ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ

ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ ΠΡΟΦΗΤΙΣ Πρῶτον μὲν εὐχῇ τῇδε πρεσβεύω θεῶν τὴν πρωτόμαντιν Γαῖαν· ἐκ δὲ τῆς θέμιν, ἣ δὴ τὸ μητρὸς δευτέρα τόδ᾽ ἕζετο μαντεῖον, ὡς λόγος τις· ἐν δὲ τῷ τρίτῳ λάχει, θελούσης, οὐδὲ πρὸς βίαν τινός, Τιτανὶς ἄλλη παῖς Χθονὸς καθέζετο, Φοίβη· δίδωσιν δίδωσι δ' ἣ γενέθλιον δόσιν Φοίβῳ, τὸ Φοίβης δ' ὄνομ' ἔχει παρώνυμον. Λιπὼν δὲ λίμνην Δηλίαν τε χοιράδα, κέλσας ἐπ᾽ ἀκτὰς ναυπόρους τὰς Παλλάδος, ἐς τήνδε γαῖαν ἦλθε Παρνησοῦ παρνησοῦς (prius παραν-) -σούς θ' ἕδρας· πέμπουσι δ' αὐτὸν καὶ σεβίζουσιν μέγα κελευθοποιοὶ παῖδες Ηφαίστου, χθόνα ἀνήμερον τιθέντες ἡμερωμένην· μολόντα δ' αὐτὸν κάρτα τιμαλφεῖ λεώς Δελφός τε χώρας τῆσδε πρυμνήτης ἄναξ· τέχνης δέ νιν Ζεὺς ἔνθεον κτίσας φρένα ἵζει τέταρτον τόνδε μάντιν ἐν θρόνοις χρόνοις , Διὸς προφήτης δ' ἐστὶ Λοξίας πατρός πατρός... Διός . Τούτους ἐν εὐχαῖς φροιμιάζομαι θεούς· Παλλάς Προναία δ' ἐν λόγοις πρεσβεύεται· σέβω δὲ Νύμφας, ἔνθα Κωρυκὶς πέτρα κοίλη φίλορνις, δαιμόνων ἀναστροφαί -φά (cum nota syll. longae) -φή · Βρόμιος ἔχει τὸν χῶρον, οὐδ᾽ ἀμνημονῶ, ἐξ οὗτε Βάκχαις ἐστρατήγησεν θεός, λαγὼ λαγῶ δίκην Πενθεῖ καταρράψας μόρον· Πλείστου πλείστους τε πηγὰς καὶ Ποσειδῶνος κράτος καλοῦσα καὶ Τέλειον Ὕψιστον Δία ἔπειτα μάντις ἐς εἰς θρόνους καθιζάνω. Καὶ νῦν τυχεῖν με τῶν πρὶν εἰσόδων μακρῷ ἄριστα δοῖεν· κεἰ παρ' Ἑλλήνων τινές, ἴτων πάλῳ λαχόντες, ὡς νομίζεται· μαντεύομαι γὰρ ὡς ἂν ἡγῆται θεός. Ἦ δεινὰ λέξαι, δεινὰ δ᾽ ὀφθαλμοῖς δρακεῖν πάλιν μ' ἔπεμψεν ἐκ τόπων τῶν Λοξίου, ὡς μήτε σωκεῖν μήτε μ' ἀκταίνειν στάσιν βάσιν , τρέχω δὲ χερσίν, οὐ ποδωκίᾳ -κεία σκελῶν· δείσασα γὰρ γραῦς οὐδέν, ἀντίπαις μὲν οὖν. Ἐγὼ μὲν ἔρπω πρὸς πολυστεφῆ μυχόν, ὁρῶ δ' ἐπ' ὀμφαλῷ μὲν ἄνδρα θεομυσῆ -μυσῆι -μισῆ ἕδραν ἕδρας ἔχοντα -τι προστρόπαιον, αἵματι στάζοντα χεῖρας καὶ νεοσπαδὲς ξίφος ἔχοντ' ἐλαίας θ' ὑψιγέννητον κλάδον λήνει μεγίστῳ σωφρόνως ἐστεμμένον, ἀργῆτι μαλλῷ· τῇδε γὰρ τρανῶς ἐρῶ. Πρόσθεν δὲ τἀνδρὸς τοῦδε θαυμαστὸς λόχος εὕδει γυναικῶν ἐν θρόνοισιν ἥμενος· οὔτοι γυναῖκας, ἀλλὰ Γοργόνας λέγω· οὐδ᾽ αὖτε Γοργείοισιν εἰκάσω τύποις· εἶδόν ποτ' ἤδη ποτ' εἶδον Φινέως γεγραμμένας ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΠΡΟΦΗΤΙΣ] δεῖπνον φερούσας· ἄπτεροί γε μὴν ἰδεῖν αὗται, μέλαιναι δ' ἐς τὸ πᾶν βδελύκτροποι· ῥέγκουσι δ' οὐ πλατοῖσι πλαστοῖσι φυσιάμασιν, ἐκ δ᾽ ὀμμάτων λείβουσι δυσφιλή λίβα δυσφιλή δία δυσφιλή βίαν · καὶ κόσμος οὔτε πρὸς θεῶν ἀγάλματα φέρειν δίκαιος οὔτ' ἐς ἀνθρώπων στέγας· τὸ φῦλον οὐκ ὄπωπα τῆσδ᾽ ὁμιλίας, οὐδ' ἥτις αἷα τοῦτ' ἐπεύχεται γένος τρέφουσ᾽ ἀνατεὶ μὴ μεταστένειν πόνον πόνων . Τἀντεῦθεν ἤδη Τἀντεῦθε μὲν οὖν τῶνδε δεσπότῃ δόμων αὐτῷ μελέσθω Λοξίᾳ μεγασθενεῖ· ἰατρόμαντις δ᾽ ἐστὶ καὶ τερασκόπος καὶ τοῖσιν ἄλλοις δωμάτων καθάρσιος. ΑΠΟΛΛΩΝ Οὔτοι προδώσω· διὰ τέλους δέ σοι δὲ σοὶ φύλαξ ἐγγὺς παρεστώς, καὶ πρόσω δ' ἀποστατῶν, ἐχθροῖσι τοῖς σοῖς οὐ γενήσομαι πέπων. Καὶ νῦν ἁλούσας τάσδε τὰς μάργους ὁρᾷς· ὕπνῳ ὁρᾷς ὕπνῳ· πεσοῦσαι δ' αἱ κατάπτυστοι κόραι, γραῖαι παλαιαὶ παῖδες, αἷς οὐ μείγνυται μέγνω μίγν- θεῶν τις οὐδ᾽ ἄνθρωπος οὐδὲ θήρ ποτε· κακῶν δ' ἕκατι κἀγένοντ', ἐπεὶ κακόν σκότον νέμονται Τάρταρόν θ' ὑπὸ χθονός, μισήματ' ἀνδρῶν καὶ θεῶν Ὀλυμπίων. Ὅμως δὲ φεύγε μηδὲ μαλθακὸς γένῃ· ἐλῶσι ελ- γάρ σε καὶ δι' ἠπείρου μακρᾶς, βιβῶντ' βεβῶντ' βεβόντ' ἀν᾿ ἂν αἰεὶ τὴν πλανοστιβῆ χθόνα, ὑπέρ τε πόντον πόντου καὶ περιρρύτας πόλεις· ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΑΠ.] καὶ μὴ πρόκαμνε τόνδε βουκολούμενος πόνον, μολὼν δὲ Παλλάδος ποτὶ πτόλιν ἵζου παλαιὸν ἄγκαθεν λαβὼν βρέτας· κἀκεῖ δικαστὰς τῶνδε καὶ θελκτηρίους μύθους ἔχοντες μηχανὰς εὑρήσομεν, ὥστ᾽ ἐς τὸ πᾶν σε τῶνδ᾽ ἀπαλλάξαι πόνων· καὶ γὰρ κτανεῖν σ' ἔπεισα μητρῷον δέμας. ΟΡΕΣΤΗΣ Ἄναξ Ἄπολλον, οἶσθα μὲν τὸ μὴ ἀδικεῖν μὴ δικεῖν (eraso ε) · ἐπεὶ δ' ἐπίστα, καὶ τὸ μὴ ἀμελεῖν μὴ μελεῖν μάθε, σθένος δὲ ποιεῖν εὖ φερέγγυον τὸ σόν. ΑΠ. Μέμνησο, μὴ φόβος σε νικάτω φρένας. Σὺ δ', αὐτάδελφον αἷμα καὶ κοινοῦ πατρός, Ἑρμῆ, φύλασσε· κάρτα δ' ὢν ἐπώνυμος πομπαῖος ἴσθι πομπαῖος· ἴσθι τόνδε ποιμαίνων ἐμόν ἱκέτην· σέβει τοι Ζεὺς τόδ' ἐκνόμων σέβας ὁρμώμενον βροτοῖσιν εὐπόμπῳ τύχῃ. ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑΣ ΕΙΔΩΛΟΝ Εὕδοιτ' ἄν, ὠή, καὶ καθευδουσῶν τί δεῖ ; ἐγὼ δ' ὑφ᾽ ὑμῶν ὧδ' ἀπητιμασμένη ἄλλοισιν ἐν νεκροῖσιν, ὡς μὲν ἔκτανον ὄνειδος ἐν φθιτοῖσιν οὐκ ἐκλείπεται, αἰσχρῶς δ᾽ ἀλῶμαι — προυννέπω δ' ὑμῖν ὅτι ἔχω μεγίστην αἰτίαν κείνων ὕπο, παθοῦσα δ' γ' οὕτω δεινὰ πρὸς τῶν φιλτάτων, οὐδεὶς οὐδεὶς δ' ὑπέρ μου ὑπὲρ μοῦ ἐμοῦ δαιμόνων μηνίεται κατασφαγείσης πρὸς χερῶν μητροκτόνων. Ὅρα δὲ πληγὰς τάσδε καρδίᾳ σέθεν· εὕδουσα γὰρ φρὴν ὄμμασιν λαμπρύνεται, ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΚΛ.] ἐν ἡμέρᾳ δὲ μοῖρ᾽ ἀπρόσκοπος μοῖρα πρόσκοπος βροτῶν. Ἦ πολλὰ μὲν δὴ τῶν ἐμῶν ἐλείξατε, χοάς τ' ἀοίνους, νηφάλια νιφ- μειλίγματα, καὶ νυκτίσεμνα νυκτὶ σεμνὰ δεῖπν᾽ ἐπ' ἐσχάρα πυρός ἔθυον ὥραν οὐδενὸς κοινὴν θεῶν· καὶ πάντα ταῦτα λὰξ ὁρῶ πατούμενα· ὃ δ' ἐξαλύξας οἴχεται νεβροῦ δίκην, καὶ ταῦτα κούφως ἐκ μέσων ἀρκυστάτων -σμάτων ὤρουσεν ὑμῖν ἡμῖν ἐγκατιλλώψας ἐκκατω μέγα. Ἀκούσαθ' ὡς ἔλεξα τῆς ἐμῆς πέρι ψυχῆς, φρονήσατ', ὦ κατὰ χθονός θεαί· ὄναρ γὰρ ὑμᾶς νῦν Κλυταιμήστρα καλώ. (Μυγμός) ΚΛ. Μύζοιτ' ἄν, ἀνὴρ ἀνὴρ δ' οἴχεται φεύγων πρόσω· φίλοις γάρ εἰσιν, οὐκ ἐμοί ἐμοῖς , προσίκτορες. (ΧΟ.) (Μυγμός) ΚΛ. Ἄγαν γ' ἄγαν ὑπνώσσεις κοὐ οὐκ κατοικτίζεις πάθος· φονεὺς δ' Ὀρέστης τῆσδε μητρὸς οἴχεται. (ΧΟ.) (Ὠιγμός) ὠγμός μωγμός ΚΛ. Ὤιζεις ὤζεις , ὑπνώσσεις· οὐκ ἀναστήσῃ τάχος ; τί σοι πέπρακται πρᾶγμα πλὴν τεύχειν κακά ; (ΧΟ.) (Ὠιγμός) ὠγμός ΚΛ. Ὕπνος πόνος τε κύριοι συνωμόται δεινῆς δρακαίνης ἐξεκήραναν μένος. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΚΛ.] ἐν ἡμέρᾳ δὲ μοῖρ᾽ ἀπρόσκοπος μοῖρα πρόσκοπος βροτῶν. Ἦ πολλὰ μὲν δὴ τῶν ἐμῶν ἐλείξατε, χοάς τ' ἀοίνους, νηφάλια νιφ- μειλίγματα, καὶ νυκτίσεμνα νυκτὶ σεμνὰ δεῖπν᾽ ἐπ' ἐσχάρα πυρός ἔθυον ὥραν οὐδενὸς κοινὴν θεῶν· καὶ πάντα ταῦτα λὰξ ὁρῶ πατούμενα· ὃ δ' ἐξαλύξας οἴχεται νεβροῦ δίκην, καὶ ταῦτα κούφως ἐκ μέσων ἀρκυστάτων -σμάτων ὤρουσεν ὑμῖν ἡμῖν ἐγκατιλλώψας ἐκκατω μέγα. Ἀκούσαθ' ὡς ἔλεξα τῆς ἐμῆς πέρι ψυχῆς, φρονήσατ', ὦ κατὰ χθονός θεαί· ὄναρ γὰρ ὑμᾶς νῦν Κλυταιμήστρα καλώ. (Μυγμός) ΚΛ. Μύζοιτ' ἄν, ἀνὴρ ἀνὴρ δ' οἴχεται φεύγων πρόσω· φίλοις γάρ εἰσιν, οὐκ ἐμοί ἐμοῖς , προσίκτορες. (ΧΟ.) (Μυγμός) ΚΛ. Ἄγαν γ' ἄγαν ὑπνώσσεις κοὐ οὐκ κατοικτίζεις πάθος· φονεὺς δ' Ὀρέστης τῆσδε μητρὸς οἴχεται. (ΧΟ.) (Ὠιγμός) ὠγμός μωγμός ΚΛ. Ὤιζεις ὤζεις , ὑπνώσσεις· οὐκ ἀναστήσῃ τάχος ; τί σοι πέπρακται πρᾶγμα πλὴν τεύχειν κακά ; (ΧΟ.) (Ὠιγμός) ὠγμός ΚΛ. Ὕπνος πόνος τε κύριοι συνωμόται δεινῆς δρακαίνης ἐξεκήραναν μένος. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ ΧΟ. (Μυγμός διπλοῦς ὀξύς) Λαβὲ λαβὲ λαβὲ λαβέ λάβε (quater) , φράζου. ΚΛ. Ὄναρ διώκεις θῆρα κλαγγαίνεις θ' δ' ἅπερ κύων μέριμναν οὔποτ' ἐκλείπων -λιπών πόνου· τί δρᾷς ; ἀνίστω, μή σε νικάτω πόνος, μηδ' ἀγνοήσῃς πῆμα μαλθαχθεῖσ' -θεὶς ὕπνῳ· ἄλγησον ἧπαρ ἐνδίκοις ὀνείδεσιν· τοῖς σώφροσιν γὰρ ἀντίκεντρα γίγνεται· σὺ δ' οὐδ᾽ αἱματηρὸν πνεῦμ᾽ ἐπουρίσασα τῷ, ἀτμῷ κατισχναίνουσα κατισχαίνουσα , νηδύος πυρί, ἕπου, μάραινε δευτέροις διώγμασιν. ΧΟ. Ἔγειρ', ἔγειρε καὶ σὺ τήνδ', ἐγὼ δὲ σέ δέ σε · εὕδεις ; ἀνίστω, κἀπολακτίσασ᾽ ὕπνον, ἰδώμεθ' εἰδ- εἴ τι τοῦδε φροιμίου ματᾷ. Ἰοὺ ἰοὺ πύπαξ πυπὰξ · ἐπάθομεν, φίλαι, ἢ πολλὰ δὴ παθοῦσα καὶ μάτην ἐγώ ἐπάθομεν πάθος δυσαχές -αχθές , ὢ ὣ πόποι, ἄφερτον κακόν· ἐξ ἀρκύων πέπτωκεν οἴχεταί θ' δ' ὁ θήρ — ὕπνῳ κρατηθεῖσ' ἄγραν ὤλεσα. Ἰὼ παῖ Διός, ἐπίκλοπος πέλῃ, νέος δὲ γραίας δαίμονας γραίας δὲ δαίμονας νέος καθιππάσω τὸν ἱκέταν σέβων, ἄθεον ἄνδρα καὶ τοκεῦσιν πικρόν, τὸν μητραλοίαν δ' ἐξέκλεψας ὢν θεός· τί τῶνδ᾽ ἐρεῖ τίς τις δικαίως ἔχειν ; ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] Ἐμοὶ δ' ὄνειδος ἐξ ὀνειράτων μολὸν ἔτυψεν δίκαν διφρηλάτου μεσολαβεῖ κέντρῳ ὑπὸ φρένας, ὑπὸ λοβόν· πάρεστι μαστίκτορος δαίου δαμίου τὸ βαρὺ βαρὺ τὸ περίβαρυ κρύος ἔχειν. Τοιαῦτα δρῶσιν οἱ νεώτεροι θεοὶ κρατοῦντες τὸ πᾶν δίκας πλέον· φονολιβῆ -λειβῆ θρόνον περὶ πόδα, περὶ κάρα πάρεστι, γᾶς ὀμφαλὸν, προσδρακεῖν αἱμάτων βλοσυρὸν ἀρόμενον αἰρό- αἱρο- ἄγος ἔχειν. Ἐφεστίῳ δὲ μάντις ὢν μάντι σῶι μιάσματι μυχὸν μυκὸν σὸν οἶκον ἐχράνατ' αὐ- τόσσυτος, αὐτόκλητος, παρὰ νόμον παρανόμων παρα νόμων θεῶν βρότεα μὲν τίων, παλαιγενεῖς δὲ μοίρας φθίσας. Κἀμοί τε τε λυπρὸς καὶ τὸν οὐκ ἐκλύσεται, ὑπὸ δὲ γᾶν φυγὼν φεύγων οὔ ποτ' ἐλευθεροῦται, ποτιτρόπαιος ὢν δ' δ᾽ ὢν ἕτερον ἐν κάρᾳ μιάστορ᾽ εἶσιν οὗ ἐκείνου πάσεται. ΑΠ. Ἔξω, κελεύω, τῶνδε δωμάτων τάχος χωρεῖτ', ἀπαλλάσσεσθε μαντικῶν μυχῶν, μὴ καὶ λαβοῦσα πτηνὸν ἀργηστὴν ὄφιν, χρυσηλάτου θώμιγγος ἐξορμώμενον, ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΑΠ.] ἀνῇς ὑπ' ἄλγους μέλαν᾽ ἀπ' ἀνθρώπων ἀφρόν, ἐμοῦσα θρόμβους οὓς ἀφείλκυσας φόνου. Οὔτοι δόμοισι τοῖσδε χρίμπτεσθαι πρέπει· ἀλλ᾽ οὗ καρανιστῆρες οὐ καρανηστῆρες οὐκ ἄρ᾽ ἀνηστῆρες ὀφθαλμωρύχοι δίκαι σφαγαί τε, σπέρματός τ' ἀποφθορᾷ ἀποφθοραὶ παίδων κακοῦται χλοῦνις, ἠδ᾽ ἀκρωνία λευσμός -μόν τε, καὶ μύζουσιν οἰκτισμὸν πολύν ὑπὸ ῥάχιν ὑπὸρράχιν ὑπόρρ- παγέντες. Ἆρ' ἀκούετε οἵας ἑορτῆς ἔστ' ἀπόπτυστοι θεοῖς στέργηθρ' ἔχουσαι ; πᾶς δ' ὑφηγείται τρόπος μορφῆς· λέοντος ἄντρον αἱματορρόφου οἰκεῖν τοιαύτας εἰκός, οὐ χρηστηρίοις ἐν τοῖσδε πλησίοισι τρίβεσθαι μύσος. Χωρεῖτ᾽ ἄνευ βοτῆρος αἰπολούμεναι· ποίμνης τοιαύτης δ' οὔτις εὐφιλὴς θεῶν. ΧΟ. Ἄναξ Ἄπολλον, ἀντάκουσον ἐν μέρει· αὐτὸς σὺ τούτων οὐ μεταίτιος πέλῃ, ἀλλ᾽ εἰς εἰς τὸ πᾶν ἔπραξας ὢν ὡς παναίτιος. ΑΠ. Πῶς δή ; τοσοῦτο μῆκος ἔκτεινον λόγου. ΧΟ. Ἔχρησας ὥστε τὸν ξένον μητροκτονεῖν. ΑΠ. Ἔχρησα ποινὰς τοῦ πατρὸς πέμψαι· τί μήν ; πέμψαι τιμήν. ΧΟ. Κἄπειθ' ὑπέστης αἵματος δέκτωρ δ' ἕκτωρ νέου. ΑΠ. Καὶ προστραπέσθαι τούσδ' ἐπέστελλον δόμους. ΧΟ. Καὶ τὰς προπομποὺς δῆτα τάσδε λοιδορεῖς ; ΑΠ. Οὐ γὰρ δόμοισι τοῖσδε πρόσφοροι πρόσφορον μολεῖν. ΧΟ. Ἀλλ' ἔστιν ἡμῖν τοῦτο προστεταγμένον. ΑΠ. Τίς ἥδε τιμή ; κόμπασον γέρας καλόν. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ ΧΟ. Τοὺς μητραλοίας ἐκ δόμων ἐλαύνομεν. ΑΠ. Τί γάρ ; γυναικὸς ἥτις ἄνδρα νοσφίσῃ -σει — (ΧΟ.) οὐκ ἂν γένοιθ' ὅμαιμος αὐθέντης φόνος. ΑΠ. Ἦ κάρτ᾽ ἄτιμα, καὶ παρ' οὐδὲν ἠργάσω ἠρκέσω , Ἥρας Τελείας καὶ Διὸς πιστώματα· Κύπρις δ' ἄτιμος τῷδ᾽ ἀπέρριπται λόγῳ, ὅθεν βροτοῖσι γίγνεται τὰ φίλτατα· εὐνὴ γὰρ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ μόρσιμος -μοι ὅρκου 'στὶ μείζων τῇ δίκῃ φρουρουμένη. Εἰ τοῖσιν οὖν κτείνουσιν ἀλλήλους χαλᾷς χαλᾶς τὸ μὴ μέλεσθαι γενέσθαι μηδ' ἐποπτεύειν κότῳ, οὔ φημ' Ὀρέστην σ' γ' ἐνδίκως ἐν δίκαις ἀνδρηλατεῖν· τὰ μὲν γὰρ οἶδα οὔτοι κάρτα σ' ἐνθυμουμένην, τὰ δ' ἐμφανῶς πράσσουσαν ἡσυχαίτερα -τέραν . Δίκας δὲ Παλλὰς δ' ἐπάλλας δ᾽ ἐπ' ἄλλας τῶνδ' ἐποπτεύσει -εύει θεά. ΧΟ. Τὸν ἄνδρ' ἐκεῖνον οὔ τι μὴ λίπω λείπω ποτέ. ΑΠ. Σὺ δ᾽ οὖν δίωκε καὶ πόνον πλέον τίθου τίθει . ΧΟ. Τιμὰς σὺ μὴ σύντεμνε τὰς ἐμὰς λόγῳ. ΑΠ. Οὐδ' ἂν δεχοίμην ὥστ' ἔχειν τιμὰς σέθεν. ΧΟ. Μέγας γὰρ ἔμπας πὰρ Διὸς θρόνοις λέγῃ· ἐγὼ δ', ἄγει γὰρ αἷμα μητρῷον, δίκας δίκης δίκη μέτειμι τόνδε φῶτα κἀκκυνηγετῶ κἀκκυνηγέτης γ' ὡς κυν- . ΑΠ. Ἐγὼ δ' ἀρήξω τὸν ἱκέτην τε ῥύσομαι δεινὴ γὰρ ἐν βροτοῖσι κἂν θεοῖς πέλει τοῦ προστροπαίου μῆνις, εἰ προδῷ σφ' ἑκών. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ ΟΡ. Ἄνασσ' ᾿Αθάνα, Λοξίου κελεύμασιν κελεύσμασιν ἥκω, δέχου δὲ πρευμενῶς ἀλάστορα, οὐ προστρόπαιον οὐδ᾽ ἀφοίβαντον χέρα, ἀλλ᾽ ἀμβλὺς ἀμβλύν ἤδη προστετριμμένος -μένον τέ πως τε πρὸς τε πρός· ἄλλοισιν οἴκοις καὶ πορεύμασιν -σι βροτῶν ὁμοῖα χέρσον καὶ θάλασσαν ἐκπερῶν, σῴζων σώζων τ' ἐφετμὰς Λοξίου χρηστηρίους πρόσειμι δῶμα, καὶ βρέτας τὸ σόν, θεά, αὐτοῦ φυλάσσων ἀναμένω τέλος δίκης. ΧΟ. Εἶἑν· τόδ' ἐστὶ τἀνδρὸς ἐκφανὲς τέκμαρ ἕπου δὲ μηνυτῆρος μηνυτή... μηνυτῇσιν ἀφθέγκτου φραδαῖς· τετραυματισμένον γὰρ ὡς κύων νεβρόν νεκρὸν πρὸς αἷμα καὶ σταλαγμὸν ἐκματεύομεν ἐκμαστε . Πολλοῖς δὲ μόχθοις ἀνδροκμῆσι -κμῇσι -κμοῖσι φυσιᾷ σπλάγχνον· χθονὸς γὰρ πᾶς πεποίμανται τόπος, ὑπέρ τε πόντον πόντου ἀπτέροις ποτήμασιν πωτ- ἦλθον διώκουσ', οὐδὲν ὑστέρα νεώς. Καὶ νῦν ὅδ᾽ ἐνθάδ' ἐστί που καταπτακών ὀσμὴ βροτείων αἱμάτων με προσγελά. Ὅρα ὅρα μάλ' αὖ λεῦσσέ τε ...λεύσσετον λεῦσσε τὸν πάντα πάνται , μὴ λάθῃ φύγδα βὰς βὰς ὁ ματροφόνος ἀτίτας ἀτίμας . Ὅδ' αὖτε γοῦν γ' οὖν ἀλκὰν ἔχων περὶ βρέτει πλεχθεὶς θεᾶς ἀμβρότου ὑπόδικος θέλει γενέσθαι χερῶν τὸ δ' τόδ' οὐ πάρεστιν· αἷμα μητρῷον χαμαί ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] δυσαγκόμιστον, παπαῖ· τὸ διερὸν πέδοι πέδω(ι) χύμενον κεχυμένον οἴχεται. Ἀλλ' ἀντιδοῦναι δεῖ σ' ἀπὸ ζῶντος ῥοφεῖν ἐρυθρὸν ἐκ μελέων πελανόν πέλανον · ἀπὸ δὲ σοῦ βοσκὰν φεροίμαν πώματος δυσπότου· καὶ ζῶντά σ' ἰσχνάνασ' ἰχνάνασ' ἰσχάνασ' ἀπάξομαι κάτω, (ἵν') ἀντιποίνους τίνῃς μητροφόντας -φόνας δύας. Ὄψῃ ὄψει δὲ κεἴ τις ἄλλος δ᾽ ἐκεῖ τις ἄλλον ἤλιτεν βροτῶν ἢ θεὸν ἢ ξένον τιν' ἀσεβῶν (ἑκών) ἢ τοκέας φίλους, ἔχονθ' ἕκαστον τῆς δίκης ἐπάξια. Μέγας γὰρ Ἅιδης ἐστὶν εὔθυνος βροτῶν ἔνερθε χθονός, δελτογράφῳ δὲ πάντ' ἐπωπᾷ φρενί. ΟΡ. Ἐγὼ διδαχθεὶς ἐν κακοῖς ἐπίσταμαι πολλοὺς καθαρμούς, καὶ λέγειν ὅπου δίκη σιγᾶν θ' ὁμοίως· ἐν δὲ τῷδε πράγματι φωνεῖν ἐτάχθην πρὸς σοφοῦ διδασκάλου· βρίζει γὰρ αἷμα καὶ μαραίνεται χερός, μητροκτόνον μίασμα δ' ἔκπλυτον πέλει· ποταίνιον γὰρ ὂν πρὸς ἑστίᾳ θεοῦ Φοίβου καθαρμοῖς ἠλάθη χοιροκτόνοις· πολὺς δέ μοι γένοιτ' ἂν ἐξ ἀρχῆς λόγος ὅσοις προσῆλθον ἀβλαβεῖ ξυνουσία· χρόνος καθαιρεῖ πάντα γηράσκων γε διδάσκων (γε om. F) ὁμοῦ. Καὶ νῦν ἀφ᾽ ἁγνοῦ στόματος εὐφήμως καλῶ χώρας ἄνασσαν τῆσδ' Ἀθηναίαν ἐμοί ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΟΡ.] μολεῖν ἀρωγόν· κτήσεται δ' ἄνευ δορός αὐτόν τε καὶ γῆν καὶ τὸν ᾿Αργεῖον λεὼν πιστὸν δικαίως ἐς τὸ πᾶν τε σύμμαχον. Ἀλλ' εἴτε χώρας ἐν τόποις Λιβυστικοῖς, Τρίτωνος ἀμφὶ χεῦμα γενεθλίου πόρου, τίθησιν ὀρθὸν ἢ κατηρεφῆ πόδα, φίλοις ἀρήγουσ', εἴτε Φλεγραίαν πλάκα θρασὺς ταγοῦχος ὡς ἀνὴρ ἐπισκοπεῖ, ἔλθοι — κλύει δὲ καὶ πρόσωθεν ὢν θεός — ὅπως γένοιτο τῶνδ' ἐμοὶ τῶνδε μοι λυτήριος. ΧΟ. Οὔτοι σ' οὔτις σ' ᾿Απόλλων οὐδ᾽ ᾿Αθηναίας -ναίης -ναίοις σθένος ῥύσαιτ' ἂν ὥστε μὴ οὐ παρημελημένον ἔρρειν, τὸ χαίρειν μὴ μαθόνθ' ὅπου φρενῶν, ἀναίματον, βόσκημα δαιμόνων, σκιάν σκιὰ . Οὐδ᾽ ἀντιφωνεῖς, ἀλλ' οὐδ᾽ ἀποπτύεις λόγους ἐμοὶ τραφείς τε καὶ καθιερωμένος ; καὶ ζῶν με δαίσεις οὐδὲ πρὸς βωμῷ σφαγείς· ὕμνον δ' ἀκούσῃ τόνδε δέσμιον σέθεν. Ἄγε δὴ καὶ χορὸν ἅψωμεν, ἐπεὶ μοῦσαν στυγερὰν ἀποφαίνεσθαι δεδόκηκεν, λέξαι τε λάχη τὰ κατ᾿ ἀνθρώπους ὡς ἐπινωμᾷ στάσις ἁμή ἅμα . Εὐθυδίκαιοι δ' οἰόμεθ' εἶναι· εὐθυδίκαι θ᾽ οἶδ᾽ οίμεθ᾽ εἶναι εὐθυδίκαι τ᾽ οἶδ' οἶμαι θεῖναι τὸν... προνέμοντ' τοὺς... προνέμοντας (προσνέμ- Μ) μὲν καθαρὰς χεῖρας οὔτις ἐφέρπει μῆνις ἀφ' ἡμῶν ἀφ' ἡμῶν μῆνις ἐφέρπει , ἀσινὴς δ' αἰῶνα διοιχνεῖ· ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] ὅστις δ' ἀλιτὼν ἀλιτρῶν ὥσπερ ὅδ' ἁνὴρ ἀνὴρ χεῖρας φονίας ἐπικρύπτει, μάρτυρες ὀρθαὶ τοῖσι θανοῦσιν παραγιγνόμεναι πράκτορες αἵματος αὐτῷ τελέως ἐφάνημεν. Μᾶτερ ἃ μ' ἔτικτες, ὦ μᾶτερ Νύξ, ἀλαοῖσι -οῖσιν -οις καὶ δεδορκόσιν ποινάν, κλῦθ᾽· ὁ Λατοῦς γὰρ ΐ- ποινάν... τίθησι om. FVTr νίς μ' ἄτιμον τίθησι -σιν τόνδ' ἀφαιρούμενος πτῶκα πτᾶκα (πτάκα Μ1) , ματρῷον ἅ- γνισμα κύριον φόνου. Ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ τόδε μέλος παρακοπά, παραφορὰ φρενοδαλής -δαλις φρενοδαής , ὕμνος ἐξ Ἐρινύων, δέσμιος φρενῶν, ἀφόρ- μικτος, αὐονὰ βροτοῖς. Τοῦτο γὰρ λάχος διανταία Μοῖρ' ἐπέκλωσεν ἐμπέδως ἔχειν, θνατῶν θανάτων τοὶ σὺν τοῖσιν αὐτουργίαις ξυμπέσωσιν ξύμπασ ωσιν ξυμ- (sine acc.) ὦσιν μάταιοι, τοῖς ἁμαρτεῖν, ὄφρ᾽ ἂν γἂν ὑπέλθῃ -θη -θοι · θανὼν δ' οὐκ ἄγαν ἄγαν γ' ἐλεύθερος. Ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ τόδε μέλος παρακοπά, ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] παραφορά παράφρονα (ut FVTr in 331) φρενοδαλής, ὕμνος ἐξ Ἐρινύων, δέσμιος φρενῶν, ἀφόρ- μικτος, αὐονὰ βροτοῖς. Γιγνομέναισι λάχη τάδ' ἐφ' ἁμὶν ἀμῖν ἐκράνθη, ἀθανάτων δ' ἀπέχειν χέρας, οὐδέ τίς ἐστιν -τι συνδαίτωρ -δάτωρ μετάκοινος, πανλεύκων παλλ- δὲ πέπλων ἄκληρος ἄμοιρος ἅμοιρος ἄκληρος ἐτύχθην lac. ind. O. Schroeder Δωμάτων γὰρ εἱλόμαν ἀνατροπάς, ὅταν Ἄρης τιθασὸς πίθασος (-ασσος Tr) ὢν φίλον φίλος ἕλῃ· ἐπὶ τόν, ὤ, διόμεναι διαίνομαι κρατερὸν ὄνθ' ὅμως (ἀ)μαυ- ὁμοίως μαυροῦμεν ροῦμεν ὑφ' ἐφ' αἵματος νέου. Σπεύδομεν αἵδ' σπευδόμεναι δ' (-όμενα δ' Μ) ἀφελεῖν τινα τάσδε τάσδε μερίμνας, θεῶν δ' ἀτέλειαν ἐμαῖς μελέταις ἐμαῖσι λιταῖς ἐπικραίνειν, μηδ' εἰς ἐς ἄγκρισιν ἐγκ- ἐλθεῖν· Ζεὺς (δ') ζεὺς (prius ζεῦ) ζεῦ αἱμοσταγὲς αἱματοστ- ἀξιόμισον ἔθνος τόδε λέσχας ἃς ἃς ἀπηξιώσατο. (Δωμάτων γὰρ εἱλόμαν ephymnium a δωμάτων repetendum esse uidit O. Schroeder (ab ἀνατροπάς ceteri) ἀνατροπάς, ὅταν Ἄρης τιθασὸς ὢν φίλον ἕλῃ· ἐπὶ τόν, ὤ, διόμεναι ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] κρατερὸν ὄνθ' ὅμως ἀμαυ- ροῦμεν ὑφ' αἵματος νέου.) Δόξαι δ' τ' ἀνδρῶν καὶ μάλ' ὑπ᾽ αἰθέρι σεμναὶ τακόμεναι κατὰ γᾶν μινύθουσιν ἄτιμοι ἡμετέραις ἐφόδοις μελανείμοσιν, ὀρχη- σμοῖς τ' ἐπιφθόνοις -φόνοις ποδός. Μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα άλλο- άλω- ἀνέκαθεν ἄγκαθεν βαρυπεσῆ καταφέρω ποδὸς ἀκμάν, σφαλερά (τοῖς) τανυδρόμοις κῶλα, δύσφορον ἄταν. Πίπτων δ᾽ οὐκ οἶδεν τόδ' ὑπ᾽ ἄφρονι λύμᾳ· τοῖον τοῖον γὰρ ἐπὶ κνέφας ἀνδρὶ μύσος πεπόταται· καὶ δνοφεράν τιν' ἀχλὺν κατὰ δώματος αὐδᾶ- ται πολύστονος φάτις. eph. iter. G.-C.-W. Schneider (Μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα ἀνέκαθεν βαρυπεσῆ καταφέρω ποδὸς ἀκμάν, σφαλερὰ τοῖς τανυδρόμοις κῶλα, δύσφορον ἄταν.) Μένει γάρ· εὐμήχανοι τε καὶ δὲ καὶ τέλειοι κακῶν τε μνήμονες Σεμναὶ καὶ δυσπαρήγοροι -ράγωγοι βροτοῖς, ἄτιμ' ἀτίετα ἀτίεται -ετον διόμεναι λάχη θεῶν διχοστατοῦντ' ἀνηλίῳ λάμπᾳ λαμπαὶ (sine acc.) , ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] κρατερὸν ὄνθ' ὅμως ἀμαυ- ροῦμεν ὑφ' αἵματος νέου.) Δόξαι δ' τ' ἀνδρῶν καὶ μάλ' ὑπ᾽ αἰθέρι σεμναὶ τακόμεναι κατὰ γᾶν μινύθουσιν ἄτιμοι ἡμετέραις ἐφόδοις μελανείμοσιν, ὀρχη- σμοῖς τ' ἐπιφθόνοις -φόνοις ποδός. Μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα άλλο- άλω- ἀνέκαθεν ἄγκαθεν βαρυπεσῆ καταφέρω ποδὸς ἀκμάν, σφαλερά (τοῖς) τανυδρόμοις κῶλα, δύσφορον ἄταν. Πίπτων δ᾽ οὐκ οἶδεν τόδ' ὑπ᾽ ἄφρονι λύμᾳ· τοῖον τοῖον γὰρ ἐπὶ κνέφας ἀνδρὶ μύσος πεπόταται· καὶ δνοφεράν τιν' ἀχλὺν κατὰ δώματος αὐδᾶ- ται πολύστονος φάτις. eph. iter. G.-C.-W. Schneider (Μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα ἀνέκαθεν βαρυπεσῆ καταφέρω ποδὸς ἀκμάν, σφαλερὰ τοῖς τανυδρόμοις κῶλα, δύσφορον ἄταν.) Μένει γάρ· εὐμήχανοι Correction on line number: text printed 376 in OCR but margin says 381. τε καὶ δὲ καὶ τέλειοι κακῶν τε μνήμονες Σεμναὶ καὶ δυσπαρήγοροι -ράγωγοι βροτοῖς, ἄτιμ' ἀτίετα ἀτίεται -ετον διόμεναι λάχη θεῶν διχοστατοῦντ' ἀνηλίῳ λάμπα λαμπα (sine acc.) , ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] δυσποδοπαίπαλα δυσοδοπ- δυσοπ- δυσοπαίπαλα καὶ δερκομένοισιν -σι καὶ δυσομμάτοις ὁμῶς. Τίς οὖν τάδ' οὐχ ἅζεται οὐ χάζεταί τε καὶ δέδοικεν -κε βροτῶν, ἐμοῦ κλύων θεσμὸν τὸν μοιρόκραντον, ἐκ θεῶν δοθέντα τέλεον ; ἐπὶ ἔπι δέ μοι γέρας (πέλει) παλαιόν, οὐδ᾽ ἀτιμίας κύρω κυρῶ (κυρῶ γὰρ Tr) , καίπερ ὑπὸ χθόνα τάξιν τάξιν γ' ἔχουσα καὶ δυσήλιον κνέφας. ΑθΗΝΑ Πρόσωθεν ἐξήκουσα κληδόνος βοὴν ἀπὸ Σκαμάνδρου, γῆν καταφθατουμένη τὴν καταφθατουμένην ἣν δῆτ' Ἀχαιῶν ἄκτορές τε καὶ πρόμοι, τῶν αἰχμαλώτων χρημάτων λάχος μέγα, ἔνειμαν αὐτόπρεμνον ἐς εἰς τὸ πᾶν ἐμοί, ἐξαίρετον δώρημα θησέως τόκοις τέκνοις · ἔνθεν διώκουσ᾽ ἦλθον ἄτρυτον πόδα, πτερῶν ἄτερ ῥοιβδοῦσα κόλπον αἰγίδος, πώλοις ἀκμαίοις τόνδ' ἐπιζεύξασ' ὄχον. Καινὴν καὶ νῦν δ' ὁρῶσα τήνδ' ὁμιλίαν χθονὸς ταρβῶ μὲν οὐδέν, θαῦμα δ' ὄμμασιν πάρα· τίνες ποτ' ἐστέ ; πᾶσι δ᾽ ἐς κοινὸν λέγω, βρέτας τε τοὐμὸν τῷδ' ἐφημένῳ ξένῳ, ὑμᾶς θ' ὁμοίας οὐδενὶ σπαρτῶν γένει, ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [Αθ.] οὔτ᾽ ἐν θεαῖσι πρὸς θεῶν ὁρωμένας -μέναις οὔτ᾽ οὖν βροτείοις ἐμφερεῖς μορφώμασιν· λέγειν δ' ἄμομφον ἄμορφον ὄντα τοὺς τοῦ πέλας κακῶς πρόσω δικαίων ἠδ' ἤδ᾽ (ἠδ' Μ) ἀποστατεῖ θέμις. ΧΟ. Πεύσῃ τὰ πάντα συντόμως, Διὸς κόρη· ἡμεῖς γάρ ἐσμεν Νυκτὸς αἰανῆ -νῆς (cf. 479) τέκνα, Ἀραὶ ἀρὰ δ' ἐν οἴκοις γῆς ὑπαὶ κεκλήμεθα ὑπαικεκλ- . Αθ. Γένος μὲν οἶδα κληδόνας τ' ἐπωνύμους. ΧΟ. Τιμάς γε μὲν δὴ τὰς ἐμὰς πεύσῃ τάχα. Αθ. Μάθοιμ' ἄν, εἰ λέγοι τις ἐμφανῆ λόγον. ΧΟ. Βροτοκτονοῦντας ἐκ δόμων ἐλαύνομεν. Αθ. Καὶ τῷ κτανόντι ποῦ τὸ τοῦτο τέρμα τῆς φυγῆς σφαγῆς ; ΧΟ. Ὅπου τὸ χαίρειν μηδαμοῦ νομίζεται. Αθ. Ἦ καὶ τοιαύτας τῷδ' ἐπιρροιζεῖς -ζεῖν (ν eraso in M) φυγάς ; ΧΟ. Φονεὺς γὰρ εἶναι μητρὸς ἠξιώσατο. Αθ. Ἀλλ' ἢ 'ξ ἄλλης ἀνάγκης, ἤ τινος οὔτινος τρέων κότον ; ΧΟ. Ποῦ γὰρ τοσοῦτο κέντρον ὡς μητροκτονεῖν ; Αθ. Δυοῖν παρόντοιν -όντων ἥμισυς λόγου λόγος πάρα. ΧΟ. Ἀλλ' ὅρκον οὐ δέξαιτ᾽ ἄν, οὐ δοῦναι θέλοι θέλει . Αθ. Κλύειν δίκαιος δικαίως (-αίους Μ1) μᾶλλον ἢ πρᾶξαι θέλεις. ΧΟ. Πῶς δή ; δίδαξον· τῶν σοφῶν γὰρ οὐ πένῃ πέλῃ . Αθ. Ὅρκοις τὰ μὴ τὰ μὲν δίκαια μὴ νικᾶν λέγω. ΧΟ. Ἀλλ' ἐξέλεγχε, κρῖνε δ' εὐθεῖαν δίκην. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ Αθ. Ἦ κἀπ' ἐμοὶ τρέποιτ' ἂν αἰτίας τέλος ; ΧΟ. Πῶς δ᾽ οὔ ; σέβουσαί σέβομαι F1V1 σέβοιμέν F γρ s. 1. Tr γ' ἀξίαν ἐπαξίως τ' ἐπαξίων (τ᾽ ἐπ᾽ ἀξίων VTr) . Αθ. Τί πρὸς τάδ' εἰπεῖν, ὦ ξέν', ἐν μέρει θέλεις ; λέξας δὲ χώραν καὶ γένος καὶ ξυμφοράς τὰς σὰς ἔπειτα τόνδ' ἀμυνάθου ψόγον· εἴπερ πεποιθὼς τῇ δίκῃ βρέτας τόδε ἧσαι φυλάσσων ἑστίας ἐμῆς ἁμῆς πέλας σεμνὸς προσίκτωρ ἐν τρόποις Ἰξίονος, τούτοις ἀμείβου πᾶσιν εὐμαθές τί μοι. ΟΡ. Ἄνασσ' ᾿Αθάνα, πρῶτον ἐκ τῶν ὑστάτων τῶν σῶν ἐπῶν μέλημ᾽ ἀφαιρήσω μέγα· οὐκ εἰμὶ προστρόπαιος, οὐδ᾽ ἔχων ἔχει μύσος πρὸς χειρὶ τἠμῇ τὸ σὸν ἐφεζόμην ἐφεζομένη (-μένῃ Tr) βρέτας· τεκμήριον δὲ τῶνδέ σοι λέξω μέγα ἄφθογγον ἄφωνον εἶναι τὸν παλαμναῖον νόμος, ἔστ᾽ ἂν πρὸς ἀνδρὸς αἵματος καθαρσίου σφαγαὶ καθαιμάξωσι νεοθήλου βοτοῦ καθαιμάξουσιν οθήλου βοτοῦ καθαιμάξουσιν ὀθνείου βροτοῦ · πάλαι πρὸς ἄλλοις ταῦτ᾽ ἀφιερώμεθα οἴκοισι καὶ βατοῖσι βοτοῖσι βροτοῖσι καὶ ῥυτοῖς πόροις· ταύτην μὲν οὕτω φροντίδ' ἐκποδὼν λέγω. Γένος δὲ τοὐμὸν ὡς ἔχει πεύσῃ τάχα· Ἀργεῖός εἰμι, πατέρα δ' ἱστορεῖς καλῶς, ᾿Αγαμέμνον', ἀνδρῶν ναυβατῶν ἁρμόστορα, ξὺν ᾧ σὺ Τρωσὶν τροίαν ἄπολιν Ἰλίου πόλιν ἔθηκας· ἔφθιθ᾽ οὗτος οὕτως οὐ καλῶς μολὼν ἐς οἶκον, ἀλλά νιν κελαινόφρων ἐμὴ μήτηρ κατέκτα, ποικίλοις ἀγρεύμασιν ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΟΡ.] κρύψασ' ἃ κρύψασα λουτρῶν λουτρὸν δ᾽ ἐξεμαρτύρει φόνον. Κἀγὼ κατελθών, τὸν πρὸ τοῦ φεύγων χρόνον, ἔκτεινα τὴν τεκοῦσαν, οὐκ ἀρνήσομαι, ἀντικτόνοις ποιναῖσι φιλτάτου πατρός· καὶ τῶνδε κοινῇ Λοξίας μεταίτιος ἐπαίτιος (cf. 467) , ἄλγη προφωνῶν ἀντίκεντρα καρδίᾳ, εἰ μή τι τῶνδ' ἔρξοιμι ἔρξαιμι τοὺς ἐπαιτίους. Σὺ δ' τ' , εἰ δικαίως εἴτε μή, κρῖνον δίκην· πράξας γὰρ ἐν σοὶ πανταχῆ τάδ' αἰνέσω. Αθ. Τὸ πρᾶγμα μεῖζον εἴ τις οἴεται τόδε βροτοῖς βροτός δικάζειν, οὐδὲ μὴν ἐμοὶ θέμις φόνου φόνους διαιρεῖν ὀξυμηνίτου δίκας· ἄλλως τε καὶ σὺ μὲν κατηρτυκὼς ὅμως ἱκέτης προσῆλθες καθαρὸς ἀβλαβὴς δόμοις δρόμοις , ὁμῶς ὅμως δ' ἄμομφον ὄντα σ' αἱροῦμαι αἱρ- πόλει· αὗται δ' ἔχουσι μοῖραν οὐκ εὐπέμπελον, καὶ μὴ τυχοῦσαι πράγματος νικηφόρου, χώρᾳ χῶραι μεταῦθις ἰὸς ἐκ φρονημάτων πέδοι πέδω(ι) πεσὼν ἄφερτος αἰανὴς αἰανὴ (cf. 416) νόσος. Τοιαῦτα μὲν τάδ' ἐστίν· ἀμφότερα, μένειν πέμπειν τε δὲ , δυσπήμαντ᾽ δυσπήματ' δὴ πήματ' (s. 1.) δὴ δυσπήματ' ἀμηχάνως ἐμοί· ἐπεὶ δὲ πρᾶγμα δεῦρο ἐπέσκηψεν τόδε, φόνων δικαστὰς ὁρκίους αἱρουμένη ὁρκίων αἱρουμένους θεσμὸν τὸν εἰς ἅπαντ' ἐγὼ θήσω χρόνον· ὑμεῖς δὲ μαρτύριά τε καὶ τεκμήρια καλεῖσθ', ἀρωγὰ τῆς δίκης ὁρκώματα· ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [Αθ.] κρίνασα δ' ἀστῶν τῶν ἐμῶν τὰ βέλτατα ἥξω διαιρεῖν τοῦτο πρᾶγμ' ἐτητύμως ὅρκον ὅρκωι uel ὅρκων περῶντας μηδὲν ἐκδίκοις φρεσίν ἔκδικον φρεσίν ἔνδικον φρενί . ΧΟ. Νῦν καταστροφαὶ νέων θεσμίων, εἰ κρατή- σει δίκα (τε) καὶ βλάβα τοῦδε μητροκτόνου· πάντας ἤδη τόδ' ἔργον εὐχερείᾳ εὐχερίαι εὐχαρίᾳ συναρμόσει βροτούς, πολλὰ δ' ἔτυμα παιδότρωτα πάθεα προσμένει τοκεῦ- σιν μεταῦθις ἐν χρόνῳ. Οὐδὲ οὔτε γὰρ βροτοσκόπων μαινάδων τῶνδ' ἐφέρ- ψει κότος τις ἐργμάτων· πάντ' ἐφήσω μόρον· πεύσεται δ' ἄλλος ἄλλοθεν προφω- νῶν τὰ τῶν πέλας κακὰ λῆξιν ὑπόδοσιν -δησίν -δυσίν τε μόχθων, ἄκεά τ' οὐ βέβαια ἄκετ᾽ οὐ βέβαια ἄκεστ᾽ ἀβέβαια ἄκεστ᾽ οὐ βέβαια ἄκεστα | οὐ βέβαια· τλάμων τλάμων δέ τις μάταν παρηγορεῖ. Μηδέ τις κικλησκέτω ξυμφορᾷ τετυμμένος, τοῦτ' ἔπος θροούμενος, « Ὦ Δίκα, ὦ ἰὼ θρόνοι τ' Ἐρινύων »· ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] ταῦτά τις τάχ' ἂν πατὴρ ἢ τεκοῦσα νεοπαθής οἶκτον οἰκτίσαιτ', ἐπει- δὴ πίτνει δόμος Δίκας. Ἔσθ' ὅπου τὸ δεινὸν εὖ, καὶ φρενῶν ἐπίσκοπον δεῖ μένειν δειμαίνει καθήμενον· ξυμφέρει σωφρονεῖν ὑπὸ στένει· τίς δὲ μηδὲν ἐν φάει καρδίαν ἄνα τρέων ἀνατρέφων τρέων ἢ πόλις βροτός θ' ὁμοί- ως ἔτ᾽ ἂν σέβοι δίκαν ; Μήτ' ἀνάρχετον ἄναρκτον ἀνάρκητον ἀνάρκετον βίον μήτε δεσποτούμενον -μενόν γ' αἰνέσῃς· παντὶ ἅπαντι μέσῳ τὸ κράτος θεὸς ὤπασεν, ἄλλ᾽ ἄλλᾳ δ' ἄλλα | ἄλλαι δ' (ἄλλα δι' forsan M1) ἄλλα δ' ἄλλα δ' ἐφορεύει. Ξύμμετρον δ' ἔπος λέγω· δυσσεβίας -βείας μὲν ὕβρις τέκος ὡς ἐτύμως, ἐκ δ' ὑγιεί- ας φρενῶν ὁ πάμφιλος πᾶσι φίλος καὶ πολύευκτος ὄλβος. Ἐς τὸ πᾶν δέ σοι λέγω, βωμὸν αἴδεσαι Δίκας μηδέ νιν κέρδος ἰδὼν ἀθέῳ ποδὶ ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] λὰξ ἀτίσῃς· ποινὰ γὰρ ἐπέσται· κύριον μένει τέλος· πρὸς τάδε τις τοκέων σέβας εὖ προτίων καὶ ξενοτί- μους δόμων δωμάτων ἐπιστροφὰς αἰδόμενός τις ἔστω. Ἑκὼν δ' ἐκ τῶνδ' ἀνάγκας ἄτερ δίκαιος ὢν οὐκ ἄνολβος ἔσται, πανώλεθρος (δ') οὔποτ᾽ ἂν γένοιτο· τὸν ἀντίτολμον δέ φαμι παρβάδαν περαιβάδαν περβάδαν τὰ πολλ' (ἄγοντ)α παντόφυρτ᾽ ἄνευ ἄνευ τινὸς δίκας βιαίως ξὺν χρόνῳ καθήσειν λαῖφος post λαῖφος list. Tr, nusquam ceteri, ὅταν λάβῃ πόνος θραυομένας κεραίας. Καλεῖ δ' ἀκούοντας οὐδὲν (ἐν) οὐδέν· μέσᾳ δυσπαλεῖ τε δυσπαλεῖται δίνᾳ· γελᾷ δὲ δαίμων ἐπ' ἀνδρὶ θερμῷ θερμουργῷ θερμοεργῷ , τὸν οὔποτ᾽ αὐχοῦντ' ἰδὼν ἀμηχάνοις δύαις λαπαδνὸν λέπαδνον οὐδ᾽ ὑπερθέοντ᾽ ἄκραν· δι' αἰῶνος δὲ τὸν πρὶν ὄλβον ἕρματι προσβαλὼν Δίκας ὤλετ᾽ ἄκλαυτος ἄκλαυστος , ᾆστος ἄιστος . Αθ. Κήρυσσε κή- , κῆρυξ, καὶ στρατὸν κατειργαθοῦ κατεργάθου · εἶτ᾽ οὐρανό)νδε δ)ιάτορος ειτ' (ἥ supra εἶ Μ2) οὖν | διάτορος διάκτορος (dein spat. vac. FV ; πέλει in m. recta, λείπει in sin. F) διάκτορος πέλει Τυρσηνικὴ ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [Αθ.] σάλπιγξ βροτείου πνεύματος πληρουμένη ὑπέρτονον γήρυμα φαινέτω στρατῷ· πληρουμένου γὰρ τοῦδε βουλευτηρίου σιγᾶν ἀρήγει καὶ μαθεῖν θεσμοὺς ἐμούς πόλιν τε πᾶσαν ἐς εἰς τὸν αἰανῆ χρόνον καὶ τῶνδ' τὸν δ' ὅπως ἂν εὖ καταγνωσθῇ δίκη δίκηι . ΧΟ. Ἄναξ Ἄπολλον, ὧν ἔχεις αὐτὸς κράτει· τί τοῦδε σοὶ τοῦδέ σοι μέτεστι πράγματος λέγε. ΑΠ. Καὶ μαρτυρήσων ἦλθον — ἔστι γὰρ νόμῳ δόμων ἱκέτης ὅδ᾽ ἁνὴρ ἀνὴρ καὶ δόμων ἐφέστιος -τίως -τίων ἐμῶν, φόνου δὲ τοῦδ' ἐγὼ καθάρσιος — καὶ ξυνδικήσων αὐτός· αἰτίαν δ' ἔχω τῆς τοῦδε μητρὸς τοῦ φόνου τοῦδε φόνου . Σὺ δ' εἴσαγε ὅπως (τ') ἐπίστα τήνδε κύρωσον δίκην. Αθ. Ὑμῶν ὁ μῦθος, εἰσάγω δὲ τὴν δίκην· ὁ γὰρ διώκων πρότερος ἐξ ἀρχῆς λέγων γένοιτ' ἂν ὀρθῶς πράγματος διδάσκαλος. ΧΟ. Πολλαὶ μέν ἐσμεν, λέξομεν δὲ συντόμως· ἔπος δ᾽ ἀμείβου πρὸς ἔπος ἐν μέρει τιθείς. Τὴν μητέρ' εἰπὲ πρῶτον εἰ κατέκτονας. ΟΡ. Ἔκτεινα, τούτου δ' οὔτις ἄρνησις πέλει. ΧΟ. Ἓν μὲν τόδ' ἤδη τῶν τριῶν παλαισμάτων. ΟΡ. Οὐ κειμένῳ πω τόνδε κομπάζεις λόγον. ΧΟ. Εἰπεῖν γε μέντοι δεῖ σ' ὅπως κατέκτανες. ΟΡ. Λέγω· ξιφουλκῷ χειρὶ πρὸς δέρην τεμών. ΧΟ. Πρὸς τοῦ δ᾽ ἐπείσθης καὶ τίνος βουλεύμασιν ; ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ ΟΡ. Τοῖς τοῦδε θεσφάτοισι· μαρτυρεῖ δέ μοι. ΧΟ. Ὁ μάντις ἐξηγεῖτό σοι μητροκτονεῖν ; ΟΡ. Καὶ δεῦρό γ' αἰεὶ ἀεὶ τὴν τύχην οὐ μέμφομαι. ΧΟ. Ἀλλ' Ἀλλ᾽ εἴ σε μάρψει ψῆφος, ἄλλ' ἀλλ' ἐρεῖς τάχα. ΟΡ. Πέποιθ', ἀρωγὰς δ' ἐκ τάφου πέμπει πατήρ. ΧΟ. Νεκροῖσί νυν νῦν πέπεισθι μητέρα κτανών. ΟΡ. Δυοῖν γὰρ εἶχε προσβολὰς μιασμάτων. ΧΟ. Πῶς δή ; δίδαξον τοὺς δικάζοντας τάδε. ΟΡ. Ἀνδροκτονοῦσα πατέρ' ἐμὸν κατέκτανεν. ΧΟ. Τοιγὰρ σὺ μὲν ζῇς, ἣ δ' ἐλευθέρα φόνου. ΟΡ. Τί δ' οὐκ ἐκείνην ζῶσαν ἤλαυνες φυγῇ ; ΧΟ. Οὐκ ἦν ὅμαιμος φωτὸς ὃν κατέκτανεν. ΟΡ. Ἐγὼ δὲ μητρὸς τῆς ἐμῆς ἐν αἵματι ; ΧΟ. Πῶς γάρ σ' ἔθρεψεν ἐντός, ὦ μιαιφόνε, ζώνης ; ἀπεύχῃ μητρὸς αἷμα φίλτατον τό φ- ; ΟΡ. Ἤδη σὺ μαρτύρησον· ἐξηγοῦ δέ μοι, Ἄπολλον, εἴ σφε σὺν δίκῃ κατέκτανον· δρᾶσαι γὰρ ὥσπερ ἐστὶν οὐκ ἀρνούμεθα· ἀλλ' εἰ δικαίως εἴτε μὴ τῇ σῇ φρενὶ δοκεῖ τόδ' αἷμα κρῖνον, ὡς τούτοις φράσω. ΑΠ. Λέξω πρὸς ὑμᾶς, τόνδ' Ἀθηναίας μέγαν θεσμόν, δικαίως· μάντις ὢν δ' δ' ὢν οὐ ψεύσομαι· οὐπώποτ' εἶπον μαντικοῖσιν ἐν θρόνοις, οὐκ ἀνδρός, οὐ γυναικός, οὐ πόλεως πέρι, ὃ μὴ 'κέλευσε κελεύσει Ζεὺς Ὀλυμπίων πατήρ. Τὸ μὲν δίκαιον τοῦθ᾽ ὅσον σθένει μαθεῖν, βουλῇ βουλή. πιφαύσκω δ' ὄμμ' ὕμμ' ἐπισπέσθαι πατρός· ὅρκος γὰρ οὔτι Ζηνὸς ἰσχύει πλέον. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ ΧΟ. Ζεύς, ὡς λέγεις σύ, τόνδε χρησμὸν ὤπασε φράζειν Ὀρέστῃ τῷδε, τὸν πατρὸς φόνον πράξαντα μητρὸς μηδαμοῦ τιμὰς νέμειν ; ΑΠ. Οὐ γάρ τι ταὐτὸν ἄνδρα γενναῖον θανεῖν διοσδότοις σκήπτροισι τιμαλφούμενον, καὶ ταῦτα πρὸς γυναικός, οὔ τι θουρίοις τόξοις ἑκηβόλοισιν, ὥστ' Ἀμαζόνος, ἀλλ' ὡς ἀκούσῃ, Παλλὰς οἵ τ᾽ ἐφήμενοι ψήφῳ διαιρεῖν τοῦδε πράγματος πέρι. Ἀπὸ στρατείας -ιᾶς γάρ μιν, ἠμποληκότα τὰ πλεῖστ᾽ ἄμεινον ἀμείνον' , εὔφροσιν δεδεγμένη † δροίτῃ -τη περῶντι λουτρὰ κἀπὶ τέρματι † lacunam ind. Schütz φᾶρος περεσκήνωσεν περ ἐσκ- , ἐν δ᾽ ἀτέρμονι κόπτει πεδήσασ' ἄνδρα δαιδάλῳ πέπλῳ. Ἀνδρὸς μὲν ὑμῖν οὗτος εἴρηται μόρος τοῦ παντοσέμνου, τοῦ στρατηλάτου νεῶν· ταύτην τοιαύτην εἶπον, ὡς δηχθῇ λεὼς ὅσπερ τέτακται τήνδε κυρῶσαι δίκην. ΧΟ. Πατρὸς προτιμᾷ Ζεὺς μόρον τῷ σῷ λόγῳ· αὐτὸς δ' ἔδησε πατέρα πρεσβύτην Κρόνον· πῶς ταῦτα τούτοις οὐκ ἐναντίως λέγεις ; Ὑμᾶς δ᾽ ἀκούειν ταῦτ᾽ ἐγὼ μαρτύρομαι. ΑΠ. Ὦ παντομισῆ κνώδαλα, στύγη θεῶν, πέδας μὲν ἂν λύσειεν, ἔστι τοῦδ' ἄκος καὶ κάρτα πολλὴ μηχανὴ λυτήριος· ἀνδρὸς δ' ἐπειδὰν αἱμ' ἀνασπάσῃ κόνις ἅπαξ θανόντος, οὔτις ἔστ' ἀνάστασις· τούτων ἐπῳδὰς οὐκ ἐποίησεν πατὴρ οὑμός, τὰ δ᾽ ἄλλα πάντ' ἄνω τε καὶ κάτω στρέφων τίθησιν οὐδὲν ἀσθμαίνων μένει. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ ΧΟ. Πῶς γὰρ τὸ φεύγειν τοῦδ' ὑπερδικεῖς ὅρα· τὸ μητρὸς αἷμ᾽ ὅμαιμον ἐκχέας πέδοι πέδω(ι) , ἔπειτ' ἐν Ἄργει δώματ' οἰκήσει πατρός ; ποίοισι βωμοῖς χρώμενος τοῖς δημίοις ; ποία δὲ χέρνιψ φρατέρων -τό- προσδέξεται ; ΑΠ. Καὶ τοῦτο λέξω, καὶ μάθ' ὡς ὀρθῶς ἐρῶ· οὐκ ἔστι μήτηρ ἡ κεκλημένου -μένη (-μένη, VTr) τέκνου τοκεύς, τροφὸς δὲ κύματος νεοσπόρου· τίκτει δ' ὁ θρώσκων, ἡ δ' ἅπερ ξένῳ ξένη ἔσωσεν ἔρνος, οἷσι μὴ βλάψῃ θεός. Τεκμήριον δὲ τοῦδέ σοι δείξω λόγου· πατὴρ μὲν ἂν γένοιτ' ἄνευ μητρός· πέλας μάρτυς πάρεστι, παῖς Ὀλυμπίου Διός, οὐδ᾽ ἐν σκότοισι νηδύος τεθραμμένη, ἀλλ᾽ οἷον ἔρνος οὔτις ἂν τέκοι θεός. Ἐγὼ δέ, Παλλάς, τἄλλα θ' ὡς ἐπίσταμαι τὸ σὸν πόλισμα καὶ στρατὸν τεύξω μέγαν, καὶ τόνδ' ἔπεμψα σῶν δόμων ἐφέστιον, ὅπως γένοιτο πιστὸς ἐς τὸ πᾶν χρόνου καὶ τόνδ' ἐπικτήσαις σύμμαχον, θεά, καὶ τοὺς ἔπειτα, καὶ τάδ' αἰανῶς μένοι στέργειν τὰ πιστὰ τῶνδε τοὺς ἐπισπόρους. Αθ. Ἤδη κελεύω τούσδ' ἀπὸ γνώμης φέρειν ψῆφον δικαίαν, ὡς ἅλις λελεγμένων ; ΧΟ. Ἡμῖν μὲν ἤδη πᾶν τετόξευται βέλος· μένω δ᾽ ἀκοῦσαι πῶς ἀγὼν κριθήσεται. Αθ. Τί γάρ ; πρὸς ὑμῶν τί γὰρ πρὸς ὑμῶν ; πῶς τιθεῖσ' ἄμομφος ὦ ; (ΑΠ.) (ΧΟ.) Ἠκούσαθ' ὧν ὡς ἠκούσατ', ἐν δὲ καρδίᾳ ψῆφον φέροντες ὅρκον αἰδεῖσθε -σθαι , ξένοι. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ Αθ. Κλύοιτ' ἂν ἤδη θεσμόν, Ἀττικὸς λεώς, πρώτας δίκας κρίνοντες κρίναντες αἵματος χυτοῦ. Ἔσται δὲ καὶ τὸ λοιπὸν Αἰγέως αἰγέωι στρατῷ αἰεὶ δικαστῶν δ᾽ ἑκάστων -στω(ι) τοῦτο βουλευτήριον· πάγον δ' Ἄρειον τόνδ' Ἀμαζόνων ἕδραν σκηνάς θ', ὅτ' ἦλθον θησέως κατὰ φθόνον στρατηλατοῦσαι, καὶ πόλιν νεόπτολιν τήνδ' τὴν ὑψίπυργον ἀντεπύργωσαν τότε, Ἄρει δ' ἔθυον, ἔνθεν ἔστ' ἐπώνυμος πέτρα πάγος τ' Ἄρειος — ἐν δὲ τῷ σέβας ἀστῶν φόβος τε συγγενὴς τὸ μὴ ἀδικεῖν σχήσει τό τ' τόδ' ἦμαρ καὶ κατ' εὐφρόνην ὁμῶς ὅμως , αὐτῶν πολιτῶν μὴ 'πικαινούντων 'πικαινόντων ('πιβ- Tr) νόμους· κακαῖς ἐπιρροαῖσι βορβόρῳ θ' ὕδωρ post νόμους disting. FV : post ἐπιρροαῖσι MTr λαμπρὸν μιαίνων οὔποθ' εὑρήσεις ποτόν· τὸ μήτ' ἄναρχον μήτε μηδὲ (μὴ δὲ Μ) δεσποτούμενον ἀστοῖς περιστέλλουσι βουλεύω σέβειν, καὶ μὴ τὸ δεινὸν πᾶν πόλεως ἔξω βαλεῖν· τίς γὰρ δεδοικὼς μηδὲν ἔνδικος βροτῶν ; Τοιόνδε τοι ταρβοῦντες ἐνδίκως σέβας ἔρυμά τε χώρας καὶ πόλεως σωτήριον ἔχοιτ' ἂν οἷον οὔτις ἀνθρώπων ἔχει οὔτ' ἐν Σκύθησιν -θαισιν οὔτε Πέλοπος ἐν τόποις· κερδῶν ἄθικτον τοῦτο βουλευτήριον, αἰδοῖον, ὀξύθυμον, εὑδόντων ὕπερ ἐγρηγορὸς ἐγρήγορον (cf. Ag. 346) φρούρημα γῆς καθίσταμαι. Ταύτην μὲν ἐξέτειν' ἐμοῖς παραίνεσιν ἀστοῖσιν ἐς εἰς τὸ λοιπόν· ὀρθοῦσθαι δὲ χρὴ ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [Αθ.] καὶ ψῆφον αἴρειν καὶ διαγνῶναι δίκην αἰδουμένους αἰδουμένοις αἱρουμένοις τὸν ὅρκον. Εἴρηται λόγος. ΧΟ. Καὶ μὴν βαρεῖαν τήνδ' ὁμιλίαν χθονὸς ξύμβουλός εἰμι μηδαμῶς ἀτιμάσαι. ΑΠ. Κἄγωγε Κἀγώ τε χρησμοὺς τοὺς ἐμούς τε καὶ Διὸς ταρβεῖν κελεύω μηδ' ἀκαρπώτους κτίσαι. ΧΟ. Ἀλλ' αἱματηρὰ πράγματ' οὐ λαχὼν σέβεις, μαντεῖα δ' οὐκέθ' ἁγνὰ μαντεύσῃ νέμων μένων . ΑΠ. Ἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτων πρωτοκτόνοισι προστροπαῖς Ἰξίονος ; ΧΟ. Λέγεις· ἐγὼ δὲ μὴ τυχοῦσα τῆς δίκης βαρεῖα χώρᾳ τῇδ' ὁμιλήσω πάλιν. ΑΠ. Ἀλλ' ἔν τε τοῖς νέοισι καὶ παλαιτέροις θεοῖς ἄτιμος εἶ σύ· νικήσω δ' ἐγώ. ΧΟ. Τοιαῦτ' ἔδρασας καὶ Φέρητος ἐν δόμοις· Μοίρας ἔπεισας ἀφθίτους θεῖναι βροτούς. ΑΠ. Οὔκουν οὐκοῦν δίκαιον τὸν σέβοντ' εὐεργετεῖν, ἄλλως τε πάντως χὤτε δεόμενος τύχοι ; ΧΟ. Σύ τοι παλαιὰς διανομὰς δαίμονας καταφθίσας οἴνῳ παρηπάτησας ἀρχαίας θεάς. ΑΠ. Σύ τοι τάχ' οὐκ ἔχουσα τῆς δίκης τέλος ἐμῇ τὸν ἰὸν οὐδὲν ἐχθροῖσιν βαρύν. ΧΟ. Ἐπεὶ καθιππάζῃ με πρεσβύτιν -βύτιν νέος, δίκης γενέσθαι τῆσδ' ἐπήκοος μένω, ὡς ἀμφίβουλος -βολος οὖσα θυμοῦσθαι πόλει. Αθ. Ἐμὸν τόδ' ἔργον, λοισθίαν κρῖναι δίκην· ψῆφον δ' Ὀρέστῃ τήνδ' ἐγὼ προσθήσομαι· μήτηρ γὰρ οὔτις ἐστὶν ἥ μ' ἐγείνατο, ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΟΡ.] τὸ δ' ἄρσεν αἰνῶ πάντα — πλὴν γάμου τυχεῖν — ἅπαντι θυμῷ, κάρτα δ' εἰμὶ τοῦ πατρός· οὕτω γυναικὸς οὐ προτιμήσω μόρον ἄνδρα κτανούσης δωμάτων ἐπίσκοπον. Νικᾷ δ' Ὀρέστης, κἂν ἰσόψηφος κριθῇ. Ἐκβάλλεθ' ὡς τάχιστα τευχέων πάλους ὅσοις δικαστῶν τοῦτ' ἐπέσταλται τέλος. ΟΡ. Ὦ Φοῖβ' Ἄπολλον, πῶς ἀγὼν κριθήσεται ; ΧΟ. Ὦ Νὺξ μέλαινα μῆτερ, ἆρ᾽ ὁρᾷς τάδε ; (ΟΡ.) Νῦν ἀγχόνης μοι τέρματ', ἢ φάος βλέπειν. (ΧΟ.) Ἡμῖν γὰρ ἔρρειν, ἢ πρόσω τιμὰς νέμειν. (ΑΠ.) Πεμπάζετ' ὀρθῶς ἐκβολὰς ψήφων, ξένοι, τὸ μὴ ἀδικεῖν σέβοντες ἐν διαιρέσει· γνώμης δ' ἀπούσης πῆμα γίγνεται μέγα, βαλοῦσά τ' οἶκον ψῆφος ὤρθωσεν μία. 746-51 ΟΡ. ΧΟ. ΑΠ. edd. : choro contin. codd. (at paragraphum ante 748 habet M) Αθ. Ἀνὴρ ὅδ' ὅ γ' ἐκπέφευγεν αἵματος δίκην· ἴσον γάρ ἐστι τἀρίθμημα τῶν πάλων. ΟΡ. Ὦ Παλλάς, ὦ σώσασα τοὺς ἐμοὺς δόμους, καὶ γῆς πατρῴας ἐστερημένον σύ τοι κατῴκισάς με· καί τις Ἑλλήνων ἐρεῖ· « Ἀργεῖος ἀνὴρ ἀνὴρ αὖθις ἔν τε χρήμασιν οἰκεῖ πατρῴοις Παλλάδος καὶ Λοξίου ἕκατι » — καὶ τοῦ πάντα κραίνοντος τρίτου τρίτον Σωτῆρος, ὃς πατρῷον αἰδεσθεὶς μόρον σῴζει με μητρὸς τάσδε συνδίκους ὁρῶν· ἐγὼ δὲ χώρᾳ τῇδε καὶ τῷ σῷ στρατῷ τὸ λοιπὸν εἰς ἅπαντα πλειστήρη χρόνον ὁρκωμοτήσας νῦν ἄπειμι πρὸς δόμους, μήτοι τιν' ἄνδρα δεῦρο πρυμνήτην χθονός ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΟΡ.] ἐλθόντ' ἐποίσειν εὖ κεκασμένον δόρυ. Αὐτοὶ γὰρ ἡμεῖς ὄντες ἐν τάφοις τότε τοῖς τἀμὰ παρβαίνουσι παραβ- προβ- νῦν ὁρκώματα ἀμηχάνοισι -νοις πράξομεν δυσπραξίαις, ὁδοὺς ἀθύμους καὶ παρόρνιθας πόρους τιθέντες, ὡς αὐτοῖσι μεταμέλῃ -μέλοι πόνος· ὀρθουμένων -μένοις δὲ καὶ πόλιν τὴν Παλλάδος τιμῶσιν αἰεὶ τήνδε συμμάχῳ δορί αὐτοῖσιν ἡμεῖς ἐσμεν εὐμενέστεροι. Καὶ χαῖρε, καὶ σὺ καὶ πολισσοῦχος λεὼς παλαισμ' ἄφυκτον τοῖς ἐναντίοις ἔχοις, σωτήριόν τε καὶ δορὸς νικηφόρον. ΧΟ. Ἰὼ θεοὶ νεώτεροι, παλαιοὺς νόμους καθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου. Ἐγὼ δ' ἄτιμος ἡ τάλαινα βαρύκοτος, ἐν γᾷ τᾷδε, φεῦ, ἰὸν ἰὸν ἀντιπεν- θῆ μεθεῖσα καρδίας σταλαγμὸν χθονὶ ἄφορον χθονιαφόρον — ἐκ δὲ τοῦ λειχὴν λιχὴν ἄφυλλος, ἄτεκνος, ὦ ἰὼ Δίκα (Δίκα) Δίκα , πέδον ἐπισύμενος βροτοφθόρους κηλίδας ἐν χώρᾳ βαλεῖ βαλεῖν . Στενάζω στενάξω · τί ῥέξω ; γένωμαι δυσοίστα πολίταις· γένωμαι· δύσοιστα πολίταις ἔπαθον ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] ἔπαθον, ἰώ, μεγάλα, (το)τοῖ τοι , κόραι δυστυχεῖς Νυκτὸς ἀτιμοπενθεῖς. Αθ. Ἐμοὶ πίθεσθε πείθεσθε μὴ βαρυστόνως φέρειν· οὐ γὰρ νενίκησθ', ἀλλ' ἰσόψηφος δίκη ἐξῆλθ' ἀληθῶς, οὐκ ἀτιμίᾳ σέθεν· ἀλλ' ἐκ Διὸς γὰρ λαμπρὰ μαρτύρια παρῆν, αὐτός θ' ὁ χρήσας ὁ θήσας ὀρθήσας forsan M1 αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν ὡς ταῦτ' Ὀρέστην δρῶντα μὴ βλάβας ἔχειν. Ὑμεῖς δ' ἐμεῖτε δὲ τε τῇδε γῇ βαρὺν κότον· κότον σκέψασθε σκήψησθε , μὴ θυμοῦσθε, μηδ' ἀκαρπίαν τεύξητ' ἀφεῖσαι δαιμόνων σταλάγματα στενάγματα , βρωτῆρας ἄχνας αἰχμὰς σπερμάτων ἀνημέρους· ἐγὼ γὰρ ὑμῖν πανδίκως ὑπίσχομαι ἕδρας τε καὶ κευθμῶνας ἐνδίκους -δίκου χθονός, λιπαροθρόνοισιν ἡμένας ἐπ' ἐσχάραις, ἕξειν, ὑπ᾽ ἀστῶν τῶνδε τιμαλφουμένας. ΧΟ. Ἰὼ θεοὶ νεώτεροι, παλαιοὺς νόμους καθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου· ἐγὼ δ' ἄτιμος ἡ τάλαινα βαρύκοτος ἐν γῇ τᾷδε, φεῦ, MFVTr808-23 eadem uitia praebent FVTr in antistropha atque M in stropha; at M ipse hic cum FVTr uitia duo quae non habebat in stropha (812 ἀντιπαθῆ, 816 ἐπεσσύμενος). Cf. ad 778-793. ἰὸν ἰὸν ἀντιπεν- θῆ μεθεῖσα καρδίας σταλαγμὸν χθονὶ ἄφορον — ἐκ δὲ τοῦ ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] λειχὴν ἄφυλλος, ἄτεκνος, ὦ Δίκα (Δίκα), πέδον ἐπισύμενος βροτοφθόρους κηλίδας ἐν χώρᾳ βαλεῖ. Στενάζω· τί ῥέξω ; γένωμαι δυσοίστα πολίταις· ἔπαθον, ἰώ, μεγάλα, (το)τοῖ, κόραι δυστυχεῖς Νυκτὸς ἀτιμοπενθεῖς. Αθ. Οὐκ ἔστ' ἄτιμοι, μηδ' ὑπερθύμως ἄγαν θεαὶ βροτῶν στήσητε δύσκηλον χθόνα. Κἀγὼ πέποιθα Ζηνί, καὶ τί δεῖ λέγειν ; καὶ κλῇδας οἶδα δώματος δωμάτων μόνη θεῶν ἐν ᾧ κεραυνός ἐστιν ἐσφραγισμένος· ἀλλ' οὐδὲν αὐτοῦ δεῖ· σὺ δ᾽ εὐπιθὴς -πειθὴς ἐμοί γλώσσης ματαίας μὴ 'κβάλῃς ἔπη χθονί ἐπὶ χθόνα καρπὸν φέροντα πάντα μὴ πράσσειν καλῶς· κοίμα κελαινοῦ κύματος πικρὸν μένος, ὡς σεμνότιμος καὶ ξυνοικήτωρ ἐμοί· πολλῆς δὲ χώρας τῆσδε τἀκροθίνια τῆσδέτ' ἀκρ- (sc. τῆσδ᾽ ἔτ' ?) , θύη πρὸ παίδων καὶ γαμηλίου τέλους, ἔχουσ' ἐς αἰεὶ τόνδ' ἐπαινέσεις λόγον. ΧΟ. Ἐμὲ παθεῖν τάδε, φεῦ, ἐμὲ παλαιόφρονα κατά τε κατὰ γᾶν οἰκεῖν ἀτίετον, φεῦ, μύσος· πνέω τοι μένος ἅπαντά τε κότον οἰοῖ οἱ οἱ οἳ οἳ δᾶ, φεῦ· τίς μ' ὑποδύεται πλευράς, ( τίς ) ὀδύνα θυμόν ; ἄϊε θυμὸν ἄιε , μᾶτερ ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] Νύξ· ἀπὸ γάρ με τιμᾶν -μῶν δαναιᾶν δαμαίαν ωμαίων δαμέαν θεῶν δυσπάλαμοι παρ' οὐδὲν ἦραν δόλοι δόλω(ι) . Αθ. Ὀργὰς ξυνοίσω σοι· γεραιτέρα γὰρ εἶ· καίτοι σὺ μέν γε μὲν σὺ γε μὴν σὺ κάρτ' ἐμοῦ σοφωτέρα, φρονεῖν δὲ κἀμοὶ Ζεὺς ἔδωκεν οὐ κακῶς· ὑμεῖς δ' ἐς ἀλλόφυλον ἐλθοῦσαι χθόνα γῆς τῆσδ' ἐρασθήσεσθε· προυννέπω τάδε· οὑπιρρέων γὰρ τιμιώτερος χρόνος ἔσται πολίταις τοῖσδε, καὶ σὺ τιμίαν ἕδραν ἔχουσα πρὸς δόμοις Ερεχθέως τεύξῃ παρ' ἀνδρῶν καὶ γυναικείων στόλων ὅσ᾽ ἂν ὅσην παρ᾿ ἄλλων οὔποτ' ἂν σχέθοις βροτῶν. Σὺ δ' ἐν τόποισι τοῖς ἐμοῖσι μὴ βάλῃς μήθ' αἱματηρὰς θηγάνας, σπλάγχνων βλάβας νέων, ἀοίνοις ἀοίνους ἐμμανεῖς θυμώμασιν, μήτ' μηδ' ἐκζέουσ' ἐξελοῦσ᾽ ὡς καρδίαν ἀλεκτόρων ἐν τοῖς ἐμοῖς ἀστοῖσιν ἱδρύσῃς Ἄρη ἱδρύσῃ κάρα (κάρη Μ1) ἐμφύλιόν τε καὶ πρὸς ἀλλήλους θρασύν· θυραῖος ἔστω πόλεμος, οὐ μόλις παρών ἐν ᾧ τίς ἐστι ἔσται δεινὸς εὐκλείας ἔρως· ἐνοικίου δ' ὄρνιθος οὐ λέγω μάχην. Τοιαῦθ' ἑλέσθαι σοι πάρεστιν ἐξ ἐμοῦ, εὖ δρῶσαν εὖ πάσχουσαν, εὖ τιμωμένην, χώρας μετασχεῖν τῆσδε θεοφιλεστάτης. ΧΟ. Ἐμὲ παθεῖν τάδε, φεῦ, ἐμὲ παλαιόφρονα κατά τε γᾶν οἰκεῖν ἀτίετον, φεῦ, μύσος 870-80 cf. ad 837-47.· ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] πνέω τοι μένος ἅπαντά τε κότον οἰοῖ οἱ οἱ οἳ οἳ δᾶ, φεῦ τίς μ' ὑποδύεται πλευράς, ( τίς ) ὀδύνα θυμόν ; ἄϊε θυμὸν ἄιε , μᾶτερ Νύξ· ἀπὸ γάρ με τιμᾶν δαναιᾶν θεῶν δυσπάλαμοι παρ' οὐδὲν ἦραν δόλοι. Αθ. Οὔτοι καμοῦμαί σοι λέγουσα τἀγαθά, ὡς μήποτ' εἴπῃς πρὸς νεωτέρας νεοτέρους (sic) ἐμοῦ θεὸς παλαιὰ καὶ πολισσούχων βροτῶν ἄτιμος ἔρρειν τοῦδ' ἀπόξενος πέδου· ἀλλ' εἰ μὲν ἁγνόν ἐστί σοι ἔστι σοι Πειθοῦς σέβας, γλώσσης ἐμῆς μείλιγμα καὶ θελκτήριον, σὺ δ' οὖν μένοις ἄν· εἰ δὲ μὴ θέλεις μένειν, οὔ τἂν οὔτ᾽ ἂν δικαίως τῇδ' ἐπιρρέποις πόλει μῆνίν τιν' ἢ κότον τιν' ἢ βλάβην στρατῷ· ἔξεστι γάρ σοι τῆσδε γαμόρῳ τῆδε γ᾽ ἀμοίρου (-ρῳ Tr) χθονὸς εἶναι δικαίως ἐς τὸ πᾶν τιμωμένῃ. ΧΟ. Ἄνασσ' ᾿Αθάνα, τίνα με φῂς ἕξειν ἔχειν ἕδραν ; Αθ. Πάσης ἀπήμον' οἰζύος· δέχου δὲ σύ. ΧΟ. Καὶ δὴ δέδεγμαι· τίς δέ μοι τιμὴ μένει ; Αθ. Ὡς μή τιν' οἶκον εὐθενεῖν εὐσθενεῖν ἄνευ σέθεν. ΧΟ. Σὺ τοῦτο πράξεις, ὥστε με σθένειν τόσον ; Αθ. Τῷ γὰρ σέβοντι συμφορὰς ὀρθώσομεν. ΧΟ. Καί μοι πρόπαντος προπαντὸς πρὸ παντὸς ἐγγύην θήσῃ χρόνου ; Αθ. Ἔξεστι γάρ μοι μὴ λέγειν ἃ μὴ τελῶ. ΧΟ. θέλξειν μ' ἔοικας καὶ μεθίσταμαι -ίστασθαι κότου. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ Αθ. Τοιγὰρ κατὰ χθόν' οὖσ' ἐπικτήσῃ φίλους. ΧΟ. Τί οὖν μ' ἄνωγας τῇδ' ἐφυμνῆσαι χθονί ; Αθ. Ὁποῖα νίκης μὴ κακῆς ἐπίσκοπα, καὶ πάντα ταῦτα γῆθεν ἔκ τε ποντίας δρόσου ἐξ οὐρανοῦ τε τἀνέμων κἀν- ἀήματα εὐηλίως πνέοντ' ἐπιστείχειν χθόνα· καρπόν τε γαίας καὶ βοτῶν βροτῶν ἐπίρρυτον ἀστοῖσιν εὐθενοῦντα -ντας εὐστενοῦντα (εὐσθε-) μὴ κάμνειν χρόνῳ, καὶ τῶν βροτείων σπερμάτων σωτηρίαν· τῶν δυσσεβούντων δ' om. ἐκφορωτέρα πέλοις· στέργω γάρ, ἀνδρὸς φιτυποίμενος φιτυποιμένος (φῖ- Μ) δίκην, τὸ τῶν δικαίων τῶνδ᾽ ἀπένθητον γένος. 911-12 choro trib. FVTr Τοιαῦτα σοὔστι· τῶν ἀρειφάτων δ' ἐγὼ πρεπτῶν ἀγώνων οὐκ ἀνέξομαι τὸ μὴ οὐ μὴ τήνδ' ἀστύνικον ἐν βροτοῖς τιμᾶν πόλιν. deae contin. edd. : par. Μ ᾿Αθη FVTr (cf. ad 911-12) ΧΟ. Δέξομαι Παλλάδος ξυνοικίαν, οὐδ᾽ ἀτιμάσω πόλιν τὰν καὶ Ζεὺς ὁ Παγκρατὴς Ἄρης τε φρούριον θεῶν νέμει, ῥυσίβωμον Ἑλλά- νων ἄγαλμα δαιμόνων, ᾷτ' ἐγὼ κατεύχομαι θεσπίσασα πρευμενῶς ἐπισσύτους βίου τύχας ὀνησίμους γαίας ἐξαμβρῦσαι -αμβρόσαι -αμυρόσαι, φαιδρὸν ἁλίου σέλας. Αθ. Τάδ' ἐγὼ προφρόνως τοῖσδε πολίταις πράσσω, μεγάλας καὶ δυσαρέστους ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ δαίμονας αὐτοῦ κατανασσαμένη πάντα γὰρ αὗται τὰ κατ' ἀνθρώπους ἔλαχον διέπειν· ὁ δὲ μὴ κύρσας βαρεῶν βαρέων τούτων οὐκ οἶδεν ὅθεν De sensu uerborum μὴ κύρσας cf. μὴ τυχοῦσαι Suppl. 161 πληγαὶ βιότου· τὰ γὰρ ἐκ προτέρων ἀπλακήματά ἀμπλ- ἁμαρτήματα νιν πρὸς τάσδ' ἀπάγει, σιγῶν (δ') ὄλεθρος καὶ μέγα φωνοῦντ' ἐχθραῖς ὀργαῖς ἀμαθύνει. ΧΟ. Δενδροπήμων δὲ μὴ πνέοι βλάβα, τὰν ἐμὰν χάριν λέγω, φλογμοὺς φλογμὸς (-μός τ' Tr) φλοιγμὸς ὀμματοστερεῖς -ρὴς φυτῶν τὸ μὴ περᾶν ὅρον τόπων, μηδ' ἄκαρπος αἰα- νὴς ἐφερπέτω νόσος μῆλά τ' εὐθενοῦντα γᾶ εὐθενοῦντ᾽ ἄγαν (εὐθην- FVTr) ξὺν διπλοῖσιν ἐμβρύοις τρέφοι χρόνῳ τεταγμένῳ· γόνος (δ' ἀεὶ) πλουτόχθων ἑρμαίαν δαιμόνων δόσιν τίοι. Αθ. Ἦ τάδ' ἀκούετε, πόλεως φρούριον, οἷ' ἐπικρανεῖ -κραίνει ; μέγα γὰρ δύναται cf. Ag. 1340 πότνι' Ἐρινὺς παρά τ' ἀθανάτοις τοῖς θ' ὑπὸ γαῖαν, περί τ' ἀνθρώπων φανερῶς τελέως διαπράσσουσιν τοῖς μὲν ἀοιδάς, τοῖς δ᾽ αὖ δακρύων δ' αὖ κρύων βίον ἀμβλωπὸν παρέχουσαι. ΧΟ. ᾿Ανδροκμῆτας δ' ἀώ- ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] ρους ἀπεννέπω τύχας, νεανίδων τ' ἐπηράτων ἀνδροτυχεῖς βιότους δότε, κύρι' ἔχοντες κύριες ἔχοντες τὰ θνατῶν θεαὶ τῶν Μοῖραι ματροκασιγνῆται, δαίμονες ὀρθονόμοι, παντὶ δόμῳ μετάκοινοι μέγα κοινοι μεγάκοινοι , παντὶ χρόνῳ δ' ἐπιβριθεῖς ἐνδίκοις ὁμιλίαις, παντᾶ πάντα πάντων τιμιώταται θεῶν. Αθ. Τάδε τοι χώρᾳ τἠμῇ προφρόνως ἐπικραινομένων γάνυμαι στέργω δ' ὄμματα Πειθοῦς, ὅτι μοι γλῶσσαν καὶ στόμ' ἐπωπᾷ ἐποπτᾷ πρὸς τάσδ' ἀγρίως ἀπανηναμένας· ἀλλ' ἐκράτησε Ζεὺς ᾿Αγοραῖος, νικᾷ δ' ἀγαθῶν ἔρις ἡμετέρα διὰ παντός. ΧΟ. Τὰν δ' ἄπληστον κακῶν μήποτ' ἐν πόλει στάσιν τᾷδ' ἐπεύχομαι βρέμειν μηδὲ πιοῦσα κόνις μέλαν αἷμα πολιτῶν δι' ὀργὰν ποινὰς -νᾶς ἀντιφόνους ἄτας ἁρπαλίσαι πόλεως χάρματα δ' ἀντιδιδοῖεν κοινοφιλεῖ κοινωφελεῖ (κοινοφ- forsan M3) διανοίᾳ, καὶ στυγεῖν μιᾷ φρενί· πολλῶν γὰρ τόδ' ἐν βροτοῖς ἄκος. ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ Αθ. Ἆρα φρονοῦσιν -ούσης γλώσσης ἀγαθῆς ὁδὸν εὑρίσκειν -κει ; ἐκ τῶν φοβερῶν τῶνδε προσώπων μέγα κέρδος ὁρῶ τοῖσδε πολίταις· τάσδε γὰρ εὔφρονας εὔφρονες αἰεὶ μέγα τιμῶντες καὶ γῆν καὶ πόλιν ὀρθοδίκαιον πρέψετε πάντες πάντως V διάγοντες. ΧΟ. (Χαίρετε,) χαίρετ' ἐν αἰσιμίαισι ἐναισιμίαις Μ ἐν αἰσιμίαις FV πλούτου, χαίρετ' ἀστικὸς λεώς, ἴκταρ ἥμενοι Διὸς παρθένου -νους -νοις φίλας φίλοι, σωφρονοῦντες ἐν χρόνῳ· Παλλάδος δ' ὑπὸ πτεροῖς ὄντας ἅζεται πατήρ. Αθ. Χαίρετε χὑμεῖς δ᾽ ὑμεῖς · προτέραν δ' ἐμὲ δέ με χρὴ στείχειν θαλάμους ἀποδείξουσαν πρὸς φῶς ἱερὸν τῶνδε προπομπῶν πρόπομπον · ἴτε καὶ σφαγίων τῶνδ᾽ ὑπὸ σεμνῶν κατὰ γῆς σύμεναι τὸ μὲν ἀτηρὸν ἀτήριον χωρὶς χώρας κατέχειν, τὸ δὲ κερδαλέον πέμπειν πόλεως ἐπὶ νίκῃ. ὑμεῖς ἡμεῖς δ᾽ ἡγεῖσθε, πολισσοῦχοι παῖδες Κραναοῦ, ταῖσδε μετοίκοις μέτοικοι · εἴη δ' ἀγαθῶν ἀγαθὴ διάνοια πολίταις. ΧΟ. Χαίρετε, χαίρετε δ' ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΧΟ.] αὖθις, ἐπεὶ διπλοίζω ἐπιδιπλοίζω διπλοίζω (qui et δ' αὖθις om.) , πάντες οἱ κατὰ πτόλιν, δαίμονές τε καὶ βροτοί· Παλλάδος πόλιν νέμον- τες, μετοικίαν δ' ἐμὴν εὖ σέβοντες εὐσεβοῦντες , οὔτι μέμ- ψεσθε συμφορὰς βίου. Αθ. Αἰνῶ τε δὲ μύθους τῶνδε τῶν κατευγμάτων πέμψω τε φέγγει λαμπάδων σελασφόρων ἐς τοὺς ἔνερθε καὶ κάτω χθονὸς τόπους ξὺν προσπόλοισιν αἵτε φρουροῦσιν βρέτας τοὐμόν, δικαίως· ὄμμα γὰρ πάσης χθονὸς θησῇδος θησηίδος (θρησ-FVTr) ἐξίκοιτ' ἄν, εὐκλεὴς λόχος post 1027 lacunam indic. Hermann παίδων, γυναικῶν, καὶ στόλος πρεσβυτίδων φοινικοβάπτοις ἐνδυτοῖς ἐσθήμασιν τιμᾶτε, καὶ τὸ φέγγος ὁρμάσθω πυρός, ὅπως ἂν εὔφρων ἥδ' ὁμιλία χθονὸς τὸ λοιπὸν εὐάνδροισι συμφοραῖς πρέπῃ. ΠΡΟΠΟΜΠΟΙ αἱ πρόπ- χορός Βᾶθ' ὁδόν, ὦ βάτ (βᾶτ᾿ Τr) ἐν δόμῳ μεγάλαι φιλότιμοι Νυκτὸς παῖδες ἄπαιδες, ὑπ' εὔφρονι εὐθύφρονι (εὐθύφρι F) πομπᾷ εὐφαμεῖτε δὲ πανδαμεί χωρεῖτε — γᾶς ὑπὸ κεῦθος, ἵν᾽ κεύθεσιν ὠγυγίοισιν ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ [ΠΡ.] τιμαῖς καὶ τιμαῖς καὶ θυσίαις περί- | σεπτα τύχητε περισέπτα(ι) τύχα(ι) τε εὐφαμεῖτε δὲ πανδαμεί -δαμί -δημεί . Ἵλαοι δὲ καὶ εὐθύφρονες γᾷ δεῦρ᾽ ἴτε, Σεμναί, ( τᾷ ) πυριδάπτῳ λαμπάδι τερπόμεναι καθ' ὁδόν. ὁδὸν δ' Ὀλολύξατε νῦν ἐπὶ μολπαῖς. Σπονδαὶ δ' ἐς τὸ πανευτυχὲς πᾶν ἔνδαιδες (-δάδες FVTr); dittographiam ονδαιδεσ... ενδαιδεσ multi notauerunt; post σπονδαὶ δ' subaudi εἰσίν (cf. Eur. Med. 898) οἴκων Παλλάδος ἀστοῖς ἀστοῖσι, · Ζεὺς Παντόπτας οὕτω Μοῖρά τε συγκατέβα. Ὀλολύξατε νῦν ἐπὶ μολπαῖς.