέ μοι ῥέπει στέργηθρον — ἣ δὲ πανδίκως ἐχθαίρεται — καὶ τῆς τυθείσης νηλεῶς ὁμοσπόρου, πιστὸς δ' ἀδελφὸς ἦσθ' ἐμοὶ σέβας φέρων. Μόνον Μόνος Κράτος τε καὶ Δίκη σὺν τῷ τρίτῳ πάντων μεγίστῳ Ζηνὶ συγγένοιτό μοι. ΟΡΕΣΤΗΣ Ζεῦ Ζεῦ, θεωρὸς τῶνδε πραγμάτων γενοῦ· 246 ἐν ἐκθέσει in M || πραγμάτων Robortello : πρηγμ- ἰδοῦ δὲ γένναν εὖνιν γεννανιν Μ1 γέννα, νιν M2 αἰετοῦ πατρὸς θανόντος ἐν πλεκταῖσι καὶ σπειράμασιν σπιρ- δεινῆς ἐχίδνης· τοὺς δ' ἀπωρφανισμένους νῆστις πιέζει λιμός· οὐ γὰρ ἐντελεῖς -λὴς θήραν πατρῴαν θῆρα πατρῶα Μ1 (-ῴα Μ2) προσφέρειν σκηνήμασιν· οὕτω δὲ κἀμὲ τήνδε τ', Ἠλέκτραν λέγω ἐγὼ , ἰδεῖν πάρεστί σοι, πατροστερῆ γόνον, ἄμφω φυγὴν ἔχοντε τὴν αὐτὴν δόμων. Καὶ τοῦ θυτῆρος καί σε καὶ σὲ τιμῶντος μέγα πατρὸς νεοσσοὺς τούσδ' ἀποφθείρας, πόθεν ἕξεις ὁμοίας χειρὸς εὔθοινον γέρας ; ΧΟΗΦΟΡΟΙ πληγὴν τινέτω· δράσαντι παθεῖν », τριγέρων μύθος τάδε φωνεῖ. ΟΡΕΣΤΗΣ 315 ΟΡ. edd. : uersum ἐν ἐκθέσει habet Μ Ὦ πάτερ αἰνόπατερ, τί σοι Str. 1. φάμενος ἢ τί ῥέξας τύχοιμ' ἂν ἔκαθεν ἄγκαθεν οὐρίσας ἔνθα σ' ἔχουσιν εὐναί ; σκότῳ φάος ἀντίμοι- ρον ἰσοτίμ- · χάριτες δ' ὁμοίως κέκληνται γόος εὐκλεὴς προσθοδόμοις Ἀτρείδαις. ΧΟΡΟΣ Τέκνον, φρόνημα τοῦ θανόντος οὐ δαμά- Str. 2. ζει πυρὸς μαλερὰ ἡ μαλ- γνάθος, φαίνει δ' ὕστερον ὀργάς· ὀτοτύζεται δ' ὁ θνήσκων, ἀναφαίνεται δ' ὁ βλάπτων· πατέρων τε καὶ τεκόντων γόος ἔνδικος ματεύει τὸ πᾶν ἀμφιλαφὴς ταραχθείς. ΗΛΕΚΤΡΑ 332 ΗΛ. rec. (cf. sch.) : par. Κλῦθί νυν νῦν , ὦ πάτερ, ἐν μέρει Ant. 1. πολυδάκρυτα πένθη· δίπαις τοί σ' τοῖς ἐπιτύμβιος ἐπιτυμβιδίοις θρῆνος ἀναστενάζει -άξει · 334 Electrae contin. edd. : par. τάφος δ' ἱκέτας δέδε- κται φυγάδας θ' ὁμοίως· τί τῶνδ' εὖ, τί δ' ἄτερ κακῶν ; οὐκ ἀτρίακτος ἄτα ; ΧΟΡΟΣ 338 Electrae contin. edd. : par. || 340 ΧΟ. edd. : par. Ἀλλ' ἔτ' ἂν ἐκ τῶνδε θεὸς χρήζων ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΧΟΡΟΣ θείη κελάδους εὐφθογγοτέρους· ἀντὶ δὲ θρήνων ἐπιτυμβιδίων παιὼν παίων μελάθροις ἐν βασιλείοις νεοκρᾶτα φίλον κομίσειεν κομίζει . ΟΡΕΣΤΗΣ 345 ΟΡ. edd. : par. Εἰ γὰρ ὑπ' Ἰλίῳ Str. 3. πρός τινος Λυκίων, πάτερ, δορίτμητος δορὶ τμητὸς κατηναρίσθης κατεν- · λιπὼν ἂν εὔκλειαν ἐν δόμοισιν τέκνων τ' ἐν τε κελεύθοις ἐπιστρεπτὸν αἰῶ αἰῶνα κτίσας κτίσσας πολύχωστον ἂν εἶχες τάφον διαποντίου γᾶς τᾶς δώμασιν εὐφόρητον — ΧΟΡΟΣ 355 ΧΟ. edd. (e sch.) : par. φίλος φίλοισι τοῖς ἐκεῖ καλῶς θανοῦ- Ant. 2. σιν κατὰ χθονὸς ἐμπρέπων σεμνότιμος ἀνάκτωρ, πρόπολός τε τῶν μεγίστων χθονίων ἐκεῖ τυράννων· βασιλεὺς γὰρ ἦν ἧς Μ s.l. , ὄφρ' ἔζη ὄφρα ἔζης , μόριμον λάχος πιπλάντων πιμπλ- χεροῖν πεισίβροτόν πισίμβρ- τε βάκτρον. ΗΛΕΚΤΡΑ 363 ΗΛ. edd. (e sch.) Μηδ' ὑπὸ Τρωΐας Ant. 3. τείχεσι -εσσι φθίμενος, πάτερ, μετ' ἄλλῳ ἄλλων δουρικμῆτι δορι- λαῷ παρὰ Σκαμάνδρου πόρον τεθάφθαι τέθαψαι · πάρος δ' οἱ κτανόντες ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΗΛΕΚΤΡΑ νιν οὕτως δαμῆναι, <ἵν' ἦν> om. θανατηφόρον αἶσαν πρόσω πρόσσω τινὰ πυνθάνεσθαι τῶνδε πόνων ἄπειρον. ΧΟΡΟΣ Ταῦτα μέν, ὦ παῖ, κρείσσονα χρυσοῦ, μεγάλης δὲ τύχης καὶ ὑπερβορέου μείζονα φωνεῖς· δύνασαι φωνεῖ· ὀδυνᾶσαι γάρ. Ἀλλὰ διπλῆς γὰρ τῆσδε μαράγνης -γμης δοῦπος ἱκνεῖται· τῶν μὲν ἀρωγοὶ κατὰ γῆς γᾶς ἤδη, τῶν δὲ τῶνδε κρατούντων χέρες οὐχ ὅσιαι — στυγερόν -ρῶν τούτῳ τούτων , παισὶ δὲ μᾶλλον γεγένηται. ΟΡΕΣΤΗΣ 380 OP. edd. : Electrae tribuit sch. Τοῦτο διαμπερὲς οὖς ὡς (ex ὠς corr.) Str. 4. ἵκεθ' ἵκετο ἅπερ τι τε βέλος· 382 ἐν ἐκθέσει est in M Ζεῦ Ζεῦ, κάτωθεν ἀμπέμπων ὑστερόποινον ἄταν την βροτῶν τλήμονι καὶ πανούργῳ χειρί — τοκεῦσι δ' ὅμως τελεῖται. ΧΟΡΟΣ Ἐφυμνῆσαι γένοιτό μοι πυκά- εντ' πευκήεντ' ὀλολυγμὸν ἀνδρὸς Str. 5. θεινομένου γυναικός τ' ὀλλυμένας -μένης · τί γὰρ κεύ- θω φρενὸς οἷον θεῖον ἔμπας ποτᾶται, πάροιθεν δὲ πρῴρας δριμὺς ἄηται κραδίας καρδίας ΧΟΗΦΟΡΟΙ θυμός, ἔγκοτον στύγος ; ΗΛΕΚΤΡΑ Καὶ πότ' ἂν ἀμφιθαλὴς Ant. 4. 394 καὶ πότ' M1 : καί ποτ' M2, ut uidetur Ζεὺς ἐπὶ χεῖρα βάλοι ; φεῦ φεῦ, κάρανα δαΐξας, 396 ἐν ἐκθέσει est in M πιστὰ γένοιτο χώρᾳ· δίκαν δ' ἐξ ἀδίκων ἀπαιτῶ· κλῦτε δὲ Γᾶ τᾶ Χθονίων τε τιμαί τε τιμαι M (sed ἐν supra μ add. M2 τετιμέναι) . ΧΟΡΟΣ Ἀλλὰ νόμος μὲν φονίας σταγόνας 400 ἀλλὰ νόμος Turnèbe : ἀλλ' ἄνομος χυμένας ἐς πέδον ἄλλο προσαιτεῖν αἷμα· βοᾷ γὰρ λοιγὸς Ἐρινὺν λοιγὸν ἐρινὺς παρὰ τῶν πρότερον -έρων φθιμένων ἄτην ἅταν M2 s.l. ἑτέραν ἐπάγουσαν ἐπ' ἄτῃ. ΟΡΕΣΤΗΣ Πόποι δᾶ ποῖ ποῖ δὴ , νερτέρων τυραννίδες, 405 OP. edd. (e sch. 412) Str. 6. ἴδετε πολυκρατεῖς Ἀραὶ φθινομένων φθιμένων , ἴδεσθ' Ἀτρειδᾶν τὰ λοίπ' ἀμηχάνως ἔχοντα καὶ δωμάτων ἄτιμα· πᾶ πε Μ οἶμαι πᾶι... M2 τίς τράποιτ' ἄν, ὦ Ζεῦ ; ΧΟΡΟΣ Πέπαλται πεπάλατε (αι supra τε) δ' αὖτέ μοι μου φίλον κέαρ Ant. 5. τόνδε κλύουσαν κλύουσαν prius M οἶκτον· καὶ τότε μὲν δύσελπις, σπλάγχνα δέ μοι κελαινοῦ- ται πρὸς ἔπος κλυούσᾳ· ὅταν δ' αὖτ' ἐπαλκὲς ... 415-417 nondum sanati. ΧΟΗΦΟΡΟΙ † θραρέαπέστασεν ἄχος πρὸς τὸ φανεῖσθαί μοι καλῶς. † ΗΛΕΚΤΡΑ Τί δ' ἂν φάντες πάντες τύχοιμεν τύχοιμεν ἂν ; ἢ τάπερ Ant. 6. πάθομεν ἄχεα ἄχθεα πρός γε τῶν τεκομένων ; πάρεστι σαίνειν, τὰ δ' οὔτι θέλγεται· λύκος γὰρ ὥστ' ὠμόφρων ἄσαντος ἐκ ματρός ἐστι θυμός. ΧΟΡΟΣ Ἔκοψα κομμὸν Ἄριον ἄρειον , ἔν τε εἴτε Κισσίας -ίαις Str. 1. νόμοις ἰηλεμιστρίας ἰελεμ- ἀπρικτόπληκτα ἄπρικτοι πληκτὰ πολυπάλακτ' ἄρ' ἦν ἰδεῖν -πάλαγκται δὴν εἰδεῖν (ι supra ει M2) ἐπασσυτεροτριβῆ τὰ χερὸς ὀρέγματα ἄνωθεν ἀνέκαθεν, κτύπῳ δ' ἐπιρροθεῖ κροτητὸν ἁμὸν καὶ πανάθλιον κάρα. ΗΛΕΚΤΡΑ Ἰὼ ἰὼ δαΐα πάντολμε μῆτερ, δαΐαις ἐν ἐκφοραῖς ἄνευ πολιτᾶν ἄνακτ', ἄνευ δὲ πενθημάτων ἔτλης ἀνοίμωκτον ἄνδρα θάψαι. ΟΡΕΣΤΗΣ Τὸ πᾶν ἀτίμως ἔλεξας, οἴμοι· Str. 2. πατρὸς δ' ἀτίμωσιν ἆρα τείσει ἀρὰ τίσει ἕκατι μὲν δαιμόνων, ἕκατι δ' ἁμᾶν χερῶν· ἔπειτ' ἐγὼ νοσφίσας ὀλοίμαν ἑλοίμαν . ΧΟΡΟΣ Ἐμασχαλίσθη -θης δέ γ', ὡς τόσ' εἰδῇς δὲ τωστοστείδης · Ant. 2. ἔπρασσε δ', ἅπερ νιν ὧδε θάπτει, ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΧΟΡΟΣ μόρον κτίσαι κτεῖναι (ν in rasura) μωμένα ἄφερτον ἄφερκτον (cf. 447) αἰῶνι σῷ κλύεις κλύει πατρῴους δύας ἀτίμους δυσατίμους . ΗΛΕΚΤΡΑ Λέγεις πατρῷον μόρον· ἐγὼ δ' ἀπεστάτουν Ant. 1. ἄτιμος, οὐδὲν ἀξία· μυχοῦ δ' ἄφερκτος πολυσινοῦς -σίνου (prius -σίνους) κυνὸς δίκαν ἑτοιμότερα γέλωτος ἀνέφερον λίβη, χέουσα χαίρουσα (prius χερ-) πολύδακρυν γόον κεκρυμμένον -μένα . Τοιαῦτ' ἀκούων ἐν φρεσὶν φρεσσὶν <σέθεν> om. γράφου. ΧΟΡΟΣ Δι' ὤτων δὲ συν- τέτραινε μῦθον ἡσύχῳ φρενῶν φρονῶν βάσει· τὰ μὲν γὰρ οὕτως ἔχει, τὰ δ' αὐτὸς αὐτοῖς ὀργᾷ μαθεῖν· πρέπει δ' ἀκάμπτῳ μένει καθήκειν. ΟΡΕΣΤΗΣ Σέ τοι λέγω· ξυγγενοῦ, πάτερ, φίλοις -σι . ΗΛΕΚΤΡΑ Ἐγὼ δ' ἐπιφθέγγομαι κεκλαυμένα. ΧΟΡΟΣ Στάσις δὲ πάγκοινος ἅδ' ἐπιρροθεῖ· ἄκουσον ἐς φάος μολών, ξὺν δὲ γενοῦ πρὸς ἐχθρούς. ΟΡΕΣΤΗΣ Ἄρης Ἄρει ξυμβαλεῖ -βάλλει , Δίκα Δίκα. ΗΛΕΚΤΡΑ Ἰὼ θεοί, κραίνετ' ἐνδίκως <δίκας> om. . ΧΟΡΟΣ Τρόμος μ' μοι M1 ὑφέρπει κλύουσαν εὐγμάτων· Ant. 1. τὸ μόρσιμον μένει πάλαι, εὐχομένοις δ' ἂν ἔλθοι. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΧΟΡΟΣ Ὦ Ἰὼ πόνος ἐγγενής Str. 2. καὶ παράμουσος ἄτης αἱματόεσσα πλαγά πληγή ἰὼ δύστον' ἄφερτα κήδη, ἰὼ δυσκατάπαυστον ἄλγος. Δώμασιν ἔμμοτον Ant. 2. τῶνδ' ἄκος ἑκὰς , οὐδ' ἀπ' ἄλλων ἔκτοθεν, ἀλλ' ἀπ' αὐτῶν, δι' ὠμὰν αιωμαν ἔριν αιρειν αἱματηράν· θεῶν <τῶν> om. κατὰ γᾶς ὅδ' ὕμνος. Ἀλλὰ κλύοντες, μάκαρες χθόνιοι, τῆσδε κατευχῆς πέμπετ' ἀρωγὴν παισὶν προφρόνως ἐπὶ νίκῃ νίκην . ΟΡΕΣΤΗΣ 489-96 OP. et HΛ. edd. : octiens par. (489 Ὀρέ M1) Πάτερ, τρόποισιν οὐ τυραννικοῖς θανών, αἰτουμένῳ -ούμενος μοι δὸς κράτος τῶν σῶν δόμων. ΗΛΕΚΤΡΑ OP. edd. : Ἠλε Κἀγώ, πάτερ, τοιάνδε τοιάδε σου χρείαν ἔχω, φυγεῖν μέγαν προσθεῖσαν Αἰγίσθῳ < πόνον om. >. ΟΡΕΣΤΗΣ Οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν κτιζοίατ'· εἰ δὲ μή, παρ' εὐδείπνοις ἔσῃ ἄτιμος ἐμπύροισι ἐν πυροῖσι κνισωτοῖς χθονός. ΗΛΕΚΤΡΑ Κἀγὼ χοάς σοι τῆς ἐμῆς παγκληρίας οἴσω πατρῴων ἐκ δόμων γαμηλίους· πάντων δὲ πρῶτον τόνδε πρεσβεύσω τάφον. ΟΡΕΣΤΗΣ Ὦ γαῖ', ἄνες μοι πατέρ' πάτερ ἐποπτεῦσαι μάχην. ΗΛΕΚΤΡΑ Ὦ Περσέφασσα, δὸς δέ γ' τ' εὔμορφον κράτος. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΟΡΕΣΤΗΣ Μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθης, πάτερ. ΗΛΕΚΤΡΑ Μέμνησο δ' ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν ΟΡΕΣΤΗΣ πέδαις δ' ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθης, πάτερ ὡς Abresch : ᾧι σ' ΗΛΕΚΤΡΑ αἰσχρῶς τε βουλευτοῖσιν ἐν καλύμμασιν. ΟΡΕΣΤΗΣ Ἆρ' ἐξεγείρῃ τοῖσδ' ὀνείδεσιν -εσσιν , πάτερ ; ΗΛΕΚΤΡΑ Ἆρ' ὀρθὸν αἴρεις φίλτατον τὸ σὸν κάρα ; ΟΡΕΣΤΗΣ Ἤτοι δίκην ἴαλλε σύμμαχον φίλοις, ἢ τὰς ὁμοίας ἀντίδος λαβὰς βλάβας λαβεῖν, εἴπερ κρατηθείς γ' ἀντινικῆσαι θέλεις. ΗΛΕΚΤΡΑ Καὶ τῆσδ' ἄκουσον λοισθίου βοῆς, πάτερ· ἰδὼν νεοσσοὺς τούσδ' ἐφημένους τάφῳ, οἴκτιρε οἴκτειρε θῆλυν ἄρσενός θ' ὁμοῦ γόνον, καὶ μὴ 'ξαλείψῃς σπέρμα Πελοπιδῶν τόδε· οὕτω γὰρ οὐ τέθνηκας οὐδέ περ θανών. ΟΡΕΣΤΗΣ Παῖδες γὰρ ἀνδρὶ κληδόνες σωτήριοι θανόντι· φελλοὶ δ' ὣς ὡς ἄγουσι δίκτυον, τὸν ἐκ βυθοῦ κλωστῆρα σῴζοντες λίνου λίνον M2 λίνῳ Clem. Alex. · ἄκου', ὑπὲρ σοῦ τοιάδ' ἔστ' ὀδύρματα, αὐτὸς δὲ σῴζῃ τόνδε τιμήσας λόγον. ΧΟΡΟΣ Καὶ μὴν ἀμεμφῆ τόνδ' ἀμόμφητον δε τινα τὸν ἐτείνατον om. λόγον, τίμημα τύμβου τῆς ἀνοιμώκτου τύχης· τὰ δ' ἄλλ', ἐπειδὴ δρᾶν κατώρθωσαι φρενί, ἔρδοις ἂν ἤδη δαίμονος πειρώμενος. ΟΡΕΣΤΗΣ Ἔσται· πυθέσθαι δ' οὐδέν ἐστ' ἔξω δρόμου, πόθεν χοὰς ἔπεμψεν, ἐκ τίνος λόγου, μεθύστερον τιμῶσ' ἀνήκεστον πάθος· θανόντι θανοῦντι δ' οὐ φρονοῦντι δειλαία χάρις ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΟΡΕΣΤΗΣ ἐπέμπετ'· οὐκ ἔχοιμ' ἂν εἰκάσαι τάδε τόδε prius M τὰ δῶρα, μείω μέσω δ' ἐστὶ τῆς ἁμαρτίας· τὰ πάντα γάρ τις ἐκχέας ἀνθ' αἵματος ἑνός, μάτην ὁ μόχθος· ὧδ' ἔχει λόγος· θέλοντι δ', εἴπερ οἶσθ', ἐμοὶ οἶσθέμοι (α supra ε) φράσον τάδε. ΧΟΡΟΣ 525-28 OP. et XO. edd. : par. (ter) Οἶδ', ὦ τέκνον, παρῆ πάρει (ει in ras.) Μ γρ. παρῆς Μ2 i. m. γάρ· ἔκ τ' ὀνειράτων καὶ νυκτιπλάγκτων δειμάτων πεπαλμένη χοὰς ἔπεμψε τάσδε δύσθεος γυνή. ΟΡΕΣΤΗΣ Ἦ καὶ πέπυσθε τοὔναρ, ὥστ' ὀρθῶς φράσαι ; ΧΟΡΟΣ Τεκεῖν δράκοντ' ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει. ΟΡΕΣΤΗΣ Καὶ ποῖ τελευτᾷ καὶ καρανοῦται λόγος ; ΧΟΡΟΣ Ἐν σπαργάνοισι παιδὸς ὁρμίσαι δίκην. ΟΡΕΣΤΗΣ Τίνος Τινὸς βορᾶς χρῄζοντα, νεογενὲς νεορενες (cf. sch.) δάκος ; ΧΟΡΟΣ Αὐτὴ προσέσχε μαστὸν μαζὸν ἐν τὠνείρατι τ' ὀνείρατι . ΟΡΕΣΤΗΣ Καὶ πῶς ἄτρωτον οὖθαρ ἦν οὐχαρην M1 (-ριν M2) ὑπὸ στύγους ὑποστύγος (cf. sch.) ; ΧΟΡΟΣ Ὥστ' ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι. ΟΡΕΣΤΗΣ Οὔτοι μάταιον ἂν τόδ' ἀνδρὸς ὄψανον πέλοι πέλει . ΧΟΡΟΣ Ἡ δ' ἐξ ὕπνου κέκλαγγεν κέκλαγεν ἐπτοημένη· πολλοὶ δ' ἀνῆλθον, ἐκτυφλωθέντες σκότῳ, λαμπτῆρες ἐν δόμοισι δεσποίνης χάριν· πέμπει τ' ἔπειτα τάσδε κηδείους χοάς, ἄκος τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων. ΟΡΕΣΤΗΣ Ἀλλ' εὔχομαι γῇ τῇδε καὶ πατρὸς τάφῳ τοὔνειρον εἶναι τοῦτ' ἐμοὶ τελεσφόρον· κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως συσκόλλως (prius -κόλως) ἔχειν· ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΟΡΕΣΤΗΣ εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν -λείπων (prius -λείπειν ?) ἐμοὶ οὔφις οὐφεῖσε τε, παῖς ὥς πᾶσα , σπαργάνοις ὡπλίζετο σπαργανηπλείζετο καὶ μαστὸν μασθὸν ἀμφέχασκ' ἐμὸν θρεπτήριον θρόμβῳ τ' δ' ἔμειξεν ἔμιξεν αἵματος φίλον γάλα, ἣ δ' ἀμφὶ τάρβει τῷδ' ἀμφιταρβίτωδ' ἐπώμωξεν πάθει, δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας, θανεῖν βιαίως, ἐκδρακοντωθεὶς δ' ἐγὼ κτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε. ΧΟΡΟΣ 551 ΧΟ. edd. : par. Τερασκόπον δὴ δὲ τῶνδέ σ' αἱροῦμαι πέρι, γένοιτο δ' οὕτως. Τἄλλα δ' ἐξηγοῦ φίλοις, τοὺς μέν δ' ἔν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων. ΟΡΕΣΤΗΣ Ἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν στίχειν ἔσω, αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς, ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες -τας ἄνδρα τίμιον δόλῳ γε τε καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ θανόντες, ᾗ καὶ Λοξίας ἐφήμισεν, ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν. Ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σαγὴν ἔχων, ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδ' ἐφ' ἑρκείους ἐφερκίους πύλας, Πυλάδῃ — ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων· ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν οἴσομεν Παρνησίδα, γλώσσης ἀϋτὴν Φωκίδος μιμουμένω. Καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶ δέξαιτ' λέξαιτ' , ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς· μενοῦμεν οὕτως ὥστ' ἐπεικάζειν τινὰ δόμους δόμοις παραστείχοντα -στίχοντα καὶ τάδ' ἐννέπειν· ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΟΡΕΣΤΗΣ « Τί δὴ πύλῃσι πυλήισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεται Αἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών ; » Εἰ δ' οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων ἕρκειον (-κίον M1) πυλῶν κἀκεῖνον ἐν θρόνοισιν εὑρήσω πατρός, ἢ καὶ μολὼν ἔπειτά μοι κατὰ στόμα ἐρεῖ, σάφ' ἴσθι, καὶ κατ' ὀφθαλμοὺς βαλεῖ βαλεῖν , πρὶν αὐτὸν εἰπεῖν· « Ποδαπὸς ὁ ξένος ; » νεκρὸν θήσω, ποδώκει περιβαλὼν χαλκεύματι· φόνου δ' Ἐρινὺς οὐχ ὑπεσπανισμένη ἄκρατον αἷμα πίεται τρίτην πόσιν. Νῦν σὺν (σὺ M1 erase v) οὖν σὺ μὲν φύλασσε τἂν οἴκῳ καλῶς, ὅπως ἂν ἀρτίκολλα συμβαίνῃ τάδε· ὑμῖν δ' ἐπαινῶ γλῶσσαν εὔφημον φέρειν, σιγᾶν θ' ὅπου δεῖ καὶ λέγειν τὰ καίρια· τὰ δ' ἄλλα τούτῳ δεῦρ' ἐποπτεῦσαι λέγω ξιφηφόρους ἀγῶνας ὀρθώσαντί μοι. ΧΟΡΟΣ 585 XO. edd. : par. Πολλὰ μὲν γᾶ γὰρ τρέφει Str. 1. δεινὰ δεινὰ καὶ δειμάτων ἄχη· πόντιαί τ' ἀγκάλαι κνωδάλων ἀνταίων βροτοῖσι βλαστοῦσι πλάθουσι βλαστοῦσι καὶ πεδαίχμιοι λαμπάδες πεδάοροι πεδάμαροι Μ1 οἶμαι πέδουροι ἵν' ᾖ τὸ σημαινόμενον μετέωροι M2 i. m. · πτανά πτηνά M2 s.l. τε καὶ πεδοβάμονα κἀνεμόεντ' ἂν κ' ἀνεμοέντων αἰγίδων φράσαι κότον. Ἀλλ' ὑπέρτολμον ἀν- Ant. 1. δρὸς φρόνημα τίς λέγοι καὶ γυναικῶν φρεσὶν φρεσσὶν τλημόνων ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΧΟΡΟΣ παντόλμους ἔρωτας ἄταισι καὶ παντόλμους (sic) συννόμους βροτῶν ; ξυζύγους δ' ὁμαυλίας θηλυκρατὴς ἀπέρωπος ἀπ' ἔρωτος ἔρως παρανικᾷ κνωδάλων τε καὶ βροτῶν. Ἴστω δ' ὅστις οὐχ ὑπόπτερος Str. 2. φροντίσιν δαεὶς τὰν ἃ παιδολυ- μὰς -λύμας τάλαινα Θεστιὰς μήσατο πυρδαῆ τινα πρόνοι- αν, καταίθουσα κ' αἰθοῦσα (κ' αἴθουσα M2) παιδὸς δαφοινὸν δαλὸν ἥλικ', ἐπεὶ μολὼν ματρόθεν κελάδησε ξύμμετρόν τε διαὶ διὰ βίου μοιρόκραντον -χραντον (-τος M1) δ' ἐς ἦμαρ. Ἄλλαν Ἀλλὰ δ' ἦν τιν' δή τιν' ἐν λόγοις στυγεῖν Ant. 2. φοινίαν Σκύλλαν Σκύλλαν pro glossa habeo (cf. 603) , ἅτ' ἐχθρῶν ὑπαὶ φῶτ' ἀπώλεσεν ἀπολ- φίλον Κρητικοῖς χρυσεοδμήτοισιν ὅρ- μοις πιθήσασα πειθ- , δώροισι δόρ- Μίνω, Νῖσον νίσον ἀθανάτας τριχὸς νοσφίσασ' ἀπροβούλως πνέονθ' ἁ κυνόφρων ὕπνῳ· κιγχάνει κιχάνει δέ νιν Ἑρμῆς. Ἐπεὶ δ' ἐπεμνασάμαν ἐπεμνήσαμεν (α supra η M1) ἀμειλίχων Str. 3. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΧΟΡΟΣ πόνων, ἀκαίρως δὲ δυσφιλὲς γαμή- λευμ' ἀπεύχεται δόμος λευμα ἀπεύχετον δόμοις γυναικοβούλους τε μήτιδας φρενῶν ἐπ' ἀνδρὶ τευχεσφόρῳ, ἐπ' ἀνδρὶ δῄοισιν δηΐοις ἐπικότῳ σέβας, τίων τίων δ' ἀθέρμαντον ἑστίαν δόμων, γυναικείαν ἄτολμον αἰχμάν -μᾶν prius M ; Κακῶν δὲ πρεσβεύεται τὸ Λήμνιον Ant. 3. λόγῳ· βοᾶται γοᾶται δὲ δημόθεν δὴ ποθει (ι supra ει) κατά- πτυστον· ᾔκασεν δέ τις τὸ δεινὸν αὖ Λημνίοισι πήμασιν -σι · θεοστυγήτῳ δ' ἄχει βροτοῖς βροτῶν ἀτιμωθὲν οἴχεται γένος· σέβει γὰρ οὔτις τὸ δυσφιλὲς θεοῖς. Τί τῶνδ' οὐκ ἐνδίκως ἀγείρω ; Τὸ δ' ἄγχι πλευμόνων ξίφος Str. 4. διανταίαν ὀξυπευκὲς οὐτᾷ σοῦται † διαὶ Δίκας. τὸ μὴ θέμις γὰρ οὐ 641-45 οὐτᾷ | διὰ Δίκας [τομήν]· θέμις γὰρ οὖν | λὰξ πέδοι πατούμενον | τὸ πᾶν Διὸς σέβας παρεκβάντας οὐ θεμιστῶς Wilamowitz (γὰρ οὖν A. Ludwig, πέδοι Hermann, -βάντας O. Müller) λὰξ πέδον πατούμενον τὸ πᾶν Διὸς σέβας παρεκβάντες οὐ θεμίστως. † θεμίστως : prius ἀθεμ- Δίκας Δίκης δ' ἐρείδεται πυθμήν, Ant. 4. προχαλκεύει προσχ- δ' Αἶσα φασγανουργός· τέκνον δ' ἐπεισφέρει δόμοις διμασε (σ in ras.) αἱμάτων δωμάτων (cf. sch.) παλαιτέρων ΧΟΗΦΟΡΟΙ τίνειν τίνει τείνει μύσος χρόνῳ κλυτὴ βυσσόφρων Ερινύς. ΟΡ. Παῖ, παῖ, θύρας ἄκουσον ἑρκείας κτύπον· τίς ἔνδον, ὦ παῖ, παῖ, μάλ' αὖθις, ἐν δόμοις ; τρίτον τόδ' ἐκπέραμα δωμάτων καλῶ, εἴπερ φιλόξεν' ἐστὶν Αἰγίσθου διαί, ΟΙΚΕΤΗΣ Εἶέν, ἀκούω· ποδαπὸς ὁ ξένος ; πόθεν ; ΟΡ. Ἄγγελλε τοῖσι κυρίοισι δωμάτων, πρὸς οὔσπερ ἥκω καὶ φέρω καινοὺς λόγους· τάχυνε δ', ὡς καὶ νυκτὸς ἅρμ' ἐπείγεται σκοτεινόν, ὥρα δ' ἐμπόρους μεθιέναι ἄγκυραν ἐν δόμοισι πανδόκοις ξένων — ἐξελθέτω τις δωμάτων τελεσφόρος, γυνή τ' ἄπαρχος ταπαρχος τόπ- — ἄνδρα δ' τ' εὐπρεπέστερον· αἰδὼς γὰρ ἐν λεχθεῖσιν οὐκ ἐπαργέμους λόγους τίθησιν· εἶπε θαρσήσας ἀνήρ πρὸς ἄνδρα κἀσήμηνεν ἐμφανὲς τέκμαρ. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ Ξένοι, λέγοιτ' ἂν εἴ τι δεῖ· πάρεστι γὰρ ὁποῖάπερ δόμοισι τοῖσδ' ἐπεικότα, καὶ θερμὰ λουτρά, καὶ πόνων θελκτηρία θελκτήρια· στρωμνή, δικαίων τ' ὀμμάτων παρουσία· εἰ δ' ἄλλο πρᾶξαι δεῖ τι βουλιώτερον, ἀνδρῶν τόδ' ἐστὶν ἔργον, οἷς κοινώσομεν. ΟΡ. Ξένος μέν εἰμι Δαυλιεὺς ἐκ Φωκέων· στείχοντα δ' αὐτόφορτον οἰκείᾳ οἰκίαι σαγῇ ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΟΡ.] ἐς Ἄργος, ὥσπερ δεῦρ' ἀπεζύγην πόδας, ἀγνὼς πρὸς ἀγνῶτ' εἶπε συμβαλὼν ἀνήρ, ἐξιστορήσας καὶ σαφηνίσας ὁδόν, Στροφίος ὁ Φωκεύς· πεύθομαι γὰρ ἐν λόγῳ· « Ἐπείπερ ἄλλως, ὦ ξέν', εἰς Ἄργος κίεις, πρὸς τοὺς τεκόντας πανδίκως μεμνημένος τεθνεῶτ' Ὀρέστην εἰπέ εἶπε , μηδαμῶς λάθῃ· εἴτ᾿ οὖν κομίζειν δόξα νικήσει φίλων, εἴτ᾿ οὖν μέτοικον, ἐς τὸ πᾶν ἀεὶ ξένον, θάπτειν, ἐφετμὰς τάσδε πόρθμευσον πάλιν· νῦν γὰρ λέβητος χαλκέου πλευρώματα σποδὸν κέκευθεν ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου. » Τοσαῦτ᾽ ἀκούσας εἶπον· εἰ δὲ τυγχάνω τοῖς κυρίοισι καὶ προσήκουσιν λέγων οὐκ οἶδα, τὸν τεκόντα δ' εἰκὸς εἰδέναι. ΚΛ. Οἳ 'γώ οἶ εγώ , κατ' ἄκρας εἶπας ἐπᾶσ' (prius ἐνπᾶς) ὡς πορθούμεθα· ὦ δυσπάλαιστε τῶνδε δωμάτων Ἀρά, ὡς πόλλ' ἐπωπᾶς, κἀκποδὼν εὖ κείμενα τόξοις πρόσωθεν εὐσκόποις χειρουμένη φίλων ἀποψιλοῖς με τὴν παναθλίαν. Καὶ νῦν Ὀρέστης — ἦν γὰρ εὐβούλως ἔχων, ἔξω κομίζων νομίζων ὀλεθρίου πηλοῦ πόδα — νῦν δ', ἥπερ ἐν δόμοισι βακχείας -χίας καλῆς ἰατρὸς ἐλπὶς ἦν, παροῦσαν ἐκγράφει ἐγγρ- . ΟΡ. Ἐγὼ μὲν οὖν ξένοισιν ὧδ᾽ εὐδαίμοσιν κεδνῶν ἕκατι πραγμάτων ἂν ἤθελον γνωστὸς γενέσθαι καὶ ξενωθῆναι· τί γὰρ ξένου ξένοισιν ἐστιν εὐμενέστερον ; πρὸς δυσσεβείας δ' add. Portus ἦν ἐμοὶ τόδ' ἐν φρεσίν, ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΟΡ.] τοιόνδε πρᾶγμα μὴ καρανῶσαι φίλοις καταινέσαντα καὶ κατεξενωμένον. ΚΛ. Οὔτοι κυρήσεις μεῖον ἀξίως σέθεν, οὐδ᾽ ἧσσον ἂν γένοιο δώμασιν φίλος· ἄλλος δ' ὁμοίως ἦλθεν ἂν τάδ' ἀγγελῶν. Ἀλλ' ἔσθ' ὁ καιρὸς ἡμερεύοντας ξένους μακρᾶς κελεύθου τυγχάνειν τὰ πρόσφορα· ἄγ᾽ αὐτὸν εἰς ἀνδρῶνας εὐξένους δόμων, ὀπισθόπους δὲ τούσδε καὶ ξυνεμπόρους· κἀκεῖ κυρούντων δώμασιν τὰ πρόσφορα· αἰνῶ δὲ πράσσειν ὡς ὑπευθύνῳ ἐπευ- τάδε. Ἡμεῖς δὲ ταῦτα τοῖς κρατοῦσι δωμάτων κοινώσομέν -σωμεν τε κοὐ σπανίζοντες φίλων βουλευσόμεσθα -λευόμεθα τῆσδε συμφορᾶς πέρι. ΧΟ. Εἶέν, φίλιαι φιλίαι δμωΐδες δμωιΐδες οἴκων, πότε δὴ στομάτων δείξομεν ἰσχὺν ἐπ' Ὀρέστῃ ; Ὦ πότνια χθὼν καὶ πότνι᾽ ἀκτὴ χώματος, ἣ νῦν ἐπὶ ναυάρχῳ σώματι κεῖσαι τῷ βασιλείῳ, νῦν ἐπάκουσον, νῦν ἐπάρηξον· νῦν γὰρ ἀκμάζει Πειθὼ δολίαν δολία ξυγκαταβῆναι ξυνχα , Χθόνιον δ᾽ Ἑρμῆν ἑρμῆα καὶ τὸν Νύχιον τοῖσδ᾽ ἐφοδεῦσαι ξιφοδηλήτοισιν ἀγῶσιν. [ΧΟ.] Ἔοικεν ἁνὴρ ὁ ξένος τεύχειν κακόν· ΧΟΗΦΟΡΟΙ τροφὸν δ' Ὀρέστου τήνδ' ὁρῶ κεκλαυμένην. Ποῖ δὴ πατεῖς, Κίλισσα, δωμάτων πύλας; λύπη δ' ἄμισθός ἐστί σοι ξυνέμπορος. ΤΡΟΦΟΣ Αἴγισθον ἡ κρατοῦσα τοὺς ξένους καλεῖν ὅπως τάχιστ' ἄνωγεν, ὡς σαφέστερον ἀνὴρ ἀπ' ἀνδρὸς τὴν νεάγγελτον φάτιν ἐλθὼν πύθηται τήνδε. Πρὸς μὲν οἰκέτας θέτο σκυθρωπόν, ἐντὸς ὀμμάτων γέλων κεύθουσ' ἐπ᾽ ἔργοις διαπεπραγμένοις καλῶς κείνῃ, δόμοις δὲ τοῖσδε παγκάκως ἔχει ἔχειν φήμης ὑφ' ἧς ἤγγειλαν οἱ ξένοι τορῶς. Ἦ δὴ κλύων ἐκεῖνος ἐκεῖνον εὐφρανεῖ νόον, εὖτ᾽ ἂν πύθηται μῦθον. Ὤ τάλαιν' ἐγώ· ὥς μοι τὰ μὲν παλαιὰ συγκεκραμένα ἄλγη δύσοιστα τοῖσδ' ἐν ᾿Ατρέως δόμοις τυχόντ' ἐμὴν ἤλγυνεν ἐν στέρνοις φρένα· ἀλλ᾽ οὔτι πω τοιόνδε πῆμ' ἀνεσχόμην. Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα τλημόνως ἤντλουν κακά· φίλον δ' Ὀρέστην, τῆς ἐμῆς ψυχῆς τριβήν, ὃν ἐξέθρεψα μητρόθεν δεδεγμένη — καὶ νυκτιπλάγκτων ὀρθίων κελευμάτων καὶ πολλὰ καὶ μοχθήρ', ἀνωφέλητ᾽ ἐμοί τλάσῃ· τὸ μὴ φρονοῦν γὰρ ὥσπερεὶ βοτόν τρέφειν ἀνάγκη, πῶς γὰρ οὔ ; τρόπῳ φρενός· οὐ γάρ τι φωνεῖ παῖς ἔτ' ὢν ἐν σπαργάνοις, ἢ λιμός, ἢ δίψη τις, ἢ λιψουρία ἔχει· νέα δὲ νηδὺς αὐτάρκης τέκνων· τούτων πρόμαντις οὖσα, πολλὰ δ', οἴομαι, ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΤΡ.] ψευσθεῖσα, παιδὸς σπαργάνων φαιδρύντρια, γναφεύς τροφεύς στροφεύς τε ταὐτὸν εἰχέτην τέλος· ἐγὼ διπλᾶς δὲ τάσδε χειρωναξίας ἔχουσ' Ὀρέστην ἐξεδεξάμην πατρί πατρός · τεθνηκότος δὲ νῦν τάλαινα πεύθομαι. Στείχω δ' ἐπ᾿ ἄνδρα τῶνδε λυμαντήριον οἴκων, θέλων δὲ τόνδε... λόγον τῶνδε.. λόγων πεύσεται. ΧΟ. Πῶς οὖν κελεύει νιν μολεῖν ἐσταλμένον ; ΤΡ. Ὅπως; ἢ πῶς. λέγ' αὖθις, ὡς μάθω σαφέστερον. ΧΟ. Εἰ ἢ ξὺν λοχίταις, εἴτε καὶ μονοστιβῆ. ΤΡ. Ἄγειν κελεύει δορυφόρους ὀπάονας. ΧΟ. Μή νυν μὴ νῦν σὺ ταῦτ' ἄγγελλε ἄγγελε δεσπότου στύγει στυγεῖ · ἀλλ' αὐτὸν ἐλθεῖν, ὡς ἀδειμάντως κλύῃ, ἄνωχθ' ὅσον τάχιστα γαθούσῃ τάχιστ' ἀγαθούση φρενί· ἐν ἀγγέλῳ γὰρ κρυπτὸς ὀρθοῦται λόγος ὀρθούση φρενὶ . ΤΡ. Ἀλλ' ἢ φρονεῖς εὖ τοῖσι νῦν ἠγγελμένοις; ΧΟ. Ἀλλ' εἰ τροπαίαν Ζεὺς κακῶν θήσει ποτέ. ΤΡ. Καὶ πῶς; Ορέστης ἐλπὶς οἴχεται δόμων. ΧΟ. Οὔπω· κακός γε μάντις ἂν γνοίη τάδε. ΤΡ. Τί τί φής; ἔχεις τι τί τῶν λελεγμένων δίχα ; ΧΟ. Ἄγγελλ' ἄγγελ' ἰοῦσα, πρᾶσσε, τἀπεσταλμένα· μέλει... μέλῃ μέλλει... μέλλη θεοῖσιν ὧνπερ ἂν πέρι. ΤΡ. Ἀλλ' εἶμι καὶ σοῖς ταῦτα πείσομαι λόγοις· γένοιτο δ᾽ ὡς ἄριστα σὺν θεῶν δόσει. ΧΟΗΦΟΡΟΙ (ΧΟ.) Νῦν παραιτουμένᾳ μοι -μέν᾿ ἐμοὶ , πάτερ Ζεῦ θεῶν Ὀλυμπίων, δὸς τύχας † τυχεῖν δέ μου κυρίως τὰ σωφροσυνευ μαιομένοις ἰδεῖν διαδικᾶσαι πᾶν ἔπος ἔλακον, Ζεῦ, σὺ δέ νιν φυλάσσοις. † Ἐή ἕε (?) , πρὸ δὲ δὴ ᾽χθρῶν δἠχθρῶν τὸν ἔσω(θεν) τῶν ἔσω μελάθρων, Ζεῦ ὦ Ζεῦ , θές, ἐπεί μιν μέγαν ἄρας ἄιρας (αι in lit.) , δίδυμα καὶ τριπλᾶ παλίμ- παλίνπ- ποινα θέλων ἀμείψει. Ἴσθι δ' ἀνδρὸς φίλου πῶλον εὖ- νιν ζυγέντ' ἐν ἅρματι πημάτων † ἐν δρόμῳ προστιθεὶς μέτρον τίς ἂν σωζόμενον ῥυθμὸν τοῦτ' ἰδεῖν δάπεδον ἀνομένων ἀνωμ- (prius) βημάτων ὄρεγμα. † ephymnium iterauit G.-C.-W. Schneider (Ἐή, πρὸ δὲ δὴ ᾽χθρῶν τὸν ἔσωθεν ἔσωθε μελάθρων, Ζεῦ, θές, ἐπεί μιν μέγαν ἄρας, δίδυμα καὶ τριπλᾶ παλίμ- ποινα θέλων ἀμείψει.) Οἵ τ᾽ ἔσω δωμάτων πλουτογαθῆ πλουταγαθῆ μυχὸν νομίζετε, κλῦτε κλύετε , σύμφρονες θεοί· ἄγετε post ἄγετε lacunam indic. Wilamowitz. ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΧΟ.] τῶν πάλαι πεπραγμένων λύσασθ' αἷμα προσφάτοις προφ- δίκαις· γέρων φόνος μηκέτ' ἐν δόμοις τέκοι. Τὸ δὲ τόδε (o in rasura) καλῶς κτίμενον κτάμενον (prius -νων) ὦ μέγα ναίων στόμιον, εὖ δὸς ἀνιδεῖν δόμον ἀνδρός, καί νιν ἐλευθερίας -ίως λαμπρὸν -πρῶς ἰδεῖν (φῶς) φιλίοις ὄμμασι(ν ἐκ ) δνοφερᾶς καλύπτρας. Ξυλλάβοι δ' ἐνδίκως παῖς ὁ Μαίας, ἐπεὶ φορώτατος ἐπιφορ- πρᾶξιν οὐρίσαι οὐρίαν θέλων θέλεν · † πολλὰ δ' ἄλλα φανεῖ χρῄζων κρυπτά· † ἄσκοπον δ' ἔπος λέγων νυκτὸς προὐμμάτων νύκτα πρό τ' ὀμμάτων σκότον φέρει, καθ' ἡμέραν δ' οὐδὲν ἐμφανέστερος. post 818 ephymnium iterauit G.-C.-W. Schneider (Τὸ δὲ καλῶς κτίμενον ὦ μέγα ναίων στόμιον, εὖ δὸς ἀνιδεῖν δόμον ἀνδρός, καί νιν ἐλευθερίας λαμπρὸν ἰδεῖν φῶς φιλίοις ὄμμασιν ἐκ δνοφερᾶς καλύπτρας). † Καὶ τότε δὴ πλοῦτον † δωμάτων λυτήριον θῆλυν οὐριοστάταν † ὁμοῦ κρεκτὸν γοήτων † νόμον μεθήσομεν πόλει· τάδ' εὖ· ἐμὸν ἐμὸν κέρδος αὔξεται ἀέξ- τόδ', ἄ- τόδε | ἅτα (ἅτη Μ3) τα δ' ἀποστατεῖ φίλων. ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΧΟ.] Σὺ δὲ θαρσῶν, ὅταν ἥκῃ μέρος ἔργων, ἐπαύσας πατρὸς αὐδὲν ἔργωι (cf. 827) πρὸς σὲ « Τέκνον » θροούσα θροούσαι πρὸς σὲ τέκνον πατρὸς αὐδὲν , τλᾶθι καὶ περαίνων ἐπίμομφον ἐπίμομφαν ἄταν. Περσέως τ' ἐν φρεσὶν τε ἐν φρεσσὶν καρδίαν σχεδ(ρὰν ἔχ)ων σχέθων τοῖς θ' δ' ὑπὸ χθονὸς φίλοις -σιν τοῖς τ' ἄνωθεν † προπράσσων χάριτος ὀργᾶς λυπρᾶς ἔνδοθεν φοινίαν ἄταν τιθείς, τὸν αἴτιον δ' ἐξαπολλὺς μόρου μόρον . † ephymn. iter. Schneider (Σὺ δὲ θαρσῶν, ὅταν ἥκῃ μέρος ἔργων, ἐπαύσας πατρὸς αὐδὲν πρὸς σὲ « Τέκνον » θροούσα, τλᾶθι περαίνων ἐπίμομφον ἄταν.) ΑΙΓΙΣΘΟΣ Ἥκω μὲν οὐκ ἄκλητος, ἀλλ᾽ ὑπάγγελος· νέαν φάτιν δὲ πεύθομαι λέγειν τινάς ξένους μολόντας οὐδαμῶς ἐφίμερον, μόρον δ' Ὀρέστου· καὶ τόδ' ἀμφέρειν δόμοις γένοιτ' ἂν ἄχθος δειματοσταγές φόνῳ δείματοστάγ᾽ ἐσφόνωι τῷ πρόσθεν ἑλκαίνουσι... δεδηγμένοις -οντι... -μένωι · πῶς ταῦτ᾽ ἀληθῆ καὶ βλέποντα δοξάσω ; ἢ πρὸς γυναικῶν δειματούμενοι λόγοι πεδάρσιοι θρώσκουσι, θνῄσκοντες μάτην ; τί τῶνδ᾽ ἂν εἴποις ὥστε δηλῶσαι φρενί; ΧΟΗΦΟΡΟΙ (ΧΟ.) Ἠκούσαμεν μέν, πυνθάνου δὲ τῶν ξένων εἴσω παρελθών· οὐδὲν ἀγγέλων σθένος ὡς αὐτόσ' αὐτὸς αὐτὸν ἄνδρα πεύθεσθαι πέρι. (ΑΙ.) Ἰδεῖν ἐλέγξαι τ' αὖ θέλω τὸν ἄγγελον· εἴτ᾿ αὐτὸς ἦν ἦεν (s. l. et i. m.) ἦε... (?) θνῄσκοντος ἐγγύθεν παρών, εἴτ' ἐξ ἀμαυρᾶς κληδόνος λέγει μαθών· οὔτοι φρέν᾽ ἂν φρένα κλέψειεν -ειαν ὠμματωμένην. ΧΟ. Ζεῦ Ζεῦ, τί λέγω ; πόθεν ἄρξωμαι τάδ' ἐπευχομένη κἀπιθεάζουσ' κἀπιθοάζουσα (prius κάιπ-, oa in lit.) , ὑπὸ δ᾽ εὐνοίας πῶς ἴσον εἰποῦσ᾽ ἀνύσωμαι ἁνύσωμαι (prius -σομαι) ; Νῦν γὰρ μέλλουσι μιανθεῖσαι πειραὶ κοπάνων ἀνδροδαίκτων ἢ πάνυ θήσειν ᾿Αγαμεμνονίων οἴκων ὄλεθρον διὰ παντός, ἢ πῦρ καὶ φῶς ἐπ' ἐλευθερίᾳ δαίων ἀρχάς τε πολισσονόμους ἕξει, πατέρων μέγαν ὄλβον. lac. ind. Hermann, καὶ δώματ' ἀνὴρ suppl. Headlam Τοιάνδε πάλην μόνος ὢν ἔφεδρος δισσοῖς μέλλει θεῖος θείοις Ορέστης ἅψειν· εἴη δ' ἐπὶ νίκῃ. (ΑΙ.) Ἐή ἔ, ἔ , ὀτοτοτοῖ. (ΧΟ.) Ἔα ἔα μάλα, πῶς ἔχει; πῶς κέκρανται δόμοις ; Ἀποσταθῶμεν ἀποσταθῶ μὲν (ἄπο, Μ2) πράγματος τελουμένου, ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΧΟ.] ὅπως δοκῶμεν τῶνδ᾽ ἀναίτιαι κακῶν εἶναι· μάχης γὰρ δὴ κεκύρωται τέλος. (ΟΙ.) Οἴμοι, πανοίμοι πάν· οἴμοι δεσπότου τετυμμένου τελουμένου (cf. 872) , οἴμοι μάλ' αὖθις ἐν τρίτοις προσφθέγμασιν· Αἴγισθος οὐκέτ' ἐστίν. Ἀλλ' ἀνοίξατε ὅπως τάχιστα καὶ γυναικείους πύλας μοχλοῖς χαλᾶτε. Καὶ μάλ' ἡβῶντος δὲ δεῖ — οὐχ ὡς γ' δ' ἀρῆξαι διαπεπραγμένῳ -μένων · τί γάρ ; Ἰοὺ ἰού· κωφοῖς ἀϋτῶ καὶ καθεύδουσιν μάτην ἄκραντα βάζω· ποῦ Κλυταιμήστρα ; τί δρᾷ ; ἔοικε νῦν αὖ τῆσδ' αὐτῆς ἐπὶ ξυροῦ πέλων πέλας αὐχὴν πεσεῖσθαι πρὸς δίκην δίκη (v eraso) πεπληγμένος. (ΚΛ.) Τί δ' ἐστὶ χρῆμα ; τίνα βοὴν ἵστης δόμοις ; (ΟΙ.) Τὸν ζῶντα καίνειν τοὺς τεθνηκότας λέγω. (ΚΛ.) Οἳ 'γώ οἶ ἐγώ · ξυνῆκα τοὔπος ἐξ αἰνιγμάτων· δόλοις ὀλούμεθ', ὥσπερ οὖν ἐκτείναμεν· δοίη τις ἀνδροκμῆτα πέλεκυν ὡς τάχος· εἰδῶμεν ἢ νικῶμεν ἢ νικώμεθα· ἐνταῦθα γὰρ δὴ τοῦδ' ἀφικόμην κακοῦ. (ΟΡ.) Σὲ καὶ ματεύω· τῷδε δ' ἀρκούντως ἔχει. (ΚΛ.) Οἳ 'γώ οἶ ἐγώ · τέθνηκας, φίλτατ' Αἰγίσθου βία. (ΟΡ.) Φιλεῖς τὸν ἄνδρα ; τοιγὰρ ἐν ταὐτῷ τάφῳ κείσῃ· θανόντα δ' οὔτι μὴ προδῷς ποτέ. (ΚΛ.) Ἐπίσχες, ὦ παῖ, τόνδε δ' αἴδεσαι δήσεται , τέκνον, ΧΟΗΦΟΡΟΙ μαστὸν πρὸς ᾧ σὺ ὠκύ πολλὰ δὴ βρίζων ἅμα οὔλοισιν ἐξήμελξας εὐτραφὲς γάλα. ΟΡ. Πυλάδη, τί δράσω ; μητέρ' αἰδεσθῶ κτανεῖν ; ΠΥΛΑΔΗΣ Ποῦ δαὶ τὰ λοιπὰ Λοξίου μαντεύματα τὰ πυθόχρηστα, πιστὰ δ' εὐορκώματα ; ἅπαντας ἐχθροὺς τῶν θεῶν ἡγοῦ πλέον. ΟΡ. Κρίνω σὲ νικᾶν, καὶ παραινεῖς μοι καλῶς. Ἕπου, πρὸς αὐτὸν τόνδε σε σφάξαι θέλω· καὶ ζῶντα γάρ νιν κρείσσον' κρέσσον· ἡγήσω πατρός· τούτῳ θανοῦσα συγκάθευδ', ἐπεὶ φιλεῖς τὸν ἄνδρα τοῦτον, ὃν δ' ἐχρῆν φιλεῖν στυγεῖς. ΚΛ. Ἐγώ σ' ἔθρεψα, σὺν νῦν δὲ γηράναι θέλω. ΟΡ. Πατροκτονοῦσα γὰρ ξυνοικήσεις ἐμοί ; ΚΛ. Ἡ Μοῖρα τούτων, ὦ τέκνον, παραιτία. ΟΡ. Καὶ τόνδε τοίνυν Μοῖρ᾽ ἐπόρσυνεν ἐπώρ- μόρον. ΚΛ. Οὐδὲν σεβίζῃ γενεθλίους ἀράς, τέκνον ; ΟΡ. Τεκοῦσα γάρ μ' ἔρριψας ἐς εἰς τὸ δυστυχές. ΚΛ. Οὔτοι σ' ἀπέρριψ' ἐς δόμους δορυξένους. ΟΡ. Διχῶς ἐπράθην ὢν ἐλευθέρου πατρός. ΚΛ. Ποῦ δῆθ' ὁ τῖμος ὅντιν' ἀντεδεξάμην ; ΟΡ. Αἰσχύνομαί σοι σου τοῦτ' ὀνειδίσαι σαφῶς. ΧΟΗΦΟΡΟΙ ΚΛ. Μὴ ἀλλ᾽ εἴφ' ὁμοίως καὶ πατρὸς τοῦ σοῦ μάτας. ΟΡ. Μὴ 'λεγχε τὸν πονοῦντ' ἔσω καθημένη. ΚΛ. Ἄλγος γυναιξὶν ἀνδρὸς εἴργεσθαι, τέκνον. ΟΡ. Τρέφει δέ γ' ἀνδρὸς μόχθος ἡμένας ἔσω. ΚΛ. Κτενεῖν ἔοικας, ὦ τέκνον, τὴν μητέρα. ΟΡ. Σύ τοι σεαυτήν, οὐκ ἐγώ, κατακτενεῖς. ΚΛ. Ὅρα, φύλαξαι φυλάξαι μητρὸς ἐγκότους κύνας. ΟΡ. Τὰς τοῦ πατρὸς δὲ πῶς φύγω, παρεὶς τάδε ; ΚΛ. Ἔοικα θρηνεῖν ζῶσα πρὸς τύμβον μάτην. ΟΡ. Πατρὸς γὰρ αἶσα τόνδε σφρίζει σ' ὁρίζει (prius forsan πορ-) μόρον. ΚΛ. Οἳ ῾γὼ οἳ ἐγὼ τεκοῦσα τόνδ' ὄφιν ἐθρεψάμην. ΟΡ. Ἦ κάρτα μάντις οὑξ ὀνειράτων φόβος· κάνες γ' ὃν οὐ χρῆν καὶ τὸ μὴ χρεὼν πάθε. (ΧΟ.) Στένω μὲν οὖν καὶ τῶνδε συμφορὰν διπλῆν· ἐπεὶ δὲ πολλῶν αἱμάτων ἐπήκρισεν τλήμων Ὀρέστης, τοῦθ᾽ ὅμως αἱρούμεθα, ὀφθαλμὸν οἴκων μὴ πανώλεθρον πεσεῖν. Ἔμολε μὲν δίκα Πριαμίδαις χρόνῳ, βαρύδικος καρ- ποινά· ἔμολε δ' ἐς δόμον τὸν ᾿Αγαμέμνονος διπλοῦς λέων, διπλοῦς Ἄρης· ἔλασε ἔλακε δ' ἐς τὸ πᾶν ὁ πυθόχρηστος -χρήστας (-της Μ2 s. 1.) φυγάς θεόθεν εὖ φραδαῖσιν εὐφραδαῖσιν ὡρμημένος. Ἐπολολύξατ', ὤ -ξάτω , δεσποσύνων δόμων ἀναφυγᾷ -γὰς κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς τριβὰς ὑπὸ δυοῖν δοιοῖν μιασ- μιαιστό- τόροιν ροιν , δυσοίμου τύχας. Ἔμολε δ᾽ ᾧ δὲ μέλει κρυπταδίου μάχας δολιόφρων ποινά· ἔθιγε δ' ἐν δὲ μάχᾳ χερὸς ἐτητύμως -μος ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΧΟ.] Διὸς κόρα — Δίκαν δέ νιν προσαγορεύομεν βροτοὶ τυχόντες καλῶς — ὀλέθριον πνέουσ' ἐν ἐχθροῖς κότον. ephymnium iterauit G.-C.-W. Schneider (Ἐπολολύξατ', ὤ, δεσποσύνων δόμων ἀναφυγᾷ κακῶν καὶ κτεάνων τριβᾶς ὑπὸ δυοῖν μιασ- τόροιν, δυσοίμου τύχας.) Τάπερ ὁ Λοξίας ὁ Παρνάσιος -άσσιος μέγαν ἔχων μυχὸν χθονὸς ἐπωρθίαξεν ἐπ᾽ ὄχθει | ἄξεν ἀδόλοις ἀδόλως δόλοις δολίας βλάβαν βλαπτομέναν ἐγχρονισθεῖσαν ἐν χρόνοις | θεῖσαν ἐποίχεται· † κρατεῖται πῶς τὸ θεῖον παρὰ τὸ μὴ † κρατεῖ πως τὸ θεῖον. πάρα (νῦν γε) μὴ ex. gr. scripserim ὑπουργεῖν κακοῖς, ἄξια ἄξιον δ' οὐρανοῦχον ἀρχὰν σέβειν. Πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν· μέγα τ' τε ἀφῃρέθην ψάλιον οἴκων· μέγα μέγαν τ' ἀφῃρέθην ψάλιον οἴκων· ἄνα γε μάν, δόμοι δόμοις · πολὺν ἄγαν χρόνον χαμαιπετεῖς ἔκεισθ' -τεῖ σε κεῖσθ᾽ ἀεί αἰεί . Τάχα δὲ παντελὴς χρόνος ἀμείψεται πρόθυρα δωμάτων, ὅταν ἀφ' ἑστίας πᾶν ἐλαθῇ μύσος μύσος πᾶν ἐλάσει (-ση Μ1 s. l.) καθαρμοῖσιν -μοῖς ἀτᾶν ἐλατηρίοις ἅπαν ἐλατήριον · † τύχα δ' εὐπροσώπῳ κοίτα τὸ πᾶν ἰδεῖν ἀκοῦσαι θρεομένοις † ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΧΟ.] μέτοικοι δόμων μετοικοδόμων πεσοῦνται πάλιν. Πάρα τὸ φῶς ἰδεῖν· eph. finem iter. Schneider (μέγα τ' ἀφηρέθην ψάλιον οίκων· ἄνα γε μάν, δόμοι· πολὺν ἄγαν χρόνον χαμαιπετεῖς ἔκεισθ' ἀεί.) (ΟΡ.) Ἴδεσθε χώρας τὴν διπλήν τυραννίδα πατροκτόνους τε δωμάτων πορθήτορας· σεμνοὶ μὲν ἦσαν ἐν θρόνοις τόθ' ἥμενοι, φίλοι τε καὶ νῦν, ὡς ἐπεικάσαι πάθη πάρεστιν, ὅρκος τ' ἐμμένει πιστώμασιν· ξυνώμοσαν μὲν θάνατον ἀθλίῳ ἀθλίως πατρί, καὶ ξυνθανεῖσθαι· καὶ τάδ' εὐόρκως ἔχει. Ἴδεσθε δ' αὖτε, τώνδ' ἐπήκοοι κακῶν, τὸ μηχάνημα, δεσμὸν ἀθλίῳ πατρί, πέδας τε χειροῖν καὶ ποδοῖν ξυνωρίδα. Ἐκτείνατ' αὐτοὶ αὐτὸν καὶ κύκλῳ παρασταδόν στέγαστρον ἀνδρὸς δείξαθ', ὡς ἴδῃ πατήρ, οὐχ οὑμός, ἀλλ' ὁ πάντ' ἐποπτεύων τάδε, Ἥλιος, ἄναγνα μητρὸς ἔργα τῆς ἐμῆς, ὡς ἂν παρῇ μοι μάρτυς ἐν δίκη ποτέ ὡς τόνδ' ἐγὼ μετῆλθον ἐνδίκως μόρον τὸν μητρός· Αἰγίσθου γὰρ οὐ λέγω ψέγω μόρον ἔχει γὰρ αἰσχυντῆρος, ὡς νόμος νόμου , δίκην· ἥτις δ' ἐπ' ἀνδρὶ τοῦτ' ἐμήσατο στύγος ἐξ οὗ ἐκ σοῦ τέκνων ἤνεγχ᾽ ην ἔχη ὑπὸ ζώνην βάρος, φίλον τέως, νῦν δ' ἐχθρόν, ὡς φαίνει, κακόν, τί σοι δοκεῖ ; μύραινά γ' τ' εἴτ' ἦτ’ ἔχιδν' ἔφυ, σήπειν θιγοῦσαν θίγουσαν ἄλλον οὐ δεδηγμένον, τόλμης ἕκατι κἀνδίκου φρονήματος. ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΟΡ.] τί νιν προσείπω καὶ τύχω μάλ' εὐστομῶν ; ἄγρευμα θηρός, ἢ νεκροῦ ποδένδυτον δροίτης κατασκήνωμα; Δίκτυον μὲν οὖν ἄρκυν τ' ἂν εἴποις καὶ ποδιστῆρας πέδας· τοιοῦτον ἂν κτήσαιτο φιλήτης ἀνήρ, ξένων ἀπαιόλημα κἀργυροστερῆ βίον νομίζων, τῷδέ τ' ἂν δολώματι πολλοὺς ἀναιρῶν πολλὰ θερμαίνοι φρένα. Τοιάδ' ἐμοὶ ξύνοικος ἐν δόμοισι μή γένοιτ'· ὀλοίμην πρόσθεν ἐκ θεῶν ἄπαις. (ΧΟ.) Αἰαῖ (αἰαῖ) μελέων ἔργων· στυγερῷ θανάτῳ διεπράχθης· αἰαῖ (αἰαῖ,) μίμνοντι δὲ καὶ πάθος ἀνθεῖ. (ΟΡ.) Ἔδρασεν ἢ οὐκ ἔδρασε -σεν ; μαρτυρεῖ δέ μοι φᾶρος τόδ' ὡς ἔβαψεν Αἰγίσθου ξίφος, φόνου δὲ κηκὶς ξὺν χρόνῳ ξυμβάλλεται πολλὰς βαφὰς φθείρουσα τοῦ ποικίλματος· νῦν αὑτὸν αὐτὸν αἰνῶ, νῦν ἀποιμώζω παρών, πατροκτόνον θ' ὕφασμα προσφωνῶν τόδε ἀλγῶ μὲν ἔργα καὶ πάθος γένος τε πᾶν, ἄζηλα νίκης τῆσδ' ἔχων μιάσματα. (ΧΟ.) Οὔτις μερόπων ἀσινῆ βίοτον διὰ παντὸς πάντ' ἄτιμος ἀμείψει -ψεται · αἰαὶ αἰαῖ ἐς , μόχθος δ' ὃ μὲν αὐτίχ', ὃ δ' ἥξει ὅδ᾽ ἦξε ΧΟΗΦΟΡΟΙ (ΟΡ.) Ἀλλ' ὡς ἂν ἄλλος ἂν εἰδῆτ' εἰ δὴ τοῦτ᾽ ἂρ — οὐ γὰρ ἄλλος ἂν οἶδ' ὅπη τελεῖ· ὥσπερ ξὺν ἵπποις ἡνιοστροφῶ -όφου δρόμου ἐξωτέρω· φέρουσι γὰρ νικώμενον φρένες δύσαρκτοι· πρὸς δὲ καρδίᾳ φόβος ᾄδειν ἠδ' ἑτοῖμος, ἢ δ' ἡ δ᾽ ὑπορχεῖσθαι κρότῳ κότωι — ἕως δ' ἔτ' δέ τ' ἔμφρων εἰμί, κηρύσσω φίλοις, κτανεῖν τέ φημι μητέρ' οὐκ ἄνευ δίκης, πατροκτόνον μίασμα καὶ θεῶν στύγος, καὶ φίλτρα τόλμης τῆσδε πλειστηρίζομαι τὸν πυθόμαντιν Λοξίαν, χρήσαντ' ἐμοί πράξαντι μὲν ταῦτ' ἐκτὸς αἰτίας κακῆς εἶναι, παρέντα δ' — οὐκ ἐρῶ τὴν ζημίαν· τόξῳ γὰρ οὔτις πημάτων ἐφίξεται προσίξεται . Καὶ νῦν ὁρᾶτέ μ', ὡς παρεσκευασμένος ξὺν τῷδε θαλλῷ καὶ στέφει προσίξομαι μεσόμφαλόν θ' ἵδρυμα, Λοξίου πέδον, πυρός τε φέγγος ἄφθιτον κεκλημένον, φεύγων τόδ' αἷμα κοινόν· οὐδ' ἐφ' ἑστίαν ἐφέστιον ἄλλην τραπέσθαι Λοξίας ἐφίετο. Τάδ' ἐν χρόνῳ μοι πάντας ᾿Αργείους λέγω ὡς ἐπορσύνθη κακά ita disposui (uersum unum in M duobus confectum esse primus sensit Franz; nomen Μενέλεως agnouit et uerba ὅταν μόλῃ suppleuit Wilamowitz; syll. ως uersui utrique communem fuisse suspicatus sum) καὶ μαρτυρεῖν μοι, Μενέλεως (ὅταν μόλῃ) Ἐγὼ δ' ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος lacunam indic. Dindorf ζῶν καὶ τεθνηκώς τάσδε κληδόνας λιπών. (ΧΟ.) Ἀλλ' εὖ τ' ἔπραξας τε πράξας μήτ' ἐπιζευχθῇ -ζεύχθη στόμα ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΧΟ.] φήμῃ πονηρᾷ φῆμαι πονηραὶ μήτ' ἐπιγλωσσῶ κακά, ἐλευθερώσας πᾶσαν ᾿Αργείων -είην πόλιν δυοῖν δρακόντοιν εὐπετῶς τεμὼν κάρα. (OP.) Ἀά, δμωαὶ γυναῖκες, αἵδε, Γοργόνων δίκην, φαιοχίτωνες καὶ πεπλεκτανημέναι πυκνοῖς δράκουσιν — οὐκέτ' ἂν μείναιμ' ἀμμένοιμ' ἐγώ. ΧΟ. Τίνες σε δόξαι, φίλτατ' ἀνθρώπων πατρί, στροβοῦσιν ; ἴσχε, μὴ φοβοῦ, νικῶν πολύ. ΟΡ. Οὐκ εἰσὶ δόξαι τῶνδε πημάτων ἐμοί· σαφῶς γὰρ αἵδε μητρὸς ἔγκοτοι κύνες. ΧΟ. Ποταίνιον γὰρ αἷμά σοι χεροῖν ἔτι· ἐκ τῶνδέ τοι ταραγμὸς ἐς φρένας πίτνει. ΟΡ. Ἄναξ Ἄπολλον, αἵδε πληθύουσι πληθύουσαι δή, κἀξ ὀμμάτων στάζουσιν αἷμα δυσφιλές. ΧΟ. Εἷς σοι εἰσσ ὁ καθαρμός· Λοξίου δὲ προσθιγών, ἐλεύθερόν σε τῶνδε πημάτων κτίσει. ΟΡ. Ὑμεῖς μὲν οὐχ ὁρᾶτε τάσδ', ἐγὼ δ' ὁρῶ· ἐλαύνομαι δὲ κοὐκέτ᾽ ἂν μείναιμ' ἀμμείναιμ” ἐγώ. ΧΟ. Ἀλλ' εὐτυχοίης, καί σ' ἐποπτεύων πρόφρων θεὸς φυλάσσοι καιρίοισι συμφοραῖς. Ὅδε τοι μελάθροις τοῖς βασιλείοις τρίτος αὖ χειμών πνεύσας πνεούσας γονίας ἐτελέσθη· παιδόβοροι παιδόμοροι μὲν πρῶτον ὑπῆρξαν μόχθοι τάλανές τε Θυέστου ΧΟΗΦΟΡΟΙ [ΧΟ.] δεύτερον ἀνδρὸς βασίλεια πάθη, λουτροδάϊκτος δ' ὄλετ' Ἀχαιῶν πολέμαρχος ἀνήρ· νῦν δ᾽ αὖ τρίτος ἦλθέ ποθεν σωτῆρ' σωτήρ ἢ μόρον εἴπω ; ποῖ δῆτα κρανεῖ, ποῖ καταλήξει μετακοιμισθὲν μένος Ἄτης;