This pointer pattern extracts chapter and subchapter.
This pointer pattern extracts chapter.
τῶν εἰδῶν αὐτῆς
Διὰ τί οἱ περὶ Φρύνιχον ἦσαν μᾶλλον μελοποιοί; διὰ τὸ πολλαπλάσια εἶναι τότε τὰ μέλη ἐν ταῖς τραγῳδίαις τῶν μέτρων ;
καὶ αὐτῶν καὶ τῶν εἰδῶν
ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων [scil. ὀνομάτων], ὅταν αὐτὸ πλεοναχῶς λέγηται, καὶ ἡ πτῶσις ἡ ἀπ᾿ αὐτοῦ πλεοναχῶς ῥηθήσεται, καὶ εἰ ἡ πτῶσις, καὶ αὐτό
δικαιοσύνη καὶ αὐτὴ καὶ αἱ πράξεις
ἥν τινα δύναμιν ἕκαστον ἔχει
τούτων δὲ ὕβρις μὲν καὶ κέρδος τίνα ἔχουσι δύναμιν καὶ πῶς αἴτια, σχεδόν ἐστι φανερόν ... δῆλον δὲ καὶ ἡ τιμὴ καὶ τί δύναται καὶ πῶς αἰτία στάσεως
συνίστασθαι
τοὺς συνεστῶτας εὖ μύθους
οὕτω συνεστάναι τὸν μῦθον
καλῶς ἕξειν
τὸν καλῶς ἔχοντα μῦθον
τὰς διανοίας καὶ τὴν λέξιν ἔχειν καλῶς
ἔτι δὲ ἐκ πόσων καὶ ποίων ἐστὶ μορίων
περὶ τῶν ἄλλων ὅσα τῆς αὐτῆς ἐστι μεθόδου
δεδήλωται δὲ καὶ περὶ τῶν ἄλλων ὅσα τῆς αὐτῆς μεθόδου τῶν λόγων ἐστίν
λέγωμεν ἀρξάμενοι κτέ.
περὶ δὲ τῶν σοφιστικῶν ἐλέγχων . . . λέγωμεν ἀρξάμενοι κατὰ φύσιν ἀπὸ τῶν πρώτων
ἔστι γὰρ κατὰ φύσιν τὰ κοινὰ πρῶτον εἰπόντας οὕτω τὰ περὶ ἕκαστον ἴδια θεωρεῖν
ἐποποιία κτέ.
musici, qui erant quondam idem poetae
ἡ τῆς τραγῳδίας ποίησις
ἡ τῶν διθυραμβικῶν ποίησις
ἡ τῶν διθυράμβων ποίησις
ἡ τῆς τραγῳδίας ποίησις
διθυραμβοποιητική
τῆς ποιήσεως . . . ἡ μὲν διὰ μιμήσεως ὅλη ἐστίν, ὥσπερ σὺ λέγεις, τραγῳδία τε καὶ κωμῳδία, ἡ δὲ δι᾽ ἀπαγγελίας αὐτοῦ τοῦ ποιητοῦ εὕροις δ᾽ ἂν αὐτὴν μάλιστά που ἐν διθυράμβοις
οἱ διθύραμβοι, ἐπειδὴ μιμητικοὶ ἐγένοντο, οὐκέτι ἔχουσιν ἀντιστρόφους, πρότερον δὲ εἶχον
τῆς αὐλητικῆς ἡ πλείστη
τὴν πλείστην τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας
μιμήσεις
τὸ σύνολον
τῷ γένει ἑτέροις
γένει ταὐτά
γένει ἕτερα
ἢ τῷ ἕτερα ἢ τῷ ἑτέρως
ἅ τε γὰρ λεκτέον καὶ ὡς λεκτέον εἴρηται
καὶ μὴ τὸν αὐτὸν τρόπον
ὥσπερ γὰρ κτέ.
ὑπῆρξε δὲ καὶ ἡ φωνὴ πάντων μιμητικώτατον τῶν μορίων ἡμῖν
πολλά
μιμοῦνταί τινες ἀπεικάζοντες
σώματα διὰ τῶν χρωμάτων ἀπεικάζοντες ἐκμιμεῖσθε
οἱ μὲν διὰ τέχνης οἱ δὲ διὰ συνηθείας
ἤτοι διὰ τέχνην ἢ διὰ φύσιν
. As opposed to
ἕτεροι δὲ
διὰ τῆς φωνῆς
ἐν ῥυθμῷ καὶ λόγῳ καὶ ἁρμονίᾳ
τὸ μέλος ἐκ τριῶν ἐστι συγκείμενον, λόγου τε καὶ ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ
τῇ δὴ τῆς κινήσεως τάξει [scil. εἶπομεν ὡς] ῥυθμὸς ὄνομα εἴη, τῇ δ᾿ αὖ τῆς φωνῆς, τοῦ τε ὀξέος ἅμα καὶ βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία ὄνομα προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ τὸ ξυναμφότερον κληθείη
Ὅλη μέν που χορεία ὅλη παίδευσις ἦν ἡμῖν, τούτου δ᾿ αὖ τὸ μὲν ῥυθμοί τε καὶ ἁρμονίαι, τὸ κατὰ τὴν φωνήν... τὸ δέ γε κατὰ τὴν τοῦ σώματος κίνησιν ῥυθμὸν μὲν κοινὸν τῇ τῆς φωνῆς εἶχε κινήσει, σχῆμα δ᾿ ἴδιον
ἔστι δὲ τὰ ῥυθμιζόμενα τρία· λέξις, μέλος, κίνησις σωματική
.
Plato's view as to the great imitative capacities of rhythm and harmony and music generally may be seen in τὰ περὶ τοὺς ῥυθμοὺς καὶ πᾶσαν μουσικήν ἐστι τρόπων μιμήματα βελτιόνων και χειρόνων ἀνθρώπων
ἔστι δ᾿ ὁμοιώματα μάλιστα παρὰ τὰς ἀληθινὰς φύσεις ἐν τοῖς ῥυθμοῖς καὶ τοῖς μέλεσιν ὀργῆς καὶ πραότητος, ἔτι δ᾿ ἀνδρείας καὶ σωφροσύνης καὶ πάντων τῶν ἐναντίων τούτοις καὶ τῶν ἄλλων ἠθικῶν... (a38) ἐν δὲ τοῖς μέλεσιν αὐτοῖς ἔστι μιμήματα τῶν ἠθῶν ... (a57) τὸν αὐτὸν γὰρ τρόπον ἔχει καὶ τὰ περὶ τοὺς ῥυθμούς· οἱ μὲν γὰρ ἦθος ἔχουσι στασιμώτερον οἱ δὲ κινητικόν, καὶ τούτων οἱ μὲν φορτικωτέρας ἔχουσι τὰς κινήσεις οἱ δὲ ἐλευθεριωτέρας
χωρὶς ἢ μεμιγμένοις
διασπῶσιν οἱ ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν καὶ σχήματα μέλους χωρίς, λόγους ψιλοὺς εἰς μέτρα τιθέντες, μέλος δ᾿ αὖ καὶ ῥυθμὸν ἄνευ ῥημάτων, ψιλῇ κιθαρίσει τε καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι
χρώμεναι
τυγχάνουσιν
ἡ τῶν συρίγγων
ἡ μίμησις τῆς ὀρχήσεως
αὐτῷ δὲ τῷ ῥυθμῷ κτἑ.
αἱ τῶν ὀρχηστῶν
σχηματιζομένων ῥυθμῶν
ἤθη
τί ᾿Αλκιβιάδης ἔπραξεν ἢ τί ἔπαθεν
παθεῖν δεινὰ ἢ ποιῆσαι
ἡ δὲ [ἐποποιία] κτέ.
τοῖς λόγοις ψιλοῖς ἢ τοῖς μέτροις
τοὺς λόγους καὶ τὴν ψιλομετρίαν
ποίησιν ψιλὴν ἢ ἐν ᾠδῇ συντέθηκε
πρὸς δὲ δὴ μαθήματα ἄλυρα ποιητῶν κείμενα ἐν γράμμασι, τοῖς μὲν μετὰ μέτρων τοῖς δ᾽ ἄνευ [ῥυθμῶν τμημάτων], δὴ συγγράμματα κατὰ λόγον εἰρημένα μόνον, τητώμενα ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας, σφαλερὰ γράμμαθ ἡμῖν ἐστι παρά τινων καταλελειμμένα
. Here
ἀνώνυμος
ἡ μὲν οὖν κατὰ τὸ ποιὸν κίνησις ἀλλοίωσις ἔστω τοῦτο γὰρ ἐπέζευκται κοινὸν ὄνομα . . . ἡ δὲ κατὰ τὸ ποσὸν τὸ μὲν κοινὸν ἀνώνυμον, καθ᾽ ἑκάτερον δ᾽ αὔξησις καὶ φθίσις
ὁρατὸν δ᾽ ἔστιν χρῶμά τε, καὶ λόγῳ μὲν ἔστιν εἰπεῖν, ἀνώνυμον δὲ τυγχάνει ὄν
ἔστι δέ τι γένος τῶν ἐντόμων, ἑνὶ μὲν ὀνόματι ἀνώνυμόν ἐστιν
ἀνώνυμον τὸ κοινὸν ἐπὶ δικαστοῦ καὶ ἐκκλησιαστοῦ
τυγχάνει οὖσα
ὀνομάσαι κοινὸν
οὐ γὰρ κεῖται ὄνομα κοινόν
οὐκ ἐπέζευκται κοινὸν ὄνομα οὐδέν
τοὺς Σώφρονος καὶ Ξενάρχου μίμους
οὐκοῦν οὐδὲ ἐμμέτρους τοὺς καλουμένους
(v.
τοὺς Σωκρατικοὺς λόγους
οὐδὲ εἰ
οὐδὲ γὰρ ἡ ἐρώτησις μία οὐδ᾽ ἐὰν ἀληθής
οὐδὲν διοίσει οὐδ᾽ ἂν καθόλου τιθῶμεν τὴν κατάφασιν
τὰ γὰρ ψευδογραφήματα οὐκ ἐριστικά . . . οὐδέ γ εἴ τί ἐστι ψευδογράφημα περὶ ἀληθές
ἐλεγειοποιοὺς τοὺς δὲ ἐποποιοὺς
οὐχ ὡς κατὰ τὴν μίμησιν = ὡς δεδιότων... πειρῶ ἀναπείθειν, μᾶλλον δὲ μὴ ὡς ἡμῶν δεδιότων, ἀλλ᾽ ἴσως ἔνι τις καὶ ἐν ἡμῖν παῖς, ὅστις τὰ τοιαῦτα φοβεῖται
Ἐμπεδοκλεῖ
Ομηρικὸς ὁ Ἐμπεδοκλῆς καὶ δεινὸς περὶ τὴν φράσιν γέγονε, μεταφορικός τ᾽ ὧν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς περὶ ποιητικὴν ἐπιτεύγμασι χρώμενος
. This is not inconsistent with the present passage; Aristotle's meaning is that, though Empedocles may be a poet in his form, he is not a poet in his matter. A philosophic poem comes under the head of what the ancients termed καὶ περὶ τούτου πάντες ἑξῆς οἱ σοφοὶ πλὴν Παρμενίδου ξυμφερέσθων, Πρωταγόρας τε καὶ Ἡράκλειτος καὶ Ἐμπεδοκλῆς, καὶ τῶν ποιητῶν οἱ ἄκροι τῆς ποιήσεως ἑκατέρας, κωμῳδίας μὲν Ἐπίχαρμος, τραγῳδίας δὲ Ὅμηρος
τὰ δ᾽ Ἐμπεδοκλέους ἔπη καὶ Παρμενίδου καὶ θηριακά Νικάνδρου καὶ γνωμολογίαι Θεόγνιδος λόγοι εἰσὶ κεχρημένοι παρὰ ποιητικῆς ὥσπερ ὄχημα τὸ μέτρον καὶ τὸν ὄγκον, ἵνα τὸ πεζὸν διαφύγωσιν
οὐκ ἔστι ποιητὴς ὁ μέτρῳ μόνῳ χρώμενος· οὐδὲ γὰρ Ἐμπεδοκλῆς ὁ τὰ φυσικὰ γράψας, οὐδὲ οἱ περὶ ἀστρολογίας εἰπόντες, οὐδὲ ὁ Πύθιος ἐμμέτρως χρησμῳδῶν
ποιητὴν
ὁμοίως
δῆλον ὅτι τῶν ἀρίστων οὐκ ἔστιν ἔπαινος ... ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀγαθῶν
τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον κἂν εἰ διὰ πλειόνων τῶν ὁμοίων ἡ πίστις γίνοιτο
Χαιρήμων
ἐξ ἁπάντων τῶν μέτρων
καὶ ποιητὴν προσαγορευτέον
(οὐκ ἤδη καὶ ποιητὴν προσαγορευτέον
and in others into καὶ (τοῦτον) ποιητὴν προσαγορευτέον
. Various other corrections have been recently suggested, e. g. ἀνώνυμος τυγχάνει οὖσα μέχρι τοῦ νῦν
ποιηταί τε καὶ τούτων ὑπηρέται, ῥαψῳδοί, ὑποκριταί, χορευταί, κτέ.
πολλά ψεύδονται ἀοιδοί
τῶν γε παλαιῶν καθόδων αὗται μάλιστ᾽ εὐδοκιμοῦσιν, ἂς παρὰ τῶν ποιητῶν ἀκούομεν· οὗτοι γὰρ οὐ μόνον τῶν γεγενημένων τὰς καλλίστας ἡμῖν ἀπαγγέλλουσιν, ἀλλὰ καὶ παρ᾽ αὐτῶν καινὰς συντιθέασιν
μέλει
μέτρῳ
αἱ μὲν ἅμα πᾶσιν αἱ δὲ κατὰ μέρος
ἐκείνοις μὲν οὐ κατὰ μέρος ταῦτα συμβαίνει πάσχειν, ἀλλ᾽ ἅμα πᾶν ἀκμάζειν καὶ φθίνειν ἀναγκαῖον
ἤτοι ἅμα γε ἢ ἐν μέρει
μιμοῦνται οἱ μιμούμενοι πράττοντας
μιμούμενος τὸν ἀγαθὸν ἀσφαλῶς τε καὶ ἐμφρόνως πράττοντα
πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ μιμητικὴ βιαίους ἢ ἑκουσίας πράξεις
ἢ σπουδαίους ἢ φαύλους
κακίᾳ γὰρ καὶ ἀρετῇ τὰ ἤθη διαφέρουσι πάντες
(comp. μεγίστη μὲν οὖν ἴσως διάστασις ἀρετὴ καὶ μοχθηρία
ἀκολουθεῖ
αἱ δ᾿ ἄλλαι διαφοραὶ ταύταις ἀκολουθοῦσιν
ἤτοι βελτίονας ... τοιούτους
ἐπεὶ μιμοῦνται οἱ μιμούμενοι πράττοντας, ἀνάγκη δὲ τούτους ἢ σπουδαίους ἢ φαύλους εἶναι
; but the third possibility, that the personages represented may be on the same level as ourselves (
ὥσπερ οἱ γραφεῖς
ζωγραφίαν μὲν εἶναι φθεγγομένην τὴν ποίησιν, ποίησιν δὲ σιγῶσαν τὴν ζωγραφίαν
(
γραφεῖς
Πολύγνωτος
Παύσων
δεῖ μὴ τὰ Παύσωνος θεωρεῖν τοὺς νέους, ἀλλὰ τὰ Πολυγνώτου κἂν εἴ τις ἄλλος τῶν γραφέων ἢ τῶν ἀγαλματοποιῶν ἐστιν ἠθικός
Διονύσιος δὲ ὁμοίους εἴκαζεν
ἕτερα
ὀρχήσει
δύο μὲν αὐτῆς (scil. ὀρχήσεως) εἴδη χρὴ νομίζειν εἶναι, τὴν μὲν τῶν καλλιόνων σωμάτων ἐπὶ τὸ σεμνὸν μιμουμένην, τὴν δὲ τῶν αἰσχιόνων ἐπὶ τὸ φαῦλον
αὐλήσει καὶ κιθαρίσει
τῷ περὶ τοὺς λόγους δὲ καὶ τὴν ψιλομετρίαν
Κλεοφῶν
τὸ δὲ πρέπον ἕξει ἡ λέξις, ἐὰν ᾖ ... τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασιν ἀνάλογον. τὸ δ᾿ ἀνάλογόν ἐστιν ἐὰν μήτε περὶ εὐόγκων αὐτοκαβδάλως λέγηται μήτε περὶ εὐτελῶν σεμνῶς, μηδ᾿ ἐπὶ τῷ εὐτελεῖ ὀνόματι ἐπῇ κόσμος. εἰ δὲ μή, κωμῳδία φαίνεται, οἷον ποιεῖ Κλεοφῶν· ὁμοίως γὰρ ἔνια ἔλεγε καὶ εἰ εἶπειεν ἂν πότνια συκῆ
Ἡγήμων
πρῶτος εἰσῆλθεν εἰς τοὺς ἀγῶνας τοὺς θυμελικοὺς Ἡγήμων, καὶ παρ᾿ Ἀθηναίοις ἐνίκησεν ἄλλαις τε παρῳδίαις καὶ τῇ Γιγαντομαχία
.
παρῳδίας
Νικοχάρης
ὥσπερ
Κύκλωπας
ἐν ταύτῃ δὲ τῇ διαφορᾷ
βούλεται
τούτων τρίτη διαφορά
ἕκαστα τούτων
τὰ αὐτὰ μιμεῖσθαι
ὁτὲ μὲν ἀπαγγέλλοντα κτέ.
ὡς τὸν αὐτὸν καὶ μὴ μεταβάλλοντα
εἴτε... ἀλλοιοῖτο καὶ μὴ διαμένοι τὸ αὐτό
ἢ πάντα ὡς πράττοντας καὶ ἐνεργοῦντας τοὺς μιμουμένους
δρώντων
πράττοντες ποιοῦνται τὴν μίμησιν
πράττουσιν
ἐν τρισὶ δὴ ταύταις κτέ.
διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων τρισίν κτέ.
ὥστε τῇ μὲν κτἑ.
πράττοντας γὰρ μιμοῦνται
δρῶντας
τὴν κωμῳδίαν ηὑρῆσθαί φασιν ὑπὸ Σουσαρίωνος
Comoedia dicta ἀπὸ τῶν κωμῶν
οἱ Μεγαρεῖς
τῆς παρ᾽ αὐτοῖς δημοκρατίας
οἱ ἐκ Σικελίας
οἱ ἐκ φιλοσοφίας
Ἐπίχαρμος
τῶν ποιητῶν οἱ ἄκροι τῆς ποιήσεως ἑκατέρας, κωμῳδίας μὲν Ἐπίχαρμος, τραγῳδίας δὲ Ὅμηρος
ὁ τὰν κωμῳδίαν εὑρὼν Ἐπίχαρμος
Hic [scil. in Sicilia] primum inventa comoedia
καὶ κωμῳδία τὸ παλαιὸν ἤρξατο μὲν ἀπὸ Σικελίας· ἐκεῖθεν γὰρ ἤστην Ἐπίχαρμός τε καὶ Φόρμις ... κάλλιον δὲ Ἀθήναζε συνηυξήθη
Ἐπίχαρμος· οὗτος πρῶτος τὴν κωμῳδίαν διερριμμένην ἀνεκτήσατο πολλὰ προσφιλοτεχνήσας
εὗρε τὴν κωμῳδίαν ἐν Συρακούσαις ἅμα Φόρμῳ
Χιωνίδου καὶ Μάγνητος
ἐπιβάλλει δ᾿ Ἐπιχάρμῳ νέος πρεσβύτῃ
. Suidas' statement that Epicharmus was producing comedies at Syracuse six years before the Persian war (i. e. in B.C. 485) is of some importance, as showing that Epicharmus was conceived to be coeval with a generation at Athens anterior to Chionides and the regular drama which began with him. There is no very serious difference, therefore, between Suidas and Aristotle as to the priority of Epicharmus.
καὶ τῆς τραγῳδίας
συλλογισμὸς ἐριστικὸς καὶ σοφιστικός ἐστιν εἷς μὲν ὁ φαινόμενος συλλογισμός ... καὶ ὅσοι μὴ ὄντες κτέ.
ἔνιοι
τά τε δὴ ἄλλα οἱ Σικυώνιοι ἐτίμων τὸν Ἀδρηστον καὶ δὴ πρὸς τὰ πάθεα αὐτοῦ τραγικοῖσι χοροῖσι ἐγέραιρον
καὶ τραγῳδίας εὑρεταὶ μὲν Σικυώνιοι, τελεσιουργοὶ δὲ Ἀττικοὶ ποιηταί
τραγικὸς ἑκκαιδέκατος ἀπὸ τοῦ πρώτου γενομένου τραγῳδιοποιοῦ ᾿Επιγένους τοῦ Σικυωνίου τιθέμενος
περιοικίδας
ἀεὶ γάρ τινας ἐκπέμποντες τοῦ δήμου πρὸς τὰς περιοικίδας ποιοῦσιν εὐπόρους
φρατρίας καὶ δήμους καὶ κώμας
διελόμενοι τὴν μὲν πόλιν κατὰ κώμας τὴν δὲ χώραν κατὰ δήμους
κωμῳδούς
ἡ πομπὴ καὶ οἱ παῖδες καὶ ὁ κῶμος καὶ οἱ κωμῳδοὶ καὶ οἱ τραγῳδοί
καὶ τὸ ποιεῖν κτέ.
τῆς μιμήσεως
ἐπειδὰν λάβῃς τὰ διαστήματα ὁπόσα ἐστὶ τὸν ἀριθμὸν τῆς φωνῆς
ἐοίκασι
αἰτίαι δύο
μιμητικώτατον
Διὰ τί ἀνθρώπῳ πειστέον δὴ μᾶλλον ἢ ἄλλῳ ζῴῳ; ... ἢ ὅτι μιμητικώτατον;
καταπίπτουσι ... οἱ ἄνθρωποι, μόνον γὰρ ὀρθὸν τῶν ζῴων
τοῦτο γὰρ πρὸς τἆλλα ζῷα τοῖς ἀνθρώποις ἴδιον, τὸ μόνον ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ ... αἴσθησιν ἔχειν
μαθήσεις
Neque enim dubitari potest quin artis pars magna contineatur imitatione. nam ut invenire primum fuit estque praecipuum, sic ea quae bene inventa sunt utile sequi
σημεῖον
σημεῖον δὲ βούλεται εἶναι πρότασις ἀποδεικτικὴ ἀναγκαία ἢ ἔνδοξος
ἐπὶ τῶν ἔργων
γὰρ αὐτὰ λυπηρῶς ὁρῶμεν
ἐπεὶ δὲ τὸ μανθάνειν τε ἡδὺ καὶ τὸ θαυμάζειν, καὶ τὰ τοιάδε ἀνάγκη ἡδέα εἶναι οἷον τό τε μεμιμημένον ... καὶ πᾶν ὃ ἂν εὖ μεμιμημένον ᾖ, κἂν μὴ ἡδὺ αὐτὸ τὸ μεμιμημένον· οὐ γὰρ ἐπὶ τούτῳ χαίρει, ἀλλὰ συλλογισμός ἐστιν ὅτι τοῦτο ἐκεῖνο, ὥστε μανθάνειν τι συμβαίνει
καὶ γὰρ ἂν εἴη παράλογον καὶ ἄτοπον, εἰ τὰς μὲν εἰκόνας αὐτῶν [i.e. τῶν ζῴων τῶν μὴ κεχαρισμένων] θεωροῦντες χαίρομεν ὅτι τὴν δημιουργήσασαν τέχνην συνθεωροῦμεν
ἀτιμοτάτων
ἐν ἅπασι γὰρ ὑπάρχειν αὐτὸν [i.e. νοῦν] τοῖς ζώοις, καὶ μεγάλοις καὶ μικροῖς καὶ τιμίοις καὶ ἀτιμοτέροις
καὶ τοῦτο
σημεῖον δὲ καὶ τὸ γιγόμενον
σημεῖον δὲ τούτων καὶ τὰ ὑπνωτικά
τεκμήριον δ᾿ ἐστὶ καὶ τὸ γιγνόμενον
θεωροῦντας μανθάνειν
οἱ ... φιλοθεάμονες πάντες ἔμοιγε δοκοῦσι τῷ καταμανθάνειν χαίροντες τοιοῦτοι εἶναι
οὐχ ᾗ
κατὰ φύσιν δὲ ὄντος ἡμῖν τοῦ μιμεῖσθαι
καὶ τῆς ἁρμονίας καὶ τοῦ ῥυθμοῦ
ἐξ ἀρχῆς
ἐξ ἀρχῆς μὲν τὰ πρόχειρα τῶν ἀπόρων θαυμάσαντες, εἶτα κατὰ μικρὸν οὕτω προϊόντες
αὐτά
οἱ μὲν γὰρ τὰς ἀρχὰς εὑρόντες παντελῶς ἐπὶ μικρόν τι προήγαγον· οἱ δὲ νῦν εὐδοκιμοῦντες ... οὕτως ηὐξήκασιν
αὐτοσχεδιασμάτων
θεὸς δ᾿ ὑπὸ καλὸν ἄειδεν, ἐξ αὐτοσχεδίης πειρώμενος
διεσπάσθη δὲ
τὰς καλὰς ... πράξεις καὶ τὰς τῶν τοιούτων
μάλιστα μὲν μιμούμενος τὸν ἀγαθὸν ἀσφαλῶς τε καὶ ἐμφρόνως πράττοντα, ἐλάττω δὲ καὶ ἧττον ἢ ὑπὸ νόσων ἢ ὑπὸ ἐρώτων ἐσφαλμένον ἢ καὶ ὑπὸ μέθης ἢ τινος ἄλλης ξυμφορᾶς
ψόγους
ἐγκώμιά τε καὶ ψόγους ποιεῖν
ψογερὸς Ἀρχίλοχος βαρυλόγοις ἔχθεσιν πιαινόμενος
of Pindar (
ὕμνους καὶ ἐγκώμια
ὕμνους θεοῖς καὶ ἐγκώμια τοῖς ἀγαθοῖς
Ὕμνος ἐγκωμίου διαφέρει καθὸ ὁ μὲν ὕμνος ἐπὶ θεοῦ λέγεται τὸ δὲ ἐγκώμιον ἐπὶ ἀνθρώπου
εἰκὸς δὲ εἶναι πολλούς
οὐχ ὑπὸ πάντων ὁμολογεῖται ποιητὴς ἀρχαιότατος εἶναι Ὅμηρος· ἔνιοι γὰρ Ησίοδον προήκειν τοῖς χρόνοις λέγουσιν, Λίνον τε καὶ Ὀρφέα καὶ Μουσαῖον καὶ ἄλλους παμπληθεῖς
ἐκείνου ὁ Μαργίτης
παράγει . . . καί τινα ποίησιν Μαργίτην ὀνομαζομένην Ὁμήρου. μνημονεύει δ᾿ αὐτῆς οὐ μόνον αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ ποιητικῆς ἀλλὰ καὶ Ἀρχίλοχος καὶ Κρατίνος καὶ Καλλίμαχος ἐν τῷ ἐπιγράμματι καὶ μαρτυροῦσιν εἶναι Ὁμήρου τὸ ποίημα
καὶ τὰ τοιαῦτα
ἐν οἷς
οἷς ἅπασιν
πρὸς οὓς . . οὐ χαλεπὸν ἀπαντῆσαι
οἷς τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν
ὧν εἴ τις χωρίσας αὐτὸ λάβοι μόνον τὸ πρῶτον
κατὰ τὸ ἁρμόττον
κατὰ τὸ εἰκός
κατὰ τὸ προσῆκον
παρὰ τὸ δέον
ἦλθε
ἐφ᾿ ὃ τὸ νόμισμα ἐλήλυθε
τὸ ἕτερον εἶδος τῆς χρηματιστικῆς διὰ τοῦτ᾿ ἐλήλυθεν
ἰαμβεῖον καλεῖται
ὁ μὲν (scil. ὁ δάκτυλος) ὕμνοις ἐστὶν οἰκεῖος ὁ δ᾿ ἴαμβος κακισμοῖς
τὸν ἴαμβον τάττεσθαι μὲν ἐπὶ λοιδορίας τὸ παλαιόν· καὶ γὰρ καὶ τὸ ἰαμβίζειν κατά τινα γλῶσσαν λοιδορεῖν ἔλεγον ... ἔοικε δὲ ὁ ἴαμβος τὸ μὲν παλαιὸν ἐπὶ τῶν εἰς ψόγον καὶ ἔπαινον γραφομένων ὁμοίως λέγεσθαι ἐπεὶ δέ τινες ἐπλεόνασαν ἐν ταῖς κακολογίαις τὸ μέτρον, ἐκεῖθεν τὸ ἰαμβίζειν εἰς τὸ ὑβρίζειν ὑπὸ τῆς συνηθείας ἐκπεσεῖν
ἐκλήθη δὲ ἴαμβος, ἀφ᾿ οὗ τὸ μέτρον παρονομάζεται ἰαμβικόν, ἐπείπερ οἱ ὑβρίζειν καὶ λοιδορεῖν τινὰς βουλόμενοι τούτῳ ἐχρῶντο τῷ μέτρῳ· ἰαμβίζειν γὰρ ἔλεγον οἱ παλαιοὶ τὸ ὑβρίζειν
Iambus est carmen maledicum appellatum est autem παρὰ τὸ ἰαμβίζειν, quod est maledicere
τῶν παλαιῶν
Neque quenquam alium, cuius operis primus auctor fuerit, in eo perfectissimum praeter Homerum et Archilochum reperiemus
δύο γὰρ ποιητῶν γεγονότων ἐξ ἅπαντος τοῦ αἰῶνος, οἷς οὐδένα τῶν ἄλλων συμβάλλειν ἄξιον, Ὁμήρου τε καὶ Ἀρχιλόχου, τούτων Ὅμηρος μὲν σχεδὸν πάντα ἐνεκωμίασε Ἀρχίλοχος δὲ ἐπὶ τὴν ἐναντίαν ἦκε [fort. ἠξε], τὸ ψέγειν
τόν τε Ὅμηρον ἔφασκεν ἄξιον ἐκ τῶν ἀγώνων ἐκβάλλεσθαι καὶ ῥαπίζεσθαι καὶ Ἀρχίλοχον ὁμοίως
τὰ σπουδαῖα
ποιητής
τὰ μετέωρα φροντιστής
οὐχ ὅτι εὖ
σχήματα . . . ὑπέδειξεν
σχήματος ἕνεκα καὶ ὑπογραφῆς
ὅπερ Εὐριπίδης ποιεῖ καὶ ὑπέδειξε πρῶτος
Ἀριστείδης μὲν ὑπέδειξεν, Ἐφιάλτης δὲ ἐπετέλεσεν
ταῦτα πράττοντες καὶ τοῖς ἄλλοις ὑποδεικνύοντες
οὐ ψόγον ἀλλὰ τὸ γελοῖον δραματοποιήσας
ὥσπερ Ἰλιὰς καὶ ἡ Ὀδύσσεια
ἔστι δὲ θάνατος καὶ ἡ φθορὰ πᾶσιν ὁμοίως τοῖς μὴ ἀτελέσιν
ἔσται οὖν ... διήγησις ἕτερον καὶ ἡ ἐπιδιήγησις καὶ προδιήγησις
ὥσπερ ἡ Ἰλιὰς ἔχει πολλὰ τοιαῦτα μέρη καὶ ἡ Ὀδύσσεια
ἡ μὲν Ἰλιὰς ... ἡ δὲ Οδύσσεια
ἐν Ἀλκίνου ἀπολόγῳ
τὰ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἄλογα
ἐν Ἀντιγόνη
ἐν Χοηφόροις
ἐν Ἠλέκτρᾳ
ἐν Μυσοῖς
. — ἐν Ορέστῃ
δός μοι Ιλιάδα
Ἡρακληίδα Θησηίδα
Ὀδύσσειαν
Ἰλιάδος καὶ ᾿Ὀδυσσείας
Κυπρίων
, 'a poem like the
ἑκατέραν τὴν ποίησιν
κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν
κατὰ τὰ οἰκεῖα ἤθη
ἀντὶ τῶν ἰάμβων κωμῳδοποιοὶ ἐγένοντο
ἀντὶ ταύτης τῆς φυλακῆς πάντα σκληρόφθαλμά ἐστιν
ἀντὶ τῶν πίλων μιτρηφόροι ἦσαν
ἔχει... τοῖς εἶδεσιν ἱκανῶς
ἔσχε τὴν αὐτῆς φύσιν
αὐτό τε καθ᾿ αὑτὸ κρῖναι
φαντασία γὰρ ἕτερον καὶ αἰσθήσεως καὶ διανοίας· αὐτή τε οὐ γίγνεται ἄνευ αἰσθήσεως, καὶ ἄνευ ταύτης οὐκ ἔστιν ὑπόληψις
τῶν δ᾿ ἐντόμων ἐργατικώτατον ζῴων ἐστί, σχεδὸν δὲ καὶ πρὸς τἆλλα συγκρίνεσθαι πάντα, τό τε τῶν μυρμήκων γένος καὶ τὸ τῶν μελιττῶν
ἀποδίδοται δὲ τὸ ἴδιον ἢ καθ᾿ αὐτὰ καὶ ἀεὶ ἢ πρὸς ἕτερον καὶ ποτέ
οὐδὲν γὰρ αὐτὸ καθ᾿ αὑτὸ μέγα λέγεται ἢ μικρόν, ἀλλὰ τῷ πρὸς ἕτερον ἀναφέρεσθαι
τούτους μὲν οὖν πῶς χρὴ διανείμαι ἐξέστω κρίνειν ὕστερον
γενομένης δ᾿ οὖν ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτοσχεδιαστικής
γενομένη δ᾿ οὖν ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτοσχεδιαστική
. Having begun with ηὐξήθη
τῶν ἐξαρχόντων
ἐξάρχειν τὸν διθύραμβον, ἢ τὰ φαλλικά, dicebantur qui choro utrivis canendo praeiverunt; qui, ut verisimile est, ab initio poetae ipsi fuerunt
, says Tyrwhitt, quoting Archilochus (ὡς Διωνύσοι᾿ ἄνακτος καλὸν ἐξάρξαι μέλος οἶδα διθύραμβον
οὐ προσέχομεν Ἀριστοτέλει ὅτι τὸ μὲν πρῶτον ὁ χορὸς εἰσιὼν ᾔδεν εἰς τοὺς θεούς, Θέσπις δὲ πρόλογόν τε καὶ ῥῆσιν ἐξεῦρεν;
φαλλικά
Φαλλικόν· ποίημα αὐτοσχέδιον ἐπὶ τῷ φαλλῷ ἀδόμενον
. — Hesychius Φαλλικόν· ὄρχημά τι· οἱ δὲ μέλος· ἄλλοι ᾠδὴν αὐτοσχέδιον ἐπὶ τῷ φαλλῷ ἀδομένην
.
In these phallus-songs Aristotle sees the origin of Comedy; it arose through the author of the song 'improvising' some scurrilous tale, and becoming in this way the forerunner of the single actor of the earliest form of Comedy.
προαγόντων
μεταβολάς
αἱ τῆς τραγῳδίας μεταβάσεις
ἐπαύσατο
εὑρόντες γὰρ ὅτι ἐκλείπει πεπαύμεθα
θεωρήσαντες ἂν τὰ νῦν δεικνύμενα ... ἴσως ἂν ἐπαύσαντο ταύτης τῆς παιδικῆς δόξης
φύσιν
ἡ δὲ φύσις τέλος ἐστίν· οἷον γὰρ ἕκαστόν ἐστι τῆς γενέσεως τελεσθείσης, ταύτην φαμὲν τὴν φύσιν εἶναι ἑκάστου, ὥσπερ ἀνθρώπου ἵππου οἰκίας
καὶ τό τε τῶν ὑποκριτῶν πλῆθος
ὑποκριτῶν
τὸν γὰρ ῥαψῳδὸν ἑρμηνέα δεῖ τοῦ ποιητοῦ τῆς διανοίας γίγνεσθαι τοῖς ἀκούουσι
οὗτός ἐστιν ὁ θεατὴς τῶν δακτυλίων ὁ ἔσχατος ... ὁ δὲ μέσος σὺ ὁ ῥαψῳδὸς καὶ ὑποκριτής, ὁ δὲ πρῶτος αὐτὸς ὁ ποιητής
Αἰσχύλος
οὐ προσέχομεν Ἀριστοτέλει ὅτι τὸ μὲν πρῶτον ὁ χορὸς εἰσιὼν ᾔδεν εἰς τοὺς θεούς, Θέσπις δὲ πρόλογόν τε καὶ ῥῆσιν ἐξεῦρεν, Αἰσχύλος δὲ τρίτον ὑποκριτὴν καὶ ὀκρίβαντας, τὰ δὲ πλείω τούτων Σοφοκλέους ἀπελαύσαμεν καὶ Εὐριπίδου?
ἐχρήσατο δ᾿ ὑποκριτῇ πρώτῳ μὲν Κλεάνδρῳ, ἔπειτα καὶ τὸν δεύτερον αὐτῷ προσῆψε Μυννίσκον τὸν Χαλκιδέα τὸν δὲ τρίτον ὑποκριτὴν αὐτὸς ἐξεῦρεν, ὡς δὲ Δικαίαρχος ὁ Μεσσήνιος, Σοφοκλῆς
τὸν λόγον
τὰ ἀδόμενα
πρωταγωνιστὴν παρεσκεύασεν
ὥστε τὸ καλὸν ἀλλ᾽ οὐ τὸ θηριῶδες δεῖ πρωταγωνιστεῖν· οὐ γὰρ λύκος οὐδὲ τῶν ἄλλων θηρίων τι ἀγωνίσαιτο ἂν οὐθένα καλὸν κίνδυνον, ἀλλὰ μᾶλλον ἀνὴρ ἀγαθός
χορηγίας
σκηνογραφίαν
ἔτι δὲ τὸ μέγεθος
μέγεθος ἔχει καὶ ἀξίωμα
τὸ μέγεθος καὶ τὸ ἀξίωμα τῆς ἀρχῆς
ἐκ μικρῶν μύθων
οἷον ἐνίοτε οἱ γραφῆς ποιοῦσιν· ἑτέραν χρόαν ἐφ᾿ ἑτέραν ἐναργεστέραν ἐπαλείφουσιν
ὀψὲ ἀπεσεμνύνθη
ἐκ τετραμέτρου ἰαμβεῖον ἐγένετο
οἱ τὰς τραγῳδίας ποιοῦντες ... ἐκ τῶν τετραμέτρων εἰς τὸ ἰαμβεῖον μετέβησαν διὰ τὸ τῷ λόγῳ τοῦτο τῶν μέτρων ὁμοιότατον εἶναι τῶν ἄλλων
ὀρχηστικωτέραν
τὸ δὲ ἰαμβεῖον καὶ τετράμετρον κινητικὰ καὶ τὸ μὲν ὀρχηστικὸν τὸ δὲ πρακτικόν
τῶν δὲ ῥυθμῶν ὁ μὲν ἡρῷος σεμνὸς καὶ λεκτικῆς ἁρμονίας δεόμενος, ὁ δ᾿ ἴαμβος αὐτή ἐστιν ἡ λέξις ἡ τῶν πολλῶν διὸ μάλιστα πάντων τῶν μέτρων ἰαμβεῖα φθέγγονται λέγοντες. δεῖ δὲ σεμνότητα γενέσθαι καὶ ἐκστῆσαι. ὁ δὲ τροχαῖος κορδακικώτερος δηλοῖ δὲ τὰ τετράμετρα· ἔστι γὰρ ῥυθμὸς τροχαῖος τὰ τετράμετρα
μικροποιοῦν δ᾿ οὐδὲν οὕτως ἐν τοῖς ὑψηλοῖς ὡς ῥυθμὸς κεκλασμένος λόγου καὶ σεσοβημένος, οἷον δὴ πυρρίχιοι καὶ τροχαῖοι καὶ διχόρειοι, τέλεον εἰς ὀρχηστικὸν συνεκπίπτοντες
λέξεως
αὐτὴ ἡ φύσις
αὐτὴ ἡ φύσις διδάσκει τὸ ἁρμόττον αὐτῇ αἱρεῖσθαι
ἔοικεν ἡ φύσις αὐτὴ τοῦτο σημαίνειν ἡμῖν
ἀνευρίσκει ἡ φύσις αὐτὴ ἑωυτῇ τὰς ἐφόδους οὐκ ἐκ διανοίας, οἷον τὸ σκαρδαμύσσειν καὶ ἡ γλῶσσα ὑπουργέει καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα· ἀπαίδευτος ἡ φύσις ἐοῦσα καὶ οὐ μαθοῦσα τὰ δέοντα ποιέει
λεκτικὸν
ἐν δὲ τοῖς ἰαμβείοις διὰ τὸ ὅτι μάλιστα λέξιν μιμεῖσθαι ταῦτα ἁρμόττει ὅσοις κἂν ἐν λόγοις τις χρήσαιτο
πλεῖστα γὰρ ἰαμβεῖα λέγομεν ἐν τῇ διαλέκτῳ τῇ πρὸς ἀλλήλους
διαλέκτῳ
διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ ἡ διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους
μάλιστα πάντων τῶν μέτρων ἰαμβεῖα φθέγγονται λέγοντες
πάντες γὰρ μεταφοραῖς διαλέγονται
senarios vero et Hipponacteos effugere vix possumus; magnam enim partem ex iambis nostra constat oratio
λεκτικῆς ἁρμονίας
λέγεται γὰρ δὴ καὶ λογῶδές τι μέλος, τὸ συγκείμενον ἐκ τῶν προσῳδιῶν τῶν ἐν τοῖς ὀνόμασιν· φυσικὸν γὰρ τὸ ἐπιτείνειν καὶ ἀνιέναι ἐν τῷ διαλέγεσθαι
.
ἐπεισοδίων
ὡς ἕκαστα κοσμηθῆναι λέγεται
τὸ γὰρ αὐτὸ ἅμα ὑπάρχειν τε καὶ μὴ ὑπάρχειν ἀδύνατον τῷ αὐτῷ καὶ κατὰ τὸ αὐτό καὶ ὅσα ἄλλα προσδιορισαίμεθ᾿ ἄν, ἔστω προσδιωρισμένα
κοσμηθῆναι =
ἡ δὲ κωμῳδία κτέ.
ὥσπερ εἴπομεν
πᾶσαν κακίαν
ὁρᾶν αὐτῶν τοὺς μὲν ἀχρήστους, τοὺς δὲ πολλοὺς κακοὺς πᾶσαν κακίαν
τὸ δὲ δὴ καὶ τοὺς πρὸς ἔμ᾿ αὐτὸν ἀγῶνας ἐάσαντα νῦν ἐπὶ τόνδ᾿ ἤκειν καὶ πᾶσαν ἔχει κακίαν
ἀλλὰ τοῦ αἰσχροῦ ἐστι τὸ γελοῖον μόριον
τὸ γὰρ γελοῖον κτέ.
ἁμάρτημα
αἶσχος
τὸ γελοῖον πρόσωπον
αἰσχρόν τι καὶ διεστραμμένον
βούλει οὖν αἰσχρὰ θεάσασθαι, τυφλά τε καὶ σκολιά, ἐξὸν παρ᾿ ἄλλων ἀκούειν φανά τε καὶ καλά;
ἀνώδυνον
ἄνευ ὀδύνης
ὀδύνη
ὀδύνη δὲ ἀπὸ τῆς ἐνδύσεως τῆς λύπης κεκλημένῃ ἔοικεν
εὐθὺς
κωμῳδῶν
Κωμῳδὸς καὶ Τραγῳδὸς λέγεται ὁ χορευτής καὶ ὑποκριτής
ἵνα μὴ τὸ τῶν κωμῳδῶν φορτικὸν πρᾶγμα ἀναγκαζώμεθα ποιεῖν
ὑπεκρίθησαν δὲ τραγῳδοὶ μὲν Θεσσαλὸς καὶ Ἀθηνόδωρος καὶ Ἀριστόκριτος, κωμῳδοὶ δὲ Λύκων καὶ Φορμίων καὶ Ἀρίστων
. And half a century after Aristotle this was the normal sense of the term, as is proved by inscriptions of the period.
ὀψέ ποτε
ἐθελονταὶ ἦσαν
Intelligi potest de Choro, sed etiam de poetis... ἐκαλοῦντο δὲ καὶ ἐθελονταὶ διδάσκαλοι, δραμάτων δηλαδή, ὅτε τις μὴ λαβὼν χορὸν μηδὲ χορηγητὴν ἔχων ἑαυτῷ τὰ πάντα παρεῖχε
. Hinc enim poetarum, nascente Comoedia, conditio difficilis maxime apparet, quod non modo Chorum docere sed etiam conducere, nutrire, vestibus alioque omni apparatu instruere necesse haberent (Tyrwhitt).ὑπεσχόμην ἐγὼ χορηγήσειν ἐθελοντής
σχήματα
μνημονεύονται
ἀπέδωκεν
ἀποδιδόναι καὶ προσάπτειν ἕκαστον τῶν αἰσθητηρίων ἑνὶ τῶν στοιχείων
ἀποδοῦναι
προλόγους
Θέσπις δὲ πρόλογον καὶ ῥῆσιν ἐξεῦρεν
πλήθη
μύθους
Ἐπίχαρμος καὶ Φόρμις
καὶ κωμῳδία τὸ παλαιὸν ἤρξατο μὲν ἐκ Σικελίας (ἐκεῖθεν γὰρ ἤστην Ἐπίχαρμός τε καὶ Φόρμος), κάλλιον δὲ Ἀθήναζε συνηυξήθη
τὸ δὲ μύθους ποιεῖν τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἐκ Σικελίας ἦλθεν (ἦσαν γὰρ Ἐπίχαρμος καὶ Φόρμις ἐκεῖθεν), τῶν δὲ Ἀθήνησιν Κράτης κτέ.
(v.
Κράτης
ἀφέμενος τῆς ἰαμβικῆς ἰδέας
Ac mihi quidem hoc Aristoteles significare voluisse videtur, cum Cratinus ceterique antiquiores comici certos quosdam homines in fabulis suis exagitassent populoque ridendos propinassent, Cratetem primum apud Athenienses extitisse qui Epicharmi exemplo comicae poesios materiam a singulorum hominum irrisione ad generales morum notationes rerumque descriptiones traduceret. Quod autem lacessendi consuetudinem omisisse Crates ab Aristotele dicitur, id plane fragmenta fabularum confirmant, in quibus nihil prorsus reperias ex quo certos quosdam homines eum carpsisse intellegatur
Eupolis atque Cratinus Aristophanesque poetae Alque alii, quorum comoedia prisca virorum est, Si quis erat dignus describi, quod malus aut fur, Quod moechus forel aut sicarius aut alioqui Famosus, multa cum libertate notabant
καθόλου ποιεῖν λόγους
μύθους
ἡ μὲν οὖν ἐποποιία κτέ.
μέχρι μὲν τοῦ ... εἶναι
μέχρι τοῦ σύνδηλος εἶναι
μέχρι μὲν οὖν τοῦ εὑρεῖν τὸν τόπον ὁμοίως τοῦ φιλοσόφου καὶ τοῦ διαλεκτικοῦ ἡ σκέψις
μέχρι μὲν οὖν τούτου σχεδὸν συνηκολουθήκασι καὶ τῶν ἄλλων οἱ πλεῖστοι
διὰ μέτρου μεγάλου
διὰ τῶν σχηματιζομένων ῥυθμῶν
διὰ τριμέτρων
διὰ τῶν μέτρων
διὰ μέτρων
μείζονα σχήματα
spatium magnum sive fines ampli
; this, however, is hardly probable with
μίμησις . . . σπουδαίων
σπουδαίων
τῷ δὲ τὸ μέτρον ἁπλοῦν ἔχειν
ταύτῃ
ταύτῃ θεσπέσιος ἂν φανείη τῷ μηδὲ τὸν πόλεμον ἐπιχειρῆσαι ποιεῖν ὅλον
οὐ ταύτῃ διαφέρουσι τῶν ἄλλων, τῷ μὴ νομίζειν
τῷ πρὸς ἕτερον τοιοῦτον ὁμιλεῖν ταύτῃ ὡμοίωται
ἔτι δὲ τῷ μήκει
διαφέρει δὲ κατά τε τῆς συστάσεως τὸ μήκος ἡ ἐποποιία καὶ τὸ μέτρον
πειρᾶται
μίαν περίοδον ἡλίου
μικρὸν ἐξαλλάττειν
τὸ πρῶτον
ἐν ταῖς τραγῳδίαις
τοῦτο δρᾷ ἐν ταῖς τραγῳδίαις
μέρη
διόπερ κτέ.
περὶ . . . τῆς ἐν ἑξαμέτροις μιμητικῆς
περὶ κωμῳδίας
ἀναλαβόντες
καλῶς εἰρημένον ὅρον ἀναλαβεῖν
ἀναλαβόντες οὖν τὰς ἐξ ἀρχῆς θέσεις . . λέγωμεν
ἡμεῖς δὲ λέγωμεν ἀναλαβόντες τὴν ὑποκειμένην ἀρχὴν ἡμῖν
ἀναλαβόντες τί ἐστι τὸ ἀδικεῖσθαι λέγωμεν
ὅρον τῆς οὐσίας
δοκεῖ γε πᾶσι καὶ ἐλέχθη πάλαι ἢ μόνον εἶναι οὐσίας ὅρον ἢ μάλιστα
ὁρίσασθαι τὴν οὐσίαν
τῷ λόγῳ... τῷ ὁρίζοντι τὴν οὐσίαν αὐτῶν
ἔστιν οὖν τραγῳδία κτέ.
τελείας μέγεθος ἐχούσης
ἡδυσμένῳ
εἰ δὲ τὴν ἡδυσμένην μοῦσαν παραδέξῃ ἐν μέλεσιν ἢ ἔπεσιν, ἡδονή σοι καὶ λύπη ἐν τῇ πόλει βασιλεύσετον
οὐ γὰρ ἡδύσματι χρῆται ἀλλ᾿ ὡς ἐδέσματι τοῖς ἐπιθέτοις
λόγῳ ποίησις ἡδύσματα (τὰ) μέλη καὶ μέτρα καὶ ῥυθμοὺς ἐφαρμόσασα
φλυαροῦσιν ὥσπερ μέλος ἢ ῥυθμὸν [ἢ] ἥδυσμά τι τῷ λόγῳ τὴν τερατείαν προσφέροντες
I remember one said there were no sallets in the lines to make the matter savoury
.
ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν
περὶ τούτων δηλῶσαι μὴ μόνον τοῖς τεταγμένοις ὀνόμασιν, ἀλλὰ τὰ μὲν ξένοις τὰ δὲ καινοῖς τὰ δὲ μεταφοραῖς, καὶ μηδὲν παραλιπεῖν ἀλλὰ πᾶσι τοῖς εἶδεσι διαποικίλαι τὴν ποίησιν
καὶ χωρὶς ἑκάστῳ καὶ κοινῇ ταῖς πόλεσιν
χωρὶς ἕκαστον
in
δρώντων
μιμοῦνται δρῶντας
οὐ δι᾿ ἀπαγγελίας
δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου
'per misericordiam metumque factis expressum'
. The more abstract form of expression is adopted in order to prepare the way for διὰ μέτρων περαίνεσθαι
περαίνονται [scil. αἱ κινήσεις] διὰ τοῦ ἕλκειν καὶ ἀνιέναι
διὰ λόγου πᾶν περαίνουσι
δι᾿ ἀμφοτέρων περαίνουσιν
τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν
'Satis apparet, Aristotelem hic regulam de tragoedia tragica instituisse, qua scilicet probaret affectus misericordiae et metus, qui in tragoediis vehementissime excitantur, non ex eo nutriri et validiores effici, quod Plato criminabatur, sed contra levari et exhauriri; et proinde affectuum horum purgationem opus esse proprium et quasi finem Tragoediae; cum caeterae Poesis species vel ad doctrinam, vel ad delectationem magis aptae sint.'
.
οὐκ ἔστιν ὁ αὐλὸς ἠθικὸν ἀλλὰ μᾶλλον ὀργιαστικόν, ὥστε πρὸς τοὺς τοιούτους αὐτῷ καιροὺς χρηστέον ἐν οἷς ἡ θεωρία κάθαρσιν μᾶλλον δύναται ἢ μάθησιν
. It will be seen that a sharp distinction is drawn here between the emotional effect of the flute, and the 'ethical' effect of certain other kinds of music ; and that 'Purgatio intelligitur expulsio cuiuspiam affectus'
; and again in that on 'Itaque plus et minus, tamen omnes moventur affectibus, a quibus iucunde per musicam sanantur et quasi medicamento quodam adhibito purgantur'
(comp. πτυέλων καθάρσεις
καθάρσεις τοῦ θερμοῦ ἐκ τοῦ σώματος
τῶν ἀπὸ πλευμόνων καθάρσεις
ἀποκαθάρσεις χολῆς
κάθαρσις αἵματος
ἀνακάθαρσις πτώματος
κάθαρσίς τις τῶν τοιούτων πάντων
τῶν παθῶν τούτων ποιούμενος εἰς τοὺς ἐχθροὺς ἀποκαθάρσεις
κάθαρσις παθῶν
ἡ τῶν λυμαινομένων παθῶν ἐκκάθαρσις
κάθαρσις τῆς οἰήσεως
ἀποκάθαρσις νείκους
ὥσπερ γὰρ ἡ θρηνῳδία καὶ ὁ ἐπικήδειος αὐλὸς ἐν ἀρχῇ πάθος κινεῖ καὶ δάκρυον ἐκβάλλει [ἐκκαλεῖ Emperius], προάγων δὲ τὴν ψυχὴν εἰς οἶκτον οὕτω κατὰ μικρὸν ἐξαιρεῖ [ἐξερᾶ Bernays] καὶ ἀναλίσκει τὸ λυπητικόν· ὁμοίως ἴδοις ἂν καὶ τὸν οἶνον, ὅταν σφόδρα ταράξῃ καὶ παροξύνῃ τὸ ἀκμαῖον καὶ θυμοειδές, αὖθις καταδύοντα [? καταλύοντα], καὶ καθιστάντα τὴν διάνοιαν ὡς πορρωτέρω μέθης προϊοῦσαν ἡσυχάζειν
.
διὸ καὶ τὰς Βακχικὰς τελετὰς καὶ ὅσαι ταύταις παραπλήσιοι λόγου τινὸς ἔχεσθαί φασιν, ὅπως ἂν ἡ τῶν ἀμαθεστέρων πτοίησις διὰ βίον ἢ τύχην ὑπὸ τῶν ἐν ταύταις μελῳδιῶν τε καὶ ὀρχήσεων ἅμα παιδιαῖς ἐκκαθαίρηται
.
ἀπέρασιν δὲ καὶ ἀποκάθαρσιν ἰατρείαν τε οὐδαμῶς αὐτὸ κλητέον, οὐδὲ γὰρ κατὰ νόσημά τι ἢ πλεονασμὸν ἢ περίττωμα πρώτως ἐν ἡμῖν ἐμφύεται, θεία δε αὐτοῦ συνίσταται ἡ πᾶσα ἄνωθεν ἀρχὴ καὶ καταβολή
.
αἱ δυνάμεις τῶν ἀνθρωπίνων παθημάτων τῶν ἐν ἡμῖν πάντῃ μὲν εἰργόμεναι καθίστανται σφοδρότεραι, εἰς ἐνέργειαν δὲ βραχεῖαν [so Bernay's; βραχεῖς vulg.] καὶ ἄχρι τοῦ συμμέτρου προαγόμενοι χαίρουσι μετρίως καὶ ἀποπληροῦνται, καὶ ἐντεῦθεν ἀποκαθαιρόμεναι πειθοῖ καὶ οὐ πρὸς βίαν ἀναπαύονται. διὰ δὴ τοῦτο ἔν τε κωμῳδίᾳ καὶ τραγῳδίᾳ ἀλλότρια πάθη θεωροῦντες ἵσταμεν τὰ οἰκεῖα πάθη καὶ μετριώτερα ἀπεργαζόμεθα καὶ ἀποκαθαίρομεν
.
'Da nämlich, es kurz zu sagen, diese Reinigung in nichts anderm beruht, als in der Verwandlung der Leidenschaften in tugendhafte Fertigkeiten, bei jeder Tugend aber, nach unserm Philosophen, sich dies diesseits und jenseits ein Extrem findet, zwischen welchem sie inne steht: so muss die Tragödie, wenn sie unser Mitleid in Tugend verwandeln soll, uns von beiden Extremen des Mitleids zu reinigen vermögend sein; welches auch von der Furcht zu verstehen'
(ἐκ τῶν ὁμοίων ἐνεργειῶν αἱ ἕξεις γίνονται
ἁρμονίαν καὶ μέλος
διὰ μέτρων
διὰ τὸ πολλαπλάσια εἶναι τότε τὰ μέλη ἐν ταῖς τραγῳδίαις τῶν μέτρων
μέλεσί τε καὶ μέτροις
οὗ τι τῶν μέτρων δέομαι ἀκοῦσαι οὐδὲ μέλος
ταῖς ᾠδαῖς καὶ τοῖς μέτροις
πράττοντες ποιοῦνται τὴν μίμησιν
ὁ τῆς ὄψεως κόσμος
μελοποιία
τὴν μουσικὴν ὁρῶμεν διὰ μελοποιίας καὶ ῥυθμῶν οὖσαν
λέγω δὲ λέξιν μὲν ταύτην
λέγω γὰρ μῦθον τοῦτον
in
μέτρων
πᾶσαν
ἄνθρωπός ἐστιν ὃ πάντες ἴσμεν
. But no change is really wanted; instead of defining
ἐπεὶ δὲ πράξεώς ἐστι κτέ.
ποιούς τινας εἶναι κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὴν διάνοιαν
οὐδὲ φανερὸν πότερον πρὸς τὴν διάνοιαν πρέπει μᾶλλον ἢ πρὸς τὸ τῆς ψυχῆς ἦθος
πέφυκεν
οὔτε πέφυκε μίαν οὕτως εἶναι τὴν πόλιν
ἐνταῦθα πέφυκεν εἶναι δημοκρατίαν
τὰς κρήνας καὶ τὰ φρέατα ἐπιλείπειν πέφυκεν
κατὰ ταύτας
κατὰ τὰς πράξεις
; comp. κατὰ δὲ τὰς πράξεις εὐδαίμονες ἢ τοὐναντίον
τῆς μὲν πράξεως ὁ μῦθος ἡ μίμησις
τῶν δὲ πραττόντων τὰ ἤθη καὶ αἱ διάνοιαι
; and it has been suggested (
τοῦτον
αἰνίγματός τε γὰρ ἰδέα αὕτη ἐστί, τὸ λέγοντα ὑπάρχοντα ἀδύνατα συνάψαι
διάνοιαν
μετὰ μέτρων καὶ ῥυθμῶν ἅπαντα ποιοῦσιν . . . τοσαύτην ἔχει χάριν, ὥστ᾿ ἂν καὶ τῇ λέξει καὶ τοῖς ἐνθυμήμασιν . . . ἔχῃ κακῶς, ὅμως αὐταῖς ταῖς εὐρυθμίαις καὶ ταῖς συμμετρίαις ψυχαγωγοῦσι τοὺς ἀκούοντας
καὶ γὰρ τῇ λέξει ποιητικωτέρᾳ καὶ ποικιλωτέρᾳ τὰς πράξεις δηλοῦσι, καὶ τοῖς ἐνθυμήμασιν ὀγκωδεστέροις καὶ καινοτέροις χρῆσθαι ζητοῦσιν
λέγοντες
ἐπὶ τῶν λόγων
πολιτικῶς ἐποίουν λέγοντας
ἀποδεικνύασίν τι
ἀποδεικνύουσί τι ὡς ἔστιν ἢ ὡς οὐκ ἔστιν
. — τό τε ἀποδεικνύναι καὶ τὸ λύειν
ἡ δὲ πίστις ἀπόδειξίς τις· τότε γὰρ πιστεύομεν μάλιστα ὅταν ἀποδεδεῖχθαι ὑπολάβωμεν
ἢ καὶ ἀποφαίνονται γνώμην
καθόλου τι ἀποφαίνονται
, but it is hardly worth while to bring the two passages into unison by restoring here (with ἔστι δὲ γνώμη ἀπόφανσις, οὐ μέντοι περὶ τῶν καθ᾿ ἕκαστον, οἷον ποιός τις Ιφικράτης, ἀλλὰ καθόλου· καὶ οὐ περὶ πάντων καθόλου, οἷον ὅτι τὸ εὐθὺ τῷ καμπύλῳ ἐναντίον, ἀλλὰ περὶ ὅσων αἱ πράξεις εἰσί, καὶ αἱρετὰ ἢ φευκτά ἐστι πρὸς τὸ πράττειν
Antiquissimae sunt quae proprie . . . sententiae vocantur, quas Graeci γνώμας appellant: utrumque autem nomen ex eo acceperunt, quod similes sunt consiliis aut decretis
μέρη εἶναι ἕξ
ἐκ πόσων καὶ ποίων ἐστὶ μορίων
καθ᾿ ὃ ποιά τις ἐστὶν ἡ τραγῳδία
οὐκ ὀλίγοι αὐτῶν
οὐκ ὀλίγοι τῶν ποιητῶν
. The ὁ ἔχων μὲν οὐ χρώμενος δὲ τῇ ἐπιστήμῃ
ἔχοντα μὲν ἀμφοτέρας [scil. τὰς προτάσεις] οὐδὲν κωλύει πράττειν παρὰ τὴν ἐπιστήμην, χρώμενον μέντοι τῇ καθόλου ἀλλὰ μὴ τῇ κατὰ μέρος
εἴδεσι
ὄψεις
πᾶν
ἁπάντων
ἐξ ἄλλου εἰς ἄλλο
μέγιστον κτέ.
ἡ τῶν πραγμάτων σύστασις
βίου
ἡμεῖς ἐσμὲν τραγῳδίας αὐτοὶ ποιηταὶ κατὰ δύναμιν ὅτι καλλίστης ἅμα καὶ ἀρίστης· πᾶσα οὖν [? γοῦν] ἡμῖν ἡ πολιτεία ξυνέστηκε μίμησις τοῦ καλλίστου καὶ ἀρίστου βίου, ὃ δή φαμεν ἡμεῖς γε ὄντως εἶναι τραγῳδίαν τὴν ἀληθεστάτην
οἱ ποιηταὶ μιμούμενοι τὸν ἀνθρώπινον βίον
καλὸν ἀνθρωπίνου βίου κάτοπτρον
(Μένανδρε καὶ βίε, πότερος ἄρ᾿ ὑμῶν πότερον ἀπεμιμήσατο;
(
καὶ εὐδαιμονίας
πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ μιμητικὴ βιαίους ἢ ἑκουσίας πράξεις καὶ ἐκ τοῦ πράττειν ἢ εὖ οἰομένους ἢ κακῶς πεπραγέναι
ἐν πράξει
ψυχῆς ἐνέργεια κατ᾿ ἀρετήν
. Comp. ἡ δὲ εὐδαιμονία πρᾶξίς τις· εὐπραξία γάρ
ἡ γὰρ εὐδαιμονία πρᾶξίς ἐστιν
τὸ τέλος
πράξεις τινὲς λέγονται καὶ ἐνέργειαι τὸ τέλος
οὐ ποιότης
οὐδὲ γὰρ αἱ τῆς ἀρετῆς ἐνέργειαι ποιότητές εἰσιν, οὐδ᾿ ἡ εὐδαιμονία
πράττουσι
συμπεριλαμβάνουσιν
διὰ τὰς πράξεις
διὰ τὴν σφετέραν δόξαν
καὶ ὁ μῦθος
τὸ δὲ τέλος μέγιστον ἁπάντων
ἀρχὴ παντὸς ἔργου μέγιστον
μέγιστον γὰρ ἴσως ἀρχὴ παντός, ὥσπερ λέγεται
ἡ μὲν γὰρ ἀρχὴ παντὸς ἔργου μέγιστον· ἥμισυ γάρ
τῶν νέων
ἀήθεις
οὐδέν᾿ ἀήθη ἀλλ᾿ ἔχοντα ἤθη
οὐδὲν ἔχει ἦθος
, is an instance of a common form of exaggeration, just like that in the saying of Pope, Most women have no characters at all
.
τοιοῦτοι
οἷον καὶ τῶν γραφέων Ζεῦξις πρὸς Πολύγνωτον πέπονθεν
ἔστι δ᾿ ἔνια τῶν ζῴων . . . μαλακὴν μὲν ἔχει τὴν τρίχα ἧττον δὲ λεπτήν, οἷον τὸ τῶν δασυπόδων πρὸς τὸ τῶν προβάτων πέπονθεν
οἷον ἡ Θεοδώρου φωνὴ πέπονθε πρὸς τὴν τῶν ἄλλων ὑποκριτῶν
γραφέων
Πολύγνωτον
τὰ Πολυγνώτου κἂν εἴ τις ἄλλος τῶν γραφέων ἢ τῶν ἀγαλματοποιῶν ἐστιν ἠθικός
Ζεύξιδος
ῥήσεις
ἠθικάς
λέξει καὶ διανοίᾳ εὖ πεποιημένας
τῇ λέξει καὶ τοῖς ἤθεσιν ἀκριβοῦν
τῇ δὲ λέξει δεῖ διαπονεῖν
οἱ τοῖς ὀνόμασιν ἀκριβῶς ἐξειργασμένοι [scil. λόγοι].
οὔπω ποιήσει ὃ ἦν τῆς τραγῳδίας ἔργον
ὁ λόγος, ἐὰν μὴ δηλοῖ, οὐ ποιήσει τὸ ἑαυτοῦ ἔργον
ὥστε ἔσται τι ἄδικον μὲν ἀδίκημα δὲ οὔπω, ἐὰν μὴ τὸ ἑκούσιον προσῇ
ὥστε τὴν μὲν ἤδη τὴν δ᾿ οὔπω εἰληφὼς ἔσται
ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον
εἰ γὰρ εἰδείη ὅτι τὰ κοῦφα εὔπεπτα κρέα καὶ ὑγιεινά, ποῖα δὲ κοῦφα ἀγνοοῖ, οὐ ποιήσει ὑγίειαν, ἀλλ᾿ ὁ εἰδὼς ὅτι τὰ ὀρνίθεια [κοῦφα καὶ] ὑγιεινὰ ποιήσει μᾶλλον
πόρρω δ᾿ οὐχ οὕτω τῷ τόπῳ, πολὺ δὲ μᾶλλον τῷ ... ὀλίγην ἔχειν αἴσθησιν
τούτοις
ψυχαγωγεῖ
ψυχαγωγικόν
ὃ δὲ μάλιστα ψυχαγωγεῖ διὰ τῆς ὄψεως τοὺς ἀνθρώπους, τὸ ζωτικὸν φαίνεσθαι, πῶς τοῦτο ἐνεργάζῃ τοῖς ἀνδριασιν;
δέδεικται τοῖς ἐπιθυμοῦσι τοὺς ἀκροωμένους ψυχαγωγεῖν ὅτι τοῦ μὲν νουθετεῖν καὶ συμβουλεύειν ἀφεκτέον, τὰ δὲ τοιαῦτα λεκτέον οἷς ὁρῶσι τοὺς ὄχλους μάλιστα χαίροντας
τοσαύτην ἔχει χάριν, ὥστ᾿ ἂν καὶ τῇ λέξει καὶ τοῖς ἐνθυμήμασιν ἔχῃ κακῶς, ὅμως αὐταῖς ταῖς εὐρυθμίαις καὶ ταῖς συμμετρίαις ψυχαγωγοῦσι τοὺς ἀκούοντας
ψυχαγωγεῖν: τὸ τέρπειν
, and Vahlen, Symb. Phil. Bonn. p. 168.
αἵ τε περιπέτειαι καὶ ἀναγνωρίσεις
συνίστασθαι
οἷον καὶ
οἷον
οἷον ... ταύτῃ
ἀρχὴ
μίμησις πράξεως
has to represent.
ψυχὴ
ἔστι γὰρ ψυχὴ πόλεως οὐδὲν ἕτερον ἢ πολιτεία
πᾶσα πολιτεία ψυχὴ πόλεώς ἐστιν
ἡ τῶνδε τῶν ἀνδρῶν ἀρετὴ τῆς Ἑλλάδος ἦν ψυχὴ τἀληθὲς εἰπεῖν
Est accentus, ut quidam putaverunt, anima vocis
παραπλήσιον κτέ.
εἰ γάρ τις ἐναλείψειε κτέ.
'si quis tabulam, pigmentis licet pulcherrimis, temere fusimque illeverit; non perinde spectantem oblectet, ac si, albo licet colore, imaginem delinearet certam: pari modo in tragoediis absque constitutione rerum minus valent mores quam morum expers fabula.'
.οἱ γραφεῖς ὑπογράψαντες ταῖς γραμμαῖς οὕτως ἐναλείφουσι τοῖς χρώμασι τὸ ζῷον
pinxit et monochromata ex albo
(οὐχ ᾗ μίμημα ποιήσει τὴν ἡδονὴν ἀλλὰ διὰ ... τὴν χροιάν
'orationis formam sic accipio, εἴ τις ἐναλείψειε τοῖς καλλίστοις φαρμάκοις χύδην, οὐκ ἂν ὁμοίως εὐφράνειεν καὶ λευκογραφήσας εἰκόνα εἰ ἐναλείψειε φαρμάκοις', ut χύδην, h. e. nulla ante delineatione facta, et λευκογραφήσας εἰκόνα inter se opponantur'
.
This very subtle interpretation seems to me to read more into Aristotle's words than is required for the argument.
Aristotle would perhaps have said:
ἔστιν τε μίμησις πράξεως κτέ.
τρίτον δὲ ἡ διάνοια
τὰ ἐνόντα
ὑπισχνοῦνται τοιούτους ῥήτορας τοὺς συνόντας ποιήσειν ὥστε μηδὲν τῶν ἐνόντων ἐν τοῖς πράγμασι παραλιπεῖν
τὰ ἐνδεχόμενα καὶ τὰ ἐπικαιρότατα
ἐπὶ τῶν λόγων
τῶν λόγων ἐν οἷς μηδ᾿ ὅλως ἔστιν τι προαιρεῖται ἢ φεύγει ὁ λέγων
(b 9).
τῆς πολιτικῆς καὶ ῥητορικῆς ἔργον
δύναμις τοῦ πορίσαι λόγους
(δύναμις περὶ ἑκάστου τοῦ θεωρῆσαι τὸ ἐνδεχόμενον πιθανόν
(
ἀρχαῖοι
πολιτικῶς . ... λέγοντας
ῥητορικῶς
ποιητὴς ῥηματίων δικανικῶν
.
Quintilian also (10. 1, 68) thinks the study of his plays one of the best preparations for the bar: 'Illud quidem nemo non fateatur necesse est, iis qui se ad agendum comparant utiliorem longe fore Euripidem. namque is et sermone magis accedit oratorio generi et sententiis densus et in iis quae a sapientibus tradita sunt paene ipsis par, et dicendo ac respondendo cuilibet eorum qui fuerunt in foro diserti comparandus.'
.
ἦθος
ἦθος δ᾿ ἔχουσιν οἱ λόγοι ἐν ὅσοις δήλη ἡ προαίρεσις· αἱ δὲ γνῶμαι πᾶσαι τοῦτο ποιοῦσι διὰ τὸ ἀποφαίνεσθαι τὸν τὴν γνώμην λέγοντα καθόλου περὶ τῶν προαιρετῶν, ὥστ᾿ ἂν χρησταὶ ὦσιν αἱ γνῶμαι, καὶ χρηστοήθη φαίνεσθαι ποιοῦσι τὸν λέγοντα
ἠθικὴν δὲ χρὴ τὴν διήγησιν εἶναι. ἔσται δὲ τοῦτο ἂν εἰδῶμεν τί ἦθος ποιεῖ. ἓν μὲν δὴ τὸ προαίρεσιν δηλοῦν, ποιὸν δὲ τὸ ἦθος τῷ ποιὰν ταύτην· ἡ δὲ προαίρεσις ποιὰ τῷ τέλει. διὰ τοῦτο οὐκ ἔχουσιν οἱ μαθηματικοὶ λόγοι ἤθη, ὅτι οὐδὲ προαίρεσιν· τὸ γὰρ οὗ ἕνεκα οὐκ ἔχουσιν. ἀλλ᾿ οἱ Σωκρατικοί· περὶ τοιούτων γὰρ λέγουσιν.
ὁποῖά τις.
o) is very rightly retained by
; the explanation is added to show that συνελογίσαντο τὴν εἱμαρμένην ὅτι ἐν τούτῳ εἵμαρτο ἀποθανεῖν
μέμνησαι οὖν τὴν προτέραν ἐκλογὴν τῶν ἀρχόντων, οἷους ἐξελέξαμεν ;
προαιρεῖται.
τὰ μὲν γὰρ ἡδέα προαιροῦνται, τὰ δὲ λυπηρὰ φεύγουσιν.
διόπερ κτέ.
διὰ τοῦτο οὐκ ἔχουσιν οἱ μαθηματικοὶ λόγοι ἤθη, ὅτι οὐδὲ προαίρεσιν· τὸ γὰρ οὗ ἕνεκα οὐκ ἔχουσιν.
καθόλου τι ἀποφαίνονται
τέταρτον δὲ τῶν ἐν λόγῳ κτέ.
,
, and
. The main difficulty, however, is in the particle, which has never been satisfactorily explained.
ὥσπερ πρότερον εἴρηται.
διὰ τῆς ὀνομασίας
ἑρμηνείαν,
ἔστι μὲν οὖν τὰ ἐν τῇ φωνῇ τῶν ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων σύμβολα.
ἔχει τὴν αὐτὴν δύναμιν
πέντε
μέγιστον τῶν ἡδυσμάτων:
τὴν δὲ μουσικὴν πάντες εἶναί φαμεν τῶν ἡδίστων.
δεῖ μὴ μόνον τῆς κοινῆς ἡδονῆς μετέχειν ἀπ᾿ αὐτῆς, ἧς ἔχουσι πάντες αἴσθησιν· ἔχει γὰρ ἡ μουσικὴ τὴν ἡδονὴν φυσικήν, διὸ πάσαις ἡλικίαις καὶ πᾶσιν ἤθεσιν ἡ χρῆσις αὐτῆς ἐστι προσφιλής.
οἱ μὲν γὰρ νέοι διὰ τὴν ἡλικίαν ἀνήδυντον οὐδὲν ὑπομένουσιν ἑκόντες, ἡ δὲ μουσικὴ φύσει τῶν ἡδυσμένων [ἡδυσμάτων] ἐστίν.
μέλος τῆς μουσικῆς ἐστιν ἴδιον, ὅθεν ἀπ᾿ ἐκείνης τὰς αὐτοτελεῖς ἀφορμὰς δεήσει λαμβάνειν
, may have dropped out after
ψυχαγωγικόν:
ἀτεχνότατον:
τὸ δὲ διὰ τῆς ὄψεως τοῦτο παρασκευάζειν ἀτεχνότερον καὶ χορηγίας δεόμενόν ἐστιν.
σύγκειται γὰρ ἔχων ὁ λόγος τὸ μὲν ἄτεχνον, οὐθὲν γὰρ αἴτιος ὁ λέγων τῶν πράξεων, τὸ δ᾽ ἐκ τῆς τέχνης.
ἡ γὰρ τῆς τραγῳδίας δύναμις κτέ.
o here, οἱ δ᾽ ἀγαθοὶ δι᾽ αὐτοὺς φίλοι· ᾗ γὰρ ἀγαθοί
οἱ χρήσιμοι δὲ καὶ ἡδεῖς ἐπὶ πλεῖον διαμένουσιν ἕως γὰρ ἂν πορίζωσιν ἡδονὰς ἢ ὠφελείας ἀλλήλοις
ἄνευ ἀγῶνος.
ἀγωνιστικὴ λέξις
ἀγῶνος καὶ ὑποκριτῶν:
ἐπὶ τῶν σκηνῶν καὶ τῶν ἀγώνων.
ὁ μὲν γὰρ ὑποκριτὴς ἀγωνιστής.
ἔστι δὲ λέξις γραφικὴ μὲν ἡ ἀκριβεστάτη, ἀγωνιστικὴ δὲ ἡ ὑποκριτικωτάτη κτέ.
ὄψεων:
σκευοποιοῦ,
καὶ μὴ δέδιθ· οὐ γάρ ἐστιν ἐξῃκασμένος. ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ αὐτὸν οὐδεὶς ἤθελε τῶν σκευοποιῶν εἰκάσαι
οἱ σκευοποιοὶ ἔπλασαν αὐτὸν ὡς ὅτι μάλιστα ἐξεικάσαντες.
σκευὴ μὲν ἡ τῶν ὑποκριτῶν στολή . . . σκευοποιός δὲ ὁ προσωποποιός.
ἡ δὲ νέα κωμῳδία καὶ προσωποποιὸν εἴρηκεν ὃν ἡ ἀρχαία σκευοποιὸν ἐκάλει
κεῖται:
τελείας καὶ ὅλης.
ἄπειρον μὲν οὖν ἐστιν οὗ κατὰ ποσὸν λαμβάνουσιν αἰεί τι λαβεῖν ἔστιν ἔξω.
οὗ δὲ μηδὲν ἔξω, τοῦτ᾽ ἐστὶ τέλειον καὶ ὅλον οὕτω γὰρ ὁριζόμεθα τὸ ὅλον, οὗ μηθέν ἄπεστιν ὅλον δὲ καὶ τέλειον ἢ τὸ αὐτὸ πάμπαν ἢ σύνεγγυς τὴν φύσιν ἐστίν.
ἐχούσης τι μέγεθος:
μηδὲν ἔχον μέγεθος
οὐδὲν ἔχει ἦθος
μὴ ἐξ ἀνάγκης
μετ᾿ ἐκεῖνο δ᾿
μετὰ δὲ τοῦτο
καὶ μετ᾿ ἐκεῖνο
καλῶ δὲ μέσον μὲν καὶ αὐτὸ ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλο ἐν τούτῳ ἐστίν
ἰδέαις
ἀμφοτέραις ταῖς ἰδέαις ταύταις κατεχρήσαντο
χρὴ δὲ δοκιμάζειν τὰς ἀρετὰς οὐκ ἐν ταῖς αὐταῖς ἰδέαις ἁπάσας, ἀλλὰ τὴν μὲν δικαιοσύνην ἐν ταῖς ἀπορίαις, τὴν δὲ σωφροσύνην ἐν ταῖς δυναστείαις κτέ.
ταῖς ἄλλαις ἰδέαις ἐπιφανεστέραις καὶ πλείοσιν ὅλον τὸν λόγον διοικοῦσιν
τὰς ἰδέας ἁπάσας, αἷς ὁ λόγος τυγχάνει χρώμενος, διεξέρχονται τοῖς μαθηταῖς
τὸ καλὸν κτέ.
τοῦ δὲ καλοῦ μέγιστα εἴδη τάξις καὶ συμμετρία καὶ τὸ ὡρισμένον
τὰ μεγάλα καὶ ζῷα καὶ φυτά
ζῷον
ἵν᾿ ὥσπερ ζῷον ἓν ὅλον ποιῇ τὴν οἰκείαν ἡδονήν
ἀλλὰ τόδε γε οἶμαί σε φάναι ἄν, δεῖν πάντα λόγον ὥσπερ ζῷον συνεστάναι σῶμά τι ἔχοντα αὐτὸν αὐτοῦ, ὥστε μήτε ἀκέφαλον εἶναι μήτε ἄπουν, ἀλλὰ μέσα τε ἔχειν καὶ ἄκρα, πρέποντ᾿ ἀλλήλοις καὶ τῷ ὅλῳ γεγραμμένα
τῷ καλῷ τῷ μὲν ἐπὶ τοῦ ζῴου τὸ αἰσχρόν, τῷ δ᾿ ἐπὶ τῆς οἰκίας τὸ μοχθηρόν
ταῦτα =
πρᾶγμα
ἴδιον δ᾿ ἐστὶν μὴ δηλοῖ μὲν τὸ τί ἦν εἶναι, μόνῳ δ᾿ ὑπάρχει καὶ ἀντικατηγορεῖται τοῦ πράγματος
πρᾶγμα οὐθέν ἐστι παρὰ τὰ μεγέθη, ὡς δοκεῖ, τὰ αἰσθητὰ κεχωρισμένον
μέγεθος ὑπάρχειν μὴ τὸ τυχόν
ἔστι γάρ τι πᾶσι τοῖς ζώοις πέρας τοῦ μεγέθους
ἔστι τι καὶ πόλεσι μεγέθους μέτρον, ὥσπερ καὶ τῶν ἄλλων πάντων, ζῴων φυτῶν ὀργάνων
μεγέθει
ἐν μεγέθει γὰρ ἡ μεγαλοψυχία, ὥσπερ καὶ τὸ κάλλος ἐν μεγάλῳ σώματι, οἱ μικροὶ δ᾿ ἀστεῖοι καὶ σύμμετροι, καλοὶ δ᾿ οὐ
τάξει
τὸ δὲ κάλλος τῶν μελῶν τις συμμετρία δοκεῖ εἶναι
); and according to
συγχεῖται
συγκεχυμένον μέλαν
θεωρία
ἀναισθήτου χρόνου
τὸ δ᾿ ἐξαίφνης τὸ ἐν ἀναισθήτῳ χρόνῳ διὰ μικρότητα ἐκστάν
οὔτε παμμέγεθες
ὥστε
καθάπερ ἐπὶ τῶν συστημάτων
ὥσπερ δὲ καὶ πόλις τὸ κυριώτατον μάλιστ᾽ εἶναι δοκεῖ καὶ πᾶν ἄλλο σύστημα, οὕτω καὶ ἄνθρωπος
ἐπὶ τῶν ζῴων
εὐσύνοπτον
λέγω δὲ περίοδον λέξιν ἔχουσαν ἀρχὴν καὶ τελευτὴν αὐτὴν καθ᾿ αὑτὴν καὶ μέγεθος εὐσύνοπτον
ἡδεῖα δ᾿ ἡ τοιαύτη καὶ εὐμαθής .. εὐμαθὴς δὲ ὅτι εὐμνημόνευτος
.
ὅρος ὁ μὲν πρὸς τοὺς ἀγῶνας
τὴν αἴσθησιν
πρὸς τὰ θέατρα
ἑκατὸν τραγῳδίας ἀγωνίζεσθαι
τοῦτο δὲ τὸ δρᾶμα Μόλων ἠγωνίζετο
ἃ ἡγωνίσω καὶ ἀκριβῶς ἐξηπίστασο
τὰ Θυέστου... ἠγωνίζετο
πρὸς κλεψύδρας
μέτρον τί ἐστιν ὕδατος πρὸς μεμετρημένον ἡμέρας διάστημα ῥέον ... πρὸς δὴ τοῦτο ἠγωνίζοντο οἱ μέγιστοι καὶ περὶ τῶν μεγίστων ἀγῶνες
ὥσπερ ποτὲ καὶ ἄλλοτέ †φασιν†
ὑμᾶς δεῖ παρασκευάζεσθαι ὡς μαχουμένους εἴ ποτε καὶ ἄλλοτε
ἤδη γάρ ποτε καὶ ἄλλοτε
πρεσβύτου ἀνδρὸς ἤκουσα διεξιόντος
. συμβαίνει δέ ποτε καθάπερ ἐν τοῖς διαγράμμασιν
ὁ δὲ ... ὅρος
ὁ μείζων
σύνδηλος
τοῦ μὲν οὖν μήκους ὅρος ἱκανὸς ὁ εἰρημένος· δύνασθαι γὰρ δεῖ συνορᾶσθαι τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ τέλος
ἐν ὅσῳ μεγέθει κτέ.
Οὐκοῦν, ἦν δ᾿ ἐγώ, οὗτος ἂν εἴη καὶ κάλλιστος ὅρος τοῖς ἡμετέροις ἄρχουσιν, ὅσην δεῖ τὸ μέγεθος τὴν πόλιν ποιεῖσθαι... Τίς, ἔφη, ὅρος; Οἶμαι μέν, ἦν δ᾿ ἐγώ, τόνδε· μέχρι οὗ ἂν ἐθέλῃ αὐξανομένη εἶναι μία, μέχρι τούτου αὔξειν, πέρα δὲ μή.
κατὰ τὸ εἰκὸς ἢ τὸ ἀναγκαῖον ἐφεξῆς γιγνομένων
τὸ μὲν εἰκός ἐστι πρότασις ἔνδοξος· ὃ γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἴσασιν οὕτω γινόμενον ἢ μὴ γινόμενον, ἢ ὂν ἢ μὴ ὄν, τοῦτ᾿ ἐστὶν εἰκός, οἷον τὸ μισεῖν τοὺς φθονοῦντας ἢ τὸ φιλεῖν τοὺς ἐρωμένους
τὸ μὲν γὰρ εἰκός ἐστιν [τὸ] ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γινόμενον ... τὸ περὶ τὰ ἐνδεχόμενα ἄλλως ἔχειν
τὸ ἀναγκαῖον οὐκ ἐνδέχεται ἄλλως καὶ ἄλλως ἔχειν
τὸ μὴ ἐνδεχόμενον ἄλλως ἔχειν ἀναγκαῖόν φαμεν οὕτως ἔχειν
εἰκός τε καὶ ἀναγκαῖον
ἄνευ τε εἰκότων καὶ ἀναγκαίων ἀποδείξεων λέγουσιν
εἰς εὐτυχίαν κτἑ.
καὶ ἐντεῦθεν ἡ σωτηρία
μεταβάλλειν
οὔτε τοὺς ἐπιεικεῖς ἄνδρας δεῖ μεταβάλλοντας φαίνεσθαι ἐξ εὐτυχίας εἰς δυστυχίαν
οὐδ᾿ αὖ τὸν σφόδρα πονηρὸν ἐξ εὐτυχίας εἰς δυστυχίαν μεταπίπτειν
μύθος δ᾽ ἐστὶν εἷς κτἑ.
πολλὰ γὰρ καὶ ἄπειρα
ὁρῶμεν ... πλείω καὶ ἄπειρα ὄντα τὰ ὁμοιοειδῆ
ἐλέγομεν ὡς πολλὰ μὲν εἴη τὰ ποιοῦντα καὶ ἄπειρα
πότερον οὖν ὀρθῶς ἕνα οὐρανὸν προσειρήκαμεν, ἢ πολλοὺς καὶ ἀπείρους λέγειν ἦν ὀρθότερον;
τῷ ἑνὶ
τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκὸς ἀόριστον· ἄπειρα γὰρ ἂν τῷ ἑνὶ συμβαίη
ὅσα ἐν τούτῳ συνέβη περὶ ἕνα ἢ πλείους
ἐνίων
οὕτω καὶ ἐν τοῖς ἐφεξῆς χρόνοις ἐνίοτε γίνεται θάτερον μετὰ θάτερον, ἐξ ὧν ἐν οὐδὲν γίνεται τέλος
περὶ ὧν ἐνίων
τὰς ἀκροπόλεις αὐτῶν ἐνίων
), and in περὶ ὑμῶν ἐνίων
). πολὺ καὶ τῶν ἄστρων ἐνίων ἐλάττων ἐστίν
ἐν ταῖς τραγῳδίαις ἐνíαις μὲν κτέ.
πάντες ἐοίκασιν ἁμαρτάνειν
Ἡρακληίδα
Θησηίδα
προσήκειν
Ὀδύσσειαν
οὐκ ἐποίησεν ἅπαντα ὅσα αὐτῷ συνέβη
τὸν τῆς Ἰλιάδος ὅλον ποιεῖν μῦθον
πέρσιν Ἰλίου ὅλην ποιεῖν
τὸν πόλεμον ποιεῖν ὅλον
ὧν οὐδὲ θατέρου γενομένου ἀναγκαῖον ἢ εἰκὸς θάτερον γενέσθαι
ὧν
μίαν πρᾶξιν οἵαν λέγομεν
διαφέρεσθαι καὶ κινεῖσθαι
'diversum reddatur vel moveatur'
'dissolvatur et luxetur'
'differatur et moveatur'
ὁκόσα διίσταται καὶ ὁκόσα ὀλισθάνει
ἢν δέ τι κινηθῇ ἐκ τῆς χώρης
προσὸν ἢ μὴ προσόν
οὐθὲν γὰρ ἡ ἑτέρα [scil. οὐσία] τῇ ἑτέρᾳ συμβάλλεται οὖσα ἢ μὴ οὖσα
μέγα γάρ τι οἰόμεθα φέρειν καὶ ὅλον εἰς πολιτείαν ὀρθῶς ἢ μὴ ὀρθῶς γιγνόμενον
οὐδὲν μόριον
οὐθὲν γάρ εἰσι μόριον τῶν πόρων οἱ ὄρχεις, ἀλλὰ πρόσκεινται καθάπερ τὰς λαίας προσάπτουσιν αἱ ὑφαίνουσαι τοῖς ἱστοῖς
οὗτος [scil. ὁ περὶ ἡμᾶς τόπος] οὐθὲν ὡς εἰπεῖν μόριον τοῦ παντός ἐστιν
εἴ τις ἀθρήσειε καὶ σκέψαιτο τὰς τῶν Ἑλλήνων συμφοράς, οὐδὲν ἂν μέρος οὖσαι φανεῖεν τῶν ... ἡμῖν γεγενημένων
φανερὸν δὲ κτέ.
τὰ δυνατά
οὐ τῷ ἢ ἔμμετρα λέγειν κτέ.
διαφέρει
σπουδαιότερον
'O Richardson! j'oserai dire que l'histoire la plus vraie est pleine de mensonges, et que ton roman est plein de vérités. L'histoire peint quelques individus; tu peins l'espèce humaine: l'histoire attribue à quelques individus ce qu'ils n'ont ni dit, ni fait; tout ce que tu attribues à l'homme, il l'a dit et fait l'histoire n'embrasse qu'une portion de la durée, qu'un point de la surface du globe; tu as embrassé tous les lieux et tous les temps. Le cœur humain, qui a été, est et sera toujours le même, est le modèle d'après lequel tu copies. Si l'on appliquait au meilleur historien une critique sévère, y en a-t-il aucun qui la soutînt comme toi? Sous ce point de vue, j'oserai dire que souvent l'histoire est un mauvais roman; et que le roman, comme tu l'as fait, est une bonne histoire. O peintre de la nature c'est toi qui ne mens jamais.'
μᾶλλον τὰ καθόλου
τὰ καθόλου... τὰ καθ᾿ ἕκαστον
λέγω δὲ καθόλου μὲν ὃ ἐπὶ πλειόνων πέφυκε κατηγορεῖσθαι, καθ᾿ ἕκαστον δὲ μὴ, οἷον ἄνθρωπος μὲν τῶν καθόλου, Καλλίας δὲ τῶν καθ᾿ ἕκαστον
οὐδεμία δὲ τέχνη σκοπεῖ τὸ καθ᾿ ἕκαστον, οἷον ἡ ἰατρικὴ (οὐ) τί Σωκράτει τὸ ὑγιεινόν ἐστιν ἢ Καλλίᾳ, ἀλλὰ τί τῷ τοιῷδε ἢ τοῖς τοιοῖσδε
ἡ μὲν ὁργὴ ἀεὶ περὶ τὰ καθ᾿ ἕκαστα, οἷον Καλλίᾳ ἢ Σωκράτει, τὸ δὲ μίσος καὶ πρὸς τὰ γένη
ὀνόματα ἐπιτιθεμένη
οὐ πινόντων οἶνον
'dum nomina imponit'
οὐ μὲν γάρ τις πάμπαν ἀνώνυμός ἐστ᾿ ἀνθρώπων ... ἀλλ᾿ ἐπὶ πᾶσι τίθενται, ἐπεί κε τέκωσι, τοκῆες
ἤδη
διὰ τῶν εἰκότων
δι᾿ ἧς αἱ ἡδοναὶ συνίστανται
διὰ γὰρ τῶν εὐτελεστάτων τε καὶ ταπεινοτάτων ὀνομάτων πέπλεκται πᾶσα ἡ λέξις
οὕτω
τὰ τυχόντα ὀνόματα
ὑποτιθέασιν
ἰαμβοποιοί
τῶν γενομένων ὀνομάτων ἀντέχονται
omnis comoedia de fictis est argumentis; tragoedia saepe ab historica fide petitur
πιθανόν
ὁμοιότερά τε τοῖς ἀληθινοῖς καὶ πιθανώτερα ποιεῖς φαίνεσθαι
πιθανός
ἁνὴρ μὲν ἡμῖν οὗτοσὶ καὶ δὴ γυνὴ τὸ γ᾿ εἶδος· ἢν λαλῇς δ᾿, ὅπως τῷ φθέγματι γυναικιεῖς εὖ καὶ πιθανῶς
ἐνίαις
Ἀνθεῖ
εὐφραίνει
ἔτι καὶ εἰ αὐτὸ αὐτῷ συμβεβηκὸς ἔθηκεν ὡς ἕτερον διὰ τὸ ἕτερον εἶναι ὄνομα, καθάπερ Πρόδικος διῃρεῖτο τὰς ἡδονὰς εἰς χαρὰν καὶ τέρψιν καὶ εὐφροσύνην· ταῦτα γὰρ πάντα τοῦ αὐτοῦ, τῆς ἡδονῆς, ὀνόματά ἐστιν
εἰ οὖν τις τὸ χαίρειν τῷ εὐφραίνεσθαι φήσει συμβεβηκέναι, αὐτὸ ἂν αὐτῷ φαίη συμβεβηκέναι
τῶν ὀσμῶν ταύταις χαίρουσιν ὅσαι κατὰ συμβεβηκὸς εὐφραίνουσιν
ὥστ᾿ οὐ πάντως ἂν εἴη ζητητέον
ὥστε οὐκ ἔσται μέσον τοῦ ΑΒ
ὥστε οὐ τῷ ταῦτ᾿ εἶναι γίνεται ὁ συλλογισμός
ὥστ᾿ οὐκ εἴ τι συμβαίνει τεθέντων τινῶν, πειρατέον ἀνάγειν εὐθύς
ὥστ᾿ οὐδὲ πρὸς τὸν αὐτὸν ἀεὶ ὁ αὐτὸς ὁρισμὸς ἀποδοτέος
ὥστ᾿ οὐκ ἂν εἴη ἐν ἀγεωμετρήτοις περὶ γεωμετρίας διαλεκτέον
ὥστε οὐδενὶ ἢ οὐ παντὶ τῷ Γ τὸ Β ἐνδέχοιτ᾿ ἂν ὑπάρχειν
ὥστ᾿ οὐκ ἂν εἴη χρῶμα πυρὶ μεμιγμένον
ὥστ᾿ εἰ ὁ ἔλεγχος συλλογισμός τις, οὐκ ἂν εἴη ὁ κατὰ συμβεβηκὸς ἔλεγχος
δῆλον οὖν ἐκ τούτων
ὅσῳ ποιητὴς κτέ.
ποιητὴς κατὰ τὴν μίμησιν:
οὐχ ὡς κατὰ τὴν μίμησιν ποιητὰς ἀλλὰ κοινῇ κατὰ τὸ μέτρον προσαγορεύοντες
κἂν ἄρα συμβῇ γενόμενα ποιεῖν,
κἂν ἄρα =
τῶν δὲ ἁπλῶν μύθων κτέ.
ἐπεισοδιώδεις.
ἐπεισοδιώδη τὴν τοῦ παντὸς οὐσίαν ποιοῦσιν οὐθὲν γὰρ ἡ ἑτέρα τῇ ἑτέρᾳ συμβάλλεται οὖσα ἢ μὴ οὖσα
οὐκ ἔοικε δ᾽ ἡ φύσις ἐπεισοδιώδης οὖσα ... ὥσπερ μοχθηρὰ τραγῳδία
τὰ ἐπεισόδια
ἐπεισόδιον
ἐπεισόδιον δὲ μέρος ὅλον τραγῳδίας τὸ μεταξὺ ὅλων χορικῶν μελῶν
ὑποκριτάς,
διὰ τοὺς ὑποκριτάς,
ἀγωνίσματα:
παρατείναντες.
ἀκούων ... καὶ μνησθείς
ποιήσαντος... μετατιθέντος
διαστρέφειν ... τὸ ἐφεξῆς:
ἀναγκάζονται.
καὶ μάλιστα.
τὸ ... θαυμαστόν,
οὕτως,
ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου καὶ τῆς τύχης.
ὥσπερ ἐπίτηδες:
ἡ φύσις... ἔοικεν ὥσπερ ἐπίτηδες ἀφελεῖν πάντα δι᾽ ὧν ἐνεδέχετο προϊέναι καθ αὐτά.
ἀνδριὰς ὁ τοῦ Μίτυος κτέ.
θεωροῦντι
ὥστε
εἰσὶ δὲ τῶν μύθων κτέ.
εὐθὺς:
ὥσπερ ὥρισται
περιπετείας ἢ ἀναγνωρισμοῦ:
δὲ λέξις.
ταῦτα,
ταῦτα.
διαφέρει γὰρ πολὺ τὸ γίγνεσθαι τάδε διὰ τάδε ἢ μετὰ τάδε.
οὐδὲν διαφέρει ἢ μὴ κεῖσθαι ἢ μὴ χρῆσθαι
τὸ δὲ μέσον οὐδὲν διαφέρει εἶναι καὶ μὴ εἶναι λαβεῖν
διαφέρει δὲ πλεῖστον ἐρωτώμενόν τε καὶ μὴ λύειν λόγον
οὐδὲ τοῦτο διαφέρει εἴ τινες εἶπον τὴν ἀντίφασιν ἢ μὴ εἶπον
οὐδὲν γὰρ τοῦτο διαφέρει ἢ εἰ ἤρετο κτέ.
περιπέτεια,
καὶ αἱ περιπέτειαι
περιπετέα τε ἐποιήσαντο σφίσι αὐτοῖσι τὰ πρήγματα
περιπετεῖς ἔχεις τύχας, καὶ ξυμφορὰν τήνδ᾽ ἐσπεσοῦσ᾽ ἀμηχανεῖς
καθάπερ εἴρηται
καὶ τοῦτο δὲ κτέ.
ταῦτα δὲ δεῖ γίνεσθαι κτέ.
ὥσπερ λέγομεν:
ἢ ἐξ ἀνάγκης ἢ κατὰ τὸ εἰκὸς γίγνεσθαι ταῦτα
τῷ Οἰδίποδι:
ἐλθὼν κτέ.
εὐφρανῶν:
ἀπαλλάξων κτέ.:
δηλώσας ὃς ἦν:
τοὐναντίον:
Λυγκεῖ:
τὸν μὲν συνέβη κτέ.
τῶν πεπραγμένων:
ὥστε ἐκ τῶν προγεγενημένων συμβαίνειν κτέ.
δέσις μὲν τά τε προπεπραγμένα καὶ ἡ τοῦ παιδίου λῆψις
ἀναγνώρισις.
πρὸς εὐτυχίαν ... ὡρισμένων:
περιπέτειαι.
μετὰ μέτρου ἢ ἄνευ μέτρων
λίθοις τε καὶ κεράμῳ βαλλόντων
οἵαν.
οἷον (
ἡ ἐν τῷ Οἰδίποδι,
πρὸς ἄψυχα καὶ τὰ τυχόντα.
ἔστιν ὡς ὅπερ εἴρηται συμβαίνει.
ἔστιν ὡς οὐδὲν ἀπὸ τύχης δόξειεν ἂν γίγνεσθαι
καὶ τὸ ὁρῶν ἔστιν ὡς κεχρωμάτισται
ἢ ἔστιν ὡς ἐνδέχεται καὶ συμβαίνει τοῦτο
καὶ ἔστιν ὡς τὰ ἄψυχα κτείνει
συμβαίνει δὲ ταὐτὸ τοῦτο καὶ πρὸς τὰς τῶν ἀνθρώπων ὁμιλίας καὶ πρὸς τὰς τῶν πραγμάτων
πέπραγε
ἀναγνωρίσαι:
μάλιστα τοῦ μύθου:
γίνεσθαι ἐξ αὐτῆς τῆς συστάσεως τοῦ μύθου
μάλιστα τῆς πράξεως
ἢ ἔλεον ἕξει ἢ φόβον.
ἔτι δὲ καὶ τὸ ἀτυχεῖν καὶ τὸ εὐτυχεῖν κτέ.
τινῶν ἐστιν ἀναγνώρισις.
ἥ τε ὄρεξις τινὸς ὄρεξις καὶ ἡ ἐπιθυμία τινὸς ἐπιθυμία καὶ τὸ διπλάσιον τινὸς διπλάσιον
ἀναγνωρίσαι,
ἀναγνωρίσαι τὴν φιλίαν
εἰ πέπραγέ τις ἢ μὴ πέπραγεν ἀναγνωρίσαι
ἀνεγνώρισεν ὅτι Ὀρέστης
Ἰφιγένεια:
τῷ Ὀρέστῃ
ἐκείνου
λόγον ἑκάστου τῆς οὐσίας
περὶ ταῦτ᾽ ἐστί.
εἴρηται,
τὸ γὰρ τέλος εἴρηται
τὸ δ᾽ αἴτιον ἐν ἑτέροις εἴρησεται
οἱ μὲν πρὸς ἡδονὴν καὶ λύπην ὁμιλοῦντες εἴρηνται
πάθος δέ ἐστὶ πρᾶξις κτέ.
πάθος λέγεται ... αἱ βλαβεραὶ ἀλλοιώσεις καὶ κινήσεις, καὶ μάλιστα αἱ λυπηραὶ βλάβαι
πρᾶξις φθαρτικὴ ἢ ὀδυνηρά κτέ.:
ὅσα τε γὰρ τῶν λυπηρῶν καὶ ὀδυνηρῶν φθαρτικά, πάντα ἐλεεινά, καὶ ὅσα ἀναιρετικά, καὶ ὅσων ἡ τύχη αἰτία κακῶν μέγεθος ἐχόντων
ἐν τῷ φανερῷ θάνατοι:
περιωδυνίαι
πολλὰ γάρ ἐστι ταιαῦτα τῶν ἀποβαινόντων, δι' προΐενται τὸ ζῆν, οἷον νόσους περιωδυνίας χειμῶνας
ὅσα τοιαῦτα
ἡδυσμένῳ λόγῳ χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις
ἀνάγκη οὖν πάσης τραγῳδίας μέρη εἶναι ἕξ, καθ᾽ ἃ ποιά τις ἐστὶν ἡ τραγῳδία
πρότερον: in chap. 6.
εἰς ἃ διαιρεῖται:
ἁπάντων. The sense of this sentence seems to be rightly understood by
ταῦτα. It is not clear whether this refers to all the parts mentioned, or only to the two chorica, the
τὰ ἀπὸ τῆς σκηνῆς, the solos (
πρόλογος. The term, which appears several times in
ἐπεισόδιον may be compared with
πάροδος.
ἄνευ ἀναπαίστου καὶ τροχαίου
, must be supposed to differentiate it from the parodus, it seems clear that in the view of the writer of this chapter anapaestic and trochaic passages were not out of place in the parodus.γέγραπται δὲ τὸ μέτρον τροχαϊκὸν πρόσφορον τῇ τῶν διωκόντων σπουδῇ. ταῦτα δὲ ποιεῖν εἰώθασιν οἱ τῶν δραμάτων ποιηταὶ κωμικοὶ καὶ τραγικοί, ἐπειδὰν δρομαίως εἰσάγωσι τοὺς χορούς, ἵνα ὁ λόγος συντρέχῃ τῷ δράματι
.
λέξις ὅλη.
μέλος ἄνευ ἀναπαίστου καὶ τροχαίου
, presupposes the possibility of a μεταξὺ ὅλων χορικῶν μελῶν
, will not apply to the first μέρος ὅλον
in the preceding definitions of
στάσιμον.
ἀλλά μοι δοκεῖ στάντας ἐνθάδ' , ώνδρες, ᾄδοντας αὐτὸν ἐκκαλεῖν
, as showing that μή, πρίν γ'᾽ ἂν ἀκούσῃς χἀτέραν στάσιν μελῶν
—where the στάσιν μελῶν
by στάσιμον μέλος ἄδουσιν ἱστάμενοι οἱ χορευταί
.set of songs
, without movement or action
(= steady
, stable
, quiet
. The stationary song
, as distinct from the τοῦτο τὸ μέλος στάσιμον λέγεται ὅταν γὰρ ὁ χορὸς μετὰ τὴν πάροδον λέγῃ τι μέλος πρὸς τὴν ὑπόθεσιν ἀνῆκον ἀκίνητος μένων, στάσιμον λέγεται τὸ ᾄσμα
, and that in τὸ μελιδάριον οὐκ ἔστι στάσιμον ἀλλ᾽ ὑπὸ τὴς ἡδονῆς ὀρχοῦνται
.
ἀναπαίστου:
τροχαίου:
ἴαμβος
often means an iambic verse. The reason for the exclusion of the trochaic tetrameter is that, as one of the
τοῖς νῦν εἰρημένοις,
μὴ ἁπλῆν ἀλλὰ πεπλεγμένην:
φοβερῶν καὶ ἐλεεινῶν εἶναι μιμητικήν:
φοβερὰ καὶ ἐλεεινά
φοβερόν
, ἐλεεινόν
, προσδοκία κακοῦ
(προσδοκία μέλλοντος κακοῦ
(λύπη τις ἢ ταραχὴ ἐκ φαντασίας μέλλοντος κακοῦ φθαρτικοῦ ἢ λυπηροῦ
. In pity on the other hand the evil or suffering, instead of being possible and prospective, is actual and before our eyes as it were: ἔστω δὴ ἔλεος λύπη τις ἐπὶ φαινομένῳ κακῷ φθαρτικῷ ἢ λυπηρῷ
(φόβος περὶ τὸν ὅμοιον
; and in the τοὺς ὁμοίους ἐλεοῦσι ... κατὰ ἤθη
. It would be easy, if it were worth while, to amplify the present statement by further illustrations from the corresponding chapters of the
(the feeling of pity is impossible without fear for ourselves... fear is a necessary ingredient in pity
(a disguised fear
(eine verkappte Furcht
, ὡς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν, φοβερά ἐστιν ὅσα ἐφ᾽ ἑτέρων γινόμενα ἢ μέλλοντα ἐλεεινά ἐστιν
—speaking generally, one may say that all evils are fearful, which arouse pity when they befall or are about to befall others
. On the strength of this So dachte
(φοβερά ἐστιν ὅσα ἐλεεινά ἐστιν
is not an analysis of the feeling of ἔλεος καὶ φόβος
(ἔλεον ἕξει ἢ φόβον
(οὔτε ἔλεον οὔτε φόβον
(ἔχοι ἄν
, φοβερὸν καὶ ἐλεεινόν
(οὔτε ἐλεεινὸν οὔτε φοβερόν
(pity and fear
, pity comes first, whereas in the corresponding formula
πρῶτον μὲν
οὐδ᾽ αὐ
in double plot
, in which the unhappiness of certain of the personages is balanced by the happiness of others (
ἐπιεικεῖς, ἀρετῇ διαφέρων καὶ δικαιοσύνῃ
. ὅμοιος
) for the purposes of Tragedy, because his sufferings will create an overpowering feeling of indignation or disgust instead of pity. It is difficult to reconcile his present view with what he tells us elsewhere of the tragic hero (see on κἂν οἴωνταί τινας εἶναι τῶν ἐπιεικῶν
(
μιαρόν:
φιλάνθρωπον. philanthropy
, or our pity, or our fears. It is assumed here that τὸ φιλάνθρωπον
has some sort of tragic value, but not the same as τὸ ἐλεεινόν
or τὸ φοβερόν
. τὸ φιλάνθρωπον
is that which appeals to the τὸ φιλάνθρωπον
accords with the use of the term in the context (φιλανθρωπία
, fellow-feeling
, kindliness
, tender-heartedness
(ἐλεητικοὶ δὲ καὶ οἱ γέροντές εἰσιν ἀλλ᾽ οὐ δια ταὐτὸ τοῖς νέοις· οἱ μὲν γὰρ διὰ φιλανθρωπίαν, οἱ δὲ δι' ἀσθένειαν
(τὸ φιλάνθρωπον
in
μεταπίπτειν:
περὶ τὸν ἀνάξιον.
περί
= for
; the preposition enables περί
εἴ τις ὕβριν περὶ παῖδας ἢ γυναῖκα φοβεῖται
.—ἵνα μὴ γίγνηται ὁ ἔλεος οὗτος περὶ τοὺς τριακοντούτας σοι
.—περὶ τοὺς οὐδὲν ἔχοντας κακὸν ἐλεημονέστατοι δοκοῦντες εἶναι
.
ἀνάξιον:
δυστυχοῦντα:
περὶ τὸν ὅμοιον.
καὶ τοὺς ὁμοίους ἐλεοῦσι κατὰ ἡλικίας, κατὰ ἤθη, κατὰ ἕξεις, κατὰ ἀξιώματα, κατὰ γένη.
δι᾽ ἁμαρτίαν τινά:
δι᾽ ἁμαρτίαν μεγάλην
. τὰ μὲν μετ᾿ ἀγνοίας ἁμαρτήματά ἐστιν ὅταν μήτε ὃν μήτε ὃ μήτε ᾧ μήτε οὗ ἕνεκα ὑπέλαβε πράξῃ· ἢ γὰρ οὐ βάλλειν ἢ οὐ τούτῳ ἢ οὐ τοῦτον ἢ οὐ τούτου ἕνεκα ᾠήθη... ὅταν μὲν οὖν παραλόγως ἡ βλάβη γένηται, ἀτύχημα, ὅταν δὲ μὴ παραλόγως ἄνευ δὲ κακίας, ἁμάρτημα
(comp. οὐ γὰρ ἡ ἐν τῇ προαιρέσει ἄγνοια αἰτία τοῦ ἀκουσίου ἀλλὰ τῆς μοχθηρίας, οὐδ᾽ ἡ καθόλου (ψέγονται γὰρ διά γε ταύτην), ἀλλ᾽ ἡ καθ᾽ ἕκαστα, ἐν οἷς καὶ περὶ ἃ ἡ πρᾶξις· ἐν τούτοις γὰρ καὶ ἔλεος καὶ συγγνώμη
(comp.
ἀνάγκη ἄρα κτέ.
τὸν καλῶς ἔχοντα μῦθον:
ἁπλοῦν... διπλοῦν:
βελτίονος μᾶλλον ἢ χείρονος.
τὸ γιγνόμενον:
δηλοῖ δὲ τὸ γιγνόμενον
τεκμήριον δ᾽ ἐστὶ . . . καὶ τὸ γιγνόμενον περὶ ταύτας τὰς νήσους
μαρτυρεῖ τὸ γινόμενον
μαρτυρεῖ τὰ γιγνόμενα τοῖς λόγοις
ὡς δὲ ταῦτα καλῶς ἔχει, μαρτυρεῖ τὰ γιγνόμενα
ἀπηρίθμουν:
Ἀλκμέωνα.
c in
Εὐριπίδῃ.
in adfectibus vero cum omnibus mirus, tum in iis qui in miseratione constant facile praecipuus
. There is a long discussion of this passage by
αὐτὸ:
ἐγκαλεῖται τῇ τύχῃ ὅτι οἱ μάλιστα ἄξιοι ὄντες ἥκιστα πλουτοῦσιν
ἐγκαλοῦσι δὴ αὐτῷ οἷον ὅτι οὐδὲν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ πράττει
τοῦτο δρᾷ:
ἀγώνων:
τραγικώταται:
αἱ τοιαῦται =
ἂν κατορθωθῶσιν.
τὰ ἄλλα.
οἰκονομεῖ.
ὑπὸ τινῶν.
σύστασις, ἡ διπλῆν τε τὴν σύστασιν ἔχουσα.
ἡ τῶν ὀστῶν φύσις ... σκληρὰ τὴν φύσιν οὖσα
φύσει λευκοτέραν αὐτῶν εἶναι τὴν τῶν πτερῶν φύσιν
φύσει δ᾽ ἡδέα, ... ποιεῖ πρᾶξιν τῆς τοιᾶσδε φύσεως
καθάπερ ἡ Ὀδύσσεια:
καὶ τελευτῶσα κτέ.
θεάτρων:
τὰ θέατρα ἐξ ἀφώνων φωνήεντ᾽ ἐγένοντο
τὰ θέατρα ἐκβεβαρβάρωται
κατ᾿ εὐχὴν ποιοῦντες τοῖς θεαταῖς:
χαρίζεσθαι τοῖς θεαταῖς
ἔστιν δὲ οὐχ αὕτη.
ἔστι δ᾽ οὐχ οἷόν τ᾿ ἀποτρέπειν
, and explains the position of the negative as due to a desire to avoid the collocation
ἀπὸ τραγῳδίας ἡδονὴ:
τῇ ἀπὸ τοῦ πίνειν ἡδονῇ
αἱ ἀπὸ τῶν καλῶν ἡδοναί
τῆς ἀπὸ τοῦ εἰδέναι ἡδονῆς
κωμῳδίας οἰκεία.
ἐκεῖ γὰρ κτὲ.
Ἔστιν μὲν οὖν κτὲ.
ὄψεως:
πρότερον,
εἰώθασι δὲ καὶ οἱ πολλοὶ τοὺς ἐντιμοτέρους καὶ μᾶλλον ἀγαπωμένους ὑπ᾿ αὐτῶν προτέρους φάσκειν παρ᾿ αὐτοῖς εἶναι.
Compare also the use of
ποιητοῦ ἀμείνονος.
ὁρᾶν:
φρίττειν
διὸ καὶ φρίττουσι καὶ φοβοῦνται
.τὴν μὲν Θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν ξυνήκα καὶ πέφρικα.
— ἤκουσ᾽ ἀνήκουστα δύστανος ὥστε φρίξαι.
— κλύουσ᾽ ἔφριξα.
— τὰ περὶ ταῦτα ὀνόματα πάντα τὰ δεινά τε καὶ φοβερὰ ἀποβλητέα, Κωκυτούς τε καὶ Στύγας καὶ ἐνέρους καὶ ἀλίβαντας καὶ ἄλλα ὅσα τούτου τοῦ τύπου ὀνομαζόμενα φρίττειν δὴ ποιεῖ ὡς οἴεται πάντας τοὺς ἀκούοντας.
.
ἀτεχνότερον:
χορηγίας.
τῆς ἐκτὸς χορηγίας ἐπὶ μικρὸν ἢ ἐπ᾿ ἔλαττον δεῖται
(scil. τὸν κατ᾿ ἀρετὴν τελείαν ἐνεργοῦντα καὶ τοῖς ἐκτὸς ἀγαθοῖς ἱκανῶς κεχορηγημένον.
. More than one, however, of the recent interpreters of the
τὸ τερατῶδες.
τὰ δὲ ἔκσκευα πρόσωπα Ἀκταίων ἐστὶ κερασφόρος .. ἢ Ἄργος πολυόφθαλμος, Εὐίππη ἡ Χείρωνος ὑπαλλαττομένη εἰς ἵππον παρ᾿ Εὐριπίδη
(comp. ταῖς τε γὰρ ὄψεσι καὶ τοῖς μύθοις πρὸς ἔκπληξιν τερατώδη μᾶλλον ἢ πρὸς ἀπάτην κέχρηται.
.
κοινωνοῦσιν =
φανερόν.
τοῦτο:
ποῖα οὖν δεινὰ ἢ ποῖα οἰκτρά.
ἢ =
ὧν ἐστὶν ἡ αἴσθησις καθ αὐτὰ ἢ τὰ συμβεβηκότα τούτοις
(v.
τὰς τοιαύτας πράξεις =
ἂν μὲν οὖν ἐχθρὸς ἐχθρόν,
(ἀγαθά ἐστι) καὶ τὰ ἴδια καὶ ἃ μηδείς, καὶ τὰ περιττά.
— καὶ ὅτι εἰ μηδὲ Θησεὺς ἠδίκησεν, οὐδ᾽ Ἀλέξανδρος, καὶ εἰ μηδ᾽ οἱ Τυνδαρίδαι, οὐδ᾽ Ἀλέξανδρος, καὶ εἰ Πάτροκλον Ἕκτωρ, καὶ Ἀχιλλέα Ἀλέξανδρος
(comp.
οὐδὲν ἐλεεινὸν,
ἐπὶ μὲν τοῖς ἑκουσίοις ἐπαίνων καὶ ψόγων γινομένων, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀκουσίοις συγγνώμης, ἐνίοτε δὲ καὶ ἐλέου
(comp. 3. 2, 1111 a 1).
μέλλων,
τὰ γεγονότα ἄρτι ἢ μέλλοντα διὰ ταχέων ἐλεεινότερα
(comp. 2. 5, 1382 b 26).
πλὴν κατ᾿ αὐτὸ τὸ πάθος:
ὅταν δ᾽ ἐν ταῖς φιλίαις ἐγγένηται τὰ πάθη
),
the evil comes from a quarter from which it was not to be expected, and the situation is 'piteous' as well as horrible; comp. (ἐλεεινόν ἐστι) τὸ ὅθεν προσῆκεν ἀγαθόν τι πρᾶξαι [ὑπάρξαι Vahlen] κακόν τι συμβῆναι.
.
ἐν ταῖς φιλίαις.
ἤ τι ἄλλο τοιοῦτον.
τὴν Κλυταιμνήστραν ἀποθανοῦσαν,
αὐτὸν:
εὑρίσκειν
εὗρον ... παρασκευάζειν
, and (in the middle) in οὐδεὶς λύπας ηύρετο μούσῃ καὶ πολυχόρδοις ᾠδαῖς παύειν.
.
εἰδότας καὶ γιγνώσκοντας,
ἐνδέχεται μὴ τὰ βέλτιστα συμβουλεύειν γιγνώσκοντας.
— ταῦτα τοίνυν ἕκαστον εἰδότα καὶ γιγνώσκοντα παρ᾿ αὐτῷ κτέ.
.
Εὐριπίδης:
Μήδειαν:
ὁ Σοφοκλέους Οἰδίπους:
μὲν οὖν:
ἔξω τοῦ δράματος:
τὰ παράνομα καὶ δεινὰ προϋπάρχειν ἐν ταῖς τραγῳδίαις.
.
ὁ Ἀλκμέων ὁ Ἀστυδάμαντος:
τῷ τραυματίᾳ Ὀδυσσεῖ:
ἀναγνωρίσαι,
τό τε γὰρ μιαρὸν κτέ.:
ποιεῖ ὁμοίως,
ἐν Ἀντιγόνῃ:
τὸν Κρέοντα ὁ Αἵμων,
The ellipse is not unlike that in
βέλτιον,
ἐκπληκτικόν.
(
κράτιστον
μέλλῃ
μέλλοντα
ἐν τῷ Κρεσφόντῃ:
οἰηθείη δ᾽ ἄν τις καὶ τὸν υἱὸν πολέμιον εἶναι ὥσπερ ἡ Μερόπη
ἐν τῇ Ἰφιγενείᾳ:
ἐν τῇ Ἕλλῃ.
διὰ γὰρ τοῦτο
τοὺς μὲν οὖν
ἀνεγνώρισεν
πάλαι:
ζητοῦντες:
διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων διήλθομεν
τὰ τοιαῦτα . . πάθη:
χρηστά.
ὥσπερ ἐλέχθη:
τὸ μὲν χεῖρον:
τὸ ἄρρεν πρὸς τὸ θῆλυ φύσει τὸ μὲν κρεῖττον τὸ δὲ χεῖρον
διόπερ γυνὴ ἀνδρὸς ἐλεημονέστερον καὶ ἀρίδακρυ μᾶλλον, ἔτι δὲ φθονερώτερον καὶ μεμψιμοιρότερον καὶ φιλολοίδορον μᾶλλον καὶ πληκτικώτερον· ἔστι δὲ καὶ δύσθυμον μᾶλλον τὸ θῆλυ τοῦ ἄρρενος καὶ δύσελπι καὶ ἀναιδέστερον καὶ ψευδέστερον κτέ.
ὅλως φαῦλον.
τὸ ἁρμόττοντα,
τὸ ῾εἴ μοι θέμις τάδ᾽ αὐδᾶν᾿ λίαν ἠθικὸν καὶ ἁρμόζον γυναιξίν
γυναικείῳ,
ἀνδρείαν.
δεινὴν
ἡ τῆς Μελανίππης ῥῆσις
τὸ ὅμοιον,
ὁμοίους ποιοῦντες καλλίους γράφουσιν
ὥσπερ εἴρηται,
ὁμαλόν:
The logical scheme of these four canons of character may be presented thus: the
ἀνώμαλός τις.
Ἀριστοτέλης φησὶν ἀνώμαλον εἶναι τὸ Ἀχιλλέως ἦθος
ὁ τὴν μίμησιν παρέχων,
μὴ ἀναγκαίου:
ὁ Ἀριστοφάνης
ἐν τῇ Σκύλλῃ:
εἰσὶν δὲ τινὲς οἱ ὃν μὲν προτίθενται οὐ μειμοῦνται [δὲ], ἄλλον δὲ καὶ τοῦτον καλῶς, εἰ τυγχάνοιεν ἐνέχοντες ἔννοιαν καὶ παράδειγμα παρ᾿ ἡμεῖν αὐτοῖς, ὥσπερ καὶ Τειμόθεος ἐν τῷ θρήνῳ τοῦ Ὀδυσσέως εἰ μέν τινα μειμεῖται καὶ τὸ ὅμοιόν τινι οἶδεν, ἀλλ᾽ οὐ τῷ Ὀδυσσεῖ
(v.
ἡ τῆς Μελανίππης ῥῆσις,
ἡ ἐν Αὐλίδι Ἰφιγένεια:
χρὴ δὲ καὶ ἐν τοῖς ἤθεσιν κτέ.
τὸ ἀναγκαῖον ἢ τὸ εἰκός:
ἢ ἀναγκαῖον ἢ εἰκὸς,
λύσεις:
ἐν τῇ Μηδείᾳ:
μηχανῆς.
οἱ τραγῳδοποιοί, ἐπειδάν τι ἀπορῶσιν, ἐπὶ τὰς μηχανὰς κατα- φεύγουσι θεοὺς αἴροντες.
b2) the sudden appearance of Athene in Ἀναξα- γόρας τε γὰρ μηχανῇ χρῆται τῷ νῷ πρὸς τὴν κοσμοποιίαν, καὶ ὅταν ἀπορήσῃ διὰ τίν᾿ αἰτίαν ἐξ ἀνάγκης ἐστί, τότε παρέλκει αὐτόν.
τὰ περὶ τὸν ἀπόπλουν:
ἡ Ἀθηνᾶ παραγίνεται ἀπὸ μηχανῆς [so cod. Townl.] ὥσπερ καθεύδοντα τὸν Ὀδυσσέα ἐγείρουσα.
His note on δια τί ὁ Ἀγαμέμνων ἀπεπειρᾶτο τῶν ᾿Ἀχαιῶν, καὶ οὕτως ἔπραξεν ὥστε ὀλίγου τὰ ἐναντία συμβῆναι ἢ ἐβουλεύετο; καὶ τὸ κώλυμα ἀπὸ μηχανῆς· ἡ γὰρ Ἀθηνᾶ ἐκώλυσεν· ἔστι δὲ ἀποίητον τὸ μηχάνημα λύειν ἄλλως εἰ μὴ ἐξ αὐτοῦ τοῦ μύθου. φησὶ δὲ ὁ Ἀριστο- τέλης (Fr. 142 Teubn.) ποιητικὸν μὲν εἶναι τὸ μιμεῖσθαι τὰ εἰωθότα γίνεσθαι καὶ ποιητῶν μᾶλλον τὸ κινδύνους παρεισάγειν· εἰκὸς δὲ καὶ ἐκ λοιμοῦ πεπονημένους καὶ τῷ μήκει τοῦ χρόνου ἀπαυδήσαντας ... μὴ εὐθὺς παρακαλεῖν ἐπὶ τὴν ἔξοδον ἀλλὰ πειραθῆναι ἡγήσασθαι δεῖν εἰ οὕτως ἔχουσιν . . ἡ δὲ λύσις οὐκ ἀπὸ μηχανῆς· ὅταν γὰρ διὰ τῶν εἰκότων γίγνηται, οὐ μηχανὴ τοῦτ᾽ ἔστιν, ἅμ᾽ [? ἀλλ᾽] ὅτε πρόσκειται θεός· ἀλλὰ τοῦτ᾽ εἰπὼν εἱκὸς ἦν αὐτοῖς γίνεσθαι εἰς θεὸν ἀνέθηκε τὸν Ὀδυσσέα διανοηθῆναι ταῦτα δρᾶν ἃ πρᾶξαι ἂν εἰκός ἐστιν
(p. 24-25 Schrader).
ἀλλὰ μηχανῇ κτέ.:
.
ἄλογον
ἀναγκαῖον ἢ εἰκός
μηδὲν εἶναι,
ἔξω τῆς τραγῳδίας:
τὸ ἐν τῷ Οἰδίποδι:
ἐπεὶ δὲ κτἑ.
βελτιόνων:
ἡμᾶς,
ἡμᾶς
δέοι ἂν τὰ ἤθη τῶν πολιτειῶν ἑκάστης ἔχειν ἡμᾶς
).
καὶ γὰρ ἐκεῖνοι.
συμβαίνει δέ ποτε καθάπερ ἐν τοῖς διαγράμμασιν· καὶ γὰρ ἐκεῖ ἀναλύσαντες ἐνίοτε συνθεῖναι πάλιν ἀδυνατοῦμεν· οὕτω καὶ ἐν τοῖς ἐλέγχοις εἰδότες παρ᾿ ὃ ὁ λόγος συμβαίνει συνεῖραι διαλύσαι τὸν λόγον ἀποροῦμεν
ὀργίλους καὶ ῥᾳθύμους,
ἀνομοίοις χαίρουσιν, οἷον αὐστηροὶ εὐτραπέλοις καὶ ὀξεῖς ῥᾳθύμις
καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα ἔχοντας
παράδειγμα σκληρότητος.
Ἀγάθων:
διατηρεῖν.
διατηροῦντες τὸ πρέπον ἑκάστῳ
ὅταν διατηρηθῶσιν οἱ νόμοι
ὃς γε ταῦτα πάντα διατηρεῖ
τὰ παρὰ τὰς ἐξ ἀνάγκης ἀκολουθούσας αἰσθήσεις.
ἐν τοῖς ἐκδεδομένοις λόγοις:
εἴρηται πρότερον:
πλείστῃ χρῶνται:
οἷς γὰρ πλείστοις χρώ- μεθα πρὸς τὸ σῶμα καὶ πλειστάκις, ταῦτα πλεῖστον συμβάλλεται πρὸς τὴν ὑγίειαν.
— Hippocrates οἷς εἴθισται ὁ ἄνθρωπος πλεί- στοισί τε καὶ αἰεὶ χρῆσθαι.
σύμφυτα:
λόγχην κτέ.
Καρκίνος:
ἐπίκτητα:
οὐ γὰρ μόνον τὰ σύμφυτα προσεοικότες γίνονται τοῖς γονεῦσιν οἱ παῖδες ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπίκτητα· οὐλάς τε γὰρ ἐχόντων τῶν γεννησάντων ἤδη τινὲς ἔσχον ἐν τοῖς αὐτοῖς τόποις τῶν ἐκγόνων τὸν τύπον τῆς οὐλῆς, καὶ στίγμα ἔχοντος ἐν τῷ βραχίονι τοῦ πατρὸς ἐπεσήμηνεν ἐν Χαλκηδόνι τῷ τέκνῳ ... τὸ γράμμα
οὐλαί:
τὰ δὲ ἐκτός.
ἐν τῇ Τυροῖ:
σημεῖον δὲ τὸ μήτε κατάξηρον οὖσαν τὴν γλῶτταν αἰσθάνεσθαι μήτε λίαν ὑγράν· αὕτη γὰρ ἁφὴ γίνεται τοῦ πρώτου ὑγροῦ, ὥσπερ ὅταν προγευματίσας τις ἰσχυροῦ χυμοῦ γεύηται ἑτέρου, καὶ οἷον τοῖς κάμνουσι πικρὰ πάντα φαίνεται διὰ τὸ τῇ γλώττῃ πλήρει τοιαύτης ὑγρότητος αἰσθάνεσθαι
διὸ δεῖ λανθάνειν ποιοῦντας, καὶ μὴ δοκεῖν λέγειν πεπλασμένως ἀλλὰ πεφυκότως· τοῦτο γὰρ πιθανόν, ἐκεῖνο δὲ τοὐναντίον· ὡς γὰρ πρὸς ἐπιβουλεύοντα διαβάλλονται, καθάπερ πρὸς τοὺς οἶνους τοὺς μεμιγμένους, καὶ οἷον ἡ Θεοδώρου φωνὴ πέπονθε πρὸς τὴν τῶν ἄλλων ὑποκριτῶν· ἡ μὲν γὰρ τοῦ λέγοντος ἔοικεν εἶναι, αἱ δ᾽ ἀλλότριαι
ὑπὸ τῆς τροφοῦ:
ὑπὸ τῶν συβοτῶν:
καὶ σῆμα ἀριφραδὲς ἄλλο τι δείξω, ὄφρα μ᾿ ἐὺ γνῶτον πιστωθῆτόν τ᾽ ἐνὶ θυμῷ, οὐλήν, τήν ποτέ με σὓς ἤλασε λευκῷ ὀδόντι
Ἀριστοτέλης δέ, φασίν, ἐπιλαμβάνεται τοῦ τοιούτου ἀναγνωρισμοῦ, λέγων ὡς ἄρα κατὰ τὸν ποιητὴν τῷ τοιούτῳ λόγῳ πᾶς οὐλὴν ἔχων Ὀδυσσεύς ἐστιν
(
πίστεως ἕνεκα,
ἐκ περιπετείας:
(οὐ τύχῃ τὸ πλεῖον συνεργῷ χρώμενος οὐδ᾽ ἐκ περιπετείας, ἀλλὰ διὰ τῆς ἀγχινοίας καὶ φιλοπονίας
(
ἐν τοῖς Νίπτροις:
ἀνεγνώρισεν ὅτι Ὀρέστης:
(θύεσθαι μέλλων ἀνεγνώρισεν ... εἰπὼν ὅτι κτέ
διὰ τῆς ἐπιστολῆς,
αὐτὸς λέγει:
ἔχεις τι τῶνδέ μοι τεκμήριον;
διό τι ἐγγὺς.
οὐ κατὰ δίκην τι μᾶλλον
οὖν ὁρᾷς τι τοὺς τυράννους ἥδιον ... ἰόντας;
οἴει τι, ἔφη, ἧττον τοῦτο εἶναι αἰσχρόν ;
οἴει ἂν τι, ἔφη, μᾶλλον κτέ.
Τηρεῖ:
ἡ τῆς κερκίδος φωνή,
ἡ γὰρ Φιλομήλας τέχνη σιωπῶσαν εὕρηκε φωνήν· ὑφαίνει γὰρ πέπλον καὶ πρὸς αὐτὴν [scil. Πρόκνην] πέπονθε τῇ κερκίδι λαλεῖ
διὰ μνήμης, τῷ αἰσθέσθαι τι ἰδόντα.
ὁ γὰρ ἐνεργῶν τῇ μνήμῃ θεωρεῖ τὸ πάθος τοῦτο [i. e. the impression left by experience] καὶ αἰσθάνεται τούτου
ἐν Κυπρίοις:
ἐν Ἀλκίνου ἀπολόγῳ:
ἐν Χοηφόροις:
ὁ Ὀρέστης.
συνεβάλλετο τὸν Ὀρέστεα ... τοῦτον εἶναι
Πολυίδου.
Τυδεῖ:
ἐκ παραλογισμοῦ:
(comp. also the discussion in his
θατέρου:
c (
ὡς δὴ κτέ.
οὔτε γὰρ μνήμης ἐστὶν ἀνάληψις ἡ ἀνάμνησις οὔτε λήψις
διὰ τούτου ποιῆσαι.
ὁ συλλογισμὸς ἐκ τινῶν ἐστι τεθέντων ὥστε λέγειν ἕτερόν τι ἐξ ἀνάγκης τῶν κειμένων διὰ τῶν κειμένων
'This remark led Odysseus to imagine that the other would recognize him through the bow, thus suggesting a false inference.'
οἷον τὸ ἐν τῷ Σοφοκλέους Οἰδίποδι:
οἷον τὸ ἐν τῷ Οἰδίποδι
ἐπιθεῖναι γράμματα
ἐπιστέλλει
γράψας δὲ ἐς Αἴγυπτον ἐπέθηκε
.
αἱ γὰρ τοιαῦται μόναι κτέ.:
The real crux of the passage, however, is in
δεραίων:
δέραια παιδὶ νεογόνῳ φέρειν
κἀκκείμενον παιδάριον εὗρον νήπιον ἔχον δέραια καὶ τοιουτονί τινα κόσμον.
δός μοι, γύναι, τὰ δέραια καὶ γνωρίσματα.
μετὰ τῶν σπαργάνων δέραιά τινα καὶ γνωρίσματα περιθεῖσαι.
δεῖ δὲ τοὺς μύθους κτέ.
συναπεργάζεσθαι:
ἀνάγκη τοὺς συναπεργαζομένους σχήμασι καὶ ἐσθῆτι καὶ ὅλως τῇ ὑποκρίσει ἐλεεινοτέρους εἶναι
πρὸ ὀμμάτων τιθέμενον:
ὁ νοῶν, κἂν μὴ ποσὸν νοῇ, τίθεται πρὸ ὀμμάτων ποσόν, νοεῖ δ᾽ οὐχ ὡς ποσόν
τό τε ἐνύπνιόν ἐστιν ὅταν διανοουμένοις καὶ πρὸ ὀμμάτων τιθεμένοις ὕπνος ἐπέλθῃ
οὕτω
ὁρῶν.
Καρκίνῳ.
ἐξ ἱεροῦ ἀνῄει:
(
(
('had left the temple'
(
('was on his way from the temple'
(
(
μὴ ὁρῶντ᾽ ἂν τὸν θεατὴν κτέ.
ὅσα δὲ δυνατὸν:
ὅτι μάλιστα
τοῖς σχήμασιν:
('He best can paint 'em [i.e. their woes] who can feel 'em most'
; or the perhaps even weightier dictum of 'It will be the wish of the Poet to bring his feelings near to those of the persons whose feelings he describes, nay, for short spaces of time, perhaps, to let himself slip into an entire delusion, and even confound and identify his own feelings with theirs.'
How consonant all this is with the actual experience of many great imaginative writers may be seen from the evidence cited by
πιθανώτατοι γὰρ ἀπὸ τῆς αὐτῆς φύσεως οἱ ἐν τοῖς πάθεσίν
In the next clause
ἀπὸ τῆς αὐτῆς φύσεως.
ἀπὸ τῆς ἴσης δαπάνης τὸ ἔργον ποιήσει μεγαλοπρεπέστερον
ὥστε τὰ πλοῖα ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ τῶν ἀγωγίμων βάρους ἐν μὲν τοῖς ποταμοῖς ὀλίγου καταδύνειν, ἐν δὲ τῇ θαλάττῃ μετρίως ἔχειν
ὅσῳ γὰρ ἂν πλεῖον ἀπέχῃ τοῦ ὑπομοχλίου ὁ μοχλός, ῥᾷον κινεῖ καὶ πλεῖον ἀπὸ τῆς ἰσχύος τῆς αὐτής
ἐν τοῖς πάθεσιν:
ῥᾳδίως ἀπατώμεθα περὶ τὰς αἰσθήσεις ἐν τοῖς πάθεσιν ὄντες, ἄλλοι δ᾽ ἐν ἄλλοις, οἷον ὁ δειλὸς ἐν φόβῳ, ὁ δ᾽ ἐρωτικὸς ἐν ἔρωτι
χειμαίνει... χαλεπαίνει
χειμαζόμενος:
χειμασθείς
ἀληθινώτατα,
διὸ εὐφυοῦς κτέ.
εὐφυοῦς.
φιλοπονεῖν ἀρνούμεθα, ἵνα εὐφυεῖς εἶναι δόξωμεν
εὐφυοῦς ... ἢ μανικοῦ
πολλοὶ δὲ καὶ .. νοσήμασιν ἁλίσκονται μανικοῖς ἢ ἐνθουσιαστικοῖς, ὅθεν Σίβυλλαι καὶ Βάκιδες καὶ οἱ ἔνθεοι γίνονται πάντες ... Μαρακὸς δὲ ὁ Συρακούσιος καὶ ἀμείνων ἦν ποιητής, ὅτ᾽ ἐκσταίη
καὶ ἐνίοτε ἂν ᾖ ἀγαθὸν τὸ γένος, ἐγγίνονται διά τινος χρόνου ἄνδρες περιττοί, κάπειτα πάλιν ἀναδίδωσιν· ἐξίσταται δὲ τὰ μὲν εὐφυᾶ
μανικοῦ.
ὃς δ᾽ ἂν ἄνευ μανίας Μουσῶν ἐπὶ ποιητικὰς θύρας ἀφίκηται, πεισθεὶς ὡς ἄρα ἐκ τέχνης ἱκανὸς ποιητής ἐσόμενος, ἀτελὴς αὐτός τε καὶ ἡ ποίησις ὑπὸ τῆς τῶν μαινομένων ἡ τοῦ σωφρονοῦντος ἠφανίσθη;
οἱ μὲν ... οἱ δὲ.
εὔπλαστοι,
πολύμορφα τὰ ἐν τῷ ὑγρῷ μᾶλλόν ἐστι τῶν ἐν τῇ γῇ τό τε γὰρ ὑγρὸν εὐπλαστοτέραν ἔχει τὴν φύσιν τῆς γῆς
ἐκστατικοί
ὁ μὲν
τῶν μελαγχολικῶν ὅσοι ἐκστατικοί
τούς τε λόγους:
ἐκτίθεσθαι καθόλου:
ἐπεισοδιοῦν,
δεῖ τὸν λόγον ἐπεισοδιοῦν ἐπαίνοις
τῇ θεῷ.
ἀνεῖλεν ὁ θεὸς ... ἐλθεῖν ἐκεῖ.
ἔξω τοῦ μύθου,
ληφθείς =
ἀνεγνώρισεν,
Πολύιδος:
ὑποθέντα τὰ ὀνόματα:
τὰ τυχόντα ὀνόματα ὑποτιθέασιν
ἐπεισοδιοῦν:
ὅπως δὲ ἔσται.
ὅπως οὖν τὸ ἁρμόττον αὑτῷ λήψεται
οἰκεῖα:
ἡ μανία:
τῆς καθάρσεως:
παραφυλαττομένου:
ὄφρα μιν αὐτὸν ἰόντα λοχήσομαι ἠδὲ φυλάξω ἐν πορθμῷ
αὐτὸς δὲ.
χειμασθείς:
ἀναγνωρίσας †τινὰς† αὐτὸς.
c has κατορθώσας δὲ τὰ προειρημένα
τὸν δὲ υἱὸν ἀνακρίνας ἠσπάζετο καὶ συναγαγὼν τοὺς πολίτας ἐγνώριζεν, ἡδέως δεχομένους διὰ τὴν ἀνδραγαθίαν
ἐσώθη:
τὸ ... ἴδιον:
Ἔστι δὲ πάσης τραγῳδίας κτέ.
a 7b 32a 10
δέσις ... λύσις:
b 37
ἔξωθεν:
b 32
ἔνια τῶν ἔσωθεν πολλάκις.
Λυγκεῖ:
a 27
τοῦ παιδίου,
τραγῳδίας δὲ εἴδη κτέ.
b27a 3b33a32b9a25b8a2
τοσαῦτα γὰρ καὶ τὰ μέρη ἐλέχθη.
a4τοσαῦτα γὰρ καὶ τὰ μέρη ἐλέχθη
, no doubt, implies a previous statement, which it is impossible to find in the earlier chapters; and the passage in b9a10
ἡ μὲν πεπλεγμένη κτέ.,
b20b31
παθητική.
Αἴαντες:
Ἰξίονες:
Πηλεύς.
τὸ δὲ τέταρτον ὄψις
a15b25a24a27a35
Φορκίδες,
Προμηθεύς,
ὅσα ἐν ᾅδου.
b33ταῖς τε γὰρ ὄψεσι καὶ τοῖς μύθοις πρὸς ἔκπληξιν τερατώδη μᾶλλον ἢ πρὸς ἀπάτην κέχρηται
.
μάλιστα μὲν οὖν κτἑ.
διὸ δεῖ μάλιστα μὲν πειρᾶσθαι πάντων κρατεῖν τῶν τῆς ἱστορίας μερῶν· καλὸν γάρ· εἰ δὲ μὴ τοῦτο δυνατόν, τῶν ἀναγκαιοτάτων καὶ τῶν μεγίστων ἐν αὐτῇ πλείστην ποιεῖσθαι πρόνοιαν
.
ἑκάστου
b16b33b35a23
δίκαιον κτέ.
b24
ἄλλην καὶ τὴν αὐτὴν λέγειν.
a5χρὴ τὰ ὄργανα λέγειν ἕτερα καὶ ταὐτὰ τοῖς ἔργοις
a18πῶς ποτε χρὴ λέγειν τὴν πόλιν εἶναι τὴν αὐτὴν ἢ μὴ τὴν αὐτὴν ἀλλ᾽ ἑτέραν
οὐδενὶ ἴσως τῷ μύθῳ,
'ob nihil aeque ac ob fabulam'
(a5b24φαίνεται γὰρ τὸ μὲν τῷ ἀριθμῷ ἐν ἡ ψυχὴ οὐδενὶ ἑτέρῳ λέγειν ἀλλ᾽ ἢ τῷ ἅμα
b32τῷ dὴ τὰ λυπηρὰ ὑπομένειν ἀνδρεῖοι λέγονται
a23τἀγαθὸν ἰσαχῶς λέγεται τῷ ὄντι
ἐξ ἴσου τῷ ἑνὶ dι᾽ ὅλου αὐτοῦ τεταμένη;
b8ὁμοίως ταῖς πολιτείαις ἀνάγκη καὶ τοὺς νόμους φαύλους ἢ σπουdaίους εἶναι
b23
τοῦτο δέ
a17οὐ γὰρ οἷόν τε πᾶν τὸ κινοῦν ποιεῖν, εἴπερ τὸ ποιοῦν ἀντιθήσομεν τῷ πάσχοντι τοῦτο δ᾽ οἷς ἡ κίνησις πάθος
ἡ αὐτὴ.
b4
κρατεῖσθαι
'obtineri'
. b37δεῖ δ᾽ ἐν ταῖς τέχναις καὶ ἐπιστήμαις ταῦτα ἀμφότερα κρατεῖσθαι, τὸ τέλος καὶ τὰς εἰς τὸ τέλος πράξεις
τῆς δὲ σαφηνείας καὶ τῆς ἐναργείας ἀμφοτέρους κρατεῖν ἀπεφηνάμην
χρὴ δὲ κτέ.
εἴρηται πολλάκις.
b12b15b32b27b23
μεμνῆσθαι καὶ μὴ ποιεῖν.
a26μεμνήσθαι δὲ καὶ τῶν προειρημένων χρὴ καὶ τὴν ἀκρίβειαν μὴ ὁμοίως ἐν ἅπασιν ἐπιζητεῖν
σύστημα,
a15, 32, b 32, etc.
ἐποποιικὸν δὲ λέγω τὸ πολύμυθον,
b2a2
πολύμυθον.
a30
ὅσοι πέρσιν Ἰλίου ὅλην ἐποίησαν.
b6
Ἀγάθων.
b5b 21b14‘even
when he neglected it.
ἐν τούτῳ μόνῳ,
‘in this, and in this alone’
—a pregnant use of a27διὸ καὶ πᾶσιν ὑπάρχει τοῖς ζώοις καὶ γὰρ ἡ ἁφὴ μόνη πᾶσιν.
καὶ ἐν τοῖς ἁπλοῖς πράγμασι.
‘complex’
story (a16a32
ὧν βούλονται,
‘the effects they desire’
. The kind of effect, which is explained in the next clause (
τραγικὸν γὰρ τοῦτο καὶ φιλάνθρωπον.
b17ab38
ἔστιν δὲ τοῦτο κτέ.
ἔστιν δὲ τοῦτο εἰκὸς:
b15τάχ᾿ ἄν τις εἰκὸς αὐτὸ τοῦτ᾽ εἶναι λέγοι, βροτοῖσι πολλὰ τυγχάνειν οὐκ εἰκότα,
which ‘probable also’
. Without the ἔστιν δὲ οὐχ αὕτη κτέ.
‘this is probable, however, only in Agathon's non-natural sense of the word’
. A qualification of this kind (introduced by b24ἅπτεται γὰρ τοῦ κανόνος οὐ κατὰ στιγμὴν ὁ κύκλος ἀλλ᾽ ὥσπερ Πρωταγόρας ἔλεγεν ἐλέγχων τοὺς γεωμέτρας.
πολλοὶ γὰρ ὑγιαίνουσιν ὥσπερ Ἡρόδικος λέγεται.
καὶ τὸν χορὸν κτέ.
Actoris partes chorus officiumque virile defendat, neu quid medios intercinat actus, quod non proposito conducat et haereat apte.
Εὐριπίδῃ.
οὐ γὰρ ὁ Ζεὺς αὐτὸς ἄδει καὶ κιθαρίζει τοῖς ποιηταῖς.
οἷα καὶ Ὁμήρῳ Διομήδης λέγει.
Ὀδυσσεὺς γὰρ αὐτῷ [scil. Ὁμήρῳ] λοιδορεῖ τὸν Ἀγαμέμνονα.
πρὸς οὐδὲν ταῦτα· ἔδει γὰρ τὸν χορὸν οἰκτίσασθαι τὸν θάνατον τοῦ Μενοικέως ἢ ἀποδέχεσθαι τὴν εὐψυχίαν τοῦ νεανίσκου. ἀλλὰ περὶ Οἰδίπου καὶ τῆς Σφιγγὸς διηγεῖται τὰ πολλάκις εἰρημένα.
A more general condemnation is found in the scholiast on καὶ διὰ τούτων τὸν Εὐριπίδην διασύρει. οὗτος γὰρ εἰσάγει τοὺς χοροὺς οὔτε τὰ ἀκόλουθα φθεγγομένους τῇ ὑποθέσει, ἀλλ᾽ ἱστορίας τινὰς ἀπαγγέλλοντας, ὡς ἐν ταῖς Φοινίσσαις, οὔτε ἐμπαθῶς ἀντιλαμβανομένους τῶν ἀδικηθέντων ἀλλὰ μεταξὺ ἀντιπίπτοντας.
The Roman poet sed Euripidis, qui choros temerius in fabulis * * *.
τὰ ᾀδόμενα:
τοὺς τῶν ἀδομένων ποιητάς
οὐκοῦν ὅσον γε αὐτοῦ λόγος ἐστίν, οὐδὲν δήπου διαφέρει [scil. τὸ μέλος] τοῦ μὴ ἀδομένου λόγου.
ἐμβόλιμα:
‘carmina intercalaria’
(‘interpolated’
: ἐμβόλιμα ἔπη τὰ ὑπὸ τῶν γραμματικῶν ὡς ἀλλότρια καὶ νόθα ἀθετούμενα.
‘insertion’
or ‘interlude’
(v. ‘It is curious to trace the gradual extinction of the Chorus. At first, it was all; then, relieved by the intermixture of dialogue, but still principal; then, subordinate to the dialogue; then digressive, and ill connected with the piece; then borrowed from other pieces at pleasure—and so on, to the fiddles and act-tunes, at which Dacier is so angry.’
λέξεως καὶ διανοίας.
a9, 14, 29b16b12b36b12ἔτι τὰς διανοίας καὶ τὴν λεξιν ἔχειν καλῶς.
a6
κατὰ τὴv διάνοιαν;
b31b8κατὰ τὴν διάνοιαν
ὅσα ὑπὸ τοῦ λόγου κτέ.
a1τῶν δὲ διὰ τοῦ λόγου ποριζομένων πίστεων τρία εἴδη ἐστίν αἱ μὲν γάρ εἰσιν ἐν τῷ ἤθει τοῦ λέγοντος, αἱ δὲ ἐν τῷ τὸν ἀκροατὴν διαθεῖναί πως, αἱ δὲ ἐν αὐτῷ τῷ λόγῳ διὰ τοῦ δεικνύναι ἢ φαίνεσθαι δεικνύναι κτέ.
πάθη.
‘suffering’
or ‘calamity’
(b11
ἔλεον ἢ φόβον ἢ ὀργὴν καὶ ὅσα τοιαῦτα.
ἐπίσταται . . ῥήσεις ποιεῖν . . οἰκτρὰς καὶ τοὐναντίον αὖ φοβερὰς καὶ ἀπειλητικάς
(
μέγεθος καὶ μικρότητα,
τά τε μεγάλα ταπεινὰ ποιῆσαι καὶ τοῖς μικροῖς μέγεθος περιθεῖναι;
and in the τὸ δ᾽ αὔξειν καὶ μειοῦν ἐστιν ἐνθυμήματα πρὸς τὸ δεῖξαι ὅτι μέγα ἢ μικρόν, ὥσπερ καὶ ὅτι ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἢ δίκαιον ἢ ἄδικον.
διαφέρει τῇ θέσει καὶ τοῖς μεγέθεσιν.
ἐν τῷ ψύχει καὶ ταῖς ἀλέαις.
μεγέθει καὶ πλήθει καὶ πυκνότησιν.
779 Β ὁμαλότητί τε καὶ ὁμοιότησιν.
— πλήθει καὶ μεγέθεσιν.
μέγεθος καὶ μικρότης
καὶ ἐν τοῖς πράγμασιν:
ὁ λόγος ἢ ἡ πρᾶξις.
ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἰδεῶν δεῖ χρῆσθαι,
ἀπό
μεγάλα ἢ εἰκότα.
ἄνευ διδασκαλίας = ‘sine docentis opera’
τί γὰρ ἂν εἴη τοῦ λέγοντος ἔργον ;
The party instructed or informed here is one of the dramatis personae, who learns the mind of another either through some act of his, or through some statement by him in words.
τὰ δὲ ἐν τῷ λόγῳ,
παρὰ τὸν λόγον.
εἰ φαίνοιτο ᾗ δέοι.
‘in the required light’
, i.e. as ἐν οἷς οὐκ ἔστι δῆλον κτέ.
τῶν δὲ περὶ τὴν λέξιν.
‘he walks’
, or ‘does he walk?’
; and ‘sing!’
) or as a prayer. These and similar distinctions, in
τὰ σχήματα τῆς λέξεως
‘attitudes’
or turns of meaning given to the language when it comes to be actually spoken. The same idea underlies the expression Verborum collocationem illuminat iis luminibus quae Graeci quasi aliquos gestus orationis σχήματα appellant.
Si habitus quidam et quasi gestus sic [scil. σχήματα] appellandi sunt.
σχῆμα
‘gestus’
occurs in a27‘figures of speech’
, as we call them, of later writers. A ‘figure of speech’
is a literary artifice, a deviation from the simple and usual mode of expression for purposes of literary effect; conformatio quaedam orationis remota a communi et primum se offerente ratione
(oratio a simplici rectoque loquendi genere deflexa
(‘figure of speech’
, as compared with the simple form of expression (e.g. ‘Macedonia's madman’
and ‘Alexander’
), we have a difference of words without any difference of sense; whereas in the Aristotelian
ὑποκριτικῆς.
‘delivery’
or ‘elocution’
. In the ‘graphic’
style in which the sense is fully expressed by the actual language, and the ‘hypocritic’
style, which requires τὰ ὑποκριτικὰ ἀφῃρημένης τῆς ὑποκρίσεως οὐ ποιοῦντα τὸ αὑτῶν ἔργον φαίνεται εὐήθη, οἷον τά τε ἀσύνδετα καὶ τὸ πολλάκις τὸ αὐτὸ εἰπεῖν ἐν τῇ γραφικῇ ὀρθῶς ἀποδοκιμάζεται, ἐν δὲ (τῇ) ἀγωνιστικῇ καὶ οἱ ῥήτορες χρῶνται· ἔστι γὰρ ὑποκριτικά
ἀρχιτεκτονικήν.
ἀρχιτέκτων γε πᾶς οὐκ αὐτὸς ἐργατικὸς ἀλλ᾽ ἐργατῶν ἄρχων ... παρεχόμενός γέ που γνῶσιν ἀλλ᾽ οὐ χειρουργίαν.
ἰατρὸς ὁ τε δημιουργὸς καὶ ὁ ἀρχιτεκτονικός.
‘architectonic’
form of
οἷον τί ἐντολὴ κτέ.
Protagoram transeo, qui interrogandi respondendi mandandi precandi, quod εὐχωλὴν dixit, partes solas putat.
τὰ μὲν ὡς ἀποφαινόμενοι λέγομεν, τὰ δ᾽ ὡς πυνθανόμενοι, τὰ δ᾽ ὡς εὐχόμενοι, τὰ δ᾽ ὡς ἐπιτάττοντες, τὰ δ᾽ ὡς διαποροῦντες, τὰ δ᾽ ὡς ὑποτιθέμενοι, τὰ δ᾽ ἄλλως πως σχηματίζοντες.
παρὰ γὰρ τὴν τούτων γνῶσιν κτέ.
ἐπιτίμημα:
καὶ ἄξιον:
τι καὶ ἄξιον εἰπεῖν
ἄειδε.
ὅτι κατὰ τὴν ποιητικὴν ἤτοι ἄδειαν ἢ συνήθειαν λαμβάνει [ . e. Homer] τὰ προστακτικὰ ἀντὶ εὐκτικῶν.
τῆς δὲ λέξεως κτέ.
γραμματική ἐστιν ἐμπειρία τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λεγομένων
(p. 5 Uhlig).οἱ μὲν οὖν ἄλλοι [scil. λόγοι] ἀφείσθωσαν· ῥητορικῆς γὰρ ἢ ποιητικῆς οἰκειοτέρα ἡ σκέψις
(comp.
ἁπάσης,
ἡ θάλασσα κατὰ μέρος μὲν διαιρουμένη τάχα σήπεται, ἅπασα δ᾽ οὔ.
τὸν ἀριθμὸν πάντα δίχα διελάβομεν.
εἴ τις περιέ- λοιτο τῆς ποιήσεως πάσης τό τε μέλος κτέ.
δύο μέρη τοῦ παντὸς ἀριθμοῦ.
Gallia est omnis divisa in parles tres.
τὰ μέρη.
λόγου μὲν ταῦτα [i. e. articles, conjunctions, etc.] οὐ μέρη, λέξεως δὲ μέρη, ἧς καὶ ὁ λόγος αὐτὸς μέρος, καθάπερ ἐν τοῖς Περὶ ποιητικῆς εἴρηται
(p. 12 Busse); and there is more than one reference to it in Aristoteles in libris quos de poetica scripsit locutionis partes esse syllabas vel etiam coniunctiones tradidit
(2, p. 6 Meiser). - In opere vero de poetica non eodem modo dividit locutionem, sed omnes omnino locutionis partes adposuit, confirmans esse locutionis partes elementa syllabas coniunctiones articulos nomina casus verba
(2, p. 8).
ἄρθρον.
στοιχεῖον:
στοιχεῖον λέγεται ἐξ οὗ σύγκειται πρώτου ἐνυπάρχοντος ἀδιαιρέτου τῷ εἶδει εἰς ἄλλο εἶδος· οἷον φωνῆς στοιχεῖα ἐξ ὧν σύγκειται ἡ φωνὴ καὶ εἰς διαιρεῖται ἔσχατα, ἐκεῖνα δὲ μηκέτι εἰς ἄλλας φωνὰς ἑτέρας τῷ εἶδει αὐτῶν.
συνετή.
ταύτης δὲ μέρη κτέ.:
ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμᾶς οὕτω δεῖ πρῶτον μὲν τὰ φωνήεντα διελέσθαι, ἔπειτα τῶν ἑτέρων κατὰ εἴδη τά τε ἄφωνα καὶ ἄφθογγα· οὗτωσὶ γάρ που λέγουσιν οἱ δεινοὶ περὶ τούτων· καὶ τὰ αὐ φωνήεντα μὲν οὖ, οὐ μέντοι γε ἄφθογγα;
ἐπειδὴ φωνὴν ἄπειρον κατενόησεν εἴτε τις θεὸς εἴτε καὶ θεῖος ἄνθρωπος, ὡς λόγος ἐν Αἰγύπτῳ Θεύθ τινα τοῦτον γενέσθαι λέγων, ὃς πρῶτος τὰ φωνήεντα ἐν τῷ ἀπείρῳ κατενόησεν οὐχ ἓν ὄντα ἀλλὰ πλείω, καὶ πάλιν ἕτερα φωνῆς μὲν οὖ, φθόγγου δὲ μετέχοντά τινος, ἀριθμὸν δέ τινα καὶ τούτων εἶναι· τρίτον δὲ εἶδος γραμμάτων διεστήσατο τὰ νῦν λεγόμενα ἄφωνα ἡμῖν· τὸ μετὰ τοῦτο διῄρει τά τε ἄφθογγα καὶ ἄφωνα μέχρι ἑνὸς ἑκάστου, καὶ τὰ φωνήεντα καὶ τὰ μέσα κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, ἕως ἀριθμὸν αὐτῶν λαβὼν ἑνί τε ἑκάστῳ καὶ ξύμπασι στοιχεῖον ἐπωνό- μασεν.
τὰ μὲν γὰρ αὐτῶν [scil. τῶν στοιχείων] φωνάεντα προσαγορεύουσι τὰ δὲ σύμφωνα, καὶ φωνάεντα μὲν ἑπτά, αεηιουω, σύμφωνα δὲ τὰ λοιπά
των δὲ συμφώνων τὰ μὲν ἡμίφωνά ἐστι κατ᾽ αὐτοὺς .. τὰ δὲ ἄφωνα.
φωνῆεν.
It may be observed that both
ἄνευ προσβολῆς:
ὁ λόγος ὁ διὰ τῆς φωνῆς ἐκ τῶν γραμμάτων σύγκειται, τῆς δὲ γλώττης μὴ τοιαύτης οὔσης μηδὲ τῶν χειλῶν ὑγρῶν οὐκ ἂν ἦν φθέγγεσθαι τὰ πλεῖστα τῶν γραμμάτων τὰ μὲν γὰρ τῆς γλώττης εἰσὶ προσβολαί, τὰ δὲ συμβολαὶ τῶν χειλῶν ;
σύμφωνα δὲ λέγονται ὅτι αὐτὰ μὲν καθ ἑαυτὰ φωνὴν οὐκ ἔχει, συντασσόμενα δὲ μετὰ τῶν φωνηέντων φωνὴν ἀποτελεῖ
ἄφωνα δέ ἐστι τὰ μετὰ τῶν ἄλλων συνεκφωνούμενα.
mutae dictae quod per se sine adminiculo vocalium non possunt enuntiari.
ἡμίφωνον:
ἡμίφωνα δὲ λέγεται [ότι] παρόσον ἧττον τῶν φωνηέντων εὔφωνα καθέστηκεν ἔν τε τοῖς μυγμοῖς καὶ σιγμοῖς.
ἡμίφωνα μὲν ὅσα δι᾽ αὐτῶν ῥοῖζον ἢ σιγμὸν ἢ μυγμὸν τινα παραπλήσιον ἦχον κατὰ τὴν ἐκφώνησιν ἀποτελεῖν πεφυκότα.
Semivocales dictae quod dimidium eius potestatis habent: etenim per se enuntiantur, sed per se nec syllabam nec plenam vocem faciunt.
ἔχον φωνὴν ἀκουστήν.
τό τε σίγμα τῶν ἀφώνων ἐστί, ψόφος τις μόνον οἷον συριττούσης τῆς γλώττης· τοῦ δ᾽ αὖ βῆτα οὔτε φωνὴ οὔτε ψόφος, οὐδὲ τῶν πλείστων στοιχείων.
των μὴ φωνηέντων μὲν καθ᾽ ἑαυτὰ ψόφους ὁποίους δή τινας ἀποτελεῖν πέφυκε, ῥοῖζον ἢ σιγμὸν ἢ μυγμὸν ἢ τοιούτων τινῶν άλλων ἤχων δηλωτικούς, δέ ἐστιν ἁπάσης ἄμοιρα φωνῆς καὶ ψόφου, καὶ οὐχ οἷά τε ἠχεῖσθαι καθ' ἑαυτά· διὸ δὴ ταῦτα μὲν ἄφωνά τινες ἐκάλεσαν, θάτερα δὲ ἡμίφωνα.
ἄφωνον.
έτερα φωνῆς μὲν οὖ, φθόγγου δὲ μετέχοντά τινος
ταῦτα δὲ διαφέρει.
a 22
σχήμασίν τε τοῦ στόματος καὶ τόποις.
a23a16ἀναπνέομεν δὲ τὸν μὲν ἀέρα πάντες τὸν αὐτόν, τὸ δὲ πνεῦμα καὶ τὰς φωνὰς ἐκπέμπομεν ἀλλοίας διὰ τὰς τῶν ὑποκειμένων ἀγγείων διαφοράς· ταῦτα δὲ ἐστιν τε ἀρτηρία
a28a1b14a23
δασύτητι καὶ ψιλότητι καὶ μήκει καὶ βραχύτητι ἔτι δὲ ὀξύτητι καὶ βαρύτητι καὶ τῷ μέσῳ.
b 8δασεῖαι δ᾽ εἰσὶ τῶν φωνῶν ὅσαις ἔσωθεν τὸ πνεῦμα εὐθέως συνεκβάλλομεν μετὰ τῶν φθόγγων, ψιλαὶ δ᾽ εἰσὶ τοὐναντίον ὅσαι γίνονται χωρὶς τῆς τοῦ πνεύματος ἐκβολῆς;
ταῦτα [i. e. τὰ ψιλά] μὲν γὰρ τὴν ἑαυτῶν δύναμιν ἔχει μόνην, τὰ δὲ δασέα καὶ τὴν τοῦ πνεύματος προσθήκην.
a29τούτων [scil. τῶν ἀφώνων] ψιλὰ μὲν τρία, \overline{\kappa}\overline{\pi}\overline{\tau} δασέα δὲ τρία, \overline{\theta}\overline{\phi}\overline{\chi}, μέσα δὲ τούτων τρία, \overline{\beta}\overline{\gamma}\overline{\delta}· μέσα δὲ εἴρηται ὅτι τῶν μὲν ψιλῶν ἐστι δασύτερα, τῶν δὲ δασέων ψιλότερα
μήκει καὶ βραχύτητι.
τῶν δὲ φωνηέντων μακρὰ μὲν ἐστι δύο, \overline{\eta} καὶ ῶ, βραχέα δὲ δύο, καὶ , δίχρονα δὲ τρία, δίχρονα δὲ λέγεται, ἐπεὶ ἐκτείνεται καὶ συστέλλεται.
τῶν δὲ φωνηέντων τρεῖς λέγουσι διαφοράς· δύο μὲν γὰρ αὐτῶν φύσει μακρὰ λέγουσι τυγ- χάνειν, τὸ \overline{\eta} καὶ τὸ ῶ, ἰσάριθμα δὲ βραχέα, τὸ καὶ τὸ , τρία δὲ κοινὰ μήκους τε καὶ βραχύτητος, , ἅπερ δίχρονα καὶ ὑγρὰ καὶ ἀμφίβολα καὶ μεταβολικά καλοῦσιν· ἕκαστον γὰρ αὐτῶν πέφυκεν ὁτὲ μὲν ἐκτείνεσθαι ὀτὲ δὲ συστέλλεσθαι
ὀξύτητι καὶ βαρύτητι.
Ammonius Alexandrius qui Aristarchi scholae successit
vocat, Ephorus autem Cymaeus
Dionysius Olympius [read: Olynthius]
Hermocrates Iasius
Epicharmus Syracusius
verum ea nunc ab omnibus
Graece vocatur, apud nos flexa, quoniam primo erecta rursus in gravem flectitur.
For further illustrations of the notion of the circumflex in antiquity see Athenodorus duas esse prosodias putavit, unam inferiorem, alteram superiorem; flexam autem (nam ita nostra lingua
vocamus) nihil aliud esse quam has duas in una syllaba.
[ἐν] τοῖς μετρικοῖς:
ποίας δὲ ταῦτα
τοῦ περὶ μέτρων λόγου πολλοὶ πολλαχῶς ἤρξαντο, οἱ μὲν ἀπὸ στοιχείων, ὡς Φιλόξενος
συλλαβή.
συλλαβή ἐστι κυρίως σύλληψις συμφώνων μετὰ φωνηέντος ἢ φωνηέντων, οἷον καρ, βοῦς· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἡ ἐξ ἑνὸς φωνηέντος, οἷον ᾶ, \overline{\eta}
συλλαβὰς συντιθέντες, ἐξ ὧν τά τε ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα συντίθενται
φωνὴν ἔχοντος
καὶ γὰρ τὸ ΓΡ ἄνευ τοῦ Α =
τῆς μετρικῆς:
ἀρχὴ μὲν οὖν ἡ τῆς μετρικῆς ὁ περὶ στοιχείων λόγος, εἶθ᾿ ὁ περὶ συλλαβῆς, εἶθ' ὁ περὶ ποδῶν, εἶθ οὕτως ὁ περὶ μέτρων.
τοῦ δὲ περὶ μέτρων λόγου πολλοὶ πολλαχῶς ἤρξαντο, οἱ μὲν ἀπὸ στοιχείων, ὡς Φιλόξενος, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ μέτρων ὅρου, ὡς Ηλιόδωρος, ἡμεῖς δὲ Ἡφαιστίωνι κατακολουθήσομεν ἀπὸ συλλαβῆς ἀρξάμενοι.
σύνδεσμος.
δηλοῖ
in Κλέων βαδίζει
σύνδεσμος δέ ἐστι φωνὴ ἄσημος, ἢ οὔτε κωλύει οὔτε ποιεῖ φωνὴν μίαν σημαντικὴν ἐκ πλειόνων φωνῶν πεφυκυῖαν συντίθεσθαι [καὶ ἐπὶ τῶν ἄκρων καὶ ἐπὶ τοῦ μέσου], ἣν μὴ ἁρμόττει ἐν ἀρχῇ λόγου τιθέναι καθ αὑτόν, οἷον μέν, δή, τοί, δέ. ἢ φωνὴ ἄσημος ἢ ἐκ 5 πλειόνων μὲν φωνῶν μιᾶς σημαντικῶν δὲ ποιεῖν πέφυκε μίαν σημαντικὴν φωνήν, (οἷον τὸ ἀμφί καὶ τὸ περί καὶ τὰ ἄλλα). ἄρθρον δ᾽ ἐστὶ φωνὴ ἄσημος, ἢ λόγου ἀρχὴν ἢ τέλος ἢ διορισμὸν δηλοῖ [οἷον τὸ ἀμφί καὶ τὸ περί καὶ τὰ ἄλλα. φωνὴ ἄσημος ἢ οὔτε κωλύει οὔτε ποιεῖ φωνὴν μίαν σημαντικὴν ἐκ πλειόνων φωνῶν], πεφυκυῖα τίθεσθαι 10 καὶ ἐπὶ τῶν ἄκρων καὶ ἐπὶ τοῦ μέσου.
a 35λέγω δὲ περίοδον λέξιν ἔχουσαν ἀρχὴν καὶ τελευτὴν αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν καὶ μέγεθος εὐσύνοπτον
b 34b 21τὸ δὲ κινοῦν ὀργανικῶς, ὅπου ἀρχὴ καὶ τελευτὴ τὸ αὐτό, οἷον ὁ γιγγλυμός· ἐνταῦθα γὰρ τὸ κυρτὸν καὶ κοῖλον τὸ μὲν τελευτὴ τὸ δ᾽ ἀρχή (διὸ τὸ μὲν ἠρεμεῖ τὸ δὲ kινεῖται), λόγῳ μὲν ἕτερα ὄντα μεγέθει δ᾽ ἀχώριστα
(comp. a 20a 22ἐκ τῶν λόγων ἐνίων ἐξαιρεθέντων συνδέσμων οὐκ ἔστιν ὁ λόγος Ἑλληνικός, οἷον τὸ τέ καὶ τὸ καί, ἔνιοι δὲ οὐθὲν λυποῦσι διὰ τὸ τοῖς μὲν ἀναγκαῖον εἶναι χρῆσθαι πολλάκις, εἰ ἔσται λόγος, τοῖς δὲ μή
κωλύει,
φωνῶν:
λόγου.
b 19a 3
διορισμός
a 14τοῦ διορισμοῦ χάριν ἐστὶ (scil. τὸ διάζωμα) τοῦ τε περὶ τὴν κοιλίαν τόπου καὶ τοῦ περὶ τὴν καρδίαν
πεφυκυῖα τίθεσθαι καὶ ἐπὶ τῶν ἄκρων καὶ ἐπὶ τοῦ μέσου
ὄνομα.
b 19ὄνομα μὲν οὖν ἐστι φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην ἄνευ χρόνου, ἧς μηδὲν μέρος ἐστὶ σημαντικὸν κεχωρισμένον· ἐν γὰρ τῷ Κάλλιππος τὸ ἵππος οὐδὲν αὐτὸ καθ᾽ ἑαυτὸ σημαίνει, ὥσπερ ἐν τῷ λόγῳ τῷ καλὸς ἵππος
b 19αὐτὰ μὲν οὖν καθ᾽ ἑαυτὰ λεγόμενα ὀνόματά ἐστι [scil. τὰ ῥήματα] καὶ σημαίνει τι (ἵστησι γὰρ ὁ λέγων τὴν διάνοιαν καὶ ὁ ἀκούσας ἠρέμησεν), ἀλλ᾽ εἰ ἔστιν ἢ μὴ οὔπω σημαίνει
οὐ χρώμεθα:
τῷ Θεοδώρῳ:
τὸν Ἀστυάνακτα
ῥῆμα:
ῥῆμα δέ ἐστι τὸ προσσημαῖνον χρόνον, οὐ μέρος οὐδὲν σημαίνει χωρίς, καὶ ἔστιν ἀεὶ τῶν καθ᾽ ἑτέρου λεγομένων σημεῖον. λέγω δ᾽ ὅτι προσσημαίνει χρόνον, οἷον ὑγίεια μὲν ὄνομα, τὸ δὲ ὑγιαίνει ῥῆμα προσσημαίνει γὰρ τὸ νῦν ὑπάρχειν ... 16 τὸ ὑγίανεν ἢ τὸ ὑγιανεῖ οὐ ῥῆμα ἀλλὰ πτώσεις ῥήματος διαφέρει δὲ τοῦ ῥήματος, ὅτι τὸ μὲν τὸν παρόντα προσσημαίνει χρόνον, τὰ δὲ τὸν πέριξ
προσσημαίνει.
consignificat
, thus identifying its sense with that of the later word
πτῶσις,
a 33b 27a 32b 36a 14b 30b 29b 15b 16a Terentius Terenti, ab equo equiso, ab homine homunculus, a mamma mammosae, a prudentia prudens, a pugnando et currendo pugiles et cursores
(
ἄνθρωπος:
b 34ἄνθρωπος εἷς ἄνθρωπος καὶ οὐ πολλοί
τὰ ὑποκριτικά:
ἐπίταξιν:
βάδιζε:
λόγος.
b 26λόγος δέ ἐστι φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην, ἧς τῶν μερῶν τι σημαντικόν ἐστι κεχωρισμένον, ὡς φάσις, ἀλλ᾽ οὐχ ὡς κατάφασις ἢ ἀπόφασις
λέγω δέ, οἷον ἄνθρωπος σημαίνει μέν τι, ἀλλ᾽ οὐχ ὅτι ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν ἀλλ᾽ ἔσται κατάφασις ἢ ἀπόφασις, ἐάν τι προστεθῇ
. The clause b 38b 48
οὐ γὰρ ἅπας, κτέ.
οὐκοῦν ἐξ ὀνομάτων μὲν μόνων συνεχώς λεγομένων οὐκ ἔστι ποτὲ λόγος, οὐδ᾽ αὖ ῥημάτων χωρὶς ὀνομάτων λεχθέντων
ὁ τοῦ ἀνθρώπου ὁρισμός:
a 27
ἐνδέχεται ἄνευ ῥημάτων εἶναι λόγον.
εἷς δὲ ἐστι λόγος διχῶς.
ὁ ἓν δηλῶν λόγος
ἔστι δὲ εἰς πρῶτος [? πρώτως] λόγος ἀποφαντικὸς κατάφασις, εἶτα ἀπόφασις· οἱ δ᾽ ἄλλοι [scil. λόγοι ἀποφαντικοί] πάντες συνδέσμῳ εἷς ἔστι δὲ εἷς λόγος ἀποφαντικὸς ἢ ὁ ἓν δηλῶν ἢ ὁ συνδέσμῳ εἷς, ... πολλοὶ δὲ οἱ πολλὰ καὶ μὴ ἓν ἢ οἱ ἀσύνδετοι
λόγος δ᾽ εἷς ἐστι διχῶς, ὁ μὲν συνδέσμῳ, ὥσπερ ἡ Ἰλιάς, ὁ δὲ τῷ ἓν καθ᾽ ἓν δηλοῦν μὴ κατὰ συμβεβηκός
ὁ δ᾽ ὁρισμὸς λόγος ἐστὶν εἷς οὐ συνδέσμῳ καθάπερ ἡ Ἰλιάς, ἀλλὰ τῷ ἑνὸς εἶναι
(comp. also
ἐκ πλειόνων
ἁπλοῦν... διπλοῦν:
οὐχ ἅπαντα ὅσα περὶ λέξεως ἔστιν εἰπεῖν ἀκριβολογητέον ἡμῖν, ἀλλ᾽ ὅσα περὶ τοιαῦτης οἷας λέγομεν. περὶ δ᾽ ἐκείνης εἴρηται ἐν τοῖς περὶ ποιητικῆς.
τῶν δ᾽ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων σαφὴ μὲν ποιεῖ τὰ κύρια, μὴ ταπεινὴν δὲ ἀλλὰ κεκοσμημένην τάλλα ὀνόματα ὅσα εἴρηται ἐν τοῖς περὶ ποιητικῆς.
ὄντων δ᾽ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων ἐξ ὧν ὁ λόγος συνέστηκεν, τῶν δ᾽ ὀνομάτων τοσαῦτ᾽ ἐχόντων εἴδη ὅσα τεθεώρηται ἐν τοῖς περὶ ποιήσεως, τούτων γλώτταις μὲν καὶ διπλοῖς ὀνόμασι καὶ πεποιημένοις ὀλιγάκις καὶ ὀλιγαχοῦ χρηστέον ... τὸ δὲ κύριον καὶ τὸ οἰκεῖον καὶ μεταφορὰ μόναι χρήσιμοι πρὸς τὴν τῶν ψιλῶν λόγων λέξιν.
μεγαλειωτῶν
o,
Ἑρμοκαϊκόξανθος:
ἅπαν δὲ ὄνομα κτέ.
τοῖς μὲν γὰρ ποιηταῖς πολλὰ δέδονται κόσμοι· καὶ γὰρ ... οἷόν τ᾿ αὐτοῖς ... δηλῶσαι μὴ μόνον τοῖς τεταγμένοις ὀνόμασιν, ἀλλὰ τὰ μὲν ξένοις, τὰ δὲ καινοῖς, τὰ δὲ μεταφοραῖς, καὶ μηδὲν παραλιπεῖν ἀλλὰ πᾶσι τοῖς εἴδεσι διαποικῖλαι τὴν ποίησιν.
κύριον.
τὸ δὲ κύριον καὶ τὸ οἰκεῖον
καὶ μεταφορὰ μόναι χρήσιμοι πρὸς τὴν τῶν ψιλῶν λόγων λέξιν.
Hence it is that in Latin
In
κόσμος.
ἐν δὲ τοῖς ἰαμβείοις διὰ τὸ ὅτι μάλιστα λέξιν μιμεῖσθαι ταῦτα ἁρμόττει τῶν ὀνομάτων ὅσοις κἂν ἐν λόγοις τις χρήσαιτο· ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα τὸ κύριον καὶ μεταφορὰ καὶ κόσμος.
μηδ' ἐπὶ τῷ εὐτελεῖ ὀνόματι ἐπῇ κόσμος· εἰ δὲ μή, κωμῳδία φαίνεται, οἷον ποιεῖ Κλεοφῶν· ὁμοίως γὰρ ἔνια ἔλεγε καὶ εἰ εἶπειεν ἂν πότνια συκή.
καὶ ἀπὸ καλῶν [
[καὶ αἶσχος δὲ ὡσαύτως
with which we may compare the definition of κάλλος ὀνόματός ἐστι τὸ πρὸς τὴν ἀκοὴν ἢ πρὸς τὴν ὄψιν ἡδὺ ἢ τὸ τῇ διανοίᾳ ἔντιμον
(
γλώτταν.
τῶν ὀνομάτων ἀφείκασιν
ὅσα παρὰ τὴν διάλεκτόν ἐστιν
). For instances in the μία δὲ [
μὴ τοῖς αὐτοῖς δέ:
ἀνάγκη δὲ πᾶν τὸ φερόμενον ἢ κάτω ἢ ἄνω ἢ κουφότητ᾽ ἔχειν ἢ βάρος ἢ ἄμφω, μὴ πρὸς τὸ αὐτὸ δέ.
σίγυνον.
σίγυνοι· τὰ ξυστὰ δόρατα, ἢ τοὺς ὁλοσιδήρους ἄκοντας
(comp. σιγύννας δ᾽ ὧν καλέουσι Λίγυες . . . τοὺς καπήλους, Κύπριοι δὲ τὰ δόρατα
σιγύννους δὲ καλοῦσιν οἱ Κύπριοι τὰ ἀκόντια
μεταφορά.
ἡ μεταφορὰ ποιεῖ πως γνώριμον τὸ σημαινόμενον διὰ τὴν ὁμοιότητα πάντες γὰρ οἱ μεταφέροντες κατά τινα ὁμοιότητα μεταφέρουσιν.
λέγω δὲ,
νηῦς κτέ.:
ἑστάναι τι:
τῷ τούτου τι μεταβάλλειν
τὸ καλῶς τοῦτο πεφυκέναι ἡ τελεία καὶ ἀληθινὴ ἂν εἴη εὐφυΐα.
τὸ γάρ σε ἑστάναι νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον δέ.
δὴ μυρί᾽ Ὀδυσσεὺς κτέ.:
ἀπ᾿ εἴδους:
καὶ αἱ παροιμίαι μεταφοραὶ ἀπ᾿ εἴδους ἐπ᾿ εἶδός εἰσιν· οἷον ἄν τις ὡς ἀγαθὸν πεισόμενος αὐτὸς ἐπαγά-
γηται εἶτα βλαβῇ ὡς ὁ Καρπάθιός φησι τὸν λαγώ. ἄμφω γὰρ τὸ εἰρημένον πεπόνθασιν.
See η̂ των͂ πολιτικῶν [Πλατωνικῶν Hiller] λόγων παράδοσις τὸ μὲν πρῶτον έχει καθαρμόν τινα ... ὁ μὲν γὰρ Ἐμπεδοκλῆς κρηνάων ἄπο πέντ᾿ ἀνιμῶντά φησιν ἀτειρέι χαλκῷ δεῖν ἀπορρύπτεσθαι, ὁ δὲ Πλάτων ἀπὸ πέντε μαθημάτων δεῖν φησι ποιεῖσθαι τὴν κάθαρσιν.
The exact form of the verse of
ἀφελεῖν τι.
τῷ δὲ ἀνάλογον
ἡ ἀναλογία ἰσότης ἐστὶ λόγων καὶ ἐν τέτταρσιν ἐλαχίστοις
τῶν δὲ μεταφορῶν τεττάρων οὐσῶν εὐδοκιμοῦσι μάλιστα αἱ κατ᾿ ἀναλογίαν, ὥσπερ Περικλῆς ἔφη τὴν νεότητα τὴν ἀπολομένην ἐν τῷ πολέμῳ οὕτως ἠφανίσθαι ἐκ τῆς πόλεως ὥσπερ εἴ τις τὸ ἔαρ ἐκ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐξέλοι κτέ.
ἐν πᾶσι δὲ τῷ ἐνέργειαν ποιεῖν εὐδοκιμεῖ οἷον ἐν τοῖσδε, “αὐτις ἐπὶ δάπεδόνδε κυλίνδετο λᾶας ἀναιδής”, καὶ “ ἔπτατ᾿ ὀιστός”, ... καὶ “ αἰχμὴ δὲ στέρνοιο διέσσυτο μαιμώωσα”. ἐν πᾶσι γὰρ τούτοις διὰ τὸ ἔμψυχα εἶναι ἐνεργοῦντα φαίνεται· τὸ ἀναισχυντεῖν γὰρ καὶ μαιμᾶν καὶ τὰ ἄλλα ἐνέργεια. ταῦτα δὲ προσήψε διὰ τῆς κατ᾿ ἀναλογίαν μεταφορᾶς· ὡς γὰρ ὁ λίθος πρὸς τὸν Σίσυφον, ὁ ἀναισχυντῶν πρὸς τὸν ἀναισχυντούμενον.
ἐρεῖ:
προστιθέασιν.
αἱ εἰκόνες τρόπον τινὰ μεταφοραί· ἀεὶ γὰρ ἐκ δυοῖν λέγονται, ὥσπερ ἡ ἀνάλογον μεταφορά· οἷον ἡ ἀσπίς, φαμέν, ἐστὶ φιάλη Ἄρεως καὶ τὸ τόξον φόρμιγξ ἄχορδος. οὕτω μὲν οὖν λέγουσιν οὐχ ἁπλοῦν, τὸ δ᾽ εἰπεῖν τὸ τόξον φόρμιγγα ἢ τὴν ἀσπίδα φιάλην ἁπλοῦν.
For the singular ἐρεῖ,
ἢ γὰρ τὸ κακῶς ζητοῦσιν· εἰ δὲ μή, δουλεία δοκεῖ εἶναι, εἰ μὴ ἀντιποιήσει
ἐρεῖ τοίνυν κτέ.:
ἀεὶ δὲ δεῖ τὴν μεταφορὰν τὴν ἐκ τοῦ ἀνάλογον ἀνταποδιδόναι καὶ ἐπὶ θάτερα [καὶ ἐπὶ] τῶν ὁμογενῶν· οἷον εἰ ἡ φιάλη ἀσπὶς Διονύσου, καὶ τὴν ἀσπίδα ἁρμόττει λέγεσθαι φιάλην Ἄρεως.
ἢ ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς.
περὶ ῥηγμῖνι βίοιο
οὕτω γὰρ ἁρμόττει μᾶλλον εἰπεῖν ἢ ὥσπερ Ἐπίχαρμος εἰς Ξενοφάνην
ἑσπέραν βίου:
ἤδη γὰρ ὁ βίος οὐμὸς ἑσπέραν ἄγει
δυσμὰς βίου:
ἐν δυσμαῖς τοῦ βίου
ὄνομα κείμενον,
ἔτι εἰ μὴ κειμένοις ὀνόμασι χρῆται, οἷον Πλάτων ὀφρυόσκιον τὸν ὀφθαλμόν, ἢ τὸ φαλάγγιον σηψιδακές, ἢ τὸν μυελὸν ὀστεογενές· πᾶν γὰρ ἀσαφὲς τὸ μὴ εἰωθός
εἰσὶ διτταί [scil. καὶ ἁμαρτίαι], ἢ τῷ ψεύδεσθαι ἢ τῷ παραβαίνειν τὴν κειμένην λέξιν οἱ τοῖς ἀλλοτρίοις ὀνόμασι τὰ πράγματα προσαγορεύοντες, οἷον τὴν πλάτανον ἄνθρωπον, παραβαίνουσι τὴν κειμένην ὀνομασίαν
ἐπὶ τοῦ ἡλίου ἀνώνυμον:
ἀνώνυμον τὸ κοινὸν ἐπὶ δικαστοῦ καὶ ἐκκλησιαστοῦ
πρὸς τὸν ἥλιον.
ἅμα ἡλίῳ σκιδναμένῳ πᾶσα ἡ στρατιὴ ἐπέπλεε ἁλὴς ἐπὶ τὸ Ἀρτεμίσιον
πρὸς τὸν καρπόν.
διὸ εἴρηται:
ἔστι δὲ τῷ τρόπῳ τούτῳ κτέ.:
πέμπτη δ' ἐστὶν [scil. πολιτεία] ἣ προσαγορεύεται τὸ κοινὸν ὄνομα πασῶν
ὅθεν καὶ τὰ ὀνόματα οἱ ποιηταὶ φέρουσι, τὸ ἄχορδον καὶ τὸ ἄλυρον μέλος· ἐκ τῶν στερήσεων γὰρ ἐπιφέρουσιν
εὐδοκιμεῖ γὰρ τοῦτο ἐν ταῖς μεταφοραῖς λεγόμενον ταῖς ἀνάλογον, οἷον τὸ φάναι τὴν σάλπιγγα εἶναι μέλος ἄλυρον
. The instance in
πεποιημένον.
τίθεται.
διὸ καὶ τὰ ὀνόματα τότε τίθενται, ὡς πιστεύοντες ἤδη μᾶλλον τῇ σωτηρίᾳ
δεῖ δὲ εἰδός τι λέγοντα καὶ διαφορὰν ὄνομα τίθεσθαι
. δοκεῖ γὰρ ἔνια εἶναι τοιαῦτα
is a parenthesis giving a reason for the instances that come after it; comp. 25, 1460b 24, and the note on
ἐρνύγας,
. We do not know where ἔρνυτας [sic] ἔρνη. βλαστήματα, κλάδοι
. The form in
ἀρητῆρα.
οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα
ἀρητῆρα· ἱερέα
.
ἐπεκτεταμένον κτέ.
εἴ τις ἐπεκτείνας λέγοι τὸ υ (in the word φύσις)
1458 a 4
c, c); and it must be admitted that a second instance of this sort of lengthening is hardly wanted. As regards
ἀφῃρημένον.
ἔνιοι δὲ καὶ κατ᾿ ἀποκοπὴν δέχονται τὴν Μεσσήνην· παραδείγμασι δὲ χρῶνται τοῦ μὲν ποιητοῦ τῷ κρῖ καὶ δῶ καὶ μάψ, καὶ ἔτι ‘ἥρως δ᾽ Αὐτομέδων τε καὶ Ἀλκιμος’ ἀντὶ τοῦ Ἀλκιμέδων . . παρ᾿ Ἐμπεδοκλεῖ δὲ ‘μία γίνεται ἀμφοτέρων ὄψ’, ἡ ὄψις
. It is clear that
μία γίνεται ἀμφοτέρων ὄψ:
ἐξηλλαγμένον.
δεξιτερὸν κατὰ μαζόν:
αὐτῶν δὲ τῶν ὀνομάτων κτέ.
Πρωταγόρας τὰ γένη τῶν ὀνομάτων διήρει, ἄρρενα καὶ θήλεα καὶ σκεύη
καὶ ἐπὶ τῶν θηλέων ὀνομάτων ὡσαύτως, καὶ ἐπὶ τῶν λεγομένων μὲν σκευῶν ἐχόντων δὲ θηλείας ἢ ἄρρενος κλῆσιν
μὴ γὰρ εἶναι αὐτὴν θεὸν ἀλλὰ θεάν· θεοὺς δὲ εἶναι τοὺς ἄρρενας
(
ὅσα τελευτᾷ εἰς τὸ Ν καὶ Ρ καὶ Σ.
ἐκ τῶν φωνήεντων
τῶν ἐπεκτεινομένων εἰς Α
ἴσα... πλήθη.
οὐδὲ εἰς φωνῆεν βραχύ.
τρία.
πέντε.
τὰ δὲ μεταξύ:
εἰς ταῦτα καὶ Ν καὶ Ρ καὶ Σ.
τελικὰ οὐδετέρων ὀνομάτων ἔξ, ᾶ, ι, ν, ρ, υ, ς
).
λέξεως:
λέγω δὲ ... λέξιν εἶναι τὴν διὰ τῆς ὀνομασίας ἑρμηνείαν
ἑτέρα λόγου καὶ ποιήσεως λέξις ἐστίν
. δηλοῖ δὲ τὸ συμβαῖνον· οὐδὲ γὰρ οἱ τὰς τραγῳδίας ποιοῦντες ἔτι χρῶνται τὸν αὐτὸν τρόπον, ἀλλ᾽ ὥσπερ καὶ ἐκ τῶν τετραμέτρων εἰς τὸ ἰαμβεῖον μετέβησαν διὰ τὸ τῷ λόγῳ τοῦτο τῶν μέτρων ὁμοιότατον εἶναι τῶν ἄλλων, οὕτω καὶ τῶν ὀνομάτων ἀφείκασιν ὅσα παρὰ τὴν διάλεκτόν ἐστιν, οἷς δ᾽ οἱ πρῶτον ἐκόσμουν, καὶ ἔτι νῦν οἱ τὰ ἑξάμετρα ποιοῦντες, ἀφείκασιν· διὸ γελοῖον μιμεῖσθαι τούτους οἱ αὐτοὶ οὐκέτι χρῶνται ἐκείνῳ τῷ τρόπῳ
. ὥστε φανερὸν ὅτι οὐχ ἅπαντα ὅσα περὶ λέξεως ἔστιν εἰπεῖν, ἀκριβολογητέον ἡμῖν, ἀλλ᾽ ὅσα περὶ τοιαύτης οἷας λέγομεν
. περὶ δ᾽ ἐκείνης εἴρηται ἐν τοῖς περὶ ποιητικῆς
.
λέξεως ἀρετὴ κτέ.:
ὡρίσθω λέξεως ἀρετὴ σαφῆ εἶναι (σημεῖον γὰρ ὅτι ὁ λόγος, ἐὰν μὴ δηλοῖ, οὐ ποιήσει τὸ ἑαυτοῦ ἔργον), καὶ μήτε ταπεινὴν μήτε ὑπὲρ τὸ ἀξίωμα ἀλλὰ πρέπουσαν· ἡ γὰρ ποιητικὴ ἴσως οὐ ταπεινή, ἀλλ᾽ οὐ πρέπουσα λόγῳ
τῶν δ᾽ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων σαφὴ μὲν ποιεῖ τὰ κύρια, μὴ ταπεινὴν δὲ ἀλλὰ κεκοσμημένην τάλλα ὀνόματα ὅσα εἴρηται ἐν τοῖς περὶ ποιητικῆς· τὸ γὰρ ἐξαλλάξαι ποιεῖ φαίνεσθαι σεμνοτέραν
.
ταπεινή.
διὰ γὰρ τῶν εὐτελεστάτων τε καὶ ταπεινοτάτων ὀνομάτων πέπλεκται πᾶσα ἡ λέξις, οἷς ἂν καὶ γεωργὸς καὶ θαλαττουργὸς καὶ χειροτέχνης καὶ πᾶς ὁ μηδεμίαν ὥραν τοῦ λέγειν εὖ ποιούμενος ἐξ ἑτοίμου λαβὼν ἐχρήσατο. λυθέντος γοῦν τοῦ μέτρου φαῦλα φανήσεται τὰ αὐτὰ ταῦτα καὶ ἄζηλα οὔτε γὰρ μεταφοραί τινες ἐν αὐτοῖς εὐγενεῖς ἔνεισιν οὔτε ὑπαλλαγαὶ
οὔτε καταχρήσεις οὔτε ἄλλη τροπικὴ διάλεκτος οὐδεμία, οὐδὲ δὴ γλῶτται πολλαί τινες οὐδὲ ξένα ἢ πεποιημένα ὀνόματα
.
Κλεοφῶντος:
Σθενέλου.
ἐξαλλάττουσα τὸ ἰδιωτικὸν:
ἐξαλλάττει γὰρ τὸ εἰωθός [scil.
. It will be observed that
ξενικοῖς.
ἐξαλλάττει τὸ εἰωθός, καὶ ξενικὴν ποιεῖ τὴν λέξιν
τὸ εἰωθὸς καὶ ξενικόν
τὸ ἐξαλλάξαι ποιεῖ φαίνεσθαι σεμνοτέραν [scil.
.
ἅπαντα τοιαῦτα
ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης τοὺς πάντα μεταφέροντας αἰνίγματα γράφειν ἔλεγεν
.
μὲν οὖν
αἴνιγμα.
καὶ ὅλως ἐκ τῶν εὖ ᾐνιγμένων ἔστι μεταφορὰς λαβεῖν ἐπιεικεῖς (μεταφοραὶ γάρ αἰνίττονται), ὥστε δῆλον [δηλοῦν] ὅτι εὖ μετενήνεκται
καὶ τὰ εὖ ᾐνιγμένα διὰ τὸ αὐτὸ ἡδέα· μάθησις γάρ· καὶ λέγεται μεταφορά [μεταφορᾷ].
τε γάρ
ἰδέα:
τῶν ὀνομάτων.
κατὰ δὲ τὴν μεταφορῶν,
ἄνδρ᾽ εἶδον κτέ.:
οὐ πόρρωθεν δεῖ ἀλλ᾽ ἐκ τῶν συγγενῶν καὶ τῶν ὁμοειδῶν μεταφέρειν τὰ ἀνώνυμα [(ἐπὶ) τὰ ἀνώνυμα?] ὠνομασμένως, ὃ λεχθὲν δῆλόν ἐστιν ὅτι συγγενές, οἷον ἐν τῷ αἰνίγματι τῷ εὐδοκιμοῦντι “ἄνδρ᾽ εἶδον πυρὶ χαλκὸν ἐπ᾿ ἀνέρι κολλήσαντα”.
1458 a 29
(comp.
κολλήσαντα:
ἐκ τῶν γλωττῶν βαρβαρισμός:
βαρβαρισμός
τέταρτον δὲ σολοικίζειν ποιεῖν, τοῦτο δ᾽ ἐστὶ τὸ ποιῆσαι τῇ λέξει βαρβαρίζειν, ἐκ τοῦ λόγου τὸν ἀποκρινόμενον
βαρβαρισμός ἐστι παράπτωσις ἐν ἁπλῇ λέξει παρὰ τὴν κοινὴν συνήθειαν, καὶ σολοικισμός ἐστι παράπτωσις ἀσυνήθης κατὰ τὴν ὅλην σύνταξιν καὶ ἀνακόλουθος
δεῖ ἄρα κεκρᾶσθαί πως τούτοις,
καὶ τὸ ἡδεῖαν [scil. τὴν λέξιν εἶναι] τὰ εἰρημένα ποιήσει ἂν εὖ μειχθῇ τὸ εἰωθὸς καὶ ξενικόν.
ἐὰν δέ πως κραθῶσι
τὸ μὲν γὰρ μὴ ἰδιωτικὸν ποιήσει,
τῶν δ᾽ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων σαφῆ μὲν ποιεῖ τὰ κύρια, μὴ ταπεινὴν δὲ ἀλλὰ κεκοσμημένην τάλλα ὀνόματα ὅσα εἴρηται ἐν τοῖς περὶ ποιητικῆς.
εἴδη,
οὐκ ἐλάχιστον δὲ μέρος συμβάλλεται:
οὐ γὰρ ἐλάχιστον μέρος τὰ γένη ταῦτα συμβάλλεται πρὸς εὐδαιμονίαν.
οὐκ ἐλάχιστον μέρος συμβάλλεται ἀστρονομίη ἐς ἰητρικήν.
συμβάλλεται.
δοκεῖ δὲ . . . ὥσπερ λύχνοι φαίνεσθαι οἱ ὀφθαλμοί.
ὥστε οὐκ ὀρθῶς ψέγουσιν κτέ.
τὸν ποιητήν,
Εὐκλείδης ὁ ἀρχαῖος.
ὡς ῥᾳδιον ποιεῖν
ἐκτείνειν.
ἰαμβοποιήσας ἐν αὐτῇ τῇ λέξει.
Ἐπιχάρην κτέ.
βαδίζειν
Μαραθῶνάδε.
c (
φαίνεσθαί πως χρώμενον:
φαίνεται γάρ πως καὶ μικτὰ ἠρέμα
περί τε τὰς ἀπολαύσεις τὰς σωματικὰς [scil. δεῖ] τοὐναντίον ποιεῖν ἢ νῦν τινὲς τῶν τυράννων ποιοῦσιν· οὐ γὰρ μόνον εὐθὺς ἕωθεν τοῦτο δρῶσιν καὶ συνεχῶς πολλὰς ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ φαίνεσθαι τοῖς ἄλλοις βούλονται τοῦτο πράττοντες, ἵν᾿ ὡς εὐδαίμονας καὶ μακαρίους θαυμάσωσιν· ἀλλὰ μάλιστα μὲν μετριάζειν τοῖς τοιούτοις, εἰ δὲ μή, τό γε φαίνεσθαι τοῖς ἄλλοις διαφεύγειν.
διὸ δεῖ λανθάνειν ποιοῦντας, καὶ μὴ δοκεῖν λέγειν πεπλασμένως ἀλλὰ πεφυκότως
τούτῳ τῷ τρόπῳ,
τὸ δὲ μέτριον.
εὐλαβεῖσθαι δὲ δεῖ καὶ παρατηρεῖν ἐν ἀμφοῖν τὸ μέτριον.
ἀλλὰ δεῖ στοχάζεσθαι τοῦ μετρίου, ἐπεὶ μεῖζον ποιεῖ κακὸν τοῦ εἰκῇ λέγειν· ἡ μὲν γὰρ οὐκ ἔχει τὸ εὖ, ἡ δὲ τὸ κακῶς, διὸ τὰ Ἀλκιδάμαντος ψυχρὰ φαίνεται· οὐ γὰρ ἡδύσματι χρῆται ἀλλ᾽ ὡς ἐδέσματι τοῖς ἐπιθέτοις, οὕτω πυκνοῖς καὶ μείζοσι καὶ ἐπιδήλοις.
ὅσα δ᾽ ὑπερβάλλουσιν ἢ ἐλλειπουσι, τούτων τὸ μέτριον καὶ τὸ ἁρμόττον
κοινὸν ἁπάντων ἐστὶ τῶν μερῶν:
τὸ δ᾽ εὐκαίρως ἢ μὴ εὐκαίρως χρῆσθαι κοινὸν ἁπάντων τῶν εἰδῶν ἐστιν.
ἀπρεπῶς.
τὸ ψυχρὸν ἐν ταῖς μεταφοραῖς γίνεται· εἰσὶ γὰρ καὶ μεταφοραὶ ἀπρεπεῖς αἱ μὲν διὰ τὸ γελοῖον (χρῶνται γὰρ καὶ οἱ κωμῳδοποιοὶ μεταφοραῖς) αἱ δὲ διὰ τὸ σεμνὸν ἄγαν καὶ τραγικόν.
ἐπίτηδες ἐπὶ τὰ γελοῖα.
τὸ δὲ ἁρμοττόντως.
ὅσον διαφέρει:
καίτοι μ᾿ οὐ λέληθεν ὅσον διαφέρουσι τῶν λόγων εἰς τὸ πείθειν οἱ λεγόμενοι τῶν ἀναγιγνωσκομένων.
ἐπὶ τῶν ἐπῶν θεωρείσθω:
οἱ μὲν μετὰ μέτρων καὶ ῥυθμῶν ἅπαντα ποιοῦσιν, οἱ δ' οὐδενὸς τούτων κοινωνοῦσιν· τοσαύτην ἔχει χάριν, ὥστ᾽ ἂν καὶ τῇ λέξει καὶ τοῖς ἐνθυμήμασιν ἔχῃ κακῶς, ὅμως αὐταῖς ταῖς εὐρυθμίαις καὶ ταῖς συμμετρίαις ψυχαγωγοῦσι τοὺς ἀκούοντας.
γνοίη δ᾽ ἄν τις ἐκεῖθεν τὴν δύναμιν αὐτῶν· ἣν γάρ τις τῶν ποιημάτων τῶν εὐδοκιμούντων τὰ μὲν ὀνόματα καὶ τὰς διανοίας καταλίπῃ, τὸ δὲ μέτρον διαλύσῃ, φανήσεται πολὺ καταδεέστερα τῆς δόξης ἧς νῦν ἔχομεν περὶ αὐτῶν.
τῶν ὀνομάτων
ἰδεῶν.
ἓν δὲ μόνον ὄνομα.
κυρίου εἰωθότος.
εὐτελές.
Αἰσχύλος:
θοινᾶται,
θοινᾶται· εὐωχεῖται
.
νῦν δὲ μ᾽ ἐὼν κτέ.:
νῦν δέ μ᾽ ἐὼν ὀλίγος τε καὶ οὐτιδανὸς καὶ ἄκικυς
ἀεικής.
δίφρον ἀεικέλιον κτέ.:
ἠιόνες βοόωσιν:
κράζουσιν:
βοῶν ὁ βάσκανος οὗτος καὶ κεκραγώς
Ἀριφράδης
τοὺς τραγῳδοὺς:
& τόνδ᾽ ἐποπτεύουσα καὶ κεκτημένη Βραυρώνος ἱεροῦ θεοφιλέστατον τόπον, Λητούς Διός τε τοξόδαμνε παρθένε, ὡ ς οἱ τραγῳδοί φασιν, οἷς ἐξουσία ἔστιν λέγειν ἅπαντα καὶ ποιεῖν μόνοις
τῇ διαλέκτῳ,
πλεῖστα γὰρ ἰαμβεῖα λέγομεν ἐν τῇ διαλέκτῳ τῇ πρὸς ἀλλήλους
τῶν ὀνομάτων ἀφείκασιν ὅσα παρὰ τὴν διάλεκτόν ἐστιν
ἐγὼ δέ νιν:
ἑκάστῳ τῶν εἰρημένων:
καὶ διπλοῖς ὀνόμασι καὶ γλώτταις
πολὺ δὲ μέγιστον.
μεταφορικὸν:
καὶ ῾Ομηρικὸς ὁ Ἐμπεδοκλῆς καὶ δεινὸς περὶ τὴν φράσιν γέγονε, μεταφορικός τ᾽ ὧν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς περὶ ποιητικὴν ἐπιτεύγμασι χρώμενος
.
εὐφυΐας τε σημεῖον.
φῦναι δεῖ ὥσπερ ὄψιν ἔχοντα ᾗ κρινεῖ καλῶς καὶ τὸ κατ᾿ ἀλήθειαν ἀγαθὸν αἱρήσεται. καὶ ἔστιν εὐφυής, ᾧ τοῦτο καλῶς πέφυκεν. τὸ γὰρ μέγιστον καὶ κάλλιστον καὶ πα᾿ ἑτέρου μὴ οἷόν τε λαβεῖν μηδὲ μαθεῖν, ἀλλ᾽ οἷον ἔφυ τοιοῦτον ἕξει, καὶ τὸ εὖ καὶ τὸ καλῶς τοῦτο πεφυκέναι ἡ τελεία καὶ ἀληθινὴ ἂν εἴη εὐφυία
καὶ λαβεῖν οὐκ ἔστιν αὐτὴν πα᾿ ἄλλου
δεῖ δὲ μεταφέρειν ... ἀπὸ οἰκείων καὶ μὴ φανερῶν, οἷον καὶ ἐν φιλοσοφίᾳ τὸ (τὸ) ὅμοιον καὶ ἐν πολὺ διέχουσι θεωρεῖν εὐστόχου
. For the kinds of similarity underlying metaphors see
εὖ μεταφέρειν.
τὸ τὸ ὅμοιον θεωρεῖν.
τῶν δ᾽ ὀνομάτων κτἑ.
χρησιμωτάτη ἡ διπλῆ λέξις τοῖς διθυραμβοποιοῖς· οὗτοι γὰρ ψοφώδεις· αἱ δὲ γλῶτται τοῖς ἐποποιοῖς· σεμνὸν γὰρ καὶ αὔθαδες· ἡ μεταφορὰ δὲ τοῖς ἰαμβείοις· τούτοις γὰρ νῦν χρῶνται
.
τοῖς διθυράμβοις:
τὸ μακροσύνθετον ἀνιᾶν μὲν ἐν τῇ τραγῳδίᾳ ἢ τοῖς ἔπεσι ... ἄλυπον δ᾽ ἐν τῷ διθυράμβῳ
.—ληπτέον δὲ καὶ τὰ σύνθετα ὀνόματα, οὐ τὰ διθυραμβικῶς συγκείμενα, οἷον θεοτεράτους πλάνας, οὐδὲ ἄστρων δορύπυρον στρατόν, ἀλλ᾽ ἐοικότα τοῖς ὑπὸ τῆς συνηθείας συγκειμένοις
τοῖς ἡρωικοῖς:
τοῖς ἰαμβείοις:
λέξιν μιμεῖσθαι.
ἐκ τῶν τετραμέτρων εἰς τὸ ἰαμβεῖον μετέβησαν διὰ τὸ τῷ λόγῳ τοῦτο τῶν μέτρων ὁμοιότατον εἶναι τῶν ἄλλων
λέξις
ἐν λόγοις
τὸ δὲ κύριον καὶ τὸ οἰκεῖον καὶ μεταφορὰ μόναι χρήσιμοι πρὸς τὴν τῶν ψιλῶν λόγων λέξιν· σημεῖον δέ, ὅτι τούτοις μόνοις πάντες χρῶνται, πάντες γὰρ μεταφοραῖς διαλέγονται καὶ τοῖς οἰκείοις καὶ τοῖς κυρίοις
τῶν ὀνομάτων ἀφείκασιν [i. e. the tragedians] ὅσα παρὰ τὴν διάλεκτόν ἐστιν, οἷς δ᾽ οἱ πρῶτον ἐκόσμουν ... ἀφείκασιν
κόσμος:
τῆς ἐν τῷ πράττειν μιμήσεως.
περὶ δὲ τῆς διηγηματικῆς καὶ ἐν μέτρῳ κτέ.
περὶ δὲ τῆς διηγηματικῆς.
διηγηματικῆς,
αἱ τῶν ὀρχηστῶν
τῆς ἐν ἑξαμέτροις μιμητικῆς
δι' ἀπαγγελίας
συνιστάναι δραματικούς.
τὴν τούτων σύστασιν πρέπουσαν ἀλλήλοις τε καὶ τῷ ὅλῳ συνισταμένην
περὶ μίαν πρᾶξιν οἷαν λέγομεν τὴν Ὀδύσσειαν συνέστησεν
ὥσπερ ζῷον ἓν ὅλον.
καὶ μὴ ὁμοίας ἱστορίας τὰς συνήθεις θεῖναι
ὅτι ἀνάγκη μιγνυμένων καὶ τὰς χρόας μίγνυσθαι, δῆλον, καὶ ταύτην τὴν αἰτίαν εἶναι κυρίαν τοῦ πολλὰς εἶναι χρόας
ἑνὸς χρόνου:
ἐν Σαλαμίνι:
τὴν ἐν Σαλαμίνι ναυμαχίαν
τοῦτο δρῶσι
ἤδη:
εὐσύνοπτος:
ἢ τῷ μεγέθει μετριάζοντα κτέ.
μετριάζοντα
μετριάζειν τοῖς τοιούτοις
ἓν μέρος ἀπολαβών:
οὐ κατὰ ὅλον ἀλλ᾽ ἀπολαβὼν μέρος τι πειράσομαί σοι ἐν τούτῳ δηλώσαι βούλομαι
δοκεῖ δ᾽ ἀπώλειά τις αὑτοῦ εἶναι καὶ ἡ τῆς οὐσίας φθορά, ὡς τοῦ ζῆν διὰ τούτων
ὄντος
.
διαλαμβάνει:
τὸ διαλαμβάνεσθαι τὴν ὁμοείδειαν ἰδίαις μεταβολαῖς καὶ ξένοις ἐπεισοδίοις
οὐκ ἔστι διάστημα . . διαλαμβάνει τὸ πᾶν σῶμα ὥστε εἶναι μὴ συνεχές
γῆ . . χρώμασι διειλημμένη
τὰ δὲ τείχη διειλῆφθαι φυλακτηρίοις καὶ πύργοις
οὕτως εὐμηχάνως Ὅμηρος τὰς ἔξω τε [? ἔξωθεν] τοῦ νῦν καιροῦ ἱστορίας ἐπεισοδιάζει τῇ ποιήσει καὶ ταῖς μεθόδοις αὐτὴν καταποικίλλει τῶν ἀφηγήσεων
, and in the τῆς Ὀδυσσείας οὐκ ἐχούσης ἐξ αὐτῆς ποικιλίαν ἱκανὴν τὸν Τηλέμαχον ἐξελθεῖν εἰς Σπάρτην καὶ Πύλον ποιεῖ, ὅπως ἂν τῶν Ἰλιακῶν ἐν παρεκβάσεσι πολλὰ λεχθείη διά τε τοῦ Νέστορος καὶ τοῦ Μενελάου
(comp. the second Schol. ad loc.: ὑπόθεσιν αὐτὴν [scil. τὴν ἀποδημίαν Τηλεμάχου] πεποίηκεν ὁ ποιητὴς ποικιλίας λόγων καὶ ἐξαλλαγῆς ἰδεῶν, ἵνα μὴ μονότροπος ᾖ τῆς ποιήσεως ὁ τρόπος
).
περὶ ἕνα ποιοῦσι κτέ.:
περὶ μίαν πρᾶξιν οἷαν λέγομεν
ὁ τὰ Κύπρια ποιήσας:
δηλοῖ ὅτι οὐκ Ὁμήρου τὰ Κύπρια ἔπεά ἐστι ἀλλ᾽ ἄλλου τινός
ὁ τὰ Κύπρια ποιήσας ἔπη, εἴτε Κύπριός τίς ἐστιν Στασῖνος ἢ ὅστις δή ποτε χαίρει ὀνομαζόμενος
τὴν μικρὰν Ἰλιάδα
ἢ δύο μόναι.
ὅπλων κρίσις:
ἡ τῶν ὅπλων κρίσις γίνεται καὶ Ὀδυσσεὺς κατὰ βούλησιν Ἀθηνᾶς λαμβάνει, Αἴας δ᾽ ἐμμανὴς γενόμενος τήν τε λείαν τῶν ᾿Ἀχαιῶν λυμαίνεται καὶ ἑαυτὸν ἀναιρεῖ
. Besides the existing
Φιλοκτήτης:
μετὰ ταῦτα Ὀδυσσεὺς λοχήσας Ἕλενον λαμβάνει, καὶ χρήσαντος περὶ τῆς ἁλώσεως τούτου Διομήδης ἐκ Λήμνου Φιλοκτήτην ἀνάγει· ἰαθεὶς δὲ οὗτος ὑπὸ Μαχάονος καὶ μονομαχήσας Ἀλεξάνδρῳ κτείνει
. Several lost plays are recorded as bearing this title
Νεοπτόλεμος,
καὶ Νεοπτόλεμον Ὀδυσσεὺς ἐκ Σκύρου ἀγαγὼν τὰ ὅπλα δίδωσι τὰ τοῦ πατρός· καὶ Ἀχιλλεὺς αὐτῷ φαντάζεται. Εὐρύπυλος δὲ ὁ Τηλέφου ἐπίκουρος τοῖς Τρωσὶ παραγίνεται, καὶ ἀριστεύοντα αὐτὸν ἀποκτείνει Νεοπτόλεμος
. A
πτωχεία,
Ὀδυσσεύς τε αἰκισάμενος ἑαυτὸν κατάσκοπος εἰς Ἴλιον παραγίνεται καὶ ἀναγνωρισθεὶς ὑφ᾽ Ἑλένης περὶ τῆς ἁλώσεως τῆς πόλεως συντίθεται, κτείνας τέ τινας τῶν Τρώων ἐπὶ τὰς ναῦς ἀφικνεῖται. καὶ μετὰ ταῦτα σὺν Διομήδει τὸ Παλλάδιον ἐκκομίζει ἐκ τῆς Ἰλίου
. The story of ἄλλῳ δ᾽ αὐτὸν φωτὶ κατακρύπτων ἤισκε δέκτῃ, ὃς οὐδὲν τοῖος ἔην ἐπὶ νηυσὶν ᾿Ἀχαιῶν· τῷ ἴκελος κατέδυ Τρώων πόλιν κτέ.
ἤδη δ᾽ ἀγύρτης πτωχικὴν ἔχων στολὴν εἰσῆλθε πύργους
1459b6
ἀπόπλους
Σοφοκλῆς ποιήσας τὸν Μενέλαον ἐκ τῆς Τροίας ἀπαίρειν σπεύδοντα ἐν τῇ Πολυξένῃ
καὶ Σίνων καὶ Τρωάδες.
πολὺς δὲ χρυσὸς Φρύγιά τε σκυλεύματα πρὸς ναῦς Ἀχαιῶν πέμπεται· μένουσι δὲ πρύμνηθεν οὖρον, ὡς δεκασπόρῳ χρόνῳ ἀλόχους τε καὶ τέκν᾽ εἰσίδωσιν ἄσμενοι
ἔτι δὲ τὰ εἴδη κτέ.
δεῖ ἔχειν,
ἁπλῆν,
ἡ μὲν γὰρ ἁπλῶς κακόν, ἡ δὲ τῷ πῇ ἐμποδιστική
καὶ τὰ μέρη κτέ.
καὶ γὰρ περιπετειῶν δεῖ καὶ ἀναγνωρίσεων,
ἔτι τὰς διανοίας καὶ τὴν λέξιν ἔχειν καλῶς.
πρῶτος καὶ ἱκανῶς.
ὀλίγα καὶ ὀλιγάκις
μάλιστα καὶ ἐπαινετωτάτη
ὀλιγάκις καὶ ἀσθενέα
ἑκόντας καὶ προθύμως
καὶ γὰρ καὶ τῶν ποιημάτων ἑκάτερον:
ἑκάτερον γὰρ τῶν ποιημάτων τὸ μὲν εἰς Ὀδυσσέα ἔφη πεποιῆσθαι τὸ δ᾽ εἰς Ἀχιλλέα
ἀναγνώρισις γὰρ διόλου.
'Agnoscitur Telemachus ab Nestore, a Menelao, ab Helena. Agnoscitur Ulysses a Cyclope, a Phaeacibus, ab Euryclea, a subulcis, a Telemacho, a procis, a Penelope, denique a patre'
(
ἠθική:
προσιστορείσθω τὰ κατὰ τὴν Ὀδύσσειαν, ὅπως ᾖ σοι γνώριμον ὡς ἡ ἀπακμὴ τοῦ πάθους ἐν τοῖς μεγάλοις συγγραφεῦσι καὶ ποιηταῖς εἰς ἦθος ἐκλύεται. τοιαῦτα γάρ που τὰ περὶ τὴν τοῦ Ὀδυσσέως ἠθικῶς αὐτῷ βιολογούμενα οἰκίαν, οἰονεὶ κωμῳδία τίς ἐστιν ἠθολογουμένη.
For the change of gender (ἡ δ᾽ ἀνελευθερία ἀνίατός τ᾽ ἐστὶν ... καὶ συμφυέστερον τοῖς ἀνθρώποις
1459b16
λέξει.
καὶ διανοίᾳ
ornatus in dicendo ac plane orator
(
πάντα ὑπερβέβληκεν:
διαφέρει:
συστάσεως,
ὁ εἰρημένος,
εἴη δ᾽ ἂν τοῦτο:
εἴη δ᾽ ἂν τοῦτο, εἴ τις μὴ μόνον τὰς ἀναγκαίας [scil. προτάσεις] ἀλλὰ καὶ τῶν πρὸς ταύτας χρησίμων τινὰ συλλογίζοιτο
πρὸς δὲ τὸ πλῆθος τραγῳδιῶν κτέ.
Res ipsa unius poetae tragoedias una trilogy comprehensas intelligi postulat. Haec interpretatio quum mensurarum aptam comparationem continet, tum alia etiam ratione ad epicae poeseos naturam accommodata
est. Eo facilius enim tres unius poetae tragoediae coniungi potuerunt, quod his trilogiis saepe perpetuitas quaedam argumenti continebatur, cuius illustre exemplum in superstitibus fabulis habemus Aeschyli Oresteam, e deperditis novimus Philoclis Pandionidem...et Aeschyli Lycurgiam'
(
τὸ ἐπὶ τῆς σκηνῆς κτέ.
ἔστι πολλὰ μέρη ἅμα ποιεῖν περαινόμενα
ὄγκος
ὥστε τοῦτ᾽ ἔχει τὸ ἀγαθὸν εἰς μεγαλοπρέπειαν κτέ.
καὶ ἔχουσιν ἀγαθὸν τοῦτο, ὅτι πράγματα μὲν εὑρεῖν ὅμοια γεγενημένα χαλεπόν, λόγους δὲ ῥᾷον.
ἑκάτερον ἔχει ἀγαθὸν τὸ εἶδος τῆς ῥητορικής.
τὸ μέγιστον ἀγαθὸν εἰς πόλεως κατασκευήν.
ἀγαθὸν ... εἰς τὸ μὴ ταράττεσθαι.
τὸ μεταβάλλειν
ἴδοι δ᾽ ἄν τις ὅτι παντοδαποὺς ἀπεργάζεται [scil. ὁ οἶνος], θεωρῶν ὡς μεταβάλλει τοὺς πίνοντας.
μεταβάλλομεν τὴν ψυχὴν ἀκροώμενοι τοιούτων
[i. e. certain rhythms and airs] — which is explained by what follows (a 40), ἡ τῶν ἁρμονιῶν διέστηκε φύσις ὥστε ἀκούοντας ἄλλως διατίθεσθαι καὶ μὴ τὸν αὐτὸν ἔχειν τρόπον πρὸς ἑκάστην αὐτῶν.
ἐπεισοδιοῦν,
ἀνομοίοις ἐπεισοδίοις.
εἰ δ᾽ ἀνόμοιον τὸ πᾶν, ἀνόμοιοι καὶ οἱ τόποι
ἐξ ἀνομοίων ἡ πόλις
τὸ γὰρ ὅμοιον κτέ.
τὸ μεταβάλλειν ἡδύ· εἰς φύσιν γὰρ γίνεται μεταβάλλειν· τὸ γὰρ αὐτὸ [= τὸ ὅμοιον] ἀεὶ ὑπερβολὴν ποιεῖ τῆς καθεστώσης ἕξεως
. “
. Comp. also
ἀπὸ τῆς πείρας ἥρμοκεν.
ὕστερον δ᾽ ἀπεδοκιμάσθη [scil. ἡ αὔλησις] διὰ τῆς πείρας αὐτῆς, βέλτιον δυναμένων κρίνειν τὸ πρὸς ἀρετὴν καὶ τὸ μὴ πρὸς ἀρετὴν συντεῖνον
.
διηγητικὴν.
στασιμώτατον:
περὶ δὲ τῆς δωριστὶ πάντες ὁμολογοῦσιν ὡς στασιμωτάτης οὔσης
γλώττας καὶ μεταφορὰς δέχεται μάλιστα:
περιττὴ γὰρ καὶ * * ἡ διηγηματικὴ μίμησις τῶν ἄλλων.
1459b36
'non recipit
. It seems to me that this explanation, besides assuming τῶν ἀρκούντων περιττά
περιττὰ τῶν ἱκανῶν
περισσὸν τούτων
κινητικά,
οἱ μὲν γὰρ [scil. τῶν ῥυθμῶν] ἦθος ἔχουσι στασιμώτερον οἱ δὲ κινητικόν, καὶ τούτων οἱ μὲν φορτικωτέρας ἔχουσι τὰς κινήσεις οἱ δὲ ἐλευθεριωτέρας
ὀρχηστικόν:
πρακτικόν.
natum rebus agendis
(τὴν διαίρεσιν ἀποδεχόμεθα τῶν μελῶν ὡς διαιροῦσί τινες τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ, τὰ μὲν ἠθικὰ τὰ δὲ πρακτικὰ τὰ δ᾽ ἐνθουσιαστικὰ τιθέντες
. For the meaning of
ἔτι δὲ ἀτοπώτερον
Χαιρήμων:
ὥσπερ εἴπομεν:
αὐτῇ
Ὅμηρος.
ὃ δεῖ ποιεῖν αὐτόν.
πειρατέον ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτων ὀνοματοποιεῖν αὐτόν
ταῦτα γὰρ τί δεῖ μανθάνειν αὐτούς ;
ἀγωνίζονται:
μιμοῦνται:
ὀλίγα καὶ ὀλιγάκις:
ὀλίγαις καὶ ὀλιγάκις συμβαίνει
ὀλίγα δὲ καὶ ὀλιγάκις
ἐν ὀλίγοις καὶ ὀλιγάκις
ὀλιγάκις ἐν ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ ὀλίγας
εἰσάγει:
ἦθος:
οὐδέν᾿ ἀήθη ἀλλ᾽ ἔχοντα ἤθη:
καὶ οὐχὶ ἄκαρποι ἀλλ᾽ ἔχοντες σπέρμα
ὅτου ἂν ξυμπίπτῃ ἔν τε τῇ ψυχῇ καλὰ ἤθη ἐνόντα καὶ ἐν τῷ εἶδει ὁμολογοῦντα ἐκείνοις ... τοῦτ᾽ ἂν εἴη κάλλιστον θέαμα
δεῖ μὲν οὖν.
ἐν ταῖς τραγῳδίαις:
τὸ θαυμαστόν:
τὸ ἄλογον:
1460 a 14
τὰ περὶ τὴν Ἕκτορος δίωξιν
λαοῖσιν δ᾽ ἀνένευε καρήατι δίος Ἀχιλλεύς, οὐδ᾽ ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα
πλάσμα εἶναί φησι τοῦτο τὸ μονομάχιον· πῶς γὰρ τοσαύτας μυριάδας νεύματι Ἀχιλλεὺς ἀπέστρεφεν ;
τὸ δὲ θαυμαστὸν ἡδύ:
διὸ δεῖ ποιεῖν ξένην τὴν διάλεκτον· θαυμασταὶ γὰρ [scil. οἱ ἄνθρωποι] τῶν ἀπόντων εἰσίν, ἡδὺ δὲ τὸ θαυμαστόν
καὶ τὸ μανθάνειν καὶ τὸ θαυμάζειν ἡδὺ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ· ἐν μὲν γὰρ τῷ θαυμάζειν τὸ ἐπιθυμεῖν μαθεῖν ἐστιν, ὥστε τὸ θαυμαστόν ἐπιθυμητόν, ἐν δὲ τῷ μανθάνειν εἰς τὸ κατὰ φύσιν καθίστασθαι
.
προστιθέντες,
δεδίδαχεν κτέ.
ἔστι δὲ τοῦτο παραλογισμός,
οἴονται γὰρ ἄνθρωποι.
ὁ δὲ παρὰ τὸ ἑπόμενον ἔλεγχος διὰ τὸ οἴεσθαι ἀντιστρέφειν τὴν ἀκολούθησιν. ὅταν γὰρ τοῦδε ὄντος ἐξ ἀνάγκης τοδὶ ᾖ, καὶ τοῦδε ὄντος οἷονται καὶ θάτερον εἶναι ἐξ ἀνάγκης· ὅθεν καὶ αἱ περὶ τὴν δόξαν ἐκ τῆς αἰσθήσεως ἀπάται γίνονται. πολλάκις γὰρ τὴν χολὴν μέλι ὑπέλαβον διὰ τὸ ἕπεσθαι τὸ ξανθὸν χρῶμα τῷ μέλιτι· καὶ ἐπεὶ συμβαίνει τὴν γῆν ὕσαντος γίνεσθαι διάβροχον, κἂν ᾖ διάβροχος, ὑπολαμβάνομεν ὗσαι· τὸ δ᾽ οὐκ ἀναγκαῖον.
ἔν τε τοῖς ῥητορικοῖς αἱ κατὰ τὸ σημεῖον ἀποδείξεις ἐκ τῶν ἑπομένων εἰσίν. βουλόμενοι γὰρ δεῖξαι ὅτι μοιχός, τὸ ἑπόμενον ἔλαβον ὅτι καλλωπιστὴς ἢ ὅτι νύκτωρ ὁρᾶται πλανώμενος, πολλοῖς δὲ ταῦτα μὲν ὑπάρχει, τὸ δὲ κατηγορούμενον οὐχ ὑπάρχει. It is recognized as one of the arts of rhetoric in
ἄνθρωποι
τοῦτο δέ ἐστι ψεῦδος.
πρῶτον:
προσθεῖναι,
παραλογίζεται ἡμῶν ἡ ψυχή:
παράδειγμα δὲ τοῦτο ἐκ τῶν Νίπτρων
παράδειγμα ἐκ τοῦ Σωκράτους τοῦ Θεοδέκτου· “εἰς ποῖον ἱερὸν ἠσέβηκεν; τίνας θεῶν οὐ τετίμηκεν ὧν ἡ πόλις νομίζει;"
παράδειγμα τὸ ἐκ τῆς Ἀντιγόνης, ὅτι μᾶλλον τοῦ ἀδελφοῦ ἐκήδετο ἢ ἀνδρὸς ἢ τέκνων· τὰ μὲν γὰρ ἂν γενέσθαι ἀπολόμενα, “μητρὸς δ᾽ ἐν ᕞΑιδου καὶ πατρὸς βεβηκότων οὐκ ἔστ᾿ ἀδελχὸς ὅστις ἂν βλάστοι ποτέ".
ἐκ τῶν Νίπτρων:
προαιρεῖσθαί τε δεῖ κτέ.
ἀδύνατα εἰκότα κτέ.
λόγους:
1460 a 27
Οἰδίπους
βούλεσθαι
31 ἐν
οὔπω ἦν ἐπὶ Ὀρέστου ὁ Πυθικὸς ἀγών
: comp. 'an credibile est nullum Argivum hominem ludis interfuisse, qui spectare Orestae exitium posset; cum ex universa Graecia eo fieret concursus ?'
(
32 ἐν
ἔκυψεν ὥσπερ Τήλεφος πρῶτον σιωπῇ καὶ δικαίως τοῦτό γε· ἅπαντες ἀνδροφόνοι γάρ εἰσιν ἑνὶ λόγῳ
.—δειπνεῖ δ᾽ ἄφωνος Τήλεφος, νεύων μόνον πρὸς τοὺς ἐπερωτῶντάς τι
.
συνίστασθαι,
ἂν δὲ θῇ,
ποσαχῶς ἐνδέχεται
ὑπαρχέτω τὸ Α παντὶ τῷ Β, τὸ δὲ Β παντὶ τῷ Γ ἐνδεχέσθω
τό τε γὰρ θεὸν εἶναι τὸν πέμποντα [scil. τὰ ἐνύπνια], πρὸς τῇ ἄλλῃ ἀλογίᾳ, καὶ τὸ μὴ τοῖς βελτίστοις καὶ φρονιμωτάτοις ἀλλὰ τοῖς τυχοῦσι πέμπειν ἄτοπον
35 ἐν
τὴν τῶν Φαιάκων ἀτοπίαν, καθ᾽ ἣν τὸν ᾿Ὀδυσσέα καθεύδοντα μὴ διυπνίσαντες εἰς τὴν γῆν κατέθεντο, τοῦ τε Ὀδυσσέως τὸν ἄκαιρον ὕπνον διαλύειν πειρώμενος ὁ Ποντικὸς Ἡρακλείδης φησὶν ἀτόπους εἶναι τοὺς ἐξ ὧν εἴρηκεν ὁ ποιητὴς μὴ στοχαζομένους περὶ τοῦ παντὸς τρόπου τῶν Φαιάκων κτέ.
ἀφανίζει:
ἐν τοῖς ἀργοῖς μέρεσι.
'in partibus fabulae ignavis, iis scilicet quae neque moratae sunt neque sententiis munitae'
. The sense, however, may very well be, 'in the parts in which there is no movement, and no ethical or rhetorical interest,' i. e. in the purely descriptive parts. For the form of the statement comp. σαφῆ ... καὶ μήτε ταπεινὴν μήτε ὑπὲρ τὸ ἀξίωμα
Περὶ δὲ προβλημάτων κτέ.
ὧδ᾽ ἂν θεωροῦσιν γένοιτ᾽ ἂν φανερόν.
ἐπεὶ γάρ ἐστι κτέ.
b24), if it is seen to conduce to the poetical effect.
ζωγράφος ἤ τις ἄλλος εἰκονοποιός:
οἷα ἦν ἢ ἔστιν.
οἷά φασιν καὶ δοκεῖ,
οἷα εἶναι δεῖ:
λέξει ἢ καὶ γλώτταις κτέ.
πάθη τῆς λέξεως:
δίδομεν γὰρ ταῦτα:
πρὸς δὲ τούτοις κτέ.
b27), is neither the one thing nor the first thing needful in a poem. Poetry, as a distinct art, has an end, a procedure, and a correctness of its own; and it is thus quite possible for a description in a poem to be poetically right, even though it may be wrong in some technical detail.
τῆς πολιτικῆς.
μίμησις πράξεως καὶ βίου
αὐτῆς δὲ τῆς ποιητικῆς διττὴ ἁμαρτία.
ἀπορία δ᾽ ἐστὶ διττή, ἡ μὲν ἐν τοῖς συλλογισμοῖς ... ἡ δ᾽ ἐν τοῖς ἐριστικοῖς,
ἀδυναμίαν:
δι᾽ ἀπορίαν.
εἰ δὲ τῷ προελέσθαι κτέ.
τὸν ἵππον ἄμφω τὰ δεξιὰ προβεβληκότα,
κινεῖται δὲ τὰ ὀπίσθια πρὸς τὰ ἔμπροσθεν κατὰ διάμετρον μετὰ γὰρ τὸ δεξιὸν τῶν ἔμπροσθεν τὸ ἀριστερὸν τῶν ὄπισθεν κινοῦσιν, εἶτα τὸ ἀριστερὸν τῶν ἔμπροσθεν, μετὰ δὲ τοῦτο τὸ δεξιὸν τῶν ὄπισθεν... εἰ δὲ τοῖς δεξιοῖς ἀμφοτέροις πρώτοις [scil. ἐποιοῦντο τὴν κίνησιν], ἔξω
Generated at Tufts University through HathiTrust on 2026-85-18 19:55 GMT [ ἂν ἐγίγνοντο τῶν ἐρεισμάτων καὶ ἔπιπτον ἄν.
He was apparently unaware of the fact that the legs of the horse are actually in the position assumed to be impossible in certain stages of the amble and the rack. A horse with legs in this position is to be seen in modern art in
ὁποῖ᾽ ἂν οὖν,
ὁποτέρῳ γὰρ ἂν οὐδὲν διαφέρει.
ὡς ἂν ὁ λόγος.
τι ἂν οἱ ὀλίγοι
οὐ καθ᾽ ἑαυτήν
ὥστε δεῖ τὰ ἐπιτιμήματα κτέ.
τὰ πρὸς αὐτὴν τὴν τέχνην,
(εἰ)
ἀλλ᾽ ἴσως δεῖ
ἀλλ᾽ οὖν φασι
ἡμάρτηται
ἔστι δὲ τὸν μὲν σκοπὸν ἡμαρτῆσθαι, τὰ δὲ πρὸς ἐκεῖνον περαίνοντα ὀρθῶς ἔχειν.
αὕτη μὲν οὖν [scil. ἀρχή] ὀρθὴ φαίνεται, ἡ Περσικὴ δ᾽ ἡμαρτημένη.
ἐπιστήμης μὲν γὰρ οὐκ ἔστιν ὀρθότης, οὐδὲ γὰρ ἁμαρτία.
περὶ πάντα ταῦτα ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν ὁ δὲ κακὸς ἁμαρτητικός.
τὸ γὰρ τέλος εἴρηται:
εἰ οὕτως ἐκπληκτικώτερον κτέ.
εἰ γὰρ μὴ τοῦτο, ἐξ ἀνάγκης πάντ᾿ ἔσται, εἰ τοῦ γιγνομένου καὶ φθειρομένου μὴ κατὰ συμβεβηκὸς αἴτιόν τι ἀνάγκη εἶναι.
εἰ ἐκεῖνό γε ἐν αὐτῷ ὑπάρχοι, ὦ Καλλίκλεις, ὃ σὺ πολλάκις ὡμολόγησας, εἰ βεβοηθηκὼς εἴη αὑτῷ κτἑ.;
ἢ μὴ ἧττον:
δόξειε δὲ κἂν οὐχ ἵππον εἶναι φάσκων τὸν ἄνθρωπον ἢ μᾶλλον ἢ οὐχ ἧττον ἀληθεύειν ἢ οὐκ ἄνθρωπον.
ἡμαρτῆσθαι
δεῖ γὰρ κτἑ.:
πρὸς τὴν ποίησιν
ἔτι ποτέρων ἐστὶ τὸ ἁμάρτημα κτέ.
τῶν κατὰ τὴν τέχνην:
ἔλαφος θήλεια κέρατα οὐκ ἔχει:
κέρατα ἔλαφος θήλεια οὐκ ἔχει.
τῶν ἐλάφων οἱ μὲν ἄρρενες ἔχουσι κέρατα, αἱ δὲ θήλειαι οὐκ ἔχουσιν.
ἐπιμελῶς οἱ ποιηταὶ τὴν θήλειαν ἔλαφον κέρατα ἔχουσαν εἰσάγουσιν, καθάπερ καὶ τὴν θηλάζουσαν τὸν Τήλεφον γράφουσι καὶ πλάττουσιν.
ἀμιμήτως
πρὸς δὲ τούτοις κτέ.
ἀλλ᾽ ἴσως δεῖ
οἷον καὶ Σοφοκλῆς:
Φιλόξενος ὁ ποιητὴς εἰπόντος τινός, διατί Σοφοκλῆς χρηστὰς παρεισάγει τὰς γυναῖκας αὐτὸς δὲ φαύλας, εἶπεν, Ὅτι Σοφοκλῆς μὲν οἷας δεῖ εἶναι τὰς γυναῖκας λέγει, ἐγὼ δὲ οἱαί εἰσιν
(
ταύτῃ λυτέον.
ὅτι οὕτω φασίν = ἁμαρτάνουσι καὶ οἱ λύοντες ὅτι ἅpas ἀριθμὸς ὀλίγος.
οὔκουν ἱκανὸν ἂν λύσῃ ὅτι οὐκ ἀναγκαῖον, ἀλλὰ δεῖ λύειν ὅτι οὐκ εἰκός.
ἔστι δὲ λύειν ὅτι τοιαῦτα ἦν.
ὥσπερ Ξενοφάνει,
Δημοκρίτῳ δὲ καὶ ἡ σφαῖρα ὡς γωνία τις οὖσα τέμνει ὡς εὐκίνητον.
Ἐμπεδοκλεῖ τίνα τρόπον ἔσται γένεσις καὶ φθορὰ καὶ ἀλλοίωσις, οὐ δῆλον.
ἀλλ᾽ οὖν =
ἔγχεα δέ σφιν κτέ.:
ἔγχεα δέ σφιν ὄρθ᾽ ἐπὶ σαυρωτῆρος ἐλήλατο.
φαύλη δοκεῖ εἶναι ἡ τῶν δοράτων ἐπὶ σαυρωτῆρας στάσις· καὶ δὴ πανταχοῦ θόρυβον ἤδη πεποίηκε νύκτωρ ἓν μόνον πεσόν. λύει δ᾽ Ἀριστοτέλης λέγων ὅτι τοιαῦτα ἀεὶ ποιεῖ Ὅμηρος οἷα ἦν τότε. ἦν δὲ τοιαῦτα τὰ παλαιὰ οἱάπερ καὶ νῦν ἐν τοῖς βαρβάροις· πολλοὶ δὲ οὕτω χρῶνται τῶν βαρβάρων.
A similar justification of διὰ τί ὁ Ἀχιλλεὺς τὸν Ἕκτορα εἶλκε περὶ τὸν τάφον τοῦ Πατρόκλου παρὰ τὰ νενομισμένα ποιῶν εἰς τὸν νεκρόν ; . . . ἔστι δὲ λύειν, φησὶν Ἀριστοτέλης, καὶ εἰς τὰς ὑπάρχοντα ἀνάγοντα ἔθη, ὅτι τοιαῦτα ἦν, ἐπεὶ καὶ νῦν ἐν Θετταλίᾳ περιέλκουσι περὶ τοὺς τάφους.
σαυρωτῆρος.
καλῶς ἢ μὴ καλῶς =
πρὸς ὃν κτἑ.:
ὅτε.
οἱ μὲν γὰρ ἀπὸ τῆς λέξεως λύουσι ... οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ καιροῦ, ὅτι νύξ.
μείζονος ἀγαθοῦ:
αἱρετώτερον δὲ τὸ μεῖζον ἀγαθὸν καὶ ἔλαττον κακὸν ἢ τὸ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ μεῖζον κακόν
τὰ δὲ πρὸς τὴν λέξιν κτἑ.
διαλύειν
γλώττῃ:
ἔνιοι δὲ καὶ τῷ διττῷ λύουσι τοὺς συλλογισμούς.
οὐρῆας μὲν πρῶτον:
οὐρῆας μὲν πρῶτον ἐπώχετο καὶ κύνας ἀργούς.
ὅς ῥ᾽ ἦ τοι εἶδος:
ὃς δή τοι εἶδος μὲν ἔην κακός, ἀλλὰ ποδώκης.
τὸ γὰρ εὐειδὲς κτέ.
τὸ χωλαίνειν ... τὸ μιμεῖσθαι λέγων.
ζωρότερον κτέ.:
μείζονα δὴ κρητῆρα, Μενοιτίου υἱέ, καθίστα, ζωρότερον δὲ κέραιε.
ἄκρατον.
ὡς οἰνόφλυξιν:
δια τί οἱ οἰνόφλυγες τρέμουσι, καὶ μᾶλλον ὅσῳ ἂν ἀκρατοποτῶσιν ;
ἄλλοι μέν ῥα κτέ.:
ἄλλοι μὲν παρὰ νηυσὶν ἀριστῆες Παναχαιῶν εἶδον παννύχιοι
ἄλροι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρες ἱπποκορυσταὶ εἶδον παννύχιοι.
τοι ὅτ᾽ ἐς πεδίον κτέ.:
τὸ γὰρ πάντες ἀντὶ τοῦ πολλοί.
οἴη δ᾽ ἄμμορος:
(ἀπὸ τοῦ γένους ἐπὶ εἶδος).
τὸ γὰρ γνωριμώτατον μόνον.
διὰ τὸ μόνας οὖν γνωρίμους εἶναι ταύτας [scil. τὰς ἡδονάς] μόνας οἴονται εἶναι.
κατὰ δὲ προσῳδίαν,
τὸ ὄρος καὶ ὅρος τῇ προσῳδίᾳ λεχθὲν σημαίνει ἕτερον. ἀλλ᾽ ἐν μὲν τοῖς γεγραμμένοις ταὐτὸν ὄνομα, ὅταν ἐκ τῶν αὐτῶν στοιχείων γεγραμμένον ᾖ καὶ ὡσαύτως, κἀκεῖ δ᾽ ἤδη παράσημα ποιοῦνται, τὰ δὲ φθεγγόμενα οὐ ταὐτά.
Ἱππίας.
δίδομεν δέ οἱ.
τὸ μὲν οὐ καταπύθεται ὄμβρῳ:
ἔστηκε ξύλον αὖον ὅσον τ᾿ ὄργυι ὑπὲρ αἴης, ἢ δρυὸς ἢ πεύκης· τὸ μὲν οὐ καταπύθεται ὄμβρῳ.
τινὲς οὖν ἐκάκιζον τὸν Ὅμηρον, περισπωμένως τὸ οὐ ἀναγινώσκοντες καὶ λέγοντες ἄτοπόν τι αὐτὸν εἰρηκέναι διὰ τοῦτο, ὡς λέγοντα δῆθεν ὅτι τοῦ ξύλου ἐκείνου ... τὶ μὲν κατασήπεται τὶ δὲ οὐ κατασήπεται· εἰ γὰρ μὴ καὶ τοῦτο ἐδήλωσεν ἐναργῶς, τὸ τὶ δὲ οὐ κατασήπεται λέγουσιν ἄντικρυς δηλοῦσθαι διὰ τοῦ εἰρημένου, τοῦ “οὗ τὸ μὲν καταπύθεται”.... ἐπιδιορθοῦται δὲ τούτους [εν τῷ περὶ Ποιητικῆς], ὡς αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ρητορικῇ [read with Vahlen, ἐν τῷ περὶ Ποιητικῆς] φησιν, Ἱππίας ὁ Θάσιος μὴ περισπωμένως ἀναγινώσκων τὸ οὐ ἀλλ᾽ ἀποφατικῶς, ὅπερ αὐτὸς ὀξύτερον εἴρηκεν, ἵνα ᾖ τὸ λεγόμενον ὡς ἡ πεύκη τὸ δένδρον οὐ καταπύθεται ὄμβρῳ ....
It will be observed that in the explanation of
τὰ εἰς οῦ περισπῶνται, πανταχοῦ, ἀγχοῦ, καὶ τὰ λοιπὰ πλὴν τοῦ [? τὸ] ἰδού τὸ δεικτικόν, ἰου τὸ σχετλιαστικόν, καὶ οὗ τὸ ἀρνητικόν· τοῦτο δὲ καὶ ἐν τῇ συνεπείᾳ ὀξύνεται.
τὰ δὲ διαιρέσει,
a23
ἐγώ σ᾽ ἔθηκα δοῦλον ὄντ᾽ ἐλεύθερον
(a36ἔστιν ἀγαθὸν ὄντα σκυτέα μοχθηρὸν εἶναι;
b14) —where the words are ambiguous and admit of being construed in two different ways. With this may be compared what τὰ γὰρ Ἡρακλείτου διαστίξαι ἔργον διὰ τὸ ἄδηλον εἶναι ποτέρῳ πρόσκειται, τῷ ὕστερον ἢ τῷ πρότερον, οἷον ἐν τῇ ἀρχῇ αὐτοῦ τοῦ συγγράμματος· φησὶ γὰρ “τοῦ λόγου τοῦδ᾽ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι ἄνθρωποι γίγνονται”.
Ἐμπεδοκλῆς.
αἶψα δὲ θνήτ᾽ ἐφύοντο, τὰ πρὶν μάθον ἀθάνατ᾿ εἶναι, ζωρά τε τὰ πρὶν ἄκρητα, διαλλάξαντα κελεύθους
(Θεόφραστος δ᾽ ἐν τῷ περὶ μέθης ζωρότερόν φησιν εἶναι τὸ κεκραμένον.
This is not the place to consider either the reading recognized by Κλεομένεα δὲ λέγουσι ἡκόντων τῶν Σκυθῶν... μαθεῖν τὴν ἀκρητοποσίην παρ᾿ αὐτῶν... ἔκ τε τόσου, ὡς αὐτοὶ λέγουσι, ἐπεὰν ζωρότερον βούλωνται πιεῖν, “ ἐπισκύθισον” λέγουσι
οἶνον, ἣν μή τι κωλύῃ, πίνειν ζωρότερον παλαιὸν ἐπὶ τέσσαρας ημέρας.
δεινὸς φαγεῖν καὶ ζωρότερον πιεῖν
ἀθάνατα.
b9
τὰ δὲ ἀμφιβολίᾳ,
a26; b26ἀμφιβολία
παρώχηκεν δὲ πλέω νύξ:
ἀλλ᾽ ἴομεν μάλα γὰρ νὺξ ἄνεται, ἐγγύθι δ᾽ ἠώς, ἄστρα δὲ δὴ προβέβηκε, παρῴχωκεν δὲ πλέων νὺξ τῶν δύο μοιράων, τριτάτη δ᾽ ἔτι μοῖρα λέλειπται.
τῶν παλαιῶν ζητημάτων ὡμολόγηται εἶναι τὸ τοιοῦτο, ἐν οἷς φησιν “ ἄστρα ... λέλειπται”. πῶς γάρ, εἰ αἱ δύο μοῖραι ἐξήκουσιν αὐταί τε καὶ ἔτι τούτων πλέον, ἡ τριτάτη μοῖρα λέλειπται, ἀλλ᾽ οὐχὶ τῆς τρίτης μόριον ;
Among the many solutions he mentions is one from the Aristotelian
This highly artificial interpretation, which makes Μητρόδωρος μὲν οὖν τὸ πλεῖον δύο σημαίνειν φησὶ παρ Ὁμήρῳ· καὶ γὰρ τὸ σύνηθες καὶ τὸ πλῆρες, ὡς ἐν τῷ σὸν δὲ πλεῖον δέπας αἰεὶ ἔστηκε, καὶ ἐν τῷ πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι. νῦν οὖν τὸ πλέον ἀντὶ τοῦ πλῆρες εἰρῆσθαι· πλήρης γὰρ ἡ νὺξ τῶν δύο μοιρῶν γεγονυῖα παρώχηκε, τριτάτη δ᾽ ἔτι περιλέλειπται.
τὸ ἔθος τῆς λέξεως.
a14εἰσὶ δὲ τρεῖς τρόποι τῶν παρὰ τὴν ὁμωνυμίαν καὶ τὴν ἀμφιβολίαν, εἷς μὲν ὅταν ἢ ὁ λόγος ἢ τοὔνομα κυρίως σήμαινῃ πλείω, οἷον ἀετὸς καὶ κύων· εἷς δὲ ὅταν εἰωθότες ὦμεν οὕτω λέγειν.
τὸν κεκραμένον
πιεῖν κεκραμένον τρία καὶ δύο
οἶνον:
το κρᾶμα καίτοι ὕδατος μετέχον πλείονος οἶνον καλοῦμεν.
το ἐπικρατοῦν λέγεται ἐν τῇ μίξει, οἷον ὅτι οἶνος· ποιεῖ γὰρ τὸ τοῦ οἴνου ἔργον ἀλλ᾽ οὐ τὸ τοῦ ὕδατος τὸ σύνολον μίγμα.
κνημὶς νεοτεύκτου κασσιτέροιο:
χαλκέας.
παλαιὰ ἡ χρῆσις τοῦ χαλκὸν ὀνομάζειν τὸν σίδηρον. ἀμέλει καὶ χαλκέας λέγομεν τοὺς τὸν σίδηρον ἐργαζομένους.
χαλκεύειν δὲ καὶ τὸ σιδηρεύειν ἔλεγον, καὶ χαλκέας τοὺς τὸν σίδηρον ἐργαζομένους.
οἰνοχοεύειν:
τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διὶ οἰνοχοεύειν.
οὐ πίνουσ᾽ αἴθοπα οἶνον.
For the infinitive—actually found in the Homeric text—τοῦτο δ᾽ εἴρηται μὴ διαφέρειν.
οὔτ᾽ εἰ παντὶ οὔτ᾽ εἰ μηδενὶ ὑπάρχειν εἴρηται.
εἴη δ᾽ ἂν τοῦτό γε κατὰ μεταφοράν.
δεῖ δὲ κτέ.
a4. Just as we have to consider all the attendant circumstances before condemning an act as wrong or immoral, so too, when the question turns on a word, we should consider its context and its possible meanings in the context before pronouncing it to be improper; we must be quite sure of our interpretation before passing an adverse judgement on the poet.
οἷον
τῇ ῥ᾽ ἔσχετο χάλκεον ἔγχος:
οὐδὲ τότ᾿ Αἰνείαο δαίφρονος ὄβριμον ἔγχος ῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε, δώρα θεοῖο ἀλλὰ δύω μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας, αἱ δ᾽ ἄρ᾽ ἔτι τρεῖς ἦσαν, ἐπεὶ πέντε πτύχας ἤλασε κυλλοποδίων, τὰς δύο χαλκείας, δύο δ᾽ ἔνδοθι κασσιτέροιο, τὴν δὲ μίαν χρυσέην· τῇ ῥ᾽ ἔσχετο μείλινον ἔγχος.
τῆς γὰρ χρυσῆς πτυχὸς δοκούσης πρώτης εἶναι, εἴ γε κόσμου ἕνεκα τὴν χρυσῆν εἰς τὸ ἔξω καὶ ὁρώμενον πρώτην ἐνέθηκεν, ὑπ᾿ αὐτὴν δὲ στερεότητος ἕνεκα τὰς δύο χαλκᾶς, μαλάγματος χάριν καὶ τελευταίας τὰς κασσιτερίνας, πῶς δύο τε διέκοψε πτύχας, καὶ ἐν τῇ χρυσῇ πτυχὶ ἔξω οὖσῃ καὶ διατμηθείσῃ ἐνεσχέθη τὸ δόρυ;
The answer of ἵνα δὲ μὴ δοκῇ λύσεως ἠπορηκέναι καὶ διὰ τοῦτο ἠθετηκέναι, φησὶν ὅτι τῆς χρυσῆς πτυχῆς πρώτης κατὰ τὴν ἐπιφάνειαν κειμένης νοητέον τὸ δόρυ τῆς πλείονος ὁρμῆς ἐγκοπὴν εἰληφέναι [=Aristotle's κωλυθῆναι], διακεκόφθαι μέντοι τὸ σάκος ἕως τῆς τρίτης πτυχῆς, ὃν τρόπον ἐπὶ τῆς πτυχῆς Μενελάου λέγει “ ἡ οἱ πλεῖστον ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἶσατο καὶ τῆς ”.
κωλυθῆναι:
ἔτι τὸ κωλύον κατὰ τὴν αὑτοῦ ὁρμήν τι κινεῖσθαι ἢ πράττειν ἔχειν λέγεται τοῦτο αὐτό, οἷον καὶ οἱ κίονες τὰ ἐπικείμενα βάρη, καὶ ὡς οἱ ποιηταὶ τὸν ᾿Ἄτλαντα ποιοῦσι τὸν οὐρανὸν ἔχειν ὡς συμπεσόντ᾽ ἂν ἐπὶ τὴν γῆν.
ἐνδέχεται,
ὡδὶ ἢ ὡδί =
a4). The clause, with the punctuation given in the text, is appositional to ἀγνοεῖται τὸ πότερον ὧδε ἢ ὧδε ἔχει.
ἀναιροῦντες ἢ ὧδε ἢ ὧδε.
διαφέρει γάρ τι πρὸς τὸ δηλῶσαι ὡδὶ ἢ ὡδὶ εἰπεῖν.
μάλιστ᾽ ἄν τις ὑπολάβοι.
μάλιστ ἂν ὑπολάβοι κατὰ λόγον ὃν ἐκεῖνος μὲν οὐ διήρθρωσεν κτέ.
κατὰ τὴν καταντικρύ =
ἄλλως ἔχειν ἢ ὡς τὸ κύριον.
ληπτέαι ἐναντίως ἢ ὡς ἔχουσιν αἱ προτάσεις.
ἐναντίως ἢ ὡς οἱ Πυθαγόρειοι λέγουσιν.
τουναντίον ἢ ὡς Ἀναξαγόρας λέγει.
μᾶλλον ἢ ὡς οἱ πολλοί.
Γλαύκων.
καὶ οἶμαι κάλλιστ᾽ ἀνθρώπων λέγειν περὶ Ὁμήρου, ὡς οὔτε Μητρόδωρος ὁ Λαμψακηνὸς οὔτε Στησίμβροτος ὁ Θάσιος οὔτε Γλαύκων οὔτε ἄλλος οὐδεὶς τῶν πώποτε γενομένων ἔσχεν εἰπεῖν οὕτω πολλὰς καὶ καλὰς διανοίας περὶ Ὁμήρου ὅσας ἐγώ.
The absence of a local appellative here seems to imply that the Glaucon in question was an Athenian. If this inference is right, we cannot identify him with the
αὐτοὶ καταψηφισάμενοι
ἀποψηφιζόμενον μὲν γὰρ κύριον δεῖ ποιεῖν τὸ πλῆθος, καταψηφιζόμενον δὲ μὴ κύριον, ἀλλ' ἐπαναγέσθω πάλιν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας· ἐν γὰρ ταῖς πολιτείαις ἀντεστραμμένως ποιοῦσιν· οἱ γὰρ ὀλίγοι ἀποψηφισάμενοι μὲν κύριοι, καταψηφισάμενοι δὲ οὐ κύριοι, ἀλλ᾽ ἐπανάγεται εἰς τοὺς πλείστους αἰεί.
εἰρηκότος,
τοῦτο δὲ πέπονθε:
τοῦτο δὲ πέπονθε καὶ ὁ ἐν τοῖς Ὀρφικοῖς ἔπεσι καλουμένοις λόγος.
τὰ περὶ Ἰκάριον.
διὰ τί ὁ Τηλέμαχος εἰς Λακεδαίμονα ἐλθὼν οὐκ ἐνέτυχε τῷ Ἰκαρίῳ ; καίτοι ἄλογον ἐλθόντα τῷ πατρὶ τῆς μητρὸς μὴ ἐντυχεῖν,
πῶς εἰς Σπάρτην ἐλθὼν οὐ συντυγχάνει Ἰκαρίῳ ;
The assumption of the critics, that the father of Penelope (called in
(
τὸ δ᾽ ἴσως:
Κεφαλλῆνες.
λ ἡ παλαιὰ χρῆσις ἅπασα ἔχει.
παρ᾿ αὐτῶν γὰρ γῆμαι.
γαμοῦσί τε παρὰ τούτων.
ἔγημεν ἐκ Σερίφου παρ᾿ ἀνθρώπων πολὺ πλείονος ἀξίων ἢ κατὰ τὴν αὑτῶν πόλιν, ἐξ ἧς ἐγένετο Σώπαλις.
Ἰκάδιον.
εἰκός ἐστιν,
ὅλως δὲ κτέ.
ἀλογίᾳ καὶ μοχθηρίᾳ
τὸ ἀδύνατον μὲν πρὸς τὴν ποίησιν.
ἀδύνατα εἰκότα
ἀφανίζει ἡδύνων τὸ ἄτοπον
οἷά φασιν καὶ δοκεῖ
οὕτω φασίν
πρὸς τὴν ποίησιν:
—οὐδὲ γὰρ πρὸς τὴν ποίησιν πρὸ ἔργου ἦν ἡ τούτων μνήμη.
ἀνάγειν,
αἱρετώτερον πιθανὸν ἀδύνατον:
προαιρεῖσθαί τε δεῖ ἀδύνατα εἰκότα μᾶλλον ἢ δυνατὰ ἀπίθανα.
οἵους Ζεύξις ἔγραφεν.
ἀλλὰ βέλτιον
τὸ γὰρ παράδειγμα δεῖ ὑπερέχειν.
πρὸς ἅ φασιν τἄλογα,
ὅτι οὕτω φασίν
τἄλογα.
ὅτι ποτὲ οὐκ ἄλογον:
λύων οὖν ὁ Ἀριστοτέλης τὸ τάλαντον οὔτε ἴσον φησὶ τότε καὶ νῦν οὔτε ἀφωρισμένῳ χρῆσθαι σταθμῷ,
αἱ μὲν γὰρ ἀεὶ ἡ δὲ ποτὲ χρησίμη
εἰκὸς γὰρ κτέ.
τὰ δ᾽ ὑπεναντίως εἰρημένα
ὥσπερ οἱ ἐν τοῖς λόγοις ἔλεγχοι.
πῶς δεῖ γνωριμωτέρως λεχθῆναι καὶ μᾶλλον ὥσπερ οἱ περὶ φύσεως
ἔλεγχος μὲν γὰρ ἀντίφασις τοῦ αὐτοῦ καὶ ἑνός, μὴ ὀνόματος ἀλλὰ πράγματος, καὶ ὀνόματος μὴ συνωνύμου ἀλλὰ τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τῶν δοθέντων, ἐξ ἀνάγκης, μὴ συναριθμουμένου τοῦ ἐν ἀρχῇ, κατὰ ταὐτὸ καὶ πρὸς ταὐτὸ καὶ ὡσαύτως καὶ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ.
τοῖς δὲ παρὰ τὸν ὁρισμὸν γινομένοις τοῦ ἐλέγχου ἀπαντητέον σκοποῦσι τὸ συμπέρασμα πρὸς τὴν ἀντίφασιν, ὅπως ἔσται τὸ αὐτὸ καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ καὶ πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ ὡσαύτως καὶ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ.
ὥστε καὶ αὐτὸν κτὲ.
ἔτι καθάπερ καὶ ἐν τοῖς ῥητορικοῖς καὶ ἐν τοῖς ἐλεγκτικοῖς ὁμοίως τὰ ἐναντιώματα θεωρητέον ἢ πρὸς τὰ ὑφ᾽ ἑαυτοῦ λεγόμενα ἢ πρὸς οὓς ὁμολογεῖ καλῶς λέγειν ἢ πράττειν.
ἀλογίᾳ καὶ μοχθηρίᾳ.
μὴ ἀνάγκης οὔσης:
παράδειγμα πονηρίας μὲν ἤθους μὴ ἀναγκαίου οἷον ὁ Μενέλαος ὁ ἐν τῷ Ὀρέστῃ.
Αἰγεῖ:
ἐν Ὀρέστῃ:
ἐκ πέντε εἰδῶν φέρουσιν.
ἐπιτίμημα φέρεται.
φέρεται ἡ ἔνστασις.
φέρουσι τὰς ἀποδείξεις.
δόξαι καὶ προτάσεις εἰσίν, ἐξ ὧν τὰς πίστεις φέρουσιν.
ὡς ἀδύνατα,
βλαβερά:
οὔθ᾽ ὅσια ταῦτα οὔτ᾽ ἀληθῆ . . . καὶ μὴν τοῖς γε ἀκούουσι βλαβερά· πᾶς γὰρ ἑαυτῷ ξυγγνώμην ἕξει κακῷ ὄντι, πεισθεὶς ὡς ἄρα τοιαῦτα πράττουσί τε καὶ ἔπραττον καὶ “ οἱ θεῶν ἀγχίσποροι ”.
ὑπεναντία:
b15.
παρὰ τὴν ὀρθότητα τὴν κατὰ τέχνην
ἐκ τῶν εἰρημένων ἀριθμῶν.
1 is 'ex antedictis formarum numeris, seu specialibus differentiis'; and ἅπαντας τοὺς ἀριθμοὺς περιλαβὼν ἐξ ὧν ἄριστ᾽ ἄν τις τὰ κοινὰ διοικήσειεν
τὸ μὲν καλὸν ἐκ πολλῶν οἷον ἀριθμῶν εἰς ἕνα καιρὸν ἡκόντων ὑπὸ συμμετρίας τινὸς καὶ ἁρμονίας ἐπιτελεῖται
εἰδὼς μὲν οὐκ ἀριθμὸν ἀλλ᾽ ἐτητύμως ἄνδρ᾽ ὄντα τὸν σὸν παῖδα
a33αὐτοὶ μὲν γὰρ γίγνονται, ἄλλο δ᾽ οὐδὲν γεννῶσιν, ἀλλ᾽ ἐν τῷ τρίτῳ ἀριθμῷ πέρας ἔσχεν ἡ γένεσις
1. If this interpretation is possible, the reference in ὥστε δεῖ τὰ ἐπιτιμήματα ἐκ τούτων ἐπισκοποῦντα λύειν
1 1 The word seems to bear the same sense in [
Πότερον δὲ βελτίων κτέ.
b27—1462a4a4-14
φορτική,
b9τούτων [i.e. τῶν ἦθος κινητικὸν ἐχόντων ῥυθμῶν] οἱ μὲν φορτικωτέρας ἔχουσι τὰς κινήσεις οἱ δὲ ἐλευθεριωτέρας
b8οὐ τῆς αὑτοῦ μεταχειρίζεται χάριν ἀρετῆς, ἀλλὰ τῆς τῶν ἀκουόντων ἡδονῆς, καὶ ταύτης φορτικῆς. διόπερ οὐ τῶν ἐλευθέρων κρίνομεν εἶναι τὴν ἐργασίαν ἀλλὰ θητικωτέραν. καὶ βαναύσους δὴ συμβαίνει γίγνεσθαι· πονηρὸς γὰρ ὁ σκοπὸς πρὸς ὃν ποιοῦνται τὸ τέλος. ὁ γὰρ θεατὴς φορτικὸς ὢν μεταβάλλειν εἴωθε τὴν μουσικήν
κωμῳδίας δὲ φορτικῆς σοφώτερον
τοιαύτη,
a29εἰ δὴ βελτίων μὲν ἡ καθ᾽ αὑτό [scil. ἀπόδειξις], τοιαύτη δ᾽ ἡ κατὰ μέρος ... καὶ βελτίων ἂν ἡ κατὰ μέρος ἀπόδειξις εἴη
θεατάς.
ἀεί.
ἀγαθῶν τὸ μεῖζον αἱρετώτερον ἀεί
ἐπανάγεται εἰς τοὺς πλείστους αἰεί
λίαν
b31
πρὸς ἅπαντα.
a2οὐχ ἅπαντι δὲ διαλεκτέον οὐδὲ πρὸς τὸν τυχόντα γυμναστέον
παντὶ θεωρῆσαι ῥᾳδιον
ὁ θεατὴς διττός, ὁ μὲν ἐλεύθερος καὶ πεπαιδευμένος, ὁ δὲ φορτικὸς ἐκ βαναύσων καὶ θητῶν καὶ ἄλλων τοιούτων συγκείμενος
οὐκοῦν πρὸς πολὺν ὄχλον καὶ δῆμον οὗτοι λέγονται οἱ λόγοι
οὐκ αἰσθανομένων,
προσθῇ:
a18
κινοῦνται:
οἱ φαῦλοι αὐληταὶ:
Θεόφραστος πρῶτόν φησιν Ἄνδρωνα τὸν Καταναῖον αὐλητὴν κινήσεις καὶ ῥυθμοὺς ποιῆσαι τῷ σώματι αὐλοῦντα (ὅθεν σικελίζειν τὸ ὀρχεῖσθαι παρὰ τοῖς παλαιοῖς), μεθ᾽ ὃν Κλεόλαν τὸν Θηβαῖον.
Other references to it will be found in
Σκύλλαν αὐλῶσιν,
a31a15
Μυννίσκος.
σκοπεῖν δὲ καὶ εἰ ἐπὶ τὸ γελοιότερον εἴη ὅμοιον, καθάπερ ὁ πίθηκος τῷ ἀνθρώπῳ
Πινδάρου.
σχημάτων:
a27ἡ γὰρ ὄρχησις ἔκ τε κινήσεων καὶ σχέσεων συνέστηκεν, ὡς τὸ μέλος τῶν φθόγγων καὶ τῶν διαστημάτων· ἐνταῦθα δ᾽ αἱ μοναὶ πέρατα τῶν κινήσεών εἰσι. φοράς μὲν οὖν τὰς κινήσεις ὀνομάζουσι, σχήματα δὲ σχέσεις καὶ διαθέσεις, εἰς ἃς φερομέναι τελευτῶσιν αἱ κινήσεις, ὅταν Ἀπόλλωνος ἢ Πανὸς τινος Βάκχης σχῆμα διαθέντες ἐπὶ τοῦ σώματος γραφικῶς τοῖς εἴδεσιν
εν ὀρχήσει τὸ μὲν σχῆμα μιμητικόν ἐστι μορφῆς καὶ ἰδέας, καὶ πάλιν ἡ φορὰ πάθους τινὸς ἐμφαντικὸν ἢ πράξεως ἢ δυνάμεως
(
ὑποκριτικῆς:
σημείοις:
ῥαψῳδοῦντα.
a15
Σωσίστρατος ... Μνασίθεος.
διᾴδοντα.
διάσασθαι τὸ διαμιλλήσασθαι ἐν ᾠδῇ τινι.
ἀποδοκιμαστέα.
a4
φαύλων,
τὸν αὐτὸν γὰρ τρόπον ἔχει καὶ τὰ περὶ τοὺς ῥυθμούς· οἱ μὲν γὰρ ἦθος ἔχουσι στασιμώτερον οἱ δὲ κινητικόν, καὶ τούτων οἱ μὲν φορτικωτέρας ἔχουσι τὰς κινήσεις οἱ δὲ ἐλευθεριωτέρας.
διὰ γὰρ τοῦ ἀναγινώσκειν φανερὰ ὁποία τίς ἐστιν:
b 18ἡ γὰρ τῆς τραγῳδίας δύναμις καὶ ἄνευ ἀγῶνος καὶ ὑποκριτῶν ἔστιν.
ἔπειτα
b3); all that follows as far as b11 is a justification of this last proposition. To this, however, is added a further point, b12,
τῷ μέτρῳ:
οὐ μικρὸν μέρος,
δι ἧς
ἰδεῖν καὶ λῦσαι τὴν μοχθηρίαν
λογίζεται καὶ βουλεύεται τὰ μέλλοντα πρὸς τὰ παρόντα
τὸ ἐν ἐλάττονι μήκει,
Οἰδίπους
τὸ μηδένα τῶν μαχίμων ἄνευ τῆς τῶν ἀρχόντων γνώμης ἀποδημεῖν . . . ἔτι δὲ τὸ μηδενὸς τῶν ἀναγκαίων ἀποροῦντας τῶν κοινῶν προσταγμάτων ἀμελεῖν, μηδ᾽ ἐπὶ ταῖς ἄλλαις τέχναις διατρίβειν, ἀλλὰ τοῖς ὅπλοις καὶ ταῖς στρατείαις προσέχειν τὸν νοῦν, ἐκεῖθεν ἅπαντα ταῦτ᾽ εἰλήφασιν.
πολλῷ κεκραμένον τῷ χρόνῳ:
πολλῷ τῷ θνητῷ καὶ πολλάκις ἀνακεραννυμένη
ἡ Ἰλιάς,
πλείους τραγῳδίαι:
ἐὰν μὲν ἕνα μῦθον ποιῶσιν,
τῆς μὲν πράξεως
b7) thus: 1
μείουρον.
a24δεῖ δὲ καὶ τὰ κῶλα καὶ τὰς περιόδους μήτε μυούρους εἶναι μήτε μακράς.
προσπταίειν πολλάκις ποιεῖ τὸν ἀκροατήν· ἀνάγκη γάρ, ὅταν ἔτι ὁρμῶν ἐπὶ τὸ πόρρω καὶ τὸ μέτρον, οὗ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ὅρον, ἀντισπασθῇ παυσαμένου, οἷον προσπταίειν γίγνεσθαι διὰ τὴν ἀντίκρουσιν.
This is apparently the sense of a3
τῷ τοῦ μέτρου μήκει.
a3
ὑδαρῆ:
λέγω δὲ οἷον ἐὰν ἐκ πλειόνων πράξεων ᾖ συγκειμένη
b3); for the position of the illustration see on
τοιαῦτα μέρη:
καὶ καθ᾽ ἑαυτὰ ἔχει
καίτοι ταῦτα τὰ ποιήματα.
s, καὶ τοι αυτα
b12
εἰ οὖν τούτοις κτέ.
a14
τῷ τῆς τέχνης ἔργῳ.
τὴν τυχοῦσαν ἡδονήν:
ἔχει γὰρ ἴσως ἡδονήν τινα καὶ τὸ τέλος, ἀλλ᾽ οὐ τὴν τυχοῦσαν.
αὐτὰς:
b12), though Tragedy gives it in a finer and more concentrated form.
τὴν εἰρημένην:
b14 16
περὶ μὲν οὖν κτἑ.