کِتِبا دارا مالباتا عیسیْ مسیحْ، گوره داوود پاشا، گوره ابراهیم پِیغَمبَر: ابراهیم بابه اسحاق، اسحاق بابه یعقوب و یعقوب بابه یهودا و بِرایِت وی بو. یهودا بابه فِرِص و زِراح بو و ناوه داییگا وان تامار بو. فِرِص بابه حِصْرون و حِصْرون بابه رام، رام بابه عَمّیناداب، عَمّیناداب بابه نَحشون و نَحشون بابه سَلمون بو. سَلمون بابه بوعَز بو و ناوه داییگا بوعَز راحاب بو. بوعَز بابه عوبید بو و ناوه داییگا عوبید روت بو. عوبید بابه یَسا بو. و یَسا بابه داوود پاشا بو. داوود بابه سلیمان بو. داییگا سلیمان پِشتا ژِنا اوریا بو. سلیمان بابه رِحُبعام، و رِحُبعام بابه اَبیّا، و اَبیّا بابه آسا بو. آسا بابه یِهوشافاط، یِهوشافاط بابه یُورام، و یُورام بابه عُزّیا بو. عُزّیا بابه یوتام، یوتام بابه آحاز، و آحاز بابه حِزِقیا بو. حِزِقیا بابه مَنَسی، مَنَسی بابه آمون، و آمون بابه یوشیا بو. یوشیا بابه یِکُنیا و بِرایِت وی بو. له وی زَمانی یهودی تَبعید بِبونَ بابِله. پاشه تَبعید بونا بُ بابِله: یِکُنیا بابه شِئَلتیئیل و شِئَلتیئیل بابه زروبابِل بو. زروبابِل بابه اَبیهود، اَبیهود بابه اِلیاقیم، و اِلیاقیم بابه عازور بو. عازور بابه صادوق، صادوق بابه اَخیم، و اَخیم بابه اِلیود بو. اِلیود بابه اِلعازار، اِلعازار بابه مَتّان، و مَتّان بابه یعقوب بو. یعقوب بابه یوسف و یوسف مِره مریم بو گو عیسی ناودَنگ بِ مسیحْ ژه وی هاتَ دُنیایه. ایجا، ژه ابراهیم پِیغَمبَر حَتا داوود پاشا همو سَریگ چارده نَسل و ژه داوود حَتا زَمانه تَبعید بونا یهودیان بُ بابِله، چارده نَسل، و ژه زَمانه تَبعیده حَتا مسیحْ چارده نَسل بون. ژه داییگ بویینا عیسیْ مسیحْ وِسا قَوِمی: مریم داییگا عیسی، نیشانگِریه یوسف بو. بله پِش هِنده گو گَل یِگودو رازِن، معلوم بو گو مریم ژه رِحا مُقدسا خدا پِگِرانَ. بَر خاطره هِنده گو مِره وی یوسف مِرُوَگه صالِح بو و نَدِخاست آبرویا مریم بِبَت، تصمیم گِرت گو به دَنگ و صدا ژه وی جُدا بیت. بله وقته گو فِکره وان دِشدانَ دِگِر، میلیاکَتَگَ خاده خَوه دا خو نیشا وی دا و گُت: «اَی یوسف، اَی تِ گو ژه نَسلا داوود پاشایی، ژه ایناندِنا ژِنا خو مریم نَتِرسَ، چون اَو دِشدا گو ناو زِگه ویدایَ، ژه رِحا مُقدسا خدایَ. اَو گورَگه دیه بینیتَ دُنیایه گو تِیه ناوه وی دانه عیسی، چون گو اَو دیه قَومه خو ژه گُنَهِت وان نجات بِدَت.» اَونَ همو قَوِمین گو اَو دِشدا خاده بِ اَزمانه اِشعیایه پِیغَمبَر گُته بو، بِتَ جی گو: «باکِرَیَگ پِگِران بویَ، گورَگه دیه بینیتَ دُنیایه و عِمانوئیل دیه گاز گَنَ وی،» گو آنی خدا گَل مَدا. وقته یوسف خَوه شار بو، اَو دِشدا گو میلیاکَته خاده بُ وی اَمِر گِره بو، اینا جی و مریم خاست. بله گَل وی نَرازا حَتا اَوی گوره خو اینا دُنیایه؛ و یوسف ناوه وی دانا عیسی. وقته عیسی له دَورانه سَلطَنَتا هیرودیس پاشا، له بِیت‌لِحِما یهودیه هاتَ دُنیایه، هِندَ مَجوسی گو سِتِرناسِت زانا ژی بون ژه رُژهَلاته هاتنَ شَهره اورشلیمه و پیسیار گِرِن: «اَو پاشایه یهودیان گو هاتیَ دُنیایه، کیدَرِیَ؟ چون گو مَ سِتِرا وی له رُژهَلاته دیتیَ و اَم هاتنَ گو وی بِپَرَستِن.» وقته هیرودیس پاشا اَو دِشدَ بیهیست، پَرِشَ بو و تواوی اورشلیم گَل وی پَرِشَ بون. هیرودیس تواوی سَرُکِت کاهینا گو عالِمِت معبده بون و ماموستایِت قَومه خِر گِرِن و ژه وان پیسیار گِر: «مسیحْ قِرار بو کیدَره بِتَ دُنیایه؟» جیواب دان: «له بِیت‌لِحِما یهودیه، چون گو میکاه پِیغَمبَر وه راسته دا وِسا نِویسیَ: «‌”و تِ، اَی بِیت‌لِحِم گو ناو وَلاته یهودادایی، تِ ناو حاکِمِت یهودادا چه جورا گِمتِرین نینی، چون گو ژه تَ حاکِمَگ دیه پَیدا بیت گو دیه شُوانَتیا قَومه مِن، بنی اسرائیله بِگَت.“» پاشه هیرودیس، مَجوسی دِزیوَ گاز گِرِنَ لاره خو و ژه وان زَمانه دقیقَ دووهار بونا سِتِره پیسیار گِر. ایجا اَو رِگِرِنَ بِیت‌لِحِمه، گُتَ وان: «هَرِن و گَلَک باش دوو وه بِچوگا ساوا بِگَرِن و وقته وَ اَو پَیدا گِر، بِژِنَ مِن گو اَز ژی بِم و وی بِپَرَستِم.» مَجوسی پاشه بیهیستِنا قِسِت پاشا، کَتنَ ره و اَو سِتِرا گو اَوان له رُژهَلاته دیته بون، پِش واندا دِچو حَتا دوماییگه سَر سَره جیه گو بِچوگ وِدَره بو، راوَستا. وقته اَوان اَو سِتِر دیت بِ شادیَگه گَلَک مَزِن کَیف خوش بون. وقته چُنَ ناو مالدا و بِچوگا ساوا گَل داییگا وی مریم دیتِن، کَتنَ سَر چُکا و اَو بِچوگ پَرستِش گِرِن. پاشه صاندِقه خو وَگِرِن و هِندَ دیاری ژه زِری و شیرا بِهن خوشَ دارا و مُر بُ وی پِشکِش گِرِن. و چون خَوه دا بُ وان هُشدار هاته بو دایین گو نَزُورِنَ لاره هیرودیس، رِیَگه دیتِردا کَتنَ ره بُ آلیه وَلاته خو. پاشه چُیینا مَجوسیا، میلیاکَتَگَ خاده خَوه دا خو نیشا یوسف دا و گُت: «رابَ، بِچوگ و داییگا وی راگَ و بِحله بُ مصره و له وِدَره بِمینَ حَتا وقته گو بِژِمَ تَ، چون گو هیرودیس پاشا دوو پَیدا گِرِنا بِچوگیَ گو اَوی بِگُژیت.» ایجا یوسف شَودا رابو، بِچوگ و داییگا وی راگِر و چو بُ مصره، و حَتا مِرِنا هیرودیس پاشا ما وِدَره. اَو شُلَ قَوِمی گو اَو دِشدا خاده بِ اَزمانه هوشع پِیغَمبَر گُته بو بِتَ جی گو «مِن گوره خو ژه مصره گاز گِر.» وقته هیرودیس پاشا زانی گو مَجوسیا اَو لِباندِنَ، گَلَک کَربه وی وَبو و رِگِر و تواوی گورِگه دو سالی و گوشگَتِر گو بِیت‌لِحِمه و مَنطَقه دُرا ویدا بون، گورَیَگی زَمانه گو ژه مَجوسیا پیسیار گِره بو، گُشتِن. هِنگه اَو دِشدا گو بِ اَزمانه اِرمیا پِیغَمبَر هاته بو گُتن، هاتَ جی گو: «دَنگَک ژه رامَه تِتَ بیهیستِن، دَنگا گیرینه و شینَگَ مَزِن. راحیل بُ بِچوگه خو دِگیریِت و ناخازیت اِمِن بیت، چون گو اَو ایدی نَمانَ.» پاشه مِرِنا هیرودیس پاشا، میلیاکَتَگَ خاده مصره دا هاتَ خَونا یوسف و گُت: «رابَ، بِچوگ و داییگا وی راگَ و هَرَ وَلاته اسرائیله، چون گو اَونه گو قَصدا گُشتِنا بِچوگه هَبون، مِرِنَ.» ایجا اَو رابو، بِچوگ و داییگا وی راگِر و چو وَلاته اسرائیله. بله وقته بیهیست آرکِلائوس بَدَلا بابه خو هیرودیس یهودیه دا حُکومَته دِگَت، تِرسیا بِچیتَ وِدَره، و چون خَوه دا بُ وی هُشدار هاته بو دایین، چو بُ آلیه حَریما جلیله و شَهرَگه دا گو ناوه وه ناصِره بو جی گِرت. اَو شُلَ قَوِمی گو قِسا پِیغَمبَرا بِتَ جی گو گُته بون ’ناصِری‘ دیه بِتَ گاز گِرِن. وان رُژادا یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدا پَیدا بو. اَوی چُلا یهودیه دا وَعظ دِگِر و دِگُت: «تَوبَ گَن، چون گو پادشاهیا اَسمانی نِیزوکَ!» اَوَ هَمَن اَوَ گو اِشعیایه پِیغَمبَر راستا ویدا دِبِژیت: «دَنگا اَوه گو ناو چُله دا دِگَتَ هَوار: ”رِیا خاده حاضِر گَن! رِیه وی راست گَن!“» یحیا گِراس ژه هِریا دَوه دِگِرَ بَر خودا و بِشتبِنَگه چَرمی سَر بِشتا خو گِردِدا، و رِسقه وی کلو و هِنگِوینه چُله بو. جَماعَت ژه شَهره اورشلیمه و تواوی یهودیه و ژه تواوی مَنطَقا دُرا چَمه اردنه، دِچُنَ لاره وی و گُنَهِت خو اعتراف دِگِرِن و ژه دَسته وی ناو چَمه اردنه دا غُسلا تعمیده دِگِرتِن. بله وقته یحیا دیت گو گَلَک ژه عالِمِت فِرقا فَریسیا و هَمژی فِرقا صَدّوقیا گو مُنکره ساخ بونا مِریانَ دِهاتنَ اَو جیه گو اَوی غُسلا تعمیده دِدا، گُتَ وان: «اَی نَسلا اَفعیا، که اون بِهَساندِن گو ژه بَر غَضَبا گو قِرارَ بِت بِحلِن؟ بَهنده تَوبا خو بِ عمل و رِفتاره گو اون دِگَن نیشان بِدَن و گَل خو نَبِژِن ”جَدّه مَ ابراهیمَ.“ چون گو اَز دِبِژِمَ وَ، خدا دِگاریت ژه وان بَرانَ زاروگان بُ ابراهیم چه گَت. هَ نَهَ ژی بیوِر گَهَشتیَ سَر رَها دارا. ایجا هَچی دارا گو اِرمیشا باش نَینیت، دیه بِتَ بِرین و دیه بِتَ هاوِتِن ناو آگِری دا.» «اَز وَ بِ آوه تعمید دِدَم، بُ تَوبَ گِرِنه؛ بله اَوه گو پاشه مِن تِت ژه مِن قاوَتتِرَ گو اَز حتا گِیر هِنده نایِم گو سُلگه وی جُت گَم. اَو دیه وَ بِ رِحا مُقدسا خدا و آگِری تعمید دَت. اَو شَنا وی دَستی دایَ و جُخینا خو دیه بِدَتَ با و گَنِمه خو انباره دا دیه خُدان گَت، بله گایه ناو آگِرَگه گو چه جارا ناتَمِریت دیه بِشَوتینیت.» پاشه عیسی ژه حَریما جلیله هات بُ چَمه اردنه گو ژه دَسته یحیا غُسلا تعمیده بِگِریت. بله یحیا دِخاست پِشیه له بِگِریت و دِگُتَ وی: «اَو اَزِم گو دِبی ژه دَسته تَ تعمیده بِگِرِم، و نَهَ تِ تِی لاره مِن؟» بله عیسی جیواب دا وی: «بِهلَ نَهَ وِسا بیت، چون گو یا دوز اَوَیَ گو اَم صالِح بونه کامِل بیننَ جی.» ایجا یحیا قَبول گِر. وقته عیسی غُسلا تعمیده گِرت، جیدا ناو آوه دا هاتَ دَروَ. هَ وه دَمه اَسمان بُ وی وَبو و اَوی رِحا مُقدسا خدا دیت گو وَگو گُترَگه ژُردا دِهات گو سَر وی رونِت. و دَنگَک ژه اَسمانی گَهَشت گو «اَوَیَ گوره مِن یه عزیز گو اَز ژه وی راضیمَ.» پاشه عیسی بِ هدایتا رِحا خدا چو ناو چُله گو بِ دَسته ابلیس بِتَ امتحان گِرِن. و پاشه چِل رُژ و چِل شَوا رُژی گِرتِنه، عیسی بِرسی بو. ایجا امتحانگَر، هاتَ لاره عیسی و گُتَ وی: «هَگو تِ گوره خدایی، بُ وان بَرانَ اَمِر گَ گو بِبِنَ گِرده نانی!» بله عیسی گُت: «تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن گو: «”انسان تِنه بِ نان ساخ نینَ، بَلگو بِ هر قِسَیَگه گو ژه دَوْه خدادا دَردِکَویت.“» پاشه ابلیس اَو بِرَ شَهره مُقدس و اَو دانا سَر بِلندترین جیه معبده و گُته دا: «هَگو تِ گوره خدایی، خو پاوِژَ عَردی، چون گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: ”راستا تَدا بُ میلیاکَتِت خو دیه اَمِر گَت“ و ”اَو دیه تَ سَر دَسته خو بِبَن، نَگو تِ پِیه خو بَرَگه بِدَی.“» عیسی گُته دا: «اَوَ ژی تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن گو، ”خاده، خدایه خو امتحان نَگَ.“» جارَگَ دی، ابلیس عیسی بِرَ سَر سَره چییایَگه گَلَک بِلند و تواوی مملکته عالَمه و شُکوه و جلالا وان نیشا وی دا و گُتَ وی: «اَزه وانَ همویا بِدَمَ تَ، هَگو تِ بَر مِن بِکَوی سَر چُکا و مِن بِپَرَستی.» عیسی دیسا گُتَ وی: «دور بِکَوَ اَی شیطان! چون گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: ”خاده، خدایه خو بِپَرَستَ و تِنه وی عِبادَت گَ.“» ایجا ابلیس اَو هِلا و چو و پاشه، میلیاکَت هاتِن و خِذمَتا ویدا بون. وقته عیسی بیهیست گو یحیا هاتیَ گِرتِن، زُوِری حَریما جلیله. پاشه ناصِره دا دَرکَوت، چو بُ کَفَرناحومه و ما وِدَره. کَفَرناحوم بَ لِوا گُلا جلیله و ناو مَنطَقا زِبولونه و نَفتالیه دا بو. اَوَ قَوِمی گو قِسا اِشعیایه پِیغَمبَر بِتَ جی گو گُته بو: «وَلاته زِبولونه و وَلاته نَفتالیه، رِیا بَحره، آلیه دیَ اردنه، جلیلا قَوما؛ جَماعَتا گو ناو تاریتیه دا دِژیان روناهیَگه عَظیم دیتِنَ، و سَر اَونه گو ناو وَلات و سیبَرا مِرِنه دا دِژیان، روناهیَگ پَیدا بو.» ژه وه پاشوَ عیسی دَستبه وَعظ گِرِنا وه قِسه گِر گو: «تَوبَ گَن، چون گو پادشاهیا اَسمانی نِیزوکَ!» وقته عیسی بَ لِوا گُلا جلیله ره دِچو، دو بِرا دیتِن بِ ناوه شَمعون، ناودَنگ بَ پِطرُس، و بِرایه وی آندریاس، گو تُر دِهاوِتِنَ ناو گُله دا، چون گو ماسیگِر بون. عیسی گُتَ وان: «دوو مِدا وَرِن گو اَزه وَ بِگَمَ نِچیروانه مِرُوا.» اَوان جیدا تُره خو هِلانَ جی و دوو ویدا چُن. و عیسی وقته ژه وِدَره دَرباز بو، دو بِرایه دی ژی دیت، یعقوب گوره زِبِدی و بِرایه وی یوحنا گو گَل بابه خو زِبِدی قَییقه دا بون و تُرِت خو حاضِر دِگِرِن. عیسی گاز وان گِر، اَوان جیدا قَییق و بابه خو هِلانَ جی و دوو ویدا چُن. عیسی همو جیه حَریما جلیله دِگَریا و دیرِت واندا دَرس دِدا و خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا وَعظ دِگِر و هر اِش و نَساخیَگ گو ناو خلقه دا هَبو شفا دِدا. ایجا، ناودَنگه وی تواوی سوریه دا گَریا و جَماعَته تواوی نَساخ گو همو جورَ نَساخی و اِش هَبون، و هَمژی مِرُوِت جن هَیی و اَونه فَرا دِهاتَ وان و مِرُوِت فلج تینانَ لاره عیسی و اَوی شفا دِدا وان. ایجا جَماعَتِت عَظیم ژه حَریما جلیله و دِکاپولیسه، ژه اورشلیمه و یهودیه و آلیه دیَ چَمه اردنه دوو ویدا چُن. وقته عیسی اَو جَماعَتِت مِرُوا دیت، چییایَگه دا ژِلَل چو و رونِشت. هِنگه شاگِرده وی هاتنَ لاره وی و عیسی گَل وان صُحبت گِر و دَرس دا وان و گُت: خَنیَگه حاله اَونه گو له رِح دا فقیر و ژارِن، چون گو پادشاهیا اَسمانی یا وانَ. خَنیَگه حاله اَونه گو تازیدارِن، چون گو اَو دیه اِمِن بِن. خَنیَگه حاله اَونه رِح سوِک، چون گو دیه بِبِنَ وارِثه عَردی. خَنیَگه حاله اَونه گو بِرسی و تِرنیه صالِح بونه نَ، چون گو اَو دیه تِر بِن. خَنیَگه حاله اَونه گو رَحمه دِگَن چون گو رَحم دیه وان بِتَ گِرِن. خَنیَگه حاله اَونه دلپاک چون گو اَو دیه خدا بِبینِن. خَنیَگه حاله اَونه آشتیگِر چون گو اَو دیه زاروگه خدا بِنَ گاز گِرِن. خَنیَگه حاله اَونه گو بَر خاطره صالِح بونه اَذیَته دِبینِن چون گو پادشاهیا اَسمانی یا وانَ. خَنیَگه حاله وَ، هِنگه گو خلق ژه بَر خاطره مِن، دِژونا بِدَنَ وَ و اَذیَتا وَ بِگَن و هر قِسَیَگَ خِراب دِرُودا له ضِدّ وَ بِژِن. کَیف بِن و شادیه بِگَن چون گو خَلاته وَ اَسمانی دا عَظیمَ. چون هَ وِسا پِیغَمبَره گو پِش وَدا بون، اَذیَت گِرِن. «اون خِیا دُنیایه نَ. بله هَگو خه طاما خو ژه دَست بِدَت، چاون دِبیت اَوه دیسا شور گَن؟ ایدی گِیر چه شُله نایِت خِنجی هِنده گو بِتَ رِژاندِن و بِن پِیه خلقه دا بِتَ پِپَس گِرِن. «اون نورا عالَمه نَ. شَهرَگ گو سَر سَره چییایَگه چه بویَ، نایِتَ وَشارتِن. هَمژی چه کَس چِرایه بَرنادَته گو اَوه دانِتَ بِن سَلِگَگه، بَلگو اَوه دِدانِتَ سَر جیه چِرایه گو نوره بِدَتَ تواوی مِرُوه ماله. هَ وِسا بِهلِن نورا وَ بِکَویتَ سَر خلقه گو شُلِت وَ یه قَنج بِبینِن و سِتایِشا بابه وَ، گو اَسمانی دایَ، بِگَن. «وَ فِکِر نَگَن گو اَز هاتِمَ تَوراته و نِویساره پِیغَمبَرا باطل گَم؛ اَز نَهاتِمَ گو اَوان باطل گَم، بَلگو هاتِمَ گو اَوان کامِل بینمَ جی. چون گو بَراستی، بُ وَ دِبِژِم، حَتا اَسمان و عَرد بَین نَچیت، نُقطَیَگ آن همزَیَگ ژه تَوراته چه جارا گِم نابیت حَتا وقته گو همو بِقَوِمِن. بَهنده هَچی کَسه یگ ژه گوشگَتِرینِ وان اَمرانَ به اهمیت بِگِریت و فِرَ مِرُوِت دی ژی بِگَت گو وِسا بِگَن، پادشاهیا اَسمانی دا، گوشگَتِرین دیه بِتَ گاز گِرِن. بله هَچی کَسه وان اَمرانَ بینیتَ جی و اَوان فِرَ مِرُوِت دی بِگَت، اَو پادشاهیا اَسمانی دا مَزِن دیه بِتَ گاز گِرِن. چون گو اَز بُ وَ دِبِژِم، حَتا صالِح بونا وَ سَرتِر ژه صالِح بونا ماموستایِت تَوراته و عالِمِت فِرقا فَریسیا نَبیت، اون چه جارا نِگارِن بِچِنَ ناو پادشاهیا اَسمانی دا. «وَ بیهیستیَ گو بُ مِرُوِت بَرِ هاتیَ گُتن، ”مِرُوا نَگُژِن، و هَچی کَسه مِرُوا بِگُژیت، دِبی دیوانا وی بِتَ گِرِن.“ بله اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه گو کَربه خو بِرایه خو وَگَت، دِبی دیوانا وی بِتَ گِرِن؛ و هَچی کَسه بِژیتَ بِرایه خو”به مَژی“، دِبی حُضورا شورایه دا دیوانا وی بِتَ گِرِن؛ و هَچی کَسه بِژیتَ بِرایه خو ”اَحمق“، مُستحَقه آگِره جَهنَمه یَ. ایجا هَگو دَما پِشکِش گِرِنا دیاریا خو سَر قُربانگَهه، بِتَ بیرا تَ گو بِرایه تَ ژه تَ دِشدَگ مایَ دلی دا، دیاریا خو بِهلَ بَر قُربانگَهه و اَوِلی هَرَ و گَل بِرایه خو پِگ وَرَ و پاشه وَرَ و دیاریا خو پِشکِش گَ. گَل اَو مِرُوه گو ژه تَ شِکایَت گِریَ، حَتا گاوا گو گَل وی ره دایی و دِچی بُ مَحکَمه، زو پِگ وَرَ، نَبیت گو تَ بِسپاریتَ قاضی و قاضی تَ بِسپاریتَ مأموری و بِکَوی زیندانه دا. بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم گو حَتا قِرانا دوماییگه نَدَی، زیندانه دا دَرناکَوی. «وَ بیهیستیَ گو هاتیَ گُتن، ”زِنایه نَگَن.“ بله اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه گو بِ چاوه هیز بَرخودَتَ ژِنگَگه، هَ وه دَمه ناو دله خودا گَل وی زِنا گِریَ. بَهنده هَگو چاوه تَ یه راسته باعیث بیت تِ گُنَهه بِگَی، اَوه دَرخینَ و پاوِژَ دور، چون گو یا باش بُ تَ اَوَیَ گو اَندامَگ ژه اَندامه خو ژه دَست بِدَی حَتا هِنده گو تواوی بَدَنا تَ بِتَ هاوِتِن ناو جَهنَمه دا. و هَگو دَسته تَ یه راسته باعیث بیت تِ گُنَهه بِگَی، اَوه بِبِرَ و پاوِژَ دور، چون گو یا باش بُ تَ اَوَیَ گو اَندامَگ ژه اَندامه خو ژه دَست بِدَی حَتا هِنده گو تواوی بَدَنا تَ بِچیتَ ناو جَهنَمه دا. «هَمژی تَوراته دا هاتیَ گُتن گو”هَچی کَسه ژِنا خو بَردَت، دِبی کاغَذا طلاقه بِدَتَ وی.“ بله اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه گو ژِنا خو خِنجی ژه بَر سَبَبا خیانته بَردَت، باعیثه زِنا گِرِنا وه ژِنگه دِبیت؛ و هَچی کَسه ژِنگا بَردایی بِخازیت، زِنایه دِگَت. «و وَ دیسا بیهیستیَ گو بُ مِرُوه بَرِ هاتیَ گُتن، ”سوندا دِرَوین نَخو. بَلگو دِبی اَو سوندا گو تَ بِ خاده خاریَ بینی جی.“ بله اَز بُ وَ دِبِژِم، چه جارا سوند نَخُن، نه بِ اَسمانی، چون گو تَخته پادشاهیا خدایَ، و نه بِ عَردی چون گو کُرسیه بِن پِیه ویَ، و نه بِ شَهره اورشلیمه، چون گو شَهره اَو پاشایه مَزِنَ. و سَره خو ژی سوند نَخو، چون گو تِ نِگاری توکَگه، سِپی آن رَش گَی. بَهنده ”بَلِیا“ وَ ”بَله“ بیت و ”نَیا“ وَ ”نه“، چون گو خِنجی وینَ، ژه پیسیتیه تِت. «وَ بیهیستیَ گو هاتیَ گُتن، ”چاو بَدَلا چاوی و دِدان بَدَلا دِدانی.“ بله اَز بُ وَ دِبِژِم، پِشیا مِرُوه شُل پیس نَراوَستِن. هَگو هَچی کَسه سیلّیَگه سَر لاما تَ یا راسته بِدَت، لاما خو یا دی ژی بِزُورینَ بُ آلیه وی. و هَگو هَچی کَسه بِخازیت تَ بِکِشیتَ بُ مَحکَمه و گِراسه تَ ژه تَ بِستِنیت، عبایه خو ژی بِدَ وی. هَگو سربازَگه رومی تَ مَجبور گَت دو کیلومِترا گَل وی ره بِچی، تِ چار کیلومِترا گَل ویدا هَرَ. هَگو کَسَگ بِ لاواهیا دِشدَگه ژه تَ بِخازیت گو محتاجی وه دِشده یَ بِده دا و هَگو کَسَگ ژه تَ قَر بِخازیت، رویه خو ژه وی نَزُورینَ. «وَ بیهیستیَ گو هاتیَ گُتن، ”هَژَ جیناره خو بِگَ و نَفرَته دُژمِنه خو بِگَ.“ بله اَز بُ وَ دِبِژِم هَژَ دُژمِنِت خو بِگَن و بُ اَونه گو اَذیَتا وَ دِگَن، دعایا قَنج بِگَن، گو اون بِبِنَ زارویِت بابه خو گو اَسمانی دایَ. چون گو اَو، رُژا خو سَر مِرُوه شُل پیس و مِرُوه قَنج هِل دِدَت و بارانا خو سَر عادل و ظالِما دِبارینیت. هَگو اون تِنه هَژَ وان مِرُوا بِگَن گو هَژَ وَ دِگَن، چه خِیرا وه بُ وَ هَیَ؟ ما حتا باجگِر ژی وِسا ناگَن؟ و هَگو اون تِنه سِلاوه بِدَنَ بِرایِت خو، وَ چه دِشدَگه زِدَتِر گورَیَگی مِرُوِت دیتِر گِریَ؟ ما حتا قَومه بت پرست ژی وِسا ناگَن؟ بَهنده اون دِبی کامِل بِن هَ وِسا گو بابه اَسمانیه وَ کامِلَ. «هیشیار بِن گو شُله خو یه خِیر بَ چاوه خلقه جی نَینِن، بِ قَصدا هِنده گو وَ بِبینِن، نَخو وَ چه خِیرَگ ژه آلیه بابه خو گو اَسمانی دایَ، چه نابیت. «بَجا وقته گو کمکا محتاجَگه دِگَی، دودِگه ره نَیخِنَ، هَ وِسا گو ریاکار دیرادا و کوچادا دِگَن گو خلق مَحته وان بِگَت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَوان خِیرا خو اِستاندیَ. بله تِ وقته کمکا محتاجَگه دِگَی، نَهِلَ دَسته تَ یه چَپه بِزانیت گو دَسته تَ یه راسته چه دِگَت، گو کمکا تَ وَشارتی بیت؛ هِنگه بابه تَ گو دِشده وَشارتی دِبینیت، دیه خِیرا تَ بِدَتَ تَ. «وقته تِ دعایه دِگَی، نابی تِ بینا ریاکارا بی. چون گو اَو هَز دِگَن دیرادا و سَره کوچا راوَستِن و دعایه بِگَن گو خلق وان بِبینیت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَوان خِیرا خو اِستاندیَ. بله تِ، وقته گو دعایه دِگَی هَرَ اُدا خودا، دَری گِردَ و حُضورا بابه خودا گو بَرچاو نینَ، دعایه بِگَ. هِنگه بابه تَ گو دِشده وَشارتی دِبینیت، دیه خِیرا تَ بِدَتَ تَ. «هَمژی، گاوا دعا گِرِنه، دوویِگرا قِسه پوچ نَبِژِن، اَو جورا گو قَومه بت پرست دِگَن، چون اَو وَ فِکِر دِگَن گو بَر خاطره زِدَ گُتِنا وان، دیه دعایا وان قَبول بیت. بینا وان نَبِن، چون بابه وَ پِش هِنده گو اون ژه وی بِخازِن، دِزانیت وَ چه لازِمَ. «بَهنده اون وِسا دعایه بِگَن: «اَی بابه مَ گو اَسمانه دایی، ناوه تَ مُقدس بیت. پادشاهیا تَ بِت. اِرادا تَ، هَ وِسا گو اَسمانی دا دِقَومیت، سَر عَردی ژی بِقَومیت. نانه مَ یه همو رُژه ایرو بِدَ مَ. و قَرِت مَ بِبَخشَ، هَ وِسا گو اَم ژی قَردارِت خو دِبَخشِن. و مَ امتحان نَگَ، بَلگو مَ ژه پیسیتیه خَلاص گَ. چون گو پادشاهی و قُدرَت و شُکوه و جلال، حَتا اَبَده یا تَیَ. آمین. چون هَگو اون تقصیراته خلقه بِبَخشِن، بابه اَسمانیه وَ ژی دیه وَ بِبَخشیت. بله هَگو اون تقصیراته خلقه نَبَخشِن، بابه وَ ژی تقصیراته وَ نابَخشیت. «وقته گو اون رُژیا دِگِرِن، بینا ریاکارا خُلقه خو شین نَگَن، چون اَو رویه خو تِگ دِدَن گو لاره خلقه، خو رُژی نیشان بِدَن. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَوان خِیرا خو اِستاندیَ. بله تِ وقته رُژیا دِگِری، سَره خو رون گَ و رویه خو بِشو گو رُژی گِرتِنا تَ، بُ چه کَسه خِنجی بابه تَ گو بَرچاو نینَ نَیِتَ دیتِن، و بابه تَ گو دِشده وَشارتی دِبینیت، دیه خِیرا تَ بِدَتَ تَ. «سَر رویه عَردی بوخو خِزینا خِر نَگَن، جیه گو خویرک و ژَنگ، ضَرَره دِگَهَشینیت و دِز تِن و دِزیه دِگَن. بَلگو خِزینا خو اَسمانی دا خِر گَن، جیه گو خویرک و ژَنگ ضَرَره ناگَهَشینیت و دِز نایِن و دِزیه ناگَن. چون هَچی جیه گو خِزینا تَ وِدَریَ، دله تَ ژی دیه وِدَره بیت. «چاو، چِرایا بَدَنه یَ. هَگو چاوه تَ ساخ بیت، تواوی بَدَنا تَ دیه تِژی ژه نور بیت. بله هَگو چاوه تَ پیس بیت، تواوی بَدَنا تَ دیه تِژی ژه تاریتی بیت. بَهنده هَگو نورا ناو تَدا تاریتیَ، چه تاریتیَگه عَظیمَ! «چه کَس نِگاریت بُ دو اَربابا خِذمَته بِگَت، چون گو آن دیه نَفرَته یگه بِگَت و دیه هَژَ اَوه دیتِر بِگَت، و آن بُ یگه دیه وفادار بیت و اَوه دیتِر بُ وی دیه به قَدِر بیت. اون نَشِن هم عَوده خدا بِن، هم عَوده دِراوی. «بَهنده اَز بُ وَ دِبِژِم، نه نیارانه ژیانا خو بِن گو چه بُخُن آن چه وَخُن، و نه نیارانه بَدَنا خو گو چه بَرگَن. ما ژیان ژه رِسقی و بَدَن ژه جِلِگا مُهِمتِر نینَ؟ بَرخودَنَ طَیره اَسمانی گو نه دِچینِن و نه دِدورون و نه چه دِشدی خِر دِگَنَ انبارادا، بله دیسا ژی بابه اَسمانیه وَ رِسقه وان دِدَت. ما اون ژه وان قَدِرتِر نینِن؟ کِیَ ناو وَدا گو بِگاریت بِ نیارانیه، سَعَتَگه دانِتَ سَر عَمره خو؟ «و بُچی اون نیارانه جِلِگ بَرگِرِنه نَ؟ بَرخودَنَ سُسِنه ناو چُله دا گو چاون شین دِبِن؛ اَو نه زحمته دِکِشِن و نه دِوَهون. بله دیسا ژی اَز بُ وَ دِبِژِم گو حتا سلیمان پاشا ژی بِ تواوی شُکوه و جلالا خو وَگو یگَ وان نَهاتَ خَمِلاندِن. بَهنده هَگو خدا گیایه چُله گو ایرو هَیَ و سِبه تِتَ هاوِتِن ناو طَندوره، وِسا جِلِگا دِگَتَ بَدا، ما گَلَک باشتِر جِلِگا ناگَتَ بَر وَدا اَی مِرُوِت گو ایمانا وَ گِمَ؟ «بَهنده نیاران نَبِن و نَبِژِن اَم چه بُخُن آن اَم چه وَخُن و آن اَم چه بَرگَن. چون گو قَومه دیتِر دوو تواوی دِشده وِسا دانَ، بله بابه اَسمانیه وَ دِزانیت گو اون هَوجَیی وانَ همویانَ. بَلگو اَوِلی دوو پادشاهیا خدا و صالِح بونه دا بِن، گو اَونَ همو ژی دیه بُ وَ بِنَ دایین. بَهنده نیارانه سِبه نَبِن، چون گو سِبه دیه نیارانیا خو هَبیت. دَرده ایرو تِرا ایرو هَیَ! «قضاوته نَگَن گو اون نَینَ قضاوت گِرِن. چون هَ اَو جورا گو اون قضاوتا مِرُوِت دیتِر بِگَن، سَر وَ ژی قضاوت دیه بِتَ گِرِن و بِ هَچی پیوانا گو اون بِپیوِن، بِ هَمَن پِیوانه دیه بُ وَ بِپیوِن. بُچی تِ پوروشگا گایه ناو چاوه بِرایه خودا دِبینی، بله کُتِگه دارِگه گو ناو چاوه تَ بوخودا هَیَ نابینی؟ آن تِ چاون دِگاری بِژی بِرایه خو، ”بِهلَ پوروشگا گایه گو ناو چاوه تَدایَ دَرخینِم،“ حال اَو حالَ گو کُتِگَگ ناو چاوه تَدایَ؟ اَی مِرُوه ریاکار، اَوِلی تِ کُتِگه دارِگه ناو چاوه خودا دَرخینَ، هِنگه دیه باشتِر بِبینی گو بِگاری پوروشگا گایه ناو چاوه بِرایه خودا دَرخینی. «اَو دِشدا گو مُقدسَ، نَدَنَ گوجِگا و مرواریده خو نهاوِژِنَ بَر بَرازا، نَگو اَوان پِپَس گَن و بِزُورِن گو هجومه بیننَ وَ. «بِخازِن گو بُ وَ دیه بِتَ دایین؛ له بِگَرِن گو اونه پَیدا گَن؛ دَری بِکُتِن گو دیه سَر وَدا وَبیت. چون گو هَچی کَسه بِخازیت، دیه بُ وی بِتَ دایین و هَچی کَسه له بِگَرِت، دیه پَیدا گَت؛ و هَچی کَسه دَری بِکُتیت، دیه سَر وی وَبیت. کیشگه وَ هَگو گوره وی نانی وی بِخازیت، بَرَگه دیه بِدَته؟ آن هَگو ماسیه بِخازیت، مارَگه دیه بِدَته؟ ایجا هَگو اون بِ تواوی پیسیتیا خو دِزانِن گو دِبی دِشده قَنج بِدَنَ زارویه خو، چه قیاس گَلَکتِر بابه وَ گو اَسمانی دایَ بُ هَچی کَسه گو ژه وی بِخازیت، دِشدِت قَنج دیه بِدَت. بَهنده گَل خلقه هَ وه جورَیی رِفتار گَن گو اون دِخازِن گَل وَدا وه رِفتاره بِگَن. چون گو اَوَیَ سَر و بِنه تَوراته و نِویساره پِیغَمبَرا. «دَره تَنگاودا هَرنَ ژُر، چون گو فِرَیَ اَو دَر و پانَ اَو ره گو دِچیتَ بُ بَین چُیینه و اَونه گو وه دَری دا دِچِنَ ژُر گَلَکِن. بله تَنگاوَ اَو دَر و زحمتَ اَو ره گو دِچیتَ بُ ژیانه، و اَونه گو اَوه دَری پَیدا دِگَن گِمِن. «ژه پِیغَمبَرِت دِرَوین دور بِن. اَو ناو جِلِگه پَزی دا تِنَ لاره وَ، بله باطنا خودا گْره دِرِندَنَ. اونه اَوان بِ اِرمیشه وان ناس گَن. ما تِره ژه دارِگا قَلَمه و هَژیرا ژه قیفارا لِوَ دِگَن؟ ایجا، هر دارَگه قَنج اِرمیشا قَنج دِدَت، بله داره خِرابویی اِرمیشا خِراب دِدَت. داره قَنج نِگاریت اِرمیشا خِراب بِدَت، و داره خِراب ژی نِگاریت اِرمیشا قَنج بِدَت. هَچی دارا گو اِرمیشا باش نَدَت، دیه بِتَ بِرین و دیه بِتَ هاوِتِن ناو آگِری دا. بَهنده، اونه اَوان بِ اِرمیشه وان ناس گَن. «هَچی کَسه گو گاز گَتَ مِن”خادیه مِن، خادیه مِن“ ناچیتَ ناو پادشاهیا اَسمانی، بَلگو تِنه اَو کَس گو داخازیا بابه مِن گو اَسمانی دایَ، بینیتَ جی. وه رُژه دا گَلَک مِرُو دیه بِژِنَ مِن: ”خادیه مَ، خادیه مَ، ما مَ بِ ناوه تَ نَبوَت نَگِر؟ ما مَ بِ ناوه تَ اَجنَ نَدَرخِستِنَ دَروَ؟ ما مَ بِ ناوه تَ گَلَک مُعجِزَ نَگِرِن؟“ بله اَزه آشگَرا بِژِمَ وان، ”مِن چه جارا اون ناس نَگِرِنَ. ژه مِن دور کَوِن اَی مِرُوِت شُل خِراب!“ «بَهنده هَچی کَسه وان قِسِت مِن دِبیهیسیت و اَوان تینیتَ جی، وَگو مِرُوَگه زانایَ گو مالا خو سَر بَری چه گِر. وقته باران باری و لِمِشت هات و با رابو و اَو مال اِخِستَ زُره، خِرا نَبو، چون گو خیمه وه سَر بَری هاته بو داناندِن. بله هَچی کَسه گو وان قِسِت مِن دِبیهیسیت و اَوان ناینیتَ جی، وَگو مِرُوَگه نَزانَ گو مالا خو سَر خیزی چه گِر. وقته باران باری و لِمِشت هات و با رابو و اَو مال اِخِستَ زُره، هاتَ خاره، و وِرانیا وه عَظیم بو!» وقته عیسی اَو قِسَنَ خُلاص گِرِن، خلق ژه دَرس دایینا وی صِفَت گِرتی بِبون، چون گو بِ اقتداره دَرس دِدا و نه بینا ماموستایِت وان یه تَوراته. وقته عیسی چییادا ژُردا هات، جَماعَتِت عَظیم دوو ویدا چُن. وه ناوه دا مِرُوَگه جذامی هاتَ لاره وی و بَر وی سَر چُکا رونِشت و گُت: «آغایه مِن، هَگو تِ هَز گَی تِ دِگاری شفایه بِدَی مِن.» عیسی دَسته خو دِرِژ گِر و دَسته خو دانا سَر وی و گُت: «اَز هَز دِگَم؛ شفایه بِگِرَ!» هَ وه دَمه، ژه جذامه شفا پَیدا گِر. پاشه عیسی گُتَ وی: «هیشیار بَ گو چه دِشدی نَبِژی چه کَسه، بَلگو هَرَ خو نیشا کاهین بِدَ و دیاریا گو موسی اَمِر گِریَ، پِشکِش گَ گو بُ وان نیشانَگ بیت گو تَ ژه جذامه شفا پَیدا گِریَ.» وقته عیسی چو ناو شَهره کَفَرناحومه، افسرَگه رومی هاتَ لاره وی و بِ هِویا گُتَ وی: «آغایه مِن، خِذمَتکاره مِن فلج کَتیَ مالدا و گَلَک اِش هَیَ.» عیسی گُتَ وی: «اَزه بِم و شفایه بِدَمَ وی.» افسری جیواب دا: «آغایه مِن، اَز گِیر هِنده نایِم تِ بِی ناو مالا مِن. بله تِ تِنه قِسَیَگه بِژَ و خِذمَتکاره مِن دیه شفایه بِگِریت. چون گو اَز بوخو ژی مِرُوَگِم بِن اَمره یگَ دیتِردا. هِندَ سرباز ژی بِن اَمره مِدانَ. اَز دِبِژِمَ یگه،”هَرَ“، دِچیت؛ دِبِژِمَ یگَ دیتِر، ”وَرَ“، تِت. دِبِژِمَ خُلامه خو، ”وه شُله بِگَ“، دِگَت.» عیسی وقته اَوَ بیهیست، صِفَت گِرتی بو و بُ اَونه گو دوو ویدا دِهاتن، گُت: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، مِن ایمانَگه وِسا حتا ناو بنی اسرائیله دا ژی نَدیتیَ. و اَز بُ وَ دِبِژِم گو گَلَک ژه رُژهَلاته و رُژآوایه دیه بِن و ناو پادشاهیا اَسمانی دا دیه گَل ابراهیم و اسحاق و یعقوب سَر سِرفِگَگه رونِن، بله زاروگه وه پادشاهیه دیه بِنَ هاوِتِن ناو تاریتیه دا، وه جیه گو گیریان دیه هَبیت و دِدان سَر یِگودو هَسوتِن.» پاشه عیسی گُتَ وه افسری: «هَرَ! گورَیَگی ایمانا تَ بُ تَ بِتَ جی.» هَ وه دَمه خِذمَتکاره وی شفا گِرت. وقته عیسی چو مالا پِطرُس، خَسویا وی دیت گو کَلِژان گِرتیَ و ناو جیا دایَ. عیسی دَسته خو دَسته وی دا و کَلِژانا وی بِریا. ایجا رابو و بُ عیسی خِذمَت گِر. وقته رُژآوابونه، گَلَک ژه مِرُوِت جن هَیی اینانَ لاره وی و اَوی بِ کلاما خو رِحِت پیس ژه وان دَرخِستَ دَروَ و شفا دا تواوی نَساخا. اَو شُلَ قَوِمی گو پِشگُتنا اِشعیایه پِیغَمبَر بِتَ جی گو گُته بو: «اَوی اِشِت مَ راگِرِن و نَساخیِت مَ سَر بِشتا خو بِرِن.» وقته عیسی دیت جَماعَتَگه عَظیم دُرا وی خِر بونَ، اَمِر گِر: «اَم بِچِنَ بُ آلیه دیَ آوه.» وه ناوه دا ماموستایَگه تَوراته هاتَ لاره وی و گُت: «اَی ماموستا، تِ کِوَ بِچی، اَزه دوو تَدا بِم.» عیسی گُتَ وی: «رُویا کُن هَنَ و طَیره اَسمانی هِلون، بله گوره انسان چه جی چِنینَ گو سَره خو دانِت.» یگَ دیتِر له شاگِردا گُتَ وی: «آغایه مِن، اَوِلی ایجازه بِدَ اَز بِچِم، وقته بابه مِن مِر و مِن اَو تسلیمی آخه گِر، ایجا پاشه اَزه دوو تَدا بِم.» بله عیسی گُتَ وی: «دوو مِدا وَرَ و بِهلَ گو مِری، مِریِت خو تسلیمی آخه بِگَن.» وقته عیسی سیواری قَییقه بو، شاگِردِت وی ژی دوو ویدا چُن. نِشگادا طوفانَگه مَزِن گُله دا دَستبه گِر، وِسا گو گِم مابو شیپَله گُله قَییقه بات گَن. بله عیسی رازا بو. ایجا شاگِرد چُنَ لاره عیسی و اَو شار گِرِن و گُتن: «آغایه مَ؛ مَ نجات دَ، گِم مایَ اَم بات بِن.» عیسی جیواب دا: «اَی مِرُوِت گو ایمانا وَ گِمَ، اون بُ دِتِرسِن؟» پاشه رابو و سَر با و شیپَلا گِرَ هَوار و همو جی کامِل اِمِن بو. شاگِردا صِفَت گِرتی ژه یِگودو پیسیار دِگِرِن: «اَوَ چِجورَ مِرُوَ گو حتا با و شیپَل بِن اَمره ویدانَ!» وقته عیسی گَهَشتَ وَلاته جَدَریانه گو آلیه دیَ گُله بو، دو مِرُوه جن هَیی گو ناو مَزارادا دِهاتنَ دَروَ، گَهَشتِنَ وی. اَو دو هِند قیاسا هار بون گو چه کَسه نَدِگاری وه رِیه دا دَرباز بیت. اَوان گِرِنَ هَوار: «چه شُلا تَ مَ کَتیَ، اَی گوره خدا؟ ما تِ هاتی گو پِش وقته معلوم بویی دا عَذابه بِدَی مَ؟» گوشگه دورتِر له وان گارانَگه مَزِن ژه بَرازا مَشغولی خارِنه بون. اَجنا بِ لاواهیا گُتنَ عیسی: «هَگو تِ مَ دِدَرخینی دَروَ، مَ رِگَ ناو گارانا بَرازا.» عیسی گُتَ وان: «هَرِن!» ایجا اَجنَ دَرکَوتِنَ دَروَ و چُنَ ناو بَرازادا و تواوی گاران ژه سَرژُردالیگا گِرِگی هجوم بِرِنَ ناو گُله و ناو آوه دا خَندِقین. گاوانه بَرازا حِلاتِن، چُنَ ناو شَهری و باسه وان دِشدا همویا گِرِن، مخصوصَن اَو دِشدا گو بُ وان مِرُوِت جن هَیی قَوِمی بو. پاشه تواوی خلقه شَهری بُ دیتِنا عیسی هاتنَ دَروَ و وقته اَو دیتِن هِوی له گِرِن گو مَنطَقا وان بِهلیت و بِچیت. ایجا عیسی سیواری قَییقه بو و چو آلیه دیَ آوه، بُ شَهره خو. وه ناوه دا هِندَ مِرُوا مِرُوَگه فلج گو سَر تَختَگه دِرِژگِری بو، اینانَ لاره وی. عیسی وقته ایمانا وان دیت، گُتَ مِرُوه فلج: «دله تَ قُرص بیت گوره مِن، گُنَهه تَ هاتنَ بَخشین!» وه ناوه دا، هِندَ ماموستایِت تَوراته گَل خو گُتن: «اَو مِرُوَ کُفریا دِگَت.» بله عیسی گو فِکره وان دِزانی، گُت: «اون بُچی ناو دله خودا فِکره وِسا پیس دِگَن؟ ما گُتِنا کیشگه هِسانتِرَ: ”گُنَهه تَ هاتنَ بَخشین،“ آن گُتِنا ”رابَ و ره هَرَ“؟ بله بُ هِنده گو اون بِزانِن گوره انسان سَر عَردی اقتدارا بَخشینا گُنَها هَیَ» گُتَ مِرُوه فلج: «رابَ، جیه خو راگَ و هَرَ مال.» اَو مِرُو رابو و چو مال. وقته خلقه اَو دِشدَ دیتِن، تِرسیان و اَو خدایه گو اقتدارَگه وِسا دایَ بَشَری، سِتایِش گِرِن. وقته عیسی شَهری دا دَردِکَوت، مِرُوَگ دیت گو ناوه وی مَتّی بو و ناو باجَخانه دا رونِشته بو. گُتَ وی: «دوو مِدا وَرَ!» اَو رابو و دوو ویدا چو. وقته عیسی مالا مَتّی دا سَر سِرفِگه رونِشته بو، گَلَک باجگِر و گُنَهکار هاتِن و گَل عیسی و شاگِردِت وی سَر سِرفِگه رونِشتِن. وقته عالِمِت فِرقا فَریسیا اَو دِشدَ دیتِن، گُتنَ شاگِردِت وی: «بُچی ماموستایه وَ گَل باجگِرا و گُنَهکارا رِسقی دِخُت؟» وقته عیسی اَوَ بیهیست، گُت: «نَساخِن گو محتاجی حکیمینَ، نه مِرُوِت ساخ. هَرِن و معنیا وه قِسه تِبِگَهَشِن گو ”اَز رَحمته دِخازِم، نه قُربانیه.“ چون اَز نَهاتِمَ گازی مِرُوه صالِح بِگَم، بَلگو هاتِمَ گازی گُنَهکارا بِگَم.» پاشه شاگِردِت یحیا هاتنَ لاره عیسی و گُتن: «بُچی اَم و فَریسی رُژیا دِگِرِن، بله شاگِرده تَ رُژیا ناگِرِن؟» عیسی جیواب دا: «ما دِبیت مِوانه داوَته حَتا وقته گو زاوا گَل وان دایَ، تازیه بِگِرِن؟ بله اَو رُژ دیه بِن گو زاوا ژه وان دیه بِتَ اِستاندِن، هِنگه دیه رُژیا بِگِرِن. چه کَس گَرَگه پَرچه گو هِشتا نَهاتیَ شُستِن سَر گِراسَگه گَون پینَ ناگَت، چون گو پینَ ژه گِراسی لِوَ دِبیت و جیه دِریایی خِرابتِر دِبیت. و هَمژی شَرابا تازَ بَرنادَنَ ناو مَشکِت گَون دا، هَگو وِسا بِگَن، مَشک دِدِرِن و شَراب دِرِژِت و مَشک بَین دِچِن. شَرابا تازَ بَردِدَنَ ناو مَشکِت تازَدا گو هر دوگ ساخ بِمینِن.» هَ وه حالیدا گو عیسی اَو قِسَنَ دِگُتَ وان، سَرُکَگ هاتَ لاره وی و بَر وی کَتَ سَر چُکا و گُت: «گِجا مِن آهان تازَ مِر. بله دیسا ژی وَرَ و دَسته خو دانه سَر وی و اَو دیه ساخ بیت.» عیسی رابو و گَل شاگِردِت خو کَتَ دوو ویدا. هَ وه ناوه دا، ژِنِگَگ گو دانزدَه سالا بَر خاطره خون له چُیینه اِش دِکِشا، بِشتوَدا نِیزوکی عیسی بو و دَسته خو لِوا عبایه وی دا. اَوی گُته بو خو: «هَگو اَز حتا دَسته خو عبایه وی بِدَم، اَزه شفایه بِگِرِم.» عیسی زُوِری، اَو دیت و گُت: «گِجا مِن، دله تَ قُرص بیت، ایمانا تَ شفا دایَ تَ.» اَوه ژِنگه هَ وه دَمه شفا گِرت. وقته گو عیسی چو ناو مالا وی سَرُکی دا و بیلوروان و جَماعَتا گو شین دانا بون دیت، گُت: «هَرنَ دَروَ. گِجِگ نَمِریَ بَلگو خَوه دایَ.» بله اَو عیسی کَنیان. بله وقته جَماعَت دَرخِستِنَ دَروَ، عیسی چو ژُر و دَسته گِجِگه گِرت و اَو رابو. خَبَرا وه شُله تواوی وه مَنطَقه دا گَریا. وقته عیسی ژه وِدَره دا دَرباز دِبو، دو مِرُوه گُورَ دوو ویدا چُن و دِگِرنَ هَوار: «اَی گوره داوود پاشا، رَحمه مَ بِگَ!» وقته چو ناو ماله دا، اَو دو مِرُو هاتنَ لاره وی. عیسی وان پیسیار گِر: «وَ ایمان هَیَ گو اَز دِگارِم وه شُله بِگَم؟» جیواب دان: «بله، آغایه مَ.» پاشه عیسی دَسته خو دانا سَر چاوه وان و گُت: «گورَیَگی ایمانا وَ بُ وَ بِتَ جی.» ایجا چاوِت وان وَبو. عیسی مِجِد گُتَ وان: «هیشیار بِن گو چه کَس وه مَسَله نَزانیت.» بله اَو چُنَ دَروَ و تواوی شُله عیسی وه مَنطَقه دا گِرِنَ دَنگ. هَ وه حالیدا گو اَو دِچُنَ دَروَ، مِرُوَگه جن هَیی گو لال بو، اینانَ لاره عیسی. وقته عیسی جن ویدا دَرخِست، مِرُوه لال گاری قِسَ گَت. خلق صِفَت گِرتی بون و دِگُتن: «دِشدَگه وِسا چه جارا ناو بنی اسرائیله دا نَهاتیَ دیتِن!» بله فَریسیا گُتن: «اَو اَجنا بِ آریکاریا سَرُکه اَجنا دِدَرخینیت.» عیسی دِچو تواوی شَهرا و گُندا و ناو دیرِت واندا دَرس دِدا و خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا وَعظ دِگِر و هر اِش و نَساخیَگ شفا دِدا. وقته عیسی اَو جَماعَتا زِدَ دیت، دله وی بُ حاله وان شَوِتی چون گو وَگو پَزِت به شُوان، پَرِشَ و به چارَ بون. پاشه گُتَ شاگِردِت خو: «حاصِل گَلَکَ، بله پالَ گِمِن. بَهنده، ژه خُدانه حاصِله لاواهیا بِگَن پالا بُ دورونا حاصِلا خو رِگَت.» هِنگه عیسی دانزدَه شاگِرده خو گاز گِرِنَ لاره خو و اقتدار دا وان گو بِگارِن رِحِت پیس دَرخینِن و شفایه بِدَنَ هر اِش و نَساخیَگه. اَوَیَ ناوه دانزدَه رسولا: اَوِلی، شَمعون گو گاز دِگَنه پِطرُس و بِرایه وی آندریاس؛ یعقوب گوره زِبِدی و بِرایه وی یوحنا؛ فیلیپُس و بَرتولْما؛ توما و مَتّایه باجگِر؛ یعقوب گوره حَلْفای، و تَدّای؛ شَمعونه وَلاتپارِز و یهودایه اَسخَریوطی گو خیانت عیسی گِر. عیسی اَو دانزدَه مِرُوَنَ رِگِرِن و بُ وان اَمِر گِر: «نَچِنَ ناو قَومه دیتِر و نَچِنَ ناو چی یگ ژه شَهرِت سامِریادا، بَلگو هَرنَ لاره پَزِت بِزِربوییَ قَومه بنی اسرائیله. وقته گو اون دِچِن، وه پیامه وَعظ گَن گو پادشاهیا اَسمانی نِیزوکَ. شفایه بِدَنَ نَساخا، مِرُوِت مِری ساخ گَن، شفایه بِدَنَ جذامیا، اَجنا دَرخینِن. وَ مفتَ اِستاندیَ، مفتَ ژی بِدَن. چه سِکّه زِر آن زیو آن مِسی ناو بِشتبِنِت خودا نَبَن و بُ ناو ره، تُربَ آن گِراسه زِدَ آن سُلِگا آن گُپالی نَراگَن؛ چون گو پالَ مُستحَقه اِستاندِنا رِسقه خویَ. هَچی شَهر آن گُنده گو اون دِچِنَ تِدا، مِرُوَگه گِیرهاتی پَیدا گَن و حَتا وقته گو اون وه شَهری دا دِدَرکَوِن مالا ویدا بِمینِن. وقته اون دِچِنَ ناو مالَگه، سِلاوه بِگَن. هَگو اَو مال گِیر سِلاوه بِت، آشتی و سِلامتیا وَ دیه سَر وه ماله بیت و بله هَگو گِیر سِلاوه نَیِت، آشتی و سِلامتیا وَ دیه بِزُوریتَ وَ بوخو. هَگو کَسَگ وَ قَبول نَگَت آن گوهه خو نَدَتَ قِسه وَ، وقته اون وه ماله دا آن وی شَهری دا دِدَرکَوِن، آخا پِیِت خو داکُتِن. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، رُژا قیامَته، طاقَتا جَزایه بُ شَهره سُدوم و غُمورّه هِسانتِر دیه بِبیت حَتا بُ وی شَهری. «بِزانِن گو اَز وَ وَگو پَزی ره دِگَمَ ناو گْرادا. بَهنده وَگو مارا شارَزا بِن و بینا گُترا صاف و سادَ. خلقه هیشیار بِن. چون اَو دیه وَ تسلیمی مَحکَما گَن و ناو دیرِت خودا دیه شَلاقا وَ بِدَن. بَر خاطره مِن دیه وَ بِبَنَ لاره والیا و پاشایا گو اون لاره وان و قَومه دیتِر شَهادَته بِدَن. بله وقته وَ تسلیم گَن، نیاران نَبِن گو اونه چاون قِسَ گَن آن چه بِژِن. چون وه سَعَته اَو دِشدا گو اون دِبی بِژِن دیه بُ وَ بِتَ دایین. بَهنده اَوه گو قِسَ دِگَت اون نینِن، بَلگو رِحا مُقدسا بابه وَ یه اَسمانیَ گو بِ اَزمانه وَ قِسَ دِگَت. بِرا، دیه بِرایی تسلیمی مِرِنه بِگَت و باب زاروگه خو. زارو دیه رابِنَ ناو چاوه داییگ و بابه خو و دیه اَوان بِدَنَ گُشتِن. خلق همو بَر خاطره ناوه مِن دیه نَفرَته وَ بِگَت. بله اَو کَسه گو حَتا دوماییگه طیگ راوَستِت، دیه نجاته پَیدا گَت. وقته شَهرَگه دا اَذیَتا وَ گِرِن، بِحلِن بُ شَهرَگه دیتِر. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، پِش هِنده گو اون بِگارِن بِچِنَ بُ تواوی شَهره بنی اسرائیله، گوره انسان دیه بِت. «نه شاگِرد ژه ماموستایه خو سَرتِرَ و نه خُلام ژه آغایه خو. بُ شاگِردی هِند بَسَ گو بینا ماموستایه خو له بِت و هَمژی بُ خُلامی گو بینا آغایه خو له بِت. هَگو گاز گَنَ مَزِنه ماله، بِعِلزِبول، دیه چه گاز گَنَ جَماعَتا دیَ ماله؟ «بَهنده، ژه وان نَتِرسِن. چه دِشده وَشارتی چِنینَ گو نَیِتَ آشگَرا گِرِن و چه دِشده سَرگِرتی چِنینَ گو نَیِتَ معلوم گِرِن. اَو دِشدا اَز ناو تاریتیه دا بُ وَ دِبِژِم، اون ناو روناهیه دا بِژِن و اَو دِشدا گوهه وَدا هاتَ گُتن، ژه سَر بانا بِ دَنگا بِلند بِژِن. ژه اَو کَسِت گو بَدَنه دِگُژِن بله نِگارِن رِحه بُگُژِن، نَتِرسِن؛ ژه وه کَسه بِتِرسِن گو دِگاریت هم رِحه و هم بَدَنه ناو جَهنَمه دا بَین بِبَت. ما دو جوجگا نافرُشِنَ قِرانَگه؟ بله دیسا حتا یگَ وان ژی به اِرادا بابه وَ ناکَویتَ عَردی. حتا توکه سَره وَ همو هاتنَ هَژمارتِن. بَهنده نَتِرسِن، چون گو قَدره وَ ژه هزاران جوجگا زِدَتِرَ. «هَچی کَسه لاره خلقه بینیتَ اَزمان گو گَل مِدایَ، اَزه ژی حُضورا بابه خو گو اَسمانی دایَ، بینمَ اَزمان گو اَو گَل مِدایَ؛ بله هَچی کَسه لاره خلقه مِن حاشا گَت، اَزه ژی حُضورا بابه خو گو اَسمانی دایَ، اَوی حاشا گَم. «گُمان نَگَن گو اَز هاتِمَ صُلحه بینمَ سَر رویه عَردی. اَز نَهاتِمَ گو صُلحه بینِم، بَلگو هاتِمَ گو شمشیری بینِم! چون اَز هاتِمَ گو: «”گوری بِگَمَ ضِدّ بابی، گِجه بِگَمَ ضِدّ داییگه و بوگه بِگَمَ ضِدّ خَسویا وی. دُژمِنِت هر کَسَگه، دیه بِبِنَ مِرُوه مالا وی بوخو.“ «هَچی کَسه زِدَتِر ژه مِن هَژَ باب آن داییگا خو بِگَت، لاییقه مِن نینَ؛ و هَچی کَسه زِدَتِر ژه مِن هَژَ گور آن گِجا خو بِگَت، لاییقه مِن نَینَ. هَچی کَسه خاچا خو نَراگَت و دوو مِدا نَیِت، لاییقه مِن نینَ. هَچی کَسه بِخازیت جانه خو خُدان گَت، دیه اَوه ژه دَست بِدَت و هَچی کَسه جانه خو بَر خاطره مِن ژه دَست بِدَت، دیه اَوه خُدان گَت. «هَچی کَسه وَ قَبول گَت، اَز قَبول گِرِمَ و هَچی کَسه مِن قَبول گَت، اَو کَسه گو اَز رِگِرِمَ قَبول گِریَ. هَچی کَسه پِیغَمبَرَگه بَر خاطره هِنده گو پِیغَمبَرَ قَبول گَت، دیه خَلاته پِیغَمبَرَگه بِستِنیت، و هَچی کَسه مِرُوَگه صالِح بَر خاطره هِنده گو مِرُوَگه صالِحَ قَبول گَت، دیه خَلاته مِرُوَگه صالِح بِستِنیت. هَچی کَسه هَ تِنه طاسِگَگه آوا تَزی ژی بِدَتَ یگَ وان مِرُوه گوشگَ بَر خاطره هِنده گو شاگِرده مِنَ، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، چه جورا به خَلات نامینیت.» پاشه هِنده گو عیسی اَو اَمرَنَ دانَ دانزدَه شاگِرده خو، ژه وِدَره چو گو بِچیتَ ناو شَهرِت واندا دَرسه بِدَت و وَعظ بِگَت. وقته یحیا ناو زیندانه دا، مَحتا شُلِت مسیحْ بیهیست، شاگِردِت خو رِگِرِنَ لاره وی گو پیسیار گَن: «تِ هَمَن اَوی گو دِبی بِت، آن اَم هِویا یگَ دیتِر بِن؟» عیسی جیواب دا: «هَرِن و اَو دِشده گو اون دِبیهیسِن و دِبینِن بُ یحیا بِژِن، گو چاوه مِرُوِت گُورَ ساخ دِبِن، مِرُوِت شِل ره دِچِن، جذامی شفایه دِگِرِن، مِرُوِت گَر دِبیهیسِن، مِری ساخ دِبِن و خَبَرا خوش بُ فقیر و ژارا دِتَ وَعظ گِرِن. خَنیَگه حاله وی مِرُوی گو شِگه مِن نَگَت.» وقته شاگِردِت یحیا چُن، عیسی راستا یحیادا دَستبه قِسَدانه گِر و بُ خلقه گُت: «اون بُ دیتِنا چیگه چو بونَ چُله؟ بُ دیتِنا قامیشَگه گو بِ با دِهَژِت؟ بَجا بُ دیتِنا چه اون چُن؟ بُ دیتِنا مِرُوَگه گو گِراسَگه نَرم بَر خودا هَیَ؟ اَونه گو گِراسه نَرم بَردِگَن ناو قَصرِت پاشایا دانَ. بَجا بُ دیتِنا چه اون چُن؟ بُ دیتِنا پِیغَمبَرَگه؟ بَله، اَز بُ وَ دِبِژِم گو ژه پِیغَمبَرَگه ژی سَرتِرَ. اَو هَمَن اَوَ گو کِتِبِت مُقدس دا راستا ویدا هاتیَ نِویساندِن: «‌”نَهَ اَزه رسوله خو پِش تَدا رِگَم، گو دیه رِیا تَ بَر پِیه تَ حاضِر گَت.“ بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، گو چه کَس ژه یحیا مَزِنتِر داییگا خو نَبویَ، بله دیسا ژی اَوه گو پادشاهیا اَسمانی دا همویا گوشگَتِرَ، ژه وی مَزِنتِرَ. ژه زَمانه یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت حَتا نَهَ، پادشاهیا اَسمانی گَلَک بِن ظُلم و اَذیَته دا بویَ و مِرُوِت خُدان زُر بِ زُره له دِبِنَ خُدان. چون گو تواوی پِیغَمبَرا و تَوراته حَتا دَورانه یحیا راستا دِشده گو دِبی بِقَوِمِن نَبوَت گِرِنَ. و هَگو اون بِخازِن قَبول گَن، یحیا هَمَن الیاس پِیغَمبَرَ گو دِبی بِت. هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت. «اَز وه نَسله گَل چه مقایسَ گَم؟ اَو بینا وان زارویِت ناو بازاره دانَ گو دِرونِن و گاز دِگَنَ اَونه گو گَل واندا دِلَییزِن: «‌”مَ بُ وَ بیلور لِدا، اون نَرَقِصین؛ مَ بُ وَ لاوژه تازیه خاندِن، اون نَگیریان.“ چون گو یحیا هات گو نه دِخُت و نه دِوَخُت؛ اَو دِبِژِن: ”جن هَیَ.“ گوره انسان هات گو دِخُت و دِوَخُت؛ اَو دِبِژِن: ”بَرخودَنه، مِرُوَگه زِگُیی و مَه وَخارَ، دُسته باجگِرا و گُنَهکارایَ.“ بله راستیا هر حکمتَگه دوماییگا وه نیشان دِدَت.» پاشه عیسی دَستبه سرزنش گِرِنا وان شَهرا گِر گو پِشگا زِدَیَ مُعجِزِت وی ناو واندا هاته بو قَوِمین، چون گو تَوبَ نَگِره بون. «وَی بُ حاله تَ، اَی شَهره خورَزین! وَی بُ حاله تَ، اَی شَهره بِیت‌صِیْدا! چون هَگو مُعجِزِت گو ناو وَدا قَوِمین ناو شَهره صور و صیدونه قَوِمی بان، خلقه وِدَره کِمِژوَ دیه پالاس بَرگِره بان و خولیه دا تَوبَ گِره بان. بله اَز دِبِژِمَ وَ گو رُژا قیامَته، طاقَتا جَزایه بُ صور و صیدونه هِسانتِر دیه بِبیت، حَتا بُ وَ. و تِ، اَی کَفَرناحوم، ما حَتا اَسمانی دیه بِلند بی؟ چه جارا، بَلگو حَتا ناوَگا جَهنَمه دیه ژُردا بِچی. چون هَگو مُعجِزِت گو ناو تَدا قَوِمین ناو سُدومه دا قَوِمی بان، حَتا ایرو دیه جیه خودا مابا. بله اَز دِبِژِمَ تَ گو رُژا قیامَته، طاقَتا جَزایه بُ وَلاته سُدومه هِسانتِر دیه بِبیت، حَتا بُ تَ.» وه وقتیدا، عیسی گُت: «بابو، خُدانه اَسمان و عَردی اَز شُکرا تَ دِگَم گو تَ اَو دِشدَنَ ژه مِرُوِت زانا و شارَزا وَشارتیَ و بُ بِچوگه گوشگَ آشگَرا گِریَ. بَله، بابو، چون گو اِرادا تَ یا پْر ژه لطف وِسایَ. بابه مِن همو دِشد سِپاردیَ مِن. چه کَس گوری ناس ناگَت خِنجی بابی، و چه کَس بابی ناس ناگَت خِنجی گوری و اَو مِرُوِت گو گور بِخازیت بابی بُ وان آشگَرا بِگَت. «وَرنَ لاره مِن، اَی اون تواوی اَونه گو بِن زحمته دانَ و بارگِرانِن، گو اَزه رِحَتیه بِدَمَ وَ. نیره مِن دانِنَ سَر مِله خو و ژه مِن فِر بِن، چون گو اَز روخوش و رِح سوِکِم، و ناو جانه خودا اونه رِحَتیه پَیدا گَن. چون گو نیره مِن رِحَتَ و باره مِن سوِکَ.» وه وقتیدا، عیسی رُژا شَنبیا مُقدسَ یهودیا ناو زَویِت گَنِمی دا دَرباز دِبو. شاگِرده وی بَر خاطره هِنده گو بِرسی بون دَستبه لِوَگِرِنا قُلِت گَنِمی و خارِنا وان گِرِن. وقته عالِمِت فِرقا فَریسیا اَو دِشدَ دیتِن، گُتنَ وی: «بَرخوده، شاگِرده تَ شُلَگه دِگَن گو رُژا شَنبیا مُقدس دا نابی بِتَ گِرِن.» عیسی گُتَ وان: «ما وَ ناو کِتِبِت مُقدس دا نَخاندیَ گو داوود پاشا چه گِر، وقته گو بوخو و مِرُوِت وی بِرسی بون؟ گو چاون چو ناو مالا خدا و نانه مُقدس خار، اَو نانه گو خارِنا وه گورَیَگی شِریعَته نه بُ وی و نه بُ مِرُوِت وی دوز بو، چون گو تِنه کاهینا حَقه خارِنا وه هَبون؟ آن ما وَ تَوراته دا نَخاندیَ گو چاون رُژِت شَنبیَ مُقدس دا، کاهین ناو معبدا خاده، حُرمَتا رُژا شَنبیا مُقدس خُدان ناگَن، بله دیسا ژی به گُنَهِن؟ اَز بُ وَ دِبِژِم دِشدَگَ معبده مَزِنتِر اِرَیَ! هَگو اون معنیا وه قِسه تِگَهَشتِبان گو دِبِژیت”اَز رَحمته دِخازِم، نه قُربانیه،“ ایدی وَ مِرُوِت به گُنَه محکوم نَدِگِرِن. چون گوره انسان خُدانه رُژا شَنبیا مُقدسَ.» عیسی ژه وِدَره دَرکَوت و چو ناو دیرا واندا. مِرُوَگ وِدَره بو گو دَستَگه وی هِشک بِبو. اَوان ژه عیسی پیسیار گِر: «شفا دایین رُژا شَنبیا مُقدس دا گورَیَگی شِریعَته دوزَ؟» چون دوو هِنجَتَگه بون گو تُهمَتا وی بِدَن. عیسی گُتَ وان: «کِیَ ناو وَدا گو پَزا وی رُژا شَنبیا مُقدس بِکَویتَ ناو بیره و اَوه نَگِریت و دَرنَیخینیت؟ حال اَو حالَ گو بَشَر چه قیاسا پَزی قَدِرتِرَ! بَجا باشیتی گِرِن رُژا شَنبیا مُقدس دا دوزَ.» پاشه گُتَ وی مِرُوی: «دَسته خو دِرِژ گَ!» اَوی دَسته خو دِرِژ گِر و اَو دَست، بینا دَسته وی یه دیتِر ساخ بو. بله فَریسی چُنَ دَروَ و له ضِدّ وی نَقشَ کِشان گو چاون عیسی بَین بِبَن. عیسی گو اَو دِشدَ دِزانی، اَودَر هِلا و چو. و گَلَک مِرُو دوو ویدا چُن و اَوی شفا دا وان همویا و اَو قدغن گِرِن گو لاره خلقه باس نَگَن گو اَو کِیَ. اَو دِشدَ قَوِمی گو قِسا اِشعیایه پِیغَمبَر بِتَ جی گو گُته بو: «اَوَیَ خِذمَتکاره مِن گو مِن اَو بِژارتیَ عزیزه مِن گو جانه مِن ژه وی گَلَک راضیَ. اَزه رِحا خو دانِمَ سَر وی و اَو دیه عدالته بُ قَومه دیتِر بِدَتَ بیهیستِن. شَری ناگَتِن و ناگَتَ هَوار؛ و چه کَس دَنگا وی ناو کوچادا نابیهیسیت. قامیشا خار بویی ناشگِنیت و پَلیتا نیوشَوِتی ناتَمِرینیت، حَتا عدالته سَر بِخِنیت. و ناوه وی دیه بِبیتَ اُمیدا قَومه دیتِر.» پاشه مِرُوَگه جن هَیی گو گُورَ و لال بو اینانَ لاره وی و عیسی شفا دا وی، وِسا گو گاری هم قِسَ گَت و هم بِبینیت. ایجا خلق همو صِفَت گِرتی بون و گُتن: «نَبیت اَو مِرُوَ گوره داوود پاشا بیت؟» بله وقته فَریسیا اَوَ بیهیستِن، گُتن: «تِنه بِ آریکاریا بِعِلزِبول، سَرُکه اَجنایَ گو اَو مِرُوَ اَجنا دِدَرخینیت!» عیسی گو فِکره وان دِزانی، گُتَ وان: «هَچی مملکته گو رابیتَ له ضِدّ خو، دیه بَین بِچیت و هر شَهر آن مالَگ گو رابیتَ له ضِدّ خو بَردَوام نامینیت. هَگو شیطان، شیطانی دَرخینیت، رابویَ له ضِدّ خو؛ بَجا چاون سَلطَنَتا وی دیه بَردَوام بِمینیت؟ و هَگو اَز بِ آریکاریا بِعِلزِبول اَجنا دِدَرخینِم، شاگِردِت وَ بِ آریکاریا چه کَسَگه اَوان دِدَرخینِن؟ بَهنده اَو دیه سَر وَ قضاوته بِگَن. بله هَگو اَز بِ رِحا خدا اَجنا دِدَرخینِم، بَجا پادشاهیا خدا هاتیَ سَر وَ. هَمژی، چاون کَسَگ دِگاریت بِچیتَ ناو مالا مِرُوَگه قاوَت و ماله وی تالان گَت، هَگو اَوِلی اَوه مِرُوی گِر نَدَت؟ پاشه ایدی دِگاریت مالا وی تالان گَت. هَچی کَسه گَل مِدا نینَ، له ضِدّ مِنَ، و هَچی کَسه گَل مِدا خِر نَگَت، دیه پَلاتَیی گَت. بَهنده اَز بُ وَ دِبِژِم، هر جورَ گُنَه و کُفرَگ گو بَشَر بِگَت، دیه بِتَ بَخشین، بله کُفر گِرِن له ضِدّ رِحا خدا نایِتَ بَخشین. هَچی کَسه قِسَیَگه له ضِدّ گوره انسان بِژیت، دیه بِتَ بَخشین، بله هَچی کَسه بُ رِحا مُقدسا خدا کُفره بِژیت نایِتَ بَخشین، نه وی زَمانَیی دا و نه زَمانه پاشوَقتیه دا. «داره ساخ گَن اِرمیشا وی دیه ساخ بیت، داره خِرا گَن اِرمیشا وی دیه خِراب بیت. دار بِ اِرمیشه وی تِتَ ناس گِرِن. اَی نَسلا اَفعیا، اون گو پیسِن، چاون دِگارِن قِسه قَنج بِژِن؟ چون گو اَزمان ژه اَو دِشدا گو دل ژه وه سَررِژَ، قِسَ دِگَت. مِرُوه قَنج، ژه خِزینا قَنجیا دله خو قَنجیه دِگَت و مِرُوه پیس ژه خِزینا پیسیا دله خو، پیسیه. اَز بُ وَ دِبِژِم گو رُژا قیامَته دا خلق بُ هر قِسَیَگه به چِنَ گو بِژیت، دیه حسابه بِدَت. چون گو اونه آن بِ قِسه خو به گُنَه بِنَ ناس گِرِن و آن اونه بِ قِسه خو بِنَ محکوم گِرِن.» پاشه هِندَگ ژه ماموستایِت تَوراته و عالِمِت فِرقا فَریسیا گُتنَ وی: «ماموستا، اَم دِخازِن نیشانَگه ژه تَ بِبینِن.» بله عیسی جیواب دا وان: «اَو نَسلا پیس و زِناگَر هَ دوو نیشانَگه دانَ! بله چه نیشان بُ وان نایِتَ دایین خِنجی نیشانا یونس پِیغَمبَر. چون هَ وِسا گو یونس سه رُژ و سه شَوا ناو زِگه ماسیَگه مَزِن دا بو، گوره انسان ژی دیه سه رُژ و سه شَوا ناو دله عَردی دا بیت. خلقه نینوایه له رُژا قیامَته دیه گَل وه نَسله رابِن و وان محکوم گَن، چون گو اَوان بَر خاطره وَعظا یونس پِیغَمبَر تَوبَ گِرِن، و حال اَو حالَ گو دِشدَگَ یونس مَزِنتِر اِرَیَ. له رُژا قیامَته، مَلَکا باشوره دیه گَل وه نَسله رابیت و وان محکوم گَت، چون گو اَو ژه آلیه دیَ دُنیایه هات گو حکمتا سلیمان پِیغَمبَر بِبیهیسیت، و حال اَو حالَ گو دِشدَگَ سلیمان مَزِنتِرَ اِرَیَ. «وقته گو رِحا پیس مِرُوَگه دا تِتَ دَروَ، ناو جیِت هِشک و به آودا دِگَرِت گو جیَگه بُ بِهن وَدانه پَیدا گَت. بله پَیدا ناگَت. ایجا گَل خودا دِبِژیت ”اَزه بِزُورِمَ بُ وه مالا گو تِدا بوم.“ بله وقته دِگَهَشیتَ وِدَره و ماله بَطال، گِزی گِری و سَربَر دِبینیت، دِچیت و هَفت رِحه خو پیستِر ژی تینیت و همو دِچِنَ ژُر و وِدَره دا دِمینِن. ایجا، عاقِبَتا وی مِرُوی خِرابتِر ژه حاله وی یه اَوِلی دِبیت. عاقِبَتا وه نَسلا شُل پیس ژی دیه هَ وِسا بیت.» هَ وه حالیدا گو عیسی هِشتا گَل خلقه قِسَ دِگِر، داییگ و بِرایِت وی دَروَ راوَستا بون و دِخاستِن گَل وی قِسَ گَن. مِرُوَگه گُته دا: «داییگ و بِرایِت تَ دَروَ راوَستانَ و دِخازِن گَل تَ قِسَ گَن.» عیسی جیوابا ویدا گُت: «داییگا مِن کِیَ؟ و بِرایِت مِن کِنَ؟» پاشه دَسته خو دِرِژ گِرَ آلیه شاگِردا و گُت: «اَونَنَ داییگ و بِرایِت مِن! چون گو هَچی کَسه داخازیا بابه مِن گو اَسمانی دایَ بینیتَ جی، بِرا و خوشگ و داییگا مِنَ.» هَمَن وه رُژه، عیسی مالدا دَرکَوت و چو و بَ لِوا گُله رونِشت. بله هِند جَماعَتِت عَظیم دُرا وی خِر بون گو سیواری قَییقَگه بو و تِدا رونِشت و خلق همو بَ لِوا آوه راوَستا بون. پاشه گَلَک دِشد بِ مَثَلا گُتَ وان. عیسی گُت: «رُژَگه کشاورزَگ چو بُ تُ چاندِنه. وقته تُ دِرشاند، هِندَگ رِژیانَ سَر ره و طَیر هاتِن و اَو خارِن. هِندَگه دی رِژیانَ سَر عَرده خیزِگ گو آخا وه گِم بو؛ ایجا زو شین بون، چون گو آخا وان کور نَبو. بله وقته رُژ دَرکَوت، شَوِتین و بَر خاطره هِنده گو رَه چِنَبون، هِشک بون. هِندَگ ژی رِژیانَ ناو قَلَمادا. قَلَم شین بون و اَو خَندِقاندِن. بله تُیه مایی رِژیانَ ناو آخا قَنج و حاصِل اینان: هِندَگا صد جارا هِند، هِندَگا شِصت و هِندَگا سی جارا هِند. هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت.» هِنگه شاگِرده وی هاتنَ لاره وی و له پیسیار گِرِن: «بُچی تِ گَل وه جَماعَته بِ مَثَلا قِسَ دِگَی؟» عیسی جیواب دا وان: «زانینا سِرّت پادشاهیا اَسمانی بُ وَ هاتیَ دایین، بله بُ وان نَهاتیَ دایین. چون بُ اَو کَسه گو هَیَ، گَلَکتِر دیه بِتَ دایین گو زِدَتِر هَبیت، بله ژه وه مِرُوه گو چِنینَ، اَو دِشدا گو هَیَ ژی دیه بِتَ اِستاندِن. بَهنده اَز گَل وان بِ مَثَلا قِسَ دِگَم، چون گو: «دِبَرخودَنه بله نابینِن؛ دِبیهیسِن، بله گوه نادَنه و فام ژی ناگَن. بَراستی نَبوَتا اِشعیایه پِیغَمبَر راستا واندا دِقَومیت گو دِبِژیت: «‌”بِ گوهه خو اونه بِبیهیسِن، بله اون چه جارا نِگارِن فام گَن؛ بِ چاوه خو اونه بِبینِن، بله اون چه جارا نِگارِن بِزانِن. چون گو دله وی قَومی بویَ بَر، گوهه وان گِران بویَ، و چاوه خو گِردانَ، گو نَگو بِ چاوه خو بِبینِن، و بِ گوهه خو بِبیهیسِن و ناو دله خودا فام گَن و بِزُورِن و اَز شفایه بِدَمَ وان.“ بله خَنیَگه حاله چاوه وَ گو دِبینِن و گوهه وَ گو دِبیهیسِن. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، گَلَک ژه پِیغَمبَرا و صالِحان داخازیا هِنده هَبون اَو دِشدا اون دِبینِن، بِبینِن و نَدیتِن، و اَو دِشدا اون دِبیهیسِن، بِبیهیسِن و نَبیهیستِن. «نَهَ معنیا مَثَلا اَوه چُیی تُ چاندِنه بِبیهیسِن: وقته گو مِرُوَگ کلاما پادشاهیا خدا دِبیهیسیت بله اَوه فام ناگَت، اَوه شُل پیس تِت و اَو دِشدا گو ناو دله ویدا هاتیَ چاندِن، دِدِزیت. اَوَ هَمَن تُیَ گو سَر ره هاته بو چاندِن. بله اَو تُیه گو سَر عَرده خیزِگ هاتَ چاندِن مِرُوَگَ گو کلاما خدا دِبیهیسیت و هَ وه دَمه اَوه بِ شادیه قَبول دِگَت بله چون ناو ویدا رَه نَگِرتیَ، تِنه مدَتَگه گِم دَوامه تینیت و وقته بَر خاطره کلاما خدا، بَلا آن اَذیَتَگ بُ وی چه دِبیت، اَو جیدا دِکَویت. اَو تُیه گو ناو قَلَمادا هاتَ چاندِن، مِرُوَگَ گو کلاما خدا دِبیهیسیت، بله نیارانیِت وه دُنیایه و لِباندِنا ماله دُنیایه، اَوی دِخَندِقینیت و به حاصِل دِمینیت. بله اَو تُیه گو ناو آخا قَنج هاتَ چاندِن مِرُوَگَ گو کلاما خدا دِبیهیسیت و اَوه فام دِگَت. اَو هَراستی حاصِله تینیت و صد، شِصت آن سی جارا هِند حاصِله دِدَت.» عیسی مَثَلَگه دیتِر بُ وان اینا و گُت: «پادشاهیا اَسمانی دِگاریت بینا مِرُوَگه بیت گو تُیه قَنج ناو زَویا خودا چاند. بله وقته گو مِرُوه وی خَوه دا بون، دُژمِنه وی هات و ناو گَنِمی دا، گیایه به چِنَ چاند و چو. ایجا وقته گَنِم شین بون و گُل دان، گیایه به چِنَ ژی شین بو. خُلامه خُدانه ماله چُنَ لاره وی و گُتن: ”آغا، ما تَ تُیه قَنج ناو زَویا خودا نَچاند؟ بَجا گیایه به چِنَ کیدَره دا هاتیَ؟“ اَوی جیواب دا: ”اَوَ شُلا دُژمِنیَ.“ خُلاما، وی پیسیار گِرِن: ”تِ دِخازی اَم بِچِن و اَوان خِر گَن؟“ گُت: ”نه! هَگو اون بِخازِن گیایه به چِنَ خِر گَن، رَنگَ اون گَنِمی ژی گَل واندا رَهه دا دَرخینِن. بِهلِن هر دوگ حَتا وقته دورونه بِگَهَشِن. هِنگه اَزه بِژِمَ مِرُوِت گو دِدورون اَوِلی گیایه به چِنَ خِر گَن و بِگَنَ دَستِگ گو بِنَ شَوِتاندِن، پاشه گَنِمی خِر گَن، بیننَ انبارا مِدا.“‌» عیسی مَثَلَگه دیتِر بُ وان اینا و گُت: «پادشاهیا اَسمانی وَگو دِندِگا خردله یَ گو مِرُوَگه اَو راگِر و ناو زَویا خودا چاند. دوزَ گو دِندِگا خردله ژه تواوی دِندِگا گوشگَتِرَ، بله وقته شین دِبیت ژه تواوی گیایه ناو باغچَدا مَزِنتِر دِبیت و دِبیتَ دارَگ، وِسا گو طَیره اَسمانی تِن و سَر چِقِله وه هِلونا چه دِگَن.» پاشه مَثَلَگه دیتِر بُ وان اینا و گُت: «پادشاهیا اَسمانی وَگو هِوِنَگه یَ گو ژِنگَگه اَو راگِر و بِ سه کیسگه آردی تِگَل گِر حَتا تواوی هَویر تِرش بو.» عیسی تواوی اَو قِسَنَ، بِ مَثَلا گُتَ جَماعَته و بَراستی خِنجی بِ مَثَلا چه دِشد نَگُتَ وان. اَوَ قَوِمی گو قِسا پِیغَمبَری بِتَ جی گو گُته بو: «اَزه دَوْه خو بِ مَثَلا وَگَم و اَو دِشدا گو ژه دَستبه گِرِنا عالَمه وَشارتی مایَ، اَزه بِژِم.» پاشه عیسی جَماعَـت هِلا تِنه و چو ناو مالدا. هِنگه شاگِردِت وی هاتنَ لاره وی و گُتن: «معنیا مَثَلا گیایه به چِنَیَ زَویه بُ مَ بِژَ.» اَوی جیواب دا: «اَوه گو تُیه قَنج ناو زَویه دا دِچینیت، گوره انسانَ. زَوی، اَو دُنیایَیَ؛ و تُیه قَنج، زاروگه پادشاهیا خدانَ. گیایه به چِنَ، زاروگه اَوه شُل پیسِن؛ و دُژمِنه گو اَوان دِچینیت، ابلیسَ. وقته حاصِله، آخِرزمانَ؛ و مِرُوِت گو دِدورون، میلیاکَتِن. هَ وِسا گو گیایه به چِنَ تِنَ خِر گِرِن و ناو آگِری دا تِنَ شَوِتاندِن، آخِرزمانه دا ژی دیه وِسا له بِت. گوره انسان دیه میلیاکَتِت خو رِگَت و اَو هَچی دِشده گو باعیثه گُنَهه دِبِن و هَمژی تواوی مِرُوه شُل خِراب ژه ناو پادشاهیا ویدا دیه خِر گَن و دیه اَوان پاوژِنَ ناو کورا آگِری دا، وه جیه گو گیریان دیه هَبیت و دِدان سَر یِگودو هَسوتِن. هِنگه مِرُوِت صالِح ناو پادشاهیا بابه اَسمانیه خودا، وَگو رُژه دیه بِبِرِسقِن. هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت. «پادشاهیا اَسمانی بینا خِزینَیَگه یَ، وَشارتی ناو دله عَردی دا گو مِرُوَگ وه پَیدا دِگَت و دیسا دِوَشِریت. پاشه ژه کَیف خوشیه دِچیت و هَچی دِشدا هَیَ، دِفرُشیت و وه عَردی دِکِریت. «هَمژی پادشاهیا اَسمانی بینا بازِرگانَگه یَ گو دوو مرواریده گَلَک باش دایَ. ایجا وقته مرواریدَگه گَلَک بُها پَیدا دِگَت، دِچیت و هَچی دِشدا هَیَ، دِفرُشیت و اَوه مرواریده دِکِریت. «و دیسا پادشاهیا اَسمانی بینا تُرَگه یَ گو تاوِژِنَ ناو بَحره دا و همو جورَ ماسی دِکَوِنَ ناودا. وقته گو تُر تِژی دِبیت، اَوه دِکِشِنَ بَ لِوا بَحره. پاشه دِرونِن و یه باش خِر دِگَنَ ناو سَلِگه دا، بله یه خِراب تاوِژِن. بَجا آخِرزمانه دا ژی دیه وِسا له بِت. میلیاکَت دیه بِن و دیه مِرُوِت شُل پیس ژه مِرُوِت صالِح جُدا گَن و دیه اَوان پاوژِنَ ناو کورا آگِری دا، وه جیه گو گیریان دیه هَبیت و دِدان سَر یِگودو هَسوتِن.» «وَ اَو دِشدَنَ همو فام گِرِن؟» جیواب دان: «بله!» عیسی گُت: «بَهنده هر ماموستایَگه تَوراته گو بُ پادشاهیا اَسمانی هاته بیتَ گَهَشتِن، وَگو خُدانه مالَگه یَ گو ناو خِزینا خودا دِشده تازَ و گَون تینیتَ دَروَ.» وقته عیسی اَو مَثَلْ خُلاص گِرِن، وِدَره دا دَرکَوت و چو بُ شَهره خو ناصِره و ناو دیرا واندا دَستبه دَرس دایینا خلقه گِر. خلق صِفَت گِرتی بِبون و پیسیار دِگِرِن: «اَوی مِرُوی اَو حکمتَ و قُدرَتا گِرِنا وان مُعجِزانَ کیدَره دا اینایَ دَست؟ ما اَوَ گوره اَوه نجّار نینَ؟ ما ناوه داییگا وی مریم نینَ؟ و بِرایِت وی یعقوب و یوسف و شَمعون و یهودا نینِن؟ ما تواوی خوشگِت وی ناو مَدا ناژین؟ بَجا وان دِشدانَ کیدَره فِر بویَ؟» ایجا اَو بِ قِسه عیسی نَرِحَت بون. بله عیسی گُتَ وان: «پِیغَمبَر چه جیا به حُرمَت نَینَ خِنجی شَهره خودا و مالا خودا!» و وِدَره دا بَر خاطره به ایمانیا وان، گَلَک مُعجِزَ نَگِرِن. وه وقتیدا ناودَنگ بونا عیسی گَهَشتَ گوهه هیرودیسه حاکِم، و اَوی گُتَ خِذمَتکارِت خو: «اَو مِرُوَ یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدایَ. اَو ژه ناو مِریادا رابویَ و ژه وه سَبَبِیَ گو قُدرَتا وان مُعجِزانَ ویدا دووهار دِگَن.» و بله هیرودیسه حاکِم بَر خاطره هیرودیا گو ژِنا بِرایه وی فیلیپُس بو، یحیا گِرته بو و اَو زنجیر گِره بو و هاوِته بو زیندانه دا. چون گو یحیا دِگُتَ وی: «حلال نینَ گو تِ گَل وه ژِنگه دا بی.» دوزَ گو هیرودیس دِخاست یحیا بِگُژیت، بله ژه خلقه دِتِرسیا، چون گو اَوان یحیا پِیغَمبَرَگ دِزانین. بله رُژا جَشنا دُنیا هاتنا هیرودیس، گِجا هیرودیا ناو مجلِسه دا رَقِصی و وِسا دله هیرودیس کَیف خوش گِر گو هیرودیس سوند خار هَچی دِشدا اَو بِخازیت بِدَته دا. گِجِگه ژی بِ قِسا داییگا خو گِر و گُت: «سَره یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت ناو مَژمَگَگه دا بِدَ مِن.» هیرودیس شُر بو، بله بَر خاطره سوندا خو و بَر حُرمَتا مِوانِت خو اَمِر گِر گو داخازیا وی بِتَ جی. ایجا بِ اَمره وی سَره یحیا زیندانه دا ژه بَدَنا وی لِوَ گِرِن و اَو ناو مَژمَگَگه دا اینان و دانَ گِجِگه و اَوی ژی اَو بِرَ لاره داییگا خو. شاگِردِت یحیا هاتِن و مَییته وی بِرِن، تسلیمی آخه گِرِن و پاشه چُن و گُتنَ عیسی. وقته عیسی اَوَ بیهیست، سیواری قَییقه بو، ژه وِدَره چو جیَگه دورکَتی گو چه کَس وِدَره نَبو. بله وقته جَماعَته اَو دِشدَ بیهیستِن، ژه شَهرِت خو پَیاتی دوو ویدا چُن. وقته عیسی ژه قَییقه هاتَ خاره، جَماعَتَگه عَظیم دیت و دله وی بُ حاله وان شَوِتی و شفا دا نَساخِت وان. نِیزوکی رُژآوابونه، شاگِرد هاتنَ لاره وی و گُتن: «اِرَ جیَگه دورکَتیَ و دِرَنگَ ژی. خلقه رِگَ گو بِچِنَ ناو گُندِت دُر و بَر و بوخو رِسقی بِکِرِن.» عیسی گُتَ وان: «لازِم نینَ اَو بِچِن. اون بوخو رِسقی بِدَنَ وان.» شاگِردا گُتن: «مَ اِرَ تِنه پِنج گِردَ و دو ماسی هَنَ.» عیسی گُت: «اَوان بیننَ لاره مِن.» پاشه بُ خلقه اَمِر گِر گو سَر چیمَنه رونِن. ایجا اَو پِنج گِردَ و دو ماسی راگِرِن و بَرخودا اَسمانی و بَرکت دا وان. هِنگه اَو پِنج گِردَ گَر گِرِن و دا شاگِردا و اَوان ژی دانَ خلقه. ایجا همویا خارِن و تِر بون و ژه گَرِت بَجی مایی، دانزدَه سَلِگه تِژی خِر گِرِن. اَونه گو رِسق خارِن، خِنجی ژِنگا و بِچوگا، پِنج هزار مِر بون. عیسی هَ وه دَمه بُ شاگِردا اَمِر گِر گو وه حالیدا گو اَوی خلق ره دِخِست، سیواری قَییقه بِن و پِش ویدا بِچِنَ آلیه دیَ آوه. پاشه ره اِخِستِنا خلقه، بوخو چو سَر چییا گو تِنِتیه دا دعایا بِگَت. بو شَو و اَو وِدَره تِنه بو. وه ناوه دا، قَییق ژه لِوا آوه گَلَک دور بو و توشی شیپَلا بو، چون گو با آلیه پِشیه دا دِهات. نِیزوکی شَفَقه، عیسی وه حالیدا گو سَر رویه آوه ره دِچو هاتَ لاره وان. بله وقته شاگِردا اَو دیتِن گو سَر رویه آوه ره دِچیت، بِزدیان و گُتن: «اَو رِحَگَ»، و تِرسادا گِرِنَ هَوار. بله عیسی جیدا گُتَ وان: «دله وَ قُرص بیت. اَزِم، نَتِرسِن!» پِطرُس جیواب دا: «آغایه مِن، هَگو تِیی، بُ مِن اَمِر گَ گو سَر رویه آوه بِمَ لاره تَ.» عیسی گُت: «وَرَ!» ایجا پِطرُس ژه قَییقه هاتَ دَروَ و سَر رویه آوه چو بُ آلیه عیسی. بله وقته با دیت، تِرسیا و وه حالیدا گو ژُردا دِچو ناو آوه دا، گِرَ هَوار: «آغایه مِن، مِن نجات بِدَ!» عیسی هَ وه دَمه دَسته خو دِرِژ گِر و اَو گِرت و گُت: «اَی مِرُوه گِم ایمان، تَ بُچی شِگ گِر؟» وقته هاتنَ ناو قَییقه دا، با رازا. پاشه اَونه ناو قَییقه دا عیسی پَرستِش گِرِن، گُتن: «بَراستی گو تِ گوره خدایی!» وقته دَرباز بونَ آلیه دیَ آوه، مَنطَقا جِنیسارِته دا هاتنَ خاره. و وقته اَهله وِدَره عیسی ناس گِرِن، مِرُو رِگِرِنَ دُر تا دُرا وه مَنطَقه و نَساخ همو اینانَ لاره وی. اَوان لاواهی عیسی دِگِرِن گو بِهلیت تِنه دَسته خو لِوا عبایه وی بِدَن. و هَچی کَسه دَسته خو له دِدا، شفا دِگِرت. پاشه دَستَگَگ ژه عالِمِت فِرقا فَریسیا و ماموستایِت تَوراته ژه شَهره اورشلیمه هاتنَ لاره عیسی و گُتن: «بُچی شاگِرده تَ سُنّتا مَزِنه قَومی دِشگِنِن؟ چون گو اَو دَسته خو پِش رِسق خارِنه دا ناشُن!» عیسی جیواب دا وان: «بُچی اون بوخو بُ خُدان گِرِنا سُنّتا خو، اَمره خدا دِشگِنِن؟ چون گو خدا اَمِر گِریَ: ”احتراما بابه خو و داییگا خو خُدان گَن“ و هَمژی ”هَچی کَسه قِسَیَگه خِراب بِژیتَ باب آن داییگا خو، دِبی بِتَ گُشتِن.“ بله اون دِبِژِن هَگو مِرُوَگ بِژیتَ بابه خو آن داییگا خو: ”هَچی آریکاریا گو مِن دِبا بُ وَ گِره با، وَقفی خدا بویَ،“ وی جورَیی، ایدی سَر وی واجب نینَ احتراما بابه خو بِگِریت. وِسا اون بُ خُدان گِرِنا سُنّتا خو کلاما خدا باطل دِگَن. اَی مِرُوِت ریاکار! اِشعیایه پِیغَمبَر راستا وَدا چه باش پِشگُتن گِر، وقته گو گُت: «‌”اَو قَومَ بِ دَوْه خو احتراما مِن خُدان دِگَن، بله دله وان ژه مِن دورَ. اَو به چِنَ مِن پَرستِش دِگَن، و اَمرِت بَشَری بِ ناوه اَمره خدا فِرَ خلقه دِگَن.“» پاشه عیسی اَو جَماعَت گاز گِرَ لاره خو و گُتَ وان: «گوهه خو بِدَنَ مِن و بِزانِن. اَو دِشدا گو دِچیتَ ناو دَوْه انسان دا، وی مِرار ناگَت بَلگو اَو دِشدا گو ژه دَوْه ویدا تِتَ دَروَ، اَوَ گو انسانی مِرار دِگَت.» پاشه شاگِرده وی هاتنَ لاره وی و گُتن: «تِ دِزانی گو فَریسی بِ وه قِسا تَ نَرِحَت بونَ؟» عیسی جیواب دا: «هر شِتِلا گو بابه اَسمانیه مِن نَچاندی بیت، دیه رَهوَ دَرکَویت. اَوان بِهلِنَ بُ حاله خو. اَو رِبَره گُورَنَ. هَگو گُورَیَگ بِبیتَ رِبَره گُورَیَگَ دی، هر دوگ دیه بِکَونَ ناو بیره دا.» پِطرُس گُتَ وی: «معنیا وه مَثَله بُ مَ بِژَ.» عیسی گُت: «ما اون ژی هِشتا فام ناگَن؟ ما اون نِزانِن گو هَچی دِشدا دَوْه مِرُودا دِچیتَ ژُر، دِچیتَ ناو زِگی و پاشه دِچیتَ دَروَ؟ بله اَو دِشدا گو ژه دَوْه انسان تِتَ دَروَ ژه دل دا دَردِکَویت، و اَوَیَ گو انسانی مِرار دِگَت. چون گو ژه دل دایَ گو فِکرِت پیس، مِرُو گُشتِن، زِنا، به ناموسی، دِزی، شَهادَتا دِرَوین و بُختان تِنَ دَروَ. اَونَنَ گو مِرُو مِرار دِگَن نه رِسق خارِن بِ دَسته نَشُستی!» عیسی وِدَره دا دَرکَوت و چو بُ مَنطَقا صور و صیدونه و ما وِدَره. رُژَگه ژِنگَگه کنعانی ژه خلقه وِدَره، هاتَ لاره وی و بِ دَنگا بِلند گُت: «آغایه مِن، اَی گوره داوود پاشا، رَحمه مِن بِگَ! گِجا مِن زُر پیس جینویی بویَ.» بله عیسی چه دِشد نَگُت، حَتا هِنگه گو شاگِرده وی هاتنَ پِش و هِوی له گِرِن، گُتن: «اَوه ژِنگه ره بِخِنَ، چون گو دوو مَدا دِگَت هَوار هَوار.» عیسی جیواب دا: «اَز تِنه بُ پَزِت بِزِربوییَ بنی اسرائیله هاتِمَ رِگِرِن.» بله اَو ژِنِگ هات و بَر عیسی کَتَ سَر چُکا و گُت: «آغایه مِن، آریکاریا مِن بِگَ!» عیسی جیواب دا: «دوز نینَ گو نانه زاروگان بِگِرِن و پاوژِنَ بَر گوجِگا.» ژِنگه گُت: «بَله، آغایه مِن، بله حتا گوجِگ ژی گَرِت نانه گو ژه سِرفِگا خُدانه واندا دِکَویتَ خاره، دِخُن!» هِنگه عیسی گُت: «اَی ژِن، ایمانا تَ عَظیمَ! داخازیا تَ بِتَ جی!» هَ وه دَمه گِجا وی شفا گِرت. عیسی ژه وِدَره چو و بَ لِوا گُلا جلیله پَیاتی چو حَتا گَهَشتَ سَر چییا و وِدَره رونِشت. جَماعَتِت عَظیم هاتنَ لاره وی و گَل خو مِرُوه شِل و گُورَ و فلج و لال و گَلَک نَساخه دیتِر اینان و اَو دانانَ بَر پِیه عیسی و اَوی شفا دا وان. جَماعَته وقته دیت گو لال قِسَ دِگَن، فلج ساخ دِبِن، شِل ره دِچِن و گُورَ دِبینِن، صِفَت گِرتی بون و خدایه بنی اسرائیله سِتایِش گِرِن. عیسی گاز گِرَ شاگِردِت خو و گُت: «دله مِن بُ حاله وه جَماعَته دِشَوِتیت، چون نَهَ سه رُژَ گو گَل مِدانَ و چه دِشد بُ خارِنه چِنینِن. ناخازِم وان بِرسی ره بِخِنِم، نَگو ره دا بِرسیادا بِکَوِن.» شاگِرده وی گُتن: «اَم وه جیه دورکَتی دا کیدَره دِگارِن تِرا تِر گِرِنا جَماعَتَگه وِسا عَظیم نانی پَیدا گَن؟» عیسی پیسیار گِر: «وَ چَند گِردَ هَنَ؟» اَوان گُت: «هَفت گِردَ و چَند ماسیه گوشگَ.» عیسی بُ جَماعَته اَمِر گِر گو رونِنَ سَر عَردی. ایجا اَو هَفت گِردَ و چَند ماسی راگِرِن و پاشه شُکُر گِرِنه، اَو گَر گِرِن و دا شاگِردِت خو و اَوان ژی دا جَماعَته. همویا خارِن و تِر بون و شاگِردا هَفت سَلِگه تِژی ژه گَرِت بَجی مایی خِر گِرِن. اَونه گو رِسق خارِن، خِنجی ژِنگا و بِچوگا، چار هزار مِر بون. پاشه هِنده گو عیسی جَماعَت ره اِخِست، قَییقه سیوار بو و چو بُ مَنطَقا مَجَدانه. عالِمِت فِرقا فَریسیا و صَدّوقیا هاتنَ لاره عیسی گو اَوی امتحان گَن. بَهنده نیشانَگه اَسمانی ژه وی خاستِن گو نیشا وان بِدَت. عیسی جیواب دا وان: «گاوا رُژآوابونه، اون دِبِژِن ”هوا دیه خوش بیت، چون گو اَسمان سُرَ،“ و سِبیزو اون دِبِژِن ”ایرو هوا دیه نَخوش بیت، چون گو اَسمان سُرَ و گِرتیَ.“ اون باش دِزانِن چاون وضعا اَسمانی تعبیر گَن، بله اون نِگارِن نیشانه زَمانا تعبیر گَن! نَسلَگه پیس و زِناگَر هَ دوو نیشانَگه دانَ، بله چه نیشان بُ وان نایِتَ دایین خِنجی نیشانا یونس پِیغَمبَر.» ایجا عیسی اَو هِلان و چو. وقته گَهَشتِنَ آلیه دیَ آوه، شاگِردا بیرا وان چو بو گو گَل خودا نانی بِبَن. عیسی گُتَ وان: «هیشیار بِن و ژه هِوِنا فَریسیا و صَدّوقیا دور بِمینِن.» ایجا شاگِردا ناو خودا صُحبت گِرِن، دِگُتن: «بَر خاطره هِنده وِسا گُت چون مَ گَل خودا نان نَینایَ.» بله عیسی زانی و گُتَ وان: «اَی مِرُوِت گِم ایمان، اون بُچی ناو خودا راستا وه هِنده گو وَ نان چِنینَ صُحبته دِگَن؟ ما اون هِشتا ژی فام ناگَن؟ ما اَو پِنج گِرده بُ پِنج هزار مِرُوا و چَند سَلِگه گو وَ خِر گِرِن نایِتَ بیرا وَ؟ آن اَو هَفت گِرده بُ چار هزار مِرُوا و چَند سَلِگه گو وَ خِر گِرِن؟ بَجا اَو چاونَ گو اون فام ناگَن مِن گَل وَ راستا نانی دا قِسَ نَگِر؟ ژه هِوِنا فَریسیا و صَدّوقیا دور بِمینِن.» هِنگه شاگِردا فام گِرِن گو راستا اَو دِشده گو فَریسیا و صَدّوقیا دَرس دِدان اَو هیشیار گِرِن، نه راستا هِوِنا نانی. وقته عیسی گَهَشتَ مَنطَقا قیصریا فیلیپیه، ژه شاگِردِت خو پیسیار گِر: «گُتنا خلقه، گوره انسان کِیَ؟» اَوان جیواب دان: «هِندَگ دِبِژِن یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَتَ. هِندَگه دی دِبِژِن الیاس پِیغَمبَرَ، و هِندَگ ژی دِبِژِن اِرمیا آن یگ ژه پِیغَمبَرایَ.» عیسی گُتَ وان: «بله اون چه دِبِژِن؟ گُتنا وَ اَز کِمَ؟» شَمعونه پِطرُس جیواب دا: «تِیی مسیحْ، گوره خدایه حَیّ و حاضِر!» عیسی گُت: خَنیَگه حاله تَ، اَی شَمعون، گوره یونا! چون اَو راستیَ جسم و خونه بُ تَ آشگَرا نَگِر، بَلگو بابه مِن گو اَسمانی دایَ بُ تَ آشگَرا گِر. اَز ژی دِبِژِمَ تَ گو تِیی پِطرُس آنی بَر، و سَر وی بَری، اَزه کلیسایا خو چه گَم و دَروازه جَهنَمه نِگارِن سَر وه مسلط بِن. اَزه کلیده پادشاهیا اَسمانی بِدَمَ تَ. اَو دِشدا گو تِ سَر عَردی گِردَی، ناو اَسمانی دا دیه بِتَ گِردان و اَو دِشدا گو تِ سَر عَردی وَگَی، ناو اَسمانی دا دیه وَبیت.» پاشه عیسی شاگِرده خو قدغن گِرِن گو نَبِژِنَ چه کَسه اَو مسیحَ. ژه وه وِداتِر عیسی بُ شاگِردِت خو دَستبه آشگَر گِرِنا وه راستیه گِر گو اَو دِبی بِچیتَ بُ شَهره اورشلیمه و وِدَره ژه دَسته مَزِنِت قَومی و سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته گَلَک زَجره بِکِشیت و بِتَ گُشتِن و له رُژا سِیه رابیت. پِطرُس اَو بِرَ سویَگه و له گِرَ هَوار و گُت: «دوری تَ بیت آغایه مِن! اَو دِشدَ چه جارا نایِتَ سَره تَ.» عیسی زُوِری و گُتَ وی: «دور مِن بِکَوَ، اَی شیطان! تِ سَر رِیا مِنی، چون گو فِکره تَ انسانینَ نه خدایی.» پاشه عیسی بَرخودا شاگِردا و گُت: «هَگو کَسَگ بِخازیت دوو مِدا بِت، دِبی خو حاشا گَت و خاچا خو راگَت و دوو مِدا بِت. چون گو هَچی کَسه بِخازیت جانه خو نجات بِدَت، دیه اَوه ژه دَست بِدَت؛ بله هَچی کَسه بَر خاطره مِن جانه خو ژه دَست بِدَت، دیه دیسا اَوه بینیتَ دَست. چه خِیرَگ بُ انسانی دیه هَبیت گو تواوی دُنیایه بینیتَ دَست، بله جانه خو خِسار گَت؟ انسان بُ هِنده گو جانه خو بینیتَ دَست چه دِگاریت بِدَت؟ «چون گو گوره انسان ناو شُکوه و جلالا بابه خو گَل میلیاکَتِت خودا دیه بِت و بُ هر مِرُوَگه گورَیَگی اعماله وی دیه خَلاته وی بِدَته دا. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هِندَ مِرُو اِرَ راوَستانَ گو حَتا گوره انسان نَبینِن گو ناو پادشاهیا خودا تِت، مِرِنه طام ناگَن.» پاشه شَش رُژا، عیسی، پِطرُس و یعقوب و بِرایه وی یوحنا دانَ گَل خو و اَو بِرِنَ سَر سَره چییایَگه بِلند گو تِنه بِمینِن. وِدَره، لاره وان، صومَته عیسی عوض بو و رویه وی وَگو رُژه دِبِرِسقی و گِراسه وی وَگو نوره، سِپی بِبو. وه دَمه، موسی پِیغَمبَر و الیاس پِیغَمبَر بَر چاوه وان دووهار بون و گَل عیسی قِسَ دِگِرن. پِطرُس گُتَ عیسی: «آغایه مِن، باشَ گو اَم اِرَنَ. هَگو تِ بِخازی، اَزه سه سیبَرا چه گَم، یگه بُ تَ، یگه بُ موسی پِیغَمبَر و یگه ژی بُ الیاس پِیغَمبَر.» اَو قِسَیَ هِشتا سَر دَوْه پِطرُس بو گو نِشگادا اَورَگه روناهی سَر وان گِرَ سیبَر و دَنگَکه ناو اَوره دا گُت: «اَوَیَ گوره مِن یه عزیز گو ژه وی راضیمَ؛ گوهه خو بِدَنَ وی!» وقته شاگِردا اَو دَنگَ بیهیست، گَلَک تِرسیان و سَر رویه خو، کَتنَ سَر آخه. بله عیسی چو نِیزوکی وان و دَسته خو دانا سَر وان و گُت: «رابِن و نَتِرسِن!» وقته چاوه خو وَگِرِن، خِنجی عیسی چه کَسه دی نَدیتِن. وقته چییادا ژُردا دِهاتن، عیسی بُ وان اَمِر گِر: «اَو دِشدا گو وَ دیت نَبِژِنَ چه کَسه، حَتا وقته گو گوره انسان ناو مِریادا رابیت.» شاگِردا ژه وی پیسیار گِرِن: «بُچی ماموستایِت تَوراته دِبِژِن گو اَوِلی دِبی الیاس پِیغَمبَر بِت؟» عیسی جیواب دا: «دوزَ، الیاس دیه بِت و همو دِشدی دیه بینا اَوِلی سَراست گَت. بله اَز بُ وَ دِبِژِم گو الیاس پِیغَمبَر هاتیَ، بله اَو ناس نَگِرِن و چه دله وان خاست گَل ویدا گِرِن. هَ وِسا گوره انسان ژی بِ دَسته وان دیه زَجره بِکِشیت.» هِنگه شاگِردا زانین گو اَوی راستا یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدا گَل وان قِسَ دِگِر. وقته زُوِرینَ لاره جَماعَته، مِرُوَگ نِیزوکی عیسی بو و بَر وی کَتَ سَر چُکا و گُت: «آغایه مِن، رَحمه گوره مِن بِگَ. اَو فَرا تِته و گَلَک زَجره دِکِشیت. گَلَ جارا دِکَویتَ ناو آگِری دا و گَلَک جارا دِکَویتَ ناو آوه دا. مِن اَو اینا لاره شاگِردِت تَ، بله اَوان نَگارین شفایه بِدَنَ وی.» عیسی گُت: «اَی نَسلا به ایمان و منحرف، حَتا کَنگه اَزه گَل وَدا بِم؟ حَتا کَنگه اَزه وَ تحمل گَم؟ اَوی بیننَ لاره مِن.» عیسی له جنی گِرَ هَوار و جن گورِگی دا دَرکَوت و گورِگی هَ وه دَمه شفا گِرت. پاشه شاگِرد هاتنَ لاره عیسی و تِنِتیه دا وی پیسیار گِرِن: «بُچی مَ نَگاری وه جنی دَرخینِنَ دَروَ؟» عیسی جیواب دا: «بَر خاطره هِنده گو ایمانا وَ گِمَ. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَگو وَ ایمانَگه هِندی دِندِگا گوشگَیَ خردله هَبیت، اون دِگارِن بِژِنَ وی چییایی ”اِرَ هَرَ وِدَرا هانه“ و اَو دیه بِچیت و چه شُل نینَ گو اون نَگارِن بِگَن. بله اَو جنسَ خِنجی بِ رُژی گِرتِنه و دعا گِرِنه دَرناکَویت.» وقته گو حَریما جلیله دا دُرا یِگودو خِر بِبون، عیسی گُت وان: «گوره انسان دیه تسلیمی دَسته خلقه بیت. و دیه وی بُگُژِن و اَو له رُژا سِیه دا دیه رابیت.» شاگِرد گَلَک پَرِشَ بون. پاشه هِنده گو عیسی و شاگِردِت وی گَهَشتِنَ شَهره کَفَرناحومه، اَو مأموره گو باجا دو دِرْهَمیا معبده خِر دِگِرِن، هاتنَ لاره پِطرُس و گُتن: «ما ماموستایه وَ باجا معبده نادَت؟» اَوی جیواب دا: «معلومَ گو دِدَت!» وقته پِطرُس چو ناو مالدا، پِش هِنده گو اَو دِشدَگه بِژیت، عیسی گُتَ وی: «شَمعون، تِ چه فِکِر دِگَی؟ پاشایه دُنیایه ژه چه جورَ مِرُوان باجه و بِشه دِستینِن؟ ژه مِلَته خو آن ژه بیانیا؟» پِطرُس جیواب دا: «ژه بیانیا.» عیسی گُتَ وی: «بَجا مِلَت مُعافَ دا! بله بَر خاطره هِنده گو اَم وان نَاِشینِن، هَرَ لِوا گُله و قُلابه پاوِژَ. ماسیا اَوِلی گو تَ گِرت، دَوْه وی وَگَ. تِیه سِکّیَگه چار دِرْهَمی پَیدا گَی. بِ وه پِشگا مِن و خو بِدَ وان.» وه ناوه دا، شاگِرد هاتنَ لاره عیسی و پیسیار گِرِن: «که ناو پادشاهیا اَسمانی دا مَزِنتِرَ؟» عیسی گاز بِچوگَگه گِر و اَو دانا ناوَگا واندا و گُت: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، حَتا اون عوض نَبِن و بینا بِچوگا له نَیِن، اون چه جارا ناچِنَ ناو پادشاهیا اَسمانی دا. هَچی کَسه خو بینا وی بِچوگی گوشگَ گَت، ناو پادشاهیا اَسمانی دا همویا مَزِنتِرَ. و هَچی کَسه بِچوگَگه وِسا سَر خاطره ناوه مِن قَبول گَت، اَز قَبول گِرِمَ. «بله هَچی کَسه باعیث بیت یگ ژه وان مِرُوه گوشگَ گو ایمان مِن هَنَ بِکَویتَ گُنَهه، بُ وی باشتِر اَوَ بو گو بَرَگه مَزِنَ آشه سُگُرا ویَ وَگَن و بِنه بَحره دا بِخَندِقِت! وَی بُ حاله وه دُنیایه گو بِ وَسوَسا باعیث دِبیت خلق بِکَویتَ گُنَهه! چون گو ژه وَسوَسَ بونه رِیا رَوه چِنینَ، بله وَی بُ حاله وه کَسه گو بِبیتَ باعیثه وَسوَسه! «هَگو دَسته تَ آن پِیه تَ باعیث دِبیت تِ گُنَه بِگَی، اَوه لِوَ گَ و پاوِژَ دور، چون گو بُ تَ باشتِر اَوَ گو فلج آن شِل بِچِی ناو ژیانا اَبَدی دا حَتا هِنده گو تِ بِ دو دَستا آن دو پِیا بِی هاوِتِن ناو آگِره اَبَدی. و هَگو چاوه تَ باعیث دِبیت تِ گُنَهه بِگَی، اَوه دَرخینَ و پاوِژَ دور، چون گو بُ تَ باشتِر اَوَ گو تِ بِ چاوَگه بِچِی ناو ژیانا اَبَدی حَتا هِنده گو تِ بِ دو چاوا بِی هاوِتِن ناو آگِره جَهنَمه. «هیشیار بِن گو چی یگ ژه وان بِچوگانَ به قَدِر نَگَن، چون اَز بُ وَ دِبِژِم گو اَسمانی دا، میلیاکَتِت وان هَمِشَ رویه بابه مِن گو اَسمانی دایَ، دِبینِن. چون گوره انسان هاتیَ گو نجاته بِدَتَ اَوه بِزِربویی. اون چه فِکِر دِگَن؟ هَگو مِرُوَگه صد پَز هَبیت و یگ له وان بِزِر بیت، ما وان نَهود و نه پَزه دی ناهِلیتَ ناو چییادا و ناچیتَ دوو پَیدا گِرِنا اَو پَزه بِزِربویی؟ بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، گو هَگو اَوه پَیدا گَت، بُ وه پَزی دیه گَلَکتِر کَیف خوش بیت حَتا بُ وان نَهود و نه پَزا گو چه جارا بِزِر نَبونَ. هَ وِسا، داخازیا بابه وَ گو اَسمانی دایَ اَوَ نینَ گو حتا یگ ژه وان بِچوگانَ ژی بَین بِچیت. «هَگو بِرایه تَ راستا تَدا گُنَهکار بیت، هَرَ لاره وی و تِنه نابَینا خو و ویدا، خطایا وی بِژِدا. هَگو قِسا تَ قَبول گَت، تَ بِرایه خو دیسا اینایَ دَست؛ بله هَگو قَبول نَگِر، یگ آن دو مِرُوه دیتِر گَل خودا بِبَ گو ”هر قِسَیَگ بِ شَهادَتا دو آن سه شاهِدا ثابت بیت.“ هَگو نَخاست گوهه خو بِدَتَ وان، بِژَ کلیسایه؛ و هَگو اَوی قَبول نَگِر گوهه خو بِدَتَ کلیسایه ژی، هِنگه اَو بِلا بُ تَ بینا بیانی آن باجگِرَگه بیت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی دِشدا گو اون سَر عَردی گِردَن، ناو اَسمانی دا دیه بِتَ گِردان؛ و هَچی دِشدا گو اون سَر عَردی وَگَن، ناو اَسمانی دا دیه وَبیت. دیسا اَز بُ وَ دِبِژِم گو کَنگه دو مِرُو له وَ سَر رویه عَردی راستا دِشدا گو دِخازِن دا دله وان یگ بیت، اَو ژه آلیه بابه مِن گو اَسمانی دایَ دیه بُ وان بِقَومیت. چون گو جیَگه گو دو آن سه مِرُو بِ ناوه مِن خِر بِن، اَز وِدَره ناو واندا حاضِرِم.» پاشه پِطرُس هاتَ لاره عیسی و پیسیار گِر: «آغایه مِن، حَتا چَند جارا هَگو بِرایه مِن راستا مِدا گُنَهکار بیت، دِبی اَوی بِبَخشِم؟ حَتا هَفت جارا؟» عیسی جیواب دا: «اَز نابِژِمَ تَ هَفت جارا، بَلگو هَفته جار هَفت جارا. «بَهنده، پادشاهیا اَسمانی شِبه پاشایَگه یَ گو قِرار دانا گَل خِذمَتکارِت خو حساب و کِتابه بِگَت. وقته دَستبه حساب و کِتابه گِر، مِرُوَگ اینانَ لاره وی گو دَه هزار کیسگه زِری هِندی حَقه دوصد هزار ساله پالَیَگه قَرداره وی بو. وقته اَوی نَگاری قَره خو بِدَت، آغایه وی اَمِر گِر گو اَو گَل ژِن و زاروگان و تواوی ماله وی بِتَ فِرُتِن و قَره وی بِتَ دان. خِذمَتکار بَر پِیه آغا کَتَ سَر چُکا و بِ لاواهیا گُت: ”مُهلته بِدَ مِن حَتا اَز تواوی قَره خو بِدَم.“ ایجا دله آغا بُ حاله وی شَوِتی و قَره وی بَخشی و اَو آزاد گِر. بله وقته گو اَو خِذمَتکار دِچو دَروَ، هَوالَگه خو یه خِذمَتکار دیت گو صد دینارا هِندی حَقه سه هَویه پالَیَگه قَرداره وی بو. ایجا اَو گِرت و دَسته خو هاوِتَ گَویا وی و گُت: ”قَره خو بِدَ!“ هَواله وی بَر پِیه وی کَتَ سَر چُکا و بِ لاواهیا گُت: ”مُهلته بِدَ مِن حَتا اَز قَره خو بِدَم.“ بله اَوی قَبول نَگِر، بَلگو چو و اَو هاوِتَ زیندانه دا گو قَره خو بِدَت. وقته گو خِذمَتکارِت دیتِر اَو دِشدا گو قَوِمی دیتِن، گَلَک پَرِشَ بون و چُنَ لاره آغایه خو و تواوی اَو دِشدا گو قَوِمی بو گُتن. ایجا آغا، اَو خِذمَتکار گاز گِرَ لاره خو و گُت: ”اَی خِذمَتکاره شُل پیس، مِن بَر خاطره لاواهیه تَ تواوی قَره تَ بَخشی. ما نابی تَ ژی رَحم هَواله خو گِره با، هَ وِسا گو مِن رَحم تَ گِر؟“ ایجا کَربه آغا وَبو، اَو هاوِتَ زیندانه دا گو اِشکَنجَ بیت حَتا تواوی قَره خو بِدَت. هَ وی جورَیی ژی بابه اَسمانیه مِن گَل وَدا دیه رِفتاره بِگَت، هَگو اون بِرایه خو ژه دل دا نَبَخشِن.» وقته گو عیسی اَو قِسَنَ خُلاص گِر، حَریما جلیله دا دَرکَوت و چو و آلیه دیَ چَمه اردنه دا هات بُ مَنطَقا یهودیه. جَماعَـتِت عَظیم دوو ویدا چُن و عیسی وِدَره شفا دا وان. عالِمِت فِرقا فَریسیا هاتنَ لاره وی گو وی امتحان گَن. اَوان پیسیار گِرِن: «گورَیَگی شِریعَته دوزَ گو مِر ژِنا خو بُ هر سَبَبَگه بَردَت؟» عیسی جیواب دا: «ما وَ تَوراته دا نَخاندیَ گو خالقه عالَمه هَ اَوِلیدا ”اَو مِر و ژِن آفِراند“، و گُت ”بَر خاطره وه هِنده مِر ژه باب و داییگا خو دیه جُدا بیت و دیه بِزَلِقیتَ ژِنا خو و اَو دو دیه بِبِنَ یگ بَدَن“؟ بَهنده، ایدی اَو دو نینِن بَلگو یگ بَدَنِن. بَجا اَو دِشدا گو خدا گِرَ یگ، انسان نابی لِگ جُدا گَت.» فَریسیا گُتنَ وی: «بَ بُچی موسی پِیغَمبَر اَمِر گِر گو مِر کاغَذا طلاقه بِدَتَ ژِنا خو و اَوی بَردَت؟» عیسی گُتَ وان: «موسی پِیغَمبَر بَر خاطره دله وَ یه بینا بَری هِلا گو اون ژِنه خو بَردَن، بله اَوِلیدا وِسا نَبو. اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه ژِنا خو خِنجی زِنایه بُ خاطره دِشدَگه دی بَردَت و ژِنَگه دی بِخازیت، زِنا گِریَ.» شاگِردا گُتنَ وی: «هَگو وضعا مِری گَل ژِنا خودا وِسایَ، بَجا ژِنِگ نَخاستِن باشتِرَ!» عیسی گُتَ وان: «همو کَس نِگاریت وه قِسه قَبول گَت، خِنجی وان مِرُوا گو بُ وان هاته بیتَ دایین. چون گو، هِندَگ نَمِرِن چون ژه زِگه داییگه وِسا هاتنَ دُنیایه؛ هِندَگ ژی بِ دَسته خلقه بونَ نَمِر؛ و هِندَگ ژی بَر خاطره پادشاهیا اَسمانی خو نَمِر خُدان دِگَن. هَچی کَسه دِگاریت وینَ قَبول گَت، بِلا وِسا بِگَت.» هِنگه خلقه بِچوگ اینانَ لاره عیسی گو دَسته خو دانِتَ سَر وان و بُ وان دعایا بِگَت. بله شاگِردا له خلقه گِرِنَ هَوار. عیسی گُت: «بِهلِن زارو بِنَ لاره مِن؛ پِشیا وان نَگِرِن، چون گو پادشاهیا اَسمانی یا مِرُوه بینا وانَیَ.» ایجا دَسته خو دانا سَر وان، بَرکت دا وان و ژه وِدَره دَرکَوت و چو. رُژَگه مِرُوَگ هاتَ لاره عیسی و پیسیار گِر: «ماموستا، اَز دِبی چه شُلَگه قَنج بِگَم گو بِبِمَ خُدانه ژیانا اَبَدی؟» عیسی جیواب دا وی: «تِ بُچی مِن پیسیار دِگَی گو شُلا قَنج چیَ؟ تِنه یگ هَیَ گو قَنجَ. هَگو تِ دِخازی بِچی ناو ژیانا اَبَدی، اَمرِت شِریعَته بینَ جی.» اَوی مِرُوی پیسیار گِر: «کیشگ اَمرا؟» عیسی گُت: «قتله نَگَ، زِنایه نَگَ، دِزیه نَگَ، شَهادَتا دِرَوین نَدَ، احتراما داییگ و بابه خو خُدان گَ“ و ”جیناره خو وَگو خو هَژه بِگَ.“» اَوی زَلامی گُت: «تواوی اَو اَمرَنَ مِن اینانَ جی؛ ایدی مِن چه گِم هَیَ؟» عیسی جیواب دا وی: «هَگو تِ دِخازی کامِل بی، هَرَ و هَچی دِشدا تَ هَیَ بِفرُشَ و بِدَ فقیر و ژارا گو اَسمانی دا تَیه خِزینَ هَبیت. هِنگه وَرَ و بِکَوَ دوو مِدا.» اَوی زَلامی وقته اَوَ بیهیست، نَرِحَت بو و ژه وِدَره چو، چون گو ثَروَتَگه عَظیم هَبو. هِنگه عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، چُیینا دَولمَندَگه ناو پادشاهیا اَسمانی دا گَلَک زحمتَ. دیسا اَز بُ وَ دِبِژِم گو دَرباز بونا دَوه ژه کُنا دَرزیه هِسانتِرَ ژه چُیینا مِرُوه دَولمَند ناو پادشاهیا خدا.» وقته شاگِردا اَو قِسَیَ بیهیستِن، گَلَک صِفَت گِرتی بون و پیسیار گِرِن: «بَجا که دِگاریت نجاته پَیدا گَت؟» بله عیسی بَرخودا وان و گُت: «وه شُله بَشَر نَشِت بِگَت، بله بُ خدا گِرِنا همو شُله هِسانَ.» پاشه پِطرُس گُت: «بَرخوده، مَ همو دِشد بَردایَ و اَم دوو تَدا هاتنَ. بَجا دیه چه بِگَهَشیتَ مَ؟» عیسی گُتَ وان: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، له وی زَمانه گو همو دِشد تازَ دِبیت، وقته گو گوره انسان سَر تَخته پادشاهیا خو یا پْر ژه شُکوه و جلال رونِت، اون ژی گو دوو مِدا هاتنَ، اونه سَر دانزدَه تَختا رونِن و سَر دانزدَه عَشیرَته بنی اسرائیله قضاوته بِگَن. و هَچی کَسه بَر خاطره ناوه مِن مال آن بِرا آن خوشگ آن باب آن داییگ آن زارو آن مِلکه خو بَردَت، صد جارا هِند دیه بِستِنیت و ژیانا اَبَدی دیه بُ وی بِتَ دایین. بله گَلَک گو یه اَوِلینَ دیه بِبِنَ یه دوماییگه، و اَونه گو یه دوماییگِنَ دیه بِبِنَ یه اَوِلی! «پادشاهیا اَسمانی بینا اَربابَگه یَ گو سِبیزو چو دَروَ گو بُ رَزه خو هِندَ پالا بِگِریت. اَوی گَل وان قِرار دانا گو رُژه دینارَگه بُ شُل گِرِنا ناو رَزی دا بِدَت هَریگه وان. پاشه اَو رِگِرِنَ ناو رَزه خودا. نِیزوکی سَعَت نَهه سِبیزو دیسا چو دَروَ و هِندَ مِرُو دیتِن گو مَیدانا شَهری دا به شُل وِدَره راوَستانَ. گُتَ وان ژی: ”اون ژی هَرنَ ناو رَزه مِن و اَو دِشدا گو حَقه وَیَ اَزه بِدَمَ وَ.“ ایجا اَو ژی چُن. دیسا نِیزوکی سَعَت دانزده و سَعَت سِیه پاش نیورو چو دَروَ و هَ وِسا گِر. نِیزوکی سَعَت پِنجه اِواره ژی چو دَروَ و دیسا هِندَ مِرُوه دی ژی گو به شُل راوَستا بون دیت. ژه وان پیسیار گِر: ”اون بُچی تواوی رُژه اِرَ به شُل راوَستانَ؟“ جیواب دان: ”چون گو چه کَسه اَم نَبِرِنَ سَر شُله.“ اَرباب گُتَ وان: ”اون ژی هَرنَ ناو رَزه مِدا.“ گاوا رُژآوابونه، خُدانه رَزی گُتَ پِشَکاره خو: ”گاز پالا بِگَ و ژه یه دوماییگه دَستبه بِگَ حَتا یه اَوِلی، حَقه وان بِده.“ اَو پاله گو نِیزوکی سَعَت پِنجه اِواره هاته بونَ سَر شُله، هَریگه دینارَگ اِستاندِن. وقته دُرا اَونه گو پِش همویادا هاته بون گَهَشت، فِکِر گِرِن گو دیه زِدَتِر بِستینِن. بله اَوان ژی هَریگه دینارَگ اِستاند. وقته حَقه خو اِستاندِن، گازِندَ گِرِن و گُتنَ خُدانه رَزی: ”تَ اَونه گو وه دوماییگه هاتِن و تِنه سَعَتَگه شُل گِرِن، گَل مَدا گو مَ تواوی رُژه بِن قالا رُژه دا شُل گِر و زحمت کِشا، یگ گِرتیَ!“ خُدانه رَزی بَرخودا یگَ وان و گُت: ”اَی هَوال، مِن چه نَحَقی تَ نَگِریَ. ما قِراره مَ دینارَگ نَبو؟ بَجا حَقه خو بِگِرَ و هَرَ! اَز دِخازِم بُ اَوه دوماییگه ژی بینا تَ حَقی بِدَمه دا. ما مِن حَق چِنینَ بِ ماله خو هَچی شُلا گو دِخازِم بِگَم؟ تَ چاوه دیتِنا مَرد بونا مِن چِنینَ؟“ بَهنده، یه دوماییگه دیه بِبِنَ یه اَوِلی و یه اَوِلی دیه بِبِنَ یه دوماییگه!» وقته گو عیسی ره دا دِچو بُ آلیه شَهره اورشلیمه، دانزدَه شاگِرده خو بِرِنَ سویَگه و گُتَ وان: «نَهَ اَمه بِچِنَ اورشلیمه. دیه وِدَره گوره انسان تسلیمی سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته بِگَن. اَو دیه اَوی محکومه مِرِنه بِگَن و دیه اَوی تسلیمی قَومه گو یهودی نینِن بِگَن گو پِکَنی له بِتَ گِرِن و شَلاقا بُخُت و خاچِوَ وَبیت. بله اَو دیه له رُژا سِیه رابیت.» هِنگه داییگا گورِت زِبِدی گَل دو گوره خو هاتَ لاره عیسی و پِشیا وی کَتَ سَر چُکا گو دِشدَگه وی بِخازیت. عیسی ژه وی پیسیار گِر: «تِ چه دِخازی؟» ژِنگه گُت: «بِهلَ گو اَو دو گوره مِن ناو پادشاهیا تَدا، یگ سَر دَسته تَ یه راسته و یه دیتِر سَر دَسته تَ یه چَپه رونِن.» عیسی جیواب دا: «اون نِزانِن گو اون چه دِخازِن! ما اون دِگارِن ژه وه طاسِگا گو اَز قِرارَ وَخُم دا، وَخُن؟» اَوان گُتَ عیسی: «بَله، اَم دِگارِن.» عیسی گُت: «اونه ژه وه طاسِگا گو اَز قِرارَ وَخُم دا، وَخُن، بله بِزانِن گو رونِشتِن سَر دَسته مِن یه راسته و چَپه دَسته مِدا نینَ گو اَوه بِدَمَ کَسَگه. اَو جیَ یه وان مِرُوایَ گو بابه مِن بُ وان حاضِر گِریَ.» وقته وان دَه شاگِرده دیتِر اَو دِشدَ بیهیستِن، کَربه خو وان دو بِرایا وَگِرِن. عیسی گاز گِرَ وان و گُت: «اون دِزانِن گو حاکِمه قَومه گو یهودی نینِن سَر وان آغاتیه دِگَن و مَزِنِت وان حُکمه وان دِگَن. بله ناو وَدا دِبی وِسا نَبیت. ناو وَدا هَچی کَسه دِخازیت مَزِن بیت، دِبی خِذمَتکاره وَ بیت. و ناو وَدا هَچی کَسه دِخازیت یه اَوِلی بیت، دِبی خُلامه وَ بیت. هَ وِسا گو گوره انسان ژی نَهات گو خِذمَتا وی بِتَ گِرِن، بَلگو هات گو خِذمَته بِگَت و جانه خو بَدَلا آزادیا گَلَکا بِدَت.» وقته گو عیسی و شاگِردِت وی شَهره اَریحایه دا دِچُنَ دَروَ، جَماعَتَگه عَظیم دوو ویدا چُن. بَ لِوا ره، دو مِرُوه گُورَ رونِشته بون و وقته بیهیستِن عیسی وِدَره دا دَرباز دِبیت، گِرِنَ هَوار: «آغایه مَ، اَی گوره داوود پاشا، رَحمه مَ بِگَ!» جَماعَـته له وان گِرِنَ هَوار و گُتنَ وان گو هِش بِن؛ بله اَوان زِدَتِر گِرِنَ هَوار گو: «آغایه مَ، اَی گوره داوود پاشا، رَحمه مَ بِگَ!» عیسی راوَستا و گاز وان دو مِرُوا گِر و پیسیار گِر: «اون چه دِخازِن اَز بُ وَ بِگَم؟» اَوان جیواب دان: «آغایه مَ، بِهلَ چاوه مَ وَبِن.» عیسی بِ دلَگه شَوِتی دَسته خو دانا سَر چاوه وان و هَ وه دَمه چاوه وان وَبون و دوو ویدا چُن. وقته عیسی و شاگِردِت وی نِیزوکی شَهره اورشلیمه بون و گَهَشتِنَ گُنده بِیت‌فاجی گو له چییایه زَیتونه بو، عیسی دو شاگِرده خو رِگِرِن، بُ وان گُت: «هَرنَ وه گُنده گو پِشیا وَیَ. وقته اون گَهَشتِنَ ناو گُندی، اونه جیدا کَرَگه گَل جاشِگا وه گِردایی پَیدا گَن. اَوان وَگَن و بیننَ لاره مِن. هَگو کَسَگه دِشدَگ گُتَ وَ، بِژِن: ”خاده اَو لازِمِن،“ و اَو جیدا دیه اَوان رِگَت.» اَو شُلَ قَوِمی گو اَو قِسا اِشعیایه پِیغَمبَر گُته بو، بِتَ جی گو: «بِژِنَ اورشلیم، گِجا صَهیون، ”نَهَ پاشایه تَ تِتَ لاره تَ دل نِزِم و رونِشتی سَر کَرَگه، سَر جاشِگا کَرَگه.“» اَو دو شاگِرد چُن و وِسا گِرِن گو عیسی بُ وان اَمِر گِره بو. اَوان کَر و جاشِگا وه اینان و عبایه خو هاوِتنَ سَر وان و عیسی سَر وان عبایا رونِشت. جَماعَـته گَلَکا عبایه خو سَر ره پان گِرِن و هِندَگا ژی چِقِلِت دارا بِرین و پان گِرِنَ سَر ره. جَماعَتا گو پِش ویدا دِچُن و دَستَگا گو دوو ویدا دِهاتن، بِ هَواران دِگُتن: «نجاته بِدَ اَی گوره داوود!» «مبارَکَ اَو کَسه گو بِ ناوه خاده تِت!» «نجات ناو عَرشه بِلنددا!» وقته عیسی هاتَ ناو اورشلیمه، تواوی شَهر کَتَ وَلوَله. خلقه پیسیار دِگِر: «اَوَ کِیَ؟» و وه جَماعَته جیواب دِدا: «اَوَ عیسی پِیغَمبَرَ، ژه شَهره ناصِرا حَریما جلیله!» هِنگه عیسی چو ناو معبده و تواوی اَونه گو وِدَره آلوِر دِگِرِن، هاوِتنَ دَروَ و تَخته صرافا و کُرسیه گُترفرُشا سَرنِقُوت گِر و گُتَ وان: «کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن گو، ”مالا مِن دیه مالا دعا گِرِنه بِتَ گاز گِرِن،“ بله وَ اَو گِریَ ”هِلونا دِزا“.» ناو معبده، مِرُوِت گُورَ و مِرُوِت شِل هاتنَ لاره عیسی و اَوی شفا دا وان. بله وقته سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته شُلِت وی یه عَجِب دیتِن و هَمژی دیتِن گو بِچوگ ناو معبده دا دِگَنَ هَوار گو: «نجاته بِدَ اَی گوره داوود!» گَلَک کَربه وان وَبو. بَهنده گُتنَ عیسی: «تِ دِبیهیسی اَونَ چه دِبِژِن؟» جیواب دا: «بَله. ما وَ زَبوره دا نَخاندیَ گو، «‌”ژه اَزمانه زاروگان و بِچوگه ساوا سِتایِشا وی دیه بِتَ گِرِن“؟» ایجا عیسی اَو هِلانَ تِنه و شَهری دا دَرکَوت، چو بِیت‌عَنْیایه و شَوه ما وِدَره. سِبیزو وقته عیسی ره دا دِزُوِری بُ شَهری، بِرسی بو. بَ لِوا ره، دارَگه هَژیره دیت و چو بُ آلیه وه، بله خِنجی پَلِگا چه دِشد سَر وه پَیدا نَگِر. ایجا گُتَ داره: «وینَ وِداتِر ایدی چه جارا اِرمیشه نَدَی!» جیدا دار هِشک بو. شاگِردا گو ژه دیتِنا وه دِشدا گو قَوِمی بو مابونَ حَیر ژه وی پیسیار گِرِن: «چاون دارا هَژیره جیدا هِشک بو؟» عیسی جیوابا واندا گُت: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَگو وَ ایمان هَبیت و شِگه نَگَن، نه تِنه اون دِگارِن اَو دِشدا گو بُ دارا هَژیره قَوِمی بِگَن، بَلگو کَنگه اون بِژِنَ وه چییایی ”جیه خودا دَرکَوَ، بِکَوَ ناو بَحره دا،“ دیه وِسا له بِت. هَگو وَ ایمان هَبیت، هَچی دِشدا اون ناو دعایه دا بِخازِن، اونه بِستینِن.» ایجا عیسی هاتَ ناو معبدا خاده و دَستبه دَرس دایینا خلقه گِر. وه ناوه دا، سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی هاتنَ لاره وی و گُتن: «تِ بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَی؟ که اَو حَق و اقتدارَ دایَ تَ؟» عیسی جیواب دا: «مِن ژی پیسیارَگ وَ هَیَ. هَگو وَ جیواب دا، اَزه ژی بُ وَ بِژِم بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَم. غُسلا تعمیدا گو یحیا دِدا ژه کیدَره بو؟ ژه آلیه خدا بو آن ژه آلیه انسان؟» اَوان نابَینا خودا مشورت گِرِن، گُتن: «هَگو اَم بِژِن ژه آلیه خدا بو، دیه بِژیتَ مَ، ”بَ بُچی وَ ایمان نَینا وی؟“ و هَگو اَم بِژِن ژه آلیه انسان بو، اَم جَماعَته دِتِرسِن، چون گو خلق همو یحیا پِیغَمبَرَگ دِزانِن.» بَجا جیواب دانَ عیسی: «اَم نِزانِن.» عیسی گُتَ وان: «اَز ژی بُ وَ نابِژِم بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَم. «اون چه فِکِر دِگَن؟ مِرُوَگه دو گور هَبون. چو لاره گوره خو یه اَوِلی و گُت: ”گوره مِن، ایرو هَرَ و ناو رَزی دا شُل گَ.“ اَوی جیواب دا: ”اَز ناچِم.“ بله پاشه فِکره خو عوض گِر و چو. باب چو لاره گوره خو یه دیتِر و هَمَن قِسَ گُتَ وی ژی. اَوی جیواب دا: ”اَزه بِچِم، آغا،“ بله نَچو. کیشگه وان دو گورا اِرادا بابه خو اینا جی؟» اَوان جیواب دان: «یه اَوِلی.» عیسی گُتَ وان: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، باجگِر و فاحِشَ پِش وَدا دیه بِچِنَ ناو پادشاهیا خدا. چون گو یحیا هات گو رِیا صالِح بونه نیشا وَ بِدَت بله وَ باواری بِ نَینا، بله باجگِرا و فاحِشا باواری بِ اینان. و حتا وقته گو وَ اَو دِشد دیت ژی، وَ فِکره خو عوض نَگِر و باواری بِ نَینا. «گوهه خو بِدَنَ مَثَلَگه دیتِر. اَربابَگه رَزَگ چاند و دُرا وه حِصار کِشا. اَوی بُ گِرتِنا آوا تِره ناو رَزی دا حَوضَگ کُلا و بیرجَگ بُ پاسوانیه چه گِر. پاشه رَز کِره دا هِندَ باغچَوانا و چو وَلاتَگه دیتِر. وقته زَمانه خِرگِرِنا حاصِله گَهَشت، خُلامِت خو رِگِرَ لاره باغچَوانا گو پِشگا اِرمیشه وی بِستینِن. بله باغچَوانا خُلامِت وی گِرتِن، یگَ وان کُت دان و یه دیتِر گُشتِن و یگَ دی ژی سنگسار گِرِن. دیسا، هِندَ خُلام گَلَکتِر ژه جارا اَوِلی رِگِرِنَ لاره وان، بله باغچَوانا گَل وان ژی هَ وِسا رِفتار گِرِن. دوماییگه گوره خو رِگِرَ لاره باغچَوانا و گَل خودا گُت: ”صیانَتا گوره مِن دیه خُدان گَن.“ بله باغچَوانا وقته گور دیتِن، گُتنَ یِگودو: ”اَوَ وَرَثَیَ. وَرِن اَم اَوی بُگُژِن و اِرثه وی بِبِنَ خُدان.“ ایجا اَو گِرتِن و رَزی دا دَرخِستِنَ دَروَ و گُشتِن. بَجا، وقته خُدانه رَزی بِت گَل وان باغچَوانادا دیه چه بِگَت؟» اَوان جیواب دان: «دیه وان مِرُوه شُل پیس و به رَحم همویا بَین بِبَت و رَزی دیه کِره بِدَتَ باغچَوانه دیتِر گو پِشگا اِرمیشه وی وقته خودا بِدَنه.» هِنگه عیسی گُتَ وان: «ما وَ چه جارا زَبوره دا نَخاندیَ گو، «‌”اَو بَره گو معمارا رَد گِرِن، بویَ بَره اصلیَ عِمارَتی. خاده وِسا گِریَ و اَو بَر چاوه مَ عَجِب دووهار دِگَت“؟ بَهنده اَز بُ وَ دِبِژِم گو پادشاهیا خدا دیه ژه وَ بِتَ اِستاندِن و دیه بِتَ دایین بُ قَومَگه گو حاصِله بینِن. هَچی کَسه گو بِکَویتَ سَر وه بَری، دیه هور بیت، و کَنگه اَو بَر بِکَویتَ سَر مِرُوَگه، دیه اَوی بِهَرِشینیت.» وقته سَرُکِت کاهینا و عالِمِت فِرقا فَریسیا مَثَله عیسی بیهیستِن، زانین گو راستا واندا قِسَ دِگَت. بَهنده قَصدا هِنده گِرِن گو وی بِگِرِن، بله ژه خلقه دِتِرسیان چون گو اَوان عیسی پِیغَمبَرَگ دِزانین. عیسی دیسا بِ مَثَلا گَل وان قِسَ گِر و گُت: «پادشاهیا اَسمانی دِگاریت شِبه پاشایَگه بیت گو بُ گوره خو جَشنا داوَته دامَزِراند. اَوی خِذمَتکارِت خو رِگِرِن گو گاز گَنَ داوَتیا گو بِنَ ناو جَشنه دا، بله اَو نَهاتِن. اَوی دیسا هِندَ خِذمَتکاره دیتِر رِگِرِن و گُت: ”بِژِنَ اَونه گو هاتنَ گازی گِرِن نَهَ مِن شیو حاضِر گِریَ، جِلَگا مِن و گُلِگِت مِن یه قَلَو هاتنَ شَژه گِرِن و همو دِشد حاضِرَ. وَرنَ جَشنا داوَته.“ بله اَوان چه گوهه خو نَدانَ وی و چُنَ سَر شُلا خو، یگ چو سَر زَویا خو و یه دیتِر چو دوو آلوِرا خو. اَونه مایی ژی خِذمَتکاره وی گِرتِن و گَل واندا به حُرمَتی گِرِن و اَو گُشتِن. پاشا کَربه وی وَبو و سربازِت خو رِگِرِن و اَو مِرُوه قاتل بَین بِرِن و آگِر بَردا شَهره وان. پاشه گُتَ خِذمَتکارِت خو: ”جَشنا داوَته حاضِرَ، بله اَونه هاتی گازی گِرِن لاییق نَبون. بَهنده هَرنَ رِیه اصلی و هَچی کَسه وَ پَیدا گِر گازی گَنَ جَشنا داوَته.“ اَو خُلام کَتنَ رِیادا و هَچی کَسه پَیدا گِرِن، چه قَنج و چه خِراب، گَل خودا اینان و تالارا داوَته ژه مِوانا تِژی بو. «بله وقته گو پاشا بُ دیتِنا مِوانا هاتَ ناو مجلِسه، مِرُوَگ دیت گو جِلِگه داوَته بَر خودا چِنَبو؟ پاشا ژه وی پیسیار گِر: ”هَوال، تِ چاون به جِلِگه داوَته هاتی ژُر؟“ اَوه مِرُوی چه قِسَ بُ گُتنه چِنَبو. پاشه پاشا گُتَ خِذمَتکارِت خو: ”دَست و پِیِت وی گِردَن و اَوی پاوژِنَ دَروَ ناو تاریتیه دا، وه جیه گو گیریان دیه هَبیت و دِدان سَر یِگودو هَسوتِن.“ چون گو گَلَک مِرُو هاتنَ گازی گِرِن، بله یه بِژارتی گِمِن.» پاشه عالِمِت فِرقا فَریسیا چُنَ دَروَ و گَل یِگودو نَقشَ کِشان گو بِبینِن چاون دِگارِن اَوی بِ قِسه وی بوخو بِخِنینَ طَلِگه دا. اَوان شاگِردِت خو گَل جَماعَتا گو طایه هیرودیس پاشا بون رِگِرِنَ لاره وی و گُتن: «ماموستا، اَم دِزانِن تِ مِرُوَگه راستی و رِیا خدا دوز فِرَ خلقه دِگَی و بُ تَ مُهِم نینَ گو که چه فِکِر دِگَت، چون گو تِ نابَرخودَیی ظاهِرا انسانا. بَجا بِژَ مَ تِ چه فِکِر دِگَی؛ گورَیَگی شِریعَته دِبی اَم باجه بِدَنَ قیصری آن نه؟» بله عیسی گو نیّتا وان یا پیس دِزانی، گُت: «اَی مِرُوِت ریاکار، بُچی اون مِن امتحان دِگَن؟ سِکّا گو اون بِ وه باجه دِدَن، نیشا مِن بِدَن.» اَوان دینارَگ دانَ وی. عیسی وان پیسیار گِر: «شِکل و ناوه سَر وه سِکّه یا کِیَ؟» اَوان جیواب دان: «یا قیصریَ.» گُتَ وان: «بَجا ماله قیصری بِدَنَ قیصری و ماله خدا بِدَنَ خدا.» وقته اَوَ بیهیستِن صِفَت گِرتی بون و اَو هِلانَ تِنه و چُن. هَمَن وه رُژه، صَدّوقی گو مُنکره ساخ بونا مِریانَ، هاتنَ لاره عیسی و پیسیارَگ ژه وی گِرِن، گُتن: «ماموستا، موسی بُ مَ اَمِر گِریَ گو هَگو مِرُوَگ به زارو بِمِریت، بِرایه وی دِبی اَوه بِوَژِنه بِخازیت گو نَسلَگ بُ بِرایه وی بِمینیتَ جی. ایجا، ناو مَدا هَفت بِرا هَبون. بِرایه اَوِلی ژِنَگ خاست و مِر و چون زارو چِنَبو، ژِنا وی ما بُ بِرایه وی. بُ بِرایه دویه و یه سِیه، حَتا یه هَفته ژی هَ وِسا له هات. دوماییگه اَو ژِنِگ ژی مِر. نَهَ، رُژا گو مِری ساخ دِبِن، اَو دیه بِبیتَ ژِنا کیشگَ وان هَفت بِرایا، چون گو همویا اَو ژِنِگ خاستِن؟» بله عیسی جیواب دا وان: «اون خَلَطِن، چون گو اون نه ژه کِتِبِت مُقدس چه دِشدی فام دِگَن و نه ژه قُدرَتا خدا! چون گو له رُژا ساخ بونا مِریادا چه کَس نه ژِنگه دِخازیت و نه مِر دِگَت، بَلگو همو بینا میلیاکَتِت ناو اَسمانی دانَ. بله راستا ساخ بونا مِریادا، ما وَ تَوراته دا نَخاندیَ گو خدا چه گُتیَ وَ؟ ”اَزِم خدایه ابراهیم و خدایه اسحاق و خدایه یعقوب“. اَو نه خدایه مِریا، بَلگو خدایه مِرُوِت ساخَ.» جَماعَت بِ بیهیستِنا وان قِسانَ، ژه دَرس دایینا وی صِفَت گِرتی بون. بله وقته فَریسیا بیهیستِن گو عیسی چاون بِ جیوابا خو دَوْه صَدّوقیا گِردایَ، گَل یِگودو خِر بون. یگ ژه وان گو قاضیه شِریعَته بو، بِ وه نیّته گو عیسی امتحان گَت، ژه وی پیسیار گِر: «اَی ماموستا، شِریعَته دا اَمره همویا مَزِنتِر کیشگَ؟» عیسی جیواب دا: «خاده خدایه خو بِ تواوی دل و بِ تواوی جان و بِ تواوی فِکره خو هَژه بِگَ.“ اَو اَمرَ یِکِمین و همویا مَزِنتِرَ. اَمره دویه ژی وَگو اَمره اَوِلیَ: ”جیناره خو وَگو خو هَژه بِگَ.“ تواوی تَورات و نِویساره پِیغَمبَرا سَر وان دو اَمرانَ راوَستایَ.» وقته گو فَریسی گَل یِگودو خِر بِبون، عیسی ژه وان پیسیار گِر و گُت: «اون راستا مسیحْ دا چه فِکِر دِگَن؟ اَو گوره کِیَ؟» اَوان جیواب دان: «گوره داوودیَ.» عیسی گُت: «بَجا چاونَ گو داوود بِ هدایتا رِحا خدا، گاز دِگَتَ وی خاده؟ چون گو زَبوره دا دِبِژیت: «”خاده گُتَ خادیه مِن: «سَر دَسته مِن یه راسته رونه حَتا وه وقته گو دُژمِنه تَ بِگَمَ تَخته بِن پِیه تَدا.“» بَجا هَگو داوود گاز دِگَتَ وی خاده، اَو چاون دِگاریت گوره داوودی بیت؟» ایجا، چه کَسه نَگاری جیوابا وی بِدَت و ایدی وه وِدا چه کَسه نَوِرا چه پیسیارا ژه وی بِگَت. پاشه عیسی گُتَ خلقه و شاگِردِت خو: «ماموستایِت تَوراته و عالِمِت فِرقا فَریسیا جیه موسی پِیغَمبَر رونِشتِنَ. بَهنده اَو دِشدا گو دِبِژِنَ وَ، خُدان گَن و بیننَ جی؛ بله اَو شُله گو اَو دِگَن اون نَگَن! چون اَو دِشدا گو دِبِژِن، بوخو ناینَ جی. اَو باره گَلَک گِران گو بِرِنا وان زحمتَ دِدانِنَ سَر مِله خلقه، بله بوخو ناخازِن بُ قِلقِلاندِنا وان حتا تِلیا خو لِدَن. هَچی شُلا دِگَن بَر خاطره هِنده یَ گو مِرُوه دیتِر وان بِبینِن: جیه نِوِشتیه سَر مِله خو پانتِر و رِشیه عبایه خو دِرِژتِر دِگَن. اَو هَز دِگَن ناو مِوانداریادا آلیه سَریَ مجلِسه رونِن و ناو دیرادا جیه همویا باشتِر یه وان بیت، و ناو بازاره دا مِرُوه دیتِر سِلاوه وان بِگَن و ”ماموستا“ بِنَ گاز گِرِن. بله اون نَهِلِن گو گاز گَنَ وَ ”ماموستا“، چون گو وَ تِنه ماموستایَگ هَیَ و اون همو بِرانَ. سَر رویه عَردی گاز نَگَنَ چه کَسه ”بابو“، چون گو وَ تِنه بابَگ هَیَ گو اَو اَسمانی دایَ. و هَمژی نَهِلِن گو گاز گَنَ وَ ”معلم“، چون گو وَ تِنه معلمَگ هَیَ گو اَو مسیحَ. اَوه گو ناو وَدا همویا مَزِنتِرَ، دِبی خِذمَتکاره وَ بیت. چون گو هَچی کَسه خو مَزِن گَت، دیه گوشگَ بیت و هَچی کَسه خو گوشگَ گَت، دیه مَزِن بیت. «بله وَی بُ حاله وَ اَی ماموستایِت تَوراته و فَریسی، اَی مِرُوِت ریاکار! اون دَره پادشاهیا اَسمانی سَر رویه خلقه گِردِدَن؛ چون گو اون نه بوخو تِنَ ژُر و نه دِهلِن اَونه گو قِرارَ بِنَ ژُر، بِچِنَ ژُر. «وَی بُ حاله وَ اَی ماموستایِت تَوراته و فَریسی، اَی مِرُوِت ریاکار، چون گو اون آلیَگه دا ماله بِوَژِنا تالان دِگَن و آلیه دیتِردا، بُ رُمَتا دُنیایه، دعایه خو دِرِژ دِگَن. بَهنده، حُکمه وَ دیه گَلَک گِرانتِر بیت. «وَی بُ حاله وَ اَی ماموستایِت تَوراته و فَریسی، اَی مِرُوِت ریاکار! چون گو اون بَحرا و هِشکاتیا دِگَرِن بَر خاطره هِنده گو مِرُوَگه بیننَ سَر عَقیدا خو و وقته وَ اَو شُل گِر، اون اَوی دو جارا خو پیستِر، دِگَنَ زاروگه جَهنَمه. «وَی بُ حاله وَ اَی رِبَرِت گُورَ گو اون دِبِژِن: ”هَگو مِرُوَگ سوندا معبده بُخُت، چِله نایِت، بله هَگو سوندا زِره معبده بُخُت، دِبی سَر سوندا خو راوَستیت.“ به عاقلِت گُورَ! کیشگ مَزِنتِرَ؟ زِر آن معبدا گو زِری مُقدس دِگَت؟ اون هَمژی دِبِژِن: ”هَگو مِرُوَگ سوندا قُربانگَهه بُخُت، چِله نایِت، بله هَگو سوندا دیاریا گو سَر قُربانگَهه تِتَ دانان بُخُت، دِبی سَر سوندا خو راوَستیت“ مِرُوِت گُورَ! کیشگ مَزِنتِرَ؟ دیاری آن اَو قُربانگَها گو دیاریه مُقدس دِگَت؟ بَجا، هَچی کَسه سوندا قُربانگَهه دِخُت، هم سوندا وه و هَمژی سوندا هَچی دِشدا گو سَر وِیَ دِخُت. و هَچی کَسه سوندا معبده دِخُت، هم سوندا معبده و هَمژی سوندا خدایه گو معبده دایَ دِخُت. و هَچی کَسه سوندا اَسمانی دِخُت، هم سوندا تَخته پادشاهیا خدا و هَمژی اَوه گو سَر وه رونِشتیَ دِخُت. «وَی بُ حاله وَ اَی ماموستایِت تَوراته و فَریسی، اَی مِرُوِت ریاکار! چون گو اون ژه نانَع و شِویت و زیره گورَیَگی شِریعَتا موسی دَهادا یگه دِدَن، بله گوهه خو نادَنَ اَمرِت مُهِمتِرَ شِریعَته گو هَمَن عدالت و رَحم و وفاداریَ. وَ اَونَ دِبا اینابا جی و اَونه دیتِر ژی بیراخو نَبِرِبا. رِبَرِت گُورَ! اون پِشویه دِبارِزینِن، بله دَوه قُط دِگَن! «وَی بُ حاله وَ اَی ماموستایِت تَوراته و فَریسی، اَی مِرُوِت ریاکار! چون گو اون رویه طاسِگه و دَوریه تَمیز دِگَن، بله باطنه دا تِژی ژه طمع و به نفسیه نَ. فَریسیه گُورَ، اَوِلی ناو طاسِگه و دَوریه تَمیز گَ گو رویه وی ژی دیه تَمیز بیت. «وَی بُ حاله وَ اَی ماموستایِت تَوراته و فَریسی، اَی مِرُوِت ریاکار! چون گو اون بینا وان مَزاره هاتی سِپی گِرینَ گو دَروَدا جِندی دووهار دِگَن، بله ناودا تِژی ژه هِستِگِت مَییتا و همو جورَ حرامیانَ! هَ وِسا ژی، اون رووَ خو صالِح نیشا مِرُوه دیتِر دِدَن، بله اون ناو خودا تِژی ژه ریاکاری و شُل خِرابیه نَ. «وَی بُ حاله وَ اَی ماموستایِت تَوراته و فَریسی، اَی مِرُوِت ریاکار! چون گو اون مَزاره پِیغَمبَرا چه دِگَن و مَزاره صالِحان دِخَمِلینِن و اون دِبِژِن: ”هَگو اَم زَمانه باوانه خودا بان، اَم چه جارا گُشتِنا پِیغَمبَرادا گَل وان نَدِبونَ شِریگ.“ بَجا اون وِسا له ضِدّ خو شَهادَته دِدَن گو اون زارویِت وان مِرُوانِن گو پِیغَمبَر گُشتِنَ. ایجا نَهَ اَو شُلا گو باوانه وَ دَستبه گِرِن، اون کامِل گَن! اَی نَسلا مارا! اَی نَسلا اَفعیا! اونه چاون بَر عَذابا جَهنَمه بِحلِن؟ چون گو اَز پِیغَمبَرا و مِرُوِت زانا و ماموستایا ره دِگَمَ لاره وَ بله اونه هِندَگا بُگُژِن و خاچِوَ وَگَن، و هِندَگا اونه ناو دیرِت خودا شَلاقا لِدَن و شَهر بَ شَهر بِکَونَ دوو واندا. بَهنده تواوی خونا صالِحان گو سَر عَردی هاتیَ رِژاندِن، ژه خونا هابیله صالِح گِرتی حَتا خونا زکریا گوره بَرَخیا، گو وَ اَو نابَینا جیه مِحرابه و قُربانگَهه گُشت، دیه سَر سُگُرا وَ بیت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، گُنَها تواوی وان شُلانَ دیه سَر سُگُرا وی نَسلی بیت. «اَی اورشلیم، اَی اورشلیم، اَی شَهره گو پِیغَمبَرا دِگُژی و اَو کَسه گو بُ لاره تَ تِنَ رِگِرِن سنگسار دِگَی! مِن چَند جارا خاست وَگو میریشگَگه گو جوجگه خو بِن پَره خودا خِر دِگَت، زارویه تَ خِر گَم، بله تَ نَخاست! ایجا نَهَ بَرخودَنه، مالا وَ بَطال و وِران مایَ بُ وَ. چون گو اَز بُ وَ دِبِژِم اون ایدی مِن نابینِن حَتا وه رُژه گو اون بِژِن: ”مبارَکَ اَو کَسه گو بِ ناوه خاده تِت.“» عیسی معبده دا دَرکَوت و دِچو گو وه ناوه دا شاگِرده وی هاتنَ لاره وی گو عِمارَتِت معبده نیشا وی بِدَن. عیسی گُتَ وان: «اون تواوی وان عِمارَته معبده دِبینِن؟ بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، بَر سَر بَری نامینیت بَلگو همو دیه ژُردا بِت.» وقته عیسی سَر چییایه زَیتونه رونِشته بو، شاگِرده وی تِنِتیه دا هاتنَ لاره وی، گُتن: «بُ مَ بِژَ اَو دِشدَنَ کَنگه دیه بِقَوِمِن و نیشانا هاتنا تَ و دوماییگا وه دُنیایه چیَ؟» عیسی جیواب دا: «هیشیار بِن گو چه کَس وَ ره نَدَرخینیت. چون گو گَلَک مِرُو بِ ناوه مِن دیه بِن و بِژِن، ”اَز مسیحِم،“ و دیه گَلَک مِرُوا ره دَرخینِن. و اونه ژه دور و نِیزوک دَنگ و باسه شَرا بِبیهیسِن. بله خو پَرِشَ نَگَن، چون گو اَو دِشدَنَ دِبی بِقَوِمِن، بله هِشتا آخِرزمان نَگَهَشتیَ. هَمژی قَومَگ له ضِدّ قَومَگَ دی و مملکتَگ له ضِدّ مملکتَگَ دی دیه رابیت. و دیه خَلایی و عَرد هَژیان جیه جُرواجُردا بِن. بله اَونَ همو تازَ دَستبه گِرِنا اِشه زایینِنَ. «وه وقتیدا دیه وَ تسلیمی دُژمِنا بِگَن گو اون زَجره بِکِشِن، و دیه وَ بُگُژِن. تواوی مِلَته دُنیایه بَر خاطره ناوه مِن دیه نَفرَته وَ بِگَن. وان رُژادا گَلَک مِرُو ژه ایمانا خو دیه بِزُورِن و دیه خیانته یِگودو بِگَن و دیه نَفرَته یِگودو بِگَن. گَلَک پِیغَمبَره دِرَوین دیه رابِن و دیه گَلَک مِرُوا ره دَرخینِن. بَر خاطره زِدَ بونا شُلِت خِراب، مُحبّتا گَلَک مِرُوا دیه سار بیت. بله هَچی کَسه حَتا دوماییگه طیگ راوَستِت، دیه نجاته پَیدا گَت. و اَو خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا ناو تواوی عالَمه دیه بِتَ وَعظ گِرِن گو شَهادَتَگ بیت بُ تواوی قَوما. هِنگه آخِرزمان دیه بِگَهَشیت. «بَهنده وقته گو وَ، اَو دِشدا دانیال پِیغَمبَر ”وِرانگَره مِرار“ گاز دِگَته، دیت گو جیه مُقدس دا سَرپِیا راوَستایَ - اَوه گو دِخونیت دِقّته بِگَت - هِنگه هَچی کَسه یهودیه دا بیت، بِحلِتَ بُ چییایا؛ و اَوه گو سَر بانه مالا خو بیت، بُ راگِرِنا چه دِشدی، ژُردا نَیِت؛ و اَوه گو ناو زَویه دا بیت، بُ راگِرِنا عبایه خو نَزُوِریتَ مال. وان رُژادا وَی بُ حاله ژِنگه پِگِران و اَونه گو شیری دِدَنَ بِچوگه ساوا! دعایا بِگَن گو حِلاتِنا وَ زِستانه آن رُژا شَنبیا مُقدس دا نَبیت. چون گو هِنگه بَلایَگه وِسا مَزِن دیه بِقَومیت گو بینا وه ژه دَستبه گِرِنا عالَمه حَتا نَهَ نَقَوِمیَ، و چه جارا ژی ناقَوِمیت. هَگو اَو رُژ گُرْتْ نَبِبان، چه انسانَگه نَدِگاری نجاته پَیدا گَت. بله بَر خاطره اَونه هاتی بِژارتِن اَو رُژ دیه گُرْتْ بِن. «وه وقتیدا هَگو کَسَگ بِژیتَ وَ، ”بَرخودَنه، مسیحْ اِرَیَ!“ آن ”مسیحْ وِدَرا هانه یَ!“ باوار نَگَن. چون گو مسیحِت دِرَوین و پِیغَمبَرِت دِرَوین دیه رابِن، نیشانا و مُعجِزِت عَظیم دیه بیننَ جی گو هَگو بِبیت، حتا اَونه گو هاتی بِژارتِن ژی ره دَرخینِن. بَرخودَنه، مِن پِشتِر گُتَ وَ. بَجا، هَگو بِژِنَ وَ، ”بَرخودَنه، اَو ناو چُله دایَ،“ نَچِنَ وِدَره؛ و هَگو بِژِن، ”بَرخودَنه، ناو ماله دایَ،“ باوار نَگَن. چون هَ وِسا گو بوروسگ له رُژهَلاتا اَسمانی تِت و نورا وی حَتا رُژآوایه دِگَهَشیت، هاتنا گوره انسان ژی دیه وِسا بیت. هَچی جیه جَندَگَگ هَبیت، طَیره گو جَندَگا دِخُن وِدَره خِر دِبِن. «دوز، پاشه بَلایه وان رُژا «”رُژ دیه تاری بیت و هَوی ایدی نوره نادَت؛ سِتِر ژه اَسمانی دیه بِکَونَ، و اَو قُدرَتِت گو اَسمانا خُدان دِگَن، دیه بِنَ هَژاندِن.“ هِنگه نیشانا گوره انسان اَسمانی دا دیه دووهار بیت و تواوی طایفه سَر رویه عَردی دیه تازیه بِگِرِن، و هِنگه دیه گوره انسان بِبینِن گو بِ قُدرَت و جلال و شُکوهَگه مَزِن سَر اَورِت اَسمانی تِت. اَو دیه میلیاکَتِت خو بِ دَنگا بِلندَ زِرنایه رِگَت و اَو میلیاکَت دیه بِژارتیِت وی ژه چار قُنجه عالَمه، ژه سَرَگه اَسمانی حَتا سَره دی، دُرا یِگودو خِر گَن. «نَهَ، ژه دارا هَژیره وه دَرسه فِر بِن: هَ وه دَما گو چِقِله وه جیل دِدَن و پَلِگا دِدَت، اون بِدِهَسِن گو هاوین نِیزوکَ. هَ وِسا، وقته اون وان دِشدانَ بِبینِن، اونه بِبِهَسِن گو هاتنا گوره انسان نِیزوکَ، هَ بَر دَریَ. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، حَتا تواوی اَو دِشدَنَ نَقَوِمِن، اَو نَسلَ بَین ناچیت. اَسمان و عَرد دیه بَین بِچِن، بله قِسه مِن چه جارا بَین ناچِن. «بله چه کَس خِنجی بابه اَسمانی اَوه رُژه و اَوه سَعَته نِزانیت؛ حتا میلیاکَتِت اَسمانی و گور ژی اَوه نِزانِن. رُژِت هاتنا گوره انسان بینا رُژِت نوح دیه بِبِن. چون رُژِت پِش لِمِشته دا، خلقه دِخارِن و دِوَخارِن و ژِنِگ دِخاستِن و مِر دِگِرِن حَتا وه رُژه گو نوح چو ناو گَمیه دا. و اَوان هاژَ چه دِشدی نَبو حَتا لِمِشت هات و همو گَل خودا بِرِن. هاتنا گوره انسان ژی دیه هَ وِسا بیت. ژه دو مِرا گو ناو زَویه دانَ، یگه دیه بِبَن و یه دیتِر دیه بِهلِنَ جی. و ژه دو ژِنگا گو گَل یِگودو آشه دِگَن، یگه دیه بِبَن و یه دیتِر دیه بِهلِنَ جی. بَجا شار بِمینِن، چون گو اون نِزانِن آغایه وَ دیه کیشگ رُژه بِت. بله وِنَ بِزانِن، هَگو خُدانه ماله زانیبا دِز کیشگ وقته شَوه دیه بِت، دیه شار مابا و نَدِهلا دِزیا مالا وی بِگَن. بَجا اون ژی دِبی حاضِر بِن، چون گو گوره انسان سَعَتَگه دا دیه بِت گو اون هِویه نینِن. «ایجا بَ اَو خُلامه اَمین و زانا کِیَ گو اَربابه وی اَو دانا بو سَر سَره اَهله مالا خو گو رِسقه وان وقتیدا بِدَت؟ خَنیَگه حاله وه خُلامه گو وقته اَربابه وی تِت، بِبینیت گو وِسا دِگَت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم گو دیه اَوی دانِتَ سَر سَره تواوی ماله خو. بله هَگو اَو خُلامه شُل پیس بِژیتَ خو گو ”اَربابه مِن مایَ دِرَنگیه،“ و دَستبه کُت دانا خُلامه دیتِر بِگَت و گَل مَه وَخارا مَشغولی خارِن و وَخارِنه بِبیت، هِنگه اَربابه وی رُژَگه دا گو خُلام هِویه نینَ و سَعَتَگه دا گو نِزانیت دیه بِت و دیه اَوی ناوَگه دا بِگَتَ دو گَر و دیه پاوِژیتَ جیَگه گو ریاکارا تاوِژِنَ وِدَره، وه جیه گو گیریان دیه هَبیت و دِدان سَر یِگودو هَسوتِن. «له وه رُژه، پادشاهیا اَسمانی دیه بینا دَه گِجِگه باکِرَ بیت گو بَربوگ بون، اَوان چِرایِت خو راگِرِن و چُنَ پِشیا زاوا. پِنج ژه وان به عاقل و پِنجه دیتِر عاقل بون. اَونه به عاقل چِرایِت خو راگِرِن، بله گَل خو رونه چِرایه نَبِرِن. بله اَونه عاقل، گَل چِرایِت خو گُلُزه رونی بِرِن. بَر خاطره هِنده گو هاتنا زاوا گَلَک کِشا، چاوه همویا گِران بو و خَورا چُن. بله نیوه شَوه، دَنگَکه بِلند هات گو دِگُت: ”زاوا وانه تِت! وَرنَ پِشیا وی!“ هِنگه تواوی اَو گِجِگه باکِرَ شار بون و چِرایِت خو حاضِر گِرِن. اَونه به عاقل گُتنَ اَونه عاقل: ”هِندَ رونه خو بِدَنَ مَ، چون گو چِرایِت مَ وانه دِتَمِرِن.“ بله اَونه عاقل جیواب دان: ”چون رون تِرا مَ و وَ ناگَت، هَرِن و ژه مِرُوِت گو رونی دِفرُشِن بُ خو بِکِرِن.“ و وقته اَو چو بون گو رونی بِکِرِن، زاوا گَهَشت و اَو گِجِگه باکِرَ گو حاضِر بون، گَل وی چُنَ ناو جَشنا داوَته و دَر هاتَ گِرتِن. پاشه وه، اَو گِجِگه دیتِر ژی گَهَشتِن و گُتن:”آغایه مَ، آغایه مَ، دَری سَر مَ وَگَ!“ بله اَوی گُتَ وان: ”بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَز وَ ناس ناگَم.“ بَهنده هیشیار بِن، چون گو اون نه وه رُژه دِزانِن و نه وه سَعَته. «و هَ وِسا ژی پادشاهیا اَسمانی دیه بینا مِرُوَگه بیت گو دل هَبو بِچیتَ سَفَره. اَوی گاز خُلامِت خو گِر و ماله خو سِپاردَ وان؛ گورَیَگی گارینا هر خُلامَگه، اَوه مِرُوی پِنج کیسگه زِری دا یگه، دو کیسگه زِری دا یگَ دی و کیسگَگَ زِری دا خُلامَگه دیتِر. پاشه چو سَفَره. اَوه گو پِنج کیسگه زِری اِستانده بو، جیدا چو و بِ وان آلوِر گِر و پِنج کیسگه دیَ زِری کار گِر. هَ وِسا، اَوه گو دو کیسگه زِری هَبو، دو کیسگه دیَ زِری کار گِر. بله اَوه گو کیسگَگَ زِری اِستانده بو، چو و عَرد کُلا و دِراوه اَربابه خو وَشارت. «پاشه مدَتَگه دِرِژ، اَربابه وان خُلاما زُوِری و حساب و کِتابا خو وان خاست. اَوه گو پِنج کیسگه زِری اِستانده بو، پِنج کیسگه دیَ زِری گَل خو اینا و گُت: ”آغا، تَ پِنج کیسگه زِری سِپاردَ مِن، کَرَمگَ اَوَ ژی پِنج کیسگه دیَ زِری گو مِن کار گِریَ.“ آغایه وی گُته دا: ”آفرین، اَی خُلامه چاک و اَمین! تِ وه هِندا گِم دا اَمین بویی، بَهنده اَزه گَلَک دِشده دیتِر ژی بِسپارِمَ تَ. وَرَ و شادیا اَربابه خودا بِبَ شِریگ!“ اَو خِذمَتکاره گو دو کیسگه زِری اِستانده بو ژی هاتَ پِش و گُت: ”آغا، تَ دو کیسگه زِری سِپاردَ مِن، کَرَمگَ اَوَ ژی دو کیسگه دیَ زِری گو مِن کار گِریَ.“ آغایه وی گُته دا: ”آفرین، اَی خُلامه چاک و اَمین! تِ وه هِندا گِم دا اَمین بویی، بَهنده اَزه گَلَک دِشده دیتِر ژی بِسپارِمَ تَ. وَرَ و شادیا اَربابه خودا بِبَ شِریگ!“ پاشه اَو خُلامه گو کیسگَگَ زِری اِستانده بو، هاتَ پِش و گُت: ”آغا، چون گو مِن دِزانی تِ مِرُوَگه هِشکی، ژه وه جیه گو تَ نَچاندیَ تِ دِدورویی و ژه وه جیه گو تَ نَرَشاندیَ تِ خِر دِگَی، ایجا اَز تِرسیام و مِن دِراوه تَ ناو عَردی دا وَشارت. کَرَمگَ اَوَ ژی دِراوه تَ!“ بله آغایه وی جیوابا ویدا گُت: ”اَی خُلامه شُل پیس و به خیرَت! تَ گو دِزانی اَز ژه وه جیه گو مِن نَچاندیَ، دِدوروم و ژه وه جیه گو مِن نَرَشاندیَ، خِر دِگَم، ایجا بُچی تَ دِراوه مِن نَدا صرافا گو وقته اَز زُوِریم اَوه بِ کاره وه تَ بِستینِم؟ بَجا اَوه کیسِگا زِری وی بِستینِن و بِدَن اَوه گو دَه کیسگه زِری هَیَ. چون گو بُ هَچی کَسه گو هَیَ، گَلَکتِر دیه بِتَ دایین گو زِدَتِر هَبیت؛ بله اَوه گو چِنینَ، اَو دِشدا گو هَیَ ژی ژه وی دیه بِتَ اِستاندِن. وی خُلامه گِیرنَهاتی پاوژِنَ دَروَ ناو تاریتیه دا، وه جیه گو گیریان دیه هَبیت و دِدان سَر یِگودو هَسوتِن.“ «وقته گو گوره انسان ناو شُکوه و جلالا خودا، گَل تواوی میلیاکَتا بِت، دیه سَر تَخته خو یه پْر ژه شُکوه و جلال رونِت. تواوی قَومه سَر رویه عَردی دیه خِر بِنَ حُضورا وی و اَو وَگو شُوانَگه گو پَزی ژه بِزِنا جُدا دِگَت، دیه خلقه لِگ جُدا گَت؛ اَو پَزی دیه دانِتَ آلیه خو یه راسته و بِزِنا دیه دانِتَ آلیه خو یه چَپه. پاشه پاشا دیه بِژیتَ اَونه گو آلیه وی یه راستِنَ: ”وَرِن، اَی اون اَونه گو وَ ژه آلیه بابه مِن بَرکت اِستاندیَ، پادشاهیا گو ژه دَستبه گِرِنا عالَمه بُ وَ حاضِر بویَ بِستینِن. چون گو اَز بِرسی بوم، وَ رِسق دا مِن؛ اَز تِرنی بوم، وَ آو دا مِن؛ اَز غَریب بوم، وَ جی دا مِن. اَز روت بوم، وَ جِلِگ گِرِنَ بَر مِدا؛ اَز نَساخ بوم، اون هاتنَ سَرا مِن؛ اَز زیندانه دا بوم، اون هاتنَ دیتِنا مِن.“ ایجا مِرُوِت صالِح دیه جیوابا ویدا بِژِن: ”اَی خاده، مَ تِ کَنگه بِرسی دیت و رِسق دا تَ، آن تِرنی دیت و آو دا تَ؟ مَ کَنگه تِ غَریب دیت و جی دا تَ و آن روت دیت و جِلِگ گِرِنَ بَر تَدا؟ مَ کَنگه تِ نَساخ و آن زیندانه دا دیت و اَم هاتنَ دیتِنا تَ؟“ ایجا پاشا دیه جیوابا واندا بِژیت: ”بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَو دِشدا گو وَ بُ یگ ژه وان بِرایه مِن یه همویا گوشگَتِر گِر، اصلا خودا وَ بُ مِن گِر.“ پاشه اَو دیه بِژیتَ اَونه گو سَر آلیه وی یه چَپِنَ: ”اَی اون اَونه گو لعنت وَ هاتیَ گِرِن، ژه مِن دور کَوِن و هَرنَ ناو آگِره اَبَدی دا گو بُ ابلیس و میلیاکَتِت وی حاضِر بویَ، چون گو اَز بِرسی بوم، وَ رِسق نَدا مِن؛ اَز تِرنی بوم، وَ آو نَدا مِن؛ اَز غَریب بوم، وَ جی نَدا مِن؛ اَز روت بوم، وَ جِلِگ نَگِرِنَ بَر مِدا؛ اَز نَساخ و زیندانه دا بوم، اون نَهاتنَ دیتِنا مِن.“ ایجا اَو دیه جیوابا ویدا بِژِن: ”اَی خاده، مَ کَنگه تِ بِرسی آن تِرنی، غَریب آن روت، نَساخ آن زیندانه دا دیت و بُ تَ خِذمَت نَگِر؟“ ایجا اَو دیه جیوابا واندا بِژیت: ”بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَو دِشدا گو وَ بُ یگ ژه وانَ، اَونه همویا گوشگَتِر، نَگِر، اصلا خودا وَ بُ مِن نَگِر.“ بَهنده اَونَ دیه بِچِنَ ناو عَذابا اَبَدی، بله مِرُوِت صالِح دیه بِچِنَ ناو ژیانا اَبَدی.» وقته عیسی تواوی اَو قِسَنَ خُلاص گِرِن، گُتَ شاگِردِت خو: «اون دِزانِن گو دو رُژه دی، عَیدا پِسَخه تِت و گوره انسان دیه بِتَ تسلیم گِرِن گو خاچِوَ وَبیت.» ایجا سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی خِر بونَ ناو قَصرا کاهینه مَزِن گو ناوه وی قیافا بو و گَل یِگودو نَقشَ کِشان گو چاون بِ حیلا، عیسی بِگِرِن و بُگُژِن. بله اَوان دِگُت: «بله ناو عَیده دا نه، نَگو ناو خلقه دا هِنگامَ چه بیت.» ایجا وقته گو عیسی له بِیت‌عَنْیایه مالا شَمعونه جذامی دا بو، ژِنِگَگ بِ آمانَگه مَرمَر ژه گُلاوا گَلَک بُها هاتَ لاره وی و وقته گو عیسی سَر سِرفِگه رونِشته بو، گُلاو رِژاندَ سَر سَره وی. شاگِردا وقته اَو دِشدَ دیتِن کَربه وان وَبو و گُتن: «اَو خِسار گِرِنَ بُ چیَ؟ چون گو مِرُو دِگاری وه گُلاوه، گَلَک بُها بِفرُشیت و دِراوه وه بِدَتَ فقیر و ژارا.» بله عیسی بِهَسیا و گُتَ وان: «اون بُچی اَذیَتا وه ژِنگه دِگَن؟ چون اَوی شُلَگه قَنج راستا مِدا گِریَ. فقیر و ژار همو جاره گَل وَدانَ، بله اَز همو جاره گَل وَدا نابِم. وه ژِنگه بِ رِژاندِنا وه گُلاوه سَر بَدَنه مِن، اصلا خودا اَز بُ چال گِرِنه حاضِر گِرِمَ. بَراستی اَز بُ وَ دِبِژِم، تواوی عالَمه دا، هَچی جیه گو خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا بِتَ وَعظ گِرِن، شُلا وه ژِنگه ژی بُ بیرانینا وی دیه بِتَ گُتن.» ایجا یهودایه اَسخَریوطی گو یگ ژه وان دانزدَه شاگِردا بو، چو لاره سَرُکِت کاهینا و گُت: «اونه چه بِدَنَ مِن هَگو اَز عیسی تسلیمی وَ بِگَم؟» ایجا اَوان سی سِکّه زیو دانَ وی. و ژه وه دَمه وِدا، یهودا دوو فُرصَتَگه بو گو عیسی تسلیم گَت. له یِکِمین رُژا عَیدا نانه به هِوِن گو ناودَنگ بَ عَیدا پِسَخه بو، شاگِرد هاتنَ لاره عیسی و وی پیسیار گِرِن: «تِ کیدَره دِخازی اَم بُ تَ حاضِر گَن گو شیوا پِسَخه بُخُی؟» عیسی گُتَ وان: «هَرنَ ناو شَهری، لاره فِلان کَسه و بِژِنَ وی، ماموستا دِبِژیت: ”وقته مِن نِیزوک بویَ. اَز دِخازِم شیوا عَیدا پِسَخه گَل شاگِردِت خو مالا تَدا بینمَ جی.“» و شاگِردا همو دِشد هَ وِسا گو عیسی گُته بو وان، گِرِن و شیوا پِسَخه حاضِر گِرِن. وقته بو شَو عیسی گَل دانزدَه شاگِرده خو سَر سِرفِگه رونِشت. وقته شیو دِخارِن، عیسی گُت: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، یگَ وَ دیه مِن تسلیمی دُژمِن بِگَت.» شاگِرد گَلَک نَرِحَت بون و یگ بَ یگ ژه وی پیسیار گِرِن: «اَو اَزِم، آغایه مِن؟» عیسی جیواب دا: «اَوه گو دَسته خو گَل مِدا دِبَتَ ناو کاسِگه دا، هَمَن اَو دیه مِن تسلیمی دُژمِن بِگَت. گوره انسان هَ وِسا گو راستا ویدا کِتِبِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن، دیه بِچیت، بله وَی بُ حاله اَو کَسه گو گوره انسان تسلیمی دُژمِن دِگَت. بُ وی باشتِر اَوَ بو گو چه جارا نَهاتِبا دُنیایه.» هِنگه یهودا، هَمَن اَوه گو دیه عیسی تسلیمی دُژمِن گِره با، گُت: «ماموستا، اَو اَزِم؟» عیسی جیواب دا: «تَ بوخو وِسا گُت!» وقته هِشتا مَشغولی خارِنه بون، عیسی نان راگِر و پاشه شُکُر گِرِنه، اَو گَر گِر و دا شاگِردا و گُت: «بِگِرِن، بُخُن؛ اَوَیَ بَدَنه مِن.» و طاسِگَگ راگِر و پاشه شُکُر گِرِنه اَو دا شاگِردا و گُت: «اون همو، ژه وینَ وَخُن. اَوَیَ خونا مِن بُ عَهدا تازَ گو بَر خاطره بَخشینا گُنَهِت گَلَکا دِتَ رِژاندِن. اَز بُ وَ دِبِژِم گو ژه وه حاصِلا تِره ایدی ناوَخُم حَتا وه رُژه گو اَز اَوه گَل وَدا ناو پادشاهیا بابه خو، تازَ وَخُم.» و پاشه خاندِنا اِستِرانَگه عَیده، چُنَ بُ آلیه چییایه زَیتونه. پاشه عیسی گُتَ وان: «ایشَو اونه همو شِگه مِن بِگَن. چون گو کِتِبِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن، ”اَزه شُوانی بِخینِم و پَزِت هِشَمه دیه پَلاتَیی بِن.“ بله پاشه هِنده گو اَز ساخ بوم، اَزه پِش وَدا بِچِمَ حَریما جلیله.» پِطرُس گُت: «هَگو همو ژی شِگه تَ بِگَن، اَز چه جارا شِگه تَ ناگَم.» عیسی گُتَ وی: «بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم گو هَ ایشَو، پِش بانی دانا دیگِله، تِیه سه جارا مِن حاشا گَی!» بله پِطرُس گُت: «هَگو لازِم بیت اَز گَل تَدا بِمِرِم ژی، اَز تَ حاشا ناگَم.» شاگِرده دی ژی همویا هَ وِسا گُتن. پاشه عیسی گَل شاگِردِت خو چو جیَگه گو ناوه وِدَره جِتْسیمانی بو و گُتَ وان: «اِرَ رونِن گو اَز بِچِمَ وِدَرا هانه و دعایا بِگَم.» پاشه پِطرُس و اَو دو گوره زِبِدی گَل خودا بِرِن. عیسی گُلدار و پَرِشَ بو و گُتَ وان: «جانه مِن هِند گُلدارَ گو اَز کَتِمَ حاله مِرِنه. اِرَ بِمینِن و گَل مِدا شار بِمینِن.» پاشه قَدَرَگه چو پِش سَر رویه خو کَتَ سَر آخه و دعا گِر: «اَی بابه مِن، هَگو بِبیت، بِهلَ اَو طاسِگَ ژه مِن دَرباز بیت، بله نه بِ داخازیا مِن، بَلگو بِ اِرادا تَ.» پاشه زُوِری لاره شاگِردا و دیت اَو رازانَ. ایجا گُتَ پِطرُس: «ما وَ نَدِگاری سَعَتَگه گَل مِدا شار بِمینِن؟ شار بِمینِن و دعایا بِگَن گو نَکَونَ امتحانه دا. هَراستی رِح دِخازیت، بله بَدَن به طاقَتَ.» جارَگه دی بُ جارا دویه چو و دعا گِر: «اَی بابه مِن، هَگو اَو طاسِگَ دَرباز نابیت مَگَر اَز اَوه وَخُم، بَجا اِرادا تَ بِقَومیت.» و وقته دیسا زُوِری، دیت گو اَو رازانَ، چون گو چاوه وان گِران بِبو. ایجا جارَگه دی اَو هِلانَ تِنه و چو، و بُ جارا سِیه دیسا هَمَن دعا گِر. پاشه هاتَ لاره شاگِردا و گُتَ وان: «خَو و بِهن وَدانا خو بِهلِنَ بُ پاشه. نَهَ اَو سَعَتا گو مِن گُته بو نِیزوکَ و گوره انسان دیه تسلیمی دَسته گُنَهکارا بیت. رابِن، اَم بِچِن. نَهَ اَوه گو مِن تسلیمی دُژمِن دِگَت دیه بِگَهَشیت.» عیسی هِشتا قِسَ دِگِر گو یهودا، یگ ژه وان دانزدَه شاگِردا، گَل جَماعَتَگه مَزِن گو زُپَ و شمشیر هَبون، ژه آلیه سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی، گَهَشتِن. اَوه گو عیسی تسلیمی دُژمِن دِگِر نیشانَگ دابو اَونه گَل خودا و گُته بو وان: «اَو کَسه گو اَزه ماچی گَم، اَو هَمَن اَوَ؛ اَوی بِگِرِن.» ایجا اَو جیدا نِیزوکی عیسی بو و گُت: «سِلاو، ماموستا!» و اَو ماچی گِر. عیسی گُتَ وی: «هَوال، شُلا گو تِ بُ گِرِنا وه هاتی بِگَ.» هِنگه اَو مِرُو هاتنَ پِش، رِژیانَ سَر سَره عیسی و اَو گِرتِن. وه ناوه دا، یگَ اَونه گو گَل عیسی دا بو دَسته خو دِرِژ گِر و شمشیره خو کِشا و ضَربَیَگ خِذمَتکاره کاهینه مَزِن دا و گوهه وی لِوَ گِر. بله عیسی گُتَ وی: «شمشیره خو بِگَ جیه وِدا؛ چون گو هَچی کَسه شمشیری بِکِشیت، بِ شمشیر ژی دیه بِتَ گُشتِن. ما گُمانا تَ اَز نِگارِم نَهَ ژه بابه خو بِخازِم گو زِدَتِر ژه دانزدَه لَشگِره میلیاکَتا بُ آریکاریا مِن رِگَت؟ بله هِنگه پِشگُتنه کِتِبِت مُقدس چاون دیه بِنَ جی گو دِبِژیت اَو دِشدَنَ دِبی بِقَوِمِن؟» هِنگه، گُتَ جَماعَتا وِدَره: «ما اَز دِزِم گو اون بِ زُپَ و شمشیرا هاتنَ گو مِن بِگِرِن؟ اَز همو رُژه ناو معبده دا دِرونِشتِم و مِن دَرس دِدا و وَ اَز نَگِرتِم. بله اَونَ همو قَوِمین گو پِشگُتنه پِیغَمبَرا بِنَ جی.» پاشه تواوی شاگِردا اَو هِلانَ تِنه و حِلاتِن. اَونه گو عیسی گِرته بون، اَو بِرِنَ لاره قیافا، کاهینه مَزِن. له وِدَره ماموستایِت تَوراته و مَزِنِت قَومی خِر بِبون. بله پِطرُس دوروَدا دوو عیسی دا چو حَتا گَهَشتَ حَوشا مالا کاهینه مَزِن. ایجا چو ژُر و گَل نُبَدارا رونِشت گو دوماییگا وه شُله بِبینیت. سَرُکِت کاهینا و تواوی اَندامه شورایا یهود دوو پَیدا گِرِنا شَهادَتا دِرَوین له ضِدّ عیسی بون گو اَوی بُگُژِن؛ دوزَ گو گَلَک شاهِدِت دِرَوین هاتنَ پِش، بله دِشدَگه وِسا پَیدا نَگِرِن. دوماییگه دو مِرُو هاتنَ پِش و گُتن: «وی مِرُوی گُتیَ، ”اَز دِگارِم معبدا خدا خِرا گَم و سه رُژادا اَوه دیسا چه گَم.“» هِنگه کاهینه مَزِن رابو و گُتَ عیسی: «تَ چه جیواب چِنینَ گو تِ بِدَی؟ اَوَ چیَ گو اَو مِرُوَنَ له ضِدّ تَ شَهادَته دِدَن؟» بله عیسی هَ وِسا به دَنگ ما. کاهینه مَزِن گُتَ وی: «اَز تَ خدایه زِندَ دِدَمَ سونده گو تِ بِژی مَ، هَگو تِ مسیحْ گوره خدایی.» عیسی جیواب دا: «تَ بوخو وِسا گُت! و اَز بُ وَ دِبِژِم گو وِنَ وِداتِر اونه گوره انسان بِبینِن گو سَر دَسته راستَ قُدرَتا خدا رونِشتیَ و سَر اَورِت اَسمانی دا تِت.» هِنگه کاهینه مَزِن پِرسیا گِراسه خو چیر گِر و گُت: «کُفر گِر! ایدی مَ چه احتیاج شاهِدا هَیَ؟ نَهَ گو وَ کُفر گِرِنا وی بیهیست، حُکمه وَ چیَ؟» اَوان جیواب دان: «اَو لاییقه مِرِنه یَ!» پاشه تُف گِرِنَ رویه عیسی و اَو کُت دان. هِندَگا ژی سیلّ وی دِدان و دِگُتن: «اَی مسیحْ، نَبوَته بِگَ و بِژَ که تَدا؟» ایجا هَ وه ناوه پِطرُس دَروَیی ماله، ناو حَوشه دا رونِشته بو گو خُدامَگ هاتَ لاره وی و گُت: «تِ ژی گَل عیسایه خلقه جلیله دا بویی!» بله اَوی لاره همویا حاشا گِر و گُت: «اَز نِزانِم تِ چه دِژی!» پاشه چو بُ آلیه دَره حَوشه. وِدَره خُدامَگَ دی اَو دیت و گُتَ اَونه وِدَره: «اَو مِرُوَ ژی گَل عیسایه خلقه ناصِره دا بو!» پِطرُس وه جاره ژی اَو حاشا گِر و سوند خار گو «اَز وی مِرُوی ناس ناگَم.» پاشه مدَتَگه گِم، جَماعَـتا گو وِدَره راوَستا بون، هاتنَ پِش و گُتنَ پِطرُس: «به شِگ تِ ژی یگ له وانی! چون گو لَهجا تَدا معلومَ!» ایجا پِطرُس دَستبه لعنت گِرِنا خو گِر و سوند خار و گُت: «اَز وی مِرُوی ناس ناگَم!» و هَ وه دَمه دیگِله بانی دا. هِنگه پِطرُس قِسا عیسی اینا بیراخو گو گُته بو: «پِش بانی دانا دیگِله، تِیه سه جارا مِن حاشا گَی!» ایجا چو دَروَ و هوری هوری گیریا. وقته بو سِبیزو، تواوی سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی خِر بون، گَل یِگودو مشورت گِرِن گو عیسی بُگُژِن. ایجا دَسته وی گِردان و اَو تسلیمی پیلاتُسه والی گِرِن. وقته یهودا، هَمَن اَوه گو عیسی تسلیمی دُژمِن گِر، دیت گو عیسی محکوم بویَ، ژه شُلا گِری پُشمان بو و اَو سی سِکّه زیو، زُوِراندَ سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی و گُت: «مِن گُنَه گِریَ و اَز باعیث بومَ خونا مِرُوَگه به گُنَه بِتَ رِژاندِن.» بله اَوان گُت: «بِ مَ چه؟ تِ بوخو دِزانی!» هِنگه یهودا اَو سِکّ رِژاندِنَ ناو معبده سَر رویه عَردی و چو دَروَ و خو هوا وَگِر. بله سَرُکِت کاهینا اَو سِکّ سَر رویه عَردی خِر گِرِن، گُتن: «هاوِتِنا وان سِکّانَ ناو خِزینا معبده گورَیَگی شِریعَته دوز نینَ، چون گو دِراوه خونه یَ.» بَجا مشورت گِرِن و بِ وان سِکّا، زَویا اَوه گو گُلُز چه دِگِرِن کِرین گو بِبیتَ جیه مَزاره بیانیا. بَجا اَو جی حَتا ایرو ’زَویا خونه‘ تِتَ گاز گِرِن. ایجا، وِسا پِشگُتنا اِرمیا پِیغَمبَر هاتَ جی گو گُته بو: «اَوان اَو سی سِکّه زیو راگِرِن، هَمَن اَو قیمَتا گو هِندَ مِرُوِت بنی اسرائیله دانا بونَ سَر وی، و اَو دان بُ کِرینا زَویا اَوه گو گُلُز چه دِگِرِن، وِسا گو خاده بُ مِن اَمِر گِره بو.» ایجا عیسی حُضورا والی دا راوَستا. والی ژه عیسی پیسیار گِر: «تِ پاشایه یهودیایی؟» عیسی جیواب دا: «تَ بوخو وِسا گُت!» بله وقته گو سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی تُهمَت عیسی دِدان، اَوی چه جیواب نَدا. پاشه پیلاتُس ژه وی پیسیار گِر: «ما تِ وان دِشدانَ همویا گو اَو له ضِدّ تَ شَهادَته دِدَن، نابیهیسی؟» بله عیسی جیوابا یگَ وان تُهمَته گو وی دِدان ژی نَدا، وِسا گو والی گَلَک صِفَت گِرتی بو. عادَته والی اَوَ بو گو وقته عَیده زیندانیَگه بِ داخازیا جَماعَته آزاد گَت. وه وقتیدا زیندانیَگه ناودَنگ هَبو گو ناوه وی باراباس بو. ایجا وقته گو جَماعَت خِر بو، پیلاتُس ژه وان پیسیار گِر: «اون دِخازِن اَز که بُ وَ آزاد گَم، باراباس آن عیسایه ناودَنگ بِ مسیحْ؟» پیلاتُس اَو قِسَیَ بَر خاطره هِنده گُت گو دِزانی سَرُکِت یهودیا عیسی ژه بَر حسادته تسلیمی وی گِرِنَ. هَمژی، وقته گو پیلاتُس سَر کُرسیه قضاوته رونِشته بو، ژِنا وی خَبَرَگ بُ وی رِگِر گو: «چه شُلا تَ وی مِرُوه به گُنَه نَکَته بیت، چون گو ایرو مِن خَونَگ راستا ویدا دیت گو گَلَک اَذیَتا مِن گِر.» بله سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی، جَماعَت قانع گِرِن گو آزاد بونا باراباس و مِرِنا عیسی بِخازِن. والی دیسا ژه وان پیسیار گِر: «کیشگ ژه وان دو مِرُوانَ بُ وَ آزاد گَم؟» جَماعَته جیواب دان: «باراباس.» پیلاتُس پیسیار گِر: «بَجا اَز گَل عیسایه ناودَنگ بِ مسیحْ چه بِگَم؟» همویا گُتن: «اَوی خاچِوَ وَگَ!» پیلاتُس پیسیار گِر: «بُچی؟ چه پیسیتیَگ گِریَ؟» بله اَوان بِلندتر گِرِنَ هَوار: «اَوی خاچِوَ وَگَ!» ایجا وقته پیلاتُس دیت گو به فایدَیَ و هِنگامَیَگ ژی وانه چه بیت، اَوی آو خاست و دَسته خو بَر چاوه جَماعَته شُست و گُت: «خونا وی مِرُوی سَر سُگُرا مِن نینَ. اون بوخو دِزانِن!» جَماعَته همویا گُت: «خونا وی سَر سُگُرا مَ و زارویِت مَ بیت!» پاشه پیلاتُس، باراباس بُ وان آزاد گِر و عیسی دا شَلاق دایین و اَو تسلیم گِر گو خاچِوَ وَگَن. سربازه پیلاتُس، عیسی بِرِنَ ناو حَوشا قَصرا والی و تواوی دَستَگا سربازا دُرا وی خِر بون. اَوان عیسی روت گِرِن، عبایَگه بِنَفشی گِرِنَ بَر ویدا و تاجَگ ژه قَلَما چه گِرِن و دانانَ سَر سَره وی و دارِگَگ دانَ دَسته وی یه راسته. هِنگه بَر وی کَتنَ سَر چُکا و پِکَنیه خو وی گِرِن، دِگُتن: «سِلاو سَر پاشایه یهودیا!» و تُف دِگِرِن رویه وی، دارِگ ژه دَسته وی دِستاندِن و ناو سَری دِدان. پاشه هِنده گو پِکَنیه خو وی گِرِن، عبا بَر ویدا دَرخِستِن و جِلِگه وی گِرِنَ بَدا. پاشه اَو بِرِنَ دَروَ گو خاچِوَ وَگَن. وقته گو دِچُنَ دَروَ، گَهَشتِنَ مِرُوَگه گو خلقه قیرَوانه بو و ناوه وی شَمعون بو و اَو مَجبور گِرِن خاچا عیسی دوو ویدا بِبَت. وقته گَهَشتِنَ جیَگه گو ناوه وه جُلجُتا بو، گو معنیا وه کُلوخَ، شَرابَگ گو گَل زَرداوه تِگَل بِبو دانَ عیسی. وقته اَو طام گِر، نَخاست گو وَخُت. وقته گو اَو خاچِوَ وَگِرِن، بُ لِگوَ گِرِنا جِلِگِت وی، ناو خودا پِشگ هاوِتِن. ایجا اَو وِدَره رونِشتِن و پاسوانیا عیسی گِرِن. هَمژی، هِندایی سَره وی نِویسارَگ بِ وه گُتنه لِدان گو: «اَوَیَ عیسی، پاشایه یهودیا.» دو مِرُوه دِز ژی گَل وی خاچِوَ وَگِره بون، یگ آلیه وی یه راسته و یه دیتِر آلیه وی یه چَپه. مِرُوه گو وِدَره دا دَرباز دِبون سَره خو دِهَژاندِن و بِ دوژونا دِگُتن: «اَی تِ اَو کَسه گو دِخاست معبدا خاده خِرا گَی و سه رُژادا دیسا اَوه چه گَی، خو نجات دَ! هَگو تِ گوره خدایی ژه خاچه ژُردا وَرَ!» هَمژی سَرُکِت کاهینا گَل ماموستایِت تَوراته و مَزِنِت قَومی پِکَنیه خو وی دِگِرِن و دِگُتن: «مِرُوِت دیتِر نجات دان، بله نِگاریت خو نجات دَت! هَگو پاشایه بنی اسرائیله یَ، بِلا نَهَ ژه خاچه ژُردا بِت گو اَم ایمانه بیننَ وی. اَو تَوَکُلا وی سَر خدایَ؛ بَجا هَگو خدا هَژه دِگَت، بِلا نَهَ وی نجات دَت، چون اَوی دِگُت: ”اَز گوره خدامَ!“» اَو هر دو مِرُوه دِز ژی گو گَل ویدا خاچِوَ وَبِبون، هَ وِسا توهین وی دِگِرِن. ژه سَعَت دانزده نیورو حَتا سَعَت سِیه پاش نیورو، تاریتیه تواوی اَو وَلات گِرت. نِیزوکی سَعَت سِیه پاش نیورو، عیسی بِ دَنگا بِلند گِرَ هَوار: «ایلی، ایلی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» آنی «اَی خدایه مِن، اَی خدایه مِن، تَ بُچی اَز هِلامَ تِنه؟» هِندَگ ژه وان مِرُوه گو وِدَره راوَستا بون وقته اَو قِسا عیسی بیهیستِن، گُتن: «اَو مِرُوَ گاز الیاس پِیغَمبَر دِگَت.» یگَ وان جیدا بَزی و اَبرَک اینا، اَو ناو شَرابا تِرش بویی دا و دانا سَر دارِگَگه و اَو بِرَ بَر دَوْه عیسی گو وَخُت. بله اَونه دیتِر گُتن: «صَبر گَن، بِهلِن اَم بِبینِن کانه الیاس پِیغَمبَر دیه بِت گو اَوی نجات دَت آن نه.» عیسی جارَگه دیتِر بِ دَنگا بِلند گِرَ هَوار و رِحا خو تسلیم گِر. هَ وه دَمه پَردا معبده ژه سَری حَتا بِنی بو دو گَر. عَرد هَژیا و بَر گَر بون. مَزار وَبون و گَلَک مِرُوه مُقدس گو مِره بون، ساخ بون. اَو ناو مَزارادا هاتنَ دَروَ و پاشه ساخ بونا عیسی، چُنَ شَهره مُقدس و خو نیشا گَلَک مِرُوا دان. وقته گو سَرُکه سربازا و اَو مأمورِت گو پاسوانیا عیسی دِگِرِن، عَرد هَژیان و تواوی اَو دِشده قَوِمی دیتِن، گَلَک تِرسیان و گُتن: «بَراستی اَوَ گوره خدا بو.» گَلَک ژِنِگ ژی وِدَره بون و دوروَدا دِبَرخودانه. اَو ژه حَریما جلیله دوو عیسی دا هاته بون گو بُ وی خِذمَته بِگَن. مریمه مَجدَلیّه و مریم داییگا یعقوب و یوسف، و هَمژی داییگا گورِت زِبِدی ناو وان ژِنِگادا بون. گاوا رُژآوابونه، مِرُوَگه دَولمَند ژه خلقه رامَه، گو ناوه وی یوسف بو و هَمژی شاگِردَگه عیسی بو، چو لاره پیلاتُس و جنازه عیسی خاست. پیلاتُس اَمِر گِر گو بِدَنَ وی. یوسف جنازَ راگِر و ناو کِفِنَگه دا گو ژه کَتانه تَمیز بو بِچا و دانا ناو مَزارَگه تازَ گو بوخو ناو رازه دا تِراشی بو و بَرَگه مَزِن گِرِل گِرَ پِشیا دَره مَزاری و چو. مریمه مَجدَلیّه و اَو مریما دی وِدَره بَر مَزاری رونِشته بون. رُژا دی، گو رُژا پاشه ’رُژا حاضِر بون بُ عَیده‘ بو، سَرُکِت کاهینا و فَریسی خِر بونَ لاره پیلاتُس و گُتن: «قُربان! تِتَ بیرا مَ اَوه حیلَباز وقته هِشتا ساخ بو، دِگُت، ”پاشه سه رُژا اَزه ساخ بِم.“ بَهنده اَمِر گَ حَتا رُژا سِیه پاسوانیا مَزاری بِگَن، نَبیت شاگِرده وی بِچِن، جنازَ بِدِزِن و بِژِنَ خلقه گو اَو ژه ناو مِریادا رابویَ، گو وِسا، اَو حیلا دوماییگه دیه خِرابتِر ژه حیلا اَوِلی بِبیت.» پیلاتُس گُتَ وان: «وَ بوخو سربازه نُبَدار هَنَ. هَرِن و هِندی اون دِگارِن، له شار بِن.» بَجا اَو چُن و بَره پِشیا مَزاری مُهر گِرِن و هِندَ نُبَدار دانانَ وِدَره گو مَزاری شار بِن. رُژا پاشه شَنبیا مُقدسَ یهودیا، له رُژ دَرکَوتِنا یِکِمین رُژا هَفتیه، مریمه مَجدَلیّه و اَو مریما دیتِر چُنَ دیتِنا مَزاره عیسی. نِشگادا عَرد هَژیانَگه مَزِن قَوِمی، چون گو میلیاکَتَگَ خاده ژه اَسمانی ژُردا هات و چو آلیه مَزاری و بَره پِشیا دَره مَزاری گِرِل گِرَ رَخَگه و سَر وه رونِشت. ظاهِرا وه میلیاکَتی وَگو بوروسگا اَسمانی دِجِرِسگی و جِلِگه وی بینا برفه، سِپی بون. نُبَدارا وقته اَو دیتِن، تِرسادا رَجِفین و بینا مِریا له هاتِن! ایجا وه میلیاکَته گُتَ ژِنگا: «نَتِرسِن! اَز دِزانِم گو اون دوو عیسایه خاچِوَ وَبویی دِگَرِن. اَو اِرَ نینَ، چون هَ وِسا گو گُته بو، ساخ بویَ! وَرِن بَرخودَنَ وه جیه گو اَو تِدا بو، پاشه زو هَرِن و بِژِنَ شاگِردِت وی گو ”اَو ژه ناو مِریادا رابویَ و پِش وَدا دیه بِچیتَ حَریما جلیله و وِدَره اونه اَوی بِبینِن.“ ایجا، مِن گُتَ وَ!» هِنگه اَو ژِنِگ بِ تِرس و شادیَگه عَظیم، جیدا مَزاری دا هاتنَ دَروَ و بَزینَ بُ آلیه شاگِردا گو وه دِشدا قَوِمی بِژِنَ وان. نِشگادا عیسی هاتَ لاره وان و گُت: «سِلاو سَر وَ بیت!» ژِنِگ هاتنَ پِش و کَتنَ بَر پِیه وی و اَو پَرستِش گِرِن. پاشه عیسی گُتَ وان: «نَتِرسِن! هَرِن و بِژِنَ بِرایِت مِن گو بِچِنَ بُ حَریما جلیله. اَو وِدَره دیه مِن بِبینِن.» وقته گو اَو ژِنِگ ره دا بون، هِندَگ ژه نُبَدارا چُنَ ناو شَهری و تواوی دِشده گو قَوِمی بون گُتنَ سَرُکِت کاهینا. سَرُکِت کاهینا پاشه گو گَل مَزِنِت قَومی خِر بون و مشورت گِرِن، دِراوَگه مِشَ دانَ سربازا و گُتنَ وان: «بِژِنَ خلقه ”شاگِردِت وی شَودا هاتِن و وقته گو اَم خَوه دا بون، جنازه وی دِزین.“ و هَگو اَو دِشدَ بِگَهَشیتَ گوهه والی، اَمه بوخو اَوی راضی گَن گو بُ وَ چه مشکل نَیِتَ پِش.» ایجا اَوان دِراو اِستاندِن و گورَیَگی اَو دِشدا گو بُ وان هاته بو گُتن گِرِن. و اَو چیروکَ حَتا ایرو ژی ناو یهودیادا دِگَرِت. ایجا اَو یانزده شاگِرد چُنَ حَریما جلیله، بُ وه چییایه گو عیسی بُ وان اَمِر گِره بو. وقته اَوان عیسی دیت، اَو پَرستِش گِرِن. بله هِندَگا شِگ گِرِن. هِنگه عیسی هاتَ نِیزوک و گُتَ وان: «تواوی اقتدار ناو اَسمانی و سَر رویه عَردی بُ مِن هاتیَ دایین. بَجا هَرِن و تواوی مِلَتا بِگَنَ شاگِرده مِن و اَوان بِ ناوه باب، و گور، و رِحا مُقدسا خدا غُسلا تعمیده بِدَن و فِرَ وان بِگَن گو تواوی دِشده مِن بُ وَ اَمِر گِریَ، بیننَ جی. نَهَ اَز همو رُژه حَتا دوماییگا وه دُنیایه گَل وَدامَ!» دَستبه گِرِنا انجیلا عیسیْ مسیحْ، گوره خدا. کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «نَهَ اَزه قاصده خو پِش تَدا رِگَم، گو رِیا تَ دیه حاضِر گَت؛» «دَنگا اَوه گو ناو چُله دا دِگَتَ هَوار: ”رِیا خاده حاضِر گَن! رِیه وی راست گَن» یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدا ناو چُله دا پَیدا بو و بُ خلقه وَعظ دِگِر گو بُ هِنده گُنَهه وان بِنَ بَخشین، تَوبَ گَن و غُسلا تعمیده بِگِرِن. تواوی جَماعَتا وَلاته یهودیه و خلقه شَهره اورشلیمه، دِچُنَ لاره وی و گُنَهِت خو اعتراف دِگِرِن و ژه دَسته وی ناو چَمه اردنه دا غُسلا تعمیده دِگِرتِن. یحیا گِراس ژه هِریا دَوه دِگِرَ بَر خودا و بِشتبِنَگه چَرمی سَر بِشتا خو گِردِدا و کلو و هِنگِوینا چُله دا دِخار. اَوی وَعظ دِگِر و دِگُت: «پاشه مِن، مِرُوَگ قاوَتتِر ژه مِن دیه بِت گو اَز حتا گِیر هِنده نایِم خار بِم و بَنگه سُلگه وی وَگَم. مِن بِ آوه تعمید دایَ وَ، بله اَو دیه وَ بِ رِحا مُقدسا خدا تعمید دَت.» له وان رُژا، عیسی ژه شَهره ناصِرا حَریما جلیله هات و ژه دَسته یحیا ناو چَمه اردنه دا غُسلا تعمیده گِرت. وقته عیسی ناو آوه دا دَرکَوت، هَ وه دَمه دیت گو اَسمان وَبویَ و رِحا خدا وَگو گُترَگه سَر وی ژُردا تِت. و دَنگَک ژه اَسمانی گَهَشت گو «تِ گوره مِن یه عزیزی و اَز ژه تَ راضیمَ.» رِحا خدا جیدا عیسی بِرَ ناو چُله. عیسی چِل رُژا ناو چُله دا بو و شیطانی اَو امتحان دِگِر. اَو گَل حیواناته وَحشی دا دِما و میلیاکَتا بُ وی خِذمَت دِگِرِن. پاشه هِنده گو یحیا هاتَ گِرتِن، عیسی چو بُ حَریما جلیله. اَوی خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا وَعظ دِگِر و دِگُت: «وقت تمام بویَ و پادشاهیا خدا نِیزوک بویَ. تَوبَ گَن و ایمانه بیننَ وه خَبَرا خوش.» وقته عیسی بَ لِوا گُلا جلیله دا دَرباز دِبو، شَمعون و بِرایه وی آندریاس دیتِن گو تُر دِهاوِتِنَ ناو آوه دا، چون گو ماسیگِر بون. عیسی گُتَ وان: «دوو مِدا وَرِن گو اَزه وَ بِگَمَ نِچیروانه مِرُوا.» اَوان جیدا تُره خو هِلانَ جی و دوو ویدا چُن. وقته عیسی گوشگَ دی چو پِش، یعقوب گوره زِبِدی و بِرایه وی یوحنا دیتِن گو ناو قَییقا خودا بون و تُره خو حاضِر دِگِرِن. جیدا گاز وان گِر. ایجا اَوان بابه خو زِبِدی گَل پاله ناو قَییقه دا هِلانَ جی و دوو ویدا چُن. اَو چُنَ شَهره کَفَرناحومه. رُژا شَنبیه گو رُژا مُقدسَ یهودیایَ عیسی چو ناو دیره دا و دَستبه دَرس دایینه گِر. خلق ژه دَرس دایینا وی صِفَت گِرتی بِبون، چون گو بِ اقتداره دَرس دِدا و نه بینا ماموستایِت تَوراته. هَ وه دَمه، دیرا واندا مِرُوَگ بو گو رِحَگه پیس هَبو. اَوی گِرَ هَوار و گُت: «اَی عیسایه ناصِری، تَ چه شُل گَل مَدا هَیَ؟ ما تِ هاتی مَ بَین بِبَی؟ اَز دِزانِم تِ که ای! تِ اَو مُقدسه خدایی!» بله عیسی سَر وه رِحا پیس گِرَ هَوار و گُت: «هِش بَ، و ویدا دَرکَوَ!» ایجا رِحا پیس اَو مِرُو قاهیم هَژاند و بِ دَنگَکه بِلند ویدا دَرکَوت. خلق همو صِفَت گِرتی بِبون، ایجا ژه یِگودو پیسیار دِگِرِن: «اَوَ چیَ؟ دَرس دایینَگه تازَ بِ اقتداره! اَو حتا سَر رِحِت پیس اَمِر دِگَت و اَو بِن اَمره ویدانَ.» ایجا گَلَک زو ناودَنگ بونا وی همو جیه مَنطَقا جلیله دا گَریا. وقته عیسی دیره دا دَرکَوت، گَل یعقوب و یوحنا چو مالا شَمعون و آندریاس. خَسویا شَمعون کَلِژان هَبو و ناو لِوینادا بو. اَوان زو گُتَ عیسی گو اَو نَساخَ. ایجا عیسی هاتَ لاره وی و گِرتَ دَسته ویدا و اَو بِلند گِر. کَلِژانا وی بِریا و بُ وان خِذمَت گِر. اِواره، وقته رُژآوابونه، تواوی مِرُوه نَساخ و مِرُوه جن هَیی اينانَ لاره عیسی. تواوی جَماعَتا شَهری پِشیا دَری خِر بِبون! عیسی گَلَک مِرُوه نَساخ گو نَساخیِت جُرواجُر هَبون، شفا دا و هَمژی گَلَک اَجنَ هاوِتنَ دَروَ، بله نَدِهلا اَجنَ قِسَ گَن، چون گو اَوان عیسی ناس دِگِرِن. سِبیزو وقته هوا هِشتا تاری بو، عیسی رابو و چو بُ جیَگه گو چه کَس وِدَره نَبو، و وِدَره دَستبه دعا گِرِنه گِر. شَمعون و اَونه گَل ویدا دوو عیسی دِگَریان. وقته اَو پَیدا گِرِن، گُتنَ وی: «همو دوو تَ دِگَرِن!» عیسی گُتَ وان: «وَرِن اَم بِچِنَ بُ گُندِت دیتِر، گو اَز دِبی اَوان گُندادا ژی وَعظ گَم، چون گو اَز بُ وه هِنده هاتِمَ.» عیسی همو جیه حَریما جلیله دِگَریا و دیرِت واندا وَعظ دِگِر و اَجنَ دِهاوِتِنَ دَروَ. مِرُوَگه جذامی هاتَ لاره عیسی، کَتَ سَر چُکا و بِ لاواهیا گُت: «آغایه مِن، هَگو تِ هَز گَی تِ دِگاری شفایه بِدَی مِن.» عیسی بِ دلَگه شَوِتی دَسته خو دِرِژ گِر و دَسته خو دانا سَر وی و گُت: «اَز هَز دِگَم؛ شفایه بِگِرَ!» جیدا، جذامه اَو مِرُو بَردا و اَوی شفا گِرت. عیسی جیدا اَو مِرُو ره اِخِست و گَلَک مِجِد گُتَ وی: «هیشیار بَ گو چه دِشدی نَبِژی چه کَسه، بَلگو هَرَ خو نیشا کاهینی بِدَ و بُ شفا گِرتِنا خو، قُربانیا گو موسی اَمِر گِریَ، پِشکِش گَ گو بُ وان نیشانَگ بیت.» بله اَو مِرُو چو دَروَ و رِحَت وه راسته دا قِسَ گِر و خَبَرا وه شُله پَخش گِر. ایجا عیسی بَر خاطره وه دِشده ایدی نَگاری آشگَرا بِچیتَ ناو شَهری، بَلگو دَروَیی شَهری، جیِت گو چه کَس وادَرا نَدِبودا دِما. بله دیسا ژی، خلق ژه همو جیا دِهاتنَ لاره وی. پاشه چَند رُژا، وقته عیسی هاتَ کَفَرناحومه، خلق بِهَسیان گو اَو هاتیَ مال. گَلَک مِرُو خِر بون، وِسا گو حتا پِشیا دَری چه جی چِنَبو، و اَوی کلاما خدا بُ وان وَعظ دِگِر. وه ناوه دا، جَماعَتَگ ژه ره گَهَشتِن و مِرُوَگه فلج گو چار مِرُوا اَو خُدان دِگِرِن، اینانَ بَر وی. بله وقته اَوان بَر خاطره زِدَ بونا جَماعَـته نَگارین اَوی بیننَ لاره عیسی، چُنَ سَر بانه ماله و دَستبه راگِرِنا بانه هِندایی سَره عیسی گِرِن. پاشه وَگِرِنا بانی، جیه گو مِرُوه فلج سَر وه رازا بو، رِگِرِنَ خاره. وقته عیسی ایمانا وان دیت، گُتَ وه مِرُوه فلج: «اَی زَلام، گُنَهه تَ هاتنَ بَخشین.» هِندَگ ژه ماموستایِت تَوراته گو وِدَره رونِشته بون، دله خودا دِگُتن: «بُچی اَو مِرُوَ وِسا قِسَ دِگَت؟ اَو کُفریا دِگَت! که خِنجی خدا دِگاریت گُنَها بِبَخشیت؟» عیسی هَ وه دَمه ناو رِحا خودا زانی گو گَل خودا چه فِکِر دِگَن و گُتَ وان: «اون بُچی ناو دله خودا وِسا فِکِر دِگَن؟ گُتِنا کیشگه بُ وی مِرُوه فلج هِسانتِرَ، ”گُنَه تَ هاتنَ بَخشین“ آن گُتِنا ”رابَ جیه خو راگَ و ره هَرَ“؟ بله بُ هِنده گو اون بِزانِن گوره انسان سَر عَردی اقتدارا بَخشینا گُنَها هَیَ» - گُتَ مِرُوه فلج: «اَز دِبِژِمَ تَ، رابَ، جیه خو راگَ و هَرَ مال!» اَو مِرُو رابو و جیدا جیه خو راگِر و پِشیا چاوه همویا ژه وِدَره چو دَروَ. همو صِفَت گِرتی بون و خدا سِتایِش گِرِن و گُتن: «مَ چه جارا دِشدَگه وِسا نَدیته بو.» عیسی جارَگه دی چو بَ لِوا گُله. خلق همو خِر دِبونَ لاره وی و اَوی دَرس دِدا وان. وقته گو قَدَم له دِدان، لاوی گوره حَلْفای دیت گو ناو باجَخانه دا رونِشته بو. گُتَ وی: «دوو مِدا وَرَ.» لاوی رابو و دوو ویدا چو. وقته عیسی مالا لاوی دا سَر سِرفِگه رونِشته بو، گَلَک باجگِر و گُنَهکار گَل عیسی و شاگِردِت وی سَر سِرفِگه بون، چون گو اَونه دوو ویدا دِچُن گَلَک بون. وقته ماموستایِت تَوراته گو فَریسی بون، دیتِن گو عیسی گَل گُنَهکارا و باجگِرا رِسقی دِخُت، گُتنَ شاگِردِت وی: «بُچی اَو گَل باجگِرا و گُنَهکارا رِسقی دِخُت؟» وقته عیسی اَوَ بیهیست، گُتَ وان: «نَساخِن گو محتاجی حکیمینَ، نه مِرُوِت ساخ. اَز نَهاتِمَ گازی مِرُوه صالِح بِگَم، بَلگو هاتِمَ گازی گُنَهکارا بِگَم.» وقته گو شاگِردِت یحیا و فَریسی رُژی بون، جَماعَت هاتنَ لاره عیسی و گُتن: «بُچی شاگِردِت یحیا و شاگِردِت فَریسیا رُژیا دِگِرِن، بله شاگِردِت تَ رُژیا ناگِرِن؟» عیسی جیواب دا: «ما دِبیت مِوانه داوَته حَتا وقته گو زاوا گَل وان دایَ، رُژیا بِگِرِن؟ حَتا وقته زاوا گَل وان دایَ نِگارِن رُژیا بِگِرِن. بله اَو رُژ دیه بِن گو زاوا له وان دیه بِتَ اِستاندِن. هِنگه وه رُژه دا دیه رُژیا بِگِرِن. «چه کَس گَرَگه پَرچه گو هِشتا نَهاتیَ شُستِن سَر گِراسَگه گَون پینَ ناگَت. هَگو وه شُله بِگَت، پینَ ژه وه دیه لِوَ بیت و تازَ ژه گَون دیه جُدا بیت و جیه دِریایی خِرابتِر دِبیت. هَمژی چه کَس شَرابا تازَ بَرنادَتَ ناو مَشکِت گَون دا. چون هَگو وِسا بِگَت، شَراب دیه مَشکا بِدِرینیت و وِسا شَراب و مَشک هر دوگ دیه بَین بِچِن. شَرابا تازَ دِبی بَردَنَ ناو مَشکِت تازَدا. رُژَگَ شَنبیه گو رُژا مُقدسا یهودیانَ، عیسی ناو زَویِت گَنِمی دَرباز دِبو و شاگِردِت وی ناوَگا ره دا، دَستبه لِوَگِرِنا قُلِت گَنِمی گِرِن. عالِمِـت فِرقا فَریسیا گُتنَ وی: «بُچی شاگِرده تَ شُلَگه دِگَن گو رُژا شَنبیا مُقدس نابی بِتَ گِرِن؟» عیسی گُتَ وان: «ما وَ چه جارا ناو کِتِبِت مُقدس دا نَخاندیَ گو داوود پاشا چه گِر وقته گو بوخو و مِرُوِت وی بِرسی بون؟ اَو له دَورانه اَبیّاتاردا گو کاهینه مَزِن بو، گو چاون چو ناو مالا خدا و نانه مُقدس راگِر و خار و دا مِرُوِت خو ژی گو بُخُن، اَو نانه گو گورَیَگی شِریعَته تِنه کاهینا حَقه خارِنا وی هَبون؟» ایجا گُتَ وان: «رُژا شَنبیا مُقدس بُ انسان چه بویَ، نه انسان بُ رُژا شَنبیا مُقدس. بَجا، گوره انسان حتا خُدانه رُژا شَنبیا مُقدسَ.» عیسی جارَگه دی چو ناو دیرا یهودیادا. مِرُوَگ وِدَره بو گو دَستَگه وی هِشک بِبو. اَونه وِدَره چاوه وان عیسی بو گو بِبینِن اَو رُژا شَنبیا مُقدس دا دیه شفایه بِدَتَ وی مِرُوی آن نه، چون دوو هِنجَتَگه بون گو تُهمَتا وی بِدَن. عیسی گُتَ وی مِرُوه گو دَسته وی هِشک بِبو: «وَرَ اِرَ.» ایجا گُتَ وان: «کیشگ رُژا شَنبیا مُقدس دا دِبی بِتَ گِرِن: باشیتی آن خِرابی؟ نجاتا جانه مِرُوَگه آن گُشتِنا وی؟» بله اَو کُش مان. عیسی، بِ کَرب بَرخودا یگ بَ یگه وان، و بَر خاطره دله وان یه بینا بَری شُر بو، و گُتَ وی مِرُوی: «دَسته خو دِرِژ گَ.» اَوی مِرُوی دَسته خو دِرِژ گِر و دَسته وی ساخ بو. فَریسی چُنَ دَروَ و جیدا گَل اَونه گو طایه هیرودیس بون له ضِدّ عیسی نَقشَ کِشان گو چاون وی بَین بِبَن. عیسی گَل شاگِردِت خو چو بَ لِوا گُله. جَماعَتَگه عَظیم ژه حَریما جلیله و ژه یهودیه، ژه اورشلیمه و ژه وَلاته اَدومیه و ژه حَریمِت آلیه دیَ چَمه اردنه و ژه دُر تا دُرا صور و صیدونه دوو ویدا چُن. وقته وه جَماعَتا عَظیم دَنگه تواوی شُله وی بیهیستِن، هاتنَ لاره وی. بَر خاطره زِدَ بونا جَماعَته، عیسی گُتَ شاگِردِت خو قَییقَگه بُ وی حاضِر گَن، گو خلق هجومه نَینِنَ سَر وی. چون گو اَوی شفا دابونَ گَلَک مِرُوا، بَهنده تواوی مِرُوِت گو نَساخی هَبون هجوم تینانَ دُرا وی گو دَسته خو لِدَن. و وقته رِحِت پیس اَو دِدیتِن، بَر وی دِکَتنَ سَر آخه و دِگِرنَ هَوار: «تِ گوره خدایی!» و عیسی اَو مِجِد قدغن دِگِرِن گو لاره خلقه باس نَگَن گو اَو کِیَ. عیسی چییایَگه دا ژِلَل چو و گاز گِرَ اَونه گو دِخاست و اَو هاتنَ لاره وی. اَوی دانزدَه مِرُو بِژارتِن و ناوه وان دانا رسول، گو گَل ویدا بِن و اَوان رِگَتَ وَعظ گِرِنه، و اَو اقتدارَ هَبِن گو اَجنا دَرخینِنَ دَروَ. اَو دانزدَه مِرُوه گو بِژارته بون اَونَ بون: شَمعون گو ناوه وی دانا پِطرُس؛ یعقوب گوره زِبِدی و بِرایه وی یوحنا گو ناوه وان دانا بوآنِرجِس، آنی گورِت بروسگه؛ آندریاس، فیلیپُس، بَرتولْما، مَتّی، توما، یعقوب گوره حَلْفای، تَدّای، شَمعونه وَلاتپارِز، و یهودایه اَسخَریوطی گو خیانت عیسی گِر. پاشه عیسی چو مال و دیسا گَلَک مِرُو خِر بون، وِسا گو اَوی و شاگِردِت وی نَگارین حتا رِسقی بُخُن. وقته خانوادا عیسی اَوَ بیهیستِن، کَتنَ ره گو اَوی راگَن و گَل خودا بِبَن، چون گو دِگُتن: «اَوی هاژَ خو نینَ.» ماموستایِت تَوراته ژی گو ژه اورشلیمه هاته بون دِگُتن: «بِعِلزِبول چویَ ناو جِلده ویدا و اَو اَجنا بِ آریکاریا سَرُکه اَجنا دِدَرخینیت.» ایجا عیسی اَو گاز گِرِنَ لاره خو و بِ مَثَلا گَل وان قِسَ گِر و گُت: «چاون دِبیت شیطان، شیطانی دَرخینیت؟ هَگو مملکتَگ رابیتَ له ضِدّ خو، اَو مملکت نِگاریت بَردَوام بِمینیت. و هَگو مالَگ رابیتَ له ضِدّ خو، اَو مال نِگاریت بَردَوام بِمینیت. هَگو شیطان ژی رابیتَ له ضِدّ خو، رابویَ له ضِدّ خو، نِگاریت بَردَوام بِمینیت، بَلگو دوماییگا وی وِیَ دِگَهَشیت. هَراستی چه کَس نِگاریت بِچیتَ ناو مالا مِرُوَگه قاوَت و ماله وی تالان گَت، مَگَر اَوِلی وی مِرُوه قاوَت گِر دَت. پاشه ایدی دِگاریت مالا وی تالان گَت. «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم گو تواوی گُنَهِت بَشَری و هر جورَ کُفرَگه گو بِژیت دیه بِتَ بَخشین؛ بله هَچی کَسه بُ رِحا مُقدسا خدا کُفره بِژیت، چه جارا نایِتَ بَخشین، بَلگو اَو حَتا اَبَده دیه گُنَهکار بِمینیت.» عیسی بَهنده اَو قِسَیَ گُت چون گو اَوان دِگُتن «اَوی رِحا پیس هَیَ.» هِنگه داییگ و بِرایِت عیسی هاتِن. اَو دَروَ راوَستا بون و مِرُوَگ رِگِرِن گو گاز وی بِگَت. جَماعَتا گو دُرا عیسی رونِشته بون، گُتنَ وی: «داییگ و بِرایِت تَ دَروَنَ و دوو تَ دِگَرِن.» عیسی جیواب دا: «داییگ و بِرایِت مِن کِنَ؟» پاشه بَرخودا اَونه گو دُرا وی رونِشته بون و گُت: «اَونَنَ داییگ و بِرایِت مِن! چون گو هَچی کَسه داخازیا خدا بینیتَ جی، بِرا و خوشگ و داییگا مِنَ.» عیسی جارَگه دی بَ لِوا گُله دَستبه دَرس دایینه گِر. جَماعَتَگه عَظیم دُرا وی خِر بون وِسا گو سیواری قَییقا ناو گُله دا بو و تِدا رونِشت، و تواوی اَو جَماعَت بَ لِوا گُله ناو هِشکاتیه بون. عیسی گَلَک دِشد بِ مَثَلا فِرَ وان دِگِر، و وقته دَرس دِدا گُتَ وان: «گوهه خو بِدَنَ مِن! رُژَگه کشاورزَگ چو بُ تُ چاندِنه. وقته تُ دِرشاند، هِندَگ رِژیانَ سَر ره و طَیر هاتِن و اَو خارِن. هِندَگه دی رِژیانَ سَر عَرده خیزِگ گو آخا وه گِم بو؛ ایجا زو شین بون، چون گو آخا وان کور نَبو. بله وقته رُژ دَرکَوت، شَوِتین و بَر خاطره هِنده گو رَه چِنَبون، هِشک بون. هِندَگ ژی رِژیانَ ناو قَلَمادا. قَلَم شین بون و اَو خَندِقاندِن و چه حاصِل نَینان. بله تُیه مایی رِژیانَ ناو آخا قَنج، شین بون، بِلند بون، حاصِل اینان و زِدَ بون، هِندَگا سی جارا هِند، هِندَگا شِصت و هِندَگا صد جارا هِند.» ایجا عیسی گُت: «هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت.» وقته عیسی تِنه بو، اَو دانزدَه رسول و مِرُوه گو دُرا وی بون، راستا وان مَثَلادا له پیسیار گِرِن. عیسی گُتَ وان: «زانینا سِرّا پادشاهیا خدا بُ وَ هاتیَ دایین، بله بُ مِرُوِت دَروَ همو دِشد بِ مَثَلا دِتَ گُتن؛ وِسا گو: «بَرخودَنه، بله نَزانِن، بِبیهیسِن، بله فام نَگَن، نَگو اَو بِزُورِن و بِنَ بَخشین!“» ایجا عیسی گُتَ وان: «وَ معنیا وه مَثَله فام نَگِر؟ بَجا اونه چاون معنیا مَثَله دیتِر فام گَن؟ کشاورز کلاما خدا دِچینیت. هِندَ مِرُو بینا تُیه سَر رِنَ، اَو جیه گو کلاما خدا دِتَ چاندِن؛ وقته گو کلاما خدا دِبیهیسِن، شیطان جیدا تِت و کلاما گو ناو واندا هاتیَ چاندِن، دِدِزیت. هِندَگه دی بینا وان تُیه گو سَر عَرده خیزِگ هاتی چاندِنِن؛ اَو وقته کلاما خدا دِبیهیسِن، هَ وه دَمه اَوه بِ شادیه قَبول دِگَن، بله چون ناو واندا رَه نَگِرتیَ، مدَتَگه گِم دَوامه تینِن. پاشه، وقته بَر خاطره کلاما خدا، بَلا آن اَذیَتَگ بُ وان چه دِبیت، اَو جیدا دِکَوِن. هِندَگه دی بینا وان تُیه گو ناو قَلَمادا هاتی چاندِنِن؛ اَو هَمَن اَوِن گو کلاما خدا دِبیهیسِن، بله نیارانیِت وه دُنیایه و لِباندِنا ماله دُنیایه و داخازیا دِشده دیتِر دِکَوِنَ ناو دله واندا و کلامه دِخَندِقینِن و اَو به حاصِل دِمینیت. بله اَو تُیه گو ناو آخا قَنج دا هاتنَ چاندِن اَو مِرُوِن گو کلاما خدا دِبیهیسِن و اَوه قَبول دِگَن و حاصِله تینِن، سی، شِصت و حتا صد جارا هِند حاصِله دِدَن.» عیسی گُتَ وان: «ما چِرایه تینِنَ ژُر گو اَوه دانِنَ بِن سَلِگَگ آن تَختَگه دا؟ ما اَوه نادانِنَ سَر جیه چِرایه؟ چون گو چه دِشد وَشارتی نینَ خِنجی بُ آشگَرابونه، و چه سِرّ چِنینَ خِنجی بُ دووهار بونه. هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت.» و اَوی گُتَ وان: «گوهه وَ سَر وه دِشدا گو اون دِبیهیسِن دا بیت: بِ هَچی پیوانا گو اون بِپیوِن، بِ هَمَن پِیوانه دیه بُ وَ بِپیوِن، و حتا گَلَکتِر ژی دیه بُ وَ بِتَ دایین. چون گو بُ اَوه گو هَیَ، گَلَکتِر دیه بِتَ دایین و ژه اَوه گو چِنینَ، اَو دِشدا گو هَیَ ژی دیه بِتَ اِستاندِن.» عیسی گُت: «پادشاهیا خدا بینا مِرُوَگه یَ گو تُ دِرَشینیتَ سَر عَردی. شَو و رُژ، چه خَوه دا بیت چه شار بیت، دِندِگ شین دِبیت و دِگَهَشیت؛ اَو نِزانیت اَو دِشدَ چاون دِقَومیت. عَرد بوخو بوخو حاصِله دِدَت: اَوِلی طا، دوورا قُلا کَسْگ و پاشه قُلا تِژی دِندِگ. بله وقته دِندِگ دِگَهَشیت، کشاورز جیدا تِرپانه دِدَتَ شُله، چون گو وقته حاصِله گَهَشتیَ.» عیسی گُت: «اَم بِژِن پادشاهیا خدا شِبه چیَ؟ آن اَم چه مَثَلَگه بُ وه بینِن؟ اَو وَگو دِندِگا خردله یَ، گو وقته سَر عَردی دِتَ چاندِن ژه تواوی دِندِگه سَر رویه عَردی گوشگَتِرَ، بله وقته هاتَ چاندِن، شین دِبیت و ژه تواوی گیایه ناو باغچَدا مَزِنتِر دِبیت و چِقِله مَزِن تینیت، وِسا گو طَیره اَسمانی دِگارِن ناو سیبَرا وِدا هِلونا چه گَن.» عیسی بِ گَلَک مَثَله وِسا، حَتا جیه گو دِگارین فام گَن، کلاما خدا بُ وان دِگُت. اَوی خِنجی بِ مَثَلا چه دِشد نَگُتَ وان؛ بله تِنِتیه دا معنیا همو دِشدی بُ شاگِردِت خو دِگُت. هَمَن وه رُژه وقته رُژ چو آوا، عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «اَم بِچِنَ بُ آلیه دیَ آوه.» اَوان جَماعَـت هِلانَ تِنه و عیسی ناو هَمَن قَییقا گو تِدا بو، گَل خو بِرِن. هِندَ قَییقه دیتِر ژی گَل وی بون. نِشگادا باکرُفَیَکه مَزِن رابو و شیپَل وِسا قَییقه دِکَتِن گو قَییق تِژی آو بو. بله عیسی پِشتا قَییقه دا سَره خو دانا بو سَر بالگیه و رازا بو. ایجا شاگِردا اَو شار گِرِن و گُتنَ وی: «ماموستا، ما تِ خَما بات بونا مَدا نینی؟» عیسی رابو و سَر با گِرَ هَوار و بُ گُله اَمِر گِر: «راوَستَ! اِمِن بَ!» ایجا با رازا و همو جی کامِل اِمِن بو. پاشه گُتَ شاگِردِت خو: «اون بُچی هِندَ دِتِرسِن؟ ما وَ هِشتا ایمان چِنینَ؟» اَو گَلَک تِرسیا بون و دِگُتنَ یِگودو: «اَوَ کِیَ گو حتا با و شیپَله گُله بِن اَمره ویدانَ!» اَو گَهَشتِنَ مَنطَقا جِراسیانه گو آلیه دیَ گُله بو. وقته عیسی قَییقه دا هاتَ خاره، دَروَیی مَزارا مِرُوَگ گو رِحَگه پیس هَبو، راستی وی هات. اَو ناو مَزارادا دِژیا و ایدی چه کَسه نَدِگاری اَوی گِر دَت، حتا بِ زنجیره، چون گو چَند جارا اَو بِ پِبنده آسِن و زنجیرا گِردا بون، بله اَوی زنجیر دِقَطاندِن و پِبنده آسِن دِشگاندِن. چه کَسه قاوَتا ضبط گِرِنا وی چِنَبو. اَوی شَو و رُژ ناو مَزارادا و سَر گِرِگا دِگِرَ هَوار و بِ بَرا خو بیریندار دِگِر. وقته اَوی عیسی دوروَدا دیت، بَزی هات و کَتَ بَر پِیه وی، و بِ دَنگَکَ بِلند گِرَ هَوار و گُت: «عیسی، گوره خدایه متعال، چه شُلا تَ مِن کَتیَ؟ اَز تَ خدا دِدَمَ سونده عَذابه نَدَی مِن!» چون گو عیسی دِگُتَ وی: «اَی رِحا پیس، ناو وی مِرُوی دا دَرکَوَ!» ایجا عیسی ژه وی پیسیار گِر: «ناوه تَ چیَ؟» اَوی جیواب دا: «ناوه مِن لَشگِرَ؛ چون گو اَم گَلَکِن.» و گَلَک لاواهی عیسی گِر گو اَوان ژه وه مَنطَقه دا نَدَرخینیت. وِدَره سَر وان گِرِگا گارانَگه مَزِنَ بَرازا مَشغولی خارِنه بون. رِحِت پیس لاواهی عیسی گِرِن، گُتن: «مَ رِگَ ناو بَرازادا؛ بِهلَ اَم بِچِنَ ناو واندا.» ایجا عیسی ایجازَ دا وان. و اَو رِحِت پیس هاتنَ دَروَ و چُنَ ناو بَرازادا. اَو گاران گو نِیزوکی دو هزار بَرازا بو، ژه سَرژُردالیگا گِرِگی هجوم بِرِنَ ناو گُله دا و ناو آوه دا خَندِقین. گاوانه بَرازا حِلاتِن و ناو شَهری و ناو گُندی دا باسه وه دِشده گِرِن. و خلق هاتِن گو بِبینِن چه قَوِمیَ. اَو هاتنَ لاره عیسی و وقته دیتِن اَو مِرُوه جن هَیی، هَمَن اَوه گو پِشتا بَندَواره لَشگِره اَجنا بو، جِلِگ بَرگِرِنَ و عاقل وِدَره رونِشتیَ، تِرسیان. مِرُوه گو اَو دِشدا قَوِمی دیته بون، بُ خلقه باس گِرِن گو چه هاتَ سَره مِرُوه جن هَیی و بَرازا. پاشه خلقه لاواهی عیسی گِرِن گو مَنطَقا وان بِهلیت و بِچیت. وقته عیسی سیواری قَییقه دِبو، اَو مِرُوه گو پِشتا اَجنَ هَبون، لاواهی عیسی گِر گو گَل ویدا بیت. بله عیسی ایجازَ نَدا وی و گُته دا: «هَرَ مالدا، لاره مِرُوه خو و بِژَ وان گو خاده بُ تَ چه گِریَ و چاون رَحم تَ گِریَ.» ایجا اَو مِرُو چو و وَلاته دِکاپولیسه دا دَستبه گُتِنا هَچی شُلا گو عیسی بُ وی گِره بو گِر، و خلق همو صِفَت گِرتی بون. وقته عیسی جارَگه دی بِ قَییقه چو آلیه دیَ آوه، بَ لِوا گُله، جَماعَتَگه عَظیم خِر بونَ دُرا وی. پاشه یگ ژه سَرُکِت دیره گو ناوه وی یایروس بو هاتَ وِدَره و وقته اَوی عیسی دیت، کَتَ بَر پِیه وی و بِ لاواهیا گُت: «گِجا مِن یا گوشگَ بَ مِرِنه یَ. وَرَ و دَسته خو دانه سَر وی گو شفایه بِگِریت و ساخ بِمینیت.» ایجا عیسی گَل ویدا چو. جَماعَتَگه عَظیم ژی دوو ویدا چُن. خلقه همو آلیادا فِشار تینا سَر وی. ناو وه جَماعَته دا ژِنگَگه نَساخ هَبو گو دانزدَه سال بو خون له دِچو، و بِن دَسته حکیمادا گَلَک اِش کِشا بو و تواوی ماله خو خَرج گِره بو؛ بله بَدَلا هِنده گو باشتِر بیت، خِرابتِر بِبو. وقته اَوی راستا عیسی دا بیهیست، ناو جَماعَـته هاتَ پِشت سَره عیسی و دَسته خو عبایه وی دا. چون گو گَل خودا گُته بو: «هَگو اَز حتا دَسته خو عبایه وی بِدَم، اَزه شفایه بِگِرِم.» هَ وه دَمه خون له چُیینا وی بِریا و اَوی بَدَنا خودا زانی گو ژه وه نَساخیه شفا گِرتیَ. عیسی گو زانی قاوَتَگ ژه وی هاتَ دَروَ، جیدا زُوِری بُ آلیه جَماعَته و گُت: «که دَسته خو عبایه مِن دا؟» شاگِردِت وی گُتنه دا: «تِ دِبینی گو خلق همو آلیادا فِشاره تینِنَ سَر تَ، بله دیسا ژی تِ دِبِژی، ”که دَسته خو مِن دا؟“‌» بله عیسی بَرخودا دُرا خو گو بِبینیت که اَو شُلَ گِریَ. بله اَوه ژِنگه گو دِزانی چه له قَوِمیَ، هَ وِسا گو دِتِرسیا و دِرَجِفی، هات و کَتَ بَر پِیه عیسی و راستی همو بُ وی گُت. عیسی گُتَ وی: «گِجا مِن، ایمانا تَ شفا دایَ تَ. هَرَ خِیر بِچی و ژه وه نَساخیه خَلاص بَ!» عیسی هِشتا قِسَ دِگِر گو هِندَ مِرُو ژه مالا یایروس، سَرُکه دیره دا، هاتِن و گُتن: «گِجا تَ مِر! بُچی وِنَ زِدَتِر زحمته دِدَی بَ ماموستا؟» بله عیسی گو قِسا وان بیهیست، گُتَ سَرُکه دیره: «نَتِرسَ! تَ تِنه ایمان هَبیت.» عیسی نَهِلا چه کَس خِنجی پِطرُس و یعقوب و یوحنایه بِرایه یعقوب، دوو ویدا بِچیت. وقته گَهَشتِنَ مالا سَرُکه دیره، عیسی دیت گو قورَ قورَگَ و خلق دِگیریِن و بِ دَنگا بِلند قیژیا دِدَن. وقته چو ژُر، گُتَ وان: «اون بُ دِگَنَ قورَ قورَ و دِگیریِن؟ بِچوگ نَمِریَ، بَلگو خَوه دایَ.» اَو عیسی کَنیان. بله عیسی اَو همو دَرخِستِنَ دَروَ و داییگ و بابه بِچوگه و اَونه گو گَل ویدا بون، دانَ گَل خو و چو ژُر، وه جیه گو بِچوگ وِدَره بو. عیسی دَسته گِجِگه گِرت و گُتَ وی: «تالیتا کوم!» آنی: «گِجِگا گوشگَ، اَز دِبِژِمَ تَ رابَ!» هَ وه دَمه اَو گِجِگا دانزدَه سالی رابو و دَستبه ره چُیینه گِر. اَو ژه وه شُله صِفَت گِرتی بون. عیسی مِجِد بُ وان اَمِر گِر گو چه کَس نابی وِنَ بِزانیت، و گُتَ وان گو دِشدَگه بُ خارِنه بِدَن گِجِگه. عیسی وِدَره دا دَرکَوت و گَل شاگِردِت خو چو بُ شَهره خو ناصِره. رُژا شَنبیه گو رُژا مُقدسَ یهودیانَ دَستبه بِ دَرس دایینه ناو دیره دا گِر. گَلَک مِرُوه گو قِسه وی بیهیستِن صِفَت گِرتی بون. اَوان دِگُت: «اَوی مِرُوی اَو دِشدَنَ کیدَره دا اینانَ دَست؟ اَوَ چه حکمتَ گو بُ وی هاتیَ دایین؟ چاون مُعجِزِت وِسا بِ دَسته وی دِقَوِمِن؟ ما اَوَ اَوه نجّار نینَ؟ ما اَوَ گوره مریم و بِرایه یعقوب، یوشا، یهودا و شَمعون نینَ؟ ما خوشگه وی اِرَ، ناو مَدا ناژین؟» ایجا اَو عیسی عاجز بون. عیسی گُتَ وان: «پِیغَمبَر چه جیا به حُرمَت نینَ خِنجی ناو شَهره خو و خِزمه خو و مالا خودا!» عیسی نَگاری چه مُعجِزا وِدَره بِگَت، خِنجی وه هِنده گو دَسته خو دانا سَر چَند نَساخا و شفا دا وان. اَو ژه به ایمانیا وان مابو حَیر. عیسی ناو گُندِت دُر و بَر دِگَریا و دَرس دِدا خلقه. پاشه عیسی اَو دانزدَه شاگِرد گاز گِرِنَ لاره خو و اَو جُتَ جُت رِگِرِن و اقتدار دا وان گو بِگارِن رِحِت پیس دَرخینِن. اَوی بُ وان اَمِر گو خِنجی گُپالَگه چه دِشدی بُ ناو ره نَراگَن؛ نه نان، نه تُربَ و نه دِراو ناو بِشتبِنِت خودا. بَلگو سُلِگا پِگَن، بله گِراسه زِدَ بَر نَگَن. عیسی گُتَ وان: «وقته گو اون چُنَ ناو مالَگه دا وه ماله دا بِمینِن، حَتا اون وه شَهری دا دِدَرکَوِن. و هَگو جیَگه اون قَبول نَگِرِن، آن گوهه خو نَدانَ وَ، وقته اون ژه وِدَره دِدَرکَوِن، آخا گو سَر پِیِت وَیَ داکُتِن، گو شهادَتَگ بیت له ضِدّ وان گو غَضَبا خدا سَر واندا دیه بِت.» بَجا اَو چُن و بُ خلقه وَعظ دِگِرِن گو دِبی تَوبَ بِگَن. اَوان گَلَک اَجنَ دَرخِستِن و بِ رونی گَلَک نَساخ مسح گِرِن و شفا دانَ وان. اَوَ گَهَشتَ گوهه هیرودیسه پاشا، چون گو ناودَنگه عیسی دَرکَوته بو. هِندَ مِرُوا راستا ویدا دِگُتن: «یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدا ژه ناو مِریادا رابویَ و ژه وه سَبَبِیَ گو قُدرَتا وان مُعجِزانَ ویدا دووهار دِگَن.» بله هِندَگه دی دِگُتن: «اَو الیاس پِیغَمبَرَ.» هِندَگا ژی دِگُتن: «اَو پِیغَمبَرَگَ بینا یگ ژه پِیغَمبَرِت قدیم.» بله وقته هیرودیس اَو قِسَنَ بیهیستِن، گُت: «یحیایه گو مِن سَره وی بِریَ، ساخ بویَ!» چون گو بِ دَستورا هیرودیس بوخو یحیا گِرته بون و زنجیر گِره بون و اَو هاوِته بونَ زیندانه دا. هیرودیس سَر خاطره هیرودیا گو ژِنا بِرایه وی فیلیپ بو اَو شُلَ گِر، چون گو هیرودیس اَو ژِنِگ خاسته بو. یحیا گُته بو هیرودیس: «حلال نینَ گو تِ گَل ژِن بِرایا خودا بی.» بَجا هیرودیا دله خودا ژه یحیا کین هَبو و دِخاست وی بِگُژیت، بله نَدِگاری. چون گو هیرودیس ژه یحیا دِتِرسیا، بَر خاطره هِنده گو اَو مِرُوَگه صالِح و مُقدس دِزانی و له شار دِبو. وقته اَوی قِسه یحیا دِبیهیست، زُر صِفَت گِرتی دِبو. بله دیسا ژی، بِ دلخوشی گوهه خو دِدا وی. ایجا فُرصَتَگ هاتَ پِش. وقته گو هیرودیس رُژا جَشنا دُنیا هاتنا خودا مِوانداریَگ بُ مِرُوه ناو قَصره دا و اَمیرِت لَشگِرا و مِرُوِت مَزِنَ حَریما جلیله دامَزِراند. وقته گِجا هیرودیا هاتَ ناو مجلِسه دا و رَقِصی، اَوی هیرودیس و مِوانِت وی کَیف خوش گِرِن. ایجا پاشا گُتَ گِجِگه: «هَچی دِشدا تِ هَز دِگَی مِن بِخازَ و اَزه اَوه بِدَمَ تَ.» هَمژی پاشا بُ وی سوند خار و گُت: «هَچی دِشدا تِ مِن بِخازی اَزه بِدَمَ تَ، حتا نیوا مملکته مِن.» ایجا اَو چو دَروَ و گُتَ داییگا خو: «اَز چه بِخازِم؟» و داییگا وی جیواب دا: «سَره یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت.» گِجِگ هَما بِ لَزه زُوِری لاره پاشا و گُت: «اَز تَ دِخازِم گو هَ نَهَ سَره یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت ناو مَژمَگَگه دا بِدَی مِن.» پاشا گَلَک شُر بو، بله بَر خاطره سوندا خو و بَر احتراما مِوانِت خو نَخاست داخازیا وی رَد گَت. بَجا پاشا جیدا جَلادَگ رِگِر و اَمِر گِر گو سَره یحیا بینیت. جَلاد چو و سَره یحیا زیندانه دا ژه بَدَنا وی لِوَ گِر و سَره وی ناو مَژمَگَگه دا اینا و دا گِجِگه و گِجِگه ژی اَو دا داییگا خو. وقته شاگِردِت یحیا اَوَ بیهیستِن، هاتِن و مَییته وی راگِرِن و اَو دانانَ ناو مَزارَگه دا. رسول زُوِرینَ لاره عیسی و هَچی دِشدا گو گِره بون و دَرس دابون گُتنَ وی. عیسی گُتَ وان: «اون گَل مِدا وَرنَ جیَگه خَلوت و گوشگه بِهنا خو وَدَن.» چون گو هاتِن چُنا خلقه هِند گَلَک بو گو وقت نَدِگِرِن حتا رِسقی بُخُن. ایجا اَو تِنه، بِ قَییقه چُنَ جیَگه خَلوت. بله وقته دِچُن، گَلَکا اَو دیتِن و اَو ناس گِرِن. بَهنده خلق ژه همو شَهرا پَیاتی بَزینَ وِدَره و پِش واندا گَهَشتِن. وقته عیسی قَییقه دا هاتَ خاره، اَوی جَماعَتَگه عَظیم دیت و دله وی بُ حاله وان شَوِتی، چون گو بینا پَزه به شُوان بون. ایجا دَستبه دَرس دایینا گَلَک دِشدا بُ وان گِر. نِیزوکی رُژآوابونه، شاگِرده عیسی هاتنَ لاره وی و گُتن: «اِرَ چُلَ و دِرَنگَ ژی. خلقه رِگَ گو بِچِنَ ناو آواهی و گُنده دُر و بَر و بوخو دِشدَگه بُ خارِنه بِکِرِن.» بله عیسی گُتَ وان: «اون بوخو رِسقی بِدَنَ وان.» اَوان گُتن: «ما تِ دِخازی اَم بِچِن و باره دوصد دینارا نانی بِکِرِن و بِدَنَ وان گو بُخُن؟» عیسی گُتَ وان: «وَ چَند گِردَ هَنَ؟ هَرِن بَرخودَنه.» وقته اَوان زانین، گُتن: «پِنج گِردَ و دو ماسی.» ایجا عیسی بُ شاگِردا اَمِر گِر گو خلقه همویا کُمَ کُم سَر چیمَنه بِدَنَ رونِشتِن. بَجا خلق کُمه صد نَفَری و کُمه پِنجَ نَفَری دا سَر عَردی رونِشتِن. ایجا عیسی اَو پِنج گِردَ و دو ماسی راگِرِن و بَرخودا اَسمانی و بَرکت دا وان. پاشه اَو پِنج گِردَ گَر گِرِن و دا شاگِردِت خو گو دانِنَ بَر خلقه. اَو دو ماسی ژی نابَینا همویادا لِگوَ گِر. ایجا همویا خارِن و تِر بون، و شاگِردا ژه گَرِت نان و ماسیِت بَجی مایی، دانزدَه سَلِگه تِژی خِر گِرِن. اَونه گو نان خارِن پِنج هزار مِر بون. عیسی هَ وه دَمه بُ شاگِردِت خو اَمِر گِر گو وه حالیدا گو اَوی خلق ره دِخِست سیواری قَییقه بِن و پِش ویدا بِچِنَ آلیه دیَ آوه بُ بِیت‌صِیْدایه. عیسی پاشه ره اِخِستِنا جَماعَته، چو سَر چییا گو دعایا بِگَت. وقته هوا تاری بو، قَییق گَهَشته بو ناوَگا گُله و عیسی هِشکاتیه دا تِنه بو. عیسی دیت گو شاگِرد گَلَک زحمت دِچِنَ پِش، چون گو با آلیه پِشیه دا دِهات. نِیزوکی شَفَقه، عیسی وه حالیدا گو سَر رویه آوه ره دِچو هاتَ لاره وان. اَوی دِخاست گو ژه وان دَرباز بیت. بله وقته شاگِردا اَو دیتِن گو سَر رویه آوه ره دِچیت، وَ فِکِر گِرِن گو رِحَگَ و گِرِنَ هَوار، چون گو اَو همو ژه دیتِنا وی بِزدیان. بله عیسی جیدا گَل واندا قِسَ گِر و گُت: «دله وَ قُرص بیت، اَزِم. نَتِرسِن!» پاشه چو لاره وان ناو قَییقه دا و با رازا. اَو به حد صِفَت گِرتی بِبون، چون گو مُعجِزا گِردا فام نَگِره بون، بَلگو دله وان بِبو بَر. وقته دَرباز بونَ آلیه دیَ آوه، مَنطَقا جِنیسارِته دا هاتنَ خاره و وِدَره قَییق گِردان. وقته اَو ژه قَییقه هاتنَ خاره، خلقه جیدا عیسی ناس گِرِن و بَزینَ تواوی وه مَنطَقه و نَساخ دانانَ سَر تَخته وان و تینانَ هَچی جیه گو دِبیهیستِن عیسی وِدَره یَ. هَچی جیه گو عیسی دِچُیه، چه گُند با چه شَهر با آن چه آواهی با، خلقه نَساخ دِدانانَ مَیدانادا و لاواهی وی دِگِرِن گو بِهلیت دَسته خو تِنه لِوا عبایه وی بِدَن؛ و هَچی کَسه دَسته خو له دِدا، شفا دِگِرت. عالِمِت فِرقا فَریسیا گَل هِندَگ ژه ماموستایِت تَوراته گو ژه شَهره اورشلیمه هاته بون، خِر بونَ لاره عیسی. اَوان دیتِن گو هِندَگ ژه شاگِردِت وی بِ دَسته مِرار، آنی بِ دَسته نَشُستی، رِسقی دِخُن. چون گو فَریسی و تواوی یهودی حَتا دَسته خو گورَیَگی سُنّتا مَزِنِت قَومه خو باش نَشُن، رِسقی ناخُن. و وقته بازاره دا تِن، حَتا خو نَشُن چه دِشدی ناخُن. و اَو گَلَک سُنّته دی ژی خُدان دِگَن، بینا شُستِنا طاسِگا و مَنجَلا و آمانِت مِسی و صَندلا. ایجا فَریسیا و ماموستایِت تَوراته ژه عیسی پیسیار گِرِن: «بُچی شاگِرده تَ گورَیَگی سُنّتا مَزِنِت قَومی رِفتار ناگَن، و بِ دَسته مِرار رِسقی دِخُن؟» عیسی جیواب دا وان: «اِشعیایه پِیغَمبَر راستا وَ ریاکارادا چه باش پِشگُتن گِریَ! وِسا گو هاتیَ نِویساندِن، «‌”اَو قَومَ بِ دَوْه خو احتراما مِن خُدان دِگَن، بله دله وان ژه مِن دورَ. اَو به چِنَ مِن پَرستِش دِگَن، و اَو اَمرِت بَشَری بِ ناوه اَمره خدا فِرَ خلقه دِگَن.“ وَ اَمرِت خدا بَردایَ و اون سُنّتا بَشَری خُدان دِگَن.» پاشه گُتَ وان: «وَ رِیَگه باش بُ رَد گِرِنا اَمره خدا هَیَ، بَر خاطره هِنده گو اون بِگارِن سُنّتا خو خُدان گَن! چون گو موسی پِیغَمبَر گُت: ”احتراما بابه خو و داییگا خو خُدان گَن“ و هَمژی ”هَچی کَسه قِسَیَگه خِراب بِژیتَ باب آن داییگا خو دِبی بِتَ گُشتِن.“ بله اون دِبِژِن مِرُو دِگاریت بِژیتَ بابه خو آن داییگا خو: ”هَچی آریکاریا گو مِن دِبا بُ وَ گِره با وَقفی خدا بویَ“ و اون وِسا ایدی ناهِلِن اَو چه شُله بُ باب آن داییگا خو بِگَت. اون وی جورَیی بِ سُنّته خو گو وَ نَسل بَ نَسل اینایَ، کلاما خدا باطل دِگَن. و اون شُله وِسا گَلَک دِگَن.» عیسی جارَگه دی جَماعَت گاز گِرَ لاره خو و گُتَ وان: «اون همو گوهه خو بِدَنَ مِن و بِزانِن: چه دِشد چِنینَ گو دَروَدا بِچیتَ ناو انسان گو بِگاریت اَوی مِرار گَت، بَلگو اَو دِشدا گو ناو انسان دا تِتَ دَروَ، اَوی مِرار دِگَت. هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت!» و وقته اَوی جَماعَت هِلا تِنه و چو ناو مالدا، شاگِرده وی معنیا وه مَثَله ژه وی پیسیار گِرِن. عیسی گُتَ وان: «ما اون ژی فام ناگَن؟ ما اون نِزانِن گو هَچی دِشدا دَروَدا تِتَ ناو انسان، نِگاریت وی مِرار گَت؟ چون اَو ناچیتَ ناو دله ویدا، بَلگو دِچیتَ ناو زِگه ویدا و پاشه دِچیتَ دَروَ.» وِسا، عیسی بِ وه قِسه، خارِن همو حلال گِرِن. و گُت: «اَو دِشدا گو ناو انسان دا تِتَ دَروَ، اَوی مِرار دِگَت. چون ژه ناو انسان و ناو دله ویدایَ گو فِکرِت پیس، به ناموسی، دِزی، مِرُو گُشتِن، زِنا، طمع، پیسیتی، حیلَبازی، به اَدبی، حسادت، بُختان، خو مَزِن گِرِن و به عاقلی تِنَ دَروَ. تواوی اَو دِشده پیس، ژه ناو انسان دا تِنَ دَروَ و اَوی مِرار دِگَن.» عیسی رابو و ژه وِدَره دا دَرکَوت و چو بُ مَنطَقا صور و صیدونه. اَو چو ناو مالَگه دا بله نَدِخاست چه کَس بِزانیت. بله دیسا ژی نَگاری وَشارتی بِمینیت. ژِنِگَگ گو گِجا وی یا گوشگَ رِحَگه پیس هَبو، وقته بیهیست عیسی وِدَره یَ، جیدا هات و کَتَ بَر پِیه وی. اَو ژِنِگ گو یهودی نَبو و خلقه فینیقیا سوریه بو، لاواهی عیسی گِر گو جنی گِجا ویدا دَرخینیتَ دَروَ. عیسی گُتَ وی: «بِهلَ بِلا اَوِلی زاروگ تِر بِن، چون دوز نینَ گو نانه زاروگان بِگِرِن و پاوژِنَ بَر گوجِگا.» بله ژِنگه جیواب دا: «بَله، آغایه مِن، بله حتا گوجِگ ژی ژه گَرِت نانه زاروگان بَ بِنه سِرفِگه دِخُن.» عیسی گُتَ وه ژِنگه: «ژه بَر خاطره وه قِسه تِ دِگاری بِچی، جن گِجا تَدا دَرکَوت!» ایجا اَو ژِنِگ وقته گَهَشتَ مال، دیت گو گِجا وی سَر تَختَ خو دِرِژ گِریَ و جن ویدا دَرکَوتیَ. عیسی ژه مَنطَقا صوره زُوِری و مَنطَقا صیدونه دا دَرباز بو چو بُ آلیه گُلا جلیله. اَو مَنطَقا دِکاپولیسه دا دَرباز دِبو. وِدَره مِرُوَگ اینانَ لاره وی گو گَر بو و اَزمانه وی دِگِرت. اَوان لاواهی عیسی گِرِن گو دَسته خو دانِتَ سَر وی. ایجا عیسی اَو مِرُو ژه ناو جَماعَته اینا دَروَ و بِرَ سویَگه و تِلیه خو گِرِنَ گوهه ویدا. پاشه تُف گِر و دَسته خو اَزمانه وی دا. پاشه بَرخودا اَسمانی، و آخِنَگ کِشا و گُت: «‌اِفَّتَح!» آنی «وَبَ!» هَ وه دَمه گوهه وه مِرُوی وَبون، اَزمانه وی گو دِهاتَ گِرتِن وَبو و اَوی رِحَت قِسَ گِر. بله عیسی اَو قدغن گِرِن گو وه دِشده نَبِژِنَ چه کَسه. بله هِندی گَلَکتِر اَوی اَو قدغن دِگِرِن، اَوان گَلَکتِر باسه وه دِشده دِگِرِن. خلق به حد صِفَت گِرتی بِبون و دِگُتن: «هَچی شُلا اَوی گِریَ، قَنجَ. اَو حتا مِرُوِت گَر و مِرُوِت لال ژی ساخ دِگَت!» وان رُژادا، دیسا جَماعَتَگه عَظیم خِر بون و اَوان چه دِشد بُ خارِنه چِنَبون، عیسی گاز گِرَ شاگِردِت خو و گُتَ وان: «دله مِن بُ حاله وی جَماعَته دِشَوِتیت، چون نَهَ سه رُژَ گو گَل مِدانَ و چه دِشد بُ خارِنه چِنینِن. هَگو اَز وان بِرسی ره بِخِنِم بُ ماله وان، اَو دیه ره دا بِرسیادا بِکَوِن. هِندَگه وان ژه رِیا دور هاتنَ.» شاگِرده وی گُتن: «که دِگاریت وه جیه دورکَتی دا بُ تِر گِرِنا وه جَماعَته نانی پَیدا گَت؟» عیسی وان پیسیار گِر: «وَ چَند گِردَ هَنَ؟» اَوان گُت: «هَفت گِردَ.» عیسی بُ جَماعَته اَمِر گِر گو رونِنَ سَر عَردی. ایجا اَو هَفت گِردَ راگِرِن و پاشه شُکُر گِرِنه، اَو گَر گِرِن و دا شاگِردِت خو گو دانِنَ بَر خلقه و شاگِردا ژی وِسا گِرِن. اَوان چَند ماسیه گوشگَ ژی هَبون. عیسی بَرکت دا وان و گُت گو اَوان دانِنَ پِشیا خلقه. همویا خارِن و تِر بون و شاگِردا هَفت سَلِگه تِژی ژه گَرِت بَجی مایی خِر گِرِن. نِیزوکه چار هزار مِرُوا وِدَره بون. پاشه عیسی خلق ره اِخِست و هَ وه دَمه گَل شاگِردِت خو سیواری قَییقه بو و چو بُ مَنطَقا دَلمانوته. عالِمِت فِرقا فَریسیا هاتنَ لاره عیسی و رونِشتِن گو گَل ویدا بَحثه بِگَن. اَوان بُ امتحان گِرِنا وی، نیشانَگه اَسمانی ژه وی خاستِن. بله عیسی آخِنَگه کور ژه دل دا کِشا و گُت: «بُچی اَو نَسلَ دوو نیشانَگه دایَ؟ بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، چه نیشان بُ وه نَسله نایِتَ دایین.» پاشه اَو هِلانَ تِنه و دیسا سیواری قَییقه بو، چو بُ آلیه دیَ آوه. بیرا شاگِردا چو بو گو نانی بِبَن، و قَییقه دا نانَگه زِدَتِر گَل خودا چِنَبون. عیسی هُشدار دا وان و گُت: «هیشیار بِن و ژه هِوِنا فَریسیا و ژه هِوِنا هیرودیس خو دور بِگِرِن.» ایجا شاگِردا راستا وه هِنده گو نان چِنَبون ناو خودا صُحبت دِگِرِن. عیسی گو اَوَ زانی بو، گُتَ وان: «اون بُچی ناو خودا راستا وه هِنده گو وَ نان چِنینَ صُحبته دِگَن؟ ما اون هِشتا ژی فام ناگَن آن نِزانِن؟ ما دله وَ هِشتا بَرَ؟ وَ چاو هَنَ، اون نابینِن؟ وَ گوه هَنَ، اون نابیهیسِن؟ ما نایِتَ بیرا وَ؟ وقته گو مِن پِنج گِردَ بُ پِنج هزار مِرُوا گَر گِر، وَ چَند سَلِگه تِژی ژه گَرِت بَجی مایی خِر گِرِن؟» گُتن: «دانزدَه سَلِگ.» «و وقته مِن هَفت گِردَ بُ چار هزار مِرُوا گَر گِر، وَ چَند سَلِگه تِژی ژه گَرِت بَجی مایی خِر گِرِن؟» گُتن: «هَفت سَلِگ.» ایجا عیسی گُتَ وان: «ما اون هِشتا ژی فام ناگَن؟» وقته گَهَشتِنَ بِیت‌صِیْدایه، هِندَگا مِرُوَگه گُورَ اینانَ لاره عیسی و لاواهی له گِرِن گو دَسته خو دانِتَ سَر وی. عیسی دَسته وه مِرُوی گِرت و اَو گُندی دا بِرَ دَروَ. پاشه تُف گِرَ سَر چاوه وی و دَسته خو دانا سَر وی و پیسیار گِر: «تِ چه دِشدی دِبینی؟» اَوی سَره خو بِلند گِر و گُت: «اَز خلقه دِبینِم، بله اَو بینا دارانَ گو ره دِچِن.» پاشه عیسی دَسته خو جارَگَ دی دانا سَر چاوه وی. اَوی چاوه خو وَگِر و روناهیا چاوه وی زُوِری و همو دِشد باش دیت. ایجا عیسی اَو رِگِرَ مالا وی و گُت: «نَچَ ناو گُندی دا ژی.» عیسی گَل شاگِردِت خو چو بُ گُندِت دُرا مَنطَقا قیصریا فیلیپیه. ره دا، اَوی ژه شاگِردِت خو پیسیار گِر: «گُتنا خلقه اَز که مَ؟» اَوان گُتنَ وی: «هِندَگ دِبِژِن تِ یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدا ای، هِندَگَ دی دِبِژِن الیاس پِیغَمبَر، و هِندَگ ژی دِبِژِن یگ ژه پِیغَمبَرا ای.» عیسی ژه وان پیسیار گِر: «بله اون چه دِبِژِن؟ گُتنا وَ اَز کِمَ؟» پِطرُس جیواب دا: «تِیی مسیحْ.» بله عیسی اَو قدغن گِرِن و بُ وان اَمِر گِر گو راستا ویدا چه دِشدی نَبِژِنَ چه کَسه. ایجا عیسی دَستبه دَرس دایینا وه راستیه بُ وان گِر گو گوره انسان دِبی دَسته مَزِنِت قَومی و سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته دا گَلَک زَجره بِکِشیت و بِتَ گُشتِن و له رُژا سِیه رابیت. عیسی اَوَ آشگَرا گُت. ایجا پِطرُس اَو بِرَ سویَگه و له گِرَ هَوار. بله عیسی زُوِری و بَرخودا شاگِردِت خو و له پِطرُس گِرَ هَوار و گُت: «دور مِن بِکَوَ، اَی شیطان! چون گو فِکره تَ انسانینَ نه خدایی.» ایجا عیسی گاز جَماعَته و شاگِردِت خو گِر و گُتَ وان: «هَگو کَسَگ بِخازیت دوو مِدا بِت، دِبی خو حاشا گَت و خاچا خو راگَت و دوو مِدا بِت. چون گو هَچی کَسه بِخازیت جانه خو نجات بِدَت، دیه اَوه ژه دَست بِدَت؛ بله هَچی کَسه بَر خاطره مِن و بَر خاطره انجیله جانه خو ژه دَست بِدَت، دیه اَوه نجات بِدَت. چه خِیرَگ بُ انسانی هَیَ گو تواوی دُنیایه بینیتَ دَست، بله جانه خو خِسار گَت؟ انسان بُ هِنده گو جانه خو بینیتَ دَست چه دِگاریت بِدَت؟ چون هَچی کَسه گو ناو وه نَسلا زِناگَر و گُنَهکاردا ژه مِن و قِسِت مِن عار هَبیت، گوره انسان ژی وقته گو ناو شُکوه و جلالا بابه خو گَل میلیاکَتِت مُقدس دا بِت، دیه ژه وی عار هَبیت.» عیسی گُتَ وه جَماعَته و شاگِردِت خو: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هِندَگ اِرَ راوَستانَ گو حَتا پادشاهیا خدا نَبینِن گو بِ قاوَته تِت، مِرِنه طام ناگَن.» پاشه شَش رُژا، عیسی، پِطرُس و یعقوب و بِرایه وی یوحنا دانَ گَل خو و اَو بِرِنَ سَر سَره چییایَگه بِلند گو تِنه بِمینِن. وِدَره، لاره وان، صومَته عیسی عوض بو، و گِراسه وی دِبِرِسقی و گَلَک سِپی بِبو، وِسا گو سَر رویه عَردی چه کَسه نَدِگاری گِراسَگه وِسا سِپی گَت. وه ناوه دا، الیاس پِیغَمبَر و موسی پِیغَمبَر بَر چاوه وان دووهار بون و گَل عیسی قِسَ دِگِرِن. پِطرُس گُتَ عیسی: «ماموستا، باشَ گو اَم اِرَنَ. بِهلَ اَم سه سیبَرا چه گَن، یگه بُ تَ، یگه بُ موسی پِیغَمبَر و یگه ژی بُ الیاس پِیغَمبَر.» پِطرُس نَدِزانی چه بِژیت، چون گو اَو گَلَک تِرسیا بون. ایجا اَورَگه سَر وان گِرَ سیبَر و دَنگَکه ناو اَوره دا گُت: «اَوَیَ گوره مِن یه عزیز؛ گوهه خو بِدَنَ وی.» نِشگادا، اَوان شاگِردا بَرخودانَ دُرا خو و چه کَس خِنجی عیسی لاره خو نَدیتِن. وقته چییادا ژُردا دِهاتن، عیسی بُ وان اَمِر گِر اَو دِشدا گو دیته بون، نَبِژِنَ چه کَسه حَتا وقته گو گوره انسان ناو مِریادا رابیت. بَجا اَوان اَو دِشد نابَینا خودا خُدان گِرِن، بله ژه یِگودو پیسیار دِگِرِن گو معنیا ’رابونا گوره انسان ناو مِریادا‘ چیَ. ایجا ژه عیسی پیسیار گِرِن: «بُچی ماموستایِت تَوراته دِبِژِن گو اَوِلی دِبی الیاس پِیغَمبَر بِت؟» عیسی جیواب دا: «دوزَ، اَوِلی الیاس پِیغَمبَر دِت گو همو دِشدی بینا اَوِلی سَراست گَت. بله اَو چاونَ گو راستا گوره انسان هاتیَ نِویساندِن، اَو دِبی گَلَک زَجره بِکِشیت و به قَدِر بیت؟ بله اَز بُ وَ دِبِژِم گو الیاس پِیغَمبَر، هَ وِسا گو راستا ویدا هاتیَ نِویساندِن، هات و چه دله وان خاست گَل ویدا گِرِن.» وقته اَو زُوِرینَ لاره شاگِرده دیتِر، جَماعَتَگه عَظیم دُرا وان دیتِن و ماموستایِت تَوراته گَل وان بَحث دِگِرِن. هَ وه دَما گو جَماعَته عیسی دیت همو گَلَک صِفَت گِرتی بون و بَزینَ لاره وی و سِلاو له گِرِن. عیسی وان پیسیار گِر: «اون راستا چه گَل واندا بَحثه دِگَن؟» مِرُوَگه ناو جَماعَته دا جیواب دا: «ماموستا، مِن گوره خو اینایَ لاره تَ، چون گو اَو توشی رِحَگه بویَ گو وی لال دِگَت. وقته اَو رِح گوره مِن دِگِریت، وی عَردی دِدَت، دَوْه وی کف دِگَت و دِدانه وی سَر یِگودو دِشِدِن و بَدَنا وی هِشک دِبیت. مِن ژه شاگِرده تَ خاست گو وه رِحه دَرخینِنَ دَروَ، بله نَگارین.» عیسی گُتَ وان: «اَی نَسلا به ایمان، حَتا کَنگه اَزه گَل وَدا بِم؟ حَتا کَنگه اَزه وَ تحمل گَم؟ اَوی بیننَ لاره مِن.» ایجا اَو گورِگ اینانَ لاره عیسی. وقته اَوه رِحه عیسی دیت، جیدا فَرا اینا گورِگی وِسا گو گورِگ کَتَ سَر عَردی، و دَوْه وی کف گِر و سَر آخه گَوِزی. عیسی بابه وی پیسیار گِر: «ژه کَنگِوَیَ اَو دِشدَ سَریدا تِت؟» جیواب دا: «ژه گوشگَتیوَ. اَوه رِحه گَلَک جارا اَو هاوِتیَ ناو آو و آگِری دا گو وی بَین بِبَت. بله هَگو تِ بِگاری شُلَگه بِگَی، رَحمه مَ بِگَ و آریکاریا مَ بِگَ.» عیسی گُتَ وی: «هَگو تِ بِگاری؟ بُ اَوه گو ایمان هَیَ همو دِشد چه دِبیت.» هَ وه دَمه بابه گورِگی گِرَ هَوار و گُت: «مِن ایمان هَیَ؛ آریکاریا مِن بِگَ گو سَر به ایمانیا خو مسلط بِم!» وقته عیسی دیت گو جَماعَتَگ دِبَزِن، تِنَ لاره وی، اَوی له رِحا پیس گِرَ هَوار، گُته دا: «اَی رِحا گَر و لال، اَز بُ تَ اَمِر دِگَم، ژه وی دَرکَوی و ایدی چه جارا نَچی ناو ویدا!» رِحه قیژیا دا و گورِگ قاهیم هَژاند و ویدا دَرکَوتَ دَروَ. گورِگ بینا مَیتَگه بو، وِسا گو گَلَکا گُتن: «مِریَ.» بله عیسی دَسته گورِگی گِرت، اَو بِلند گِر، و گورِگ سَرپِیا راوَستا. وقته عیسی چو ناو مالدا، شاگِردِت وی تِنِتیه دا وی پیسیار گِرِن: «بُچی مَ نَگاری وه رِحه دَرخینِنَ دَروَ؟» عیسی گُتَ وان: «اَو جنسَ خِنجی بِ دعا گِرِنه دَرناکَویت.» عیسی و شاگِردِت وی وِدَره دا دَرکَوتِن و حَریما جلیله دا دَرباز بون. عیسی نَدِخاست چه کَس بِزانیت اَو کیدَرِیَ، چون گو اَوی دَرس دِدا شاگِردِت خو و دِگُتَ وان: «گوره انسان دیه تسلیمی دَسته خلقه بیت و اَو دیه وی بُگُژِن. بله اَو پاشه هِنده گو هاتَ گُشتِن، له رُژا سِیه دا دیه رابیت.» بله شاگِردا قِسا وی فام نَگِرِن و دِتِرسیان ژه وی پیسیارا بِگَن. پاشه اَو هاتنَ شَهره کَفَرناحومه. وقته ناو مالدا بون، عیسی ژه شاگِردا پیسیار گِر: «وَ ره دا راستا چه دا قِسَ دِگِر؟» بله اَوان چه نَگُت، چون گو ره دا گَل یِگودو راستا وه هِنده دا گو کیشگَ وان مَزِنتِرَ قِسَدان گِره بون. ایجا عیسی رونِشت و گاز وان دانزدَه شاگِردا گِر و گُتَ وان: «هَچی کَسه بِخازیت یه اَوِلی بیت، دِبی یه دوماییگه بیت و بِبیتَ خِذمَتکاره همویا.» پاشه بِچوگَگ راگِر و دانا ناوَگا واندا، و دا بَر سینگه خو، گُتَ وان: «هَچی کَسه بِچوگَگه وِسا سَر خاطره ناوه مِن قَبول گَت، اَز قَبول گِرِمَ؛ و هَچی کَسه مِن قَبول گَت، نه اَز، بَلگو اَو کَسه گو اَز رِگِرِمَ قَبول گِریَ.» یوحنا گُتَ عیسی: «ماموستا، مَ مِرُوَگ دیت گو بِ ناوه تَ جن دِدَرخِستِن، بله چون گو ژه مَ نَبو، مَ پِشی له گِرت.» بله عیسی گُت: «پِشیه له نَگِرِن، چون گو چه کَس نِگاریت بِ ناوه مِن مُعجِزا بِگَت و پاشه راستا مِدا پیس قِسَ گَت. چون گو هَچی کَسه له ضِدّ مَ نینَ، گَل مَدایَ. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه طاسِگَگه آوا وَخارِنه بَر خاطره هِنده گو اون شاگِرده مسیحِن بِدَتَ وَ، چه جورا به خَلات نامینیت. «هَچی کَسه باعیث بیت یگ ژه وان مِرُوه گوشگَ گو ایمان مِن هَنَ بِکَویتَ گُنَهه، بُ وی باشتِر اَوَ بو گو بَرَگه مَزِنَ آشه سُگُرا ویَ وَگَن و اَوی پاوژِنَ ناو بَحره دا! هَگو دَسته تَ باعیث دِبیت تِ گُنَهه بِگَی، اَوه لِوَ گَ. چون گو بُ تَ باشتِر اَوَیَ گو تِ فلج بِچی ناو ژیانا اَبَدی حَتا هِنده گو تِ بِ دو دَستا بِچی ناو جَهنَمه دا، ناو وه آگِره گو چه جارا ناتَمِریت. وه جیه گو گِرما وان نامِریت و آگِر ناتَمِریت. و هَگو پِیه تَ باعیث دِبیت تِ گُنَهه بِگَی، اَوه لِوَ گَ. چون گو بُ تَ باشتِر اَوَیَ گو تِ فلج بِچی ناو ژیانا اَبَدی، حَتا هِنده گو تِ بِ دو پِیا بِی هاوِتِن ناو جَهنَمه دا. وه جیه گو گِرما وان نامِریت و آگِر ناتَمِریت. و هَگو چاوه تَ باعیث دِبیت تِ گُنَهه بِگَی اَوه دَرخینَ، چون گو بُ تَ باشتِر اَوَیَ گو تِ بِ چاوَگه بِچی ناو پادشاهیا خدا، حَتا هِنده گو تِ بِ دو چاوا بِی هاوِتِن ناو جَهنَمه دا، وه جیه گو گِرما وان نامِریت و آگِر ناتَمِریت. «همو کَس بِ آگِری دیه بِتَ خه گِرِن. خه باشَ، بله هَگو خه طاما خو ژه دَست بِدَت، اونه چاون بِگارِن دیسا شوراتیه بِدَنه؟ وَ ناو خودا خه هَبیت و گَل یِگودو بِ صُلحه دَرباز گَن.» عیسی ژه وِدَره دَرکَوت و چو بُ حَریما یهودیه و آلیه دیَ چَمه اردنه. جَماعَت جارَگه دی خِر بونَ لاره وی، و اَوی بینا عادَتا خو یا همو جاره، دیسا دَرس دا وان. عالِمِت فِرقا فَریسیا هاتنَ لاره وی و بُ امتحان گِرِنا وی ژه وی پیسیار گِرِن: «گورَیَگی شِریعَته دوزَ گو مِر ژِنا خو بَردَت؟» عیسی جیواب دا: «موسی پِیغَمبَر بُ وَ چه اَمِر گِریَ؟» اَوان گُتن: «موسی پِیغَمبَر ایجازَ دایَ گو مِر کاغَذا طلاقه بِنویسیت و ژِنا خو بَردَت.» عیسی گُتَ وان: «موسی پِیغَمبَر بَر خاطره دله وَ یه بینا بَری اَو اَمرَ بُ وَ نِویسی. حال اَو حالَ گو ژه دَستبه گِرِنا عالَمه، خدا ”اَو مِر و ژِن آفِراندِن.“ و ”بَر خاطره وه هِنده مِر ژه باب و داییگا خو دیه جُدا بیت و دیه بِزَلِقیتَ ژِنا خو، و اَو دو دیه بِبِنَ یگ بَدَن.“ بَهنده، ایدی اَو دو نینِن بَلگو یگ بَدَنِن. بَجا اَو دِشدا گو خدا گِرَ یگ، انسان نابی لِگ جُدا گَت.» وقته ناو مالدا بون، شاگِردا جارَگه دی راستا وه دِشده ژه عیسی پیسیار گِرِن. عیسی گُت: «هَچی کَسه گو ژِنا خو بَردَت و ژِنَگه دی بِخازیت، راستا ژِنا خودا زِنا گِریَ. و هَگو ژِنِگَگ خو مِره خو بِدَتَ بَردان و مِرَگه دی بِگَت، زِنا گِریَ.» خلقه بِچوگ اینانَ لاره عیسی گو دَسته خو دانِتَ سَر وان. بله شاگِردا له خلقه گِرِنَ هَوار. عیسی وقته اَو دِشدَ دیت، کَربه وی وَبو و گُتَ شاگِردِت خو: «بِهلِن زارو بِنَ لاره مِن؛ پِشیا وان نَگِرِن، چون گو پادشاهیا خدا یا مِرُوه بینا وانَیَ. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه پادشاهیا خدا وَگو زارویَگه قَبول نَگَت، ناچیتَ ناودا.» عیسی اَو دانَ بَر سینگه خو، دَسته خو دانا سَر وان و بَرکت دا وان. وقته عیسی ره کَت، مِرُوَگ بَزی هات و بَر عیسی کَتَ سَر چُکا و ژه وی پیسیار گِر: «ماموستایه قَنج، چه بِگَم گو بِبِمَ خُدانه ژیانا اَبَدی؟» عیسی گُتَ وی: «بُچی تِ دِژی مِن قَنج؟ چه کَس قَنج نینَ خِنجی خدا. تِ اَمرِت شِریعَته دِزانی: قتله نَگَ، زِنایه نَگَ، دِزیه نَگَ، شَهادَتا دِرَوین نَدَ، نَحَقیه نَگَ، احتراما داییگ و بابه خو خُدان گَ.» اَوه مِرُوی گُتَ عیسی: «ماموستا، تواوی اَو اَمرَنَ مِن گوشگَتیوَ حَتا نَهَ اینانَ جی.» عیسی بِ مُحبّته بَرخودا وی و گُتَ وی: «تَ دِشدَگ گِم هَیَ؛ هَچی دِشدا تَ هَیَ بِفرُشَ و دِراوه وه بِدَ فقیر و ژارا، گو اَسمانی دا تَیه خِزینَ هَبیت. هِنگه وَرَ و بِکَوَ دوو مِدا.» اَو مِرُو بِ وه قِسه به اُمید بو و نَرِحَت ژه وِدَره چو، چون گو ثَروَتَگه عَظیم هَبو. عیسی بَرخودا دُرا خو و گُتَ شاگِردِت خو: «دیه چَند زحمت بیت بُ دَولمَندا چُیینا ناو پادشاهیا خدا!» شاگِرد ژه قِسِت وی صِفَت گِرتی بون. بله عیسی جارَگه دی گُتَ وان: «گَلی زاروگان، چَند زحمتَ بُ دَولمَندا چُیینا ناو پادشاهیا خدا! دَرباز بونا دَوه ژه کُنا دَرزیه هِسانتِرَ ژه چُیینا مِرُوه دَولمَند ناو پادشاهیا خدا.» شاگِرد گو گَلَک صِفَت گِرتی بِبون، گُتن: «بَجا که دِگاریت نجاته پَیدا گَت؟» عیسی بَرخودا وان و گُت: «وه شُله بَشَر نَشِت بِگَت، بله بُ خدا وِسا نینَ، چون گو بُ خدا گِرِنا همو شُله هِسانَ.» پِطرُس دَستبه قِسَدانه گِر و گُت: «بَرخوده، مَ همو دِشد بَردایَ و اَم دوو تَدا هاتنَ.» عیسی گُت: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، چه کَس چِنینَ گو بَر خاطره مِن و بَر خاطره انجیله، مال آن بِرا آن خوشگ آن باب آن داییگ آن زارو آن مِلکه خو بَردَت، و هَ وه دُنیایه دا صد جارا هِند مال و بِرا و خوشگ و داییگ و زارو و مِلک - و هَمژی اَذیَته - نَینیتَ دَست، و دُنیایا دی ژی ژه ژیانا اَبَدی به پار بِمینیت. بله گَلَک گو یه اَوِلینَ دیه بِبِنَ یه دوماییگه، و اَونه گو یه دوماییگِنَ دیه بِبِنَ یه اَوِلی!» اَو ره دا دِچُنَ اورشلیمه و عیسی پِش واندا ره دِچو. شاگِرد صِفَت گِرتی بِبون و مِرُوه گو دوو وانرا دِچُن، تِرسیا بون. عیسی جارَگه دی اَو دانزدَه شاگِرد بِرِنَ سویَگه و اَو دِشدا گو دِبی سَره ویدا هاتِبا، گُتَ وان. گُت: «نَهَ اَمه بِچِنَ اورشلیمه. دیه وِدَره گوره انسان تسلیمی سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته بِگَن. اَو دیه اَوی محکومه مِرِنه بِگَن و اَوی دیه تسلیمی قَومه گو یهودی نینِن بِگَن. اَو دیه پِکَنیه خو له بِگَن و دیه تُف گَنَ وی، شَلاقا دیه لِدَن و دیه بُگُژِن. بله اَو دیه له رُژا سِیه رابیت.» یعقوب و یوحنا گورِت زِبِدی هاتنَ لاره عیسی و گُتنَ وی: «ماموستا، مَ داخازیا هِنده هَیَ گو اَو دِشدا اَم ژه تَ دِخازِن، بُ مَ بینی جی!» عیسی گُتَ وان: «اون چه دِخازِن اَز بُ وَ بِگَم؟» اَوان گُتنَ عیسی: «بِهلَ گو اَم ناو شُکوه و جلالا تَدا، یگ سَر دَسته تَ یه راسته و یه دیتِر سَر دَسته تَ یه چَپه رونِن.» عیسی گُتَ وان: «اون نِزانِن گو اون چه دِخازِن. ما اون دِگارِن ژه وه طاسِگا گو اَز دِوَخُم دا، وَخُن آن وه غُسلا تعمیدا گو اَز دِگِرِم، بِگِرِن؟» اَوان گُتنَ وی: «بَله، اَم دِگارِن.» عیسی گُتَ وان: «ژه وه طاسِگا گو اَز دِوَخُم دا، اونه وَخُن و وه غُسلا تعمیدا گو اَز دِگِرِم، اونه بِگِرِن. بله بِزانِن گو رونِشتِن سَر دَسته مِن یه راسته آن چَپه دَسته مِدا نینَ گو اَوه بِدَمَ کَسَگه، بَلگو اَو جیَ یه وان مِرُوایَ گو بُ وان حاضِر بویَ.» وقته وان دَه شاگِرده دیتِر اَو دِشدَ بیهیستِن، کَربه خو یعقوب و یوحنا وَگِرِن. عیسی اَو گاز گِرِنَ لاره خو و گُتَ وان: «اون دِزانِن گو ناو قَومه گو یهودی نینِن دا اَونه گو حاکِم دِنَ گاز گِرِن، سَر وان آغاتیه دِگَن و مَزِنِت وان حُکمه وان دِگَن. بله ناو وَدا دِبی وِسا نَبیت. ناو وَدا هَچی کَسه دِخازیت مَزِن بیت، دِبی خِذمَتکاره وَ بیت. و ناو وَدا هَچی کَسه دِخازیت یه اَوِلی بیت، دِبی خُلامه همویا بیت. چون گو گوره انسان ژی نَهات گو خِذمَتا وی بِتَ گِرِن، بَلگو هات گو خِذمَته بِگَت و جانه خو بَدَلا آزادیا گَلَکا بِدَت.» پاشه هاتنَ اَریحایه. و وقته عیسی گَل شاگِردِت خو و جَماعَتَگه عَظیم اَریحایه دا دِچُنَ دَروَ، خازُگَگه گُورَ گو ناوه وی بارتیمائوس بو و گوره تیمائوس بو، بَر ره رونِشته بو. وقته بیهیست گو عیسایه خلقه ناصِره یَ گو دَرباز دِبیت، گِرَ هَوار و گُت: «اَی عیسی، گوره داوود پاشا، رَحمه مِن بِگَ!» گَلَکا له گِرِنَ هَوار و گُتنَ وی گو هِش بیت. بله اَوی زِدَتِر گِرَ هَوار، گُت: «اَی گوره داوود پاشا، رَحمه مِن بِگَ!» عیسی راوَستا و اَمِر گِر: «گاز گَنه بِتَ اِرَ.» بَجا اَوان گاز اَو مِرُوه گُورَ گِرِن و گُتنَ وی: «دله تَ قُرص بیت! رابَ اَو گاز تَ دِگَت.» ایجا اَوی عبایه خو هاوِت، جیه خودا رابو و هاتَ لاره عیسی. عیسی ژه وی پیسیار گِر: «تِ چه دِخازی اَز بُ تَ بِگَم؟» اَوه گُورَ جیواب دا وی: «ماموستا، دِخازِم چاوه مِن وَبِن.» عیسی گُتَ وی: «هَرَ، ایمانا تَ شفا دایَ تَ.» هَ وه دَمه چاوه وی وَبون و ره دا کَتَ دوو عیسی. وقته عیسی و شاگِردِت وی گَهَشتِنَ گُندِت بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیا گو نِیزوکاتیا شَهره اورشلیمه له چییایه زَیتونه بون، عیسی دو شاگِرده خو رِگِرِن گُتَ وان: «هَرنَ وه گُنده گو پِشیا وَیَ. هَ وه دَما اون گَهَشتِنَ ناو گُندی، اونه جاشِگَگه گِردایی پَیدا گَن گو چه کَس حَتا نَهَ له سیوار نَبویَ. اَوه وَگَن و بینِن. هَگو کَسَگه گُتَ وَ: ”بُچی اون وه شُله دِگَن؟“ بِژِن: ”خاده اَو لازِمَ و دیه اَوه زو بِزُورنیت.“» ایجا اَو دو شاگِرد چُن و ناو کوچه دا جاشِگَگه گِردایی بَر دَرَگه پَیدا گِرِن و اَو وَگِرِن. وه ناوه دا، هِندَگ ژه مِرُوِت گو وِدَره راوَستا بون ژه وان پیسیار گِرِن: «اون بُچی جاشِگه وَدِگَن؟» اَوان دو شاگِردا هَ وِسا گو عیسی بُ وان گُته بو جیواب دان؛ و اَوان مِرُوا هِلان اَو بِچِن. ایجا وان دو شاگِردا جاشِگ اینانَ لاره عیسی و عبایه خو هاوِتنَ سَر بِشتا وه و عیسی له سیوار بو. گَلَک مِرُوا ژی عبایه خو سَر ره پان گِرِن و هِندَگا ژی چِقِلِت گو ناو زَویادا بِری بون، پان گِرِنَ سَر ره. اَونه گو پِش ویدا دِچُن و اَونه گو ژه دوو ویدا دِهاتن، بِ هَواران دِگُتن: «نجاته بِدَ!» «مبارَکَ اَو کَسه گو بِ ناوه خاده تِت!» «مبارَکَ هاتنا پادشاهیا بابه مَ داوود!» «نجات ناو عَرشه بِلنددا!» ایجا عیسی هاتَ ناو اورشلیمه و چو ناو معبده. وِدَره بَرخودا همو دِشدی، بله چون گو دِرَنگ بو گَل وان دانزدَه شاگِردا چو بِیت‌عَنْیایه. رُژا دی، وقته بِیت‌عَنْیایه دا دَرکَوتِن، عیسی بِرسی بو. دوروَدا دارَگه هَژیره دیت گو پَلِگ هَبو؛ بَجا چو پِش گو بِبینیت اِرمیش هَیَ آن نه. وقته نِیزوک بو، خِنجی پَلِگا چه دِشد سَر وه پَیدا نَگِر، چون گو هِشتا وقته هَژیرا نَبو. ایجا عیسی گُتَ داره: «ایدی چه جارا چه کَس ژه تَ اِرمیشه نَخُت!» شاگِردِت وی اَوَ بیهیستِن. وقته گَهَشتِنَ اورشلیمه، عیسی چو ناو معبده و دَستبه دَرخِستِنا مِرُوه گو وِدَره آلوِر دِگِرِن گِر. اَوی تَخته صرافا و کُرسیه گُترفرُشا سَرنِقُوت گِرِن. عیسی نَهِلا چه کَس بُ بِرِن و ایناندِنا چه دِشدی ژه ناو معبده دا دَرباز بیت. عیسی دَرس دِدا وان و دِگُت: «ما کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا نَهاتیَ نِویساندِن گو، «‌”مالا مِن دیه مالا دعا گِرِنه بُ همو قَوما بِتَ گاز گِرِن“؟ بله وَ اَو گِریَ ’هِلونا دِزا‘.» سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته وقته اَوَ بیهیستِن، دوو رِیَگه بُ گُشتِنا وی بون، چون گو ژه وی دِتِرسیان، چون گو تواوی جَماعَـت ژه دَرس دایینا وی صِفَت گِرتی بِبون. وقته رُژ آوا بو، عیسی و شاگِردِت وی چُنَ دَروَیی شَهری. رُژ دَرکَوتِنه، وقته ره دا دَرباز بون، دارا هَژیره دیتِن گو رَهه دا هِشک بِبو. پِطرُس اَو قِسا گو عیسی راستا دارا هَژیره دا گُته بو، اینا بیراخو و گُتَ عیسی: «ماموستا، بَرخوده! دارا هَژیره گو تَ نِفِر له گِر، هِشک بویَ.» عیسی گُتَ وان: «وَ ایمان خدا هَبیت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَگو کَسَگ بِژیتَ وی چییایی، ”ژه جیه خودا دَرکَوَ و بِکَوَ ناو بَحره دا،“ و دله خودا شِگه نَگَت بَلگو ایمان هَبیت گو اَو دِشدا دِبِژیت دیه بِقَومیت، بُ وی دیه بِتَ جی. بَهنده اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی دِشدا اون ناو دعایه دا بِخازِن، وَ ایمان هَبیت گو وَ اَو اینایَ دَست، و اَو دیه بِبیتَ یا وَ. «بَجا وقته اون دعایا دِگَن، هَگو وَ راستا کَسَگه، دِشدَگ دله خودا هَبیت، اَوی بِبَخشِن گو بابه وَ ژی گو اَسمانی دایَ، تقصیراته وَ بِبَخشیت. بله هَگو اون نَبَخشِن، بابه وَ ژی گو اَسمانی دایَ، تقصیراته وَ نابَخشیت.» اَو جارَگه دی هاتنَ اورشلیمه. وقته گو عیسی ناو معبده دا قَدَم له دِدا، سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته و مَزِنِت قَومی هاتنَ لاره وی، پیسیار گِرِن: «تِ بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَی؟ که حَق و اقتدارا گِرِنا وان شُلا دایَ تَ؟» عیسی گُتَ وان: «مِن ژی پیسیارَگ وَ هَیَ. جیوابا مِن بِدَن و اَزه بُ وَ بِژِم بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَم. غُسلا تعمیدا گو یحیا دِدا، ژه اَسمان بو آن ژه انسان؟ جیوابا مِن بِدَن.» اَوان گَل یِگودو مشورت گِرِن، گُتن: «هَگو اَم بِژِن ژه اَسمان بو، دیه بِژیت، ”بَ بُچی وَ ایمان نَینا وی؟“ هَگو اَم بِژِن، ”ژه انسان بو“…» - ژه خلقه دِتِرسیان، چون گو اَوان همویا یحیا هَراستی پِیغَمبَرَگ دِزانین. بَجا جیواب دانَ عیسی: «اَم نِزانِن.» عیسی گُتَ وان: «اَز ژی بُ وَ نابِژِم بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَم.» ایجا عیسی بِ مَثَلا دَستبه قِسَدانه گَل وان گِر و گُت: «مِرُوَگه رَزَگ چاند و دُرا وه حِصار کِشا. اَوی بُ گِرتِنا آوا تِره ناو رَزی دا حَوضَگ کُلا و بیرجَگ بُ پاسوانیه چه گِر. پاشه رَز کِره دا هِندَ باغچَوانا و چو وَلاتَگه دیتِر. وقته خِرگِرِنا حاصِله، خُلامَگ رِگِرَ لاره باغچَوانا گو هِندَگ ژه اِرمیشه رَزی ژه وان بِستِنیت. بله اَوان خُلام گِرتِن، اَو کُت دان و دَست بَطال زُوِراندِن. جارَگه دی، اَوی خُلامَگه دی رِگِرَ لاره وان، بله باغچَوانا سَره وی شِگاندِن و به حُرمَتیا وی گِرِن. دیسا خُلامَگه دی رِگِر، بله اَو گُشتِن. و گَل گَلَک خُلامه دیتِر ژی وِسا رِفتار گِرِن؛ هِندَگ کُت دان و هِندَگ گُشتِن. اَوی تِنه مِرُوَگه دی هَبو گو رِگَت، و اَو، گوره وی یه عزیز بو. دوماییگه اَو رِگِر و گَل خودا گُت: ”صیانَتا گوره مِن دیه خُدان گَن.“ بله باغچَوانا گُتنَ یِگودو: ”اَوَ وَرَثَیَ. وَرِن اَم اَوی بُگُژِن و اِرث دیه بِبیتَ یه مَ.“ ایجا اَو گِرتِن و گُشتِن و رَزی دا هاوِتنَ دَروَ. نَهَ، خُدانه رَزی دیه چه بِگَت؟ اَو دیه بِت و باغچَوانا بَین بِبَت و رَزی دیه بِسپاریتَ مِرُوه دیتِر. ما وَ زَبورا داووددا نَخاندیَ گو: «‌”اَو بَره گو معمارا رَد گِرِن، بویَ بَره اصلیَ عِمارَتی؛ خاده وِسا گِریَ و اَو بَر چاوه مَ عَجِب دووهار دِگَت“؟» ایجا قَصدا هِنده گِرِن گو عیسی بِگِرِن، چون گو زانین وه مَثَله راستا واندا دِبِژیت، بله ژه خلقه دِتِرسیان؛ بَجا اَو هِلان و چُن. ایجا مَزِنِت یهودیا، هِندَ فَریسی و هِندَ مِرُوه گو طایه هیرودیس پاشا بون، رِگِرِنَ لاره عیسی گو اَوی بِ قِسه وی بوخو بِخِنینَ طَلِگه دا. اَو هاتنَ لاره وی و گُتن: «ماموستا، اَم دِزانِن تِ مِرُوَگه راستی و بُ تَ مُهِم نینَ گو که چه فِکِر دِگَت، چون گو تِ نابَرخودَیی ظاهِرا انسانا، بَلگو رِیا خدا دوز فِرَ خلقه دِگَی. گورَیَگی شِریعَته دِبی باجه بِدَنَ قیصری آن نه؟ اَم دِبی باجه بِدَنَ وان آن نه؟» بله عیسی گو ریاکاریا وان دِزانی گُتَ وان: «بُچی اون مِن امتحان دِگَن؟ دینارَگه بُ مِن بینِن گو اَز بَرخودَمه.» ایجا اَوان دینارَگ اینان. عیسی وان پیسیار گِر: «شِکل و ناوه سَر وه سِکّه یا کِیَ؟» جیواب دان: «یا قیصریَ.» عیسی گُتَ وان: «بَجا ماله قیصری بِدَنَ قیصری و ماله خدا بِدَنَ خدا.» اَو ژه قِسِت وی صِفَت گِرتی بون. صَدّوقی گو مُنکره ساخ بونا مِریانَ، هاتنَ لاره عیسی و پیسیارَگ ژه وی گِرِن، گُتن: «ماموستا، موسی بُ مَ نِویسیَ گو هَگو بِرایه مِرُوَگه بِمِریت و دوو خودا ژِنگَگه بِهلیتَ جی، بله چه زارو چِنَبیت، اَو مِرُو دِبی اَوه بِوَژِنه بِخازیت گو نَسلَگ بُ بِرایه وی بِمینیتَ جی. ایجا، هَفت بِرا بون. بِرایه اَوِلی ژِنَگ خاست و وقته مِر چه زارو چِنَبو. ایجا بِرایه دویه اَو ژِنِگ خاست، بله اَو ژی به زارو مِر. بِرایه سِیه ژی هَ وِسا له هات. ایجا هَ وِسا، وان هَفت بِرایا چه زارو چِنَبون. پاشه وان همویا اَو ژِنِگ ژی مِر. نَهَ، رُژا گو مِری ساخ دِبِن، وقته اَو دیسا دِرابِن، اَو دیه بِبیتَ ژِنا کیشگَ وان، چون گو هر هَفت بِرایا اَو ژِنِگ خاستِن؟» عیسی گُتَ وان: «ما اَوَ بوخو نیشان نادَت گو اون خَلَطِن، چون گو اون نه ژه کِتِبِت مُقدس چه دِشدی فام دِگَن و نه ژه قُدرَتا خدا؟ چون گو وقته مِری ساخ دِبِن، چه کَس نه ژِنگه دِخازیت و نه مِر دِگَت، بَلگو همو بینا میلیاکَتِت ناو اَسمانی دانَ. بله راستا ساخ بونا مِریا، ما وَ ناو کِتِبا موسی پِیغَمبَردا نَخاندیَ گو مَسَلا بوته دا، چاون خدا بُ وی اَمِر گِر: ”اَزِم خدایه ابراهیم و خدایه اسحاق و خدایه یعقوب“؟ خدا نه خدایه مِرُوِت مِری، بَلگو خدایه مِرُوِت ساخَ. بَجا اون گَلَک خَلَطِن!» یگ ژه ماموستایِت تَوراته هاتَ نِیزوک و قِسَدانا وان بیهیست. وقته دیت گو عیسی جیوابَگه قَنج دا وان، ژه وی پیسیار گِر: «کیشگ اَمر، همویا مُهِمتِرَ؟» عیسی گُتَ وی: «اَمره همویا مُهِمتِر اَوَیَ: ”بِبیهیسَ اَی اسرائیل، خاده خدایه مَ، یَگ خادِیَ. خاده خدایه خو بِ تواوی دل و بِ تواوی جان و بِ تواوی فِکر و بِ تواوی قاوَتا خو هَژه بِگَ.“ اَمره دویه اَوَیَ: ”جیناره خو وَگو خو هَژه بِگَ.“ ژه وان دو اَمرانَ مَزِنتِر چه اَمِر چِنینَ.» ماموستایه تَوراته گُتَ وی: «تَ قَنج گُت، ماموستا! تَ راست گُت گو خدا یگَ و خِنجی وی خدایَگه دی چِنینَ، و خاده بِ تواوی دل و بِ تواوی عاقل و بِ تواوی قاوَتا خو هَژه گِرِن و جیناره خو وَگو خو هَژه گِرِن، ژه تواوی دیاریه شَوِتاندِنه و قُربانیا مُهِمتِرَ.» وقته عیسی دیت گو اَوی بِ شارَزاتیه جیواب دا، گُتَ وی: «تِ ژه پادشاهیا خدا دور نینی.» ایدی وه وِدا چه کَسه نَوِرا چه پیسیارا ژه وی بِگَت. وقته گو عیسی ناو معبده دا دَرس دِدا، پیسیار گِر: «اَو چاونَ گو ماموستایِت تَوراته دِبِژِن مسیحْ گوره داوود پاشایَ؟ داوود پاشا بوخو، بِ هدایتا رِحا مُقدسا خدا گُتیَ: «خاده گُتَ خادیه مِن: «سَر دَسته مِن یه راسته رونه حَتا وه وقته گو دُژمِنه تَ بِگَمَ تَخته بِن پِیه تَدا.»“ هَگو داوود پاشا بوخو، گاز دِگَتَ وی خاده، اَو چاون دِگاریت گوره داوود بیت؟» تواوی جَماعَـتا وِدَره بِ کَیف خوشیه گوهه دِدانَ قِسه عیسی. عیسی ناو دَرس دایینا خودا گُت: «ژه ماموستایه تَوراته دور بِن. اَو هَز دِگَن بِ عبایه دِرِژ ره بِچِن و جَماعَت ناو بازاره دا سِلاوه وان بِگَت، و ناو دیرادا جیه همویا باشتِر یه وان بیت و ناو مِوانداریادا آلیه سَریَ مجلِسه رونِن. آلیَگه دا ماله بِوَژِنا تالان دِگَن و آلیه دیتِردا، بُ رُمَتا دُنیایه، دعایِت خو دِرِژ دِگَن. حُکمه وان دیه گَلَک گِرانتِر بیت.» عیسی رونِشته بو روبرویی صاندِقا دیاریا معبده و دِبَرخودا جَماعَته گو دِراو دِهاوِتِنَ ناو صاندِقه دا. گَلَک دَولمَندا دِراوَگه زِدَ دِدان. ایجا بِوَژِنَگه فقیر و ژار هات و دو سِکّه مِسیَ گوشگَ گو دِگِرَ قِرانَگ، هاوِتَ صاندِقه دا. ایجا عیسی گاز شاگِردِت خو گِر و گُتَ وان: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، وه بِوَژِنا فقیر و ژار ژه تواوی مِرُوه گو دِراو هاوِتنَ ناو صاندِقه دا، گَلَکتِر دا. چون گو اَوان همویا ژه پِشگا زِدَیَ ماله خو دان، بله وه ژِنگه بِ نَییتیا خو، هَچی دِشدا هَبو، آنی تواوی رِزقه خو هاوِتَ صاندِقه دا.» وقته عیسی معبده دا دَردِکَوت، یگ ژه شاگِردِت وی گُته دا: «ماموستا، بَرخوده! چه بَره جِندی و چه عِمارَتِت جِندی!» عیسی گُتَ وی: «تِ وان عِمارَته مَزِن همویا دِبینی؟ بِزانَ گو بَر سَر بَری نامینیت بَلگو همو دیه ژُردا بِت.» وقته گو عیسی سَر چییایه زَیتونه روبرویی معبده رونِشته بو، پِطرُس و یعقوب و یوحنا و آندریاس تِنِتیه دا ژه وی پیسیار گِرِن: «بُ مَ بِژَ اَو دِشدَنَ کَنگه دیه بِقَوِمِن و نیشانا نِیزوک بونا وان چیَ؟» عیسی گُتَ وان: «هیشیار بِن گو چه کَس وَ ره نَدَرخینیت. گَلَک مِرُو دیه بِ ناوه مِن بِن و بِژِن، ”اَز اَوِم“ و دیه گَلَک مِرُوا ره دَرخینِن. وقته اون دَنگ و باسه شَرا دِبیهیسِن، پَرِشَ نَبِن. اَو دِشدَنَ دِبی بِقَوِمِن، بله هِشتا آخِرزمان نَگَهَشتیَ. قَومَگ له ضِدّ قَومَگَ دی و مملکتَگ له ضِدّ مملکتَگَ دی دیه رابیت. جیه جُرواجُردا عَرد هَژیان دیه بِن و خَلایی دیه رابِن. بله اَونَ همو تازَ دَستبه گِرِنا اِشه زایینِنَ. «بله اون هیشیار بِن، چون گو دیه وَ تسلیمی مَحکَما گَن و ناو دیرادا دیه وَ کُت دَن و بَر خاطره مِن اونه حُضورا والیا و پاشایادا راوَستِن گو لاره وان شَهادَته بِدَن. اَوِل دِبی انجیل بُ تواوی قَوما بِتَ وَعظ گِرِن. بَجا وقته اون گِرتِن و کِشانَ مَحکَمه، پِش وِدا نیاران نَبِن گو اونه چه بِژِن، بَلگو هَچی دِشدا وه سَعَته بُ وَ تِتَ دایین بِژِن؛ چون اَوه گو قِسَ دِگَت اون نینِن، بَلگو رِحا مُقدسا خدایَ. بِرا، دیه بِرایی تسلیمی مِرِنه بِگَت و باب زاروگه خو. زارو دیه رابِنَ ناو چاوه داییگ و بابه خو و دیه اَوان بِدَنَ گُشتِن. خلق همو بَر خاطره ناوه مِن دیه نَفرَته وَ بِگَت. بله اَو کَسه گو حَتا دوماییگه طیگ راوَستِت، دیه نجاته پَیدا گَت. «بله وقته وَ اَو ”وِرانگَره مِرار“ ناو وه جیه گو نابیت سَرپِیا راوَستِت دا دیت - اَوه گو دِخونیت دِقّته بِگَت - هِنگه هَچی کَسه یهودیه دا بیت، بِحلِتَ بُ چییایا؛ و اَوه گو سَر بانه مالا خو بیت، بُ راگِرِنا چه دِشدی، ژُردا نَیِت و نَچیتَ ناو مالدا؛ و اَوه گو ناو زَویه دا بیت، بُ راگِرِنا عبایه خو نَزُوِریتَ مال. وان رُژادا وَی بُ حاله ژِنگه پِگِران و اَونه گو شیری دِدَنَ بِچوگه ساوا! دعایا بِگَن گو اَو دِشدَ زِستانه دا نَقَومیت. چون وان رُژادا بَلایَگه وِسا دیه بِقَومیت گو بینا وه ژه دَستبه گِرِنا عالَمه گو خدا آفِراند حَتا نَهَ نَقَوِمیَ، و چه جارا ژی ناقَوِمیت. هَگو خاده اَو رُژ گُرْتْ نَگِره بان، چه انسانَگه نَدِگاری نجاته پَیدا گَت. بله بَر خاطره اَونه هاتی بِژارتِن، گو بوخو اَو بِژارتِنَ، اَو رُژ گُرْتْ گِرِنَ. وه وقتیدا هَگو کَسَگ بِژیتَ وَ، ”بَرخودَنه، مسیحْ اِرَیَ!“ آن ”بَرخودَنه، مسیحْ وِدَرا هانه یَ!“ باوار نَگَن. چون گو مسیحِت دِرَوین و پِیغَمبَرِت دِرَوین دیه رابِن و دیه نیشانا و مُعجِزا بیننَ جی گو هَگو بِبیت، اَونه گو هاتی بِژارتِن ره دَرخینِن. بَجا هیشیار بِن، مِن همو دِشد پِشتِر گُتَ وَ. «بله وان رُژادا، پاشه وه بَلایه، «رُژ دیه تاری بیت و هَوی ایدی نوره نادَت. سِتِر ژه اَسمانی دیه بِکَوِن و اَو قُدرَتِت گو اَسمانا خُدان دِگَن، دیه بِنَ هَژاندِن.“ هِنگه دیه گوره انسان بِبینِن گو بِ جلال و شُکوه و قُدرَتَگه مَزِن ناو اَورادا تِت. اَو دیه میلیاکَتا رِگَت و بِژارتیِت خو ژه چار قُنجه عالَمه، ژه سَر و بِنه عَردی حَتا سَر و بِنه اَسمانی، دیه دُرا یِگودو خِر گَت. «نَهَ، ژه دارا هَژیره وه دَرسه فِر بِن: هَ وه دَما گو چِقِله وی جیل دِدَن و پَلِگا دِدَت، اون بِدِهَسِن گو هاوین نِیزوکَ. هَ وِسا، وقته اون دِبینِن گو اَو دِشدَنَ دِقَوِمِن، اونه بِبِهَسِن گو هاتنا گوره انسان نِیزوکَ، هَ بَر دَریَ. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، حَتا تواوی اَو دِشدَنَ نَقَوِمِن، اَو نَسلَ بَین ناچیت. اَسمان و عَرد دیه بَین بِچِن، بله قِسه مِن چه جارا بَین ناچِن. «بله چه کَس خِنجی بابه اَسمانی اَوه رُژه و اَوه سَعَته نِزانیت؛ حتا میلیاکَتِت اَسمانی و گور ژی اَوه نِزانِن. بَجا شار و هیشیار بِن، چون گو اون نِزانِن اَو زَمان کَنگه دیه بِگَهَشیت. اَو بینا مِرُوَگه یَ گو دل هَیَ بِچیتَ سَفَره و وقته چُیینه، خُلامِت خو دِدانِتَ سَر شُله مالا خو، و هَریگه شُلَگه دِدَته و بُ اَوه گو بَر دَری دِراوَستِت ژی اَمِر دِگَت گو شار بِمینیت. بَجا شار بِمینِن، چون گو اون نِزانِن خُدانه ماله دیه کَنگه بِت، شَوه آن نیوه شَوه، وقته دیگِل بانی دِدَت آن سِبیزو. نَگو اَو نِشگادا بِت و وَ رازایی بِبینیت. اَو دِشدا گو اَز بُ وَ دِبِژِم، اَز بُ همویا دِبِژِم: شار بِمینِن!» دو رُژ مابو بُ عَیدا پِسَخه و نانه به هِوِن. سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته دوو هِنده دا بون گو بِ حیلا عیسی بِگِرِن و بُگُژِن، بله اَوان دِگُت: «ناو عَیده دا نه، نَگو ناو خلقه دا هِنگامَ چه بیت.» وقته عیسی له بِیت‌عَنْیایه مالا شَمعونه جذامی دا سَر سِرفِگه رونِشته بو، ژِنِگَگ بِ آمانَگه مَرمَر ژه گُلاوَگه گَلَک بُها، ژه گُلا یاقوته شینَ خالص، هاتَ لاره عیسی و آمان شِگاند و گُلاو رِژاندَ سَر سَره وی. بله هِندَ مِرُوه گو وِدَره بون، کَربه وان وَبو و گُتنَ یِگودو: «بُچی اَو گُلاوَ دِبی وِسا خِسار بیت؟ چون گو مِرُو دِگاری وی گُلاوه زِدَتِر ژه سِصَد دینارا بِفرُشیت و دِراوه وی بِدَتَ فقیر و ژارا.» اَوان گَلَک لُمَ ژِنگه گِرِن. بله عیسی گُتَ وان: «چه شُلا وَ وه نَکَته بیت. اون بُچی اَذیَتا وه دِگَن؟ اَوی شُلَگه جِندی راستا مِدا گِریَ. چون گو فقیر و ژار همو جاره گَل وَدانَ و هَچی وقته اون بِخازِن اون دِگارِن آریکاریا وان بِگَن، بله اَز همو جاره گَل وَدا نابِم. اَوه ژِنگه هَچی شُلا گو دِگاری گِر؛ اَوی بِ وه شُله، بَدَنه مِن نَهَدا بُ چال گِرِنه، گُلاو گِر. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، تواوی عالَمه دا، هَچی جیه گو خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا بِتَ وَعظ گِرِن، شُلا وه ژِنگه ژی بُ بیرانینا وه دیه بِتَ گُتن.» ایجا یهودایه اَسخَریوطی گو یگ ژه وان دانزدَه شاگِردا بو، چو لاره سَرُکِت کاهینا گو عیسی تسلیمی وان بِگَت. اَوان وقته قِسِت یهودا بیهیستِن، کَیف خوش بون و وَعدَ دان گو دِراوی بِدَنه. ایجا اَو دوو فُرصَتَگه بو گو عیسی تسلیم گَت. له یِکِمین رُژا عَیدا نانه به هِوِن گو بَرخِگا پِسَخه قُربانی دِگَن، شاگِردِت عیسی ژه وی پیسیار گِرِن: «تِ کیدَره دِخازی اَم بِچِن و بُ تَ حاضِر گَن گو شیوا پِسَخه بُخُی؟» اَوی دو شاگِرده خو رِگِرِن و گُتَ وان: «هَرنَ ناو شَهری؛ وِدَره مِرُوَگ بِ گُلُزَگَ آوه دیه راستی وَ بِت. دوو ویدا هَرِن. هَچی جیه گو اَو چو ژُر، بِژِنَ خُدانه وه ماله، ”ماموستا دِبِژیت، اُدا مِن یا مِوانا کیدَرِیَ گو شیوا پِسَخه گَل شاگِردِت خو وِدَره بُخُم؟“ اَو دیه اُدَگَ مَزِنَ رایخِستی و حاضِر آلیه سَریَ ماله نیشا وَ بِدَت. وِدَره بُ مَ حاضِر گَن.» اَو دو شاگِرد چُنَ بُ شَهری و همو دِشد هَ وِسا گو عیسی گُته بو وان دیتِن و شیوا پِسَخه حاضِر گِرِن. وقته بو شَو، عیسی گَل دانزدَه شاگِرده خو هاتَ وِدَره. وقته سَر سِرفِگه رونِشته بون و رِسق دِخارِن، عیسی گُت: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم یگ ژه وَ گو گَل مِدا رِسقی دِخُت دیه مِن تسلیمی دُژمِن بِگَت.» اَو نَرِحَت بون و یگ بَ یگ ژه وی پیسیار گِرِن: «اَو اَزِم؟» عیسی گُتَ وان: «اَو یگ ژه وَ دانزدَه شاگِردایَ، هَمَن اَوه گو نانه خو گَل مِن دِبَتَ ناو کاسِگه دا. گوره انسان هَ وِسا گو راستا ویدا کِتِبِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن، دیه بِچیت، بله وَی بُ حاله اَو کَسه گو گوره انسان تسلیمی دُژمِن دِگَت. بُ وی باشتِر اَو بو گو چه جارا نَهاتِبا دُنیایه.» وقته هِشتا مَشغولی خارِنه بون، عیسی نان راگِر و پاشه شُکُر گِرِنه، اَو گَر گِر و دا شاگِردا و گُت: «بِگِرِن، اَوَیَ بَدَنه مِن.» ایجا طاسِگَگ راگِر و پاشه شُکُر گِرِنه، اَو دا شاگِردا و همویا ژه وه وَخارِن. و گُتَ وان: «اَوَیَ خونا مِن بُ عَهدا تازَ گو بَر خاطره گَلَکا دِتَ رِژاندِن. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم گو ژه حاصِلا تِره ایدی ناوَخُم حَتا وه رُژه گو اَز اَوه ناو پادشاهیا خدا، تازَ وَخُم.» اَو پاشه خاندِنا اِستِرانَگه عَیده، چُنَ بُ آلیه چییایه زَیتونه. عیسی گُتَ وان: «اونه همو مِن بِهلِنَ تِنه، چون گو کِتِبِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن، ”اَزه شُوانی بِخینِم و پَز دیه پَلاتَیی بِن.“ بله پاشه هِنده گو اَز ساخ بوم، اَزه پِش وَدا بِچِمَ حَریما جلیله.» پِطرُس گُتَ وی: «هَگو همو ژی بِکَونَ شِگه، اَز ناکَومَ شِگه.» عیسی گُتَ وی: «بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم گو هَ ایشَو، پِش هِنده گو دیگِل دو جارا بانی دَت، تِیه سه جارا مِن حاشا گَی!» بله پِطرُس گَلَک مِجِد گُت: «هَگو لازِم بیت اَز گَل تَدا بِمِرِم ژی، اَز تَ حاشا ناگَم.» شاگِرده دی ژی هَ وِسا گُتن. عیسی و شاگِردِت خو چُنَ جیَگه گو ناوه وه جِتْسیمانی بو و وِدَره عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «اِرَ رونِن، حَتا اَز دعایا دِگَم.» پاشه عیسی پِطرُس و یعقوب و یوحنا دانَ گَل خودا و گَلَک پَرِشَ و به تاب بو عیسی گُتَ وان: «جانه مِن هِند گُلدارَ گو اَز کَتِمَ حاله مِرِنه. اِرَ بِمینِن و شار بِمینِن.» پاشه قَدَرَگه چو پِش، کَتَ سَر عَردی و دعا گِر گو، هَگو بِبیت اَو سَعَت ژه وی دَرباز بیت. و گُت: «اَبّا، بابو، همو دِشد لاره تَ هِسانَ. وه طاسِگه مِن دور گَ، بله نه بِ داخازیا مِن بَلگو بِ اِرادا تَ.» پاشه عیسی هاتَ لاره شاگِردِت خو و دیت اَو رازانَ. ایجا گُتَ پِطرُس: «شَمعون، تِ رازایی؟ ما تَ نَدِگاری سَعَتَگه شار بِمینی؟ شار بِمینِن و دعایا بِگَن گو اون نَکَونَ امتحانه دا. هَراستی رِح هَز دِگَت، بله بَدَن به طاقَتَ.» عیسی جارَگه دی چو و هَمَن دعا گِر. دیسا هات و دیت اَو رازانَ، چون گو چاوه وان گَلَک گِران بِبو. اَوان نَدِزانین چه بِژِنَ وی. عیسی جارا سِیه هاتَ لاره شاگِردا و گُتَ وان: «اون هِشتا رازانَ و بِهنا خو وَدِدَن؟ ایدی بَسَ! نَهَ اَو سَعَتا گو مِن گُته بو گَهَشتیَ. گوره انسان دیه تسلیمی دَسته گُنَهکارا بیت. رابِن، اَم بِچِن. نَهَ اَوه گو مِن تسلیمی دُژمِن دِگَت وانه تِت.» عیسی هِشتا قِسَ دِگِر گو یهودا، یگ ژه وان دانزدَه شاگِردا، گَل جَماعَتَگه مَزِن گو زُپَ و شمشیر هَبون، ژه آلیه سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته و مَزِنِت قَومی، گَهَشتِن. اَوه گو عیسی تسلیمی دُژمِن دِگِر نیشانَگ دابو اَونه گَل خودا و گُته بو وان: «اَو کَسه گو اَزه ماچی گَم، اَو هَمَن اَوَ؛ اَوی بِگِرِن و سَلِقَ وی بِبَن.» ایجا وقته گَهَشتَ وِدَره، اَو جیدا نِیزوکی عیسی بو و گُت: «ماموستا!» و اَو ماچی گِر. ایجا اَو مِرُو رِژیانَ سَر سَره عیسی و اَو گِرتِن. بله یگ ژه وان مِرُوه گو وِدَره بون شمشیره خو کِشا و ضَربَیَگ خِذمَتکاره کاهینه مَزِن دا و گوهه وی لِوَ گِر. عیسی گُتَ وان: «ما اَز رِبِرِم گو اون بِ زُپا و شمشیرا هاتنَ گو مِن بِگِرِن؟ اَز همو رُژه گَل وَ ناو معبده دا بوم و مِن دَرس دِدا و وَ اَز نَگِرتِم. بله پِشگُتنا کِتِبِت مُقدس دِبی بِتَ جی.» پاشه تواوی شاگِردا عیسی هِلانَ تِنه و حِلاتِن. زَلامَگه گو تِنه پَرچَیَگه کَتان دُرا خو بِچا بو، کَتَ دوو عیسی دا. اَو ژی گِرتِن، بله اَوی پَرچه کَتان هِلا و روت حِلات. عیسی بِرِنَ لاره کاهینه مَزِن. وِدَره تواوی سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی و ماموستایِت تَوراته خِر بِبونَ دُرا یگ. پِطرُس ژی دوروَدا دوو عیسی دا چو حَتا گَهَشتَ حَوشا مالا کاهینه مَزِن. ایجا وِدَره، بَ آگِری، گَل نُبَدارا رونِشت گو خو گَرم گَت. سَرُکِت کاهینا و تواوی اَندامه شورایا یهود دوو پَیدا گِرِنا شَهادَتَگه له ضِدّ عیسی بون گو اَوی بُگُژِن، بله چه پَیدا نَگِرِن. چون گو گَلَکا شَهادَته دِرَوین له ضِدّ عیسی دان، بله شَهادَته وان گَل یِگودو جور نَهاتِن. ایجا هِندَ مِرُو هاتنَ پِش و له ضِدّ وی شَهادَتا دِرَوین دان، گُتن: «مَ بیهیست گو اَوی دِگُت، ”اَزه وه معبده گو بِ دَسته بَشَری هاتیَ چه گِرِن خِرا گَم و سه رُژادا، اَزه معبدَگه دیتِر چه گَم گو بِ دَسته بَشَری نَهاتیَ چه گِرِن.“» بله حتا اَو شَهادَتا وان ژی گَل یِگودو جور نَهات. هِنگه کاهینه مَزِن رابو و ناوَگا همویادا راوَستا و ژه عیسی پیسیار گِر: «تَ چه جیواب چِنینَ گو تِ بِدَی؟ اَوَ چیَ گو اَو مِرُوَنَ له ضِدّ تَ شَهادَته دِدَن؟» بله عیسی هَ وِسا به دَنگ ما و چه دِشد نَگُت. جارَگه دی کاهینه مَزِن ژه وی پیسیار گِر: «تِ مسیحْ، گوره خدایه متعالی؟» عیسی گُتَ وی: «اَزِم، و اونه گوره انسان بِبینِن گو سَر دَسته راستَ قُدرَتا خدا رونِشتیَ و گَل اَورِت اَسمانی دا تِت.» هِنگه کاهینه مَزِن پِرسیا گِراسه خو چیر گِر و گُت: «ایدی مَ چه احتیاج شاهِدا هَیَ؟ وَ کُفر گِرِنا وی بیهیست. حُکمه وَ چیَ؟» اَوان همویا حُکم دان گو اَو لاییقه مِرِنه یَ. پاشه هِندَگا دَستبه گِرِن و تُف گِرِنَ عیسی؛ اَوان چاوه وی گِردا بون و وه حالیدا گو اَو کُت دِدان، دِگُتنه: «نَبوَته بِگَ!» نُبَدارا ژی اَو گِرتِن و کُت دان. وقته گو پِطرُس هِشتا آلیه بِنی، ناو حَوشه دا بو، یگ ژه خُدامِت کاهینه مَزِن ژی هاتَ وِدَره و دیت گو پِطرُس بَ آگِری خو گَرم دِگَت. اَوه ژِنگه بَرخودا وی و گُت: «تِ ژی گَل عیسایه خلقه ناصِره دا بویی.» بله پِطرُس حاشا گِر و گُت: «اَز نه دِزانِم و نه فام دِگَم گو تِ چه دِژی!» اَو قِسَیَ گُت و چو بُ آلیه دَروازَ. وه ناوه دا دیگِله بانی دا. اَوه خُدامی بَرخودا وی و جارَگه دی گُتَ اَونه گو وِدَره راوَستا بون: «اَو مِرُوَ یگ له وانَ.» بله پِطرُس دیسا حاشا گِر. گِمَگه پاشه هِنگه، اَونه گو وِدَره راوَستا بون، جارَگه دی گُتنَ پِطرُس: «به شِگ تِ ژی یگ له وانی، چون گو تِ خلقه جلیله ای.» بله پِطرُس دیسا دَستبه لعنت گِرِنا خو گِر و سوند خار و گُت: «اَز وی مِرُوی گو اون باسه وی دِگَن، ناس ناگَم!» هَ وه دَمه، دیگِله بُ جارا دویه بانی دا. هِنگه پِطرُس قِسا عیسی اینا بیراخو گو گُته بو وی: «پِش هِنده گو دیگِل دو جارا بانی دَت، تِیه سه جارا مِن حاشا گَی». بَجا دله وی پَرچَ پَرچَ بو و گیریا. سِبیزو، جیدا، سَرُکِت کاهینا گَل مَزِنِت قَومی و ماموستایِت تَوراته و تواوی اَندامه شورایا یهود بُ مشورت گِرِنه خِر بون. اَوان دَسته عیسی گِردان و اَو تسلیمی پیلاتُس گِرِن. پیلاتُس ژه عیسی پیسیار گِر: «تِ پاشایه یهودیایی؟» عیسی جیواب دا: «تَ بوخو وِسا گُت!» سَرُکِت کاهینا گَلَک تُهمَت وی دِدان. ایجا پیلاتُس دیسا ژه وی پیسیار گِر: «تَ چه جیواب چِنینِن گو تِ بِدَی؟ بَرخوده چَند تُهمَتا تَ دِدَن!» بله عیسی چه جیواب نَدا، وِسا گو پیلاتُس صِفَت گِرتی بو. عادَته پیلاتُس اَوَ بو گو وقته عَیده زیندانیَگه بِ داخازیا خلقه آزاد گَت. ناو شُرِشیه زیندانه دا گو ناو شَری دا مِرُو گُشته بون، مِرُوَگ هَبو گو ناوه وی باراباس بو. جَماعَت هاتنَ لاره پیلاتُس و ژه وی خاستِن گو عادَتا خو یا همو جاره بُ وان بینیتَ جی. پیلاتُس ژه وان پیسیار گِر: «اون دِخازِن اَز پاشایه یهودیا بُ وَ آزاد گَم؟» پیلاتُس اَو قِسَیَ بَر خاطره هِنده گُت چون زانی بو گو سَرُکِت کاهینا عیسی ژه بَر حسادته تسلیمی وی گِرِنَ. بله سَرُکِت کاهینا جَماعَـت تحریک گِرِن گو ژه پیلاتُس بِخازِن بَدَلا عیسی، باراباسی بُ وان آزاد گَت. هِنگه پیلاتُس جارَگه دی ژه وان پیسیار گِر: «بَجا اَز گَل وی مِرُوه گو اون دِبِژِنه پاشایه یهودیا، چه بِگَم؟» اَوان جارَگه دی گِرِنَ هَوار گو: «اَوی خاچِوَ وَگَ!» پیلاتُس ژه وان پیسیار گِر: «بُچی؟ چه پیسیتیَگ گِریَ؟» بله اَوان بِلندتر گِرِنَ هَوار: «اَوی خاچِوَ وَگَ!» بَجا پیلاتُس گو دِخاست خلقه راضی گَت، باراباس بُ وان آزاد گِر و عیسی دا شَلاق دایین و اَو تسلیم گِر گو خاچِوَ وَگَن. هِنگه سربازا، عیسی بِرِنَ ناو حَوشا قَصره، آنی قَصرا والی، و تواوی دَستَگا سربازا خِر گِرِنَ دُرا یگ. اَوان عبایَگه بِنَفشی گِرِنَ بَر عیسی دا و تاجَگ ژه قَلَما چه گِرِن و دانانَ سَر سَره وی. اَوان خو بَر عیسی خار دِگِرِن و دِگُتن: «سِلاو سَر پاشایه یهودیا!» و بِ دارَگه ناو سَری دِدان و تُف دِگِرنَ رویه وی، بَر وی دِکَتنَ سَر چُکا و سِجدَ دِگِرِن. پاشه هِنده گو پِکَنیه خو وی گِرِن، عبایه بِنَفشیَ بَر ویدا دَرخِستِن و جِلِگه وی گِرِنَ بَدا. پاشه اَو بِرِنَ دَروَ گو خاچِوَ وَگَن. اَوان مِرُوَگ گو وِدَره دا دَرباز دِبو و ناوه وی شَمعون بو و ژه خلقه قیرَوانه بو و بابه اسکندر و روفُس بو و ناو زَویه دا دِهات، مَجبور گِرِن گو خاچا عیسی دوو ویدا بِبَت. ایجا اَوان عیسی بِرِنَ جیَگه گو ناوه وه جُلجُتا بو، گو معنیا وه کُلوخَ. هِنگه اَوان شَرابَگ گو گَل مُره تِگَل بِبو دانَ عیسی، بله اَوی قَبول نَگِر. پاشه اَو خاچِوَ وَگِرِن و جِلِگِت وی نابَینا خودا لِگ وَگِرِن، بُ معلوم گِرِنا پِشگا هَریگه پِشگ هاوِتِن. سَعَت نَهه سِبیزو بو وقته اَوان عیسی خاچِوَ وَگِرِن. سَر تقصیرناما وی هاتَ نِویساندِن: «پاشایه یهودیا.» دو مِرُوه رِبِر ژی گَل وی خاچِوَ وَگِرِن، یگ آلیه وی یه راسته و یه دیتِر آلیه وی یه چَپه. وِسا اَو نِویسارا کِتِبِت مُقدس هاتَ جی گو دِبِژیت: «اَو رِزا تقصیرکاران دا هاتَ هَژمارتِن.» مِرُوه گو وِدَره دا دَرباز دِبون سَره خو دِهَژاندِن و بِ دوژونا دِگُتن: «اَی تِ اَو کَسه گو دِخاست معبده خِرا گَی و سه رُژادا دیسا اَوه چه گَی، خو نجات دَ و ژه خاچه ژُردا وَرَ!» هَمژی سَرُکِت کاهینا گَل ماموستایِت تَوراته نابَینا خودا پِکَنیه خو وی دِگِرِن و دِگُتن: «مِرُوِت دیتِر نجات دان بله نِگاریت خو نجات دَت! بِلا مسیحْ، پاشایه اسرائیله، نَهَ ژه خاچه ژُردا بِت گو اَم بِبینِن و ایمانه بینِن.» اَو هر دو مِرُوه گو گَل ویدا خاچِوَ وَبِبون ژی دوژون دِدانه دا. ژه سَعَت دانزده نیورو حَتا سَعَت سِیه پاش نیورو، تاریتیه تواوی اَو وَلات گِرت. سَعَت سِیه پاش نیورو، عیسی بِ دَنگا بِلند گِرَ هَوار: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» آنی «اَی خدایه مِن، اَی خدایه مِن، تَ بُچی اَز هِلامَ تِنه؟» هِندَگ ژه وان مِرُوه گو وِدَره راوَستا بون وقته اَو قِسا عیسی بیهیستِن، گُتن: «بَرخودَنه، گاز الیاس پِیغَمبَر دِگَت.» ایجا مِرُوَگ بَزی پِش و اَبرَک ناو شَرابا تِرش بویی دا و دانا سَر دارِگَگه و اَو بِرَ بَر دَوْه عیسی گو وَخُت، و گُت: «صَبر گَن، بِهلِن اَم بِبینِن کانه الیاس پِیغَمبَر دیه بِت گو اَوی ژُردا بینیت.» ایجا عیسی بِ دَنگا بِلند گِرَ هَوار و رِح دا. هِنگه پَردا معبده ژه سَری حَتا بِنی بو دو گَر. وقته سَرُکه سربازا گو روبرویی عیسی راوَستا بو، دیت گو اَوی چاون رِح دا، گُت: «بَراستی اَو مِرُوَ گوره خدا بو.» هِندَ ژِنگا ژی دوروَدا دِبَرخودانه. مریمه مَجدَلیّه، مریم داییگا یعقوبه گوشگَ و یوشا، و سالومه ناو واندا بون. اَو ژِنگَنَ وقته گو عیسی حَریما جلیله دا بو، دوو ویدا هاته بون و بُ وی خِذمَت گِره بون. هَمژی گَلَک ژِنگه دیتِر وِدَره بون گو گَل عیسی دا هاته بونَ اورشلیمه. اَو رُژ، رُژا ’حاضِر بون بُ عَیده‘، بو آنی رُژا پِش رُژا شَنبیا مُقدسا یهودیا. ایجا وقته رُژ چو آوا مِرُوَگ گو ناوه وی یوسف و ژه خلقه رامَه بو، گو اَندامَگه محترم ژه شورایا یهودیا بو و هِویداره هاتنا پادشاهیا خدا بو، جُراَت پَیدا گِر و چو لاره پیلاتُس و جنازه عیسی خاست. پیلاتُس گو باوار نَدِگِر عیسی هِندَ زو مِریَ، گاز گِرَ سَرُکه سربازا و له پیسیار گِر کانه عیسی مِریَ آن نه. وقته ژه سَرُکه سربازا زانی گو اَو مِریَ، جنازه عیسی دا یوسف. ایجا یوسف کِفِنَگ ژه کَتانه کِری و جنازه عیسی ژه خاچه ژُردا اینا و ناو کِفِنه دا بِچا و دانا ناو مَزارَگه گو ناو رازه دا هاته بو تِراشین. پاشه بَرَگ گِرِل گِرَ پِشیا دَره مَزاری. مریمه مَجدَلیّه و مریما داییگا یوشا، دیتِن گو عیسی دانانَ کیدَره. وقته رُژا شَنبیا مُقدسَ یهودیا دَرباز بو، مریمه مَجدَلیّه و مریم داییگا یعقوب و سالومه، دِشده بِهن خوش کِرین گو بِچِن و بَدَنه عیسی گُلاو گَن. ایجا یِکِمین رُژا هَفتیه، سِبیزو، وقته رُژ دَرکَوتِنه، چُنَ سَر مَزاره عیسی. اَوان دِگُتنَ یِگودو: «که دیه بَره پِشیا دَره مَزاره بُ مَ گِرِل گَتَ رَخَگه؟» بله وقته بَرخودانه، دیتِن اَو بَره گو گَلَک مَزِن بو، ژه پِشیا دَره مَزاری گِرِل بویَ رَخَگه. وقته چُنَ ناو مَزاری دا، زَلامَگ دیتِن گو سَر آلیه راسته رونِشته بو و عبایَگه سِپی بَر ویدا بو. اَوان وقته اَو دیتِن تِرسیان. زَلامی گُتَ وان: «نَتِرسِن. اون دوو عیسایه خلقه ناصِره دانَ گو خاچِوَ وَبو. اَو ساخ بویَ؛ اِرَ نینَ. بَرخودَنَ وه جیه گو اَو دانا بونَ تِدا. نَهَ، هَرِن و بِژِنَ شاگِردِت وی و پِطرُس گو اَو پِش وَدا دیه بِچیتَ حَریما جلیله؛ وِدَره اونه اَوی بِبینِن، هَ وِسا گو گُته بو وَ.» ایجا اَو ژِنِگ چُنَ دَروَ و ژه مَزاری حِلاتِن، چون گو دِرَجِفین و مابونَ حَیر. اَوان چه دِشد نَگُتنَ چه کَسه، چون گو دِتِرسیان. وقته عیسی سِبیزویا یِکِمین رُژا هَفتیه ساخ بو، اَوِلی خو نیشا مریمه مَجدَلیّه گو ژه وی هَفت جن دَرخِسته بون، دا. مریم ژی چو و اَو دِشدَ بُ مِرُوِت عیسی گو شین گِرته بون و دِگیریان، گُت. بله اَوان وقته بیهیستِن گو عیسی ساخ بویَ و مریمه اَو دیتیَ، باوار نَگِرِن. پاشه وان دِشدانَ، عیسی سَر شِکلَگه دی خو نیشا دویه وان دا گو دِچُنَ ناو گُندی. اَو دو زُوِرین و اَو دِشدا قَوِمی گُتنَ اَونه دی، بله اَوان قِسا وان باوار نَگِرِن. پاشه هِنگه، وقته گو اَو یانزده شاگِرد سَر سِرفِگه رونِشته بون عیسی خو نیشا وان دا، و بَر خاطره به ایمانیا وان و دله وان یه بینا بَری له وان گِرَ هَوار، چون قِسه وان مِرُوه گو پاشه ساخ بونا وی، اَو دیته بون، باوار نَگِره بون. هِنگه گُتَ وان: «هَرنَ تواوی دُنیایه و انجیله بُ تواوی عالَمه وَعظ گَن. هَچی کَسه گو ایمانه بینیت و غُسلا تعمیده بِگِریت، دیه نجاته پَیدا گَت. بله هَچی کَسه گو ایمانه نَینیت، دیه محکوم بیت. و اَو نیشانَنَ دیه گَل مِرُوِت خُدان ایمان دا بِن: بِ ناوه مِن دیه اَجنا دَرخینِنَ دَروَ و دیه بِ اَزمانِت تازَ قِسَ گَن؛ اَو دیه بِ دَسته خو مارا بِگِرِن، و هَگو ژَهره وَخُن، چِلَ وان ناگَت، اَو دیه دَسته خو دانِنَ سَر نَساخا و اَو دیه شفایه بِگِرِن.» عیسیْ خاده پاشه هِنده گو اَو قِسَنَ گُتَ وان، بُ اَسمانی ژِلَل هاتَ بِرِن و سَر دَسته راستَ خدا رونِشت. ایجا اَو چُنَ دَروَ و همو جیا وَعظ دِگِرِن، خاده بِ واسِطا وان عمل دِگِر و کلاما خو بِ نیشانا، ایثبات دِگِر. تِئوفیلوس، اَز بَنی، بَر خاطره هِنده گو گَلَکا دَستبه نِویساندِنا چیروکا وان شُله گو ناو مَدا هاتنَ قَوِمین گِرِنَ، دوز هَ بینا وان گو اَوِلیدا بِ چاوه خو دیتِن و خِذمَتکاره کلاما خدا بون، سِپاردِنَ مَ، مِن ژی گو هَ اَوِلیدا گَلَک باش دوو همو دِشدی دا بومَ، مَصلِحَت وِسا دیت گو وان شُلا، دوویِگرا بُ وَ بِنویسِم، گو اون ژه راستیا اَو دِشده فِر بونی، مطمئن بِن. له زَمانه هیرودیس، پاشایه یهودیه، کاهینَگ ژه کاهینا گو شُلا وان خِذمَت گِرِن بُ معبدا خاده بو دِژیا و ناوه وی زکریا بو. اَو ژه کاهینه دَستَگا اَبیّایه بو. زکریا ژِنَگ هَبو گو ناوه وی اِلیزابِت بو و ژه نَسلا هارونه کاهین بو. هر دوگ نَظَرا خدادا مِرُوه صالِح بون و گورَیَگی تواوی اَمر و فَرضه خاده به گِماسی دِژیان. بله اَوان چه زارو چِنَبون، چون گو اِلیزابِت بِچوگا نَدِبو و هر دوگ تَمَنه خودا مَزِن بون. جارَگه گو دُرا خِذمَت گِرِنا دَستَگا زکریا بو و اَوی له حُضورا خدا کهانت دِگِر، ژه بَر رَسما خِذمَتا کاهینا، پِشگ بُ ناوه زکریا دَرکَوت گو بِچیتَ ناو معبدا خاده و بُخوره بِشَوتینیت. له دَما شَوِتاندِنا بُخوره، تواوی جَماعَتا مِرُوا دَروَ دعا دِگِرن و وِدَره میلیاکَتَگه خاده خو نیشا زکریا دا. میلیاکَت آلیه راستِیَ جیه شَوِتاندِنا بُخوره راوَستا بو. وقته گو زکریا اَو میلیاکَت دیت، پَرِشَ بو و گَلَک تِرسیا. بله میلیاکَتی گُتَ وی: «زکریا، نَتِرسَ! چون گو دعا یا تَ قَبول بویَ و ژِنا تَ اِلیزابِت گورَگه بُ تَ دیه بینیتَ دُنیایه گو تِیه ناوه وی دانه یحیا. تِیه شاد بی و کَیف خوشیه بِگَی و گَلَک مِرُو ژی ژه داییگ بویینا وی دیه شاد بِن، چون گو اَو نَظَرا خاده دا دیه مِرُوَگه مَزِن بیت. یحیا نابی چه جارا دَوْه خو بِدَتَ شَراب آن عَرَقه. اَو هَ ناو زِگه داییگا خودا، تِژی ژه رِحا مُقدسا خدا دیه بِبیت، و گَلَک مِرُوا ژه بنی اسرائیله بُ آلیه خاده، خدایه وان دیه بِزُورنیت. یحیا له رِح و قُدرَتا الیاس پِیغَمبَردا، پِش خاده دا دیه بِت گو دله باوان نِیزوکی دله زاروگان بِگَت و مِرُوه سَرکِش فِر گَت گو بِزُورِنَ سَر رِیا صالِحا، گو قَومَگه حاضِر بویی بُ خاده دامَزِرِنیت.» زکریا ژه میلیاکَت پیسیار گِر: «اَز وینَ چاون بِزانِم؟ چون گو اَز مِرُوَگه پیرِم و ژِنا مِن ژی تَمَنه خودا مَزِنَ.» میلیاکَتی جیوابا وی دا: «اَز جبرائیلم گو حُضورا خدادا دِراوَستِم. نَهَ اَز هاتِمَ رِگِرِن گو گَل تَ قِسَ گَم و وی خَبَرا خوش بِدَمَ تَ. نَهَ، تِیه لال بی و حَتا رُژا قَوِمینا وان دِشدانَ، تِ نَشه قِسَ گَی، چون تَ قِسه مِن گو وقته خودا دیه بِقَوِمِن، باوار نَگِر.» وه ناوه دا، جَماعَت هِویا زکریا بون و ژه گَلَک مایینا وی ناو معبده مابونَ حَیر. وقته زکریا هاتَ دَروَ، نَدِگاری گَل جَماعَته قِسَ گَت. بَهنده تِگَهَشتِن ناو معبده دِشدَگ هاتیَ بَر چاوه وی، چون گو تِنه ایشارَ دِگِر و نَدِگاری قِسَ گَت. زکریا وقته دُرا خِذمَتا وی تواو بو، زُوِری مالا خو. پاشه مدَتَگه، ژِنا وی اِلیزابِت پِگِران بو و پِنج هَویا خو نیشا خلقه نَدا. اِلیزابِت دِگُت: «خاده بُ مِن اَو شُلَ گِریَ. وان رُژانَ نَظَرا وی سَر مِنَ و اَو دِشدا گو لاره خلقه باعیثه عَیبا مِن بو، راگِریَ.» له هَویا شَشِیَ پِگِران بونا اِلیزابِت، جبرائیله میلیاکَت ژه آلیه خدا بُ شَهرَگه له حَریما جلیله هاتَ رِگِرِن گو ناوه وی ناصِره بو، گو بِچیتَ لاره گِجِگَگه باکِرَ گو ناوه وی مریم بو. مریم نیشانگِریه مِرُوَگه بو گو ناوه وی یوسف بو. یوسف ژه مالباتا داوود پاشا بو. میلیاکَت چو لاره وی و گُت: «سِلاو سَر تَ، اَی اَو کَسه گو خدا نَظَرا خو له گِریَ. خاده گَل تَیَ.» بله مریم بِ بیهیستِنا قِسه وی گَلَک پَرِشَ بو و گَل خو باش فِکِر گِر گو اَوَ چِجورَ سِلاوَ. بله میلیاکَتی گُتَ وی: «مریم، نَتِرسَ! لطفا خدا تَ هاتیَ گِرِن. نَهَ تِیه پِگِران بی، گورَگه تِیه بینی دُنیایه و تِیه ناوه وی دانه عیسی. اَو دیه بِبیتَ مِرُوَگه مَزِن و گوره خدایه متعال دیه بِتَ گاز گِرِن. خاده خدا تَخته پادشاهیا جَدّه وی داوود دیه بِدَته. اَو حَتا اَبَده سَر مالباتا یعقوب بابه بنی اسرائیله دیه سَلطَنَته بِگَت و پادشاهیا وی چه جارا خُلاص نابیت.» مریم ژه میلیاکَت پیسیار گِر: «چاون اَو دِشدَ دیه بِبیت؟ چون گو اَز باکِرَمَ.» میلیاکَتی جیواب دا وی: «رِحا مُقدسا خدا دیه بِتَ سَر تَ و قُدرَتا خدایه متعال سَر تَ دیه بِبیتَ سیبَر. بَهنده، اَو بِچوگا گو قِرارَ بِتَ دُنیایه مُقدس و گوره خدا دیه بِتَ گاز گِرِن. نَهَ اِلیزابِت ژی گو قَومه تَیَ، تَمَنه پیریه دا پِگِرانَ و گورَگه دیه بِبیت. اَوه گو دِژِن زارویا نابیت، شَش هَویَ گو پِگِرانَ. چون گو چه شُل نینَ گو خدا نَگاریت بِگَت!» مریم گُت: «اَز خُداما خاده مَ. اَو دِشدا گو تَ راستا مِدا گُت، بُ مِن بِقَومیت.» پاشه میلیاکَت ژه لاره وی چو. وان رُژادا، مریم رابو و بِ لَزه چو بُ شَهرَگه ناو چییایه حَریما یهودیه، و چو ناو مالا زکریا و سِلاو اِلیزابِتی گِر. وقته اِلیزابِتی سِلاوا مریمه بیهیست، بِچوگه ناو زِگه ویدا خو هَلاوِت و اِلیزابِت ژه رِحا مُقدسا خدا تِژی بو، بِ دَنگا بِلند گُت: «تِ ناو ژِنان دا مبارَکی و بِچوگا ناو زِگه تَ مبارَکَ! اَز که بِم گو داییگا خادیه مِن بِتَ لاره مِن؟ بَرخوده، وقته دَنگا سِلاوا تَ گَهَشتَ گوهه مِن، بِچوگ ژه کَیفادا ناو زِگه مِدا خو هَلاوِت. خَنیَگه حاله وه ژِنگه گو باوار گِر، اَو دِشدا گو ژه آلیه خاده بُ وی هاته بو گُتن، دیه بِقَومیت.» مریم گُت: «جانه مِن سِتایِشا خاده دِگَت و رِحا مِن بَر خاطره خدا گو نجاتگَره مِنَ، کَیف خوشیه دِگَت، چون گو سَر رَبَن بونا خُداما خو نَظَر گِریَ. وینَ وِداتِر، اَزه تواوی نَسلادا مبارَک بِمَ گاز گِرِن، چون گو اَو خدایه قادر شُله مَزِن بُ مِن گِریَ، و ناوه وی مُقدسَ. رَحمتا وی، نَسل بَ نَسل، بُ وانَ گو ژه وی دِتِرسِن. اَوی بِ دَسته خو قاوَتا خو نیشان دایَ، اَونه گو ناو فِکره دله خودا خو مَزِن دِبینِن، پَلاتَیی گِریَ؛ اَوی خُدان زُر ژه تَختِت وان اینانَ خاره و رَبَن سَربِلند گِرِنَ؛ اَوی بِرسی بِ دِشده قَنج تِر گِرِنَ بله دَولمَند دَست بَطال ره اِخِستِنَ. اَوی رَحمتا خو اینایَ بیراخو، و آریکاریا خِذمَتکاره خو بنی اسرائیل گِریَ، هَ وِسا گو بُ اَجداده مَ، ابراهیم و نَسلا وی قَول دا بو گو حَتا اَبَده وه شُله بِگَت.» مریم نِیزوکی سه هَویا ما لاره اِلیزابِت و پاشه زُوِری مالا خو. وقته دَما زایینا اِلیزابِت گَهَشت، گورَگ اینا دُنیایه. جینارا و خِزما وقته بیهیستِن گو خاده رَحمتَگه مَزِن وی گِریَ، گَل ویدا کَیف خوشی گِرِن. له رُژا هشته، تواوی جینار و خِزم بُ سُنَت گِرِنا بِچوگی هاتِن و دِخاستِن ناوه بابه وی زکریا، دانِنَ سَر وی. بله داییگا بِچوگه گُت: «نه! ناوه وی دِبی یحیا بیت.» اَوان گُت: «ناو خِزمه تَدا چه کَسه اَو ناوَ چِنَبویَ.» ایجا بِ ایشارا، ژه بابه بِچوگه پیسیار گِرِن گو هَز دِگَت ناوه گوره وی چه بیت. زکریا تَختِگَک بُ نِویساندِنه خاست و سَر وه نِویسی: «ناوه وی یحیایَ!» همو مانَ حَیر. هَ وه دَمه، اَزمانه وی گو هاته بو گِردان، وَبو و زکریا دَوْه خو وَگِر و دَستبه قِسَدانه گِر و سِتایِشا خدا گِر. تِرس کَتَ ناو دله تواوی جینارا و له همو جیه چییایه حَریما یهودیه باسه تواوی وان دِشدانَ دِهاتَ گِرِن. هَچی کَسه گو اَو قِسَنَ دِبیهیست، دله خودا فِکِر دِگِر گو: «اَو بِچوگَ دیه بِبیتَ چِجورَ مِرُوَگ؟» چون گو دَسته خاده گَل وی بو. بابه وی زکریا، ژه رِحا مُقدسا خدا تِژی بو و وِسا نَبوَت گِر: «حمد و ثنا بیت بُ خاده، خدایه بنی اسرائیله، چون گو هاتیَ آریکاریا قَومه خو و اَو آزاد گِرِنَ. اَوی بُ مَ شاخَگه نجاته له مالباتا خِذمَتکاره خو داوود، حاضِر گِریَ، هَ وِسا گو زَمانه بَرِوَ بِ اَزمانه پِیغَمبَرِت مُقدسَ خو گُته بو گو دیه مَ ژه دَسته دُژمِنا و تواوی مِرُوه گو ژه مَ نَفرَت هَنَ، نجات بِدَت، گو اَو رَحمتا قَول دایی بُ اَجداده مَ، بینیتَ جی و عَهدا مُقدسا خو بینیتَ بیراخو؛ هَمَن اَو سوند گو بُ جَدّه مَ ابراهیم خار گو مَ ژه دَسته دُژمِنِت مَ خَلاص گَت و آریکاریا مَ بِگَت گو اَم به تِرس وی عِبادَت گَن، له ناو مُقدس بونه و صالِح بونه، حُضورا ویدا له تواوی عَمره خو. و تِ، اَی گوره مِن، پِیغَمبَره خدایه متعال تِیه بِی گاز گِرِن؛ چون گو پِشیا خاده تِیه ره بِچی گو رِیه وی حاضِر گَی، و وه زاناییه بِدَی قَومه وی گو بِ بَخشینا گُنَهِت وان، اَو نجاته پَیدا دِگَن. چون گو ژه رَحمت و دلسُزیا خدایه مَیَ، گو روناهیا رُژ دَرکَوتِنه ژه عَرشه اَسمانا دیه بِتَ سَر مَ. گو نورا خو بِدَتَ وان کَسه گو ناو تاریتیه و بِن سیبَرا مِرِنه دانَ، و پِنگامه مَ بُ ناو رِیا آشتی و سِلامتیه هدایت گَت.» اَو بِچوگ مَزِن دِبو و له رِح دا قاوَت دِبو و حَتا رُژا حُضورا وی ناو قَومه بنی اسرائیله، چُله دا دِما. له وان رُژا، آگوستوس قیصره رومه، دَستورَگ دا گو تواوی خلقه وَلاته گو بِن دَسته حُکومَتا رومه دا بون بِنَ هَژمارتِن. اَوَ یِکِمین هَژمارتِن بو گو وقته کورینیوس والیه سوریه بو، قَوِمی. بَهنده، هر کَسَگ دِچو شَهره خو گو ناوه وی بِتَ نِویسین. یوسف ژی ژه شَهره ناصِره له حَریما جلیله چو بُ بِیت‌لِحِمه له حَریما یهودیه گو شَهره داوود پاشا بو، چون گو ژه مالبات و نَسلا داوود بو. اَو چو وِدَره گو گَل نیشانگِریه خو مریم گو پِگِران بو، ناوه خو بِنویسِن. وقته گو وِدَره بون، دَما زایینا مریم گَهَشت. اَوی یِکِمین بِچوگا خو گو گور بو اینا دُنیایه. اَو ناو بِچُلگَگه بِچاند و گُیَگه دا رازاند، چون گو مُسافِرخانه دا چه جی بُ وان چِنَبو. وه مَنطَقه دا، هِندَ شُوان هَبون گو ناو چُله دا دِمان و شَوه ژه هِشَما خو شار دِبون. نِشگادا میلیاکَتَگ ژه آلیه خاده خو نیشا وان دا و شُکوه و جلالا خاده دُر تا دُرا وان روناهی گِر. شُوان گَلَک تِرسیان، بله میلیاکَتی گُتَ وان: «نَتِرسِن، چون گو نَهَ مِن خَبَرَگه خوش بُ وَ هَیَ، خَبَرَگه گَلَک خوش بُ تواوی قَومه دُنیایه: چون گو ایرو ناو شَهره داوود، نجاتگَرَگ بُ وَ هاتَ دُنیایه. اَو مسیحْ، خاده یَ. نیشان بُ وَ اَوَیَ گو اونه بِچوگَگه ناو بِچُلگه بِچایی و گُیَگه دا رازایی پَیدا گَن.» نِشگادا دَستَگَگه مَزِن ژه لَشگِرِت اَسمانی پَیدا بون و گَل وی میلیاکَتی سِتایِشا خدا دِگِرِن و دِگُتن: «شُکوه و جلال بُ خدا ناو عَرشه اَسمانا، و آشتی و سِلامتی بُ وان مِرُوه سَر رویه عَردی گو خدا ژه وان راضیَ.» و وقته میلیاکَت ژه لاره وان چُنَ بُ اَسمانی، شُوانا گُتنَ یِگودو: «وَرِن اَم بِچِنَ بُ بِیت‌لِحِمه و اَو دِشدا گو قَوِمیَ و خاده مَ دایَ هَساندِن، بِبینِن.» بَهنده بِ لَزه چُن و مریم و یوسف و اَو بِچوگا ساوایَ رازایی گُیه دا پَیدا گِرِن. وقته بِچوگا ساوا دیتِن، اَو قِسا گو راستا ویدا بُ وان هاته بو گُتن، ناو خلقه دا گِرِنَ دَنگ. هَچی کَسه قِسه شُوانا دِبیهیست، دِما حَیر. بله مریم، اَو دِشدَنَ همو بیراخو خُدان دِگِرِن و دله خودا راستا واندا فِکِر دِگِر. پاشه شُوان زُوِرین، وه حالیدا گو مدحا خدا دِگُتن و سِتایِشا وی دِگِرِن، بَر خاطره همو دِشده گو دیته بون و بیهیسته بون، هَ وِسا گو بُ وان هاته بو گُتن. له رُژا هشته، وقته اَو بِچوگ هاتَ سُنَت گِرِن، ناوه وی دانانَ عیسی. هَمَن اَو ناو گو میلیاکَتی، پِش جی گِرتِنا وی ناو زِگه مریم، سَر وی دانا بو. وقته گو دَما طهارَتا وان گورَیَگی شِریعَتا موسی پِیغَمبَر گَهَشت، یوسف و مریم، عیسی بِرِنَ اورشلیمه گو اَوی وَقفه خاده گَن، هَ وِسا گو تَوراتا خاده دا هاتیَ نِویساندِن: «یِکِمین بِچوگا نِرَ گو بِتَ دُنیایه، چه بِچوگا انسان چه بِچوگا حیوان، دِبی وَقفه خاده بیت.» و هَمژی قُربانیه پِشکِش گَن، وَگو اَو دِشدا گو تَوراتا خاده دا هاتیَ نِویساندِن، آنی «جُتَگه قمریا آن دو جوجگه گُتره». له وه زَمانی، مِرُوَگه صالِح و دیندار اورشلیمه دا دِژیا، گو ناوه وی شَمعون بو و چاورِیا سعادتا بنی اسرائیله بو. رِحا مُقدسا خدا سَر شَمعون بو. رِحا مُقدسا خدا بُ وی آشگَرا گِره بو گو حَتا مسیحه خاده نَبینیت، نامِریت. ایجا شَمعون بِ هدایتا رِحا خدا چو ناو معبده و وقته داییگ و بابه عیسی، اَو بِچوگا ساوا اینان گو رَسما شِریعَته بُ وی بیننَ جی، شَمعونی بِچوگ دا بَر سینگه خو و وه حالیدا گو سِتایِشا خدا دِگِر گُت: «اَی خاده، نَهَ گورَیَگی عَهدا خو، تِیه ایجازا خِذمَتکاره خو بِدَی گو رِحَت چاوه خو دانِتَ سَریگ و بِچیت. چون گو چاوه مِن نجاتا تَ دیتیَ، نجاتَگ گو پِش چاوه همو مِلَتا تَ حاضِر گِریَ، نورَگ بُ آشگَرا گِرِنا راستیه بُ قَومه دیتِر و بُ سَربِلندیا قَومه تَ بنی اسرائیله.» باب و داییگه عیسی ژه قِسه گو راستا ویدا هاتنَ گُتن، صِفَت گِرتی بِبون. پاشه شَمعونی بَرکت دا وان و گُتَ مریما داییگا وی: «قِرار بویَ گو اَو بِچوگَ باعیثه کَتِن و رابونا گَلَکا ناو قَومه بنی اسرائیله دا بِبیت و اَو دیه نیشانَگ بیت گو رویه واندا دیه بِسَگینیت، و وِسا، فِکره دله گَلَکا دیه آشگَرا بیت. شمشیرَگ ژی دیه بِچیتَ ناو قَلبه تَ.» ژه وِدَره پِیغَمبَرَگ دِژیا، گو ناوه وی حَنّا بو. اَو گِجا فَنوئیل ژه عَشیرَتا اَشیری بو. حَنّا تَمَنه خودا مَزِن بو. پاشه هَفت سالا ژِن و مِراتیه، مِره خو ژه دَست دابو. و حَتا هشته و چار سالیه بِوَژِن مابو. اَو چه جارا معبده دا نَدِچو دَروَ، بَلگو شَو و رُژ، بِ رُژی گِرتِن و دعا گِرِنه عِبادَت دِگِر. حَنّا ژی هَ وه دَمه هاتَ پِش و شُکرا خدا گِر و گَل تواوی مِرُوه گو چاورِیا خَلاصیا اورشلیمه بون، راستا عیسی دا قِسَ گِر. وقته یوسف و مریم همو رَسمه شِریعَتا خاده تمام اینانَ جی، زُوِرینَ بُ شَهره خو ناصِره، حَریما جلیله دا. ایجا، اَو بِچوگ مَزِن و قاوَت دِبو. اَو تِژی ژه حکمت بو و نَظَرا خدا سَر وی بو. داییگ و بابه عیسی همو ساله بُ عَیدا پِسَخ دِچُنَ اورشلیمه. وقته عیسی دانزدَه سالی بو، گورَیَگی رَسما عَیده چُنَ اورشلیمه. پاشه خُلاص بونا عَیده، وقته زُوِرینه عیسایه جیوان ما اورشلیمه دا. بله داییگ و بابه وی اَو دِشدَ نَدِزانین، چون گُمان دِگِرِن گو ناو کاروانه دایَ، رُژَگه تواو ره چُن. بله پاشه ناو خِزم و دُستادا دوو عیسی گَریان. و وقته اَو پَیدا نَگِرِن، بُ پَیدا گِرِنا وی زُوِرینَ اورشلیمه. پاشه سه رُژا، دوماییگه عیسی معبده دا پَیدا گِرِن. لاره ماموستایا رونِشته بو و گوهه خو دِدا قِسه وان و پیسیار وان دِگِر. هَچی کَسه قِسه وی دِبیهیست، له زاناییا وی و جیوابه گو دِدا، صِفَت گِرتی دِما. وقته داییگ و بابه عیسی اَو وِدَره دیتِن، مانَ حَیر. داییگا وی گُته دا: «گوره مِن، بُچی تَ گَل مَدا وِسا گِر؟ اَز و بابه تَ گَلَک نیاران دوو تَ دِگَریان.» بله عیسی گُتَ وان: «اون بُچی دوو مِن دِگَریان؟ ما وَ نَدِزانی گو اَز دِبی مالا بابه خودا بِم؟» بله اَوان، اَو قِسا گو گُتَ وان فام نَگِرِن. ایجا گَل وان کَتَ ره و هات بُ ناصِره و اَمره واندا بو. بله داییگا وی تواوی اَو شُلَنَ دله خودا خُدان دِگِر. عیسی له حکمت و له بَژْنه دا مَزِن دِبو و لاره خدا و لاره مِرُوا قَدِرتِر. سالا پانزدَه له سَلطَنَتا تیبِریوس قیصره رومه، وقته گو پُنتیوس پیلاتُس والیه یهودیه و هیرودیس حاکِمه حَریما جلیله بو و بِرایه وی فیلیپُس حاکِمه ایتوریه و تْراخونیتیسه و لیسانیوس حاکِمه آبیلینیه بو، و حَنّا و قیافا ژی کاهینِت مَزِن بون، کلاما خدا چُله دا سَر یحیا، گوره زکریا، نازِل بو. یحیا دِچو همو جیه دُر تا دُرا چَمه اردنه و بُ خلقی وَعظ دِگِر گو بُ هِنده گُنَهه وان بِنَ بَخشین، تَوبَ گَن و غُسلا تعمیده بِگِرِن. راستا وه هِنده ناو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَر هاتیَ نِویساندِن گو: «دَنگا وه مِرُوی گو ناو چُله دا دِگَتَ هَوار، ”رِیا خاده حاضِر گَن! رِیه وی راست گَن! تواوی گَندال تِژی و تواوی چییا و گِرِگ دیه راست بِن؛ رِیه خار، دوز و رِیه نَسَراست دیه صاف بِن. هِنگه تواوی بَشَر نجاتا خدا دیه بِبینِن.“‌» یحیا بُ اَو جَماعَـته گو بُ گِرتِنا غُسلا تعمیده دِهاتنَ لاره وی، دِگُت: «اَی نَسلا اَفعیا، که اون بِهَساندِن گو ژه بَر غَضَبا گو قِرارَ بِت بِحلِن؟ بَهنده تَوبا خو بِ اعمال و رِفتاره گو اون دِگَن نیشان بِدَن و گَل خو نَبِژِن: ”جَدّه مَ ابراهیمَ.“ چون گو اَز دِبِژِمَ وَ، خدا دِگاریت ژه وان بَرانَ زاروگان بُ ابراهیم چه گَت. هَ نَهَ ژی بیوِر گَهَشتیَ سَر رَها دارا. ایجا هَچی دارا گو اِرمیشا باش نَینیت، دیه بِتَ بِرین و دیه بِتَ هاوِتِن ناو آگِری دا.» جَماعَتا ژه وی پیسیار گِرِن: «بَ اَم چه بِگَن؟» یحیا جیواب دا: «اَو کَسه گو دو گِراس هَیَ، یگه بِدَتَ اَوه گو چِنینَ و اَو کَسه گو رِسق هَیَ ژی هَ وه شُله بِگَت.» باجگِره حُکومَته ژی هاتِن گو تعمیده بِگِرِن. اَوان ژه یحیا پیسیار گِرِن: «ماموستا، اَم چه بِگَن؟» گُتَ وان: «زِدَتِر ژه وه هِندا گو گُتنَ وَ بِستینِن، باجه نَستینِن.» سربازا ژی پیسیار وی گِرِن: «بَ اَم، اَم چه بِگَن؟» گُت: «بِ زُره دِراوی چه کَسه نَستینِن و بُختانا چه کَسه نَگَن و حَقه خو قانع بِن.» خلق زُر هِویدار بون و دله خودا فِکِر دِگِرِن گو کانه اِمکان هَیَ یحیا هَمَن مسیحْ بیت؟ جیوابا یحیا بُ وان همویا اَوَ بو: «اَز وَ بِ آوه تعمید دِدَم، بله مِرُوَگ قاوَتتِر ژه مِن دیه بِت گو اَز حتا گِیر هِنده نایِم بَنگه سُلگه وی وَگَم. اَو دیه وَ بِ رِحا مُقدسا خدا و آگِری تعمید دَت. اَو شَنا وی دَستی دایَ گو جُخینا خو بِدَتَ با و گَنِمی ناو انبارا خودا خُدان گَت، بله گایه ناو آگِرَگه گو چه جارا ناتَمِریت دیه بِشَوتینیت.» و هَ وِسا یحیا بِ گَلَک نصیحته دیتِر بُ خلقی خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا وَعظ دِگِر. بله چون گو هیرودیسه حاکِم، سَر خاطره ژِن بِرایا خو هیرودیا و تواوی شُله خو یه پیس، ژه آلیه یحیا هاته بو آزِراندِن، اَوی یحیا هاوِتَ زیندانه و وی جورَیی اَو شُلَ ژی دانا سَر همو شُله خو یه پیس. وقته گو خلق همویا تعمید دِگِرتِن و عیسی ژی تعمید گِرته بو و دعا دِگِر، اَسمان وَبو و رِحا مُقدسا خدا بِ شِکله جسمانی، وَگو گُترَگه سَر وی رونِشت و دَنگَک ژه اَسمانی هات گو «تِ گوره مِن یه عزیزی و اَز ژه تَ راضیمَ.» تَمَنه عیسی نِیزوکی سی سالیه بو گو خِذمَتا خو دَستبه گِر. اَو گورَیَگی خلقی گوره یوسف بو و یوسف، گوره هِلی، هِلی گوره مَتّات، مَتّات گوره لاوی، لاوی گوره مِلکی، مِلکی گوره یَنّا، یَنّا گوره یوسف، یوسف گوره مَتّاتیا، مَتّاتیا گوره عاموس، عاموس گوره ناحوم، ناحوم گوره حِسْلی، حِسْلی گوره نَجَّی، نَجَّی گوره مَعَت، مَعَت گوره مَتّاتیا، مَتّاتیا گوره سِمِعین، سِمِعین گوره یُسِک، یُسِک گوره یهودا، یهودا گوره یوحَنان، یوحَنان گوره ریسا، ریسا گوره زروبابِل، زروبابِل گوره شِئَلتیئیل، شِئَلتیئیل گوره نِیْری، نِیْری گوره مِلکی، مِلکی گوره اَدّی، اَدّی گوره قوصام، قوصام گوره اِلمادام، اِلمادام گوره عیر، عیر گوره یوشَع، یوشَع گوره اِلعازار، اِلعازار گوره یوریم، یوریم گوره مَتّات، مَتّات گوره لاوی، لاوی گوره شَمعون، شَمعون گوره یهودا، یهودا گوره یوسف، یوسف گوره یونام، یونام گوره اِلیاقیم، اِلیاقیم گوره مِلیا، مِلیا گوره مِنّا، مِنّا گوره مَتّاتا، مَتّاتا گوره ناتان، ناتان گوره داوود، داوود گوره یَسا، یَسا گوره عوبید، عوبید گوره بوعَز، بوعَز گوره سَلمون، سَلمون گوره نَحشون، نَحشون گوره عَمّیناداب، عَمّیناداب گوره رام، رام گوره حِصْرون، حِصْرون گوره فِرِص، فِرِص گوره یهودا، یهودا گوره یعقوب، یعقوب گوره اسحاق، اسحاق گوره ابراهیم، ابراهیم گوره تارَح، تارَح گوره ناحور، ناحور گوره سِروج، سِروج گوره رِعو، رِعو گوره فِلِج، فِلِج گوره عِبِر، عِبِر گوره شِلَخ، شِلَخ گوره قینان، قینان گوره اَرفَکشاد، اَرفَکشاد گوره سام، سام گوره نوح، نوح گوره لَمِک، لَمِک گوره مَتوشالَح، مَتوشالَح گوره خَنوخ، خَنوخ گوره یارِد، یارِد گوره مَهَلَلئیل، مَهَلَلئیل گوره قینان، قینان گوره اَنوش، اَنوش گوره شِیث، شِیث گوره آدم و آدم گوره خدا بو. عیسی تِژی ژه رِحا مُقدسا خدا، ژه چَمه اردنه زُوِری و بِ هدایتا رِحا خدا چو ناو چُله. له وِدَره ابلیسی چِل رُژا اَو امتحان گِر. ناو وان چِل رُژادا چه دِشد نَخار و اَو چِل رُژ دَرباز بون، عیسی بِرسی بو. ابلیسی گُتَ وی: «هَگو تِ گوره خدایی، بُ وی بَری اَمِر گَ گو بِبیتَ نان.» عیسی گُت: «تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن گو ”انسان تِنه بِ نان ساخ نینَ.“» پاشه ابلیسی اَو بِرَ جیَگه بِلند و تواوی مملکته عالَمه یِکجی نیشا وی دا و گُت: «اَزه تواوی وه اقتداره و شُکوه و جلالا وان بِدَمَ تَ، چون گو اَو بُ مِن هاتیَ دایین و اَزه اَوه بِدَمَ هَچی کَسه اَز بِخازِم. بَهنده، هَگو تِ مِن بِپَرَستی، اَونَ همو دیه بِبِنَ یه تَ.» عیسی گُت: «تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن، ”خاده، خدایه خو بِپَرَستَ و تِنه وی عِبادَت گَ.“» ایجا ابلیسی اَو بِرَ شَهره اورشلیمه و اَو دانا سَر بِلندترین جیه معبده و گُته دا: «هَگو تِ گوره خدایی، خو اِرَدا پاوِژَ عَردی. چون گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «”راستا تَدا بُ میلیاکَتِت خو دیه اَمِر گَت گو تَ بِپارِزِن.“ و ”اَو دیه تَ سَر دَسته خو بِبَن نَگو تِ پِیه خو بَرَگه بِدَی.“» عیسی گُته دا: «تَوراته دا هاتیَ گُتن، ”خاده، خدایه خو امتحان نَگَ.“» وقته ابلیسی تواوی اَو امتحانَنَ خُلاص گِرِن، اَو حَتا دَمَگه دی هِلا و چو. عیسی ناو قاوَتا رِحا خدا زُوِری حَریما جلیله و له همو جیه دُر و بَر باسه وی دِگِرِن. اَوی ناو دیرِت یهودیان دَرس دِدا و همویا مَحته وی دِگِرِن. عیسی چو بُ شَهره ناصِره گو وِدَره مَزِن بِبو و له رُژا شَنبیه گو رُژا مُقدسا یهودیانَ وَگو همو جاره چو ناو دیره دا و رابو گو کلاما خدا بِخونیت. طومارا اِشعیایه پِیغَمبَر دانَ وی. عیسی طومار وَگِر و اَو جی پَیدا گِر گو هاتیَ نِویساندِن: «رِحا خاده سَر مِنَ، چون گو اَز دَستنیشان گِرِمَ گو خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا بِدَمَ فقیر و ژارا و اَز رِگِرِمَ گو خَلاصیه بُ مِرُوِت اسیر و دیتِنه بُ مِرُوِت گُورَ بِدَمَ بیهیستِن، و مِرُوِت بِن ظُلمه دا آزاد گَم، و سالا قَنجیا خاده بِدَمَ بیهیستِن.» پاشه عیسی طومار بِچا و دا خِذمَتکاره دیره و رونِشت. همویا ناو دیره دا چاوه خو کُتا بونَ وی. ایجا عیسی گُتَ وان: «ایرو اَو نِویسارا کِتِبِت مُقدس، وقته گو وَ گوهه خو دِدایه دا، هاتَ جی.» همویا مَحته عیسی دِگِرِن و ژه قِسه وی یه پْر ژه لطف صِفَت گِرتی بِبون و دِگُتن: «ما اَوَ گوره یوسف نینَ؟» عیسی گُتَ وان: «مِن شِگ چِنینَ گو اونه وه مَثَله سَر مِدا بینِن گو ”اَی حکیم خو ساخ گَ! اَو شُله گو مَ بیهیستیَ تَ کَفَرناحومه دا گِرِنَ، اِرَ ناو شَهره خودا ژی بِگَ.“» و عیسی گُت: «بَراستی، اَز دِبِژِمَ وَ گو چه پِیغَمبَر ناو شَهره خودا نایِتَ قَبول گِرِن. بَراستی، اَز دِبِژِمَ وَ گو زَمانه الیاس پِیغَمبَردا، وقته گو اَسمان سه سال و نیوا هاتَ گِرتِن و خَلاییَگه زُر تواوی اَو وَلات گِرت، گَلَک بِوَژِن ناو وَلاته اسرائیله دا هَبون. بله الیاس پِیغَمبَر خِنجی بُ لاره بِوَژِنَگه گو ناو شَهره صَرِفَه له وَلاته صیدونه دا بو بُ لاره چه کَسه نَهاتَ رِگِرِن. زَمانه اِلیشَع پِیغَمبَردا ژی گَلَک جذامی ناو اسرائیله دا هَبون، بله چی یگا له جذاما خو شفا نَگِرت خِنجی نَعَمانه سُریانی.» هِنگه تواوی مِرُوه گو ناو دیره دا بون، بِ بیهیستِنا وان قِسانَ گَلَک کَربه وان وَبو و رابون، اَو بِرِنَ دَروَیی شَهری و بِرِنَ سَر سَره چییایه گو شَهره وان سَر هاته بو چه گِرِن، گو وِدَره دا پاوژِنَ خاره. بله اَو ناو واندا دَرباز بو و چو. پاشه عیسی چو بُ کَفَرناحومه گو شَهرَگ بو له حَریما جلیله. اَوی له رُژا شَنبیا مُقدس دَرس دِدا خلقه. اَو ژه دَرسا وی صِفَت گِرتی بون، چون گو کلاما وی اقتدار هَبو. بله ناو دیره دا، مِرُوَگ بو گو رِحا جنَگه پیس هَبو. اَوی بِ دَنگا بِلند گِرَ هَوار و گُت: «اَی عیسایه ناصِری، تَ چه شُل گَل مَدا هَیَ؟ ما تِ هاتی مَ بَین بِبَی؟ اَز دِزانِم تِ که ای؛ تِ اَو مُقدسه خدایی!» بله عیسی سَر وه رِحا پیس گِرَ هَوار و گُت: «هِش بَ و ویدا دَرکَوَ!» هِنگه جن، اَو مِرُو لاره همویا عَردی دا و به هِنده گو صَدَمَیَگه بِگَهَشِنیتَ وی، ویدا دَرکَوت. خلق همو صِفَت گِرتی بُ یِگودو دِگُتن: «اَوَ چه کلامَگَ؟ اَو بِ اقتدار و قُدرَته سَر رِحِت پیس اَمِر دِگَت و اَو تِنَ دَروَ!» و وِسا دَنگا شُله وی همو جیه وه مَنطَقه دا گَریا. پاشه عیسی دیره دا دَرکَوت و چو مالا شَمعون. خَسویا شَمعونی کَلِژانَگه زُر گِرته بو. بَهنده، ژه عیسی خاستِن آریکاریا وی بِگَت. عیسی بَ سَره جیه وه ژِنگه راوَستا و سَر کَلِژانه گِرَ هَوار و کَلِژانا وی بِریا. اَو جیدا رابو و بُ وان خِذمَت گِر. گاوا رُژآوابونه، تواوی مِرُوه گو نَساخ بِ نَساخیِت جُرواجُر هَبون، نَساخه خو اینانَ لاره عیسی و اَوی ژی دَسته خو دانا سَر یگ بَ یگه وان و شفا دا وان. اَجنَ ژی ژه گَلَک مِرُوا دِهاتنَ دَروَ و بِ دَنگا بِلند دِگُتن: «تِ گوره خدایی!» بله اَوی سَر اَوان دِگِرَ هَوار و نَدِهلا اَو قِسَ گَن، چون گو دِزانین اَو مسیحَ. رُژ دَرکَوتِنه عیسی چو بُ جیَگه گو چه کَس وِدَره نَبو. بله خلق دوو وی دِگَریان و وقته گَهَشتِنَ وه جیه گو عیسی وِدَره بو، سَعیا خو دِگِرِن نَهِلِن عیسی بِچیت. بله عیسی گُتَ وان: «اَز دِبی خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا بُ شَهرِت دیتِر ژی وَعظ گَم، چون گو اَز بُ وه شُله هاتِمَ رِگِرِن.» بَهنده اَوی ناو دیرِت یهودیه دا بُ خلقی وَعظ دِگِر. رُژَگه گو عیسی بَ لِوا گُلا جِنیسارِته راوَستا بو و جَماعَـت همو آلیادا دُرا وی خِر بِبون و فِشار تینانه گو کلاما خدا بِبیهیسِن، اَوی بَ لِوا گُله دو قَییق دیتِن گو هِندَ ماسیگِر ژه وان هاته بونَ دَروَ و تُرِت خو دِشُستِن. عیسی یگَ وان قَییقا گو یا شَمعونی بو سیوار بو و ژه وی خاست قَییقه گوشگه ژه هِشکاتیه دور گَت. پاشه رونِشت و ژه ناو قَییقه دا دَرس دا خلقه. وقته گو قِسِت وی تواو بون، گُتَ شَمعونی: «قَییقه بِبَ جیَگه کور و تُرِت خو بُ گِرتِنا ماسیا پاوژِنَ ناو آوه دا.» شَمعونی گُت: «ماموستا، مَ تواوی شَوه گَلَک ایزا کِشا و مَ چه دِشد نَگِرت. بله نَهَ گو تِ دِبِژی، اَمه تُرا پاوژِنَ ناو آوه دا.» وقته اَو شُلَ گِرِن، هِند زِدَ ماسی گِرتِن گو گِم مابو تُرِت وان بِدِرِن! بَهنده، ایشارَ گِرِنَ هَوالِت خو ناو قَییقا دیتِردا گو بِن و آری وان بِگَن. اَو هاتِن و هر دو قَییق هِند ژه ماسیا تِژی گِرِن گو گِم مابو بِچِنَ بِن آوه دا. وقته شَمعونه پِطرُس اَوَ دیت، کَتَ بَر چُکه عیسی و گُت: «اَی آغایه مِن، ژه مِن دور بِکَوَ، چون گو اَز مِرُوَگَ گُنَهکارِم!» چون گو هم بوخو و هم اَونه گَل ویدا ژه وه گِرتِنا ماسیا صِفَت گِرتی بِبون. یعقوب و یوحنا، گورِت زِبِدی ژی گو شِریگِت شَمعونی بون، اَو حالَ هَبون. عیسی گُتَ شَمعونی: «نَتِرسَ، ژه نَهَ وِدا بَدَلا ماسیا تِیه مِرُوا بِگِری.» ایجا اَوان قَییقه خو اینانَ هِشکاتیه و همو دِشد هِلانَ جی و دوو ویدا چُن. رُژَگه دیتِر گو عیسی ناو یگَ وان شَهرادا بو، مِرُوَگ هات گو جذامه تواوی بَدَنا وی گِرته بو. وقته اَوی عیسی دیت، حَتا سَر عَردی خو خار گِر و بِ لاواهیا گُت: «آغایه مِن، هَگو تِ هَز گَی تِ دِگاری شفایه بِدَی مِن.» عیسی دَسته خو دِرِژ گِر و دَسته خو دانا سَر وی و گُت: «اَز هَز دِگَم؛ شفایه بِگِرَ!» هَ وه دَمه، ژه جذامه شفا پَیدا گِر. پاشه عیسی بُ وی اَمِر گِر گو نَبِژیتَ چه کَسه و گُته دا: «هَرَ و خو نیشا کاهینی بِدَ و بُ شفا گِرتِنا خو قُربانیا گو موسی بُ پاک بونا جذامه اَمِر گِریَ، پِشکِش گَ گو بُ وان نیشانَگ بیت گو تَ ژه جذامه شفا پَیدا گِریَ.» بله دیسا ژی، خَبَره شُله وی زِدَتِر دَروَ پَخش دِبون، وِسا گو جَماعَـتِت عَظیم خِر دِبون گو قِسِت وی بِبیهیسِن و ژه نَساخیِت خو شفایه بِگِرِن. بله عیسی زِدَتِر دِچو بُ جیِت گو چه کَس وِدَره نَبیت و دعا دِگِر. له یگَ وان رُژا وقته گو عیسی دَرس دِدا، عالِمِت فِرقا فَریسیا و ماموستایِت شِریعَته وِدَره رونِشته بون. اَو ژه تواوی شَهرِت حَریما جلیله و یهودیه و هَمژی ژه اورشلیمه هاته بون. قُدرَتا خاده بُ شفا دایینا نَساخا گَل عیسی دا بو. وه ناوه دا چَند مِر هاتِن گو مِرُوَگه فلج سَر تَختَگه تینان. اَوان دِخاست اَوی بِبَنَ ناو ماله دا و دانِنَ پِشیا عیسی. بله چون گو جَماعَت زِدَ بو و چه ره پَیدا نَگِرِن، چُنَ سَر بانه ماله و نابَینا کَرپوچادا اَو مِرُوه فلج گَل جیه وی رِگِرِنَ خاره و ناوَگا جَماعَته، دانانَ بَر عیسی. وقته عیسی ایمانا وان دیت، گُت: «اَی مِرُو، گُنَهه تَ هاتنَ بَخشین!» بله ماموستایِت تَوراته و فَریسیا گَل خو فِکِر گِرِن: «اَوَ کِیَ گو کُفریا دِگَت؟ که خِنجی خدا دِگاریت گُنَها بِبَخشیت؟» وقته گو عیسی زانی چه فِکِر دِگَن ژه وان پیسیار گِر: «بُچی اون ناو دله خودا وِسا فِکِر دِگَن؟ گُتِنا کیشگه هِسانتِرَ: ”گُنَهه تَ هاتنَ بَخشین“ آن گُتِنا ”رابَ و ره هَرَ“؟ بله گو اون بِزانِن گوره انسان سَر عَردی اقتدارا بَخشینا گُنَها هَیَ» - عیسی گُتَ مِرُوه فلج: «اَز دِبِژِمَ تَ، رابَ، جیه خو راگَ و هَرَ مال!» جیدا، اَو مِرُو پِشیا وان راوَستا و اَو دِشدا گو سَر رازا بو راگِر و وه حالیدا گو مدحا خدا دِگُت چو مال. همو ژه وه شُله صِفَت گِرتی بون، خدا سِتایِش گِرِن و وه حالیدا گو گَلَک تِرسیا بون، دِگُتن: «ایرو شُلِت عَجِب مَ دیتِن.» پاشه عیسی وه ماله دا هاتَ دَروَ و باجگِرَگ دیت گو ناوه وی لاوی بو و ناو باجَخانه دا رونِشته بو. گُتَ وی: «دوو مِدا وَرَ.» لاوی رابو، همو دِشد هِلا جی و کَتَ دوو عیسی دا. لاوی ناو مالا خودا مِوانداریَگه مَزِن بَر خاطره عیسی دامَزِراند، و جَماعَـتَگه گَلَک ژه باجگِرا و مِرُوِت دیتِر، گَل وان سَر سِرفِگه رونِشتِن. فَریسیا و دَستَگَگ ژه ماموستایِت تَوراته گو ژه فِرقا اَوان بون، بِ گازِندا گُتنَ شاگِردِت عیسی: «بُچی اون گَل باجگِرا و گُنَهکارادا دِخُن و دِوَخُن؟» عیسی جیواب دا: «نَساخِن گو محتاجی حکیمینَ، نه مِرُوِت ساخ. اَز نَهاتِمَ گازی مِرُوه صالِح بِگَم، بَلگو هاتِمَ گازی گُنَهکارا بِگَم بُ تَوبَ گِرِنه.» اَوان گُتنَ عیسی: «شاگِردِت یحیا گَلَک وقتا رُژیا دِگِرِن و دعایا دِگَن؛ شاگِردِت فَریسیا ژی هَ وه شُله دِگَن، بله شاگِردِت تَ هَمِشَ دِخُن و دِوَخُن.» عیسی گُت: «ما دِبیت مِوانِت داوَته وه حالیدا گو زاوا هِشتا گَل وان دایَ، مَجبور گَن رُژیا بِگِرِن؟ بله اَو رُژ دیه بِن گو زاوا له وان دیه بِتَ اِستاندِن. هِنگه وان رُژادا دیه رُژیا بِگِرِن.» عیسی اَو مَثَلَ ژی بُ وان اینا: «چه کَس گَرَگه گِراسه تازَ نابِریت گو اَوی سَر گِراسَگه گَون پینَ گَت. چون هَگو وِسا بِگَت، هم گِراسه تازَ دیه بِدِرینیت و هم پارچه تازَ سَر گِراسه گَون دوز نایِت. هَمژی چه کَس شَرابا تازَ بَرنادَتَ ناو مَشکِت گَون دا. چون هَگو وِسا بِگَت، شَرابا تازَ مَشکا دیه بِدِرینیت و شَراب دیه بِرِژِت و مَشک ژی دیه بَین بِچِن. شَرابا تازَ دِبی بَردَنَ ناو مَشکِت تازَدا. و چه کَس پاشه وَخارِنا شَرابا گَون خازگینه شَرابا تازَ نینَ، چون گو دِژیت: ”شَرابا گَون باشتِرَ.“‌» رُژَگَ شَنبیه دا گو رُژا مُقدسا یهودیانَ، عیسی ناو زَویِت گَنِمی دا دَرباز دِبو و شاگِردِت وی قُلِت گَنِمی لِوَ دِگِرِن و ناو دَسته خودا هور دِگِرِن و دِخارِن. بله هِندَگ ژه عالِمِت فِرقا فَریسیا گُتن: «بُچی اون شُلَگه دِگَن گو رُژا شَنبیا مُقدس دا نابی بِتَ گِرِن؟» عیسی جیواب دا: «ما وَ ناو کِتِبِت مُقدس دا نَخاندیَ گو داوود پاشا چه گِر، وقته گو بوخو و مِرُوِت وی بِرسی بون؟ گو چاون چو ناو مالا خدا و نانه مُقدس راگِر و خار و دا مِرُوِت خو ژی گو بُخُن، اَو نانه گو گورَیَگی شِریعَته تِنه کاهینا حَقه خارِنا وی هَبون.» ایجا عیسی گُتَ وان: «گوره انسان خُدانه رُژا شَنبیا مُقدسَ.» شَنبیَگه مُقدسَ دیتِر، عیسی چو ناو دیرا یهودیا و دَستبه دَرس دایینه گِر. مِرُوَگ وِدَره بو گو دَسته وی یه راسته هِشک بِبو. ماموستایِت تَوراته و فَریسیا، چاوه وان عیسی بو گو بِبینِن له رُژا شَنبیا مُقدس شفایه دِدَتَ کَسَگه آن نه؛ چون دوو هِنجَتَگه بون گو تُهمَتا وی بِدَن. بله عیسی گو فِکره وان دِزانی، گُتَ مِرُوه گو دَسته وی هِشک بویی بو: «رابَ و اِرَ راوَستَ.» اَو ژی رابو و وِدَره راوَستا. عیسی گُتَ وان: «اَز پیسیاره وَ دِگَم، کیشگ رُژا شَنبیا مُقدس دا دِبی بِتَ گِرِن: باشیتی آن خِرابی، نجاتا جانه مِرُوَگه آن بَین بِرِنا اَوی؟» ایجا بَرخودا یگ بَ یگه وان و پاشه گُتَ اَوه مِرُوی: «دَسته خو دِرِژ گَ!» اَوی مِرُوی ژی وِسا گِر و دَسته وی ساخ بو. بله کَربه اَوان گَلَک وَبو و گَل یِگودو راستا هِنده دا گو گَل عیسی چه دِگارِن بِگَن قِسَ گِرِن. یگَ وان رُژا، عیسی بُ دعا گِرِنه چو بُ چییا و شَو بِ عِبادَت گِرِنا خدا گِرَ سِبیزو. سِبیزو گاز شاگِردِت خو گِر و ناو واندا دانزدَه مِرُو بِژارتِن و ناوه وان دانا رسول: شَمعون (گو ناوه وی دانا پِطرُس)، آندریاس (بِرایه پِطرُس)، یعقوب، یوحنا، فیلیپُس، بَرتولْما، مَتّی، توما، یعقوب گوره حَلْفای، شَمعون ناودَنگ بَ وَلاتپارِز، یهودا گوره یعقوب و یهودایه اَسخَریوطی گو خیانت عیسی گِر. عیسی گَل شاگِردِت خو چییادا ژُردا هات و جیَگه راست راوَستا. جَماعَتَگه عَظیم له شاگِردِت وی و گَلَک مِرُو ژه تواوی یهودیه، اورشلیمه و ژه شَهرِت لِوا بَحرا صور و صیدونه، وِدَره بون. اَو هاته بون گو قِسِت وی بِبیهیسِن و ژه نَساخیِت خو شفایه بِگِرِن؛ و مِرُوِت گو رِحِت پیس اَذیَتا وان دِگِرن، شفا دِگِرتِن. جَماعَته همویا سَعی دِگِرِن دَسته خو وی بِدَن، چون گو قاوَتَگ ژه وی دِهاتَ دَروَ گو شفا دِدا همویا. هِنگه عیسی بَرخودا شاگِردِت خو و گُت: «خَنیَگه حاله وَ گو اون فقیر و ژارِن، چون گو پادشاهیا خدا یا وَیَ. خَنیَگه حاله وَ گو نَهَ اون بِرسینَ، چون گو اونه تِر بِن. خَنیَگه حاله وَ گو نَهَ اون دِگیریِن، چون گو اونه بِکَنِن.» «خَنیَگه حاله وَ وقته گو خلق ژه بَر خاطره گوره انسان، نَفرَته وَ بِگَت و وَ ناو خودا پاوژِنَ دَروَ و دِژونا بِدَن و ناوه وَ خِرا گَن. وه رُژه، شادیه بِگَن و خو هَلاوِژِن، چون گو خَلاته وَ اَسمانی دا عَظیمَ. چون گو باوانه وان ژی گَل پِیغَمبَرادا هَ وِسا گِرِن. بله وَی بُ حاله اون اَونه گو دَولمَندِن، چون گو رِحَتیا خو وَ پَیدا گِریَ. وَی بُ حاله اون اَونه گو نَهَ تِرِن چون گو اونه بِرسی بِن. وَی بُ حاله اون اَونه گو نَهَ دِکَنِن، چون گو اونه تازیه بِگِرن و اونه بِگیریِن.» «وَی بُ حاله وَ وقته گو خلق همو قَنجیا وَ بِژِن، چون گو باوانه وان ژی گَل پِیغَمبَرِت دِرَوین دا هَ وِسا گِرِن.» «بله اَی اون اَونه گو قِسِت مِن دِبیهیسِن، اَز دِبِژِمَ وَ: هَژَ دُژمِنِت خو بِگَن و بُ اَوان گو ژه وَ نَفرَت هَنَ، باشیتیه بِگَن. بُ هَچی کَسه گو نِفِرا وَ بِگَت بَرکته بِخازِن و بُ هَچی کَسه گو اَذیَتا وَ گِر، دعایا قَنج بِگَن. هَگو کَسَگ سیلّیَگه سَر لامَگه تَ بِدَت، لاما دیتِر ژی بُ وی پِشکِش گَ. هَگو کَسَگ عبایه تَ ژه تَ بِستِنیت، گِراسه خو ژی بِگِرَ بَر وی. هَچی کَسه گو بِ لاواهیا دِشدَگه ژه تَ بِخازیت گو محتاجی وه دِشده یَ بِده دا و ژه اَو کَسه گو ماله تَ بِ زُره تَ دِستینیت، ایدی ماله خو نَخازَ. گَل خلقی هَ وه جورَیی رِفتار گَن گو اون دِخازِن گَل وَدا وه رِفتاره بِگَن.» «هَگو اون تِنه هَژَ وان مِرُوا بِگَن گو هَژَ وَ دِگَن، چه خِیرا وی بُ وَ هَیَ؟ حتا مِرُوِت گُنَهکار ژی هَژَ دُستِت خو دِگَن. و هَگو اون تِنه باشیتیه وان مِرُوا بِگَن گو باشیتیه وَ دِگَن، چه خِیرا وی بُ وَ هَیَ؟ حتا مِرُوِت گُنَهکار ژی وه شُله دِگَن. و هَگو اون تِنه قَر بِدَنَ وان مِرُوا گو اون هِویدارِن گو قَره وَ بِزُورینِن، چه خِیرا وی بُ وَ هَیَ؟ هَ مِرُوِت گُنَهکار ژی قَر دِدَنَ گُنَهکارا چون گو رُژَگه دیه قَره خو بِستینِن. بله اون، هَژَ دُژمِنِت خو بِگَن و قَنجیه وان بِگَن و به هِویدار بونا زُوِرینا وه، قَر بِدَنَ وان و خَلاته وَ دیه عَظیم بیت و اونه بِبِنَ بِچوگِت خدایه متعال، چون گو اَو گَل مِرُوِت نَشُکُر و شُل پیس ژی مِهربانَ. بَهنده اون ژی رَحم بِن، هَ وِسا گو بابه وَ ژی رَحمَ.» «قضاوته نَگَن گو قضاوت وَ نَیِتَ گِرِن. محکوم نَگَن گو اون محکوم نَبِن. بِبَخشِن گو اون بِنَ بَخشین. بِدَن گو بُ وَ بِتَ دایین. پِیوانَیَگه تِژی، طَمِسی، داکُتایی و سَررِژ گِری، دیه بِتَ رِژاندِن ناو کُشا وَدا! چون گو بِ هَچی پِیوانا گو اون بِپیوِن، بِ هَمَن پِیوانه دیه بُ وَ بِپیوِن.» عیسی مَثَلَگ ژی بُ وان اینا: «ما مِرُوَگه گُورَ دِگاریت بِبیتَ رِبَره گُورَیَگَ دی؟ ما هر دوگ ناکَونَ ناو بیره دا؟ شاگِرد، ژه ماموستایه خو سَرتِر نینَ، بله هَچی کَسه فِر بون و تربیتا وی کامِل بیت، دیه بینا ماموستایه خو له بِت.» «بُچی تِ پوروشگا گایه ناو چاوه بِرایه خودا دِبینی، بله کُتِگه دارِگه گو ناو چاوه تَ بوخودا هَیَ نابینی؟ چاون تِ دِگاری بِژی بِرایه خو: ”بِرا، بِهلَ پوروشگا گایه گو ناو چاوه تَدایَ دَرخینِم“، بله تِ کُتِگه دارِگه ناو چاوه خودا نابینی؟ اَی مِرُوه ریاکار، اَوِلی تِ کُتِگه دارِگه ناو چاوه خودا دَرخینَ، هِنگه تِیه باشتِر بِبینی گو بِگاری پوروشگا گایه ناو چاوه بِرایه خودا دَرخینی.» «چه دارا قَنج، اِرمیشا خِراب نادَت و چه دارا خِراب، اِرمیشا قَنج. هر دارَگ بِ اِرمیشه وی تِتَ ناس گِرِن. نه ژه دارِگا قَلَمه هَژیر تِن و نه ژه بوتا تِوُتِرکه، تِره! مِرُوه قَنج ژه خِزینا قَنجیا دله خو قَنجیه دِگَت، و مِرُوه پیس ژه خِزینا پیسیا دله خو، پیسیه. چون گو اَزمان ژه اَو دِشدا گو دل ژه وه سَررِژَ، قِسَ دِگَت.» «بُچی اون گاز مِن دِگَن ’آغایه مِن، آغایه مِن‘، بله اَو دِشدا گو اَز دِبِژِمَ وَ ناینَ جی؟ اَوه گو تِتَ لاره مِن و قِسِت مِن دِبیهیسیت و اَوان تینیتَ جی، اَزه نیشا وَ بِدَم گو رَنگه که دِدَت. اَو رَنگه وه مِرُوی دِدَت گو بُ چه گِرِنا مالَگه، عَرد کور کُلا و خیمه ماله دانا سَر بَری. وقته لِمِشت هات و لِمِشته اَو مال اِخِستَ زُره، نَگاری وه بِهَژینیت، چون گو قاهیم هاته بو چه گِرِن. بله اَو کَسه گو قِسِت مِن دِبیهیسیت بله اَوان ناینیتَ جی، رَنگه وه مِرُوی دِدَت گو مالَگَ به خیم، سَر عَردی چه گِر. وقته لِمِشته اَو مال اِخِستَ زُره، جیدا هاتَ خاره و وِرانیا وه عَظیم بو.» وقته عیسی تواوی قِسه خو گَل خلقه خُلاص گِر، زُوِری بُ شَهره کَفَرناحومه. وِدَره افسرَگه رومی بو گو خُلامَگه گَلَک عزیز هَبو. خُلام نَساخ و بَ مِرِنه بو. وقته افسری راستا عیسی دا بیهیست، هِندَگ ژه مَزِنِت یهودیا رِگِرَ لاره وی گو ژه وی بِخازِن بِت و شفایه بِدَتَ خُلامه وی. اَو هاتنَ لاره عیسی و بِ گَلَک لاواهیا گُتنَ وی: «اَو مِرُوَ گِیر هِنده تِت گو تِ وی شُله راستا ویدا بِگَی، چون گو هَژَ قَومه مَ دِگَت و اَو هَمَن مِرُوَ گو دیرا مَ چه گِریَ.» بَهنده عیسی گَل وان چو. وقته گَهَشتَ نِیزوکاتیا ماله، اَوه افسر هِندَگ ژه دُستِت خو رِگِرَ لاره عیسی، گو بِژِنه: «آغایه مِن، زحمته نَدَ بَخو، چون گو اَز گِیر هِنده نایِم تِ بِی ناو مالا مِن. بَر خاطره وه هِنده، حتا مِن خو وه رِزه دا نَزانی گو بِمَ خِذمَتا تَ. تِنه قِسَیَگه بِژَ گو خِذمَتکاره مِن دیه شفایه بِگِریت. چون گو اَز بوخو ژی مِرُوَگِم بِن اَمره یگَ دیتِردا. هِندَ سرباز ژی بِن اَمره مِدانَ. اَز دِبِژِمَ یگه،”هَرَ“، دِچیت؛ دِبِژِمَ یگَ دیتِر، ”وَرَ“، تِت. دِبِژِمَ خُلامه خو، ”وه شُله بِگَ“، دِگَت.» عیسی وقته اَوَ بیهیست، ژه وی صِفَت گِرتی بو و بَرخودا جَماعَتا گو دوو ویدا دِهات و گُت: «اَز بُ وَ دِبِژِم، مِن ایمانَگه وِسا حتا ناو بنی اسرائیله دا ژی نَدیتیَ.» وقته اَو قاصد زُوِرینَ مال، دیتِن گو خُلام ساخ بویَ. پاشه مدَتَگه، عیسی چو بُ شَهرَگه گو ناوه وی نائین بو. شاگِردِت وی و جَماعَـتَگه عَظیم ژی گَل ویدا بون. وقته گو عیسی گَهَشتَ نِیزوکاتیا دَروازا شَهری، دیت مَییتَگه دِبَن گو تَنیا گوره بِوَژِنَگه بو. گَلَک ژه مِرُوه شَهری ژی گَل وه ژِنگه دا بون. عیسیْ خاده وقته اَو ژِنِگ دیت، دله وی بُ وی شَوِتی و گُت: «نَگیریه.» پاشه چو نِیزوک و دَسته خو دانا سَر سِندِروگه. اَو مِرُوه گو سِندِروگ دِبِرِن، راوَستان. عیسی گُت: «زَلام، اَز دِبِژِمَ تَ، رابَ!» اَو مِری رابو رونِشتَ سَر خو و دَستبه قِسَدانه گِر! عیسی اَو زَلام دا دَسته داییگا وی. جَماعَت همو بَعَجین و وه حالیدا گو خدا سِتایِش دِگِرِن، دِگُتن: «پِیغَمبَرَگه عَظیم ناو مَدا پَیدا بویَ.» و «خدا هاتیَ آریکاریا قَومه خو.» خَبَرا وه شُلا عیسی ناو تواوی یهودیه و مَنطَقِت دُرا تا دُرا وی پَخش بو. شاگِردِت یحیا تواوی دِشده گو قَوِمی بون گُتنَ وی. بَهنده اَوی گاز دو شاگِرده خو گِر و اَو رِگِرِنَ لاره عیسیْ خاده گو بِژِنه: «تِ هَمَن اَوی گو دِبی بِت، آن اَم هِویا یگَ دیتِر بِن؟» وقته اَو دو مِرُو هاتنَ لاره عیسی، گُتن: «یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت اَم رِگِرِنَ گو تَ پیسیار گَن تِ هَمَن اَوی گو دِبی بِت، آن اَم هِویا یگَ دیتِر بِن؟» هَ وه سَعَته، عیسی گَلَک مِرُو ژه نَساخیا و اِشا شفا دا و گَلَک مِرُو ژه رِحِت پیس خَلاص گِر و چاوه گَلَک مِرُوه گُورَ ساخ گِر. ایجا جیوابا وان دو شاگِردا دا و گُت: «هَرِن و اَو دِشده گو وَ دیتِن و بیهیستِن بُ یحیا بِژِن، گو چاوه مِرُوِت گُورَ ساخ دِبِن، مِرُوِت شِل ره دِچِن، جذامی شفایه دِگِرِن، مِرُوِت گَر دِبیهیسِن، مِری ساخ دِبِن و خَبَرا خوش بُ فقیر و ژارا دِتَ وَعظ گِرِن. خَنیَگه حاله وه مِرُوی گو شِگه مِن نَگَت.» وقته قاصده یحیا چُن، عیسی راستا ویدا دَستبه قِسَدانه گِر و گُتَ خلقه: «بُ دیتِنا چه اون چو بونَ چُله؟ بُ دیتِنا قامیشَگه گو بِ با دِهَژِت؟ بَجا بُ دیتِنا چه اون چُن؟ مِرُوَگه گو گِراسَگه نَرم بَر خودا هَیَ؟ اَونه گو گِراسِت نقشین و رنگین بَردِگَن و ناو دَولمَندیه دا دِژین، ناو قَصرِت پاشایا دانَ. بَجا بُ دیتِنا چه اون چُن؟ بُ دیتِنا پِیغَمبَرَگه؟ بَله، اَز بُ وَ دِبِژِم گو ژه پِیغَمبَرَگه ژی سَرتِرَ. اَو هَمَن اَوَ گو کِتِبِت مُقدس دا راستا ویدا هاتیَ نِویساندِن: «‌”نَهَ اَزه رسوله خو پِش تَدا رِگَم گو رِیا تَ دیه بَر پِیه تَ حاضِر گَت.“ اَز بُ وَ دِبِژِم گو چه کَس ژه یحیا مَزِنتِر داییگا خو نَبویَ؛ بله دیسا ژی اَوه گو پادشاهیا خدادا همویا گوشگَتِرَ، ژه وی مَزِنتِرَ.» تواوی مِرُوه گو اَو قِسَنَ بیهیستِن، حتا باجگِرا ژی، گُتن گو رِیا خدا حَقَ، چون گو بِ دَسته یحیا غُسلا تعمیده گِرته بون. بله عالِمِت فِرقا فَریسیا و قاضیِت شِریعَته بِ تعمید نَگِرتِنا بِ دَسته یحیا، اِرادا خدا بُ خو رَد گِرِن. عیسی دوورا گُت: «ایجا اَز مِرُوه وه نَسله گَل چه مقایسَ گَم؟ رَنگه چه دِدَن؟ اَو بینا زارویِت ناو بازاره دانَ گو دِرونِن و گاز یِگودو دِگَن، دِبِژِن: «‌”مَ بُ وَ بیلور لِدا، اون نَرَقِصین؛ مَ بُ وَ لاوژه تازیه خاندِن، اون نَگیریان.“ چون یحیایه گو تعمید دِدا هات گو نه نان دِخار و نه شَراب دِوَخار؛ اون دِبِژِن، ”جن هَیَ.“ گوره انسان هات گو دِخُت و دِوَخُت؛ اون دِبِژِن، ”بَرخودَنه، مِرُوَگه زِگُیی و مَه وَخارَ، دُسته باجگِرا و گُنَهکارایَ.“ بله راستیا هر حکمتَگه دوماییگا وی نیشان دِدَت.» رُژَگه یگ له فَریسیان عیسی بُ رِسق خارِنه مِوان گِر. ایجا عیسی چو مالا اَوه فَریسی و سَر سِرفِگه رونِشت. ناو وه شَهری دا، ژِنگَگه شُل پیس دِژیا گو وقته بیهیست عیسی ناو مالا اَوه فَریسی دا مِوانَ، آمانَگه مَرمَر، تِژی رونه بِهن خوش، گَل خودا اینا و وه حالیدا گو دِگیریا پِشت سَره عیسی، رَخ پِیِت وی راوَستا. ایجا بِ رُنگه خو پِیِت عیسی شُست و بِ گَزیه خو اَو هِشک گِرِن. پاشه پِیِت وی ماچی گِر و رون وان هَسو. وقته فَریسیه خُدانه ماله اَوَ دیت، گَل خو گُت: «هَگو اَو مِرُوَ بَراستی پِیغَمبَر با، دیه زانیبا اَو ژِنِگَ گو دَسته خو وی دِدَت کِیَ و چِجورَ ژِنِگَگَ - دیه زانیبا گو شُل پیسَ.» عیسی گُتَ وی: «اَی شَمعون، دِخازِم دِشدَگه بُ تَ بِژِم.» شَمعونی گُت: «کَرَمگَ، ماموستا!» عیسی گُت: «مِرُوَگه ژه دو مِرُوا قَر هَبو: له یگه پِنصد دینار، ژه یه دیتِر پِنجَ دینار. بله بَر خاطره هِنده گو چه دِشد چِنَبون بِدَنَ وی، له قَره هر دوگا بُهُری. نَهَ کیشگه وان گَلَکتِر دیه هَژَ وی بِگَت؟» شَمعونی جیواب دا: «نَظَرا مِدا اَوه گو قَره وی زِدَتِر بو و ژه وی هاتَ بُهُرین.» عیسی گُتَ وی: «تَ دوز قضاوت گِر.» هِنگه زُوِری بُ آلیه اَوه ژِنگه و گُتَ شَمعونی: «وه ژِنگه تِ دِبینی؟ اَز هاتِمَ مالا تَ و تَ بُ شُستِنا پِیِت مِن آو نَینا، بله اَوه ژِنگه بِ رُنگه خو پِیِت مِن شُست و بِ گَزیه خو اَو هِشک گِرِن! تِ نَهاتی چاوه مِن، بله اَوه ژِنگه ژه وه دَما اَز هاتِمی حَتا نَهَ، ژه ماچی گِرِنا پِیِت مِن نَراوَستایَ. تَ رون سَره مِن نَهَسو، بله اَوی رون پِیه مِن هَسو. بَهنده اَز بُ تَ دِبِژِم، مُحبّتا وی یا گَلَک بَ وه هِندِیَ گو گُنَهِت وی گو گَلَکِن هاتنَ بَخشین. بله اَوه گو گِمتِر هاتیَ بَخشین، گِمتِر ژی مُحبّته دِگَت.» ایجا عیسی بَرخودا وه ژِنگه و گُت: «گُنَهه تَ هاتنَ بَخشین!» پاشه اَونه گو گَل عیسی سَر سِرفِگه رونِشته بون نابَینا خودا گُتن: «اَوَ کِیَ گو حتا گُنَها ژی دِبَخشیت؟» عیسی گُتَ وه ژِنگه: «ایمانا تَ، تِ نجات دایی، هَرَ خِیر بِچی!» پاشه وه، عیسی شَهر بَ شَهر و گُند بَ گُند دِگَریا و خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا دِدا و راستا وِدا وَعظ دِگِر. اَو دانزدَه شاگِرد ژی گَل ویدا بون، و هَمژی هِندَ ژِنِگ گو ژه رِحِت پیس و نَساخیا شفا گِرته بون، گَل ویدا بون: مریم گو مَجدَلیّه ژی دِهاتنَ گاز گِرِن، اَوه گو عیسی ژه وی هَفت جن دَرخِسته بون، یوآنّا ژِنا خوزا، پِشَکاره هیرودیس، سوسن و گَلَک ژِنگه دیتِر. اَوان ژِنگا بِ ماله خو رِسق و دِشده گو عیسی و شاگِردِت وی احتیاج هَبون حاضِر دِگِرِن. وقته خلق گَلَک شَهرادا بُ دیتِنا عیسی دِهاتن و جَماعَتَگه عَظیم خِر بو، اَوی اَو مَثَلَ گُت: «رُژَگه کشاورزَگ چو بُ چاندِنا تُیه خو. وقته تُ دِرشاند، هِندَگ رِژیانَ سَر ره و پِپَس بون و طَیره اَسمانی اَو خارِن. هِندَگ رِژیانَ سَر عَرده خیزِگ و وقته شین بون، هِشک بون، چون گو عَردی شَه چِنَبو. هِندَگ ژی رِژیانَ ناو قَلَمادا و قَلَم گَل تُیی دا شین بون و اَو خَندِقاندِن. بله هِندَگ ژی رِژیانَ ناو آخا قَنج و شین بون و صد جارا هِند حاصِل اینان.» وقته عیسی اَو قِسَیَ گُت، بِ دَنگا بِلند گُت:«هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت!» وقته شاگِردِت وی معنیا وه مَثَله وی پیسیار گِرِن، عیسی گُت: «زانینا سِرّت پادشاهیا خدا بُ وَ هاتیَ دایین، بله گَل مِرُوِت دی بِ مَثَلا قِسَ دِگَم، گو: «”بَرخودَنه، بله نَبینِن؛ بِبیهیسِن، بله فام نَگَن.“ «معنیا وه مَثَله اَوَیَ: تُ، کلاما خدایَ. تُیه سَر ره، اَو مِرُوِن گو کلامه دِبیهیسِن، بله ابلیس تِت و وه کلامه ناو دله واندا دِدِزیت، گو نَگارِن ایمانه بینِن و نجاته پَیدا گَن. تُیه ناو بَرادا اَو مِرُوِن گو وقته کلامه دِبیهیسِن، اَوه بِ شادیه قَبول دِگَن، بله کلام ناو واندا رَه ناگِریت. اَوانَ مدَتَگه گِم ایمان هَنَ، بله وقته امتحانه، ایمانا خو دَست دِدَن. تُیه ناو قَلَما، اَو مِرُوِن گو کلاما خدا دِبیهیسِن، بله وقته رِیا خودا دِچِنَ پِش نیارانی و مال و ثَروَت و خوشیه ژیانه اَوان دِخَندِقینِن و چه جارا حاصِله نادَن. بله تُیه ناو آخا قَنج، اَو مِرُوِن گو کلاما خدا بِ دلَگه راست و قَنج دِبیهیسِن و باش خو بِوَ دِگِرِن، بَردَوام دِمینِن و حاصِله دِدَن. «چه کَس چِرایه بَرنادَت گو سَلِگَگه دانِتَ سَر وه آن اَوه دانِتَ بِن تَختی دا! بَلگو چِرایه دِدانِنَ سَر جیه چِرایه گو هَچی کَسه بِتَ ژُر، نوره بِبینیت. چون گو چه دِشده وَشارتی نینَ گو آشگَرا نَبیت و چه سِرّ نینِن گو نَینَ زانین و دووهار نَبِن. بَهنده شار بِن گو اون چاون دِبیهیسِن، چون بُ اَو کَسه گو هَیَ گَلَکتِر دیه بِتَ دایین و ژه وه مِرُوه گو چِنینَ، اَو دِشدا گو فِکِر دِگَت هَیَ، دیه بِتَ اِستاندِن.» وه ناوه دا، داییگ و بِرایِت عیسی هاتِن گو وی بِبینِن، بله جَماعَـت هِند مِشَ بو گو نَگارین نِیزوکی وی بِن. ایجا گُتنَ عیسی: «داییگ و بِرایِت تَ دَروَ راوَستانَ و دِخازِن تَ بِبینِن.» بله عیسی جیوابا واندا گُت: «داییگ و بِرایِت مِن اَو کَسِن گو کلاما خدا دِبیهیسِن و وه تینِنَ جی.» رُژَگه عیسی گَل شاگِردِت خو سیواری قَییقه بو و گُتَ وان: «اَم بِچِنَ آلیه دیَ آوه.» ایجا کَتنَ ره. هَ وِسا گو سَر آوه دِچُنَ پِش، عیسی خَورا چو. نِشگادا باکرُفَیَک گُله دا دَستبه گِر، وِسا گو قَییق تِژی آو دِبو و جانه وان کَتَ خطره دا. شاگِرد چُنَ لاره عیسی و اَو شار گِرِن و گُتن: «ماموستا، ماموستا، گِم مایَ گو اَم بات بِن!» عیسی شار بو و سَر با و شیپَلِت گُر گِرَ هَوار. طوفان رازا و همو جی اِمِن بو. عیسی گُتَ وان: «ایمانا وَ کیدَرِیَ؟» شاگِرد مابونَ حَیر و تِرسیا بون و ژه یِگودو پیسیار دِگِرِن: «اَوَ کِیَ گو حتا بُ با و آوه اَمِر دِگَت و اَو بِن اَمره ویدانَ.» پاشه بِ قَییقه چُنَ مَنطَقا جِراسیان گو آلیه دیَ گُله، روبرویی حَریما جلیله بو. وقته عیسی قَییقه دا دَرکَوت و هاتَ سَر هِشکاتیه، مِرُوَگه جن هَیی ژه خلقه وه شَهری راستی وی هات. اَوی کِمِژوَ نه جِلِگ بَرگِره بون و نه چه مالادا ژیا بو، بَلگو ناو مَزارادا دِما. وقته اَوی عیسی دیت، قیژیا دا و کَتَ بَر پِیه وی و بِ دَنگا بِلند گُت: «اَی عیسی، گوره خدایه متعال، چه شُلا تَ مِن کَتیَ؟ لاواهیا دِگَم عَذابه نَدَی مِن!» چون گو عیسی بُ رِحا پیس اَمِر گِره بو ناو ویدا دَرکَویت. اَوه رِحا پیس چَند جارا اَو گِرته بو. بِ وه حالی گو دَست و پِیِت وه مِرُوی بِ زنجیرا و دَستبَندا گِر دِدان و پاسوانی وی دِگِرِن، بله دیسا ژی بَندِگ دِقَطاند و جنی اَو دِبِرَ چُله. عیسی وی پیسیار گِر: «ناوه تَ چیَ؟» جیواب دا: «لَشگِر،» چون گو گَلَک جن چو بونَ ناو ویدا. اَوان اَجنا بِ لاواهیا ژه عیسی خاستِن گو بُ وان اَمِر نَگَت بِچِنَ جَهنَمه. له وان نِیزوکاتیا، هِشَمَگه مَزِن له بَرازا بِنه گِرِگی مَشغولی خارِنه بون. وان اَجنا لاواهی عیسی گِرِن گو بِهلیت بِچِنَ ناو بَرازادا، و اَوی ژی هِلا. ایجا، اَو جن ناو وه مِرُوی دا هاتنَ دَروَ و چُنَ ناو بَرازادا و بَرازا ژه سَرژُردالیگا گِرِگی هجوم بِرِنَ ناو گُله و خَندِقین. وقته گاوانا اَوَ دیتِن، حِلاتِن و ناو شَهری و گُندی دا، اَو دِشدا قَوِمی باس گِرِن. پاشه خلق هاتِن گو اَو دِشدا گو قَوِمی بو بِبینِن و وقته گَهَشتِنَ لاره عیسی و دیتِن اَو مِرُوه گو جن ویدا دَرکَوته بون، جِلِگ بَرگِرِنَ و عاقل بَر پِیه عیسی رونِشتیَ، تِرسیان. مِرُوِت گو اَو دِشدا قَوِمی بِ چاوه خو دیته بون، بُ وان باس گِرِن گو مِرُوه جن هَیی چاون شفا گِرته بو. پاشه تواوی خلقه دُر تا دُرا مَنطَقا جِراسیان ژه عیسی خاستِن ژه لاره وان بِچیت، چون گو تِرسَگه عَظیم کَته بو دله واندا. ایجا عیسی ژی سیواری قَییقه بو و زُوِری. اَو مِرُوه گو اَجنَ ناو ویدا دَرکَوته بون، لاواهی عیسی گِر گو بِهلیت گَل ویدا بیت، بله عیسی اَو ره اِخِست و گُت: «بِزُورَ مالا خو و اَو شُلا گو خدا بُ تَ گِریَ، باس گَ.» ایجا اَو مِرُو چو و ناو تواوی شَهری دا باس گِر گو عیسی بُ وی چه گِریَ. وقته عیسی زُوِری، جَماعَت بِ رویَگه خوش چو پِشیا وی، چون گو چاوه وان همویا رِیا وی بو. وه ناوه دا، مِرُوَگ گو ناوه وی یایروس بو و سَرُکه دیرا یهودیا بو، هات و خو هاوِتَ بَر پِیه عیسی، لاواهی له گِر گو بِچیتَ مالا وی، چون گو تَنیا گِجا وی گو عَمره وی نِیزوکی دانزدَه سالا بو، بَ مِرِنه بو. وقته گو عیسی ره دا بو، خلقه همو آلیادا فِشار تینا سَر. و ژِنگَگه نَساخ هَبو گو دانزدَه سال بو خون له دِچو و بِ وه حالی گو تواوی ماله خو خَرجا حکیما گِره بو، بله دیسا ژی چه کَسه نَگاری بو وی ساخ گَت. اَو ژِنِگ بِشتوَدا نِیزوکی عیسی بو و دَسته خو لِوا عبایه وی دا. هَ جیدا خون له چُیینا وی بِریا. عیسی پیسیار گِر: «که دَسته خو مِن دا؟» وقته همویا حاشا گِر، پِطرُسی گُت: «ماموستا، خلق همو آلیادا تَ خِر بونَ و فِشاره تینِنَ سَر تَ!» بله عیسی گُت: «مِرُوَگه دَسته خو مِن دا! چون گو اَز دِزانِم قاوَتَگ ژه مِن هاتَ دَروَ!» اَوه ژِنگه وقته دیت نِگاریت خو وَشِریت، هَ وِسا گو دِتِرسیا و دِرَجِفی هاتَ پِش و خو هاوِتَ بَر پِیه وی و لاره همویا گُت گو بُچی دَسته خو وی دایَ و چاون جیدا شفا گِرتیَ. عیسی گُتَ وی: «گِجا مِن، ایمانا تَ، شفا دایَ تَ. هَرَ خِیر بِچی.» عیسی هِشتا قِسَ دِگِر گو مِرُوَگ ژه مالا یایروس، سَرُکه دیره، هات و گُت: «گِجا تَ مِر، ایدی زحمته نَدَ بَ ماموستا.» عیسی وقته اَوَ بیهیست، گُتَ یایروس: «نَتِرسَ! تِنه تَ ایمان هَبیت! گِجا تَ دیه شفایه پَیدا گَت.» وقته گو عیسی گَهَشتَ مالا یایروس، نَهِلا چه کَس خِنجی پِطرُس و یوحنا و یعقوب و باب و داییگه گِجِگه گَل ویدا بِچِنَ ناو ماله. همو کَس بُ گِجِگه دِگیریان و دِنالین. بله عیسی گُت: «نَگیریِن، چون گو نَمِریَ بَلگو خَوه دایَ.» اَو عیسی کَنیان، چون گو دِزانین گِجِگ مِریَ. بله عیسی دَسته گِجِگه گِرت و گُت: «گِجا مِن، رابَ!» رِحا گِجِگه زُوِری و اَو جیدا رابو. عیسی اَمِر گِر گو دِشدَگه بُ خارِنه بِدَنَ وی. داییگ و بابه گِجِگه مابونَ حَیر، بله عیسی بُ وان اَمِر گِر گو اَو دِشدا قَوِمی بُ چه کَسه باس نَگَن. عیسی اَو دانزدَه شاگِرد خِر گِرِنَ لاره خو و قُدرَت و اقتدار دا وان گو همو اَجنا دَرخینِنَ دَروَ و نَساخیا ساخ گَن؛ و اَو رِگِرِن گو پادشاهیا خدا وَعظ گَن و شفایه بِدَنَ نَساخا. عیسی گُتَ وان: «چه دِشدی بُ ناو ره نَراگَن، نه گُپال، نه تُربَ، نه نان و نه دِراو. گِراسه زِدَ ژی نَراگَن. هَچی مالا گو اون چُنَ تِدا، حَتا گاوا اون وه شَهری دانَ، وه ماله دا بِمینِن. هَچی جیه خلقی اون قَبول نَگِرِن، وقته اون شَهره واندا دِدَرکَوِنَ دَروَ، آخا پِیِت خو داکُتِن گو شهادَتَگ بیت له ضِدّ وان گو غَضَبا خدا سَر واندا دیه بِت.» ایجا اَو کَتنَ ره، ژه گُندَگه بُ گُندَگه دی دِچُن و هَچی جیه دِگَهَشتِن، خَبَرا خوش وَعظ دِگِرِن و شفا دِدانَ نَساخا. دَنگه تواوی وان شُلانَ گَهَشتَ گوهه هیرودیسه حاکِم. هیرودیس صِفَت گِرتی و گِژ مابو، چون گو هِندَگا دِگُت عیسی هَمَن یحیایَ گو ژه ناو مِریادا رابویَ. هِندَگه دی دِگُتن الیاس پِیغَمبَرَ گو پَیدا بویَ و هِندَگا ژی دِگُتن یگ ژه پِیغَمبَرِت قدیمَ گو ساخ بویَ. بله هیرودیسی گُت: «مِن سَره یحیا بِریَ. ایجا اَوَ کِیَ گو وان دِشدانَ راستا ویدا دِبیهیسِم؟» و دوو هِنده دا بو گو عیسی بِبینیت. وقته رسول زُوِرین، هَچی شُلا گِره بون بُ عیسی باس گِرِن. هِنگه عیسی اَو گَل خودا بُ شَهرَگه گو ناوه وی بِیت‌صِیْدا بو بِرِن گو وِدَره تِنه بِن. بله گَلَک مِرُوا اَوَ زانین و دوو ویدا چُن. عیسی ژی اَو بِ رویه خوش قَبول گِرِن و گَل واندا راستا پادشاهیا خدا قِسَ گِر و مِرُوِت گو محتاجی ساخ بونه بون، شفا دا. نِیزوکی رُژآوابونه، اَو دانزدَه رسول هاتنَ لاره وی و گُتن: «خلقه رِگَ گو بِچِنَ بُ گُندا و آواهیه دُر و بَر و بوخو رِسقی و پَناگاهَگه پَیدا گَن، چون گو اِرَ جیَگه دورکَتیَ.» عیسی گُتَ وان: «اون بوخو رِسقی بِدَنَ وان.» رسولا گُت: «مَ خِنجی پِنج گِردا و دو ماسیا چه دِشد چِنینَ، آن ژی اَم دِبی بِچِن و بُ تواوی وان مِرُوانَ رِسقی بِکِرِن.» نِیزوکی پِنج هزار مِرا وِدَره بون. عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «خلقی بِگَنَ کُمه پِنجَ نَفَری و بِژِنَ وان رونِن.» شاگِردا اَو شُل گِرِن و خلق همو رونِشتِن. هِنگه عیسی اَو پِنج گِردَ و دو ماسی راگِرِن، بَرخودا اَسمانی و بَرکت دا وان. پاشه گِردَ گَر گِرِن و دا شاگِردا گو دانِنَ بَر جَماعَته. ایجا همویا خارِن و تِر بون و دانزدَه سَلِگ ژی ژه گَرِت بَجی مایی خِر گِرِن. رُژَگه عیسی تِنه دعا دِگِر و تِنه شاگِردِت وی گَل ویدا بون. عیسی وان پیسیار گِر: «خلق دِژیت اَز که مَ؟» جیواب دان: «هِندَگ دِبِژِن تِ یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدا ای، هِندَگه دی دِبِژِن تِ الیاس پِیغَمبَری و هِندَگ ژی تَ یگ ژه پِیغَمبَرِت قدیم دِزانِن گو ساخ بویَ.» عیسی وان پیسیار گِر: «اون چاون؟ اون مِن که دِزانِن؟» پِطرُسی جیواب دا: «مسیحه خدا.» پاشه عیسی اَو قدغن گِرِن و بُ وان اَمِر گِر گو وینَ نَبِژِنَ چه کَسه، و گُت: «گوره انسان دِبی گَلَک زَجره بِکِشیت و مَزِنِت قَومی و سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته اَوی رَد گَن و بِتَ گُشتِن و له رُژا سِیه رابیت.» پاشه عیسی گُتَ همویا: «هَگو کَسَگ بِخازیت دوو مِدا بِت، دِبی خو حاشا گَت، همو رُژه خاچا خو راگَت و دوو مِدا بِت. چون گو هَچی کَسه بِخازیت جانه خو نجات بِدَت، دیه اَوه ژه دَست بِدَت؛ بله هَچی کَسه بَر خاطره مِن جانه خو ژه دَست بِدَت، دیه اَوه نجات بِدَت. چه خِیرَگ بُ انسانی هَیَ گو تواوی دُنیایه بینیتَ دَست، بله جانه خو ژه دَست بِدَت آن اَوه خِسار گَت. چون گو هَچی کَسه ژه مِن و قِسِت مِن عار هَبیت، گوره انسان ژی وقته گو ناو شُکوه و جلالا خو و ناو شُکوه و جلالا باب و میلیاکَتِت مُقدس دا بِت، دیه ژه وی عار هَبیت. بَراستی اَز بُ وَ دِبِژِم، هِندَگ اِرَ راوَستانَ گو حَتا پادشاهیا خدا نَبینِن، مِرِنه طام ناگَن.» نِیزوکی هَشت رُژا پاشه وان قِسانَ، عیسی پِطرُس و یوحنا و یعقوب دانَ گَل خو و چو سَر سَره چییایَگه گو دعایا بِگَت. هَ وه حالیدا گو دعا دِگِر، صومَته وی عوض بو و جِلِگه وی سِپی و روناهی بو. نِشگادا دو مِر، موسی و الیاس، دووهار بون و گَل عیسی قِسَ دِگِرِن. اَو ناو شُکوه و جلاله دووهار بِبون و راستا آزادیا همو انسانا ژه اِسارَته گو قِرار بو گَلَک زو بِ مِرِنا عیسی اورشلیمه دا بِقَومیت، قِسَ دِگِرِن. خَوَگه گِران پِطرُس و اَونه گَل ویدا گِرته بو، بله وقته باش شار و هیشیار بون، شُکوه و جلالا عیسی و اَو دو مِرُو گو رَخ وی راوَستا بون دیتِن. وقته گو اَو دو مِر ژه عیسی دِوَقَطیان، پِطرُسی گُتَ عیسی: «ماموستا، بونا مَ اِرَ باشَ! بِهلَ سه سیبَرا چه گَم، یگه بُ تَ، یگه بُ موسی و یگه ژی بُ الیاس.» پِطرُس نَدِزانی چه دِژیت. اَو قِسَیَ هِشتا سَر دَوْه پِطرُس بو گو اَورَگ هات و سَر وان گِرَ سیبَر. وقته اَوره اَو گِرِنَ ناو خودا، شاگِرد تِرسیان. هِنگه دَنگَک ناو اَوره دا هات گو دِگُت: «اَوَیَ گوره مِن گو مِن اَو بِژارتیَ؛ گوهه خو بِدَنَ وی!» وقته دَنگ قَط بو، دیتِن عیسی تِنه یَ. شاگِردا اَو دِشدَ لاره خو خُدان گِرِن و وان رُژادا بُ چه کَسه باسه وه دِشدا گو دیته بون، نَگِرِن. رُژا دی، وقته چییادا ژُردا هاتِن، جَماعَتَگه گَلَک هاتنَ دیتِنا عیسی. نِشگادا مِرُوَگه ناو جَماعَـته گِرَ هَوار: «ماموستا، هِویا تَ دِگَم قَنجیَگه گوره مِن بِگَی، چون گو مِن تِنه اَو بِچوگَ هَیَ. رِحَگ وی دِگِریت و اَو نِشگادا قیژیا دِدَت و فَرا تِته دا، وِسا گو دَوْه وی کف دِگَت. اَو رِحَ اَوی دِهَرِشینیت و گَلَک زحمت دَسته خو وی دِکِشیت. مِن لاواهی شاگِردِت تَ گِر گو اَوه رِحی ژه وی دَرخینِن، بله نَگارین.» عیسی گُت: «اَی نَسلا به ایمان و منحرف، حَتا کَنگه گَل وَدا بِم و وَ تحمل گَم؟ گوره خو بینَ اِرَ.» هَ وه ناوه دا گو گورِگ دِهات، جنی اَو عَردی دا و فَرا اینایه دا. بله عیسی له وه رِحا پیس گِرَ هَوار و شفا دا گورِگی و سِپاردَ بابه وی. خلق همو ژه مَزِناتیا خدا مانَ حَیر. وی حالیدا گو همو له شُلِت عیسی صِفَت گِرتی بِبون، عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «گَلَک باش گوهه خو بِدَنَ اَو دِشدا گو دِخازِم بُ وَ بِژِم: گوره انسان دیه تسلیمی دَسته خلقه بیت.» بله شاگِردا قِسا وی فام نَگِرِن؛ بَلگو له وان وَشارتی ما گو فام نَگَن؛ و دِتِرسیان وه راسته دا ژه وی پیسیارا بِگَن. رُژَگه نابَینا شاگِردا قِسَدانَگ چه بو گو کیشگَ وان ژه همویا مَزِنتِرَ. عیسی گو فِکره دله وان دِزانی، بِچوگَگ راگِر و دانا رَخ خو، و گُتَ وان: «هَچی کَسه گو وی بِچوگی سَر خاطره ناوه مِن قَبول گَت، اَز قَبول گِرِمَ؛ و هَچی کَسه مِن قَبول گَت، اَو کَسه گو اَز رِگِرِمَ قَبول گِریَ. چون گو ناو وَدا اَو مِرُو مَزِنتِرَ گو ژه همویا گوشگَتِر بیت.» یوحنا گُت: «ماموستا، مَ مِرُوَگ دیت گو بِ ناوه تَ جن دِدَرخِستِن، بله چون گو ژه مَ نَبو مَ پِشی له گِرت.» عیسی گُت: «پِشیه له نَگِرِن، چون گو هَچی کَسه له ضِدّ وَ نینَ، گَل وَ دایَ.» وقته دَما ژِلَل بِرِنا عیسی بُ اَسمانی نِیزوک دِبو، مِجِد رِیا اورشلیمه دا بَخو. ایجا پِش خو هِندَ مِرُو رِگِرِن گو بِچِنَ گُندَگه مَنطَقا سامِریا گو کاره هاتنا وی بِگَن. بله خلقه وِدَره عیسی قَبول نَگِرِن، چون گو دِخاست بِچیتَ اورشلیمه. وقته شاگِردِت عیسی، یعقوب و یوحنا، اَوَ دیتِن، گُتن: «آغایه مَ، تِ دِخازی اَم بِژِن اَسمانی دا آگِر بِباریت و اَوان همویا بَین بِبَت، اَو جورا گو الیاسی گِر؟» بله عیسی بَراخو زُوِراند، سَر وان گِرَ هَوار و گُت: «اون نِزانِن گو اون ژه چه رِحَگِنَ! چون گو گوره انسان نَهاتیَ گو جانه خلقه بَین بِبَت بَلگو هاتیَ نجات بِدَت.» پاشه چُنَ گُندَگه دی. ره دا، مِرُوَگه گُتَ عیسی: «تِ کِوَ بِچی، اَزه دوو تَدا بِم.» عیسی گُتَ وی: «رُویا کُن هَنَ و طَیره اَسمانی هِلون، بله گوره انسان چه جی چِنینَ گو سَره خو دانِت.» عیسی گُتَ مِرُوَگه دی: «دوو مِدا وَرَ.» بله اَوی گُت: «آغایه مِن، اَوِلی ایجازه بِدَ اَز بِچِم، وقته بابه مِن مِر و مِن اَو تسلیمی آخه گِر، ایجا پاشه اَزه دوو تَدا بِم.» عیسی گُتَ وی: «بِهلَ گو مِری، مِریِت خو تسلیمی آخه بِگَن؛ تِ هَرَ و پادشاهیا خدا وَعظ بِگَ.» یگَ دی گُت: «آغایه مِن، اَزه دوو تَدا بِم، بله اَوِلی ایجازه بِدَ گو بِزُورِم و خاطره خو مِرُوه مالا خو بِخازِم.» عیسی گُتَ وی: «اَو کَسه گو دَستبه عَرد گِلانه بِگَت و بَرخودَتَ پِشت خو، گِیر پادشاهیا خدا نایِت.» پاشه وه هِنده، عیسیْ خاده هَفته مِرُوه دی ژی بِژارتِن و اَو جُتَ جُت پِش خودا بُ هر شَهر و وَلاته گو قَصدا چُنا وِدَره هَبو رِگِرِن. گُتَ وان: «حاصِل گَلَکَ، بله پالَ گِمِن. بَهنده، ژه خُدانه حاصِله لاواهیا بِگَن پالا بُ دورونا حاصِلا خو رِگَت. هَرِن! بِزانِن گو اَز وَ بینا بَرخِگا ره دِگَمَ ناو گْرادا. گَل خو نه کیسگه دِراوی نه تُربَ نه سُلِگا نَبَن و ره دا وقته خو سِلاو گِرِنِوَ خِسار نَگَن. هَچی مالا گو اون دِچِنَ تِدا، اَوِلی بِژِن: ”آشتی و سِلامتی سَر وه ماله بیت.“ هَگو اَوه ماله دا کَسَگ اَهله آشتی و سِلامتیه بیت، آشتی و سِلامتیا وَ دیه سَر وه ماله بیت؛ نَگو، دیه بِزُوریتَ وَ بوخو. وه ماله دا بِمینِن و هَچی دِشدا دانَ وَ، بُخُن و وَخُن، چون گو پالَ لاییقه اِستاندِنا حَقه خویَ. ژه مالَگه بُ مالا دی جی بَ جی نَبِن. وقته اون چُنَ ناو شَهرَگه و اون بِ رویَگه خوش قَبول گِرِن، هَچی دِشدا گو دانانَ بَر وَ، بُخُن. شفایه بِدَنَ نَساخِت وِدَره و بِژِن: ”پادشاهیا خدا نِیزوکی وَ بویَ.“ بله وقته اون چُنَ ناو شَهرَگه و اون قَبول نَگِرِن، هَرنَ ناو کوچِت وه شَهری و بِژِن: ”اَم حتا آخا شَهره وَ گو سَر پِیِت مَ رونِشتیَ، سَر وَ دادِکُتِن. بله بِزانِن گو پادشاهیا خدا نِیزوک بویَ.“ اَز بُ وَ دِبِژِم گو رُژا قیامَته، طاقَتا جَزایه بُ شَهره سُدومه هِسانتِر دیه بِبیت حَتا بُ وه شَهری. «وَی بُ حاله تَ، اَی شَهره خورَزین! وَی بُ حاله تَ، اَی شَهره بِیت‌صِیْدا! چون هَگو مُعجِزِت گو ناو وَدا قَوِمین ناو شَهره صور و صیدونه قَوِمی بان، خلقه وِدَره کِمِژوَ دیه پالاس بَرگِره بان و خولیه دا دیه رونِشته بان و تَوبَ گِره بان. بله رُژا قیامَته، طاقَتا جَزایه بُ صور و صیدونه هِسانتِر دیه بِبیت حَتا بُ وَ. و تِ اَی کَفَرناحوم، ما حَتا اَسمانی تِیه بِلند بی؟ چه جارا، بَلگو حَتا ناوَگا جَهنَمه تِیه ژُردا بِچی. «هَچی کَسه گوهه خو بِدَتَ وَ، گوهه خو دایَ مِن؛ و هَچی کَسه وَ قَبول نَگَت، اَز قَبول نَگِرِمَ؛ بله هَچی کَسه مِن قَبول نَگَت، اَو کَسه گو اَز رِگِرِمَ قَبول نَگِریَ.» اَو هَفته مِرُو بِ شادیه زُوِرین و گُتن: «آغایه مَ، حتا اَجنَ ژی سَر خاطره ناوه تَ اَمره مَدانَ.» گُتَ وان: «مِن شیطان دیت گو وَگو بروسگه اَسمانی دا دِکَت. نَهَ اَزه اقتداره بِدَمَ وَ گو مارا و طوبِشگا و تواوی زُرا دُژمِنی پِپَس گَن و چه دِشد نِگاریت ضَرَره وَ بِدَت. بله ژه وِنَ کَیف خوش نَبِن گو رِح بِن اَمره وَ دانَ، بَلگو شادیا وَ ژه وینَ بیت گو ناوه وَ اَسمانی دا هاتیَ نِویساندِن.» هَ وه سَعَته، عیسی له رِحا مُقدسا خدا شاد بو و گُت: «بابو، خُدانه اَسمان و عَردی اَز شُکرا تَ دِگَم گو تَ اَو دِشدَنَ ژه مِرُوِت زانا و شارَزا وَشارتیَ و بُ بِچوگه گوشگَ آشگَرا گِریَ. بَله، بابو، چون گو اِرادا تَ یا پْر ژه لطف وِسایَ. بابه مِن همو دِشد سِپاردیَ مِن. چه کَس نِزانیت گور کِیَ خِنجی بابی و چه کَس نِزانیت باب کِیَ خِنجی گوری و اَو مِرُوِت گو گور بِخازیت بابی بُ وان آشگَرا بِگَت.» پاشه عیسی تِنِتیه دا، بَرخودا شاگِردا و گُت: «خَنیَگه حاله وان چاوِت گو اَو دِشدا اون دِبینِن، اَو ژی دِبینِن. چون گو اَز بُ وَ دِبِژِم گَلَک ژه پِیغَمبَرا و پاشایا داخازیا هِنده هَبون گو اَو دِشدا اون دِبینِن، بِبینِن و نَدیتِن و اَو دِشدا اون دِبیهیسِن، بِبیهیسِن و نَبیهیستِن.» رُژَگه یگَ ژه قاضیِت شِریعَته رابو گو بِ وه پیسیاره، عیسی امتحان گَت: «ماموستا، چه بِگَم گو بِبِمَ خُدانه ژیانا اَبَدی؟» عیسی گُتَ وی: «تَوراته دا چه هاتیَ نِویساندِن؟ تِ ژه وه چه فام دِگَی؟» جیواب دا: «”خاده خدایه خو بِ تواوی دل و بِ تواوی جان و بِ تواوی قاوَت و بِ تواوی فِکره خو هَژه بِگَ“؛ و ”جیناره خو وَگو خو هَژه بِگَ.“» عیسی گُت: «تَ دوز گُت. وینَ بینَ جی گو تِیه هَر بِژی.» بله اَوی بُ حَق گِرِنا خو ژه عیسی پیسیار گِر: «بله جیناره مِن کِیَ؟» عیسی وِسا جیواب دا: «مِرُوَگ ژه اورشلیمه دِچو بُ شَهره اَریحایه. ره دا کَتَ ناو دَسته دِزادا. اَوان اَو روت گِرِن، کُت دان و اَو نیو رِحی بَردان و چُن. تصادفی کاهینَگ هَمَن وه رِیه دا دَرباز دِبو. بله وقته چاوه وی کَتَ وه مِرُوی، رِیا خو خار گِر و آلیه دیَ ره دا چو. هَ وِسا لاویَگ گو خِذمَتکاره معبده بو ژی وِدَره دا دَرباز دِبو. اَو ژی وقته گَهَشتَ وِدَره و اَو مِرُو دیت، رِیا خو خار گِر و آلیه دیَ ره دا چو. بله مُسافِرَگ گو اَهله سامِرِه بو، وقته گَهَشتَ وِدَره و اَو مِرُو دیت، دله وی بُ حاله وه مِرُوی شَوِتی. بَهنده چو لاره وی و سَر بیرینِت وی شَراب رِژاند و رون له هَسو و بیرینِت وی گِردا. پاشه اَو دانا سَر کَره خو و بِرَ کاروانسرایَگه و له شار بو. رُژا دی، دو دینار دا خُدانه کاروانسرایه و گُت: ”وه مِرُوی شار بَ و هَگو ژه وینَ زِدَتِر تَ خَرج گِر، وقته اَز بِزُورِم اَزه بِدَمَ تَ.“ نَهَ نَظَرا تَ کیشگَ له وان سه مِرُوانَ هَراستی ایثبات گِریَ، جیناره وه مِرُوی بو گو کَتَ ناو دَسته دِزادا؟» اَوه قاضیه شِریعَته جیواب دا: «اَوه گو رَحما خو بِ گِر.» عیسی گُتَ وی: «هَرَ و تِ ژی وِسا بِگَ.» وقته رِیا اورشلیمه دا دِچُن، عیسی چو ناو گُندَگه. ژه وِدَره ژِنگَگه گو ناوه وی مارتا بو عیسی گازی گِرَ مالا خو. مارتا خوشگَگ هَبو گو ناوه وی مریم بو. مریم رَخ پِیِت عیسی رونِشته بو و گوهه خو دِدا قِسه وی. بله مارتا گو زُر مَشغولی کاره مِوانداریه بو، هاتَ لاره عیسی و گُت: «آغایه مِن، ما بُ تَ مُهِم نینَ گو خوشگا مِن اَز کاره مِوانداریه دا هِلامَ تِنه؟ بِژَ وی گو آریکاریا مِن بِگَت!» بله عیسی جیواب دا: «مارتا! مارتا! گَلَک دِشد تَ نیاران و پَرِشَ دِگَن، حال اَو حالَ گو تِنه دِشدَگ لازِمَ؛ و مریمه اَو نَصیبا باشتِر بِژارتیَ، گو ژه وی نایِتَ اِستاندِن.» رُژَگه عیسی جیَگه دعا دِگِر. وقته دعا گِرِنا وی خُلاص بو، یگ ژه شاگِردِت وی گُته دا: «آغایه مَ، مَ فِرَ دعا گِرِنه بِگَ، وِسا گو یحیا فِرَ شاگِردِت خو گِر.» عیسی گُتَ وان: «اون وقته دعایه دِگَن، بِژِن: «”اَی بابو، ناوه تَ مُقدس بیت، پادشاهیا تَ بِت، هر رُ نانه مَ یه همو رُژه بِدَ مَ. گُنَهِت مَ بِبَخشَ، چون گو اَم ژی تواوی قَردارِت خو دِبَخشِن. و مَ امتحان نَگَ.“» پاشه گُتَ وان: «کِیَ ناو وَدا گو دُستَگ هَبیت و نیوه شَوه بِچیتَ لاره وی و بِژیت: ”هَوال، سه دَنَ گِردا قَر بِدَ مِن، چون گو هَوالَگه مِن ژه ره گَهَشتیَ و مِن چه دِشد چِنینَ گو دانِمَ بَر وی،“ و اَو ناو مالدا جیواب دَت: ”زحمته نَدَ بَ مِن. دَر دارخِستیَ و زارویِت مِن گَل مِن ناو جیادانَ. اَز نِگارِم رابِم و چه دِشدی بِدَمَ تَ.“ اَز بُ وَ دِبِژِم، حتا هَگو بَر خاطره هَوالَتیه ژی نَرابیت و چه دِشدی نَدَته، ژه بَر خاطره اصرارا وی دیه رابیت و هَچی دِشدا احتیاج هَیَ دیه بِدَته دا. «بَهنده اَز بُ وَ دِبِژِم، بِخازِن گو بُ وَ دیه بِتَ دایین؛ له بِگَرِن گو اونه پَیدا گَن؛ دَری بِکُتِن گو دَر ژه سَر وَدا دیه وَبیت. چون گو هَچی کَسه بِخازیت، دیه بُ وی بِتَ دایین و هَچی کَسه له بِگَرِت، دیه پَیدا گَت؛ و هَچی کَسه دَری بِکُتیت، دَر سَر وی دیه وَبیت. کیشگ له وَ بابان، هَگو گوره وی ماسیه وی بِخازیت، مارَگه دیه بِدَته؟ آن هَگو هِگه بِخازیت، طوبِشگَگه دیه بِدَته؟ ایجا هَگو اون بِ تواوی پیسیتیا خو دِزانِن گو دِبی دِشده قَنج بِدَنَ زارویه خو، چه قیاس گَلَکتِر بابه اَسمانیه وَ رِحا مُقدسا خدا دیه بِدَتَ هَچی کَسه گو ژه وی بِخازیت.» عیسی جنَگه لال مِرُوَگه دا دِدَرخِست. وقته جن چو دَروَ، مِرُوه لال گاری قِسَ گَت و خلق صِفَت گِرتی بون. بله هِندَگا دِگُتن: «اَو اَجنا بِ آریکاریا بِعِلزِبول، سَرُکه اَجنا، دِدَرخینیت.» و هِندَگه دیتِر بِ قَصدا امتحان گِرِنا عیسی هَ سَریگ نیشانَگه اَسمانی وی دِخاستِن. بله عیسی گو فِکره وان دِزانی، گُتَ وان: «هَچی مملکته گو رابیتَ له ضِدّ خو، دیه بَین بِچیت و هَچی مالا گو رابیتَ له ضِدّ خو، دیه خِرا بیت. هَگو شیطان ژی رابیتَ له ضِدّ خو، چاون سَلطَنَتا وی دیه بَردَوام بِمینیت؟ چون گو اون دِبِژِن اَز اَجنا بِ آریکاریا بِعِلزِبول دِدَرخینِم. هَگو اَز بِ آریکاریا بِعِلزِبوله اَجنا دِدَرخینِم، شاگِردِت وَ بِ آریکاریا چه کَسَگه اَوان دِدَرخینِن؟ بَهنده اَو، دیه سَر وَ قضاوته بِگَن. بله هَگو اَز بِ دَسته خدا اَجنا دِدَرخینِم، بَجا پادشاهیا خدا هاتیَ سَر وَ. وقته گو مِرُوَگه قاوَت و خُدان سیلاح مالا خو شار بیت، ماله وی دیه اَمانه دا بیت. بله وقته مِرُوَگه وی قاوَتِر هجومه دِبَتَ وی و شِکَسته دِدَته، سیلاحا گو اَوه مِرُوه تَوَکُلا خو داییه له دِستینیت و خَنیمَته وی لِگ وَدِگَت. هَچی کَسه گَل مِدا نینَ، له ضِدّ مِنَ و هَچی کَسه گَل مِدا خِر نَگَت، دیه پَلاتَیی گَت. «وقته گو رِحا پیس مِرُوَگه دا تِتَ دَروَ، بُ جیِت هِشک و به آو دِچیت گو جیَگه بُ بِهن وَدانه پَیدا گَت. بله وقته پَیدا ناگَت گَل خودا دِژیت: ”اَزه بِزُورِمَ بُ وه مالا گو تِدا بوم.“ بله وقته دِگَهَشیتَ وِدَره و ماله گِزی گِری و سَربَر دِبینیت، دِچیت و هَفت رِحه خو پیستِر ژی تینیت و همو دِچِنَ ژُر و وِدَره دا دِمینِن. ایجا، عاقِبَتا وه مِرُوی خِرابتِر ژه حاله وی یه اَوِلی دِبیت.» وقته گو عیسی اَو قِسَنَ دِگُتن، ژِنگَگه ناو جَماعَـته بِ دَنگا بِلند گُتَ وی: «خَنیَگه حاله وه ژِنگا گو تِ اینایی دُنیایه و شیر دا تَ.» بله عیسی گُت: «نه، بَلگو خَنیَگه حاله وان مِرُوا گو کلاما خدا دِبیهیسِن و اَوه تینِنَ جی.» وقته جَماعَـت زِدَ دِبو، عیسی گُت: «اَو نَسلَ چَند نَسلَگَ پیسَ. هَ دوو نیشانَگه دانَ! بله چه نیشان بُ وان نایِتَ دایین خِنجی نیشانا یونس پِیغَمبَر. چون هَ وِسا گو یونس پِیغَمبَر نیشانَگ بو بُ خلقه نینوایه، گوره انسان ژی دیه نیشانَگ بیت بُ خلقه وی نَسله. له رُژا قیامَته، مَلَکا باشوره گَل وی نَسله دیه رابیت و وان محکوم گَت، چون گو اَو ژه آلیه دیَ دُنیایه هات گو حکمتا سلیمان پِیغَمبَر بِبیهیسیت، و حال اَو حالَ گو دِشدَگَ سلیمان مَزِنتِر اِرَیَ. خلقه نینوایه له رُژا قیامَته گَل وی نَسله دیه رابِن و وان محکوم گَن، چون گو اَوان بَر خاطره وَعظا یونس پِیغَمبَر تَوبَ گِرِن، و حال اَو حالَ گو دِشدَگَ یونس مَزِنتِر اِرَیَ. «چه کَس چِرایه بَرنادَته گو اَوه وَشِریت آن دانِتَ بِن سَلِگَگه، بَلگو چِرایه دِدانِتَ سَر جیه چِرایه گو هَچی کَسه بِتَ ژُر نوره بِبینیت. چاوه تَ، چِرایا بَدَنا تَیَ. هَگو چاوه تَ ساخ بیت، تواوی بَدَنا تَ دیه تِژی ژه نور بیت. بله هَگو چاوه تَ پیس بیت، تواوی بَدَنا تَ دیه تِژی ژه تاریتی بیت. بَهنده هیشیار بَ نَگو اَو نورا گو ناو تَدایَ، تاریتی بیت. هَگو تواوی بَدَنا تَ تِژی ژه نور بیت و چه جیه وی تاری نَبیت، هَ وَگو وقته گو طاوا چِرایه تَ دِدَت، تواوی بَدَنا تَ ژه روناهیه دیه بِبِرِسقیت.» عیسی هِشتا قِسَ دِگِر گو یگ ژه عالِمِت فِرقا فَریسیا اَو گازی گِرَ رِسق خارِنه. ایجا چو مالا وی و رونِشت. بله اَو فَریسی وقته دیت گو عیسی دَسته خو پِش رِسق خارِنه دا نشُست، ما حَیر. هِنگه عیسیْ خاده گُتَ وی: «اون فَریسی رویه طاسِگه و دَوریه تَمیز دِگَن، بله باطنا وَ تِژی ژه طمع و پیسیتیَ! اَی مِرُوِت نَزان، ما اَوه گو ظاهِر آفِراند، باطن ژی نَآفِراند؟ بَهنده ژه وان دِشده ناودا، صدقه بِدَن ایجا دیه همو دِشد بُ وَ تَمیزَ بیت. «وَی بُ حاله وَ فَریسیا! اون هَ وِسا گو تَوراته دا هاتیَ دَهادا یگ ژه نانَع و جاتره و هر جورَ پِنجاره دی دِدَن، بله اون گوهه خو نادَنَ عدالت و مُحبّتا خدا. وَ اَونَ دِبی اینابانَ جی و اَونه دی ژی بیراخو نَبِرِبان. وَی بُ حاله وَ فَریسیا! چون گو اون هَز دِگَن ناو باشتِرین جیه دیرادا رونِن و خلق ناو کوچَ و بازاره سِلاوه وَ بِگَن. وَی بُ حاله وَ! چون گو اون وَگو زیارَته به نیشانِن گو خلق به هِنده گو بِزانِن سَر وان ره دِچِن.» یگ ژه قاضیِت شِریعَته جیوابا عیسی دا گُت: «ماموستا، تِ بِ وان قِسانَ توهینا مَ ژی دِگَی.» عیسی گُت: «وَی بُ حاله وَ ژی، اَی قاضیِت شِریعَته، چون گو اون بارِت گَلَک گِران دِدانِنَ سَر مِله خلقی، بله اون بوخو حاضِر نینِن حتا تِلیَگه بُ آریکاریه بِقِلقِلینِن. وَی بُ حاله وَ گو اون بُ پِیغَمبَرِت گو بِ دَسته باوانه وَ هاتنَ گُشتِن، مَزارا چه دِگَن! بَجا اون وی جورَیی شُله وان دوز دِزانِن و اَوان تأیید دِگَن. اَوان پِیغَمبَر گُشتِن و اون مَزاره وان چه دِگَن. بَهنده حکمتا خدا ژی اَمِر دِگَت گو ”اَزه بُ وان پِیغَمبَرا و رسولا رِگَم. بله هِندَگا دیه بُگُژِن و هِندَگا دیه اَذیَت گَن.“ گو خونا تواوی پِیغَمبَرِت گو خونا وان ژه دَستبه گِرِنا عالَمه حَتا نَهَ هاتیَ رِژاندِن، سَر سُگُرا وی نَسلی بیت، ژه خونا هابیل گِرتی حَتا خونا زکریایه پِیغَمبَر گو نابَینا قُربانگَهه و جیه مِحرابه هاتَ گُشتِن. بَله، اَز بُ وَ دِبِژِم گو حسابا وانَ همویا دیه وی نَسله بِتَ خاستِن. وَی بُ حاله وَ اَی قاضیِت شِریعَته! چون گو وَ کلیدا دَره مَعریفَته راگِریَ. اون بوخو نایِنَ ژُر و پِشیا اَونه گو تِنَ ژُر ژی دِگِرِن.» وقته عیسی دِچو دَروَ، ماموستایِت تَوراته و فَریسیا گَلَک فِشار اینانه و عیسی تحریک دِگِرِن گو راستا گَلَک دِشدا قِسَ گَت و کمینه دا بون گو بِ قِسَیَگه وی، اَوی بِخِنینَ طَلِگه دا. وه ناوه دا، هزاران مِرُو خِر بون، وِسا گو یِگودو پِپَس دِگِرِن. عیسی اَوِلی گَل شاگِرده خو دَستبه قِسَدانه گِر و گُت: «ژه هِوِنا عالِمِت فَریسیا گو هَمَن ریاکاریَ، خو دور بِگِرِن. چه دِشده سَرگِرتی چِنینَ گو نَیِتَ معلوم گِرِن و چه دِشده وَشارتی چِنینَ گو آشگَرا نَبیت. بَهنده اَو دِشدا گو وَ تاریتیه دا گُتیَ، روناهیه دا دیه بِتَ بیهیستِن و اَو دِشدا گو وَ پِشت دَرِت گِردایی پِچَ پِچ گِریَ، ژه سَر بانا بِ دَنگا بِلند دیه بِتَ گُتن. «هَوالِت مِن، اَز بُ وَ دِبِژِم ژه اَو کَسه گو بَدَنه دِگُژِن و وه زِدَتِر نِگارِن چه بِگَن، نَتِرسِن. بله اَزه نیشا وَ بِدَم گو اون ژه چه کَسَگه دِبی بِتِرسِن: ژه اَو کَسه گو پاشه گُشتِنه، اقتدارا هِنده هَیَ گو پاوِژیتَ جَهنَمه دا. بَله، اَز بُ وَ دِبِژِم، ژه وی بِتِرسِن. ما پِنج جوجگا نافرُشِنَ دو قِرانا؟ بله دیسا حتا یگَ وان ژی حُضورا خدادا بیر نابیت. حتا توکه سَره وَ همو هاتنَ هَژمارتِن. نَتِرسِن، چون گو قَدره وَ ژه هزاران جوجگا زِدَتِرَ. «اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه لاره خلقه بینیتَ اَزمان گو شاگِرده مِنَ، گوره انسان ژی حُضورا میلیاکَته خدادا دیه بینیتَ اَزمان گو اَو هَواله ویَ. بله هَچی کَسه لاره خلقه مِن حاشا گَت، حُضورا میلیاکَته خدادا دیه حاشا بیت. هَچی کَسه قِسَیَگه له ضِدّ گوره انسان بِژیت، دیه بِتَ بَخشین، بله اَوه گو بُ رِحا مُقدسا خدا کُفره بِژیت، نایِتَ بَخشین. وقته وَ بِبَنَ ناو دیره یهودیا و لاره سَرُکا و حاکِما، نیاران نَبِن گو اون چاون دِبی خو بِپارِزِن آن چه بِژِن، چون گو هَ وه سَعَته رِحا مُقدسا خدا دیه وَ فِر گَت گو اون چه بِژِن.» مِرُوَگه ناو جَماعَـته گُتَ عیسی: «ماموستا، بِژَ بِرایه مِن اِرثه بابه مَ گَل مِدا لِگ وَگَت.» عیسی گُتَ وی: «اَی مِر، که اَز نابَینا وَدا گِرِمَ قاضی آن لِگوَگَره اِرثی؟» ایجا عیسی گُتَ خلقی: «هیشیار بِن و ژه همو جورَ طمع و هَلاکَتیه خو دور بِگِرِن، چون گو ژیانا انسان بِ زِدَتیا ماله وی نینَ.» پاشه اَو مَثَلَ گُتَ وان: «مِرُوَگه دَولمَند ژه کشاورزیا خو حاصِلَگه گَلَک اینا دَست. بَهنده گَل خو فِکِر گِر، ”اَز چه بِگَم، چون گو مِن چه جی بُ انبار گِرِنا حاصِلا خو چِنینَ؟“ پاشه گُت: ”مِن زانی گو اَز دِبی چه بِگَم! انباره خو اَزه خِرا گَم و انباره مَزِنتِر اَزه چه گَم و تواوی گَنِم و ماله خو اَزه ناو واندا انبار گَم. پاشه اَزه بِژِمَ خو: اَی جانه مِن، تَ بُ گَلَک سالا، گَلَک مال خِر گِریَ. نَهَ رِحَت بِژی؛ بُخُ و وَخُ و کَیفه بِگَ.“ بله خدا گُتَ وی: ”اَی مِرُوه نَزان! هَ ایشَو جانه تَ دیه بِتَ اِستاندِن. بَجا اَو دِشده گو تَ خِر گِریَ، دیه بِبِنَ ماله که؟“ دوماییگا وه کَسه گو بُ خو مالی خِر دِگَت، بله حُضورا خدادا دَست بَطالَ، وِسایَ.» هِنگه عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «بَهنده اَز بُ وَ دِبِژِم، نه نیارانه ژیانا خو بِن گو چه بُخُن و نه نیارانه بَدَنا خو گو چه بَرگَن. چون گو ژیان ژه رِسقی و بَدَن ژه جِلِگا مُهِمتِرَ. بَرخودَنَ قِژالِگا: نه دِچینِن و نه دِدورون، نه چه جی بُ رِسق خُدان گِرِنه هَنَ و نه چه جی بُ انبار گِرِنه؛ بله دیسا ژی خدا رِسقه وان دِدَت. و اون چه قیاسی ژه طَیرا قَدِرتِرِن! کِیَ ناو وَدا گو بِگاریت بِ نیارانیه، سَعَتَگه دانِتَ سَر عَمره خو؟ بَهنده، هَگو اون نَشِن شُلَگه هِندَ گوشگَ بِگَن، ایجا اون بُچی نیارانه دِشده دیتِرِن؟ بَرخودَنَ سُسِنا گو چاون شین دِبِن؛ اَو نه زحمته دِکِشِن و نه دِوَهون. بله دیسا ژی اَز بُ وَ دِبِژِم گو حتا سلیمان پاشا ژی بِ تواوی شُکوه و جلالا خو وَگو یگَ وان جِلِگ بَرنَگِرِن. بَهنده هَگو خدا گیایه چُله گو ایرو هَیَ و سِبه دِهاوِژِنَ ناو طَندوره، وِسا جِلِگا دِگَتَ بَدا، اَی مِرُوِت گو ایمانا وَ گِمَ، چه قیاس گَلَکتِر دیه جِلِگا بِگَتَ بَر وَدا! بَهنده دوو وینَ دا نَبِن گو چه بُخُن آن چه وَخُن؛ نیاران ژی نَبِن. چون گو تواوی مِلَته دُنیایه دوو دِشده وِسا دانَ، بله بابه اَسمانیه وَ دِزانیت گو اون هَوجَیی وانَنَ. بَلگو اون، دوو پادشاهیا خدا بِن، گو اَونَ همو ژی دیه بُ وَ بِنَ دایین. «اَی هِشَما گوشگَ، نَتِرسِن، چون گو کَیف خوشیا بابه وَ اَوَیَ گو اَوه پادشاهیه بِدَتَ وَ. هَچی دِشده وَ هَیَ بِفرُشِن و بِدَنَ مِرُوِت محتاج؛ بوخو هِندَ کیسِگا حاضِر گَن گو نَپِزِرِن، و خِزینَیَگه گو خُلاصی چِنینَ اَسمانی دا انبار گَن، جیَگه گو نه دِز تِت و نه سِبّی دِکَویته. چون گو هَچی جیه خِزینا وَ وِدَره بیت، دله وَ ژی دیه وِدَره بیت. «بِشتبِنه خو بُ شُله گِردَن و چِرایه خو بَردایی خُدان گَن. وَگو وان مِرُوا بِن گو هِویِنَ آغایه وان ژه جَشنا داوَته بِزُوریتَ مال، گو وقته بِگَهَشیت و دَری بِکُتیت، جیدا دَری سَر وی وَگَن. خَنیَگه حاله خُلامِت گو وقته آغایه وان تِت، اَوان شار و هیشیار بِبینیت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، آغا بِشتبِنا خو بُ شُله دیه گِردَت، اَوان دیه بینیتَ سَر سِرفِگه و دیه بِت و بُ وان خِذمَته بِگَت. خَنیَگه حاله خُلامِت گو وقته آغایه وان تِت، اَوان شار و هیشیار بِبینیت، چه نیوه شَوه بیت، چه پِش شَفَقه. «بله وِنَ بِزانِن، هَگو خُدانه ماله زانیبا دِز کیشگ سَعَته دیه بِت، نَدِهلا دِز بِتَ مالا ویدا. اون ژی دِبی حاضِر بِن، چون گو گوره انسان سَعَتَگه دا دیه بِت گو اون هِویه نینِن.» پِطرُس پیسیار گِر: «آغایه مِن، تَ اَو مَثَلَ بُ مَ اینا آن بُ همویا؟» عیسیْ خاده گُت: «بَ اَو پِشَکاره اَمین و زانا کِیَ گو اَربابه وی اَو دانا بیتَ سَر سَره اَهله مالا خو گو پِشگا رِسقه وان وقتیدا بِدَت؟ خَنیَگه حاله وه خُلامه گو وقته اَربابه وی تِت، بِبینیت گو وِسا دِگَت. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم گو اَوی دیه دانِتَ سَر سَره تواوی ماله خو. بله هَگو اَو خُلام بِژیتَ خو ”اَرباب هاتنه دا مایَ دِرَنگیه،“ و دَستبه کُت دانا خُلاما و خُداما بِگَت و بُخُت و وَخُت و مَست گَت، هِنگه اَربابه وی رُژَگه دا گو خُلام هِویه نینَ و سَعَتَگه دا گو نِزانیت، دیه بِت و اَوی دیه ناوَگه دا بِگَتَ دو گَر و دیه پاوِژیتَ جیَگه گو خایینا تاوِژِنَ وِدَره. خُلامه گو داخازیا اَربابه خو دِزانیت بله بُ گِرِنا وه خو حاضِر ناگَت، دیه گَلَک شَلاقا بُخُت. بله اَو خُلامه گو داخازیا اَربابه خو نِزانیت و شُلَگه دِگَت گو لاییقه کُت خارِنه یَ، گِمتِر دیه شَلاقا بُخُت. هَچی کَسه گو بُ وی گَلَکتِر بِتَ دایین، ژه وی گَلَکتِر دیه بِتَ خاستِن؛ و هَچی کَسه گَلَکتِر شُل سِپارده بِنه، گَلَکتِر ژی دیه جیوابه بِدَت. «اَز هاتِمَ گو آگِری بَردَمَ سَر رویه عَردی و خازی حَتا نَهَ بَربِبایه! بله مِن غُسلَگه تعمیده هَیَ گو دِبی بِگِرِم و اَز چَند زُره دامَ حَتا اَو بِقَومیت. ما گُمانا وَ اَز هاتِمَ گو آشتیه بینمَ سَر رویه عَردی؟ نه، بُ وَ دِبِژِم اَز هاتِمَ گو جُداتیه بِخِنِم. ژه وینَ وِداتِر جُداتی دیه بِکَویت نابَینا پِنج مِرُوه مالَگه دا؛ سه دیه بِبِنَ ضِدّ دویا و دو ضِدّ سه یا. نابَینا وانَ دیه جُداتی بِکَویت؛ باب ضِدّ گوری و گور ضِدّ بابی، داییگ ضِدّ گِجی و گِج ضِدّ داییگه، خَسو ضِدّ بوگه و بوگ ضِدّ خَسویه.» عیسی اَوَ ژی گُتَ جَماعَته: «وقته اون دِبینِن اَورَگ له رُژآوایه پَیدا بویَ، جیدا اون دِبِژِن: ”باران دیه بِباریت،“ و باران دِباریت. و وقته بایه باشوره دِرابیت، اون دِبِژِن: ”هوا دیه گَلَک گَرم بیت،“ و وِسا له تِت. اَی مِرُوِت ریاکار! اون گو باش دِزانِن چاون وضعا عَرد و اَسمانی تعبیر گَن، بُچی اون نِزانِن چاون نیشانه وی زَمانی تعبیر گَن؟ «بُچی اَو دِشدا گو دوزَ اون بوخو قضاوت ناگَن؟ وقته گو گَل اَو مِرُوه گو ژه تَ شِکایَت گِریَ دِچی لاره قاضی، سَعی گَ گو ره دا گَل وی پِگ بِی، وِسا له نَیِت گو تَ بِکِشیتَ لاره قاضی و قاضی تَ بِسپاریتَ مأموری و اَو تَ پاوِژیتَ زیندانه دا. اَز بُ تَ دِبِژِم حَتا قِرانا دوماییگه نَدَی، چه جارا زیندانه دا دَرناکَوی.» هَ وه وقتیدا، هِندَ مِرُو گو وِدَره بون، راستا اَو خلقه حَریما جلیله گَل عیسی قِسَ دِگِرِن گو پیلاتُس والیه رومه وِسا اَو گُشته بون گو خونا وان گَل خونا قُربانیه وان بِبو یگ. عیسی جیوابا واندا گُت: «ما اون گُمان دِگَن اَو خلقه جلیله گو وِسا زَجر کِشان، ژه خلقه دیَ جلیله گُنَهکارتِر بون؟ نه، اَز بُ وَ دِبِژِم گو وِسا نینَ. بَلگو هَگو اون تَوبَ نَگَن، اونه ژی همو بینا وان بَین بِچِن. آن اون گُمان دِگَن اَو هَژده مِرُو گو بیرجا شَهره سْیلوآمه کَتَ سَر وان و مِرِن، ژه مِرُوه دی گو اورشلیمه دا دِژیان خطاکارتِر بون؟ نه، اَز بُ وَ دِبِژِم گو وِسا نینَ. بَلگو هَگو اون تَوبَ نَگَن، اونه ژی همو بینا وان بَین بِچِن.» پاشه عیسی اَو مَثَلَ بُ وان گُت: «مِرُوَگه دارَگه هَژیره ناو رَزه خودا چاند. وقته خاست اِرمیشا وی لِوَ گَت، چه دِشد بِوَ نَبو. بَهنده گُتَ باغچَوانه خو: ”بَرخوده، سه سالَ گو اَز بُ لِوَ گِرِنا اِرمیشا وه داره تِم بله چه دِشدی پَیدا ناگَم. اَوه بِبِرَ. بُچی دِبی آخه خِسار گَت؟“ باغچَوانی جیواب دا: ”آغایه مِن، بِهلَ سالَگه دی ژی بِمینیت. اَزه دُرا وی بُکُلُم و کودی بِدَمه. هَگو سالا دی اِرمیش اینا چه باشتِر؛ هَگو نَینا هِنگه اَوه بِبِرَ.“‌» یگ ژه رُژِت شَنبیه گو رُژا مُقدسا یهودیایَ، عیسی ناو دیرَگه یهودیادا دَرس دِدا. وِدَره ژِنِگَگ هَبو گو رِحَگَ پیس اَو هَژده سالا به قاوَت گِره بو. بِشتا وی خار بِبو و چه جورا قاوَتا دوز راوَستانه چِنَبو. وقته عیسی اَو دیت، گاز گِرَ لاره خو و گُت: «اَی ژِنِگ، تِ ژه به قاوَت بونا خو خَلاص بویی!» پاشه دَسته خو دانا سَر وی و اَو ژِنِگ جیدا دوز راوَستا و سِتایِشا خدا گِر. بله سَرُکه دیره بَر خاطره هِنده گو عیسی رُژا شَنبیا مُقدس دا شفا دابو وه ژِنگه، کَربه وی وَبو و گُتَ خلقی: «وَ شَش رُژا بُ شُل گِرِنه هَیَ. وان شَش رُژادا وَرِن و شفایه بِگِرِن، نه رُژا شَنبیه.» عیسیْ خاده جیواب دا: «اَی مِرُوِت ریاکار! ما چه کَس ناو وَدا رُژا شَنبیه جِلَگ آن کَره خو پاگه دا وَناگَت گو بُ آو دایینه بِبَتَ دَروَ؟ بَهنده ما نابی اَو ژِنِگَ گو ژه نَسلا ابراهیمَ و شیطان هَژده سالا اَو بَندَوار گِره بو، رُژا شَنبیه ژه وه بَنده خَلاص بیت؟» وقته عیسی اَوَ گُت، اَونه گو ضِدّ وی بون همویا شَرم گِرِن، بله جَماعَـت همو ژه تواوی وان شُله وی یه عَجِب کَیف خوش بون. پاشه عیسی گُت: «پادشاهیا خدا رَنگه چه دِدَت؟ بِژِمَ اَو شِبه چیَ؟ وَگو دِندِگا خردله یَ گو مِرُوَگه اَو راگِر و ناو باغچه خودا چاند. اَو دِندِگ شین بو و بو دارَگ، وِسا گو طَیره هوادا هاتِن و سَر چِقِله وی هِلون چه گِرِن.» دیسا گُت: «بِژِم پادشاهیا خدا شِبه چیَ؟ وَگو هِوِنَگه یَ گو ژِنگَگه اَو راگِر و بِ سه کیسگه آردی تِگَل گِر حَتا تواوی هَویر تِرش بو. عیسی سَر رِیا اورشلیمه، ناو شَهرا و گُندا دَرباز دِبو، و دَرس دِدا. وه ناوه دا، مِرُوَگه وی پیسیار گِر: «آغایه مِن، ما تِنه گِم مِرُو دیه نجاته پَیدا گَن؟» عیسی گُتَ وان: «باش سَعیه بِگَن گو دَره تَنگاودا بِچِنَ ژُر، چون گو اَز بُ وَ دِبِژِم، گَلَک مِرُو دیه سَعیه بِگَن گو بِچِنَ ژُر، بله نِگارِن. وقته آغایه ماله رابیت و دَری گِردَت، اونه دَروَ راوَستِن، دَری بِکُتِن و اونه بِژِن: ”اَی آغا، دَری سَر مَ وَگَ!“ بله اَو دیه جیواب دَت: ”اَز وَ ناس ناگَم؛ نِزانِم اون یه کیدَرِنَ.“ اونه بِژِن: ”مَ گَل تَ خار و وَخار و تَ ناو کوچه مَدا دَرس دِدا.“ بله اَو دیه بِژیت: ”اَز وَ ناس ناگَم؛ نِزانِم اون یه کیدَرِنَ. اَی تواوی مِرُوِت شُل پیس، ژه مِن دور کَوِن!“ وقته گو اون ابراهیم و اسحاق و یعقوب و تواوی پِیغَمبَرا ناو پادشاهیا خدا بِبینِن و خو دَروَ، هِنگه اونه چَند بِگیریِن و دِدانه خو سَر یِگودو بِهَسون. خلق ژه رُژهَلات و رُژآوا و باکور و باشوره دیه بِن و سَر سِرفِگا پادشاهیا خدا دیه رونِن. بِزانِن، هَنَ مِرُوه دوماییگه گو دیه بِبِنَ یه اَوِلی، و یه اَوِلی گو دیه بِبِنَ یه دوماییگه.» وه ناوه دا، هِندَگ ژه عالِمِت فِرقا فَریسیا هاتنَ لاره عیسی و گُتن: «اِرَ نَمینَ و هَرَ بُ جیَگه دی، چون گو هیرودیسه حاکِم دِخازیت تَ بِگُژیت.» عیسی گُتَ وان: «هَرِن و بِژِنَ اَوه رُوی: ”ایرو و سِبه اَزه اَجنا دَرخینِمَ دَروَ و اَزه شفایه بِدَمَ خلقه و رُژا سِیه اَزه شُلا خو خُلاص گَم. بله دیسا ایرو و سِبه و دوسبَ دِبی رِیا خو دَوام گَم، چون نابی گو پِیغَمبَر دَروَیی اورشلیمه بِتَ گُشتِن.“ اَی اورشلیم، اَی اورشلیم، اَی شَهره گو پِیغَمبَرا دِگُژی و اَو کَسه گو بُ لاره تَ تِنَ رِگِرِن سنگسار دِگَی! مِن چَند جارا خاست وَگو میریشگَگه گو جوجگه خو بِن پَره خودا خِر دِگَت، زارویه تَ خِر گَم، بله تَ نَخاست! نَهَ مالا وَ دیه بَرَدایی بِمینیت. و اَز بُ وَ دِبِژِم گو اون ایدی مِن نابینِن حَتا وه رُژه گو اون بِژِن: ”مبارَکَ اَو کَسه گو بِ ناوه خاده تِت.“» له رُژَگَ شَنبیا مُقدسَ یهودیا گو عیسی بُ خارِنا رِسقی چو بو مالا یگ ژه سَرُکه فِرقا فَریسیا، جَماعَتا وِدَره گَلَک باش چاوه وان عیسی بو. بَر وی مِرُوَگ هَبو گو بَدَنا وی آو اینا بو. عیسی ژه قاضیِت شِریعَته و عالِمِت فَریسیا پیسیار گِر: «شفا دایین له رُژا شَنبیا مُقدس گورَیَگی شِریعَته دوزَ آن نه؟» اَوان دَنگ نَگِر. ایجا عیسی اَو مِرُو گِرت، شفا دایه دا و ره اِخِست چو. پاشه بَرخودا وان و پیسیار گِر: «کِیَ ناو وَدا گو گور آن جِلَگا وی رُژا شَنبیه بِکَویتَ ناو بیره دا و جیدا اَوه دَرنَیخینیت؟» اَوان چه جیواب چِنَبون. وقته عیسی دیت گو مِوان چاون دِخازِن آلیه سَریَ مجلِسه رونِن، اَو مَثَلَ بُ وان گُت: «وقته مِرُوَگ تَ بُ جَشنا داوَته گازی گَت، آلیه سَریَ مجلِسه نَرونه، چون گو رَنگَ مِرُوَگه تَ قَدِرتِر هاته بیتَ گازی گِرِن. هِنگه خُدانه داوَته گو اون هر دوگ گازی گِرِنَ، دیه بِت و بِژیتَ تَ: ”جیه خو بِدَ وی مِرُوی.“ هِنگه تِیه مَجبور بِ شَرمه بِنه مجلِسه رونِی. بله وقته گو مِرُوَگ تَ مِوان دِگَت، هَرَ و جیه بِنیَ مجلِسه رونه، گو وقته خُدانه داوَته تِت، بِژیتَ تَ: ”هَواله مِن، کَرَمگَ هَرَ سَریتِر.“ هِنگه تِیه لاره مِوانه دیتِر سَربِلند بی. چون گو هَچی کَسه خو مَزِن گَت، دیه گوشگَ بیت و هَچی کَسه خو گوشگَ گَت، دیه مَزِن بیت.» پاشه عیسی گُتَ خُدانه ماله: «وقته تِ بُ فِراوونه آن شیوه مِوانداریه دِدَی، هَوالا و بِرایا و خِزما و جینارِت خو یه دَولمَند گازی نَگَ؛ چون گو اَو ژی دیه تَ گازی گَن و وِسا تُله دیه بُ تَ وَگَن. بَجا وقته گو تِ مِوانداریَگه دِدَی، فقیر و ژارا، فلجا و مِرُوه شِل و مِرُوه گُورَ مِوان گَ گو تِیه بَرکته بِگِری؛ چون گو اَوان چه دِشد چِنینَ گو تُله بُ تَ وَگَن و تِیه تُلا خو له رُژا ساخ بونا صالِحان دا بِستینی.» وقته گو یگ له وان مِرُوه گو گَل عیسی سَر سِرفِگه بو اَو قِسَیَ بیهیست، گُت: «خَنیَگه حاله وه کَسه گو ناو مِوانداریا پادشاهیا خدا نانی بُخُت.» بله عیسی گُتَ وی: «مِرُوَگه مِوانداریَگه مَزِن دامَزِراند و گَلَک مِرُو گازی گِرِن. وقته دَما شیوه گَهَشت، خُلامه خو رِگِر گو بِژیتَ مِوانا، ”وَرِن گو همو دِشد حاضِرَ.“ بله اَوان هَریگه هِنجَتَگ اینا. یگه گُت: ”مِن زَویَگ کِریَ گو اَز دِبی بِچِم اَوه بِبینِم. لاواهیا دِگَم گو مِن بِبُهیری.“ یگَ دیتِر گُت: ”مِن پِنج جُته جِلَگا کِریَ و اَز دِچِم بِبینِم گو اَو چاونِن. لاواهیا دِگَم مِن بِبُهیری.“ یه سِیه ژی گُت: ”مِن تازَ ژِنِگ خاستیَ و بَهنده نِگارِم بِم.“ ایجا خُلام زُوِری و گُتَ آغایه خو گو چه بو. خُدانه ماله کَربه وی وَبو و گُتَ خُلامه خو: ”پَیت هَرَ بُ خیاوان و کوچَ گُلانه ناو شَهری و فقیر و ژارا و فلجا و مِرُوه گُورَ و شِل بینَ.“ خُلامی گُت: ”آغایه مِن، اَمره تَ مِن اینا جی، بله هِشتا جی هَیَ.“ ایجا آغایه وی گُت: ”هَرَ بُ جادا و رِیه دَروَیی شَهری و بِ زُره خلقه بینَ مِوانداریا مِن گو مالا مِن تِژی بیت. اَز بُ وَ دِبِژِم گو چی یگ ژه اَونه گو مِن گازی گِره بون، شیوا مِن طام ناگَن.“‌» جَماعَتَگه زِدَ گَل عیسی بون. اَوی بَرخودا وان و گُت: «هَچی کَسه گو بِتَ لاره مِن و زَهلا وی باب و داییگ، ژِن و زارو، بِرا و خوشگ و حتا جانه وی بوخو نَچیت، نِگاریت بِبیتَ شاگِرده مِن. هَچی کَسه خاچا خو سَر مِله خو نَکِشیت و دوو مِدا نَیِت، نِگاریت بِبیتَ شاگِرده مِن. «کِیَ ناو وَدا گو قَصدا چه گِرِنا بیرجَگه هَبیت و اَوِلی نَرونِت و بَرآوردا خَرجا وی بِگَت گو بِبینیت کانه قاوَتا خُلاص گِرِنا وه هَیَ آن نه؟ چون هَگو خیمه وه دانِت، بله نَگاریت اَوه خُلاص گَت، هَچی کَسه بِبینیت، دیه بِ بِکَنِت، دیه بِژیت: ”اَوی مِرُوی دَستبه چه گِرِنه گِر، بله نَگاری خُلاص گَت!“ «و آن کیشگ پاشایَ گو بِچیتَ شَره پاشایَگه دی، به هِنده گو اَوِلی رونِت و فِکِر گَت گو کانه بِ دَه هزار سربازا دِگاریت بِچیتَ شَره کَسَگه گو بِ بیست هزار سربازا تِتَ شَره وی؟ و هَگو بِبینیت گو قاوَتا شَره گَل ویدا چِنینَ، هِشتا حَتا لَشگِره دُژمِنی دورَ، دیه مِرُوه خو رِگَت گو رِیَگه بُ صُلحه پَیدا گَت. بَجا ناو وَدا ژی هَچی کَسه دَست ژه هَچی دِشدا گو هَیَ نَکِشیت، نِگاریت بِبیتَ شاگِرده مِن. «خه باشَ، بله هَگو طاما خو ژه دَست بِدَت، چاون دِبیت اَوه دیسا شور گَن؟ نه گِر شُلا عَردی تِت و نه گِر کودی؛ بَلگو اَوه دِرِژِنَ دَروَ. هَچی کَسه گوه بُ بیهیستِنه هَیَ، بِلا بِبیهیسیت!» مِرُوه باجگِر و گُنَهکار همو خِر دِبونَ لاره عیسی گو قِسه وی بِبیهیسِن. عالِمِت فِرقا فَریسیا و ماموستایِت تَوراته بِ چِمَ چِمه دِگُتن: «اَو مِرُوَ گُنَهکارا قَبول دِگَت و گَل وان سَر سِرفِگه دِرونِت.» ایجا عیسی اَو مَثَلَ بُ وان گُت: «کِیَ ناو وَدا گو صد پَز هَبیت و وقته یگ له وان بِزِر بیت، اَو نَهود و نه پَزه دی نَهِلیتَ ناو چُله دا و نَچیتَ دوو اَو پَزا بِزِربویی گو اَوه پَیدا گَت؟ و وقته پَزا بِزِربویی پَیدا گِر، اَوه بِ شادیه دِدانِتَ سَر مِله خو و وقته تِتَ مال، گاز هَوالا و جینارِت خو دِگَت و دِژیت: ”گَل مِن شادیه بِگَن، چون گو مِن پَزا خو یا بِزِربویی پَیدا گِریَ.“ اَز بُ وَ دِبِژِم، هَ وِسا بُ گُنَهکارَگه گو تَوبَ دِگَت، جَشن و شادیَگه مَزِنتِر اَسمانی دا دِتَ دامَزِراندِن حَتا بُ اَو نَهود و نه مِرُوه صالِح گو احتیاجی تَوبَ گِرِنه چِنینِن. «و آن کیشگ ژِنِگَ گو دَه سِکّه زیو هَبیت و وقته یگَ اَوان بِزِر بیت، چِرایَگه بَرنَدَت و ماله گِزی نَگَت و حَتا اَوه پَیدا نَگَت، دَست له گَریانا وی بِکِشیت؟ و وقته اَو پَیدا گِر، گاز هَوالا و جینارِت خو دِگَت و دِژیت: ”گَل مِن شادیه بِگَن، چون گو مِن سِکّا خو یا بِزِربویی پَیدا گِریَ.“ اَز بُ وَ دِبِژِم، هَ وِسا بُ گُنَهکارَگه گو تَوبَ دِگَت، حُضورا میلیاکَته خدادا جَشن و شادی دِتَ دامَزِراندِن.» پاشه عیسی گُت: «مِرُوَگه دو گور هَبون. رُژَگه گوره گوشگَ گُتَ بابه خو: ”اَی بابو، پِشگا گو ماله تَدا دیه بِگَهَشیتَ مِن، نَهَ بِدَ مِن.“ ایجا بابی ماله خو نابَینا وان دویادا لِگوَ گِر. پاشه مدَتَگه، گوره گوشگَ هَچی دِشدا هَبو خِر گِر و چو بُ وَلاتَگَ دور و ثَروَتا خو وِدَره بِ عیاشیه خِسار گِر. وقته هَچی دِشدا هَبو خَرج گِر، خَلاییَگه مَزِن وه وَلاتی دا رابو و اَو زُر کَتَ تَنگاتیه. بَهنده، بو پاله مِرُوَگه وه وَلاتی و اَوه مِرُوه اَو رِگِرَ ناو مِلکه خودا گو رِسقی بِدَتَ بَرازا. گورِگی داخازیا هِنده هَبو گو زِگه خو بِ رِسقه بَرازا تِر گَت، بله چه کَسه چه دِشد نَدِدا وی. دوماییگه هِشه وی هاتنَ سَری و گُت: ”گَلَک پاله بابه مِن نَهَ رِسقه زِدَ ژی هَنَ بله اَز اِرَ بِرسیادا دِمِرِم. بَجا اَزه رابِم و بِچِمَ لاره بابه خو و اَزه بِژِم: ’بابو، مِن حَقه خدا و حَقه تَدا گُنَه گِریَ. اَز ایدی گِیر هِنده نایِم گو گوره تَ بِم. گَل مِن وَگو پالَیَگه خو رِفتاره بِگَ.“‘ «ایجا رابو و چو بُ مالا بابه خو. بله هِشتا دوری ماله بو گو بابه وی اَو دیت، دله وی بُ وی شَوِتی و بَزی بُ آلیه وی، دا بَر سینگه خو و ماچی گِر. گوری گُت: ”بابو، مِن حَقه خدا و تَدا گُنَه گِریَ. اَز ایدی گِیر هِنده نایِم گو گوره تَ بِم.“ بله بابی گُتَ خُلامِت خو: ”زوبِن! باشتِرین عبایه بینِن و بِگَنَ بَدا. گُستیلَگه بِگَنَ تِلیه دا و سُلِگا بِگَن پِیی دا. گُلِگا قَلَو بینِن، شَژه گَن گو اَم بُخُن و جَشنه بِگِرِن. چون گو اَو گوره مِن مِره بو، نَهَ دیسا ساخَ؛ بِزِر بِبو، پَیدا بویَ!“ ایجا دَستبه جَشن و شادیه گِرِن. «بله گوره مَزِن ناو زَویه دا بو. وقته نِیزوکی ماله بو و دَنگا دُهُل و زِرنا و رَقصه بیهیست، گاز خِذمَتکارَگه گِر و پیسیار گِر: ”چه خَبَرَ؟“ خِذمَتکاری جیواب دا: ”بِرایه تَ هاتیَ و بابه تَ گُلِگا قَلَو شَژه گِریَ، چون گو گوره خو دیسا ساخ و سِلامت پَیدا گِریَ.“ بله گوره مَزِن کَربه وی وَبو و نَخاست بِچیتَ ناو ماله. بابه وی هاتَ دَروَ و هِوی له گِر. بله جیوابا بابه خودا گُت: ”مِن تواوی وان سالانَ وَگو خُلاما بُ تَ خِذمَت گِریَ و مِن چه جارا به اَمریا تَ نَگِریَ. بله تَ دیسا ژی چه وقتا حتا کارِگَک نَدا مِن گو گَل هَوالِت خو جَشنه بِگِرِم. بله نَهَ گو اَو گوره تَ زُوِریَ، گوره گو ماله تَ گَل فاحِشادا خاریَ، تَ بُ وی گُلِگا قَلَو شَژه گِریَ! بابه وی گُتَ وی: ”گوره مِن، تِ هَمِشَ لاره مِنی و هَچی دِشدا گو مِن هَیی، ماله تَیَ. بله نَهَ یا دوز اَوَ اَم جَشنه بِگِرِن و شادیه بِگَن، چون گو اَو بِرایه تَ مِره بو، نَهَ ساخَ؛ بِزِر بِبو، پَیدا بویَ!“» پاشه عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «مِرُوَگه دَولمَند پِشَکارَگ هَبو. وقته خَبَر گَهَشته دا گو پِشَکار ماله وی خِسار دِگَت، گاز پِشَکاری گِر و له پیسیار گِر: ”اَوَ چیَ گو راستا تَدا دِبیهیسِم؟ حساب و کِتابا خو بِگَ گو ایدی تِ نِگاری پِشَکاره مِن بی.“» «پِشَکاری گَل خو فِکِر گِر: ”چه بِگَم؟ اَرباب دِخازیت مِن سَر شُله دَرخینیت. مِن زُرا پالَتیه چِنینَ و مِن ژه خازُگَتیه ژی عار هَیَ. مِن زانی دِبی چه بِگَم گو وقته ایدی اَز پِشَکاریه دا دَرخِستِم، هِندَ مِرُو هَبِن گو بِهلِن اَز بِچِمَ مالا وان.“ ایجا، قَرداره اَربابه خو یگ بَ یگ گاز گِرَ لاره خو. ژه یه اَوِلی پیسیار گِر: ”تِ چَنده قَرداره اَربابه مِنی؟“ اَوی جیواب دا: ”صد پوته رونه زَیتونه.“ گُته دا: ”هان حسابا خو بِگِرَ. زو رونه و بِنویسَ، پِنجَ پوت!“ پاشه ژه یه دویه پیسیار گِر: ”تِ چَنده قَرداری؟“ جیواب دا: ”صد پوته گَنِمی.“ گُته دا: ”هان حسابا خو بِگِرَ و بِنویسَ هشته پوت!“» «اَربابی، آفرین گُتَ پِشَکاره دَغَل، چون گو زیرَکاتی دابو شُله. چون گو زارویه وی دُنیایه شُله خودا راستا هم نَسله خو ژه زارویه نوره زیرَکتِرِن. اَز بُ وَ دِبِژِم ماله وی دُنیایه گو بِ دَغَلا هاتیَ دَست، بُ پَیدا گِرِنا هَوالا خَرج گَن گو وقته چه دِشد ژه وه مالی نَما، بِهلِن گو اون بِچِنَ ناو ماله اَبَدی دا.» «اَوه گو شُله گوشگَ دا اَمین بیت، شُله مَزِن دا ژی دیه اَمین بیت و اَوه گو شُله گوشگَ دا اَمین نَبیت، شُله مَزِن دا ژی اَمین نابیت. ایجا هَگو اون راستا ماله دَغَلَ وی دُنیایه دا اَمین نَبِن، کِیَ گو ماله حَق بِسپاریتَ دَسته وَ؟ و هَگو اون راستا ماله یگَ دیتِردا اَمین نَبِن، که اَو دِشدا گو ماله وَ بوخویَ دیه بِدَت وَ؟ چه خِذمَتکارَگ نِگاریت بُ دو اَربابا خِذمَته بِگَت، چون گو آن دیه نَفرَته یگه بِگَت و دیه هَژَ اَوه دیتِر بِگَت، و آن بُ یگه دیه وفادار بیت و اَوه دیتِر دیه بُ وی به قَدِر بیت. اون نَشِن هم عَوده خدا بِن، هم عَوده دِراوی.» عالِمِت فِرقا فَریسیا گو هَژَ دِراوی دِگِرِن بِ بیهیستِنا وان قِسانَ، پِکَنیه خو عیسی گِرِن. عیسی گُتَ وان: «اون اَو کَسِن گو خو بُ خلقه بینا مِرُوه صالِح نیشان دِدَن، بله خدا دِزانیت دله وَدا چه هَیَ. اَو دِشدا گو ناو خلقه دا گَلَک قَدِرَ، زَهلا خدا له دِچیت!» «تَورات و پِیغَمبَر حَتا زَمانه یحیا بون. وه وِداتِر، خَبَرا خوشَ پادشاهیا خدا دِتَ وَعظ گِرِن و هر کَسَگ سَعی دِگَت بِ زُره رِیا خو بُ چُیینا ناو ویدا وَگَت. بله اَسمان و عَرد بَین بِچِن هِسانتِرَ حَتا گو نُقطَیَگ ژه تَوراته گِم بیت!» «هَچی کَسه گو ژِنا خو بَردَت و ژِنَگه دی بِخازیت، زِنا گِریَ و اَو کَسه گو ژِنگا بَردایی بِخازیت ژی زِنا گِریَ.» «مِرُوَگه دَولمَند هَبو گو جِلِگه بِنَفشیَ بُها و کَتانه نَرم دِگِرَ بَر خودا و همو رُژه بِ جَشنه بَر چاو خوش دَرباز دِگِر. مِرُوَگه فقیر و ژار گو ناوه وی ایلعازَر بو و بَدَنا وی همو بیرین بو، دِدانانَ بَر دَره مالا اَوه دَولمَند. داخازیا ایلعازَر اَوَ بو گو بِ بَرَماییه رِسقه سِرفِگا اَوه دَولمَند خو تِر گَت. خِنجی وه، حتا گوجِگ ژی دِهاتن و بیرینه وی دِوالیستِن. ایجا، اَو مِرُوه فقیر و ژار مِر و میلیاکَتا اَو بِرِنَ لاره ابراهیم پِیغَمبَر. اَو مِرُوه دَولمَند ژی مِر و اَو چال گِرِن و وی حالیدا گو ناو عالَما مِریا ناو عَذابه دا بو، سَره خو بِلند گِر و دوروَدا ابراهیم دیت گو ایلعازَر رَخ وی بو. ایجا بِ دَنگا بِلند گُت: ”اَی بابه مِن ابراهیم، رَحمه مِن بِگَ و ایلعازَره رِگَ گو سَره تِلیا خو ناو آوه دا تَر گَت و اَزمانه مِن هِنِگ گَت، چون گو اَز ناو وی آگِری دا عَذابه دِکِشِم.“ بله ابراهیم گُت: ”اَی گوره مِن، بینَ بیراخو گو ناو ژیانه دا، همو دِشده قَنج بونَ نَصیبه تَ، حال اَو حالَ گو دِشده خِراب بونَ نَصیبه ایلعازَر. نَهَ اَو اِرَ ناو رِحَتیه دایَ و تِ ناو عَذابه دا. خِنجی وینَ، نابَینا مَ و وَدا گَلیَگَ مَزِن هَیَ، اَونه گو بِخازِن له اِرَ بِنَ لاره تَ نِگارِن بِن، و اَونه گو وِدَرِنَ ژی نِگارِن بِنَ لاره مَ.“ اَوه دَولمَند گُت: ”بَجا، اَی بابو، لاواهیا دِگَم گو ایلعازَره رِگَی مالا بابه مِن، چون گو مِن پِنج بِرا هَنَ. اَوی رِگَ گو هُشداره بِدَتَ بِرایِت مِن، نَگو اَو ژی بِکَونَ اِرَ ناو عَذابه دا.“ بله ابراهیم گُت: ”اَوان موسی و پِیغَمبَرِت هَنَ، بِلا گوهه خو بِدَنَ قِسه وان.“ اَوه مِرُوی گُت: ”نه، اَی بابه مَ ابراهیم، بله هَگو مِرُوَگ ناو مِریادا بِچیتَ لاره وان، دیه تَوبَ گَن.“ ابراهیم گُتَ وی: ”هَگو گوهه خو نَدَنَ موسی و پِیغَمبَرا، حتا هَگو مِرُوَگ ژه ناو مِریادا ژی رابیت، دیسا باوار ناگَن.“» هِنگه عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «ژه وَسوَسا گُنَه گِرِنه رِیا رَوه چِنینَ، بله وَی بُ حاله وه کَسه گو بِبیتَ باعیثه وَسوَسه. بُ وی باشتِر اَوَ بو گو بَرَگه آشه سُگُرا ویَ وَگَن و پاوژِنَ ناو بَحره حَتا هِنده گو باعیث بیت یگَ ژه وان مِرُوه گوشگَ بِکَویتَ گُنَهه. بَهنده وَ هاژَ خو هَبیت. هَگو بِرایه تَ گُنَهه بِگَت، له بِگَ هَوار و هَگو تَوبَ گِر، اَوی بِبَخشَ. هَگو رُژه هَفت جارا راستا تَدا گُنَهه بِگَت و هَفت جارا بِزُوریتَ لاره تَ و بِژیت: ”اَز تَوبَ دِگَم،“ تِ دِبی بِبَخشی.» رسولا گُتنَ عیسیْ خاده: «ایمانا مَ زِدَ گَ!» عیسیْ خاده گُت: «هَگو وَ ایمانَگه هِندی دِندِگا گوشگَیَ خردله هَبیت، اون دِگارِن بِژِنَ وه دارا توته ”بِنی دا دَرکَوَ و ناو بَحره دا وَرَ چاندِن“، و اَو دیه گوهه خو بِدَتَ اَمره وَ. «کِیَ ناو وَدا گو وقته خُلامه وی ژه عَرد گِلانه آن چِراندِنا پَزی ژه چُله بِزُوریت، بِژیتَ وی: ”زو وَرَ و رونه سَر سِرفِگه رِسقی بُخُ“؟ ما نابِژیتَ وی: ”جِلِگه خو عوض گَ و شیوا مِن حاضِر گَ و وَرَ خِذمَتا مِن بِگَ گو اَز بُخُم و وَخُم و پاشه تِ بُخُ و وَخُ“؟ ما بَر خاطره هِنده گو اَمره وی اینایَ جی دیه سپاسه خُلامه خو بِگَت؟ ایجا، اون ژی وقته وَ اَو دِشدا گو بُ وَ هاتیَ اَمِر گِرِن، اینا جی، بِژِن: ”اَم خُلامه گِیرنَهاتینَ و مَ تِنه وَظیفا خو اینایَ جی.“» عیسی سَر رِیا خو بُ شَهره اورشلیمه، ژه حُدوده حَریما سامِرِه و جلیله دَرباز دِبو. ایجا هَ وه وقته گو چو ناو گُندَگه دا، دَه جذامی گَهَشتِنَ وی. اَو دوروَ راوَستا بون و بِ دَنگا بِلند گِرِنَ هَوار و گُتن: «اَی عیسی، اَی ماموستا، رَحمه مَ بِگَ.» وقته عیسی اَو دیتِن، گُتَ وان: «هَرِن و خو نیشا کاهینا بِدَن.» اَو کَتنَ ره و ناوَگا ره دا ژه جذاما خو شفا گِرتِن. یگَ وان وقته دیت گو شفا گِرتیَ، وه حالیدا گو بِ دَنگا بِلند خدا سِتایِش دِگِر، زُوِری و خو هاوِتَ بَر پِیه عیسی و سپاس وی گِر. اَو جذامی اَهله سامِرِه بو. عیسی گُت: «ما اَوان دَه مِرُوا همویا شفا نَگِرتِن؟ بَ اَو نَه مِرُوه دیتِر کیدَرِنَ؟ ما خِنجی وه مِرُوه بیانی، چه کَسه دی نَزُوِری گو سِتایِشا خدا بِگَت؟» پاشه گُتَ وه مِرُوی: «رابَ و هَرَ، ایمانا تَ شفا دایَ تَ.» عیسی جیوابا عالِمِت فِرقا فَریسیادا گو پیسیار گِره بون پادشاهیا خدا دیه کَنگه بِت، گُت: «هاتنا پادشاهیا خدا بِ چاو نایِتَ دیتِن، و چه کَس قِرار نینَ بِژیت، ”بَرخودَنه، وانه اِرَیَ!“ آن ”وِدَرا هانه یَ!“، چون گو پادشاهیا خدا ناو وَدایَ.» پاشه عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «زَمانَگ دیه بِت گو وَیه داخازیا هِنده هَبیت گو رُژَگَ ژه رُژه گوره انسان بِبینِن، بله اون نابینِن. خلق دیه بِژیتَ وَ: ”بَرخودَنه، وِدَرا هانه یَ!“ آن ”بَرخودَنه، وانه اِرَیَ!“ بله نَچِن و نَکَونَ دوو واندا. چون هَ وِسا گو بوروسگ لَحظَیَگه دا دِبِرِسقیت و اَسمانی له وی سَری حَتا سَره دی روناهی دِگَت، گوره انسان ژی له رُژا خو دیه وِسا بیت. بله اَوِلی دِبی گَلَک زَجره بِکِشیت و ژه آلیه وی نَسله دا بِتَ رَد گِرِن. رُژه گوره انسان وَگو رُژه نوح دیه بِبِن. خلقه دِخارِن و دِوَخارِن و ژِنِگ دِخاستِن و مِر دِگِرِن حَتا وه رُژه گو نوح چو ناو گَمیه دا. پاشه لِمِشت رابو و همو بَین بِرِن. زَمانه لوط دا ژی هَ وِسا بو. خلق کَته بو خارِن و وَخارِن و کِرین و فِرُتِن و چاندِن و چه گِرِنه. بله وه رُژا گو لوط سُدومه دا چو دَروَ، آگِر و گوگرد ژه اَسمانی باری و همو بَین بِرِن. رُژا هاتنا گوره انسان ژی هَ دیه وِسا بیت. له وه رُژه، اَوه گو سَر بانه مالا خو بیت و ناومالا وی ناو ماله دا، بُ راگِرِنا وان ژُردا نَیِت و اَوه گو ناو زَویه دا بیت ژی نَزُوِریتَ مال. ژِنا لوط بیننَ بیراخو! هَچی کَسه بِخازیت جانه خو خُدان گَت، اَوه دیه دَست بِدَت و هَچی کَسه جانه خو دَست بِدَت، اَوه دیه خُدان گَت. اَز بُ وَ دِبِژِم، له وه شَوه ژه دو مِرُوا گو ناو لِوینَگه دانَ، یگه دیه بِبَن و یه دیتِر دیه بِهلِنَ جی. و ژه دو ژِنگا گو گَل یِگودو آشه دِگَن، یگه دیه بِبَن و یه دیتِر دیه بِهلِنَ جی. هَ وِسا ژه دو مِرا گو ناو زَویه دانَ، یگه دیه بِبَن و یه دیتِر دیه بِهلِنَ جی.» اَوان ژه عیسی پیسیار گِرِن: «دِبَنَ کیدَره، اَی عیسیْ خاده؟» عیسی جیواب دا: «هَچی جیه جَندَگَگ هَبیت، طَیره گو جَندَگا دِخُن وِدَره خِر دِبِن!» عیسی بُ شاگِردا مَثَلَگ اینا گو نیشان دَت دِبی هَمِشَ دعایا بِگَن و چه جارا دلسار نَبِن. گُت: «شَهرَگه دا قاضیَگ هَبو گو نه خدا دِتِرسیا، نه چه اَرزِش بُ خلقه خُدان دِگِر. هَمَن وه شَهری دا بِوَژِنَگ هَبو گو سَریگ دِهاتَ لاره قاضی و دِگُته: ”حَقه مِن دُژمِنه مِن بِستینَ.“‌ قاضی مدَتَگه گوهه خو نَدا وی. بله دوماییگه گُتَ خو: ”دوزَ گو اَز نه خدا دِتِرسِم و نه اَرزِشه بُ خلقه خُدان دِگَم، بله دیسا ژی چون گو اَو بِوَژِنَ هَ مُزاحِمه مِن دِبیت، اَزه حَقه وی بِستینِم، نَگو هَمِشَ بِت و بِهنا مِن چِگ گَت!“‌» ایجا عیسیْ خاده گُت: «وَ بیهیست اَو قاضیه به انصاف چه گُت؟ نَهَ، ما خدا حَقه اَونه گو بوخو بِژارتیَ و شَو و رُژ بُ درگاهه وی هَوارا خو دِبَن، نادَتَ وان؟ ما وه شُله هَ دیه پاش بِخِنیت؟ اَز بُ وَ دِبِژِم گو گَلَک زو دیه حَقه وان بِدَته. بله دیسا ژی، وقته گو گوره انسان بِت، ایمانه دیه سَر عَردی پَیدا گَت؟» هِنگه بُ هِندَگا گو باواری صالِح بونا خو هَبون و بِ رِفتارا خو مِرُوه دیتِر به اَرزِش دِگِرِن، اَو مَثَلَ اینا: «دو مِرُو بُ عِبادَت گِرِنه چُنَ ناو معبدا خاده، یگَ وان عالِمَگه فَریسی و یه دیتِر باجگِر بو. اَوه فَریسی راوَستا و گَل خو وِسا دعا گِر: ”خدایا، شُکرا تَ دِگَم گو بینا مِرُوه دی دِز و ظالِم و زِناگَر نینِم و نه حتا بینا وی باجگِریمَ. هَفتیه دو جارا رُژیا دِگِرِم و ژه هَچی دِشدا گو تینِمَ دَست، دَهادا یگه دِدَم.“ بله اَوه باجگِر دوروَ راوَستا و نَخاست حتا چاوه خو ژی بُ آلیه اَسمانه بِلند گَت، بَلگو سَر سینگه خو دِکُتا و دِگُت: ”خدایا، رَحمه مِنَ گُنَهکار بِگَ.“ اَز بُ وَ دِبِژِم گو اَو مِرُوه باجگِر رِزا صالِحان دا هاتَ هَژمارتِن و چو مالا خو، نه اَوه فَریسی. چون گو هَچی کَسه خو مَزِن گَت، دیه گوشگَ بیت، و هَچی کَسه خو گوشگَ گَت، دیه مَزِن بیت.» خلقه حتا بِچوگه ساوا تینانَ لاره عیسی گو دَسته خو دانِتَ سَر وان. شاگِردا وقته اَوَ دیتِن، خلقه گِرِنَ هَوار. بله عیسی اَو گاز گِرِنَ لاره خو و گُت: «بِهلِن زارو بِنَ لاره مِن؛ پِشیا وان نَگِرِن، چون گو پادشاهیا خدا یا مِرُوه بینا وانَیَ. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه پادشاهیا خدا وَگو زارویَگه قَبول نَگَت، ناچیتَ ناودا.» سَرُکَگه قَومه یهوده ژه وی پیسیار گِر: «ماموستایه قَنج، چه بِگَم گو بِبِمَ خُدانه ژیانا اَبَدی؟» عیسی گُتَ وی: «بُچی تِ دِژی مِن قَنج؟ چه کَس قَنج نینَ خِنجی خدا. تِ اَمرِت شِریعَته دِزانی: زِنایه نَگَ، قتله نَگَ، دِزیه نَگَ، شَهادَتا دِرَوین نَدَ، احتراما داییگ و بابه خو خُدان گَ.» سَرُکی گُت: «تواوی اَو شُلَنَ مِن گوشگَتیوَ حَتا نَهَ اینانَ جی.» عیسی وقته اَو قِسَیَ بیهیست، گُتَ وی: «هِشتا تَ دِشدَگ گِم هَیَ؛ هَچی دِشدا تَ هَیَ بِفرُشَ و دِراوه وه ناو فقیر و ژارادا لِگ وَگَ، گو اَسمانی دا تَیه خِزینَ هَبیت. هِنگه وَرَ و بِکَوَ دوو مِدا.» اَوه مِرُوی وقته اَو قِسَیَ بیهیست، گَلَک نَرِحَت بو، چون گو گَلَک دَولمَند بو. عیسی وقته دیت گو اَو مِرُو نَرِحَت بو، گُت: «چَند زحمتَ بُ دَولمَندا چُیینا ناو پادشاهیا خدا! چون گو دَرباز بونا دَوه ژه کُنا دَرزیه هِسانتِرَ ژه چُیینا مِرُوه دَولمَند ناو پادشاهیا خدا.» مِرُوه گو اَو قِسَیَ بیهیستِن، پیسیار گِرِن: «بَجا که دِگاریت نجاته پَیدا گَت؟» عیسی گُت: «اَو شُلا گو انسان چه جورا نَشِت بِگَت، گِرِنا وی بُ خدا هِسانَ.» پِطرُس گُت: «بَرخوده، مَ مال و ژیانا خو بَردایَ و اَم دوو تَدا هاتنَ!» عیسی گُتَ وان: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، چه کَس چِنینَ گو مال آن ژِنِگ آن بِرا آن داییگ و باب آن زارویا بَر خاطره پادشاهیا خدا بَردَت و هَ وی دُنیایه دا چَند جارا زِدَتِر نَینیتَ دَست و دُنیایا دی ژی ژه ژیانا اَبَدی به پار بِمینیت.» هِنگه اَو دانزدَه شاگِرد بِرِنَ سویَگه و گُتَ وان: «نَهَ اَمه بِچِنَ اورشلیمه. له وِدَره هَچی دِشدا پِیغَمبَرا راستا گوره انسان نِویسینَ، دیه بِقَومیت. چون گو اَوی دیه تسلیمی قَومه گو یهودی نینِن، بِگَن. اَو دیه پِکَنیه خو له بِگَن و دیه به حُرمَتیا وی بِگَن و دیه تُف گَنَ وی، شَلاقا دیه لِدَن و دیه بُگُژِن. بله اَو له رُژا سِیه دیه ساخ بیت.» شاگِردا چه دِشد ژه قِسه وی فام نَگِرِن. معنیا قِسا وی ژه وان وَشارتی بو و نَزانین راستا چه قِسَ دِگَت. وقته عیسی نِیزوکی شَهره اَریحایه بو، مِرُوَگه گُورَ بَر ره رونِشته بو و خازُگَتی دِگِر. وقته دَنگا جَماعَتا گو وِدَره دا دَرباز دِبو بیهیست، پیسیار گِر: «چه خَبَرَ؟» گُتن: «عیسایه خلقه ناصِره وِیَ دَرباز دِبیت.» اَوی گِرَ هَوار: «اَی عیسی، گوره داوود پاشا، رَحمه مِن بِگَ!» مِرُوِت گو پِشیا جَماعَـته ره دِچُن، له گِرِنَ هَوار و گُتنَ وی گو هِش بیت. بله اَوی زِدَتِر گِرَ هَوار گو: «اَی گوره داوود پاشا، رَحمه مِن بِگَ!» هِنگه عیسی راوَستا و اَمِر گِر گو اَوی مِرُوی بیننَ لاره وی. وقته گُورَ هاتَ نِیزوک، عیسی وی پیسیار گِر: «تِ چه دِخازی بُ تَ بِگَم؟» گُت: «آغایه مِن، دِخازِم چاوه مِن وَبِن.» عیسی گُتَ وی: «بِلا چاوه تَ وَبِن! ایمانا تَ، شفا دایَ تَ.» اَو مِرُوه گُورَ هَ وه دَمه چاوه وی وَبون و وه حالیدا گو مدحا خدا دِگُت، کَتَ دوو عیسی دا. خلقه وقته اَو دِشدَ دیتِن، همویا سِتایِشا خدا گِرِن. عیسی چو ناو شَهره اَریحایه و ناو شَهری دا دَرباز دِبو. وِدَره مِرُوَگ هَبو گو ناوه وی زَکّا بو، اَو سَرُکه باجگِرا و مِرُوَگه دَولمَند بو. اَوی دِخاست بِبینیت عیسی کِیَ، بله بَ زِدَ بونا جَماعَـته نَدِگاری وی بِبینیت چون گو بَژْنا وی گُرْتْ بو. بَهنده، بَزی پِش و دارَگه هَژیره دا ژِلَل چو گو وی بِبینیت، چون گو عیسی وه رِیه دا دَرباز دِبو. وقته عیسی گَهَشتَ وه جیه، بَرخودا لاره سَری و گُتَ وی: «زَکّا، زوبَ و ژُردا وَرَ چون ایرو اَز دِبی مالا تَدا بِمینِم.» زَکّا زو ژُردا هات و بِ رویَگه خوش اَو مِوان گِر. خلقه وقته اَو دِشدَ دیتِن، همویا گِرِنَ چِمَ چِم و گُتن: «چویَ مالا مِرُوَگه گُنَهکاردا بویَ مِوان.» زَکّا جیه خو رابو و گُتَ عیسیْ خاده: «آغایه مِن، نَهَ نِویا ماله خو اَزه بِدَمَ فقیر و ژارا و هَگو مِن دِشدَگ بِ نَحَقیه ژه کَسَگه اِستانده بیت، اَزه چار جارا هِند بِزُورینِمَ وی. عیسی گُت: «ایرو نجات هاتیَ وه ماله دا، چون گو اَو مِرُوَ ژی اَولاده ابراهیمَ. چون گو گوره انسان هاتیَ گو دوو مِرُوه بِزِربویی بِگَرِت و نجاته بِدَته.» هَ وه حالیدا گو اَوان گوهه خو دِدانَ وان قِسانَ، عیسی دَواما قِسَدانا خودا، مَثَلَگ اینا، چون گو نِیزوکی شَهره اورشلیمه بو و خلقه گُمان دِگِرِن پادشاهیا خدا گَلَک زو دیه بِت. بَهنده عیسی گُت: «مِرُوَگه مالمَزِن چو وَلاتَگه گَلَک دور گو مقاما پاشاتیه بوخو بِستِنیت و دیسا بِزُوریت. بَهنده، گاز دَه خُلامه خو گِر و هَریگه سِکّیَگه زِری دایه دا گو حَقه سه هَویه پالَیَگه بو و گُتَ وان: ”حَتا زُوِرینا مِن بِ وه دِراوی آلوِره بِگَن.“ بله مِرُوِت وه وَلاتی، زَهلا وان وی دِچو؛ اَوان دوو ویدا هِندَ مِرُوه خو رِگِرِن بِ وه پیامه گو: ”اَم ناخازِن اَو مِرُوَ سَر مَ سَلطَنَته بِگَت.“ وقته اَوه مِرُوی مقاما پاشاتیه اِستاند و زُوِری وَلاته خو، اَمِر گِر گو گاز گَنَ وان خُلاما گو دِراو دابو وان، گو بِزانیت بِ آلوِره هَریگه چَند کار گِرِنَ. یه اَوِلی هات و گُت: ”آغا، سِکّا تَ دَه سِکّه دی ژی کار گِریَ.“ آغایه وی گُته دا: ”آفرین، اَی خُلامه چاک! چون گو وه هِندا گِم دا اَمین بویی، حُکومَتا دَه شَهرا اَزه بِدَمَ تَ.“ یه دویه هات و گُت: ”آغا، سِکّا تَ پِنج سِکّه دی ژی کار گِریَ.“ آغایه وی گُته دا: ”سَر پِنج شَهرا حُکومَته بِگَ.“ پاشه یه دیتِر هات و گُت: ”آغا، کَرَمگَ اَوَ سِکّا تَ! مِن اَو ناو پینَیَگه دا بِچا و خُدان گِر. چون گو اَز تَ دِتِرسیام، بَر خاطره هِنده گو مِرُوَگه هِشکی. ژه اَو دِشدا گو تَ نَدایَ، تِ دِستینی و ژه اَو دِشدا گو تَ نَچاندیَ، تِ دِدورویی.“ آغایه وی گُته دا: ”اَی خُلامه شُل پیس، بِ قِسه تَ بوخو اَزه قضاوتا تَ بِگَم. تِ گو دِزانی اَز مِرُوَگه هِشکِم، اَو دِشدا گو مِن نَدایَ دِستینِم و اَو دِشدا گو مِن نَچاندیَ دِدوروم، ایجا بُچی تَ دِراوه مِن نَدا صرافا گو وقته اَز زُوِریم اَوه بِ کاره وی تَ بِستینِم؟“‌ و گُتَ اَونه وِدَره: ”اَوه سِکّه وی بِستینِن و بِدَنَ اَوه گو دَه سِکّ هَیَ.“ اَوان جیواب دان: ”آغا، اَوی هَ بوخو دَه سِکّ هَنَ!“ گُت: ”اَز بُ وَ دِبِژِم گو بُ هَچی کَسه گو هَیَ، گَلَکتِر دیه بِتَ دایین؛ بله اَوه گو چِنینَ، اَو دِشدا گو هَیَ ژی ژه وی دیه بِتَ اِستاندِن. و نَهَ اَو دُژمِنه مِن گو نَدِخاستِن اَز سَر وان سَلطَنَته بِگَم بیننَ اِرَ و لاره مِن بُگُژِن.“‌» پاشه وه قِسَدانه، عیسی پِش مِرُوِت دیتِر کَتَ ره و چو بُ اورشلیمه. وقته گَهَشتَ نِیزوکاتیا گُندِت بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیا گو له چییایه زَیتونه بون، دو شاگِرده خو رِگِرِن و گُتَ وان: «هَرنَ وه گُنده گو پِشیا وَیَ. وقته اون چُنَ ناو گُندی، اونه جاشِگَگه گِردایی پَیدا گَن گو چه کَس حَتا نَهَ له سار نَبویَ. اَوه وَگَن و بیننَ اِرَ. هَگو کَسَگه وَ پیسیار گِر: ”بُچی اون اَوه وَدِگَن؟“ بِژِن: ”خاده اَو لازِمَ.“‌» اَو دو شاگِرد چُن و همو دِشد دوز وِسا گو عیسی گُته بو، دیتِن. و وقته جاشِگ وَدِگِرِن، خُدانِت وه گُتنَ وان: «بُچی اون جاشِگه وَدِگَن؟» جیواب دان: «خاده اَو لازِمَ.» ایجا وان دو شاگِردا جاشِگ اینانَ لاره عیسی. پاشه عبایه خو هاوِتنَ سَر بِشتا وی و عیسی له سار گِرِن. هَ وِسا گو عیسی دِچو پِش، خلقی عبایه خو سَر ره پان دِگِرِن. وقته نِیزوک دِبو و هِشتا سَرژُردالیگا چییایه زَیتونه دا بو، جَماعَتا شاگِردا همویا بَر خاطره تواوی مُعجِزه گو ژه وی دیته بون بِ شادیه و دَنگا بِلند سِتایِشا خدا گِرِن، گُتن: «مبارَکَ اَو پاشایه گو بِ ناوه خاده تِت! صُلح و سِلامتی ناو اَسمانی و شُکوه و جلال ناو عَرشه بِلنددا بیت!» هِندَگ ژه عالِمِت فِرقا فَریسی ناو جَماعَـته گُتنَ عیسی: «ماموستا، له شاگِردِت خو بِگَ هَوار!» عیسی جیواب دا: «اَز بُ وَ دِبِژِم هَگو اَونَ هِش بِن، اَو بَرَنَ دیه بِگَنَ هَوار!» وقته عیسی نِیزوکی اورشلیمه بو و شَهَر دیت، بُ وی گیریا و گُت: «خازی تَ، ایرو زانیبا گو چیگ بُ تَ صُلح و سِلامتیه تینیت. بله حَیف گو ژه چاوه تَ هاتیَ وَشارتِن. چون گو اَو رُژ دیه بِن گو دُژمِنه تَ دُرا تَ دیه چَپَرا چه گَن و همو رَخادا دیه دُرا تَ بِگِرِن، مَیدانه دیه سَر تَ تَنگاو گَن؛ و تَ و زارویه تَ ناو تَدا، دیه گَل آخه بِگَنَ یگ و بَری سَر بَری ناهِلِن؛ چون گو تِ ژه وه زَمانه گو خدا هاتَ دیتِنا تَ، غافل بویی.» پاشه چو ناو معبدا خاده و دَستبه دَرخِستِنا مِرُوه گو وِدَره دِشد دِفِرُتِن گِر، گُتَ وان: «کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن گو ”مالا مِن دیه مالا دعا گِرِنه بیت“؛ بله وَ اَو گِریَ ’هِلونا دِزا‘.» عیسی همو رُژه ناو معبده دا دَرس دِدا. بله سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته و مَزِنِت قَومی دوو گُشتِنا وی بون، بله چه ره بُ گِرِنا نیّتا خو پَیدا نَگِرِن، چون گو جَماعَـت همو حَیرانه قِسَدانا وی بون. رُژَگه گو عیسی معبده دا دَرس دِدا خلقه و خَبَرا خوش وَعظ دِگِر، سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته گَل مَزِنِت قَومی هاتنَ لاره وی و گُتن: «بُ مَ بِژَ، تِ بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَی؟ که اَو حَق و اقتدارَ دایَ تَ؟» عیسی جیواب دا: «مِن ژی پیسیارَگ وَ هَیَ؛ بُ مِن بِژِن، غُسلا تعمیدا گو یحیا دِدا، ژه آلیه خدا بو آن ژه آلیه انسان؟» اَوان گَل یِگودو مشورت گِرِن، گُتن: «هَگو اَم بِژِن ژه آلیه خدا بو، دیه بِژیت، ”بَ بُچی وَ ایمان نَینا وی؟“ و هَگو اَم بِژِن ژه آلیه انسان بو، خلق همو دیه مَ سنگسار گَن گو مَ بُگُژِن، چون گو سَر وه باواریه نَ گو یحیا پِیغَمبَر بو.» بَجا جیواب دان: «اَم نِزانِن ژه کیدَرِیَ.» عیسی گُتَ وان: «اَز ژی بُ وَ نابِژِم بِ چه حَق و اقتدارَگه وان شُلانَ دِگَم.» عیسی اَو مَثَلَ گُتَ خلقه: «مِرُوَگه رَزَگ چاند و اَو کِره دا هِندَ باغچَوانا و مدَتَگه دِرِژ چو وَلاتَگه دیتِر بُ سَفَره. وقته راگِرِنا حاصِله، خُلامَگ رِگِرَ لاره باغچَوانا گو پِشگا اِرمیشه وی یه رَزی بِدَنَ وی. بله باغچَوانا اَو کُت دان و دَست بَطال زُوِراندِن. خُدانه رَزی خُلامَگه دی رِگِر، بله اَو ژی کُت دان و به حُرمَتیا وی گِرِن و دَست بَطال ره اِخِستِن. دیسا ژی بُ جارا سِیه خُلامَگَ دی رِگِر، بله اَو ژی بیریندار گِرِن، هاوِتنَ دَروَ. «ایجا خُدانه رَزی گُت: ”چه بِگَم؟ اَزه گوره خو یه عزیز رِگَم؛ بَلگو صیانَتا وی خُدان گَن.“ بله باغچَوانا وقته گور دیتِن، گُتنَ یِگودو: ”اَوَ وَرَثَیَ. وَرِن اَم اَوی بُگُژِن گو اِرثه وی بِبیتَ یه مَ.“ ایجا اَو ناو رَزی دا دَرخِستِنَ دَروَ و اَو گُشتِن. «نَهَ گُمانا وَ خُدانه رَزی گَل واندا دیه چه بِگَت؟ اَو دیه بِت و باغچَوانا بَین بِبَت، رَزی دیه بِسپاریتَ مِرُوه دیتِر.» وقته خلقی اَوَ بیهیستِن، گُتن: «خدا نَگَت!» بله عیسی بَرخودا ناو چاوه وان و گُت: «بَ معنیا وه نِویساره ناو زَبورا داوود چیَ گو دِژیت: ”اَو بَره گو معمارا رَد گِرِن، بویَ بَره اصلیَ عِمارَتی“؟ هَچی کَسه بِکَویتَ سَر وه بَری، دیه هور هور بیت و کَنگه اَو بَرَ بِکَویتَ سَر مِرُوَگه، دیه اَوی بِهَرِشینیت.» وقته ماموستایِت تَوراته و سَرُکِت کاهینا زانین وی مَثَله راستا واندا دِژیت، قَصدا هِنده گِرِن گو هَ وه دَمه اَوی بِگِرِن، بله ژه خلقه دِتِرسیان. بَهنده چاوه وان عیسی بو و هِندَ جاسوس رِگِرِنَ لاره وی گو خو مِرُوه دوز نیشان دِدان. اَو دوو هِنده بون گو ناو قِسِت عیسی هِنجَتَگه پَیدا گَن گو اَوی تسلیمه اقتدار و مَحکَما والی بِگَن. بَجا جاسوسا ژه عیسی پیسیار گِرِن: «ماموستا، اَم دِزانِن گو تِ راستیه دِژی و دَرسه دِدَی، و تِ بِشتا کَسه ناگِری، بَلگو تِ بَراستی رِیا خدا فِرَ خلقی دِگَی. گورَیَگی شِریعَته دِبی اَم باجه بِدَنَ قیصری آن نه؟» بله عیسی حیلا وان هَسیا و گُت: «دینارَگه نیشا مِن بِدَن. شِکل و ناوه سَر وه سِکّه یا کِیَ؟» اَوان جیواب دا: «یا قیصریَ.» عیسی گُتَ وان: «ماله قیصری بِدَنَ قیصری و ماله خدا بِدَنَ خدا!» ایجا، نَگارین اَوی لاره خلقی بِ قِسه وی بِخِنینَ ناو طَلِگه و ژه جیوابا وی صِفَت گِرتی مان و کُش بون. پاشه هِندَ مِرُو ژه فِرقا صَدّوقیا گو مُنکره ساخ بونا مِریانَ هاتِن، و پیسیارَگ ژه وی گِرِن، گُتن: «ماموستا، موسی بُ مَ نِویسیَ گو هَگو بِرایه مِرُوَگه بِمِریت و دوو خودا ژِنگَگه به زارو بِهلیتَ جی، اَو مِرُو دِبی اَوه بِوَژِنه بِخازیت گو نَسلَگ بُ بِرایه وی بِمینیتَ جی. ایجا، هَفت بِرا بون. بِرایه اَوِلی ژِنَگ خاست و به زارو مِر. دوورا یه دویه و پاشه یه سه اَو ژِنِگ خاستِن و هَ وِسا هر هَفت بِرا، به هِنده گو دوو خودا زارویَگه بِهلِنَ جی، مِرِن. دوماییگه اَو ژِنِگ ژی مِر. نَهَ، رُژا گو مِری ساخ دِبِن، اَو دیه بِبیتَ ژِنا کیشگه؟ چون گو هر هَفت بِرایا اَو ژِنِگ خاستِن.» عیسی گُتَ وان: «خلقه وی دُنیایه ژِنگه دِخازِن و مِر دِگَن. بله اَونه گِیر هِنده بِن گو بِچِنَ دُنیایا دی و ژه مِرِنه ساخ بِن، نه ژِنگه دیه بِخازِن و نه دیه مِر گَن، چون اَو ایدی نِگارِن بِمِرِن؛ چون گو دیه بِنَ رِزا میلیاکَتا. اَو زارویه خدانَ، چون گو اَو زارویه قیامَتِنَ. بله راستا ساخ بونا مِریا حتا موسی پِیغَمبَر ژی ناو مَسَلا بوتا گو دِشَوِتی آشگَرا دِگَت، هَ وِدَره گو خاده، خدایه ابراهیم و خدایه اسحاق و خدایه یعقوب هاتیَ گاز گِرِن. خدا نه خدایه مِرُوِت مِری، بَلگو خدایه مِرُوِت ساخَ؛ چون گو همو بِ وی ساخِن.» پاشه هِندَگ ژه ماموستایِت تَوراته گُتن: «ماموستا، تَ قَنج گُت!» و ایدی چه کَسه نَوِرا چه پیسیاره دیتِر وی بِگَت. بله عیسی گُتَ وان: «اَو چاونَ گو دِبِژِن مسیحْ گوره داوود پاشایَ؟ چون گو داوود بوخو زَبوره دا دِژیت: «”خاده گُتَ خادیه مِن: سَر دَسته مِن یه راسته رونه حَتا وه وقته گو دُژمِنه تَ بِگَمَ تَخته بِن پِیه تَدا.“ هَگو داوود گاز وی دِگَت ’خاده‘، اَو چاون دِگاریت گوره داوود بیت؟» هَ وه حالیدا گو خلقه همویا گوهه خو دِدانَ وی، عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «ژه ماموستایِت تَوراته دور بِن گو هَز دِگَن بِ عبایه دِرِژ ره بِچِن و خلق ناو بازاره دا سِلاوه وان بِگَت و ناو دیرادا جیه همویا باشتِر یه وان بیت و ناو مِوانداریادا آلیه سَریَ مجلِسه رونِن. آلیَگه دا ماله بِوَژِنا تالان دِگَن و آلیه دیتِردا، بُ رُمَتا دُنیایه، دعایِت خو دِرِژ دِگَن. حُکما وانَ دیه گَلَک گِرانتِر بیت.» عیسی بَرخودا دُرا خو و هِندَ دَولمَند دیتِن گو دیاریِت خو دِهاوِتِنَ صاندِقا دیاریا معبده دا. هَ وه نابَینه بِوَژِنَگه فقیر و ژار ژی دیت گو دو سِکّه مِسیَ گوشگَ هاوِتَ صاندِقه دا. عیسی گُت: «بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، وی بِوَژِنا فقیر و ژار ژه وان همویا گَلَکتِر دا. چون گو اَوان همویا ژه پِشگا زِدَیَ ماله خو دان، بله وی ژِنگه بِ نَییتیا خو، تواوی رِزقه خو هاوِتَ صاندِقه دا.» وقته هِندَگا راستا معبدا خاده قِسَ دِگِرِن گو چاون بِ بَرِت جِندی و دیاریِت هاتی دایین، هاتیَ خَمِلاندِن، عیسی گُت: «اَو رُژ دیه بِن گو ژه اَو دِشده اون اِرَ دِبینِن، بَر سَر بَری نامینیت بَلگو همو دیه ژُردا بِت.» اَوان ژه عیسی پیسیار گِرِن: «ماموستا، اَو دِشدَنَ کَنگه دیه بِقَوِمِن و نیشانا نِیزوک بونا وان چیَ؟» عیسی گُت: «هیشیار بِن گو وَ ره نَدَرخینِن؛ چون گو گَلَک مِرُو بِ ناوه مِن دیه بِن و بِژِن: ”اَز اَوِم“ و ”وقت گَهَشتیَ“. دوو وانرا نَچِن.» «و وقته دَنگه شَرا و هِنگاما اون دِبیهیسِن، نَتِرسِن. چون گو اَو دِشدَنَ دِبی اَوِلی بِقَوِمِن، بله آخِرزمان جیدا ناگَهَشیت.» پاشه گُتَ وان: «قَومَگ له ضِدّ قَومَگَ دی و مملکتَگ له ضِدّ مملکتَگَ دی دیه رابیت. عَرد هَژیانه مَزِن و خَلایی و طاعون جیه جُرواجُردا دیه بِن و دِشده تِرسناک دیه بِقَوِمِن، نیشانه عَظیم ژه اَسمانی دیه بِنَ دووهار گِرِن.» «بله پِش وانَ همویا، دیه وَ بِگِرِن، اِشکَنجَ گَن و دیه وَ تسلیمی دیرا و زیندانا بِگَن و بَر خاطره ناوه مِن، دیه وَ بِبَنَ لاره پاشایا و والیا. اَوَ دیه بُ وَ بِبیتَ فُرصَت گو اون شَهادَته بِدَن. بَجا وینَ باش بیراخودا خُدان گَن گو پِشتِر نیارانه وه هِنده نَبِن گو چاون جیواب دَن. چون گو اَزه اَزمان و حکمتَگه بِدَمَ وَ گو چی یگ له دُژمِنه وَ نَگارِن رویه وِدا راوَستِن آن مخالفته گَل وِدا بِگَن. حتا داییگ و باب و بِرا و خِزم و هَوالِت وَ، دیه وَ تسلیمه دُژمِنا بِگَن و اَو هِندَگه وَ دیه بُگُژِن. خلق همو بَر خاطره ناوه مِن دیه نَفرَته وَ بِگَن. بله توکَگ ژه سَره وَ بِزِر نابیت. بِ خوراگِرتِنا خو، اونه جانه خو نجات دَن.» «بله وقته اون بِبینِن لَشگِرا دُرا اورشلیمه گِرتِنَ، بِزانِن گو خِرا بونا وه نِیزوکَ. هِنگه اَونه گو ناو یهودیه دانَ بِحلِنَ بُ چییایا و اَونه گو ناو شَهری دانَ شَهری دا دَرکَونَ دَروَ و اَونه گو دَشته و چُله دانَ نَزُورِنَ ناو شَهری. چون اَو رُژ، رُژه تُل وَگِرِنِنَ، گو هَچی دِشدا ناو کِتِبه مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن بِقَومیت. وان رُژادا وَی بُ حاله ژِنگه پِگِران و اَونه گو شیری دِدَنَ بِچوگه ساوا! چون گو بَلایَگه عَظیم دیه سَر وی وَلاتی بیت و غَضَب له ضِدّ وی قَومی. اَو دیه بِکَونَ بَ دَوْه شمشیره و ناو تواوی مِلَته دی دیه اسیر بِن و اورشلیم بِن پِیه مِرُوِت گو یهودی نینِن دیه پِپَس بیت حَتا هِنگه گو دَورانه مِرُوِت گو یهودی نینِن خُلاص بیت.» «هِندَ نیشان ناو رُژ و هَوی و سِتِرا دیه پَیدا بِن. سَر عَردی، قَومِت دُنیایه ژه گُرمَ گُرما بَحره و شیپَلِت وی دیه پَرِشَ و آشُفتَ بِن. خلق بَر خاطره تِرس و وَحشَتا وه دِشدا گو سَره دُنیایه دا دیه بِت، دیه خُوَ بِچِن، چون گو اَو قُدرَتِت گو اَسمانا خُدان دِگَن، دیه بِنَ هَژاندِن. و هِنگه دیه گوره انسان بِبینِن گو بِ قُدرَت و جلال و شُکوهَگه مَزِن ناو اَورَگه دا تِت. وقته اَو دِشدَنَ هاتنَ دَستبه گِرِن، طیگ راوَستِن و سَرِت خو ژِلَل بِگِرِن، چون گو خَلاصیا وَ نِیزوکَ!» و عیسی اَو مَثَلَ بُ وان گُت: «بَرخودَنَ دارا هَژیره و داره دی. دَما گو پَلِگا دِدَن، اون دِگارِن بِبینِن و بِزانِن گو هاوین نِیزوکَ. هَ وِسا، وقته گو وَ دیت اَو دِشدَنَ دِقَوِمِن، اونه بِزانِن گو پادشاهیا خدا نِیزوک بویَ. بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، حَتا تواوی اَو دِشدَنَ نَقَوِمِن، اَو نَسلَ بَین ناچیت. اَسمان و عَرد دیه بَین بِچِن، بله قِسه مِن چه جارا بَین ناچِن.» «هیشیار بِن، نَگو عیاشی و مَست بون و نیارانیِت ژیانه دله وَ گِران گَت و اَو رُژ وَگو طَلِگَگه نِشگادا سَر وَدا بِت. چون گو اَو رُژ سَره تواوی خلقه همو جیه دُنیایه دیه بِت. بَجا هَمِشَ هیشیار بِن و دعایه بِگَن گو اون بِگارِن ژه تواوی وان دِشدانَ گو قِرارَ گَلَک زو بِقَوِمِن، اَمانه دا بِن و حُضورا گوره انسان دا راوَستِن.» عیسی همو رُژه معبده دا دَرس دِدا، بله شَوه شَهری دا دَردِکَوت و سَر چییایه گو ناودَنگ بِ چییایه زَیتونه بو شَو دِگِرَ سِبیزو. سِبیزویا خلق همو بُ بیهیستِنا قِسه وی خِر دِبونَ ناو معبده. عَیدا نانه به هِوِن گو ناودَنگ بَ عَیدا پِسَخه بو نِیزوک دِبو، و سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته دوو هِنده دا بون گو چاون عیسی بُگُژِن، چون گو دِتِرسیان ناو خلقه دا هِنگامَ چه بیت. هِنگه شیطان چو ناو جِلده یهودایه ناودَنگ بَ اَسخَریوطی گو یگ له دانزدَه شاگِردا بو. یهودا چو لاره سَرُکِت کاهینا و سَرُکِت نُبَدارِت معبده و گَل وان قِسَ گِر گو چاون عیسی تسلیمی دَسته وان بِگَت. اَو کَیف خوش بون و قِرار گِرِن دِراوه بِدَنَ یهودا. اَوی ژی قَبول گِر و دوو فُرصَتَگه بو گو وقته جَماعَت وادَرا نَبیت، عیسی تسلیمی وان بِگَت. ایجا رُژا عَیدا نانه به هِوِن گو دِبی بَرخِگا پِسَخ بِتَ قُربانی گِرِن، گَهَشت. عیسی، پِطرُس و یوحنا رِگِر و گُتَ وان: «هَرِن و شیوا پِسَخه بُ مَ حاضِر گَن گو اَم بُخُن.» اَوان ژه عیسی پیسیار گِر: «کیدَره تِ دِخازی اَم حاضِر گَن؟» عیسی گُتَ وان: «وقته گو اون چُنَ ناو شَهری، مِرُوَگ بِ گُلُزَگَ آوه دیه راستی وَ بِت. دوو ویدا هَرنَ ناو وه مالا گو اَو دِچیتَ ژُر و بِژِنَ خُدانه ماله: ”ماموستا دِژیت: ’اُدا مِوانا کیدَرِیَ گو شیوا پِسَخه گَل شاگِردِت خو وِدَره بُخُم؟“‘ اَو دیه آلیه سَریَ ماله، اُدَگَ مَزِنَ رایخِستی نیشا وَ بِدَت. وِدَره شیوه حاضِر گَن.» اَو چُن و همو دِشد هَ وِسا گو عیسی گُته بو وان، دیتِن و شیوا پِسَخه حاضِر گِرِن. وقته گو اَو سَعَت گَهَشت، عیسی گَل رسولِت خو سَر سِرفِگه رونِشت. ایجا عیسی گُتَ وان: «مِن گَلَک هَز دِگِر گو پِش زَجر کِشانا خو، وی شیوا پِسَخه گَل وَدا بُخُم. چون دِبِژِمَ وَ گو ایدی اَز ژه وه ناخُم حَتا وقته گو ناو پادشاهیا خدادا بِتَ جی.» ایجا طاسِگَگ راگِر و شُکُر گِر و گُت: «وینَ بِگِرِن و ناو خودا لِگوَ گَن. چون اَز بُ وَ دِبِژِم گو اَز حَتا هاتنا پادشاهیا خدا ایدی ژه حاصِلا تِره ناوَخُم.» هَ وِسا نان ژی راگِر و شُکُر گِر، گَر گِر و دا وان و گُت: «اَوَیَ بَدَنه مِن گو بُ وَ تِتَ دایین؛ وه شُله بُ هِنده گو اون مِن بیننَ بیراخو، بیننَ جی.» هَ وی جورَیی، پاشه شیوه طاسِگ راگِر و گُت: «اَو طاسِگَ، نیشا عَهدا تازَیَ ناو خونا مِدا، گو بَر خاطره وَ دِتَ رِژاندِن. بله نَهَ دَسته وه کَسه گو قَصدا تسلیم گِرِنا مِن هَیَ، گَل دَسته مِن ناو سِرفِگه دایَ. چون گو گوره انسان اَو جورا گو هاتیَ قِرار گِرِن، دیه بِچیت، بله وَی بُ حاله اَو کَسه گو اَوی تسلیمی دُژمِن دِگَت.» ایجا شاگِردا دَستبه پیسیارا ژه یِگودو گِرِن گو کیشگَ وان دیه وه شُله بِگَت. هَمژی بَحثَگ کَتَ ناو واندا وه راسته دا گو کیشگَ وان مَزِنتِرَ. عیسی گُتَ وان: «پاشایِت قَومه دیتِر سَر وان آغاتیه دِگَن؛ و حاکِمِت وان ’خِیرخاز‘ تِنَ گاز گِرِن. بله اون وِسا نَبِن. یه همویا مَزِنتِر ناو وَدا دِبی وَگو یه همویا گوشگَتِر بیت و سَرُک دِبی بینا خِذمَتکارا بیت. چون گو کیشگ مَزِنتِرَ، اَوه گو سَر سِرفِگه دِرونِت آن اَوه گو خِذمَته دِگَت؟ ما نه اَوه گو سَر سِرفِگه دِرونِت؟ بله اَز ناو وَدا بینا خِذمَتکارَگِمَ.» «اون اَو مِرُوِن گو ناو زحمت و ایزایه مِدا لاره مِن راوَستان. ایجا هَ وِسا گو بابه مِن پادشاهیَگ دا مِن، اَزه ژی بِدَمَ وَ، گو سَر سِرفِگا مِن ناو پادشاهیا مِن بُخُن و وَخُن و سَر تَختا رونِن و سَر دانزدَه عَشیرَته بنی اسرائیله قضاوته بِگَن.» «اَی شَمعون، اَی شَمعون، بِزانَ گو، شیطانی ایجازَ خاست وَ بینا گَنِمی اَلَگه بِدَت. بله مِن بُ تَ دعا گِر گو ایمانا تَ بَین نَچیت. بَجا وقته تِ زُوِری، ایمانا بِرایِت خو قاهیم گَ.» ایجا شَمعونی جیواب دا: «اَی آغایه مِن، اَز حاضِرِم گَل تَ بِچِمَ زیندانه و گَل تَدا بِمِرِم.» عیسی گُت: «پِطرُس، بِزانَ گو ایرو پِش بانی دانا دیگِله، تِیه سه جارا حاشا گَی گو تِ مِن ناس دِگَی.» پاشه عیسی ژه وان پیسیار گِر: «ما وقته گو مِن اون به کیسگه دِراوی و بُخچِگ و سُلِگا رِگِر، اون بونَ محتاجه چه دِشدی؟» اَوان جیواب دا: «نه، چه دِشد.» عیسی گُتَ وان: «بله نَهَ هَچی کَسه کیسِگ آن بُخچِگ هَیَ، اَوه راگَت و هَگو شمشیر چِنینَ، عبایه خو بِفرُشیت، شمشیرَگه بِکِریت. چون اَز بُ وَ دِبِژِم اَو نِویسارا کِتِبِت مُقدس دِبی راستا مِدا بِتَ جی گو: ”اَو رِزا گُنَهکارادا هاتَ هَژمارتِن.“ چون اَو دِشدا گو راستا مِدا هاتیَ نِویساندِن، وانه تِتَ جی.» شاگِردا گُتن: «آغایه مَ، بَرخوده، مَ دو شمشیر هَنَ.» عیسی گُتَ وان: «بَسَ!» پاشه عیسی چو دَروَ و وَگو عادَتا هَیی، چو بُ چییایه زَیتونه و شاگِردِت وی ژی دوو ویدا چُن. وقته گَهَشتِنَ وه جیه، گُتَ وان: «دعایه بِگَن گو نَکَونَ امتحانه دا.» پاشه عیسی قیاسه فِرَدانا بَرَگه ژه وان دور کَت و سَر چُکا رونِشت، وِسا دعا گِر: «اَی بابو، هَگو اِرادا تَیَ، وه طاسِگه مِن دور گَ؛ بله دیسا ژی نه داخازیا مِن، بَلگو اِرادا تَ بِقَومیت.» هِنگه میلیاکَتَگ ژه اَسمانی وی دووهار بو و اَو تَقویَت گِر. ایجا چون گو ناو عَذابه دا بو، مِجِدتِر دعا گِر و عارَقا وی وَگو دِلُپه خونه دِلُپ دِگِرَ سَر عَردی. وقته ژه دعا گِرِنه رابو، زُوِری لاره شاگِردا و دیت گو اَو ژه نَرِحَتیادا خَورا چُنَ. گُتَ وان: «اون بُچی رازانَ؟ رابِن و دعایه بِگَن گو نَکَونَ امتحانه دا.» عیسی هِشتا قِسَ دِگِر گو جَماعَتَگ هاتَ وِدَره. یهودا، یگ ژه وان دانزدَه شاگِردا، ره نیشا وان دِدا. اَوی خو نِیزوکی عیسی گِر گو وی ماچی گَت، بله عیسی گُتَ وی: «اَی یهودا، تِیه گوره انسان بِ ماچَگه تسلیم گَی؟» وقته اَونه گو گَل عیسی بون زانین چه دِقَومیت، گُتن: «آغایه مَ، اَم شمشیرِت خو بِکِشِن؟» و یگَ وان شمشیرَگ خُلامه کاهینه مَزِن دا و گوهه وی یه راسته لِوَ گِر. بله عیسی گُت: «دَست وه شُله بِکِشِن!» و دَسته خو دانا سَر گوهه وه مِرُوی و شفا دایه دا. پاشه عیسی گُتَ سَرُکِت کاهینا و سَرُکِت نُبَدارِت معبده و مَزِنِت قَومی گو بُ گِرتِنا وی هاته بون: «ما اَز رِبِرِم گو اون بِ شمشیرا و زُپا هاتنَ دوو مِن؟ همو رُژه معبده دا گَل وَدا بوم و وَ دَسته خو سَر مِن دِرِژ نَگِر. بله نَهَ وقت وقته وَیَ و وقته قُدرَتا تاریتیه.» پاشه اَوان عیسی گِرتِن و بِرِنَ مالا کاهینه مَزِن. پِطرُس دوروَدا دوو وانرا دِچو. ناوَگا حَوشا ماله، آگِرَگه بَردایی هَبو و هِندَ مِرُو دُرا وی رونِشته بون. پِطرُس ژی ناو واندا رونِشت. وه ناوه دا خُدامَگه اَو ناو روناهیا آگِری دا دیت و چاوه خو کُتا وی و گُت: «اَو مِرُوَ ژی گَل ویدا بو.» بله پِطرُسی حاشا گِر و گُت: «اَی ژِنِگ، اَز اَوی ناس ناگَم.» گِمَگه پاشه هِنگه، مِرُوَگه دی اَو دیت و گُت: «تِ ژی یگ له وانی.» بله پِطرُسی گُت: «اَی مِر، اَز له وان نینِم.» قیاسه سَعَتَگه دَرباز بو و مِرُوَگه دی ژی بِ اطمینانه گُت: «به شِگ اَو مِرُوَ ژی گَل وی بو، چون گو اَو ژی خلقه جلیله یَ.» بله پِطرُسی گُت: «اَی مِر، اَز نِزانِم تِ چه دِژی.» هِشتا قِسَ دِگِر گو دیگِله بانی دا. هَ وه ناوه دا عیسیْ خاده زُوِری و بَرخودا پِطرُس. و پِطرُسی قِسا عیسیْ خاده اینا بیراخو گو گُته بو: «ایرو پِش بانی دانا دیگِله، تِیه سه جارا مِن حاشا گَی.» ایجا چو دَروَ و هوری هوری گیریا. اَو مِرُوِت گو عیسی ناو دَسته واندا گرفتار بو، هَ وه حالیدا گو اَو کُت دِدان، پِکَنیه خو وی دِگِرِن. چاوه وی گِردا بون و سَریگ دِگُتنه: «نَبوَته بِگَ! بِژَ اَو کِیَ تَ دِدَت؟» و بِ گَلَک دوژونه دیتِر کُفر دِگُتنه دا. وقته بو سِبیزو، شورایه مَزِنِت قَومی، آنی سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته، گَل یِگودو خِر بون و عیسی گاز گِرِنَ حُضورا خو. گُتن: «هَگو تِ مسیحی، بِژَ مَ.» عیسی جیواب دا: «هَگو بِژِم، اون قِسا مِن باوار ناگَن، و هَگو ژه وَ پیسیار گَم، اون جیوابا مِن نادَن. بله وِنَ وِداتِر، گوره انسان سَر دَسته راستَ قُدرَتا خدا دیه رونِت.» همویا گُت: «بَجا آنی تِ گوره خدایی؟» عیسی گُتَ وان: «اون دِبِژِن گو اَزِم.» بَهنده گُتن: «ایدی مَ چه احتیاج شاهِدا هَیَ؟ مَ بوخو ژه دَوْه وی بیهیست.» هِنگه تواوی شورا رابون و عیسی بِرِنَ لاره پیلاتُس والیه رومه. و دَستبه تُهمَت لِدان راستا ویدا گِرِن، گُتن: «اَو مِرُوَ مَ تقصیرکار زانیَ گو مِلَته مَ ره دِدَرخینیت و پِشیا مَ بُ دایینا باجه بُ قیصری دِگِریت و دِژیت مسیحَ آنی پاشایَگَ.» بَهنده پیلاتُس ژه عیسی پیسیار گِر: «تِ پاشایه یهودیایی؟» عیسی جیواب دا و گُت: «تَ وِسا گُت!» هِنگه پیلاتُسی گُتَ سَرُکِت کاهینا و خلقی: «اَز چه تقصیرَگه وی مِرُوی دا نابینِم.» بله اَوان مِجِد دِگُت: «اَو ناو تواوی یهودیه، ژه حَریما جلیله گِرتی حَتا هَ اِرَ خلقه بِ دَرس دایینا خو تحریک دِگَت.» وقته پیلاتُسی اَوَ بیهیست، پیسیار گِر کانه اَو خلقه جلیله یَ. و وقته زانی گو عیسی بِن حُکمداریا هیرودیسه حاکِم دایَ، اَو رِگِرَ لاره وی، چون گو هیرودیس هِنگه شَهره اورشلیمه دا بو. هیرودیس وقته عیسی دیت، گَلَک کَیف خوش بو، چون گو کِمِژدا دِخاست وی بِبینیت. بَهنده گورَیَگی اَو دِشده گو راستا عیسی دا بیهیسته بو، هِویدار بو هِندَ مُعجِزا ژه وی بِبینیت. ایجا گَلَک پیسیار عیسی گِرِن، بله عیسی چه جیواب نَدا. سَرُکِت کاهینا و ماموستایِت تَوراته گو وِدَره بون، گَلَک تُهمَت له دِدان. هیرودیس و سربازِت وی ژی به حُرمَتیا عیسی گِرِن و پِکَنیه خو له گِرِن. پاشه جِلِگَگه نقشین و رنگین گِرِنَ بَر ویدا و اَو زُوِراندِنَ لاره پیلاتُس. هَمَن وه رُژه، هیرودیس و پیلاتُس بونَ دُست، چون گو پِشتا نابَینا واندا دُژمِناتی هَبو. پیلاتُسی گاز سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی و خلقی گِر و گُتَ وان: «وَ اَو مِرُوَ بِ تُهمَتا ره دَرخِستِنا خلقی اینا لاره مِن. مِن لاره وَ اَو امتحان گِر و مِن چه تقصیر وی مِرُوی دا راستا تُهمَته وَ له ضِدّ وی نَدیت. هیرودیس ژی هَ وِسا، چون گو اَو زُوِراندیَ لاره مَ. هَ وِسا گو اون دِبینِن، چه شُل نَگِریَ گو لاییقه مِرِنه بیت. بَهنده اَزه شَلاقا لِدَم و وی آزاد گَم.» هر عَیدَگه پِسَخ دا، پیلاتُسی دِبی زیندانیَگ بُ وان آزاد گِره با. بله اَوان همویا گَل یِگودو دِگِرنَ هَوار: «اَوی مِرُوی بِگُژَ و باراباسی بُ مَ آزاد گَ!» باراباس بَر خاطره شُرِشَگه گو ناو شَهری دا قَوِمی بو و هَمژی بَر خاطره مِرُو گُشتِنه، زیندانه دا بو. پیلاتُسی گو دِخاست عیسی آزاد گَت، جارَگه دیتِر گَل وان قِسَ گِر. بله اَوان هَ گِرِنَ هَوار و گُتن: «خاچِوَ وَگَ! اَوی خاچِوَ وَگَ!» پیلاتُسی بُ جارا سِیه گُتَ وان: «بُچی؟ چه پیسیتیَگ گِریَ؟ مِن گو چه تقصیر بُ گُشتِنا وی پَیدا نَگِر. بَهنده اَزه شَلاقا لِدَم و وی آزاد گَم.» بله اَوان بِ دَنگا بِلند مِجِد دِخاستِن گو عیسی خاچِوَ وَبیت. دوماییگه هَوار هَوارا وان نتیجَ دا. ایجا پیلاتُسی حُکمه گو اَوان دِخاست، دا. اَوی اَو مِرُو گو بَر خاطره شُرِش گِرِن و مِرُو گُشتِنه زیندانه دا بو و جَماعَـته دِخاست اَو بِتَ آزاد گِرِن، آزاد گِر و عیسی تسلیمی وان گِر گو هَچی جورا هَز دِگَن گَل وی رِفتاره بِگَن. وقته عیسی دِبِرِن، مِرُوَگ گو ناوه وی شَمعون و خلقه قیرَوانه بو گو ناو زَویه دا دِهاتَ بُ شَهری، گِرتِن و خاچ دانانَ سَر مِله وی و مَجبور گِرِن اَوه پِشت سَره عیسی دا بِبَت. جَماعَتَگه عَظیم ژه خلقه و ژِنگه گو سَر سینگه خو دِکُتان و دِگیریان ژی، کَتنَ دوو ویدا. عیسی زُوِری و گُتَ وان: «اَی گِجِگِت اورشلیمه، بُ مِن نَگیریِن؛ بَلگو بوخو و بُ زارویِت خو بِگیریِن. بِزانِن گو اَو رُژ دیه بِن گو دیه بِژِن: ”خَنیَگه حاله ژِنگِت گو زارویا نابِن، خَنیَگه حاله زِگِت گو چه جارا زارویا نَبونَ و مَمگِت گو چه جارا شیر نَدانَ!“ وه ناوه دا، دیه بِژِنَ چییایا: ”سَر مَ ژُردا وَرِن!“ و دیه بِژِنَ گِرِگا: ”مَ بِپَچِرِن!“ چون هَگو گَل دارِگه تَر وِسا دِگَن، گَل دارِگه هِشک دیه چه بِگَن؟» دو مِرُوه دی ژی گو هر دوگ جنایتکار بون، دِبِرِن گو گَل ویدا بُگُژِن. وقته گَهَشتِنَ اَو جیه گو ناوه وی کُلوخ بو، عیسی خاچِوَ وَگِرِن، اَو هر دو جنایتکار ژی خاچِوَ وَگِرِن، یگَ وان آلیه وی یه راسته و یه دیتِر آلیه وی یه چَپه. عیسی گُت: «اَی بابو، وانَ بِبَخشَ، چون گو نِزانِن چه دِگَن.» هِنگه پِشگ هاوِتِن گو جِلِگه وی نابَینا خودا لِگ وَگَن. خلق راوَستا بون و دِبَرخودانه و مَزِنِت قَومی ژی وی دِکَنیان و دِگُتن: «مِرُوِت دی نجات دا! هَگو مسیحَ و بِژارتیه خدا، بِلا خو نجات دَت.» سربازا ژی پِکَنیه خو وی گِرِن. اَو نِیزوکی وی دِبون، شَرابا تِرش بویی دِدانَ وی و دِگُتن: «هَگو تِ پاشایه یهودیایی خو نجات دَ.» نِویسارَگ ژی هِندایی سَره وی وَگِره بون گو ’اَوَیَ پاشایه یهودیا.‘ یگ ژه وان دو جنایتکارا گو خاچِوَ وَبِبون، بِ دَوْگه پیس گُتَ عیسی: «ما تِ مسیحْ نینی؟ مَ و خو نجات بِدَ!» بله اَوه دی سَر وی گِرَ هَوار و گُت: «تِ خدا ناتِرسی؟ تِ ژی هَمَن بِن وه حُکمه دایی! حُکمه دانی مَ حَقه مَیَ، چون گو جَزایا اعماله مَیَ. بله وی مِرُوی چه شُلا خِراب نَگِریَ.» پاشه گُت: «اَی عیسی، وقته تِ گَهَشتی پادشاهیا خو، مِن ژی بینَ بیراخو.» عیسی گُتَ وی: «بَراستی، اَز دِبِژِمَ تَ، ایرو گَل مِدا ناو بِهَشته دایی.» نِیزوکی سَعَت دانزده نیورو بو گو تاریتیه تواوی اَو وَلات گِرت و حَتا سَعَت سِیه پاش نیورو کِشا، چون گو رُژه ایدی روناهی نَدِدا. وه ناوه دا، پَردا معبده ناوَگه دا بو دو گَر. هِنگه عیسی بِ دَنگا بِلند گِرَ هَوار: «اَی بابو، رِحا خو تسلیمی تَ دِگَم.» اَوَ گُت و رِح دا. وقته گو سَرُکه سربازا اَو دِشدا قَوِمی دیت، سِتایِشا خدا گِر و گُت: «اَو مِرُوَ هَراستی به گُنَه بو.» اَو جَماعَتا گو بُ بَرخودانه خِر بِبون، وقته اَو دِشدا قَوِمی دیتِن، وه حالیدا گو سَر سینگه خو دِکُتان، ژه وِدَره چُن. بله تواوی اَو مِرُوه گو عیسی ناس دِگِرِن و اَو ژِنگه گو ژه حَریما جلیله دوو ویدا هاته بون، دوروَ راوَستا بون و دِبَرخودانَ اَو دِشده گو دِقَوِمین. وِدَره مِرُوَگه یهودی هَبو گو ناوه وی یوسف بو. اَو خلقه شَهره رامَه بو گو یگ له شَهره یهودیانَ. یوسف مِرُوَگه قَنج و صالِح بو. و بِ وه حالی گو اَو اَندامَگَ شورایا یهودیا بو، بله گَل تصمیم و عمله وان مخالف بو. و اَو هِویداره هاتنا پادشاهیا خدا بو. اَو چو لاره پیلاتُسی و جنازه عیسی خاست. پاشه اَو ژُردا اینا، ناو کِفِنَگه دا گو ژه کَتانه باش بو بِچا و دانا ناو مَزارَگه گو ژه بَری هاته بو تِراشین و حَتا هِنگه چه کَس نَدانا بونَ ناودا. اَو رُژ، ’رُژا حاضِر بون بُ عَیده‘ بو و گِم مابو رُژا شَنبیا مُقدسا یهودیا دَستبه بِگَت. ژِنگه گو ژه جلیله دوو عیسی دا هاته بون، دوو یوسفی دا چُن و جیه مَزاره وی و چاون داناندِنا جنازه وی وِدَره دا دیتِن. پاشه زُوِرینَ مال، رون و دِشده بِهن خوش حاضِر گِرِن و رُژا شَنبیه گورَیَگی اَمره شِریعَته، بِهنا خو وَدان. له رُژ دَرکَوتِنا یِکِمین رُژا هَفتیه، ژِنگا اَو دِشده بِهن خوش گو حاضِر گِره بون، گَل خودا راگِرِن و چُنَ سَر مَزاره. اَوان دیتِن گو بَره پِشیا دَره مَزاره گِرِل بویَ رَخَگه. بله وقته چُنَ ناو مَزاره، جنازه عیسیْ خاده پَیدا نَگِرِن. ژِنِگ ژه وه دِشده مابونَ حَیر گو نِشگادا دو مِر بِ جِلِگه روناهی رَخ وان راوَستان. وه حالیدا گو ژِنِگ گَلَک تِرسیا بون و سَره خو گِره بونَ بَر خودا، اَوان هر دو مِرا گُتنَ وان: «اون بُچی دوو مِرُوه ساخ ناو مِریادا دِگَرِن؟ اَو اِرَ نینَ، بَلگو ساخ بویَ! بیننَ بیراخو، وقته گو هِشتا جلیله دا بو، چه گُتَ وَ، گو گوره انسان دِبی تسلیمی دَسته گُنَهکارا بیت، خاچِوَ وَبیت و له رُژا سِیه ساخ بیت.» هِنگه ژِنگا قِسه عیسی اینانَ بیراخو، و وقته ژه مَزاره زُوِرین، اَو دِشدَنَ همو بُ وان یانزده رسولا و بُ اَونه دیتِر همویا گُتن. ژِنگه گو اَو دِشدَنَ گُتنَ رسولا، مریمه مَجدَلیّه، یوآنّا، مریم داییگا یعقوب و ژِنگه گَل واندا بون. بله رسولا قِسا ژِنگا جورونگ زانین و اَو باوار نَگِرِن. بله، پِطرُس رابو و بَزی بُ آلیه مَزاره و خو خار گِر و بَرخودا ناودا، بله خِنجی کِفِنه چه دِشد نَدیت. ایجا صِفَت گِرتی ژه اَو دِشدا گو قَوِمی بو، زُوِری مال. هَمَن وه رُژه، دو مِرُو ژه وان دِچُنَ بُ گُندَگه گو ناوه وی عِمائوس بو، گو نِیزوکی یانزده کیلومِتریا اورشلیمه بو. اَوان راستا تواوی وان دِشده گو قَوِمی بون، گَل یِگودو قِسَ دِگِرِن. وه حالیدا گو گَل یِگودو قِسَدان و صُحبت دِگِرِن، عیسی بوخو، هاتَ نِیزوکی وان و گَل وان ره چو. بله اَوان عیسی ناس نَگِرِن چون گو چاوه وان هاته بو گِردان. عیسی وان پیسیار گِر: «اَو چه صُحبتَ گو اون گَل یِگودو ره دا دِگَن؟» اَو نَرِحَت بون، کُش راوَستان. پاشه یگَ وان گو ناوه وی کْلِئوپاس بو، جیواب دا و گُتَ وی: «ما تِ ناو وان بیانیه گو هاتنَ اورشلیمه تَنیا مِرُوی گو ژه اَو دِشده وان رُژانَ قَوِمینَ به خَبَری؟» عیسی پیسیار گِر: «کیشگ دِشد؟» گُتن: «اَو دِشدا گو سَره عیسایه ناصِری دا هات. اَو پِیغَمبَرَگ بو گو حُضورا خدا و لاره تواوی خلقه، شُلِت گَلَک مَزِن دِگِر و کلاما وی زُر قاوَت بو، و چاون سَرُکِت کاهینا و سَرُکه مَ اَو سِپاردِن گو محکومی مِرِنه بیت و اَو خاچِوَ وَگِرِن. بله اَم هِویدار بون اَو هَمَن اَو بیت گو قِرارَ قَومه اسرائیله خَلاص گَت. خِنجی وینَ، ایرو رُژا سِیه یَ گو اَو دِشدَنَ قَوِمینَ. نَهَ اَونَ همو آلیَگه، هِندَ ژِنِگ گو ناو مَدانَ، اَم هِلانَ حَیر. اَو ایرو سِبیزو سَر مَزاره بون، و وقته جنازه وی پَیدا نَگِرِن، زُوِرین و گُتن گو هِندَ میلیاکَت هاتنَ بَر چاوه وان گو گُتنَ وان عیسی ساخَ. هِندَ مِرُوه گو گَل مَدا بون چُنَ سَر مَزاره و همو دِشد دوز وِسا گو ژِنگا گُته بون دیتِن. بله عیسی نَدیتِن.» ایجا عیسی گُتَ وان: «اَی مِرُوِت به عاقل، اَی اون اَونه گو وَ دلَگ هَیَ گو دِرَنگ قِسه پِیغَمبَرا باوار دِگَت! ما نابی مسیحْ زَجرا وان دِشدانَ بِکِشیت و پاشه بِگَهَشیتَ شُکوه و جلالا خو؟» پاشه ژه نِویساره موسی و تواوی پِیغَمبَرا دَستبه گِر و اَو دِشده گو راستا خودا ناو تواوی کِتِبِت مُقدس دا هاته بو گُتن، بُ وان وَگِر. وقته گو نِیزوکی وه گُنده گو دِچُنه بون، عیسی وَران نیشان دا گو دِخازیت دورتِر بِچیت. بله اَوان گَلَک اصرار گِرِن و گُتنَ عیسی: «بِمینَ لاره مَ، چون گو رُژ گِم مایَ بِچیتَ آوا و وانه دِبیتَ شَو.» ایجا عیسی چو ژُر گو بِمینیتَ لاره وان. وقته گَل وان سَر سِرفِگه رونِشته بو، نان راگِر و شُکُر گِر، پاشه گَر گِر و دا وان. هَ وه ناوه دا، چاوه وان وَبو و عیسی ناس گِرِن. بله عیسی بَر چاوه وان بِزِر بو. اَوان گُتنَ یِگودو: «تَ دیت وقته گو ره دا گَل مَ قِسَ دِگِر و نِویساره کِتِبِت مُقدس بُ مَ وَ دِگِر، چاون دله مَ گَرم بِبو؟» هَ وه دَمه اَو رابون و زُوِرینَ اورشلیمه. وِدَره اَو یانزده رسول دیتِن گو گَل هِندَ شاگِرده دیتِر خِر بِبونَ دُرا یگ، و دِگُتن: «هَراستی عیسیْ خاده ساخ بویَ و خو نیشا شَمعونی دایَ.» پاشه، اَوان هر دوگا ژی گُتن گو ره دا چه قَوِمیَ و چاون گاوا گَر گِرِنا نانی عیسی ناس گِرِنَ. وقته شاگِردا راستا وان دِشدانَ قِسَ دِگِرِن، عیسی بوخو ناو واندا راوَستا و گُت: «سِلاو سَر وَ بیت!» بله اَو بِزدیان، گَلَک تِرسیان و فِکِر گِرِن رِحَگه دِبینِن. عیسی گُتَ وان: «بُچی اون وِسا پَرِشَنَ؟ بُچی شِگه دِبَنَ بَر دله خو؟ بَرخودَنَ دَست و پِیه مِن. اَز هَ بوخو مَ! دَسته خو مِن بِدَن و بِبینِن؛ چون گو رِحه گوشت و هِستِگ چِنینَ، بله اون دِبینِن گو مِن هَیَ!» عیسی اَوَ گُت و دَست و پِیه خو نیشا وان دا. وه حالیدا گو اَو کَیف بِبون و مابونَ حَیر و نَدِگارین وان دِشدانَ باوار گَن، عیسی گُتَ وان: «وَ چه دِشد اِرَ بُ خارِنه هَیَ؟» اَوان گَرَگه ماسیا قَلاندی دانَ وی. عیسی اَو گِرت و بَر چاوه وان خار. پاشه گُتَ وان: «اَونَ هَمَن اَو قِسَنَ گو وقته اَز هِشتا گَل وَدا بوم، مِن گُتَ وَ؛ گو تواوی اَو دِشده راستا مِدا ناو تَوراتا موسی و کِتِبِت پِیغَمبَرا و زَبوره دا هاتیَ نِویساندِن، دِبی بِتَ جی.» پاشه، فِکره وان وَگِر گو نِویساره کِتِبِت مُقدس فام گَن. و گُتَ وان: «وِسا هاتیَ نِویساندِن گو مسیحْ دِبی زَجره بِکِشیت و له رُژا سِیه ژه ناو مِریادا رابیت، و هَمژی له ناوه ویدا تَوبَ و بَخشینا گُنَها دِبی بُ تواوی مِلَتا بِتَ وَعظ گِرِن، دَستبه گِرِنا وه شُله ژی، ژه اورشلیمه دیه بِبیت. اون شاهِدِت وان شُلانَنَ. اَزه عَهدا بابه خو رِگَمَ سَر وَ. بله اون وی شَهری دا بِمینِنَ حَتا هِنگه گو اَو قُدرَتا گو ژه اَسمانیَ وَ بِپَچِریت.» عیسی اَو بِرِنَ دَروَیی شَهری حَتا نِیزوکاتیا گُنده بِیت‌عَنْیایه و دَسته خو بِلند گِر، بَرکت دا وان؛ و هَ وه حالیدا گو بَرکت دِدا وان ژه وان وَقَطیا، اَو بُ اَسمانی ژِلَل هاتَ بِرِن. اَوان اَو پَرستِش گِرِن و بِ شادیَگه عَظیم زُوِرینَ اورشلیمه، و هَمِشَ معبده دا شُکر و سِتایِشا خدا دِگِرِن. له دَستبه گِرِنه دا کلام بو و کلام گَل خدا بو و کلام، خدا بو؛ اَو هَ له دَستبه گِرِنه دا گَل خدا بو. همو دِشد بِ واسِطا وی چه بو و ژه وان دِشده گو چه بونی چه دِشد به وی چه نَبو. ژیان ناو ویدا بو و اَو ژیان، نورا مِرُوان بو. اَو نورَ ناو تاریتیه دا دِبِرِسقیت و تاریتی سَره وی مسلط نَبویَ. مِرُوَگ هات گو ژه آلیه خدا هاته بو رِگِرِن؛ ناوه وی یحیا بو. اَو شاهِدَگ بو، و هات گو سَر وه نوره شَهادَته بِدَت، گو همو بِ واسِطا وی ایمانه بینِن. یحیا اَو نور نَبو، بَلگو هات گو سَر وه نوره شَهادَته بِدَت. اَو نورا راستیه گو نوره دِدَتَ همو کَسه، دِهاتَ دُنیایه. اَو دُنیایه دا بو و دُنیا بِ واسِطا وی چه بو؛ بله دُنیایه اَو ناس نَگِر. اَو هاتَ جیه خو و قَومه وی اَو قَبول نَگِرِن. بله اَوی بُ تواوی اَونه گو اَو قَبول گِرِن، اَونه گو ایمان اینانَ ناوه وی، اَو حَقَ دا گو بِبِنَ زارویه خدا؛ اَونه گو نه ژه خون و نه ژه داخازیا بَدَن و نه ژه داخازیا مِرَگه، بَلگو ژه خدا هاتنَ دُنیایه. کلام، بو انسان و ناو مَدا جی گِرت. مَ شُکوه و جلالا وی دیتیَ، شُکوه و جلالَگ لاییقه اَو تَنیا گور گو ژه آلیه بابو هات، پْر ژه لطف و راستیه. یحیا سَر وی شَهادَت دِدا و بِ دَنگا بِلند دِگُت: «اَوَیَ اَو کَسه گو راستا ویدا مِن گُت: ”اَوه گو پاشه مِن تِت ژه مِن سَرتِرَ، چون گو اَو پِش مِدا هَبویَ“.» چون گو مَ همویا ژه پْربونا وی نَصیبه خو اِستاندیَ، لطف سَر لطفه. چون گو شِریعَت بِ واسِطا موسی پِیغَمبَر هاتَ دایین؛ و لطف و راستی بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ هات. چه کَسه چه جارا خدا نَدیتیَ. بله اَو تَنیا گور گو لاره بابویَ، اَوی اَو دایَ ناسین. اَوَیَ شَهادَتا یحیا وقته گو یهودیا، کاهین گو عالِمِت معبده بون و لاوی گو خِذمَتکاره معبده بون ژه اورشلیمه رِگِرِنَ لاره یحیا گو ژه وی پیسیار گَن «تِ که ای؟» اَوی آشگَرا گُت، و حاشا نَگِر، بَلگو آشگَرا گُت: «اَز مسیحْ نینِم.» اَوان ژه یحیا پیسیار گِرِن: «بَجا تِ که ای؟ تِ الیاس پِیغَمبَری؟» اَوی گُت: «نه، اَز نینِم.» اَوان پیسیار گِرِن: «تِ هَمَن اَو پِیغَمبَری گو موسی پِیغَمبَر وَعدا هاتنا وی دایَ؟» یحیا جیواب دا: «نه!» ایجا اَوان گُتنَ وی: «بَجا تِ که ای؟ اَم دِبی جیوابَگه بِدَنَ اَونه گو اَم رِگِرِنَ. تِ راستا خودا چه دِبِژی؟» یحیا گورَیَگی اَو دِشدا گو اِشعیایه پِیغَمبَر گُته بو، گُت: «اَز دَنگا اَوی مِرُوی مَ گو ناو چُله دا دِگَتَ هَوار ”رِیه نَسَراست بُ خاده راست گَن.“‌» اَو مِرُوه گو ژه آلیه عالِمِت فِرقا فَریسیا هاته بونَ رِگِرِن، ژه یحیا پیسیار گِرِن: «هَگو تِ نه مسیحی، نه الیاس پِیغَمبَر و نه اَو پِیغَمبَر، بَ تِ بُچی غُسلا تعمیده دِدَی؟» یحیا جیوابا واندا گُت: «اَز بِ آوه غُسلا تعمیده دِدَم، بله ناو وَدا مِرُوَگ راوَستایَ گو اون اَوی ناس ناگَن، هَمَن اَو گو پاشه مِن دیه بِت و اَز حتا گِیر هِنده نایِم گو بَنگه سُلگه وی وَگَم.» اَونَ همو گُنده بِیت‌عَنْیایه دا گو آلیه دیَ چَمه اردنه یَ قَوِمین، اَو جیه گو یحیا غُسلا تعمیده دِدا. رُژا دی، وقته یحیا دیت گو عیسی تِتَ بُ آلیه وی، گُت: «بَرخودَنه، اَوَیَ بَرخِگا خدا یا قُربانیه گو گُنَهه ژه عالَمه دِراگَت و دِبَت! اَوَیَ اَوه گو راستا ویدا مِن گُت: ”پاشه مِن مِرُوَگ دیه بِت گو ژه مِن سَرتِرَ، چون گو اَو پِش مِدا هَبویَ.“ مِن بوخو اَو ناس نَدِگِر، بله اَز بَ وه هِنده گو اَو سَر بنی اسرائیله آشگَرا بیت، هاتِم گو بِ آوه غُسلا تعمیده بِدَم.» و یحیا شَهادَت دا و گُت: «مِن رِحا خدا دیت گو وَگو گُترَگه اَسمانی دا ژُردا هات و سَر وی جی گِرت. مِن بوخو اَو ناس نَدِگِر، بله هَمَن اَوه گو اَز رِگِرِم گو بِ آوه غُسلا تعمیده بِدَم، گُتَ مِن: ”کَنگه تَ دیت رِحا خدا سَر مِرُوَگه ژُردا هات و سَر وی جی گِرت، بِزانَ اَوَ هَمَن اَوَ گو بِ رِحا مُقدسا خدا غُسلا تعمیده دِدَت.“ و مِن دیتیَ و اَز شَهادَته دِدَم گو اَوَیَ گوره خدا.» رُژا دی، جارَگه دی یحیا گَل دو شاگِرده خو راوَستا بو. اَوی بَرخودا عیسی گو وِدَره دا دَرباز دِبو و گُت: «اَوَیَ بَرخِگا خدا یا قُربانیه!» اَوان دو شاگِردا اَو قِسا یحیا بیهیستِن و دوو عیسی دا چُن. عیسی زُوِری و دیت گو اَو دوو ویرا تِن. گُتَ وان: «اون چه دِخازِن؟» اَوان گُتنَ وی: «رَبّی، تِ کیدَره دِمینی؟» رَبّی آنی ماموستا. عیسی گُتَ وان: «وَرِن، اونه بِبینِن.» ایجا اَو چُن و دیتِن گو اَو کیدَره دِمینیت و وه رُژه مانَ لاره وی. چون گو سَعَت نِیزوکی چاره پاش نیورو بو. یگ ژه وان دو شاگِردا گو قِسا یحیا بیهیسته بو و دوو عیسی دا چو بو، آندریاس، بِرایه شَمعونه پِطرُس بو. اَوی اَوِلی، بِرایه خو شَمعون پَیدا گِر و گُتَ وی: «مَ مسیحْ پَیدا گِریَ.» مسیحْ آنی ’مسح بویی‘. آندریاس، شَمعون اینا لاره عیسی. عیسی بَرخودا شَمعون و گُت: «تِ شَمعون گوره یونایی، تِیه ”کیفا“ بِی گاز گِرِن.» کیفا آنی بَر. رُژا دی، عیسی قَصدا هِنده گِر گو بِچیتَ حَریما جلیله. اَوی فیلیپُس پَیدا گِر و گُتَ وی: «دوو مِدا وَرَ!» فیلیپُس خلقه بِیت‌صِیْدا، شَهره آندریاس و پِطرُس بو. فیلیپُس، نَتَنائیل پَیدا گِر و گُتَ وی: «مَ اَو مِرُوه گو موسی پِیغَمبَر تَوراته دا باسه وی گِریَ و هَمژی پِیغَمبَرا راستا ویدا نِویسینَ، پَیدا گِریَ! اَو عیسی، گوره یوسف، خلقه شَهره ناصِره یَ!» نَتَنائیل گُتَ وی: «ما ناصِره دا ژی دِشدَگه باش دِگاریت دَرکَویت؟» فیلیپُس گُتَ وی: «وَرَ و بِبینَ.» عیسی دیت نَتَنائیل تِتَ بُ آلیه وی، راستا ویدا گُت: «بَرخودَنه، بنی اسرائیلیَگ گو بَراستی ناو ویدا چه حیلَ چِنینَ!» نَتَنائیل گُتَ عیسی: «تِ کیدَره دا مِن ناس دِگَی؟» عیسی جیوابا ویدا گُت: «پِش هِنده دا گو فیلیپُس گاز تَ بِگَت، وقته گو تِ بِن وه دارا هَژیره دا بویی، مِن تِ دیتی.» نَتَنائیل گُتَ عیسی: «ماموستا، تِ گوره خدایی! تِ پاشایه بنی اسرائیله ای!» عیسی گُتَ وی: «ما بَر خاطره هِنده گو مِن گُتَ تَ مِن تِ بِن دارا هَژیره دا دیتی، تِ ایمانه تینی؟ وِنَ وِداتِر دِشده مَزِنتِر تِیه بِبینی.» پاشه گُت: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم اونه اَسمانی وَگِری بِبینِن گو میلیاکَتِت خدا سَر گوره انسان ژِلَل دِچِن و ژُردا تِن.» رُژا سِیه، گُنده قانایا حَریما جلیله دا داوَتَگ هَبو و داییگا عیسی ژی وِدَره بو. عیسی ژی گَل شاگِردِت خو هاته بونَ گازی گِرِن. وقته شَراب خُلاص بو، داییگا عیسی گُتَ وی: «اَوان ایدی شَراب چِنینِن!» عیسی گُتَ داییگا خو: «اَی ژِن، چه شُلا مِن وه دِشده کَتیَ؟ سَعَتا مِن هِشتا نَگَهَشتیَ.» داییگا عیسی گُتَ خِذمَتکارا: «هَچی شُلا بِژیتَ وَ بِگَن.» وِدَره شَش پوته بَر هَبون. گورَیَگی عادَتا طهارَتا یهودیا، آو دِبَردانَ ناو وان پوتادا و بِ وه آوه، هَچی دِشدا گو مِرار با، تَمیز دِگِرِن. هَریگ ژه وان جیه هشته حَتا صد و بیست لِترا آو دِگِرت. عیسی گُتَ خِذمَتکارا: «وان پوتانَ تِژی آو گَن.» ایجا اَوان اَو لِوارا تِژی گِرِن. پاشه عیسی گُتَ وان: «نَهَ گوشگه ژه وه راگَن و بِبَنَ لاره مَزِنه مجلِسه.» ایجا اَوان وِسا گِرِن. وقته مَزِنه مجلِسه آو گو نَهَ بِبو شَراب طام گِر، نَدِزانی اَو کیدَره دا هاتیَ، دوزَ گو خِذمَتکارِت گو آو راگِره بون دِزانین. ایجا مَزِنه مجلِسه گاز زاوا گِر و گُتَ وی: «همو اَوِلی شَرابا باش تینِن و وقته جَماعَته تِر وَخار، هِنگه شَرابا اَرزانتِر تینِن؛ بله تَ شَرابا باش حَتا نَهَ خُدان گِریَ!» اَوَ، یِکِمین نیشانا وی بو، عیسی اَو شُلَ گُنده قانایا حَریما جلیله دا گِر و شُکوه و جلالا خو آشگَرا گِر و شاگِردِت وی ایمان اینانَ وی. پاشه وه هِنده عیسی، گَل داییگا خو و بِرایِت خو و شاگِردِت خو، چو شَهره کَفَرناحومه و اَو چَند رُژا مانَ وِدَره. عَیدا پِسَخا یهودیا نِیزوک بو و عیسی چو اورشلیمه. اَوی دیت گو ناو معبدا خدادا، هِندَ مِرُو مَشغولی فِرُتِنا جِلَگ و پَز و گُترانَ، و صراف ژی آلوِره دِگَن. ایجا شَلاقَگ بِ بَنِگی چه گِر و اَو همو گَل پَز و جِلَگا معبده دا هاوِتنَ دَروَ. و سِکّه صرافا رِژاندِنَ سَر عَردی و تَخته وان سَرنِقُوت گِرِن، و گُتَ گُترفرُشا: «وان دِشدانَ بِبَنَ دَروَ؛ مالا بابه مِن نَگَنَ جیه آلوِره!» شاگِردِت عیسی اینانَ بیراخو گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «غیرت بُ مالا تَ دیه مِن بِشَوتینیت.» ایجا یهودیا گُتنَ عیسی: «تِیه چه نیشانَگه نیشا مَ بِدَی گو اَم بِزانِن تَ ایجازا گِرِنا وان شُلانَ هَیَ؟» عیسی جیوابا واندا گُت: «وه معبده خِرا گَن و اَزه نابَینا سه رُژادا اَوه دیسا بِلند گَم.» یهودیا گُتن: «چه گِرِنا وه معبده چِل و شَش سالا کِشایَ، و تِیه نابَینا سه رُژادا اَوه بِلند گَی؟» بله معبدا گو عیسی باس دِگِر بَدَنا وی بوخو بو. ایجا وقته گو ناو مِریادا رابو، شاگِردِت وی اَو قِسا وی اینانَ بیراخو، و اَوان ایمان اینانَ نِویسارِت مُقدس و اَو قِسه گو عیسی گُته بون. وقته گو عیسی بُ عَیدا پِسَخ ناو اورشلیمه دا بو، گَلَکا بِ دیتِنا نیشانه گو اَوی تینانَ جی، ایمان اینانَ ناوه وی. بله عیسی هِتبار ایمانا وان چِنَبو، چون گو خلق همو ناس دِگِرِن و احتیاج چِنَبو چه کَس راستا انسان دا شَهادَته بِدَت، چون گو بوخو دِزانی ناو انسان دا چه هَیَ. مِرُوَگ ژه عالِمِت فِرقا فَریسیا هَبو گو ناوه وی نیقودیموس بو و ژه مَزِنِت یهودیا بو. اَو مِرُو شَوه هاتَ لاره عیسی و گُتَ وی: «ماموستا، اَم دِزانِن تِ ماموستایَگی گو ژه آلیه خدا هاتی، چون گو چه کَس نِگاریت نیشانِت گو تِ تینی جی، بینیتَ جی، خِنجی هِنده گو خدا گَل ویدا بیت.» عیسی گُتَ وی: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم، حَتا مِرُوَگ جارَگه دی نَیِتَ دُنیایه نِگاریت پادشاهیا خدا بِبینیت.» نیقودیموس گُتَ وی: «مِرُوَگه پیر، چاون دِگاریت جارَگه دی بِتَ دُنیایه؟ ما دِگاریت دیسا بِزُوریتَ زِگه داییگا خودا و جارَگه دی بِتَ دُنیایه؟» عیسی جیواب دا: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم حَتا مِرُوَگ ژه آو و رِحا خدا نَیِتَ دُنیایه، نِگاریت بِچیتَ ناو پادشاهیا خدا. اَوه گو ژه جسم بِتَ دُنیایه، جسمَ بله اَوه گو ژه رِحا خدا بِتَ دُنیایه، رِحَ. صِفَت گِرتی نَبَ گو مِن گُتَ تَ، اون دِبی جارَگه دی بِنَ دُنیایه! با دِچیتَ هَچی جیه گو بِخازیت؛ تِ دَنگا وی دِبیهیسی، بله تِ نِزانی اَو ژه کیدَره تِت و دِچیتَ کیدَره. راستا اَو کَسه گو ژه رِحا خدا تِتَ دُنیایه ژی وِسایَ.» نیقودیموس ژه عیسی پیسیار گِر: «اَو دِشدَنَ چاون دِگارِن بِقَوِمِن؟» عیسی جیوابا ویدا گُت: «تِ ماموستایه بنی اسرائیله ای و وان دِشدانَ هِشتا فام ناگَی؟ بَراستی، بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم اَم ژه وه دِشدا گو اَم دِزانِن قِسَ دِگَن و سَر وه دِشدا گو مَ دیتیَ شَهادَته دِدَن، بله اون شَهادَتا مَ قَبول ناگَن. هَگو مِن راستا شُلِت دُنیایی دا گَل وَ قِسَ گِر و وَ باوار نَگِر، هَگو اَز راستا شُلِت اَسمانی دا بُ وَ قِسَ گَم، اونه چاون باوار گَن؟ چه کَس ژِلَل نَچویَ بُ اَسمانی، خِنجی اَوه گو ژه اَسمانی ژُردا هات، آنی گوره انسان. هَ وِسا گو موسی پِیغَمبَر اَو مارا گو ژه برُنزه هاته بو چه گِرِن، سَر دارِگَگه بِزمار گِر و چُله دا بِلند گِر، هَ وِسا گوره انسان ژی دِبی بِتَ بِلند گِرِن، گو هَچی کَسه ایمانه بینیتَ گوره انسان، بِبیتَ خُدانه ژیانا اَبَدی. «چون گو خدا هِند قیاسا هَژَ عالَمه گِر گو تَنیا گوره خو دا، گو هَچی کَسه ایمانه بینیتَ وی بَین نَچیت، بَلگو ژیانا اَبَدی هَبیت. چون گو خدا گوره خو نَرِگِرَ عالَمه گو عالَمه محکوم گَت، بَلگو رِگِر گو عالَم بِ واسِطا وی نجاته پَیدا گَت. هَچی کَسه ایمانه بینیتَ وی، محکوم نابیت، بله اَوه ایمانه نَینیتَ وی، هَ نَهَدا محکومَ، چون گو ایمان نَینایَ ناوه تَنیا گوره خدا. و سَبَبا محکوم بونه اَوَیَ گو: نور هاتَ ناو عالَمه، بله خلقه زِدَتِر هَژَ تاریتیه دِگِر حَتا نوره، چون گو شُله وان پیس بون. چون گو هَچی کَسه شُله پیس دِگَت زَهلا وی نوره دِچیت و نایِتَ لاره نوره، نَگو شُله وی آشگَرا بِن. بله هَچی کَسه گو شُلا دوز دِگَت، تِتَ لاره نوره گو آشگَرا بیت گو شُله وی بِ آریکاریا خدا هاتنَ گِرِن.» پاشه وِنَ، عیسی و شاگِردِت وی چُنَ بُ گُندِت وَلاته یهودیه. عیسی مدَتَگه ما وِدَره لاره وان و غُسلا تعمیده دِدا خلقه. یحیا ژی گُنده عِیْنونه دا گو نِیزوکی شَهره سالیمه بو، غُسلا تعمیده دِدا، چون گو آو وِدَره زِدَ بو و خلق دِهات و غُسلا تعمیده دِگِرت. هِنگه یحیا هِشتا نَکَوته بو زیندانه دا. ایجا، قِسَدانَگ سَر عادَتا طهارَته نابَینا هِندَگ ژه شاگِرده یحیا و یهودیَگه دا چه بو. شاگِردِت یحیا هاتنَ لاره وی و گُتنه دا: «ماموستا، اَوه گو گَل تَ آلیه دیَ چَمه اردنه بو، و تَ سَر وی شَهادَت دا، نَهَ بوخو غُسلا تعمیده دِدَت و همو دِچِنَ لاره وی.» یحیا جیواب دا: «چه کَس نِگاریت دِشدَگه بینیتَ دَست، خِنجی هِنده گو اَو دِشد ژه آلیه خدا بُ وی هاته بیتَ دایین. اون بوخو شاهِدِن گو مِن گُت اَز مسیحْ نینِم، بَلگو پِش ویدا هاتِمَ رِگِرِن. بوگ یا زاوایَ، بله هَواله زاوا گو لاره وی راوَستایَ و گوهه خو دِدَتَ وی، ژه بیهیستِنا دَنگا زاوا گَلَک کَیف خوش دِبیت. کَیف خوشیا مِن ژی نَهَ وِسا کامِل بویَ. اَو دِبی مَزِن بیت بله اَز دِبی گوشگَ بِم. «اَوه گو ژه آلیه سَری تِت، سَرتِر ژه همو کَسه یَ. اَوه گو ژه عَردیَ، یه عَردیَ و ژه دِشده دُنیایی قِسَ دِگَت. اَوه گو ژه اَسمانی تِت، سَرتِر ژه همو کَسه یَ. اَو سَر هَچی دِشدا گو دیتیَ و بیهیستیَ شَهادَته دِدَت، بِ وه حالی چه کَس شَهادَتا وی قَبول ناگَت. هَچی کَسه گو شَهادَتا وی قَبول دِگَت، سَر وه یگه مُهرا تأییده له دِدَت گو خدا حَقَ. چون گور گو خدا اَو رِگِریَ، کلاما خدا تینیتَ اَزمان، چون گو خدا رِحا خو به حد و حساب دِدَتَ وی. باب، هَژَ گوری دِگَت و همو دِشد سِپاردیَ دَسته وی. هَچی کَسه ایمانه بینیتَ گوری، ژیانا اَبَدی هَیَ؛ هَچی کَسه به اَمریا گوری بِگَت، ژیانه نابینیت، بَلگو غَضَبا خدا دیه سَر وی بِمینیت.» عیسی زانی گو عالِمِـت فِرقا فَریسیا بیهیستِنَ گو اَوی زِدَتِر ژه یحیا شاگِرد پَیدا گِرِنَ و غُسلا تعمیده دِدَتَ وان، بله دوزَ گو شاگِردِت عیسی غُسلا تعمیده دِدان نه وی بوخو. بَ وه هِنده عیسی حَریما یهودیه دا دَرکَوت و دیسا زُوِری بُ حَریما جلیله. اَو دِبی ژه مَنطَقا سامِرِه دَرباز بِبا. ایجا گَهَشتَ شَهرَگه سامِرِه گو ناوه وی سوخار بو، نِیزوکی پِرتِگا عَرده گو یعقوب جَدّه بنی ‌اسرائیله دابو گوره خو یوسف. بیرا یعقوب وِدَره بو و عیسی گو بَر خاطره سَفَره وَستیا بو بَ لِوا بیره رونِشت. نِیزوکی سَعَت دانزده نیورو بو. ژِنِگَگ ژه خلقه سامِرِه بُ آو کِشانه هات. عیسی گُتَ وی: «گوشگَ آوه بِدَ مِن،» وه وقتیدا شاگِردِت عیسی بُ کِرینا رِسقی چو بونَ ناو شَهری. ژِنگا سامِری گُتَ وی: «اَو چاونَ تِ گو یهودی ای، ژه مِن گو ژِنگَگه سامِریمَ آوه دِخازی؟» ژِنگه اَو قِسَیَ گُت چون گو یهودی و سامِری تِگَلیا یِگودو ناگَن. عیسی جیوابا ویدا گُت: «هَگو تَ زانیبا گو دیاریا خدا چیَ، و تَ زانیبا کِیَ گو دِبِژیتَ تَ: ”گوشگَ آوه بِدَ مِن،“ تَیه بوخو ژه وی خاستِبا، و اَوی آوا ژیانه دیه دابا تَ.» ژِنگه گُتَ وی: «آغایه مِن، تَ چه دِشد بُ آو کِشانه چِنینَ، و بیرَ ژی کورَ، بَجا اَو آوا ژیانه تِیه کیدَره دا بینی؟ ما تِ ژه جَدّه مَ یعقوب مَزِنتِری؟ اَوی اَو بیرَ دا مَ، و بوخو و گورِت وی و گارانِت وی ژه وه دِوَخارِن.» عیسی گُتَ وی: «هَچی کَسه ژه وه آوه وَخُت، دیه دیسا تِرنی بیت. بله هَچی کَسه ژه وه آوا گو اَز بِدَمه وَخُت، ایدی چه جارا تِرنی نابیت. اَو آوا گو اَز دِدَمَ وی ناو ویدا دِبیتَ کانیَگ گو سَررِژ دِگَت و ژیانا اَبَدی دِدَتَ وی.» ژِنگه گُتَ عیسی: «آغایه مِن، ژه وه آوه بِدَ مِن، گو ایدی اَز نه تِرنی بِم و نه بُ آو کِشانه بِمَ اِرَ.» عیسی گُتَ وی: «هَرَ، گاز مِره خو بِگَ و وَرَ اِرَ.» ژِنگه جیواب دا: «مِن مِر چِنینَ.» عیسی گُت: «تِ راست دِبِژی گو تَ مِر چِنینَ، چون گو تَ پِنج جارا مِر گِریَ و اَوه نَهَ ژی، مِره تَ نینَ. اَو دِشدا تَ گُت راستَ!» ژِنگه گُت: «آغایه مِن، اَو جورا گو اَز دِبینِم تِ پِیغَمبَری. باوانه مَ وه چییایه دا خدا پَرستِش دِگِرِن، بله اون یهودی دِبِژِن گو اَو جیه خلق دِبی تِدا خدا پَرستِش گَت شَهره اورشلیمه یَ.» عیسی گُتَ وی: «اَی ژِن، باوار بِگَ، وقتَگ دیه بِگَهَشیت گو اونه بابو نه وه چییایه دا پَرستِش گَن، نه اورشلیمه دا. اون سامِری اَو دِشدا گو ناس ناگَن پَرستِش دِگَن، بله اَم اَو دِشدا گو ناس دِگَن پَرستِش دِگَن، چون گو نجات بِ واسِطا قَومه یهود تِت. بله وقتَگ دیه بِگَهَشیت، و هَ نَهَ گَهَشتیَ ژی، اَونه گو بَراستی پَرستِشه دِگَن، بابو دیه له رِح و راستیه دا پَرستِش گَن. بابو دوو وان مِرُوان دِگَرِت گو اَوی وِسا پَرستِش گَن. خدا رِحَ و اَونه گو وی پَرستِش دِگَن دِبی اَوی له رِح و راستیه دا پَرستِش گَن.» ژِنگه گُتَ وی: «اَز دِزانِم گو ماشیَح تِت، هَمَن اَوه گو دِبِژِنه دا مسیحْ؛ وقته اَو بِت، دیه همو دِشدی بُ مَ بِژیت.» عیسی گُتَ وی: «اَز گو گَل تَدا قِسَ دِگَم، هَمَن اَوِم.» هَ وه دَمه، شاگِردِت عیسی زُوِرین. اَو صِفَت گِرتی بون گو اَو گَل ژِنگَگه قِسَ دِگَت، بله چه کَسه نَگُت: «تَ چه شُل گَل وی ژِنگه دا هَیَ؟» آن، «تِ بُچی گَل وی قِسَ دِگَی؟» ایجا ژِنگه، گُلُزه خو دانا عَردی و چو ناو شَهری و گُتَ خلقه: «وَرِن مِرُوَگه بِبینِن گو هَچی دِشدا مِن حَتا نَهَ گِره بو، گُتَ مِن. اِمکان هَیَ اَو مسیحْ بیت؟» اَو شَهری دا دَرکَوتِن دَروَ و چُنَ لاره عیسی. وه ناوه دا، شاگِردا داخازی عیسی دِگِرِن و دِگُتن: «ماموستا، دِشدَگه بُخُ.» بله عیسی گُتَ وان: «مِن رِسقَگ بُ خارِنه هَیَ گو اون راستا وِدا چه دِشدی نِزانِن.» ایجا شاگِردا گُتنَ یِگودو: «ما چه کَسه بُ وی دِشدَگ بُ خارِنه اینایَ؟» عیسی گُتَ وان: «رِسقه مِن اَوَیَ گو اِرادا اَوه گو اَز رِگِرِمَ بینمَ جی و شُلا وی کامِل گَم. ما اون نابِژِن: ”هِشتا چار هَوی بُ وقته دورونه مایَ“؟ بله اَز بُ وَ دِبِژِم، چاوه خو وَگَن و بِبینِن گو نَهَ زَوی بُ دورونه حاضِرِن. نَهَ اَوه گو دِدوروت حَقه خو دِستینیت و حاصِلَگه بُ ژیانا اَبَدی خِر دِگَت، گو اَوه گو دِچینیت و اَوه گو دِدوروت گَل یِگودو کَیف خوشیه بِگَن. وِسا جیه وه قِسه اِرَیَ گو دِبِژیت: ”یگ دِچینیت و اَوه دی دِدوروت.“ مِن اون رِگِرِن گو وه حاصِلا گو وَ بُ وه زحمت نَکِشایَ بِدورون. مِرُوه دیتِر زحمت کِشانَ و اون منفعته زحمتا وان دِستینِن.» بَر خاطره شَهادَتا وه ژِنگه گو گُته بو «هَچی دِشدا حَتا نَهَ مِن گِره بو، گُتَ مِن،» گَلَک سامِریه اَهله وه شَهری ایمان اینانَ عیسی. وقته اَو سامِری هاتنَ لاره عیسی، ژه وی خاستِن لاره وان بِمینیت. ایجا عیسی دو رُژا ما وِدَره. و گَلَک مِرُوه دیتِر بَر خاطره قِسه عیسی ایمان اینان. اَوان دِگُتنَ اَوی ژِنگه: «اَم ایدی تِنه بَر خاطره قِسه تَ نینَ گو ایمانه تینِن، چون گو مَ بوخو قِسه وی بیهیستِنَ و اَم دِزانِن گو اَو مِرُوَ بَراستی نجاتگَره عالَمه یَ.» پاشه وان دو رُژا، عیسی ژه وِدَره چو بُ حَریما جلیله. چون گو عیسی بوخو شَهادَت دابو گو پِیغَمبَر ناو شَهره خودا چه حُرمَت چِنینَ. وقته گَهَشتَ حَریما جلیله، خلقه جلیله اَو بِ رویَگه خوش قَبول گِرِن، چون گو اَو ژی بُ عَیدا پِسَخه چو بونَ شَهره اورشلیمه و هَچی دِشدا گو عیسی عَیدا پِسَخه شَهره اورشلیمه دا گِره بو، دیته بون. عیسی دیسا هاتَ بُ گُنده قانایا جلیله، هَمَن اَو جیه گو آو گِره بو شَراب. نِیزوکی وه گُندی ناو شَهره کَفَرناحومه دا مِرُوَگ هَبو گو یگ ژه مِرُوِت حُکومَته بو و گورَگه نَساخ هَبو. وقته اَوه مِرُوی بیهیست عیسی ژه یهودیه هاتیَ جلیله، چو لاره وی و لاواهی وی گِر گو بِت و شفایه بِدَتَ گوره وی، چون گو اَو بَ مِرِنه بو. عیسی گُتَ وی: «اون حَتا نیشانا و مُعجِزا نَبینِن، اون ایمانه ناینِن.» اَو مِرُوه گو حُکومَته دا بو گُتَ عیسی: «آغایه مِن، پِش هِنده دا گو زارویه مِن بِمِریت، وَرَ.» عیسی گُتَ وی: «هَرَ؛ گوره تَ دیه ساخ بِمینیت.» اَوی مِرُوی قِسا گو عیسی گُته بویه دا باوار گِر و کَتَ ره. هِشتا ره دا بو گو خِذمَتکاره وی هاتنَ پِشیا وی و گُتن: «گوره تَ وِیَ ساخ دِبیت.» اَوی ژه وان پیسیار گِر: «کیشگ سَعَته وِداتِر دَستبه باش بویینه گِر؟» اَوان گُتنَ وی: «دونه، سَعَت یگه نیورو کَلِژانا وی بِریا.» هِنگه بابی زانی گو اَو هَمَن اَو سَعَت بو گو عیسی گُتَ وی: «گوره تَ دیه ساخ بِمینیت.» بَجا بوخو و تواوی مِرُوه مالا وی ایمان اینان. اَوَ نیشانا وی یا دویه بو گو وقته عیسی ژه یهودیه هاتَ جلیله، اینا جی. پاشه مدَتَگه، عَیدَگه یهودیا هَبو و عیسی چو شَهره اورشلیمه. اورشلیمه دا، رَخ ’دَروازا پَزی‘ حَوضَگ هَیَ گو اَزمانه عبرانیان دا گاز وی دِگَن «بِیت‌حِسْدا» و پِنج اِیوان هَنَ. ناو واندا گَلَک مِرُوِت نَساخ خو دِرِژ دِگِرِن، آنی مِرُوِت گُورَ، مِرُوِت شِل و مِرُوِت فلج. اَو هِویا چِلقاندِنا آوه بون، چون گو اَوان گُمان دِگِرِن مدَته جارَگه، میلیاکَتَگ ژه آلیه خاده ژُردا تِت و آوه دِچِلقینیت؛ یِکِمین مِرُوه گو پاشه چِلقاندِنا آوه دِچو ناو حَوضه دا، ژه هر جورَ نَساخیا گو هَبا شفا پَیدا دِگِر. مِرُوَگ وِدَره بو گو سی و هَشت سال بو نَساخ بو. وقته عیسی اَو وِدَره دِرِژگِری دیت و زانی گو کِمِژوَیَ وه حالیدایَ، ژه وی پیسیار گِر: «تِ دِخازی شفایه پَیدا گَی؟» اَوه نَساخ جیواب دا عیسی: «آغایه مِن، مِن چه کَس چِنینَ گو وقته آو دِچِلقیت، مِن بِگَتَ ناو حَوضه دا، حَتا اَز خو دِگَهَشینِمَ وِدَره، پِش مِدا یگَ دیتِر چویَ ناودا.» عیسی گُتَ وی: «رابَ، جیه خو راگَ و ره هَرَ.» اَوه مِرُوی هَ وه دَمه شفا پَیدا گِر و جیه خو راگِر و ره چو. اَو رُژ، رُژا شَنبیا مُقدسَ یهودیان بو. بَجا مَزِنِت یهودیا گُتنَ اَو مِرُوه گو شفا پَیدا گِره بو: «ایرو رُژا شَنبیه یَ و گورَیَگی شِریعَته تِ نابی جیه خو راگَی دوو خودا بِبَی.» بله اَوی مِرُوی جیوابا واندا گُت: «اَوه گو شفا دا مِن، گُتَ مِن، ”جیه خو راگَ و ره هَرَ“.» ژه وی پیسیار گِرِن: «اَوه گو گُتَ تَ ”جیه خو راگَ و ره هَرَ“، کِیَ؟» بله مِرُوه شفا گِرتی نَدِزانی اَو کِیَ، چون گو گَلَک مِرُو وِدَره بون و عیسی خو ناو واندا بِزِر گِره بو. پاشه مدَتَگه، عیسی اَو ناو معبدا خدادا پَیدا گِر و گُتَ وی: «بَرخوده، تِ باش بویی! ایدی گُنَهه نَگَ گو دِشدَگه خِرابتِر سَره تَدا نَیِت.» اَو مِرُو چو و گُتَ یهودیا گو اَوه گو شفا دابو وی عیسی بو. بَر خاطره هِنده گو عیسی اَو شُلَنَ رُژا شَنبیه دا دِگِر، یهودیا اَذیَتا عیسی دِگِرِن. بله عیسی جیوابا واندا گُت: «بابه مِن حَتا نَهَ شُل دِگَت، اَز ژی شُل دِگَم.» ژه بَر خاطره وه هِنده، یهودی زِدَتِر ژه پِشتا دوو گُشتِنا ویدا بون. عیسی نه تِنه رُژا شَنبیه خُدان نَدِگِر، بَلگو حتا دِگُت گو خدا بابه ویَ و وِسا خو گَل خدادا یگ دِگِرت. عیسی گُتَ یهودیان: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم گو گور بَخودا چه شُله نِگاریت بِگَت خِنجی وه شُله گو دِبینیت بابو دِگَت؛ هَچی شُلا بابو دِگَت، گور ژی دِگَت. چون گو بابو، هَژَ گور دِگَت و تواوی شُله گو دِگَت نیشا وی دِدَت و شُلِت وِنَ مَزِنتِر ژی دیه نیشا وی بِدَت گو اون صِفَت گِرتی بِن. چون هَ وِسا گو بابو مِریا بِلند دِگَت و ژیانه دِدَتَ وان، گور ژی بُ اَونه گو اَو بِخازیت، ژیانه دِدَت. و بابو سَر چه کَسه قضاوته ناگَت، بَلگو تواوی شُلا قضاوته سِپاردیَ گوری. گو همو کَس حُرمَتا گوری خُدان گَن، هَ وِسا گو حُرمَتا بابو خُدان دِگَن. هَچی کَسه حُرمَتا گوری خُدان نَگَت، حُرمَتا بابه گو اَو رِگِریَ ژی خُدان ناگَت. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه قِسه مِن بِبیهیسیت و ایمانه بینیتَ اَوه گو اَز رِگِرِمَ، ژیانا اَبَدی هَیَ. اَو نایِت قضاوت گِرِن، چون گو اَو ژه مِرِنه چویَ بُ ژیانه. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، زَمانَگ دیه بِگَهَشیت، و هَ نَهَ گَهَشتیَ ژی گو مِری دیه دَنگا گوره خدا بِبیهیسِن و اَونه گو دِبیهیسِن، دیه ساخ بِن. چون هَ وِسا گو بابو ناو خودا ژیان هَیَ، ایجا بُ گوری ژی پِشکِش گِریَ گو ناو خودا ژیان هَبیت، و اقتدار دایَ وی گو قضاوته بِگَت، چون گو اَو گوره انسانَ. ژه وان قِسانَ صِفَت گِرتی نَبِن، چون گو زَمانَگ دیه بِگَهَشیت گو تواوی اَونه گو ناو مَزارادانَ، دیه دَنگا وی بِبیهیسِن و دیه بِنَ دَروَ. اَونه گو باشیتی گِره بِن، دیه ساخ بِن و حَتا اَبَده دیه بژین و اَونه گو پیسیتی گِره بِن، دیه ساخ بِن گو قضاوتا وان بِتَ گِرِن. اَز بَخودا چه شُله نِگارِم بِگَم، بَلگو اَز گورَیَگی وه دِشدا دِبیهیسِم قضاوته دِگَم و قضاوتا مِن راستَ، چون گو اَز دوو داخازیا خودا نینِم، بَلگو دوو داخازیا اَوه گو اَز رِگِرِم دامَ. «هَگو اَز تِنه بوخو سَر خو شَهادَته بِدَم، شَهادَتا مِن به هِتبارَ. بله یگَ دیتِر هَیَ گو سَر مِن شَهادَته دِدَت و اَز دِزانِم شَهادَتا وی راستا مِدا هِتبار هَیَ. وَ هِندَ مِرُو رِگِرِنَ لاره یحیا و اَوی سَر راستیه شَهادَت دا. وِسا نینَ گو اَز هَوجَیی شَهادَتا گو انسان دِدَت بِم، بَلگو وان قِسانَ دِبِژِم گو اون نجاته پَیدا گَن. یحیایه گو غُسلا تعمیده دِدَت چِرایَگ بو گو دِشَوِتی و دِبِرِسقی، و وَ دِخاست بُ مدَتَگه ناو نورا ویدا کَیف خوش بِن. بله اَو شَهادَتا گو مِن هَیَ ژه شَهادَتا یحیا مَزِنتِرَ. چون شُلِت گو بابو سِپاردیَ مِن گو کامِل گَم، آنی وان شُله گو اَز دِگَم، بوخو سَر مِن شَهادَته دِدَن گو بابو اَز رِگِرِمَ. و اَو بابه گو اَز رِگِرِم، بوخو سَر مِن شَهادَته دِدَت. دَنگا وی وَ چه جارا نَبیهیستیَ و صومَته وی وَ چه جارا نَدیتیَ، و کلاما وی ناو وَدا جی نَگِرتیَ، چون گو اون ایمانه ناینَ اَو کَسه گو اَوی رِگِریَ. اون نِویسارِت مُقدس سَر و بِن دِگَن چون اون وَ فِکِر دِگَن گو وَ ناو واندا ژیانا اَبَدی هَیَ، حال اَو حالَ اَونَ اَو کِتِبِن گو سَر مِن شَهادَته دِدَن. بله دیسا ژی اون ناخازِن بِنَ لاره مِن گو وَ ژیان هَبیت. «اَز مَحتا انسانا قَبول ناگَم، بله اَز وَ باش ناس دِگَم گو وَ مُحبّتا خدا ناو دله خودا چِنینَ. اَز بِ ناوه بابه خو هاتِمَ و اون مِن قَبول ناگَن. بله هَگو یگَ دیتِر بِ ناوه خو بِت، اونه اَوی قَبول گَن. اون چاون دِگارِن ایمانه بینِن، وه حالیدا گو مَحته ژه یِگودو قَبول دِگَن و دوو مَحتا گو ژه آلیه خدایه یکتادا تِت، نینِن؟ وَ فِکِر نَگَن گو اَزه حُضورا بابودا وَ محکوم گَم؛ اَوه گو وَ محکوم دِگَت موسی پِیغَمبَرَ، هَمَن اَوه گو وَ اُمیدا خو دایَ وی. چون هَگو وَ ایمان موسی پِیغَمبَر هَبا، وَیه ایمان مِن ژی هَبا، چون گو اَوی راستا مِدا نِویسیَ. بله هَگو وَ باواری نِویساره وی چِنینَ، اونه چاون قِسِت مِن باوار گَن؟» پاشه، عیسی چو آلیه دیَ گُلا جلیله گو هَمَن گُلا تیبِریه یَ. جَماعَتَگه عَظیم دوو ویدا دِچُن، چون گو اَوان اَو نیشانِت گو عیسی بِ شفا دایینا نَساخا نیشان دِدا، دیته بون. عیسی چو سَر سَره چییایه گو وِدَره بو و گَل شاگِردِت خو وِدَره رونِشت. عَیدا پِسَخا یهودیا نِیزوک بو. وقته عیسی بَرخودا و دیت گو جَماعَتَگه عَظیم تِنَ بُ آلیه وی، گُتَ فیلیپُس: «اَم کیدَره نانی بِکِرِن گو اَو جَماعَتَ بُخُن؟» عیسی اَوَ بُ امتحان گِرِنا وی گُت، چون گو بوخو باش دِزانی گو دیه چه بِگَت. فیلیپُس جیواب دا: «قیاسه دوصد دینارا نان ژی تِرا وه جَماعَته ناگَت، حتا هَگو هَریگ تِنه گوشگه بُخُن.» یگ ژه شاگِردِت وی گو بِرایه شَمعونه پِطرُس بو و ناوه وی آندریاس بو، گُتَ وی: «گورِگَگ اِرَیَ گو پِنج گِرده جَ و دو ماسی هَنَ، بله اَوَ چاون دیه تِرا وه جَماعَته بِگَت؟» عیسی گُت: «بِژِنَ خلقه رونِن.» وِدَره گَلَک چیمَن هَبو. بَجا اَونه گو وِدَره رونِشتِن، نِیزوکی پِنج هزار مِرا بون. ایجا عیسی اَو گِردَ راگِرِن، و پاشه شُکُر گِرِنه، اَو نابَینا اَونه گو وِدَره رونِشته بون دا لِگوَ گِرِن، و هَ وِسا اَو ماسی ژی، هِندی قیاسه گو اَوان خاستِن. وقته اَو تِر بون، عیسی گُتَ شاگِردِت خو: «گَره نانه بَجی مایی خِر گَن گو چه دِشد خِسار نَبیت.» بَجا شاگِردا، اَو خِر گِرِن و ژه گَرِت بَجی ماییه وان پِنج گِرده جَ گو خلقه خاره بون، دانزدَه سَلِگ تِژی بون. وقته خلقه اَو نیشانا گو عیسی اینا جی دیتِن، گُتن: «بَراستی گو اَوَ هَمَن پِیغَمبَرَ گو دِبی بِتَ سَر رویه دُنیایه.» عیسی وقته زانی گو اَوان دل هَنَ اَوی راگَن و بِ زُره بِگَنَ پاشا، ژه وِدَره چو و جارَگه دی تِنه چو بُ چییا. وقته رُژ آوا بو، شاگِردِت عیسی ژُردا هاتنَ بُ آلیه گُله، سیواری قَییقه بون، چُنَ بُ شَهره کَفَرناحومه آلیه دیَ گُله. هوا تاری بِبو، بله عیسی هِشتا نَهاته بو لاره وان. وه ناوه دا، گُل بَ خاطره باکرُفَیَکه خُرت پَرِشَ بو. وقته قیاسه شَش کیلومِترا بر لِدا بون، اَوان عیسی دیتِن گو سَر رویه آوه ره دِچیت و دِتَ نِیزوکی قَییقه، ایجا اَو تِرسیان. بله عیسی گُتَ وان: «اَزِم؛ نَتِرسِن.» پاشه بِ کَیف خوشیه خاستِن اَوی سیواری قَییقه بِگَن، گو هَ وه دَمه قَییق گَهَشتَ وه جیه گو اَوان دِخاستِن بِچِن. رُژا دی، اَو جَماعَتا گو ما بونَ آلیه دیَ گُله، دیتِن گو تِنه قَییقَگ وِدَره بو و عیسی گَل شاگِردِت خو سیواری قَییقه نَبِبو، بَلگو شاگِرد تِنه چو بون. هِندَ قَییقه دیتِر ژه تیبِریه هاتنَ نِیزوکی وه جیه گو اَوان پاشه شُکُر گِرِنا خاده، نان خاره بون. بَجا وقته جَماعَته دیتِن گو نه عیسی وِدَریَ و نه شاگِردِت وی، اَو بوخو سیواری قَییقا بون و چُنَ شَهره کَفَرناحومه، دوو عیسی گَریان. وقته اَوان عیسی آلیه دیَ گُله پَیدا گِرِن، گُتنَ وی: «ماموستا، تِ کَنگه هاتی اِرَ؟» عیسی جیواب دا: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اون دوو مِن دِگَرِن نه بَر خاطره هِنده گو وَ نیشان دیتِن، بَلگو بَر خاطره وه نانیَ گو وَ تِر خار. بُ خارِنا گو بَین دِچیت شُل نَگَن، بَلگو بُ خارِنا گو حَتا ژیانا اَبَدی دِمینیت شُل گَن، خارِنا گو گوره انسان دیه بِدَتَ وَ. چون گو خدایه باب سَر وی مُهرا خو یا تأییده لِدایَ.» پاشه اَوان گُتنَ وی: «اَم چه بِگَن گو اَو شُلا گو خدا دِخازیت مَ گِره بیت؟» عیسی جیوابا واندا گُت: «شُلا گو خدا دِخازیت اَوَیَ گو، اون ایمانه بیننَ اَوه گو اَوی رِگِریَ.» اَوان گُتنَ عیسی: «بَجا دیه چه نیشانَگه نیشا مَ بِدَی گو اَم بِبینِن و ایمانه بیننَ تَ؟ تِ چه شُلَگه دِگَی؟ باوانه مَ چُله دا مَنّا خارِن، وِسا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن: ”اَوی ژه اَسمانی نان بُ خارِنه دا وان.“» عیسی گُتَ وان: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، موسی پِیغَمبَر نَبو گو اَو نان ژه اَسمانی دا وَ، بَلگو بابه مِنَ گو نانه راستیه ژه اَسمانی دِدَتَ وَ. چون گو نانه خدا اَو کَسَ گو ژه اَسمانی ژُردا هاتیَ و ژیانه دِدَتَ عالَمه.» اَوان گُتنَ وی: «آغا، وه نانی همو جاره بِدَ مَ.» عیسی گُتَ وان: «اَز نانه ژیانه مَ. هَچی کَسه بِتَ لاره مِن، چه جارا بِرسی نابیت، و هَچی کَسه ایمانه بینیتَ مِن چه جارا تِرنی نابیت. بله هَ وِسا گو مِن گُتَ وَ، وَ اَز دیتِمَ بله هِشتا اون ایمانه ناینِن. همو کَسه گو بابو دِدَتَ مِن، دیه بِنَ لاره مِن؛ و اَوه گو بِتَ لاره مِن، اَز اَوی چه جارا رَد ناگَم. چون گو اَز ژه اَسمانی ژُردا هاتِمَ نه بَر خاطره هِنده گو داخازیا خو بینمَ جی بَلگو هاتِمَ گو داخازیا اَوه گو اَز رِگِرِم بینمَ جی. و داخازیا اَوه گو اَز رِگِرِم اَوَیَ گو ژه وان مِرُوه گو اَوی دایَ مِن، چی یگا ژه دَست نَدَم، بَلگو اَوان رُژا قیامَته دا ساخ گَم. چون گو داخازیا بابه مِن اَوَیَ گو هَچی کَسه گوری بِبینیت و ایمانه بینیتَ وی، بِبیتَ خُدانه ژیانا اَبَدی، و اَزه رُژا قیامَته اَوی ساخ گَم.» ایجا یهودیا راستا ویدا دَستبه چِمَ چِمه گِرِن، چون گو عیسی گُت: «اَزِم اَو نان گو ژه اَسمانی ژُردا هاتیَ.» اَوان گُتن: «ما اَو مِرُوَ، عیسی گوره یوسف نینَ گو اَم داییگ و بابه وی ناس دِگَن؟ اَو چاون دِبِژیت، ”اَز ژه اَسمانی ژُردا هاتِمَ“؟» عیسی جیوابا واندا گُت: «ناو خودا چِمَ چِمه نَگَن. چه کَس نِگاریت بِتَ لاره مِن خِنجی وه هِنده گو اَو بابه گو اَز رِگِرِم اَوی بینیتَ بُ آلیه مِن، و اَزه اَوی رُژا قیامَته ساخ گَم. نِویسارِت پِیغَمبَرادا هاتیَ گو ”همو دیه ژه خدا دَرسه بِگِرِن.“ بَجا هَچی کَسه ژه بابو بیهیستیَ و فِر بویَ، تِتَ لاره مِن. چه کَسه بابو نَدیتیَ، خِنجی اَوه گو ژه آلیه خدا هاتیَ؛ اَوی بابو دیتیَ. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه ایمانه تینیت، ژیانا اَبَدی هَیَ. اَزِم اَو نانه ژیانه. باوانه وَ، چُله دا مَنّا خارِن، بله دیسا ژی مِرِن. بله نانه گو ژه اَسمانی ژُردا تِت وِسایَ گو هَچی کَسه ژه وه بُخُت، نامِریت. اَزِم اَو نانه ساخ گو ژه اَسمانی ژُردا هات. هَچی کَسه ژه وه نانی بُخُت، حَتا اَبَده دیه بژیت. نانه گو اَزه بُ ژیانا مِرُوه دُنیایه بِدَم، بَدَنه مِنَ.» ایجا یهودیا گَل یِگودو بَحث گِرِن گو: «اَو مِرُوَ چاون دِگاریت بَدَنه خو بِدَتَ مَ گو اَم بُخُن؟» بَجا عیسی گُتَ وان: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، گو اون حَتا بَدَنه گوره انسان نَخُن و خونا وی نَوَخُن، وَ ناو خودا ژیان چِنینَ. هَچی کَسه بَدَنه مِن بُخُت و خونا مِن وَخُت، ژیانا اَبَدی هَیَ، و اَزه رُژا قیامَته اَوی ساخ گَم. چون گو بَدَنه مِن خارِنَگه راست و خونا مِن وَخارِنَگه راستَ. هَچی کَسه گو بَدَنه مِن دِخُت و خونا مِن دِوَخُت، ناو مِدا جی دِگِریت و اَز ناو ویدا. هَ وِسا گو بابه حَیّ و حاضِر اَز رِگِرِم و اَز بَر خاطره بابویَ گو دِژیم، هَ وِسا اَوه گو ژه مِن دِخُت ژی، بَر خاطره مِن دیه بژیت. اَوَیَ نانه گو ژه اَسمانی ژُردا هات؛ نه اَو نانه گو باوانه وَ خارِن، بله دیسا ژی مِرِن؛ هَچی کَسه ژه وه نانی بُخُت، حَتا اَبَده دیه بژیت.» عیسی اَو قِسَنَ ناو دیره دا وقته گو شَهره کَفَرناحومه دا دَرس دِدا گُتن. وقته گَلَک شاگِرده عیسی اَو قِسَنَ بیهیستِن، گُتن: «اَوَ قِسَیَگه گِرانَ، که دِگاریت اَوه قَبول گَت؟» بله عیسی گو ناو دله خودا دِزانی گو شاگِردِت وی راستا وه هِنده دا چِمَ چِمه دِگَن، گُتَ وان: «اَو قِسَیَ باعیثه نَرِحَتیا وَ دِبیت؟ بَجا هَگو اون گوره انسان بِبینِن گو ژِلَل دِچیتَ سَر جیه خو یه اَوِلی، اونه چه بِگَن؟ رِحا خدایَ گو ژیانه دِدَت؛ جسم گِیر چه شُله نایِت. قِسه گو مِن گُتنَ وَ، رِح و ژیانِن. بله هِندَگ ناو وَدا هَنَ گو ایمانه ناینِن.» عیسی اَو قِسَیَ گُت چون گو اَوِلیدا دِزانی کیشگ مِرُو ایمانه ناینِن و اَوه گو وی تسلیمی دُژمِن دِگَت، کِیَ. پاشه گُت: «مِن اَوَ بَر خاطره وِنَ گُتَ وَ گو چه کَس نِگاریت بِتَ لاره مِن، خِنجی وه هِنده گو ژه آلیه بابو بُ وی هاته بیتَ دایین.» پاشه وِنَ، گَلَک ژه شاگِردِت وی زُوِرین و ایدی دوو ویدا نَچُن. بَجا عیسی گُتَ وان دانزدَه شاگِردا: «اون ژی دِخازِن بِچِن؟» شَمعونه پِطرُس جیواب دا: «آغایه مَ، اَم بِچِنَ لاره که؟ تَ قِسِت ژیانا اَبَدی هَنَ. و مَ ایمان اینایَ و مَ زانیَ گو تِیی اَو مُقدسه خدا.» عیسی گُتَ وان: «ما مِن اون دانزدَه مِرُو نَبِژارتِن؟ بله دیسا ژی، یگَ وَ ابلیسَ.» عیسی راستا یهودا، گوره شَمعونه اَسخَریوطی دا قِسَ دِگِر، چون یهودا گو یگ ژه وان دانزدَه مِرُوا بو گو قَصدا هِنده هَبو عیسی تسلیمی دُژمِن بِگَت. پاشه وِنَ، عیسی مدَتَگه حَریما جلیله دا دِگَریا. اَوی نَدِخاست حَریما یهودیه دا بیت چون گو یهودی دوو گُشتِنا ویدا بون. عَیدا خیبَتا گو یگ ژه عَیدِت یهودیا بو، گَهَشت، ایجا بِرایِت عیسی گُتنَ وی: «اِرَدا دَرکَوَ و هَرَ بُ یهودیه گو شاگِرده تَ ژی شُلِت گو تِ دِگَی بِبینِن. چون گو هَچی کَسه بِخازیت بِتَ ناسین، دِزیوَ شُل ناگَت. تِ گو وان شُلانَ دِگَی، خو نیشا دُنیایه بِدَ.» چون گو حتا بِرایِت وی ژی ایمان نَینا بونَ وی. عیسی گُتَ وان: «هِشتا وقته مِن نَگَهَشتیَ، بله وقته وَ همو جاره گَهَشتیَ. دُنیا نِگاریت نَفرَته وَ بِگَت بله نَفرَته مِن دِگَت، چون گو اَز شَهادَته دِدَم گو شُله وی پیسِن. اون هَرنَ عَیده، اَز نَهَ نایِمَ وه عَیده، چون وقته مِن هِشتا باش نَگَهَشتیَ.» عیسی پاشه گُتِنا وه قِسه، ما جلیله دا. بله پاشه هِنده گو بِرایِت وی چُنَ بُ وه عَیده، بوخو ژی چو، بله نه آشگَرا بَلگو دِزیوَ. یهودی، عَیده دا دوو وی دِگَریان و پیسیار دِگِرِن: «اَو کیدَرِیَ؟» و راستا ویدا ناو خلقه دا گَلَک پِچَ پِچ هَبو. هِندَگا دِگُتن: «اَو مِرُوَگه باشَ.» بله هِندَگه دی دِگُتن: «نه! اَو خلقه ره دِدَرخینیت.» بله بَر خاطره هِنده گو ژه یهودیا دِتِرسیان، چه کَسه راستا ویدا آشگَرا قِسَ نَدِگِر. وقته گو نِویا هَفتیا عَیده دَرباز بِبو، عیسی هاتَ ناو معبده و دَستبه دَرس دایینه گِر. بَجا یهودی صِفَت گِرتی بون، پیسیار دِگِرِن: «اَوی مِرُوی گو دَرسا دینه فِر نَبویَ، چاون دِگاریت عِلمَگه وِسا هَبیت؟» بَجا عیسی جیوابا واندا گُت: «عِلمه مِن ژه مِن بوخو نینَ، بَلگو ژه ویَ گو اَز رِگِرِمَ. هَگو کَسَگ بَراستی بِخازیت داخازیا خدا بینیتَ جی، دیه بِزانیت گو اَو فِرگِرِنَ ژه آلیه خدایَ آن اَز بَخودا دِبِژِم. اَوه گو بَخودا دِبِژیت، دوو شُکوه و جلالا خودایَ؛ بله اَوه گو دوو شُکوه و جلالا اَوه گو اَو رِگِری دایَ، مِرُوَگه راستَ و ناو ویدا چه نَراستی چِنینَ. ما موسی پِیغَمبَر شِریعَت نَدا وَ؟ بله اون چی یگ شِریعَته ناینَ جی. بُچی اون دوو گُشتِنا مِدانَ؟» جَماعَته جیواب دان: «تَ جن هَیَ! کِیَ گو دوو گُشتِنا تَدا بیت؟» عیسی جیوابا واندا گُت: «مِن مُعجِزَیَگ گِر و اون همو ژه وه صِفَت گِرتی بونَ. موسی پِیغَمبَر اَمره سُنَت گِرِنه دا وَ - بله اَو نه ژه موسی پِیغَمبَر بَلگو ژه باوانه قَومی بو - و اون بَ وه یگه، رُژا شَنبیا مُقدس دا گورِگا سُنَت دِگَن. بَجا هَگو مِرُوَگ رُژا شَنبیه سُنَت دِبیت گو شِریعَتا موسی پِیغَمبَر نَشگِت، بُچی بَر خاطره هِنده گو مِن رُژا شَنبیه سِلامتیا کامِل دایَ مِرُوَگه کَربه وَ مِن وَبویَ؟ گورَیَگی ظاهِره قضاوته نَگَن، بَلگو گورَیَگی راستیه قضاوته بِگَن.» هِندَگ ژه خلقه شَهره اورشلیمه گُتن: «ما اَوَ هَمَن اَو نینَ گو دوو گُشتِنا ویدانَ؟ اَو اِرَیَ، آشگَرا قِسَ دِگَت، و اَو چه نابِژِنَ وی! اِمکان هَیَ مَزِنِت قَومی بَراستی زانیبِن گو اَو هَمَن مسیحَ؟ بله اَم دِزانِن اَو مِرُوَ ژه کیدَره هاتیَ، و وقته مسیحْ پَیدا بیت، چه کَس قِرار نینَ بِزانیت گو اَو ژه کیدَره هاتیَ.» ایجا وقته عیسی ناو معبده دا دَرس دِدا، بِ دَنگا بِلند گُت: «اون مِن ناس دِگَن و دِزانِن گو اَز ژه کیدَره هاتِمَ. بله اَز بَخودا نَهاتِمَ. اَوه گو اَز رِگِرِمَ، حَقَ و اون وی ناس ناگَن. بله اَز وی ناس دِگَم، چون گو اَز ژه ویمَ و اَوی اَز رِگِرِمَ.» بَجا اَو دوو گِرتِنا ویدا بون، بله چه کَسه دَسته خو سَر وی دِرِژ نَگِر، چون گو وقته وی هِشتا نَگَهَشته بو. بله دیسا ژی، گَلَک مِرُوا ایمان اینانَ وی. اَوان دِگُتن: «ما وقته مسیحْ پَیدا بیت، دیه ژه وه مِرُوی گَلَکتِر نیشانا بینیتَ جی؟» فَریسیا بیهیستِن گو جَماعَت وان دِشدانَ راستا عیسی دا پِچَ پِچه دِگَن. بَجا سَرُکِت کاهینا و فَریسیا، نُبَدارِت معبده رِگِرِن گو وی بِگِرِن. هِنگه عیسی گُت: «اَزه مدَتَگه گِم گَل وَدا بِم، و پاشه اَزه بِچِمَ لاره اَوه گو اَز رِگِرِمَ. اونه دوو مِن بِگَرِن، بله اون نِگارِن مِن پَیدا گَن؛ وه جیه گو اَزه تِدا بِم، اون نِگارِن بِن.» یهودیا گُتنَ یِگودو: «اَو مِرُوَ دِخازیت بِچیتَ کیدَره گو اَم نِگارِن وی پَیدا گَن؟ ما دِخازیت بِچیتَ لاره یهودیه پَلاتَیی بوییَ ناو یونانیادا و دَرسه بِدَتَ یونانیا؟ قَصدا وی چیَ گو دِبِژیت، ”اونه دوو مِن بِگَرِن بله اون نِگارِن مِن پَیدا گَن“؛ و ”وه جیه گو اَزه تِدا بِم، اون نِگارِن بِن“؟» رُژا دوماییگا هَفتیا عَیده گو مُهِمتِرین رُژا عَیده بو، عیسی رابو و بِ دَنگا بِلند گُت:«هَگو کَسَگ تِرنیَ، بِتَ لاره مِن و وَخُت. هَچی کَسه ایمانه بینیتَ مِن، وِسا گو نِویسارِت مُقدس گُتیَ، ”ژه ناو دله ویدا چَمِت آوَگه دیه ره بِکَوِن گو ژیانه دِدَت.“» عیسی اَو قِسَیَ راستا رِحا مُقدسا خدادا گُت، گو بُ اَونه گو ایمانه بیننَ عیسی، دیه بِتَ دایین؛ چون گو هِشتا رِحا مُقدسا خدا نَهاته بو دایین، بَر خاطره هِنده گو عیسی هِشتا شُکوه و جلال پَیدا نَگِره بو. وقته خلقه اَو قِسَنَ بیهیستِن، هِندَگا گُتن: «بَراستی اَو مِرُوَ هَمَن اَو پِیغَمبَرَ گو موسی پِیغَمبَر راستا ویدا پِشگُتن گِره بو.» اَونه دی گُتن: «اَو مِرُوَ مسیحَ.» بله هِندَگه دی گُتن: «ما مسیحْ دیه ژه جلیله بِت؟ ما نِویسارِت مُقدس نَگُتیَ گو مسیحْ ژه نَسلا داوود پاشایَ و دیه ژه بِیت‌لِحِمه بِت، هَمَن اَو گُنده گو داوود پاشا اَهله وه بو؟» بَجا راستا عیسی دا نابَینا خلقه دا جُداتی کَت. هِندَگا دِخاستِن گو وی بِگِرِن، بله چه کَسه دَسته خو سَر وی دِرِژ نَگِر. پاشه نُبَداره معبده هاتنَ لاره سَرُکِت کاهینا و فَریسیا. اَوان ژه نُبَدارا پیسیار گِرِن: «وَ بُچی اَو نَینا؟» نُبَدارا جیواب دان: «حَتا نَهَ، چه کَسه بینا وی مِرُوی قِسَ نَگِریَ!» فَریسیا گُتن: «ما اون ژی هاتنَ لِباندِن؟ ما ژه مَزِنِت قَومی آن فَریسیا چه کَسه ایمان اینا وی؟ بله اَو جَماعَتا گو ژه شِریعَته چه دِشدی نِزانِن، لعنت وان هاتیَ گِرِن.» نیقودیموس، گو پِشتا چو بو لاره عیسی و یگ ژه وان بو، گُتَ وان: «ما شِریعَتا مَ مِرُوَگه محکوم دِگَت به هِنده گو اَوِلی قِسا وی بِبیهیسیت و بِزانیت کانه چه گِریَ؟» اَوان جیواب دان: «ما تِ ژی خلقه جلیله ای؟ وَکُلَ و بِبینَ گو چه پِیغَمبَر ژه جلیله نَرابونَ.» پاشه هر کَس چو مالا خو. بله عیسی چو بُ چییایه زَیتونه. سِبیزو، عیسی جارَگه دی هاتَ ناو معبده دا. خلق همو هاتنَ لاره وی؛ و اَو رونِشت و دَرس دا وان. ماموستایِت تَوراته و عالِمِت فِرقا فَریسیا ژِنِگَگ اینان گو سَر زِنایه هاته بو گِرتِن، و اَو دانانَ ناوَگا جَماعَته. اَوان گُتنَ عیسی: «ماموستا، اَو ژِنِگَ سَر زِنایه هاتیَ گِرتِن. موسی پِیغَمبَر شِریعَته دا بُ مَ اَمِر گِریَ گو اَم ژِنگه وِسا سنگسار گَن. ایجا تِ چه دِبِژی؟» اَوَ گُتن گو اَوی امتحان گَن و دِشدَگه بُ محکوم گِرِنا وی پَیدا گَن. عیسی سَره خو خار گِر و بِ تِلیا خو سَر عَردی دِنِویسی. بله وقته اَوان سَریگ ژه وی پیسیار گِرِن، عیسی خو راست گِر و گُتَ وان: «بِلا ناو وَدا، اَوه گو به گُنَهَ، بَره اَوِلی وی بِدَت.» و دیسا خو خار گِر و سَر عَردی دِنِویسی. بِ بیهیستِنا وه قِسه، مَزِن و گوشگَ، یگ بَ یگ، ژه وِدَره چُن و عیسی گَل وه ژِنگه گو روبرویی وی راوَستا بو، تِنه ما. عیسی رابو و گُتَ وی: «اَی ژِن، اَو کیدَرِنَ؟ چه کَسه تِ محکوم نَگِری؟» ژِنگه جیواب دا: «چه کَسه، آغایه مِن.» عیسی گُتَ وی: «اَز ژی تَ محکوم ناگَم. هَرَ و وِنَ وِداتِر ایدی گُنَها نَگَ.» عیسی جارَگه دی بُ خلقه قِسَ گِر، گُت: «اَز نورا عالَمه مَ. هَچی کَسه دوو مِدا بِت، چه جارا ناو تاریتیه دا ره ناچیت، بَلگو نورا ژیانه دیه هَبیت.» بَجا فَریسیا گُتنَ وی: «تِ بوخو سَر خو شَهادَته دِدَی؛ شَهادَتا تَ به هِتبارَ.» عیسی جیوابا واندا گُت: «حتا هَگو اَز سَر خو شَهادَته ژی بِدَم، شَهادَتا مِن راستَ، چون اَز دِزانِم گو ژه کیدَره هاتِمَ و دِچِمَ کیدَره. بله اون نِزانِن اَز ژه کیدَره هاتِمَ آن دِچِمَ کیدَره. اون گورَیَگی فِکره بَشَری قضاوته دِگَن، بله اَز وِسا سَر چه کَسه قضاوته ناگَم. بله حتا هَگو اَز قضاوته ژی بِگَم، قضاوتا مِن دوزَ، چون گو اَز تِنه قضاوته ناگَم، بَلگو اَز و بابه گو اَز رِگِرِمَ قضاوته دِگَن. شِریعَتا وَدا هاتیَ نِویساندِن گو شَهادَتا دو شاهِدا هِتبار هَیَ. اَز بوخو سَر خو شَهادَته دِدَم، و بابه گو اَز رِگِرِمَ ژی، سَر مِن شَهادَته دِدَت.» بَهنده اَوان گُتنَ وی: «بابه تَ کیدَرِیَ؟» عیسی جیواب دا: «اون نه مِن ناس دِگَن نه بابه مِن. هَگو وَ اَز ناس گِره بام، وَیه بابه مِن ژی ناس گِره با.» عیسی اَو قِسَنَ وقته لاره خِزینا معبده دَرس دِدا، گُت. بله چه کَسه اَو نَگِرت، چون گو وقته وی هِشتا نَگَهَشته بو. ایجا عیسی جارَگه دی گُتَ خلقه: «اَز دِچِم، و اونه دوو مِن بِگَرِن، اونه ناو گُنَهِت خودا بِمِرِن. وه جیه گو اَز دِچِمه، اون نِگارِن بِن.» بَجا یهودیا گُتن: «ما اَوی دله گُشتِنا خو هَیَ گو دِبِژیت ”وه جیه گو اَز دِچِمه، اون نِگارِن بِن“؟» عیسی گُتَ وان: «اون ژه عَردینَ، اَز ژه اَسمانی. اون ژه وه دُنیایه نَ، اَز ژه وه دُنیایه نینِم. مِن گُتَ وَ گو اونه ناو گُنَهِت خودا بِمِرِن. هَگو اون ایمانه نَینِن گو اَز اَوِم، اونه ناو گُنَهِت خودا بِمِرِن.» بَجا اَوان گُتنَ وی: «تِ که ای؟» عیسی گُتَ وان: «اَز هَمَن اَوِم اَوه گو مِن اَوِلیدا گُتَ وَ. مِن گَلَک دِشد هَنَ گو راستا وَدا بِژِم و گَلَکا محکوم گَم. بله اَوه گو اَز رِگِرِم، حَقَ و مِن اَو دِشدا گو ژه وی بیهیستیَ، دِبِژِمَ عالَمه.» اَوان نَزانین گو اَوی راستا بابودا گَل وان قِسَ دِگِر. بَجا عیسی گُتَ وان: «وقته گو وَ گوره انسان بِلند گِر، اونه بِزانِن گو اَز اَوِم و اَز بَخودا چه شُله ناگَم، بَلگو هَ وِسا گو بابو فِرَ مِن گِریَ، قِسَ دِگَم. و اَوه گو اَز رِگِرِمَ، گَل مِدایَ. اَوی اَز نَهِلامَ تِنه، چون گو اَز همو جاره وان شُله گو باعیثه کَیف خوشیا وینَ، دِگَم.» وقته اَوی اَو قِسَنَ دِگُتن، گَلَکا ایمان اینانَ وی. ایجا عیسی گُتَ اَو یهودیه گو ایمان اینا بونَ وی: «هَگو اون ناو کلاما مِدا بِمینِن، بَراستی اون شاگِرده مِنِن. و اونه راستیه ناس گَن، و راستی دیه وَ آزاد گَت.» اَوان جیواب دانَ وی: «اَم ژه نَسلا ابراهیمِن و اَم چه جارا خُلامه چه کَسه نَبونَ. اَو چاونَ گو تِ دِبِژی ”اونه آزاد بِن“؟» عیسی جیوابا واندا گُت: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه گو گُنَهه دِگَت، خُلامه گُنَهه یَ. خُلام حَتا اَبَده نامینیتَ ناو مالدا، بله گور حَتا اَبَده دِمینیت. بَجا هَگو گور وَ آزاد گَت، بَراستی اونه آزاد بِن. اَز دِزانِم گو اون ژه نَسلا ابراهیمِن؛ بله دیسا ژی اون دوو گُشتِنا مِدانَ، چون گو کلاما مِن چه جی ناو دله وَدا چِنینَ. اَز ژه وه دِشدا گو مِن حُضورا بابه خودا دیتیَ قِسَ دِگَم و اون وه دِشدا گو وَ ژه بابه خو بیهیستیَ، دِگَن.» اَوان گُتن: «بابه مَ ابراهیمَ.» عیسی گُتَ وان: «هَگو اون زارویه ابراهیم بان، وَیه اَو شُل گِره بان گو ابراهیم دِگِر. بله نَهَ اون دوو گُشتِنا مِدانَ؛ اَوه گو راستیا گو ژه خدا بیهیستیَ، گُتیَ وَ. ابراهیم وِسا رِفتار نَگِر. اون وان شُله گو بابه وَ گِر، دِگَن.» اَوان گُتنَ عیسی: «اَم وَلَدَزِنا نینِن! مَ بابَگ هَیَ، اَو ژی خدایَ.» عیسی گُتَ وان: «هَگو خدا بابه وَبا، وَیه هَژَ مِن گِره با، چون گو اَز ژه آلیه خدا هاتِمَ و نَهَ اَز اِرَمَ. اَز بَخودا نَهاتِمَ، بَلگو اَوی اَز رِگِرِم. بُچی اون فام ناگَن گو اَز چه دِبِژِم؟ بَر خاطره هِنده یَ گو اون نِگارِن کلاما مِن قَبول گَن. اون ژه بابه خو ابلیسِن و داخازیا وَ بَجی ایناندِنا داخازیِت بابه وَیَ. اَو هَ اَوِلیدا قاتل بو و چه شُلا وی راستیه نَکَتیَ، چون گو چه راستی ناو ویدا چِنینَ. وقته اَو دِرَوا دِگَت، راستا ذاته خودا قِسَ دِگَت؛ چون گو اَو دِرَوگَرَ و بابه تواوی دِرَوایَ. بله چون گو اَز راستیه دِبِژِمَ وَ، اون ایمانه ناینَ مِن. کیشگَ وَ دِگاریت مِن بَر خاطره گُنَهَگه محکوم گَت؟ هَگو اَز راستیه دِبِژِم، بُچی اون ایمانه ناینَ مِن؟ هَچی کَسه گو ژه خدایَ، گوهه دِدَتَ کلاما خدا؛ بله اون گوهه نادَنَ کلاما خدا، چون گو اون ژه خدا نینِن.» یهودیا جیوابا عیسی دا گُتن: «ما مَ دوز نَگُت گو تِ اَهله سامِرِه ای و تَ جن هَیَ؟» عیسی جیواب دا: «مِن جن چِنینَ، اَز حُرمَتا بابه خو خُدان دِگَم، بله اون به حُرمَتیا مِن دِگَن. بِ وه حالی اَز دوو شُکوه و جلالا خودا نینِم. بله کَسَگ هَیَ گو دوو هِنده یَ، و قاضی اَوَ. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَگو کَسَگ همو جاره کلاما مِن بینیتَ جی، چه جارا مِرِنه نابینیت.» یهودیا گُتنَ عیسی: «نَهَ ایدی اَم مطمئن بون گو تَ جن هَیَ! ابراهیم پِیغَمبَر و پِیغَمبَرِت دیتِر مِرِن، بله تِ دِبِژی، ”هَگو کَسَگ کلاما مِن بینیتَ جی، چه جارا مِرِنه طام ناگَت!“ ما تِ ژه بابه مَ ابراهیم مَزِنتِری؟ اَو مِر، و پِیغَمبَر ژی مِرِن. تِ فِکِر دِگَی تِ که ای؟» عیسی جیواب دا: «هَگو اَز شُکوه و جلاله بِدَمَ خو، شُکوه و جلالا مِن به اَرزِشَ. بابه مِنَ گو شُکوه و جلاله دِدَتَ مِن، هَمَن اَوه گو اون دِبِژِن، ”اَو خدایه مَیَ.“ اون اَوی ناس ناگَن، بله اَز وی ناس دِگَم. هَگو اَز بِژِم گو وی ناس ناگَم، اَزه بینا وَ بِبِمَ دِرَوگَر. بله اَز وی ناس دِگَم و کلاما وی خُدان دِگَم. بابه وَ ابراهیم بَر خاطره هِنده گو قِرار بو رُژا مِن بِبینیت شادی دِگِر. اَوی اَو دیت و شاد بو.» ایجا یهودیا گُتنَ عیسی: «هِشتا پِنجَ سال عَمره تَ نینَ و تَ ابراهیم دیتیَ؟» عیسی گُتَ وان: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، پِش هِنده گو ابراهیم هَبیت، اَز هَمَ!» بَجا اَوان بَر راگِرِن گو پاوژِنَ وی، بله عیسی خو وَشارت و ژه معبده دا چو دَروَ. وقته عیسی جیَگه دا دَرباز دِبو، اَوی مِرُوَگ دیت گو گُورَ هاته بو دُنیایه. شاگِردِت وی ژه وی پیسیار گِرِن: «ماموستا، گُنَها کِیَ گو اَو مِرُوَ گُورَ هاتیَ دُنیایه؟ گُنَها وی بوخویَ آن گُنَها داییگ و بابه وی؟» عیسی جیواب دا: «نه گُنَها وی بوخویَ، و نه گُنَها داییگ و بابه وی؛ بَلگو وِسا له هات گو شُلِت خدا ناو ویدا دووهار گَن. هِندی رُژَ اَم دِبی شُلِت اَوه گو اَز رِگِرِمَ بیننَ جی؛ وانه دِبیتَ شَو، شَوه چه کَس نِگاریت شُل گَت. حَتا وقته گو اَز عالَمه دامَ، اَز نورا عالَمه مَ.» عیسی اَو قِسَیَ گُت و تُف گِرَ سَر عَردی، بِ آوا تُفا خو هَری چه گِر. پاشه اَو هَری چاوه وه مِرُوی هَسو و گُتَ وی: «هَرَ و ناو حَوضا سْیلوآمه دا چاوه خو بِشو.» سْیلوآم آنی هاتی رِگِرِن. بَجا اَو گُورَ چو و چاوه خو شُست و چاو وَگِری زُوِری. جینارا و مِرُوِت گو اَو پِشتا وقته اَوی خازُگَتی دِگِر دیته بون، دِگُتن: «ما اَوَ هَمَن اَو نینَ گو دِرونِشت و خازُگَتی دِگِر؟» هِندَگا گُتن: «هَمَن اَوَ.» اَونه دی گُتن: «نه، اَو نینَ. رَنگه وی دِدَت.» بله اَوی بوخو سَریگ دِگُت: «اَز هَمَن اَو مِرُوِم.» بَجا اَوان ژه وی پیسیار گِرِن: «چاوه تَ چاون وَبون؟» اَوی جیواب دا: «اَوه گو ناوه وی عیسی بو هَری چه گِر و چاوه مِن هَسو و گُتَ مِن: ”هَرَ ناو حَوضا سْیلوآمه و چاوه خو بِشو.“ بَجا اَز چُم و مِن چاوه خو شُست و چاوه مِن وَبون.» اَوان ژه وی پیسیار گِرِن: «اَو کیدَرِیَ؟» اَوی جیواب دا: «اَز نِزانِم.» اَوان اَو مِرُوه گو پِشتا گُورَ بو، اینانَ لاره عالِمِت فِرقا فَریسیا. اَو رُژا گو عیسی هَری چه گِره بو و چاوه وی وَگِره بو، رُژا شَنبیا مُقدس بو. ایجا فَریسیا جارَگه دی ژی ژه وی پیسیار گِرِن گو چاوه وی چاون وَبونَ. اَوی گُتَ وان: «اَوی هَری هَسو سَر چاوه مِن و مِن چاوه خو شُست و نَهَ اَز دِبینِم.» هِندَ فَریسیا گُتن: «اَو مِرُوَ ژه آلیه خدا نینَ، چون گو رُژا شَنبیه خُدان ناگَت.» بله اَونه دی گُتن: «چاون مِرُوَگه گُنَهکار دِگاریت نیشانِت وِسا بینیتَ جی؟» و نابَینا واندا جُداتی کَت. بَجا جارَگه دی ژه وه مِرُوه گُورَ پیسیار گِرِن: «تِ بوخو راستا ویدا چه دِبِژی؟ چون گو اَوی چاوه تَ وَگِرِنَ.» اَوی جیواب دا: «اَو پِیغَمبَرَگَ.» بله مَزِنِت یهودیا هِشتا باوار نَدِگِرِن گو اَو مِرُوَ گُورَ بو و چاوه وی وَبونَ، حَتا وقته گو گاز گِرِنَ داییگ و بابه وه مِرُوه گو چاوه وی وَبِبون و ژه وان پیسیار گِرِن: «اَوَ گوره وَیَ، هَمَن اَوه گو اون دِبِژِن گُورَ هاتیَ دُنیایه؟ بَجا اَو چاونَ گو نَهَ دِگاریت بِبینیت؟» داییگ و بابه وی جیواب دان: «اَم دِزانِن گو اَوَ گوره مَیَ، و هَمژی اَم دِزانِن گو گُورَ هاتیَ دُنیایه. بله اَم نِزانِن اَو چاونَ گو نَهَ دِبینیت، آن که چاوه وی وَگِرِنَ. وی بوخو پیسیار گَن. اَو مَزِنَ و بوخو دیه راستا خودا قِسَ گَت.» داییگ و بابه وی بَر خاطره هِنده اَو دِشدَنَ گُتن چون گو ژه یهودیا دِتِرسیان. بَر خاطره هِنده گو یهودیا پِشتا قِراره خو دانا بون گو هَچی کَسه بینیتَ اَزمان گو عیسی هَمَن مسیحَ گو قِرارَ بِت، اَوی دِبی دیره دا دَرخینِن. بَر خاطره هِنده بو گو داییگ و بابه وی گُتن، «اَو مَزِنَ؛ وی بوخو پیسیار گَن.» بَجا جارَگه دی گاز گِرِنَ اَوه گو پِشتا گُورَ بو، و گُتنَ وی: «شُکوه و جلاله بِدَ خدا! اَم دِزانِن گو اَو مِرُوَ گُنَهکارَ.» اَوی مِرُوی جیواب دا: «گُنَهکار بون آن نَبونا وی اَز نِزانِم. اَز تِنه دِشدَگه دِزانِم، اَو ژی اَوَیَ گو اَز گُورَ بوم، و نَهَ اَز دِبینِم.» اَوان ژه وی مِرُوه گو چاوه وی وَبِبون پیسیار گِرِن: «اَوی گَل تَدا چه گِر؟ چاوه تَ چاون وَگِرِن؟» اَوی جیواب دا: «مِن گو گُتَ وَ، بله اون گوهه خو نادَنه؛ بُچی اون دِخازِن دیسا بِبیهیسِن؟ ما اون ژی دِخازِن بِبِنَ شاگِرده وی؟» اَوان دوژون دانَ وی، گُتن: «تِ بوخو شاگِرده وی ای! اَم شاگِرده موسی پِیغَمبَرِن. اَم دِزانِن گو خدا گَل موسی پِیغَمبَر قِسَ گِریَ. بله اَو مِرُوَ، اَم نِزانِن ژه کیدَره هاتیَ.» اَوی مِرُوی جیوابا واندا گُت: «اَوَ دِشدَگه عَجِبَ! بِ وه حالی گو اَوی چاوه مِن وَگِریَ، اون نِزانِن اَو ژه کیدَره هاتیَ. اَم دِزانِن گو خدا دَنگا گُنَهکارا نابیهیسیت، بله هَگو مِرُوَگ پَرستِشا خدا بِگَـت و داخازیا وی بینیتَ جی، خدا دَنگا وی دِبیهیسیت. ژه دَستبه گِرِنا عالَمه حَتا نَهَ نَهاتیَ بیهیستِن گو مِرُوَگه چاوه کَسَگه گو گُورَ هاتیَ دُنیایه وَگِره بیت. هَگو اَو مِرُوَ ژه آلیه خدا نَبا، اَوی نَدِگاری چه شُله بِگَت.» اَوان جیوابا ویدا گُتن: «تِ سَری حَتا پِیا ناو گُنَهه دا هاتی دُنیایه. ایجا، تِ دَرسه دِدَی مَ؟» ایجا اَو دیره دا هاوِتنَ دَروَ. وقته عیسی بیهیست گو اَو مِرُو هاوِتنَ دَروَ، اَو پَیدا گِر و ژه وی پیسیار گِر: «تَ ایمان گوره انسان هَیَ؟» اَوی مِرُوی جیواب دا: «آغایه مِن، بِژَ اَو کِیَ گو اَز ایمانه بینمَ وی.» عیسی گُتَ وی: «تَ اَو دیتیَ! اَو هَمَن اَوَ گو نَهَ گَل تَدا قِسَ دِگَت.» اَوی مِرُوی گُت: «آغایه مِن، مِن ایمان تَ هَیَ.» و سِتایِشا عیسی گِر. عیسی گُت: «اَز بُ قضاوت گِرِنه هاتِمَ سَر وه دُنیایه، گو اَونه گو گُورَنَ، بِبینِن و اَونه گو دِبینِن گُورَ بِن.» هِندَگ ژه عالِمِت فِرقا فَریسیا گو نِیزوکی وی بون، اَو قِسَنَ بیهیستِن و ژه وی پیسیار گِرِن: «اَم ژی گُورَنَ؟» عیسی گُتَ وان: «هَگو اون گُورَ بان وَ چه تقصیر چِنَبو؛ بله نَهَ گو اون دِبِژِن ”اَم دِبینِن“، اون تقصیرکار دِمینِن. «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَوه گو دَری دا نَچیتَ ناو گُیا پَزی دا، بَلگو دیواره دا ژِلَل بِچیت گو رِیَگه دی دا بِچیتَ ژُر، دِز و رِبِرَ. بله اَوه گو دَری دا دِچیتَ ژُر، شُوانه پَزیَ. نُبَدار دَری سَر ویدا وَدِگَت. پَز دَنگا وی دِبیهیست و اَو پَزه خو بِ ناو گاز دِگَت و اَوان دِبَتَ دَروَ. وقته اَوی تواوی پَزه خو بِرَ دَروَ، پِش واندا دِچیت و پَز ژی دوو ویدا دِچیت، چون گو دَنگا وی ناس دِگَن. بله چه جارا دوو بیانیَگه دا ناچِن، بَلگو ژه وی دِحلِن، چون گو دَنگا مِرُوِت بیانی ناس ناگَن.» عیسی اَو مَثَلَ گُتَ وان، بله اَوان فام نَگِر گو اَو چه دِبِژیتَ وان. بَهنده عیسی جارَگه دی گُتَ وان: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَز بُ پَزی، دَرِم. اَونه گو پِش مِدا هاتِن، همو دِز و رِبِرِن، بله پَزی گوهه نَدا وان. اَز دَرِم؛ هَچی کَسه بِ واسِطا مِن بِتَ ژُر دیه نجاته پَیدا گَت، و دیه بِت ژُر و بِچیتَ دَروَ و دیه جیه چَره پَیدا گَت. دِز نایِت خِنجی بُ دِزیه و گُشتِن و بَین بِرِنه. اَز هاتِمَ گو مِرُوا ژیان هَبِن و ژه وه ژیانه گَلَک زِدَ هَبِن. «اَز شُوانه قَنجِم. شُوانه قَنج جانه خو رِیا پَزی دا دِدَت. مِرُوَگ گو بُ دِراوی شُل دِگَت و شُوان نینَ و پَز ژی یه وی نینَ، کَنگه بِبینیت گْر دِت، پَزی دِهلیتَ جی و دِحلِت و گْر ناو وان دِکَویت، اَوان دِبَت و پَلاتَیی دِگَت. اَو مِرُو دِحلِت، چون گو اَو تِنه بُ دِراوی شُل دِگَت و گوهه خو نادَتَ پَزی. اَز شُوانه قَنجِم. اَز پَزه خو ناس دِگَم و پَزه مِن ژی مِن ناس دِگَن، هَ وِسا گو بابو مِن ناس دِگَت و اَز ژی بابو ناس دِگَم. اَز جانه خو رِیا پَزی دا دِدَم. مِن پَزه دیتِر ژی هَنَ گو ژه وه گُیه نینِن. اَز دِبی اَوان ژی بینِم و اَو ژی دیه گوهه بِدَنَ دَنگا مِن. بَجا دیه بِبِنَ یگ هِشَم و یگ شُوان. بابو، بَر خاطره وه هِنده هَژَ مِن دِگَت گو اَز جانه خو دِدَم گو اَوه دیسا بِستینِم. چه کَس جانه مِن ژه مِن ناستینیت، بَلگو اَز اَوه بِ دله خو دِدَم. مِن اقتدار هَیَ گو اَوه بِدَم و مِن اقتدار هَیَ گو اَوه دیسا بِستینِم. اَو اَمرَ مِن ژه بابه خو اِستاندیَ.» بَر خاطره وان قِسانَ، دیسا جُداتی کَتَ ناو یهودیادا. گَلَکه وان گُتن: «اَوی جن هَیَ و دینَ؛ بُچی اون گوهه خو دِدَنَ وی؟» اَونه دی گُتن: «اَونَ قِسه مِرُوَگه جن هَیی نینِن. ما جن دِگاریت چاوه گُورَیا وَگَت؟» عَیدا وَقفا معبدا یهودیا اورشلیمه دا گَهَشته بو. زِستان بو و عیسی حَوشا معبده دا، ناو اِیوانا سلیمان پاشادا ره دِچو. یهودی خِر بونَ دُرا وی و گُتنَ وی: «حَتا کَنگه تِ دِخازی مَ ناو شِگه دا خُدان گَی؟ هَگو تِ مسیحی، آشگَرا بِژَ مَ.» عیسی جیوابا واندا گُت: «مِن گُتَ وَ، بله اون باوار ناگَن. شُله گو اَز بِ ناوه بابه خو دِگَم، سَر مِن شَهادَته دِدَن، بله اون ایمانه ناینِن، چون گو اون ژه پَزه مِن نینِن. پَزه مِن گوهه خو دِدَنَ دَنگا مِن؛ اَز اَوان ناس دِگَم و اَو دوو مِدا تِن. اَز ژیانا اَبَدی دِدَمَ وان، و اَو چه جارا بَین ناچِن. چه کَس نِگاریت اَوان ژه دَسته مِن بِدِزیت. بابه مِن گو اَو دانَ مِن ژه همویا مَزِنتِرَ، و چه کَس نِگاریت اَوان ژه دَسته بابو بِدِزیت. اَز و بابو اَم یگِن.» ایجا جارَگه دی یهودیا بَر راگِرِن گو اَوی سنگسار گَن. عیسی گُتَ وان: «مِن گَلَک شُله قَنج ژه آلیه بابو نیشا وَ دانَ. بَر خاطره کیشگَ وان اون دِخازِن مِن سنگسار گَن؟» یهودیا جیواب دان: «بَر خاطره شُلا قَنج نینَ گو اَم تَ سنگسار دِگَن، بَلگو بَر خاطره هِنده گو کُفریا دِگَی، چون گو تِ انسانی و خو دِگَی خدا.» عیسی جیوابا واندا گُت: «ما ناو شِریعَتا وَدا نَهاتیَ نِویساندِن گو”مِن گُت، اون خدایانِن“؟ هَگو اَونه گو کلاما خدا گَهَشتَ وان، ”خدایان“ هاتنَ گاز گِرِن - و نِویسارِت مُقدس به هِتبار نابِن - اون چاون دِگارِن بِژِنَ اَو کَسه گو بابو اَو وَقف گِریَ و رِگِریَ دُنیایه، ”تِ کُفریا دِگَی،“ تِنه ژه بَر خاطره هِنده گو مِن گُت اَز گوره خدامَ؟ هَگو اَز شُله بابه خو ناینِمَ جی، قِسا مِن باوار نَگَن. بله هَگو اَز وان تینِمَ جی، حتا هَگو اون قِسا مِن باوار ناگَن، ایمانه بیننَ وان شُلا، گو اون بِزانِن و فام گَن گو بابو ناو مِدایَ و اَز ناو بابودامَ.» ایجا یهودیا جارَگه دی خاستِن عیسی بِگِرِن، بله اَوی ناو دَسته واندا خو هاوِت. عیسی جارَگه دی چو آلیه دیَ چَمه اردنه، اَو جیه گو یحیا پِشتا وِدَره غُسلا تعمیده دِدا، و ما وِدَره. گَلَک مِرُو هاتنَ لاره وی. اَوان دِگُتن: «یحیا چه نیشان، نیشان نَدان، بله هَچی دِشدا گو یحیا راستا وی مِرُوی دا گُت، راست بو.» بَجا گَلَکا وِدَره ایمان اینانَ عیسی. مِرُوَگ ناوه ایلعازَر بو و نَساخ بو. اَو ژه خلقه بِیت‌عَنْیا، گُنده مریم و خوشگا وی مارتایه بو. مریم هَمَن ژِنِگ بو گو بِ گُلاوه خاده بِهن خوش گِر و بِ گَزیِت خو پِیِت وی هِشک گِرِن. ایجا بِرایه وی ایلعازَر نَساخ بِبو. بَهنده خوشگِت ایلعازَره بُ عیسی خَبَر رِگِرِن و گُتن: «آغایه مَ، هَواله تَ یه عزیز نَساخَ.» بله عیسی وقته اَو خَبَرَ بیهیست، گُت: «دوماییگا وه نَساخیه مِرِن نینَ، بَلگو بُ آشگَرابونا شُکوه و جلالا خدایَ، گو بِ واسِطا وه نَساخیه شُکوه و جلالا گوره خدا آشگَرا بیت.» عیسی، هَژَ مارتا و خوشگا وی و ایلعازَر دِگِر. بَهنده وقته بیهیست گو ایلعازَر نَساخَ، دو رُژه دی ژی ما وه جیه گو تِدا بو. پاشه گُتَ شاگِردِت خو: «وَرِن اَم دیسا بِچِنَ یهودیه.» شاگِردا گُتنَ وی: «ماموستا، گَلَک وقت سَروَ دَرباز نَبویَ گو یهودیا دِخاستِن تَ سنگسار گَن، و تِ دیسا دِچی وِدَره؟» عیسی جیواب دا: «ما رُژ، دانزدَه سَعَت نینَ؟ اَوه گو رُژوَ ره دِچیت، پِیه وی چه جیا آسه نابیت گو بِکَویتَ خاره، چون گو اَو نورا وه دُنیایه دِبینیت. بله اَوه گو شَوه ره دِچیت، پِیه وی جیَگه آسه دِبیت و دِکَویتَ خاره، چون گو نور ناو ویدا چِنینَ.» پاشه وان قِسانَ، عیسی گُتَ شاگِردا: «هَواله مَ ایلعازَر رازایَ، بله اَزه بِچِم گو وی شار گَم.» شاگِردا گُتنَ وی: «آغایه مَ، هَگو اَو رازایَ، دیه باش بیت.» بله عیسی باسه مِرِنا وی دِگِر، بله شاگِردا وَ فِکِر گِرِن گو منظورا عیسی اَوَیَ گو اَو رازایَ گو استراحته بِگَت. هِنگه عیسی آشگَرا گُتَ وان: «ایلعازَر مِریَ. و اَز ژه بَر خاطره وَ کَیف خوشِم گو وِدَره نَبوم، گو اون ایمانه بینِن. بله نَهَ وَرِن اَم بِچِنَ لاره وی.» ایجا توما، گو جَمِگ دِهاتَ گاز گِرِن، گُتَ شاگِرده دیتِر: «وَرِن اَم ژی بِچِن گو گَل ویدا بِمِرِن.» وقته عیسی گَهَشتَ گُنده بِیت‌عَنْیایه، زانی گو ایلعازَر چار رُژَ دانانَ ناو مَزاری دا. بِیت‌عَنْیا نِیزوکی سه کیلومِترا ژه اورشلیمه دور بو. گَلَک یهودی هاته بونَ لاره مریم و مارتا گو اَوان بَر خاطره مِرِنا بِرایه وان اِمِن گَن. ایجا وقته مارتا بیهیست گو عیسی تِتَ وِدَره چو پِشیا وی، بله مریم مالدا رونِشته بو. مارتا گُتَ عیسی: «آغایه مِن، هَگو تِ اِرَ بای بِرایه مِن نَدِمِر. بله اَز دِزانِم گو، حتا نَهَ ژی تِ هَچی دِشدا ژه خدا بِخازی، خدا دیه بِدَتَ تَ.» عیسی گُتَ وی: «بِرایه تَ دیه دیسا رابیت.» مارتا گُتَ وی: «اَز دِزانِم گو اَو رُژا قیامَته دیه دیسا رابیت.» عیسی گُتَ وی: «اَز قیامَت و ژیانِم. اَوه گو ایمانه بینیتَ مِن، حتا هَگو بِمِریت ژی، دیه بژیت. و هَچی کَسه ساخَ و ایمان مِن هَیَ، چه جارا نامِریت؛ تِ وِنَ باوار دِگَی؟» مارتا گُتَ وی: «بَله، آغایه مِن، اَز باوار دِگَم گو تِیی مسیحْ، گوره خدا، هَمَن اَوه گو دِبی هاتِبا سَر رویه دُنیایه.» مارتا اَوَ گُت و چو گاز خوشگا خو مریم گِر، تِنِتیه دا گُتَ وی: «ماموستا اِرَیَ و گاز تَ دِگَت.» مریم وقته اَوَ بیهیست، جیدا رابو و چو لاره وی. عیسی هِشتا نَهاته بو ناو گُندی، بَلگو هَ وه جیه بو گو مارتا چو بو دیتِنا وی. اَو یهودیه گو گَل مریم مالدا بون و اَو اِمِن دِگِرِن، وقته دیتِن مریم جیدا رابو و چو دَروَ، دوو ویدا چُن. وَ فِکِر دِگِرِن دِچیتَ سَر مَزاره گو وِدَره بِگیریِت. وقته مریم گَهَشتَ اَو جیه گو عیسی وِدَره بو و اَو دیت، کَتَ بَر پِیه وی و گُت: «آغایه مِن، هَگو تِ اِرَ بای بِرایه مِن نَدِمِر.» وقته عیسی گیریانا مریم و یهودیه گو گَل ویدا بون دیت، ناو رِحا خودا گَلَک شُر بو و زُر پَرِشَ بو. عیسی پیسیار گِر: «وَ اَو دانایَ کیدَره؟» اَوان گُتنَ وی: «آغایه مَ، وَرَ و بِبینَ.» عیسی گیریا. ایجا یهودیا گُتن: «بَرخودَنه چه قیاسا هَژَ وی دِگِر!» بله هِندَگا گُتن: «ما اَو کَسه گو چاوه اَو مِرُوَ گُورَ وَگِر، نَدِگاری پِشیا مِرِنا ایلعازَره بِگِریت؟» پاشه عیسی، وه حالیدا گو دیسا گَلَک شُر بو، هاتَ سَر مَزاری. مَزار شِگَفتَک بو و بَرَگ گِرِل گِره بونَ بَر دَره وی. عیسی گُت: «بَری بِدَنَ وِدا.» مارتا گو خوشگا اَو مِرُوه مِری بو، گُتَ عیسی: «آغایه مِن، نَهَ ایدی بِهن کَتیه دا، چون گو چار رُژَ مِریَ.» عیسی گُتَ وی: «ما مِن نَگُتَ تَ گو هَگو تِ ایمانه بینی، دیه شُکوه و جلالا خدا بِبینی؟» بَجا بَر دانَ وِدا. هِنگه عیسی بَرخودا اَسمانی و گُت: «بابو، شُکرا تَ دِگَم گو تَ دَنگا مِن بیهیست. مِن دِزانی گو تِ همو جاره دَنگا مِن دِبیهیسی. بله مِن اَو قِسَیَ بَر خاطره وان مِرُوا گُت گو اِرَ راوَستانَ، گو ایمانه بینِن گو تَ اَز رِگِرِمَ.» عیسی پاشه گُتِنا وان قِسانَ، بِ دَنگَکه بِلند گِرَ هَوار: «ایلعازَر، وَرَ دَروَ!» اَو مِرُوه مِری، دَست و پِیه وی ناو کِفِنه دا گِردایی و پینَیَگ دُرا صومَته وی بِچایی، هاتَ دَروَ. عیسی گُتَ وان: «اَوی وَگَن و بِهلِن بِچیت.» گَلَک یهودی گو بُ دیتِنا مریم هاته بون و شُلا عیسی دیته بون، ایمان اینانَ عیسی. بله هِندَگ چُنَ لاره عالِمِت فِرقا فَریسیا و گُتنَ وان گو عیسی چه گِریَ. بَهنده سَرُکِت کاهینا و فَریسیا شورا خِر گِرِن و گُتن: «اَم چه بِگَن؟ اَو مِرُوَ گَلَک نیشانا، نیشان دِدَت. هَگو اَم بِهلِن اَو وِسا بِچیتَ پِش، همو دیه ایمانه بیننَ وی، پاشه رومی دیه بِن و دیه جیه مَ و مِلَته مَ ژه مَ بِستینِن.» بله یگ ژه وان، گو ناوه وی قیافا بو و وه ساله کاهینه مَزِن بو، گُتَ وان: «اون چه دِشدی نِزانِن. اون فام ناگَن گو بُ وَ یا باش اَوَیَ گو تِنه مِرُوَگ بَر خاطره قَومی بِمِریت، حَتا هِنده گو تواوی مِلَت بَین بِچیت.» قیافا اَو قِسَیَ بَخودا نَگُت، بَلگو چون وه ساله کاهینه مَزِن بو، نَبوَت گِر گو عیسی دیه بَر خاطره مِلَتی بِمِریت، و نه تِنه بَر خاطره مِلَتی، بَلگو بَر خاطره هِنده گو زارویِت خدا گو پَلاتَیینَ، خِر گَت و بِگَتَ یگ. بَجا ژه وه رُژه وِداتِر اَوان نَقشَ کِشان گو عیسی بُگُژِن. ژه بَر خاطره وه هِنده عیسی ایدی آشگَرا ناو یهودیادا نَدِگَریا، بَلگو گَل شاگِردِت خو ژه وِدَره چو بُ حَریمَگه نِیزوکی چُله، شَهرَگه گو ناوه وی اِفرایِم بو و ما وِدَره. وقته عَیدا پِسَخا یهودیا نِیزوک بو، پِش عَیده، گَلَک مِرُو ژه آواهیه دُر و بَر چُنَ شَهره اورشلیمه گو پِش دَستبه گِرِنا عَیده، عادَتا طهارَته بیننَ جی. خلق دوو عیسی دِگَریان و وه حالیدا گو ناو معبده دا راوَستا بون، دِگُتنَ یِگودو: «اون چه فِکِر دِگَن؟ ما اَو قَت نایِتَ عَیده؟» بله سَرُکِت کاهینا و فَریسیا دَستور دابون گو هَچی کَسه زانی عیسی کیدَرِیَ، بِژیتَ وان گو اَو عیسی بِگِرِن. شَش رُژا پِش عَیدا پِسَخه، عیسی هاتَ بِیت‌عَنْیایه، اَو جیه گو ایلعازَر دِژیا، هَمَن اَوه گو عیسی اَو ناو مِریادا راگِره بو. وِدَره بَر خاطره عیسی شیو دان. مارتایه خِذمَت دِگِر و ایلعازَر ژه وان مِرُوا بو گو گَل عیسی سَر سِرفِگه رونِشته بو. وه ناوه دا، مریمه گُلاوَگه بُها ژه گُلا یاقوته شینَ خالص گو نِیزوکه لِترَگه بو راگِر و پِیِت عیسی بِ وه بِهن خوش گِرِن و بِ گَزیِت خو پِیِت وی هِشک گِرِن، وِسا گو مال تِژی بِهنا گُلاوه بو. بله یهودایه اَسخَریوطی، یگ ژه شاگِردِت عیسی، گو قَصدا هِنده هَبو عیسی تسلیمی دُژمِن بِگَت، گُت: «بُچی اَو گُلاوَ سِصَد دینارا نَهاتَ فِرُتِن گو دِراوه وی بِدَنَ فقیر و ژارا؟» اَوی اَو قِسَیَ نه بَر خاطره هِنده گو دله وی بُ فقیر و ژارا دِشَوِتی گُت، بَلگو اَو قِسَیَ بَر خاطره هِنده گُت چون گو دِز بو؛ کیسگه دِراوه گو عیسی و شاگِردِت وی خَرج دِگِرِن دَسته ویدا بو و ژه دِراوه گو دِدانانَ لاره وی، بوخو دِراگِر. عیسی گُت: «چه شُلا وَ مریم نَکَته بیت! چون گو اَوی اَو گُلاوَ بُ رُژا چال گِرِنا مِن خُدان گِره بو. فقیر و ژار همو جاره گَل وَدانَ، بله اَز همو جاره گَل وَدا نینِم.» وقته جَماعَـتَگه عَظیم ژه یهودیا، بیهیستِن عیسی وِدَره یَ، هاتِن گو نه تِنه عیسی، بَلگو ایلعازَره ژی گو عیسی اَو ناو مِریادا راگِره بو، بِبینِن. بَجا، سَرُکِت کاهینا نَقشَ کِشان گو ایلعازَره ژی بُگُژِن، چون گو بَر خاطره وی گَلَک یهودیا رویه خو وان زُوِرانده بون و ایمان اینا بونَ عیسی. رُژا دی، جَماعَتَگه عَظیم گو هاته بونَ عَیده، بیهیستِن عیسی تِتَ اورشلیمه، بَجا اَوان چِقِلِت داره خُرمه راگِرِن و چُنَ پِشیا عیسی. اَوان بِ دَنگا بِلند دِگُتن: ««نجاته بِدَ! مبارَکَ اَو کَسه گو بِ ناوه خاده تِت، مبارَکَ پاشایه اسرائیله!» ایجا عیسی جاشِگَگ پَیدا گِر و له سیوار بو؛ وِسا گو کِتِبا زکریایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن گو: «نَتِرسَ! اَی گِجا صَهیون، بَرخوده، پاشایه تَ تِت، سیوار سَر جاشِگا کَرَگه!» شاگِردِت وی اَوِلی اَو دِشدَنَ فام نَگِرِن، بله وقته گو عیسی پاشه مِرِنه رابو، اَوان اینانَ بیراخو گو اَونَ همو راستا ویدا ناو نِویسارِت مُقدس دا هاته بونَ نِویساندِن و بُ وی قَوِمی بون. اَو جَماعَتا گو وقته گاز گِرِنا ایلعازَر ژه مَزاره و راگِرِنا وی ژه ناو مِریادا گَل عیسی دا بون، سَر وه دِشدا گو قَوِمی بو شَهادَت دِدان. جَماعَت بَر خاطره هِنده چو بونَ پِشیا عیسی، چون گو بیهیسته بون اَوی نیشانَگه وِسا نیشان دایَ. ایجا فَریسیا گُتنَ یِگودو: «اون دِبینِن گو ایدی چه شُل دَسته وَ نایِت. بَرخودَنه، تواوی دُنیا دوو ویرا چویَ.» ناو مِرُوِت گو بُ عِبادَت گِرِنه هاته بونَ عَیده، هِندَ یونانی هَبون. اَو هاتنَ لاره فیلیپُس، گو اَهله شَهره بِیت‌صِیْدایا حَریما جلیله بو و گُتنَ وی: «آغایه مَ، اَم دِخازِن عیسی بِبینِن.» فیلیپُس چو و گُتَ آندریاس، و اَو هر دوگ چُن و گُتنَ عیسی. عیسی گُتَ وان: «وقته مِرِن و دیسا رابونا گوره انسان گَهَشتیَ. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَگو دِندِگا گَنِمی نَکَویتَ ناو آخه و نَمِریت، تِنه دِمینیت؛ بله هَگو بِمِریت گَلَک حاصِله تینیت. هَچی کَسه گو هَژَ جانه خو بِگَت، دیه اَوه ژه دَست بِدَت. بله هَچی کَسه گو ناو وه دُنیایه دا هَژَ جانه خو نَگَت، دیه اَوه بُ ژیانا اَبَدی خُدان گَت. هَچی کَسه بُ مِن خِذمَته بِگَت، دِبی دوو مِدا بِت؛ و اَو جیه گو اَز وِدَره بِم، خِذمَتکاره مِن ژی دیه وِدَره بیت. اَو کَسه گو بُ مِن خِذمَته بِگَت، بابو دیه اَوی سَربِلند گَت. «نَهَ جانه مِن پَرِشَیَ. اَز چه بِژِم؟ ما بِژِم: ”بابو! مِن ژه وه سَعَتا زحمت خَلاص گَ“؟ بله اَز بَر خاطره وِنَ گَهَشتِمَ وه سَعَته. بابو، شُکوه و جلاله بِدَ ناوه خو!» هِنگه دَنگَک ژه اَسمانی هات گو: «مِن شُکوه و جلال داییه دا و اَزه دیسا شُکوه و جلاله بِدَمه.» اَو جَماعَتا گو وِدَره راوَستا بون و اَوَ بیهیستِن، گُتن: «بروسگ بو.» اَونه دی گُتن: «میلیاکَتَگه گَل ویدا قِسَ گِر.» عیسی گُت: «اَو دَنگَ بُ وَ بو، نه بُ مِن. نَهَ وقته قضاوت گِرِن سَر وه دُنیایه یَ؛ نَهَ سَرُکه وه دُنیایه دیه بُ دَروَ بِتَ هاوِتِن. و وقته اَز خاچِوَ بِمَ وَگِرِن، اَزه همو کَسه بِکِشِمَ بُ آلیه خو.» اَوی بِ وه قِسه، نیشان دا گو چاون قِرارَ بِمِریت. جَماعَته گُتَ وی:«مَ تَوراته دا بیهیستیَ گو مسیحْ حَتا اَبَده دیه بِمینیت، ایجا اَو چاونَ گو تِ دِبِژی گوره انسان دِبی خاچِوَ وَبیت؟ کِیَ اَو گوره انسان؟» عیسی گُتَ وان: «نور حَتا مدَتَگه گِم گَل وَدایَ. بَهنده حَتا وقته گو وَ نور هَیَ، ره هَرِن، وِسا له نَیِت تاریتی سَر وَ مسلط بیت. اَوه گو ناو تاریتیه دا ره دِچیت، نِزانیت کِوَ دِچیت. حَتا وقته گو وَ نور هَیَ، ایمانه بیننَ نوره گو اون بِبِنَ زارویه نوره.» وقته عیسی اَو قِسَنَ گُتن، ژه وِدَره چو و خو ژه جَماعَته وَشارت. دوزَ گو عیسی گَلَک نیشان لاره وان نیشان دابون، بله دیسا ژی اَوان ایمان نَینانَ وی. وِسا قِسا اِشعیایه پِیغَمبَر هاتَ جی گو گُته بو: «اَی خاده، که اَو پیاما گو ژه مَ بیهیستیَ باوار گِریَ، و قُدرَتا خاده سَر که آشگَرا بویَ؟» جَماعَته نَگارین ایمانه بینِن، چون هَ وِسا گو اِشعیایه پِیغَمبَر جیَگه دیتِردا گُته بو: «اَوی چاوه وان گُورَ، و دله وان گِریَ بَر، نَگو بِ چاوه خو بِبینِن، و بِ دله خو فام گَن، و بِزُورِن و اَز شفایه بِدَمَ وان.» اِشعیا بَر خاطره هِنده اَو دِشدَنَ گُتن چون گو شُکوه و جلالا وی دیت و راستا ویدا قِسَ گِر. بِ وه حالی، حتا گَلَک مَزِنِت قَومی ژی ایمان اینانَ عیسی، بله تِرسا فَریسیادا، ایمانا خو نَتینانَ سَر اَزمان، گو وِسا له نَیِت گو اَوان دیره دا دَرخینِن. چون گو اَوان گَلَکتِر هَژَ هِنده دِگِرِن گو خلق مَحتا وان بِگَت حَتا هِنده گو خدا مَحتا وان بِگَت. هِنگه عیسی بِ دَنگا بِلند گُت: «هَچی کَسه ایمانه بینیتَ مِن، تِنه ایمانه ناینیتَ مِن، بَلگو ایمانه تینیتَ اَوه گو اَز رِگِرِمَ. هَچی کَسه مِن بِبینیت، اَوه گو اَز رِگِرِمَ دِبینیت. اَز بینا نورَگه هاتِمَ ناو وه دُنیایه گو هَچی کَسه ایمانه بینیتَ مِن، ناو تاریتیه دا نَمینیتَ. هَگو کَسَگ قِسه مِن بِبیهیسیت، بله ژه وان اطاعته نَگَت، اَز سَر وی قضاوته ناگَم؛ چون گو اَز نَهاتِمَ گو سَر دُنیایه قضاوته بِگَم، بَلگو اَز هاتِمَ گو دُنیایه نجات دَم. بُ اَو کَسه گو مِن رَد دِگَت و قِسه مِن قَبول ناگَت، قاضیَگه دی هَیَ؛ اَو قِسه گو مِن گُتن، رُژا قیامَته دیه سَر وی قضاوته بِگَن. چون گو مِن بَخودا قِسَ نَگِریَ، بَلگو اَو بابه گو اَز رِگِرِم اَوی بوخو بُ مِن اَمِر گِریَ گو اَز چه بِژِم و باسه چه بِگَم. و اَز دِزانِم گو اَمره وی ژیانا اَبَدیَ. بَهنده اَو دِشدا گو اَز دِبِژِم دوز اَو دِشدَ گو بابو گُتیَ مِن گو اَز بِژِم.» پِش عَیدا پِسَخه، عیسی گو دِزانی سَعَتا وی گَهَشتیَ گو ژه وه دُنیایه دا بِچیتَ لاره بابو، اَونه گو وه دُنیایه دا هَژَ وان دِگِر، حَتا دوماییگه مُحبّت گِر. دَما خارِنا شیوه بو. ابلیس پِشتِر دانا بو ناو دله یهودایه اَسخَریوطی، گوره شَمعون، گو عیسی تسلیمی دُژمِن بِگَت. عیسی گو دِزانی بابو همو دِشد سِپاردیَ دَسته وی، و اَو ژه آلیه خدا هاتیَ و دیه بِزُوریتَ لاره خدا، سَر شیوه رابو و عبایه خو دَرخِست و حَولیَگ راگِر، گِردا سَر بِشتا خو. پاشه آو بَردا ناو لَنگانَگه دا و دَستبه شُستِنا پِیه شاگِردا و هِشک گِرِنا وان بِ حَولیا گو سَر بِشتا خو گِردا بو گِر. وقته اَو گَهَشتَ شَمعونه پِطرُس، اَوی گُتَ عیسی: «آغایه مِن، تِیه پِیه مِن بِشوی؟» عیسی جیواب دا: «تِ وه دِشدا گو اَز دِگَم فام ناگَی، بله دیه پاشه فام گَی.» پِطرُس گُتَ وی: «اَز چه جارا ناهِلِم تِ پِیه مِن بِشوی! عیسی گُتَ وی: «هَگو اَز تَ نَشُم، تَ چه پار لاره مِن چِنابیت.» ایجا شَمعونه پِطرُس گُتَ وی: «آغایه مِن، نه تِنه پِیه مِن، بَلگو دَست و سَره مِن ژی بِشو!» عیسی گُتَ وی: «اَوه گو حمام گِریَ، سَری حَتا پِیا تَمیزَ و هَوجَیی شُستِنه نینَ، خِنجی پِیه وی. اون تَمیزِن، بله اون نه همو.» چون گو دِزانی که دیه اَوی تسلیمی دُژمِن بِگَت، بَر خاطره هِنده گُت: «اون نه همو تَمیزِن.» وقته گو عیسی پِیِت شاگِردِت خو شُست، عبایه خو بَرگِر و دیسا رونِشتَ سَر جیه خو. اَوی ژه وان پیسیار گِر: «وَ فام گِر گو مِن بُ وَ چه گِر؟ اون گاز مِن دِگَن ماموستا و آغایه مِن و اون دوز ژی دِبِژِن، چون گو اَز وِسامَ. بَجا هَگو اَز آغا و ماموستایه وَ مَ، مِن پِیه وَ شُستیَ، اون ژی دِبی پِیه یِگودو بِشون. مِن بِ وه شُله، دَرسَگ دا وَ، گو اون ژی گَل یِگودو وِسا رِفتار گَن گو مِن گَل وَدا رِفتار گِر. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، نه خُلام ژه آغایه خو مَزِنتِرَ، نه قاصد ژه اَوه گو اَو رِگِری. هَگو اون وان دِشدانَ دِزانِن، خَنیَگه حاله وَ هَگو اون وان بیننَ جی. اَو دِشدا گو اَز دِبِژِم راستا وَ همویادا نینَ. اَز اَونه گو مِن بِژارتیَ ناس دِگَم. بله اَو پِشگُتنا زَبورا داوود دیه بِتَ جی گو ”اَوه گو نانه مِن دِخُت، گَل مِدا دَستبه دُژمِناتیه دِگَت.“ اَز نَهَ پِش هِنده دا گو اَو دِشدَ بِقَومیت، بُ وَ دِبِژِم گو وقته قَوِمی، اون ایمانه بینِن گو اَز اَوِم. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی کَسه اَوه گو مِن رِگِریَ قَبول گَت، اَز قَبول گِرِمَ، و هَچی کَسه مِن قَبول گَت، اَو کَسه گو اَز رِگِرِمَ قَبول گِریَ.» عیسی پاشه گُتِنا وان دِشدانَ، رِحا خودا پَرِشَ بو و آشگَرا گُت: «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، یگَ وَ دیه مِن تسلیمی دُژمِن گَت.» شاگِردا بَرخودانَ یِگودو، صِفَت گِرتی بون گو اَو قِسَیَ راستا که دا دِبِژیت. یگ ژه شاگِرده عیسی، گو عیسی هَژه دِگِر، سَر سِرفِگه رَخ عیسی رونِشته بو. ایجا شَمعونه پِطرُس بِ ایشارا ژه وی خاست گو ژه عیسی پیسیار گَت باسه که دایَ. بَجا اَوی شاگِردی خو پاشتا کِشا و پالا خو دا عیسی و ژه وی پیسیار گِر: «آغایه مِن، اَو کِیَ؟» عیسی جیواب دا: «هَمَن اَوه گو اَز وه پاریا نانی پاشه بِرِنا ناو کاسِگه دا بِدَمَ وی.» هِنگه پاریا نانی ناو کاسِگه دا و اَو دا یهودا گوره شَمعونه اَسخَریوطی. یهودا وقته پاریا نانی اِستاند، شیطان چو ناو جِلده ویدا. هِنگه عیسی گُتَ وی: «اَو دِشدا گو تِ قِرارَ بِگَی، زو بِگَ.» بله چه کَسه ژه اَونه گو سَر سِرفِگه رونِشته بون، نَزانین گو بُچی عیسی اَوَ گُتَ وی. هِندَگا وَ فِکِر گِرِن گو چون کیسگه دِراوی دَسته یهودا دایَ، عیسی دِبِژیتَ وی ”هَچی دِشدا لازِمَ بُ عَیده بِکِرَ“، آن یهودا دِبی دِشدَگ دابا فقیر و ژارا. ایجا، پاشه گِرتِنا پاریا نانی، یهودا جیدا چو دَروَ. و شَو بو. وقته یهودا چو دَروَ، عیسی گُت: «نَهَ گوره انسان شُکوه و جلال پَیدا گِر و خدا ناو ویدا شُکوه و جلال پَیدا گِر. هَگو خدا ناو ویدا شُکوه و جلال پَیدا گِر، خدا ژی ناو خودا دیه شُکوه و جلاله بِدَتَ وی و به مَحتَلی دیه شُکوه و جلاله بِدَتَ وی. گَلی زاروگان، اَز گوشگَ دی ژی گَل وَدا مَ. اونه دوو مِن بِگَرِن و اَو جورا گو مِن گُتَ یهودیا، نَهَ اَز دِبِژِمَ وَ ژی گو ”وه جیه گو اَز دِچِم، اون نِگارِن بِن“. اَمرَگه تازَ اَز دِدَمَ وَ، و اَو ژی اَوَیَ گو اون مُحبّته یِگودو بِگَن. اَو جورا گو مِن مُحبّت وَ گِر، اون ژی دِبی مُحبّته یِگودو بِگَن. ژه وه مُحبّتا وَ بُ یِگودو، همو دیه بِزانِن گو اون شاگِرده مِنِن.» شَمعونه پِطرُس گُتَ وی: «آغایه مِن، دیه کِوَ بِچی؟» عیسی جیواب دا: «تِ نَهَ نِگاری دوو مِدا بِی وه جیه گو اَزه بِچِم؛ بله پاشه تِیه دوو مِدا بِی.» پِطرُس گُتَ وی: «آغایه مِن، بُچی نَهَ اَز نَشِم دوو تَدا بِم؟ اَزه جانه خو ژی رِیا تَدا دانِم.» عیسی گُت: «تِیه جانه خو دانِی رِیا مِدا؟ بَراستی، بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم، حَتا تِ سه جارا مِن حاشا نَگَی، دیگِل بانی نادَت.» «دله وَ پَرِشَ نَبیت. وَ ایمان خدا هَبیت؛ وَ ایمان مِن ژی هَبیت. ناو مالا بابه مِدا خانی گَلَکِن، هَگو وِسا نَبا مِنه گُتِبا وَ. اَزه بِچِم گو جیَگه بُ وَ حاضِر گَم. و وقته گو اَز چُم و مِن بُ وَ جیَگ حاضِر گِر، اَزه دیسا بِم و وَ بِبَمَ لاره خو، گو اون ژی وِدَره بِن اَو جیه گو اَز تِدامَ. اون رِیا وه جیه گو اَز دِچِم دِزانِن.» توما گُتَ عیسی: «آغایه مَ، اَم نِزانِن تِ دِچی کیدَره، اَم چاون دِگارِن ره بِزانِن؟» عیسی گُتَ وی: «اَز ره و راستی و ژیانِم؛ چه کَس نایِتَ لاره بابو، خِنجی بِ واسِطا مِن. هَگو وَ اَز ناس گِره بام، وَیه بابه مِن ژی ناس گِره با؛ وِنَ وِداتِر اون وی ناس دِگَن و وَ اَو دیتیَ.» فیلیپُس گُتَ عیسی: «آغایه مَ، بابو نیشا مَ بِدَ، هَ اَوَ تِرا مَ هَیَ.» عیسی گُتَ وی: «فیلیپُس، اَز کِمِژوَیَ گَل وَدامَ و وَ هِشتا اَز ناس نَگِرِمَ؟ اَو کَسه گو اَز دیتِمَ، بابو ژی دیتیَ؛ بَجا اَو چاونَ گو تِ دِبِژی ”بابو نیشا مَ بِدَ“؟ ما تِ باوار ناگَی گو اَز ناو بابودامَ و بابو ناو مِدایَ؟ اَو قِسه گو اَز بُ وَ دِبِژِم اَز بَخودا نابِژِم، بَلگو اَو بابه گو ناو مِدایَ، اَوَ گو شُله خو تینیتَ جی. وه قِسا مِن باوار گَن گو اَز ناو بابودامَ و بابو ناو مِدایَ؛ هَگو نه، بَر خاطره وان شُله گو اَز دِگَم باوار گَن. «بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اَوه گو ایمان مِن هَبیت، اَو ژی شُله گو اَز دِگَم، دیه بِگَت، و حتا شُله ژه وه مَزِنتِر ژی دیه بِگَت، چون گو اَز دِچِمَ لاره بابو. هَچی دِشدا بِ ناوه مِن اون بِخازِن، اَزه اَوه بینمَ جی، گو بابو ناو گوردا شُکوه و جلاله پَیدا گَت. هَگو اون دِشدَگه بِ ناوه مِن ژه مِن بِخازِن، اَزه اَوه بینمَ جی. «هَگو اون هَژَ مِن بِگَن، اونه اَمرِت مِن بیننَ جی. و اَزه ژه بابو بِخازِم و اَو دیه آریکارَگه دی بِدَتَ وَ گو حَتا اَبَده گَل وَدا بیت، آنی رِحا راستیه گو دُنیا نِگاریت اَوه بینیتَ دَست، چون گو نه اَوی دِبینیت و نه ناس دِگَت؛ بله اون اَوی ناس دِگَن، چون گو لاره وَ دِمینیت و دیه ناو وَدا بیت. «اَز وَ اِتیم ناهِلِم؛ اَزه بِمَ لاره وَ. پاشه مدَتَگه گِم دُنیا ایدی مِن نابینیت، بله اونه مِن بِبینِن. چون اَز دِژیم، اونه ژی بژین. وه رُژه دا، اونه بِزانِن گو اَز ناو بابودامَ و اون ناو مِدانَ و اَز ناو وَدامَ. اَوه گو اَمرِت مِن قَبول دِگَت و وان تینیتَ جی، اَوَ گو هَژَ مِن دِگَت؛ و اَوه گو هَژَ مِن دِگَت، بابه مِن دیه هَژَ وی بِگَت و اَزه ژی هَژَ وی بِگَم و خو نیشا وی بِدَم.» یهودا، نه یهودایه اَسخَریوطی، ژه وی پیسیار گِر: «آغایه مِن، اَو چاونَ گو تِیه خو نیشا مَ بِدَی، بله تِ خو نیشا وه دُنیایه نادَی؟» عیسی جیواب دا: «هَگو مِرُوَگ هَژَ مِن بِگَت، دیه کلاما مِن خُدان گَت، و بابه مِن دیه هَژَ وی بِگَت، و اَمه بِنَ لاره وی و گَل ویدا جی بِگِرِن. اَوه گو هَژَ مِن ناگَت، کلاما مِن خُدان ناگَت؛ و اَو کلاما گو اون دِبیهیسِن ژه مِن نینَ، بَلگو ژه بابویَ گو اَز رِگِرِمَ. «اَو قِسَنَ هِشتا وقته گو اَز گَل وَدامَ، مِن گُتَ وَ. بله اَو آریکار، آنی رِحا مُقدسا خدا گو بابو اَوی بِ ناوه مِن ره دِگَت، اَو همو دِشدی دیه فِرَ وَ بِگَت و هَچی دِشدا مِن گُتَ وَ، دیه بینیتَ بیرا وَ. اَز آشتی و سِلامتیه بُ وَ دِهلِم؛ اَز آشتی و سِلامتیا خو دِدَمَ وَ. اَو دِشدا گو اَز دِدَمَ وَ، دِشدا گو دُنیا دِدَتَ وَ نینَ. دله وَ پَرِشَ نَبیت و نَتِرسِن. وَ بیهیست گو مِن گُتَ وَ، ”اَز دِچِم، بله دیسا اَزه بِمَ لاره وَ.“ هَگو وَ هَژَ مِن گِره با، اونه کَیف خوش بِبان گو دِچِمَ لاره بابو، چون گو بابو ژه مِن مَزِنتِرَ. و نَهَ اَوَ پِش هِنده دا گو بِقَومیت مِن گُتَ وَ، گو وقته بِقَومیت اون ایمانه بینِن. اَز وِنَ وِداتِر زِدَ گَل وَدا قِسَ ناگَم، چون گو سَرُکه وه دُنیایه تِت. اَوی سَر مِن چه اقتدار چِنینَ؛ بله اَز وه شُله دِگَم گو بابو بُ مِن اَمِر گِریَ، گو دُنیا بِزانیت اَز هَژَ بابو دِگَم. رابِن، اَم اِرَدا بِچِن. «اَز دارا تِره یا راستیه مَ و بابه مِن باغچَوانَ. هَچی چِقِلا گو ناو مِدا اِرمیشه نَینیت، بابه مِن اَوه دِبِریت، و هَچی چِقِلا گو اِرمیشه بینیت، اَوه هَرَس دِگَت گو زِدَتِر اِرمیشه بینیت. اون هَ نَهَ ژی بَر خاطره قِسا گو مِن گُتَ وَ، تَمیزِن. ناو مِدا بِمینِن، و اَزه ژی ناو وَدا بِمینِم. هَ وِسا گو چِقِل هَگو بِوَ دارا تِره نَبِن نِگارِن اِرمیشه بینِن، اون ژی نِگارِن اِرمیشه بینِن، هَگو ناو مِدا نَبِن. «اَز دارا تِره مَ و اون چِقِله وی. اَوه گو ناو مِدا دِمینیت و اَز ژی ناو ویدا دِمینِم، اَوَ گو گَلَک اِرمیشه تینیت؛ چون هَگو اون ژه مِن جُدا بِن، اون چه شُله نَشِن بِگَن. هَگو مِرُوَگ ناو مِدا نَمینیت، اَو بینا چِقِلَگه یَ گو تاوِژِنَ دور و هِشک دِبیت. چِقِله هِشک بویی خِر دِگَن و تاوِژِنَ ناو آگِری دا و دِشَوِتینِن. هَگو اون ناو مِدا بِمینِن و قِسه مِن ناو وَدا بِمینیت، هَچی دِشدا اون هَز دِگَن، بِخازِن گو دیه بُ وَ بِتَ جی. شُکوه و جلالا بابه مِن وِنَ دایَ گو اون گَلَک اِرمیشه بینِن؛ و وِسا اونه ایثبات گَن گو اون شاگِرده مِنِن. «هَ وِسا گو بابو هَژَ مِن گِریَ، مِن ژی هَژَ وَ گِریَ؛ ناو مُحبّتا مِدا بِمینِن. هَگو اون اَمرِت مِن بیننَ جی، اونه ناو مُحبّتا مِدا بِمینِن؛ هَ وِسا گو مِن اَمرِت بابه خو اینانَ جی و اَز ناو مُحبّتا ویدا دِمینِم. مِن اَو قِسَنَ گُتنَ وَ گو کَیف خوشیا مِن ناو وَدا بیت و کَیف خوشیا وَ کامِل بیت. «اَمره مِن اَوَیَ گو هَژَ یِگودو بِگَن، وِسا گو مِن هَژَ وَ گِریَ. چه هَژه گِرِن سَرتِر ژه وِنَ نینَ گو مِرُوَگ جانه خو رِیا هَوالِت خودا بِدَت. هَگو اون اَو دِشده گو اَز بُ وَ اَمِر دِگَم، بیننَ جی اون هَواله مِنِن. ایدی اَز گاز وَ ناگَم خُلام، چون گو خُلام نِزانیت آغایه وی چه دِگَت. بَلگو اَز گاز وَ دِگَم هَوال، چون گو مِن هَچی دِشدا گو ژه بابه خو بیهیستیَ، بُ وَ دایَ زانین. وَ اَز نَبِژارتِم، بَلگو مِن اون بِژارتِن و اون رِگِرِن گو اون بِچِن و اِرمیشه بینِن و اِرمیشه وَ بِمینیت، گو هَچی دِشدا اون بِ ناوه مِن ژه بابو بِخازِن بِدَتَ وَ. اَمره مِن بُ وَ اَوَیَ گو هَژَ یِگودو بِگَن. «هَگو دُنیا نَفرَته وَ بِگَت، بِزانِن گو پِش وَدا نَفرَت مِن گِری. هَگو اون یه دُنیایه بان، دُنیایه بینا مِرُوه گو یه وینَ دیه هَژَ وَ گِره با. بله چون اون یه دُنیایه نینِن، بَلگو مِن اون ناو دُنیایه دا بِژارتِنَ، دُنیا نَفرَته وَ دِگَت. قِسا گو مِن گُتَ وَ، بیراخودا خُدان گَن:”خُلام ژه آغایه خو مَزِنتِر نینَ.“ هَگو اَوان اَذیَتا مِن گِرِن، دیه اَذیَتا وَ ژی بِگَن. هَگو اَوان قِسه مِن خُدان گِرِن، دیه قِسه وَ ژی خُدان گَن. بله اَو دیه وان شُلانَ همویا بَر خاطره ناوه مِن گَل وَدا بِگَن، چون اَوه گو اَز رِگِرِمَ ناس ناگَن. هَگو اَز نَهاتِبام و مِن گَل واندا قِسَ نَگِره با، اَوان چه گُنَه چِنَبون؛ بله نَهَ اَوان چه هِنجَت بُ گُنَها خو چِنینِن. هَچی کَسه نَفرَته مِن بِگَت، نَفرَته بابه مِن ژی دِگَت. هَگو مِن ناو واندا چه شُل نَگِره با گو خِنجی مِن چه کَسه اَو شُل نَگِرِنَ، اَوان چه گُنَه چِنَبون؛ بله نَهَ بِ وه حالی گو اَوان اَو شُلَنَ دیتِنَ، هم نَفرَته مِن دِگَن هم بابه مِن. وِسا، اَو قِسا گو ناو شِریعَتا واندا هاتیَ نِویساندِن دِبی بِقَومیت گو: ”اَوان به سَبَب نَفرَت مِن گِرِن.“ «بله وقته اَز اَو آریکاره گو ژه آلیه بابو بُ وَ دِرِگَم، آنی رِحا راستیه گو ژه آلیه بابو دَردِکَویت بِت، اَو دیه راستا مِدا شَهادَته بِدَت. و اونه ژی شَهادَته بِدَن، چون گو اون هَ اَوِلیدا گَل مِدا بونَ. «مِن اَو دِشدَنَ همو گُتنَ وَ گو ایمانا وَ دَسته وَدا دَرنَکَویت. اَو دیه وَ ژه ناو دیرادا پاوژِنَ دَروَ. بَراستی زَمانَگ دیه بِگَهَشیت گو هَچی کَسه وَ بِگُژیت، دیه وَ فِکِر گَت گو بُ خدا خِذمَته دِگَت. اَو دیه وان شُلانَ بِگَن، چون گو نه بابو ناس دِگَن، نه مِن. بله مِن اَونَ گُتنَ وَ، گو وقته دَما قَوِمینا وان بِگَهَشیت، اون بیننَ بیراخو گو مِن اَونَ گُته بونَ وَ. مِن اَوِلیدا اَو دِشدَنَ نَگُتنَ وَ، چون گو اَز هِشتا گَل وَدا بوم. «نَهَ اَز دِچِمَ لاره اَوه گو اَز رِگِرِم، و اون چی یگ ژه مِن پیسیار ناگَن، ”تِ کِوَ دِچی؟“ بله بَر خاطره وان قِسه گو مِن گُتَ وَ، دله وَ تِژی گُل بویَ. بِ وه حالی، اَز راستیه دِبِژِمَ وَ گو، چُیینا مِن سَر کاره وَیَ. چون هَگو اَز نَچِم، اَو آریکار نایِتَ لاره وَ. بله هَگو اَز بِچِم اَزه اَوی رِگَمَ لاره وَ. وقته اَو آریکار تِت، دیه دُنیایه راستا گُنَه و صالِح بون و دیوانه دا قانع گَت. راستا گُنَهه دا، چون گو ایمانه ناینَ مِن. راستا صالِح بونه دا، چون گو اَز دِچِمَ لاره بابو و ایدی اون مِن نابینِن. و راستا دیوانه دا، چون گو سَرُکه وه دُنیایه محکوم بویَ. «مِن هِشتا گَلَک دِشده دی هَنَ گو بِژِمَ وَ، بله اون نَهَ نِگارِن اَوان فام گَن. وقته رِحا راستیه تِت، دیه وَ هدایت گَتَ ناو تواوی راستیه دا؛ چون گو اَو بَخودا قِسَ ناگَت، بَلگو هَچی دِشدا گو دِبیهیسیت دیه بِژیت، و خَبَرا اَو دِشده گو قِرارَ بِقَوِمِن دیه بِدَتَ وَ. اَو رِحا راستیه دیه شُکوه و جلاله بِدَتَ مِن، چون گو اَو دِشدا گو یا مِنَ دیه راگَت و دیه بِژیتَ وَ. هَچی دِشدا بابو هَیَ، یا مِنَ. بَهنده مِن گُت گو اَو دِشدا گو یا مِنَ دیه راگَت و دیه بِژیتَ وَ. «پاشه مدَتَگه گِم، اون ایدی مِن نابینِن، بله پاشه مدَتَگه گِم اونه دیسا مِن بِبینِن.» بَجا هِندَگ ژه شاگِردِت وی گُتنَ یِگودو: «منظورا وی چیَ گو دِبِژیتَ مَ، ”پاشه مدَتَگه گِم، اون ایدی مِن نابینِن، بله پاشه مدَتَگه گِم اونه دیسا مِن بِبینِن“؟ و ”چون گو اَز دِچِمَ لاره بابو“؟» بَجا اَوان دِگُتن: «منظورا وی چیَ گو دِبِژیت ”مدَتَگه گِم“؟ اَم نِزانِن اَو باسه چه دِگَت.» عیسی دِزانی گو اَو دِخازِن وه دِشده ژه وی پیسیار گَن؛ بَجا گُتَ وان: «ما اون راستا وه هِنده دا گَل یِگودو قِسَ ناگَن گو منظورا مِن چه بو گو مِن گُت ”پاشه مدَتَگه گِم، اون ایدی مِن نابینِن، بله پاشه مدَتَگه گِم اونه دیسا مِن بِبینِن“؟ بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، اونه بِگیریِن و تازیه بِگِرِن، بله دُنیا دیه کَیف خوش بیت؛ اونه گُلا بُخُن، بله گُلا وَ دیه بِبیتَ شادی. وقته زایینه ژِنِگ اِشه دِکِشیت، چون گو وقته وه گَهَشتیَ؛ بله وقته اَو بِچوگه تینیتَ دُنیایه، بَر خاطره شادیا هِنده گو مِرُوَگ هاتیَ دُنیایه، ایدی اِش نایِتَ بیره. هَ وِسا ژی، اون نَهَ گُلا دِخُن؛ بله اَزه دیسا وَ بِبینِم و دله وَ دیه کَیف خوش بیت و چه کَس شادیا وَ ژه وَ ناستینیت. وه رُژه دا، اون ایدی چه دِشدی مِن ناخازِن. بَراستی، بَراستی، اَز بُ وَ دِبِژِم، هَچی دِشدا اون بِ ناوه مِن ژه بابو بِخازِن، اَوه دیه بِدَتَ وَ. حَتا نَهَ وَ بِ ناوه مِن چه دِشد نَخاستیَ. بِخازِن گو اونه بِستینِن و شادیا وَ کامِل بیت. «مِن اَو دِشدَنَ حَتا نَهَ بِ مَثَلا بُ وَ گُتیَ؛ زَمانَگ دیه بِگَهَشیت گو اَز ایدی بِ مَثَلا گَل وَ قِسَ ناگَم، بَلگو اَزه آشگَرا راستا بابو گَل وَدا قِسَ گَم. وه رُژه دا، اونه بِ ناوه مِن بِخازِن. اَز نابِژِمَ وَ گو اَزه بَدَلا وَ ژه بابو بِخازِم؛ بابو بوخو هَژَ وَ دِگَت، چون گو وَ هَژَ مِن گِریَ و وَ ایمان اینایَ گو اَز ژه آلیه خدا هاتِمَ. اَز ژه آلیه بابو هاتِم و هاتِمَ ناو وه دُنیایه دا؛ و نَهَ اَز وه دُنیایه دِهلِم و دِچِمَ لاره بابو.» شاگِردِت وی گُتن: «هان، تِ نَهَ آشگَرا قِسَ دِگَی، نه بِ مَثَلا. نَهَ اَم دِزانِن گو تِ همو دِشدی دِزانی و لازِم نینَ چه کَس ژه تَ پیسیارا بِگَت؛ بَر خاطره وه هِنده یَ گو مَ ایمان هَیَ تِ ژه آلیه خدا هاتی.» عیسی گُتَ وان: «نَهَ هَراستی وَ ایمان هَیَ؟ بَرخودَنه، زَمانَگ دیه بِگَهَشیت، بَراستی هَ نَهَ گَهَشتیَ ژی گو اونه پَلاتَیی بِن، هَریگه وَ دیه بِچیتَ مالا خو و اونه مِن بِهلِنَ تِنه؛ بله اَز تِنه نینِم، چون گو بابو گَل مِدایَ. مِن اَونَ گُتنَ وَ گو وَ ناو مِدا آشتی و سِلامتی هَبیت. وه دُنیایه دا بَلا دیه سَره وَدا بِن. بله دله وَ قُرص بیت، چون گو اَز سَر دُنیایه مسلط بومَ.» وقته عیسی اَو قِسَنَ گُتن، بَرخودا اَسمانی و گُت: «بابو، وقت گَهَشت. شُکوه و جلاله بِدَ گوره خو گو گوره تَ ژی شُکوه و جلاله بِدَتَ تَ. چون گو تَ بُ گوره خو، اَو اختیارَ دایَ گو ژیانه بِدَتَ همو کَسه، گو ژیانا اَبَدی بِدَتَ تواوی اَونه گو تَ دانَ وی. و ژیانا اَبَدی اَوَیَ گو اَو تَ، گو تَنیا خدایه حَقی، و عیسیْ مسیحْ گو تَ رِگِریَ، ناس گَن. مِن اَو شُلا گو تَ سِپارده بو مِن، کامِل گِر، و وِسا مِن سَر رویه عَردی شُکوه و جلال دا تَ. بَجا نَهَ، اَی بابو، حُضورا خودا شُکوه و جلاله بِدَ مِن، هَمَن اَو شُکوه و جلالا گو پِش دَستبه گِرِنا عالَمه مِن لاره تَ هَبو. «مِن ناوه تَ بُ اَونه گو تَ وه دُنیایه دا دانَ مِن آشگَرا گِر. اَو یه تَ بون و تَ اَو دانَ مِن، و اَوان کلاما تَ خُدان گِرِن. نَهَ اَوان زانیَ گو هَچی دِشدا تَ دایی مِن، بَراستی ژه آلیه تَیَ. چون اَو کلاما گو تَ سِپاردَ مِن، مِن سِپاردیَ وان، و اَوان اَو قَبول گِرِنَ و بَراستی زانینَ گو اَز ژه آلیه تَ هاتِمَ، و ایمان اینانَ گو تَ اَز رِگِرِمَ. اَز بُ وان دعایا دِگَم. اَز نه بُ دُنیایه بَلگو بُ اَونه گو تَ دانَ مِن، دعایا دِگَم چون گو اَو یه تَ نَ. هَچی دِشدا یا مِنَ، یا تَیَ و هَچی دِشدا یا تَیَ، یا مِنَ؛ و ناو واندا مِن شُکوه و جلال پَیدا گِریَ. اَز وِنَ زِدَتِر نامینِمَ دُنیایه دا، بله اَو هِشتا ناو دُنیایه دانَ؛ اَز تِمَ لاره تَ. اَی بابه مُقدس، بِ قُدرَتا ناوه خو اَونه گو تَ دانَ مِن، شار بَ، گو اَو بِبِنَ یگ، وِسا گو اَم یگِن. وقته اَز گَل واندا بوم، بِ قُدرَتا ناوه تَ اَونه گو تَ دانَ مِن شار بوم. مِن اَو پارِزین و چی یگ ژه وان بِزِر نَبون، خِنجی اَوه گو دِچیتَ بُ آلیه بَین چُیینه، گو نِویسارِت مُقدس بِنَ جی. بله نَهَ اَز تِمَ لاره تَ، و اَز وان قِسانَ وقته گو اَز هِشتا ناو دُنیایه دا مَ دِبِژِم، گو شادیا مِن کامِل ناو خودا هَبِن. مِن کلاما تَ دایَ وان، بله دُنیایه ژه وان نَفرَت هَیَ، چون گو اَو یه وه دُنیایه نینِن، هَ وِسا گو اَز یه وه دُنیایه نینِم. داخازیا مِن اَوَ نینَ گو تِ اَوان ژه وه دُنیایه بِبَی، بَلگو اَز دِخازِم تِ اَوان ژه اَوه شُل پیس بِپارِزی. اَو یه وه دُنیایه نینِن، هَ وِسا گو اَز یه وه دُنیایه نینِم. اَوان ناو راستیه دا تقدیس گَ؛ راستی کلاما تَیَ. هَ وِسا گو تَ اَز رِگِرِمَ دُنیایه، مِن ژی اَو رِگِرِنَ دُنیایه. اَز بَر خاطره وان خو تقدیس دِگَم، گو اَو ژی ناو راستیه دا تقدیس بِن. «اَز تِنه بُ وان شاگِردانَ دعایا ناگَم، بَلگو بُ وان مِرُوه گو بِ واسِطا وان شاگِردانَ ژی دیه ایمانه بیننَ مِن دعایا دِگَم، گو همو بِبِنَ یگ، هَ وِسا گو، اَی بابو تِ ناو مِدایی و اَز ناو تَدا. وِسا بیت گو اَو ژی ناو مَدا بِن، گو دُنیا باوار گَت گو تَ اَز رِگِرِمَ. شُکوه و جلالا گو تَ دایَ مِن، مِن دایَ وان، گو اَو بِبِنَ یگ، وِسا گو اَم یگِن؛ اَز ناو واندا و تِ ناو مِدا، گو اَو کامِل بِبِنَ یگ، گو وِسا دُنیا بِزانیت تَ اَز رِگِرِمَ، و هَ وِسا گو تِ هَژَ مِن دِگَی، هَژَ وان ژی دِگَی. اَی بابو، اَز دِخازِم اَونه گو تَ دانَ مِن، وه جیه گو اَز وِدَره مَ گَل مِدا بِن، گو وه شُکوه و جلالا گو پِش دَستبه گِرِنا عالَمه تَ بَر خاطره هِنده گو هَژَ مِن دِگِر دا مِن، بِبینِن. «اَی بابه عادل، دوزَ گو دُنیا تَ ناس ناگَت، بله اَز تَ ناس دِگَم، و اَونَ دِزانِن گو تَ اَز رِگِرِمَ. مِن ناوه تَ بُ وان دا ناسین و اَزه هَ بِدَمَ ناسین، گو اَو هَژه گِرِنا گو تَ بِ وه هَژَ مِن گِریَ، ناو واندا بیت و اَز ژی ناو واندا بِم.» وقته عیسی اَو قِسَنَ گُتن، گَل شاگِردِت خو چو آلیه دیَ گَلیه قِدْرونه. وِدَره باغچَیَگ هَبو گو عیسی و شاگِردِت وی چُنَ ناودا. بله یهودا، اَوه گو عیسی تسلیمی دُژمِن گِر، اَو جی ناس دِگِر، چون گو عیسی و شاگِردِت وی گَلَک جارا خِر بِبونَ وِدَره. بَجا یهودا دَستَگَگه سربازا و هِندَ نُبَدار گو ژه آلیه سَرُکِت کاهینا و عالِمِت فِرقا فَریسیا بون راگِرِن و چو وِدَره. اَو بِ فانوسا و مَشعَلا و سیلاحا گَهَشتِن وِدَره. عیسی، بِ وه حالی گو دِزانی دیه چه سَره ویدا بِت، هاتَ پِش و گُتَ وان: «اون دوو که دِگَرِن؟» اَوان جیواب دان: «عیسایه خلقه ناصِره.» عیسی گُتَ وان: «اَز اَوِم.» یهودا، اَوه گو عیسی تسلیمی دُژمِن گِر ژی لاره وان راوَستا بو. وقته عیسی گُت، «اَز اَوِم،» اَو پاش پاش چُن و کَتنَ سَر عَردی. بَجا عیسی جارَگَ دی ژه وان پیسیار گِر: «اون دوو که دِگَرِن؟» اَوان گُتن: «عیسایه خلقه ناصِره.» عیسی جیواب دا: «مِن گُتَ وَ گو اَز اَوِم. بَجا، هَگو اون دوو مِن دِگَرِن، بِهلِن اَو مِرُوَنَ بِچِن.» عیسی اَوَ گُت گو اَو قِسا پِشتا گُته بو بِتَ جی گو: «مِن چی یگ ژه اَونه گو تَ دانَ مِن، بِزِر نَگِر.» هِنگه شَمعونه پِطرُس شمشیرا گو هَبو، کِشا و ضَربَیَگ خِذمَتکاره کاهینه مَزِن دا و گوهه وی یه راسته لِوَ گِر. ناوه وی خِذمَتکاری مالخوس بو. ایجا عیسی گُتَ پِطرُس: «شمشیره خو بِگَ جیه وِدا! ما نابی اَز ژه وه طاسِگا گو بابو دایَ مِن، وَخُم؟» ایجا دَستَگا سربازا، گَل سَرُکه خو و نُبَدارِت یهودیا عیسی گِرتِن و دَسته وی گِردان. اَوِلی اَو بِرِنَ لاره حَنّا. اَو خَزویه قیافا بو، قیافا وه ساله کاهینه مَزِن بو. قیافا هَمَن اَو بو گو یهودی شیرَت گِرِن گو یا باش اَوَیَ گو تِنه مِرُوَگ بَر خاطره قَومی بِمِریت. شَمعونه پِطرُس و شاگِردَگه دی دوو عیسی دا چُن. بَر خاطره هِنده گو اَو شاگِرد ناسه کاهینه مَزِن بو، گَل عیسی دا چو ناو حَوشا مالا کاهینه مَزِن. بله پِطرُس دَروَ بَر دَری راوَستا. ایجا اَو شاگِرد گو ناسه کاهینه مَزِن بو، چو دَروَ و گَل خُداما گو بَر دَری پاسوانی دِگِر، قِسَ گِر و پِطرُس بِرَ ژُر. اَو خُداما گو بَر دَری بو گُتَ پِطرُس: «تِ ژی یگ ژه شاگِرده وی مِرُوی نینی، ما نه؟» پِطرُس گُت: «نه، اَز نینِم.» هوا سار بو. خِذمَتکارا و نُبَدارا آگِرَگ بِ رَژو هِل گِره بون و دُرا وه راوَستا بون و خو گَرم دِگِرِن. پِطرُس ژی گَل واندا راوَستا بو و خو گَرم دِگِر. هِنگه کاهینه مَزِن ژه عیسی راستا شاگِردِت وی و دَرس دایینا وی پیسیار گِر. عیسی جیواب دا: «مِن گَل دُنیایه دا آشگَرا قِسَ گِریَ. مِن همو جاره ناو دیرادا و ناو معبده دا جیه گو یهودی خِر دِبِنَ لاره یگ، دَرس دایَ. مِن چه دِشد وَشارتی نَگُتیَ. بُچی تِ ژه مِن پیسیار دِگَی؟ ژه وان پیسیار گَ گو قِسه مِن بیهیستِنَ! اَو دِزانِن مِن چه گُتیَ.» وقته عیسی اَو دِشدَنَ گُتن، نُبَدارَگ گو وِدَره راوَستا بو، سیلّیَگ عیسی دا و گُت: «تِ وِسا جیوابا کاهینه مَزِن دِدَی؟» عیسی جیواب دا: «هَگو اَو دِشدا مِن گُتی خَلَطَ، ایثبات گَ گو خَلَطَ؛ بله هَگو اَو دِشدا مِن گُتی راستَ، تِ بُچی مِن دِدَی؟» پاشه حَنّا اَو گِردایی رِگِرَ لاره قیافا، کاهینه مَزِن. وه حالیدا گو شَمعونه پِطرُس راوَستا بو و خو گَرم دِگِر، هِندَگا ژه وی پیسیار گِرِن: «تِ ژی یگ ژه شاگِرده وی مِرُوی نینی، ما نه؟» اَوی حاشا گِر و گُت: «نه! اَز نینِم.» یگ ژه خِذمَتکاره کاهینه مَزِن گو قَومه وی مِرُوی بو گو پِطرُسی گوهه وی لِوَ گِره بو، پیسیار گِر: «ما مِن تِ گَل ویدا ناو باغچَ دا نَدیت؟» پِطرُس دیسا حاشا گِر. هَ وه دَمه دیگِلَگه بانی دا. سِبیزو اَوان عیسی ژه مالا قیافا بِرِنَ حَوشا قَصرا والی. یهودی بوخو نَچُنَ ژُر گو وی جورَیی مِرار نَبِن و بِگارِن شیوا عَیدا پِسَخه بُخُن. بَجا پیلاتُس چو دَروَ لاره وان و پیسیار گِر: «اون وی مِرُوی بَر خاطره چه تقصیرکار دِزانِن؟» اَوان جیواب دانَ وی: «هَگو وی مِرُوی شُلا پیس نَگِره با، مَ اَو تسلیمی تَ نَدِگِر.» پیلاتُس گُتَ وان: «اون بوخو اَوی بِبَن و گورَیَگی شِریعَتا خو دیوانا وی بِگَن.» یهودیا گُتنَ وی: «مَ ایجازَ چِنینَ اَم چه کَسه محکومه مِرِنه بِگَن.» اَوَ قَوِمی گو اَو قِسا عیسی گو گُته بو دیه چاون بِمِریت، بِتَ جی. بَجا پیلاتُس دیسا هاتَ ناو حَوشا قَصرا خودا و گاز عیسی گِر و گُتَ وی: «تِ پاشایه یهودیایی؟» عیسی جیواب دا: «تِ وِنَ بَخودا دِبِژی، آن مِرُوه دی اَوَ راستا مِدا گُتنَ تَ؟» پیلاتُس جیواب دا: «ما اَز یهودی مَ؟ مِلَته تَ و سَرُکِت کاهینا، تِ تسلیمی مِن گِرینی؛ تَ چه گِریَ؟» عیسی جیواب دا: «پادشاهیا مِن ژه وه دُنیایه نینَ. هَگو پادشاهیا مِن ژه وه دُنیایه با، خِذمَتکاره مِن دیه شَر گِره بان گو اَز نَکَومَ ناو دَسته یهودیادا. بله پادشاهیا مِن ژه وه دُنیایه نینَ.» پاشه پیلاتُس ژه وی پیسیار گِر: «بَجا تِ پاشایَگی؟» عیسی جیواب دا: «تِ بوخو دِبِژی گو اَز پاشایَگِم. اَز بَهنده ژه داییگه بومَ و بَهنده اَز هاتِمَ ناو وه دُنیایه دا گو سَر راستیه شَهادَته بِدَم. هَچی کَسه گو یه راستیه بیت، گوهه خو دِدَتَ دَنگا مِن.» پیلاتُس گُتَ وی: «راستی چیَ؟» وقته پیلاتُس اَو قِسَیَ گُت، دیسا چو دَروَ لاره یهودیا و گُتَ وان: «اَز چه تقصیرَگه ناو ویدا نابینِم. بله ناو وَدا رَسمَگ هَیَ گو اَز دِبی عَیدا پِسَخه دا زیندانیَگه بُ وَ آزاد گَم؛ اون دِخازِن اَز پاشایه یهودیا بُ وَ آزاد گَم؟» اَوان بِ هَواران گُتن: «نه وی مِرُوی، بَلگو باراباسی آزاد گَ!» و باراباس رِبِر بو. هِنگه پیلاتُسه والی عیسی گِرت و اَمِر گِر شَلاقا لِدَن. سربازا تاجَگ ژه قَلَما دورون و دانانَ سَر سَره وی و عبایَگه بِنَفشی گِرِنَ بَر ویدا. اَو دِهاتنَ لاره وی و دِگُتن: «سِلاو سَر پاشایه یهودیا!» و سیلّ وی دِدان. پاشه پیلاتُس دیسا هاتَ دَروَ و گُتَ وان: «بَرخودَنه، مِن اَو اینا دَروَ لاره وَ گو اون بِزانِن اَز چه تقصیرَگه ناو ویدا نابینِم.» ایجا عیسی گو تاجا قَلَمه سَر سَری و عبایَگه بِنَفشی بَدا بو هاتَ دَروَ. پیلاتُس گُتَ وان: «بَرخودَنه، اَو مِرُو!» وقته سَرُکِت کاهینا و نُبَدارِت معبده عیسی دیتِن، بِ هَواران گُتن: «اَوی خاچِوَ وَگَ! اَوی خاچِوَ وَگَ!» پیلاتُس گُتَ وان: «اون هَ بوخو اَوی بِبَن و خاچِوَ وَگَن، چون گو اَز چه تقصیرَگه ناو وی مِرُوی دا نابینِم.» یهودیا جیوابا ویدا گُتن: «مَ شِریعَتَگ هَیَ گو گورَیَگی وه شِریعَته اَو دِبی بِمِریت، چون گو اَوی خو گِریَ گوره خدا.» وقته پیلاتُس اَو قِسَیَ بیهیست، زِدَتِر تِرسیا، و اَو دیسا زُوِری ناو قَصره دا و ژه عیسی پیسیار گِر: «تِ یه کیدَره ای؟» بله عیسی چه جیواب نَدانَ وی. بَهنده پیلاتُس گُتَ وی: «تِ جیوابا مِن نادَی؟ ما تِ نِزانی مِن اقتدارا هَیَ گو تَ آزاد گَم و مِن اقتدارا هَیَ گو تَ خاچِوَ وَگَم؟» عیسی جیواب دا: «تَ چه اقتدار سَر مِن چِنَبو، هَگو ژه آلیه سَری نَدابانَ تَ؛ بَر وه هِنده، گُنَها اَوه گو اَز تسلیمی تَ گِرِم، گَلَک مَزِنتِرَ.» ژه وه وِداتِر پیلاتُس هَ دوو هِنده دا بو گو عیسی آزاد گَت، بله یهودیا بِ هَواران گُتن: «هَگو تِ وی مِرُوی آزاد گَی، تِ هَواله قیصری نینی. هَچی کَسه خو پاشا بِزانیت، دِرابیتَ له ضِدّ قیصر.» وقته پیلاتُس اَو قِسَنَ بیهیستِن، عیسی اینا دَروَ و بوخو سَر کُرسیه قضاوته رونِشت، اَو جی ناودَنگ بِ ’رِیا بَر گِری‘ بو و اَزمانه عبرانیان دا ’جَبّاتا‘ دِهاتَ گاز گِرِن. اَو رُژ، ’رُژا حاضِر بون بُ عَیدا پِسَخه‘ بو و سَعَت نِیزوکی دانزده نیورو بو. پیلاتُس گُتَ یهودیا: «بَرخودَنه، پاشایه وَ!» اَوان بِ هَواران گُتن: «اَوی بَین بِبَ! اَوی بَین بِبَ و خاچِوَ وَگَ!» پیلاتُس گُتَ وان: «پاشایه وَ خاچِوَ وَگَم؟» سَرُکِت کاهینا جیواب دان: «مَ چه پاشا چِنینِن خِنجی قیصری.» ایجا پیلاتُس عیسی تسلیمی وان گِر گو اَوی خاچِوَ وَگَن. بَجا اَوان عیسی بِرِن. عیسی وه حالیدا گو خاچا خو سَر مِله خو دِکِشا، چو بُ آلیه جیَگه گو ناوه وِدَره کُلوخ بو گو اَزمانه عبرانیان دا جُلجُتا دِتَ گاز گِرِن. اَوان وِدَره عیسی خاچِوَ وَگِرِن. گَل ویدا دو مِرُوه دی ژی هر دو آلیه وی خاچِوَ وَگِرِن و عیسی ناوَگا واندا بو. بِ دَستورا پیلاتُس نِویسارَگ ژی نِویسین و اَو هِندایی سَره خاچه دان. سَر وه هاته بو نِویساندِن: ’عیسایه ناصِری، پاشایه یهودیا‘. گَلَک یهودیا اَو نِویسار خاندِن، چون اَو جیه گو عیسی خاچِوَ وَبِبو نِیزوکی شَهری بو و اَو نِویسار بِ اَزمانه آرامی و لاتین و یونانی هاته بو نِویساندِن. بَهنده سَرُکِت کاهینِت یهودیا گُتنَ پیلاتُس: «نَنِویسَ ’پاشایه یهودیا‘، بَلگو بِنویسَ وی مِرُوی گُتیَ گو اَز پاشایه یهودیامَ.» پیلاتُس جیواب دا: «هَچی دِشدا مِن نِویسیَ، مِن نِویسیَ.» وقته سربازا عیسی خاچِوَ وَگِرِن، جِلِگه وی راگِرِن و اَو گِرِنَ چار پِشگ و هَریگه پِشگَگ راگِر. عبایه وی ژی راگِرِن. بله اَو عبا به کُن بو، بَلگو سَری حَتا بِنی یگ تیگَ هاته بو دورون. بَجا سربازا گُتنَ یِگودو: «وَرِن اَم وِنَ گَر نَگَن، بَلگو اَم پِشگ پاوژِن گو اَم بِبینِن اَو دیه بِبیتَ یا که.» وِسا اَو دِشدا گو زَبورا داووددا هاته بو گُتن هاتَ جی گو: «جِلِگه مِن نابَینا خودا لِگ وَگِرِن و سَر گِراسه مِن پِشگ هاوِتِن.» ایجا سربازا اَو شُلَنَ گِرِن. نِیزوکی خاچا عیسی، داییگا وی و خالَتا وی، و هَمژی مریم ژِنا کْلوپاس و مریمه مَجدَلیّه راوَستا بون. اَو شاگِرده گو عیسی هَژَ وی دِگِر ژی وِدَره راوَستا بو. وقته عیسی دیت گو داییگا وی نِیزوکی وی شاگِردی راوَستایَ، گُتَ داییگا خو: «اَی ژِن، اَوَ گوره تَیَ». پاشه گُتَ وی شاگِردی: «اَوَ داییگا تَیَ.» پاشه وه سَعَته، اَوی شاگِردی، داییگا عیسی بِرَ مالا خو. پاشه وه یگه، عیسی گو دِزانی نَهَ ایدی همو دِشد خُلاص بویَ، بَر خاطره هِنده گو نِویسارِت مُقدس بِنَ جی، گُت: «اَز تِرنیمَ.» وِدَره آمانَگ تِژی ژه شَرابا تِرش بویی هَبو. ایجا اَوان اَبرَک تِژی ژه شَرابا تِرش بویی دانانَ سَر چِقِلا زوفایه و گِرتِنَ بَر دَوْه وی. وقته عیسی شَراب طام گِر، گُت:«خُلاص بو.» و سَره خو خار گِر و رِحا خو تسلیم گِر. بَر خاطره هِنده گو اَو رُژ، ’رُژا حاضِر بون بُ عَیده‘ بو و نَدِبو گو جنازَ رُژا شَنبیا مُقدس دا بِمینیتَ سَر خاچه، و اَو شَنبی، شَنبیا مَزِن بو، یهودیا ژه پیلاتُس خاستِن گو تَشکه پِیه وان مِرُوه خاچِوَ وَبویی بِشگِنِن و جنازه وان ژه خاچِوَ ژُردا بینِن. ایجا سرباز هاتنَ پِش و تَشکه پِیِت اَو دو مِرُوه گو گَل عیسی دا خاچِوَ وَبِبون، شِگاندِن. بله وقته اَو گَهَشتِنَ عیسی و دیتِن اَو مِریَ، تَشکه پِیه وی نَشگاندِن. بله سربازَگه نِیزَیَگ گِرَ نَوقا ویدا گو جیدا ژه نَوقا وی خون و آو هات. اَوه گو اَو دِشدَ دیت، شَهادَته دِدَت گو اون ژی ایمانه بینِن. شَهادَتا وی راستَ و اَو دِزانیت گو راستیه دِبِژیت. اَونَ قَوِمین گو نِویسارِت مُقدس بِنَ جی گو: «هِستِگه وی چی یگ ناینَ شِگاندِن.» و هَمژی جیَگه دیَ نِویسارِت مُقدس دا گو دِبِژیت: «اَو دیه بَرخودَنَ اَوه گو نِیزَ له راگِرِنَ.» پاشه وه هِنده، یوسف گو خلقه رامَه بو، ژه پیلاتُس خاست گو جنازه عیسی بِبَت و چال گَت. یوسف ژه شاگِرده عیسی بو، بله دِزیوَ، چون گو اَو ژه یهودیا دِتِرسیا. پیلاتُس ایجازَ دا وی. بَجا اَو هات و جنازه عیسی بِر. نیقودیموس ژی گو پِشتا نیوشَو چو بو لاره عیسی، هات و گَل خودا نِیزوکی سی کیلویا عود و مُر اینا. ایجا اَوان جنازه عیسی راگِرِن و اَو گورَیَگی رَسما چال گِرِنا یهودیا بِ دِشده بِهن خوش اَو ناو کِفِنه دا بِچان. وه جیه گو عیسی تِدا خاچِوَ وَبِبو، باغچَیَگ هَبو و ناو وه باغچَیی دا مَزارَگه تازَ هَبو گو حَتا هِنگه چه کَس نَدانا بونَ ناودا. بَجا بَر خاطره هِنده گو اَو رُژ ’رُژا حاضِر بون بُ عَیده‘ یا یهودیا بو و اَو مَزار ژی نِیزوک بو، جنازه عیسی دانانَ ناو وِدا. له یِکِمین رُژا هَفتیه، سِبیزو وقته هِشتا هوا تاری بو، مریمه مَجدَلیّه هاتَ سَر مَزاره و دیت گو بَره پِشیا دَره مَزاره هاتیَ راگِرِن. بَجا اَو بَزی چو لاره شَمعونه پِطرُس و اَو شاگِرده دی گو عیسی هَژه دِگِر، و گُتَ وان: «آغایه مَ ژه مَزاره دا دَرخِستِنَ و اَم نِزانِن اَو دانانَ کیدَره.» ایجا پِطرُس و اَو شاگِرده دی هاتنَ دَروَ، و چُنَ بُ آلیه مَزاره. و هر دوگ گَل یِگودو دِبَزین؛ بله اَو شاگِرده دی پِش پِطرُسی کَت و اَوِلی گَهَشتَ سَر مَزاره. ایجا خو خار گِر، بَرخودا ناو مَزاره دا و دیت گو کِفِن وِدَره یَ، بله نَچو ناو مَزاره دا. پاشه شَمعونه پِطرُس دوو ویرا هات و چو ناو مَزاره دا، اَوی دیت گو کِفِن وِدَره یَ، بله پینه گو دُرا سَره عیسی گِردا بون نه لاره کِفِنه، بَلگو قَط گِری جیَگه دی جُدا هاته بو داناندِن. ایجا اَو شاگِرده دی ژی گو اَوِلی گَهَشته بو سَر مَزاره، چو ناو مَزاره دا و دیت و باوار گِر. چون گو شاگِردا هِشتا نِویسارِت مُقدس فام نَگِره بون گو اَو دِبی ژه ناو مِریادا رابیت. پاشه اَو دو شاگِرد زُوِرینَ مالا خو. بله مریم، دَروَیی مَزاره راوَستا بو و دِگیریا، و هَ وِسا گو دِگیریا خو خار گِر گو بَرخودَتَ ناو مَزاره دا. وه ناوه دا اَوی دو میلیاکَت دیتِن گو جِلِگه سِپی بَر واندا بون و وه جیه گو جنازه عیسی دانا بون، رونِشته بون، یگ آلیه سَره عیسی و یه دیتِر آلیه پِیه عیسی. میلیاکَتا گُتنَ وی: «اَی ژِن، تِ بُچی دِگیری؟» اَوی جیواب دا: «اَوان آغایه مِن بِرِنَ و اَز نِزانِم اَو دانانَ کیدَره.» وقته اَو قِسَیَ گُت، زُوِری و دیت عیسی وِدَره سَرپِیا راوَستایَ، بله اَوی نَزانی گو اَو عیسی بو. عیسی گُتَ وی: «اَی ژِن، تِ بُچی دِگیری؟ تِ دوو که دِگَری؟» مریم گو گُمان دِگِر اَو باغچَوانَ، گُتَ وی: «آغایه مِن، هَگو تَ اَو بِریَ، بِژَ مِن گو تَ اَو دانایَ کیدَره گو اَز بِچِم و اَوی راگَم.» عیسی گُتَ وی: «مریم!» مریمه سَره خو زُوِراندَ بُ آلیه وی و بِ اَزمانه عبرانیان گُت: «رَبّونی!» آنی ماموستا. عیسی گُتَ وی: «دَسته خو مِن نَدَ، چون گو اَز هِشتا ژِلَل نَچُم لاره بابو؛ بله هَرَ لاره بِرایِت مِن و بِژَ وان گو اَز ژِلَل دِچِمَ لاره بابه خو و بابه وَ و خدایه خو و خدایه وَ.» مریمه مَجدَلیّه چو و گُتَ شاگِردا: «مِن خاده دیتیَ!» و اَو دِشده گو عیسی گُته بونَ وی، گُتَ وان. هَمَن وه رُژه اِواره، گو یِکِمین رُژا هَفتیه بو، وقته گو شاگِرد دُرا یِگودو بون و ژه تِرسا یهودیادا دَر دارخِسته بون، عیسی هات و ناو واندا راوَستا و گُت: «سِلاو سَر وَ بیت!» وقته اَو قِسَیَ گُت، دَستِت خو و نَوقا خو نیشا وان دا. شاگِرد بِ دیتِنا خاده کَیف خوش بون. عیسی دیسا گُتَ وان: «سِلاو سَر وَ بیت! هَ وِسا گو بابو اَز رِگِرِمَ، اَز ژی وَ دِرِگَم.» وقته اَو قِسَیَ گُت، پِف گِرَ سَر وان و گُت: «رِحا مُقدسا خدا بِستینِن. هَگو اون گُنَهِت مِرُوَگه بِبَخشِن، اَو دیه بِنَ بَخشین و هَگو اون گُنَهِت مِرُوَگه نَبَخشِن، اَو ناینَ بَخشین.» ایجا توما، یگ ژه وان دانزدَه شاگِردا، گو جَمِگ دِهاتَ گاز گِرِن، وقته گو عیسی هات، گَل واندا نَبو. بَهنده شاگِرده دی گُتنَ توما: «مَ خاده دیتیَ!» بله اَوی گُتَ وان: «حَتا اَز بوخو شونا بِزمارا سَر دَستِت وی نبینِم و تِلیا خو نَدانِمَ سَر جیه بِزمارا و دَسته خو نَگَم ناو نَوقا ویدا، اَز باوار ناگَم.» پاشه هَشت رُژا، دیسا شاگِردِت عیسی ناو مالدا بون و توما گَل واندا بو. وه حالیدا گو دَر دارخِسته بون، عیسی هات و ناو واندا راوَستا و گُت: «سِلاو سَر وَ بیت!» پاشه گُتَ توما: «تِلیا خو دانه اِرَ و دَستِت مِن بِبینَ، و دَسته خو بینَ پِش و بِگَ نَوقا مِدا. به ایمان نَبَ، بَلگو تَ ایمان هَبیت.» توما گُتَ وی: «خادیه مِن و خدایه مِن!» عیسی گُت: «ما بَر خاطره هِنده گو تَ اَز دیتِم تَ ایمان اینا؟ خَنیَگه حاله اَونه گو نَدیتی، ایمانه تینِن.» عیسی گَلَک نیشانه دیتِر لاره شاگِردا نیشان دان گو ناو وه کِتِبه دا نَهاتنَ نِویساندِن. بله اَونَ هاتنَ نِویساندِن گو اون باوار گَن عیسی، مسیحَ، گوره خدایَ، گو بِ وه ایمانه، وَ بِ ناوه وی ژیان هَبیت. پاشه مدَتَگه، عیسی جارَگَ دی بَ لِوا گُلا تیبِریه خو نیشا شاگِردا دا. اَوی وِسا خو نیشان دا: شَمعونه پِطرُس، توما گو جَمِگ ژی گاز وی دِگِرِن، نَتَنائیل خلقه قانایا جلیله، گورِت زِبِدی و دو شاگِرده دیتِر گَل یِگودو بون. شَمعونه پِطرُس گُتَ وان: «اَزه بِچِم ماسیا بِگِرِم.» اَوان گُتنَ وی: «اَمه ژی گَل تَدا بِن.» ایجا چُنَ دَروَ و سیواری قَییقه بون. بله وه شَوه چه دِشد نَگِرتِن. وقته بو سِبیزو، عیسی بَ لِوا آوه راوَستا؛ بله شاگِردا نَزانین گو اَو عیسایَ. عیسی گُتَ وان: «گَلی زاروگان، وَ چه ماسی هَنَ؟» اَوان جیواب دان: «نه!» عیسی گُتَ وان: «تُره پاوژِنَ آلیه راسته یه قَییقه، اونه بِگِرِن.» ایجا اَوان تُر هاوِت، و بَر خاطره زِدَ بونا ماسیا نَدِگارین تُره بِکِشِنَ ناو قَییقه دا. اَو شاگِرده گو عیسی هَژه دِگِر، گُتَ پِطرُس: «اَو خاده یَ!» شَمعونه پِطرُس وقته بیهیست گو اَو خاده یَ، جیدا گِراسه خو بَر گِر چون گو اَو بَر خودا دَرخِسته بو، و خو هاوِتَ ناو گُله دا. بله شاگِرده دی بِ قَییقه هاتِن، وه حالیدا گو تُرا تِژی ماسی گَل خودا دِکِشان، چون گو اَو گَلَک ژه هِشکاتیه دور نَبون، بَلگو نِیزوکی صد مِترا دور بون. وقته هاتنَ سَر هِشکاتیه، آگِرَگه هِل بویی بِ رَژو وِدَره دیتِن گو سَر وه ماسی هَبو و نان ژی وِدَره هَبو. عیسی گُتَ وان: «هِندَ اَو ماسیه گو وَ تازَ گِرتِنَ بینِن.» شَمعونه پِطرُس چو ناو قَییقه دا و تُر کِشا بَ لِوا آوه. تُر تِژی ماسیه مَزِن بون، صد و پِنجَ و سه دَنَ ماسی. و بِ وه حالی گو ماسی گَلَک بون، تُر نَدِریا بو. عیسی گُتَ وان: «وَرِن تاشته بُخُن.» شاگِردا چی یگا نَوِرا ژه وی پیسیار گَن، «تِ که ای؟» چون گو اَوان دِزانین گو اَو خاده یَ. عیسی هاتَ پِش و نان راگِر و دا وان، و هَ وِسا ماسی ژی. اَوَ جارا سِیه بو گو عیسی پاشه رابونا ناو مِریادا خو نیشا شاگِردا دابو. پاشه تاشته، عیسی ژه شَمعونه پِطرُس پیسیار گِر: «شَمعون، گوره یونا، تِ وانَ گَلَکتِر هَژَ مِن دِگَی؟» شَمعونه پِطرُس گُتَ وی: «بَله آغایه مِن؛ تِ دِزانی گو اَز هَژَ تَ دِگَم.» عیسی گُتَ وی: «بَرخِگه مِن بِچَرینَ.» جارا دویه عیسی ژه شَمعونه پِطرُس پیسیار گِر: «شَمعون، گوره یونا، تِ هَژَ مِن دِگَی؟» شَمعونه پِطرُس گُتَ وی: «بَله آغایه مِن؛ تِ دِزانی گو اَز هَژَ تَ دِگَم.» عیسی گُتَ وی: «شُوانَتیا پَزه مِن بِگَ.» جارا سِیه عیسی گُتَ پِطرُس: «شَمعون، گوره یونا، تِ هَژَ مِن دِگَی؟» پِطرُس بَر خاطره هِنده گو عیسی سه جارا وی پیسیار گِره بو گو، «تِ هَژَ مِن دِگَی؟» نَرِحَت بو و گُتَ عیسی: «آغایه مِن، تِ همو دِشدی دِزانی؛ تِ دِزانی گو اَز هَژَ تَ دِگَم.» عیسی گُت: «پَزه مِن بِچَرینَ. بَراستی، بَراستی، اَز بُ تَ دِبِژِم، وقته تِ زَلام بویی تَ بِشتبِنا خو گِر دِدا و هَچی جیه گو تَ دِخاست تِ دِچُیی؛ بله وقته تِ پیر بی تِیه دَستِت خو وَگَی و یگَ دیتِر دیه بِشتبِنا تَ بُ تَ گِردَت و دیه تَ بِبَت وه جیه گو تِ ناخازی بِچی.» عیسی اَو قِسَیَ گُت گو نیشان دَت پِطرُس بِ چه جورَ مِرِنَگه دیه شُکوه و جلاله بِدَتَ خدا. پاشه وه قِسه عیسی گُتَ وی: «دوو مِدا وَرَ.» هِنگه پِطرُس زُوِری و دیت اَو شاگِرده گو عیسی هَژه دِگِر دوو وانرا تِت. اَو هَمَن اَو بو گو وقته شیوا پِسَخه رَخ عیسی رونِشته بو و خو کِشا بو پاش و ژه عیسی پیسیار گِره بو: «آغایه مِن، اَو کِیَ گو دیه تَ تسلیمی دُژمِن بِگَت؟» وقته پِطرُسی اَو دیت، ژه عیسی پیسیار گِر: «آغایه مِن، دیه چه بِتَ سَره وی؟» عیسی گُتَ پِطرُس: «هَگو اَز بِخازِم گو حَتا اَز تِم اَو ساخ بِمینیت، تَ چِژَ ویَ؟ تِ دوو مِدا وَرَ!» ایجا اَو قِسَیَ ناو بِرایادا بو دَنگ گو اَو شاگِرد نامِریت، بله عیسی نَگُتَ پِطرُس گو اَو نامِریت، بَلگو گُت: «هَگو اَز بِخازِم گو حَتا اَز تِم اَو ساخ بِمینیت، چه شُلا تَ بِ کَتیَ؟» اَو شاگِرد هَمَن اَو مِرُوَ گو سَر وان دِشدانَ شَهادَته دِدَت و اَونَ نِویسینَ. اَم دِزانِن گو شَهادَتا وی راستَ. عیسی گَلَک شُله دیتِر ژی گِرِن گو هَگو یگ بَ یگ هاتِبانَ نِویسین، اَز گُمان دِگَم اَو کِتِبه گو قِرار بو بِنَ نِویسین، دُنیایه دا جی نَدِبون. تِئوفیلوس اَز بَنی، مِن کِتِبا خو یا اَوِلی راستا تواوی شُل و دَرس دایینه عیسی ژه وه وقته گو اَوی اَو دَستبه گِرِن نِویسیَ، حَتا وه رُژا گو بِ واسِطا رِحا مُقدسا خدا، دَستور دانَ رسوله گو بوخو بِژارته بون و پاشه وه بُ اَسمانی ژِلَل هاتَ بِرِن. عیسی پاشه کِشانا زَجرا مِرِنه، خو نیشا رسولا دا و بِ گَلَک نیشا ایثبات گِر گو ساخ بویَ. عیسی چِل رُژا خو نیشا وان دِدا و راستا پادشاهیا خدا گَل واندا قِسَ دِگِر. و وقته عیسی گَل واندا بو بُ وان اَمِر گِر گو شَهره اورشلیمه دا دَرنَکَوِن، بَلگو هِویا وَعدا بابو بِن. عیسی گُتَ وان: «وَ ژه مِن بیهیست؛ چون گو یحیا بِ آوه غُسلا تعمیده دا، بله ناکِشیتَ چَند رُژا گو اونه بِ رِحا مُقدسا خدا غُسلا تعمیده بِگِرِن.» وقته عیسی و رسول دُرا یِگودو خِر بِبون، اَوان ژه عیسی پیسیار گِرِن: «اَی خاده، وه وقتیدایَ گو تِیه پادشاهیه بِزُورینی بنی اسرائیله؟» عیسی گُتَ وان: «زانینا وان وقتا و زَمانا گو خدا بِ اقتدارا خو اَو معلوم گِرِنَ، شُلا وَ نینَ. بله وقته رِحا مُقدسا خدا بِتَ سَر وَ، اونه قُدرَته پَیدا گَن و اورشلیمه دا و ناو تواوی مَنطَقا یهودیه و مَنطَقا سامِرِه و حَتا سَره دیَ دُنیایه، اونه بِبِنَ شاهِده مِن.» عیسی پاشه گُتِنا وان قِسانَ، هَ وِسا گو رسولا دِبَرخودانه، بُ اَسمانی ژِلَل هاتَ بِرِن و اَورَگه عیسی ژه بَر چاوه وان بِزِر گِر. وقته گو عیسی ژِلَل دِچو و رسولا چاوه خو کُتا بونَ اَسمانی، نِشگادا دو مِر گو جِلِگه سِپی بَر واندا بون لاره وان راوَستان و گُتن: «گَلی جلیلیان، اون بُچی راوَستانَ و دِبَرخودَنَ اَسمانی؟ اَو عیسایَ گو ژه لاره وَ بُ اَسمانی ژِلَل هاتَ بِرِن، هَ وِسا گو وَ ژِلَل چُنا وی بُ اَسمانی دیت، هَ وِسا دیه بِزُورِت.» پاشه رسول ژه چییایه گو زَیتون دِهاتَ گاز گِرِن، زُوِرینَ بُ شَهره اورشلیمه. چییایه زَیتونه نِیزوکی اورشلیمه بو و اَو ره زِدَتِر ژه وه هِندا گو رُژا شَنبیا مُقدس دا هاتیَ قِرار گِرِن نَبو. وقته اَو هاتنَ ناو شَهری، چُنَ اُدا سَریَ مالا گو تِدا دِمان. پِطرُس و یوحنا، یعقوب و آندریاس، فیلیپُس و توما، بَرتولْما و مَتّی، یعقوب گوره حَلْفای و شَمعونه وَلاتپارِز و یهودا گوره یعقوب وِدَره بون. اَونَ همو، گَل ژِنِگادا، گَل مریما داییگا عیسی و گَل بِرایِت عیسی، خو یگدل وَقفی دعا گِرِنه دِگِرِن. وان رُژادا، پِطرُس رابو و ناو بِرایادا گو همو نِیزوکی صد و بیست نَفَرا بون راوَستا و گُت: «گَلی بِرایا، اَو نِویسارا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتی نِویساندِن دِبی هاتِبا جی، هَمَن اَو نِویسارا گو رِحا مُقدسا خدا، بِ اَزمانه داوود پاشا راستا یهودادا گو رِبَره اَونه گو عیسی دِگِرتِن بو، پِشگُتن گِره بو. چون گو اَو یگ ژه مَ دِهاتَ هَژمارتِن و ناو وه خِذمَته دا پِشگ هَبو.» یهودا بِ خَلاته شُلا خو یا پیس پِرتِگَگه زَویه کِری و وِدَره سَرسَر عَردی کَت، بَدَنه وی ناوَگه دا بو دو گَر و تواوی اور و رُویِت وی دَرکَوتِنَ دَروَ. تواوی اَونه گو اورشلیمه دا بون ژه وه دِشده هَسیان و اَزمانه خودا اَو جی ’حَقِلْ‌دَما‘ گاز دِگِرنه، آنی زَویا خونه. «چون گو زَبورا داووددا هاتیَ نِوساندِن گو: «”بِلا مالا وی گاوِل بیت، و چه کَس تِدا نَرونِت،“ و هَمژی هاتیَ نِوساندِن گو: «”بِلا مقاما وی مِرُوَگه دی بِستِنیت.“ ایجا لازِمَ یگ ژه وان مِرُوه گو تواوی وقته گو عیسیْ خاده ناو مَدا هاتِن چُن دِگِر، همو جاره گَل مَدا بویَ، بِکَویتَ گَل مَدا. آنی ژه وه وقته گو یحیا، غُسلا تعمیده دا عیسی حَتا وه رُژا گو عیسی ژه آلیه مَ بُ اَسمانی ژِلَل هاتَ بِرِن، یگ ژه وان دِبی گَل مَدا بِبیتَ شاهِده رابونا عیسی ناو مِریادا.» ایجا اَوان دو مِرُو اینانَ پِش: یوسف گو بَرسابا دِهاتَ گاز گِرِن و یوستوس ژی دِگُتنَ وی و اَوه دی ژی مَتّیاس. اَوان دعا گِرِن و گُتن: «اَی خاده، تِ دله تواوی مِرُوان دِزانی. تِ بوخو نیشا مَ بِدَ گو تَ کیشگه وان دو مِرُوانَ بِژارتیَ گو اَو خِذمَت و رسالتا گو یهودا بِشتا خو دایه و چو بُ جیه خو، بِستِنیت.» پاشه اَوان پِشگ هاوِتِن و پِشگ بُ ناوه مَتّیاس دَرکَوت و مَتّیاس، کَتَ گَل وان یانزده رسولادا. وقته رُژا پنتیکاسته گَهَشت، همو گَل یِگودو جیَگه خِر بِبون. گو نِشگادا دَنگَک بینا دَنگا رابونا بایَگه خُرت ژه اَسمانی هات و تواوی اَو مالا گو تِدا رونِشته بون تِژی گِر. پاشه اَوان هِندَ دِشده بینا گُریِت آگِری دیتِن گو رَنگه اَزمانا دِدان گو لِگوَ بون و سَر هَریگه وان جی گِرتِن. ایجا اَو همو ژه رِحا مُقدسا خدا تِژی بون و بِ قُدرَتا قِسَدانا گو رِحا خدا دا وان، دَستبه قِسَدانا اَزمانه دیتِر گِرِن. له وان رُژا، شَهره اورشلیمه دا، یهودیه دیندار ژه تواوی مِلَته بِن اَسمانی دا، دِژیان. وقته اَو دَنگ هات، گَلَک مِرُو خِر بون و مانَ حَیر، چون گو هَریگ ژه وان دِبیهیست گو اَو مِرُوِت خُدان ایمان بِ اَزمانه وی بوخو قِسَ دِگَن. اَو صِفَت گِرتی بِبون و مابونَ حَیر و دِگُتن: «ما تواوی اَونه گو قِسَ دِگَن، خلقه جلیله نینِن؟ بَجا اَو چاونَ گو اَم هَریگ دِبیهیسِن اَو بِ اَزمانه وه جیه گو اَم تِدا هاتنَ دُنیایه قِسَ دِگَن؟ مِلَته پارت، ماد و عیلامه، خلقه بین‌النهرین، یهودیه، کاپادوکیه، پونتوس و آسیا، فْریجیه و پامفیلیه، وَلاته مصره و اَو مَنطَقه لیبیه گو زَلِقینَ قیرَوانه و مُسافِره گو ژه رومه هاته بون هم یهودی، هم اَونه گو بِبونَ یهودی؛ و هَ وِسا خلقه جَزیرا کْرِت و عربستانه - اَم دِبیهیسِن گو اَونَ بِ اَزمانه مَ مدحا شُله عَظیمَ خدا دِگَن.» بَجا اَو همو صِفَت گِرتی بِبون و مابونَ حَیر و ژه یِگودو پیسیار دِگِرِن: «معنیا وِنَ چیَ؟» بله هِندَگا ژی بِ پِکَنیا دِگُتن: «اَونَ مَسته شَرابا تازَنَ!» بله پِطرُس گَل وان یانزده شاگِردا رابو و بِ دَنگا بِلند گُتَ خلقه: «گَلی یهودیان و اون تواوی اَونه گو اورشلمیه دا دِژین، وِنَ بِزانِن و گوهه خو بِدَنَ قِسه مِن! اون فِکِر دِگَن گو اَو مِرُوَنَ مَستِن، بله نینِن، چون گو تازَ سَعَت نَهه سِبیزویَ! بَلگو اَوَ هَمَن اَو قِسَیَ گو بِ واسِطا یوئیل پِیغَمبَر هاتیَ گُتن گو: «”خدا دِبِژیت: رُژِت دوماییگه دا اَزه ژه رِحا خو بِرِژینِمَ سَر تواوی بَشَری. گور و گِجه وَ دیه نَبوَته بِگَن، زَلامِت وَ دیه دیتنا بِبینِن و گال و پیرِت وَ دیه خَونا بِبینِن؛ و هَمژی وان رُژادا، حتا سَر خُلاما و خُدامِت خو، اَزه رِحا خو بِرِژینِم و اَو دیه نَبوَته بِگَن. و اَزه لاره سَری، اَسمانی دا، دِشده عَجِب، و لاره بِنی، سَر رویه عَردی، نیشانان بِدَمَ دووهار گِرِن، ژه خون و آگِر و دوکَل. پِش هاتنا رُژا خاده، هَمَن اَو رُژا عَظیم و پْر ژه شُکوه و جلال، رُژ دیه تاری بیت، و هَوی دیه رَنگه خونه بِستِنیت. هِنگه هَچی کَسه گاز ناوه خاده بِگَت، دیه نجاته پَیدا گَت. گَلی بنی اسرائیله، وان قِسانَ بِبیهیسِن: وِسا گو اون بوخو دِزانِن، عیسایه خلقه ناصِره مِرَگ بو گو خدا بِ مُعجِزا و شُلِت عَجِب و بِ نیشانه گو بِ واسِطا وی ناو وَدا دا دووهار گِرِن، سَر راستیا وی شَهادَت دا. گورَیَگی نَقشا حتمی و پِشزانینا خدا، اَو عیسایَ تسلیم گِر و وَ اَو بِ دَسته به دینا خاچِوَ وَگِر و گُشت. خدا اَو ژه ناو مِریادا راگِر و اَو ژه دَرده مِرِنه خَلاص گِر، چون اِمکان چِنَبو گو مِرِن بِگاریت اَوی ناو چَنگه خودا خُدان گَت. وِسا گو داوود پاشا راستا عیسی دا دِبِژیت: «”مِن همو جاره خاده بَر چاوه خو دیتیَ، چون گو اَو سَر دَسته مِن یه راسته یَ گو اَز نَهَژِم. بَ وه یگه دله مِن کَیفَ و اَزمانه مِن شادیه دِگَت؛ و بَدَنه مِن ژی دیه ناو اُمیده دا بِمینیت. چون گو تِ جانه مِن ناهِلی ناو عالَما مِریادا، و تِ ناهِلی اَو مُقدسه تَ بِرِزِت. تَ رِیه ژیانه بُ مِن دانَ زانین؛ و تِیه بِ حُضورا خو مِن تِژی ژه شادیه بِگَی.“ «گَلی بِرایا، اَز دِگارِم بِ اطمینانه بِژِمَ وَ گو جَدّه مَ داوود پاشا مِر و چال بو و مَزاره وی حَتا ایرو هَ اِرَ لاره مَیَ. بله داوود پِیغَمبَر بو و دِزانی گو خدا بُ وی سوند خاریَ گو مِرُوَگه دیه ژه نَسلا وی دانِتَ سَر تَخته سَلطَنَتا وی. داوود رابونا مسیحْ ژه ناو مِریادا پِشتِر دیت و راستا وِدا گُت گو، اَو نَهاتَ هِلان ناو عالَما مِریادا و نه بَدَنه وی رِزی بو. خدا اَو عیسایَ ژه ناو مِریادا راگِر و اَم همو شاهِده وه یگِنَ، وِسا عیسی ژِلَل هاتَ بِرِن گو سَر دَسته راستَ خدا رونِت. بابو، رِحا مُقدسَ هاتی وَعدَ دایین دا وی و اَوی اَو رِحَ هَ وِسا گو اون دِبینِن و دِبیهیسِن، رِژاندیَ. چون گو داوود بوخو ژِلَل نَچو بُ اَسمانی، بله اَو بوخو دِبِژیت: «”خاده گُتَ خادیه مِن: ’سَر دَسته مِن یه راسته رونه حَتا وه وقته گو دُژمِنه تَ بِگَمَ تَخته بِن پِیه تَدا.“‘ «بَجا بِهلَ گو تواوی قَومه بنی اسرائیله اطمینان وه یگه هَبِن گو خدا اَو عیسایَ گو وَ خاچِوَ وَگِر، هم گِریَ خاده و هم گِریَ مسیحْ.» وقته اَوان اَو قِسَیَ بیهیستِن، دله وان گَر بو و گُتنَ پِطرُس و رسوله دی: «گَلی بِرایا، اَم چه بِگَن؟» پِطرُس گُتَ وان: «تَوبَ گَن و هَریگه وَ بِ ناوه عیسیْ مسیحْ بَر خاطره هِنده گو گُنَهِت وَ بِنَ بَخشین غُسلا تعمیده بِگِرِن، هِنگه اونه دیاریا رِحا مُقدسا خدا بِستینِن. چون گو اَو وَعدَیَ بُ وَ و بُ زارویه وَ و بُ تواوی اَونه گو دورِن، آنی هَچی کَسه گو خاده خدایه مَ اَوی گاز گَتَ لاره خو.» پِطرُس بِ گَلَک قِسه دی شَهادَت دا و اَو تشویق گِرِن و دِگُت: «خو ژه وه نَسلا منحرف خَلاص گَن!» بَجا اَونه گو قِسا وی قَبول گِرِن، غُسلا تعمیده گِرتِن. هَمَن وه رُژه نِیزوکی سه هزار مِرُوا له جَمعا وان زِدَ بون. اَوان خو وَقفی دَرس فِر بون ژه رسولا و هَوالَتیا گَل واندا و گَر گِرِنا نانی و دعا گِرِنه گِرِن. بله تِرس کَته بو ناو دله وان همویادا، و گَلَک شُله عَجِب و نیشان بِ واسِطا رسولا دِهاتنَ گِرِن. تواوی اَونه گو ایمان عیسی هَبون گَل یِگودو دَرباز دِگِرِن و ناو همو دِشدی دا شِریگ بون. اَوان مِلکه خو و ماله خو دِفِرُتِن و دِراوه وه گورَیَگی احتیاجا هر کَسَگه نابَینا همویادا لِگوَ دِگِرِن. اَو همو رُژه، گَل یِگودو ناو معبده دا خِر دِبون و ماله خودا نان گَر دِگِرِن و بِ کَیف خوشی و دلَگه خوش گَل یِگودو رِسق دِخارِن. اَوان حمد و ثنایا خدا دِگُتن و لاره همو کَسه عزیز بون؛ و خاده ژی رُژ بِ رُژ اَونه گو نجات پَیدا دِگِرِن له جَمعا وان زِدَ دِگِر. رُژَگه پِطرُس و یوحنا سَعَت سِیه پاش نیورو گو وقته دعا گِرِنه بو، چُنَ معبده. هَ وه وقتیدا، هِندَ مِرُوا، مِرُوَگ گو شِل هاته بو دُنیایه تینان. اَوان اَو مِرُوه شِل همو رُژه دِدانانَ بَر وه دَروازا معبده گو ناوه وه ’دَروازا جِندی‘ بو، گو ژه وان مِرُوه گو دِچُنَ ناو معبده صدقه بِخازیت. وقته اَوه مِرُوه شِل، پِطرُس و یوحنا دیتِن گو دِخاستِن بِچِنَ ناو معبده، ژه وان صدقَ خاست. پِطرُسی چاوه خو کُتا وی مِرُوی، یوحنا ژی هَ وِسا؛ پِطرُس گُتَ وی: «بَرخودَ مَ!» بَجا اَوی مِرُوی بَرخودا وان و هِویا هِنده بو اَو دِشدَگه بِدَنَ وی. بله پِطرُس گُتَ وی: «مِن چه زِر و زیو چِنینَ، بله اَو دِشدا گو مِن هَیَ اَز دِدَمَ تَ! بِ ناوه عیسی مسیحه ناصِری رابَ و ره هَرَ!» پاشه پِطرُس دَسته وی مِرُوی یه راسته گِرت و اَو بِلند گِر. هَ وه دَمه پِیه وی و قُزینگه پِیه وی قاوَت گِرتِن. اَوه مِرُوی خو هَلاوِت، سَر پِیه خو راوَستا و ره چو. اَوی خو دِهَلاوِت و ره دِچو و حمد و ثنایا خدا دِگُت و گَل واندا چو ناو معبده. خلقه همویا دیتِن گو اَو ره دِچیت و حمد و ثنایا خدا دِبِژیت، و زانین اَوَ هَمَن اَو مِرُوَ گو پِشتا بُ گِرتِنا صدقه بَر وه دَروازا معبده گو دَروازا جِندی دِهاتَ گاز گِرِن دِرونِشت؛ بَجا، خلق ژه وه دِشدا گو سَر وی قَوِمی بو، صِفَت گِرتی بِبون و مابونَ حَیر. هَ وه حالیدا گو اَو مِرُوه شِل زَلِقی بو پِطرُس و یوحنا و گَل واندا دِچو، خلق گَل یِگودو صِفَت گِرتی ’اِیوانا سلیمان‘ دا بَزینَ بُ آلیه وان. وقته پِطرُس اَوَ دیت، گُتَ خلقه: «گَلی بنی اسرائیله، اون بُچی ژه وه شُله صِفَت گِرتی نَ؟ بُچی وَ وِسا چاوه خو کُتایَ مَ گو مِرُو دِبِژیت مَ بِ قُدرَت و دینداریا خو شُلَگ گِریَ گو اَو مِرُوَ ره بِچیت؟ خدایه ابراهیم، خدایه اسحاق و خدایه یعقوب، خدایه باوانه مَ، شُکوه و جلال دا خِذمَتکاره خو عیسی، هَمَن اَو عیسی گو وَ اَو تسلیم گِر و وَ اَو حُضورا پیلاتُس دا حاشا گِر، بِ وه حالی گو پیلاتُس تصمیم گِرته بو اَوی آزاد گَت. بله وَ اَوه مُقدس و صالِح، حاشا گِر و وَ خاست قاتلَگ بُ وَ بِتَ آزاد گِرِن. وَ کانیا ژیانه گُشت، هَمَن اَوه گو خدا اَو ژه ناو مِریادا راگِر. اَم شاهِده وه یگِنَ. اَو دِشدا گو قُدرَته دِدَتَ وی مِرُوی گو اون دِبینِن و ناس دِگَن، ناوه عیسی و ایمان بِ ناوه ویَ. اَو ایمانا گو بِ واسِطا عیسایَ، بَر چاوه وَ همویا سِلامتیا کامِل دایَ وی مِرُوی. «نَهَ، گَلی بِرایا، اَز دِزانِم گو وَ بِ نَزانی رِفتار گِر، هَ وِسا گو حاکِمِت وَ رِفتار گِرِن. بله خدا گو زَجر کِشانا مسیحْ پِشتِر بِ اَزمانه تواوی پِیغَمبَرا گُته بو، اَو قِسا خو وِسا اینا جی. بَجا تَوبَ گَن و بِزُورِنَ بُ آلیه خدا گو گُنَهه وَ بِنَ خِشت گِرِن. گو رُژه تازَ بونه، ژه حُضورا خاده بِگَهَشِن و خدا، مسیحْ گو پِشتا بُ وَ دَست نیشان گِره بو رِگَت، آنی عیسی، گو دِبی اَسمانی دا بِمینیت، حَتا وقته گو همو دِشد تازَ بیت، وِسا گو خدا ژه زَمانه بَرِوَ بِ اَزمانه پِیغَمبَرِت خو یه مُقدس گُتیَ. موسی پِیغَمبَر گُت: ”خاده خدا، ناو بِرایِت وَدا پِیغَمبَرَگه بینا مِن دیه بُ وَ رِگَت. اون دِبی گوهه خو بِدَنَ هَچی دِشدا گو اَو دِبِژیتَ وَ. هَچی کَسه گوهه نَدَتَ وی پِیغَمبَری، ژه ناو قَومی دا دیه بَین بِچیت.“ «سموئیل پِیغَمبَر و پِیغَمبَره گو پاشه وی ژی هاتنَ، همویا راستا وان رُژانَ دا پِشگُتن گِرِنَ. اون زارویه پِیغَمبَرانَ و اون وَرَثه وه عَهده نَ گو خدا گَل باوانه وَدا گِردا. خدا گُتَ ابراهیم: ”بِ واسِطا نَسلا تَ تواوی طایفه دُنیایه دیه بَرکته بِگِرِن.“ وقته گو خدا خِذمَتکاره خو عیسی ژه ناو مِریادا راگِر، اَوِلی اَو رِگِرَ لاره وَ گو هَریگه وَ ژه شُله وَ یه پیس بِزُورنیت و وِسا بَرکته بِدَتَ وَ.» پِطرُس و یوحنا هِشتا گَل خلقه قِسَ دِگِرِن گو کاهینِت معبده و سَرُکه نُبَدارِت معبده و عالِمِت فِرقا صَدّوقیا هاتِن. و بَر خاطره هِنده گو رسولا دَرس دِدانَ خلقه و دِگُتن گو بِ واسِطا عیسی، مِری ساخ دِبِن، گَلَک کَربه وان وَبِبو. بَجا اَو گِرتِن و بَر خاطره هِنده گو اِوار بو اَو حَتا رُژا دی زیندانه دا خُدان گِرِن. بله گَلَک ژه اَونه گو اَو پیام بیهیسته بون، ایمان اینان و اَونه گو ایمان اینان نِیزوکی پِنج هزار مِرا بون. رُژا دی سَرُکِت یهودیا و مَزِنِت قَومی و ماموستایِت تَوراته شَهره اورشلیمه دا دُرا یِگودو خِر بون. حَنّا کاهینه مَزِن، قیافا، یوحنا، اسکندر و تواوی خانوادا کاهینه مَزِن، وه مجلِسه دا بون. اَوان پِطرُس و یوحنا اینانَ ناوَگه و ژه وان پیسیار گِرِن: «وَ بِ چه قُدرَت آن بِ چه ناوَگه اَو شُلَ گِر؟» هِنگه پِطرُس ژه رِحا مُقدسا خدا تِژی بو و گُتَ وان: «اَی سَرُک و مَزِنِت قَومی، هَگو ایرو بَر خاطره قَنجیا گو راستا مِرُوَگه شِل دا هاتیَ گِرِن، حساب مَ دِتَ خاستِن، گو چاون اَوی مِرُوی شفا گِرتیَ، بَجا اون و تواوی قَومه بنی اسرائیله وِنَ بِزانِن گو اَو مِرُوَ بِ ناوه عیسی مسیحه ناصِریَ گو روبرویی وَ ساخ و سِلامت راوَستایَ، هَمَن اَو عیسی گو وَ خاچِوَ وَگِر، هَمَن اَوه گو خدا اَو ژه ناو مِریادا راگِر. اَو عیسایَ هَمَن اَو بَرَ گو وَ معمارا اَو رَد گِر، هَمَن اَوه گو بویَ بَره اصلیَ عِمارَتی. ناو چه کَسه دا خِنجی وی نجات چِنینَ، چون گو بِن اَسمانی دا چه ناو بُ مِرُوا نَهاتیَ دایین گو اَم بِ وه نجاته پَیدا گَن.» وقته اَوان جُراَتا پِطرُس و یوحنا دیتِن و زانین گو مِرُوه دَرس نَخاندی و سادَنَ صِفَت گِرتی بون و زانین گو پِطرُس و یوحنا گَل عیسی دا بونَ. بله بَر خاطره هِنده گو دیتِن اَو مِرُوه شفا گِرتی لاره پِطرُس و یوحنا راوَستایَ، چه دِشد بُ گُتنه له ضِدّ وان چِنَبون. بَجا دَستور دان گو اَو مجلِسه دا دَرکَوِن گو گَل یِگودو مشورته بِگَن. اَوان گُتن: «اَم دِبی گَل وان مِرُوانَ دا چه بِگَن؟ چون گو تواوی اَهله اورشلیمه دِزانِن گو مُعجِزَیَگه آشگَرا بِ دَسته وانَ هاتَ گِرِن و اَم نِگارِن اَوه حاشا گَن. بله هِندی وِنَ زِدَتِر اَو خَبَرَ ناو خلقه دا پَخش نَبویی، اَم دِبی هُشداره بِدَنَ وان مِرُوانَ گو اَو ایدی بِ ناوه عیسی گَل چه کَسه دا قِسَ نَگَن.» ایجا اَوان گاز پِطرُس و یوحنا گِرِن و هُشدار دانَ وان گو ایدی نابی بِ ناوه عیسی قِسَ گَن آن دَرسه بِدَن. بله پِطرُس و یوحنا جیواب دانَ وان: «اون بوخو قضاوته بِگَن، کیشگ نَظَرا خدادا دوزَ، اطاعت گِرِن ژه وَ آن اطاعت گِرِن ژه خدا؟ چون گو اَم نِگارِن راستا وه دِشدا گو مَ دیتیَ و بیهیستیَ، قِسَ نَگَن.» اَندامه شورایه پاشه هِنده گو پِطرُس و یوحنا مِجِد تهدید گِرِن، اَو بَردان، چون گو چه ره پَیدا نَگِرِن گو جَزایه بِدَنَ وان، چون گو خلقه همویا بَر خاطره اَو دِشدا قَوِمی حمد و ثنایا خدا دِگُتن. چون گو عَمره وی مِرُوه گو مُعجِزا شفا گِرتِنه سَر وی قَوِمی بو، چِل سالا زِدَتِر بو. وقته پِطرُس و یوحنا آزاد بون، اَو چُنَ لاره هَوالِت خو و هَچی دِشدا گو سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت قَومی گُته بونَ وان بُ وان گُتن. مِرُوِت خُدان ایمان وقته اَوَ بیهیستِن، همویا گَل یِگودو بِ دَنگا بِلند بُ درگاها خدا دعا گِرِن و گُتن: «اَی خاده، اَی تِ گو سَر همو دِشدی حاکِمی، اَی تَ گو اَسمان و عَرد و بَحر و تواوی دِشده گو ناو واندانَ آفِراندیَ، تَ هَ بوخو بِ واسِطا رِحا مُقدس بِ اَزمانه جَدّه مَ، داوود پاشا گو خِذمَتکاره تَیَ، گُت: «”بُچی قَومه گو یهودی نینِن شُرِشه دِگَن؟ و خلق به چِنَ نَقشا دِکِشِن؟ پاشایِت دُنیایه صَف گِردانَ و حاکِم دُرا یِگودو خِر بونَ، له ضِدّ خاده و له ضِدّ مسیحه وی.“ بَراستی گو وه شَهری دا هم هیرودیسه حاکِم و هم پُنتیوس پیلاتُسه والی گَل قَومه گو یهودی نینِن و قَومه بنی اسرائیله له ضِدّ عیسی خِذمَتکاره تَ یه مُقدس گو تَ اَو مسح گِر، بونَ یگ، گو هَچی دِشدا گو دَسته تَ و نَقشا تَ ژه بَرِوَ کِفش گِره بو، بیننَ جی. نَهَ، اَی خاده، بَرخودَ تهدیده وانَ و نَظَرا خو خِذمَتکارِت خو بِگَ گو بِ جُراَتا کامِل راستا کلاما تَدا قِسَ گَن. و دَسته خو بُ شفا دایینه دِرِژ گَ و بِ ناوه عیسی خِذمَتکاره خو یه مُقدس، نیشانا و مُعجِزا بینَ جی.» پاشه دعا گِرِنا وان، اَو جیه گو دُرا یِگودو خِر بِبون هَژیا و همو ژه رِحا مُقدسا خدا تِژی بون و بِ جُراَته باسه کلاما خدا دِگِرِن. تواوی مِرُوِت خُدان ایمان ناو دل و جان دا یگ بون و چه کَسه نَدِگُت گو ماله وی یه وی بوخویَ، بَلگو اَو همو دِشدی دا گَل یِگودو شِریگ بون. رسولا بِ قُدرَتَگه عَظیم سَر رابونا عیسیْ خاده ناو مِریادا شَهادَت دِدان و لطفگه عَظیم سَر وان همویا بو. چه کَس ناو واندا محتاج نَبو، چون گو هَچی کَسه گو عَرد آن مالَگ هَبا، اَو دِفِرُت و دِراوه وه تینا و دِدانا بَر پِیه رسولا گو گورَیَگی احتیاجا هر کَسَگه بِتَ لِگ وَگِرِن. یوسف ژی گو ژه طایفا لاوی و خلقه قبرسه بو و رسولا گاز وی دِگِرِن برنابا گو آنی اَوه گو تشویق دِگَت، زَویَگ گو یا وی بو فِرُت و دِراوه وه، دانا بَر پِیه رسولا. بله مِرُوَگ گو ناوه حَنانیا بو گَل ژِنا خو سَفیره، عَردَگ فِرُتِن. حَنانیا هِندَگ ژه وه دِراوی لاره خو خُدان گِر و ژِنا وی ژی اَوَ دِزانی و تِنه هِندَگ ژه وه دِراوی اینا و دانا بَر پِیه رسولا. بله پِطرُس گُتَ وی: «حَنانیا، بُچی شیطانی دله تَ تِژی گِریَ گو تِ بُ رِحا مُقدسا خدا دِرَوا بِگَی و هِندَگ ژه دِراوه عَردی بوخو خُدان گَی؟ ما پِش فِرُتِنه دا اَو عَرد یه تَ بوخو نَبو؟ ما پاشه فِرُتِنا عَردی ژی اختیارا وه دِراوی دَسته تَدا نَبو؟ چه بو باعیث گو تِ وه شُله بِگَی؟ تَ نه بُ انسان، بَلگو بُ خدا دِرَو گِریَ!» وقته حَنانیا اَو قِسَنَ بیهیستِن، کَتَ عَردی و نَفَسا خو یا دوماییگه کِشا! تِرسَگه عَظیم کَتَ ناو دله وان مِرُوه گو اَو دِشدَ بیهیستِن. زَلام رابون و هاتنَ پِش و حَنانیا ناو کِفِنه دا بِچان و بِرِنَ دَروَ و اَو چال گِرِن. نِیزوکی سه سَعَتا پاشه وه یگه، ژِنا حَنانیا گو نَدِزانی چه قَوِمیَ، هاتَ وِدَره. پِطرُس ژه وی پیسیار گِر: «بِژَ مِن کانه وَ عَرد هَ فِرُتَ وه قیمَته؟» سَفیره جیواب دا: «بَله، هَ وه قیمَته.» بله پِطرُس گُتَ وی: «اون بُچی گَل یِگودو بونَ یگ گو رِحا خاده امتحان گَن؟ بَرخوده اَونه گو مِره تَ چال گِرِن بَر دَری نَ و دیه تَ ژی بِبَن.» جیدا، سَفیره ژی بَر پِیه پِطرُس کَتَ عَردی و نَفَسا خو یا دوماییگه کِشا. وقته زَلام هاتنَ ژُر، دیتِن گو اَو ژی مِریَ. بَجا اَو بِرِنَ دَروَ و رَخ مِره وی چال گِرِن. ایجا تِرسَگه عَظیم کَتَ سَر تواوی کلیسایه و سَر تواوی اَونه گو اَو دِشدَنَ بیهیستِن. گَلَک نیشان و مُعجِزَ بِ دَسته رسولا ناو قَومی دا دِهاتنَ جی. تواوی مِرُوِت خُدان ایمان، گَل یِگودو خِر دِبونَ اِیوانا سلیمان پاشا دا. جَماعَتا دی جُراَت نَدِگِرِن گو بِکَونَ گَل واندا، بله خلقه گَلَک احتراما وان خُدان دِگِر. زِدَتِر ژه همو جاره، خلقه ایمان تینان و دِکَوتنَ گَل خاده، هم مِر و هم ژِن، وِسا گو اَوان حَتا نَساخ تینانَ ناو کوچادا و اَو دِرِژ دِگِرنَ سَر دُشَگا و تَختا گو وقته پِطرُس وِدَره دا دَرباز دِبیت، سیبَرا وی بِکَویتَ سَر وان هِندَگا گو شفایه بِگِرِن. هَ وِسا ژی خلق ژه شَهرِت دُرا اورشلیمه دِهاتن و نَساخ و اَونه گو توشی رِحِت پیس بِبون تینان و اَوان همویا شفا دِگِرتِن. بله کاهینه مَزِن و تواوی اَونه گَل ویدا گو ژه عالِمِت فِرقا صَدّوقیا بون، تِژی ژه حسادته بون و رسول گِرتِن و اَو هاوِتنَ وه زیندانا گو همو جورَ زیندانی تِدا هَبون. بله شَوه، میلیاکَتَگه خاده دَره زیندانه وَگِر و اَو اینانَ دَروَ و گُت: «هَرِن و معبده دا راوَستِن و گَل خلقه راستا تواوی پیامه وه ژیانه قِسَ گَن.» وقته رسولا اَوَ بیهیستِن، سِبیزو چُنَ معبده و دَستبه دَرس دایینه گِرِن. وقته کاهینه مَزِن و اَونه گَل ویدا هاتِن، اَوان اَندامه شورایه و تواوی مَزِنِت قَومه بنی اسرائیله گاز گِرِن و هِندَ مِرُو رِگِرِنَ زیندانه گو رسولا بینِن. بله وقته مأمور چُنَ ناو زیندانه، رسول پَیدا نَگِرِن. بَجا زُوِرین و گُتن: «دَره زیندانه قاهیم گِردایی بون و نُبَدار ژی بَر دَرا راوَستا بون. بله وقته مَ دَر وَگِرِن، مَ چه کَس زیندانه دا پَیدا نَگِر.» وقته سَرُکه نُبَدارا و سَرُکه کاهینا اَو قِسَیَ بیهیستِن، راستا رسولادا گَلَک مانَ حَیر، و چُنَ ناو فِکرادا گو دوماییگه وه شُله دیه چاون بیت؟ وه ناوه دا، مِرُوَگ هات و گُتَ وان: «بَرخودَنه! اَو مِرُوه گو وَ هاوِته بونَ زیندانه دا، راوَستانَ ناو معبده دا و دَرسه دِدَنَ خلقه.» پاشه سَرُکه نُبَدارِت معبده گَل مأمورا چُن و رسول اینان، بله نه بِ زُره، چون گو دِتِرسیان خلق اَوان سنگسار گَن. وقته رسول اینان، اَو دانانَ پِشیا شورایه. ایجا کاهینه مَزِن ژه وان پیسیار گِر: «مَ مِجِد هُشدار دا وَ گو ایدی بِ وه ناوی دَرسه نَدَن، بله دیسا ژی وَ اورشلیم بِ دَرس دایینه خو تِژی گِریَ، و اون دِخازِن خونا وی مِرُوی بِگَنَ سُگُرا مَدا.» بله پِطرُس و رسوله دی جیواب دان: «اَم دِبی ژه خدا اطاعت گَن نه ژه انسان. خدایه باوانه مَ عیسی ژه ناو مِریادا راگِر، هَمَن اَو عیسایه گو وَ اَو دارَگه یَ بِزمار گِر و گُشت. خدا اَو ژِلَل بِر و دانا سَر دَسته خو یه راسته و اَو گِرَ سَروَر و نجاتگَر گو فُرصَتا تَوبَ گِرِن و بَخشینا گُنَها بِدَتَ قَومه بنی اسرائیله. و اَم شاهِده وان دِشدانَنَ، هَ وِسا گو رِحا مُقدسا خدا ژی شاهِدَ، هَمَن اَو رِح گو خدا اَو دایَ وان مِرُوه گو ژه وی اطاعته دِگَن.» وقته اَندامه شورایه اَو قِسَنَ بیهیستِن، کَربه وان وَبو و خاستِن گو رسولا بُگُژِن. بله شورایه دا مِرُوَگ هَبو گو ناوه وی گامالائیل بو و ژه فِرقا فَریسیا بو. اَو ماموستایه شِریعَته بو و خلقه همویا احتراما وی خُدان دِگِرِن. گامالائیل رابو و دَستور دا گو رسولا بُ چَند لَحظا بِبَنَ دَروَ. هِنگه گُتَ اَونه گو وِدَره بون: «گَلی بنی اسرائیله، هیشیار بِن گو اون دِخازِن گَل وان مِرُوانَ دا چه بِگَن. چون گو مدَتَگه پِش نَهَ، مِرُوَگ گو ناوه وی تِئوداس بو، رابو و دِگُت اَو مِرُوَگه مَزِنَ و نِیزوکی چارصَد مِرُوا کَتنَ گَل ویدا. بله اَو هاتَ گُشتِن و اَونه دوو ویرا دِچُن بَلاو بون و نَمان. پاشه وی، یهودایه اَهله جلیله وقته هَژمارتِنا خلقه رابو و هِند مِرُو اِخِستِنَ گَل خودا. بله اَو ژی بَین چو و تواوی اَونه دوو ویرا دِچُن پَلاتَیی بون. بَجا نَهَ راستا وه مَسَله دا اَز دِبِژِمَ وَ گو دَسته خو وان مِرُوانَ بِکِشِن و بِهلِن اَو حاله خودا بِن. چون هَگو نیّت آن عمله وان ژه انسان بیت، اَو شُلَ ناگَهَشیتَ چه جیا. بله هَگو ژه خدا بیت، اون نِگارِن اَوان بَین بِبَن، وِسا اون له ضِدّ خدا عمل دِگَن!» بَجا اَوان گوهه خو دانَ نصیحتا گامالائیل و اَوان گاز گِرِنَ رسولا گو بِنَ ژُر. شَلاق وان دان و اَو قدغن گِرِن گو ایدی بِ ناوه عیسی قِسَ نَگَن. پاشه اَوان ایجازَ دان گو اَو بِچِن. پاشه رسول مجلِسا شورایه دا دَرکَوتِنَ دَروَ و کَیف خوش بون گو لاییقه هِنده بونَ گو بَر خاطره ناوه عیسی به حُرمَتیا وان بِتَ گِرِن. اَوان همو رُژه، ناو معبده دا و ناو مالادا، ژه دَرس دایین و وَعظ گِرِنا وه هِنده گو مسیحْ هَمَن عیسایَ، دَست نَکِشان. وان رُژادا گو هَژمارا شاگِردا زِدَ دِبون، اَو یهودیه گو اَزمانه وان یونانی بون ژه وان یهودیه گو اَزمانه وان عبرانی بون، گازِندَ گِرِن. چون راستا اَو رِسقه گو دِبی همو رُژه بُ بِوَژِنه وان هاتِبا دایین، دِقّت نَدِهاتَ گِرِن. وان دانزدَه رسولا، گاز تواوی شاگِردا گِرِن و گُتن: «اَوَ دوز نینَ گو اَم بَر خاطره هِنده گو رِسقی بِدَنَ خلقه، دَست ژه وَعظ گِرِنا کلاما خدا بِکِشِن. بَجا گَلی بِرایا، ناو خودا هَفت مِرُوا بِبِژِرِن گو ناودَنگه وان باش بیت و اَو تِژی ژه رِحا خدا و حکمته بِن گو اَم وه وَظیفه بِسپارِنَ وان. بله اَمه خو وَقفی دعا گِرِن و خِذمَت گِرِن بُ کلاما خدا بِگَن.» تواوی اَونه گو وِدَره خِر بِبون کَیفا وان وه قِسه هات. اَوان استیفان گو مِرُوَگ پْر ژه ایمان و رِحا مُقدسا خدا بو، بِژارتِن. هَ وِسا ژی اَوان فیلیپُس، پْروخُروس، نیکانور، تیمون، پَرمیناس و نیکولائوس، گو خلقه شَهره اَنطاکیه بو و پِشتا بِبو یهودی بِژارتِن. اَو مِرُوَنَ اینانَ لاره رسولا و رسولا بُ وان دعا گِرِن و دَسته خو دانانَ سَر وان و بَرکت دانَ وان. ایجا کلاما خدا پَخش دِبو و هَژمارا شاگِردا شَهره اورشلیمه دا گَلَک زِدَ دِبو و گَلَک کاهینا ژی ایمان تینانَ عیسی و ژه وه ایمانه اطاعت دِگِرِن. استیفان پْر ژه لطف و قُدرَته بو و ناو خلقه دا گَلَک مُعجِزَ و نیشان تینانَ جی. هِندَ مِرُو ژه اَندامه دیرَگه گو اَو ناودَنگ بِ ’دیرا مِرُوِت آزاد‘ بو، له ضِدّ استیفان رابون و گَل ویدا بَحث گِرِن. ناو واندا یهودیه شَهره قیرَوانه و اسکندریه و مَنطَقه کیلیکیه و آسیایه هَبون. بله اَوان نَدِگارین بَ حکمت و رِحا خدا گو استیفانی بِ واسِطا وه قِسَ دِگِر راوَستِن. ایجا اَوان دِزیوَ هِندَ مِرُو دوژ گِرِن گو بِژِن: «مَ بیهیستیَ گو استیفان راستا موسی پِیغَمبَر و خدادا کُفریا دِگَت.» اَوان خلق و مَزِنِت قَومی و ماموستایِت تَوراته تحریک گِرِن و اَو رِژیانَ سَر سَره استیفان، و اَو گِرتِن و بِرِنَ حُضورا شورایه. هِندَ شاهِده دِرَوین ژی اینان گو دِگُتن: «اَو مِرُوَ چه جارا دَست ژه قِسَ گِرِن له ضِدّ وه جیه مُقدس و شِریعَته ناکِشیت. چون گو مَ بوخو بیهیست گو اَوی دِگُت عیسایه خلقه ناصِره دیه وه جیه خِرا گَت و اَو رَسمه گو موسی پِیغَمبَر سِپاردِنَ مَ، دیه وَگُریت.» تواوی اَونه گو شورایه دا رونِشته بون چاوه خو کُتانَ استیفان و دیتِن گو صومَته وی بینا صومَته میلیاکَتَگه یَ. کاهینه مَزِن ژه استیفان پیسیار گِر: «اَو دِشدَنَ راستِن؟» استیفان گُت: «گَلی بِرایا و گَلی باوان، گوهه خو بِدَنَ مِن! خدایه پْر ژه شُکوه و جلال، وقته گو بابه مَ ابراهیم بین‌النهرینه دا دِژیا و هِشتا کُچ نَگِره بو شَهره حَرانه دا، سَر وی دووهار بو، و گُتَ وی: ”ژه وَلاته خو و لاره مِرُوه خو وَرَ دَروَ و هَرَ بُ وه وَلاته گو اَزه نیشا تَ بِدَم.“ بَجا ابراهیم ژه وَلاته کَلدانیان دا دَرکَوت و چو شَهره حَرانه دا جی گِرت. پاشه مِرِنا بابه وی، خدا ابراهیم ژه وِدَره رِگِرَ بُ وه وَلاته گو اون نَهَ تِدا دِژین. بِ وه حالی، خدا چه اِرث نَدا ابراهیم، حتا هِندی بُهُستَگه عَردی؛ بله وَعدَ دا گو ابراهیم و نَسلا پاشه وی بِگَتَ خُدانه وه وَلاتی. بله دوزَ گو هِنگه ابراهیم هِشتا چه زارو چِنَبون. خدا گُتَ ابراهیم گو نَسلا وی ناو وَلاته بیانیادا دیه غَریب بِن، و اَو دیه چارصَد سالا نَسلا ابراهیم بِگَنَ برده خو و دیه ظُلمه وان بِگَن. خدا اَوَ ژی گُتَ ابراهیم گو: ”بله اَزه دیوانا وه مِلَته گو نَسلا تَ بُ وه خِذمَته دِگَت، بِگَم و پاشه وه نَسلا تَ دیه وِدَره دا دَرکَویت و دیه مِن اِرَدا پَرستِش گَن.“ خدا عَهدا سُنَت گِرِنه دا ابراهیم. بَجا بُ ابراهیم گورَگ هاتَ دُنیایه گو ناوه وی اسحاق بو و ابراهیم رُژا هشته دا اَو سُنَت گِر. و بُ اسحاق ژی گورَگ هاتَ دُنیایه گو ناوه وی یعقوب بو و بُ یعقوب ژی دانزدَه گور هاتنَ دُنیایه گو اَجداده مَنَ. «و اَجداده مَ ژه بَر خاطره حسادته، یوسف فِرُتِنَ مصره؛ بله خدا گَل یوسف دا بو و اَو ژه هر بَلایَگه خَلاص گِر، و حکمت دا وی و اَو نَظَرا فرعون دا عزیز گِر، وِسا گو فرعون اَو گِرَ حاکِمه مصره و تواوی مالا خو. «هِنگه تواوی وَلاته مصره و کنعانه دا خَلایی رابو و بَلایَگه مَزِن هات و اَجداده مَ چه رِسق پَیدا نَگِرِن. بله وقته یعقوب بیهیست گو وَلاته مصره دا گَنِم پَیدا دِبیت، اَجداده مَ بُ جارا اَوِلی رِگِرِنَ وِدَره. سَفَرا دویه دا، یوسف خو بِرایِت خو دا ناسین و فرعون خانوادا یوسف ناس گِر. یوسف خَبَر بُ بابه خو یعقوب و تواوی خانوادا وی گو همو هَفته و پِنج نَفَر بون رِگِر و گازی وان گِر گو بِنَ وِدَره. یعقوب ژی چو مصره و هَ وِدَره مِر، هم یعقوب هَمژی اَجداده مَ؛ بله جنازه وان زُوِراندِنَ شَهره شِکیمه و اَو دانانَ ناو مَزارَگه دا گو ابراهیمی اَو بِ هِندَ زیوا ژه گورِت حَمور ناو شِکیمه دا کِری بو. «بله هَ وِسا گو وقته قَوِمینا وَعدا گو خدا دابو ابراهیم نِیزوک دِبو، هَژمارا قَومه مَ ناو مصره دا زِدَ دِبون، حَتا وقته گو مصره دا پاشایَگه دی هات گو اَوی یوسف ناس نَدِگِر. اَوی گَل قَومه مَدا بِ حیلا رِفتار گِر و گَلَک ظُلم اَجداده مَ گِر و اَو مَجبور گِرِن گو بِچوگه خو یه ساوا بِهلِنَ دَروَ گو ساخ نَمینِن. «وی زَمانَیی دا بو گو موسی هاتَ دُنیایه. اَو بَر چاوه خدا جِندی بو. موسی سه هَویا مالا بابه خودا مَزِن بو. وقته موسی دانانَ دَروَ، گِجا فرعون اَو گِرَ اَولاده خو و بینا گوره خو مَزِن گِر. وِسا موسی تواوی حکمتا مصریا فِر بو و اَو قِسَدان و رِفتاره دا بو مِرُوَگه قاوَت. «وقته موسی بو چِل سالی، کَتَ دله ویدا گو بِچیت بِرایِت خو آنی بنی اسرائیله بِبینیت. وقته موسی دیت مِرُوَگه مصری ظُلمه یگَ وان دِگَت، اَو رابو پِشتا وی و بِ گُشتِنا مِرُوه مصری تُلا وی اِستاند. موسی گُمان دِگِر گو بِرایِت وی دیه فام گَن گو خدا دِخازیت بِ دَسته وی وان نجات دَت، بله اَوان فام نَگِرِن. رُژا دی، موسی گَهَشتَ دو مِرُوا گو گَل یِگودو شَر دِگِرِن و خاست گو اَوان پِگ بینیت، اَوی گُتَ وان: ”گَلی جامِران، اون بِرانَ، بُچی اون ظُلمه یِگودو دِگَن؟“ بله اَوه گو ظُلم جیناره خو دِگِر، موسی پال دا و گُتَ وی: ”که تِ سَر مَ گِری حاکِم و قاضی؟ ما تِ دِخازی هَ وِسا گو تَ دونه اَوه مصری گُشت، مِن ژی بِگُژی؟“ وقته موسی اَو قِسَیَ بیهیست، حِلات و وَلاته مِدیانه دا غَریبیه دا ما و وِدَره بو خُدانه دو گورا. «ایجا چِل سال دَرباز بو. رُژَگه چُله دا نِیزوکی چییایه سینا، میلیاکَتَگ ناو گُریه آگِره بوتَیَگه دا سَر موسی دووهار بو. وقته موسی اَو دِشدَ دیت، ما حَیر و وقته نِیزوک بو گو بِبینیت، دَنگا خاده هات گو دِگُت: ”اَزِم خدایه باوانه تَ، خدایه ابراهیم و اسحاق و یعقوب.“ موسی کَتَ رَجِفینه و جُراَت نَگِر گو بَرخودَته. «پاشه خاده گُتَ وی: ”سُلگه خو پِیه خودا دَرخینَ، چون اَو جیه گو تِ سَر راوَستایی، آخا مُقدسَ. بَراستی مِن تَنگاتیا قَومه خو گو مصره دانَ دیتیَ و دَنگا نالینا وان بیهیستیَ و اَز هاتِمَ خاره گو اَوان نجات دَم. نَهَ وَرَ گو اَزه تَ رِگَمَ مصره.“ «اَو موسیَ، گو اَوان اَو حاشا گِرِن و گُتنَ وی: ”که تِ سَر مَ گِری حاکِم و قاضی؟“ خدا هَمَن اَو مِرُوَ بِ دَسته وه میلیاکَته گو ناو بوته دا سَر وی دووهار بو، هم گِرَ سَرُک و هم گِرَ نجاتگَر. اَوی مِرُوی اَو مصره دا دَرخِستِن و چِل سالا ناو مصره دا و بَحرا سُردا و چُله دا مُعجِزَ گِرِن و نیشان اینانَ جی. هَمَن اَو موسیَ بو گو گُتَ بنی‌ اسرائیله: ”خدا دیه ناو بِرایِت وَدا، پِیغَمبَرَگه بینا مِن بُ وَ رِگَت.“ اَوَ هَمَن اَو موسی بو گو چُله دا ناو خلقه دا بو، گَل وه میلیاکَته دا گو چییایه سینایه دا گَل وی قِسَ گِر و هَ وِسا ژی گَل باوانه مَدا؛ موسی کلاما ژیانه اِستاند گو اَوه بِدَتَ مَ. «باوانه مَ نَخاستِن گو ژه وی اطاعته بِگَن، بَلگو اَو حاشا گِرِن و دله خودا زُوِرینَ بُ مصره. اَوان گُتنَ هارون: ”بُ مَ بُتا چه گَ گو اَو بِبِنَ خدایِت مَ و پِشیا مَدا بِچِن. چون گو اَم نِزانِن چه هاتیَ سَره وی موسی ای گو اَم مصره دا اینانَ دَروَ!“ له وان رُژادا بو گو اَوان بُتَگ، سَر شِکله گُلِگَگه چه گِرِن و بُ وه بُته قُربانی پِشکِش گِرِن و بَر خاطره وه بُتا گو بِ دَسته خو چه گِره بون، کَیف خوشی دِگِرِن. بله خدا رویه خو وان زُوِراند و اَو هِلانَ بُ حاله خو گو سِتِرِت اَسمانی پَرستِش گَن؛ هَ وِسا گو کِتِبا پِیغَمبَرادا هاتیَ نِویساندِن: «”اَی بنی اسرائیل، ما وان چِل ساله گو اون چُله دا بون، اَو حیوانه گو وَ گُشتِن و قُربانی گِرِن، وَ پِشکِشی مِن گِرِن؟ وَ خیبَتا بُتا مُلوکه دامَزِراند، وَ سِتِرا خدایه خو رافان بِلند گِر، آنی اَو بُته گو وَ چه گِره بون گو اون وان بِپَرَستِن. اَزه ژی وَ تَبعید گَمَ وِدایه بابِله.“ «باوانه مَ خیبَتا شَهادَته ناو چُله دا هَبون، هَمَن اَو خیبَت گو موسی بِ دَستورا خدا، گورَیَگی وه نمونا گو دیته بو، چه گِر. وقته باوانه مَ، بِ واسِطا یوشَع وَلاته کنعانه ژه وان قَومه گو خدا بَر چاوه باوانه مَ اَو هاوِته بونَ دَروَ اِستاندِن، خیبَتا شَهادَته گَل خودا اینان، و اَو خیبَت حَتا زَمانه داوود پاشا وِدَره ما. لطفا خدا بو نَصیبه داوود پاشا و داخازیا هِنده گِر گو جیَگه بُ خدایه یعقوب چه گَت. بله سلیمان پاشا بو گو بُ خدا مالَگ چه گِر. بله دوزَ گو خدایه متعال ناو وان ماله گو بِ دَسته بَشَری دِتَ چه گِرِن دا نامینیت، هَ وِسا گو اِشعیایه پِیغَمبَر دِبِژیت: «”خاده دِبِژیت: ’اَسمان تَخته پادشاهیا مِنَ و عَرد کُرسیه بِن پِیه مِدا! اونه بُ مِن چه جورَ مالَگه چه گَن؟ و جیه استراحت گِرِنا مِن کیدَره یَ؟ ما دَسته مِن، اَونَ همو چه نَگِرِنَ؟“‘ «گَلی سَرکِشان، اَی اون اَونه گو دله وَ و گوهه وَ نَهاتیَ سُنَت گِرِن! اونه همو جاره رابِنَ له ضِدّ رِحا مُقدسا خدا. اونه ژی هَ اَو شُله گو باوانه وَ گِرِن بِگَن. کیشگ پِیغَمبَرَ گو ژه دَسته باوانه وَ اَذیَت نَدیته بیت؟ اَوان حتا اَو پِیغَمبَرِت گو راستا هاتنا اَوه صالِح پِشگُتن گِره بون، گُشتِن؛ و نَهَ وَ اَو تسلیمی دُژمِن گِر و گُشت، اون اَونه گو وَ اَو شِریعَتا گو بِ واسِطا میلیاکَتا هاتَ دایین، اِستاند و ژه وه اطاعت نَگِر.» اَندامه شورایه وقته اَو قِسَنَ بیهیستِن، کَربه وان وَبو و دِدانه خو سَر یِگودو هَسون. بله استیفان گو پْر ژه رِحا مُقدسا خدا بو، چاوه خو کُتا اَسمانی، اَوی شُکوه و جلالا خدا و عیسی گو سَر دَسته راستَ قُدرَتا خدا راوَستا بو دیت. استیفان گُت: «بَرخودَنه، اَز دِبینِم گو اَسمان وَبونَ و گوره انسان سَر دَسته راستَ خدا راوَستایَ.» بله اَوان بِ دَنگا بِلند گِرِنَ هَوار و گوهه خو گِرتِن و همویا گَل یِگودو هجوم بِرِنَ سَر استیفان. اَوان استیفان عَردیرا کِشان و بِرِنَ دَروَ و اَو سنگسار گِرِن. شاهِدا جِلِگه خو دانانَ بَر پِیه زَلامَگه گو ناوه وی سولُس بو. وقته اَوان استیفان سنگسار دِگِرِن، استیفان دعا گِر و گُت: «اَی عیسیْ خاده، رِحا مِن بِستینَ!» و کَتَ سَر چُکا و بِ دَنگا بِلند گُت: «اَی خاده، وه گُنَهه سَر حسابا وان نَنِویسَ.» اَوَ گُت و رِح دا. سولُس راستا گُشتِنا استیفان دا راضی بو. له وه رُژه، شَهره اورشلیمه دا اَذیَتَگه عَظیم له ضِدّ کلیسایه دَستبه گِر، وِسا گو خِنجی رسولا، تواوی اَونه گو ایمان هَبون، پَلاتَیی مَنطَقه یهودیه و سامِرِه بون. هِندَ مِرُوه دیندار استیفان سِپاردِنَ آخه و بُ وی شینَگَ عَظیم گِرتِن. بله سولُس گَلَک اَذیَتا کلیسایه دِگِر و ژه مالَگه دِچو بُ مالا دی و مِر و ژِن دِکِشانَ دَروَ و اَو دِهاوِتِنَ زیندانه دا. اَو مِرُوه خُدان ایمان گو بَر خاطره اَذیَت بونه پَلاتَیی بِبون، هَچی جیه گو دِچُن کلاما خدا وَعظ دِگِرِن. فیلیپُس ژی چو بُ شَهرَگه سامِرِه و وِدَره بُ خلقه باسه مسیحْ گِر. وقته گو جَماعَتا قِسِت فیلیپُس بیهیستِن و اَو نیشانِت گو ژه وی دووهار دِبون دیتِن، همویا گَلَک باش گوهه دانَ وه دِشدا گو اَوی دِگُت؛ چون گو رِحِت پیس بِ قیژیا ژه ناو گَلَک مِرُوه گو بِوَ وان بِبون، دَردِکَوتنَ دَروَ و گَلَک مِرُوه فلج و شِل شفا دِگِرتِن. بَ وه یگه شادیَگه مَزِن وه شَهری دا چه بِبو. بله وه شَهری دا مِرُوَگ هَبو گو ناوه وی شَمعون بو و کِمِژوَ بو گو شَهری دا سیحِربازی دِگِر و خلقه سامِرِه ژه شُله وی صِفَت گِرتی بِبون. اَوی دِگُت اَو مِرُوَگه مَزِنَ. همو ژه گوشگَ و مَزِن، گوهه خو دِدانَ وی و دِگُتن: «اَوَیَ، اَو قُدرَتا خدا گو دِبِژِنه، عَظیم.» خلقه گوهه خو دِدانَ شَمعون، چون کِمِژوَ بو گو اَوی بِ سیحِربازیا خو خلق صِفَت گِرتی گِره بو. بله وقته گو خلقه ایمان اینانَ خَبَرا خوشَ فیلیپُس گو راستا پادشاهیا خدا و ناوه عیسیْ مسیحْ دا بو، ژِن و مِر، همویا غُسلا تعمیده گِرتِن. حتا شَمعونی ژی ایمان اینا و پاشه گِرتِنا غُسلا تعمیده همو جاره گَل فیلیپُس دا بو و ژه دیتِنا نیشانا و مُعجِزِت عَظیم گو دووهار دِبون، مابو حَیر. وقته رسولا شَهره اورشلیمه دا بیهیستِن گو سامِریا کلاما خدا قَبول گِرِنَ، پِطرُس و یوحنا رِگِرِنَ لاره وان. اَو هر دوگ هاتنَ سامِرِه بُ وان دعا گِرِن گو رِحا مُقدسا خدا بِستینِن، چون گو رِحا مُقدسا خدا هِشتا سَر چی یگ ژه وان ژُردا نَهاته بو، بَلگو اَوان تِنه بِ ناوه عیسیْ خاده غُسلا تعمیده گِرته بون. ایجا پِطرُس و یوحنا دَسته خو دانانَ سَر وان و اَوان رِحا مُقدسا خدا اِستاندِن. وقته شَمعون دیت گو رسول بِ دَست داناندِنا سَر خلقه، رِحا خدا دِدَنَ وان، هِندَ دِراو اینا و گُتَ رسولا: «وه قُدرَته بِدَنَ مِن ژی گو هَچی کَسه گو اَز دَسته خو دانمَ سَر، رِحا مُقدسا خدا بِستِنیت.» بله پِطرُس گُتَ وی: «بِلا زیوه تَ گَل تَدا بَین بِچیت! چون گو تَ گُمان گِر تِ دِگاری دیاریا خدا بِ دِراوی بینی دَست! تَ وه خِذمَته دا نه چه پِشگ هَیَ و نه چه پار، چون گو دله تَ حُضورا خدادا راست نینَ. ژه وه پیسیتیا خو تَوبَ گَ و ژه خاده بِخازَ گو بَلگو اَو نیّتا دله تَ بِبَخشیت؛ چون اَز دِبینِم گو وجودا تَ تِژی ژه ژَهرا طالَ و تِ اسیره پیسیتیه ای.» شَمعون گُت: «اون بُ مِن حُضورا خاده دا دعایا بِگَن گو چی یگ ژه اَو دِشده وَ گُتی سَره مِدا نَیِت.» وقته گو پِطرُس و یوحنا شَهادَت دان و باسه کلاما خاده گِرِن، زُوِرینَ اورشلیمه. اَوان ره دا انجیل بُ گَلَک گُنده سامِرِه وَعظ گِرِن. میلیاکَتَگَ خاده گُتَ فیلیپُس: «رابَ و هَرَ بُ آلیه باشوره، هَمَن اَو ره گو ژه اورشلیمه دِچیتَ بُ غزه.» اَودَر چُلَ. فیلیپُس ژی رابو و کَتَ ره. ره دا گَهَشتَ نَمِرَگه اَهله حَبَشه. اَو یگ ژه مَزِنِت کاخا ’کَنداکِه‘ مَلَکا حَبَشه بو و تواوی خِزینا مَلَکه دَسته ویدا بو. اَو بُ پَرستِش گِرِنا خدا هاته بو اورشلیمه. وقته اَو نَمِر دِزُوِری بُ وَلاته خو، پایتونا خودا رونِشته بو و کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَر دِخاند. رِحا خدا گُتَ فیلیپُس: «هَرَ نِیزوک و بِکَوَ گَل وه پایتونه دا.» بَجا فیلیپُس بَزی بُ آلیه پایتونه و بیهیست گو اَو نَمِر کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَر دِخونیت. فیلیپُس ژه وی پیسیار گِر: «تِ اَو دِشدا گو دِخونی فام دِگَی؟» اَوه نَمِر گُت: «اَز چاون دِگارِم فام گَم، هَگو کَسَگ ره نیشا مِن نَدَت؟» ایجا اَوی ژه فیلیپُس خاست گو سیواری پایتونه بیت و رَخ وی رونِت. اَو جیه نِویسارا مُقدس گو اَوی نَمِری دِخاند، اَوَ بو: «بینا پَزَگه گو بُ شَژه گِرِنه دِتَ بِرِن، و بینا بَرخِگَگه گو لاره اَوه گو هِری دِبِریت به دَنگَ، اَو دَوْه خو ناوَگَت. وقته اَو هاتَ گوشگَ گِرِن، عدالت ژه وی هاتَ اِستاندِن؛ که دِگاریت راستا نَسلا ویدا قِسَ گَت؟ چون گو ژیانا وی ژه سَر رویه عَردی هاتَ راگِرِن.» اَوه نَمِر گُتَ فیلیپُس: «اَز لاواهیا تَ دِگَم گو تِ بِژی مِن، گو پِیغَمبَر راستا که وه قِسه دِبِژیت، راستا خودا آن راستا یگَ دیتِردا؟» هِنگه فیلیپُس دَستبه قِسَدانه گِر و ژه هَمَن وه جیه نِویسارا مُقدس دَستبه گِر و خَبَرا خوشَ راستا عیسی دا گُتَ اَوه نَمِر. هَ وِسا گو ره دا دِچُنَ پِش، گَهَشتِنَ سَر آوَگه. اَوه نَمِر گُت: «بَرخوده، اِرَ آو هَیَ! چه دِگاریت پِشیا تعمید گِرتِنا مِن بِگِریت؟» فیلیپُس گُت: «هَگو تَ بِ تواوی دله خو ایمان اینایَ، چه دِشد نِگاریت پِشیا تعمید گِرتِنا تَ بِگِریت.» اَوه نَمِر گُت: «مِن ایمان هَیَ گو عیسیْ مسیحْ گوره خدایَ.» اَوه نَمِر دَستور دا گو پایتونه راوَستینِن. هِنگه اَو هر دوگ چُنَ ناو آوه دا و فیلیپُس غُسلا تعمیده دا وی. وقته اَو ناو آوه دا هاتنَ دَروَ، رِحا خاده فیلیپُس راگِر و بِر و اَوه نَمِر ایدی فیلیپُس نَدیت. اَوه نَمِر بِ شادیه کَتَ رِیا خو و چو. بله فیلیپُس خو شَهره اَشدوده دا دیت. اَو ناو تواوی شَهره وه مَنطَقه دا گَریا و انجیل وَعظ گِر، حَتا گَهَشتَ شَهره قیصریه. بله سولُس گو ژه تهدید گِرِن و گُشتِنا شاگِرده خاده دَست نَدِکِشا، چو لاره کاهینه مَزِن و ژه وی هِندَ نامَ بُ دیرِت ناو شَهره دمشقه دا خاست گو هَگو مِرُوَگه ژه اَهله طریقته پَیدا گَت، آنی اَو مِرُوه گو دوو عیسی دا دِچِن، چه ژِن چه مِر، اَوان بِگِریت و بینیتَ شَهره اورشلیمه. هَ وِسا گو اَو ره دا دِچو، وقته نِیزوکی دمشقه بو، نِشگادا نورَگ ژه اَسمانی دُرا وی بِرِسقی سولُس کَتَ سَر عَردی و دَنگَک بیهیست گو دِگُتَ وی: «شائول، شائول، تِ بُچی اَذیَتا مِن دِگَی؟» سولُس گُت: «آغایه مِن، تِ که ای؟» جیواب هات: «اَز عیسی مَ، هَمَن اَوه گو تِ اَذیَتا وی دِگَی. بله رابَ و هَرَ ناو شَهری. دیه وِدَره بِژِنَ تَ گو دِبی چه بِگَی.» اَونه گو گَل سولُس دا بون، کُش راوَستا بون؛ اَوان دَنگ دِبیهیسیت بله چه کَس نَدِدیتِن. سولُس عَردی رابو و بِ وه حالی گو چاوه وَگِری بون، نَگاری چه دِشدی بِبینیت؛ بَجا دَسته وی گِرتِن و اَو بِرِنَ دمشقه. چاوه وی سه رُژا چه دِشد نَدِدیت. اَوی نه دِشدَگ دِخار و نه دِشدَگ دِوَخار. دمشقه دا مِرُوَگ دِژیا گو ناوه وی حَنانیا بو و اَو شاگِردَگه عیسی بو. خاده دیتنه دا گُتَ وی: «حَنانیا!» حَنانیا گُت: «کَرَمگَ خاده، اَز خِذمَتا تَدامَ.» خاده گُتَ حَنانیا: «رابَ و هَرَ ناو وه کوچا گو دِبِژِنه راست و مالا یهودادا پیسیارا سولُسی اَهله تارسوسه بِگَ. چون گو اَو دعایا دِگَت و اَوی دیتنه دا مِرُوَگ گو ناوه وی حَنانیایَ دیتیَ گو تِت و دَسته خو دِدانِتَ سَر وی گو چاوه وی دیسا بِبینِن.» بله حَنانیا جیواب دا: «اَی خاده، مِن ژه گَلَک مِرُوا راستا وی مِرُوی دا بیهیستیَ، گو اورشلیمه دا چه قیاسا پیسیتی اَونه گو ایمان تَ هَنَ گِریَ. و اِرَ ژی ژه آلیه کاهینِت مَزِن اختیار هَیَ گو هَچی کَسه گاز ناوه تَ بِگَت، بِگِریت.» بله خاده گُتَ حَنانیا: «هَرَ، چون گو اَو مِرُوَ آمانا بِژارتیا مِنَ گو ناوه مِن بِبَتَ لاره قَومه گو یهودی نینِن و پاشایا و قَومه بنی اسرائیله. چون گو اَزه نیشا وی بِدَم گو بَر خاطره ناوه مِن دِبی چه قیاسا زَجره بِکِشیت.» بَجا حَنانیا کَتَ ره و چو ناو وه ماله دا. اَوی دَسته خو دانا سَر شائول گو هَمَن سولُسَ و گُت: «شائول بِرا، عیسیْ خاده گو ره دا سَر تَ دووهار بو، اَز رِگِرِمَ گو چاوه تَ دیسا بِبینِن و تِ ژه رِحا مُقدسا خدا تِژی بی.» جیدا دِشدَگ بینا پولَگه ژه چاوه وی کَتِن و چاوه وی دیسا دیتِن. هِنگه رابو و غُسلا تعمیده گِرت. پاشه رِسق خار و قاوَت گِرت. شائول چَند رُژا گَل شاگِردا ما دمشقه دا. اَوی هَ هِنگه ناو دیرادا راستا عیسی دا دَستبه قِسَدانه گِر و گُت: «عیسی گوره خدایَ.» هَچی کَسه قِسَدانا وی دِبیهیسیت صِفَت گِرتی دِبو و دِگُت: «ما اَوَ هَمَن اَو مِرُو نینَ گو اورشلیمه دا اَونه گو گاز ناوه عیسی دِگِرِن بَین دِبِر؟ ما اَو مِرُوَ بَ وه یگه نَهاتیَ اِرَ گو اَوان بِگِریت و بِبَتَ لاره سَرُکِت کاهینا؟» بله شائول همو رُژه قاوَتتِر دِبو و بُ یهودیه گو دمشقه دا دِژیان ایثبات دِگِر گو عیسی، هَمَن مسیحَ و وِسا اَو دِهلانَ حَیر. پاشه دَرباز بونا گَلَک رُژا، سَرُکِت یهودیان، نَقشَ کِشان گو شائولی بُگُژِن، بله شائول نَقشا وان هَسیا. اَو شَو و رُژ دَروازه شَهری شار دِبون گو وی بُگُژِن. بله شاگِردِت شائول، شَودا اَو دانانَ ناو زَنبیلَگه دا و کُلَکَگه دیوارا شَهری دا اَو ژُردا رِگِرِن. وقته شائول گَهَشتَ اورشلیمه، سَعی گِر بِکَویتَ گَل شاگِردادا. بله همو ژه وی دِتِرسیان، چون گو باوار نَدِگِرِن گو اَو هَراستی بویَ شاگِرده عیسی. بله برنابا اَو راگِر و اینا لاره رسولا و بُ وان باس گِر گو چاون شائول ره دا خاده دیتیَ و خاده گَل ویدا قِسَ گِریَ و اَوی بِ جُراَته بِ ناوه عیسی وَعظ گِری. ایجا شائول ما لاره وان و دِچو همو جیه اورشلیمه و بِ جُراَته بِ ناوه خاده وَعظ دِگِر. شائول، گَل وان یهودیه گو اَزمانه وان یونانی بو قِسَ دِگِر و بَحث دِگِر، بله اَو دوو هِنده بون گو وی بُگُژِن. وقته بِرایا اَو یگَ زانین، شائول اینانَ شَهره قیصریه و ژه وِدَره رِگِرِنَ شَهره تارسوسه. وِسا اَو کلیسایه گو همو جیه مَنطَقه یهودیه و جلیله و سامِرِه دا بون، اِمِن بون و قاوَت. اَونه خُدان ایمان بِ تِرسا خاده دِژیان و بِ تشویقا رِحا مُقدسا خدا هَژمارا وان زِدَ دِبو. پِطرُس گو همو جیا دِگَریا، چو دیتِنا اَونه گو شَهره لُدّه دا ایمان عیسی هَبون. وِدَره مِرُوَگ دیت گو ناوه وی اینیاس بو. اَو هَشت سالا فلج بو و کَته بو ناو جیادا. پِطرُس گُتَ وی: «اینیاس، عیسیْ مسیحْ شفایه دِدَتَ تَ. رابَ و جیه خو خِر گَ!» اَو جیدا رابو، و تواوی اَونه گو لُدّه و شارونه دا دِژیان بِ دیتِنا اینیاس زُوِرینَ بُ آلیه خاده. شَهره یافایه دا شاگِردَگ دِژیا گو ناوه وی طابیتا بو. اَزمانه یونانی دا دورکاس دِبِژِنَ طابیتا گو آنی خَزال. وی ژِنگه گَلَک شُله باش دِگِرِن و کمکا فقیر و ژارا دِگِر. له وان رُژادا طابیتا نَساخ کَت و مِر. جنازه طابیتا شُستِن و اَو دانانَ اُدا آلیه سَریَ ماله. بَر خاطره هِنده گو لُدّه نِیزوکی یافایه بو، وقته شاگِردا بیهیستِن گو پِطرُس لُدّه دایَ، اَوان دو مِرُو رِگِرِنَ لاره وی و داخازی له گِرِن گو: «اَم لاواهیا دِگَن زو وَرَ لاره مَ.» بَجا پِطرُس رابو و گَل واندا چو. وقته گَهَشتَ وِدَره، اَوان پِطرُس بِرِنَ اُدا آلیه سَریَ ماله. تواوی بِوَژِن دُرا وی راوَستان. اَو دِگیریان و جِلِگه خو گو دورکاس وقته گو هِشتا ساخ بو بُ وان دورو بو، نیشا وی دِدان. بله پِطرُس اَو همو دَرخِستِنَ دَروَ و کَتَ سَر چُکا و دعا گِر. پاشه زُوِری بُ آلیه جنازَ و گُت: «طابیتا، رابَ!» طابیتا چاوه خو وَگِرِن و وقته پِطرُس دیت، رابو رونِشت. پِطرُس دَسته وی گِرت و اَو راگِرَ سَرپِیا. پاشه گاز گِرَ بِوَژِنا و اَونه گو ایمان عیسی هَبون و طابیتا ساخ سِپاردَ وان. اَو خَبَرَ تواوی یافایه دا گَریا و گَلَک مِرُوا ایمان اینانَ خاده. پِطرُس گَلَک رُژا ما یافایه دا لاره چَرمکارَگه گو ناوه وی شَمعون بو. شَهره قیصریه دا مِرُوَگ دِژیا گو ناوه وی کُرنِلیوس بو. اَو ناو گُردانَگه رومی دا گو دِگُتنه گُردانا ایتالیایی افسر بو. اَو و تواوی اَهله مالا وی دیندار و خداتِرس بون. کُرنِلیوس دَستوَگِری صدقَ دِدا خلقه و همو جاره حُضورا خدادا دعا دِگِر. رُژَگه نِیزوکی سَعَت سِیه پاش نیورو اَوی آشگَرا دیتنَگه دا دیت گو میلیاکَتَگه خدا هاتَ لاره وی و گُته دا: «کُرنِلیوس!» کُرنِلیوس بِ تِرس چاوه خو کُتا وی و گُت: «کَرَمگَ، آغایه مِن!» میلیاکَته گُتَ وی: «دعایه تَ و صدقه تَ ژِلَل چُنَ بُ حُضورا خدا و تِ بیرا ویدا ای. نَهَ هِندَ مِرُوا رِگَ شَهره یافایه گو اَوه گو ناوه وی شَمعونَ و گاز وی دِگَن پِطرُس بیننَ اِرَ. اَو مِوانه مِرُوَگه چَرمکارَ گو ناوه شَمعونَ و مالا وی نِیزوکی بَحره یَ. وقته اَو میلیاکَتا گو گَل کُرنِلیوس قِسَ دِگِر چو، کُرنِلیوس گاز گِرَ دو خِذمَتکاره خو و سربازَگه دیندار ژه وان سربازه گو بُ وی خِذمَت دِگِرِن. کُرنِلیوس همو دِشد گُتَ وان و اَو رِگِرِنَ یافایه. رُژا دی، وقته اَو ره دا بون و نِیزوکی شَهری دِبون، نِیزوکی سَعَت دانزده نیورو پِطرُس چو سَر بانه ماله گو دعایا بِگَت. پِطرُس بِرسی بو و خاست گو دِشدَگه بُخُت. بله وقته اَوان رِسق حاضِر دِگِرِن، پِطرُس به هِش بو. اَوی دیت گو اَسمان وَبونَ و دِشدَگ بینا چارشَفَکه مَزِن ژه چار قُنجا هاتیَ هوا وَگِرِن و ژُردا دِتَ بُ آلیه عَردی. و اَو چارشَف تِژی ژه هر جورَ حیوانه چارپه و حیوانه گو سَر عَردی دِخِشِگِن و طَیره اَسمانی بو. هِنگه دَنگَک گَهَشتَ گوهه وی گو دِگُت: «پِطرُس، رابَ، شَژه گَ و بُخُ!» پِطرُس گُت: «حاشا، اَی خاده، چون گو مِن چه جارا دِشدَگه حرام آن مِرار نَخاریَ.» اَو دَنگ دیسا بُ جارا دویه گَهَشتَ گوهه وی گو دِگُت: «اَو دِشدا گو خدا حلال گِریَ، تِ نَبِژه دا حرام!» اَو شُلَ سه جارا قَوِمی و اَو چارشَف نِشگادا بُ اَسمانی ژِلَل هاتَ بِرِن. هَ وه حالیدا گو پِطرُس صِفَت گِرتی فِکِر دِگِر گو معنیا وه دیتنا گو اَوی دیتیَ چیَ، اَو مِرُوه گو کُرنِلیوسی رِگِره بون، مالا شَمعونی پَیدا گِرِن و بَر دَره ماله راوَستان. اَوان بِ دَنگا بِلند پیسیار دِگِرِن گو کانه اَو شَمعونه گو گاز وی دِگِرِن پِطرُس وِدَره مِوانَ آن نه. پِطرُس وه حالیدا گو راستا دیتنه دا فِکِر دِگِر، رِحا خدا گُتَ وی: «بَرخوده، سه مِرُو دوو تَ دِگَرِن. رابَ و به هِنده گو دودل بی، گَل واندا هَرَ. چون گو مِن اَو رِگِرِنَ.» پِطرُس ژُردا چو لاره وان مِرُوا و گُتَ وان: «اَز هَمَن اَوِم گو اون دوو دِگَرِن. اون بَر خاطره چه هاتنَ؟» اَوان گُتن: «کُرنِلیوس، افسره رومی اَم رِگِرِنَ. اَو مِرُوَگه صالِح و خداتِرسَ و تواوی یهودی مَحتا وی دِگَن. اَوی ژه میلیاکَتَگه مُقدس دَستور اِستاند گو مِرُوا رِگَتَ دوو تَ گو تِ بِچی مالا وی و اَو قِسه تَ بِبیهیسیت.» بَجا پِطرُس اَو بِرِنَ ناو مالدا گو اَو بِبِنَ مِوانه وی. رُژا دی پِطرُس رابو و گَل واندا چو. هِندَ بِرایِت اَهله یافایه ژی گَل ویدا چُن. رُژا دی اَو گَهَشتِنَ شَهره قیصریه. کُرنِلیوس چاورِیا وان بو و اَوی قَومه خو و هَوالِت خو یه نِیزوک ژی گازی گِره بون. وقته پِطرُس هاتَ ناو مالدا، کُرنِلیوس چو پِشیا وی و کَتَ بَر پِیه وی و اَو پَرستِش گِر. بله پِطرُس اَو بِلند گِر و گُت: «رابَ؛ اَز ژی انسانَگِم.» پِطرُس هَ وِسا گو گَل ویدا قِسَ دِگِر چو ژُر و دیت گو گَلَک مِرُو خِر بونَ وِدَره. پِطرُس گُتَ وان: «اون بوخو دِزانِن بُ یهودیا دوز نینَ گو تِگَلیا اَونه گو ژه مِلَته دیتِرِن بِگَن آن بِچِنَ مالا واندا. بله خدا نیشا مِن دایَ گو اَز نابی بِژِمَ چه کَسه حرام آن مِرار. بَجا وقته اَز هاتمَ گازی گِرِن، اَز به هِنده گو مخالفته بِگَم، هاتِم. نَهَ بِژِن، وَ بُچی اَز گازی گِره مَ؟» کُرنِلیوس جیواب دا: «چار رُژا پِش نَهَ، هَ وه وقتیدا، سَعَت سِیه پاش نیورو مِن مالا خودا دعا دِگِر گو نِشگادا مِرُوَگ بِ جِلِگه روناهی بَر مِن راوَستا و گُت: ”کُرنِلیوس، دعایا تَ هاتَ بیهیستِن و صدقه تَ حُضورا خدادا هاتنَ بیرانین. بَجا هِندَ مِرُوا رِگَ شَهره یافایه گو اَوه گو ناوه وی شَمعونَ و گاز وی دِگَن پِطرُس بیننَ اِرَ. اَو مِوانه مِرُوَگه چَرمکارَ گو ناوه شَمعونَ و مالا وی نِیزوکی بَحره یَ.“ بَهنده مِن جیدا مِرُو رِگِرِنَ دوو تَ و تَ ژی کَرَم گِر و تِ هاتی. نَهَ اَم همو اِرَ حُضورا خدادانَ گو هَچی دِشدا خاده بُ تَ اَمِر گِریَ، بِبیهیسِن.» ایجا پِطرُس دَستبه قِسَدانه گِر و گُت: «بَراستی اَز نَهَ دِزانِم گو خدا چه فَرق و جُداتیه نادانِتَ نابَینا انسان دا؛ بَلگو ناو تواوی مِلَتادا، هَچی کَسه گو ژه خدا بِتِرسیت و شُلا دوز بِگَت، حُضورا خدادا دِتَ قَبول گِرِن. اون دِزانِن گو خدا کلاما خو بُ قَومه بنی اسرائیله رِگِر و بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ گو خادیه همو کَسه یَ، خَبَرا خوشَ آشتی و سِلامتیه وَعظ گِر. اون بوخو دِزانِن، پاشه هِنده گو یحیا باسه پیاما غُسلا تعمیده گِر، اَو شُلَ ژه حَریما جلیله دَستبه گِر و تواوی یهودیه دا پَخش بو. و خدا چاون عیسایه خلقه ناصِره بِ رِحا مُقدسا خو و بِ قُدرَته مسح گِر و بِژارت. اَو دِچو همو جیا و قَنجی دِگِر و شفا دِدا تواوی اَونه گو بِن ظُلما ابلیسی دا بون، چون گو خدا گَل ویدا بو. «اَم شاهِده تواوی وان شُلانَ گو عیسی هم وَلاته یهودیادا و هم شَهره اورشلیمه دا گِر. اَوان اَو دارَگِوَ بِزمار گِرِن و گُشتِن. بله خدا اَو له رُژا سِیه ژه ناو مِریادا راگِر و اَو دا دووهار گِرِن. بله نه بُ همو کَسه، بَلگو تِنه بُ مَ گو خدا اَم بِژارته بون گو اَم بِبِنَ شاهِد. آنی بُ مَ گو پاشه رابونا وی ژه ناو مِریادا، مَ گَل ویدا خار و وَخار. اَوی بُ مَ اَمِر گِر گو اَم بُ خلقه وَعظ گَن و شَهادَته بِدَن گو عیسی هَمَن اَوَ گو خدا اَو بِژارتیَ گو سَر مِرُوه ساخ و مِری قضاوته بِگَت. تواوی پِیغَمبَر راستا ویدا شَهادَته دِدَن گو هَچی کَسه ایمانه بینیتَ عیسی، بِ واسِطا ناوه عیسی گُنَهه وی دِنَ بَخشین.» وقته پِطرُس هِشتا اَو قِسَنَ دِگُتن، رِحا مُقدسا خدا ژُردا هاتَ سَر تواوی اَونه گو کلام دِبیهیستِن. هِندَ مِرُوه خُدان ایمان ژه مِلَته هاتی سُنَت گِرِن آنی ژه یهودیا، گو گَل پِطرُس دا بون مانَ حَیر، چون دیتِن گو دیاریا رِحا مُقدسا خدا حتا سَر قَومه گو یهودی نینِن ژی هاتَ رِژاندِن. بَر خاطره هِنده گو دِبیهیستِن گو اَو بِ اَزمانه دیتِر قِسَ دِگَن و حمد و ثنایا خدا دِبِژِن. ایجا پِطرُس گُت: «نَهَ گو وان مِرُوانَ دوز بینا مَ رِحا مُقدسا خدا اِستاندِنَ، ما چه کَس دِگاریت پِشیا غُسلا تعمید گِرتِنا وان ناو آوه دا بِگِریت؟» پِطرُس اَمِر گِر گو بِ ناوه عیسیْ مسیحْ غُسلا تعمیده بِدَنَ وان. پاشه اَوان ژه پِطرُس خاستِن گو چَند رُژا بِمینیتَ لاره وان. رسولا و بِرایا ناو تواوی حَریما یهودیه دا بیهیستِن گو قَومه گو یهودی نینِن ژی کلاما خدا قَبول گِرِنَ. بَجا وقته پِطرُس زُوِری شَهره اورشلیمه، اَونه گو طایه سُنَت گِرِنه بون، گَل ویدا بَحث گِرِن و گُتن: «تِ دِچی لاره وان مِرُوه گو نَهاتنَ سُنَت گِرِن و گَل واندا رِسقی دِخُی.» بله پِطرُسی دَستبه گِر و همو دِشد اَوِلی حَتا دوماییگه بُ وان وَگِر و گُت: «مِن ناو شَهره یافایه دا دعا دِگِر گو اَز به هِش بوم و هَ وه حالیدا مِن دیتنَگ دیت. مِن دیت گو دِشدَگه بینا چارشَفَکه مَزِن گو ژه چار قُنجا هاته بو هوا وَگِرِن، ژه اَسمانی ژُردا هات و گَهَشتَ مِن. وقته مِن باش بَرخودایه، مِن حیوانه چارپه و حیوانه وَحشی و حیوانه گو سَر عَردی دِخِشِگِن و طَیره اَسمانی سَر وه دیتِن. هِنگه دَنگَک گَهَشتَ گوهه مِن گو دِگُت: ”پِطرُس، رابَ، شَژه گَ و بُخُ!“ بله مِن گُت: ”حاشا، اَی خاده، چون گو مِن چه جارا دِشدَگه حرام آن مِرار نَدانایَ ناو دَوْه خودا.“ «بله اَو دَنگ دیسا بُ جارا دویه ژه اَسمانی گَهَشتَ گوهه مِن گو دِگُت: ”اَو دِشدا گو خدا حلال گِریَ، تِ نَبِژه دا حرام.“ اَو شُلَ سه جارا قَوِمی و پاشه اَو همو بُ اَسمانی ژِلَل هاتنَ بِرِن. ایجا، هَ وه دَمه سه مِرُو گو اَو ژه شَهره قیصریه رِگِره بونَ دوو مِن، گَهَشتِنَ وه مالا گو اَم تِدا بون. رِحا خدا گُتَ مِن گَل واندا بِچِم و دودل نَبِم. اَو شَش بِرایَنَ ژی کَتنَ گَل مِدا و اَم چُنَ ناو مالا وی مِرُوی. اَوی بُ مَ گُت گو چاون دیتیَ میلیاکَتَگ ناو مالا ویدا راوَستایَ و گُتیَ وی: ”هِندَ مِرُوا رِگَ شَهره یافایه گو اَوه گو ناوه وی شَمعونَ و گاز وی دِگَن پِطرُس بیننَ اِرَ؛ اَو دیه بُ تَ پیامَگه بینیت گو بِ واسِطا وه پیامه دیه نجاته پَیدا گَی. هم تِ و هم تواوی اَهله مالا تَ.“ لَحظا گو مِن دَستبه قِسَدانه گِر، رِحا مُقدسا خدا ژُردا هاتَ سَر وان، هَ وِسا گو اَوِلی دا ژُردا هاته بو سَر مَ. هِنگه اَو قِسا خاده هاتَ بیرا مِن گو گُته بو: ”یحیا بِ آوه غُسلا تعمیده دا، بله اونه بِ رِحا مُقدسا خدا غُسلا تعمیده بِگِرِن.“ بَجا هَگو خدا هَمَن اَو دیاریا گو وقته مَ ایمان اینایی خاده عیسیْ مسیحْ دا مَ، دایَ وان ژی، اَز که بِم گو بِگارِم پِشیا شُلا خدا بِگِرِم؟» وقته اَوان اَو قِسَنَ بیهیستِن، کُش بون. اَوان سِتایِشا خدا دِگِرِن و دِگُتن: «بَجا خدا فُرصَتا وه تَوبا گو دِبَتَ بُ ژیانه، دایَ قَومه گو یهودی نینِن ژی.» اَو مِرُوه خُدان ایمان گو بَر خاطره اَذیَتا گو پاشه گُشتِنا استیفان دَستبه گِره بو، پَلاتَیی بِبون، حَتا مَنطَقا فینیقیه و قبرس و شَهره اَنطاکیه چُن. اَوان خِنجی یهودیا بُ چه کَسه باسه کلاما خدا نَدِگِرِن. بله ناو واندا هِندَ مِرُو هَبون گو اَهله قبرس و شَهره قیرَوانه بون، اَو وقته گَهَشتِنَ شَهره اَنطاکیه گَل وان یهودیه گو اَزمانه وان یونانی بون، خَبَرا خوشَ عیسیْ خاده بُ وان وَعظ گِرِن. دَسته خاده ژی گَل واندا بو و گَلَک مِرُوا ایمان اینان و زُوِرینَ بُ آلیه خاده. خَبَرا وه شُله گَهَشتَ گوهه کلیسایا گو شَهره اورشلیمه دا بو و اَوان برنابا رِگِرِنَ اَنطاکیه. وقته اَو هاتَ وِدَره و لطفا خدا دیت، کَیف خوش بو و همو تشویق گِرِن گو بِ تواوی دل بُ خاده وفادار بِمینِن. برنابا مِرُوَگه قَنج بو و پْر ژه رِحا مُقدسا خدا و ایمان. بَهنده گَلَک مِرُوا ایمان اینانَ خاده. پاشه برنابا چو شَهره تارسوسه گو شائولی پَیدا گَت. وقته اَو پَیدا گِر، اَو اینا اَنطاکیه. اَو سالَگه تمام گَل مِرُوه کلیسایه خِر دِبون و دَرس دِدانَ جَماعَتَگه عَظیم. شَهره اَنطاکیه دا بو گو شاگِرد بُ جارا اَوِلی مسیحی هاتنَ گازی گِرِن. وان رُژادا چَند پِیغَمبَر ژه اورشلیمه ژُردا هاتنَ بُ اَنطاکیه. یگ ژه وان گو ناوه وی آگابوس بو، رابو و بِ واسِطا رِحا خدا پِشگُتِن گِر گو خَلاییَگه زُر دیه تواوی دُنیایه دا رابیت. اَو خَلاییَ زَمانه سَلطَنَتا کْلودیوس قیصریه رومه دا قَوِمی. بَجا شاگِردا تصمیم گِرتِن گو هَریگ ژه وان گورَیَگی قاوَتا خو کمکه بُ بِرایه گو حَریما یهودیه دا دِژیان رِگَت. بَجا اَوان وِسا گِرِن و اَو کمک بِ دَسته برنابا و شائول رِگِرِنَ بُ رِدین سِپیه کلیسایه. هَ وان وقتادا، هیرودیسه پاشا دَستبه ظُلم گِرِن راستا هِندَ مِرُوه کلیسایه دا گِر. بِ دَستورا وی یعقوبه بِرایه یوحنا بِ شمشیره هاتَ گُشتِن. وقته اَوی دیت گو اَو یگَ له یهودیان خوش هات، وِداتِر چو و دَستور دا گو پِطرُسی ژی بِگِرِن. اَو شُلَ ناو رُژه عَیدا نانه به هِوِن دا قَوِمی. هیرودیس پاشه گِرتِنا پِطرُس، اَو هاوِتَ زیندانه دا و چار دَستَگه چار نَفَری ژه سربازا بُ پاسوانیا وی دانان. هیرودیس دِخاست گو پاشه عَیدا پِسَخه، حُضورا خلقه دا دیوانا پِطرُسی بِگَت. بَجا پِطرُس زیندانه دا خُدان گِرِن بله مِرُوه کلیسایه مِجِد بُ وی بُ درگاها خدا دعا دِگِرِن. شَوا پِش هِنده دا گو هیرودیس دِخاست دیوانا پِطرُس بِگَـت، پِطرُس بِ دو زنجیرا هاته بو گِردان و نابَینا دو سربازادا رازا بو و نُبَدارا ژی بَر دَری پاسوانی دِگِرِن. نِشگادا میلیاکَتَگه خاده رَخ پِطرُس راوَستا و نورَگه حُجرَ روناهی گِر. میلیاکَته هِنجِگَگ کِلَگا وی دا و گُت: «زو رابَ!» جیدا زنجیر ژه دَسته وی وَبون و کَتنَ سَر عَردی. میلیاکَته گُتَ وی: «بِشتبِنا خو گِردَ و سُلگه خو پِگَ.» پِطرُس ژی وِسا گِر. پاشه میلیاکَته گُتَ وی: «عبایه خو بِپِچَ دُرا خو و دوو مِدا وَرَ.» پِطرُس دَرکَوتَ دَروَ و دوو میلیاکَته دا چو. اَوی باوار نَدِگِر اَو شُلا گو میلیاکَت دِگَت راستَ، بَلگو گُمان دِگِر گو دیتنَگه دِبینیت. اَو وقته ژه نُبَدارِت اَوِلی و دویه دَرباز بون، گَهَشتِنَ دَروازا آسِن گو دِوَبو سَر شَهری. دَر هَ بوخو سَر وان وَبو و اَو چُن دَروَ. اَو حَتا دوماییگا کوچیَگه چُن و نِشگادا میلیاکَت ژه وی جُدا بو. وقته پِطرُس هاتَ سَر هِشه خو، گُت: «مِن ایدی نَهَ اطمینان هَیَ گو خاده میلیاکَته خو رِگِریَ و اَز ژه دَسته هیرودیس و اَو اَذیَتا گو یهودی هِویه بون سَره مِدا بِت، خَلاص گِرِمَ.» وقته اَوی اَوَ زانی چو مالا مریما داییگا یوحنا گو مَرقُس ژی دِگُتنه. گَلَک مِرُو خِر بِبونَ وِدَره و دعا دِگِرِن. وقته پِطرُسی دَره ماله کُتا، خُدامَگه گو ناوه وی رودا بو هات گو دَری وَگَت. اَوی خُدامی دَنگا پِطرُس ناس گِر، وِسا کَیف خوش بو گو به هِنده گو دَری وَگَت بَزی ژُردا و گُت گو پِطرُس بَر دَری راوَستایَ. اَوان گُتنَ وی: «تِ دین بویی.» بله اَو خُدام سَر قِسا خو راوَستا، ایجا اَوان گُتن: «اَو میلیاکَتا ویَ.» بله پِطرُس هَ دَره ماله دِکُتا. اَوان وقته دَر وَگِرِن، پِطرُس دیتِن و صِفَت گِرتی بون. پِطرُس بِ دَسته خو ایشارَ وان دِگِر گو هِش بِن. ایجا بُ وان باس گِر گو خاده چاون اَو زیندانه دا دَرخِستیَ دَروَ. پِطرُس گُت: «وان دِشدانَ بُ یعقوب و بِرایه دی بِژِن.» پاشه ژه وِدَره دَرکَوت و چو جیَگه دی. وقته بو سِبیزو، سرباز زُر پَرِشَ بون، چون گو نَدِزانین چه هاتیَ سَره پِطرُس. هیرودیس دَستور دا همو جیا دوو پِطرُس بِگَرِن؛ و وقته پِطرُس پَیدا نَگِرِن، نُبَدار کِشا پیسیارا و دَستورا گُشتِنا وان دا. پاشه هیرودیس ژه حَریما یهودیه چو بُ شَهره قیصریه و مدَتَگه ما وِدَره. هیرودیس کَربه وی خلقه شَهره صور و صیدونه وَبِبو. بَ وه یگه اَو گَل یِگودو چُنَ لاره هیرودیس، و پِشَکاره مخصوصَ پاشا گو ناوه وی بْلاستوس بو قانع گِرِن و داخازیا صُلحه هَبون. چون گو مملکته وان بُ خارِنه محتاجی مملکته هیرودیس بو. رُژا کِفش بویی دا، هیرودیس جِلِگه خو یه پاشاتیه بَرگِرِن، سَر تَخته خو یه سَلطَنَته رونِشت و نطقَگ بُ وان گِر. جَماعَته بِ هَواران دِگُتن: «اَو دَنگَ، دَنگا خدایَگه، نه دَنگا انسانَگه!» هَ وه دَمه، میلیاکَتَگه خاده هیرودیسی دا، چون گو اَوی شُکوه و جلال نَدا خدا. تواوی بَدَنه وی گِرمی بو و مِر. بله کلاما خدا زِدَتِر دِچو پِش و پَخش دِبو. برنابا و شائول وقته خِذمَـتا خو اینانَ جی، ژه اورشلیمه زُوِرین و یوحنا گو مَرقُس ژی دِگُتنه گَل خودا اینان. کلیسایا شَهره اَنطاکیه دا، هِندَ پِیغَمبَر و ماموستا هَبون: برنابا، شَمعون گو گاز وی دِگِرِن نیجِر، لوکیوسه اَهله قیرَوانه، مَنائِن گو هَواله هیرودیسه حاکِم بو و گَل ویدا مَزِن بِبو و شائول. وقته گو اَوان پَرستِشا خاده دِگِرِن و رُژی بون، رِحا مُقدسا خدا گُت: «برنابا و شائولی بُ مِن بُ وه شُلا گو مِن بَر خاطره وه گازی وان گِریَ، جُدا گَن.» ایجا پاشه رُژی گِرتِن و دعا گِرِنه، اَوان دَسته خو دانانَ سَر وان و اَو ره اِخِستِن. بَجا، برنابا و شائول گو بِ واسِطا رِحا مُقدسا خدا هاته بونَ رِگِرِن، چُنَ بَندَرا سِلوکیه و وِدَره دا بِ رِیا بَحره چُنَ قبرسه. وقته گَهَشتِنَ شَهره سَلامیسه، کلاما خدا ناو دیره یهودیادا وَعظ گِرِن. و یوحنا گو مَرقُس ژی دِگُتنه بُ آریکاریه گَل واندا بو. اَو تواوی جَزیرا قبرسه دا گَریان حَتا گَهَشتِنَ شَهره پافوسه. وِدَره راستی مِرُوَگه یهودی هاتِن گو ناوه وی بارْ‌یِشوع بو، اَو سیحِرباز و پِیغَمبَرَگه دِرَوین بو. اَو دُسته سِرگیوس پولسه والی بو. اَو مِرُوَگه شارَزا بو و بَر خاطره هِنده گو دِخاست کلاما خدا بِبیهیسیت، برنابا و شائول گاز گِرِنَ حُضورا خو. بله اَو سیحِرباز گو ناوه وی یه یونانی عِلیما بو گَل واندا مخالفت گِر و دوو هِنده دا بو گو نَهِلیت والی ایمانه بینیت. بله شائول گو پولس ژی دِگُتنه، ژه رِحا مُقدسا خدا تِژی بو، چاوه خو کُتا اَو مِرُوه سیحِرباز و گُت: «تِ اَی گوره ابلیس، تِ اَی دُژمِنه تواوی صالِح بونه، اَی تِ گو تِژی ژه حیلَبازی و پیسیتی ای، تِ دَسته خو ژه خار گِرِنا رِیه دوزَ خاده ناکِشی؟ نَهَ، بَرخوده، دَسته خاده له ضِدّ تَیَ، و حَتا مدَتَگه تِیه گُورَ بی و نِگاری رُژه بِبینی.» جیدا، مِژ و تاریتی هاتَ سَر اَوه سیحِرباز، و اَو دُرا خو دوو مِرُوَگه دِگَریا گو دَسته وی بِگِریت و ره نیشا وی بِدَت. وقته والی دیت گو چه قَوِمی، ایمان اینا، چون گو ژه دَرسا راستا خاده دا مابو حَیر. پولس و اَونه گَل ویدا ژه شَهره پافوسه، بِ رِیا بَحره چُنَ شَهره پِرجه گو حَریما پامفیلیه دا بو. اَو یوحنایه گو مَرقُس ژی دِگُتنه ژه وان جُدا بو و زُوِری شَهره اورشلیمه. اَو ژه شَهره پِرجه دَرباز بون و گَهَشتِنَ شَهره اَنطاکیه گو مَنطَقا پیسیدیه دا بو. رُژا شَنبیه گو رُژا مُقدسَ یهودیانَ اَو چُنَ ناو دیره دا و رونِشتِن. پاشه خاندِنا تَورات و نِویسارِت پِیغَمبَرا، سَرُکِت دیره بُ پِطرُس و برنابا پیام رِگِرِن و گُتن: «گَلی بِرایا، هَگو وَ قِسَدانَگ بُ تشویق گِرِنا خلقه هَیَ، بِژِن.» بَجا پولس رابو و بِ دَسته خو ایشارَ گِر و گُت: «گَلی بنی‌ اسرائيله و اَی اون اَونه گو یهودی نینِن و خداتِرسِن، گوهه خو بِدَنه! خدایه وه قَومه بنی اسرائيله، باوانه مَ بِژارتِن و وقته قَومه مَ وَلاته مصره دا غُربَته دا دِژیان اَو گِرِنَ مِلَتَگه مَزِن و اَو بِ قُدرَتَگه عَظیم وِدَره دا دَرخِستِن. خدا نِیزوکی چِل سالا رِفتارا وان چُله دا تحمل گِر. و پاشه هِنده گو وَلاته کنعانه دا هَفت قَوم بَین بِرِن، وَلاته وان میراث دا قَومه خو. اَو شُلَنَ همو نِیزوکی چارصَد و پِنجَ سالا کِشان. ایجا خدا، حَتا دَورانه سموئیل پِیغَمبَر، قاضی دانَ وان. پاشه اَوان پاشایَگ خاستِن و خدا شائول گوره قِیس گو ژه طایفا بنیامین بو دا وان. اَوی چِل سالا حُکومَت گِر. پاشه هِنده گو خدا پاشاتی ژه شائول اِستاند، داوود بِژارت گو بِبیتَ پاشایه وان و راستا ویدا شَهادَت دا و گُت: ”مِن داوود گوره یَسا، مِرُوَگ گورَیَگی دله خو دیت؛ اَو دیه داخازیا مِن کامِل بینیتَ جی.“ خدا هَ وِسا گو وَعدَ دابو، ژه نَسلا وی مِرُوی نجاتگَرَگ، آنی عیسی بُ قَومه بنی اسرائیله رِگِریَ. پِش هاتنا عیسی، یحیا گُته بو تواوی قَومه بنی اسرائیله گو تَوبَ گَن و غُسلا تعمیده بِگِرِن. وقته یحیا خِذمَتا خو کامِل گِر، گُت: ”گُمانا وَ اَز که مَ؟ نه، اَز اَو نینِم؛ بَلگو پاشه مِن مِرُوَگ دیه بِت گو اَز حتا گِیر هِنده نایِم گو بَنگه سُلگه وی وَگَم.“ «گَلی بِرایا، اَی نَسلا ابراهیم پِیغَمبَر و اَی اون اَونه خداتِرس گو یهودی نینِن و اِرَنَ! اَو پیاما نجاته بُ مَ هاتیَ رِگِرِن. خلقه اورشلیمه و مَزِنِت وان، بَر خاطره هِنده گو نه عیسی ناس دِگِرِن و نه قِسه پِیغَمبَرا گو همو شَنبیا دِتَ خاندِن فام دِگِرِن، بِ محکوم گِرِنا عیسی اَو قِسَنَ اینانَ جی. اَوان بِ وه حالی گو چه تقصیر ناو عیسی دا پَیدا نَگِرِن گو لاییقه مِرِنه بیت، ژه پیلاتُسه والی خاستِن گو اَوی بِگُژیت. و وقته اَوان هَچی دِشدا گو راستا ویدا هاتیَ نِویساندِن، اینانَ جی، اَو ژه خاچه ژُردا اینان و دانانَ ناو مَزارَگه دا. بله خدا اَو ژه ناو مِریادا راگِر. عیسی گَلَک رُژا خو بُ وان مِرُوه گو گَل ویدا ژه حَریما جلیله، هاته بونَ شَهره اورشلیمه نیشان دا. هَمَن اَونه گو نَهَ راستا ویدا بُ قَومه مَ شَهادَته دِدَن. اَم وه خَبَرا خوش دِدَنَ وَ گو، خدا اَو وَعدا گو دا باوانه مَ، بِ راگِرِنا عیسی ژه ناو مِریادا، بُ مَ گو زارویِت وان مِرُوانَ اینایَ جی. هَ وِسا گو مَزمورا دویه دا هاتیَ نِویساندِن: ”تِ گوره مِنی؛ ایرو، اَز بُ تَ بومَ باب.“ «خدا راستا وه راستیه دا گو اَو ژه ناو مِریادا راگِر گو چه جارا نَرِزِت، وِسا گُتیَ: ”اَزه اَو بَرکته مُقدس و حتمی گو بُ داوود هاتنَ وَعدَ دایین، بِدَمَ وَ.“ بَ وه یگه ناو مَزمورَگه دی دا ژی دِبِژیت: ”تِ ناهِلی اَو مُقدسه تَ بِرِزِت.“ «بله داوود، زَمانه خودا پاشه هِنده گو اِرادا خدا اینا جی، مِر و گَهَشتَ باوانه خو و رِزی بو. بله اَوه گو خدا اَو ژه ناو مِریادا راگِر، نَرِزی. «بَجا، گَلی بِرایا، وِنَ بِزانِن گو بِ واسِطا عیسایَ گو بَخشینا گُنَها بُ وَ دِتَ وَعظ گِرِن. هَچی کَسه ایمانه بینیتَ عیسی، بِ واسِطا وی دیه ژه هر دِشدَگه آزاد بیت. ژه تواوی اَو دِشده گو بِ واسِطا شِریعَتا موسی پِیغَمبَر وَ نَگاری اون ژه وان آزاد بِن. بَجا، هیشیار بِن وِسا له نَیِت اَو قِسا گو نِویسارِت پِیغَمبَرادا هاتیَ گُتن، سَره وَدا بِت، گو دِبِژیت: ”بَرخودَنه، اَی اون اَونه گو تِرانا دِگَنَ، صِفَت گِرتی بِن و نابود بِن، چون گو اَزه زَمانه وَدا شُلَگه بِگَم، شُلَگه وِسا گو، هَگو مِرُوَگ بِژیتَ وَ ژی اون باوار ناگَن.“» وقته پولس و برنابا دیره دا دَرکَوتِن، خلقه ژه وان خاست گو شَنبیا دی ژی راستا وه دِشده دا بُ وان قِسَ گَن. پاشه هِنده گو جَماعَت دیره دا دَرکَوت، گَلَک یهودی و مِرُوه دیندار گو هاته بونَ سَر دینه یهودیَته، دوو پولس و برنابادا کَتنَ ره. پولس و برنابا گَل واندا قِسَ دِگِرِن و اَو تشویق دِگِرِن گو ناو لطفا خدادا طیگ راوَستِن. شَنبیا دی، گِشت تواوی مِرُوه شَهری خِر بون گو کلاما خاده بِبیهیسِن. بله وقته یهودیا اَو جَماعَت دیتِن، ژه حسادته تِژی بون و بِ به حُرمَتیا گو پولسی دِگِرِن، رابونَ له ضِدّ قِسه گو اَوی دِگُتن. پولس و برنابا بِ جُراَته گُتن: «لازِم بو گو کلاما خدا اَوِلی بُ وَ بِتَ گُتن. بله بَر خاطره هِنده گو وَ اَو رَد گِر و وَ خو لاییقه ژیانا اَبَدی نَزانی، بَرخودَنه، نَهَ اَمه بِچِنَ لاره قَومه گو یهودی نینِن. چون گو خاده بُ مَ وِسا اَمِر گِریَ گو: ”مِن تِ گِری نورَگ بُ قَومه گو یهودی نینِن، گو تِ نجاته بِگَهَشِنی همو جیه دُنیایه.“» وقته قَومه گو یهودی نینِن اَوَ بیهیستِن، کَیف خوش بون و حمد و ثنایا کلاما خاده گُتن؛ و اَونه گو بُ ژیانا اَبَدی هاته بونَ بِژارتِن، ایمان اینان. وِسا کلاما خاده تواوی وه مَنطَقه دا پَخش دِبو. بله یهودیا، ژِنگه دیندار و خُدان قَدِر و مِره رِزدارَ شَهری، له ضِدّ پولس و برنابا راگِرِنَ سَرپِیا گو اَذیَتا وان بِگَن و اَوان ژه مَنطَقا واندا دَرخینِنَ دَروَ. پولس و برنابا ژی آخا پِیه خو له ضِدّ وان داکُتان و چُنَ شَهره قونیه. شاگِرد تِژی ژه کَیف خوشی و رِحا مُقدسا خدا بون. پولس و برنابا شَهره قونیه دا چُنَ دیرا یهودیادا و وِسا قِسَ گِرِن گو گَلَک یهودیا و یونانیا ایمان اینان. بله یهودیه گو ایمان نَینا بون، قَومه گو یهودی نینِن راگِرِن سَرپِیا و فِکره وان راستا بِرایادا، تِگَل گِرِن. بَجا پولس و برنابا مدَتَگه دِرِژ مانَ وِدَره و بِ جُراَته راستا خاده دا قِسَ گِرِن. هَمَن اَو خادیه گو بِ دَسته وان نیشان و مُعجِزَ تینانَ جی و وِسا پیاما لطفا خو تأیید دِگِر. بله خلقه شَهری بونَ دو دَستَ؛ دَستَیَگه طایه یهودیا گِرتِن و دَستَیَگه دی طایه رسولا. وقته قَومه گو یهودی نینِن و یهودیا گَل مَزِنِت خو خاستِن گو گَل پولس و برنابادا رِفتارَگه خِراب بِگَن و اَوان سنگسار گَن، اَو بِهَسیان و بُ شَهرِت لِستْرِه و دِربِه گو حَریما لیکائونیه دا بون و جیِت دُر و بَر حِلاتِن. اَوان وِدَره ژی انجیل وَعظ دِگِرِن. لِستْرِه دا مِرُوَگ هَبو گو نَدِگاری پِیِت خو بِقِلقِلینیت. اَو مِرُو فلج هاته بو دُنیایه و چه جارا ره نَچو بو. اَوی وقته پولسی قِسَ دِگِر، گوهه خو دِدا وی. پولس چاوه خو کُتا وی و دیت گو اَوی مِرُوی ایمانا هَیَ گو دیه شفایه بِگِریت. بَجا بِ دَنگا بِلند گُتَ وی: «رابَ و طیگ سَر پِیه خو راوَستَ!» اَوی مِرُوی جیدا خو هَلاوِت و دَستبه ره چُیینه گِر. وقته جَماعَته دیت گو پولسی چه گِر، بِ دَنگا بِلند بِ اَزمانه لیکائونی گُتن: «خدایان سَر شِکله انسان ژُردا هاتنَ لاره مَ!» اَوان ناوه برنابا دانانَ زِئوس و ناوه پولس دانانَ هِرمِس، چون گو قِسَبِژه اصلی پولس بو. کاهینه معبدا زِئوس گو معبدا وی بَر دَره دَروازا شَهری بو، هِندَ جُنَگا و هِندَ تاج گو بِ گُلا هاته بونَ چه گِرِن، اینانَ بَر دَروازا شَهری و اَوی دِخاست گو گَل جَماعَته، جُنَگایا بُ وان قُربانی گَت. بله وقته وان دو رسولا، آنی برنابا و پولس اَو دِشدَ بیهیستِن، جِلِگه خو چیر گِرِن و بَزینَ ناو جَماعَته و بِ هَواران گُتن: «گَلی مِرا، اون بُچی وِسا دِگَن؟ اَم ژی بینا وَ انسانِن. مَ اَو خَبَرا خوش بُ وَ اینایَ گو اون دَست ژه وان شُله پوچ بِکِشِن و بِزُورِنَ بُ آلیه خدایه حَیّ و حاضِر. هَمَن اَو خدایه گو اَسمان و عَرد و بَحر و هَچی دِشدا گو ناو واندایَ آفِراند. خدا نَسله قدیم دا تواوی مِلَت هِلانَ بُ حاله خو گو هَریگ بِچیتَ بُ رِیا خو. بله دیسا ژی اَوی خو به شَهادَت نَهِلا. چون گو اَوی بِ رِگِرِنا بارانه و بِ دایینا فَصله پْر ژه حاصِل، قَنجی وَ گِریَ و دله وَ بِ خارِنه و شادیه تِر گِریَ.» حَتا بِ وان قِسانَ ژی اَوان زحمت گاری پِشیا خلقه بِگِرِن گو بُ وان قُربانیا پِشکِش نَگَن. بله هِندَ یهودی ژه شَهره اَنطاکیه و قونیه هاتِن و جَماعَت قانع گِرِن و اَوان پولس سنگسار گِرِن. اَوان گُمان گِرِن گو پولس مِریَ، بَجا اَو کِشانَ دَروَیی شَهری. بله وقته شاگِرد خِر بونَ دُرا وی، اَو رابو و زُوِری ناو شَهری. رُژا دی، پولس گَل برنابا چو شَهره دِربِه. وقته گو اَوان انجیل بُ مِرُوه وه شَهری وَعظ گِرِن و گَلَک مِرُو گِرِنَ شاگِرده عیسی، زُوِرینَ بُ شَهرِت لِستْرِه و قونیه و اَنطاکیه. اَوان قاوَت دانَ جانه شاگِردِت وان شَهرا و اَو تشویق گِرِن گو ناو ایمانه دا طیگ راوَستِن و گُتنَ وان گو: «اَم دِبی گَلَک ایزایا بِکِشِن گو بِگارِن بِچِنَ ناو پادشاهیا خدادا.» اَوان تواوی کلیسایادا بُ مِرُوه خُدان ایمان هِندَ رِدین سِپی کِفش گِرِن و بِ رُژیا و دعایا اَو سِپاردِنَ اَو خادیه گو، ایمان اینا بونه. پاشه اَو ژه مَنطَقا پیسیدیه دَرباز بون و هاتنَ حَریما پامفیلیه. اَوان پاشه هِنده گو باسه کلاما خدا گَل خلقه پِرجه دا گِرِن، ژُردا هاتنَ بُ شَهره آتّالیه. اَو ژه آتّالیه بِ گَمیه زُوِرینَ اَنطاکیه، اَو جیه گو مِرُوه خُدان ایمان پولس و برنابا بُ اَو شُلا گو نَهَ اینا بونَ جی سِپارده بونَ لطفا خدا. وقته پولس و برنابا گَهَشتِنَ وِدَره، مِرُوه کلیسایه خِر گِرِن و هَچی شُلا گو خدا بِ واسِطا وان گِره بو بُ وان باس گِرِن و گُتن گو چاون خدا دَره ایمانه سَر قَومه گو یهودی نینِن وَگِریَ. اَو مدَتَگه دِرِژ مانَ لاره شاگِردا. هِندَ مِرُو ژه حَریما یهودیه ژُردا هاتنَ بُ شَهره اَنطاکیه و اَوان دَرس دِدانَ بِرایا گو: «هَگو اون گورَیَگی رَسما موسی پِیغَمبَر نَینَ سُنَت گِرِن، اون نجاته پَیدا ناگَن.» پاشه وه هِنده گو پولس و برنابا گَل واندا گَلَک مخالفت و بَحث گِرِن، وِسا قِرار هاتَ دانان گو پولس و برنابا گَل هِندَ مِرُوه دیتِر بِچِنَ شَهره اورشلیمه و راستا وه مَسَله دا گَل رسولا و رِدین سِپیادا قِسَ گَن. بَجا کلیسایه اَو ره اِخِستِن؛ وقته اَو مَنطَقه فینیقیه و سامِرِه دا دَرباز دِبون، یگ بَ یگ باسه ایمان ایناندِنا قَومه گو یهودی نَبون گِرِن و تواوی بِرا گَلَک کَیف خوش گِرِن. وقته اَو هاتنَ اورشلیمه، مِرُوه کلیسایه و رسول و رِدین سِپی هاتنَ پِشیا وان. پولس و برنابا هَچی شُلا گو خدا بِ واسِطا وان گِره بو، بُ وان باس گِرِن. بله هِندَ مِرُو ژه فِرقا فَریسیا گو ایمان اینا بون، رابون و گُتن: «لازِمَ اَونَ بِنَ سُنَت گِرِن و بُ وان بِتَ اَمِر گِرِن گو شِریعَتا موسی خُدان گَن.» رسول و رِدین سِپی خِر بونَ دُرا یِگودو گو راستا وه مَسَله دا قِسَ گَن. پاشه گَلَک قِسَدانه، پِطرُس رابو و گُتَ وان: «گَلی بِرایا، اون دِزانِن گو رُژه اَوِلی، خدا اَز ناو وَدا بِژارتِم گو قَومه گو یهودی نینِن ژه دَوْه مِن پیاما انجیله بِبیهیسِن و ایمانه بینِن. و خدایه گو دله انسانا ناس دِگَت بِ دایینا رِحا مُقدسا خو بُ وان هَ وِسا گو رِحا مُقدسا خو دا مَ ژی، سَر وان شَهادَت دا. خدا نابَینا مَ و واندا چه فَرق نَدانا، بَلگو بَر خاطره هِنده گو ایمان هَنَ، دله وان پاک گِر. بَجا نَهَ اون بُچی خدا امتحان دِگَن و نِیرَگه دِدانَ سَر مِله شاگِردا گو نه مَ گاریَ وه نیره دوو خودا بِبَن و نه ژی باوانه مَ؟ بله مَ ایمان هَیَ گو اَمه بِ واسِطا لطفا عیسیْ خاده نجاته پَیدا گَن، هَ وِسا گو اَو ژی دیه نجاته پَیدا گَن.» تواوی اَونه گو وِدَره خِر بِبون، کُش بون و گوهه خو دِدانَ قِسَدانا برنابا و پولس. اَوان اَو نیشان و مُعجِزه گو خدا بِ واسِطا وان ناو قَومه گو یهودی نینِن دا اینا بونَ جی، بُ وان دِگُتن. وقته قِسَدانا وان خُلاص بو، یعقوب گُت: «گَلی بِرایا، گوهه بِدَنَ مِن! شَمعون گُت گو چاون خدا بُ جارا اَوِلی رَحما خو نیشا قَومه گو یهودی نینِن دایَ گو بَر خاطره ناوه خو ناو واندا قَومَگه بِبِژِریت. اَو دِشدَ گورَیَگی قِسه پِیغَمبَرایَ، وِسا گو کِتِبا عاموس پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: ”پاشه وِنَ اَزه بِزُورِم و اَزه خیبَتا داوود پاشا گو کَتیَ، دیسا وَدَم؛ اَزه خِرابه وه دیسا آوا گَم، و اَزه اَوه دیسا سَراست گَم، گو مِرُوه مایی دوو خاده بِگَرِن، و تواوی قَومه گو یهودی نینِن گو ناوه مِن سَر وانَ. خاده وِسا دِبِژیت، هَمَن اَو خادیه گو ژه بَرِوَ اَو دِشدَنَ آشگَرا گِرِنَ.“ «بَجا حُکمه مِن اَوَیَ، اَم اَو مِرُوه گو یهودی نینِن گو دِزُورِنَ بُ آلیه خدا اَذیَت نَگَن. بله اَم دِبی بُ وان بِنویسِن گو اَو ژه خارِنا وان دِشده گو بِ قُربانی گِرِن بُ بُتا مِرار بونَ، ژه زِنایه، ژه گوشته حیوانه گو هاتنَ خَندِقاندِن و ژه خونه خو دور بِگِرِن. چون گو ژه بَرِوَ همو شَنبیا، ناو دیره تواوی شَهرادا شِریعَتا موسی پِیغَمبَر، هاتیَ خاندِن و گُتن.» ایجا رسولا و رِدین سِپیا، گَل تواوی مِرُوه کلیسایه وِسا مَصلِحَت دیتِن گو ناو خودا هِندَ مِرُوا بِبِژِرِن و اَوان گَل پولس و برنابادا رِگَنَ شَهره اَنطاکیه. اَوان سیلاس و یهودایه گو دِگُتنه بَرسابا گو ناو بِرایادا رِزدار بون، بِژارتِن. اَوان نامَیَگ بِ دَسته وان رِگِر گو وِسا هاته بو نِویسین: «ژه مَ رسولا و رِدین سِپیا، بِرایِت وَ، بُ بِرایِت گو یهودی نینِن ناو اَنطاکیه، سوریه و کیلیکیه دا، سِلاو! مَ بیهیستیَ گو هِندَ مِرُوه مَ، به هِنده گو مَ اَو رِگِره بِن، هاتنَ و بِ قِسه خو بِهنا وَ چِگ گِرِنَ و فِکره وَ پَرِشَ گِرِنَ. بَجا مَ همویا وِسا مَصلِحَت دیت گو اَم هِندَ مِرُوا بِبِژِرِن و اَوان گَل عزیزِت خو، برنابا و پولس، رِگَنَ لاره وَ. هَمَن اَو برنابا و پولس گو بَر خاطره ناوه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، مِرِن دانانَ بَر چاوه خو. بَجا مَ یهودا و سیلاس رِگِریَ گو اَو بوخو وان دِشدانَ بِ دَوْ بِژِنَ وَ. چون گو رِحا مُقدسا خدا و مَ، وِسا مَصلِحَت دیت گو خِنجی وان دِشده واجب، چه باره دیتِر نَدانِنَ سَر مِله وَ، خِنجی هِنده گو اون ژه گوشته گو بُ بُتا هاتیَ قُربانی گِرِن، ژه خونه، ژه گوشته حیوانه گو هاتنَ خَندِقاندِن و ژه زِنایه خو دور بِگِرِن. هَگو اون خو ژه وان دِشدانَ دور بِگِرِن، وَ شُلَگه قَنج گِریَ. خِیرادا بِن.» بَجا اَو کَتنَ ره و چُنَ شَهره اَنطاکیه. اَوان وِدَره مِرُوه کلیسایه خِر گِرِنَ دُرا یِگودو، اَو نامَ دانَ وان. وقته اَوان نامَ خاندِن، بَر خاطره پیاما نامه گو دله وان قُرص دِگِر، کَیف خوش بون. یهودا و سیلاس ژی گو بوخو پِیغَمبَر بون، بِ گَلَک قِسا بِرا تشویق و تَقویَت دِگِرِن. پاشه هِنده گو یهودا و سیلاس مدَتَگه مانَ وِدَره، بِرایا اَو ساخ و سِلامت ره اِخِستِن گو بِزُورِنَ لاره اَونه گو اَو رِگِره بون. بله پولس و برنابا مانَ اَنطاکیه دا. اَوان گَل گَلَک مِرُوه دی، کلاما خاده دَرس دِدان و وَعظ دِگِرِن. پاشه چَند رُژا، پولس گُتَ برنابا: «وَرَ اَم بِزُورِنَ وان شَهره گو مَ تِدا کلاما خاده وَعظ گِره بو و اَم بِچِنَ دیتِنا بِرایا و بِبینِن گو حاله وان چاونَ.» برنابا خاست یوحنایه گو مَرقُس دِگُتنه دا ژی گَل خودا بِبَن، بله پولس مَصلِحَت نَزانی گو مَرقُس گو پامفیلیه دا ژه وان جُدا بِبو و گَل واندا نَخَبِتی بو، گَل خودا بِبَن. نابَینا پولس و برنابادا اختلافَگه مَزِن چه بو، وِسا گو ژه یِگودو وَقَطیان. برنابا، مَرقُس راگِر و بِ رِیا بَحره چو قبرسه؛ بله پولس، سیلاس بِژارت. بِرایا اَو سِپاردِنَ لطفا خاده و پاشه اَو ره اِخِستِن. پولس ناو سوریه و مَنطَقا کیلیکیه دا دَرباز دِبو و کلیسایه وِدَره تَقویَت دِگِرِن. پولس هاتَ شَهرِت دِربِه و لِستْرِه. وِدَره شاگِردَگ هَبو گو ناوه وی تیموتائوس بو. داییگا وی یهودی و خُدان ایمان بو، بله بابه وی یونانی بو. بِرایا شَهرِت لِستْرِه و قونیه دا گَلَک مَحتا وی دِگِرِن. پولس گو دِخاست تیموتائوس گَل ویدا بیت، بَر خاطره یهودیه گو وادَرا دِژیان، تیموتائوس سُنَت گِر، چون گو همو کَسه دِزانی بابه تیموتائوس یونانیَ. اَو هَ وِسا گو ژه شَهرَگه دِچُنَ بُ شَهرَگه دی، اَو تصمیمه گو رسولا و رِدین سِپیا شَهره اورشلیمه دا گِرته بون، دِسپاردِنَ مِرُوه وِدَره گو اَوان بیننَ جی. بَجا، مِرُوه کلیسایه ناو ایمانه دا تَقویَت دِبون و هَژمارا وان رُژ بِ رُژ زِدَتِر دِبو. اَو ناو مَنطَقه فْریجیه و غَلاطیه دا دَرباز بون، چون گو رِحا مُقدسا خدا اَو قدغن گِره بون گو حَریما آسیایه دا باسه کلاما خدا بِگَن. وقته اَو گَهَشتِنَ مَنطَقا میسیه، سَعی گِرِن گو بِچِنَ حَریما بیطینیه، بله رِحا عیسی ایجازَ نَدا وان. بَجا ژه میسیه دَرباز بون و چُنَ شَهره تْروآسه. پولس شَوه دیتنَگ دیت گو مِرُوَگه اَهله حَریما مقدونیه وِدَره راوَستا بو و ژه وی لاواهی دِگِر و دِگُت: «وَرَ مقدونیه و آریکاریا مَ بِگَ.» وقته پولس اَو دیتنَ دیت، اَم جیدا ره کَتِن چُنَ بُ آلیه مقدونیه، چون گو اَم گَهَشتِنَ وه نتیجه گو خدا گاز مَ گِریَ گو اَم انجیله بُ وان وَعظ گَن. بَجا، اَم بِ گَمیه یگراست ژه تْروآس چُنَ بُ جَزیرا ساموتْراکیه، و رُژا دی اَم گَهَشتِنَ شَهره نیاپولیسه. و ژه وِدَره اَم چُنَ شَهره فیلیپی گو شَهرَگه مُهِمَ حَریما مقدونیه یَ و وِدَره رومی دِژیان. اَم چَند رُژا مانَ وه شَهری دا. رُژا شَنبیه اَم چُنَ دَروَیی دَروازا شَهری بَ لِوا چَمی، جیَگ گو مَ گُمان دِگِر اَودَر جیه دعا گِرِنه یَ. اَم رونِشتِن و مَ گَل ژِنگه گو وِدَره دُرا یِگودو خِر بِبون، قِسَ گِر. ناو واندا ژِنِگَگ هَبو گو ناوه وی لیدیه بو و گوهه خو دِدا قِسه مَ. اَو اَهله شَهره تیاتیرا بو و شُلا وی فِرُتِنا پارچه بِنَفشیَ بُها بو. اَو ژِنِگ خداپرست بو. خاده دله وی وَگِر گو گوهه خو بِدَتَ وه دِشدا گو پولس دِبِژیت. پاشه هِنده گو لیدیه و اَهله مالا وی غُسلا تعمیده گِرتِن، اَوی اصرار مَ گِر و گُت: «هَگو اون باوار دِگَن گو مِن ایمان اینایَ خاده، وَرِن و بِمینِنَ مالا مِدا.» و دوماییگه بو قِسا وی و اَم چُن. رُژَگه وقته اَم دِچُنَ وه جیه دعا گِرِنه، اَم راستی خُدامَگه هاتِن گو رِحا فالوَگِرِنه هَبو. اَوی گِجِگه بِ فالوَگِرِنه گَلَک کار دِگَهَشاندَ اَربابِت خو. اَو خُدام کَتَ دوو پولس و مَدا و بِ هَواران دِگُت: «اَو مِرَنَ، خِذمَتکارِت خدایه متعالِن گو رِیا نجاته بُ وَ دِبِژِن.» اَوی گَلَک رُژا اَو شُلَ دِگِر. دوماییگه صَبرا پولس خُلاص بو، زُوِری و گُتَ وه رِحه: «اَز بِ ناوه عیسیْ مسیحْ بُ تَ اَمِر دِگَم گو ناو وی گِجِگه دا دَرکَوی!» اَو رِح هَ وه دَمه ناو ویدا دَرکَوت. بله وقته اَربابه وی خُدامی دیتِن گو اُمیدا کار گِرِنه بَین چُیَ، پولس و سیلاس گِرتِن و اَو کِشان بِرِنَ مَیدانا شَهری، لاره سَرُکا. وقته اَو اینانَ لاره قاضیا، گُتن: «اَو مِرُوَنَ یهودینَ و شَهره مَ ناویِگ دِدَن. اَو ناو خلقه دا باسه هِندَ رَسما دِگَن گو بُ مَ رومیا دوز نینَ گو اَم اَوان قَبول گَن آن اَوان بیننَ جی.» جَماعَته ژی گَل واندا هجوم بِرِنَ سَر پولس و سیلاس. قاضیا دَستور دان گو جِلِگه وان بِدِرینِن و بِ زُپا وان کُت دَن. وقته اَو باش بِ زُپا کُت دان، اَو هاوِتنَ زیندانه دا و دَستور دانَ نُبَداره زیندانه گو چاوه خو سَر وان نَراگَت. نُبَداره زیندانه ژی گو دَستورَگه وِسا اِستانده بو، اَو هاوِتنَ زیندانا ژُردا و پِیه وان دانانَ نابَینا دو کُتِگادا و زنجیر گِرِن. نِیزوکی نیوشَو، پولس و سیلاس مَشغولی دعا گِرِنه بون و بُ خدا اِستِرانه حمد و ثنایه دِخاندِن. زیندانیا ژی گوهه خو دِدانَ وان. نِشگادا عَرد هَژیانَگه مَزِن هات، وِسا گو خیمه زیندانه هَژیا. جیدا دَر همو وَبون و زنجیره تواوی زیندانیا وَبون و کَتنَ سَر عَردی. وقته نُبَداره زیندانه شار بو و دیت گو دَره زیندانه وَبونَ، شمشیره خو کِشا گو خو بِگُژیت، چون وَ فِکِر دِگِر گو زیندانی حِلاتِنَ. بله پولس بِ دَنگا بِلند گِرَ هَوار و گُت: «چه ضَرَره نَگَهَشینَ خو، چون گو اَم همو اِرَنَ.» نُبَداره زیندانه چِرا خاست و بِ لَزه چو ناو زیندانه دا و هَ وِسا گو تِرسادا دِرَجِفی کَتَ بَر پِیه پولس و سیلاس. پاشه اَوی اَو اینانَ دَروَ و پیسیار گِر: «آغایِت مِن، اَز دِبی چه بِگَم گو نجاته پَیدا گَم؟» اَوان جیواب دان: «ایمانه بینَ عیسیْ خاده و تِیه نجاته پَیدا گَی، تِ و اَهله مالا تَ.» پولس و سیلاس کلاما خاده بُ وی و بُ تواوی اَونه گو مالا ویدا بون گُتن. شَوه هَمَن وه سَعَته، نُبَداره زیندانه اَو بِرِن و بیرینه وان شُستِن؛ نُبَداره زیندانه و تواوی خانوادا وی جیدا غُسلا تعمیده گِرتِن. پاشه نُبَداره زیندانه اَو بِرِنَ مالا خو و رِسق دانا بَر وان. اَو و تواوی اَهله مالا وی گَلَک کَیف خوش بون گو ایمان اینانَ خدا. وقته بو رُژ، قاضیا هِندَ مأمور رِگِرِنَ لاره نُبَداره زیندانه و گُتن: «اَوان مِرُوا آزاد گَ.» نُبَداره زیندانه خَبَرا وه یگه دا پولس و گُت: «قاضیا دَستور دانَ گو اَز وَ آزاد گَم. بَجا نَهَ وَرنَ دَروَ و هَرِن خِیر بِچِن.» بله پولس گُتَ وان: «اَوان لاره خلقه اَم کُت دان، به هِنده گو دیوانا مَ بِگَن و اَم هاوِتنَ زیندانه دا، اَم گو هموَلاته رومیانَ؛ و نَهَ دِخازِن دِزیوَ مَ آزاد گَن؟ نه، اَو یگَ چه نابیت! بِلا اَو بوخو بِن و مَ اِرَدا دَرخینِن.» مأمورا اَو دِشدَ گُتنَ قاضیا. اَوان وقته بیهیست گو پولس و سیلاس هموَلاته رومیانَ، تِرسیان. بَجا هاتِن و ژه وان خاستِن گو وان بِبَخشِن. پاشه اَوان پولس و سیلاس اینانَ دَروَ و ژه وان خاستِن گو شَهری دا دَرکَوِن. بَجا اَو زیندانه دا دَرکَوتِن و چُنَ دیتِنا لیدیه. وقته اَوان بِرا دیتِن، اَو تشویق گِرِن و پاشه وِدَره دا دَرکَوتِن. پاشه هِنده گو پولس و سیلاس ژه شَهره آمْفیپولیس و آپولونیا دَرباز بون، هاتنَ شَهره تسالونیکیه، گو وِدَره دیرَگه یهودیا هَبو. پولس گورَیَگی عادَتا خو یا همو جاره چو ناو دیره دا. اَوی سه رُژه شَنبیه دوویِگرا راستا نِویسارِت مُقدس گَل واندا بَحث دِگِر، و بُ وان وَدِگِر و ایثبات دِگِر گو لازِم بو مسیحْ زَجره بِکِشیت و ژه ناو مِریادا رابیت. اَوی دِگُت: «اَو عیسایه گو اَز بُ وَ باس دِگَم، هَمَن مسیحَ.» هِندَگ ژه وان و هَ وِسا جَماعَتَگه مَزِنَ دیندارَ یونانی و هَمژی ژِنگه رِزدار گو هَژمارا وان گِم نَبون، قانع بون و کَتنَ گَل پولس و سیلاس دا. بله یهودیا حسادت دِگِرِن و هِندَ مِرُوه شُل پیسَ بازاره خِر گِرِن و دَستَگَگ ره اِخِستِن و ناو شَهری دا هِنگامَ چه گِرِن. اَوان هجوم بِرِنَ مالا یاسون گو پولس و سیلاس بیننَ دَروَ لاره خلقه. وقته نَگارین اَوان پَیدا گَن، یاسون و هِندَ بِرایه دی کِشان بِرِنَ لاره حاکِمِت شَهری. اَوان بِ هَواران دِگُتن: «وان مِرُوا گو دُنیا سَر و بِن گِرِنَ، هاتنَ اِرَ ژی، و یاسونی اَو بِرِنَ مالا خودا. اَونَ همو رابونَ له ضِدّ قانونه قیصری و دِبِژِن گو پاشایَگه دی هَیَ گو ناوه وی عیسایَ.» وقته خلقه و حاکِمِت شَهری اَو قِسَنَ بیهیستِن، پَرِشَ بون. اَوان ژه یاسون و بِرایِت دی هِندَ دِراو بُ وثیقه اِستاندِن و پاشه اَو آزاد گِرِن. بِرایا جیدا پولس و سیلاس شَودا رِگِرِنَ شَهره بیریه. وقته اَو گَهَشتِنَ وِدَره، چُنَ دیرا یهودیادا. یهودیه وِدَره ژه وان یهودیه گو تسالونیکیه دا بون خُدان اصل و نصبتِر بون. اَوان کلام بِ اشتیاقه قَبول گِرِن و همو رُژه نِویسارِت مُقدس باش دِخاندِن گو بِبینِن کانه اَو دِشدَنَ هَ وِسانَ گو اَو مِرُوَنَ دِبِژِن آن نه. بَجا وِسا گَلَک یهودیا ایمان اینا و هَمژی هَژمارا ژِن و مِره رِزدارَ یونانی گو ایمان اینان بون گِم نَبون. بله وقته یهودیه اَهله تسالونیکیه زانین گو پولس بیریه دا ژی باسه کلاما خدا دِگَت، اَو هاتنَ وِدَره ژی و شَهر ناویِگ دان و خلق تحریک گِرِن. ایجا بِرایا جیدا پولس رِگِرِنَ بَ لِوا بَحره، بله سیلاس و تیموتائوس مانَ بیریه دا. اَونه گو گَل پولس دا چو بون، حَتا شَهره آتنه گَل ویدا چُن و پاشه پولس دَستور دا وان گو ژه وِدَره بِزُورِن و گَلَک زو سیلاس و تیموتائوس رِگَنَ لاره وی. وقته پولس شَهره آتنه دا هِویا وان بو، ژه دیتِنا وه هِنده گو شَهَر تِژی بُت بون، رِحا خودا گَلَک پَرِشَ بو. بَجا اَوی ناو دیره دا گَل یهودیا و مِرُوه دیندار و هَمژی همو رُژه ناو بازاره دا بَحث دِگِر. هِندَ فیلسوفه اپیکوری و رواقی ژی گَل پولس دا بَحث گِرِن. ناو واندا هِندَگا دِگُتن: «اَو مِرُوه چیرِگ دِرِژ چه دِخازیت بِژیت؟» اَونه دی دِگُتن: «اَو رَنگه مِرُوَگه دِدَت گو خدایانه بیانی وَعظ دِگَت.» چون گو پولس راستا عیسی دا و ژه ناو مِریادا رابونا وی وَعظ دِگِر. اَوان پولس راگِرِن و اَو بِرِنَ شورایا آریوپاگوسه و گُتنَ وی: «اَم دِگارِن بِزانِن اَو دَرسا تازَ گو تِ دِدَی چیَ؟ چون گو قِسه تَ بَ گوهه مَ عَجِب تِن. بَهنده اَم دِخازِن بِزانِن گو معنیا وان دِشدانَ چیَ.» تواوی خلقه آتنه و اَو مِرُوه بیانیَ گو تِدا دِژیان، چه شُل نَدِگِرِن خِنجی هِنده گو راستا عَقیده تازَدا قِسَ گَن آن بِبیهیسِن. ایجا پولس، ناوَگا آریوپاگوسه دا راوَستا و گُت: «گَلی مِره آتنه، اَز دِبینِم گو اون همو آلیادا گَلَک دیندارِن. چون گو وقته اَز ناو شَهری دا دِگَریام و مِن دِبَرخودا وان دِشده گو اون پَرستِش دِگَن، مِن قُربانگَهَگ پَیدا گِر گو سَر وه هاته بو نِویساندِن: ”بُ خدایه نَناس.“ نَهَ، اَز بُ وَ باسه اَوه نَناس دِگَم. «اَو خدایه گو دُنیا و هَچی دِشدا گو تِدایَ آفِراند، خُدانه اَسمان و عَردیَ و اَو ناو معبدِت گو بِ دَسته بَشَری هاتنَ چه گِرِن دا ناژیت. دَسته بَشَری نِگارِن بُ وی خِذمَته بِگَن، وِسا گو مِرُو بِژیت اَو محتاجی دِشدَگه یَ، چون گو اَو بوخو ژیانه دِدَتَ تواوی بَشَری و نَفَسه دِدَتَ همو دِشدی. اَوی تواوی مِرُوه همو مِلَتا ژه مِرُوَگه چه گِر گو سَر تواوی عَردی بژین؛ اَوی زَمانِت گو پِشتِر معلوم بونَ و اَو جیه گو اَو دِبی تِدا بژین کِفش گِر. گو خلق دوو خدا بِگَرِن، بَلگو بِچِنَ بُ آلیه وی و اَوی پَیدا گَن، دوزَ گو خدا ژه مَ چی یگا دور نینَ. چون گو: ”ناو ویدا اَم دِژین و دِقِلقِلِن و هَنَ؛“ هَ وِسا گو حتا هِندَ شاعره وَ گُتِنَ گو: بَراستی گو اَم ژه نَسلا وینَ؛“ بَجا چون اَم ژه نَسلا خدانَ، اَم نابی فِکِر گَن گو خداتی بینا زِر و زیو و بَرَگه یَ گو بِ هُنر و هِشه بَشَری هاته بیتَ چه گِرِن. زَمانه به عاقلیتیه دا خدا چاوه خو سَر وان دِشدانَ گِردا. بله نَهَ اَو بُ تواوی مِرُوا له همو جیادا اَمِر دِگَت گو تَوبَ گَن. چون گو خدا رُژَگ کِفش گِریَ گو وه رُژه دا بِ واسِطا اَو مِرُوه گو بوخو بِژارتیَ دیه سَر دُنیایه بِ عدالته قضاوته بِگَت؛ و خدا بِ راگِرِنا وی مِرُوی ژه ناو مِریادا، راستا وه شُله دا اطمینان دایَ همو کَسه.» وقته راستا رابونا ژه ناو مِریادا بیهیستِن، هِندَگا پِکَنیه خو له گِرِن، بله اَونه دی گُتن: «اَمه جارَگه دی راستا وه یگه دا گوهه خو بِدَنَ تَ.» ایجا پولس ناو واندا دَرکَوت و چو. بله هِندَ مِرُو کَتنَ گَل ویدا و ایمان اینان. ناو وان مِرُوادا دیونیسیوس گو اَندامَگه شورایا آریوپاگوسه بو، ژِنِگَگ گو ناوه وی داماریس بو و هِندَ مِرُوه دیتِر ژی هَبون. پاشه وه یگه، پولس شَهره آتنه دا دَرکَوت و چو شَهره قُرِنتُسه. وِدَره پولس مِرُوَگه یهودی پَیدا گِر گو ناوه وی آکیلا بو. اَو اَهله مَنطَقا پونتوسه بو و تازَ گَل ژِنا خو گو ناوه وی پْریسکیلا بو ژه ایتالیایه هاته بو. چون گو کْلودیوس قیصره رومه دَستور دابو گو تواوی یهودی دِبی رومه دا دَرکَوِن. پولس چو دیتِنا وان و بَر خاطره هِنده گو شُلا پولس ژی بینا وان دورونا خیبَتا بو، ما لاره وان و شُل گِر. پولس همو شَنبیا ناو دیره دا گَل یهودیا بَحث دِگِر و سَعی دِگِر گو یهودیا و یونانیا قانع گَت. وقته سیلاس و تیموتائوس ژه حَریما مقدونیه هاتِن، پولس مَشغولی دَرس دایینا کلاما خدا بو و بُ یهودیا شَهادَت دِدا گو عیسی هَمَن مسیحَ. بله وقته اَوان گَل ویدا مخالفت گِرِن و دوژون دانَ وی، اَوی جِلِگه خو داکُتان و گُتَ وان: «خونا وَ سَر سُگُرا وَ بیت! اَز به تقصیرِم. وِنَ وِداتِر اَزه بِچِمَ لاره قَومه گو یهودی نینِن.» پولس ژه وِدَره دَرکَوت و چو مالا مِرُوَگه گو ناوه وی تیتوس یوستوس بو. اَو مِرُو خداپرست بو و مالا وی رَخ دیره بو. کْریسپوس سَرُکه دیره گَل تواوی اَهله مالا خو ایمان اینانَ خاده. گَلَک خلقه قُرِنتُسه ژی وقته قِسه پولسی بیهیستِن، ایمان اینان و غُسلا تعمیده گِرتِن. شَوَگه خاده دیتنَگه دا گُتَ پولس: «نَتِرسَ! بَلگو قِسَ گَ و کُش نَمینَ! چون گو اَز گَل تَدامَ و چه کَس دَسته خو سَر تَ دِرِژ ناگَت گو تَ بِشینیت، چون گو مِن گَلَک مِرُو وه شَهری دا هَنَ گو قَومه مِنِن.» بَجا پولس سال و نیوا ما وِدَره و کلاما خدا بُ وان دَرس دِدا. بله وقته گو گالیو والیه حَریما اَخائیه بو، یهودی گَل یِگودو بونَ یگ و رابونَ له ضِدّ پولس و اَو کِشان مَحکَمه. اَوان گُتن: «اَو مِرُوَ خلقه قانع دِگَت گو خدا خِلافا اَو دِشدا گو شِریعَت دِبِژیت، پَرستِش گَن.» بله پولس دِخاست قِسَ گَت گو، گالیو گُتَ یهودیا: «گَلی یهودیان، هَگو مَسَلَ شُلَگه پیس آن جُرمَگه مَزِن با، هِنگه مِنه گوهه دابا شِکایَتا وَ. بله بَر خاطره هِنده گو مَسَلَ سَر کلیما و ناوا و شِریعَتا وَ بوخو یَ، اون بوخو وه مَسَله حَل گَن. اَز ناخازِم بِبِمَ قاضیه وان دِشدانَ.» بَجا اَو مَحکَمه دا هاوِتنَ دَروَ. اَوان همویا سوسْتِنِس گو سَرُکه دیره بو، گِرتِن و بَر دَره مَحکَمه اَو کُت دان. بله گالیو گوهه نَدا وان دِشدانَ. پاشه وه یگه، پولس گَلَک رُژا ما شَهره قُرِنتُسه دا و پاشه ژه بِرایا وَقَطیا و بِ رِیا بَحره چو سوریه. پْریسکیلا و آکیلا ژی گَل پولس دا بون. پولسی شَهره کِنخْریه دا سَره خو تِراشی چون گو نَذِر گِره بو. وقته اَو هاتنَ شَهره اَفِسُسه، وِدَره پولس ژه وان وَقَطیا و بوخو چو دیره دا و گَل یهودا بَحث گِر. وقته اَوان ژه پولس خاستِن گو بُ مدَتَگه زِدَتِر گَل واندا بِمینیت، اَوی قَبول نَگِر. بله وقته خاطره خو وان دِخاست، گُتَ وان: «هَگو خدا بِخازیت، اَزه دیسا بِزُورِمَ لاره وَ.» پاشه سیواری گَمیه بو و اَفِسُسه دا دَرکَوت و چو. وقته قیصریه دا ژه گَمیه هاتَ خاره، چو دیتِنا مِرُوه کلیسایه و پاشه چو بُ آلیه شَهره اَنطاکیه. پاشه هِنده گو مدَتَگه ما وِدَره، دَرکَوت و همو جیه مَنطَقِت غَلاطیه و فْریجیه دا گَریا و تواوی شاگِرد ناو ایمانه دا تَقویَت گِرِن. یهودیَگ گو ناوه وی آپولس بو و اَهله شَهره اسکندریه بو، هاتَ اَفِسُسه. اَو قِسَبِژَگه زیرَک بو و نِویسارِت مُقدس باش دِزانی. اَو رِیا خاده دا هاته بو فِر گِرِن و بِ اشتیاقه قِسَ دِگِر و بِ دِقّته راستا عیسی دا دَرس دِدا. دوزَ گو اَوی تِنه غُسلا تعمیدا یحیا دِزانی. آپولس بِ جُراَته دَستبه قِسَدان ناو دیره دا گِر. بله وقته پْریسکیلا و آکیلا قِسه وی بیهیستِن اَو بِرِنَ لاره خو و رِیا خدا دقیقتِر بُ وی وَگِرِن. وقته آپولس خاست گو بِچیتَ حَریما اَخائیه، بِرایا اَو تشویق گِرِن و بُ شاگِردا نِویسین گو اَوی بِ رویَگه خوش قَبول گَن. وقته آپولس گَهَشتَ وِدَره، اَوی گَلَک آریکاریا وان مِرُوا گِر گو بِ واسِطا لطفه ایمان اینا بون. چون گو اَوی لاره همو کَسه مِجِد عَقیده یهودیا رَد دِگِر و بِ واسِطا نِویسارِت مُقدس ایثبات دِگِر گو عیسی هَمَن مسیحَ. وقته آپولس قُرِنتُسه دا بو، پاشه هِنده گو پولس ناو وان جیِت گو وه مَنطَقه دا بون دَرباز بو، هاتَ شَهره اَفِسُسه. وِدَره اَوی هِندَ شاگِرد پَیدا گِرِن و ژه وان پیسیار گِر: «وقته وَ ایمان اینا، وَ رِحا مُقدسا خدا اِستاند؟» اَوان گُتن: «نه، مَ حتا هَ نَبیهیستیَ گو رِحا مُقدسا خدا هَیَ.» پولس گُتَ وان: «بَجا وَ چه جورَ غُسلا تعمیده اِستاندیَ؟» اَوان گُتن: «غُسلا تعمیدا یحیا.» پولس گُت: «یحیا غُسلا تعمیده دِدا وان مِرُوا گو تَوبَ دِگِرِن و دِگُتَ خلقه گو ایمانه بیننَ اَوه گو قِرارَ پاشه وی بِت، آنی عیسی.» اَوان وقته اَو دِشدَ بیهیستِن، بِ ناوه عیسیْ خاده غُسلا تعمیده گِرتِن. وقته پولس دَسته خو دانا سَر وان، رِحا مُقدسا خدا هاتَ سَر وان و اَوان دَستبه قِسَدان بِ اَزمانه دیتِر و نَبوَته گِرِن. اَو مِرُو، همو گَل یِگودو نِیزوکی دانزدَه نَفَرا بون. پولس چو ناو دیره دا، اَوی وِدَره سه هَویا بِ جُراَته قِسَ گِر و راستا پادشاهیا خدادا بَحث دِگِر و اَو قانع دِگِرِن. بله وقته هِندَگا سَرهِشکی دِگِرِن و ایمان نَتینان، و لاره همویا راستا اَهله وه طریقته دا آنی اَونه گو ایمان اینا بون، پیس قِسَ دِگِرِن، پولس خو دور وان اِخِست و شاگِرد راگِرِن و همو رُژه تالارا تیرانوسه دا بَحث و قِسَدان دِگِر. دو سال وِسا دَرباز بون، وِسا گو تواوی مِرُوه گو ناو حَریما آسیایه دا دِژیان، هم یهودی و هم یونانی، کلاما خاده بیهیستِن. خدا بِ دَسته پولس مُعجِزِت عَجِب نیشان دِدان، وِسا گو خلقه حتا دَستمال و بَرکوشه گو بَدَنا پولسی کَته بون، دِراگِرِن و دِبِرِن بُ نَساخا. نَساخیا وان باش دِبو و رِحِت پیس ژه وان دَردِکَوتنَ دَروَ. بَجا هِندَ گَرُگه جن گیر گو یهودی بون، سَعی دِگِرِن بِ گُتِنا ناوه عیسیْ خاده رِحِت پیس دَرخینِن. اَوان دِگُتن: «اَز وَ بُ اَو عیسایه گو پولس وی وَعظ دِگَت دِدَمَ سونده!» اَونه گو اَو شُلَ دِگِرِن، هَفت گوره اِسکیوا بون. اِسکیوا کاهینَگه مَزِنَ یهودیا بو. بله رِحا پیس گُتَ وان: «اَز عیسی ناس دِگَم، پولسی ژی ناس دِگَم، بله اون که نَ؟» بَجا اَو مِرُوه گو رِحا پیس هَبو هجوم بِرَ سَر وان، اَوی گاری وان همویا و وِسا اَو کُت دان گو روت و بیریندار وه ماله دا حِلاتِن. تواوی اَونه گو اَفِسُسه دا دِژیان، هم یهودی و هم یونانی، ژه وه یگه هَسیان. تِرس کَتَ دله وان همویادا و حُرمَتا ناوه عیسیْ خاده خُدان دِگِرِن. هَ وِسا ژی، گَلَک ژه وان مِرُوه گو ایمان اینا بون، هاتِن و پِشیا همویا آشگَرا شُله خو اعتراف گِرِن. گَلَکا ژی گو پِش وه یگه سیحِربازی دِگِرِن، کِتِبه خو اینان و بَر چاوه همو کَسه اَو شَوِتاندِن. وقته قیمَتا وان کِتِبا حساب گِرِن، بو پِنجَ هزار سِکّه زیو. بَجا کلاما خاده هَ وِسا پَخش دِبو و قاوَت دِگِرت. پاشه وان دِشده گو قَوِمین، پولس بِ هدایتا رِحا خدا تصمیم گِرت گو رِیا حَریما مقدونیه و اَخائیه دا بِچیتَ اورشلیمه. پولس دِگُت: «پاشه هِنده گو اَز چُمَ وِدَره، اَز دِبی شَهره رومه ژی بِبینِم.» پاشه اَوی دو مِرُو گو آریکاریا وی دِگِرِن، آنی تیموتائوس و اِراستوس رِگِرِنَ حَریما مقدونیه و بوخو مدَتَگه ما حَریما آسیایه دا. وه وقتیدا، راستا اَهله طریقته هِنگامَیَگه مَزِن چه بو. مِرُوَگه زیوکار گو ناوه وی دیمیتریوس بو و بُته زیو ژه آرتِمیس چه دِگِر و بِ وه شُله کارَگه مَزِن دِگَهَشاندَ صنعتکارا، صنعتکار و اَو مِرُوه گو ناو وه شُله دا بون خِر گِرِن و گُتَ وان: «گَلی جامِران، اون دِزانِن گو مال و ثَروَتا مَ ژه وه شُله یَ. هَ وِسا گو اون دِبینِن و دِبیهیسِن، نه تِنه اَفِسُسه دا بَلگو گِشت تواوی حَریما آسیایه دا وی پولسی گَلَک مِرُو قانع گِرِنَ و ره دَرخِستِنَ و دِبِژیت خدایِت گو بِ دَسته بَشَری هاته بِنَ چه گِرِن، خدا نینِن. و اَو خطرَ هَیَ گو نه تِنه شُلا مَ کَساد بیت، بَلگو معبدا آرتِمیس اِلها مَ یا مَزِن به قَدِر بیت و اِلها مَ آرتِمیس گو تواوی حَریما آسیایه و همو جیه دُنیایه دا دِتَ پَرستِش گِرِن، عَظمَتا خو ژه دَست بِدَت.» اَوان وقته اَوَ بیهیستِن، گَلَک کَربه وان وَبو و بِ هَواران دِگُتن: «عَظیمَ آرتِمیسا اَفِسُسیان!» بَجا تواوی شَهر ناویِگ کَت! خلق همو گَل یِگودو بَزینَ بُ آلیه مَیدانا تماشایه و گایوس و آریستارخوس گو اَهله مقدونیه بون و گَل پولس همسفر بون، دوو خودا دِکِشان و دِبِرِن. پولس دِخاست بِچیتَ ناو جَماعَته، بله شاگِردا نَهِلان. حتا هِندَ افسره مَزِنَ حَریما آسیایه گو هَواله پولس بون، بُ وی خَبَر رِگِرِن و لاواهی وی گِرِن گو پِیه خو نَدانِتَ ناو مَیدانا تماشایه دا. ایجا ناو وه جَماعَته دا، هِندَگا دِشدَگ دِگُت، هِندَگا ژی دِشدَگه دی. چون گو جَماعَت گِژ بِبو و گَلَکا نَدِزانین گو بَر خاطره چه خِر بونَ وِدَره. هِندَگا گُمان دِگِرِن گو اَو هِنگامَیَ بِن سَره اسکندری دایَ، هَمَن اَو اسکندره گو یهودیا اَو دابونَ پِش. اسکندر بِ دَسته خو بُ خلقه ایشارَ دِگِر گو به دَنگ بِن و دِخاست گو بَر وان دفاعه خو بِگَت. بله وقته اَوان زانی اسکندر یهودیَ، همویا گَل یِگودو نِیزوکی دو سَعَتا گِرِنَ هَوار: «عَظیمَ آرتِمیسا اَفِسُسیان!» وقته شَهرداره شَهری جَماعَت آرام گِر، گُت: «گَلی مِره اَفِسُسه، کِیَ گو نَزانیت شَهره اَفِسُسه نُبَداره معبدا آرتِمیسا عَظیمَ و بَره وی یه مُقدس گو ژه اَسمانی ژُردا هاتیَ دِپارِزیت؟ بَجا نَهَ گو چه کَس نِگاریت وان دِشدانَ حاشا گَت، اون دِبی آرام بِن و بِ لَزه چه شُله نَگَن. چون اَو مِرُوَنَ گو وَ اینانَ اِرَ، نه به حُرمَتیا معبدا مَ گِرِنَ، نه راستا اِلها مَدا کُفری گِرِنَ. بَجا هَگو دیمیتریوس و اَو صنعتکاره گو گَل ویدانَ، شِکایَت مِرُوَگه هَبِن، دَره مَحکَمه وَگِریَ و والی وِدَره نَ. بِلا شِکایَته خو بِبَنَ وِدَره. بله هَگو اون دوو دِشدَگه وِنَ زِدَتِر دانَ، اون دِبی اَوه مجلِسا شَهری دا حَل گَن. چون گو هَراستی اَو خطرَ هَیَ گو بَر خاطره دِشده گو ایرو قَوِمینَ مَ تقصیرکار بِزانِن گو مَ شُرِش گِریَ. هَگو وِسا له بِت، اَم نِگارِن چه سَبَبا بینِن گو بُچی اَو شُرِشَ چه بویَ.» شَهرداری اَو قِسَیَ گُت و جَماعَت پَلاتَیی گِر. وقته شُرِش خُلاص بو، پولس رِگِرَ دوو شاگِردا و پاشه هِنده گو اَو تشویق گِرِن، خاطره خو وان خاست و چو حَریما مقدونیه. پاشه هِنده گو اَو وان مَنطَقادا دَرباز بو و مِرُوه خُدان ایمانَ وِدَره باش تشویق گِرِن، هاتَ یونانه. پولس سه هَویا ما وِدَره. وقته گو اَوی دِخاست بِ گَمیه بِچیتَ سوریه، یهودیا له ضِدّ وی نَقشَ کِشان. بَجا اَوی تصمیم گِرت گو رِیا مقدونیه دا بِزُوریت. اَونه گو گَل پولس دا بون اَونَ بون: سوپاتِروس گوره پیرروس اَهله بیریه، آریستارخوس و سِکوندوس اَهله تسالونیکیه، گایوس اَهله دِربِه، تیخیکوس و تْروفیموس اَهله آسیایه و تیموتائوس. اَو پِش مَدا چُن و شَهره تْروآسه دا مانَ هِویا مَ. بله اَم پاشه عَیدا نانه به هِوِن، بِ گَمیه چُنَ شَهره فیلیپی و پاشه پِنج رُژا اَم گَهَشتِنَ تْروآسه لاره وان. اَم هَفت رُژا مانَ وِدَره. له یِکِمین رُژا هَفتیه، وقته اَم بُ گَر گِرِنا نانی خِر بِبونَ دُرا یگ، پولس بُ خلقه قِسَ گِر و بَر خاطره هِنده گو دِخاست ژه وِدَره دا بِچیت، قِسَدانا وی حَتا نیوشَو کِشا. ناو اُدا آلیه سَریَ مالا گو اَم خِر بِبونَ تِدا، گَلَک چِرا هَبون. زَلامَگ گو ناوه وی اِفتیخوس بو، بَ لِوا کُلَگه رونِشته بو و هَ وِسا گو پولس هِشتا قِسَ دِگِر، اَو زَلام هِردو هِردو چو ناو خَوَگه گِران دا. بَر خاطره هِنده گو خَوا وی گِران بو، نِشگادا طَبَقا سِیه دا کَتَ خاره و وقته اَو راگِرِن، دیتِن گو مِریَ. بله پولس ژُردا چو، خو هاوِتَ سَر وی و اَو دا بَر سینگه خو و گُت: «بَر خو بِزِر نَگَن، جانه وی ناو ویدایَ!» وقته گو پولس ژِلَل چو و نان گَر گِر و خار، اَوی حَتا شَفَقه گَل واندا قِسَ گِر و پاشه ژه وِدَره چو. جَماعَته اَو زَلام گو ساخ بِبو، بِرِن و بِهنا وان فِرَ بو. اَم پِش اَونه دی چُنَ بُ آلیه گَمیه و بِ گَمیه چُنَ شَهره آسوسه گو گورَیَگی وه دِشدا گو پولس قِرار گِره بو، اَوی وِدَره گَمیه سیوار گَن. چون گو هَ بوخو خاسته بو گو حَتا وِدَره بِ رِیا هِشکاتیه بِچیت. وقته مَ پولس آسوسه دا دیت، مَ اَو گَمیه سیوار گِر و اَم چُنَ شَهره میتیلینیه. اَم ژه وِدَره بِ گَمیه چُن و رُژا دی اَم گَهَشتِنَ روبرویی جَزیرا خیوسه. رُژا دویه اَم گَهَشتِنَ جَزیرا ساموسه و رُژا پاشه وه اَم گَهَشتِنَ شَهره میلیتوسه. چون گو پولس تصمیم گِرته بو گو بِ رِیا بَحره بَر شَهره اَفِسُسه دا دَرباز بیت گو مَجبور نَبیت وقته خو حَریما آسیایه دا خِسار گَت. چون گو اَو لَز بو و دِخاست هَگو بِبیت رُژا پنتیکاسته اورشلیمه دا بیت. پولس ژه میلیتوسه پیامَگ رِگِرَ بُ اَفِسُسه و رِدین سِپیه کلیسایه گاز گِرِنَ لاره خو. وقته اَو هاتنَ لاره وی، پولس گُتَ وان: «اون هَ بوخو دِزانِن گو هَ رُژا اَوِلیدا گو مِن پِیه خو دانا آسیایه دا، اَز چاون ناو وَدا رابومَ و رونِشتِمَ و بُ خاده بِ تواوی دل نِزِمی، بِ رُنگه چاوا و بِ وه ایزایه گو بِ واسِطا نَقشه یهودیا سَره مِدا هاتِن، خِذمَت گِریَ. و چاون ژه گُتِنا هَچی دِشدا گو سَر خِیرا وَ بویَ، نَبُهُریمَ و چه ناو خلقه دا و چه مال بِ مال مِن دَرس دایَ وَ. مِن هم بُ یهودیا و هم بُ یونانیا شَهادَت دایَ گو بِ تَوبَ گِرِنه بِزُورِنَ بُ آلیه خدا و ایمانه بیننَ خادیه مَ عیسیْ مسیحْ. «نَهَ اَزه بِ هدایتا رِحا خدا بِچِمَ اورشلیمه و اَز نِزانِم گو وِدَره دیه چه بِتَ سَره مِن؛ خِنجی هِنده گو رِحا مُقدسا خدا شَهادَته دِدَتَ مِن گو هر شَهرَگه دا زیندان و بَلا هِویا مِنِن. بله اَز نه جانه خو حساب دِگَم و نه لاره خو بُ جانه خو اَرزِشه خُدان دِگَم. تِنه داخازیا مِن اَوَیَ گو اَز بِگارِم وَظیفا خو و اَو خِذمَتا گو ژه آلیه عیسیْ خاده بُ مِن هاتیَ دایین بینمَ جی، خِذمَتا گو شَهادَت دایین سَر انجیلا لطفا خدایَ. نَهَ اَز دِزانِم گو اون چی یگ ایدی مِن نابینِن. اون اَونه گو مِن هاتِن چُنا وَ گِریَ و راستا پادشاهیا خدادا بُ وَ قِسَ گِریَ. بَجا اَز ایرو شَهادَته دِدَمَ وَ گو خونا چه کَسه سَر سُگُرا مِن نینَ، چون گو مِن تواوی داخازیا خدا به گِماسی بُ وَ گُت. خو و تواوی وه هِشَمه باش شار بِن. هَمَن اَو هِشَما گو رِحا مُقدسا خدا اون دانانَ بَر وه گو اون چاودِریا وه بِگَن و اون شُوانَتیا کلیسایا خدا گو اَو بِ خونا خو کِریَ بِگَن. اَز دِزانِم گو پاشه چُیینا مِن گْره دِرِندَ دیه بِنَ ناو وَدا و رَحمه هِشَمه ناگَن. ناو وَدا بوخو هِندَ مِرُو دیه رابِن و راستیه دیه سَر و بِن گَن گو شاگِردا بِکِشِنَ دوو خودا. بَجا هیشیار بِن و بیننَ بیراخو گو مِن سه سالا تواو، شَو و رُژ بِ رُنگه چاوا بُ نیشان دایینا ره بُ هَریگ ژه وَ، دَست نَکِشا. نَهَ اَز وَ دِسپارِمَ خدا و کلاما لطفا وی گو دِگاریت وَ چه گَت و ناو تواوی اَونه گو بِژارتِنَ میراثه بِدَتَ وَ. چاوه مِن دوو زیو، زِر آن جِلِگه کَسه دا نَبویَ. اون بوخو دِزانِن گو مِن بِ دَسته خو، هَوجَییِت خو و اَونه گو گَل مِدا بونَ، حاضِر گِرِنَ. مِن همو جورا نیشا وَ دایَ گو اَم دِبی وِسا زحمته بِکِشِن، اَم دِبی کمکا فقیر و ژارا بِگَن، و قِسه عیسیْ خاده بیرا مَدا بیت گو گُت: ”دایین ژه اِستاندِنه قَنجتِرَ.“‌» پولس وقته قِسَدانا خو خُلاص گِر، کَتَ سَر چُکا و گَل وان همویادا دعا گِر. همو گَلَک گیریان و خو سُگُرا ویَ گِرتِن و اَو ماچی گِرِن. اَوان همو دِشدی زِدَتِر بَر خاطره وه قِسا پولس گو گُته بو اَو ایدی رویه پولس نابینِن گُل دِخارِن. پاشه حَتا لاره گَمیه گَل ویدا چُن. ایجا پاشه هِنده گو اَم ژه وان وَقَطیان، بِ رِیا بَحره اَم کَتنَ ره و یگراست هاتنَ جَزیرا کوس. رُژا دی، اَم چُنَ جَزیرا رودِسه و ژه وِدَره اَم گَهَشتِنَ بَندَرا پاتارایه. وِدَره مَ گَمیَگ پَیدا گِر گو دِچو مَنطَقا فینیقیه. بَجا اَم له سیوار بون و کَتنَ ره. وقته مَ جَزیرا قبرسه سَر مِله خو یه چَپه دیت، اَم ژه وه دَرباز بون و چُنَ بُ آلیه سوریه. پاشه اَم بَندَرا صوردا هاتنَ خاره، چون گو وِدَره دِبی باره گَمیه خالی گِره بان. ایجا مَ شاگِرد پَیدا گِرِن و اَم هَفت رُژا مانَ وِدَره لاره وان. وان شاگِردا بِ هدایتا رِحا خدا، گُتنَ پولس گو نابی بِچیتَ شَهره اورشلیمه. وقته رُژه مَ یه مایینا وِدَره خُلاص بون، اَم ره کَتِن و مَ رِیا سَفَره دا بَر خو. تواوی شاگِرد، گَل ژِن و بِچوگه خو حَتا دَروَیی شَهری گَل مَدا هاتِن. اَم وِدَره بَر لِوا بَحره کَتنَ سَر چُکا و مَ دعا گِر، و مَ خاطره خو ژه یِگودو خاست. پاشه اَم سیواری گَمیه بون و اَو ژی زُوِرینَ ماله خو. بله مَ ژه بَندَرا صور سَفَرا خو گو بِ رِیا بَحره بو دَوام گِر و اَم گَهَشتِنَ شَهره پْتولامائیسه. وِدَره مَ بِرا دیتِن و اَم رُژَگه مانَ لاره وان. رُژا دی اَم وِدَره دا دَرکَوتِن و هاتنَ شَهره قیصریه. اَم چُنَ مالا فیلیپُسه مُبشر گو یگ ژه وان هَفت نَفَرا بو گو پِشتا بُ خِذمَت گِرِنه هاته بو بِژارتِن و اَم مانَ لاره وی. اَوی چار گِجِگه مِر نَگِری هَبون گو اَوان نَبوَت دِگِر. اَم چَند رُژ بو وِدَره بون، پِیغَمبَرَگ گو ناوه وی آگابوس بو ژه حَریما یهودیه هات. اَو هاتَ لاره مَ، پِشتبِنا پولس راگِر و دَست و پِیه خو بِ وه گِردا و گُت: «رِحا مُقدسا خدا دِبِژیت: ”یهودیه اورشلیمه خُدانه وه پِشتبِنه دیه وِسا گِردَن و دیه اَوی تسلیمی دَسته قَومه گو یهودی نینِن بِگَن.“‌» وقته مَ اَو دِشدَ بیهیست، مَ و اَو مِرُوه وِدَره لاواهی پولس گِرِن گو نَچیتَ اورشلیمه. بله پولس گُت: «اَوَ چه شُلَ گو اون دِگَن؟ اون دِگیریِن و دله مِن دِشگِنِن. چون گو اَز حاضِرِم سَر خاطره ناوه عیسیْ خاده نه تِنه بِکَومَ زیندانه دا، بَلگو اورشلیمه دا بِمِرِم.» وقته مَ دیت اَو قانع نابیت، مَ دَسته خو له کِشا و گُت: «بِلا اِرادا خاده بِتَ جی.» پاشه وان رُژا، مَ خو حاضِر گِر و اَم ره کَتنَ بُ آلیه اورشلیمه. هِندَ شاگِرد گو اَهله قیصریه بون، گَل مَدا هاتِن و اَم بِرِنَ مالا مِرُوَگه گو ناوه وی مِناسون بو. اَو اَهله قبرسه بو و یگ ژه شاگِردِت قدیم بو. وقته اَم گَهَشتِنَ اورشلیمه بِرایان بِ رویَگه خوش اَم قَبول گِرِن. رُژا دی پولس گَل مَدا چو دیتِنا یعقوب. مَزِن همو وِدَره بون. پولس سِلاو وان گِر و پاشه تواوی اَو شُله گو خدا بِ واسِطا خِذمَتا وی ناو قَومه گو یهودی نینِن دا گِره بو، یگ بَ یگ بُ وان گُت. اَوان وقته اَوَ بیهیستِن، حمد و ثنایا خدا گُتن. اَوان گُتنَ پولس: «بِرا، تِ دِبینی گو ناو یهودیادا چَند هزار نَفَرا ایمان اینایَ و همویا ژی راستا شِریعَته دا غیرت هَنَ. ناو واندا راستا تَدا وِسا دِبِژِن گو تِ تواوی وان یهودیه گو ناو قَومه گو یهودی نینِن دا دِژین فِر دِگَی گو بِشتا خو بِدَنَ شِریعَتا موسی پِیغَمبَر و تِ دِبِژی وان گو بِچوگه خو سُنَت نَگَن و گورَیَگی رَسمه مَ رِفتار نَگَن. بَجا نَهَ اَم چه بِگَن؟ به شِگ، اَو دیه بِبیهیسِن گو تِ هاتی. بَهنده اَو دِشدا گو اَم دِبِژِنَ تَ، بِگَ. لاره مَ چار مِرُو هَنَ گو نَذِر گِرِنَ. وان مِرُوانَ گَل خودا بِبَ و گَل واندا عادَتا طهارَته بینَ جی و خَرجا وان بِدَ گو بِگارِن سَره خو بِتِراشِن. وِسا همو دیه بِزانِن گو اَو قِسه گو راستا تَدا دِبِژِن دوز نینِن، بَلگو تِ بوخو ژی گورَیَگی شِریعَته دِژی. بله راستا مِرُوه خُدان ایمانَ گو یهودی نینِن، مَ حُکمه خو ناو نامَیَگه دا نِویسیَ و بُ وان رِگِریَ گو اَو دِبی ژه گوشته گو بُ بُتا هاتیَ قُربانی گِرِن، ژه خونه، ژه گوشته حیوانه گو هاتنَ خَندِقاندِن و ژه زِنایه خو دور بِگِرِن.» ایجا، رُژا دی، پولس اَو مِرُو راگِرِن و گَل واندا عادَتا طهارَته اینا جی و پاشه چو ناو معبده دا گو بِژیت گو کَنگه رُژه طهارَتا وان دیه خُلاص بیت و بُ هَریگ ژه وان قُربانی دیه بِنَ دایین. چه نَمابو گو اَو هَفت رُژه طهارَته خُلاص بِن گو هِندَ یهودی ژه حَریما آسیایه، پولس ناو معبده دا دیتِن. اَوان جَماعَت همو تحریک گِرِن و پولس گِرتِن، اَوان بِ هَواران دِگُتن: «گَلی بنی اسرائیله، وَرنَ آریکاریه؛ اَوَ هَمَن اَو مِرُوَ گو همو جیا له ضِدّ قَومه مَ و له ضِدّ شِریعَته و له ضِدّ وه جیه، دَرسه دِدَتَ همو کَسه. خِنجی وِنَ، اَوی حتا یونانی ژی اینانَ ناو معبده دا و اَو جیه مُقدس مِرار گِریَ.» چون گو اَوان پِشتا تْروفیموسه اَهله شَهره اَفِسُسه گَل پولس دا ناو شَهری دا دیته بون و گُمان دِگِرِن گو پولسی اَو اینایَ ناو معبده دا. تواوی شَهَر ناویِگ کَت! خلقه همو آلیادا هجوم اینان و پولس گِرتِن و معبده دا کِشان بِرِنَ دَروَ و جیدا دَرِت معبده دوو خودا گِردان. هَ وه وقته گو دِخاستِن پولسی بُگُژِن، خَبَر گَهَشتَ اَمیره گُردانا رومه گو تواوی اورشلیمه دا هِنگامَ چه بویَ. اَوی جیدا سرباز و افسر راگِرِن و هجوم بِرَ سَر جَماعَته. وقته جَماعَته اَمیره گُردانه و سرباز دیتِن، دَست ژه کُت دانا پولس کِشان. اَمیره گُردانه هاتَ نِیزوک و پولس گِرت و دَستور دا اَوی بِ دو زنجیرا گِردَن. پاشه پیسیار گِر گو اَو کِیَ و چه گِریَ. هِندَگا ناو جَماعَته بِ هَواران دِشدَگ دِگُتن و هِندَگا دِشدَگه دی. اَمیره گُردانه گو بَر خاطره هِنگامه نَگاری بِزانیت گو یا راست چیَ، دَستور دا پولسی بِبَنَ سربازخانه. وقته پولس نِیزوکی پِلَکانه سربازخانه بو، سرباز بَر خاطره کَربا جَماعَته مَجبور بون اَوی سَر دَسته خو بِبَن. چون اَو جَماعَتا گو دوو واندا دِهاتن، بِ هَواران دِگُتن: «اَوی بُگُژِن!» پولس هِشتا نَبِره بونَ ناو سربازخانه دا گو اَوی گُتَ اَمیره گُردانه: «اَز دِگارِم دِشدَگه بِژِمَ جنابه تَ؟» اَمیره گُردانه گُته دا: «ما تِ یونانی دِزانی؟ ما تِ اَوه اَهله مصره نینی گو مدَتَگه پِش نَهَ شُرِشَگ ره اِخِست و چار هزار مِرُوگُژ گَل خودا بِرَ ناو چُله؟» پولس جیواب دا: «اَز مِرُوَگه یهودی مَ، اَهله شَهره تارسوسا مَنطَقا کیلیکیه. اَز اَهله شَهرَگه به ناو و نیشان نینِم. اَز لاواهیا جنابه تَ دِگَم گو تِ ایجازه بِدَی اَز گَل خلقه قِسَ گَم.» وقته گو اَمیره گُردانه ایجازَ دا، پولس راوَستا سَر پِلَکانا و بِ دَسته خو بُ خلقه ایشارَ گِر گو به دَنگ بِن. وقته همو هِش بون، گَل واندا بِ اَزمانه عبرانی قِسَ گِر و گُت: «گَلی بِرایا و گَلی باوان، نَهَ گوهه خو بِدَنَ وه دفاعا گو اَزه ژه خو حُضورا وَدا بِگَم.» وقته اَوان بیهیستِن گو پولس بِ اَزمانه عبرانی گَل واندا قِسَ دِگَت، ایدی به دَنگتِر ژی بون. پولس گُت: «اَز مِرُوَگه یهودی مَ، گو شَهره تارسوسا مَنطَقا کیلیکیه دا هاتِمَ دُنیایه، بله ناو وه شَهره اورشلیمه دا مَزِن بومَ. اَز شِریعَتا باوانه مَ کامِل، حُضورا گامالائیل دا فِر بومَ و مِن بُ خدا غیرت هَیَ، هَ وِسا گو اون ژی ایرو وِسانَ. مِن بُ مِرِنه اَذیَتا اَهله وه طریقته گِر. مِن هم مِر و هم ژِن دِگِرتِن و دِهاوِتِنَ زیندانه دا. وِسا گو کاهینه مَزِن و تواوی اَندامه شورایا مَزِنا دِگارِن سَر وه قِسا مِن شَهادَته بِدَن. مِن ژه وان مِرُوانَ بُ بِرایا نامَ اِستاندِن و چُمَ بُ آلیه شَهره دمشقه گو اَهله طریقته وِدَره بِگِرِم و اَوان بینمَ اورشلیمه گو جَزایا خو بِکِشِن. «هَ وِسا گو اَز ره دا دِچُم و نِیزوکی دمشقه دِبوم، نِیزوکی نیورو بو گو نِشگادا، نورَگه عَظیم ژه اَسمانی دُرا مِن بِرِسقی. اَز کَتِمَ سَر عَردی و مِن دَنگَک بیهیست گو دِگُتَ مِن: ”شائول، شائول، تِ بُچی اَذیَتا مِن دِگَی؟“ مِن پیسیار گِر: ”آغایه مِن، تِ که ای؟“ جیواب هات: ”اَز عیسایه خلقه ناصِره مَ، هَمَن اَوه گو تِ اَذیَتا وی دِگَی.“ اَونه گو گَل مِدا بون، اَو نور دیتِن بله دَنگا اَوه گو گَل مِدا قِسَ دِگِر، فام نَگِرِن. مِن گُت: ”آغایه مِن اَز دِبی چه بِگَم؟“ خاده گُتَ مِن: ”رابَ و هَرَ ناو دمشقه دا. تواوی اَو شُله گو کِفش بونَ گو تِ دِبی بِگَی دیه وِدَره بِژِنَ تَ.“ بَر خاطره زِدَ بونا روناهیا وه نوره چاوه مِن چه دِشد نَدِدیت. بَهنده اَونه گو گَل مِدا بون، دَسته مِن گِرتِن و اَز اینامَ ناو دمشقه دا. «دمشقه دا، مِرُوَگ دِژیا گو گورَیَگی شِریعَته دیندار بو و ناوه وی حَنانیا بو. تواوی اَو یهودیه گو وِدَره دِژیان مَحتا وی دِگِرِن، اَو هاتَ لاره مِن، رَخ مِن راوَستا و گُتَ مِن: ”شائول بِرا، بِلا چاوه تَ بِبینِن!“ هَ وه دَمه چاوه مِن وَبون و مِن اَو دیت. اَوی گُت: ”خدایه باوانه مَ تِ بِژارتی گو اِرادا وی بِزانی و اَوه صالِح بِبینی و ژه دَوْه وی قِسا بِبیهیسی. چون گو تِیه لاره همو کَسه بُ وی بِبی شاهِدَگ و سَر هَچی دِشدا گو تَ دیتیَ و بیهیستیَ تِیه شَهادَته بِدَی. تِ نَهَ هِویا چه ای؟ رابَ و گاز ناوه وی بِگَ، غُسلا تعمیده بِگِرَ و ژه گُنَهه خو پاک بَ!“ «وقته اَز زُوِریمَ اورشلیمه و مِن ناو معبده دا دعا دِگِر، اَز به هِش بوم و مِن خاده دیت گو دِگُتَ مِن: ”لَزه بِگَ و زو اورشلیمه دا دَرکَوَ. چون گو اَو شَهادَتا تَ راستا مِدا قَبول ناگَن.“ مِن گُت: ”اَی خاده، اَونَ بوخو دِزانِن گو اَز ژه دیرَگه دِچُمَ بُ دیرا دی و اَونه گو ایمان تَ هَبون، مِن اَو دِگِرتِن و کُت دِدان. وقته خونا شاهِده تَ استیفان دِهاتَ رِژاندِن، اَز بوخو وِدَره راوَستا بوم و مِن اَو شُلَ تأیید دِگِر و مِن جِلِگه اَونه گو اَو گُشتِن خُدان دِگِرِن.“ خاده گُتَ مِن: ”هَرَ، چون گو اَزه تَ رِگَمَ جیه دور لاره قَومه گو یهودی نینِن.“‌» خلقه حَتا وه قِسه گوهه خو دِدانَ پولس. پاشه اَوان دَنگا خو بِلند گِرِن و گُتن: «مِرُوَگه وِسا سَر رویه عَردی بَین بِبَن چون گو اَو مِرُوَ نابی بِژیت.» هَ وِسا گو اَوان دِگِرنَ هَوار و عبایه خو سَر سَره خو دادِکُتان و دِگِرنَ تُز، اَمیره گُردانه دَستور دا گو پولس بِبَنَ سربازخانه و بِ شَلاقا اَوی بِکِشِنَ پیسیارا گو کِفش بیت بُچی خلق وِسا له ضِدّ وی دِگَنَ هَوار. بله وقته پولس گِر دِدان گو شَلاقا وی بِدَن، پولس گُتَ افسرَگه گو وِدَره راوَستا بو: «ما قانون وه ایجازه دِدَتَ وَ گو مِرُوَگ گو هموَلاته رومیانَ، پِش هِنده گو دیوانا وی بِتَ گِرِن اون شَلاقا لِدَن؟» وقته اَوی افسری اَو دِشدَ بیهیست، چو لاره اَمیره گُردانه و گُته دا: «تِ دِزانی تِ چه دِگَی؟ چون گو اَو مِرُوَ هموَلاته رومیانَ!» اَمیره گُردانه چو لاره پولس و گُته دا: «کانه بِژَ مِن، ما تِ هموَلاته رومیانی؟» پولس جیواب دا: «بَله.» اَمیره گُردانه گُته دا: «اَز بَر خاطره هِنده گو بِبِمَ هموَلاته رومیان مِن گَلَک دِراو خَرج گِر.» پولس گُت: «بله اَز هَ وقته هاتمَ دُنیایه هموَلاته رومیان بوم.» بَجا اَونه گو قِرار بو پولسی بِکِشِنَ پیسیارا، جیدا خو پاشتا کِشان و اَمیره گُردانه ژی تِرسیا. چون گو اَوی زانی گو پولس هموَلاته رومیانَ و اَوی رومیَگ گِردایَ. رُژا دی، اَمیره گُردانه گو هَز دِگِر بِزانیت یهودیا هَراستی سَر خاطره چه پولس تقصیرکار زانینَ، اَو وَگِر و دَستور دا گو سَرُکِت کاهینا و تواوی اَندامه شورایه خِر بِن. ایجا، اَوی پولس ژُردا اینا و اَو بِرَ حُضورا وان. پولس چاوه خو کُتا اَندامه شورایه و گُت: «گَلی بِرایا، اَز حَتا ایرو بِ وجدانَگه پاک حُضورا خدادا ژیامَ.» وقته پولس اَوَ گُت، حَنانیا کاهینه مَزِن، دَستور دا اَو مِرُوه گو رَخ پولس راوَستا بون، سَر دَوْه وی بِدَن. ایجا پولس گُتَ حَنانیا: «اَی دیوارا سِپی بویی، خدا دیه تَ بِدَت! تِ وِدَره رونِشتی گو گورَیَگی شِریعَته سَر مِن قضاوته بِگَی، بله تِ خِلافا شِریعَته دَستور دِدَی گو مِن بِدَن؟» اَو مِرُوه گو رَخ پولس راوَستا بون، گُتن: «تِ به حُرمَتیا کاهینه مَزِنَ خدا دِگَی؟» پولس گُت: «گَلی بِرایا، مِن نَدِزانی گو اَو کاهینه مَزِنَ؛ چون گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن گو: ”دِشده پیس نَبِژَ سَرُکه قَومه خو.“» پولس گو دِزانی هِندَگه وان ژه فِرقا صَدّوقیا و هِندَگه وان ژی ژه فِرقا فَریسیانَ، ناو شورایه دا بِ دَنگا بِلند گُت: «گَلی بِرایا، اَز مِرُوَگه فَریسی مَ و گوره مِرُوَگه فَریسی مَ ژی؛ بَر خاطره اُمیدا گو مِن راستا رابونا ژه ناو مِریادا هَیَ، دیوانا مِن دِتَ گِرِن.» پولس وقته اَوَ گُت، ناو فَریسیا و صَدّوقیادا اختلاف چه بو و جَماعَت بو دو دَستَ، چون صَدّوقی دِبِژِن گو نه رابونا ژه ناو مِریادا هَیَ، نه میلیاکَت هَنَ و نه ژی رِح، بله فَریسیا باواری وان دِشدانَ همویا هَنَ. پاشه هَوار هَوارَگه مَزِن بِلند بو! هِندَگ ژه ماموستایِت تَوراته گو ژه فِرقا فَریسیا بون، رابون و مِجِد مخالفت گِرِن و گُتن: «اَم چه تقصیرا ناو وی مِرُوی دا پَیدا ناگَن. چه معلوم رِحَگه آن میلیاکَتَگه گَل ویدا قِسَ نَگِره بیت.» اختلاف وِسا زِدَ بو گو اَمیره گُردانه تِرسیا گو اَو پولسی تیگَ تیگَ گَن. بَهنده دَستور دا سربازا گو ژُردا بِچِن و پولسی ناو دَسته واندا دَرخینِن و اَوی بِبَنَ سربازخانه. هَ وه شَوه، خاده رَخ پولس راوَستا و گُت: «دله تَ قُرص بیت! هَ وِسا گو تَ اورشلیمه دا راستا مِدا شَهادَت دا، تِ رومه دا ژی دِبی شَهادَته بِدَی.» وقته بو سِبیزو، یهودیا نَقشَیَگ کِشان و گَل یِگودو سوند خارِن گو حَتا پولس نَگُژِن، نه چه دِشدی بُخُن، نه چه دِشدی وَخُن. چِل مِرُوا زِدَتِر وه نَقشه دا دَست هَبون. اَو چُنَ لاره سَرُکِت کاهینا و مَزِنا و گُتن: «مَ مِجِد سوند خاریَ گو اَم حَتا پولس نَگُژِن، دَوْه خو نَدَنَ رِسقی. بَجا نَهَ اون و اَندامه شورایه ژه اَمیره گُردانه بِخازِن گو پولسی بینیتَ لاره وَ، بِ وه هِنجَته گو اون دِخازِن راستا مَسَلا ویدا دقیقتِر دِشدا بِزانِن. اَم ژی حاضِرِن گو پِش هِنده دا گو اَو بِگَهَشیتَ اِرَ، وی بُگُژِن.» خارزیه پولس نَقشا وان هَسیا، بَجا زُوِری سربازخانه و اَو دِشدَ گُتَ پولس. پولس گاز افسرَگه گِر و گُت: «اَوی زَلامی بِبَ لاره اَمیره گُردانه، چون گو دِخازیت دِشدَگه بِژیتَ وی.» بَجا افسری اَو راگِر و بِرَ لاره اَمیره گُردانه و گُت: «پولسه زیندانی گاز مِن گِر و ژه مِن خاست گو اَز وی زَلامی بینمَ لاره تَ؛ اَو دِخازیت دِشدَگه بِژیتَ تَ.» اَمیره گُردانه دَسته اَوی زَلامی گِرت، اَو کِشا قُنجَگه و دِزیوَ ژه وی پیسیار گِر: «تِ چه دِخازی بِژی مِن؟» خارزیه پولسی گُت: «یهودیا گَل یِگودو قِرار دانانَ گو ژه تَ بِخازِن گو سِبه پولسی بِبَی شورایه، بِ وه هِنجَته گو دِخازِن راستا ویدا دقیقتِر دِشدا بِزانِن. بله داخازیا وان قَبول نَگَ، چون گو ناو واندا چِل مِرُوا زِدَتِر کمینا پولسی دانَ. اَوان سوند خارِنَ گو حَتا پولس نَگُژِن، نه چه دِشدی بُخُن، نه چه دِشدی وَخُن. نَهَ اَو حاضِرِن و تِنه هِویا هِنده نَ گو تِ داخازیا وان بینی جی.» بَجا اَمیره گُردانه، زَلام ره اِخِست و اَو قدغن گِر و گُتَ وی: «نَبِژَ چه کَسه گو تَ اَو دِشدَنَ گُتنَ مِن.» هِنگه اَمیره گُردانه، گاز گِرَ دو افسرا و گُتَ وان: «دوصد سربازه پَیا، هَفته سیوارا و دوصد نِیزَدارا حاضِر گَن گو ایشَو بِچِنَ شَهره قیصریه. بُ پولس ژی هَسبَگه حاضِر گَن و اَوی ساخ و سِلامت بِبَن لاره فِلیکْسه والی.» اَوی نامَیَگ ژی نِویسی گو تِدا هاته بو نِویساندِن: «ژه کْلودیوس لیسیاس بُ رِزدار فِلیکْسه والی: سِلاو، یهودیا اَو مِرُوَ گِرتِن و قَصدا گُشتِنا وی هَبون، بله اَز گَل سربازِت خو چُم و مِن اَو نجات دا، چون گو مِن بیهیسته بو گو اَو هموَلاته رومیانَ. مِن دِخاست اَز بِزانِم گو بَر خاطره چه جُرمَگه اَوی محکوم دِگَن، بَجا مِن اَو بِرَ شورایا واندا. مِن زانی گو اَو بَر خاطره شِریعَتا وان بوخو تقصیرکار هاتیَ زانین و اَوی جُرمَگ نَگِریَ گو لاییقه مِرِنه آن زیندانه بیت. وقته مِن زانی گو له ضِدّ وی نَقشَیَگ هاتیَ کِشان، مِن اَو جیدا رِگِرَ لاره وَ و مِن بُ اَونه گو اَو تقصیرکار زانینَ، دَستور دا گو شِکایَتا گو له ضِدّ وی مِرُوی هَنَ، بیننَ لاره جنابه تَ.» بَجا، سربازا گورَیَگی وه دَستوره، شَودا پولس راگِرِن و بِرِنَ شَهره آنتیپاتْریسه. رُژا دی، سرباز زُوِرینَ سربازخانه و تِنه سیوار گَل پولس دا چُن. وقته اَو هاتنَ شَهره قیصریه، اَوان اَو نامَ دانَ والی و پولس اینانَ حُضورا وی. والی نامَ خاند و ژه پولس پیسیار گِر گو اَهله کیشگ حَریمه یَ. اَوی وقته زانی پولس اَهله مَنطَقا کیلیکیه یَ، گُتَ وی: «وقته اَونه گو تَ تقصیرکار دِزانِن، بِگَهَشِنَ اِرَ، اَزه گوهه خو بِدَمَ قِسه تَ.» پاشه دَستور دا گو ناو کاخا هیرودیس دا پولسی بِپارِزِن. پاشه پِنج رُژا، حَنانیا، کاهینه مَزِن، گَل هِندَ مَزِنا و وکیلَگه گو ناوه وی تِرتولُس بو، هاتِن. اَوان شِکایَتا خو له ضِدّ پولس بِرِنَ لاره والی. پاشه هِنده گو گاز گِرِنَ پولس، تِرتولُس حُضورا فِلیکْس دا دَستبه تُهمَت لِدان له ضِدّ پولس گِر و گُت: «فِلیکْس، اَز بَنی، اَم بِن سیبَرا جنابه تَ کِمِژوَیَ ناو صُلحه دانَ و دَولَت سَره پِشدیتِنا جنابه تَیَ گو وضعا وه مِلَته باشتِر بویَ. اَم وَظیفا خو دِزانِن گو هر وقتَگ و هر جیَگه دا، سپاسه جنابه تَ بِگَن. بله بَر خاطره هِنده گو اَم وِنَ زِدَتِر وقته تَ نَگِرِن، لاواهیا جنابه تَ دِگَم گو کَرَما خو مَ بِگَی، گَلَک گُرْتْ گوهه خو بِدَی مَ. اَم گَهَشتِنَ وه هِنده گو اَوَ مِرُوَگه فتنَیَ و ناو یهودیه تواوی دُنیایه دا شُرِشا ره دِخِنیت. و اَو مِرُوَ یگ ژه سَرُکه فِرقا ناصِریانَ. اَوی حتا سَعی گِر گو معبده به حُرمَت گَت؛ بله مَ اَو گِرت و مَ خاست گو گورَیَگی شِریعَته اَم دیوانا وی بِگَن. بله لیسیاس اَمیره گُردانه هات و اَو بِ زُره ناو دَسته مَدا دَرخِست، و دَستور دا اَونه گو اَوی تقصیرکار دِزانِن، بِنَ حُضورا جنابه تَ. نَهَ، هَگو تِ بوخو اَوی بِکِشی پیسیارا، تِیه بِزانی تواوی اَو دِشده گو اَم بُ تقصیرکار بونا وی دِبِژِن، راستِن.» یهودی ژی ناو وه تقصیرکار گِرِنه دا گَل تِرتولُس دا بونَ یگ و تأیید گِرِن همو دِشد هَ وِسایَ گو اَو دِبِژیت. وقته والی ایشارَ پولس گِر گو قِسَ گَت، پولس وِسا جیواب دا: «اَز دِزانِم گو گَلَک سالِن جنابه تَ سَر وه مِلَته قضاوته دِگَت، بَجا اَز بِ کَیف خوشیه، دفاعه خو دِگَم. جنابه تَ بوخو دِگاریت وَکُلیت و بِزانیت گو ژه چُنا مِن بُ اورشلیمه بَر خاطره پَرستِش گِرِنه دانزدَه رُژا زِدَتِر دَرباز نَبویَ، و وه مدَته دا، نه چه کَسه دیتیَ گو اَز گَل مِرُوَگه بَحثه بِگَم آن جَماعَته تحریک گَم، چه ناو معبده دا، چه ناو دیره دا و چه ناو شَهری دا. اَو نِگارِن نَهَ اَو تُهمَته گو مِن دِدَن، بُ جنابه تَ ایثبات گَن. بله اَز وِنَ بُ جنابه تَ اعتراف دِگَم گو گورَیَگی وه طریقتا گو اَو مِرُوَنَ اَوه فِرقَیَگه دی دِزانِن، اَز خدایه باوانه خو پَرستِش دِگَم و مِن ایمان تواوی اَو دِشده گو تَورات و نِویساره پِیغَمبَرادا هاتیَ نِویساندِن، هَیَ. مِن اُمید خدا هَیَ گو هم بُ مِرُوه عادل و هم بُ مِرُوه ظالِم قیامَتَگ هَیَ گو اَو مِرُوَنَ بوخو ژی اَوه قَبول دِگَن. بَر خاطره وه یگه، اَز همو جاره سَعی دِگَم گو هم لاره خدا و هَمژی لاره مِرُوا بِ وجدانَگه پاک بژیم. نَهَ، پاشه چَند سالا، اَز چُمَ اورشلیمه گو بُ مِلَته خو صدقا بِبَم و قُربانیا پِشکِش گَم. وقته مِن اَو شُلَ دِگِر، پاشه هِنده گو مِن عادَتا طهارَته اینا جی، اَوان اَز ناو معبده دا پَیدا گِرِم. نه جَماعَتَگ خِر بِبو دُرا مِن، نه هِنگامَیَگ هَبو. بله هِندَ یهودی ژه حَریما آسیایه هاتِن گو دِبا اِرَ حُضورا جنابه تَدا بان گو هَگو شِکایَتَگ له ضِدّ مِن هَنَ، بِژِن. آن جنابه تَ ایجازه بِدَت اَو مِرُوَنَ بوخو بِژِن وقته اَز حُضورا شورایه دا راوَستا بوم، چه جُرمَگ مِدا دیتِن، خِنجی وه یگه گو وقته اَز ناو واندا راوَستا بوم، مِن بِ دَنگا بِلند گُت: ”بَر خاطره مَسَلا رابونا ژه ناو مِریادایَ گو ایرو حُضورا وَدا دیوانا مِن دِتَ گِرِن.“‌» بله فِلیکْسه والی گو راستا طریقته دا باش سَردَری دِگِر، مَحکَمَ پاش اِخِست و گُت: «وقته لیسیاس اَمیره گُردانه بِت، اَزه راستا مَسَلا وَدا تصمیمه بِگِرِم.» پاشه اَوی دَستور دا گو افسره مسئول پولس بِن نَظَرا خودا خُدان گَت، بله هِندَ آزادیا ژی بِدَتَ وی و پِشیا چی یگ ژه هَوالِت پولس نَگِریت گو اَو بِگارِن هَوجَییِت وی بیننَ جی. پاشه چَند رُژا، فِلیکْسه والی گَل ژِنا خو دْروسیلا گو یهودی بو، هات و رِگِرَ دوو پولس و گوهه دا قِسه وی گو راستا ایمان بَ مسیحْ عیسیْ دا بو. وقته گو پولس راستا صالِح بون، خوراگِرتِن و اَو قضاوتا گو قِرارَ رُژا قیامَته بِتَ گِرِن قِسَ گِر، فِلیکْس تِرسیا و گُت: «تِ نَهَ هَرَ! وقته مِن فُرصَتَگه دی پَیدا گِر، اَزه دیسا رِگَمَ دوو تَ.» آلیَگه دا ژی فِلیکْس هِویدار بو گو پولس رِشوه بِدَتَ وی. بَ وه یگه ژی دوویِگرا مِرُو ره دِگِرنَ دوو پولس و گَل ویدا قِسَ دِگِر. پاشه دو سالا، پورکیوس فِستوس هاتَ شونا فِلیکْس دا و بو والی. فِلیکْس ژی گو دِخاست قَنجیَگ یهودیا گِره بیت، پولس زیندانه دا خُدان گِر. سه رُژا پاشه هِنده گو فِستوسه والی گَهَشتَ حَریما خو، اَو ژه شَهره قیصریه چو بُ شَهره اورشلیمه. وِدَره سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت یهودیا، شِکایَتا خو له ضِدّ پولس بِرِنَ لاره فِستوس و اَوان بِ اصراره ژه وی خاستِن گو کَرَما خو وان بِگَـت و پولس بینیتَ اورشلیمه، چون گو اَوان نَقشَ کِشا بون گو اَوی ره دا بُگُژِن. فِستوس جیواب دا گو پولس قیصریه دا زیندانیَ و بوخو ژی دِخازیت گَلَک زو بِچیتَ وِدَره. فِستوس گُت: «بَجا ناو وَدا هِندَ مَزِن گَل مِدا بِن گو هَگو اَوی مِرُوی خطایَگ گِره بیت، شِکایَتا وی بِگَن.» پاشه هِنده گو فِستوس نِیزوکی هَشت حَتا دَه رُژا ما گَل واندا، زُوِری قیصریه، و رُژا دی، رونِشتَ سَر جیه حُکم گِرِنه و دَستور دا گو پولس بینِن. وقته پولس گَهَشت، اَو یهودیه گو ژه اورشلیمه هاته بون، دُرا پولس راوَستان و گَلَک تُهمَته مَزِن وی دان، بله نَگارین اَوان ایثبات گَن. پولس دفاعا خودا گُت: «مِن نه له ضِدّ شِریعَتا یهودیا، نه معبده، نه ژی له ضِدّ قیصر خطایَگ گِریَ.» بله فِستوس گو دِخاست قَنجیَگه یهودیا بِگَت، گُتَ پولس: «تِ دِخازی بِچی اورشلیمه و وِدَره بَر خاطره وان دِشده گو تَ بِ وان تقصیرکار دِگَن، حُضورا مِدا دیوانا تَ بِتَ گِرِن؟» بله پولس جیواب دا: «اَز حُضورا مَحکَما قیصردا راوَستامَ، آنی اَو جیه گو دِبی دیوانا مِن بِتَ گِرِن. مِن چه خطا راستا یهودیادا نَگِریَ هَ وِسا گو جنابه تَ بوخو ژی وِنَ گَلَک باش دِزانیت. بَجا هَگو اَز تقصیرکارِم و مِن شُلَگ گِریَ گو اَز لاییقه مِرِنه بِم، اَز دوو هِنده دا نینِم گو ژه مِرِنه بِحلِم. بله هَگو اَو دِشده گو راستا تقصیرکار بونا مِدا دِبِژِن، دِرَو بِن، چه کَس نِگاریت مِن تسلیمی دَسته وان بِگَت. اَز دِخازِم گو مَحکَما قیصردا دیوانا مِن بِتَ گِرِن.» پاشه هِنده گو فِستوس گَل اَندامه شورایا خودا مشورت گِر، جیواب دا: «داخازیا تَ اَوَ بویَ گو مَحکَما قیصردا دیوانا تَ بِتَ گِرِن؛ بَجا مَحکَما قیصردا دیوانا تَ دیه بِتَ گِرِن.» پاشه چَند رُژا، آگْریپاسه پاشا و بِرنیکی بُ هِنده گو خِیرهاتنه بِژِنَ فِستوس، هاتنَ قیصریه. اَو گَلَک رُژا مانَ وِدَره. فِستوس بُ پاشا باسه مَسَلا پولس گِر و گُتَ وی: «اِرَ مِرُوَگ هَیَ گو فِلیکْسی اَو هِلایَ زیندانه دا. وقته اَز اورشلیمه دا بوم، سَرُکِت کاهینا و مَزِنِت یهودیا هِندَ دِشد راستا تقصیرکار بونا وی گُتن و ژه مِن خاستِن گو اَز وی محکوم گَم. مِن گُتَ وان گو ناو رومیان دا رَسم نینَ گو مِرُوَگه تسلیم گَن، پِش هِنده دا گو گَل شاکیه وی روبرو گَن و اَوی اَو فُرصَتَ هَبیت گو راستا اَو دِشده گو بِ وان اَو تقصیرکار زانینَ، ژه خو دفاعه بِگَت. بَجا وقته اَو خِر بونَ اِرَ، اَز به مَحتَلی رُژا دی، سَر جیه حُکم گِرِنه رونِشتِم و مِن دَستور دا گو وی مِرُوی بینِن. وقته شاکیه وی مِرُوی رابون گو قِسَ گَن، اَو بِ چه دِشده پیسَ گو مِن گُمان دِگِر، تقصیرکار نَگِرِن. بَلگو اَوان بَر خاطره چَند مَسَلا گو راستا دینه وان بوخودا بو و راستا مِرُوَگه گو ناوه وی عیسی بو و مِریَ بله پولس دِبِژیت گو اَو ساخَ، بَحث دِگِرِن. مِن گو نَدِزانی اَز راستا وه مَسَله دا دِبی چه بِگَم، ژه وی پیسیار گِر گو دِخازیت بِچیتَ اورشلیمه و وِدَره راستا وان دِشده گو بُ تقصیرکار بونا وی دِبِژِن دیوانا وی بِتَ گِرِن. بله وقته گو پولس خاست حَتا وقته گو حُکمه قیصری بِت، بِمینیتَ زیندانه دا، مِن دَستور دا گو اَوی حَتا وقته گو اَز بِگارِم وی رِگَمَ لاره قیصری، زیندانه دا خُدان گَم.» هِنگه آگْریپاس گُتَ فِستوس: «اَز دِخازِم بوخو قِسه وی بِبیهیسِم.» فِستوس گُت: «جنابه تَ دیه سِبه قِسه وی بِبیهیسیت.» رُژا دی، آگْریپاس و بِرنیکی بِ تشریفاتَگه مَزِن هاتِن و گَل اَمیره گُردانه و مَزِنِت شَهری چُنَ ناو تالارا مَحکَمه. پاشه بِ دَستورا فِستوس پولس اینان. فِستوس گُت: «اَی آگْریپاس پاشا! گَلی اَونه گو اِرَ حاضِرِن! اَوی مِرُوه گو اون دِبینِن، هَمَن اَو مِرُوَ گو تواوی یهودیا شِکایَتا وی اینانَ لاره مِن، اَوان هم اورشلیمه دا هم ژی اِرَ هَوار هَوار ره اِخِستِنَ گو اَو مِرُوَ ایدی نابی ساخ بِمینیت. بله اَز گَهَشتِمَ وه هِنده گو اَوی چه شُل نَگِریَ گو لاییقه مِرِنه بیت و بَر خاطره هِنده گو اَوی مِرُوی بوخو خاست گو مَحکَما قیصردا دیوانا وی بِتَ گِرِن، مِن ژی تصمیم گِرت گو اَوی رِگَم. بله مِن دِشدَگه حتمی چِنینَ گو راستا وی مِرُوی دا، بُ آغایه خو قیصر بِنویسِم. بَ وه یگه مِن اَو اینایَ حُضورا وَ همویادا، مخصوصَن حُضورا جنابه تَ، اَی آگْریپاس پاشا، گو بَلگو پاشه هِنده گو مَ اَو کِشا پیسیارا، مِن دِشدَگ هَبیت گو بُ قیصر بِنویسِم. چون گو نَظَرا مِدا بَر بِ عاقل نینَ گو زیندانیَگه رِگَمَ لاره قیصر، بله نَنِویسِم جُرما وی چیَ.» آگْریپاس پاشا گُتَ پولس: «تَ ایجازَ هَیَ گو دفاعه خو بِگَی.» ایجا پولس دَسته خو دِرِژ گِر و وِسا دفاع خو گِر: «اَی آگْریپاس پاشا، باعیثه اِفتخارا مِنَ گو ایرو حُضورا جنابه تَدا راستا تواوی اَو تُهمَته گو یهودیا مِن دانَ، دفاعه خو دِگَم. مخصوصَن بَر خاطره وه هِنده گو، جنابه تَ تواوی رَسمه یهودیا و اختلافه ناو واندا باش دِزانیت. بَجا اَز لاواهیا جنابه تَ دِگَم گو بِ صَبره گوهه بِدَی قِسه مِن. «یهودی همو راوِژا ژیانا مِن ژه وقته گو اَز زَلام بوم دِزانِن، ژه دَستبه گِرِنه گو اَز ناو مِلَته خو و ناو شَهره اورشلیمه دا بوم. اَو مدَتَگه دِرِژَ گو وِنَ دِزانِن و هَگو بِخازِن، دِگارِن شَهادَته بِدَن گو مِن گورَیَگی فَریسیَگه ژه سختترین فِرقا دینه مَ اطاعت گِریَ. نَهَ ژی بَر خاطره هِنده گو اُمیدا مِن وه وَعده یَ گو خدا دایَ باوانه مَ، اِرَ راوَستامَ گو دیوانا مِن بِتَ گِرِن. هَمَن وَعدَ گو دانزدَه طایفه مَ بِ اُمیدا گو بُ وان بِتَ جی، مِجِد شَو و رُژ پَرستِشا خدا دِگَن. اَی پاشا، یهودیا بَر خاطره وه اُمیده اَز تقصیرکار زانیمَ. بُچی باواریا وَ اون اَونه گو اِرَ حاضِرِن، وِنَ نایِت گو خدا مِریا ساخ دِگَت؟ «اَز بوخو قانع بِبوم گو اَز دِبی گَلَک شُلا له ضِدّ ناوه عیسایه خلقه ناصِره بِگَم. و شَهره اورشلیمه دا ژی مِن هَ وِسا گِر. پاشه هِنده گو مِن اختیار ژه سَرُکِت کاهینا اِستاند، نه تِنه مِن گَلَک مِرُوه گو ایمان بِ مسیحْ هَبون هاوِتنَ زیندانه دا، بَلگو وقته اَو محکومی مِرِنه دِبون، مِن له ضِدّ وان رأی دِدا. مِن گَلَک جارا ناو دیرادا جَزا دا وان و مِن سَعی گِر گو اَز اَوان مَجبور گَم گو کُفریا بِگَن. کَربه مِن راستا واندا هِند قیاسا گَلَک بو گو اَز حَتا شَهرِت بیانیادا ژی دِکَتمَ دوو واندا و مِن اَذیَتا وان دِگِر. «ناو یگ ژه وان سَفَرادا، بِ اَو اقتدار و اختیارا گو مِن ژه سَرُکِت کاهینا هَبو، اَز چُم شَهره دمشقه. اَی پاشا، ناوا نیورو مِن ره دا نورَگ ژه اَسمانی دیت. اَو نور ژه رُژه روناهیتِر بو و دُرا مِن و اَونه گَل مِدا بِرِسقی. وقته اَم همو کَتنَ سَر عَردی، مِن دَنگَک بیهیست گو بِ اَزمانه عبرانی دِگُتَ مِن: ”شائول، شائول، تِ بُچی اَذیَتا مِن دِگَی؟ بُ تَ زحمتَ گو تِ پِنا بِزمارا بِدَی!“ مِن گُت: ”آغایه مِن تِ که ای؟“ خاده گُت: ”اَز عیسی مَ، هَمَن اَوه گو تِ اَذیَتا وی دِگَی. رابَ و سَر پِیه خو راوَستَ. چون گو مِن بِ وه آماجه خو نیشا تَ دایَ گو اَز تَ بِبِژِرِم گو تِ بِبی خُلامه مِن و شَهادَته بِدَی سَر هر دِشدَگه گو بِ واسِطا وه تَ اَز دیتِمَ و هر دِشدَگه گو اَزه بِ واسِطا وه خو نیشا تَ بِدَم. اَزه تَ ژه دَسته قَومه تَ و قَومه گو یهودی نینِن خَلاص گَم. هَمَن اَونه گو اَز تَ دِرِگَمَ لاره وان گو تِ چاوه وان وَگَی، گو ژه تاریتیه بُ آلیه نوره، و ژه قُدرَتا شیطان بُ آلیه خدا بِزُورِن، گو گُنَهِت وان بِنَ بَخشین و اَوان ناو وان مِرُوه گو بِ واسِطا ایمانا گو مِن هَنَ هاتنَ بِژارتِن، پِشگ هَبِن.“ «بَهنده اَی آگْریپاس پاشا، مِن به اَمریا اَو دیتنا اَسمانی نَگِر. بَلگو مِن اَو دِشدَ اَوِلی بُ اَونه گو ناو دمشقه دا بون، پاشه ناو اورشلیمه دا و تواوی مَنطَقِت حَریما یهودیه و هَمژی بُ قَومه گو یهودی نینِن باس گِر گو دِبی تَوبَ گَن و بِزُورِنَ بُ آلیه خدا و بِ عمله خو ایثبات گَن گو تَوبَ گِرِنَ. بَر خاطره وه هِنده بو گو یهودیا اَز ناو معبده دا گِرتِم و دِخاستِن مِن بُگُژِن. حَتا ایرو، خدا آریکاریا مِن گِریَ و اَز اِرَ راوَستامَ و بُ گوشگَ و مَزِنا شَهادَته دِدَم. اَو دِشدا اَز دِبِژِم چه دِشد نینَ خِنجی وه دِشدا گو پِیغَمبَرا و موسی پِیغَمبَر گُتِنَ گو دِبی بِقَومیت: آنی مسیحْ دِبی زَجره بِکِشیت و اَوه اَوِلی بیت گو ژه ناو مِریادا دِرابیت گو نوره هم بُ قَومه مَ و هم بُ قَومه دی باس گَت.» هَ وِسا گو پولس بِ وان قِسانَ دفاع خو دِگِر، فِستوسه والی بِ دَنگا بِلند گُت: «پولس، تِ دین بویی! زاناییا تَ یا گَلَک تِ دین گِری.» بله پولس گُت: «فِستوس، اَز بَنی، اَز دین نینِم، بَلگو اَز راست قِسَ دِگَم و قِسه بَر بِ عاقل دِبِژِم. چون گو پاشا هَ بوخو وان دِشدانَ دِزانیت و اَز بِ جُراَته گَل ویدا قِسَ دِگَم. چون گو اَز قانع بومَ گو چی یگ ژه وان دِشدانَ ژه چاوه وی وَشارتی نَمانَ، چون گو اَوَ دِشدَگه وِسا نَبویَ گو خَلوته دا دِزیوَ قَوِمی بیت. اَی آگْریپاس پاشا، جنابه تَ باواری پِیغَمبَرا هَیَ؟ اَز دِزانِم گو تَ هَیَ.» آگْریپاس گُتَ پولس: «هَ هِندَ زو تِ دِخازی مِن قانع گَی اَز بِبِمَ مسیحی؟» پولس گُت: «اَز ژه خدا دِخازِم گو زو آن دِرَنگ، نه تِنه جنابه تَ بَلگو تواوی اَونه گو ایرو قِسه مِن دِبیهیسِن، بینا مِن له بِن، بله نه ناو وان زنجیرانَ دا.» هِنگه پاشا رابو و هَ وِسا والی و بِرنیکی و تواوی اَونه گو گَل واندا رونِشته بون ژی رابون. وقته اَو چُنَ دَروَ، گُتنَ یِگودو: «اَوی مِرُوی چه شُل نَگِریَ گو لاییقه مِرِنه بیت.» آگْریپاس گُتَ فِستوس: «هَگو وی مِرُوی نَخاستِبا گو دیوانا وی مَحکَما قیصردا بِت گِرِن، مِرُو دِگاری وی آزاد گَت.» وقته تصمیم هاتَ گِرتِن گو اَو بِ رِیا بَحره بِچِنَ ایتالیایه، اَوان پولس و هِندَ زیندانیه دیتِر دانَ دَسته افسرَگه گو ناوه یولیوس بو. اَو ناو گُردانا قیصردا بو. اَم گَمیَگه گو ژه شَهره آدرامیتینیه هاته بو و دِچو بُ بَندَرِت حَریما آسیایه، سیوار بون و کَتنَ ره. آریستارخوسه اَهله حَریما مقدونیه ژی گو خلقه شَهره تسالونیکیه بو گَل مَدا بو. اَم رُژا دی گَهَشتِنَ شَهره صیدونه. یولیوس، بِ مِهربانیه گَل پولس دا رِفتار گِر و ایجازَ دا گو اَو بِچیتَ لاره هَوالِت خو گو اَو هَوجَییِت وی بیننَ جی. اَم وِدَره دا دیسا بِ رِیا بَحره کَتنَ ره بله بَر خاطره هِنده گو با آلیه پِشیه دا دِهات، اَم ژه آلیه دیَ جَزیرا قبرسه دا چُن گو با و طوفانه اَودَر نَدِگِرِت. پاشه هِنده گو اَم بِ رِیا بَحره بَ بَندَرِت کیلیکیه و پامفیلیه دَرباز بون، اَم هاتنَ بَندَرا میرایه گو لیکیه دا بو. وِدَره اَو افسره رومی گَمیَگ پَیدا گِر گو ژه شَهره اسکندریه دِهات و دِچو بُ ایتالیایه و اَم له سیوار گِرِن. اَم چَند رُژا هِردو چُنَ پِش و گَلَک زحمت گَهَشتِنَ بَندَرا کْنیدوسه و بَر خاطره هِنده گو با نَهِلا اَم زِدَتِر بِچِنَ پِش، اَم ژه آلیه دیَ جَزیرا کْرِت گو با و طوفانه اَودَر نَدِگِرِت، حَتا روبرویی شَهره سالمونیه چُن. اَم گَلَک زحمت بَ لِوا هِشکاتیه دا دَرباز بون و گَهَشتِنَ جیَگه گو ناوه وِدَره ’بَندَرِت جِندی‘ بو. اَو جی نِیزوکی شَهره لاسائیه بو. بَر خاطره هِنده گو گَلَک وقته مَ خِسار بِبو و سَفَر گِرِن بِ رِیا بَحره وه وقته ساله دا خطر هَبو و حتا رُژه رُژی گِرتِنه ژی دَرباز بِبون، پولس اَو نصیحت گِرِن و گُت: «آغایِت مِن، وِسا گو اَز دِبینِم سَفَرا مَ بِ رِیا بَحره خطرَ و دیه گَلَک ضَرَره نه تِنه بار و گَمیه بَلگو دیه جانه مَ ژی بِدَت.» بله اَوی افسری زِدَتِر گوهه دِدا ناخدا و خُدانه گَمیه حَتا قِسا پولسی. بَر خاطره هِنده گو اَو بَندَر گِیر دَرباز گِرِنا زِستانه نَدِهات، پِشگا زِدَیَ مِرُوا تصمیم گِرتِن گو ژه وِدَره بِ رِیا بَحره بِچِنَ پِش، بِ وه اُمیده گو بِگارِن بِگَهَشِنَ بَندَرا فینیکسه و زِستانه وِدَره دَرباز گَن. اَو بَندَر جَزیرا کْرِته دا بو و دِبَرخودا هم باشورا رُژآوایه و هم باکورا رُژآوایه. وقته بایَگه هِردو ژه آلیه باشوره هات، اَوان گُمان گِرِن گو گَهَشتِنَ اَو دِشدا گو دِخاستِن، بَجا لَنگِر کِشان و دِرِژاتیا کْرِته دا نِیزوکی هِشکاتیه چُنَ پِش. بله گَلَک نَکِشا گو بایَگه خُرت ژه آلیه جَزیره هات گو دِگُتنه بایه باکورا رُژهَلاته. وقته گو گَمی توشی وه بایه بو و نَگاری پِشیا با راوَستِت؛ مَ خو سِپاردَ دَسته با و اَوه اَم بِرِن. اَم آلیَگه جَزیرَیَگه گوشگَ دا گو ناوه وه کُودا بو و با و طوفانه اَودَر نَدِگِرِت چُنَ پِش. مَ گَلَک زحمت گاری قَییقا گَمیه خُدان گَن. وقته اَونه ناو گَمیه دا شُل دِگِرِن، قَییق ژِلَل کِشان، اَوان دُرا گَمیه بِ وَریسا قاهیم شِداندِن گو گَمی نَشگِت. پاشه اَوان تِرسا هِنده دا گو بِنه گَمیه سیرتیسه دا هَریه آسه بیت، لَنگِر هاوِتِن و گَمی دانَ دَسته با. بَر خاطره هِنده گو با ضَربَیَگَ مَزِن مَ دِدا، رُژا دی اَوان دَستبه گِرِن، باره گَمیه رِژاندِنَ ناو بَحره دا. رُژا سِیه، اَوان اَمرازه گَمیه بِ دَسته خو هاوِتنَ ناو بَحره دا. وقته گَلَک رُژا نه رُژ دَرکَوت و نه سِتِر دووهار بون و طوفانا گو سَر مَدا دِهات، نَدِراوَستا، تواوی اُمیدا مَ یا نجات پَیدا گِرِنه ایدی بَین چو. بَر خاطره هِنده گو کِمِژوَ بو اَوان رِسق نَخاره بون، پولس ناو واندا راوَستا و گُت: «گَلی جامِران، وَ دِبی گوهه خو دابا مِن و اون جَزیرا کْرِته دا دَرنَکَوتِبان گو وَ هِندَ ضَرَر و زیان نَدیته با. بله دیسا ژی اَز وَ تشویق دِگَم گو دله وَ قُرص بیت چون گو چه کَس ناو وَدا جانه خو ژه دَست نادَت، تِنه گَمی دیه بَین بِچیت. چون گو هَ شَودی میلیاکَتَگه خدا اِرَ بَر مِن راوَستا. هَمَن اَو خدایه گو اَز یا وی مَ و اَوی پَرستِش دِگَم. اَوی میلیاکَته گُتَ مِن: ”پولس، نَتِرسَ. تِ دِبی حُضورا قیصردا راوَستی. خدا جانه تواوی اَونه گو گَل تَدا ناو سَفَره دانَ، بَخشیَ تَ.“ بَجا گَلی جامِران، دله وَ قُرص بیت، چون گو مِن ایمان خدا هَیَ گو دیه دوز وِسا له بِت گو بُ مِن هاتیَ گُتن. بله گَمیا مَ دِبی ناو جَزیرَیَگه دا هَریه آسه بیت.» شَوا چارده، هَ وِسا گو با اَم بَحرا آدریاتیکه دا تینان و دِبِرِن، نِیزوکی نیوشَو بو گو، اَونه گو گَمیه دا شُل دِگِرِن وَ فِکِر گِرِن گو نِیزوکی هِشکاتیه دِبِن. بَجا اَوان کوراتیا آوه پیوان و دیتِن چِل مِترَ. گوشگه وِداتِر، دیسا پیوان و دیتِن گو سی مِترَ. و ژه تِرسا هِنده گو اَم رازه بَحره بِکَوِن، اَوان ژه آلیه پِشتا گَمیه چار لَنگِر هاوِتِن و دعا گِرِن گو گَلَک زو بِبیتَ رُژ. اَونه گو ناو گَمیه دا شُل دِگِرِن و دوو رِیَگه دا بون گو گَمیه دا بِحلِن، بِ وه هِنجَته گو دِخاستِن لَنگِره آلیه پِشیا گَمیه پاوژِنَ ناو بَحره دا، قَییقا گَمیه هاوِتنَ ناو بَحره دا. پولس گُتَ وی افسری و سربازا: «هَگو اَو مِرُوَنَ نَمینِنَ ناو گَمیه دا، اون نِگارِن نجاته پَیدا گَن.» ایجا سربازا اَو وَریسه گو قَییق خُدان دِگِرِن بِرین و قَییق بَردان گو بِچیت. نِیزوکی رُژ دَرکَوتِنه، پولس اصرار وان همویا گِر گو هِندَ رِسقی بُخُن. اَوی گُتَ وان: «ایرو رُژا چاردِیَ گو اون به هِنده گو دِشدَگه بُخُن وِسا راوَستانَ و وَ چه دِشد نَخاریَ. بَجا اَز اصراره وَ دِگَم گو هِندَ رِسقی بُخُن. چون گو دیه قاوَته بِدَتَ وَ. بَر خاطره هِنده گو قِرار نینَ توکَگ ژه سَره وَ چی یگا گِم بیت.» پولس پاشه گُتِنا وان قِسانَ، نان راگِر و حُضورا همو کَسه دا شُکرا خدا گِر و نان گَر گِر و دَستبه خارِنه گِر. هِنگه دله وان همویا قُرص بو و هِندَ رِسق خارِن. اَم اَونه گَمیه دا همو دوصد و هَفته و شَش نَفَر بون. اَوان وقته تِر خارِن، گَنِمه بَجی مایی رِژاندِنَ ناو بَحره دا و گَمی سوِک گِرِن. وقته بو سِبیزو، اَوان اَو هِشکاتی ناس نَدِگِرِن، بله اَوان خلیجَگه گوشگَ دیتِن گو ساحِلا وی خیز بو و تصمیم گِرتِن گو هَگو بِبیت گَمیه بِکِشِنَ ساحِله. بَجا اَوان وَریسه لَنگِرا بِرین و لَنگِر کَتنَ ناو بَحره دا. اَوان هَ وِسا ژی اَو وَریسه گو سُکّان خُدان دِگِرِن، وَگِرِن. پاشه، اَوان باگِرا پِشیا گَمیه له بَر با بِلند گِرِن و چُنَ بُ آلیه ساحِله. بله گَمی بِن آوه دا گِرِگَگه کَت و هَریه آسه بو. پِشیا گَمیه آسه بو و جی نَقِلقِلی، بله پِشتا گَمیه بَر خاطره شیپَلا شِگَست. سربازا خاستِن گو زیندانیا بُگُژِن، گو وِسا له نَیِت گو چی یگ شِنایه بِگَن و بِحلِن. بله افسری گو دِخاست پولسی نجات دَت، نَهِلا گو اَو وه شُله بِگَن. اَوی دَستور دا گو اَوِلی اَونه گو دِگارِن شِنایه بِگَن، خو پاوژِنَ ناو بَحره دا و خو بِگَهَشِنینَ هِشکاتیه. و اَونه مایی ژی سَر تَختِگا آن سَر تیگه گَمیه خو بِگَهَشِنینَ هِشکاتیه. وِسا همو ساخ و سِلامت گَهَشتِنَ هِشکاتیه. وقته اَم ساخ و سِلامت گَهَشتِنَ هِشکاتیه، مَ زانی گو ناوه وه جَزیره مالتَ. خلقه جَزیره گَلَک کَرَما خو مَ گِرِن، بَر خاطره هِنده گو اَوان بُ مَ آگِر بَردا و بِ رویَگه خوش اَم قَبول گِرِن، چون گو باران دِباری و هوا سار بو. وقته پولس هِندَ دار خِر گِرِن و اَو هاوِتنَ سَر آگِری؛ بَر خاطره تِنا آگِری، مارَگ ناو آگِری دا هاتَ دَروَ و زَلِقی دَسته ویَ. وقته خلقه جَزیره دیتِن گو مار دَسته پولسیوَ هوا دایَ، گُتنَ یِگودو: «به شِگ اَو مِرُوَ قاتلَ. دوزَ گو بَحره دا نجات پَیدا گِریَ، بله عدالت ناهِلیت اَو ساخ بِمینیت.» بله پولس دَسته خو هَژاند و مار هاوِتَ ناو آگِری دا و چه صَدَمَ نَگَهَشتَ وی. خلق هِویا هِنده بو گو بَدَنه پولس بِپَرچُویت آن نِشگادا بِکَویت و بِمِریت. بله وقته گَلَک راوَستان و دیتِن گو چه صَدَمَ پولسی ناکَویت، فِکره خو وَگُران و گُتن گو پولس خدایَگَ. نِیزوکاتیا وِدَره هِندَ عَرد هَبون گو خُدانه وان مِرُوَگ بو گو ناوه وی پوبلیوس بو. اَو سَرُکه جَزیره بو. اَوی اَم گازی گِرِنَ مالا خو و سه رُژا قَدره مَ گِرت. وه ناوه دا، بابه پوبلیوس نَساخ کَته بو ناو لِوینادا و کَلِژان هَبو و زِگه وی دِچو. پولس چو لاره وی و دعا گِر، دَسته خو دانا سَر وی و شفا دا وی. پاشه وه یگه، خلقه دیَ جَزیره ژی گو نَساخ بون، هاتِن و شفا گِرتِن. اَوان گَلَک قَدره مَ گِرتِن و وقته اَم حاضِر دِبون گو گَمیه سیوار بِن بِچِن، هَچی دِشدا مَ احتیاج هَبو بُ مَ حاضِر گِرِن. پاشه سه هَویا، اَم بِ وه گَمیا گو زِستانه مابو جَزیره دا، کَتنَ ره. اَو گَمی ژه شَهره اسکندریه دِهات و نیشانا خدایِت جَمِگ سَر پِشیا وه بو. وقته اَم گَهَشتِنَ شَهره سیراکوزه، مَ لَنگِر هاوِت و اَم سه رُژا مانَ وِدَره. ژه وِدَره ژی بِ رِیا آوه اَم چُنَ شَهره ریگیونه. پاشه رُژَگه، بایه باشوره رابو، و رُژا دویه اَم گَهَشتِنَ شَهره پوتیولیه. مَ وِدَره هِندَ بِرا پَیدا گِرِن. اَوان اَم گازی گِرِن گو هَفت رُژا بِمینِنَ لاره وان. و وِسا اَم گَهَشتِنَ شَهره رومه. وقته اَو بِرایِت گو وِدَره بون بیهیستِن گو اَم ره دانَ، حَتا بازارا آپیوسه و جیَگه گو دِگُتنه سه مَیخانه هاتنَ پِشیا مَ. پولس وقته اَو دیتِن شُکرا خدا گِر و دله وی قُرص بو. وقته اَم گَهَشتِنَ رومه، ایجازَ دانَ پولس گو تِنه بژیت، گَل سربازَگه گو له شار دِبو. پاشه سه رُژا، پولس مَزِنِت یهودیه وِدَره خِر گِرِنَ جیَگه. وقته اَو خِر بون، گُتَ وان: «گَلی بِرایا، دوزَ گو مِن له ضِدّ قَومه مَ آن له ضِدّ رَسمه باوانه مَ چه شُل نَگِریَ، بله دیسا ژی شَهره اورشلیمه دا اَز هاوِتِمَ زیندانه دا و اَز تسلیمی دَسته رومیان گِرِم. وقته رومیان اَز کِشامَ پیسیارا، دِخاستِن گو مِن آزاد گَن، چون گو چه تقصیر ناو مِدا پَیدا نَگِرِن گو جَزایا وه مِرِن بیت. بله بَر خاطره هِنده گو یهودیا مخالفت گِرِن، اَز مامَ مَجبور گو بِخازِم مَحکَما قیصردا دیوانا مِن بِتَ گِرِن، بله وِسا نینَ گو مِن شِکایَتَگ له ضِدّ مِلَته خو هَبیت. بَر خاطره وه یگه مِن خاست اَز وَ بِبینِم و گَل وَدا قِسَ گَم، چون گو بَر خاطره وه اُمیدا بنی اسرائیله یَ گو اَز وه زنجیرِوَ گِردامَ.» اَوان گُتنَ پولس: «مَ راستا تَدا چه نامَ ژه یهودیا نَستاندیَ، و چی یگ ژه بِرایه گو ژه وِدَره هاتنَ، راستا تَدا، خَبَر آن قِسَدانَگه پیس نَینانَ. بله اَم هَز دِگَن گو ژه تَ بوخو بِبیهیسِن گو نَظَرا تَ چیَ، چون گو اَم دِزانِن گو خلق همو جیا له ضِدّ وه فِرقه دا قِسَ دِگَن.» اَوان بُ پولس رُژَگ کِفش گِرِن و گَلَک مِرُو هاتنَ وه جیه گو پولس تِدا دِما گو وی بِبینِن. اَوی سِبیزو حَتا شَوه، کامِل راستا پادشاهیا خدادا قِسَ گِر. پولس سَعی دِگِر گو بِ واسِطا شِریعَتا موسی پِیغَمبَر و نِویساره پِیغَمبَرا، اَوان راستا عیسی دا قانع گَت. هِندَ مِرُو بِ قِسه وی قانع بون، بله اَونه دی ایمان نَینان. بَجا هَ وِسا گو گَل یِگودو بَحث دِگِرِن وِدَره دا دَرکَوتِن. بله پِش هِنده گو وِدَره دا دَرکَوِن پولس قِسا خو یا دوماییگه اینا اَزمان و گُت: «رِحا مُقدسا خدا بِ واسِطا اِشعیایه پِیغَمبَر چه باش راستا باوانه وَدا قِسَ گِر، وقته گو گُت: «”هَرَ لاره وه قَومی و بِژَ: ’بَراستی بِ گوهه خو اونه بِبیهیسِن، بله اون چه جارا نِگارِن فام گَن؛ و بَراستی بِ چاوه خو اونه بِبینِن، بله اون چه جارا نِگارِن بِزانِن.‘ چون گو دله وی قَومی بویَ بَر، گوهه وان گِران بویَ، و چاوه خو گِردانَ، گو نَگو بِ چاوه خو بِبینِن، و بِ گوهه خو بِبیهیسِن و ناو دله خودا فام گَن و بِزُورِن و اَز شفایه بِدَمَ وان.“ «بَجا بِزانِن گو اَو نجاتا خدا بُ قَومه گو یهودی نینِن هاتیَ رِگِرِن؛ اَو دیه گوهه خو بِدَنه!» وقته پولس اَو قِسَنَ گُتن، هَ وِسا گو یهودیا گَل یِگودو گَلَک بَحث دِگِرِن، ژه وِدَره چُن. پولس وِدَره دوز دو سالا ما ناو وه مالا گو کِره گِره بو و هَچی کَسه گو دِهاتَ لاره وی، بِ رویَگه خوش قَبول دِگِر. اَوی پادشاهیا خدا وَعظ دِگِر و بِ گَلَک جُراَته و به هِنده گو دِشدَگ سَر رِیا وی بیت، راستا خاده عیسیْ مسیحْ دا دَرس دِدا. ژه پولس، خُلامه مسیحْ عیسیْ، گو بُ رسول بونه هاتَ گازی گِرِن و وَقفی انجیلا خدا بویَ. هَمَن اَو انجیل گو خدا پِشتا، وَعدا وه بِ واسِطا پِیغَمبَرِت خو ناو نِویسارِت مُقدس دا دابو، اَو انجیل راستا گوره ویدایَ، گو گورَیَگی جسمه ژه داوود پاشا بو، و گورَیَگی رِحا مُقدس بونه، بِ رابونا خو ناو مِریادا، ناو قُدرَته دا هاتَ دووهار گِرِن گو گوره خدایَ، آنی خادیه مَ عیسیْ مسیحْ. مَ بِ واسِطا وی و بَر خاطره ناوه وی لطف و رسالت اِستاندیَ گو ناو تواوی مِلَتادا، خلقه گازی گَنَ بُ وه اطاعتا گو ناو ایمانه دایَ. اون ژی ناو اَونه هاتی گازی گِرِن دانَ گو بِبِنَ یه عیسیْ مسیحْ. بُ تواوی اَونه گو ناو شَهره رومه دا، خدا هَژَ وان دِگَت و هاتنَ گازی گِرِن گو ژه وان مِرُوان بِن گو ایمان مسیحْ هَنَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، و خاده عیسیْ مسیحْ، سَر وَ بیت. پِش هر دِشدَگه دا اَز بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ، بَر خاطره وَ همویا شُکرا خدایه خو دِگَم چون گو دَنگا ایمانا وَ تواوی دُنیایه دا گَریایَ. چون اَو خدایه گو اَز بِ رِحا خو ناو شُلا انجیلا گوره ویدا خِذمَته دِگَم، شاهِده مِنَ گو اَز همو جاره دعایِت خودا به هِنده گو راوَستِم وَ تینِمَ بیراخو. اَز همو جاره ناو دعایِت خودا لاواهیا دِگَم گو هَگو خدا بِخازیت، دوماییگه جورَیَگه اَز بِگارِم بِمَ لاره وَ. چون گو مِن بُ دیتِنا وَ اشتیاق هَیَ، گو اَز هِندَ دیاریه روحانی بِدَمَ وَ گو اون قاوَت بِن؛ آنی اَم پِگوَ بِ ایمانا یِگودو، اون بِ ایمانا مِن و اَز بِ ایمانا وَ، تشویق بِن. گَلی بِرایا، اَز هَز ناگَم گو اون ژه وه هِنده به خَبَر بِن گو مِن گَلَک جارا قَصدا هِنده گِریَ گو بِمَ لاره وَ و دوو هِنده دا بومَ گو ناو وَدا هِندَ حاصِله راگَم، هَ وِسا گو مِن ناو قَومه دی گو یهودی نینِن دا راگِریَ، بله هرجاره مانِعَگ هاتَ پِش. اَز خو، راستا هم یونانیادا، هم بَربَرادا، هم مِرُوِت زانادا و هَمژی مِرُوِت نَزان دا مدیون دِزانِم. بَجا مِن گَلَک اشتیاق هَیَ گو انجیله بُ وَ اون اَونه گو ناو رومه دانَ ژی وَعظ گَم. چون گو اَز ژه انجیله شَرمندَ نینِم، چون گو قُدرَتا خدایَ بُ نجاتا هَچی کَسه گو ایمانه بینیت. اَوِلی بُ یهودیا و پاشه بُ یونانیا. چون گو ناو وه انجیله دا صالِح بونا خدا آشگَرا دِبیت، گو اَوِلی حَتا دوماییگه سَر ایمانه یَ. وِسا گو کِتِبا حَبَقوق پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «مِرُوه صالِح دیه بِ ایمانه بژیت.» چون گو غَضَبا خدا ژه اَسمانی سَر همو جورَ به دینی و نَحَقیا مِرُوان آشگَرا دِبیت. اَونه گو بِ نَحَقیا خو راستیه دِخَندِقینِن. چون هَچی دِشدا گو راستا خدادا دِگاریت بِتَ زانین سَر وان آشگَرایَ، چون گو خدا اَو نیشا وان دایَ. چون گو ژه آفِراندِنا عالَمِوَ، خِصلَته وی گو بِ چاو ناینَ دیتِن، آنی قُدرَتا وی یا اَبَدی و ذاته وی یه الهی ناو وان دِشده آفِراندی دا دووهارِن. بَجا اَوان چه هِنجَت چِنینِن. چون دوزَ گو اَوان خدا ناس گِرِن، بله اَوان حُرمَتا وی بینا خدا خُدان نَگِرِن آن شُکرا وی نَگِرِن، بَلگو فِکره خودا بِوَ پوچیتیه بون و دله وان یه به عاقل تاری بون. دوزَ گو اَوان دِگُت اَم زانانَ، بله اَو به عاقل دَرکَوتِن، و اَوان شُکوه و جلالا خدایه نَمر، گَل وان بُته فانیَ شِبه انسانا، طَیرا، حیوانه چارپه و حیوانه گو سَر عَردی دِخِشِگِن دا وَگُرین. بَ وه یگه، خدا اَو گَل شهوتا دله واندا هِلانَ ناو پیسیتیه دا، گو ناو خودا بَدَنه خو به حُرمَت گَن. چون گو اَوان راستیا راستا خدادا گَل دِرَوا وَگُرین و مَخلوق بَدَلا خالقی پَرستِش و خِذمَت گِرِن، هَمَن اَو خالق گو حَتا اَبَده مبارَکَ! آمین. ژه بَ وه یگه خدا اَو هِلانَ ناو شهوتِت شَرمزاریه دا. حتا ژِنِت وان، رابِطه طبیعی گَل وان رابِطه گو طبیعی نینِن دا وَگُرین. و هَ وِسا، مِر ژی، ژه رابِطه طبیعی گَل ژِنِگادا دَست کِشان و ناو آگِره شهوتا گو بُ یِگودو هَبون شَوِتین. مِری گَل مِری شُلَگ دِگِر گو شَرمزاری بو و اَوان جَزایا لاییقه شُلا خو ناو خودا اِستاندِن. و بَر خاطره هِنده گو ناس گِرِنا خدا بُ وان به اَرزِش بو، خدا ژی اَو هِلانَ ناو فِکرِت کِرِت دا گو وان شُلا بِگَن گو نابی بِتَ گِرِن. اَو پْر ژه هر جورَ نَحَقی، پیسیتی، طمع و خِرابیه نَ. اَو پْر ژه حسادت، مِرُو گُشتِن، شَر، حیلَبازی و نیّتا خِرابِن. اَو پِشت سَره خلقه قِسَ دِگَن. بُختانگَرِن، نَفرَته خدا دِگَن، به شَرمِن، مغرورِن و خو مَزِن دِگَن، بُ گِرِنا شُلا پیس رِیا پَیدا دِگَن و گوهه خو نادَنَ داییگ و بابه خو. به عاقلِن، به وفانَ، به دلِن و به رَحمِن. بِ وه حالی گو اَو اَمرِت خدا یه عادل دِزانِن گو اَونه گو شُله وِسا دِگَن لاییقه مِرِنه نَ، نه تِنه بوخو وان شُلا دِگَن، بَلگو اَونه گو وان شُلا دِگَن ژی تأیید دِگَن. بَجا تِ، اَی اَو کَسه گو مِرُوَگه دی قضاوت دِگَی، چی یگ ژه وَ چه هِنجَت چِنینَ. چون گو تِ راستا هَچی دِشدا گو مِرُوَگه دی قضاوت دِگَی، خو محکوم دِگَی؛ چون تِ گو قضاوته دِگَی، تِ هَ بوخو ژی وان شُلا دِگَی. اَم دِزانِن گو قضاوتا خدا سَر اَونه گو شُله وِسا دِگَن حَقَ. تِ اَی اَو کَسه گو سَر وان مِرُوه گو وان شُلا دِگَن قضاوته دِگَی و هَ بوخو ژی وان شُلا دِگَی، تِ گُمان دِگَی گو تِیه بِگاری ژه قضاوتا خدا بِحلِی؟ آن تِ زِدَتیا مِهربانی و تحمل و صَبرا وی گِم دِبینی و نِزانی گو مِهربانیا خدا بُ وه هِنده یَ گو تَ بِبَتَ بُ تَوبَ گِرِنه؟ بله بَر خاطره دله تَ یه بینا بَری و به تَوبَ، تِ بُ رُژا غَضَبه بوخو غَضَبه خِر دِگَی، وه رُژا گو قضاوتا خدا یا عادل دیه آشگَرا بیت. خدا جَزایا هر مِرُوَگه دیه گورَیَگی عمله وی بِدَت: اَو بُ اَونه گو بِ صَبره ناو گِرِنا شُله قَنج دا، دوو شُکوه و جلال و حُرمَت و نَمر بونه دانَ، دیه ژیانا اَبَدی بِدَت؛ بله سَر مِرُوِت خوپرست و اَونه گو ژه راستیه اطاعته ناگَن بَلگو ژه نَحَقیه اطاعته دِگَن، دیه کَرب و غَضَب بِت. هَچی مِرُوه گو شُلا پیس بِگَت دیه بِوَ بَلا و اَذیَته بیت، اَوِلی یهودی و پاشه یونانی. بله بُ هَچی کَسه گو شُلا قَنج بِگَت، شُکوه و جلال و حُرمَت و آشتی و سِلامتی دیه بِتَ دایین، اَوِلی یهودی و پاشه یونانی. چون گو خدا چه فَرق و جُداتیه نادانِتَ نابَینا انسان دا. چون گو تواوی اَونه گو به شِریعَت گُنَها دِگَن، به شِریعَت ژی دیه بَین بِچِن، و تواوی اَونه گو بِن اَمره شِریعَته دا گُنَها دِگَن، دیه گورَیَگی شِریعَته ژی بِنَ قضاوت گِرِن. چون اَونه گو شِریعَته دِبیهیسِن اَو نینِن گو حُضورا خدادا صالِحِن، بَلگو اَونه گو شِریعَته تینِنَ جی صالِح دِنَ قَبول گِرِن. چون وقته قَومه گو یهودی نینِن آنی اَونه گو شِریعَت چِنینِن گورَیَگی طبیعته اَو دِشدا گو شِریعَت دِخازیت تینِنَ جی، دوزَ گو اَوان شِریعَت چِنینِن، بله اَو بوخو، بُ خو شِریعَتِن. اَو نیشان دِدَن گو عمله شِریعَته سَر دله وان هاتیَ نِویساندِن، هَ وِسا گو وجدانا وان ژی سَر وِنَ شَهادَته دِدَت و فِکره وان، اَوان محکوم دِگَن آن حتا اَوان تبرأ دِگَن. اَو شُلَ وه رُژه دیه بِقَومیت گو خدا گورَیَگی انجیلا گو اَز وَعظ دِگَم، سَر سِرّت دله انسانا بِ واسِطا مسیحْ عیسیْ قضاوته بِگَت. بله هَگو تِ دِبِژی خو یهودی و پالا خو دِدَی شِریعَته و بَر خاطره هِنده گو تِ خدا ناس دِگَی اِفتخاره خو دِگَی، و بَر خاطره هِنده گو تِ بِ شِریعَته هاتی فِر گِرِن، و تِ اِرادا خدا دِزانی و دِشدا همویا باشتِر دِبِژِری، و هَگو تَ اطمینان هَیَ گو تِ بوخو رِبَرَگی بُ گُورَیا، نورَگی بُ اَونه گو ناو تاریتیه دانَ، تِ گو بِ واسِطا هَبونا شِریعَته گو صورَتا مَعریفَت و راستیه یَ، اَوی اَوه گو دَرسه دِدَتَ نَزانا و ماموستایه بِچوگایی، تِ گو دَرسه دِدَی مِرُوه دی، تِ بوخو دَرسه نادَی خو؟ تِ گو له ضِدّ دِزیه وَعظ دِگَی، تِ بوخو دِزیه دِگَی؟ تِ گو دِبِژی نابی چه کَس زِنایه بِگَـت، تِ بوخو زِنایه دِگَی؟ تِ گو نَفرَته بُتا دِگَی، تِ معبدا تالان دِگَی؟ تِ گو اِفتخاره شِریعَته دِگَی، تِ بِ شِگاندِنا شِریعَته به حُرمَتیا خدا دِگَی. چون هَ وِسا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن: «بَر خاطره وَ، ناو قَومه گو یهودی نینِن کُفریا ناوه خدا دِگَن.» چون گو بَراستی سُنَت گِرِنه هِنگه اَرزِش هَیَ گو اون اطاعته شِریعَته بِگَن، بله هَگو اون شِریعَته بِشگِنِن، بینا وه یگه یَ گو اون سُنَت نَبونَ. بَجا، هَگو مِرُوَگ گو نَهاته بیتَ سُنَت گِرِن، دِشده گو شِریعَت دِخازیت تینیتَ جی، ما سُنَت نَبونا وی بُ وی سُنَت بون نایِتَ حساب گِرِن؟ بَجا اَوه گو له جسم دا سُنَت نَبویَ، بله شِریعَته خُدان دِگَت، دیه تَ محکوم گَت، تِ گو اَو اَمره شِریعَته دا هاتی نِویساندِن تَ هَنَ و هاتی سُنَت گِرِن، بله شِریعَته دِشگِنی. چون گو یهودی اَو نینَ گو رووَ یهودی بیت، و نه سُنَت بون اَوَ گو رووَ و له جسم دا بِتَ گِرِن. بَلگو یهودی اَوَ گو باطنه دا یهودی بیت و سُنَت بون ژی شُلَگه قَلبیَ گو بِ واسِطا رِحا خدا دِقَومیت، نه بِ واسِطا حَرفه گو ناو شِریعَته دا هاتی نِویساندِن. مِرُوَگه وِسا خدا مَحتا وی دِگَت، نه انسان. بَجا چه خِیرا یهودی بونه هَیَ؟ آن چه اَرزِشا سُنَت بونه هَیَ؟ همو آلیادا گَلَک اَرزِش هَیَ. پِش همو دِشدی دا، قِسه خدا بُ یهودیا هاتنَ سِپاردِن. بله هَگو هِندَگ ژه وان وفادار نَبون، چه؟ ما وفادار نَبونا وان، وفادار بونا خدا باطل دِگَتَ؟ حاشا! خدا راستَ، حتا هَگو همو کَس دِرَوگَر بیت، وِسا گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «گو تِ قِسه خودا حَق دَرکَوی، و وقته تِ قضاوته دِگَی، تِ سَر بِکَوی.» بله هَگو نَحَقیا مَ حَق بونا خدا نیشان دِدَت، اَم دِبی چه بِژِن؟ اَم بِژِن خدا ظالِمَ گو غَضَبه مَ دِگَت؟ اَز بینا انسانا قِسَ دِگَم. حاشا! چون هِنگه خدا دیه چاون بِگاریت سَر دُنیایه قضاوته بِگَت؟ بله هَگو بِ واسِطا دِرَوا مِن راستیا خدا زِدَتِر شُکوه و جلاله پَیدا دِگَت، بُچی اَز هِشتا بینا گُنَهکارَگه محکوم دِبِم؟ بَجا اَم بُچی نَبِژِن: «وَرِن اَم پیسیتیه بِگَن گو قَنجی بِتَ سَر رِیا مَ»؟ وِسا گو هِندَ مِرُو بُختانا مَ دِگَن گو اَم وان قِسانَ دِبِژِن. محکوم بونا وان حَقَ. بَجا چه؟ ما وضعا مَ یهودیا ژه اَونه دی باشتِرَ؟ نه، چه جورا! چون گو هَ نَهَ ژی مَ گُتیَ گو همو کَس، هم یهودی و هم یونانی اسیره گُنَهِنَ. وِسا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن: «چه کَس صالِح نینَ، حتا یگ ژی. چه کَس فام ناگَت؛ چه کَس دوو خدا ناگَرِت. همو کَس ره دَرکَوتِنَ، و همو گَل یِگودو به اَرزِش بونَ. چه کَس قَنجیه ناگَت، حتا یگ ژی.» «گَویا وان قَبرَگه وَگِریَ، اَزمانه خو بُ لِباندِنه دِدَن شُله.» ژَهرا اَفعیا بِن لِوِت واندانَ.» «دَوْه وان تِژی ژه نِفِر و طالاتیه یَ.» «پِیه وان بُ رِژاندِنا خونه پَیتِن، هَچی جیه گو دِچِن، وِرانی و رَبَنژاریه گَل خودا دِبَن، و رِیا آشتی و سِلامتیه ناس نَگِرِنَ.» «تِرسا خدا نایِتَ بَر چاوه وان.» نَهَ اَم دِزانِن گو هَچی دِشدا شِریعَت دِبِژیت بُ وان مِرُوا دِبِژیت گو بِن اَمره شِریعَته دانَ، گو وِسا هر دَوْگ بِتَ گِردان و تواوی دُنیا حُضورا خدادا جیوابه بِدَت. چون گو بِ بَجی ایناندِنا عمله شِریعَته چه مِرُو، نَظَرا خدادا صالِح نایِتَ هَژمارتِن، چون گو شِریعَت گُنَهه بُ مَ دِدَت ناسین. بله نَهَ، جُدا ژه شِریعَته، صالِح بونا خدا آشگَرا بویَ، گو هم شِریعَت، هَمژی نِویساره پِیغَمبَرا سَر وِنَ شَهادَته دِدَن. اَو صالِح بونا خدا یا گو بِ واسِطا ایمان بِ عیسیْ مسیحَ، نَصیبه تواوی وان مِرُوا دِبیت گو ایمانه تینِن. چون گو چه فَرق و جُداتی نایِتَ داناندِن. چون گو همویا گُنَه گِرِنَ و ژه شُکوه و جلالا خدا گِم تینِن. بله بِ لطفا وی گو بینا دیاریَگه یَ و بِ آزادیا گو بِ واسِطا مسیحْ عیسیْ تِت، مفتَ صالِح دِنَ هَژمارتِن. هَمَن اَو مسیحْ عیسیْ گو خدا اَو دا پِش گو قُربانیا بَخشینا گُنَها بیت گو بِ خونا وی گُنَهِت مَ دِنَ بَخشین گو اَوَ بِ واسِطا ایمانه دِتَ دَست. اَوَ قَوِمی گو عدالتا خدا آشگَرا بیت. چون گو خدا بَر خاطره صَبرا خو یا الهی ژه وان گُنَهه پِشتا بُهُری. اَوَ قَوِمی گو عدالتا وی ناو وی زَمانَیی دا آشگَرا بیت، گو وِسا بوخو عادل بیت و اَوه گو ایمانه تینیتَ عیسی صالِح حساب گَت. بَجا اِفتخارا مَ دیه بِبیتَ چه؟ چه دِشد. گورَیَگی چه شِریعَتَگه؟ گورَیَگی اَو عمله گو شِریعَت دِبِژیت؟ نه، بَلگو گورَیَگی اَو دِشدا گو ایمان دِبِژیت. چون گو باواریا مَ اَوَیَ گو مِرُوَگ بِ واسِطا ایمانه صالِح دِتَ هَژمارتِن و نه بِ بَجی ایناندِنا عمله شِریعَته. ما خدا تِنه خدایه یهودیانَ؟ ما خدایه قَومه گو یهودی نینِن ژی نینَ؟ بَله، اَو خدایه قَومه گو یهودی نینِنَ ژی، چون گو خدا یگَ، و اَو خدایَ، اَونه سُنَت بویی بِ ایمانه و اَونه سُنَت نَبویی ژی بِ واسِطا ایمانه، صالِح حساب دِگَت. بَجا ما اَم شِریعَته بِ وه ایمانه خِرا دِگَن؟ حاشا! بَلگو اَم شِریعَته قاهیم دِگَن. بَجا اَم راستا اَو دِشدا گو ابراهیم پِیغَمبَر اینا دَست چه بِژِن، هَمَن اَو ابراهیمه گو گورَیَگی جسمه جَدّه مَیَ؟ چون هَگو ابراهیم بِ واسِطا عملا صالِح هاتِبا هَژمارتِن، اَوی دِشدَگ هَبو گو اِفتخاره بِ بِگَت، بله نه حُضورا خدادا. چون گو تَوراته چه دِبِژیت؟ «ابراهیم، ایمان اینا خدا و اَوَ بُ وی صالِح بون هاتَ هَژمارتِن.» اَو مِرُوه گو شُل دِگَت، اَو دِراوه گو دِدَنَ وی، نه دیاری بَلگو حَقه ویَ. اَو مِرُوه گو چه شُله ناگَت، بَلگو تَوَکُلا خو دِدَتَ خدایه گو مِرُوه به دین صالِح دِهَژمِریت، ایمانا وی بُ وی صالِح بون دِتَ هَژمارتِن. هَ وِسا گو داوود پاشا ژی راستا مبارَک بونا وی مِرُوی دا گو خدا به هِنده گو عمله وی بینیتَ بَر چاو اَوی صالِح دِهَژمِریت دِبِژیت: «خَنیَگه حاله اَونه گو شُله وان یه پیس هاتنَ بَخشین، و اَونه گو گُنَهِت وان هاتنَ پَچارتِن؛ خَنیَگه حاله وی مِرُوی گو خاده گُنَها وی نَهَژمِریت.» اَو خَنیَ تِنه بُ وان مِرُوایَ گو سُنَت بونَ آن بُ اَونه سُنَت نَبویینَ ژی؟ چون اَم دِبِژِن گو ایمان، بُ ابراهیم صالِح بون هاتَ هَژمارتِن. بَجا اَو دِشدَ چاون بُ وی وِسا هاتَ هَژمارتِن؟ پِش سُنَت بونا ویدا بو آن پاشه سُنَت بونا وی؟ پاشه سُنَت بونا ویدا نَبو، بَلگو پِش سُنَت بونا ویدا بو. نیشانا سُنَت بونه بُ ابراهیم هاتَ دایین گو مُهرَگ بیت سَر وه صالِح بونه گو اَوی پِش سُنَت بونه دا بِ واسِطا ایمانه هَبو. آماج اَوَ بو گو خدا اَوی بِگَتَ بابه تواوی وان مِرُوا گو به هِنده گو سُنَت بِن ایمانه بینِن، گو وِسا اَو ژی صالِح بِنَ هَژمارتِن، و ابراهیمی بِگَتَ بابه اَونه هاتی سُنَت بویی آنی نه تِنه اَونه گو سُنَت بونَ، بَلگو اَونه گو رِیا ایمانه دا ره دِچِن، هَمَن اَو رِیا گو جَدّه مَ ابراهیم پِش هِنده دا گو سُنَت بیت، پِیه خو دانایَ تِدا. چون اَو وَعدا گو بُ ابراهیم و نَسلا وی هاتَ دایین گو، بِبِنَ وَرَثه وه دُنیایه، بِ واسِطا شِریعَته نَهاتَ دایین، بَلگو بِ واسِطا وه صالِح بونه هاتَ دایین گو ژه ایمانه یَ. چون هَگو اَونه گو طایه شِریعَته نَ بِبِنَ وَرَثَ، ایمان باطل دِبیت و وَعدَ به چِنَ. چون گو شِریعَت غَضَبا خدا تینیت، بله وه جیه گو شِریعَت چِنینَ، داناندِنا شِریعَته بِن پِیادا ژی چِنینَ. بَ وه یگه یَ گو وَعدَ پالا خو دِدَتَ ایمانه گو وَعدَ سَر لطفه بیت و ضمانتگ بیت بُ تواوی نَسلا ابراهیم پِیغَمبَر، آنی نه تِنه بُ اَونه گو طایه شِریعَته نَ، بَلگو بُ وان زاروگانَ ژی گو ایمانا ابراهیم دا شِریگِن، هَمَن اَو ابراهیم گو بابه مَ همویا یَ. هَ وِسا گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «مِن تِ گِری بابه گَلَک مِلَتا.» حُضورا خدادا، اَو خدایه گو ابراهیمی ایمان اینا وی، هَمَن اَو خدایه گو مِریا ساخ دِگَت و گازی دِشده نَیی دِگَت گو هَبِن. وه جیه گو چه اُمید تِدا چِنَبو، ابراهیم بِ اُمیده باوار گِر گو دِبی بِبیتَ بابه گَلَک مِلَتا. هَ وِسا گو بُ وی هاته بو گُتن گو: «نَسلا تَ دیه وِسا بیت.» ابراهیم ایمانا وی ضعیف نَبو وقته گو بَرخودا بَدَنه خو گو بینا بَدَنَگه مِری بو، چون گو عَمره وی نِیزوکی صد سالا بو، آن وقته گو بَرخودا رَحِما سارا یا هِشک بویی، ایمانا وی ضعیف نَبو. ابراهیم راستا وَعدا خدادا بِ به ایمانیه شِگ نَگِر، بَلگو ایمانه دا تَقویَت بو و سِتایِشا خدا گِر. اَو کامِل قانع بِبو گو خدا دِگاریت وَعدا دایی بینیتَ جی. بَ وه یگه یَ گو ایمانا ابراهیم، «بُ وی صالِح بون هاتَ هَژمارتِن.» بله اَو قِسَیَ گو دِبِژیت، «بُ وی هاتَ هَژمارتِن»، تِنه بَر خاطره وی نَهاتَ نِویساندِن، بَلگو بَر خاطره مَ ژی هاتَ نِویساندِن. بُ مَ ژی دیه بِتَ هَژمارتِن، اَم اَونه گو مَ ایمان بِ وی هَیَ، هَمَن اَوه گو خادیه مَ عیسی ژه ناو مِریادا راگِر. اَو عیسایه گو بَر خاطره گُنَهِت مَ هاتَ تسلیم بون و بَر خاطره هِنده گو اَم صالِح بِنَ هَژمارتِن، ژه ناو مِریادا هاتَ راگِرِن. بَجا بَر خاطره هِنده گو اَم بِ واسِطا ایمانه صالِح هاتنَ هَژمارتِن، مَ بِ واسِطا خادیه خو عیسیْ مسیحْ گَل خدادا صُلح هَیَ. بِ واسِطا وی، بِ ایمانه مَ اَو لطفَ ژی اینایَ دَست گو اَم سَر وه طیگ راوَستانَ، و اَم ناو وه اُمیدا شُکوه و جلالا خدادا شادیه دِگَن. نه تِنه اَو یگَ، بَلگو اَم ناو زَجره خودا ژی شادیه دِگَن، بَر خاطره هِنده گو اَم دِزانِن زَجر، صَبره تینیت، و صَبر، شخصیته تینیت و شخصیت، اُمیده تینیت؛ و اُمید مَ شَرمندَ ناگَت، چون گو مُحبّتا خدا، بِ واسِطا رِحا مُقدسا خدا گو بُ مَ هاتیَ دایین، دِرِژیتَ ناو دله مَدا. چون وقته گو اَم هِشتا ضعیف بون، مسیحْ وقتَگه دوزدا بُ مِرُوه به دین مِر. چون گو گِم تِتَ پِش گو مِرُوَگ جانه خو بَر خاطره مِرُوَگه قَنج بِدَت، بله دوزَ گو رَنگَ، مِرُوَگه اَو جُراَتَ هَبیت گو بُ مِرُوَگه قَنج حتا جانه خو ژی بِدَت. بله خدا مُحبّتا خو راستا مَدا وِسا نیشان دِدَت گو وقته اَم هِشتا گُنَهکار بون، مسیحْ بَر خاطره مَ مِر. بَجا نَهَ گو اَم بِ واسِطا خونا وی صالِح هاتنَ هَژمارتِن، چه قیاسا گَلَکتِر اَمه بِ واسِطا وی ژه غَضَبا خدا نجاته پَیدا گَن. چون هَگو وقته اَم دُژمِن بون، بِ واسِطا مِرِنا گوره وی مَ گَل خدادا صُلح پَیدا گِر، چه قیاسا گَلَکتِر نَهَ گو مَ گَل خدادا صُلح هَیَ، بِ واسِطا ژیانا گوره وی اَم نجاته پَیدا دِگَن. خِنجی وِنَ، اَم بِ واسِطا خادیه خو عیسیْ مسیحْ گو نَهَ مَ بِ واسِطا وی گَل خدادا صُلح هَیَ، ناو خدادا شادیه ژی دِگَن. بَجا، هَ وِسا گو گُنَه بِ واسِطا مِرُوَگه هاتَ ناو دُنیایه و بِ واسِطا گُنَهه مِرِن هات، و وِسا مِرِن ناو تواوی مِرُوادا پَخش بو، چون گو تواوی مِرُوا گُنَه گِرِن، چون گو بَراستی پِش هِنده گو شِریعَت بِتَ دایین، گُنَه ناو دُنیایه دا هَبو، بله وه جیه گو شِریعَت چِنَبیت، گُنَه ژی نایِتَ حساب گِرِن. بِ وه حالی، مِرِنه ژه آدم حَتا موسی سَلطَنَت گِر. حتا سَر وان مِرُوا گو گُنَها وان بینا تقصیرا آدم نَبو ژی سَلطَنَت گِر. آدم نمونا وی مِرُوی بو گو دِبی هاتِبا. بله دیاریا مفتَ، بینا تقصیره نینَ. چون هَگو بَر خاطره تقصیرا مِرُوَگه گَلَک مِرُو هاتنَ مِرِن، چه قیاسا گَلَکتِر لطفا خدا و اَو دیاریا گو بِ واسِطا لطفا مِرُوَگه، آنی لطفا عیسیْ مسیحْ هات، بُ گَلَک مِرُوا زِدَ هاتَ دایین. اَو دیاریا مفتَ، بینا نتیجا گُنَها وی مِرُوی آنی آدم نینَ. چون دیوانا گو دوو تقصیرَگه دا هات، محکوم بون اینا، بله دیاریا مفتَ گو دوو گَلَک تقصیرادا هات، صالِح بون اینا. چون هَگو بَر خاطره تقصیرا مِرُوَگه، مِرِنه بِ واسِطا وی مِرُوی سَلطَنَت گِر، چه قیاسا گَلَکتِر اَو مِرُوه گو لطفا به حد و اندازا خدا و دیاریا مفتَیَ صالِح بونه بُ وان هاتَ دایین، بِ واسِطا اَو مِرُوه دی، آنی عیسیْ مسیحْ ناو ژیانه دا دیه سَلطَنَته بِگَن. بَجا هَ وِسا گو تقصیرَگه تواوی مِرُو بِرِنَ بُ آلیه محکوم بونه، هَ وِسا ژی شُلَگه صالِح تواوی مِرُوان دِبَتَ بُ آلیه صالِح بون و ژیانه. چون هَ وِسا گو بِ به اَمریا مِرُوَگه گَلَک مِرُو گُنَهکار بون، هَ وِسا ژی بِ واسِطا اطاعت گِرِنا مِرُوَگه ژی گَلَک مِرُو دیه صالِح بِن. ایجا شِریعَت هات گو تقصیر زِدَ بِن، بله وه جیه گو گُنَه زِدَ بون، لطفا خدا به حد و اندازَ زِدَتِر بو. بَجا هَ وِسا گو گُنَهه ناو مِرِنه دا سَلطَنَت گِر، لطف ژی بِ واسِطا صالِح بونه سَلطَنَته دِگَت و مَ بِ واسِطا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دِبَتَ بُ آلیه ژیانا اَبَدی. بَجا اَم چه بِژِن؟ ما بَر خاطره هِنده گو لطف زِدَ بیت اَم دِبی ناو گُنَهه دا بَردَوام بِمینِن؟ حاشا! اَم گو راستا گُنَهه دا مِرِن، چاون دِگارِن هِشتا ناو وِدا بژین؟ ما اون نِزانِن مَ همویا گو ناو مسیحْ عیسیْ دا غُسلا تعمیده گِرتیَ، ناو مِرِنا ویدا غُسلا تعمیده گِرتیَ؟ بَجا بِ گِرتِنا غُسلا تعمیده ناو مِرِنه دا اَم گَل ویدا هاتنَ چال گِرِن گو هَ وِسا گو مسیحْ، بِ شُکوه و جلالا بابو ژه ناو مِریادا رابو، اَم ژی ناو تازَتیا ژیانه دا ره بِچِن. چون هَگو اَم ناو مِرِنَگه بینا مِرِنا وی گَل ویدا بونَ یگ، حتمن اَمه ناو رابونَگه ژه ناو مِریادا بینا رابونا وی ژی گَل ویدا بِبِنَ یگ. اَم وِنَ دِزانِن گو اَو انسانه قدیم گو اَم بون، گَل ویدا خاچِوَ وَبون گو بَدَنه گُنَهه پوچ بیت، گو وِسا اَم ایدی خُلامَتیا گُنَهه نَگَن. چون اَوه گو مِریَ، ژه گُنَهه آزاد بویَ. نَهَ هَگو اَم گَل مسیحْ دا مِرِنَ، مَ ایمان هَیَ گو اَمه گَل ویدا ژی بژین. اَم دِزانِن بَر خاطره هِنده گو مسیحْ ژه ناو مِریادا رابویَ، اَو ایدی چه جارا نامِریت؛ مِرِن ایدی سَر وی مسلط نابیت. چون گو اَوی بِ مِرِنا خو، یگ جار بُ هَمِشَ راستا گُنَهه دا مِر و ژیانا خو یا نَهَدا بُ خدا دژیت. بَجا اون ژی دِبی خو راستا گُنَهه دا مِری بِزانِن و ناو مسیحْ عیسیْ دا، راستا خدادا ساخ. بَجا نَهِلِن گو گُنَه ناو بَدَنه وَ یه فانی دا سَلطَنَته بِگَت گو اون ژه داخازیه وه اطاعته بِگَن. اَندامه بَدَنه خو پِشکِشی گُنَهه نَگَن گو بِبِنَ اَمرازه شُله خِراب، بَلگو بینا وان مِرُوا گو ژه مِرِنه زُوِرینَ بُ ژیانه، خو پِشکِشی خدا بِگَن و اَندامه بَدَنه خو بِدَنَ دَسته خدا گو بِبِنَ اَمرازه شُله دوز. چون گو گُنَه سَر وَ مسلط نابیت بَر خاطره هِنده گو اون بِن اَمره شِریعَته دا نینِن بَلگو بِن لطفه دانَ. بَجا چه؟ ما اَم بَر خاطره هِنده گو بِن اَمره شِریعَته دا نینِن بَلگو بِن لطفه دانَ، دِبی گُنَهه بِگَن؟ حاشا! ما اون نِزانِن هَگو اون خو بینا خُلامَگه مطیع، پِشکِشی مِرُوَگه بِگَن، اون دِبِنَ خُلامه وی مِرُوی گو اون ژه وی اطاعته دِگَن، نَهَ چه خُلامه گُنَهه بیت گو دِبَتَ بُ آلیه مِرِنه، آن چه خُلامه اطاعت گِرِن ژه خدا بیت گو دِبَتَ بُ آلیه صالِح بونه؟ بله شُکُر بُ درگاها خدا، اون گو وقتَگه خُلامه گُنَهه بون، نَهَ اون ژه دل دا اطاعته وه دَرسه دِگَن گو اون بُ وه هاتنَ سِپاردِن، و اون بِ آزاد بون ژه گُنَهه، بونَ خُلامه صالِح بونه. اَز بَر خاطره وان گِماسیه گو وَ بَر خاطره طبیعتا خو هَیَ، بِ کلیمه انسانی گَل وَدا قِسَ دِگَم. چون هَ وِسا گو وَ اَندامه بَدَنا خو بینا خُلاما بُ پیسیتی و شُله خِرابَ گو دِبِرنَ بُ آلیه شُله خِرابَ زِدَتِر، پِشکِش گِر، نَهَ ژی اَندامه بَدَنا خو بینا خُلامَگه بُ صالِح بونَگه گو دِبَتَ بُ آلیه مُقدس بونه، پِشکِش گَن. چون وقته گو اون خُلامه گُنَهه بون، اون ژه صالِح بونه آزاد بون. وه وقتیدا ژه گِرِنا وان شُله گو اون نَهَ بَر خاطره وان شَرمندَنَ، چه کَتَ کیسگه وَدا؟ چون گو دوماییگا وان شُلا مِرِنَ. بله نَهَ گو اون ژه گُنَهه آزاد بونَ و اون بونَ خُلامه خدا، اَو اِرمیشا گو اون تینِنَ دَست دِبَتَ بُ آلیه مُقدس بونه و دوماییگا وه ژیانا اَبَدیَ. چون گو گُنَه گِرِن مِرِنه تینیتَ دَست، بله دیاریا مفتَ خدا، ناو خادیه مَ مسیحْ عیسیْ دا ژیانا اَبَدی تینیتَ دَست. گَلی بِرایا، ما اون وِنَ نِزانِن - چون گو اَز بُ اَونه گو شِریعَته دِزانِن قِسَ دِگَم - گو شِریعَت تِنه حَتا وقته گو مِرُوَگ ساخَ، سَر وی حُکمه دِگَت؟ چون گو گورَیَگی شِریعَته، ژِنَگه گو مِر گِریَ، حَتا وقته گو مِره وی ساخَ، بِوَ ویَ گِرداییَ، بله هَگو مِره وی بِمِریت، ایدی اَو ژِنِگ ژه وه حُکما گو اَوی مِره ویَ گِر دِدَت آزاد دِبیت. بَجا گورَیَگی وِنَ، ژِنِگ وقته گو مِره وی ساخَ، هَگو گَل مِرَگه دیتِردا بژیت، زِناگَر دِبِژِنه. بله هَگو مِره وی بِمِریت، ژِنِگ ژه وه شِریعَته آزادَ و هَگو گَل مِرَگه دیتِردا داوَته بِگَت، زِناگَر نینَ. بِرایِت مِن، هَ وِسا اون ژی، بِ واسِطا بَدَنه مسیحْ راستا شِریعَته دا مِرِنَ، گو وِسا اون بِبِنَ یه مِرُوَگه دیتِر، یه وی مِرُوی گو ژه ناو مِریادا رابو گو اَم بُ خدا اِرمیشه بینِن. چون وقته گو اَم بِن سَلطَنَتا جسمه دا دِژیان، داخازیِت مَ یه گُنَهه گو بِ شِریعَته اَو دِراگِرِنَ سَرپِیا، ناو اَندامه بَدَنا مَدا دِخَبِتین، گو بُ مِرِنه اِرمیشه بینِن. بله نَهَ اَم ژه شِریعَته آزاد بونَ چون گو اَم راستا وه دِشدا گو اَم اسیر دِگِرِن مِرِنَ، گو وِسا اَم ناو رِیا تازَیَ رِحا خدادا خِذمَته بِگَن، نه تِنه ناو رِیا گَونَ نِویسارَگه دا. بَجا اَم چه بِژِن؟ آنی شِریعَت گُنَهَ؟ حاشا! بِ وه حالی هَگو شِریعَت چِنَبا، مِن گُنَه ناس نَدِگِر. چون هَگو شِریعَته نَگُتِبا گو: «طمعه نَگَ.» مِن نَدِگاری اَز بِزانِم گو طمع گِرِن چیَ. بله گُنَهه، بِ واسِطا وه حُکما شِریعَته فُرصَت پَیدا گِر گو همو جورَ طمعه ناو مِدا چه گَت. چون هَگو شِریعَت چِنَبیت، گُنَه مِریَ. زَمانَگه اَز جُدا ژه شِریعَته ساخ بوم، بله وقته گو حُکما شِریعَته هات، گُنَه ساخ بو و اَز مِرِم. هَمَن اَو حُکما گو وَعدا ژیانه دا، بُ مِن مِرِن اینا. چون گو گُنَهه، بِ واسِطا حُکما شِریعَته فُرصَت پَیدا گِر، اَز لِباندِم و بِ واسِطا وه اَز گُشتِم. بَجا شِریعَت مُقدسَ و حُکما شِریعَته ژی مُقدس و راست و قَنجَ. بَجا آنی اَو دِشدا گو قَنجَ، بُ مِن مِرِن اینا؟ حاشا! گُنَه بو گو بِ واسِطا اَو دِشدا گو قَنج بو، مِرِن ناو مِدا چه گِر گو وِسا گُنَه بونا گُنَهه آشگَرا بیت و بِ واسِطا حُکما شِریعَته کِفش بیت گو پیسیتیا گُنَهه چه قیاسا به حد و حسابَ. اَم دِزانِن گو شِریعَت روحانیَ، بله اَز جسمانیمَ و بینا خُلامَگه بُ گُنَهه هاتمَ فِرُتِن. چون گو مِن هاژَ خو نینَ گو اَز چه دِگَم. بَر خاطره هِنده گو اَو شُلا گو اَز دِخازِم بِگَم ناگَم، بَلگو اَز هَمَن وه شُله دِگَم گو مِن ژه وه نَفرَت هَیَ. نَهَ هَگو اَز اَو شُلا گو ناخازِم دِگَم، بَجا مِن قَبول هَیَ گو شِریعَت قَنجَ. بَجا نَهَ اَوه گو وه شُله دِگَت ایدی اَز نینِم، بَلگو اَو گُنَها گو ناو مِدا دژیت، وه شُله دِگَت. چون اَز دِزانِم گو ناو مِدا، آنی ناو جسمه مِدا، چه دِشده قَنج ناژین. چون گو داخازیا مِن اَوَیَ گو اَز اَو دِشدا گو قَنجَ بِگَم، بله اَز نِگارِم. چون اَز اَو شُلا قَنج گو دِخازِم ناگَم، بَلگو اَز سَریگ اَو شُلا پیس گو ناخازِم، دِگَم. نَهَ هَگو اَز اَو شُلا گو ناخازِم دِگَم، ایدی اَوه گو وه شُله دِگَت اَز نینِم، بَلگو اَو گُنَها گو ناو مِدا دژیت وه شُله دِگَت. بَجا اَز دِگَهَشِمَ وه شِریعَته گو وقته اَز بِخازِم شُلا قَنج بِگَم، پیسیتی بَ دَسته مِنَ. چون گو اَز ناو باطنا خودا ژه شِریعَتا خدا کَیف خوشیه دِگَم، بله اَز شِریعَتَگه دیتِر ناو اَندامه بَدَنا خودا دِبینِم گو گَل شِریعَتا گو عاقله مِن اَو قَبول هَیَ، شَری دِگَت و مِن دِگَت اسیره شِریعَتا گُنَهه گو ناو اَندامه بَدَنا مِدا دژیت. آخ گو اَز چَند مِرُوَگه به بَختِم! که دیه مِن ژه وه بَدَنه مِرِنه نجات دَت؟ شُکرا خدا، بِ واسِطا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ! بَجا اَز بوخو، بِ عاقله خو عَودیتیا شِریعَتا خدا دِگَم، بله بِ جسمه خو عَودیتیا شِریعَتا گُنَهه. بَجا نَهَ بُ اَونه گو ناو مسیحْ عیسیْ دانَ چه محکوم بون چِنینَ. چون گو ناو مسیحْ عیسیْ دا، شِریعَتا رِحا ژیانه اون ژه شِریعَتا گُنَهه و مِرِنه آزاد گِرِنَ. چون خدا اَو شُل گِریَ گو شِریعَته بَر خاطره ضعیف بونا جسمه نَگاری بِگَت. خدا گوره خو بینا جسمَگه گُنَهکار و بُ گُنَهه رِگِر و اَوی گُنَه، ناو جسمه دا محکوم گِر. گو وِسا اَو دِشده دوزَ گو شِریعَته دِخاست، ناو مَدا بِتَ جی. اَم اَونه گو نه گورَیَگی جسمه، بَلگو گورَیَگی رِحا خدا رِفتار دِگَن. چون اَونه گو گورَیَگی جسمه دِژین، فِکره خو دِدانِنَ سَر دِشده جسمانی، بله اَونه گو گورَیَگی رِحا خدا دِژین، فِکره خو دِدانِنَ سَر دِشده گو ژه رِحا خدانَ. چون گو فِکِر گِرِن راستا جسمه دا، مِرِنَ، بله فِکِر گِرِن راستا رِحا خدادا، ژیان و آشتی و سِلامتیَ. چون گو فِکِر گِرِن راستا جسمه دا، دُژمِناتیا گَل خدادا یَ، چون گو ژه شِریعَتا خدا اطاعته ناگَت؛ بَراستی ژی نِگاریت وه شُله بِگَت. اَونه گو بِن اَمره جسمه دانَ، نِگارِن خدا راضی گَن. دوزَ گو اون بِن اَمره جسمه دا نینِن، بَلگو اون بِن اَمره رِحا خدادا نَ، بله هَگو بَراستی رِحا خدا ناو وجودا وَدا بژیت. هَچی کَسه گو رِحا مسیحْ چِنَبیت، اَو یه مسیحْ نینَ. بله هَگو مسیحْ ناو وجودا وَدایَ، بِ وه حالی گو بَدَنا وَ بَر خاطره گُنَهه مِریَ، بله بَر خاطره هِنده گو اون صالِح هاتنَ هَژمارتِن، رِحا خدا بُ وَ ژیانَ. هَگو رِحا اَوه گو عیسی ژه ناو مِریادا راگِریَ ناو وجودا وَدا دژیت، هَمَن اَوه گو مسیحْ عیسیْ ژه ناو مِریادا راگِر، بِ واسِطا رِحا خو گو ناو وجودا وَدا دژیت، دیه ژیانه بِدَتَ بَدَنه وَ یه فانی ژی. بَجا گَلی بِرایا، اَم قَردارِن، بله نه قَرداره جسمه، گو اَم گورَیَگی جسمه بژین. چون هَگو اون گورَیَگی جسمه بژین، اونه بِمِرِن، بله هَگو اون بِ رِحا خدا عمله بَدَنه بُگُژِن، اونه بژین. چون تواوی اَونه گو بِ رِحا خدا هدایت دِبِن، گورِت خدانَ. چون گو رِحا بردتیه بُ وَ نَهاتَ دایین گو اون دیسا بِکَونَ تِرسه، بَلگو مقاما گورادا، رِحا اَونه گو بُ اَولادیتیه هاتنَ قَبول بون، بُ وَ هاتیَ دایین گو بِ واسِطا وی اَم بِگَنَ هَوار: «اَبّا، بابو.» رِحا خدا بوخو بِ رِحا مَ شَهادَته دِدَت گو اَم زارویه خدانَ، و هَگو اَم زارونَ، بَجا اَم وَرَثَنَ ژی، آنی اَم وَرَثه خدانَ و گَل مسیحْ میراثه دا شِریگِن، بِ وه شرطه گو اَم ژی گَل ویدا زَجره بِکِشِن گو اَم ژی گَل ویدا شُکوه و جلاله پَیدا گَن. چون گو نَظَرا مِدا، زَجره وه زَمانَیی گَل وه شُکوه و جلالا گو قِرارَ سَر مَ آشگَرا بیت، گِیر مقایسَ گِرِنه نایِت. چون گو آفِراندِن بِ گَلَک اشتیاقه هِویا آشگَرابونا گورِت خدایَ. چون گو آفِراندِن تسلیمی پوچیتیه بو، بله نه بِ داخازیا خو بَلگو بِ داخازیا اَوه گو اَو تسلیم گِر. بِ وه اُمیده گو آفِراندِن بوخو ژی ژه خُلامَتیا رِزی بونه دیه آزاد بیت و ناو آزادیا شُکوه و جلالا زارویِت خدادا بِبیتَ شِریگ. چون اَم دِزانِن گو تواوی آفِراندِن حَتا نَهَ گَل یِگودو ژه اِشَگه بینا اِشا زایینه دِنالیت. نه تِنه آفِراندِن بَلگو اَم بوخو ژی گو مَ حاصِلا رِحا خدا یا اَوِلی هَیَ، ناو وجودا خودا دِنالِن، وه حالیدا گو اَم ناو مقاما گورادا بِ گَلَک اشتیاقه هِویا هِنده نَ گو بُ اَولادیتیه بِنَ قَبول گِرِن، آنی اَم هِویا خَلاص بونا بَدَنه خو نَ. چون گو مَ هَ ناو وه اُمیده دا نجات پَیدا گِر. نَهَ اَو اُمیدا گو هاتَ دیتِن، ایدی اُمید نینَ. چون گو که اُمیدا خو سَر وه دِشدا گو دِتَ دیتِن گِردِدَت؟ بله هَگو اَم اُمیدا خو سَر وه دِشدا گو اَم نابینِن گِردَن، اَم بِ صَبره هِویا وه دِمینِن. هَ وِسا ژی رِحا خدا ناو ضعفه مَدا آریکاریا مَ دِگَت. چون گو اَم نِزانِن اَم دِبی بُ چه دعایا بِگَن، بله رِحا خدا بِ نالینه گو بِ چه کلیما ناینَ گُتن، بُ مَ شفاعته دِگَت. اَوه گو دلا دِوَکُلیت، فِکره رِحا خدا دِزانیت، چون گو رِحا خدا گورَیَگی اِرادا خدا بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ شفاعته دِگَت. و اَم وِنَ دِزانِن بُ اَونه گو هَژَ خدا دِگَن، همو دِشد گَل یِگودو بُ خِیرا وان شُل دِگَن، بُ اَونه گو گورَیَگی آماجا وی هاتنَ گازی گِرِن. چون خدا اَونه گو ژه بَرِوَ ناس گِرِن، ژه بَرِوَ کِفش ژی گِرِن گو سَر شِکله گوره وی بِن، گو وِسا گوره وی، ناو گَلَک بِرایادا یه اَوِلی بیت. خدا اَونه گو ژه بَرِوَ کِفش گِره بون، گاز ژی گِر؛ و اَونه گو گازی وان گِره بو، صالِح ژی هَژمارت؛ و بُ اَونه گو صالِح هَژمارت، شُکوه و جلال ژی دا. بَجا اَم چه دِگارِن راستا وان دِشدانَ دا بِژِن؟ هَگو خدا گَل مَدایَ، کِیَ گو بِگاریت له ضِدّ مَ بیت؟ اَوه گو ژه گوره خو نَبُهُری بَلگو اَو رِیا مَ همویادا تسلیم گِر، چاون همو دِشدی گَل ویدا دَستوَگِری ژی نادَتَ مَ؟ که دِگاریت تُهمَتا بِژارتیِت خدا بِدَت؟ خدایَ گو وان صالِح دِهَژمِریت! کِیَ گو اَوان محکوم گَت؟ مسیحْ عیسیْ گو مِر، و نه تِنه اَوَ، بَلگو اَو ژه ناو مِریادا ژی رابو، اَوه گو سَر دَسته راستَ خدایَ، اَوَ گو بَراستی بُ مَ شفاعته دِگَت. کِیَ گو مَ ژه مُحبّتا مسیحْ جُدا گَت؟ بَلا آن پَرِشَ بون آن اَذیَت آن خَلایی آن روتاتی آن خطر آن شمشیر؟ هَ وِسا گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «بَر خاطره تَ اَم همو رُژه دِنَ گُشتِن، اَم بینا وان پَزا دِنَ حساب گِرِن گو اَوان دِبَنَ بُ شَژه گِرِنه.» نه، ناو تواوی وان دِشدانَ دا اَم سَرتِر ژه اَونه سَرکَوتی نَ، بِ واسِطا اَوه گو مُحبّت مَ گِر. چون اَز مطمئنِم گو نه مِرِن، نه ژیان، نه میلیاکَت، نه سَروَر، نه دِشده وه زَمانَیی، نه دِشده پاشوَقتیه، نه قُدرَت، نه بِلنداتی، نه کوراتی، نه ژی چه دِشده دیتِر ناو تواوی آفِراندِنه دا، نِگاریت مَ ژه مُحبّتا خدا گو ناو خادیه مَ مسیحْ عیسیْ دایَ، جُدا گَت. اَز ناو مسیحْ دا راست قِسَ دِگَم، دِرَوا ناگَم، وجدانا مِن ناو رِحا مُقدسا خدادا بُ مِن شَهادَته دِدَت گو مِن ناو دله خودا گُلَگه گِران و نَرِحَتیَگ گو خُلاص بون چِنینَ، هَیَ. چون اَز هِویدار بوم گو بوخو، رِیا بِرایِت خودا گو گورَیَگی جسمه همنِژاده مِنِن، لعنت بِم و ژه مسیحْ وَقَطِم. اَو اسرائیلینَ و قَبول بون بُ اَولادیتیه یا وانَ، شُکوه و جلال بُ وانَ، عَهد بُ وانِن، شِریعَت بُ وان هاتیَ دایین، پَرستِش گِرِن یا وانَ و وَعدَ یه وانِن؛ اَجداده قَومه یه وانِن، مسیحْ گورَیَگی جسمه ژه نَسلا وانَ. اَو مسیحْ، گو خدایه همو کَسه یَ و حَتا اَبَده مبارَکَ. آمین. بله وِسا نینَ گو کلاما خدا نَهاته بیتَ جی، چون تواوی اَونه گو ژه نَسلا بنی اسرائیله نَ، بنی اسرائیلی نینِن؛ تواوی اَونه گو ژه نَسلا ابراهیم پِیغَمبَرِن، زارویه وی ناینَ هَژمارتِن بَلگو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «نَسلا تَ دیه ژه اسحاق بیت.» منظور اَوَیَ گو، زارویه جسمانی نینِن گو زارویِت خدانَ، بَلگو زارویه وَعدِنَ گو نَسلا ابراهیم دِنَ هَژمارتِن. چون اَو دِشدا گو وَعده گُت اَوَیَ «سالَگه دی هَ وه وقتیدا، اَزه بِزُورِم و سارا دیه گورَگ هَبیت.» نه تِنه اَوَ، بَلگو وقته رِبِکا ژه مِرُوَگه، آنی ژه جَدّه مَ اسحاق بِچوگ اینان، دوزَ گو بِچوگ هِشتا نَهاته بونَ دُنیایه، و چه شُلا قَنج آن خِراب نَگِره بون، بَر خاطره هِنده گو آماجا خدا بِژارتِنه دا بَردَوام بِمینیت، نه بَر خاطره عملا بَلگو بَر خاطره اَوه گو گاز دِگَت، بُ رِبِکا هاتَ گُتن گو: «اَوه مَزِن دیه خُلامَتیا اَوه گوشگَ بِگَت.» هَ وِسا گو کِتِبا مَلاکی پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «مِن هَژَ یعقوب گِر، بله مِن ژه عیسو نَفرَت هَبو.» بَجا اَم چه بِژِن؟ ما خدا به انصافَ؟ حاشا! چون گو وِسا دِبِژیتَ موسی: «اَوه گو رَحما مِن له تِت، اَزه رَحمه له بِگَم؛ و اَوه گو دله مِن بُ دِشَوِتیت، اَزه دله خو بُ بِشَوتینِم.» بَجا وِسا اَوَ، گورَیَگی داخازیا انسان آن سَعیا وی نینَ بَلگو گورَیَگی وی خدایَ گو رَحم هَیَ. چون گو خدا تَوراته دا دِبِژیتَ فرعون: «مِن تِ هَ بُ وه آماجه بِلند گِری، گو اَز قُدرَتا خو ناو تَدا نیشان دَم و ناوه مِن سَر تواوی عَردی بِتَ گُتن.» بَجا وِسا خدا رَحمه هَچی کَسه گو بِخازیت دِگَت و دله هَچی کَسه گو بِخازیت دِگَتَ بَر. ایجا دیه بِژی مِن: «بَجا ایدی خدا بُچی مَ سرزنش دِگَت؟ چون کِیَ گو بِگاریت پِشیا اِرادا خدا بِسَگینیت؟» بله اَی انسان، تِ که ای گو بِگاری گَل خدا بَحثه بِگَی؟ ما مَخلوق، دِگاریت بِژیتَ خالقه: «تَ بُچی اَز وِسا چه گِرِمَ؟» ما اَوه گُلُزا چه دِگَت اختیارا وه هِنده چِنینَ گو ژه مِستَگه هَریه، آمانَگه بُ شُله مُهِم و آمانَگه دی بُ شُله سادَ چه گَت؟ مِرُو چه دِگاریت بِژیت هَگو خدا بِ وه حالی گو دِخازیت غَضَبا خو نیشان بِدَت و قُدرَتا خو بِدَتَ ناسین، آمانه غَضَبه گو بُ بَین چُیینه حاضِر بونَ، بِ صَبرَگه زِدَ تحمل گَت؟ مِرُو چه دِگاریت بِژیت هَگو خدا بِ وه شُله عَظمَتا شُکوه و جلالا خو بِ آمانه رَحمه بِدَتَ ناسین، اَو آمانه گو اَوی پِشتِر بُ شُکوه و جلاله حاضِر گِرِنَ؟ حتا اَم ژی گو اَوی گاز مَ گِریَ ژه وان آمانه رَحمه نَ، گو ناو اَونه گو هاتنَ گازی گِرِن نه تِنه یهودی، بَلگو اَونه گو یهودی نینِن ژی هَنَ. هَ وِسا گو بَراستی خدا کِتِبا هوشع پِیغَمبَردا دِبِژیت: «اَزه اَونه گو قَومه مِن نَبون، ’قَومه مِن‘ گاز گَمه، و اَزه اَوا گو عزیز نَبو، ’عزیز‘ گاز گَمه.» «و اَو هَ دوز وه جیه گو گُتنَ وان، ’اون قَومه مِن نینِن،‘ هَ وِدَره ’گورِت خدایه حَیّ و حاضِر‘ دیه بِنَ گاز گِرِن.» و اِشعیایه پِیغَمبَر، راستا بنی اسرائیله دا بِ دَنگا بِلند دِبِژیت: «حتا هَگو هَژمارا گورِت یعقوب، هِندی خیزه لِوا بَحره بِن، تِنه هِندَگ ژه وان دیه نجاته پَیدا گَن. چون گو خاده کلاما خو، کامِل و به هِنده گو گیرو گَت دیه سَر رویه عَردی بینیتَ جی.» و هَ وِسا گو اِشعیایه پِیغَمبَر پِشگُتن گِر گو: «هَگو خادیه لَشگِرا، بُ مَ نَسلَگ بَجی نَهِلابا، اَمه بینا شَهره سُدومه بَین چو بان و اَمه بینا شَهره عَمورَه له هاتِبان.» بَجا اَم چه بِژِن؟ اَو قَومه گو یهودی نینِن گو دوو صالِح بونه دا نَبون، اَو اینانَ دَست، آنی اَو صالِح بونا گو بِ واسِطا ایمانه یَ؛ بله بنی اسرائیل گو دوو وه شِریعَته دا بون گو دِبِرَ بُ آلیه صالِح بونه، اَو شِریعَت نَینانَ دَست. بُچی؟ چون گو اَو نه بِ رِیا ایمانه، بَلگو بِ رِیا عملا دوو وِدا بون. اَو سَر وه بَره گو باعیثه عَردی کَتِنه بو، کَتنَ عَردی. هَ وِسا گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «بَرخوده، اَز بَرَگه دِدانِمَ ناو چییایه صَهیونه دا گو بِبیتَ باعیثه عَردی کَتِنه، و گَوِرَگ گو باعیثه کَتِنه بیت؛ و هَچی کَسه گو ایمانه بینیتَ وی، شَرمندَ نابیت.» گَلی بِرایا، داخازیا دله مِن و دعایا مِن بُ درگاها خدا بُ بنی اسرائیله اَوَیَ گو نجاته پَیدا گَن. چون گو اَز راستا واندا شَهادَته دِدَم گو اَوان بُ خدا غیرت هَنَ، بله اَو غیرتَ سَر مَعریفَته نینَ. چون گو اَوان اَو صالِح بونا گو ژه آلیه خدایَ فام نَگِرِن و دوو هِنده دا بون گو صالِح بونا خو ایثبات گَن، اَوان خو تسلیمی اَو صالِح بونا گو ژه آلیه خدایَ نَگِرِن. چون گو مسیحْ دوماییگا شِریعَته یَ گو هَچی کَسه ایمانه بینیتَ وی صالِح بِتَ هَژمارتِن. چون گو موسی پِیغَمبَر راستا وه صالِح بونا گو سَر شِریعَته یَ دِنِویسیت گو، اَو مِرُوه گو وان اَمرانَ تینیتَ جی بِ واسِطا وان دیه بژیت. بله اَو صالِح بونا گو سَر ایمانه یَ دِبِژیت: «دله خودا نَبِژَ گو، ”کِیَ اَوه گو بِچیتَ اَسمانی؟“» - آنی گو مسیحی بینیتَ خاره - آن «”کِیَ اَوه گو بِچیتَ بِنی بُ عالَما مِریا؟“» - آنی گو مسیحی ژه ناو مِریادا بینیتَ سَری. بله اَوَ چه دِبِژیت؟ دِبِژیت گو: «کلاما خدا نِیزوکی تَ، سَر اَزمانه تَ و دله تَدایَ.» اَوَ هَمَن اَو کلاما ایمانه یَ گو اَم وَعظ دِگَن. چون هَگو تِ بِ دَوْه خو اعتراف گَی گو عیسی، خادیه یَ و دله خودا ایمانه بینی گو خدا اَو ژه ناو مِریادا راگِریَ، دیه نجاته پَیدا گَی. چون گو مِرُو بِ دلی ایمانه تینیت و صالِح دِتَ هَژمارتِن و بِ دَوْی اعتراف دِگَت و نجاته پَیدا دِگَت. چون گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ گُتن: «هَچی کَسه گو ایمانه بینیتَ وی شَرمندَ نابیت.» چون گو چه فَرق نابَینا یهودیا و یونانیادا چِنینَ، چون گو هَمَن اَو خاده، خادیه همو کَسه یَ و اَو، گَلَک زِدَ بَرکته دِدَتَ اَونه گو گاز وی دِگَن. چون گو: «هَچی کَسه گاز ناوه خاده بِگَت، دیه نجاته پَیدا گَت.» بَجا اَو چاون دِگارِن گاز مِرُوَگه بِگَن گو ایمان نَینانَ وی؟ و اَو چاون دِگارِن ایمانه بیننَ مِرُوَگه گو راستا ویدا چه جارا نَبیهیستِنَ؟ و چاون قِرارَ بِبیهیسِن هَگو مِرُوَگ بُ وان وَعظ نَگَت؟ و چاون قِرارَ وَعظ گَن، هَگو نَینَ رِگِرِن؟ هَ وِسا گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «پِیه وان مِرُوه گو اَو خَبَرا خوش وَعظ دِگَن چه قیاسا جِندینَ.» بله اَوان همویا ژه انجیله اطاعت نَگِرِن. چون گو اِشعیایه پِیغَمبَر دِبِژیت: «اَی خاده، که باواری اینایَ بِ اَو دِشدا گو ژه مَ بیهیستیَ؟» بَجا ایمان، ژه بیهیستِنه تِت و بیهیستِن، بِ واسِطا کلاما مسیحَ. بله اَز پیسیار دِگَم، ما اَوان نَبیهیسته بون؟ بَراستی گو بیهیسته بون، چون گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «دَنگا وان سَر تواوی عَردی پَخش بویَ، و قِسه وان گَهَشتیَ سَره دیَ دُنیایه.» بله اَز پیسیار دِگَم ما بنی اسرائیله فام نَگِرِن؟ اَوِل، موسی تَوراته دا بِ اَزمانه خدا دِبِژیت: «اَزه وِسا بِگَم گو اون بِ واسِطا اَونه گو مِلَت ناینَ حساب گِرِن، حسادته بِگَن؛ اَزه بِ واسِطا مِلَتَگه به عاقل، کَربه وَ وَگَم.» پاشه، اِشعیا هِند قیاسا جُراَته پَیدا دِگَت گو بِ اَزمانه خدا دِبِژیت: «اَونه گو دوو مِن نَگَریان، اَز پَیدا گِرِمَ؛ مِن خو نیشان وان مِرُوا دایَ گو اَز نَخاسته بوم.» بله راستا بنی اسرائیله دا دِبِژیت: «مِن تواوی رُژه دَسته خو دِرِژ گِر بُ آلیه قَومَگه گو اطاعته ناگَت و مخالفته دِگَت.» بَجا اَز پیسیار دِگَم: ما خدا قَومه خو رَد گِریَ؟ حاشا! چون گو اَز بوخو ژه بنی اسرائیله مَ، ژه نَسلا ابراهیم و ژه طایفا بنیامین. خدا قَومه گو ژه بَرِوَ ناس گِر، رَد نَگِریَ. ما اون نِزانِن گو نِویسارا مُقدس راستا الیاس پِیغَمبَردا چه دِبِژیت؟ گو چاون الیاس، له ضِدّ بنی اسرائیله شِکایَتا خو دِبَتَ لاره خدا و دِبِژیت: «اَی خاده، اَوان پِیغَمبَرِت تَ گُشتِنَ، اَوان قُربانگَهِت تَ خِرا گِرِنَ و تِنه اَز مامَ و اَو دوو جانه مِدا نَ.» بله جیوابا خدا بُ وی چیَ؟ اَوَیَ گو: «مِن بوخو هَفت هزار نَفَر خُدان گِرِنَ گو بَر بُتا بَعَله نَکَتِنَ سَر چُکا.» هَ وِسا ژی، وی زَمانَیی دا هِندَ مِرُو مانَ گو بِ واسِطا لطفه هاتنَ بِژارتِن. بله هَگو اَوَ بِ واسِطا لطفه بیت، ایدی سَر عملا نینَ؛ نَگو لطف ایدی لطف نابیت. بله هَگو اَوَ بِ واسِطا عملا بیت، ایدی سَر لطفه نینَ؛ نَگو، عمل ایدی عمل نابیت. بَجا چه؟ بنی اسرائیل، اَو دِشدا گو دوودا بو نَینا دَست. اَونه گو هاتنَ بِژارتِن اَو اینانَ دَست، بله دله اَونه مایی بونَ بَر. هَ وِسا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن: «خدا رِحا گِژاتیه دا وان، چاوه گو نابینِن و گوهه گو نابیهیسِن حَتا ایرو.» و داوود پاشا دِبِژیت: «وِسا له بِت گو سِرفِگا وان بُ وان بِبیتَ طَلِگَگ و تُرَگ، وِسا له بِت گو بَرَگ بیت گو پِیه وان بِوَ آسه بیت و اَوان بِخِنیتَ عَردی؛ بِلا چاوه وان تاری بیت گو نَگارِن بِبینِن و بِشته وان همو جاره خار بیت.» بَجا اَز پیسیار دِگَم: ما اَو زَلیان گو بِکَوِن؟ حاشا! بَلگو بِ واسِطا تقصیرا وان، نجات بُ قَومه گو یهودی نینِن هاتیَ، گو بنی اسرائیل حسادته بِگَت. نَهَ هَگو تقصیرا وان، باعیثه دَولمَندیا دُنیایه بو و هَگو شِکَستا وان باعیثه دَولمَندیا قَومه گو یهودی نینِن بو، بَجا وقته هَژمارا اَونه گو ناو بنی اسرائیله دا نجاته پَیدا دِگَن کامِل بیت، چه قیاسا گَلَکتِر باعیثه دَولمَندیه دِبیت. نَهَ اَز گَل وَ اون اَونه گو یهودی نینِن دا قِسَ دِگَم. بَر خاطره هِنده گو اَز رسوله وان مِرُوامَ گو یهودی نینِن، اَز خِذمَتا خو عَظیم دِزانِم، گو جورَیَگه غیرته بِدَمَ یهودیا گو همنِژاده مِنِن و وِسا هِندَگ ژه وان نجات دَم. چون هَگو رَد بونا وان معنیا پِگ هاتنا دُنیایه گَل خدادا دِدَت، قَبول بونا وان چه معنیَگ هَیَ، خِنجی ساخ بون ژه مِرِنه؟ هَگو گَره هَویری یا اَوِلی گو بینا حاصِلا اَوِلی پِشکِش دِبیت، مُقدس بیت، بَجا تواوی هَویر مُقدسَ؛ و هَگو رَه مُقدس بیت، بَجا چِقِل ژی مُقدسِن. بله هَگو هِندَ چِقِل شِگَسته بِن و تِ گو چِقِلا دارا زَیتونا وَحشی بویی، ناو چِقِله دیتِردا بِوَ دارا زَیتونِوَ هاته بی پیوند گِرِن و نَهَ تَ ژه شیرا قاوَتَ رَها دارا زَیتونه پِشگ هَیَ، خو سَر سَره چِقِله دی مَزِن نَگَ. هَگو تِ وِسا دِگَی، بیراخودا خُدان گَ گو اَوه گو رَهه خُدان دِگَت، تِ نینی، بَلگو رَهَ گو تَ خُدان دِگَت. هِنگه تِیه بِژی: «چِقِل هاتنَ شِگَستِن گو اَز پیوند بِم.» اَوَ راستَ. اَو بَر خاطره به ایمانیا خو هاتنَ شِگَستِن، بله تِ بِ واسِطا ایمانه طیگ راوَستایی. بَجا مغرور نَبَ بَلگو بِتِرسَ. چون هَگو خدا سَر چِقِله طبیعی رَحم نَگِر، رَحمه تَ ژی ناگَت. بَجا مِهربانی و تُندیا خدا بیراخودا خُدان گَ. تُندی راستا وان مِرُوه گو کَتِنَ، بله مِهربانیا خدا بُ تَ، بله بِ وه شرطه گو تِ ناو مِهربانیا ویدا بِمینی. نَگو تِیه ژی بِی بِرین. حتا هَگو اَو ژی ناو به ایمانیا خودا نَمینِن، دیه بِنَ پیوند گِرِن، چون گو خدا قُدرَتا وه هِنده هَیَ گو اَوان دیسا پیوند گَت. چون هَگو تِ ژه دارا زَیتونا وَحشی هاتی بِرین و برعکسا طبیعته، بِوَ دارا زَیتونا باش هاتی پیوند گِرِن، بَجا چه قیاسا زِدَتِر چِقِله اصلی دِگارِن بِوَ وه دارا زَیتونه گو ژه وه هاتنَ بِرین، بِنَ پیوند گِرِن. گَلی بِرایا، اَز ناخازِم گو اون ژه وه سِرّه غافل بِن - وِسا له نَیِت گو اون چاوه خودا، خو زانا بِزانِن - سِرّ اَوَیَ گو دله هِندَ مِرُوه بنی اسرائیله بویَ بَر، حَتا وه وقته گو هَژمارا کِفش بوییَ قَومه گو یهودی نینِن کامِل نجاته پَیدا گَن. تواوی بنی اسرائیل دیه وِسا نجاته پَیدا گَت. هَ وِسا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن: «نجاتگَر ژه چییایه صَهیونه دیه بِت اَو دیه به دینیه ژه نَسلا یعقوب راگَت. اَوَ دیه بِبیتَ عَهدا مِن گَل واندا وقته گو اَز گُنَهِت وان رادِگَم و دِبَم.» گورَیَگی انجیله، یهودی بَر خاطره وَ دُژمِنِن؛ بله گورَیَگی بِژارتِنا خدا، اَو بَر خاطره باوانه خو، بُ خدا عزیزِن. چون گو خدا دیاریه خو و گازی گِرِنا خو ناوَگَرینیت. چون هَ وِسا گو وَ ژی زَمانَگه ژه خدا اطاعت نَدِگِر، بله نَهَ بَر خاطره اطاعت نَگِرِنا یهودیا رَحم وَ هاتیَ گِرِن، هَ وِسا اَو ژی نَهَ اطاعته ناگَن گو بِ رَحما گو نَهَ وَ دِتَ گِرِن، رَحم وان ژی بِتَ گِرِن. چون گو خدا همو کَس گِریَ اسیره اطاعت نَگِرِنه، گو رَحمه همو کَسه بِگَت. آخ گو چه قیاسا کورَ دَولمَندی و زانایی و مَعریفَتا خدا؛ قضاوت گِرِنه وی ناینَ وَکُلان و رِیه وی ناینَ فام گِرِن. «چون کِیَ گو فِکره خاده زانی بیت آن کِیَ گو مشورت دابیتَ وی؟» «آن کِیَ گو دیاریَگ دابیتَ خدا گو گاری بیت بَدَلا وه دِشدَگه بِخازیت؟» چون گو همو دِشد ژه وی، و بِ واسِطا وی، و بُ ویَ. شُکوه و جلال بیت بُ وی حَتا اَبَده. آمین. بَجا گَلی بِرایا، بَر خاطره رَحمتِت خدا اَز لاواهیا وَ دِگَم گو اون بَدَنه خو بینا قُربانیَگه ساخ و مُقدس و بینا قُربانیَگه گو خدا وه قَبول دِگَت، پِشکِش گَن گو اَوَ پَرستِشا روحانیا وَیَ. نَینَ سَر شِکله وه دُنیایه بَلگو بِ تازَ گِرِنا فِکره خو عوض بِن. هِنگه اونه بِگارِن بِزانِن گو اِرادا خدا چیَ؛ اَو اِرادا قَنج گو دِتَ قَبول گِرِن و کامِلَ. چون گو بِ واسِطا لطفا گو بُ مِن هاتیَ دایین، اَز بُ هَریگ ژه وَ دِبِژِم گو چه کَس حَدی زِدَتِر راستا خودا فِکِر نَگَت، بَلگو هر کَس گورَیَگی وه هِندا ایمانا گو خدا داییه دا بِ هیشیاریه قضاوته بِگَت. چون هَ وِسا گو مَ بَدَنَگه دا گَلَک اَندام هَنَ و شُلا هر اَندامَگه ژی یگ نینَ، هَ وِسا ژی اَم بِ وه حالی گو گَلَکِن، ناو مسیحْ دا بَدَنَگِن و هَریگه مَ یگ بَ یگ، اَندامه یِگودونَ. گورَیَگی لطفا بُ مَ هاتیَ دایین، مَ دیاریه جُرواجُر هَنَ، وَرِن اَم هِندَگ ژه وان دیاریانَ بِبیهیسِن؛ هَگو اَو دیاری نَبوَت گِرِنَ، اَم اَوه گورَیَگی ایمانا خو بِدَنَ شُله، هَگو خِذمَت گِرِنَ، ناو خِذمَت گِرِنا خودا؛ اَوه گو دَرسه دِدَت، ناو دَرس دایینا خودا؛ اَوه گو تشویق دِگَت، ناو تشویق گِرِنه خودا؛ اَوه گو آریکاریا فقیر و ژارا دِگَت، دِبی بِ مَردیتیه وه شُله بِگَت؛ اَوه گو سَرُکَ، دِبی وه شُله بِ غیرته بِگَت؛ اَوه گو رَحمه دِگَت، دِبی وه شُله بِ شادیه بِگَت. بِلا مُحبّت خالص بیت. بِلا وَ ژه پیسیتیه نَفرَت هَبیت؛ خو قاهیم بِوَ دِشده قَنج بِگِرِن. بِ مُحبّتا بِراتیه هَژَ یِگودو بِگَن. ناو احترام خُدان گِرِن راستا یِگودو، پِش یِگودو بِکَوِن. غیرتا وَ گِم نَبیت؛ ناو رِح دا آگِر بِن و بُ خاده خِذمَته بِگَن. ناو اُمیده دا شادیه بِگَن، ناو بَلایادا صَبره بِگَن، ناو دعا گِرِنه دا طیگ راوَستِن. ناو آریکاری گِرِن بُ هَوجَییِت اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دا بِبِنَ شِریگ و مِوانپَروَر بِن. بُ اَونه گو اَذیَتا وَ گِرِنَ بَرکته بِخازِن، بَرکته بِخازِن و اَوان لعنت نَگَن! گَل اَونه گو شادیه دِگَن دا شادیه بِگَن، و گَل اَونه گو دِگیریِن دا بِگیریِن. گَل یِگودو دَرباز گَن. خو مَزِن نَگَن بَلگو گَل مِرُوه ضعیف و سادَدا بِگَرِن. چه جارا چاوه خودا خو زانا نَزانِن. جیوابا پیسیتیا چه کَسه بِ پیسیتیه نَدَن، بَلگو وه شُله بِگَن گو بَر چاوه همویا قَنجَ. هَگو بِبیت، حَتا وه هِندا گو دَسته وَدایَ، گَل همو کَسه ناو صُلح و سِلامتیه دا بژین. گَلی عزیزان، چه جارا تُلا خو چه کَسه نَستینِن، بَلگو اَوه بِهلِنَ هِویا غَضَبا خدا. چون گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «خاده دِبِژیت ”تُل اِستاندِن یا مِنَ؛ اَزه جَزایه بِدَم.“‌» برعکس، «هَگو دُژمِنه تَ بِرسیَ، رِسقی بِدَ وی؛ هَگو تِرنیَ، دِشدَگه بُ وَخارِنه بِدَ وی! چون گو تِ بِ وه شُله وِسا وی شَرمندَ دِگَی گو مِرُو دِبِژیت پُله آگِری خِر دِگَی سَر سَری.» نَهِلَ پیسیتی سَر تَ مسلط بیت، بَلگو بِ قَنجیه سَر پیسیتیه مسلط بَ. هر کَسَگ دِبی ژه حاکِمِت خُدان قُدرَت اطاعته بِگَت. چون گو چه خُدان قُدرَت چِنینِن گو ژه آلیه خدا نَبِن و اَونه گو هَنَ، ژه آلیه خدا هاتنَ کِفش گِرِن. بَجا هَچی کَسه گو رابیتَ له ضِدّ خُدان قُدرَتا، رابویَ له ضِدّ اَونه گو خدا کِفش گِرِنَ و دیوانا اَوه گو وه شُله بِگَت دیه بِتَ گِرِن. چون اَونه گو رِفتارا وان دوزَ ژه حاکِما ناتِرسِن، بَلگو اَونه گو رِفتارا وان پیسَ ژه وان دِتِرسِن. تِ دِخازی گو ژه حاکِمه خُدان قُدرَت نَتِرسی؟ بَجا اَو شُلا گو دوزَ بِگَ گو اَو دیه مَحتا تَ بِگَت. چون گو اَو مِرُو بُ خِیرا تَ خِذمَتکاره خدایَ. بله هَگو تِ شُلا خِراب دِگَی، بِتِرسَ، چون گو اَو به چِنَ گَل خو شمشیری ناگَرِنیت. چون گو اَو خِذمَتکاره خدایَ و تُلوَگَرَگَ گو غَضَبا خدا تینیتَ سَر اَونه گو شُله خِراب دِگَن. بَجا مِرُو دِبی ژه حاکِمِت خُدان قُدرَت اطاعته بِگَت، نه تِنه بَ وه هِنده گو ژه غَضَبا خدا اَمانه دا بیت، بَلگو بَر خاطره وجدانا خو ژی. چون گو بَر خاطره وه یگه اون باجه ژی دِدَن. چون گو حاکِمِت خُدان قُدرَت خِذمَتکاره خدانَ و هَ بُ وه یگه هاتنَ کِفش گِرِن. قَره اَونه گو اون قَرداره وانَ بِدَن: بُ اَوه گو اون باجه قَرداره وینَ، باجه بِدَن. بُ اَوه گو اون عَوارضه قَرداره وینَ، عَوارضه بِدَن. بُ اَوه گو اون احترامه قَرداره وینَ، احترامه خُدان گَن. بُ اَوه گو اون صیانَته قَرداره وینَ، صیانَته خُدان گَن. نَمینِنَ بِن قَره چه کَسه دا، خِنجی وه یگه گو اون مُحبّته یِگودو بِگَن. چون اَوه گو مُحبّته یگَ دی دِگَت، شِریعَت اینایَ جی. چون گو اَمرِت «زِنایه نَگَ، قتله نَگَ، دِزیه نَگَ، طمعه نَگَ،» و هر اَمرَگَ دی، دِگَهَشیتَ وه قِسه گو، «جیناره خو وَگو خو هَژه بِگَ.» مُحبّت، خِرابیه جیناره خو ناگَت؛ بَجا مُحبّت شِریعَته کامِل تینیتَ جی. خِنجی وِنَ اون دِزانِن گو اون چه زَمانَیَگه دانَ. چون گو اَو سَعَت گَهَشتیَ گو اون ژه خَوه شار بِن. چون گو نَهَ ژه وه وقته گو مَ ایمان اینا، نجات بُ مَ نِیزوکتِرَ. شَو وِیَ خُلاص دِبیت، رُژ نِیزوکَ. بَجا وَرِن اَم شُله پیسَ تاریتیه پاوژِنَ وِدا و بَدَنپارِزا روناهیه بِگَن بَر خودا. وَرِن اَم بینا وان مِرُوه گو ناو روناهیا رُژوَدانَ دوز رِفتار گَن. اَم وقته خو بِ عیاشی و مَستیه، به ناموسی و به اَدبیه، شَر و حسادته خِسار نَگَن. بَلگو خاده عیسیْ مسیحْ بینا گِراسَگه بِگَنَ بَر خودا. بُ جسمه نَخَبِتِن گو داخازیه نفسانیَ وه بیننَ جی. اَوه گو ایمانا وی ضعیفَ بِدَنَ ناو خودا؛ بله نه بَر خاطره هِنده گو راستا عَقیدادا شَری بِگَن. مِرُوَگه ایمان هَیَ گو همو دِشدی دِگاریت بُخُت، بله مِرُوه ضعیف تِنه پِنجاری دِخُت. بِلا اَوه گو همو دِشدی دِخُت، یه گو همو دِشدی ناخُت گوشگَ نَزانیت؛ اَوه گو همو دِشدی ناخُت ژی، سَر اَوه گو همو دِشدی دِخُت قضاوته نَگَت، چون گو خدا اَو قَبول گِریَ. تِ که ای گو سَر خِذمَتکاره یگَ دی قضاوته دِگَی؟ اَو هِندا گو اَو سَرپِیا دِسَگِنیت آن دِکَویت مربوطی اَربابه ویَ. اَو طیگ دِراوَستِت بَر خاطره هِنده گو خاده قادرَ اَوی سَرپِیا خُدان گَت. مِرُوَگ رُژَگه ژه رُژه دی باشتِر دِزانیت، بِ وه حالی گو مِرُوَگه دی تواوی رُژا بینا یِگودو دِزانیت. همو کَس دِبی ناو فِکره خودا راستا عَقیدا خودا مطمئن بیت. اَو مِرُوه گو رُژَگه معلوم عزیز دِزانیت، بَر خاطره حُرمَتا خاده وه شُله دِگَت. اَو مِرُوه گو دِخُت، بَر خاطره حُرمَتا خاده دِخُت، چون گو شُکرا خدا دِگَت، بِ وه حالی گو اَوه گو ناخُت، بَر خاطره حُرمَتا خاده ناخُت و شُکرا خدا دِگَت. چون گو چی یگ ژه مَ بوخو ناژیت و چی یگ ژه مَ ژی بوخو نامِریت. چون هَگو اَم دِژین، اَم بُ خاده دِژین و هَگو اَم دِمِرِن، اَم بُ خاده دِمِرِن، بَجا اَم چه بژین، چه بِمِرِن، اَم یه خاده نَ. چون گو مسیحْ هَ بَر خاطره وه یگه مِر و دیسا ساخ بو گو هم خادیه مِریا بیت هم خادیه ساخا. تِ بُچی سَر بِرایه خو قضاوته دِگَی؟ آن تِ بُچی بِرایه خو گوشگَ دِزانی؟ چون گو اَمه همو پِشیا تَخته قضاوتا خدا راوَستِن. چون گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «خاده دِبِژیت: اَز بِ ژیانا خو سوند دِخُم گو هر چُکَگ بَر مِن دیه خار بیت و هر اَزمانَگ دیه آشگَرا بِژیت گو اَز خدا مَ.» بَجا هَریگه مَ دیه حسابا خو بِدَتَ خدا. بَجا وَرِن اَم ایدی سَر یِگودو قضاوته نَگَن. بَلگو بَدَلا وه یگه، تصمیمه بِگِرِن گو چه جارا سَر رِیا بِرایه خو بَرَگه گو باعیثه کَتِنه یَ آن مانِعَگه، نَدانِن. اَز ناو عیسیْ خاده دا دِزانِم گو چه دِشد بَر خودا مِرار نینَ. بله بُ وی مِرُوه گو اَوه مِرار دِزانیت، مِرارَ. چون هَگو بِرایه تَ بِ وه دِشدا گو تِ دِخُی اَذیَت دِبیت، تِ ایدی ناو مُحبّته دا رِفتار ناگَی. بِ وه دِشدا گو تِ دِخُی، اَو مِرُوه گو مسیحْ بَر خاطره وی مِر بَین نَبَ. بَجا نَهِلِن راستا وه دِشدا گو اون اَوه قَنج دِزانِن، پیس قِسَدان بِتَ گِرِن. چون گو پادشاهیا خدا خارِن و وَخارِن نینَ، بَلگو صالِح بون و آشتی و سِلامتی و شادیَ، ناو رِحا مُقدسا خدادا. هَچی کَسه وِسا بُ مسیحْ خِذمَته بِگَت، خدا اَوی قَبول دِگَت و خلق اَوی تأیید دِگَن. بَجا وَرِن اَم دوو وه دِشده دا بِن گو باعیثه آشتی و سِلامتی و آوا بونا یِگودو دِبیت. بَر خاطره رِسقی شُلا خدا خِرا نَگَ! بَراستی گو همو دِشد پاکِن، بله باش نینَ گو مِرُوَگ بِ وه دِشدا گو دِخُت، بِبیتَ باعیثه کَتِنا مِرُوَگه دی. یا قَنج اَوَ گو تِ گوشتی نَخُی آن شَرابه نَوَخُی، آن ژی چه شُله نَگَی گو بِبیتَ باعیثه کَتِنا بِرایه تَ. اَو عَقیدا گو تَ راستا وان دِشدانَ دا هَیَ نابَینا خو و خدادا خُدان گَ. خَنیَگه حاله اَوه گو چه دلیل چِنینَ راستا اَو دِشدا گو بوخو تأیید دِگَت دا، خو محکوم گَت. بله اَو کَسه گو راستا خارِنا دِشدَگه دا کَتیَ شِگه، هَگو اَوه بُخُت محکوم دِبیت، بَر خاطره هِنده گو بِ ایمانه نَخاریَ، چون هَچی دِشدا گو ژه ایمانه نَبیت، گُنَهَ. اَم گو قاوَتِن مَ وَظیفَ هَیَ، ضعفه مِرُوه ضعیف تحمل گَن و دوو کَیف خوشیا خودا نَبِن. وَرِن گو هَریگ ژه مَ بُ قَنجیا جیناره خو اَوی کَیف خوش گَت، گو اَو مِرُو آوا بیت. چون گو مسیحْ دوو کَیف خوشیا خودا نَبو، بَلگو هَ وِسا گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «توهینا اَونه گو توهین تَ گِرِن، کَتَ سَر مِن.» چون هَچی دِشدا گو رُژه بَرِ هاتیَ نِویساندِن، بَر خاطره هِنده هاتیَ نِویساندِن گو بُ مَ بِبیتَ دَرس گو مَ بِ واسِطا وه صَبر و تشویقا گو نِویسارِت مُقدس دِدَن، اُمید هَبیت. بِلا خدایه صَبر و تشویقه وِسا بِگَت گو فِکره وَ گَل یِگودو بِبِنَ یگ، هَ وِسا گو گورَیَگی داخازیا مسیحْ عیسایَ. گو اون گَل یِگودو، یگدَنگ، خدا، بابه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ سِتایِش گَن. بَجا هَ وِسا گو مسیحْ اون بِ رویَگه خوش قَبول گِرِنَ، اون ژی یِگودو قَبول گَن گو خدا شُکوه و جلاله پَیدا گَت. چون اَز بُ وَ دِبِژِم گو مسیحْ، بُ نیشان دایینا راستیا خدا، بو خِذمَتکاره اَونه هاتی سُنَت گِرِن آنی یهودیا گو اَو وَعده گو بُ اَجداده مَ هاتنَ دایین تأیید گَت، و گو قَومه گو یهودی نینِن، خدا بَر خاطره رَحما وی سِتایِش گَن. هَ وِسا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن: «بَهنده اَزه حمد و ثنایا تَ ناو قَومه گو یهودی نینِن دا بِژِم، و اَزه بُ ناوه تَ بِخونِم.» و دیسا تَوراته دا هاتیَ گُتن: «اَی قَومه گو یهودی نینِن گَل قَومه ویدا شادیه بِگَن!» و دیسا زَبورا داووددا هاتیَ گُتن: «اون همو، اَی قَومه گو یهودی نینِن، حمد و ثنایا خاده بِژِن، و بِلا همو مِلَت، حمد و ثنایا وی بِژِن!» و دیسا اِشعیایه پِیغَمبَر دِبِژیت: «رَها یَسایه دیه بِت، هَمَن اَوه گو دِرابیت گو سَر قَومه گو یهودی نینِن حُکومَته بِگَت؛ قَومه گو یهودی نینِن اُمیدا خو دیه بِدَنَ وی.» بِلا خدایه اُمیده، وَ بِ تواوی شادی و صُلح و سِلامتیا گو ناو ایمانه دایَ تِژی گَت، گو اون وِسا بِ قُدرَتا رِحا مُقدسا خدا، پْر ژه اُمید بِن. اَی بِرایِت مِن، اَز بوخو ژه وَ مطمئنِم گو اون بوخو پْر ژه قَنجیه نَ، و پْر ژه مَعریفَتَگه کامِلِن و دِگارِن دَرسه بِدَنَ یِگودو. بله راستا هِندَ مَسَلادا مِن بِ گَلَک جِسارَته بُ وَ نِویسیَ گو بینمَ بیرا وَ، بَر خاطره وه لطفا گو خدا دایَ مِن، گو خِذمَتکارَگه مسیحْ عیسیْ بِم بُ قَومه گو یهودی نینِن و خِذمَتا کهانتا انجیلا خدا بینمَ جی، گو وِسا قَومه گو یهودی نینِن، بِبِنَ دیاریَگه هاتی قَبول گِرِن بُ درگاها خدا گو بِ رِحا مُقدسا خدا تقدیس بونَ. بَجا مِن ناو مسیحْ عیسیْ دا دلیل هَیَ گو اِفتخاره خِذمَتا گو مِن بُ خدا گِریَ، بِگَم. چون گو اَز جُراَت ناگَم راستا دِشدَگه دا قِسَ گَم، خِنجی اَو دِشدا گو مسیحْ بِ واسِطا مِن اینایَ جی گو قَومه گو یهودی نینِن بِگَم مطیعه ایمانه - بِ قِسا و عمله خو، بِ قُدرَتا نیشانا و مُعجِزا، بِ قُدرَتا رِحا خدا - وِسا گو اَز ژه شَهره اورشلیمه حَتا شَهره ایلیریکومه گَریامَ و مِن خِذمَتا انجیلا مسیحْ اینایَ جی؛ و مِن داخازیا هِنده هَیَ گو انجیله وان جیه گو ایدی ناوه مسیحْ گَهَشتیَ گوهه خلقه، وَعظ نَگَم. گو وِسا له نَیِت گو سَر وه خیمه گو مِرُوَگه دی اَو دانایَ، اَز دِشدَگه چه گَم، بَلگو هَ وِسا گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «اَونه گو چه جارا راستا ویدا بُ وان نَهاتیَ گُتن، دیه بِبینِن، و اَونه گو چه جارا نَبیهیستِنَ، دیه فام گَن.» بَر خاطره وه یگه یَ گو، گَلَک جارا بُ هاتنا لاره وَ مانِع بُ مِن چه بونَ. بله نَهَ، بَر خاطره هِنده گو ایدی مِن ناو وان مَنطَقانَ دا چه جی بُ شُله چِنینَ و بَر خاطره هِنده گو چَند سالَ اَز هَز دِگَم گو بِمَ لاره وَ، اَز هِویدارِم وقته گو دِچِمَ اسپانیایه، سَر رِیا خو وَ بِبینِم و پاشه هِنده گو اَز ژه مدَتَگه مایینا گَل وَدا کَیف خوش بوم، اون بُ سَفَرا مِن بُ وِدَره آریکاریا مِن بِگَن. بله نَهَ اَز دِچِمَ اورشلیمه گو بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ، کمکه بِبَم. چون گو کلیسایه مَنطَقِت مقدونیه و اَخائیه وِسا مَصلِحَت دیتِنَ گو بُ اَو فقیر و ژاره گو ناو اورشلیمه دا ایمان مسیحْ هَنَ هِندَ کمکه رِگَن. چون گو اَوان هَز دِگِرِن وه شُله بِگَن و بَراستی ژی اَو مدیونه یهودیانَ. چون هَگو قَومه گو یهودی نینِن، ناو بَرکته روحانیَ یهودیادا بونَ شِریگ، وَظیفا وان ژی اَوَیَ گو ناو بَرکته مادّی دا بُ یهودیا خِذمَته بِگَن. بَجا وقته گو مِن اَو شُلَ اینا جی و اَو کمکا گو هاتیَ خِر بویین مِن گَهَشتاندَ دَسته وان، اَزه سَر رِیا خو بُ اسپانیایه بِمَ لاره وَ. اَز دِزانِم گو وقته اَز بِمَ لاره وَ، اَزه بِ بَرکتا کامِلَ مسیحْ بِم. گَلی بِرایا، بَر خاطره خادیه مَ عیسیْ مسیحْ و مُحبّتا رِحا خدا اَز لاواهیا وَ دِگَم گو بُ مِن بِ دعا گِرِنه بُ درگاها خدا گَل مِدا سَعیه بِگَن، گو اَز ژه دَسته اَونه به ایمانَ ناو یهودیه دا خَلاص بِم و خِذمَتا مِن بُ اورشلیمه، ژه آلیه اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ بِتَ قَبول گِرِن. گو وِسا اَز بِ اِرادا خدا، بِ شادیه بِمَ لاره وَ و بِهنا مِن بِ بونا گَل وَدا فِرَ بیت. خدایه صُلح و سِلامتیه گَل وَ همویادا بیت. آمین. اَز خوشگا مَ فیبی بُ وَ دِدَمَ ناسین گو خِذمَتکارَگه کلیسایا شَهره کِنخْریه یَ، گو اَو جورا گو بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ گِیر هاتیَ، اون اَوی بِ رویَگه خوش ناو خاده دا قَبول گَن و ناو هَچی شُلا گو هَوجَیی کمکا وَیَ آریکاریا وی بِگَن. چون گو اَوی آریکاریا گَلَک مِرُوا و مِن ژی گِریَ. ناو مسیحْ عیسیْ دا سِلاوا بِگَهَشِنینَ همکاره مِن پْریسکیلا و آکیلا. اَوان سُگُرا خو دانانَ رِیا جانه مِدا. نه تِنه اَز سپاسه وان دِگَم، بَلگو تواوی کلیسایه قَومه گو یهودی نینِن ژی سپاسه وان دِگَن. سِلاوا بِگَهَشِنینَ کلیسایا ناو مالا واندا ژی. سِلاوا بِگَهَشِنینَ عزیزه مِن اِپینِتوس، گو یه اَوِلی بو گو حَریما آسیایه دا ایمان اینا مسیحْ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ مریمه گو بُ وَ گَلَک زحمت کِشایَ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ مِرُوه مِن آندْرونیکوس و یونیاس گو گَل مِدا زیندانه دا بون. رسول اَوان گَلَک باش ناس دِگَن و اَوان پِش مِدا ایمان اینایَ مسیحْ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ آمپْلیاتوس گو ناو خاده دا عزیزه مِنَ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ اوربانوس گو ناو مسیحْ دا همکاره مَیَ و سِلاوا بِگَهَشِنینَ عزیزه مِن اِستاخیس. سِلاوا بِگَهَشِنینَ آپِلیس گو ژه امتحانا خو ناو مسیحْ دا سَربِلند دَرکَوتیَ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ خانوادا آریستوبولُسه. سِلاوا بِگَهَشِنینَ مِرُوه مِن هیرودیون. سِلاوا بِگَهَشِنینَ اَونه گو ناو خانوادا نارکیسوسه دا ایمان خاده هَنَ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ تْریفینا و تْریفوسا گو ناو خِذمَت گِرِن بُ خاده دا زحمته دِکِشِن. سِلاوا بِگَهَشِنینَ پِرسیسه عزیز گو ناو خِذمَت گِرِن بُ خاده دا گَلَک زحمت کِشایَ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ روفُس گو ناو خاده دا هاتیَ بِژارتِن و هَ وِسا ژی داییگا وی گو راستا مِدا ژی داییگینی گِریَ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ آسینکْریتوس، فْلِگون، هِرمِس، پاتْروباس، هِرماس و بِرایه گو لاره وانِن. سِلاوا بِگَهَشِنینَ فیلولوگوس، یولیا، نیریاس و خوشگا وی و اولیمپاس و تواوی اَونه گو لاره وانِن و ایمان مسیحْ هَنَ. بِ ماچَگه مُقدس سِلاوه یِگودو بِگَن. تواوی کلیسایه مسیحْ بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. گَلی بِرایا، اَز لاواهیا وَ دِگَم، گو اون راستا وان مِرُوادا گو باعیثه جُداتیه نَ و مانِعا دِدانِنَ سَر رِیا وَ و گَل وه دَرسا گو اون فِر بونَ دا ضِدّن، هیشیار بِن؛ خو ژه وان دور بِگِرِن. چون گو مِرُوِت وِسا بُ خادیه مَ مسیحْ خِذمَته ناگَن، بَلگو بُ زِگه خو خِذمَته دِگَن و بِ اَزمانَگه خوش و خَمِلاندی دله مِرُوه سادَ دِلِبینِن. چون گو همو کَس اطاعت گِرِنا وَ دِزانیت؛ وِسا گو اَز بَر خاطره وَ شادیه دِگَم. بله اَز ژه وَ دِخازِم گو اون راستا اَو دِشدا گو قَنجَ زانا و راستا اَو دِشدا گو پیسَ به گُنَه بِن. خدایه صُلح و سِلامتیه گَلَک زو دیه شیطانی بِن پِیه وَدا بِهَرِشینیت. لطفا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گَل وَدا بیت. همکاره مِن تیموتائوس بُ وَ سِلاوا دِرِگَت. هم ژی مِرُوه مِن لوکیوس، یاسون و سوسیپاتِروس بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. اَز تِرتیوس، گو مِن اَو نامَیَ نِویسی، ناو خاده دا بُ وَ سِلاوا دِرِگَم. گایوس ژی گو اَز و تواوی کلیسا مِوانه وینَ بُ وَ سِلاوا دِرِگَت. اِراستوس ژی گو خِزینا شَهری دَسته ویدایَ و بِرایه مَ کوآرتوس بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. لطفا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گَل وَ همویادا بیت. آمین. نَهَ شُکوه و جلال بیت بُ اَوه گو دِگاریت گورَیَگی انجیلا گو اَز وَعظ دِگَم و دَرسا عیسیْ مسیحْ، وَ تَقویَت گَت - گورَیَگی آشگَرابونا وه سِرّا گو ژه زَمانِت گَلَک قدیم وَشارتی مابو، بله نَهَ آشگَرا بویَ و بِ واسِطا نِویسارِت پِیغَمبَرا، گورَیَگی اَمره خدایه اَبَدی، بُ همو مِلَتا هاتیَ گُتن گو اَو ایمانه بینِن و اطاعته بِگَن - شُکوه و جلال بیت بُ اَو خدایه یکتایَ زانا، بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ حَتا اَبَده! آمین. ژه پولس، گو بِ اِرادا خدا هاتیَ گازی گِرِن گو رسوله مسیحْ عیسیْ بیت، و ژه بِرایه مَ سوسْتِنِس، بُ کلیسایا خدا گو شَهره قُرِنتُسه دایَ، بُ اَونه گو ناو مسیحْ عیسیْ دا تقدیس بونَ و هاتنَ گازی گِرِن گو مُقدس بژین، گَل تواوی اَونه گو له همو جیه دیتِر گاز ناوه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دِگَن، گو خادیه مَ و خادیه وانَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، و خاده عیسیْ مسیحْ، سَر وَ بیت. اَز همو جاره بَر خاطره وَ شُکرا خدایه خو دِگَم، بَر خاطره وه لطفا خدا گو ناو مسیحْ عیسیْ دا بُ وَ هاتیَ دایین. چون گو ناو مسیحْ دا همو آلیادا هر جورَ قِسَدانَگ و مَعریفَتَگ گَلَک زِدَ بُ وَ هاتیَ دایین، وِسا گو اَو شَهادَتا راستا مسیحْ ناو وَدا تأیید بو، وِسا گو اون ژه چه دیاریا به پار نینِن، وه حالیدا گو اون هِویا آشگَرابونا خادیه مَ عیسیْ مسیحِن. اَو دیه وَ حَتا دوماییگه سَرپِیا خُدان گَت، گو اون رُژا زُوِرینا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دا به تقصیر بِن. خدا وفادارَ، هَمَن اَو خدایه گو اون ژه آلیه وی هاتنَ گازی گِرِن گو وَ گَل گوره وی، عیسیْ مسیحْ گو خادیه مَیَ هَوالَتی هَبیت. گَلی بِرایا، اَز بِ ناوه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ لاواهیا وَ دِگَم گو اون همو گَل یِگودو بِبِنَ یگ و ناو وَدا چه جُداتی چِنَبیت، بَلگو سَر عَینی فِکر و عَینی حُکمه بِن. چون گو اَی بِرایِت مِن، مِرُوِت مالا خْلوئه گَهَشتاندِنَ گوهه مِن گو ناو وَدا شَر هَیَ. منظورا مِن ژه وه قِسه اَوَیَ گو، یگَ وَ دِبِژیت «اَز یه پولسِم»؛ یه دی دِبِژیت «اَز یه آپولسِم»؛ یگ دِبِژیت «اَز یه کیفامَ»؛ و یه دی دِبِژیت «اَز یه مسیحِم.» ما مسیحْ هاتیَ لِگ وَگِرِن؟ ما پولس بو گو بَر خاطره وَ خاچِوَ وَبو؟ و ما وَ بِ ناوه پولس غُسلا تعمیده گِرت؟ اَز شُکرا خدا دِگَم گو مِن ناو وَدا خِنجی کْریسپوس و گایوس غُسلا تعمیده نَدا چه کَسه دی، گو چه کَس نَگاریت بِژیت گو وَ بِ ناوه مِن غُسلا تعمیده گِرتیَ. مِن غُسلا تعمیده دا خانوادا اِستِفاناس ژی؛ بله نایِتَ بیرا مِن گو مِن غُسلا تعمیده دابیتَ مِرُوَگه دی. چون گو مسیحْ اَز نَرِگِرِم گو غُسلا تعمیده بِدَم بَلگو اَز رِگِرِم گو انجیله وَعظ گَم، بله نه بِ کلیمه حکمتا قِسَدانه گو مِرُو قانع دِگَن، گو وِسا له نَیِت گو قُدرَتا خاچا مسیحْ به اَثَر بیت. چون گو پیاما خاچه بُ اَونه گو بَین دِچِن به عاقلیَ، بله بُ مَ گو اَم نجاته پَیدا دِگَن قُدرَتا خدایَ. چون گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن گو: «اَزه حکمتا زانایان بَین بِبَم، و اَزه فهما مِرُوِت فامگَر باطل گَم.» کیدَرِیَ اَوه زانا؟ کیدَرِیَ ماموستایه تَوراته؟ کیدَرِیَ قِسَبِژه وی زَمانَیی؟ ما خدا حکمتا وه دُنیایه نَگِریَ به عاقلی؟ چون گو گورَیَگی حکمتا خدا، دُنیایه نَگاری بِ واسِطا حکمته خدا ناس گَت، خدا وِسا مَصلِحَت دیت گو بِ واسِطا به عاقلیا اَو دِشدا گو اَم وَعظ دِگَن، نجاته بِدَتَ اَونه گو ایمانه تینِن. چون گو یهودی دوو نیشانا دانَ و یونانی دوو حکمته، بله اَم مسیحه خاچِوَ وَبویی وَعظ دِگَن گو بُ یهودیا اَو بَرَ گو باعیثه کَتِنا وان دِبیت و بُ قَومه گو یهودی نینِن به عاقلیَ، بله بُ اَونه هاتنَ گازی گِرِن، چه یهودی و چه یونانی، مسیحْ قُدرَتا خدا و حکمتا خدایَ. چون هَچی دِشدا گو راستا خدادا به عاقلی دِتَ بَر چاو، ژه حکمتا انسان زاناتِرَ و هَچی دِشدا گو راستا خدادا ضعیف بون دِتَ بَر چاو، ژه قُدرَتا انسان قاوَتتِرَ. گَلی بِرایا، گازی گِرِنا بیننَ بیراخو: نَظَرا دُنیایه دا، ناو وَدا گَلَک مِرُو زانا حساب نَدِبون و هَ وِسا ژی ناو وَدا گَلَک مِرُو قاوَت آن خُدان اصل و نصب حساب نَدِبون. بله خدا اَو دِشدا گو دُنیایه دا به عاقلَ بِژارت گو اَوه زانا شَرمندَ گَت؛ خدا اَو دِشدا گو دُنیایه دا ضعیفَ بِژارت گو اَوه قاوَت شَرمندَ گَت؛ خدا اَو دِشدا گو دُنیایه دا گوشگَیَ و به اَرزِشَ و حتا اَو دِشده گو چِنینِن بِژارت گو هَییتیا باطل گَت، گو وِسا چه انسان نَگاریت حُضورا خدادا خو مَزِن گَت. بَر خاطره ویَ گو اون ناو مسیحْ عیسیْ دانَ، هَمَن اَو مسیحْ عیسیْ گو ژه آلیه خدا بُ مَ بو حکمت، صالِح بون، مُقدس بون و آزادی. گو هَ وِسا گو کِتِبا اِرمیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «هَچی کَسه اِفتخاره دِگَت، بِلا اِفتخاره خاده بِگَت.» گَلی بِرایا، وقته اَز هاتمَ لاره وَ، اَز نَهاتِم گو سِرّا خدا بِ قِسه جِندی آن ژی بِ حکمته بُ وَ بِژِم. چون گو مِن تصمیم گِرت گو ناو وَدا خِنجی ژه عیسیْ مسیحْ، چه دِشدی نَزانِم، اَو ژی عیسیْ مسیحه خاچِوَ وَبویی. اَز بِ ضعف و تِرس و گَلَک رَجِفینه لاره وَ بوم، و قِسَدانا مِن و پیاما مِن نه بِ قِسه حکمته گو مِرُو قانع دِگَن، بَلگو بِ قُدرَت و دلیله رِحا خدا گو مِرُو قانع دِگَن بون، گو ایمانا وَ نه سَر حکمتا بَشَری، بَلگو سَر قُدرَتا خدا بیت. بِ وه حالی اَم ناو اَونه گو بالغِن، راستا حکمته دا قِسَ دِگَن، بله دوزَ گو اَوَ حکمتَگ نینَ گو یا وی زَمانَیی بیت آن یا حاکِمِت وی زَمانَیی، گو محکوم بِ بَین چُیینه نَ. بَلگو اَم راستا حکمتَگه سِرّی و وَشارتیَ خدا قِسَ دِگَن، گو خدا اَو پِش زَمانادا، بُ شُکوه و جلالا مَ کِفش گِر. چی یگ ژه حاکِمِت وی زَمانَیی اَو حکمتَ فام نَگِرِن، چون هَگو اَوان فام گِره بان، خادیه شُکوه و جلاله خاچِوَ نَدِوَگِرِن. بله هَ وِسا گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «اَو دِشدا گو چه چاوا نَدیتیَ، چه گوها نَبیهیستیَ، و نَگَهَشتیَ فِکره چه مِرُوا، خدا بُ اَونه گو هَژَ وی دِگَن حاضِر گِریَ.» خدا اَو دِشدَنَ بِ واسِطا رِحا خو بُ مَ آشگَرا گِریَ. بَر خاطره هِنده گو رِحا خدا همو دِشدی، دِوَکُلیت، حتا سِرّت خدا یه کور. چون کِیَ گو فِکرِت انسان بِزانیت، خِنجی رِحا وی گو ناو وجودا ویدایَ؟ هَ وِسا ژی خِنجی رِحا خدا، چه کَس فِکره خدا نِزانیت. ایجا مَ نه رِحا وی دُنیایه، بَلگو مَ رِحَگ اینایَ دَست گو ژه آلیه خدایَ گو اَم دیاریه گو خدا دانَ مَ فام گَن. و اَم راستا واندا قِسَ دِگَن، بله نه بِ قِسه گو بِ حکمتا بَشَری هاتنَ دَرس دایین، بَلگو بِ قِسه گو رِحا خدا اَوان فِر دِگَت؛ و وِسا اَم راستیه روحانی، بُ مِرُوه روحانی، دِبِژِن. مِرُوه نفسانی، شُله گو ژه رِحا خدانَ، قَبول ناگَت. چون گو نَظَرا ویدا به عاقلیَ، و اَو نِگاریت وان فام گَت، چون گو ناس گِرِن و فام گِرِنا وان بِ واسِطا نَظَرا روحانیَ. مِرُوه روحانی سَر همو دِشدی قضاوته دِگَت، بله چه کَس نِگاریت سَر وی قضاوته بِگَت. «چون کِیَ گو فِکره خاده فام گِره بیت گو مشورته بِدَتَ وی؟» بله مَ فِکره مسیحْ هَیَ. بله گَلی بِرایا، مِن نَگاری گَل وَدا بینا مِرُوِت روحانی قِسَ گَم، بَلگو اَز گَل وَدا بینا مِرُوِت جسمانی و بینا مِرُوه گو ناو مسیحْ دا بِچوگه ساوانَ، قِسَ دِگَم. مِن اون بِ شیری تِر گِرِن نه بِ رِسقه گِران، چون گو اون بُ وه حاضِر نَبون و اون حتا نَهَ ژی حاضِر نینِن. چون گو اون هِشتا ژی جسمانینَ. چون گو وقته ناو وَدا حسادت و شَر هَیَ، ما اون جسمانی نینِن و تِنه گورَیَگی رِیا بَشَری رِفتار ناگَن؟ چون گو وقته مِرُوَگ دِبِژیت: «اَز یه پولسِم،» و یگَ دی دِبِژیت: «اَز یه آپولسِم،» ما اون بینا مِرُوه دیَ دُنیایه رِفتار ناگَن؟ بَجا آپولس کِیَ؟ پولس کِیَ؟ اَو تِنه هِندَ خِذمَتکارِن گو خاده بُ هَریگه شُلَگ سِپاردیَ گو اون بِ واسِطا وان ایمانه بینِن. مِن چاند، آپولس آو دا، بله خدا اَو مَزِن گِر. بَهنده نه اَوه دِچینیت کَسَگَ و نه اَوه آو دِدَت، بَلگو تِنه خدا، گو مَزِن دِگَت. اَوه گو دِچینیت و اَوه گو آو دِدَت، هر دوگ یگِن، و هَریگ گورَیَگی زحمتا گو کِشایَ دیه حَقه خو بِستِنیت. چون گو اَم همکاره خدا یه شُلِنَ. اون عَرده خدانَ، عِمارَتا خدانَ. گورَیَگی وه لطفا گو خدا دایَ مِن، مِن بینا معمارَگه هُستا خیم دانا و یگَ دی سَر وه وِیَ چه دِگَت. هر کَسَگ هیشیار بیت گو سَر وه خیمه چاون چه دِگَت. چون گو چه کَس نِگاریت خِنجی وه خیمه هاتی داناندِن، خیمَگه دی دانِت، اَو خیم عیسیْ مسیحَ. نَهَ هَگو هَچی کَسه عِمارَتَگه سَر وه خیمه بِ زِر، زیو، بَرِت بُها، دار، گیا آن بِ گا چه گَت، شُلا هر کَسَگه دیه آشگَرا بیت، بَر خاطره هِنده گو اَو رُژ دیه وه آشگَرا گَت. چون گو اَو دیه بِ آگِری آشگَرا بیت، و آگِر دیه امتحان گَت گو هر کَسَگه چه شُلَگ گِریَ. هَگو اَو شُلا گو مِرُوَگه سَر وه خیمه چه گِره بیت بَردَوام بِمینیت، اَو دیه خَلاته خو بِستِنیت. هَگو شُلا مِرُوَگه بِشَوتیت، اَو دیه ضَرَر گَت؛ دوزَ گو اَو دیه نجاته پَیدا گَت، بله بینا مِرُوَگه یَ گو ناو آگِری دا دَرباز بویَ و جانه خو خَلاص گِریَ. ما اون نِزانِن گو اون معبدا خدانَ و رِحا خدا ناو وَدا دژیت؟ هَگو کَسَگ معبدا خدا بَین بِبَت، خدا دیه وی بَین بِبَت؛ چون گو معبدا خدا مُقدسَ و اون اَو معبدِن. بِلا چه کَس خو نَلِبینیت. هَگو ناو وَدا مِرُوَگ وَ فِکِر دِگَت گو وی زَمانَیی دا مِرُوَگه زانایَ، بِهلِن اَو به عاقل بیت، گو بَلگو زانا بیت. چون گو حکمتا وی دُنیایه نَظَرا خدادا به عاقلیَ. وِسا گو کِتِبا ایوب پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «زانایان بِ حیله وان بوخو دیه بِخِنیتَ طَلِگه دا.» و دیسا زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «خاده فِکره زانایان دِزانیت، و دِزانیت گو اَو پوچِن.» بَجا چه کَس اِفتخاره انسانا نَگَت. چون گو همو دِشد یا وَیَ. چه پولس، چه آپولس، چه کیفا، چه دُنیا، چه ژیان، چه مِرِن، چه اَو زَمانَ و چه زَمانه پاشوَقتیه، همو یه وَنَ، و اون یه مسیحِن و مسیحْ یه خدایَ. بَجا هر مِرُوَگ دِبی وِسا بَرخودَتَ مَ گو، اَم خِذمَتکاره مسیحِن و چاودِره سِرّت خدا. خِنجی وِنَ چاودِر دِبی اَمین بِن. بله بُ مِن قضاوت بون بِ دَسته وَ و بِ دَسته هر مَحکَمَیَگه دیَ انسانی به اَرزِشَ. اون راستیا وه بِخازِن، اَز حتا بوخو ژی خو قضاوت ناگَم. چون گو اَز چه تقصیرَگه ناو خودا نابینِم، بله اَوَ مِن به گُنَه نیشان نادَت. اَوه گو مِن قضاوت دِگَت، خاده یَ. بَجا پِش وقتیدا قضاوته نَگَن، پِش هِنگه گو خاده بِت، اَو خادیه گو هَچی دِشدا گو نَهَ ناو تاریتیه دا هاتیَ وَشارتِن دیه اَوه بینیتَ ناو روناهیه دا و نیّته دلی دیه آشگَرا گَت. هِنگه هر کَسَگ دیه مَحتا خو ژه خدا بِستِنیت. گَلی بِرایا، مِن اَو دِشدَنَ همو راستا خو و آپولس دا سَر خِیرا وَ گُتیَ گو اون ژه مَ وِنَ فِر بِن گو ژه اَو دِشدا هاتی نِویساندِن، وِداتِر نَچِن، گو چی یگ ژه وَ لاره اَوه دیتِر خو مَزِن نَگَت. چون گو که ناو تَدا فَرقَگه دِبینیت؟ تَ چه هَیَ گو بُ تَ نَهاته بیتَ دایین؟ بَجا هَگو بُ تَ هاته بیتَ دایین، بَجا تِ بُچی اِفتخاره دِگَی وِسا گو مِرُو دِبِژیت اَو بُ تَ نَهاتیَ دایین؟ نَهَ ژی تواوی اَو دِشده گو وَ دِخاستِن وَ هَنَ! نَهَ ژی اون دَولمَند بونَ! اون به مَ بونَ پاشا! و خازی وَ پادشاهی گِره با، گو مَ ژی گَل وَدا پادشاهی گِره با! چون گو اَز وِسا فِکِر دِگَم گو خدا اَم رسول، دوماییگا همو کَسه، دانانَ بَر چاو، بینا وان مِرُوِت گو محکومی مِرِنه بونَ، چون گو اَم بُ دُنیا و میلیاکَتا و انسانا بونَ تَماشَ. اَم بَر خاطره مسیحْ به عاقلِن، بله اون ناو مسیحْ دا زانانَ! اَم ضعیفِن، بله اون قاوَتِن! وَ سَر دَستا خُدان دِگَن، بله اَم به قَدِرِن! اَم حَتا وه سَعَته ژی بِرسی و تِرنی و روتِن، مَ کُت خاریَ و اَم آوارَنَ. اَم زحمته دِکِشِن و بِ دَسته خو شُل دِگَن. وقته دوژونا دِدَنَ مَ، اَم بَرکته دِخازِن؛ وقته اَذیَتا مَ دِتَ گِرِن، اَم تحمل دِگَن؛ وقته بُختان مَ دِتَ گِرِن، اَم جیوابا وه بِ مِهربانیه دِدَن. حَتا نَهَ ژی اَم بونَ زِبلا دُنیایه و بَرَماییا همو دِشدی. اَز وانَ بَر خاطره هِنده نانِویسِم گو وَ شَرمندَ گَم، بَلگو اَز وانَ دِنِویسِم گو وَ بینا زارویِت خو یه عزیز نصیحت گَم. چون هَگو وَ ناو مسیحْ دا هزاران ماموستا ژی هَبِن، وَ گَلَک باب چِنینِن، چون گو اَز بِ واسِطا انجیله ناو مسیحْ عیسیْ دا بومَ بابه وَ. بَهنده اَز لاواهیا وَ دِگَم گو اون مِن بوخو بِگَنَ نمونَ. بَر خاطره وه هِنده اَز تیموتائوس دِرِگَمَ لاره وَ، اَو ناو خاده دا زارویه مِن یه عزیز و وفادارَ، گو رِیه مِن ناو مسیحْ دا بینیتَ بیرا وَ، وِسا گو اَز وان همو جیا، ناو همو کلیسایادا فِر دِگَم. هِندَگ بِ وه گُمانه گو اَز نایِمَ لاره وَ، سَرخوَ چُنَ. بله هَگو خاده هَز گَت اَزه گَلَک زو بِمَ لاره وَ، و اَزه نه تِنه قِسه وان مِرُوه مغرور، بَلگو قُدرَتا وان ژی بِزانِم. چون گو پادشاهیا خدا بِ قِسا نینَ، بَلگو بِ قُدرَتِیَ. اون کیشگه دِخازِن؟ اَز دِبی بِ زُپَ بِمَ لاره وَ آن بِ مُحبّتا رِحَگه نَرم؟ بَراستی گَهَشتیَ گوهه مِن گو ناو وَدا به ناموسی هَیَ، اَو ژی وِسا گو حتا ناو بت پرستادا ژی نایِتَ تحمل گِرِن. چون گو مِرَگ گَل ژِن بابا خودایَ. ایجا اون اِفتخاره دِگَن! ما نابی اون بَدَلا وِنَ تازیه بِگِرِن؟ اَو کَسه گو وِسا گِریَ ناو خودا دَرخینِن. چون دوزَ گو جسمه مِن وِدَره نینَ، بله رِحا مِن وِدَره یَ؛ ایجا، بینا مِرُوَگه گو لاره وَیَ، مِن حُکما وه مِرُوه گو شُلَگه وِسا گِریَ هَ نَهَدا دایَ. وقته اون بِ ناوه عیسیْ خاده دُرا یِگودو خِر دِبِن و رِحا مِن ژی لاره وَیَ، بِ قُدرَتا عیسیْ خادیه مَ، اَوه مِرُوی بُ بَین چُیینا بَدَنه وی بِسپارِنَ شیطانی، گو رِحا وی رُژا زُوِرینا عیسیْ خاده دا نجاته پَیدا گَت. اَوا گو اون اِفتخاره دِگَن باش نینَ. ما اون نِزانِن گو گوشگَ هِوِن دِگاریت تواوی هَویری تِرش گَت؟ خو ژه هِوِنا گَون تَمیز گَن گو اون بِبِنَ هَویرَگه تازَ، وِسا گو اون بَراستی ژی به هِوِنِن. چون گو مسیحْ، بَرخِگا مَ یا پِسَخه، قُربانی بویَ. بَجا وَرِن اَم عَیده نه بِ هِوِنا گَون، آنی هِوِنا خِرابی و پیسیتیه، بَلگو بِ نانه به هِوِنَ خالص بون و راستیه جَشن بِگِرِن. مِن ناو ناما خو یا پِشتا، بُ وَ نِویسی گو گَل زِناگَرادا هاتِن چُنه نَگَن. بله قَصدا مِن قَت اَوَ نَبو گو اون گَل زِناگَره وه دُنیایه آن مِرُوه طمعکار و حیلَباز آن بت پرستادا هاتِن چُنه نَگَن. هَگو وِسا بیت اون دِبی دُنیایه دا دَرکَوِن. بله نَهَ اَز بُ وَ دِنِویسِم اون نابی گَل وه کَسه گو دِبِژیتَ خو بِرا، بله زِناگَر آن طمعکار آن بت پرست آن دَوپیس آن مَه وَخار و آن حیلَبازَ، هاتِن چُنه بِگَن و گَل مِرُوَگه وِسا حتا سَر سِرفِگَگه ژی نَرونِن. چون گو چه شُلا مِن بِ کَتیَ گو اَز سَر مِرُوِت دَروَیی کلیسایه قضاوته بِگَم؟ ما اون نابی سَر اَونه گو ناو کلیسایه دانَ، قضاوته بِگَن؟ خدا بوخو قضاوتا اَونه دَروَ دِگَت. «اَوه شُل پیس ناو خودا دَرخینِن.» وقته مِرُوَگ ناو وَدا شِکایَتَگ له ضِدّ یگَ دیتِر هَبیت، اَو چاون دِوِرِت بَدَلا هِنده گو اَوه شِکایَته بِبَتَ لاره اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ، اَوه بِبَتَ لاره مِرُوه نَدوز؟ ما اون نِزانِن اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دیه دُنیایه قضاوت گَن؟ ایجا هَگو قِرارَ اون دُنیایه قضاوت گَن، ما اون نِگارِن راستا مَسَله گوشگَ دا قضاوته بِگَن؟ ما اون نِزانِن گو اَم قِرارَ سَر میلیاکَتا قضاوته بِگَن؟ بَجا چه بِگَهَشیتَ مَسَله وه ژیانه! ایجا هَگو وَ ناو خودا اَو مَسَلَنَ هَنَ، اون بُچی اَوان مَسَلا دِبَنَ لاره وان مِرُوا گو چه جی کلیسایه دا چِنینِن؟ اَز وِنَ دِبِژِم گو اون شَرمه بِگَن. ما ناو وَدا مِرُوَگه زانا چِنینَ گو بِگاریت اختلافا نابَینا بِرایادا حَل گَت؟ بَدَله، بِرا له ضِدّ بِرا دِچیتَ مَحکَمه، اَو ژی لاره به ایمانا؟ اصلا خودا اختلافه وِسا ناو وَدا، بوخو شِکَستَگَ بُ وَ. بَدَلا وه یگه اون بُچی ناخازِن گو یه مظلوم اون بِن؟ اون بُچی ناخازِن گو یه ضَرَر دیتی اون بِن؟ بله اَونه گو ظُلمه دِگَن و ضَرَره دِگَهَشینِن اون بوخونَ، اَو ژی راستا بِرایِت خودا. ما اون نِزانِن گو مِرُوه نَدوز نابِنَ وارِثه پادشاهیا خدا؟ نَینَ لِباندِن: نه مِرُوِت به ناموس، نه بت پرست، نه زِناگَر، نه لواطگَر، چه فاعل و چه مفعول، نه مِرُوِت دِز، نه طمعکار، نه مَه وَخار، نه دَوپیس و نه حیلَباز نابِنَ وارِثه پادشاهیا خدا. هِندَگ ناو وَدا مِرُوه وِسا بون. بله اون بِ ناوه خاده عیسیْ مسیحْ و بِ رِحا خدایه مَ، هاتنَ شُستِن، مُقدس بون و صالِح هاتنَ هَژمارتِن. «همو دِشد بُ مِن حلالَ،» بله همو دِشد قَنج نینَ. «همو دِشد بُ مِن حلالَ،» بله اَز ناهِلِم چه دِشد سَر مِن مسلط بیت. «خارِن بُ زِگیَ و زِگ بُ خارِنه،» و خدا هر دوگا، هم وِنَ و هم اَوا دیتِر دیه بَین بِبَت. بَدَن بُ به ناموسیه نینَ، بَلگو بُ خاده یَ و خاده بُ بَدَن. خدا بِ قُدرَتا خو عیسیْ خاده ژه ناو مِریادا راگِر و دیه مَ ژی ژه ناو مِریادا راگَت. ما اون نِزانِن گو بَدَنه وَ اَندامه مسیحِن؟ ما اَز دِبی اَندامه مسیحْ راگَم و اَوان بِگَمَ اَندامه فاحِشَیَگه؟ حاشا! آن ما اون نِزانِن مِرُوَگ گو دِزَلِقیتَ فاحِشَیَگه، گَل ویدا دِبیتَ یگ بَدَن؟ چون گو تَوراته هاتیَ نِویساندِن: «اَو دو دیه بِبِنَ یگ بَدَن.» بله اَوه گو بِزَلِقیتَ خاده، گَل ویدا دِبیتَ یگ رِح. ژه به ناموسیه بِحلِن. هَچی گُنَها دی گو مِرُوَگ بِگَت دَروَیی بَدَنا ویَ، بله اَو مِرُوه گو به ناموسیه دِگَت، له ضِدّ بَدَنا خو گُنَهه دِگَت. آن ما اون نِزانِن گو بَدَنا وَ هَمَن اَو بَدَنا گو وَ ژه خدا اِستاندیَ، معبدا رِحا مُقدسا خدایَ؟ اون یه خو نینِن. چون گو اون بِ قیمَتَگه هاتنَ کِرین. بَجا ناو بَدَنه خودا شُکوه و جلاله بِدَنَ خدا. نَهَ اَم بِگَهَشِنَ وان مَسَله گو وَ بُ مِن نِویسی بون: اون دِبِژِن گو «یا باش بُ مِرَگه اَوَ گو دَسته وی ژِنگه نَکَویت» بله بَر خاطره وَسوَسا به ناموسیه، دِبی هر مِرَگه ژِنا خو و هر ژِنَگه مِره خو هَبیت. مِر دِبی وَظیفا خو راستا ژِنا خودا و ژِن ژی دِبی وَظیفا خو راستا مِره خودا بینیتَ جی. چون گو ژِنگه سَر بَدَنا خو اختیار چِنینَ، بَلگو اختیارا بَدَنه وی دَسته مِره ویدایَ، و مِره ژی سَر بَدَنا خو اختیار چِنینَ، بَلگو اختیارا بَدَنه وی دَسته ژِنا ویدایَ. یِگودو محروم نَگَن، مَگَر بُ مدَتَگه بیت و سَر دله هر دو آلیا، گو اون خو وَقفی دعا گِرِنه بِگَن؛ بله پاشه جارَگه دی بِگَهَشِنَ یِگودو، گو شیطان نَگاریت بَر خاطره خونَراگِرتِنا وَ، وَ بِخِنیتَ وَسوَسه. اَو قِسا گو اَز دِبِژِم، اَمرَگ نینَ، بَلگو اَز دِبِژِم گو وَ ایجازا وه شُله هَیَ. خازی همو بینا مِن بان، بله هر کَسَگه دیاریا خو ژه آلیه خدا هَیَ؛ یگه جورَ دیاریَگ هَیَ و اَوه دی جورَ دیاریَگه دی. اَز دِبِژِمَ اَونه داوَت نَگِری و بِوَژِنا گو بُ وان یا قَنج اَوَ گو بینا مِن داوَته نَگَن. بله هَگو اَو نَگارِن خو راگِرِن، دِبی داوَته بِگَن. چون گو داوَت گِرِن ژه شَوِتین ناو آگِره شهوته دا باشتِرَ. اَز بُ اَونه گو داوَت گِرِنَ وِنَ اَمِر دِگَم، بله نه اَمره مِن، بَلگو اَمره خاده یَ گو: ژِن، نابی ژه مِره خو جُدا بیت. بله هَگو جُدا بیت، ایدی نابی مِر گَت آن ژی دِبی گَل مِره خودا پِگ بِت. مِر ژی نابی ژِنا خو بَردَت. اَز بُ اَونه دی دِبِژِم، بله اَز دِبِژِم نه خاده: هَگو بِرایَگه ژِنَگه به ایمان هَیَ، و اَو ژِن حاضِرَ گَل ویدا بژیت، اَو نابی ژِنا خو بَردَت. هَگو ژِنَگه مِرَگه به ایمان هَبیت و اَو مِر حاضِرَ گَل ویدا بژیت، اَو ژِن نابی خو ژه مِره خو بِدَتَ بَردان. چون گو مِره به ایمان بِ واسِطا ژِنا خو و ژِنا به ایمان بِ واسِطا مِره خو، مُقدس دِبیت. هَگو وِسا نَبا، زارویه وَ دیه نَپاک بان، بله وِسا نینَ، اَو مُقدسِن. بله هَگو ژِن آن مِره به ایمان بِخازیت جُدا بیت، بِلا جُدا بیت. مَسَله وِسادا اَو بِرا آن اَو خوشگا خُدان ایمان اسیر نینَ. خدا اَم گازی صُلح و سِلامتیه گِرِنَ. چون گو اَی ژِن، تِ چاون دِزانی گو تِ نابی باعیثه نجاتا مِره خو؟ و اَی مِر، تِ چاون دِزانی گو تِ نابی باعیثه نجاتا ژِنا خو؟ تِنه، هر کَس دِبی وِسا گو خاده بُ وی کِفش گِریَ و خدا اَو بُ وه گاز گِریَ بژیت. اَوَیَ حُکمه مِن تواوی کلیسایادا. چه کَس وقته خدا گازی وی گِری، هاته بو سُنَت گِرِن؟ اَو بِلا نَبِژیت گو خازی سُنَت نَبِبا، چه کَس وقته خدا گازی وی گِری، نَهاته بو سُنَت گِرِن؟ اَو بِلا دوو سُنَت بونه دا نَبیت. چون گو نه سُنَت بون مُهِمَ، نه سُنَت نَبون، بَلگو مُهِم خُدان گِرِنا اَمرِت خدایَ. هر کَس هَچی وضعا گو خدا گاز وی گِریَ دا بِمینیت. وقته تِ خُلام، تِ هاتی گازی گِرِن؟ نیارانه وه هِنده نَبَ. بله هَگو تِ بِگاری آزادیا خو بینی دَست، وه فُرصَته دَست نَدَ. چون اَوه گو وقته خُلام ژه آلیه خاده هاتَ گازی گِرِن، آزاده خاده یَ. هَ وِسا ژی اَوه گو وقته آزاد هاتَ گازی گِرِن، خُلامه مسیحَ. اون بِ قیمَتَگه هاتنَ کِرین؛ نَبِنَ خُلامه انسانا. بَجا، گَلی بِرایا، هر کَس هر وضعا گو هاتیَ گازی گِرِن، هَ وه وضعه دا گَل خدادا بِمینیت. نَهَ راستا اَونه گو وقته داوَت گِرِنا وان گَهَشتیَ، مِن چه اَمر ژه آلیه خاده چِنینَ، بله اَز مقاما مِرُوَگه دا گو بِ واسِطا رَحمتا خاده هِتبار له دِتَ گِرِن، نَظَرا خو دِبِژِم. اَز وَ فِکِر دِگَم گو بَر خاطره زحمته وی زَمانَیی، باشتِر اَوَ گو هر کَسَگ هَ وه وضعا گو تِدایَ دا، بِمینیت. تِ ژِنَگِوَ گِردایی؟ دوو جُداتیه نَگَره. تَ ژِن چِنینَ؟ دوو ژِنِگ خاستِنه دا نَبَ. بله هَگو تِ ژِنگه بِخازی؛ تَ گُنَه نَگِریَ؛ و هَگو گِجِگَگ مِر گَت، اَوی ژی گُنَه نَگِریَ. بله اَونه گو داوَته دِگَن، دیه وه ژیانه دا اَذیَته بِبینِن و اَز وِنَ بُ وَ ناخازِم. گَلی بِرایا، منظورا مِن اَوَیَ گو وقته معلوم بویی گَلَک گُرْتْ بویَ. وِنَ وِداتِر، اَونه گو ژِنِگ هَنَ دِبی وِسا رِفتار گَن گو مِرُو دِبِژیت ژِنِگ چِنینِن. اَونه گو تازیدارِن، دِبی وِسا رِفتار گَن گو مِرُو دِبِژیت تازی دار نینِن؛ اَونه گو کَیف خوشِن، دِبی وِسا رِفتار گَن گو مِرُو دِبِژیت کَیف خوش نینِن؛ و اَونه گو دِشدَگه دِکِرِن، دِبی وِسا رِفتار گَن گو مِرُو دِبِژیت چه دِشد چِنینِن؛ و اَونه گو خِیره وه دُنیایه دِبینِن، دِبی وِسا رِفتار گَن گو مِرُو دِبِژیت چه خِیره تِدا نابینِن. چون گو وضعا نَهَیَ وه دُنیایه وِیَ بَین دِچیت. اَز دِخازِم اون ژه نیارانیا خَلاص بِن. اَو مِره گو داوَت نَگِریَ نیارانه شُله خاده یَ، گو چاون خاده کَیف خوش گَت؛ بله اَو مِره گو داوَت گِریَ نیارانه شُله دُنیایه یَ، گو چاون ژِنا خو کَیف خوش گَت، و فِکره وی پَلاتَیی دِبیت. اَو ژِنگا گو داوَت نَگِریَ آن اَو گِجِگا گو هِشتا داوَت نَگِری، نیارانه شُله خاده یَ، گو چاون ناو بَدَن و رِح دا مُقدس بیت؛ بله ژِنگا داوَت گِری نیارانه شُله وه دُنیایه یَ، گو چاون مِره خو کَیف خوش گَت. اَز وِنَ سَر خِیرا وَ دِبِژِم، نه بَر خاطره هِنده گو دَست و پِیه وَ گِردَم. قَصدا مِن اَوَیَ گو اون قَنج رِفتار گَن و چه نیارانی پِشیا وَ ژه وَقف بون بُ خاده نَگِریت. هَگو مِرَگ وَ فِکِر دِگَت گو راستا نیشانگِریه خودا دوز رِفتار ناگَت و شهوتا وی گَلَک بیت گو دِبی هَ وِسا ژی بیت، بِهلِن اَو مِر بِگَهَشیتَ داخازیا خو؛ بِهلِن گو اَو داوَته بِگَن، اَو شُلَ گُنَه نینَ. بله هَگو مِرَگ سَر تصمیما خو راوَستایَ و بِن فِشاره دا نینَ، بَلگو دِگاریتَ نفسا خو و تصمیم گِرتیَ گو هِشتا گَل نیشانگِریه خودا داوَته نَگَت، اَو مِر ژی شُلَگه قَنج دِگَت. بَجا اَوه گو گَل نیشانگِریه خو داوَته دِگَت، شُلَگه قَنج دِگَت؛ بله اَوه گو داوَته ناگَت، شُلَگه وه قَنجتِر دِگَت. ژِنِگَگ حَتا وقته گو مِره وی ساخَ، مِره خُوَ گِرداییَ. بله هَگو مِره وی بِمِریت، آزادَ گو گَل هَچی کَسه هَز دِگَت داوَته بِگَت، بله تِنه ناو خاده دا. بله نَظَرا مِدا هَگو اَو ژِنِگ هَ وه وضعا گو تِدایَ دا بِمینیت، کَیف خوشتِرَ؛ و اَز فِکِر دِگَم گو مِن ژی رِحا خدا هَیَ! نَهَ راستا رِسقه بُ بُتا هاتی پِشکِش گِرِن: اَم دِزانِن گو «اَم همو مِرُوه خُدان مَعریفَتِن.» اَو مَعریفَتَ مِرُو مغرور دِگَت، بله مُحبّت مِرُو آوا دِگَت. هَگو مِرُوَگ گُمان دِگَت دِشدَگه دِزانیت، هِشتا ژی وِسا گو دِبی بِزانیت نِزانیت. بله هَگو مِرُوَگ هَژَ خدا دِگَت، خدا اَوی ناس دِگَت. بَجا راستا رِسقه بُ بُتا هاتی پِشکِش گِرِن، اَم دِزانِن گو «بُت چه دِشد نینَ،» و «خِنجی خدایَگه، چه خدایه دی چِنینِن.» چون دوزَ گو چه سَر رویه عَردی و چه ناو اَسمانی دا هِندَگ هَنَ گو خدایان دِنَ گاز گِرِن - وِسا گو مِرُو دِبِژیت بَراستی گَلَک خدایان و خادیان هَنَ - بله بُ مَ تِنه یگ خدا هَیَ، آنی باب، گو همو دِشد ژه آلیه ویَ و بَر خاطره ویَ گو اَم هَنَ؛ و یگ خاده هَیَ، آنی عیسیْ مسیحْ، گو همو دِشد بِ واسِطا ویَ و بِ واسِطا ویَ گو اَم هَنَ. بله همو کَسه اَو مَعریفَتَ چِنینَ. هِندَ مِرُو پِشتا هِند قیاسا گَل بُتادا بونَ گو هَگو ژه وان رِسقه گو هَراستی پِشکِشی بُتا بویَ بُخُن؛ وجدانا وان مِرار دِبیت، چون گو ضعیفَ. رِسق، مَ نِیزوکی خدا ناگَت؛ اَم نه بِ نَخارِنه خِرابتِر دِبِن، نه ژی بِ خارِنه باشتِر. بله هیشیار بِن اَو حَقه گو وَ هَیَ نَبیتَ باعیث گو مِرُوه ضعیف ره دَرکَوِن. چون هَگو مِرُوَگ گو وجدانا وی ضعیفَ، بِبینیت تِ گو مِرُوَگه خُدان مَعریفَتی، ناو بُتخانه دا رونِشتی و رِسقی دِخُی، ما اَو ژی تحریک نابیت گو رِسقه بُ بُتا هاتی پِشکِش گِرِن بُخُت؟ وِسا، مَعریفَتا تَ باعیثه دِبیت گو اَو مِرُوه ضعیف بَین بِچیت. اَو مِرُوَ هَمَن اَو بِرایَ گو مسیحْ بَر خاطره وی مِر. بَهنده، وقته اون وِسا راستا بِرایِت خودا گُنَهه دِگَن و وجدانا وان یا ضعیف بیریندار دِگَن، اون له ضِدّ مسیحْ گُنَهه دِگَن. بَجا، هَگو رِسق باعیث دِبیت گو بِرایه مِن ره دَرکَویت، اَز چه جارا گوشتی ناخُم گو نَبِمَ باعیثه کَتِنا بِرایه خو. ما اَز آزاد نینِم؟ ما اَز رسول نینِم؟ ما مِن خادیه مَ عیسی نَدیتیَ؟ ما اون اِرمیشا شُلا مِن ناو خاده دا نینِن؟ حتا هَگو اَز بُ مِرُوه دیتِر رسول نَبِم، چِنَبیت اَز بُ وَ رسولِم؛ چون گو اون مُهرا تأییده نَ گو ایثبات دِگَت اَز ناو خاده دا رسولِم. اَوَیَ دفاعایا مِن بُ اَونه گو راستا مِدا قضاوته دِگَن. ما مَ حَقه خارِن و وَخارِنه چِنینَ؟ ما مَ اَو حَقَ چِنینَ گو بینا رسوله دی و بینا بِرایِت عیسیْ خاده و بینا کیفا، ژِنَگه خُدان ایمان بِخازِن و مَ اَو گَل خودا هَبیت؟ آن تِنه اَز و برنابا اَم دِبی بُ دَرباز گِرِنا ژیانا خو بِخَبِتِن؟ کِیَ گو بِ خَرجا خو بینا سربازَگه خِذمَته بِگَت؟ کِیَ گو رَزَگه بِچینیت و ژه اِرمیشا وه نَخُت؟ آن کِیَ گو شُوانَتیا هِشَمَگه بِگَت و ژه شیره وه نَوَخُت؟ ما اَز وان قِسانَ بِ فِکره بَشَری دِبِژِم؟ ما شِریعَت ژی وِسا نابِژیت؟ چون گو شِریعَتا موسی دا هاتیَ نِویساندِن گو: «دَوْه گایه گو چُخینه دِکُتیت، گِر نَدَ.» ما خدا خَما گایادا یَ؟ ما بَراستی اَو وِنَ بَر خاطره مَ نابِژیت؟ اَو کلامَ بَر خاطره مَ هاتیَ نِویساندِن، چون اَوه گو عَردی دِگِلیت دِبی بِ اُمیده بِگِلیت و اَوه گو چُخینه دِکُتیت دِبی بِ وه اُمیده بِکُتیت گو ژه حاصِله دیه دِشدَگه بینیتَ دَست. هَگو اَم تُیه روحانی ناو وَدا دِچینِن، ما شُلَگه مَزِنَ گو اَم دِشدِت مادّی ژه وَ بِدورون؟ هَگو مِرُوه دی اَو حَقَ هَنَ گو دِشدَگه وِسا ژه وَ بِخازِن، ما مَ گَلَکتِر حَق چِنینَ؟ بله مَ اَو حَقَ نَدا شُله، بَلگو مَ خو دا بَ همو دِشدی گو چه دِشد نَیِتَ سَر رِیا انجیلا مسیحْ. ما اون نِزانِن اَونه گو معبده دا خِذمَته دِگَن، رِسقه خو ژه معبده دِستینِن، و اَونه قُربانگَهه دا ژی خِذمَته دِگَن ناو اَو دِشدا گو سَر قُربانگَهه هاتی قُربانی گِرِن دا، شِریگِن؟ هَ وِسا خاده اَمِر گِریَ اَونه گو انجیله وَعظ دِگَن، دِبی بِ انجیله ژیانا خو دَرباز گَن. بله مِن چی یگ ژه وان حَقانَ نَدایَ شُله، و اَز وانَ ژی نانِویسِم گو اَو شُلَنَ بُ مِن بِنَ گِرِن. چون گو بُ مِن مِرِن باشتِرَ حَتا هِنده گو مِرُوَگ وه اِفتخاره ژه مِن بِستِنیت. چون هَگو اَز انجیله وَعظ دِگَم، اَوَ وه حَقه نادَتَ مِن گو اَز خو مَزِن گَم، چون گو اَوَ وَظیفَیَگَ گو سَر سُگُرا مِن هاتیَ داناندِن. وَی بُ حاله مِن هَگو اَز انجیله وَعظ نَگَم! چون هَگو اَز وه شُله بِ دله خو بِگَم، مِنه خَلات هَبیت؛ بله هَگو اَز وه شُله بِ دله خو نَگَم، تِنه اَز وَظیفا خو تینِمَ جی. بَجا خَلاته مِن چیَ؟ تِنه اَوَیَ گو اَز انجیله مفتَ وَعظ گَم گو اَز اَو حَقه گو مِن ناو انجیله دا هَیَ نَستینِم. چون دوزَ گو اَز ژه همو کَسه آزادِم، بله مِن خو گِریَ خُلامه همویا گو وِسا اَز ناو واندا گَلَکه دی بُ مسیحْ بینمَ دَست. گَل یهودیان اَز بینا یهودیَگه له هاتِم، گو یهودیان بُ مسیحْ بینمَ دَست. گَل اَونه گو بِن اَمره شِریعَته دانَ اَز بینا مِرُوَگه گو بِن اَمره شِریعَته دایَ له هاتِم، گو اَونه بِن اَمره شِریعَته دا، بُ مسیحْ بینمَ دَست. دوزَ گو اَز بوخو بِن اَمره شِریعَته دا نینِم. گَل اَونه گو بِن اَمره شِریعَته دا نینِن اَز بینا مِرُوَگه گو بِن اَمره شِریعَته دا نینَ له هاتِم، گو اَونه بِن اَمره شِریعَته دا نینِن بُ مسیحْ بینمَ دَست، دوزَ گو اَز بوخو دَروَیی شِریعَتا خدا نینِم، بَلگو بِن اَمره شِریعَتا مسیحْ دامَ. گَل مِرُوِت ضعیف اَز ضعیف بوم گو مِرُوه ضعیف بُ مسیحْ بینمَ دَست. اَز بُ همو کَسه بومَ همو دِشد گو هَچی جوره هَیی هِندَ مِرُوا نجات دَم. اَز وانَ همویا بَر خاطره انجیله دِگَم، گو بَلگو بَرکته ویدا بِبِمَ شِریگ. ما اون نِزانِن مَیدانا بَزینه دا، همو کَس دِبَزِت، بله تِنه مِرُوَگ خَلاته دِبَت؟ بَجا وِسا بِبَزِن گو اون خَلاته بِبَن. هر ورزشکارَگ، همو دِشدی دا، سَر خوراگِرتِنه دِخَبِتیت. اَو وِسا دِگَن گو تاجَگه فانی بیننَ دَست؛ بله اَم وِسا دِگَن گو تاجَگه بیننَ دَست گو فانی نینَ. بَجا اَز به آماج نابَزِم؛ اَز بینا اَوه گو مِستا تاوِژیتَ هوا، مِستا ناهاوِژِم؛ بَلگو اَز زحمته دِدَمَ بَدَنا خو و اَوه ضبط دِگَم، وِسا له نَیِت گو پاشه وَعظ گِرِنا انجیله بُ مِرُوه دیتِر، اَز بوخو بِمَ رَد بون. چون گو گَلی بِرایا، اَز هَز ناگَم اون ژه وِنَ غافل بِن گو باوانه مَ همو بِن وه اَوره دا بون و همو ژه وه بَحره دَرباز بون. اَوان همویا ناو وه اَوره دا و وه بَحره دا تعمید گِرتِن و بِ وه شُله نیشان دان گو دوو موسی دا دِچِن، و همویا عَینی رِسقه روحانی خارِن، و همویا عَینی وَخارِنا روحانی وَخارِن؛ چون گو اَوان ژه وه رازا روحانی گو دوو وانرا دِچو، دِوَخارِن، و اَو راز مسیحْ بو. بله دیسا ژی، خدا ژه گَلَکه وان راضی نَبو، بَجا اَو چُله دا بَین چُن. نَهَ، اَو دِشدَنَ قَوِمین گو بُ مَ بِبِنَ نمونَ، گو اَم ژی بینا وان دوو پیسیتیه دا نَبِن. نَبِنَ بت پرست، بینا هِندَگه وان گو بت پرست بون؛ وِسا گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «قَوم بُ خارِن و وَخارِنه رونِشتِن و رابون گو عیاشیه بِگَن.» اَم نابی به ناموسیه بِگَن وِسا گو هِندَگ ژه وان به ناموسی گِرِن، و روژَگه دا بیست و سه هزار نَفَر ژه وان بَین چُن. اَم نابی مسیحْ امتحان گَن، وِسا گو هِندَگ ژه وان مسیحْ امتحان گِرِن و مارا اَو گُشتِن. اون نابی گازِندا ژی بِگَن، بینا هِندَگ ژه وان گو گازِندَ گِرِن و بِ دَسته اَوه گو بَین دِبَت، بَین چُن. اَو شُلَنَ سَره واندا هات گو بُ وان بِبیتَ نمونَ، بله اَو هاتنَ نِویساندِن گو بُ مَ بِبِنَ عبرت گو اَم زَمانَیَگه دا وِیَ دِژین گو دوماییگا تواوی زَمانا گَهَشتیَ. ایجا اَوه گو فِکِر دِگَت طیگ راوَستایَ، هیشیار بیت گو نَکَویت! چه امتحان چِنینِن گو سَره وَدا هاته بیت بله سَره بَشَری دا نَهاته بیت. خدا وفادارَ، اَو ناهِلیت گو اون زِدَتِر ژه قاوَتا خو امتحان بِن، بَلگو اَو گَل امتحانه رِیا رَوه ژی دِدانِت گو اون بِگارِن تاب گَن. بَجا عزیزِت مِن، ژه بت پرستیه بِحلِن. اَز وِسا گو گَل عاقلمندا دِتَ قِسَدان، گَل وَدا قِسَ دِگَم؛ اون بوخو راستا وه دِشدا گو اَز دِبِژِم دا قضاوته بِگَن. ما طاسِگا بَرکته گو اَم بَر خاطره وه شُکرا خدا دِگَن، شِریگ بون ناو خونا مسیحْ دا نینَ؟ ما اَو نانه گو اَم گَر دِگَن، شِریگ بون ناو بَدَنه مسیحْ دا نینَ؟ چون گو تِنه نانَگ هَیَ، اَم ژی گو گَلَکِن، اَم یگ بَدَنِن، چون گو اَم همو ژه نانَگه دِخُن. بَرخودَنَ بنی اسرائیله: ما اَونه گو قُربانیا دِخُن ناو قُربانگَهه دا نابِنَ شِریگ؟ بَجا منظورا مِن ژه گُتِنا وه قِسه چیَ؟ رِسقه گو پِشکِشی بُتا دِبیت دِشدَگَ آن بُت دِشدَگَ؟ نه، منظورا مِن اَوَیَ گو اَو دِشدا بت پرست قُربانی دِگَن پِشکِشی اَجنا دِبیت نه خدا. اَز هَز ناگَم اون بِبِنَ شِریگه اَجنا. اون نِگارِن هم ژه طاسِگا خاده وَخُن، هم ژه طاسِگا اَجنا؛ اون نِگارِن هم ژه سِرفِگا خاده بُخُن، هم ژه سِرفِگا اَجنا. ما اَم دِخازِن آگِره غیرتا خاده گُر گَن؟ ما اَم ژه وی قاوَتتِرِن؟ «همو دِشد گورَیَگی شِریعَته دوزَ» - بله همو دِشدی فایدَ چِنینَ. «همو دِشد گورَیَگی شِریعَته دوزَ» - بله همو دِشد آوا ناگَت. چه کَس نابی دوو منفعته خودا بیت، بَلگو دِبی دوو منفعته جیناره خودا بیت. هَچی گوشته گو دِکانا گوشتی دا دِتَ فِرُتِن، به عَذاب وجدان بُخُن. چون گو «عَرد و هَچی دِشدا گو ناودایَ یا خاده یَ.» هَگو مِرُوَگه به ایمان وَ گازی گَتَ رِسق خارِنه و اون هَز دِگَن گو بِچِن، هَچی دِشدا گو دِدانِنَ بَر وَ به عَذاب وجدان بُخُن. بله هَگو مِرُوَگ بِژیتَ وَ: «اَو گوشتَ بُ بُتا هاتیَ قُربانی گِرِن.» هِنگه، بَر خاطره اَو مِرُوه گو اَو دِشدَ وَ دایَ هَساندِن و بَر خاطره وجدانه، ژه وه نَخُن. اَز باسه وجدانا وه مِرُوی دا مَ، نه وجدانا وَ. چون گو بُچی بَر خاطره وجدانا مِرُوَگه دی دِبی سَر حُدوده آزادیا مِن قضاوت بِتَ گِرِن؟ هَگو اَز بِ شُکُر گِرِنه رِسقی دِخُم، بُچی اَز دِبی بَر خاطره اَو دِشدا گو مِن شُکُر گِریَ، محکوم بِم؟ بَجا چه اون بُخُن چه اون وَخُن آن هَچی شُلا گو اون بِگَن، اَوان همویا بُ شُکوه و جلالا خدا بِگَن. اَذیَتا یهودیا آن یونانیا آن کلیسایا خدا نَگَن، هَ وِسا گو اَز ژی سَعی دِگَم گو همو کَسه ناو هَچی شُلا گو دِگَم دا کَیف خوش گَم. اَز دوو منفعته خودا نینِم، بَلگو اَز دوو منفعته گَلَکا دامَ، گو بَلگو اَو نجاته پَیدا گَن. ژه مِن دَرسه بِگِرِن، وِسا گو اَز ژه مسیحْ دَرسه دِگِرِم. اَز وَ تحسین دِگَم گو اون همو دِشدی دا ژه مِن دَرسه دِگِرِن و سُنّتا هَ وِسا گو مِن دایَ وَ، خُدان دِگَن. بله اَز دِخازِم اون وِنَ بِزانِن گو سَره هر مِرَگه مسیحَ، سَره ژِنگه مِره ویَ، و سَره مسیحْ خدایَ. هر مِرَگ گو سَرپَچاتی دعا آن نَبوَته بِگَت، سَره خو به حُرمَت گِریَ. بله هر ژِنَگ گو سَروَگِری دعا آن نَبوَته بِگَت، سَره خو به حُرمَت گِریَ؛ اَو شُلا وی دوز بینا وه هِنده یَ گو اَوی سَره خو تِراشی بیت. چون هَگو ژِنِگَگ سَره خو ناپَچِریت، بَجا اَو دِبی پِرچا خو گُرْتْ گَت؛ بله هَگو بُ ژِنگَگه عَیبَ گو پِرچا خو گُرْتْ گَت آن سَره خو بِتِراشیت، بَجا بِلا سَره خو بِپَچِریت. مِر نابی سَره خو بِپَچِریت، چون گو اَو صومَت و شُکوه و جلالا خدایَ؛ بله ژِن، شُکوه و جلالا مِریَ. چون گو مِر له ژِن چه نَبویَ، بَلگو ژِن له مِر چه بویَ. مِر بُ ژِن نَهاتیَ آفِراندِن، بَلگو ژِن بُ مِر هاتیَ آفِراندِن. بَ وه یگه، و بَر خاطره میلیاکَتا، ژِن دِبی سَره خو بِپَچِریت گو نیشان دَت بِن اقتدارا کَسَگه دایَ. بله دیسا ژی، ناو خاده دا، نه ژِن له مِر جُدایَ، نه مِر له ژِن. هَ وِسا گو ژِن له مِر هاتیَ چه بون، مِر ژی له ژِن تِتَ دُنیایه. و همو دِشد ژه خدایَ. اون بوخو قضاوته بِگَن: ما گِیر ژِنگه تِت گو سَروَگِری بُ درگاها خدا دعایا بِگَت؟ ما طبیعت بوخو وَ فِر ناگَت گو هَگو مِرَگه پِرچا دِرِژ هَبیت، اَوَ بُ وی عَیبَ؟ بله هَگو ژِنگَگه پِرچا بِلند هَبیت، باعیثه اِفتخارا ویَ؟ چون گو پِرچا وی بُ پَچارتِنا وی هاتیَ دایین. بله هَگو کَسَگ بِخازیت راستا وه دِشده دا بَحثه بِگَت، دِبی وِنَ بِزانیت گو نه مَ و نه ژی کلیسایِت خدا رَسمَگه وِسا چِنینَ. بله راستا اَو دِشدا گو نَهَ اَزه بُ وَ بِژِم، اَز مَحتا وَ ناگَم، چون گو وقته اون دُرا یِگودو خِر دِبِن، خِنجی ضَرَره چه دِشد تِدا چِنینَ. چون گو، اَوِلی، وقته اون دُرا یِگودو بینا کلیسایَگه خِر دِبِن، اَز دِبیهیسِم گو ناو وَدا جُداتی دِکَویت، و اَز وِنَ قَدَرَگه ژی باوار دِگَم. چون گو اون دِبی بِبِنَ چَند دَستَ گو وه جورَیی اَونه گو ناو وَدا خالصِن، بِنَ ناس گِرِن. وقته گو اون دُرا یِگودو خِر دِبِن، اَو شیوا گو اون دِخُن شیوا خاده نینَ. چون گو وقته خارِنه، هَریگ ژه وَ به هِنده گو بِمینیتَ هِویا اَونه دی شیوا خو دِخُت و وِسا یگ بِرسی دِمینیت و اَوه دی مَست دِبیت. آنی چه! ما وَ مال بُ خارِن و وَخارِنه چِنینِن؟ آن اون کلیسایا خدا گوشگَ دِگَن و مِرُوِت گو چه دِشد چِنینِن دِخِنینَ شَرمه؟ اَز چه بِژِمَ وَ؟ اَز بَر خاطره وه شُله مَحتا وَ بِگَم؟ نه، اَز وه شُله ناگَم. چون اَو دِشدا گو مِن سِپاردَ وَ، مِن ژه خاده اِستاند، گو عیسیْ خاده وه شَوا گو اَو تسلیمی دُژمِن گِرِن، نان راگِر، و پاشه شُکُر گِرِنه، اَو گَر گِر و گُت: «اَوَیَ بَدَنه مِن بُ وَ. وه شُله بُ بیرانینا مِن بیننَ جی.» هَ وه جورَیی، اَوی پاشه شیوه، طاسِگ ژی راگِر و گُت: «اَو طاسِگَ، عَهدا تازَیَ ناو خونا مِدا. کَنگه اون ژه وه دِوَخُن، وه شُله بُ بیرانینا مِن بیننَ جی.» چون گو اون کَنگه وه نانی بُخُن و ژه وه طاسِگه وَخُن، اون مِرِنا عیسیْ خاده حَتا وقته گو تِت، دِدَنَ زانین. بَجا هَچی کَسه گو جورَیَگه گِیرنَهاتی ژه وه نانی بُخُت آن ژه وه طاسِگا عیسیْ خاده وَخُت، راستا بَدَن و خونا عیسیْ خاده دا دیه گُنَهکار بیت. بِلا هر کَسَگ خو امتحان گَت، پاشه ژه وه نانی بُخُت و ژه وه طاسِگه وَخُت. چون هر کَسَگ به هِنده گو بَدَنه خاده ناس گَت بُخُت و وَخُت، بِ خارِن و وَخارِنَگه وِسا خو محکوم دِگَت. بَ وه یگه یَ گو گَلَک مِرُو ناو وَدا ضعیفِن و نَساخِن و هِندَگ ژی مِرِنَ. بله هَگو مَ بَراستی سَر خو قضاوت گِره با، سَر مَ قضاوت نَدِهاتَ گِرِن. بله وقته اَم بِ دَسته خاده دِنَ قضاوت گِرِن، اَم تنبیه دِبِن گو گَل دُنیایه دا محکوم نَبِن. بَجا اَی بِرایِت مِن، وقته اون بُ خارِنا شیوا خاده دُرا یِگودو خِر دِبِن، هِویا یِگودو بِمینِن. هَگو مِرُوَگ بِرسیَ، بِلا مالا خودا رِسقی بُخُت گو دُرا یِگودو خِربونا وَ نَبیتَ باعیثه محکوم بونا وَ. راستا مَسَله دیتِردا ژی وقته اَز هاتِمَ لاره وَ، اَزه بُ وَ بِژِم گو اون دِبی چه بِگَن. نَهَ گَلی بِرایا، راستا دیاریِت روحانی دا، اَز ناخازِم اون به خَبَر بِن. اون دِزانِن گو وقته اون بت پرست بون، وَ رِیا خو بِزِر دِگِر بُ آلیه بُته لال، هَچی جورا هَیی. بَهنده اَز دِخازِم اون وِنَ بِزانِن گو هَچی کَسه بِ واسِطا رِحا خدا قِسَ دِگَت، چه جارا نابِژیت: «عیسی ملعونَ!» و چه کَس نِگاریت خِنجی بِ واسِطا رِحا مُقدسا خدا بِژیت: «عیسیْ خاده یَ.» ایجا، دیاریِت روحانی جُرواجُرِن، بله رِحا خدا عَینیَ؛ خِذمَت جُرواجُرِن، بله خاده عَینیَ؛ اعمال جُرواجُرِن، بله خدا، عَینی خدایَ گو قاوَتا وان دِشدانَ همویا دِدَتَ همو کَسه. آشگَرابونا رِحا خدا، بُ هر کَسَگه بُ منفعته همویا هاتیَ دایین. چون گو بُ یگه بِ واسِطا رِحا خدا، کلاما حکمته دِتَ دایین، و بُ یگَ دی بِ واسِطا هَمَن رِحه، کلاما مَعریفَته، و بُ یگَ دی بِ واسِطا هَمَن رِحه، ایمان دِتَ دایین و بُ یگَ دی بِ واسِطا هَمَن رِحه، دیاریِت شفا دایینه. بُ یگَ دی قُدرَتا گِرِنا مُعجِزا دِتَ دایین، بُ یگَ دی نَبوَت، و بُ یگَ دی قُدرَتا ناس گِرِنا رِحا. بُ یگَ دی قُدرَتا قِسَ گِرِن بِ اَزمانِت جُرواجُر دِتَ دایین و بُ یگَ دی قُدرَتا وَرگَراندِنا اَزمانا. اَونَ همو بِ دَسته یگ رِح و بِ واسِطا عَینی رِح تِنَ جی، گو اَوان بِ اِرادا خو نابَینا هر کَسه دا لِگوَ دِگَت و یگ بَ یگ دِدَتَ هر کَسَگه. چون هَ وِسا گو بَدَن یگَ و گَلَک اَندام هَنَ؛ و دوزَ گو تواوی اَندامه بَدَنه گَلَکِن، بله یگ بَدَنِن. راستا مسیحْ دا ژی هَ وِسایَ. چون گو مَ همویا، چه یهودی و چه یونانی، چه خُلام و چه آزاد، ناو رِحَگه دا غُسلا تعمیده اِستاندیَ گو اَم بِبِنَ بَدَنَگ و بُ مَ همویا ژه رِحَگه هاتَ دایین گو اَم وَخُن. چون گو بَدَن نه ژه اَندامَگه بَلگو ژه گَلَک اَنداما چه بویَ. هَگو په بِژیت، «چون گو اَز دَست نینِم، اَز ژه بَدَنه نینِم،» اَوَ نابیتَ باعیث گو اَو اَندامَگ ژه بَدَنه نَبیت. و هَگو گوه بِژیت، «چون گو اَز چاو نینِم، اَز ژه بَدَنه نینِم،» اَوَ نابیتَ باعیث گو اَو اَندامَگ ژه بَدَنه نَبیت. هَگو تواوی بَدَن چاو با، بیهیستِن دیه چاون با؟ و هَگو تواوی بَدَن گوه با، بِهن گِرِن دیه چاون با؟ بله یا راست اَوَیَ گو خدا هر اَندامَگ، اَو جورا گو دِخاست، یگ بَ یگ دانا ناو بَدَنه دا. هَگو تواوی اَو اَندامَنَ تِنه اَندامَگ بان، بَدَن دیه چاون با؟ بله یا راست اَوَیَ گو اَندام گَلَکِن، بله بَدَن یگَ. چاو نَشِت بِژیتَ دَستی، «مِن چه احتیاج تَ چِنینَ،» و سَر ژی نِگاریت بِژیتَ په، «مِن چه احتیاج تَ چِنینَ.» برعکس، اَو اَندامه بَدَنه گو ضعیفتِر دووهار دِگَن، لازِمتِرِن، و اَم گَل اَو اَندامه بَدَنه گو اَم فِکِر دِگَن حُرمَتا وان گِمتِرَ، بِ گَلَک حُرمَته وان دِپَچِرِن، و اَم گَل اَندامه گو جِندی نینِن، بِ گَلَک احترامه رِفتار دِگَن؛ حال اَو حالَ گو اَندامه جِندیتِر هَوجَیی وه احترامه نینِن. بله خدا وِسا بَدَن سَریگ دا اینایَ گو حُرمَت گَلَکتِر نَصیبه وان اَنداما بیت گو حُرمَتا وان گِمتِرَ، گو جُداتی ناو بَدَنه دا چِنَبیت، بَلگو اَندامه بَدَنه هِندی یگ گوهه وان سَر یِگودودا بیت. هَگو اَندامَگ بِشِت، تواوی اَندام تِشِن؛ هَگو حُرمَتا اَندامَگه بِتَ خُدان گِرِن، تواوی اَندام گَل یِگودو کَیف خوش دِبِن. نَهَ، اون بَدَنه مسیحِن و اون هَریگ یگ بَ یگ اَندامه وینَ و خدا کلیسایه دا، اَوِل رسول، دوّم پِیغَمبَر، سوم ماموستا؛ پاشه قُدرَتا مُعجِزا، دوورا دیاریِت شفا دایینه، آریکاری گِرِن، اِدارَ گِرِن و قِسَدان بِ اَزمانه دیتِر کِفش گِرِن. ما همو رسولِن؟ ما همو پِیغَمبَرِن؟ ما همو ماموستانَ؟ ما همویا قُدرَتا گِرِنا مُعجِزا هَیَ؟ ما همویا دیاریِت شفا دایینه هَنَ؟ ما همو دِگارِن بِ اَزمانه دیتِر قِسَ گَن؟ ما همو دِگارِن اَزمانا وَرگَرینِن؟ بله اون مِجِد دوو دیاریِت مَزنتِردا بِن، اَزه ژی رِیا همویا باشتِر نیشا وَ بِدَم. هَگو اَز اَزمانه مِرُوا و میلیاکَتا قِسَ گَم، بله مِن مُحبّت چِنَبیت، اَز بینا دُهُلَگِمَ گو گَلَک دَنگ هَیَ آن بینا زَنگِلَگِمَ گو گَلَک دِگَتَ زِنگَ زِنگ. هَگو مِن قُدرَتا نَبوَته هَبیت و اَز بِگارِم تواوی سِرّا و مَعریفَتا فام گَم، و هَگو مِن ایمان کامِل هَبیت گو اَز بِگارِم چییایا جی بَجی گَم، بله مِن مُحبّت چِنَبیت، اَز چه دِشد نینِم. هَگو هَچی دِشدا گو مِن هَیَ اَز بِدَم بِچیت و هَگو اَز بَدَنا خو تسلیم گَم گو ناو آگِری دا بِشَوتینِن، بله مِن مُحبّت چِنَبیت، بُ مِن چه خِیر تِدا چِنینَ. مُحبّته صَبر هَیَ و مِهربانَ؛ مُحبّت حسادته ناگَت، خو مَزِن ناگَت و سَرخوَ ناچیت. مُحبّت به تربیت نینَ و دوو منفعته خودا نینَ؛ مُحبّت هِسان کَربه وی ناوَبیت آن کیندار نینَ؛ مُحبّت ژه شُلا خِراب کَیف خوش نابیت، بَلگو بِ راستیه کَیف خوش دِبیت. مُحبّت گَل همو دِشدی دا ره تِت، همو دِشدی باوار دِگَت، اُمید همو دِشدی هَیَ و همو دِشدی تحمل دِگَت. مُحبّت چه جارا خُلاص نابیت. نَبوَت، دیه بَین بِچِن؛ قِسَدان بِ اَزمانه دیتِر دیه خُلاص بِن و مَعریفَت دیه بَین بِچیت. چون گو اَم گِم دِزانِن و اَم گِم ژی نَبوَته دِگَن؛ بله وقته کامِل بون بِت، گِم بون دیه بَین بِچیت. وقته اَز بِچوگ بوم، مِن بینا بِچوگا قِسَ دِگِر و بینا بِچوگا فِکِر دِگِر و بینا بِچوگا ژی هور و گِر دِگِر. وقته اَز بومَ مِر، مِن تَرکا رِفتاره بِچوگا دا. چون اَو دِشدا گو اَم نَهَ دِبینِن بینا شِکلَگه غُلَ گو اَم نَینوگه دا دِبینِن، بله زَمانَگ دیه بِگَهَشیت گو اَمه روبرودا بِبینِن. نَهَ اَز گِم دِزانِم؛ بله زَمانَگ دیه بِگَهَشیت گو اَزه کامِل بِزانِم، وِسا گو اَزه بوخو ژی کامِل بِمَ زانین. بَجا نَهَ، اَو سه دِشدَنَ دِمینِن: ایمان، اُمید و مُحبّت. بله ناو وانَدا همویا مَزِنتِر مُحبّتَ. دوو مُحبّته دا بِن و مِجِد دیاریِت روحانی بِخازِن، مخصوصَن دوو نَبوَت گِرِنه دا بِن. چون اَوه گو بِ اَزمانَگَ دی قِسَ دِگَت، نه گَل انسانا بَلگو گَل خدا قِسَ دِگَت؛ چون گو چه کَس قِسَدانا وی فام ناگَت، بله اَو بِ واسِطا رِحا خدا، سِرّا تینیتَ اَزمان. بله اَوه گو نَبوَته دِگَت، گَل خلقه قِسَ دِگَت گو اَوان آوا گَت، اَوان تشویق گَت و اِمِن گَت. اَوه گو بِ اَزمانَگَ دی قِسَ دِگَت خو آوا دِگَت، بله اَوه گو نَبوَته دِگَت باعیثه آوا بونا کلیسایه دِبیت. داخازیا مِن اَوَیَ گو اون همو بِگارِن بِ اَزمانِت دی قِسَ گَن، بله اَز زِدَتِر دِخازِم گو اون نَبوَته بِگَن. اَوه گو نَبوَته دِگَت، ژه اَوه گو بِ اَزمانه دی قِسَ دِگَت، مَزِنتِرَ، مَگَر مِرُوَگ اَوه اَزمانی وَرگَریت گو بِبیتَ باعیثه آوا بونا کلیسایه. نَهَ، گَلی بِرایا، هَگو اَز بِمَ لاره وَ و بِ اَزمانه دیتِر قِسَ گَم، بله اَز بُ وَ آشگَرابونَگه آن مَعریفَتَگه آن نَبوَتَگه آن ژی دَرسَگه نَینِم، اَزه چه خِیرَگه بِگَهَشینِمَ وَ؟ حتا سازه به جان بینا بیلور و چَنگ هَگو دَنگَکه دوز نَدَرخینِن، مِرُوَگ چاون دِگاریت بِزانیت چه مِقامَگ دِتَ لِدان؟ هَگو زِرنا دَنگَکه دوز نَدَرخینیت، که دیه بُ شَری حاضِر بیت؟ راستا وَدا ژی وِسایَ. هَگو اون بِ اَزمانه خو قِسَدانَگه گو بِتَ فام گِرِن، نَگَن، که دِگاریت بِزانیت گو چه هاتَ گُتن؟ چون گو اون وِسا بُ هوا قِسَ دِگَن. به شِگ دُنیایه دا اَزمانِت جُرواجُر هَنَ، بله چی یگ به معنی نینِن. بله هَگو اَز معنیا اَزمانه دی نَزانِم، اَز بُ اَوه گو قِسَ دِگَت بیانیمَ و اَو ژی بُ مِن بیانیَ. راستا وَدا ژی وِسایَ. بَر خاطره هِنده گو اون مِجِد دوو دووهار بونا دیاریِت رِحا خدادانَ، سَعی گَن گو اون آوا گِرِنا کلیسایه دا سَرکَوِن. بَهنده، اَوه گو اَزمانَگه دی قِسَ دِگَت دِبی دعایا بِگَت گو بِگاریت قِسَدانا خو وَرگَریت. چون هَگو اَز بِ اَزمانَگه دی دعایا بِگَم، رِحا مِن دعایا دِگَت، بله عاقله مِن به نَصیبَ. اَز دِبی چه بِگَم؟ اَزه بِ رِحا خو دعایا بِگَم، بله اَزه بِ عاقله خو ژی دعایا بِگَم؛ اَزه بِ رِحا خو اِستِرانا حمد و ثنایه بِخونِم، بله اَزه بِ عاقله خو ژی اِستِرانا حمد و ثنایه بِخونِم. هَگو وِسا نَبیت و تِ بِ رِحا خو شُکره بِگَی، اَوه گو هاژَ چی یگ ژه وان دِشدانَ نینَ دیه چاون بُ شُکُر گِرِنا تَ آمین بِژیت؟ چون گو اَو نِزانیت تِ چه دِبِژی! چون گو تِ گَلَک باش شُکره دِگَی، بله شُکُر گِرِنا تَ باعیثه آوا بونا وی نابیت. اَز شُکرا خدا دِگَم گو ژه وَ همویا گَلَکتِر اَزمانِت دی قِسَ دِگَم؛ بله اَز دِخازِم گو کلیسایه دا پِنج کلیما بِ عاقله خو قِسَ گَم گو بِگارِم دَرسه بِدَمَ اَونه دی، بَدَلا هِنده گو دَه هزار کلیما بِ اَزمانَگَ دی قِسَ گَم. گَلی بِرایا فهما خودا بینا زاروگان نَبِن. پیسیتیه دا بینا بِچوگه ساوا بِن. بله فهما خودا بینا مِرُوَگه بالغ بِن. تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن گو: «خاده دِبِژیت، ”اَزه بِ اَزمانِت مِرُوه بیانی و ژه دَوْه بیانیا گَل وه قَومی قِسَ گَم. بله دیسا ژی گوهه خو نادَنَ مِن.“‌» بَجا اَزمانِت دی، نیشانَگِن نه بُ مِرُوِت خُدان ایمان بَلگو بُ به ایمانا؛ بله نَبوَت نیشانَگَ نه بُ به ایمانا بَلگو بُ مِرُوِت خُدان ایمان. بَجا، هَگو تواوی مِرُوه کلیسایه دُرا یِگودو خِر بِن و همو بِ اَزمانِت دی قِسَ گَن، و وه ناوه دا اَونه گو هاژَ چی یگ ژه وان دِشدانَ نینِن آن مِرُوه به ایمان بِنَ ناو مجلِسه دا، ما نابِژِن گو اون دینِن؟ بله هَگو همو کَس نَبوَته بِگَت و مِرُوَگه به ایمان آن مِرُوَگ گو هاژَ چی یگ ژه وان دِشدانَ نینَ بِتَ ناو مجلِسه دا، همو کَس باعیث دِبیت گو اَو مِرُو قانع بیت گو گُنَهکارَ، ژه آلیه همو کَسه سَر وی مِرُوی قضاوت دِتَ گِرِن، سِرّه دله وی آشگَرا دِبِن و وِسا اَو دیه سَر رویه خو بِکَویتَ عَردی، دیه پَرستِشا خدا بِگَت و دیه بِژیت گو بَراستی خدا نابَینا وَدایَ. گَلی بِرایا، بَجا چه؟ وقته اون دُرا یِگودو خِر دِبِن، هَریگ ژه وَ اِستِرانَگ، دَرسَگ، آشگَرابونَگ، اَزمانَگ آن وَرگَراندِنَگ هَیَ. اَونَ همویا بُ آوا گِرِنه بِدَنَ شُله. هَگو کَسَگ بِ اَزمانَگه دی قِسَ دِگَت، بِلا دو آن گَلَ گَلَک سه مِرُو، اَو ژی بِ نُبه قِسَ گَن و مِرُوَگ ژی وَرگَریت. بله هَگو چه کَس چِنَبیت گو وَرگَریت، اَو دِبی ناو کلیسایه دا به دَنگ بِمینِن و دله خودا گَل خدا قِسَ گَن. بِلا دو آن سه پِیغَمبَر نَبوَته بِگَن و اَونه دی اَو دِشدا گو دِتَ گُتن، هور و گِر گَن. هَگو آشگَرابونَگ بُ یگَ دی گو وِدَره رونِشتیَ بِگَهَشیت، اَو مِرُو بِلا اَوِلی به دَنگ بِمینیت. چون گو اون همو دِگارِن یگ بَ یگ نَبوَته بِگَن گو همو دَرسه فِر بِن و همو تشویق بِن. رِحا اَونه گو نَبوَته دِگَن بِن اَمره اَونه گو نَبوَته دِگَن دا نَ. چون گو خدا، خدایه هِنگامه نینَ، بَلگو خدایه صُلح و سِلامتیه یَ، هَ وِسا گو تواوی کلیسایه اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دا وِسایَ. ژِنِگ دِبی کلیسایادا به دَنگ بِمینِن. چون گو ایجازا قِسَدانه بُ وان نَهاتیَ دایین، بَلگو دِبی هَ وِسا گو تَوراته دا ژی دِبِژیت، اطاعته بِگَن. هَگو دِشدَگه هَز دِگَن فِر بِن، بِلا ژه مِره خو مالدا پیسیار گَن، چون گو بُ ژِنگَگه شَرمَ گو کلیسایه دا قِسَ گَت. ما کلاما خدا بِ واسِطا وَ هات؟ آن ما اَو تِنه گَهَشتیَ وَ؟ هَگو کَسَگ فِکِر دِگَت گو اَو پِیغَمبَر آن مِرُوَگه روحانیَ، اَو مِرُو دِبی تأیید گَت گو اَو دِشده گو اَز بُ وَ دِنِویسِم اَمرَگَ ژه آلیه خاده. هَگو مِرُوَگ وِنَ تأیید نَگَت، بوخو ژی تأیید نابیت. اَی بِرایِت مِن، مِجِد دوو نَبوَته دا بِن و قِسَدان بِ اَزمانِت دی قدغن نَگَن. بله همو دِشد دِبی جیه خودا و سَربَر بِتَ گِرِن. گَلی بِرایا، نَهَ اَزه اَو انجیلا گو مِن بُ وَ وَعظ گِر بینمَ بیرا وَ، هَمَن اَو انجیلا گو وَ قَبول گِر و اون سَر راوَستانَ. و بِ واسِطا وی اون نجاته پَیدا دِگَن، بِ وه شرطه گو اون اَو کلاما گو مِن بُ وَ وَعظ گِر، باش خُدان گَن. هَگو وِسا نَبیت، وَ به چِنَ ایمان اینایَ. چون گو مِن اَو پیاما گو بُ مِن ژی هاتَ دایین، بینا قِسَیَگه گو همو دِشدی مُهِمتِرَ گَهَشتاندَ وَ: گو مسیحْ وِسا گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن بُ گُنَهه مَ مِر، و هاتَ چال گِرِن، و گورَیَگی هَمَن وان نِویسارِت مُقدس له رُژا سِیه ژه ناو مِریادا رابو، و خو نیشا کیفا و پاشه دانزدَه رسولا دا. پاشه، جارَگه دا خو نیشا پِنصد بِرایا دا گو گَلَکه وان هِشتا ساخِن، بله هِندَگ ژه وان مِرِنَ. پاشه خو نیشا یعقوب دا و پاشه تواوی رسولا. پاشه همو کَسه خو نیشا مِن ژی دا، اَز گو بینا بِچوگَگه نَگَهَشتی بوم گو زو هاتیَ دُنیایه. چون گو اَز ناو رسولادا همویا گِمتِرِم، و حتا گِیر هِنده نایِم گو رسول بِمَ گاز گِرِن، چون گو مِن اَذیَتا کلیسایا خدا گِر. بله بَر خاطره لطفا خدا اَز اَوِم اَوه گو هَمَ، و لطفا وی بُ مِن به چِنَ نَبو. برعکس، مِن ژه وان همویا زِدَتِر شُل گِر، بله اَو اَز نَبوم، بَلگو لطفا خدا بو گو گَل مِدایَ. ایجا چه اَز بام، چه اَو، اَم وِسا وَعظ دِگَن و وَ وِسا ایمان اینا. نَهَ هَگو وِسا بِتَ وَعظ گِرِن گو مسیحْ ژه ناو مِریادا رابویَ، اَو چاونَ گو هِندَگ ژه وَ دِبِژِن مِری ساخ نابِن؟ بله هَگو مِری ساخ نابِن، بَجا مسیحْ ژی ژه ناو مِریادا نَرابویَ. و هَگو مسیحْ ژه ناو مِریادا نَرابویَ، بَجا هم وَعظ گِرِنا مَ به چِنَیَ، هم ایمانا وَ به چِنَیَ. حتا اَم بُ خدا شاهِدِت دِرَوینِن، چون گو مَ راستا خدادا شَهادَت دا گو اَوی مسیحْ ژه ناو مِریادا راگِر، ایجا هَگو مِری ساخ نابِن، بَجا خدا اَو ژه ناو مِریادا نَراگِریَ. چون هَگو مِری ساخ نابِن، بَجا مسیحْ ژی ژه ناو مِریادا نَرابویَ. ایجا هَگو مسیحْ ژه ناو مِریادا نَرابویَ، ایمانا وَ به چِنَیَ و اون هِشتا ناو گُنَهِت خودا نَ. بَجا اَو مِرُوه گو ایمان مسیحْ هَبون گو مِرِنَ، بَین چُنَ. هَگو اُمیدا مَ بَ مسیحْ، تِنه بُ وه ژیانه یَ، اَم ژه تواوی مِرُوه دی رَبَنتِرِن. بله بَراستی مسیحْ ژه ناو مِریادا رابویَ و اَو ناو مِریادا یه اَوِلیَ گو رابویَ. چون هَ وِسا گو مِرِن بِ واسِطا انسانَگه هات، ساخ بونا مِریا ژی بِ واسِطا انسانَگه هاتیَ. چون هَ وِسا گو ناو آدم دا همو دِمِرِن، ناو مسیحْ دا ژی همو ساخ دِبِن. بله هر کَسَگ نُبا خودا: اَوِل مسیحْ گو یه اَوِلی بو؛ و پاشه، وقته اَو تِت، اَونه گو یه مسیحِن. پاشه آخِرزمان دیه بِگَهَشیت. وقته گو پادشاهیه دِسپاریتَ خدایه باب، آنی پاشه سَرنِقُوت گِرِنا هر حُکومَت و اقتدار و قُدرَتَگه. چون گو مسیحْ دِبی حُکومَته بِگَت حَتا وقته گو خدا تواوی دُژمِنِت وی بِگَتَ بِن پِیه ویدا. دُژمِنه دوماییگه گو دِبی بَین بِچیت، مِرِنَ. چون گو «خدا همو دِشد گِرِنَ بِن اَمره ویدا و بِن پِیه ویدا.» بله وقته دِبِژِن ’همو دِشد‘ گِرِنَ بِن اَمره ویدا، معلومَ گو خدا بوخو گو همو دِشد گِرِنَ بِن اَمره مسیحْ دا، بوخو بِن وه اَمره دا نینَ. وقته گو همو دِشد چُنَ بِن اَمره مسیحْ، ایجا گور بوخو ژی دیه بِچیتَ بِن اَمره خدادا گو همو دِشد گِرِنَ بِن اَمره ویدا، گو خدا بِبیتَ همو دِشد ناو همو دِشدی دا. هَگو وِسا نینَ، منظورا خلقه ژه وه شُله چیَ گو ژه آلیه مِرُوَگه مِری غُسلا تعمیده دِگِرِن؟ هَگو مِری نارابِن، خلق بُچی ژه آلیه وان غُسلا تعمیده دِگِرِن؟ بُچی اَم هر سَعَته خطره دا نَ؟ گَلی بِرایا، اَز بِ وه اِفتخارا گو مِن ناو خادیه مَ مسیحْ عیسیْ دا راستا وَدا هَیَ، سوند دِخُم گو اَز همو رُژه دِمِرِم. هَگو مِن بِ نیّته انسانی شَهره اَفِسُسه دا گَل مِرُوه وه شَهری دا گو بینا حیوانه دِرِندَ بون شَر گِر، بُ مِن چه کارَگ تِدا هَبو؟ هَگو مِری ساخ نابِن، «وَرِن اَم بُخُن و وَخُن چون گو اَمه سِبه بِمِرِن.» نَینَ لِباندِن: «دُسته خِراب، اخلاقه باش خِرا دِگَت.» دَسته خو ژه وان قِسه به چِنَ گو اون بِ مَست بونَ، بِکِشِن و وَرنَ سَرخو و ایدی گُنَها نَگَن؛ چون گو هِندَ مِرُو هَنَ گو خدا ناس ناگَن. اَز وِنَ دِبِژِم گو اون شَرمه بِگَن. بله رَنگَ مِرُوَگ پیسیار گَت: «مِری چاون ساخ دِبِن؟ بِ چه جورَ بَدَنَگه تِن؟» اَی به عاقل! اَو دِندِگا گو تِ دِچینی، حَتا نَمِریت ساخ نابیت. و اَو دِندِگا گو تِ دِچینی، هَمَن اَو بَدَن نینَ گو دیه پاشه بِت، بَلگو دِندِگَگَ، چه گَنِم بیت چه دِندِگه دی. بله خدا گورَیَگی اِرادا خو بَدَنَگه دِدَت وه دِندِگه و بُ هر دِندِگَگه بَدَنَگه مخصوص دِدَت. چون گو جسم همو بینا یِگودو نینِن، انسانا جورَ جسمَگ هَیَ، حیوانا جورَیَگه دی، و طَیرا جورَیَگه دی، و ماسیا ژی جورَ جسمَگه دی هَنَ. هِندَ بَدَن هَنَ گو اَسمانینَ، هِندَ بَدَن ژی هَنَ گو دُنیایینَ. بله شُکوه و جلالا بَدَنه اَسمانی جورَیَگه یَ و شُکوه و جلالا بَدَنه دُنیایی جورَیَگه دی. رُژه شُکوه و جلالَگ هَیَ و هَویه شُکوه و جلالَگه دی و سِتِرا ژی شُکوه و جلالَگه دی؛ چون گو شُکوه و جلالا هر سِتِرَگه گَل شُکوه و جلالا سِتِرا دی فَرق دِگَت. راستا ساخ بونا مِریادا ژی وِسایَ. اَو دِشدا گو دِتَ چاندِن، فانیَ؛ اَو دِشدا گو ژه ناو مِریادا دِرابیت، فانی نینَ. اَو ناو شَرمزاریه دا دِتَ چاندِن، ناو شُکوه و جلاله دا دِرابیت. ناو ضعفه دا دِتَ چاندِن؛ ناو قُدرَته دا دِرابیت. بَدَنه جسمانی دِتَ چاندِن، بَدَنه روحانی دِرابیت. هَگو بَدَنه جسمانی هَیَ، بَدَنه روحانی ژی هَیَ. هَ وِسا گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «انسانه اَوِلی، آنی آدم، بو مَخلوقَگه ساخ»؛ آدمه دوماییگه، بو رِحَگ گو ژیانه دِدَت. بله اَوه اَوِلی روحانی نَبو، بَلگو جسمانی بو، پاشه وه روحانی هات. انسانه اَوِلی ژه عَردی بو، انسانَگ ژه آخه؛ انسانه دویه ژه اَسمانیَ. اَو انسانه ژه آخه هَ چاون بو، اَونه گو ژه آخِنَ ژی هَ وِسانَ و اَو انسانه اَسمانی هَ چاونَ، اَونه گو ژه اَسمانینَ ژی هَ وِسانَ. هَ وِسا گو مَ شِکله انسانه گو ژه آخِیَ گِرتَ خو، اَمه شِکله انسانه گو ژه اَسمانیَ ژی بِگِرنَ خو. گَلی بِرایا، اَز وِنَ بُ وَ دِبِژِمَ گو: جسم و خون نِگارِن بِبِنَ وَرَثه پادشاهیا خدا، اَو دِشدا گو فانیَ ژی نِگاریت بِبیتَ وَرَثه اَو دِشدا گو فانی نینَ. گوهه خو بِدَنَ مِن! اَزه سِرّگه بِژِمَ وَ: اَم همو نامِرِن، بله اَمه همو عوض بِن، لَحظَیَگه دا و چاو نِقُوتِنَگه دا، زِرنایا دوماییگه دیه بِتَ لِدان. چون گو زِرنا دیه بِتَ لِدان، مِری ناو ژیانا گو فانی نینَ دا دیه رابِن و اَمه عوض بِن. چون اَو بَدَنه گو بَین دِچیت، دِبی بَدَنه گو بَین ناچیت بَرگَت و اَو بَدَنه فانی، دِبی بَدَنه گو فانی نینَ بَرگَت. وقته بَدَنه گو بَین دِچیت، بَدَنه گو بَین ناچیت بَرگَت و بَدَنه فانی، بَدَنه گو فانی نینَ بَرگَت، هِنگه اَو کلاما گو نِویسارِت مُقدس دا هاتیَ نِویساندِن دیه بِقَومیت گو دِبِژیت: «سَرکَوتِنه مِرِن قُط گِر.» «اَی مِرِن، کانه سَرکَوتِنا تَ؟ اَی مِرِن، کانه نیشا تَ؟» نیشا مِرِنه، گُنَهَ و قُدرَتا گُنَهه، شِریعَت. بله شُکُر بُ درگاها خدا گو بِ واسِطا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ وه سَرکَوتِنه دِدَت مَ. بَهنده، بِرایِت مِن یه عزیز، طیگ راوَستِن و نَهَژِن، همو جاره مَشغولی شُلا خاده بِن، چون اون دِزانِن گو زحمتا وَ ناو خاده دا به چِنَ نینَ. نَهَ راستا خِرگِرِنا دیاریا بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ: اون ژی اَو دِشدا گو مِن بُ کلیسایه مَنطَقا غَلاطیه دا اَمِر گِر، بیننَ جی. یِکِمین رُژا هر هَفتیه، هَریگه وَ گورَیَگی دِراوه گو دِدَرخینیت، هِندَگه دانِتَ آلیَگه، خِر گَت، گو وقته اَز هاتمَ لاره وَ، لازِم نَبیت دیاری بِنَ خِر گِرِن. وقته اَز هاتِم، اَزه ناما بِدَمَ اَونه گو اون هِتباره وان دِگَن گو دیاریِت وَ بِبَنَ شَهره اورشلیمه. هَگو مَصلِحَت اَوَ بیت گو اَز ژی بِچِم، ایجا اَو ژی دیه گَل مِدا بِن. پاشه هِنده گو اَز ناو مَنطَقا مقدونیه دا دَرباز بِم اَزه بِمَ لاره وَ، چون گو مِن دل هَیَ اَز مقدونیه دا دَرباز بِم. رَنگَ اَز مدَتَگه بِمینِمَ لاره وَ آن حتا تواوی زِستانه لاره وَ دَرباز گَم، گو اون بِگارِن سَفَرا مِدا اَز کِوَ بِچِم، آریکاریا مِن بِگَن. چون گو اَز ناخازِم نَهَ بِمَ دیتِنا وَ و تِنه وقته دَرباز دِبِم وَ بِبینِم. بَلگو اُمیدا مِن اَوَ، گو هَگو خاده بِخازیت، مدَتَگه بِمینِمَ لاره وَ. بله اَزه حَتا عَیدا پنتیکاسته بِمینِمَ شَهره اَفِسُسه دا، چون گو دَرَگه فِرَ بُ خِذمَتَگه باش سَر مِن وَبویَ، و مخالف ژی گَلَکِن. وقته تیموتائوس هاتَ لاره وَ، وِسا گَل ویدا رِفتار گَن گو نیارانه چه دِشدی نَبیت، چون گو اَو ژی بینا مِن مَشغولی شُلا خاده یَ؛ بَجا نَهِلِن چه کَس اَوی به قَدِر گَت. اَوی ساخ و سِلامت بُ سَفَرا وی ره بِخینِن گو بِزُوریتَ لاره مِن؛ چون گو گَل بِرایادا اَم هِویا هاتنا وینَ. نَهَ راستا بِرایه مَ آپولس دا، مِن گَلَک اصرار وی گِر گو گَل بِرایادا بِتَ لاره وَ، بله اَو اصلَن راضی نَبو گو نَهَ بِت. کَنگه فُرصَت گِر، دیه بِت. هیشیار بِن؛ ایمانه دا طیگ راوَستِن؛ بینا مِرا رِفتار گَن و قاوَت بِن. بِلا تواوی شُله گو اون دِگَن بِ مُحبّته بیت. اون دِزانِن گو اَهله مالا اِستِفاناسه یه اَوِلی بون گو حَریما اَخائیه دا ایمان اینان، و اَوان خو وَقفی خِذمَت گِرِن بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ گِرِنَ. گَلی بِرایا، اَز لاواهیا وَ دِگَم گو، بِن اَمره مِرُوِت وِسادا بِن و هَمژی بِن اَمره هَچی کَسه گو همکاره وانَ و زحمته دِکِشیت. اَز ژه هاتنا اِستِفاناس، فورتوناتوس و اَخائیکوس کَیف خوشِم، چون گو اَوان جیه وَ یه خالی تِژی گِرِنَ. چون گو اَوان رِحا مِن و هَمژی رِحا وَ تازَ گِرِنَ. حُرمَتا مِرُوه وِسا خُدان گَن. کلیسایِت حَریما آسیایه بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. آکیلا و پْریسکیلا و کلیسایا گو ناو مالا واندایَ ژی، ناو خاده دا گَلَک سِلاوا بُ وَ دِرِگَن. تواوی بِرایه گو اِرَنَ بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. بِ ماچَگه مُقدس سِلاوه یِگودو بِگَن. اَز، پولس بِ خَطه خو وه سِلاوه دِنِویسِم. لعنت وه مِرُوی بیت گو هَژَ خاده ناگَت. اَی خادیه مَ، وَرَ! لطفا عیسیْ خاده گَل وَدا بیت. مُحبّتا مِن ناو مسیحْ عیسیْ دا گَل وَ همویادا بیت. آمین. ژه پولس گو بِ اِرادا خدا رسوله مسیحْ عیسایَ، و ژه بِرایه مَ تیموتائوس، بُ کلیسایا خدا شَهره قُرِنتُسه دا، و تواتوی اَونه گو همو جیه حَریما اَخائیه دا ایمان مسیحْ هَنَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، و خاده عیسیْ مسیحْ، سَر وَ بیت! مبارَک بیت خدا، بابه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گو بابه رَحمتا و خدایه تواوی اِمِن بونا یَ، هَمَن اَو خدایه گو ناو تواوی زَجره مَدا مَ اِمِن دِگَت گو اَم ژی بِگارِن اَونه گو ناو زَجره دانَ، اِمِن گَن. چون هَ وِسا گو اَم زَجره مسیحْ دا گَلَک دِبِنَ شِریگ، هَ وه قیاسه ژی اَم بِ واسِطا مسیحْ اِمِن بونه دا گَلَک دِبِنَ شِریگ. هَگو اَم زَجره دا نَ، بَر خاطره اِمِن بون و نجاتا وَیَ، و هَگو اَم اِمِنِن، بَر خاطره اِمِن بونا وَیَ، و اَوَ هِنگه دِقَومیت گو اون هَمَن اَو زَجره گو اَم دِکِشِن بِ صَبره تحمل گَن. اُمیدا مَ راستا وَدا سَر جیه خویَ، چون گو اَم دِزانِن هَ وِسا گو اون زَجره مَدا دِبِنَ شِریگ، اونه ناو اِمِن بونا مَدا ژی بِبِنَ شِریگ. چون گو گَلی بِرایا، اَم ناخازِن اون ژه اَو زَجره گو حَریما آسیایه دا سَره مَدا هاتِن، به خَبَر بِن. چون گو فِشارا اَو دِشده گو سَره مَدا هاتِن، هِند قیاسا گَلَک و ژه طاقَتا مَ دَر بو گو اَم ژه ژیانه ژی به هِوی بون. بَراستی ژی مَ وِسا فِکِر گِر گو اَم محکومی مِرِنه بونَ. بله اَونَ قَوِمین گو اَم نه سَر خو، بَلگو سَر خدایه گو مِریا ساخ دِگَت تَوَکُل گَن. اَوی اَم ژه خطرَگه وِسا جانی خَلاص گِرِن و دیه خَلاص گَت. مَ اُمیدا خو دایَ وی گو اَو دیه دیسا مَ خَلاص گَت. اون ژی دِبی بِ دعایا آریکاریا مَ بِگَن، گو گَلَک مِرُو بَر خاطره مَ شُکره بِگَن، بَر خاطره وه بَرکتا گو جیوابا دعایا گَلَکادا بُ مَ هاتَ دایین. اِفتخارا مَ، شَهادَتا وجدانا مَیَ سَر وِنَ گو، رِفتارا مَ دُنیایه دا، بِ سادَتی و راستیا خدایی بویَ، نه بِ حکمتا بَشَری بَلگو گورَیَگی لطفا خدا مَ رِفتار گِریَ، مخصوصَن ژی گَل وَدا. چون اَو ناما گو اَم بُ وَ دِنِویسِن، جُدا ژه وه دِشدا گو وَ خاندیَ و فام گِریَ، نینَ، و اَز هِویدارِم گو اون کامِل فام گَن، هَ وِسا گو وَ قَدَرَگه اَم ناس گِرِنَ، گو رُژا زُوِرینا عیسیْ خادیه مَ، وِسا گو اَم اِفتخاره وَ دِگَن اونه ژی اِفتخاره مَ بِگَن. چون اَز ژه وِنَ مطمئن بوم گو مِن دِخاست اَز اَوِلی بِمَ لاره وَ گو اون لطفه جارَگَ تَجرُبَ گَن. قَصدا مِن اَوَ بو گو وقته اَز مَنطَقا مقدونیه دا دَرباز دِبِم، سَر رِیا خو وَ بِبینِم و ژه مقدونیه دیسا بِزُورِمَ لاره وَ و اون مِن ره بِخِنِن گو اَز بِچِمَ یهودیه. ما وقته مِن دِخاست اَز وه شُله بِگَم، اَز دودل بوم؟ آن ما اَز بِ فِکره بَشَری تصمیمه دِگِرِم، وِسا گو اَز حاضِرِم لَحظَیَگه دا هم بِژِم ’بله، بله‘ و هم بِژِم ’نه، نه‘؟ اَز بِ وفاداریا خدا سوند دِخُم گو، قِسا مَ بُ وَ هم ’بله‘ و هم ’نه‘ نَبویَ. چون گو گوره خدا، عیسیْ مسیحْ، هَمَن اَوه گو، مِن و سیلاس و تیموتائوس اَو ناو وَدا وَعظ گِر، هم ’بله‘ و هم ’نه‘ نَبو، بَلگو ناو عیسیْ مسیحْ دا همو جاره ’بله‘ یَ. چون گو تواوی وَعده خدا ناو عیسیْ مسیحْ دا ’بله‘ یَ و بَ وه یگه بِ واسِطا ویَ گو اَم بُ شُکوه و جلالا خدا ’آمین‘ دِبِژِن. اَوَ خدایَ گو مَ و وَ ناو مسیحْ دا قاهیم دِگَت و اَم مسح گِرِنَ و اَوَ خدایَ گو مُهرا خو سَر مَ دایَ و رِحا خو بینا بیعانَیَگه دانایَ ناو دله مَدا. اَز خدا شاهِد دِگِرِم گو بَر خاطره وَ بوخو بو گو اَز دیسا نَهاتِمَ شَهره قُرِنتُسه. نه بَر خاطره هِنده گو اَم سَر ایمانا وَ آغاتیه بِگَن، بَلگو اَم گَل وَدا، بُ کَیف خوشیا وَ بِخَبِتِن، چون گو اون ایمانا خودا طیگ دِراوَستِن. چون گو مِن وِسا تصمیم گِرت گو جارَگَ دی نَیِمَ لاره وَ و باعیثه نَرِحَتیا وَ نَبِم. چون هَگو اَز بِبِمَ باعیثه نَرِحَتیا وَ، کِیَ گو بِگاریت مِن کَیف خوش گَت، خِنجی اَوه گو مِن اَو نَرِحَت گِریَ؟ مِن نامه دا وِسا نِویسی گو وقته اَز تِمَ لاره وَ، اَونه گو دِبی مِن کَیف خوش گَن، باعیثه نَرِحَتیا مِن نَبِن. چون گو مِن اطمینان وَ همویا هَبو گو کَیف خوشیا مِن، کَیف خوشیا وَ همویایَ. چون گو مِن بِ گَلَک زَجره و دلَگه گُلدار و بِ گَلَک رُنِگا بُ وَ نِویسی، نه بَر خاطره هِنده گو اَز بِخازِم وَ نَرِحَت گَم، بَلگو اون زِدَتیا مُحبّتا گو مِن راستا وَدا هَیَ، بِزانِن. ایجا هَگو مِرُوَگ بِبیتَ باعیثه نَرِحَتیه، اَوی مِرُوه تِنه اَز نَرِحَت نَگِرِمَ، بَلگو - هَگو اَز نَخازِم دِرِژ گَم - قَدَرَگه اون همو نَرِحَت گِرِنَ. بُ مِرُوَگه وِسا، اَو جَزایا گو وَ گَلَکا دایَ وی، تِرا وی هَیَ. بَجا بَدَلا وِنَ، اَوی بِبَخشِن و اِمِن گَن، وِسا له نَیِت گو ژه زِدَ بونا گُلا، بِفَتِسِت. بَجا، اَز لاواهیا وَ دِگَم گو اون اَوی مِرُوی ژه وه هِنده گو اون گَلَک هَژه دِگَن، دیسا مطمئن گَن. بَر خاطره وه هِنده یَ گو مِن بُ وَ نِویسی گو اَز وَ امتحان گَم و بِزانِم کانه اون همو دِشدی دا اطاعته دِگَن آن نه. هَچی کَسه اون بِبَخشِن، اَز ژی اَوی دِبَخشِم. و هَگو مِن مِرُوَگ بَخشی بیت، مِن اَو مِرُو حُضورا مسیحْ دا بَر خاطره وَ بَخشیَ، بله هَگو مِن دِشدَگ بُ بَخشینه هَبیت، گو اَم نَکَونَ طَلِگا شیطانی دا؛ چون گو اَم ژه نَقشه وی به خَبَر نینِن. وقته اَز بُ وَعظ گِرِنا انجیلا مسیحْ چُمَ شَهره تْروآسه، بِ وه حالی گو ناو خاده دا دَرَگ بُ مِن وَبِبو، بله رِحا مِن آرام نَبو، چون گو مِن بِرایه خو تیتوس وِدَره پَیدا نَگِر. بَجا مِن خاطره خو وان خاست و اَز چُمَ بُ آلیه مقدونیه. بله شُکُر بُ درگاها خدا، هَمَن اَو خدایه گو ناو مسیحْ دا همو جاره مَ دِبَتَ بُ آلیه سَرکَوتِنه و بِهنا مَعریفَتا وی بِ واسِطا مَ پَخش دِگَتَ همو جیا. چون گو اَم ناو اَونه گو نجاته پَیدا دِگَن و اَونه گو بَین دِچِن، بُ خدا بِهنا خوشَ مسیحِن. اَم بُ یگه بِهنا مِرِنا گو دِبَتَ بُ آلیه مِرِنه دِدَن و اَم بُ یگَ دی بِهنا ژیانا گو دِبَتَ بُ آلیه ژیانه دِدَن. کِیَ گو کفایتا وان شُلانَ هَبیت؟ چون گو اَم بینا گَلَک مِرُوا نینِن گو بَر خاطره منفعته، کلاما خدا دِفرُشِن، بَلگو اَم بَر چاوه خدا ناو مسیحْ دا قِسَ دِگَن، بینا وان مِرُوا گو نیّتا وان خالصَ و ژه آلیه خدانَ. ما اَمه دیسا دَستبه بِگَن گو مَحتا خو لاره وَ بِگَن؟ آن مَ احتیاج هِنده هَیَ گو بینا هِندَگا سفارش نامه نیشا وَ بِدَن آن ژه وَ سفارش نامه بِستینِن؟ اون بوخو سفارش ناما مَنَ، نامَیَگ گو سَر رویه دله مَ هاتیَ نِویساندِن گو همو کَس اَوه ناس گَت و بِخونیت. وَ نیشان دایَ اون نامَیَگِن گو مسیحْ اَو نِویسیَ و بِ واسِطا مَ رِگِریَ، گو نه بِ حِبره بَلگو بِ رِحا خدایه حَیّ و حاضِر هاتیَ نِویساندِن، گو نه سَر لوحه بَر بَلگو سَر لوحه دله بَشَری هاتیَ نِویساندِن. مَ بِ واسِطا مسیحْ، اطمینانَگه وِسا خدا هَیَ. وِسا نینَ گو مَ بوخو کفایتا هِنده هَبیت گو اَم بِژِن اَم دِگارِن شُلَگه بِگَن، بَلگو کفایتا مَ ژه آلیه خدایَ. اَوَ خدایَ گو کفایت دایَ مَ گو اَم خِذمَتکارِت عَهدا تازَ بِن، عَهدا گو نه سَر قِسه هاتی نِویساندِن، بَلگو سَر رِحا خدا طیگ راوَستایَ. چون گو قِسه هاتی نِویساندِن دِگُژیت، بله رِحا خدا ژیانه دِدَت. نَهَ هَگو اَو خِذمَتا گو مِرِن تینا و بِ حَرفا سَر لوحه بَر هاته بو نِویساندِن، بِ شُکوه و جلالَگه وِسا هات گو بنی‌ اسرائیله، بَر خاطره شُکوه و جلالا وه نَگارین چاوه خو بِکُتِنَ صومَته موسی پِیغَمبَر، هَمَن اَو شُکوه و جلالا گو بَین دِچو، بَجا شُکوه و جلالا خِذمَتا گو سَر رِحا خدا راوَستایَ، چه قیاسا دیه گَلَکتِر بیت. چون هَگو خِذمَتا گو باعیثه محکوم بونا مِرُوا دِبو شُکوه و جلال هَبو، اَو خِذمَـتا گو باعیثه صالِح بونه دِبیت چه قیاسا گَلَکتِر دِبی پْر ژه شُکوه و جلاله بیت. بَراستی اَو دِشدا گو وقتَگه شُکوه و جلال هَبو، نَهَ بَر خاطره وه شُکوه و جلالا مَزِن چه شُکوه و جلال چِنینَ. چون هَگو اَو دِشدا گو بَین دِچو بِ شُکوه و جلاله هات، چه قیاسا گَلَکتِر اَو دِشدا گو بَین ناچیت، شُکوه و جلال هَیَ. جُراَتا مَ یا گَلَک، بَر خاطره هِنده یَ گو مَ اُمیدَگه وِسا هَیَ. نه بینا موسی پِیغَمبَر گو چارشَفَک کِشا سَر رویه خو گو بنی‌ اسرائیل چاوه خو نَکُتنَ خُلاص بونا اَو شُکوه و جلالا گو بَین دِچو. بله ذهنه وان هاتَ گِرتِن. حَتا ایرو ژی وقته اَو عَهدا قدیم دِخونِن، اَو چارشَف پَچارتی مایَ، چون تِنه بِ واسِطا مسیحَ گو اَو چارشَف دِتَ راگِرِن. بَله، حَتا ایرو ژی، اَو کَنگه تَوراتا موسی پِیغَمبَر دِخونِن، چارشَفَک سَر دله وان دِتَ کِشان؛ بله وقته گو مِرُوَگ بِزُوریتَ بُ آلیه خاده، اَو چارشَف دِتَ راگِرِن. خاده، رِحَ و هَچی جیه گو رِحا خاده هَیَ، وِدَره آزادی هَیَ. اَم همو بِ رویه به چارشَف، بینا بَرخودانا نَینوگه، دِبَرخودَنَ شُکوه و جلالا خاده، اَم هَ بینا اَو شِکله گو نَینوگه دا دِبینِن، ژه شُکوه و جلالَگه بُ شُکوه و جلالَگه مَزِنتِر عوض دِبِن. چون گو اَوَ ژه آلیه خاده تِت، هَمَن اَو خاده گو رِحَ. ایجا بَر خاطره رَحما خدا گو مَ اَو خِذمَتَ هَیَ، اَم دلسار نابِن. بَلگو مَ رِیه وَشارتی و عَیب رَد گِرِنَ. اَم قَبول ناگَن گو حیلَبازیه بِگَن و کلاما خدا عوض گَن، بَلگو بِ آشگَرا گُتِنا راستیه، اَم سَعی دِگَن گو حُضورا خدادا ژه آلیه وجدانا همویا بِنَ قَبول گِرِن. حتا هَگو انجیلا مَ پَچارتیَ، بُ اَونه گو بَین دِچِن پَچارتیَ. خدایه وه دُنیایه، شیطان، ذهنه اَونه گو ایمان عیسی چِنینِن گُورَ گِریَ گو نَهِلیت نورا انجیله بِبینِن. اَو انجیلا گو راستا شُکوه و جلالا مسیحْ دایَ. هَمَن اَو مسیحْ گو شِکله خدایَ. چون گو اَم خو وَعظ ناگَن، بَلگو اَم وَعظ دِگَن گو عیسیْ مسیحْ خاده یَ و اَم بَر خاطره عیسایَ گو خُلامه وَنَ. چون گو هَمَن اَو خدایه گو گُت: «بِلا ژه ناو تاریتیه دا، نور بِبِرِسقیت،» نورا خو هاوِتیَ ناو دله مَدا گو نورا مَعریفَتا شُکوه و جلالا خدا گو سَر صومَته عیسیْ مسیحَ، مَ بِبِرِسقینیت. بله مَ اَو خِزینَیَ ناو گُلُزِت آخ دا هَیَ، گو اَم نیشان بِدَن گو اَو قُدرَتا عَجِب یا خدایَ نه مَ. اَم همو آلیادا زَجره دانَ، بله اَم هور نَبونَ؛ اَم صِفَت گِرتینَ، بله اَم به اُمید نینِن. اَم اَذیَته دِبینِن، بله اَم نَمانَ تِنه؛ اَم کَتِنَ عَردی، بله اَم بَین نَچُنَ. مِرِنا عیسی همو جاره ناو بَدَنه مَدایَ و اَم اَوه گَل خودا دِکِشِن، گو وِسا ژیانا عیسی ژی بَدَنه مَدا آشگَرا بیت. چون اَم گو ساخِن، همو جاره بَر خاطره عیسی بُ مِرِنه دِنَ سِپاردِن، گو وِسا ژیانا عیسی ژی ناو جسمه مَ یه فانی دا آشگَرا بیت. بَجا ناو مَدا مِرِن شُل دِگَت، بله ناو وَدا ژیان. زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن گو: «مِن ایمان اینا، بَجا مِن قِسَ گِر.» بَر خاطره هِنده گو هَمَن اَو رِحا ایمانه ناو مَدا ژی هَیَ، اَم ژی ایمانه تینِن، بَجا اَم قِسَ دِگَن. چون اَم دِزانِن خدایه گو عیسیْ خاده ژه ناو مِریادا راگِر، مَ ژی دیه گَل عیسی دا راگَت و دیه مَ گَل وَدا بینیتَ حُضورا ویدا. چون گو اَونَ همو بَر خاطره وَنَ، گو هَ وِسا گو لطف دِگَهَشیتَ گَلَکا و گَلَکتِرا، اَو شُکرا گو بُ شُکوه و جلالا خدایَ گَلَک و گَلَکتِر بیت. بَجا اَم دلسار نابِن. دوزَ گو ظاهِرا مَ گَون دِبیت، بله باطنا مَ رُژ بَ رُژ تازَ دِبیت. چون گو اَو زَجره گوشگَ گو دِچِن و دَرباز دِبِن، بُ مَ شُکوه و جلالَگه اَبَدی حاضِر دِگَن گو گَل وان زَجرانَ نایِتَ مقایسَ گِرِن. بَجا اَم نابَرخودَنَ اَو دِشده گو دِنَ دیتِن، بَلگو اَم دِبَرخودَنَ اَو دِشده گو نایِنَ دیتِن، چون اَو دِشده گو دِنَ دیتِن دِچِن و دَرباز دِبِن، بله اَو دِشده گو نایِنَ دیتِن اَبَدینَ. چون گو اَم دِزانِن کَنگه اَو خیبَتا گو مالا مَیَ ناو وه دُنیایه دا، بَین بِچیت، مَ ژه آلیه خدا عِمارَتَگ هَیَ، مالَگ گو بِ دَسته بَشَری نَهاتیَ چه گِرِن و ناو اَسمانادا اَبَدیَ. چون گو اَم ناو وه خیبَته دا آخِنا دِکِشِن، مَ داخازیا هِنده هَیَ گو اَم مالا خو یا اَسمانی بَرگَن، هَگو بَراستی اَم اَوه بَرگَن، اَم روت نایِنَ دیتِن. چون گو حَتا وقته اَم هِشتا ناو وه خیبَته دانَ، اَم بِ بارگِرانیه آخِنا دِکِشِن، بَر خاطره هِنده گو اَم ناخازِن وه جِلِگه بَر خودا دَرخینِن، بَلگو اَم دِخازِن جِلِگَگه دی بِگَن بَر خودا، گو وِسا ژیان اَو دِشدا گو فانیَ قُط گَت. اَوه گو اَم بُ وه دِشده حاضِر گِرِنَ، خدایَ گو رِحا مُقدس بینا بیعانَیَگه دایَ مَ. بَجا اَم همو جاره شَجیعِن. اَم دِزانِن حَتا وقته گو مَ وه بَدَنه دا جی هَیَ، اَم ژه خاده دورِن. چون گو اَم بِ ایمانه دِژین، نه بِ دیتِنه. بَله، اَم شَجیعِن و وِنَ دِخازِن گو ژه وه بَدَنه دور بِن و لاره خاده جی بِگِرِن. بَجا اَم چه مالدا بِن چه غُربَته دا، آماجا مَ کَیف خوش گِرِنا ویَ. چون گو اَم همو دِبی بَر کُرسیه قضاوتا مسیحْ حاضِر بِن گو هر کَسَگ جَزایا شُله گو ناو بَدَنه خودا گِریَ بِستِنیت، چه قَنج، چه پیس. ایجا بَر خاطره هِنده گو اَم دِزانِن تِرسین ژه خاده چیَ، اَم مِرُوه دی ژی قانع دِگَن. بله بُ خدا آشگَرایَ گو اَم چِنَ و اَز هِویدارِم گو بُ وجدانا وَ ژی آشگَرا بیت. اَم دیسا لاره وَ مَحتا خو ناگَن، بَلگو اَم فُرصَته دِدَنَ وَ گو اون اِفتخاره مَ بِگَن، گو وِسا اون بِگارِن جیوابا وان مِرُوا بِدَن گو اِفتخاره ظاهِره دِگَن، نه اَو دِشدا گو ناو دل دایَ. چون هَگو مَ عاقله خو ژه دَست دایَ، بَر خاطره خدایَ؛ و هَگو عاقله مَ سَره مَدایَ، بَر خاطره وَیَ. چون مُحبّتا مسیحْ سَر مَ حُکمه دِگَت، چون گو اَم گَهَشتِنَ وه هِنده گو، مِرُوَگ بَر خاطره همویا مِریَ، بَجا همو مِرِنَ. مسیحْ، بَر خاطره همویا مِر گو اَونه ساخ، ایدی بوخو نَژین، بَلگو بُ وی بژین، اَوه گو بَر خاطره وان مِر و دیسا ساخ بو. بَ وه یگه، وِنَ وِداتِر اَم بِ فِکره بَشَری نابَرخودَنَ چه کَسه. دوزَ گو پِشتا بِ فِکره بَشَری، مَ بَرخودا مسیحْ ژی، بله ایدی وِسا نینَ. بَهنده هَگو کَسَگ ناو مسیحْ دا بیت، اَو مِرُو مَخلوقَگه تازَیَ. دِشده گَون دَرباز بون؛ بَرخوده، همو دِشد تازَ بویَ. تواوی اَو دِشدَنَ ژه آلیه خدانَ، هَمَن اَو خدایه گو بِ واسِطا مسیحْ اَم گَل خودا پِگ اینان و خِذمَتا پِگ ایناندِنه سِپاردَ مَ؛ آنی، خدا ناو مسیحْ دا دُنیا گَل خودا پِگ تینا و گُنَهه مِرُوا سَر حسابا وان نَدِنِویسی و پیاما پِگ هاتنه سِپاردَ مَ. گورَیَگی وِنَ اَم سَفیره مسیحِن، وِسا گو خدا بِ واسِطا مَ داخازیا خو دِبِژیت. اَم بَدَلا مسیحْ لاواهیا وَ دِگَن گو گَل خدا پِگ وَرِن. خدا بَر خاطره مَ، اَو کَسه گو گُنَه ناس نَگِر، گِرَ گُنَه گو اَم ناو مسیحْ دا، بِبِنَ صالِح بونا خدا. بَجا اَم گو گَل خدا شُل دِگَن، لاواهیا وَ دِگَن گو اون نَهِلِن وَ لطفا خدا به چِنَ اِستانده بیت. چون گو خدا کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا دِبِژیت: «وقتَگه باش دا، مِن دعایا تَ قَبول گِر، و رُژا نجاته دا، مِن آریکاریا تَ گِر.» بَرخوده، اَو وقته باش نَهَیَ؛ بَرخوده، اَو رُژا نجاته ایرویَ. اَم بَرا ناهاوِژِنَ سَر رِیا چه کَسه، گو وِسا خِذمَتا مَ چه عَیب چه نَبیت. بَلگو اَم همو آلیادا نیشان دِدَن گو اَم خِذمَتکاره خدانَ: بِ گَلَک خوراگِرتِنا ناو زَجرادا، ناو زحمتادا، ناو بَلایادا، ناو کُت خارِنادا، ناو کَتِنا زیندانادا، ناو هجوم ایناندِنا خلقه سَر مَدا، ناو شُلا زحمت دا، ناو شَوه به خَودا و ناو بِرسیتیه دا؛ بِ دلپاکیه، بِ مَعریفَته، بِ صَبره، بِ مِهربانیه، بِ رِحا مُقدسا خدا، بِ مُحبّتا خالص، بِ قِسا راست و بِ قُدرَتا خدا، بِ سیلاحه صالِح بونه ناو دَسته مَ یه راست و چَپه دا؛ ناو حُرمَت و به حُرمَتیه دا، بِ ناودَنگیا باش و خِراب. گَل مَ بینا حیلَبازا رِفتار دِگَن، بله هِشتا ژی اَم مِرُوه دوزِن؛ اَم بینا مِرُوه نَناسِن، بله هِشتا ژی مَ ناس دِگَن؛ اَم دِمِرِن، بله بَرخودَنه، اَم ساخِن؛ اَم اِشکَنجَ دِبِن، بله هِشتا ژی اَم نَمِرِنَ؛ اَم تازیدارِن، بله هِشتا ژی اَم همو جاره کَیف خوشِن؛ اَم فقیر و ژارِن، بله هِشتا ژی اَم گَلَکا دَولمَند دِگَن؛ مَ چه دِشد چِنینَ، بله هِشتا ژی اَم خُدانه همو دِشدی نَ. اَهله شَهره قُرِنتُسه، مَ گَل وَدا به پَردَ قِسَ گِریَ؛ مَ دله خو بُ وَ وَگِریَ. اَم مُحبّتا خو ژه وَ تَخسیر ناگَن، بَلگو اَو اونِن گو مُحبّتا خو ژه مَ تَخسیر دِگَن. بَدَله، اون ژی دله خو بُ مَ وَگَن؛ اَز بینا زارویه خو گَل وَدا قِسَ دِگَم. گَل به ایمانا نَچِنَ بِن نِیرَگه دا، چون گو، نابَینا صالِح بون و پیسیتیه دا چه شِریگاتیَگ دِگاریت هَبیت؟ آن نابَینا نوره و تاریتیه چه هَوالتیَگ دِگاریت هَبیت؟ نابَینا مسیحْ و بِلیعال دا گو شیطانَ چه لِگهاتِنَگ دِگاریت هَبیت؟ آن نابَینا مِرُوه خُدان ایمان و مِرُوه به ایمان دا چه دِگاریت هَبیت گو اَو رَنگه یِگودو بِدَن؟ نابَینا معبدا خدا و بُتادا چه لِگهاتِنَگ دِگاریت هَبیت؟ چون گو اَم معبدا خدایه حَیّ و حاضِرِن؛ وِسا گو خدا گُت: «اَزه مالا خو ناو واندا چه گَم، و اَزه ناو واندا ره بِچِم، و اَزه بِبِمَ خدایه وان، و اَو دیه بِبِنَ قَومه مِن.» بَجا خاده دِبِژیت: «ناو واندا دَرکَوِن، ژه وان جُدا بِن، دَسته خو چه دِشده مِرار نَدَن؛ هِنگه اَزه وَ قَبول گَم.» خادیه قادرَ مطلق دِبِژیت: «اَزه بُ وَ باب بِم و اونه بُ مِن گور و گِج بِن.» گَلی عزیزان، بَر خاطره هِنده گو مَ اَو وَعدَنَ هَنَ، وَرِن گو اَم خو ژه هر جورَ مِرار بونا بَدَن و رِح تَمیز گَن و بِ تِرسا خدا مُقدس بونه کامِل گَن. دله خودا بُ مَ جی وَگَن. مَ خِرابی چه کَسه نَگِریَ، مَ چه کَس ره نَدَرخِستیَ، مَ استفادا خو چه کَسه نَگِریَ. اَز وِنَ نابِژِم گو وَ محکوم گَم، چون هَ وِسا گو مِن پِشتا گُت، وَ وِسا دله مَدا جی گِرتیَ گو اَم حاضِرِن گَل وَدا گَل یِگودو بِمِرِن و گَل وَدا گَل یِگودو بژین. گَلَک هِتبارا مِن وَ تِت، اَز گَلَک اِفتخاره وَ دِگَم؛ اَز پْر ژه رِحَتیه مَ. ناو تواوی زَجره مَدا، اَز وِسا پْر ژه کَیف خوشیه مَ گو سَر سَره مِدا تاوِژیت. چون حتا وقته گو اَم گَهَشتِنَ مَنطَقا مقدونیه، بَدَنه مَ چه رِحَتی نَدیتِن، بَلگو همو آلیادا اَم ناو ایزایادا بون - مَ دَروَدا هِنگامَ هَبون و ناو خودا ژی تِرس. بله خدا گو مِرُوه دلشِگَستی اِمِن دِگَت، اَم بِ هاتنا تیتوس اِمِن گِرِن، و نه تِنه بِ هاتنا تیتوس، بَلگو بِ واسِطا اِمِن بونا گو تیتوس ژه وَ گِرته بو. تیتوس بُ مِن باسه حَسرتا وَ، گُلا وَ و اَو غیرتا گو وَ بُ مِن هَیَ، گِر، وِسا گو اَز گَلَکتِر کَیف خوش بوم. چون حتا هَگو مِن بِ ناما خو اون نَرِحَت گِرِن، اَز پُشمان نینِم - حال اَو حالَ گو اَز قَدَرَگه پُشمان بوم، چون اَز دِبینِم گو اَوه نامه اون نَرِحَت گِرِنَ، بله دوزَ گو بُ مدَتَگه گِم - بله اَز نَهَ کَیف خوشِم، نه بَر خاطره هِنده گو اون نَرِحَت بون، بَلگو بَر خاطره هِنده گو نَرِحَتیا وَ گَهَشتَ تَوبَ گِرِنه. چون گو اَو نَرِحَتیا گو وَ کِشا بَر خاطره اِرادا خدا بو، گو وِسا ژه آلیه مَ چه ضَرَر نَگَهَشیتَ وَ. چون اَو نَرِحَتیا گو بِ اِرادا خدا بیت، باعیثه تَوبه دِبیت، گو دِبَتَ بُ نجاته و چه پُشمان بون چِنینَ. بله نَرِحَتیا وه دُنیایه باعیثه مِرِنه دِبیت. بَرخودَنه اَو نَرِحَتیا گو بِ اِرادا خدا بو ناو وَدا مِجِد بویَ باعیثه چه: چه اشتیاقَگ بُ ایثبات گِرِنا به گُنَهیا خو، چه کَربَگ، چه تِرسَگ، چه حَسرتَگ، چه غیرتَگ، چه جَزایَگ! وَ همو آلیادا خو ایثبات گِریَ گو اون وه مَسَله دا به تقصیرِن. بَجا اَو ناما گو مِن بُ وَ نِویسی، بَر خاطره وه مِرُوه گو شُلا خِراب گِر آن بَر خاطره وه مِرُوه گو خِرابی له هاتَ گِرِن، نَبو، بَلگو بَر خاطره وِنَ بو گو نَظَرا خدادا اَو غیرتا گو وَ بُ مَ هَیَ، بُ وَ آشگَرا بیت. بَ وه یگه اَم اِمِن بونَ. و رَخ اِمِن بونا مَ، دیتِنا کَیف خوشیا تیتوس مَ کَیف خوشتِر ژی دِگَت، چون گو رِحا وی بَر خاطره وَ همویا تازَ بویَ. چون گو مِن لاره وی هِندی اِفتخار وَ گِر، اَز شَرمندَ نَبوم. بله هَ وِسا گو هَچی دِشدا مَ گُتَ وَ راست بو، هَ وِسا ژی ایثبات بو گو اِفتخار گِرِنا مَ لاره تیتوس راست بو. کَنگه تیتوس اطاعت گِرِنا وَ همویا تینیتَ بیراخو و تینیتَ بیراخو گو وَ چاون بِ تِرس و رَجِفینه اَو قَبول گِر، مُحبّتا وی راستا وَدا حتا گَلَکتِر ژی دِبیت. اَز کَیف خوشِم گو مِن کامِل اطمینان وَ هَیَ. گَلی بِرایا، اَم دِخازِن اون راستا اَو لطفا گو خدا مَنطَقا مقدونیه دا دایَ کلیسایا، بِزانِن. چون وقته گو اَو بِ گَلَک ایزایه زُر امتحان دِبون، ژه کَیف خوشیا وان یا به حد و بِ نَییتیا وان یا گَلَک، مَردیتیَگه مَزِن دووهار بویَ. چون گو اَز بوخو شاهِدِم اَوان هِندی وان چه دِبو، حتا گَلَکتِر ژه وه هِندا گو وان چه دِبو، هاتنَ پِش، و گَلَک لاواهی مَ گِرِن گو ناو وه کمکه دا بِبِنَ شِریگ، هَمَن اَو کمکا گو بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دِتَ گِرِن. اَوان نه تِنه گورَیَگی اَو دِشدا گو اَم هِویدار بون شُل گِرِن، بَلگو اَوِلی خو وَقفی خاده گِرِن و پاشه گورَیَگی اِرادا خدا خو وَقفی مَ گِرِن. بَ وه یگه مَ ژه تیتوس خاست هَ وِسا گو وه شُلا گو لطف تِدایَ دَستبه گِره بو، نَهَ ژی اَوه ناو وَدا کامِل گَت. بله هَ وِسا گو اون همو دِشدی دا پِشِن آنی - ناو ایمانه دا، ناو قِسَدانه دا، ناو مَعریفَته دا، ناو غیرتا کامِل دا و ناو وه مُحبّتا گو وَ راستا مَدا هَیَ - بَجا سَعی گَن گو اون ناو وه شُلا گو لطف تِدایَ دا ژی پِش بِکَوِن. اَز وِنَ بینا اَمرَگه نابِژِمَ وَ، بَلگو دِبِژِم گو خالص بونا مُحبّتا وَ، بِ غیرتا مِرُوه دیتِر امتحان گَم. چون گو اون لطفا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دِزانِن، بله دوزَ گو دَولمَند بو بله بَر خاطره وَ فقیر و ژار بو گو اون وِسا بِ واسِطا فقیر و ژار بونا وی دَولمَند بِن. نَظَرا مِن راستا وه مَسَله دا اَوَیَ: خِیرا وَ وِنَ دایَ، اون اَونه گو سالا پِشتا مِرُوه اَوِلی بون گو وَ نه تِنه اَو شُلَ دَستبه گِر، بَلگو بُ گِرِنا وه شُله وَ اشتیاق ژی هَبو. بَجا نَهَ شُلا خو خُلاص گَن، وِسا گو وقته وَ بُ گِرِنا وه شُله اشتیاق هَبو، گورَیَگی هَییتیا خو بُ خُلاص گِرِنا وه ژی وَ اشتیاق هَبیت. چون هَگو اشتیاق هَبیت، دیاریا مِرُوَگه گورَیَگی وه دِشدا گو هَیَ قَبول دِبیت، نه گورَیَگی دِشدا گو چِنینَ. چون منظورا مِن اَوَ نینَ گو مِرُوه دیتِر ناو رِحَتیه دا بِن و اون بِن فِشاره دا بِن، بَلگو مَسَلَ اَوَیَ گو اَو شُلَ گورَیَگی انصافه بیت، گو نَهَ دَولمَندیا وَ، احتیاجا وان حاضِر گَت، گو وِسا رُژَگه ژی دَولمَندیا وان احتیاجا وَ حاضِر گَت. وِسا انصاف تِتَ جی. وِسا گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «اَوه گو گَلَک خِر دِگِر چه دِشد زِدَ چِنَبو و اَوه گو گِم خِر دِگِر چه گِماسی چِنَبو.» بله شُکُر بُ درگاها خدا گو اَو غیرتا گو مِن راستا وَدا هَیَ، دانایَ ناو دله تیتوس دا ژی. چون گو اَوی نه تِنه داخازیا مَ قَبول گِر، بَلگو بِ غیرتَگه زِدَ بُ هاتنا لاره وَ هاتَ پِش. اَم گَل تیتوس بِرایَگه ره دِگَن. اَو بِرایَ بَر خاطره هِنده گو ناو تواوی کلیسایادا، انجیله وَعظ دِگَت، مِرُوَگه ناودَنگَ. نه تِنه اَوَ، بَلگو اَو بِرایَ ژه آلیه کلیسایا هاتیَ بِژارتِن گو هَ وِسا گو اَم خِذمَتا وه شُلا لطفه دِبَنَ پِش، گَل مَدا همسفر بیت. اَو خِذمَتَ بُ شُکوه و جلالا خاده و بُ نیشان دایینا خِیرخازایا مَیَ. گوهه مَ سَر دایَ گو راستا اَو دیاریا گو وَ بِ مَردیتیه دایَ گو بِ واسِطا مَ اِدارَ دِبیت، چه کَس گازِندا مَ نَگَت. چون گو اَم سَعی دِگَن اَو شُلا گو نه تِنه نَظَرا خاده دا، بَلگو نَظَرا مِرُوادا ژی گِیرهاتیَ بِگَن. اَم گَل وان مِرُوانَ بِرایَگه خو ژی دِرِگَن گو مَ اَو گَلَک امتحان گِریَ و مَ دیتیَ گو گَلَک مَسَلادا غیرت هَیَ. بله نَهَ اَو بِرا بَر خاطره وه اطمینانا مَزِن گو وَ هَیَ، ژه همو جارا گَلَکتِر ژی غیرت هَیَ. اَز راستا تیتوس دا دِبی بِژِم گو شُلا خِذمَت گِرِن بُ وَدا شِریگ و همکاره مِنَ. راستا بِرایِت خودا ژی اَز دِبی بِژِم، اَو قاصده کلیسایه نَ، اَو شُکوه و جلالا مسیحِن. بَجا حُضورا کلیسایادا مُحبّتا خو ایثبات گَن و نیشان دَن گو اَو اِفتخارا گو اَم لاره وان مِرُوانَ، وَ دِگَن، راستَ. لازِم نینَ راستا وه خِذمَتا گو بُ وان مِرُوه گو ایمان مسیحْ هَنَ دِتَ گِرِن بُ وَ بِنویسِم، چون گو اَز دِزانِم وَ اشتیاق هَیَ و بَر خاطره وه یگه اَز لاره خلقه حَریما مقدونیه اِفتخاره وَ دِگَم. مِن گُتیَ وان گو اون حَریما اَخائیه دا، ژه باروَ بُ دایینا دیاریا حاضِر بونَ. غیرتا وَ گَلَکه وان اِخِستیَ شُله. بله اَز وان بِرایانَ دِرِگَم گو وِسا وه مَسَله دا ایثبات بیت گو اِفتخارا مَ راستا وَدا به چِنَ نَبویَ، بَلگو هَ وِسا گو مِن گُتَ وان، اون حاضِر بِن. نَگو، هَگو هِندَگ ژه خلقه مقدونیه گَل مِدا بِن و بِبینِن گو اون حاضِر نینِن، اَمه ژه وه هِتبارا گو مَ وَ هَبو چه قیاسا شَرمندَ بِن، نَهَ ژه وه هِندا گو اونه بوخو چه قیاسا شَرمندَ بِن، اَز چه نابِژِم. بَجا مِن لازِم دیت گو ژه بِرایا بِخازِم گو پِشتِر بِنَ لاره وَ و اَو دیاریِت گو وَ وَعدَ دابون، حاضِر گَن. گو وِسا اَو دیاریَ، بینا دیاریَگه بیت گو بِ دلَگه راضی هاته بیتَ دایین، نه بِ زُره. قِسَ تِتَ سَر هِنده: هَچی کَسه گِم بِچینیت، گِم ژی دیه بِدوروت، و هَچی کَسه گَلَک بِچینیت، گَلَک ژی دیه بِدوروت. هر کَسَگ دِبی گورَیَگی وه هِندا گو دله خودا نیّت گِریَ بِدَت، نه بِ اِکراه آن بِ زُره، چون گو خدا هَژَ وه مِرُوی دِگَت گو بِ کَیف خوشیه دیاریه دِدَت. خدا دِگاریت گو تواوی نعمتا بُ وَ زِدَ گَت، گو وِسا وَ همو جاره، همو دِشدی دا، کامِل کفایت هَبیت و بُ هر شُلَگه قَنج زِدَتِر هَبیت. وِسا گو زَبورا داووددا هاتیَ نِویساندِن: «اَوی بِ مَردیتیه بَلاو گِریَ، دایَ فقیر و ژارا؛ صالِح بونا وی حَتا اَبَده بَردَوامَ.» خدا گو تُ دِدَتَ کشاورزی و نانی ژی بُ خارِنه دِدَت، تُیه وَ دیه بُ چاندِنه حاضِر گَت و دیه زِدَ گَت و حاصِلا صالِح بونا وَ ژی دیه زِدَ گَت. اونه همو آلیادا دَولمَند بِن گو بِگارِن همو جاره مَرد بِن، و دوماییگا اَو مَرد بونا وَ بِ واسِطا مَ، دیه بِبیتَ شُکرا خدا. چون گو گِرِنا وه خِذمَته نه تِنه هَوجَییِت وان مِرُوه گو ایمان مسیحْ هَنَ حاضِر دِگَت، بَلگو باعیث دِبیت گو گَلَک مِرُو ژی به حد شُکرا خدا بِگَن. بِن امتحانا وه خِذمَته دا بَر خاطره اطاعتا وَ، خلق دیه حمد و ثنایا خدا بِژِن، هَمَن اَو اطاعتا گو بِ اعتراف گِرِنا وَ بِ انجیلا مسیحْ تِت، و هَمژی بَر خاطره وه مَردیتیه یَ گو بِ کمک گِرِن بُ وان و بُ همو کَسه اون نیشان دِدَن. اَوان بَر خاطره لطفا عَظیما خدا گو سَر وَیَ، اشتیاقا وَ هَنَ و بُ وَ دعایا دِگَن. شُکُر بُ درگاها خدا بُ دیاریا وی گو بِ چه اَزمانا نایِتَ گُتن! اَز، پولس، گو دِبِژِن، حُضورا وَدا تِرسَنُگِم بله دور ژه وَ شَجیع، اَز بِ دل نِزِمی و نَرمیا مسیحْ بِ اصراره ژه وَ دِخازِم و لاواهیا وَ دِگَم گو وقته اَز هاتمَ لاره وَ مِن مَجبور نَگَن گو اَز بِ جُراَته رابِمَ ناو رویه هِندَ مِرُوا. هِندَ مِرُو گو گُمان دِگَن اَم گورَیَگی رِیا بَشَری دِژین. چون دوزَ گو اَم بَشَرِن، بله اَم گورَیَگی رِیا بَشَری شَری ناگَن. چون گو سیلاحه شَره مَ ژه جسم نینِن، بَلگو ناو سیلاحه مَدا قُدرَتا الهی هَیَ گو گَلا دِهِلُشینیت. اَم بَحثا و هر جورَ ادعایه مغرور گو له ضِدّ مَعریفَتا خدا دِرابِن، بَین دِبَن و هر فِکرَگه اسیر دِگَن گو بِن اَمره مسیحْ دا بیت. وقته اون کامِل بِن اَمره مسیحْ دا بِن، اَم حاضِرِن گو جَزایا هر به اَمریَگه بِدَن. بَرخودَنه چه بَر چاوه وَیَ. هَگو مِرُوَگ مطمئنَ گو یه مسیحَ، اَو مِرُو دِبی وِنَ بینیتَ بیراخو گو هَ وِسا گو اَو یه مسیحَ، اَم ژی یه مسیحِن. چون حتا هَگو اَز گوشگه زِدَتِر اِفتخاره اقتدارا مَ بِگَم، اَز شَرمندَ نابِم. هَمَن اَو اقتدارا گو خاده، بُ آوا گِرِنا وَ دا نه بُ بَین بِرِنا وَ. اَز ناخازِم وِسا بِتَ بَر چاو گو اَز بِ نامه خو وَ دِتِرسینِم، چون گو هِندَ مِرُو دِبِژِن: «نامه وی گِران و قاوَتِن، بله وقته گو اَو اِرَ لاره مَیَ، ضعیفَ و قِسَدانا وی به اَرزِشَ.» اَونه گو وه قِسه دِبِژِن دِبی بِزانِن گو، اَو قِسا گو وقته اَم وِدَره نینِن بِ نامه خو دِبِژِن، وقته اَم وِدَره نَ ژی اَم اَوان تینِنَ جی. اَم نَوِرِن خو بِگَنَ رِزا هِندا مِرُوادا گو مَحتا خو دِگَن، آن خو گَل واندا مقایسَ گَن. بله وقته گو اَو خو بِ یِگودو دِپیوِن و خو گَل یِگودو مقایسَ دِگَن، اَو به عاقلِن. بله اَم حدَگه زِدَتِر اِفتخاره ناگَن، بَلگو اَم تِنه حَتا وه حده اِفتخاره دِگَن گو خدا بُ مَ کِفش گِریَ، اَو حدا گو حتا وَ ژی دِگَتَ ناو خودا. چون گو اَم پِیه خو حده خو زِدَتِر دِرِژ ناگَن، وِسا گو مِرُو دِبِژیت اَم چه جارا نَهاتنَ لاره وَ. بَر خاطره هِنده گو اَم یه اَوِلی بون گو مَ انجیلا مسیحْ گَهَشتاندَ وَ. اَم حدَگه زِدَتِر اِفتخاره وه زحمتا گو مِرُوه دی کِشانَ ناگَن. بله اَم هِویدارِن وِسا گو ایمانا وَ زِدَتِر دِبیت، حد و حُدوده خِذمَتا مَ ناو وَدا ژی گَلَک زِدَتِر بیت، گو اَم بِگارِن انجیله ناو وَلاتِت وِدایه وَ ژی وَعظ گَن. چون گو اَم ناخازِن اِفتخاره وه شُلا گو پِشتا ناو حد و حُدوده مِرُوَگه دیتِردا قَوِمیَ، بِگَن. «هَچی کَسه اِفتخاره دِگَت، بِلا اِفتخاره خاده بِگَت.» چون اَوه گو مَحتا خو دِگَت اَو نینَ گو قَبول دِبیت، بَلگو اَوه گو خاده مَحتا وی دِگَت اَوَ گو قَبول دِبیت. خازی اون وه گوشگَ به عاقلیا مِن تحمل گَن، مِن تحمل گَن! چون گو مِن بِ غیرتا الهی راستا وَدا غیرت هَیَ، بَر خاطره هِنده گو مِن اون گِرِنَ نیشانگِریه مِرَگه، آنی مسیحْ، گو وَ بینا باکِرَیَگه پاک بُ وی پِشکِش گَم. بله اَز دِتِرسِم وِسا گو ماری بِ حیلَبازیا خو حوا لِباند، فِکره وَ ژی ژه سادَ بون و بِ دلَگه خالص وَقفه مسیحْ بونه وَقَطِت. چون هَگو مِرُوَگ بِت و عیسایَگه دی بُ وَ وَعظ گَت گو اَو عیسایه گو مَ بُ وَعظ گِر نینَ، آن هَگو جورَ رِحَگه دی بِتَ سَر وَ، گو اَو رِحا گو خدا دایَ وَ نینَ، آن هَگو جورَ انجیلَگه دی بُ وَ بِتَ وَعظ گِرِن، گو اَو انجیلا گو وَ قَبول گِری نینَ، اون حاضِرِن گو وانَ رِحَت تحمل گَن. بَراستی اَز گُمان ناگَم گو اَز ژه وان رسولِت مَزِن گِمتِرِم. حتا هَگو اَز قِسَبِژَگه زیرَک ژی نَبِم، مَعریفَته دا مِن چه گِماسی چِنینَ. بَراستی مَ همو آلیادا همو دِشدی دا اَوَ بُ وَ آشگَرا گِریَ. ما مِن گُنَه گِر گو بِ مفتَ وَعظ گِرِنا انجیلا خدا بُ وَ، خو گوشگَ گِر گو اون سَربِلند بِن؟ بَر خاطره هِنده گو اَز بُ وَ خِذمَته بِگَم، بُ دَرباز گِرِنا رُژا خو، مِن آریکاریا کلیسایه دی قَبول گِرِن و اَو شَلاندِن. وقته گو اَز لاره وَ بوم و محتاج بوم، اَز بُ چه کَسه نَبومَ بارگِرانی، چون اَو بِرایِت گو ژه مقدونیه هاتِن هَوجَییِت مِن حاضِر گِرِن. بَجا مِن نَخاست و اَز ناخازِم ژی گو چه جورا بُ وَ بِبِمَ بارگِرانی. اَز بِ اَو راستیا مسیحْ گو ناو مِدایَ سوند دِخُم گو، اَو اِفتخارا مِن مَنطَقِت اَخائیه دا بَین ناچیت. ایجا بُچی؟ چون اَز هَژَ وَ ناگَم؟ خدا دِزانیت گو اَز هَژَ وَ دِگَم. اَو شُلا گو دِگَم، اَزه هَ بِگَم، گو فُرصَته ژه وان مِرُوان بِستینِم، ژه اَونه گو دِخازِن ناو وه خِذمَـتا گو دِگَن و اِفتخاره بِ دِگَن، خو گَل مَدا یگ بِگِرِن. بَر خاطره هِنده گو اَو مِرُوَنَ، رسوله دِرَوین و پاله حیلَبازِن و خو بینا رسولِت مسیحْ نیشان دِدَن. و اَوَ عَجِب نینَ، چون گو حتا شیطان ژی خو بینا میلیاکَتَگه نوره نیشان دِدَت. بَجا عَجِب نینَ هَگو خِذمَتکارِت وی ژی خو بینا خِذمَتکارِت صالِح بونه نیشان دَن. دوماییگا وان دیه گورَیَگی عمله وان بیت. اَز دیسا دِبِژِم: چه کَس گُمان نَگَت اَز به عاقلِم. بله هَگو اون وِسا گُمان دِگَن، مِن بینا به عاقلَگه قَبول گَن، گو اَز ژی گوشگه اِفتخاره بِگَم. وقته اَز وِسا بِ اطمینانه باسه اِفتخارا خو دِگَم، اَو قِسه گو اَز دِبِژِم، بینا اَو قِسه گو ژه آلیه خاده دِنَ گُتن نینَ، بَلگو بینا قِسه مِرُوَگه به عاقلَ. بَر وه هِنده گو گَلَک مِرُو اِفتخاره فِکره بَشَری دِگَن، اَزه ژی اِفتخاره بِگَم. نَگو اون بوخو گَلَک زانانَ، بَر خاطره وه هِنده اون به عاقلا بِ کَیف خوشیه تحمل دِگَن. چون هَگو مِرُوَگ وَ بِگَتَ برده خو، آن همو دِشده وَ بِستِنیت، آن استفادا خو وَ بِگَت، آن سَر وَ آغاتیه بِگَت، آن سیلّا وَ بِدَت، اون تحمل دِگَن. اَز بِ شَرمه دِبی بِژِم گو، اَم بُ گِرِنا شُلَگه وِسا گَلَک ضعیف بون! بله هَگو مِرُوَگه دی بِوِریت راستا مَسَلَیَگه دا اِفتخاره بِگَت - دیسا ژی اَز بینا به عاقلَگه قِسَ دِگَم - اَز ژی، دِوِرِم راستا وه مَسَله دا اِفتخاره بِگَم. ما اَو عبرانینَ؟ اَز ژی! ما اَو بنی اسرائیلینَ؟ اَز ژی! ما اَو ژه نَسلا ابراهیمِن؟ اَز ژی! ما اَو خِذمَـتکارِت مسیحِن؟ اَز زِدَتِرِم - اَز بینا مِرُوَگه دین قِسَ دِگَم - مِن همو کَسه گَلَکتِر زحمت کِشایَ، گَلَکتِر کَتِمَ زیندانادا، گَلَکتِر کُت خاریَ و چَند جارا حَتا بَر مِرِنه چُمَ. مِن پِنج جارا ژه دَسته یهودیان ژه چِلا یگ گِمتِر شَلاق خار. مِن سه جارا بِ زُپا کُت خار، اَز جارَگه سنگسار بوم. سه جارا گَمی بات بو؛ مِن شَوَگ و رُژَگه بَحره دا دَرباز گِر. اَز همو جاره سَفَرادا بومَ، خطرا چَمادا دَرباز بویین، خطرا رِبِرا، خطرا قَومه مِن بوخو، خطرا قَومه گو یهودی نینِن، خطرا ناو شَهری دا، خطرا ناو چُله دا، خطرا ناو بَحره دا، خطرا بِرایِت دِرَوین؛ مِن گَلَک زحمت و ایزا کِشایَ، مِن شَوه، گَلَک به خَوی کِشایَ، مِن بِرسیتی و تِرنیتی کِشایَ، گَلَک جارا به رِسق مامَ، مِن سِر دیتیَ و اَز روت مامَ. خِنجی وانَ، نیارانیا تواوی کلیسایا همو رُژه سَر ناومِله مِن گِرانیه دِگَت. کِیَ گو ضعیف بیت و اَز ضعیف نَبِم؟ کِیَ گو ره دَرکَویت و اَز ناو آگِره ویدا نَشَوتِم؟ هَگو اَز دِبی اِفتخاره بِگَم، اَزه اِفتخاره وان دِشدا بِگَم گو ضعفا مِن نیشان دِدَن. خدا، بابه عیسیْ خاده، هَمَن اَوه گو حَتا اَبَده مبارَکَ، دِزانیت گو اَز دِرَوا ناگَم. دمشقه دا، اَو والیه گو حارث پاشا اَو بِژارته بو، هِندَ نُبَدار دانا بونَ ناو شَهره دمشقیادا گو مِن بِگِرِن. بله اَز دانامَ ناو زَنبیلَگه دا و کُلَکَگه دیوارا شَهری دا ژُردا رِگِرِم و اَز وِسا ژه دَسته وی حِلاتِم. اَز دِبی اِفتخاره بِگَم؛ دوزَ گو وه اِفتخار گِرِنه دا چه کار چِنینَ، بله اَزه بِچِمَ پِش و باسه دیتنا و آشگَرابونه خاده بِگَم. اَز مِرُوَگه ناو مسیحْ دا ناس دِگَم گو چارده سالا پِش نَهَ بُ اَسمانه سِیه ژِلَل هاتَ بِرِن، ایجا بِ بَدَن آن دَروَیی بَدَن اَز نِزانِم، خدا دِزانیت. اَز دِزانِم گو بُ بِهَشته ژِلَل هاتَ بِرِن - ایجا بِ بَدَن آن دَروَیی بَدَن اَز نِزانِم، خدا دِزانیت - و اَوی هِندَ دِشد بیهیستِن گو نایِتَ گُتن، هِندَ دِشد گو انسان نابی بِژیت. اَز اِفتخاره مِرُوَگه وِسا دِگَم، بله اَز راستا خودا اِفتخاره ناگَم، خِنجی ضعفه خو. حتا هَگو اَز بِخازِم اِفتخاره ژی بِگَم، اَز به عاقل نابِم، چون گو اَز راستیه دِبِژِم؛ بله اَز ناخازِم اِفتخاره بِگَم، گو وِسا مِرُوَگ گُمان نَگَت گو اَز ژه وه دِشدا گو اَو مِدا دِبینیت و ژه مِن دِبیهیسیت زِدَتِرِم. بَجا بَر خاطره هِنده گو عَظمَتا به حدَ وان آشگَرابونانَ مِن مغرور نَگَت، قَلَمَگ ناو جسمه مِدا هاتیَ داناندِن. قاصدَگ ژه آلیه شیطان، گو مِن بِشینیت و نَهِلیت اَز مغرور بِم. بُ خَلاص بونا ژه وه مِن سه جارا لاواهی خاده گِر. بله اَوی گُتَ مِن: «لطفا مِن تِرا تَ هَیَ، چون گو قُدرَتا مِن، ناو ضعیف بونه دا کامِل دِبیت.» بَجا، اَز حتا بِ کَیف خوشیَگه زِدَتِر اِفتخاره ضعفه خو دِگَم گو وِسا قُدرَتا مسیحْ سَر مِن بِمینیت. بَجا اَز بَر خاطره مسیحْ، ژه ضعفا، تُهمَتا، زحمتا، اَذیَتا و بَلایا راضیمَ. چون گو وقته اَز ضعیفِم، هِنگه اَز قاوَتِم. اَز به عاقل بومَ! وَ اَز بُ وه یگه مَجبور گِرِم. چون گو وَ دِبی مَحتا مِن گِره با. بِ وه حالی گو اَز چه دِشد نینِم، بله اَز ژه وان رسولِت مَزِن چه جورا گِمتِر نَبوم. نیشانِت رسولَگه راستی، بِ صَبرَگه کامِل ناو وَدا دووهار بو، بِ نیشانا و مُعجِزا و شُله عَظیم. راستا چه دا ژه کلیسایه دیتِر گِمتِر قَنجی وَ هاتَ گِرِن، خِنجی وه یگه گو اَز بوخو ژی چه جارا بُ وَ نَبومَ بارگِرانی؟ مِن بَر خاطره وه خِرابیا گو وَ گِر بِبَخشِن! نَهَ اَز حاضِرِم گو بُ جارا سِیه بِمَ لاره وَ. اَز بُ وَ نابِمَ بارگِرانی. چون گو اَز دوو ماله وَدا نینِم، بَلگو اَز دوو وَدامَ. چون گو وَظیفا زاروگان نینَ گو بُ داییگ و بابه خو مالی خِر گَن، بَلگو داییگ و باب بُ زارویه خو مالی خِر دِگَن. اَزه بِ کَیف خوشیه بُ جانه وَ خَرج گَم و مِن خَرج ژی گِریَ. هَگو اَز گَلَک هَژَ وَ دِگَم، اون دِبی گِمتِر هَژَ مِن بِگَن؟ بله حتا هَگو اون قَبول گَن گو اَز بُ وَ بارگِرانی نَبوم، حتمن اونه بِژِن گو اَز حیلَبازَگ بوم و مِن بِ حیلا منفعتا خو وَ بِر. ما مِن بِ واسِطا چی یگ ژه وان مِرُوه گو رِگِرَ لاره وَ استفادا خو وَ گِر؟ مِن ژه تیتوس خاست گو بِتَ لاره وَ و مِن بِرایه مَ ژی گَل ویدا رِگِر. ما تیتوس استفادا خو وَ گِر؟ ما مَ ژی بِ هَمَن رِحه رِفتار نَگِر؟ ما اَم ژی بِ هَمَن راوِژه نَچُنَ پِش؟ ما حَتا نَهَ وَ وِسا فِکِر گِریَ گو اَم لاره وَ خو دِپارِزِن؟ اَم حُضورا خدادا بینا وان مِرُوا قِسَ دِگَن گو ناو مسیحْ دانَ، و گَلی عزیزان، هَچی شُلا اَم دِگَن بُ آوا گِرِنا وَیَ. چون گو اَز دِتِرسِم رَنگَ وقته اَز تِمَ لاره وَ بِبینِم اون وِسا گو اَز دِخازِم نینِن و اون ژی بِبینِن اَز وِسا گو اون دِخازِن نینِم. اَز دِتِرسِم گو رَنگَ ناو وَدا شَر، حسادت، کَرب، خوپرستی، بُختان، پِشت سَره خلقه قِسَدان، خو مَزِن گِرِن و به سَربَریه بِبینِم. و هَمژی اَز ژه وه هِنده دِتِرسِم گو وقته اَز دیسا بِمَ لاره وَ، خدایه مِن دیسا مِن حُضورا وَدا دل نِزِم گَت و اَز مَجبور بِم بَر خاطره گَلَک ژه وان مِرُوه گو پِشتا گُنَه گِرِنَ و ژه پیسیتی، به ناموسی و عیاشیا خو تَوبَ نَگِرِنَ، تازیه بِگِرِم. اَوَ بُ جارا سِیه یَ گو اَز تِمَ دیتِنا وَ. «هر قِسَیَگ دِبی بِ شَهادَتا دو آن سه شاهِدا بِتَ ایثبات گِرِن.» مِن دیتِنا وَ یا دویه دا گو اَز وِدَره بوم، هُشدار دا اَو مِرُوَگه گو پِشتا گُنَه گِره بون و تواوی مِرُوه دی و نَهَ ژی بِ وه حالی گو اَز وِدَره نینِم اَز هُشداره دِدَمَ وان گو هَگو اَز دیسا بِمَ لاره وَ اَز بَرآوردا چه کَسه ناگَم. چون اون دوو وه یگه دا نَ گو ایثبات بیت گو مسیحْ ناو مِدا قِسَ دِگَت. مسیحْ راستا وَدا ضعیف نینَ، بَلگو نابَینا وَدا قاوَتَ. چون گو اَو، ناو ضعیف بونه دا خاچِوَ وَبو بله بِ قُدرَتا خدا دژیت. هَ وِسا اَم ژی ناو ویدا ضعیفِن، بله راستا وَدا اَمه ژی گَل ویدا بِ قُدرَتا خدا بژین. خو امتحان گَن گو اون بِبینِن کانه اون ناو ایمانه دانَ آن نه. خو بِجَبِرینِن. ما اون راستا خودا نِزانِن گو عیسیْ مسیحْ ناو وَدایَ؟ خِنجی وه یگه گو اون بَراستی وه امتحانه دا رَد بِن! اَز هِویدارِم اون وِنَ بِزانِن گو اَم وه امتحانه دا رَد نَبونَ. بله دعایا مَ بُ درگاها خدا اَوَیَ گو اون شُلا خِراب نَگَن؛ نه بُ هِنده گو معلوم بیت اَم وه امتحانه دا سَربِلند بونَ، بَلگو بَر خاطره هِنده گو اون شُلا دوز بِگَن، حتا هَگو وِسا بِتَ بَر چاو گو اَم رَد بونَ. چون گو اَم نِگارِن له ضِدّ راستیه چه شُله بِگَن، بَلگو هَچی شُلا گو اَم دِگَن تِنه بُ راستیه یَ. چون گو وقته اَم ضعیف بِن و اون قاوَت، اَم کَیف خوشِن. دعایا مَ اَوَ گو اون جانَگه تازَ بِستینِن. بَر خاطره وه هِنده اَز وان دِشدانَ وقته ژه وَ دورِم بُ وَ دِنِویسِم گو وقته اَز هاتمَ لاره وَ مَجبور نَبِم اقتدارا خو سخت بِدَمَ شُله، اَو اقتدارا گو خاده بُ آوا گِرِنه دایَ مِن نه بُ خِرا گِرِنه. له دوماییگه، گَلی بِرایا، کَیف خوشیه بِگَن. آماجا وَ اَوَ بیت گو اون جانَگه تازَ بِستینِن؛ یِگودو اِمِن گَن، رأیا وَ یگ بیت. ناو آشتی و سِلامتیه دا بژین گو خدایه مُحبّت و آشتی و سِلامـتیه دیه گَل وَدا بیت. بِ ماچَگه مُقدس سِلاوه یِگودو بِگَن. تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ، بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. لطفا خاده عیسیْ مسیحْ و مُحبّتا خدا و هَوالَتیا رِحا مُقدسا خدا گَل وَ همویادا بیت. ژه پولس، اَو رسوله گو رسالتا وی نه ژه انسان و نه ژی بِ واسِطا انسانَ، بَلگو بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ و خدایه بابَ گو عیسیْ مسیحْ ژه ناو مِریادا راگِر، و ژه تواوی اَو بِرایه گو گَل مِدانَ، بُ کلیسایه مَنطَقا غَلاطیه: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، و خاده عیسیْ مسیحْ، سَر وَ بیت. اَو عیسیْ مسیحه گو گورَیَگی اِرادا خدایه مَ، بابو جانه خو رِیا گُنَهه مَدا دا گو مَ ژه دَورانه پیسَ نَهَ خَلاص گَت، شُکوه و جلال بیت بُ وی اَبَده حَتا اَبَده. آمین. اَز مامَ حَیر گو اون گَلَک زو اَوه گو ناو لطفا مسیحْ دا گاز وَ گِر، دِبَردَن و اون دِزُورِنَ بُ آلیه انجیلَگه دی. وِسا نینَ گو انجیلَگه دی هَبیت؛ بله هِندَ مِرُو هَنَ گو وَ پَرِشَ دِگَن و دِخازِن دَست بِبَنَ ناو انجیلا مسیحْ دا. بله هَگو اَم آن میلیاکَتَگ ژه اَسمانی، انجیلَگه بُ وَ وَعظ گَت گو له ضِدّ وه انجیله بیت گو مَ بُ وَ وَعظ گِریَ، لعنت له بیت! هَ وِسا گو مَ پِشتا گُته بو، نَهَ ژی اَز دیسا دِبِژِم گو: هَگو مِرُوَگ انجیلَگه بُ وَ وَعظ گَت گو له ضِدّ وه انجیله یَ گو وَ قَبول گِریَ، لعنت له بیت! اَز نَهَ دوو تأیید بون ژه آلیه انسانا دا مَ آن ژه آلیه خدا؟ آن اَز سَعی دِگَم گو انسانا کَیف خوش گَم؟ هَگو مِن هِشتا ژی سَعی گِره با گو انسانا کَیف خوش گَم، اَز نَدِبومَ خِذمَتکاره مسیحْ. چون گو گَلی بِرایا، اَز دِخازِم اون وِنَ بِزانِن، اَو انجیلا گو مِن وَعظ گِر، انجلیا دَسته انسان نینَ. چون گو مِن اَوَ نه ژه انسان اِستاند و نه ژی چه کَسه فِرَ مِن گِر، بَلگو مِن اَوَ بِ واسِطا آشگَرابونا عیسیْ مسیحْ اِستاند. وَ راستا ژیانا مِن یا پِشتا وقته گو اَز ناو دینه یهودیَته دا بوم بیهیستیَ، گو مِن چاون بِ ظُلمه اَذیَتا کلیسایا خدا دِگِر و مِن سَعی دِگِر گو اَز اَوه بَین بِبَم. اَز ناو یهودیَته دا ژه تواوی اَونه گو ناو قَومه مِدا، تَمَنه مِدا بون پِش کَتِم و مِن راستا رَسمه باوانه خودا گَلَک غیرت هَبو. بله وقته خدا گو اَز پِش هِنده دا گو بِمَ دُنیایه بِژارته بوم و بِ لطفا خو گاز مِن گِر، کَیف خوشیا وی وِنَ دا بو گو گوره خو سَر مِن آشگَرا گَت گو اَز اَوی ناو قَومه گو یهودی نینِن دا وَعظ گَم، مِن وه دَمه گَل چه کَسه مشورت نَگِر، و اَز نَچُمَ شَهره اورشلیمه لاره اَونه گو پِش مِدا رسول بون، بَلگو اَز بُ آلیه عربستانه کَتِمَ ره و اَز دیسا زُوِریمَ شَهره دمشقه. ایجا، اَز پاشه سه سالا چُمَ اورشلیمه گو کیفا بِبینِم و اَز پانزدَه رُژا مامَ لاره وی. بله مِن خِنجی یعقوب، بِرایه عیسیْ خاده، چی یگ ژه رسوله دی نَدیتِن. اَز حُضورا خدادا دِبِژِم گو چی یگ ژه اَو دِشده گو اَز بُ وَ دِنِویسِم دِرَو نینِن. پاشه، اَز چُمَ بُ مَنطَقه سوریه و کیلیکیه. وه زَمانی دا، اَو کلیسایه یهودیه گو ناو مسیحْ دانَ، اَز هِشتا نِیزوک دا ناس نَدِگِرِم. اَوان تِنه دِبیهیستِن گو: «اَوه گو پِشتا اَذیَتا مَ دِگِر، نَهَ هَمَن وه ایمانه وَعظ دِگَت گو زَمانَگه سَعی دِگِر اَوه بَین بِبَت.» و اَوان بَر خاطره مِن سِتایِشا خدا دِگِرِن. ایجا پاشه چارده سالا، اَز گَل برنابادا جارَگَ دی چُمَ شَهره اورشلیمه و مِن تیتوس ژی گَل خودا بِر. چُنا مِن بُ وِدَره بَر خاطره آشگَرابونَگه بو و وِدَره مِن راستا اَو انجیلا گو ناو قَومه گو یهودی نَبون دا وَعظ گِره بو بُ وان گُت، گو اَز مطمئن بِم اَز به چِنَ نابَزِم آن ژی نَبَزیمَ، بله مِن اَو شُلَ به دَنگ و تِنه بُ سَرُکه گو هِتبار وان دِهاتَ گِرِن گُت. بله حتا تیتوس گو گَل مِدا بو، بِ وه حالی گو یونانی بو، مَجبور نَگِرِن گو سُنَت بیت. بله دیسا ژی، بَر خاطره بِرایِت دِرَوین بو گو اَو به دَنگ اینانَ ناو جَمعا مَدا گو جاسوسیا آزادیا گو مَ ناو مسیحْ عیسیْ دا هَیَ بِگَن گو وِسا مَ بِکِشِنَ بُ بردتیه. اَم حتا بُ لَحظَیَگه ژی تسلیمی وان نَبون گو وِسا راستیا انجیله بُ وَ بِتَ خُدان گِرِن. بله وان سَرُکه گو هِتبار وان دِتَ گِرِن، گو بُ مِن فَرق ناگَت اَو کِنَ، خدا چه فَرق و جُداتیه نادانِتَ نابَینا انسانادا، اَز دِبِژِم گو، اَو سَرُکه گو هِتبار وان دِتَ گِرِن چه له مِن زِدَ نَگِرِن، برعکس، اَوان دیتِن گو وَظیفا وَعظ گِرِنا انجیله بُ اَونه سُنَت نَبویی آنی بُ قَومه گو یهودی نینِن بُ مِن هاتیَ سِپاردِن، هَ وِسا گو وَظیفا وَعظ گِرِنا انجیله بُ اَونه هاتی سُنَت گِرِن آنی بُ یهودیا بُ پِطرُس هاته بو سِپاردِن. چون اَو خدایه گو قُدرَت دا پِطرُس گو بِبیتَ رسوله اَونه هاتی سُنَت گِرِن آنی یهودیا، قُدرَت دا مِن ژی گو بِبِمَ رسوله قَومه گو یهودی نینِن. و وقته یعقوب و کیفا و یوحنا گو وِسا دِهاتَ بَر چاو گو ستونِن، اَو لطفا گو بُ مِن هاته بو دایین دیتِن، دَسته دُستِنیه دانَ مِن و برنابا گو اَم بِچِنَ لاره قَومه گو یهودی نینِن و اَو بِچِنَ لاره اَونه گو هاتنَ سُنَت گِرِن. اَوان تِنه ژه مَ خاستِن گو اَم فِکره فقیر و ژارادا بِن، اَوَ هَمَن شُل بو گو مِن بُ گِرِنا وه اشتیاق هَبو. بله وقته گو کیفا هاتَ شَهره اَنطاکیه، اَز رابومَ ناو رویه وی، چون گو اَو آشگَرا تقصیرکار بو. چون پِش هِنده دا گو هِندَ مِرُو ژه آلیه یعقوب بِن، پِطرُس گَل قَومه گو یهودی نَبون دا رِسق دِخار، بله وقته گو اَو هاتِن، اَوی خو پاشوَ کِشا و خو جُدا گِر، چون گو اَو ژه جَماعَتا گو طایه سُنَت گِرِنه بون دِتِرسیا. یهودیه مایی ژی گَل ویدا اَو ریاکاریَ گِرِن، وِسا گو ریاکاریا وان حتا برنابا ژی ره دَرخِست. بله وقته گو مِن دیت رِفتارا وان گورَیَگی راستیا انجیله نینَ، لاره وان همویا مِن گُتَ کیفا: «هَگو تِ بِ وه حالی گو یهودی ای، بینا قَومه گو یهودی نینِن دژی نه بینا یهودیا، تِیه چاون بِگاری قَومه گو یهودی نینِن مَجبور گَی بینا یهودیا بژین؟» اَم بوخو هَ ژه وقته گو داییگه دِبِن یهودینَ و اَم نه ژه اَو قَومه گُنَهکارِن گو یهودی نینِن؛ بِ وه حالی اَم دِزانِن گو مِرُوَگ بِ عمله شِریعَته صالِح نایِتَ هَژمارتِن، بَلگو بِ واسِطا ایمانا گو بِ عیسیْ مسیحْ هَیَ صالِح دِتَ هَژمارتِن، بَجا مَ ژی، ایمان اینایَ مسیحْ عیسیْ گو اَم بِ وه ایمانا گو مَ مسیحْ هَیَ صالِح بِنَ هَژمارتِن، نه بِ عمله شِریعَته، چون گو چه کَس بِ عمله شِریعَته صالِح نایِتَ هَژمارتِن. بله هَگو وقته اَم دوو هِنده دا نَ گو ناو مسیحْ دا صالِح بِنَ هَژمارتِن، معلوم بیت گو اَم ژی گُنَهکارِن، ما معنیا وه اَوَیَ گو مسیحْ، خِذمَتکاره گُنَهه یَ؟ حاشا! چون هَگو اَو دِشدا گو مِن بوخو خِرا گِر، اَز دیسا چه گَم، اَز ایثبات دِگَم گو تقصیرکارِم. چون گو بِ واسِطا شِریعَته، اَز راستا شِریعَته دا مِرِم گو وِسا اَز بُ خدا بژیم. اَز گَل مسیحْ دا خاچِوَ وَبومَ. ایدی اَوَ اَز نینِم گو دژیت، بَلگو مسیحَ گو ناو مِدا دژیت. اَو ژیانا گو نَهَ اَز ناو جسمه دا دِگَم، بِ واسِطا ایمانا بِ گوره خدایَ گو هَژَ مِن گِر و جانه خو رِیا مِدا دا. اَز لطفا خدا باطل ناگَم، چون هَگو صالِح بون بِ واسِطا شِریعَته با، بَجا مسیحْ به چِنَ مِر. اَی غَلاطیه نَزانِن، که سیحِربازی له وَ گِر؟ مِرِنا عیسیْ مسیحْ وِسا آشگَرا هاتَ گُتن گو مِرُو دِگُت اَو بَر چاوه وَ خاچِوَ وَبو. اَز تِنه هَز دِگَم وِنَ بِزانِم: رِحا خدا، بِ واسِطا عمله شِریعَته بُ وَ هاتَ دایین آن بِ واسِطا ایمان بَ اَو دِشدا گو وَ بیهیست؟ ما اون هِندَ نَزانِن؟ گو وَ بِ رِحا خدا دَستبه گِر و نَهَ اون دِخازِن بِ جسمه کامِل بِن؟ ما وَ به چِنَ زَجرا گَلَک دِشدا کِشا؟ بَراستی به چِنَ بو؟ اَوه گو رِحا خدا دِدَتَ وَ و ناو وَدا مُعجِزا دِگَت، ما وان شُلانَ بَر خاطره هِنده گو اون عمله شِریعَته تینِنَ جی دِگَت آن بَر خاطره ایمان بَ اَو دِشدا گو وَ بیهیست؟ هَ وِسا گو ابراهیم پِیغَمبَر، «ایمان اینا خدا و اَوَ بُ وی صالِح بون هاتَ هَژمارتِن.» بَجا وِنَ بِزانِن گو گوره ابراهیم اَوِن اَونه گو پالا خو دِدَنَ ایمانه. نِویسارا مُقدس پِشتِر دیت گو خدا قَومه گو یهودی نینِن بِ واسِطا ایمانه صالِح دِهَژمِریت، بَ وه یگه ژی پِشتِر اَو خَبَرا خوش بُ ابراهیم وَعظ گِر و گُت: «تواوی مِلَت بَر خاطره تَ دیه بَرکته بِستینِن.» بَجا اَونه گو پالا خو دِدَنَ ایمانه، گَل ابراهیمه خُدان ایمان دا بَرکته دِستینِن. چون تواوی اَونه گو پالا وان سَر عمله شِریعَته نَ، بِن لعنته دانَ؛ چون گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «لعنت تواوی وان مِرُوا بیت گو سَر تواوی اَو دِشده گو ناو کِتِبا شِریعَته دا هاتنَ نِویساندِن ناسَگینِن و اَوان ناینَ جی.» نَهَ اَو یگَ آشگَرایَ گو چه کَس بِ واسِطا شِریعَته حُضورا خدادا صالِح نایِتَ هَژمارتِن، چون گو «مِرُوه صالِح دیه بِ ایمانه بژیت.» بله شِریعَت ژه ایمانه نینَ، بَلگو «اَو کَسه گو اَمره شِریعَته تینیتَ جی دیه بِ واسِطا وان بژیت.» مسیحْ بَدَلا مَ لعنت بو و وِسا اَم ژه لعنتا شِریعَته خَلاص گِرِن. چون گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «لعنت بیت اَوه گو دارِوَ هوا دِوَبیت.» گو ناو مسیحْ عیسیْ دا بَرکتا ابراهیم بِتَ سَر قَومه گو یهودی نینِن، گو وِسا اَم بِ واسِطا ایمانه اَو رِحا خدا گو هاتیَ وَعدَ دایین بِستینِن. گَلی بِرایا، بِهلِن گو اَز ژه ژیانا انسانا مَثَلَگه بُ وَ بِژِم. چه کَس نِگاریت حتا اَو عَهدا گو بَشَری دانایَ و رَسمی بویَ، باطل گَت آن ژی دِشدَگه له زِدَ گَت. ایجا، وَعدَ بُ ابراهیم و نَسلا وی هاتنَ دایین. اَو نابِژیت گو: «بُ نَسلا،»وِسا گو مِرُو دِبِژیت گَلَکِن، بَلگو دِبِژیت: «بُ نَسلا تَ،» گو منظورا وه مِرُوَگَ، آنی مسیحْ. منظورا مِن اَوَیَ: شِریعَتا گو پاشه چارصَد و سی سالا هات، اَو عَهدا گو خدا پِشتِر گِردا بو ناراگَت، وه جورا گو وَعده باطل گَت. چون هَگو میراث بِ واسِطا شِریعَته بِت، اَو ایدی بِ واسِطا وَعده نایِت؛ بله خدا بِ واسِطا وَعدَیَگه میراث دا ابراهیم. بَجا شِریعَت بُچی هات؟ شِریعَت بَر خاطره آشگَرا گِرِنا تقصیرا هات، اَو ژی تِنه حَتا وه وقته گو اَو نَسلا گو بُ وه وَعدَ هاته بو دایین، بِت. شِریعَت بِ واسِطا میلیاکَتا و واسِطَگَرَگه هاتَ داناندِن. بله واسِطَگَر تِنه گَل آلیَگه دا نینَ، حال اَو حالَ گو خدا یگَ. بَجا آنی شِریعَت له ضِدّ وَعدِت خدایَ؟ حاشا! چون هَگو شِریعَتَگ هاتِبا دایین گو بِگاریت ژیانه بِدَت، بَجا هِنگه بَراستی صالِح بون، دیه بِ واسِطا شِریعَته با. بله نِویسارا مُقدس دِبِژیت گو همو دِشد بِن گُنَهه دا اسیرَ، گو وِسا اَو وَعدا گو سَر ایمانا بِ عیسیْ مسیحَ، بُ اَونه گو ایمان اینانَ بِتَ دایین. نَهَ، پِش هِنده دا گو ایمان بِت، اَم بِن شِریعَته دا زیندانی بون و اَم حَتا وقته اَو ایمانا گو دِبی هاتِبا، دووهار بو، اسیر بون. بَجا شِریعَت حَتا وقته گو مسیحْ بِت بو قَیّمه مَ گو وِسا اَم بِ واسِطا ایمانه صالِح بِنَ هَژمارتِن. بله نَهَ گو ایمان هاتیَ، اَم ایدی بِن دَسته وه قَیّمه دا نینِن. چون گو ناو مسیحْ عیسیْ دا، اون همو بِ واسِطا ایمانه، گوره خدانَ. چون اون گو وَ همویا ناو مسیحْ دا غُسلا تعمیده گِرتیَ، وَ مسیحْ بَرگِریَ. ایدی نه یهودی معنی هَیَ نه یونانی، نه خُلام نه آزاد، نه مِر نه ژِن، چون گو اون همو ناو مسیحْ عیسیْ دا یگِن. هَگو اون یه مسیحِن، بَجا اون نَسلا ابراهیمِن و گورَیَگی وَعده اون وَرَثَنَ. منظورا مِن اَوَیَ گو، حَتا وقته گو وارِث صغیرَ، بِ وه حالی گو خُدانه همو دِشدیَ، گَل خُلامَگه دا چه فَرق چِنینَ، بَلگو حَتا وه زَمانه گو ژه آلیه بابه ویدا هاتیَ کِفش گِرِن، بِن دَسته قَیّما و وکیل وَصیادا یَ. راستا مَدا ژی هَ وِسایَ، وقته گو اَم صغیر بون، اَم خُلامه راوِژه وه دُنیایه بون. بله وقته گو اَو زَمانه کِفش بویی کامِل گَهَشت، خدا گوره خو رِگِر گو ژه ژِنَگه هاتَ زایین و بِن اَمره شِریعَته دا هاتَ دُنیایه، گو حَقه آزادیا اَونه گو بِن شِریعَته دا بون بِدَت، گو وِسا مقاما گورادا حَقه اَولادیتیه بُ مَ بِتَ دایین. بَر خاطره هِنده گو اون گورِن، خدا رِحا گوره خو رِگِریَ ناو دله مَدا گو دِگَتَ هَوار: «اَبّا! بابو!» بَجا تِ ایدی خُلام نینی، بَلگو تِ گوری و هَگو تِ گوری، بَجا خدا تِ گِری وَرَثَ. بَرِ، وقته گو وَ خدا ناس نَدِگِر، وَ خُلامَتیا وان دِشدا دِگِر گو ذاته خودا خدا نینِن. بله نَهَ گو اون خدا ناس دِگَن، آن باشتِر بِژِم، خدا وَ ناس دِگَت، اون چاون دِگارِن دیسا بِزُورِنَ بُ آلیه اَو راوِژه ضعیف و به اَرزِشَ دُنیایه؟ ما اون دِخازِن جارَگه دی بِبِنَ خُلامه وان؟ اون رُژا و هَویا و فَصلا و سالا خُدان دِگَن! اَز دِتِرسِم گو مِن راستا وَدا به چِنَ زحمت کِشا بیت. گَلی بِرایا، اَز لاواهیا وَ دِگَم گو اون بینا مِن له بِن، چون گو اَز ژی بینا وَ له هاتِمَ. وَ راستا مِدا چه خِرابی نَگِر. اون دِزانِن گو جارا اَوِلی نَساخیا ناو بَدَنا مِدا بو باعیث گو مِن انجیل بُ وَ وَعظ گِر، و بِ وه حالی گو وضعا مِن بُ وَ امتحانَگ بو، وَ اَز گوشگَ نَزانیم آن اَز به قَدِر نَگِرِم، بَلگو وَ اَز بینا میلیاکَتَگه خدا قَبول گِرِم، حتا وِسا گو مِرُو دِگُت وَ مسیحْ عیسیْ قَبول گِریَ. بَجا چه هاتَ سَره وه اشتیاقا وَ؟ چون گو اَز شَهادَته دِدَمَ وَ هَگو بِبا، وَیه چاوه خو دَرخِسته با و دابا مِن. نَهَ بِ گُتِنا راستیه بُ وَ، اَز بومَ دُژمِنه وَ؟ اَو بَر خاطره هِنده گو وَ بیننَ دَست گَلَک اشتیاق هَنَ، بله نه بِ نیّتا قَنج. اَو دِخازِن وَ ژه مَ جُدا گَن گو وَ ژی بُ وان گَلَک اشتیاق هَبیت. بُ نیّتا قَنج، همو جاره گَلَک اشتیاق هَبون باشَ، نه تِنه وقته گو اَز گَل وَدا مَ. زارویه مِن یه گوشگَ، اون اَونه گو مِن بُ وَ دیسا اِشا زایینه هَیَ حَتا وقته گو مسیحْ ناو وَدا شِکل بِگِریت! خازی مِن گاری با اَز نَهَ لاره وَ بام و مِن قِسَدانا خو گَل وَدا عوض گِره با، چون گو اَز راستا وَدا مامَ حَیر. اون گو دِخازِن بِن اَمره شِریعَته دا بِن، کانه بُ مِن بِژِن، ما اون گوهه خو نادَنَ اَمره شِریعَته؟ چون گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن گو ابراهیم پِیغَمبَر دو گور هَبون، یگ ژه خُدامَگه و یه دی ژه ژِنَگه آزاد. اَو گوره گو یه خُدامی بو، گورَیَگی جسمه هاتَ دُنیایه، بله اَو گوره گو یه ژِنگا آزاد بو، بِ واسِطا وَعده هاتَ دُنیایه. نَهَ مِرُو دِگاریت وِنَ بینا مَثَلَگه بِبینیت: اَو ژِنگَنَ، دو عَهدِن. یگ ژه چییایه سینایه یَ گو بِچوگا بُ بردتیه دِزِت؛ اَو هاجرَ. هاجر چییایه سینایه یَ، عربستانه دا؛ هاجر بینا شَهره اورشلیمه نَهَیَ، چون گو گَل زارویِت خودا بردتیه دایَ. بله اورشلیمه آلیه سَری آزادَ و داییگا مَیَ. چون گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویساندِن: «شادیه بِگَ، اَی ژِنگا گو بِچوگا نابی و تَ چه جارا نَزایَ، دَنگا خو بِلند گَ و بِگَ هَوار، اَی ژِنگا گو تَ اِشا زایینه نَکِشایَ! چون گو زارویه ژِنگا به کَس دیه ژه زارویه ژِنگا مِر هَیی زِدَتِر بِن.» گَلی بِرایا، نَهَ اون بینا اسحاق زارویه وَعده نَ. بله هَ بینا وه زَمانه گو گوره گو گورَیَگی جسمه هاته بو دُنیایه، اَذیَتا گوره گو گورَیَگی رِحا خدا هاته بو دُنیایه گِر، نَهَ ژی هَ وِسایَ. بله نِویسارا مُقدس چه دِبِژیت؟ «خُدامی گَل گوره ویدا پاوِژَ دَروَ، چون گو گوره خُدامی، گَل گوره ژِنگا آزاددا ناو میراثه دا نابیتَ شِریگ.» بَجا گَلی بِرایا، اَم زارویه خُدامی نینِن، بَلگو اَم زارویه ژِنگا آزادِن. بُ آزادیه بو گو مسیحْ اَم آزاد گِرِنَ؛ بَجا طیگ راوَستِن و خو دیسا نَبَنَ بِن نیره بردتیه دا. بَرخودَنه، اَز پولس، دِبِژِمَ وَ هَگو اون سُنَت بِن مسیحْ چه منفعت بُ وَ چِنابیت. اَز دیسا بُ اَوه گو سُنَت بیت، شَهادَته دِدَم گو وَظیفا ویَ گو تواوی اَمره شِریعَته خُدان گَت. اون ژه مسیحْ جُدا بونَ، اون اَونه گو سَعی دِگَن بِ واسِطا شِریعَته صالِح بِنَ هَژمارتِن؛ لطف ژه وَ دور کَتیَ. چون گو بِ واسِطا رِحا خدا، بِ ایمانه یَ گو اَم بوخو بِ اشتیاقه هِویا اُمیدا وه صالِح بونه نَ. بَر خاطره هِنده گو ناو مسیحْ عیسیْ دا نه سُنَت بون مُهِمَ، نه ژی سُنَت نَبون، بَلگو تِنه مُهِم اَو ایمانَ گو بِ واسِطا مُحبّته شُل دِگَت. اون باش دِبَزین. که پِشیا وَ گِرت گو اون ژه راستیه اطاعته نَگَن؟ اَو یگَ گو اون وِسا قانع بونَ، ژه آلیه اَوه گو گاز وَ دِگَت، نینَ. گوشگَ هِوِن دِگاریت تواوی هَویری تِرش گَت. مِن ناو خاده دا اطمینان هَیَ گو وَ باواریَگه دی چِنابیت. اَوه گو وَ پَرِشَ دِگَت، هَچی کَسه گو دِخازیت بِلا بِبیت، دیه جَزایا شُله خو بِکِشیت. گَلی بِرایا، بله هَگو اَز هِشتا ژی سُنَت گِرِنه وَعظ دِگَم، بَجا اَز بُچی هِشتا اَذیَت دِبِم؟ هَگو وِسا با، پیاما خاچه ایدی چه کَس نَدِشاند. خازی اَونه گو وَ پَرِشَ دِگَن، خو یگسَرَ ژه مِراتی اِخِسته بان! چون گو گَلی بِرایا، اون بُ آزادیه هاتنَ گازی گِرِن. تِنه آزادیا خو بُ جسمه نَگَنَ فُرصَتَگ، بَلگو بِ واسِطا مُحبّته بُ یِگودو خِذمَته بِگَن. چون گو تواوی شِریعَت ناو قِسَیَگه دا تِتَ جی: «جیناره خو بینا خو هَژه بِگَ.» بله هَگو اون یِگودو بِگَزِن و بِدِرینِن، له شار بِن گو اون بِ دَسته یِگودو بَین نَچِن. بله اَز دِبِژِم بِ رِحا خدا رِفتار گَن گو اون داخازیه جسمه نَینِنَ جی. چون گو داخازیه جسمه له ضِدّ رِحا خدانَ و داخازیه رِحا خدا، له ضِدّ جسمه نَ. چون گو اَونَ له ضِدّ یِگودونَ، گو وِسا وَ ژه اَو شُله گو اون دِخازِن بِگَن دور خُدان گَن. بله هَگو اون بِ رِحا خدا هدایت بِن، اون بِن اَمره شِریعَته دا نینِن. عمله جسمه آشگَرانَ: به ناموسی، پیسیتی، به اَدبی؛ بت پرستی، سیحِربازی؛ دُژمِناتی، شَر، حسادت، کَرب، خوپرستی، نفاق، اختلاف، پِخالت، مَستی، عیاشی و دِشده بینا وانَ. مِن هَ وِسا گو پِشتِر هُشدار دا وَ، اَز دیسا هُشداره دِدَمَ وَ گو، مِرُوه گو شُله وِسا دِگَن نابِنَ وَرَثه پادشاهیا خدا. بله اِرمیشا رِحا خدا، مُحبّت، شادی، آشتی و سِلامتی، صَبر، مِهربانی، قَنجی، وفاداری، دل نِزِمی و خوراگِرتِنَ؛ چه شِریعَت له ضِدّ دِشده وِسا نینَ. اَونه گو یه مسیحْ عیسیْ نَ، جسم گَل شهوت و داخازیه وه خاچِوَ وَگِرِنَ. هَگو اَم بِ واسِطا رِحا خدا دِژین، وَرِن گو اَم بِ رِحا خدا ژی رِفتاره بِگَن. وَرِن گو اَم مغرور نَبِن، کَربه یِگودو نَوَگَن و حسودیا یِگودو نَگَن. گَلی بِرایا، هَگو مِرُوَگه خطایَگ گِر، اون گو مِرُوه روحانی نَ اَوی ناو رِحا نَرمیه دا بیننَ سَر رِیا راست. خو شار بَ وِسا له نَیِت گو تِ ژی بِکَوی وَسوَسه. باره یِگودو هِلگِرِن و وِسا شِریعَتا مسیحْ بیننَ جی. چون هَگو مِرُوَگ بِ وه حالی گو چه دِشد نینَ، گُمان گَت گو دِشدَگَ، اَو مِرُو خو دِلِبینیت. بله بِلا هر کَس عمله خو امتحان گَت، هِنگه یَ گو اَو سَبَبا گو بُ اِفتخار گِرِنه هَیَ تِنه دیه بُ وی بیت، نه بُ جیناره وی. چون گو هر کَسَگ دِبی باره خو هِلگِریت. اَو کَسه گو ژه کلاما خدا دَرسه دِستینیت، دِبی اَو کَسه گو دَرسه دِدَته، ناو تواوی دِشده قَنج دا بِگَتَ شِریگ. نَینَ لِباندِن: خدا نایِتَ پِکَنی گِرِن، چون گو مِرُو هَچی دِشدا بِچینیت، دیه اَوه ژی بِدوروت. چون اَوه گو بُ جسمه خو دِچینیت، دیه رِزی بونه ژه جسمه بِدوروت، بله اَوه گو بُ رِحا خدا دِچینیت، دیه ژیانا اَبَدی ژه رِحا خدا بِدوروت. وَرِن گو اَم ژه گِرِنا شُلا قَنج نَوَستِن، چون هَگو اَم ژه شُله دَست نَکِشِن، اَمه حاصِله ناو فَصلا وه بوخودا بِدورون. بَجا مَ هِندی فُرصَت هَیَ، وَرِن گو اَم قَنجیه همو کَسه بِگَن، مخصوصَن ژی وان مِرُوه گو ایمان مسیحْ هَنَ. بَرخودَنه گو اَز بِ دَسته خو بِ حَرفه چه قیاسا مَزِن بُ وَ دِنِویسِم. اَونه گو دِخازِن ناو جسمه دا خو باش نیشان دَن، وَ مَجبور دِگَن گو اون سُنَت بِن، تِنه بِ وه نیّته گو بَر خاطره خاچا مسیحْ اَذیَته نَبینِن. چون حتا اَونه گو سُنَت دِبِن ژی شِریعَته ناینَ جی، بَلگو دِخازِن اون ژی سُنَت بِن گو وِسا اَو اِفتخاره جسمه وَ بِگَن. بله حاشایی مِن گو اَز اِفتخاره دِشدَگه بِگَم خِنجی خاچا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گو بِ واسِطا وی دُنیا بُ مِن خاچِوَ وَبویَ و اَز ژی بُ دُنیایه. چون گو نه سُنَت بون مُهِمَ، نه ژی سُنَت نَبون، بَلگو مُهِم آفِراندِنا تازَیَ. آشتی و سِلامتی و رَحمت بیت سَر تواوی اَونه گو گورَیَگی وه قانونه رِفتار دِگَن و سَر بنی اسرائیله خدا. وِنَ وِداتِر، نابی چه کَس مِن پَرِشَ گَت، چون گو مِن ناو بَدَنا خودا شونبِرینه عیسی هَنَ. گَلی بِرایا، لطفا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گَل رِحا وَدا بیت! آمین! ژه پولس، گو بِ اِرادا خدا، رسوله مسیحْ عیسایَ، بُ اَونه شَهره اَفِسُسه دا گو ایمان مسیحْ هَنَ و ناو مسیحْ عیسیْ دا وفادارِن: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، و خاده عیسیْ مسیحْ، سَر وَ بیت. مبارَک بیت خدا، بابه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، گو ناو مسیحْ دا بِ همو جورَ بَرکته روحانی ناو جیِت اَسمانی دا بَرکت دایَ مَ. هَ وِسا گو پِش آفِراندِنا عالَمه، اَوی اَم ناو مسیحْ دا بِژارتِن گو اَم حُضورا ویدا مُقدس و به عَیب بِن. ناو مُحبّته دا، گورَیَگی قَصدا اِرادا خو اَوی اَم ژه بَرِوَ کِفش گِرِن گو بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ، مقاما گورادا، اَم بُ اَولادیتیا وی بِنَ قَبول گِرِن. گو وِسا سِتایِشا لطفا وی یا پْر ژه شُکوه و جلال بِتَ گِرِن، هَمَن اَو لطف گو بِ وه اَوی ناو وی عزیزی دا بَرکت دایَ مَ. ناو مسیحْ دا، مَ بِ واسِطا خونا وی آزادی هَیَ، گو اَوَ هَمَن بَخشینا گُنَهه مَیَ، گو اَو گورَیَگی دَولمَندیا لطفا خو، گَلَک زِدَ دایَ مَ، ناو تواوی حکمت و فهمه دا. خدا بِ وه شُله سِرّا اِرادا خو گورَیَگی قَصدا خو گو ناو مسیحْ دا آشگَرا گِر، بُ مَ دا زانین، گو وقته اَو زَمانه معلوم بویی کامِل بِگَهَشیت، نَقشا خو بینیتَ جی. اَو نَقشَیَ اَوَیَ گو، همو دِشدی آنی هَچی دِشدا گو اَسمانی دایَ و هَچی دِشدا گو سَر رویه عَردیَ، ناو مسیحْ دا بِگَتَ یگ. اَم ناو مسیحْ دا بونَ وَرَثَ، چون گو اَم گورَیَگی آماجا وی گو همو دِشدی سَر مَصلِحَتا خو تینیتَ جی، ژه بَرِوَ کِفش بِبون. گو اَم گو یه اَوِلی بون گو مَ اُمیدا خو دا مسیحْ، بِبِنَ باعیثه سِتایِشا شُکوه و جلالا وی. اون ژی ناو مسیحْ دا، وقته گو وَ کلاما راستیه، آنی انجیلا نجاتا خو بیهیست و وَ ایمان اینا وی، بِ رِحا مُقدسا خدا گو وَعدا وی بُ مَ هاته بو دایین مُهر بون. رِحا مُقدسا خدا بیعانا اِرثه مَیَ، حَتا وقته گو اَم اَوه کامِل بِگَنَ یا خو، گو وِسا سِتایِشا شُکوه و جلالا خدا بِتَ گِرِن. بَ وه یگه، چون گو مِن ژی راستا ایمانا وَ ناو عیسیْ خاده دا و مُحبّتا وَ راستا تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دا، بیهیستیَ، اَز راستا وَدا دَست ژه شُکُر گِرِنه ناکِشِم و دعایه خودا اَز همو جاره وَ تینِمَ بیراخو، گو خدایه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، بابه شُکوه و جلاله، رِحا حکمته و آشگَرابونه ناو مَعریفَتا ویدا بِدَتَ وَ، گو چاوه دله وَ روناهی بیت، گو اون بِزانِن اَو اُمیدا گو خدا اون بُ وه گازی گِرِنَ، چیَ و اون بِزانِن گو دَولمَندیا اِرثه وی یا پْر ژه شُکوه و جلال ناو اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دا، چیَ، و اون بِزانِن گو عَظمَتا قُدرَتا وی یا به حد و حساب راستا مَدا گو مَ ایمان هَیَ، چیَ. اَو قُدرَتَ ژه زُرا وی یا عَظیمَ گو شُل دِگَت. گو اَو ناو مسیحْ دا دا شُله، وقته گو مسیحْ ژه ناو مِریادا راگِر و اَو سَر دَسته خو یه راسته، ناو جیِت اَسمانی دا رونِشتاند، سَرتِر ژه تواوی سَروَریا و اقتدارا و قُدرَتا و حُکمداریا، و سَرتِر ژه هَچی ناوه گو سَر مِرُوَگه دِتَ داناندِن، نه تِنه وی زَمانَیی دا بَلگو زَمانه پاشوَقتیه دا ژی. خدا همو دِشد دانا بِن پِیه مسیحْ دا و اَو دا کلیسایه گو سَر بیت بُ همو دِشدی. اَو کلیسایا گو بَدَنه ویَ، آنی پْربونا وی گو همو دِشدی، همو آلیادا تِژی دِگَت. اون ناو بِ اَمریادا و گُنَهادا مِره بون. و زَمانَگه اون ناو واندا دِژیان، وقته گو اون بِ رِیا وه دُنیایه دِچُنَ پِش و دوو سَرُکه قُدرَتا هوا آنی ابلیس دا دِچُن، اَو رِحا گو نَهَ ناو زارویِت به اَمریه دا شُل دِگَت. زَمانَگه اَم همو نابَینا واندا، ناو شهوته جسمه خودا دِژیان و مَ داخازیه بَدَن و فِکره تینا جی و اَم ذاته خودا بینا بَشَره دی، زارویه غَضَبه بون. بله خدا گو رَحما وی به حد و حسابَ، بَر خاطره وه مُحبّتا عَظیم گو بِ وه مُحبّت مَ گِر، حتا وقته گو اَم ناو گُنَهه خودا مِره بون، اَم گَل مسیحْ دا ساخ گِرِن - وَ بِ واسِطا لطفه نجات پَیدا گِریَ - خدا اَم ناو مسیحْ عیسیْ دا، گَل ویدا ژه ناو مِریادا راگِرِن و اَم گَل ویدا سَر جیِت اَسمانی رونِشتاندِن. گو وِسا، زَمانِت پاشوَقتیه دا، زِدَتیا لطفا خو یا به حد، بِ وه مِهربانیا گو ناو مسیحْ عیسیْ دا راستا مَدا هَیَ، نیشان دَت. چون گو وَ بِ لطفه بِ واسِطا ایمانه نجات پَیدا گِریَ. اَوَ شُلا وَ نینَ؛ اَوَ دیاریا خدایَ، نتیجا عملا نینَ گو وِسا چه کَس خو مَزِن نَگَت. چون گو اَم شُلا دَسته خدانَ، و اَم ناو مسیحْ عیسیْ دا بُ گِرِنا شُله قَنج هاتنَ آفِراندِن، اَو شُله گو خدا پِشتِر حاضِر گِرِن گو اَم دِبی ناو واندا ره بِچِن. بَجا بیننَ بیراخو اون گو زَمانَگه ناو جسمه دا، قَومه گو یهودی نَبون دِهاتنَ حساب گِرِن و اَو مِرُوه گو دِبِژِنَ خو ’سُنَت بویی‘، دِبِژِنَ وَ ’سُنَت نَبویی‘، حال اَو حالَ گو سُنَت بونا وان شُلَگَ گو بِ دَسته بَشَری ناو جسمه دا هاتیَ گِرِن، بیننَ بیراخو گو اون وه وقتیدا جُدا ژه مسیحْ بون، اون ژه بنی اسرائیله حساب نَدِبون و راستا عَهده قَوله دا غَریب بون، اون به هِوی بون و وَ وه دُنیایه دا به خدا دَرباز دِگِر. بله نَهَ ناو مسیحْ عیسیْ دا، اون گو زَمانَگه دور بون، بِ واسِطا خونا مسیحْ نِیزوک بونَ. چون گو مسیحْ بوخو آشتی و سِلامتیا مَیَ گو اَم هر دوگ آنی یهودی و قَومه گو یهودی نینِن گِرِنَ یگ و ناو جسمه خودا دیوارا جُداتیه گو باعیثه دُژمِناتیه بو هِلوشاندیَ، شِریعَتا اَمرا گو ناو رَسمادا بو، باطل گِر، گو ناو خودا انسانَگه تازَ بَدَلا وان دویا چه گَت گو وِسا آشتی و سِلامتیه چه گَت، و مَ هر دوگا ناو بَدَنَگه دا گَل خدا پِگ بینیت، بِ واسِطا خاچه گو سَر وه دُژمِناتی گُشت. اَو هات و آشتی و سِلامتی بُ وَ گو اون دور بون و بُ اَونه گو نِیزوک بون، وَعظ گِر. چون گو بِ واسِطا وی، دَسته مَ هر دوگا ناو رِحَگه دا دِگَهَشیتَ حُضورا بابو. بَجا اون نه ایدی بیانینَ و نه ژی غَریبِن، بَلگو اون گَل اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ هموَلاتِن و اَندامه خانوادا خدانَ. اون سَر وه خیمه گو رسولا و پِیغَمبَرا دانانَ، هاتنَ چه گِرِن و بَره اصلیَ وه عِمارَتی مسیحْ عیسیْ بوخویَ. ناو مسیحْ عیسیْ دا تواوی اَو عِمارَتَ، خو پِگوَ دِگِریت و ناو خاده دا ژِلَل دِچیت و دِبیتَ معبدَگه مُقدس. ناو ویدا اون ژی گَل یِگودو چه دِبِن گو بِبِنَ خانیَگ گو خدا بِ واسِطا رِحا خو وِدَره دا جی دِگِریت. بَ وه یگه اَز، پولس، گو بَر خاطره وَ قَومه گو یهودی نینِن، زیندانیه مسیحْ عیسیْ مَ - اَز گُمان دِگَم گو وَ راستا چاودِریا لطفا خدا گو بَر خاطره وَ بُ مِن هاتیَ دایین، بیهیستیَ، گو چاون اَو سِرّ، بِ واسِطا آشگَرابونه بُ مِن معلوم بو، وِسا گو مِن راستا ویدا گُرْتْ نِویسیَ. بِ خاندِنا وه، اون دِگارِن تِبِگَهَشِن گو مِن چاون سِرّا مسیحْ فام گِریَ. اَو سِرّا گو بُ نَسله دی سَر نَسلا بَشَری آشگَرا نَبو، وِسا گو نَهَ بِ واسِطا رِحا خدا سَر رسوله وی یه مُقدس و پِیغَمبَرا آشگَرا بویَ. اَو سِرّ اَوَیَ گو، قَومه گو یهودی نینِن ناو مسیحْ عیسیْ دا بِ واسِطا انجیله ناو اِرثه دا شِریگِن، اَو اَندامه هَمَن وه بَدَنه نَ و شِریگه وَعدا خدانَ. گورَیَگی دیاریا لطفا خدا اَز بومَ خِذمَتکاره وه انجیله، گو بِ واسِطا قُدرَتا وی گو دِخَبِتیت بُ مِن هاتیَ دایین. دوزَ گو اَز ژه تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ گوشگَتِرِم، بله اَو لطفَ بُ مِن هاتَ دایین گو اَز دَولمَندیا مسیحْ گو نایِتَ مقایسَ گِرِن، بُ قَومه گو یهودی نینِن وَعظ گَم. و نَقشا وه سِرّه نیشا همو کَسه بِدَم گو چیَ اَو سِرّا گو ناو زَمانِت بَرِ، لاره خدایه گو همو دِشد آفِراندیَ، وَشارتی مابو. گو نَهَ وِسا بِ واسِطا کلیسایه حکمتا جُرواجُرَ خدا سَر سَروَرا و خُدان قُدرَته ناو جیِت اَسمانی دا آشگَرا بیت. اَوَ، گورَیَگی اَو آماجا اَبَدی بو گو خدا ناو خادیه مَ مسیحْ عیسیْ دا اَو اینایَ جی. اَم ناو مسیحْ دا دِگارِن، بِ واسِطا ایمانا گو مَ وی هَیَ بِ جُراَت و اطمینانه نِیزوکی خدا بِن. بَجا اَز ژه وَ دِخازِم بَر خاطره وان اَذیَته گو اَز بَر خاطره وَ دِکِشِم، دلسار نَبِن، چون گو اَو باعیثه شُکوه و جلالا وَنَ. بَ وه یگه اَز حُضورا بابودا دِکَوِمَ سَر چُکا، گو هر خانوادیَگ اَسمان و عَردی دا ناوه خو ژه وی دِستینیت، گو گورَیَگی دَولمَندیا شُکوه و جلالا خو، بِدَتَ وَ گو اون باطنا خودا بِ واسِطا رِحا وی بِ قُدرَته قاوَت بِن، گو وِسا مسیحْ بِ واسِطا ایمانه ناو دله وَدا جی بِگِریت، گو اون ناو مُحبّته دا رَه وَدَن و طیگ راوَستِن، گو وَ قاوَت هَبیت گو گَل تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ، دِرِژاتی و پاناتی و بِلنداتی و کوراتیا مُحبّتا مسیحْ فام گَن، و اَو مُحبّتا مسیحْ گو پِش مَعریفَتا بَشَری دِکَویت، ناس گَن، گو اون تِژی ژه تواوی پْربونا خدا بِن. شُکوه و جلال بیت بُ خدا گو دِگاریت گورَیَگی وه قُدرَتا گو ناو وجودا مَدا شُل دِگَت، گَلَک زِدَتِر ژه اَو دِشدا اَم دِخازِن آن اَم گُمان دِگَن، بِخَبِتیت. شُکوه و جلال بیت بُ خدا، ناو کلیسایه دا و ناو مسیحْ عیسیْ دا، همو نَسلادا ژه اَبَده حَتا اَبَده! آمین. بَجا اَز گو بَر خاطره خاده، زیندانیمَ، لاواهیا وَ دِگَم گو وِسا رِفتار گَن گو لاییقه وه گازی گِرِنه بیت گو اون بُ وه هاتنَ گازی گِرِن. بِ تواوی دل نِزِمی و نَرمیه، بِ صَبره و ناو مُحبّته دا یِگودو تحمل گَن. سَعی گَن گو اون یگ بونا رِحا خدا، بِ بَندِگه آشتی و سِلامتیه، خُدان گَن. یگ بَدَن و یگ رِح هَیَ، هَ وِسا گو اون بُ اُمیدَگه گو یا گازی گِرِنا وَیَ، هاتنَ گازی گِرِن. یگ خاده، یگ ایمان، یگ غُسلا تعمیده، یگ خدا و بابه همو کَسه گو سَرتِر ژه همو دِشدی، بِ واسِطا همو دِشدی و ناو همو دِشدی دایَ. بله گورَیَگی اندازا دیاریا مسیحْ، بُ هَریگ ژه مَ لطف هاتیَ دایین. بَ وه یگه زَبورا داوود دِبِژیت: «وقته اَو بُ عَرشه بِلند ژِلَل چو، لَشگِرَگه اسیرا دوو خودا بِر، و دیاری دانَ وان مِرُوا.» اَو قِسا گو دِبِژیت: «اَو ژِلَل چو،» معنیا وه چیَ خِنجی هِنده گو اَو بُ جیِت نِشیوتِرَ عَردی ژی ژُردا هات؟ اَوه گو ژُردا هات، هَمَن اَوَ گو ژه تواوی اَسمانا ژِلَلتِر ژی چو گو همو دِشدی تِژی گَت. و اَوَ گو رسول و پِیغَمبَر و مُبشر و شُوان و ماموستا دان، گو اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ، بُ شُلا خِذمَت گِرِنه حاضِر گَت، بُ چه گِرِنا بَدَنا مسیحْ، حَتا وقته گو ایمانا مَ همویا بِبیتَ یگ و مَعریفَتا مَ همویا ناو گوره خدادا ژی بِبیتَ یگ، گو وِسا اَم قیاسه مِرُوَگه کامِل مَزِن بِن، گو اَم قیاسه تِژیتیا بَژْنا مسیحْ مَزِن بِن. گو وِسا اَم ایدی بینا بِچوگا نَبِن گو بِ شیپَلا بُ هر آلیَگه بِنَ فِرَدان و بایه دَرسه جُرواجُر و حیلا مِرُوا ناو وان نَقشه گو بُ ره دَرخِستِنه دِنَ کِشان، مَ هو بینِن و هو بِبَن. بَدَلا وِنَ، اَم دِبی بِ گُتِنا راستیه ناو مُحبّته دا همو آلیادا مَزِن بِن، حَتا حده وی گو سَرَ، آنی مسیحْ. ژه وی، تواوی اَندامه بَدَنه بِ آریکاریا هر مفصلَگه گو بُ وان حاضِر بویَ، دِگَهَشِنَ یگ و خو پِگوَ دِگِرِن. وقته گو هر اَندامَگ دوز شُل دِگَت، باعیث دِبیت گو بَدَن مَزِن بیت و وِسا خو ناو مُحبّته دا آوا گَت. بَجا اَز وِنَ دِبِژِم و ناو خاده دا شَهادَته دِدَم گو اون ایدی نابی بینا قَومه به خدا گو ناو باطل بونا فِکره خودا رِفتار دِگَن، رِفتار گَن. تاریتیه عاقله وان گِرتیَ، اَو بَر خاطره به عاقلیا ناو وجودا خودا گو بَر خاطره دله وان یه بینا بَریَ ژه ژیانا گو خاده دِدَت دور کَتِنَ. اَو به عاطفَ بونَ و خو تسلیمی به اَدبیه گِرِنَ، بِ هَلاکَتیه هر جورَ پیسیتیَگه دِگَن. بله وَ مسیحْ بِ وه رِیه ناس نَگِر! بله هَگو اَم گُمان گَن گو وَ راستا ویدا بیهیستیَ و گورَیَگی وه راستیا گو ناو عیسی دایَ، اون ناو ویدا فِر بونَ، گو اون انسانه قدیم گو یا ژیانا وَ یا بَرِ یَ، گو بِ داخازیه گو دِلِبینِن رِزی بِبو، بَر خودا دَرخینِن، گو اون ناو رِحا فِکره خودا تازَ بِن، گو اون انسانه تازَ بَرگَن، گو ناو صالِح بونا راست و مُقدس بونه دا، شِبه خدا هاتیَ آفِراندِن. بَجا، دِرَوا ژه خو دور بِخینِن، هَریگه وَ بِلا گَل جیناره خو راست قِسَ گَت، چون گو اَم همو، اَندامه یِگودونَ. «وقته اون کَربویی نَ، له شار بِن اون گُنَهه نَگَن»: نَهِلِن رُژا وَ خُلاص بیت و اون هِشتا کَربویی بِمینِن، و فُرصَته نَدَنَ ابلیس. دِز بِلا ایدی دِزیه نَگَت، بَلگو بَدَلا وِنَ شُل گَت، و بِ دَسته خو شُلا قَنج بِگَت، گو وِسا دِشدَگ دَستی دا هَبیت گو آریکاریا محتاجَگه بِگَت. دَوْه وَدا بِلا قِسا پیس دَرنَکَویت، بَلگو قِسا وَ وقتیدا و بُ آوا گِرِنه باش بیت، گو لطفه بِگَهَشِنیتَ اَونه گو دِبیهیسِن. رِحا مُقدسا خدا گُلدار نَگَن، گو اون بِ واسِطا وی بُ رُژا خَلاصیه مُهر بونَ. خو ژه هر جورَ طالاتیه، غَضَبه، کَربه، هَوار هَواره، بُختان گِرِنه و هر جورَ خِرابیه دور بِگِرِن. گَل یِگودو مِهربان و دل رَحم بِن، یِگودو بِبَخشِن، هَ وِسا گو خدا اون ناو مسیحْ دا بَخشین. بَجا بینا زارویِت عزیز، ژه خدا فِر بِن. و ناو مُحبّته دا رِفتار گَن، هَ وِسا گو مسیحْ مُحبّت مَ گِر و خو بینا قُربانی و دیاریَگه بِهن خوش پِشکِشی خدا گِر. بله نابَینا وَدا نابی حتا ناوه به ناموسیه، هر جورَ پیسیتیه آن طمعه ژی بِتَ سَر اَزمان، چون گو اَونَ گِیر اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ نایِن. بِلا قِسِت پیس، پوچ قِسَدان و یاریه پیس ناو وَدا چِنَبِن گو گِیرهاتی نینِن؛ بَلگو بَدَلا وه بِلا شُکُر گِرِن هَبیت. چون وِنَ باش بِزانِن گو، هَچی کَسه به ناموسی آن پیسیتیه دِگَت آن ژی طمعه دِگَت گو اَوَ جورَ بت پرستیَگَ، ژه پادشاهیا مسیحْ و خدا به پارَ. نَهِلِن چه کَس وَ بِ قِسه پوچ بِلِبینیت، چون گو بَر خاطره وان دِشدانَ غَضَبا خدا سَر زارویِت به اَمریه دا تِت. بَجا گَل واندا نَبِنَ شِریگ؛ چون گو زَمانَگه اون تاریتی بون، بله نَهَ اون ناو خاده دا نورِن. بینا زارویِت نوره رِفتار گَن. چون گو اِرمیشا نوره، ناو هَچی دِشدا گو قَنجَ، دوزَ و راستَ دا پَیدا دِبیت. سَعی گَن گو اون هور و گِر گَن گو کانه چه دِبیتَ باعیثه کَیف خوشیا خاده. ناو شُله به حاصِلَ تاریتیه دا نَبِنَ شِریگ، بَلگو بَدَلا وه یگه اَوان آشگَرا گَن. چون گو حتا قِسَدان راستا شُله گو اَو مِرُوَنَ دِزیوَ دِگَن ژی، شَرمَ. بله وقته گو دِشدَگ بِ واسِطا نوره آشگَرا دِبیت، دِتَ دیتِن. چون گو هَچی دِشدا دِتَ دیتِن، نورَ. بَر خاطره وِنَیَ گو دِتَ گُتن: «اَی تِ گو خَوه دایی، شار بَ، ژه ناو مِریادا رابَ، گو مسیحْ دیه سَر تَ بِبِرِسقیت.» بَجا، باش چاوه وَ له بیت گو اون چاون رِفتار دِگَن، رِفتارا وَ بینا نَزانا نَبیت بَلگو بینا زانایان بیت. قَدره وقته وَ هَیی باش بِزانِن، چون گو اَو رُژَنَ، رُژه پیسِن. بَجا به عاقل نَبِن، بَلگو بِزانِن گو داخازیا خاده چیَ. مَسته شَرابه نَبِن، چون گو وَ دِکِشیتَ بُ شُله کِرِت؛ بَلگو ژه رِحا خدا تِژی بِن. گَل یِگودو بِ مَزمورا، لاوژا و اِستِرانه روحانی قِسَ گَن، ژه ناوَگا دله خودا بُ خاده اِستِرانا بِخونِن و لاوژا چه گَن. و همو جاره و بُ همو دِشدی بِ ناوه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، شُکرا خدایه باب بِگَن. بَ حُرمَتا مسیحْ، اطاعته یِگودو بِگَن. گَلی ژِنگا، هَ وِسا گو اون اطاعته خاده دِگَن، اطاعته مِره خو بِگَن. چون گو مِر، سَره ژِنگه یَ، هَ وِسا گو مسیحْ، سَره کلیسایه یَ آنی بَدَنه خو و اَو بوخو نجاتگَره کلیسایه یَ. بَجا هَ وِسا گو کلیسا ژه مسیحْ اطاعته دِگَت، ژِنِگ ژی دِبی همو دِشدی دا اطاعته مِره خو بِگَن. گَلی مِرا، هَژَ ژِنه خو بِگَن هَ وِسا گو مسیحْ هَژَ کلیسایه گِر و جانه خو رِیا وِدا دا، گو کلیسایه بِ آوا کلامه بِشُت و پاک و تقدیس گَت، گو وِسا کلیسایه ناو وه شُکوه و عَظمَته دا پِشکِشی خو گَت. گو چه لَکَ آن قَرموشَگ آن چه عَیبه دی چه نَبیت بَلگو کلیسا مُقدس و به عَیب بیت. هَ وه جورَیی، مِر دِبی ژِنه خو، بینا بَدَنه خو هَژه بِگَن. اَوه گو هَژَ ژِنا خو بِگَت، هَژَ خو دِگَت. چون گو چه جارا چه کَس نَفرَته بَدَنه خو ناگَت، بَلگو رِسقی دِدَته و له شار دِبیت، هَ وِسا گو مسیحْ کلیسایه شارَ. چون گو اَم اَندامه بَدَنه وینَ. «بَر خاطره وه هِنده مِر ژه باب و داییگا خو دیه جُدا بیت و دیه بِزَلِقیتَ ژِنا خو، و اَو دو دیه بِبِنَ یگ بَدَن.» اَو سِرّ، گَلَک عَظیمَ و اَز دِبِژِم گو اَو قِسَدانَ راستا مسیحْ و کلیسایه دایَ. بِ وه حالی اون هَریگ دِبی ژِنا خو بینا خو هَژه بِگَن و ژِنِگ دِبی گوهه وی سَر وه هِنده دا بیت گو حُرمَتا مِره خو خُدان گَت. گَلی زاروگان، ژه داییگ و بابه خو ناو خاده دا اطاعته بِگَن، چون گو شُلا دوز اَوَیَ. «احتراما داییگ و بابه خو خُدان گَ»، گو اَوَ یِکِمین اَمره گَل وَعده دایَ. «گو بُ تَ باش بِچیتَ پِش و تِ سَر رویه عَردی عَمر دِرِژ بی.» گَلی باوان، کَربه زارویِت خو نَوَگَن، بَلگو اَوان بِ تربیت و دَرسا خاده مَزِن گَن. گَلی خُلاما، اَربابِت خو یه سَر رویه عَردی بِ تِرس و رَجِفینه، بِ دلَگه خالص اطاعت گَن، وِسا گو مِرُو دِبِژیت اون ژه مسیحْ اطاعته دِگَن. و وه شُله، نه تِنه وقته گو اون بَر چاوه وانِن، بینا وان مِرُوه گو دوو راضی گِرِنا خلقه دانَ، بَلگو بینا خُلامِت مسیحْ گو اِرادا خدا بِ دل و جان تینِنَ جی، بِگَن. بِ نیّتَگه قَنج خِذمَته بِگَن، وِسا گو مِرُو دِبِژیت اون بُ خاده خِذمَته دِگَن نه بُ انسان، چون گو اون دِزانِن هَچی شُلا قَنج گو مِرُوَگ دِگَت، خاده دیه خَلاته وه شُله بِزُورنیتَ وی. اَو چه خُلام بیت، چه آزاد. گَلی اَربابا، گَل خُلامه خو هَ وِسا رِفتار گَن، دَسته خو ژه تهدید گِرِنا وان بِکِشِن، چون اون وِنَ دِزانِن گو، اَوه گو هم اَربابه وانَ و هم اَربابه وَ، اَسمانی دایَ و اَو نابَینا چه کَسه فَرق و جُداتیه نادانِت. له دوماییگه، ناو خاده دا و ناو قاوَتا گو ژه قُدرَتا وی تِت، قاوَت بِن. سیلاحا کامِلَ خدا بَرگَن گو اون بِگارِن پِشیا حیله ابلیسی بِسَگینِن. چون گو اَم گَل انسانادا گو ژه جسم و خونِن بَسینگانه ناگَن، بَلگو اَم له ضِدّ سَرُکا، له ضِدّ خُدان قُدرَتا، له ضِدّ وان قُدرَته گو سَر وه دُنیایا تاری مسلطِن و له ضِدّ قُدرَته روحانیَ پیس ناو جیِت اَسمانی دا شَری دِگَن. بَجا سیلاحا خدا کامِل بَرگَن گو اون بِگارِن وه رُژا پیس دا طیگ راوَستِن و پاشه گِرِنا همو شُله قاهیم راوَستِن. بَجا طیگ راوَستِن، هَ وه حالیدا گو وَ بِشتبِنا راستیه گِردایَ و بَدَنپارِزا صالِح بونه بَرگِریَ، و بُ وَعظ گِرِنا انجیلا آشتی و سِلامتیه وَ سُلگه حاضِر بونه گِرِنَ پِیه خودا. هر وضعَگه دا، سیپَرا ایمانه راگَن، گو اون بِگارِن بِ وه تواوی تیره آگِری یه اَوه شُله پیس بِتَمِرینِن. سَرپارِزا نجاته دانِنَ سَر سَره خو و شمشیرا رِحا خدا گو کلاما خدایَ، بِگِرنَ دَسته خو. همو جاره بِ همو جورَ دعایا و لاواهیا، ناو رِحا خدادا دعایا بِگَن. و بِ هیشیار بونا کامِل شار بِمینِن و همو جاره بِ طیگ راوَستانه بُ تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دعایا بِگَن. بُ مِن ژی دعایا بِگَن، گو کَنگه اَز دَوْه خو بُ قِسَدانه دِوَگَم، اَو قِسا گو اَز دِبی بِژِم بُ مِن بِتَ دایین، گو سِرّا انجیله بِ جُراَته بِدَمَ بیهیستِن، هَمَن اَو انجیلا گو اَز سَفیره وه مَ، دوزَ گو سَفیرَگه ناو زنجیره دا! دعایا بِگَن گو اَز اَوه بِ جُراَته بِدَمَ بیهیستِن، هَ وِسا گو گِیرهاتیَ. بَر خاطره هِنده گو اون بِزانِن اَز چاونِم و چه دِگَم، تیخیکوس، گو بِرایه عزیز و خِذمَتکارَگه وفادار ناو خاده دایَ، همو دِشدی دیه بُ وَ بِژیت. مِن اَو بَ وه یگه رِگِریَ لاره وَ گو اون بِزانِن اَم چاونِن، و اَو دله وَ تشویق گَت. ژه آلیه خدایه باب و خاده عیسیْ مسیحْ، آشتی و سِلامتی و مُحبّتا بِ ایمانه سَر بِرایا بیت. لطفا خدا سَر تواوی وان مِرُوا بیت گو بِ مُحبّتَگه گو بَین ناچیت هَژَ خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دِگَن. ژه پولس و تیموتائوس خُلامِـت مسیحْ عیسیْ، بُ تواوی مِرُوه مُقدسَ شَهره فیلیپیه دا گو ناو مسیحْ عیسیْ دانَ، گَل چاودِرا و خِذمَتکارا: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، و خاده عیسیْ مسیحْ، سَر وَ بیت. کَنگه اون تِنَ بیرا مِن، اَز شُکرا خدایه خو دِگَم، اَز همو جاره ناو تواوی دعایه خودا بُ وَ همویا بِ شادیه دعایا دِگَم، چون گو اون هَ ژه رُژا اَوِلی حَتا نَهَ، شُلا انجیله دا شِریگِن. مِن اطمینان وِنَ هَیَ گو، اَوه گو شُلَگه قَنج ناو وَدا دَستبه گِر، رُژا زُوِرینا عیسیْ مسیحْ دا دیه وه شُله کامِل گَت. مِن اَو حَقَ هَیَ گو اَز راستا وَ همویادا وِسا فِکِر گَم، چون گو اون ناو دله مِدانَ؛ چون گو اون همو گَل مِن ناو لطفا خدادا شِریگِن، چه وقته گو اَز زیندانیمَ و چه وقته گو اَز انجیله دِپارِزِم و راستیا وه تأیید دِگَم. چون خدا شاهِده مِنَ گو مِن چاون بِ دلُوانیا مسیحْ عیسیْ بُ وَ همویا اشتیاق هَیَ. دعایا مِن اَوَیَ گو مُحبّتا وَ زِدَ و زِدَتِر بیت و گَل مَعریفَت و فهما کامِل دا بیت. گو اون بِگارِن وِسا دِشدا همویا باشتِر بِبِژِرِن و رُژا زُوِرینا مسیحْ دا، پاک و به عَیب بِن، تِژی ژه حاصِلا صالِح بونه بِن گو بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ بُ شُکوه و جلال و سِتایِشا خدا دِگَهَشیت. گَلی بِرایا، اَز دِخازِم اون بِزانِن گو اَو دِشدا گو سَره مِدا هاتیَ هَراستی باعیثه پِشوَچونا انجیله بویَ، وِسا گو سَر تواوی نُبَداره قَصره و مِرُوه دی آشگَرا بویَ گو اَز بَر خاطره مسیحْ زیندانیمَ. و زیندانی بونا مِن باعیث بو گَلَک ژه بِرایا، ناو خاده دا اطمینانه پَیدا گَن گو بِ جُراَتا کامِل، کلاما خدا به تِرس بِژِن. بَراستی گو هِندَگ بَر خاطره حسادته و رقابته مسیحْ وَعظ دِگَن، بله اَونه دی بِ نیّتا قَنج وه شُله دِگَن. دَستا دویه وه شُله بَر خاطره مُحبّته دِگَن، چون دِزانِن گو اَز بُ پارِزبانی ژه انجیله اِرَ هاتِمَ داناندِن. بله دَستا اَوِلی بَر خاطره منفعته خو مسیحْ وَعظ دِگَن، نه بِ نیّتا خالص، اَو گُمان دِگَن گو وِسا زیندانه دا زَجره دِدَنَ مِن. بَجا چه؟ بله هَچی جورا هَیی، بِلا مسیحْ وَعظ بیت، چه بِ نیّتا راست، چه به نیّتا خِراب! اَز بِ وه یگه شادیه دِگَم. بَله، اَزه شادیه بِگَم، چون اَز دِزانِم گو بِ واسِطا دعایه وَ و بِ آریکاریا رِحا عیسیْ مسیحْ، اَو یگَ دیه بِبیتَ باعیثه خَلاصیا مِن، هَ وِسا گو اُمیدا مِن اَوَیَ و اَز بِ اشتیاقه چاورِیا هِنده مَ گو چه دِشدی دا شَرمندَ نَبِمَ، بَلگو بِ جُراَتا کامِل، نَهَ ژی بینا همو جاره، مسیحْ ناو بَدَنه مِدا شُکوه و جلاله پَیدا گَت، چه بِ ژیانا مِن بیت، چه بِ مِرِنا مِن. چون گو بُ مِن ژیان مسیحَ و مِرِن کار. هَگو اَز دِبی ناو جسمه دا بژیم، معنیا وه بُ مِن اَوَیَ گو اَزه شُله پْر ژه حاصِل بِگَم، بله اَز نِزانِم کیشگه بِبِژِرِم. اَز نابَینا وان دویادا زُر مامَ تَنگاتیه دا. داخازیا مِن اَوَیَ گو اَز ژه وه دُنیایه وَقَطِم و گَل مسیحْ دا بِم، چون گو اَوَ گَلَک باشتِرَ؛ بله بَر خاطره وَ مایینا مِن ناو جسمه دا زِدَتِر لازِمَ. چون گو مِن اطمینان وِنَ هَیَ، اَز دِزانِم بُ پِشوَچون و شادیا وَ ناو ایمانه دا، اَزه بِمینِم و اَزه گَل وَ همویادا بِچِمَ پِش. گو بِ دیسا هاتنا مِن لاره وَ، اِفتخارا وَ ناو مسیحْ عیسیْ دا بَر خاطره مِن زِدَتِر بیت. تِنه بِهلِن گو راوِژا ژیانا وَ لاییقه انجیلا مسیحْ بیت، گو وِسا چه اَز بِم و وَ بِبینِم و چه اَز وِدَره نَبِم، راستا وَدا بِبیهیسِم گو اون ناو یگ رِح دا طیگ راوَستانَ و بِ فِکرَگه، رَخ یِگودو بُ ایمانا انجیله سَعیه دِگَن، و چه دِشدی دا ژه اَونه گو له ضِدّ وَنَ نَتِرسِن. اَوَ نیشانَگه آشگَرایَ بُ بَین چُنا وان، بله نیشانا نجاتا وَیَ و اَوَ ژه آلیه خدایَ. چون گو اَو اِفتخارَ بویَ نَصیبه وَ گو بَر خاطره مسیحْ نه تِنه اون ایمانه بیننَ وی، بَلگو بَر خاطره وی زَجره ژی بِکِشِن، و اون ژی تِگَلی وه شَری بِن گو وَ دیت اَز تِگَل بِبوم و نَهَ ژی اون دِبیهیسِن گو اَز هِشتا بِوَمَ. بَجا هَگو ناو مسیحْ دا دله وَ قُرصَ، هَگو مُحبّتا وی باعیثه اِمِن بونا وَیَ، هَگو وَ ناو رِحا خدادا هَوالَتی هَیَ، هَگو وَ رَحم و دلُوانی هَیَ، وَرِن شادیا مِن کامِل گَن و فِکره وَ یگ بیت و مُحبّته یِگودو بِگَن، دل و فِکره وَ یگ بیت. چه شُله بِ خوپرستی آن خو مَزِن گِرِنه نَگَن، بَلگو بِ دل نِزِمیه مِرُوه دی ژه خو باشتِر بِزانِن. بِلا ناو وَدا چه کَس تِنه فِکره منفعته خودا نَبیت، بَلگو فِکره منفعته مِرُوه دیتِردا ژی بیت. بَجا ناو وَدا هَمَن اَو فِکِر هَبیت گو مسیحْ عیسیْ هَبو: دوزَ گو اَو سَر شِکله خدا بو، بله اَوی گَل خدادا رِزَگه دا بون بُ خو خَنیمَت نَزانی، بَلگو بِ اِستاندِنا شِکله خُلامَگه خو خالی گِر، و سَر شِکله انسان هاتَ دُنیایه، و سَر شِکله انسان پَیدا بو خو گوشگَ گِر و حَتا حده مِرِنه، حتا مِرِنا سَر خاچه مطیع بو. بَجا خدا اَو گَلَک بِلند گِر، و ناوَگ سَرتِر ژه هر ناوَگه پِشکِشی وی گِر، گو بِ ناوه عیسی هر چُکَگ بِچَمِت، ناو اَسمانی دا، سَر رویه عَردی و بِن عَردی دا، و هر اَزمانَگ اعتراف گَت گو عیسیْ مسیحْ خاده یَ، بُ شُکوه و جلالا خدایه باب. بَجا عزیزِت مِن، هَ وِسا گو وَ همو جاره اطاعت گِریَ، نَهَ ژی نه تِنه وقته اَز وِدَره مَ، بَلگو حتا گَلَکتِر ژه وه، وقته گو اَز وِدَره نینِم، بِ تِرس و رَجِفینه نجاتا خو بِدَنَ شُله. چون گو اَوَ خدایَ گو بُ کَیف خوشیا خو ناو وَدا شُل دِگَت، هم ناو اِراده دا هَمژی ناو عمله دا. هر شُلَگه به چِمَ چِم و بَحث گِرِنه بِگَن، گو اون به قُصور و به گُنَه و زارویِت خدا یه به عَیب بِن، ناو وه نَسلا منحرف و ره دَرکَوتی دا بینا سِتِرا وه دُنیایه دا بِجِرِسگِن، هَ وِسا گو وَ خو قاهیم کلاما ژیانِوَ گِرتیَ، گو وِسا رُژا زُوِرینا مسیحْ دا، اَز بِگارِم اِفتخاره بِگَم گو اَز به چِنَ نَبَزیمَ آن به چِنَ مِن زحمت نَکِشایَ. حتا هَگو لازِم بیت گو خونا مِن، بینا شَرابا هاتی پِشکِش گِرِن سَر قُربانیا ایمانا وَ گو پِشکِش دِبیت، بِتَ رِژاندِن، اَز ژه وه شُله کَیف خوشِم و گَل وَ همویادا شادیه دِگَم. و اون ژی دِبی هَ وِسا کَیف خوش بِن و گَل مِدا شادیه بِگَن. اَز ناو عیسیْ خاده دا هِویدارِم گو گَلَک زو تیموتائوس رِگَمَ لاره وَ و بِ زانینا حاله وَ اَز ژی شاد بِم. چون مِن چه کَس بینا تیموتائوس چِنینَ گو بِ نیّتَگه خالص فِکره رِحَتیا وَدا بیت. چون گو اَو همو دوو منفعته خودا نَ، نه فِکره منفعته عیسیْ مسیحْ دا. بله اون دِزانِن گو تیموتائوس لاییق بونا خو ایثبات گِریَ، چون گو اَوی گَل مِدا، بینا گُورَگه گَل بابه خو، شُلا انجیله دا خِذمَت گِری. بَجا اَز هِویدارِم گو بِ کِفش بونا وضعا مِن، اَوی رِگَمَ لاره وَ؛ و مِن ناو خاده دا اطمینان هَیَ گو اَزه بوخو ژی گَلَک زو بِمَ لاره وَ. مِن وِسا فِکِر گِر گو لازِمَ اَز اِپافْرودیتوس بِزُورینِمَ لاره وَ، اَوه گو آلیَگه دا بِرایه مِن، همکاره مِن، هملَشگِره مِن و آلیَگه دا ژی قاصد و خِذمَتکاره وَیَ گو بِگَهَشیتَ هَوجَییِت مِن. چون گو اَو بیرا وَ همویا دِگَت و ژه وه هِنده پَرِشَ بویَ گو وَ بیهیست اَو نَساخ بو. بَراستی ژی اَو حَتا بَر مِرِنه نَساخ کَت. بله خدا رَحم وی گِر، نه تِنه وی، بَلگو هَ وِسا رَحم مِن ژی گِر، گو وِسا له نَیِت گو گُلَک سَر گُله مِن زِدَ بیت. بَ وه یگه اَز گَلَکتِر هَز دِگَم اَوی رِگَمَ لاره وَ، گو اون بِ دیسا دیتِنا وی کَیف خوش بِن و گُلا مِن ژی گِمتِر بیت. بَجا ناو خاده دا، اَوی بِ شادیا کامِل قَبول گَن و احتراما مِرُوه بینا وی خُدان گَن، چون گو اَو بَر خاطره شُلا مسیحْ حَتا بَر مِرِنه چو، و اَو ژه جانه خو بُهُری بَر خاطره هِنده گو گِماسیا خِذمَتا وَ بُ مِن جُبران گَت. له دوماییگه اَی بِرایِت مِن، ناو خاده دا شاد بِن! نِویساندِنا عَینی دِشدا بُ وَ بُ مِن زحمت نینَ، بَلگو بُ اَمنیتا وَیَ. وان گوجِگا شار بِن! ژه اَونه شُل پیس خو دور بِگِرِن! ژه اَونه گو بَر خاطره سُنَت گِرِنه جسمه دِبِرِن خو دور بِگِرِن! چون گو اَونه هاتی سُنَت گِرِن اَمِن، اَم گو بِ رِحا خدا پَرستِشه دِگَن و اِفتخارا مَ مسیحْ عیسایَ. و اَم هِتبارا خو جسمه ناینِن. دوزَ گو مِن هَ بوخو ژی هِندَ سَبَب هَنَ گو هِتبارا خو جسمه بینِم. هَگو مِرُوَگَ دی گُمان دِگَت گو سَبَب هَیَ گو هِتبارا خو جسمه بینیت، مِن گَلَکتِر سَبَب هَنَ. اَز رُژا هشته هاتِمَ سُنَت گِرِن، اَز بنی اسرائیلی مَ، ژه طایفا بنیامینی مَ، عبرانیَگِم ژه داییگ و بابه عبرانی؛ گورَیَگی شِریعَته، ژه فِرقا فَریسیامَ؛ گورَیَگی غیرته، مِرُوَگ گو اَذیَتا کلیسایه دِگِر؛ گورَیَگی صالِح بونا گو ژه شِریعَته تِت به عَیب. بله هَچی دِشدا گو بُ مِن کار هَبو، مِن بَر خاطره مسیحْ ضَرَر زانی. بَراستی، اَز بَر خاطره اَرزِشا زِدَیَ ناسینا خادیه خو مسیحْ عیسیْ، همو دِشدی ضَرَر دِزانِم. بَر خاطره وی مِن همو دِشد ژه دَست دایَ. مِن اَو بینا زِبله زانینَ، گو وِسا اَز مسیحْ بینمَ دَست. و گَل ویدا بِبِمَ یگ، نه بِ صالِح بونا خو گو ژه شِریعَته تِت، بَلگو بِ وه صالِح بونا گو بِ واسِطا ایمان بِ مسیحْ تِت، اَو صالِح بونا گو ژه آلیه خدایَ و خیمه وه سَر ایمانه یَ، گو اَز مسیحْ و قُدرَتا رابونا وی ناو مِریادا ناس گَم و ناو زَجره ویدا بِبِمَ شِریگ و ناو مِرِنا ویدا بِبِمَ بینا وی. گو هَچی جورا هَیی رابونا ناو مِریادا بینمَ دَست. وِسا نینَ گو هَ نَهَ ژی مِن اَوَ اینایَ دَست آن هَ نَهَ ژی کامِل بومَ، بَلگو اَز خو دِکِشِمَ پِش گو وه دِشده بینمَ دَست گو مسیحْ عیسیْ بَر خاطره وه اَز گِرِمَ یا خو. گَلی بِرایا، اَز گُمان ناگَم مِن اَو اینا بیتَ دَست؛ بله اَز شُلَگه دِگَم: اَز دِشدا چُیی بیراخو دِبَم و خو دِکِشِمَ بُ آلیه اَو دِشدا گو پِشیا مِنَ. اَز بُ آلیه آماجه، خو دِکِشِمَ پِش، گو اَز اَو خَلاته گو خدا بَر خاطره وه ناو مسیحْ عیسیْ دا بُ ژِلَل گازی مِن گِریَ، بینمَ دَست. بَجا اَم اَونه گو بالغِن، دِبی وِسا فِکِر گَن، و هَگو اون راستا دِشدَگه دا جورَیَگه دی فِکِر دِگَن، خدا دیه اَوه ژی بُ وَ آشگَرا گَت. تِنه بِهلِن اَم گورَیَگی هَچی دِشدا گو اَم گَهَشتِنه رِفتار گَن. گَلی بِرایا، ژه مِن دَرسه بِگِرِن، و چاوه وَ وان مِرُوا بیت گو گورَیَگی نمونا گو وَ ژه مَ هَیَ، رِفتار دِگَن. چون گَلَک مِرُو گو مِن راستا واندا گَلَک جارا گُتیَ وَ و هَ نَهَ ژی بِ رُنِگا دِبِژِم وَ، بینا دُژمِنه خاچا مسیحْ رِفتار دِگَن. دوماییگا وان مِرُوا بَین چُیینَ. خدایه وان زِگه وانَ و اَو اِفتخاره شَرمزاریه خو دِگَن، فِکره وان سَر دِشده دُنیاییَ. بله وَلاته مَ اَسمانَ و ژه وِدَره یَ گو اَم چاورِیا اَوه نجاتگَر آنی خاده عیسیْ مسیحِن. هَمَن اَو عیسیْ مسیحْ گو بِ وه قُدرَتا گو دِگاریت بِ وه همو دِشدی بِگَتَ بِن اَمره خودا، دیه بَدَنه مَ یه به چِنَ عوض گَت گو بِتَ سَر شِکله بَدَنه وی یا خُدان شُکوه و جلال. بَجا، اَی بِرایِت مِن، اون گو اَز هَژَ وَ دِگَم و بیرا وَ دِگَم، اون گو شادیا مِن و تاجا مِنِن، عزیزِت مِن، وِسا ناو خاده دا طیگ راوَستِن. اَز ژه اِفُودیه لاواهیا دِگَم و هَ وِسا ژی ژه سینتیخیه لاواهیا دِگَم گو ناو خاده دا قِسا وان یگ بیت. بَله، اَی همکاره وفادار اَز ژه تَ ژی دِخازِم گو آریکاریا وان ژِنگانَ بِگَی، اَونَ گو گَل اَکْلیمِنتُس و همکاره مِن یه دیتِر گو ناوه وان ناو دَفترا ژیانه دا هاتیَ نِویساندِن، رَخ یِگودو گَل مِدا رِیا انجیله دا زحمت کِشانَ. همو جاره ناو خاده دا شاد بِن؛ اَزه دیسا ژی بِژِم: شاد بِن. بِهلِن گو سَر همو کَسه آشگَرا بیت گو اون چه قیاسه مِرُوه بَرآوردِن. هاتنا خاده نِیزوکَ. نیارانه چه دِشدی نَبِن، بَلگو همو دِشدی دا بِ دعا و لاواهیا، هَ وِسا بِ شُکُر گِرِنه، داخازیه خو نیشا خدا بِدَن. و آشتی و سِلامتیا خدا گو پِش همو فهما دِکَویت، دیه دله وَ و ذهنه وَ ناو مسیحْ عیسیْ دا بِپارِزیت. له دوماییگه، گَلی بِرایا، هَچی دِشدا گو راستَ، هَچی دِشدا گو رِزدارَ، هَچی دِشدا گو دوزَ، هَچی دِشدا گو پاکَ، هَچی دِشدا گو گِیر هَژه گِرِنه تِت، هَچی دِشدا گو گِیر مَحت گِرِنه تِت، هَگو دِشدَگ گَلَک باشَ، هَگو دِشدَگه اَرزِشا مَحت گِرِنه هَیَ، راستا وان دِشدانَ دا فِکِر گَن. هَچی دِشدا گو اون ژه مِن فِر بونَ، وَ قَبول گِریَ، وَ بیهیستیَ و وَ ناو مِدا دیتیَ، اَوان دِشدا بیننَ جی گو خدایه صُلح و سِلامتیه دیه گَل وَدا بیت. اَز ناو خاده دا گَلَک کَیف خوشِم گو نَهَ دیسا اون کَتِنَ خَما مِدا. بَراستی اون همو جاره نیارانه مِن بونَ، بله وَ فُرصَت چِنَبو گو اون نیشان بِدَن. وِسا نینَ گو اَز بَر خاطره هَوجَییا قِسَ دِگَم، چون گو اَز فِر بومَ گو هر وضعَگه دا دِبی قانع بِم. اَز دِزانِم نَییتی چیَ، هَ وِسا ژی اَز دِزانِم هَییتی چیَ. اَز هر وضعَگه دا سِرّا وِنَ فِر بومَ گو چاون تِر بون و بِرسیتیه دا، هَییتی و نَییتیه دَرباز گَم. اَز دِگارِم همو شُله بِ واسِطا مسیحْ گو قاوَته دِدَتَ مِن، بِگَم. بله دیسا ژی ژه مِهربانیا وَ بو گو اون ناو تَنگاتیه مِدا بونَ شِریگ. اون خلقه فیلیپیه، اون بوخو دِزانِن گو ژه دَستبه گِرِنا شُلا انجیله، وقته اَز حَریما مقدونیه دا دَرکَوتِم، چه کلیسا خِنجی وَ شُلا دایین و اِستاندِنه دا گَل مِدا نَبو شِریگ. حتا وقته گو اَز شَهره تسالونیکیه دا بوم، وَ بُ هَوجَییِت مِن کمک رِگِرِن و وَ اَو شُلَ دیسا ژی گِر. وِسا نینَ گو اَز دوو اِستاندِنا دیاریه دا بِم، بَلگو اَز دوو وه حاصِله دا مَ گو سَر حسابا وَ زِدَ بیت. مِن تواوی اَو دِراو اِستاند، حتا زِدَتِر ژی. نَهَ گو مِن دیاریه گو وَ رِگِری ژه اِپافْرودیتوس اِستاندیَ، چه گِماسیه مِن نَمانَ. دیاریه وَ گو گُلاوَگه بِهن خوشَ و قُربانیَگَ گو هاتیَ قَبول گِرِن و خدا راضی دِگَت. و خدایه مِن، تواوی هَوجَییِت وَ گورَیَگی دَولمَندیا شُکوه و جلالا خو دیه ناو مسیحْ عیسیْ دا بِدَتَ وَ. شُکوه و جلال بیت بُ خدایه مَ و بابه اَسمانیه مَ اَبَده حَتا اَبَده. آمین. بُ تواوی اَونه مُقدسَ ناو مسیحْ عیسیْ دا سِلاوا بِگَهَشینِن. اَو بِرایه گو گَل مِدانَ، بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ بُ وَ سِلاوا دِرِگَن مخصوصَن اَونه گو ژه اَهله مالا قیصرینَ. لطفا خاده عیسیْ مسیحْ گَل رِحا وَدا بیت. ژه پولس، گو بِ اِرادا خدا، رسوله مسیحْ عیسایَ، و ژه بِرایه مَ تیموتائوس، بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ و بُ بِرایه وفادار ناو مسیحْ دا گو شَهره کولُسیه دانَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، سَر وَ بیت. وقته اَم بُ وَ دعایا دِگَن، اَم همو جاره بَر خاطره وَ، شُکرا خدا، بابه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دِگَن، چون گو مَ مَحتا ایمانا وَ بِ مسیحْ عیسیْ و مُحبّتا وَ راستا تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ، بیهیستیَ. اَو ایمان و مُحبّتَ ژه وه اُمیده تِت گو اَسمانی دا بُ وَ هاتی هِلگِرتِن. وَ راستا وه اُمیده دا پِشتا ناو کلاما راستیه آنی انجیله دا بیهیستیَ. اَو انجیلا گو گَهَشتیَ وَ، هَ وِسا گو بَراستی تواوی دُنیایه دا حاصِله تینیت و زِدَ دِگَت، وِسا گو ناو وَدا ژی ژه وه رُژا گو وَ اَو بیهیست و وَ لطفا خدا ناو راستیه دا فام گِر، شُل دِگَت. دوز هَ وِسا گو اون ژه اِپافْراسه عزیز گو گَل مَدا خِذمَته دِگَت، فِر بون. اَو بَدَلا وَ خِذمَتکارَگه وفادارَ مسیحَ. و اَوی بُ مَ باسه مُحبّتا وَ گو ناو رِحا خدادا یَ گِریَ. بَ وه یگه، ژه وه رُژا گو مَ اَو دِشدَ بیهیست، مَ دَست ژه دعا گِرِنه بُ وَ نَکِشایَ، بَلگو اَم ژه خدا دِخازِن گو اون ژه مَعریفَتا اِرادا وی تِژی بِن، ناو تواوی حکمتا روحانی و شارَزاتیه دا. گو اون رِفتارَگه بِگَن گو لاییقه خاده بیت و اَوی کامِل راضی گَت، آنی اون ناو هر شُلَگه قَنج دا حاصِله بینِن و ناو مَعریفَتا خدادا مَزِن بِن. بِ تواوی قُدرَته قاوَت بِن، گورَیَگی قُدرَتا وی یا پْر ژه شُکوه و جلال، گو بِ شادیه اون کامِل طیگ راوَستِن و وَ صَبر هَبیت. شُکرا بابو بِگَن گو اون لاییقه وه هِنده زانینَ گو اون ناو نوره دا گَل اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ ناو میراثه دا بِبِنَ شِریگ. اَوی اَم بِن قُدرَتا تاریتیه دا خَلاص گِرِن و اَم بِرِنَ ناو پادشاهیا گوره خو یه عزیزدا. اَو گوره وی یه عزیز گو مَ ناو ویدا آزادی هَیَ، آنی بَخشینا گُنَهِت مَ. مسیحْ صومَته خدایه گو نایِتَ دیتِنَ، اَو گوره اَوِلیَ، سَرتِر ژه تواوی آفِراندِنه. چون گو بِ واسِطا وی همو دِشد هاتَ آفِراندِن، عَرد و اَسمانا دا، هَچی دِشدا گو دِتَ دیتِن و نایِتَ دیتِن، چه تَختِت پادشاهیه آن چه سَلطَنَت، سَروَر آن خُدان قُدرَت، همو دِشد بِ واسِطا وی و بُ وی هاتنَ آفِراندِن. اَو پِشتِر ژه همو دِشدیَ و همو دِشد ناو ویدا خو پِگوَ دِگِرِن. اَو سَره بَدَنه آنی کلیسایه یَ. اَو دَستبه گِرِنَ و ناو مِریادا یِکِمینَ گو رابویَ، گو ناو همو دِشدی دا اَو سَر بیت. چون گو تواوی کَیف خوشیا خدا اَوَ بو گو تواوی پْربونا خدا ناو ویدا جی بِگِریت، و بِ واسِطا وی همو دِشدی گَل خودا پِگ بینیت، چه سَر رویه عَردی و چه اَسمانی دا، بِ واسِطا وه صُلحه گو بِ رِژاندِنا خونا وی سَر خاچه، هاتَ جی. و اون اَونه گو زَمانَگه گَل خدادا بیانی بون و ناو فِکره خودا دُژمِنه وی بون و وَ شُله پیس دِگِرِن، نَهَ مسیحْ ناو بَدَنه خو یه جسمانی دا، بِ واسِطا مِرِنه صُلح دایَ وَ، گو وَ مُقدس، به عَیب و به سرزنش گِرِن بینیتَ حُضورا خدا، هَگو بَراستی اون ناو ایمانه دا طیگ و قاهیم راوَستِن و ناو اُمیدا انجیلا گو اون دِبیهیسِن دا نَهَژِن، هَمَن اَو انجیلا گو بُ تواوی مَخلوقاته بِن اَسمانی دا هاتیَ وَعظ گِرِن و اَز، پولس بومَ خِذمَتکاره وه. نَهَ اَز ژه وان زَجره گو مِن بَر خاطره وَ کِشان کَیف خوشِم. اَز هر گِماسیا زَجره گو مسیحْ بَر خاطره بَدَنه خو آنی بَر خاطره کلیسایه کِشایَ، ناو بَدَنا خودا تِژی دِگَم. اَز گورَیَگی وه خِذمَتا چاودِریه گو خدا سِپاردَ مِن، بومَ خِذمَتکاره کلیسایه گو کلاما خدا کامِل بُ وَ بِژِم، آنی اَو سِرّا گو گَلَک دَورانا و نَسلادا وَشارتی مابو، بله نَهَ سَر اَونه گو ایمان وی هَنَ آشگَرا بویَ. اِرادا خدا اَوَ بو گو سَر وان آشگَرا گَت گو وه سِرّه چه قیاسا شُکوه و جلالَگه مَزِن لاره قَومه گو یهودی نینِن هَیَ. هَمَن اَو سِرّ گو مسیحْ ناو وَدایَ، اُمیدا شُکوه و جلاله یَ. اَم مسیحْ وَعظ دِگَن و هُشداره دِدَنَ همو کَسه و بِ تواوی حکمته دَرسه دِدَنَ همو کَسه گو اَم همویا ناو مسیحْ دا بالغ بیننَ حُضورا خدا. بَر خاطره وه یگه یَ گو اَز زحمته دِکِشِم و بِ تواوی قاوَتا اَوه گو بِ قاوَته ناو مِدا شُل دِگَت، سَعیه دِگَم. بَجا اَز دِخازِم اون بِزانِن گو مِن بُ وَ و بُ اَونه گو ناو شَهره لائودیکیه دانَ و بُ تواوی اَونه گو اَز نِیزوک دا نَدیتِمَ، چه قیاسا غیرت هَیَ، گو دله وان قُرص بیت و بِ پِگوَبون ناو مُحبّته دا، بِگَهَشِنَ تواوی دَولمَندیا وه اطمینانا کامِل، هَمَن اَو اطمینانا گو ژه زاناییه تِت و وِسا بِگَهَشِنَ سِرّا خدا آنی مسیحْ، هَمَن اَو مسیحْ گو تواوی خِزینه حکمت و مَعریفَته ناو ویدا هاتنَ وَشارتِن. اَز وِنَ دِبِژِم گو چه کَس نَگاریت بِ بَحثه بَر بِ عاقل وَ بِلِبینیت. چون دوزَ گو بَدَنه مِن وِدَره نینَ، بله اَز له رِح دا لاره وَ مَ و ژه دیتِنا سَربَریا وَ و قاهیم بونا ایمانا وَ ناو مسیحْ دا کَیف خوشِم. ایجا هَ وِسا گو وَ مسیحْ عیسیْ خاده قَبول گِر، هَ وِسا ژی ناو مسیحْ عیسیْ دا بژین. ناو ویدا رَه وَدَن و چه بِن، و هَ وِسا گو وَ دَرس اِستاند، ناو ایمانه دا طیگ راوَستِن و سَررِژ ژه شُکُر گِرِنه بِن. هیشیار بِن گو چه کَس وَ بِ فَلسفَ و لِباندِنه پوچ اسیر نَگَت گو گورَیَگی رَسما انسانا و راوِژه وه دُنیایه نَ، نه گورَیَگی مسیحْ. چون گو تواوی پْربونا خداتیه گورَیَگی جسمه، ناو مسیحْ دا جی دِگِریت. و اون ناو مسیحْ دا گو سَره تواوی سَروَریا و اقتدارایَ، تِژی بونَ. هَمژی اون ناو مسیحْ دا هاتنَ سُنَت گِرِن، سُنَت بونَگه وِسا گو بِ دَست نینَ. اَو سُنَت بونَ هَمَن دَرخِستِنا شخصیتا نفسانی ژه وجوده یَ، گو بِ واسِطا مسیحْ هاتیَ گِرِن. و ناو غُسلا تعمیده دا، اون گَل ویدا چال بون و اون گَل ویدا ژی رابون، بِ واسِطا ایمان بِ شُلا قاوَتَ خدا گو مسیحْ ناو مِریادا راگِر. و اون، اَونه گو ناو به اَمری و سُنَت نَبونا نفسه خودا مِره بون، خدا اون گَل مسیحْ دا ساخ گِرِن و تواوی به اَمریِت مَ بَخشین، و سَنَدا قَره گو بِ قانونه خو له ضِدّ مَ هاته بو نِویسین و له ضِدّ مَ راوَستا بو، باطل گِر. اَوی بِ بِزمارگِرِنا وه سَر خاچِوَ، اَو بَین بِر. مسیحْ سَر خاچه، سیلاحه گو دَسته سَروَرا و خُدان قُدرَتادا بون اِستاند و سَرکَوت و اَو لاره همو کَسه رسوا گِرِن. بَجا ایجازه نَدَن گو چه کَس بَر خاطره خارِن و وَخارِنه، آن بَر خاطره عَیدا آن هَویا تازَ و خُدان گِرِنا رُژا شَنبیا مُقدس، سَر وَ قضاوته بِگَت. اَونَ وِنَ وِداتِر سیبَرا وان دِشدانَ گو قِرارَ بِن، بله اصلا وان یا مسیحَ. ایجازه نَدَن اَو کَسه گو سَر خوگوشگَ گِرِن و پَرستِش گِرِنا میلیاکَتا اصراره دِگَت، وَ رَد گَن. مِرُوَگه وِسا خو مَشغولی وان دِشده گو دیتنادا دیتیَ دِگَت و فِکره وی یه نفسانی اَوی به چِنَ مغرور دِگَت. مِرُوَگه وِسا خو قاهیم بِوَ سَریوَ ناگِریت، اَو سَره گو بِ وه تواوی بَدَن بِ واسِطا مُوِکا و بَندا خایی دِبیت و خو پِگوَ دِگِریت و وِسا بَدَن بِ مَزِن بونا گو ژه آلیه خدایَ، مَزِن دِبیت. هَگو اون گَل مسیحْ دا گورَیَگی راوِژه وه دُنیایه مِرِنَ، بُچی اون بینا وان مِرُوه گو هِشتا یه وه دُنیایه نَ، تسلیمی وان اُمورا دِبِن، اَو اُموره گو دِبِژِن: «دَسته خو له نَهَسو، طام نَگَ، دَسته خو له نَدَ!»؟ اَونَ راستا وان دِشدا دانَ گو همو بِ استفادَ گِرِنه بَین دِچِن و گورَیَگی اَمر و دَرس دایینه انسانی نَ. بَراستی ژی وقته گو اَو مِرُوَنَ راستا وه مذهبا بَخودا هاتی چه گِرِن و خوگوشگَ گِرِن و ایزا کِشانا بَدَنه قِسَ دِگَن، اَو قِسَدانَ ظاهِرَگه بَر بِ عاقل پَیدا دِگَت، بله وان اَمرانَ چه اَرزِش چِنینِن گو بِگارِن پِشیا نفسه بِگِرِن. بَجا هَگو اون گَل مسیحْ دا رابونَ، دوو وان دِشدا بِن گو آلیه سَری نَ، وه جیه گو مسیحْ وِدَره یَ و سَر دَسته راستَ خدا رونِشتیَ. سَر وان دِشده گو آلیه سَری نَ فِکِر گَن، نه اَو دِشده گو سَر رویه عَردی نَ. چون گو اون مِرِن و ژیانا وَ گَل مسیحْ دا ناو خدادا هاتیَ وَشارتِن. وقته مسیحْ گو ژیانا وَ ناو ویدایَ، دووهار بیت، هِنگه اونه ژی گَل ویدا ناو شُکوه و جلاله دا دووهار بِن. بَجا هَچی دِشدا گو ناو وجودا وَدا یا عَردیَ، بُگُژِن، آنی زِنا، پیسیتی، شهوت، داخازیِت پیس و طمع گو هَمَن بت پرستیَ. بَر خاطره وان دِشدانَیَ گو غَضَبا خدا سَر زارویِت به اَمریه دا تِت. زَمانَگه اون ژی ناو وان دِشدانَ دا ره دِچُن، وقته گو اون ناو وان دِشدانَ دا دِژیان. بله نَهَ اون دِبی تواوی وان دِشدا ژه خو دور گَن؛ آنی کَرب، غَضَب، خِرابی، بُختان، و قِسه کِرِت دَوْه خودا دَرخینِن. بُ یِگودو دِرَوا نَگَن، چون گو وَ اَو انسانه قدیم گَل عمله ویدا ناو بَدَنا خودا دَرخِستیَ، و وَ انسانه تازَ بَرگِریَ گو ناو مَعریفَته دا تازَ دِبیت گو بِتَ سَر صومَته خالقه خو. ناو وه تازَ بونه دا، نه یونانی نه یهودی، نه اَوه سُنَت بویی و نه اَوه سُنَت نَبویی، نه بَربَر نه سَکایی، نه خُلام و نه ژی آزاد ایدی معنی چِنینَ، بَلگو مسیحْ همو دِشدَ و ناو همو دِشدی دایَ. بَجا بینا مِرُوه خدا یه هاتی بِژارتِن گو مُقدس و عزیزِن، دل رَحمی، مِهربانی، دل نِزِمی، نَرمی و صَبره بَرگَن. یِگودو تحمل گَن و هَگو یگه راستا یه دیتِردا دِشدَگ مابیتَ دلی دا، یِگودو بِبَخشِن. هَ وِسا گو خاده اون بَخشینَ، اون ژی دِبی یِگودو بِبَخشِن. و سَرتِر ژه وانَ همویا مُحبّته بَرگَن گو همو دِشدی ناو اتحادَگه کامِل دا پِگوَ گِردِدَت. بِهلِن آشتی و سِلامتیا مسیحْ ناو دله وَدا حُکمه بِگَت، هَمَن اَو آشتی و سِلامتیا گو بَراستی اون ناو بَدَنَگه دا بُ وه هاتنَ گازی گِرِن، و شُکُردار بِن. بِهلِن گو کلاما مسیحْ بَ دَولمَندی ناو وَدا بژیت، بِ تواوی حکمته دَرسه بِدَنَ یِگودو، یِگودو نصیحت گَن، مَزمورا و اِستِرانا و لاوژه روحانی بِخونِن، بِ وه شُکُر گِرِنا گو وَ دله خودا راستا خدادا هَیَ. هَچی شُلا اون دِگَن، چه گُتنه دا بیت چه عمل دا، همو شُله بِ ناوه عیسیْ خاده بِگَن و بِ واسِطا وی شُکرا خدایه باب بِگَن. گَلی ژِنگا، اطاعته مِره خو بِگَن، هَ وِسا گو ناو خاده دا گِیرهاتیَ. گَلی مِرا، هَژَ ژِنه خو بِگَن و گَل واندا تُندیه نَگَن. گَلی زاروگان، همو دِشدی دا ژه داییگ و بابه خو اطاعته بِگَن، چون گو اَوَ باعیثه کَیف خوشیا خاده دِبیت. گَلی باوان، کَربه زارویه خو نَوَگَن، وِسا له نَیِت گو دلسار بِن. گَلی خُلاما، همو دِشدی دا ژه وان مِرُوه گو وه دُنیایه دا اَربابه وَنَ اطاعته بِگَن، نه تِنه وقته گو اون بَر چاوه وانِن، بینا وان مِرُوه گو دوو راضی گِرِنا خلقه دانَ، بَلگو بِ دلَگه خالص و تِرسا خاده. هَچی شُلا اون دِگَن ژه دل دا بِگَن، وِسا گو مِرُو دِبِژیت اون اَوه بُ خاده دِگَن نه بُ انسانا، چون اون دِزانِن گو ژه آلیه خاده، میراثَگه گو خَلاته وَیَ اونه بِستینِن. اون بُ مسیحْ خاده خِذمَته دِگَن. چون اَوه گو شُلا پیس دِگَت، عوضا شُلا خو یا پیس دِستینیت و چه فَرق و جُداتی چِنینَ. گَلی اَربابا، گَل خُلامِت خو بِ عدالت و انصافه رِفتار گَن، چون اون دِزانِن گو وَ ژی اَسمانی دا اَربابَگ هَیَ. خو وَقفی دعا گِرِنه بِگَن و دعا گِرِنه دا بِ شُکُر گِرِنه هیشیار بِن. رَخ وه یگه بُ مَ ژی دعایا بِگَن گو خدا، بُ کلامه دَرَگه سَر مَدا وَگَت گو اَم بِگارِن سِرّا مسیحْ بِژِن. هَمَن اَو سِرّا گو اَز بَر خاطره وه زیندانه دا مَ. دعایا بِگَن گو اَز اَوه هَ وِسا گو گِیرهاتیَ آشگَرا بِژِم. گَل مِرُوِت دَروَیی کلیسایه بِ حکمته رِفتار گَن و قَدره وقته وَ هَیی باش بِزانِن. بِلا قِسَدانا وَ همو جاره پْر ژه لطفه بیت و سَر خلقه اَثَر هَبیت. گو وِسا اون بِزانِن گو اون چاون دِبی جیوابا هر کَسَگه بِدَن. تیخیکوس دیه بُ وَ باسه تواوی شُله مِن بِگَت. اَو بِرایَگه عزیز و خِذمَتکارَگه وفادار و همکاره مِن ناو خاده دایَ. مِن اَو بَ وه یگه رِگِریَ لاره وَ گو اون بِزانِن اَم چاونِن، و اَو دله وَ تشویق گَت. گَل ویدا اونِسیموس، بِرایه مَ یه وفادار و عزیز گو یگ ژه وَیَ، تِتَ لاره وَ. اَو دیه بُ وَ باسه هَچی دِشدا گو اِرَ قَوِمیَ بِگَن. آریستارخوس گو گَل مِدا زیندانه دایَ، بُ وَ سِلاوا دِرِگَت؛ هَ وِسا ژی مَرقُس، گورمامه برنابا بُ وَ سِلاوا دِرِگَت. پِشتِر مِن راستا مَرقُس دا بُ وَ هِندَ دَستور دابون گو هَگو بِتَ لاره وَ، اَوی بِ رویَگه خوش قَبول گَن. یشوعه گو یوستوس ژی دِتَ گاز گِرِن، بُ وَ سِلاوا دِرِگَت. ناو همکاره مِن ناو شُلا پادشاهیا خدادا، تِنه اَو مِرُوَنَ، سُنَت بونَ، آنی یهودینَ و اَونَ بونَ باعیثه اِمِن بونا مِن. اِپافْراس گو یگ ژه وَیَ و خُلامه مسیحْ عیسایَ، بُ وَ سِلاوا دِرِگَت. اَو همو جاره مِجِد بُ وَ دعایا دِگَت، گو اون بینا مِرُوه بالغ و مطمئن طیگ راوَستِن و داخازیا خدا کامِل بیننَ جی. چون گو اَز شاهِده وه یگه مَ گو اَوی بُ وَ و بُ اَونه گو شَهره لائودیکیه و هیراپولیسه دا نَ، چه قیاسا زحمت کِشایَ. لوقا حکیمه عزیز و هَ وِسا ژی دیماس بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. سِلاوه مِن بِگَهَشینَ بِرایه ناو شَهره لائودیکیه دا و نیمفا خانِم و مِرُوه کلیسایا گو ناو مالا ویدا دِتَ دامَزِراندِن. پاشه هِنده گو اَو نامَیَ ناو وَدا هاتَ خاندِن، قِرار گَن گو ناو کلیسایا لائودیکیه دا ژی بِتَ خاندِن؛ گوهه وَ سَر وه یگه دا بیت گو اون ژی ناما گو مِن بُ لائودیکیه نِویسیَ، بِخونِن. بِژِنَ آرخیپوس: «هیشیار بَ گو وه خِذمَتا گو ناو خاده دا بُ تَ هاتیَ دایین کامِل بینی جی.» اَز، پولس، بِ خَطه خو وه سِلاوه دِنِویسِم. زنجیره مِن ناو وه زیندانه دا بیننَ بیراخو. لطفا خدا گَل وَدا بیت. ژه پولس و سیلاس و تیموتائوس، بُ کلیسایا شَهره تسالونیکیه گو ناو خدایه باب و خاده عیسیْ مسیحْ دایَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا سَر وَ بیت. اَم همو جاره بَر خاطره وَ همویا شُکرا خدا دِگَن، سَریگ ناو دعایه خودا ناوه وَ تینِن، و اَم حُضورا خدایه خو، بابودا عمله وَ گو ژه ایمانه نَ، زحمتا وَ گو ژه مُحبّته یَ و طیگ راوَستانا وَ گو ژه اُمید بِ خادیه مَ عیسیْ مسیحَ، تینِنَ بیراخو. چون گو گَلی بِرایه گو خدا هَژَ وَ دِگَت، اَم دِزانِن گو اَوی اون بِژارتِنَ. چون گو انجیلا مَ نه تِنه بِ کلیما، بَلگو بِ قُدرَت و رِحا مُقدسا خدا و اطمینانا کامِل بِ راستیا وه گَهَشتَ وَ. اون دِزانِن گو بَر خاطره وَ مَ ناو وَدا چاون رِفتار گِر. وَ ژه مَ و خاده نمونَ گِرت، چون گو وَ بِ گَلَک ایزایا، بِ شادیا گو رِحا مُقدسا خدا دِدَت، کلاما خدا قَبول گِر، وِسا گو اون بُ تواوی اَونه خُدان ایمانَ ناو مَنطَقه مقدونیه و اَخائیه دا بونَ نمونَ. چون گو کلاما خاده بِ واسِطا وَ نه تِنه مقدونیه و اَخائیه دا پَخش بو، بَلگو خَبَرا ایمانا وَ بِ خدا گَهَشتیَ همو جیا، وِسا گو ایدی لازِم نینَ اَم چه بِژِن. چون گو اَو بوخو باسه وه هِنده دِگَن گو وَ چاون بِ رویَگه خوش خِیرهاتن مَ گِر و اون ژه بُتا زُوِرین بُ آلیه خدا گو اون بُ خدایه حَیّ و حاضِر و حَق خِذمَته بِگَن، و هِویا هاتنا گوره وی ژه اَسمانی بِن، اَوه گو خدا اَو ژه ناو مِریادا راگِر، آنی عیسی، گو مَ ژه غَضَبا گو قِرارَ بِت خَلاص دِگَت. گَلی بِرایا، اون بوخو دِزانِن گو هاتنا مَ لاره وَ به چِنَ نَبو. بَلگو هَ وِسا گو اون دِزانِن، دوزَ گو پِشتا مَ ناو شَهره فیلیپیه دا ایزا دیته بو و گَل مَدا رِفتارَگه پیس هاته بو گِرِن، بله مَ ناو خدایه خودا جُراَت دا شُله گو ناو گَلَک اختلافادا بُ وَ باسه انجیلا خدا بِگَن. چون گو تشویق گِرِنا مَ، ژه خَلَطه آن پیسیتیه نایِت؛ آن اَم سَعی ناگَن گو وَ بِلِبینِن، بَلگو هَ وِسا گو خدا اَم تأیید گِرِنَ گو انجیل بُ مَ بِتَ سِپاردِن، بَجا اَم ژی قِسَ دِگَن، نه بَر خاطره هِنده گو انسانی کَیف خوش گَن، بَلگو اَم دوو کَیف خوشیا خدایه گو دله مَ امتحان دِگَت دا نَ. چون هَ وِسا گو اون دِزانِن مَ قِسَدانا خودا نه چه جارا اَزمانَگه خَمِلاندی دا شُله، نه ژی اَم بِ نیّتا طمعه هاتِن، خدا شاهِدَ. نه ژی اَم دوو شُکوه و جلال ژه آلیه انسان دا بون، چه اَو شُکوه جلال ژه آلیه وَ بیت، چه ژه آلیه مِرُوه دی. دوزَ گو مقاما رسوله مسیحْ دا مَ اَو حَقَ هَبو گو اَم وه دِشده ژه وَ بِخازِن. بله بینا داییگَگه گو بِچوگه خو شار دِبیت، مَ ناو وَدا رِفتارَگه نَرم هَبو. هَژه گِرِنا مَ راستا وَدا وِسا گَلَک بو گو اَم حاضِر بون نه تِنه انجیلا خدا بِگَهَشِنینَ وَ، بَلگو جانه خو ژی رِیا وَدا بِدَن. چون گو اون بُ مَ گَلَک عزیز بِبون. چون گو گَلی بِرایا، زحمت و ایزایا مَ بیرا وَدا یَ، مَ شَو و رُژ شُل گِر گو وقته اَم انجیلا خدا بُ وَ وَعظ دِگَن، اَم بُ چی یگ ژه وَ نَبِنَ بارگِرانی. اون شاهِدِن و خدا ژی شاهِدَ گو رِفتارا مَ گَل وَ خُدان ایمانادا چه قیاسا مُقدس و صالِح و به عَیب بو. چون اون دِزانِن گو چاون بینا بابَگه گو گَل زارویه خودا رِفتاره دِگَت، مَ یگ بَ یگه وَ نصیحت گِر و تشویق گِر و مَ سِپاردَ وَ گو اون وِسا رِفتار گَن گو لاییقه خدا بیت، هَمَن اَو خدایه گو وَ گاز دِگَتَ ناو پادشاهی و شُکوه و جلالا خودا. اَم ژی سَریگ بَر خاطره وه یگه شُکرا خدا دِگَن گو وقته وَ کلاما خدا قَبول گِر، هَمَن اَو کلاما گو وَ ژه مَ بیهیست، وَ اَو کلام بینا کلاما بَشَری قَبول نَگِر، بَلگو وَ اَو بینا کلاما خدا قَبول گِر، گو بَراستی ژی وِسایَ؛ هَمَن اَو کلاما گو ناو وَ خُدان ایمانادا شُل دِگَت. چون گو گَلی بِرایا، وَ ژه کلیسایه خدا ناو حَریما یهودیه دا گو ناو مسیحْ عیسیْ دا نَ، نمونَ گِرت. چون گو وَ ژه هموَلاتِت خو هَمَن اَو ایزا دیتِن گو اَوان ژه یهودیا دیته بون، ژه هَمَن اَو یهودیه گو هم عیسیْ خاده گُشتِن، هم پِیغَمبَر، و اَم ژی هاوِتنَ دَروَ. اَو خدا کَیف خوش ناگَن و گَل تواوی بَشَری دُژمِناتیه دِگَن. و ناهِلِن اَم گَل قَومه گو یهودی نینِن دا قِسَ گَن گو اَو نجاته پَیدا گَن. وِسا بینا همو جاره اَو طاسِگا گُنَهه خو تِژی دِگَن. بله دوماییگه غَضَبا خدا سَر واندا هاتیَ. بله گَلی بِرایا، بَر خاطره هِنده گو اَم مدَتَگه گِم ژه وَ دور کَتِن، بله جسم دا نه له دل، مَ بِ گَلَک اشتیاقه سَعی گِر گو اَم وَ نِیزوک دا بِبینِن. چون گو مَ هَز دِگِر اَم بِنَ لاره وَ - اَز پولس بوخو، مِن چَند جارا سَعی گِر - بله شیطان بُ مَ بو مانِع. چون گو چیَ اُمید و شادی و تاجا اِفتخارا مَ حُضورا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دا وقته گو اَو تِت؟ ما اون نینِن؟ چون گو شُکوه و جلال و شادیا مَ، اونِن. بَجا وقته گو مَ ایدی نَگاری اَم تحمل گَن، اَم راضی بون گو شَهره آتنه دا مَ بِهلِنَ تِنه. مَ تیموتائوس گو بِرایه مَ و ناو انجیلا مسیحْ دا همکاره خدایَ، رِگِر گو وَ ناو ایمانا وَدا آوا گَت و تشویق گَت، گو چه کَس بَر خاطره وان بَلایانَ سِست نَبیت؛ چون اون بوخو دِزانِن گو اَم هَ بُ وه یگه کِفش بونَ. چون وقته گو اَم گَل وَدا بون، مَ پِشتِر دِگُتَ وَ گو اَم دِبی ایزایه بِکِشِن و هَ وِسا گو اون دِزانِن وِسا ژی له هات. بَر خاطره وه یگه وقته مِن ایدی نَگاری اَز تحمل گَم، مِن تیموتائوس رِگِر گو اَز خَبَرَگه ژه ایمانا وَ بِستینِم، چون اَز دِتِرسیام گو اَوه وَسوَسَگَر آنی ابلیس، اون جورَیَگه وَسوَسَ گِره بِن و زحمته مَ آوِرا چو بِن. بله نَهَ تیموتائوس ژه لاره وَ زُوِریَ و هاتیَ لاره مَ و اَوی ژه ایمان و مُحبّتا وَ خَبَره خوش بُ مَ اینانَ و گُتیَ گو اون همو جاره مَ بِ مِهربانیه تینِنَ بیراخو و وَ اشتیاقا هِنده هَیَ گو اون مَ بِبینِن، هَ وِسا گو مَ ژی اشتیاقا دیتِنا وَ هَیَ. بَر خاطره وه یگه گَلی بِرایا، اَم ناو تواوی اَذیَت و بَلایه خودا، بِ واسِطا ایمانا وَ اِمِن بون. چون هَگو نَهَ اون ناو خاده دا طیگ راوَستِن، اَم ژی دِگارِن بژین. چون گو اَم، بُ تواوی وه شادیا گو مَ بَر خاطره وَ حُضورا خدایه خودا هَیَ، چه جورَ شُکُر گِرِنَگه بَر خاطره وَ بُ خدا دِگارِن بِگَن؟ اَم شَو و رُژ بِ غیرته دعایا دِگَن گو بَلگو اَم بِگارِن رویه وَ بِبینِن و گِماسیه ایمانا وَ تمام گَن. خدایه مَ، بابو بوخو و خادیه مَ عیسی، رِیا مَ بُ آلیه وَ وَگَت، و بینا مُحبّتا مَ راستا وَدا، خاده مُحبّتا وَ راستا یِگودودا و راستا همو کَسه دا مَزِن و زِدَ گَت، گو وِسا دله وَ قُرص گَت گو وقته خادیه مَ عیسی گَل تواوی مُقدسه خودا بِت، اون حُضورا خدایه مَ، بابودا، به عَیب و مُقدس بِن. بَجا، دوماییگه، گَلی بِرایا، اون ژه مَ فِر بون گو چاون دِبی رِفتاره بِگَن و خدا کَیف خوش گَن، هَ وِسا گو اون دِگَن ژی. نَهَ اَم ناو عیسیْ خاده دا ژه وَ دِخازِن و لاواهیا دِگَن گو اون راستا وه یگه دا زِدَتِر ژی سَعیه بِگَن. چون اون دِزانِن گو مَ بِ واسِطا عیسیْ خاده، اَمره چاون دانَ وَ. چون گو اَوَیَ اِرادا خدا، آنی مُقدس بونا وَ: گو اون خو ژه به ناموسیه دور بِگِرِن؛ گو هَریگ ژه وَ دِبی بِزانیت گو چاون ناو مُقدس بون و حُرمَته دا اختیارا بَدَنا خو بِگِریتَ دَست، و بینا قَومه گو یهودی نینِن و خدا ناس ناگَن، نَکَونَ ناو داخازیه شهوته دا. گو چه کَس نابی وه مَسَله دا راستا بِرایه خودا خطایه بِگَت و راستا حَریما بِرایه خودا طمعه بِگَت، چون گو خاده تُلا تواوی وان دِشدانَ دیه وَگَت، هَ وِسا گو مَ پِشتِر گُتَ وَ و مِجِد هُشدار دا وَ. چون گو خدا اَم گازی نَگِرِنَ بُ پیسیتیه، بَلگو اَم گازی گِرِنَ بُ مُقدس بونه. بَجا، هَچی کَسه وه قِسه رَد گَت، نه انسان بَلگو خدا رَد گِریَ، هَمَن اَو خدایه گو رِحا مُقدسا خو دِدَتَ وَ. نَهَ راستا مُحبّتا بِراتیه دا، لازِم نینَ گو چه کَس چه دِشدی بُ وَ بِنویسیت، چون گو اون بوخو ژه خدا فِر بونَ گو هَژَ یِگودو بِگَن، و بَراستی ژی اون تواوی مَنطَقا مقدونیه دا هَژَ همو بِرایا دِگَن. بله گَلی بِرایا، اَم اصراره وَ دِگَن گو وه شُله زِدَ و زِدَتِر بِگَن. داخازیا وَ اَوَ بیت گو وَ ژیانَگه آرام هَبیت و سَره وَ ناو شُلا وَدا بیت و بِ دَسته خو شُل گَن، هَ وِسا گو مَ بُ وَ اَمِر گِر. گو وِسا، اون لاره وان مِرُوا گو دَروَیی کلیسایه نَ دوز رِفتاره بِگَن و اون محتاجی چه کَسه نَبِن. بله گَلی بِرایا، اَم ناخازِن گو اون ژه وان مِرُوه خُدان ایمان گو مِرِنَ به خَبَر بِن، گو وِسا له نَیِت گو اون بینا مِرُوه دی گو به اُمیدِن، تازیه بِگِرِن. چون بَر خاطره هِنده گو مَ ایمان هَیَ گو عیسی مِر و دیسا ساخ بو، بَجا هَ وِسا ژی بِ واسِطا عیسی، خدا اَو مِرُوه خُدان ایمان گو مِرِنَ، گَل ویدا دیه بِزُورنیت. اَم وِنَ بِ واسِطا کلاما خاده بُ وَ دِبِژِنَ: اَم اَونه گو ساخِن و حَتا هاتنا خاده دِمینِن، پِش اَو مِرُوه خُدان ایمان گو مِرِنَ ناکَوِن. چون گو خاده بوخو، بِ اَمرَگه دَنگ بِلند، بِ دَنگا سَرُکه میلیاکَتا و بِ دَنگا زِرنایا خدا ژه اَسمانی دا دیه ژُردا بِت. هِنگه اَوِلی اَو مِریه گو ایمان مسیحْ هَبون دیه ساخ بِن. پاشه اَم اَونه گو ساخِن و مانَ، اَمه گَل واندا بُ ناو اَورادا ژِلَل بِنَ بِرِن گو خاده ناو هوادا بِبینِن و وِسا اَمه همو جاره گَل خاده دا بِن. بَجا بِ وان قِسانَ یِگودو اِمِن گَن. گَلی بِرایا، نَهَ راستا زَمانا و فَصلادا، لازِم نینَ گو بُ وَ دِشدَگ بِتَ نِویسین. چون اون بوخو باش دِزانِن گو، رُژا زُوِرینا عیسیْ خاده، بینا دِزَگه گو شَودا تِت، دیه بِت. هَمَن وه وقتیدا گو خلق دِبِژِن: «صُلح و سِلامتی و اَمنیت هَیَ،» نِشگادا بینا هاتنا اِشا زایینه سَر ژِنگَگه پِگِران، بَین چُیین سَر واندا دیه بِت و اَو نِگارِن بِحلِن. بله گَلی بِرایا، اون ناو تاریتیه دا نینِن گو اَو رُژ بینا دِزَگه سَر وَدا بِگِریت. چون گو اون همو زارویه نوره نَ، زارویه رُژه نَ؛ اَم یه شَوه آن یه تاریتیه نینِن. بَجا وَرِن گو اَم بینا مِرُوه دی خَوه دا نَبِن، بَلگو وَرِن گو اَم شار و هیشیار بِن. چون اَونه گو خَوه دانَ، شَوه دِرازِن و اَونه گو مَست دِگَن، شَوه مَست دِبِن. بله بَر خاطره هِنده گو اَم یه رُژه نَ، وَرِن اَم هیشیار بِن، و بَدَنپارِزه ایمان و مُحبّته بَرگَن و سَرپارِزا اُمیدا نجاته دانِنَ سَر سَره خو. چون گو خدا بُ غَضَبه اَم کِفش نَگِرِن، بَلگو اَم کِفش گِرِنَ گو اَم بِ واسِطا خادیه خو عیسیْ مسیحْ نجاته بیننَ دَست، هَمَن اَو عیسیْ مسیحه گو بَر خاطره مَ مِر گو چه اَم شار بِن، چه خَوه دا، اَم گَل ویدا بژین. بَجا هَ وِسا گو اون هَ نَهَ ژی دِگَن، یِگودو تشویق گَن و آوا گَن. گَلی بِرایا، اَم ژه وَ دِخازِن گو اون احتراما وان مِرُوا گو ناو وَدا زحمته دِکِشِن و ناو خاده دا سَرایی وَنَ و وَ نصیحت دِگَن، خُدان گَن، و بَر خاطره شُلا وان، ناو مُحبّته دا گَلَک احتراما وان خُدان گَن. و گَل یِگودو ناو صُلح و سِلامتیه دا بژین. گَلی بِرایا، اَم لاواهیا وَ دِگَن اون به خیرَتا نصیحت گَن؛ به جُراَتا تشویق گَن؛ آریکاریا ضعیفا بِگَن و راستا وان همویادا وَ صَبر هَبیت. له شار بِن گو چه کَس جیوابا خِرابیه بِ خِرابیه نَدَت، بَلگو همو جاره دوو وه یگه دا بِن گو قَنجیه یِگودو و همو کَسه بِگَن. همو جاره شاد بِن؛ سَریگ دعایا بِگَن؛ هر وضعَگه دا شُکُردار بِن، چون گو اِرادا خدا ناو مسیحْ عیسیْ دا بُ وَ اَوَیَ. آگِره رِحا خدا نَتَمِرینِن؛ نَبوَتا گوشگَ نَزانِن، بَلگو همو دِشدی امتحان گَن، خو قاهیم بِوَ دِشده قَنج بِگِرِن. خو ژه هر جورَ خِرابیَگه دور بِگِرِن. خدایه صُلح و سِلامتیه بوخو وَ کامِل تقدیس گَت و تواوی رِح و جان و بَدَنه وَ حَتا رُژا زُوِرینا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ به عَیب بِمینیت. خدایه گو گازی وَ دِگَت، وفادارَ؛ اَو وه شُله دیه حتمن بِگَت. گَلی بِرایا، بُ مَ دعایا بِگَن. بِ ماچَگه مُقدس سِلاوه تواوی بِرایا بِگَن. اَز حُضورا خاده دا وَ دِدَمَ سونده گو، وه نامه بُ تواوی بِرایا بِخونِن. لطفا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گَل وَدا بیت. ژه پولس و سیلاس و تيموتائوس، بُ کلیسایا شَهره تسالونیکیه گو ناو بابه مَ خدا و خاده عیسیْ مسیحْ دایَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ و خاده عیسیْ مسیحْ سَر وَ بیت. گَلی بِرایا، اَم دِبی همو جاره بَر خاطره وَ شُکرا خدا بِگَن، هَ وِسا گو یا دوز ژی اَوَیَ، چون گو ایمانا وَ گَلَک زِدَ مَزِن دِبیت و مُحبّتا هَریگ ژه وَ راستا اَوه دی دا زِدَ دِبیت. بَ وه یگه ژی، اَم بوخو ناو کلیسایه خدادا، راستا طیگ راوَستان و ایمانا گو وَ ناو تواوی اَذیَت و بَلایادا هَیَ، اِفتخاره وَ دِگَن. اَوَ نیشانا دیوانا خدا یا عادلَ گو اون بُ پادشاهیا خدا لاییق بِنَ هَژمارتِن گو اون بُ وه زَجره ژی دِکِشِن. چون گو بَراستی خدا وِنَ عدالت دِزانیت گو تُله ژه اَونه گو زَجره دِدَنَ وَ بِ زَجره وَگَت، و رِحَتیه بِدَتَ اون اَونه گو زَجره دِکِشِن و هَ وِسا ژی بِدَتَ مَ. اَو یگَ زَمانَگه دیه بِقَومیت گو عیسیْ خاده گَل میلیاکَته قاوَتَ خو ناو آگِرَگه گُردا ژه اَسمانی دووهار گَت. اَو، ژه اَونه گو خدا ناس ناگَن و ژه انجیلا خادیه مَ عیسی اطاعته ناگَن دیه تُله وَگَت. اَو ژه حُضورا خاده و شُکوه و جلالا قُدرَتا وی دیه به پار بِمینِن و ژه بَین چُنا اَبَدی دیه زَجره بِکِشِن، وه رُژا گو اَو تِت گو ناو اَونه گو ایمان وی هَنَ دا شُکوه و جلاله بِگِریت و تواوی اَونه گو ایمان اینانَ ژه وی بِمینِنَ حَیر. اون ژی گو وَ سَر شَهادَتا مَ ایمان اینایَ، ناو واندانَ. بَ وه یگه ژی، اَم همو جاره بُ وَ دعایا دِگَن گو خدایه مَ وَ لاییقه گازی گِرِنا خو بِزانیت و بِ قُدرَتا خو، هر قَصدا قَنج و هر شُلا گو ژه ایمانه تِت، بِگَهَشِنیتَ جی، گو وِسا، گورَیَگی لطفا خدایه مَ و خاده عیسیْ مسیحْ، ناوه خادیه مَ عیسی، ناو وَدا شُکوه و جلاله پَیدا گَت و اون ژی ناو خاده عیسی دا. نَهَ گَلی بِرایا، راستا هاتنا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ و خِربونا مَ دُرا وی، اَم لاواهیا وَ دِگَن، ناو فِکره خودا زو نَرَجِفِن آن پَرِشَ نَبِن، نه بِ رِحَگه، نه بِ قِسَیَگه، نه بِ نامَیَگه گو مِرُو دِبِژیت ژه آلیه مَیَ، گو دِبِژیت رُژا زُوِرینا عیسیْ خاده گَهَشتیَ، نَهِلِن چه کَس چه جورا وَ بِلِبینیت. چون گو اَو رُژ نایِت، خِنجی هِنده گو اَوِلی زُوِرین ژه ایمانه دَستبه بِگَت و اَوه به دین گو دِچیتَ بُ آلیه بَین چُیینه دووهار بیت آنی گوره بَین چُیینه. اَو له ضِدّ هَچی دِشدا گو خدا دِتَ گاز گِرِن آن دِتَ پَرستِش گِرِنَ و خو سَراتِر دِگِریت، وِسا گو ناو معبدا خدادا دِرونِت و دِبِژیت گو خدایَ. ما نایِتَ بیرا وَ وقته گو هِشتا اَز گَل وَدا بوم، مِن اَونَ گُتنَ وَ؟ اون دِزانِن نَهَ چیَ گو پِشیا وی دِگِریت گو اَو وقته خودا دووهار گَت. چون گو سِرّا به دینیه هَ نَهَ ژی شُل دِگَت. بله تِنه حَتا وه وقته گو اَوه گو حَتا نَهَ پِشی له گِرتیَ، بِتَ راگِرِن. هِنگه اَوه به دین دیه دووهار بیت، هَمَن اَوه گو عیسیْ خاده اَوی دیه بِ نَفَسا دَوْه خو بِگُژیت و بِ شُکوه و جلالا هاتنا خو اَوی دیه بَین بِبَت. هاتنا اَوه به دین، بِ واسِطا عمله شیطان و گَل تواوی قُدرَت و نیشانه دِرَوین و مُعجِزادا یَ، و گَل هر جورَ حیله پیسیتیه بُ اَونه گو بَین دِچِنِن، چون اَوان نَخاست گو هَژَ راستیه بِگَن و وِسا نجاته پَیدا گَن. بَجا خدا لِباندِنَگه قاوَت سَر واندا دِرِگَت گو اَو دِرَوا باوار گَن. گو وِسا تواوی اَونه گو ایمان نَینانَ راستیه بَلگو ژه نَحَقیه کَیف خوش بون، محکوم بِن. بله گَلی بِرایا گو اون بُ خاده عزیزِن، اَم دِبی همو جاره بَر خاطره وَ شُکرا خدا بِگَن، چون گو خدا اون بینا حاصِله اَوِلی بِژارتِن، گو اون بِ واسِطا مُقدس بون بِ رِحا خدا و باواری بِ راستیه نجاته پَیدا گَن. اَوی بِ واسِطا انجیلا مَ گازی وَ گِر گو اون ناو شُکوه و جلالا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ دا بِبِنَ شِریگ. بَجا گَلی بِرایا، طیگ راوَستِن و اَو رَسمه گو مَ چه بِ قِسَدانا خو و چه بِ نامه خو فِرَ وَ گِرِن، خُدان گَن. نَهَ، خادیه مَ عیسیْ مسیحْ بوخو و بابه مَ خدا گو هَژَ مَ گِر و بِ واسِطا لطفه اِمِن بونَگه اَبَدی و اُمیدَگه قَنج دا مَ، دله وَ اِمِن گَت و ناو هر شُل و قِسَدانَگه قَنج دا قاهیم گَت. له دوماییگه، گَلی بِرایا، بُ مَ دعایا بِگَن گو کلاما خاده زو پَخش بیت و احتراما وه بِتَ خُدان گِرِن، هَ وِسا گو ناو وَدا قَوِمی و اَم ژه دَسته مِرُوه پیس و خِراب خَلاص بِن. چون گو همو کَسه ایمان چِنینَ. بله خاده وفادارَ. اَو دیه وَ تَقویَت گَت و دیه وَ ژه اَوه شُل پیس بِپارِزیت. مَ ناو خاده دا راستا وَدا اطمینان هَیَ گو اون اَو دِشده مَ اَمِر گِری، دِگَن و اونه بِگَن ژی. خاده دله وَ بِبَتَ بُ آلیه مُحبّتا خدا و طیگ راوَستانا مسیحْ. نَهَ گَلی بِرایا، اَم بِ ناوه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ بُ وَ اَمِر دِگَن گو اون ژه هر بِرایَگه گو به خیرَتی گِریَ پِشه خو و گورَیَگی وه رَسما گو اون ژه مَ فِر بونَ رِفتار ناگَت، خو دور بِگِرِن. چون اون بوخو دِزانِن گو اون دِبی چاون ژه مَ نمونه بِگِرِن، چون گو وقته اَم گَل وَدا بون، اَم نه به خیرَت بون، نه ژی مَ مفتَ نانه چه کَسه خار، بَلگو مَ شَو و رُژ شُل گِر و زحمت و ایزا کِشا گو اَم بُ چی یگ ژه وَ نَبِنَ بارگِرانی. وِسا نینَ گو مَ حَقَگه وِسا چِنَبیت، بَلگو مَ دِخاست گو اَم ژه خو نمونَیَگه بِدَنَ وَ گو اون دَرسه بِگِرِن. چون گو حتا وقته اَم گَل وَدا بون مَ اَوَ بُ وَ اَمِر گِر: «هَگو مِرُوَگ ناخازیت شُل گَت، بِلا رِسقی ژی نَخُت.» چون اَم دِبیهیسِن گو هِندَ مِرُوا ناو وَدا به خیرَتی گِرِنَ پِشه خو. اَو مِرُوَنَ شُل ناگَن بَلگو خو تِگَلی شُله خلقه دِگَن. بَجا اَم ناو خاده عیسیْ مسیحْ دا بُ مِرُوه وِسا اَمِر دِگَن و اَوان تشویق دِگَن گو آرام شُلا خو بِگَن و نانه خو دَرخینِن. بله اون گَلی بِرایا، ژه قَنجی گِرِنه نَوَستِن. هَگو مِرُوَگ ژه وان دِشده گو اَم وه نامه دا دِبِژِن اطاعته نَگَت، وی مِرُوی نیشان گَن و چه شُلا وَ وی نَکَته بیت گو شَرمه بِگَت. بِ چاوه دُژمِنَگه نَبَرخودَنَ وی، بَلگو بینا بِرایَگه هُشداره بِدَنَ وی. نَهَ، خادیه آشتی و سِلامتیه، بوخو همو جاره همو آلیادا آشتی و سِلامتیه بِدَتَ وَ. خاده گَل وَ همویادا بیت. اَز، پولس بِ خَطه خو وه سِلاوه دِنِویسِم. اَوَ نیشانا مخصوصَ تواوی نامه مِنِن؛ اَز وِسا دِنِویسِم. لطفا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گَل وَ همویادا بیت. ژه پولس، گو بِ اَمره نجاتگَره مَ خدا و بِ اُمیدا مَ مسیحْ عیسیْ، رسوله مسیحْ عیسایَ، بُ تیموتائوس، گو ناو ایمانه دا زارویه مِن یه راستَ: لطف و رَحمت و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدایه باب و خادیه مَ مسیحْ عیسیْ سَر تَ بیت. هَ وِسا گو وقته اَز دِچُمَ مَنطَقا مقدونیه مِن اصرار تَ گِر، دیسا ژی اَز ژه تَ دِخازِم گو، تِ بِمینی شَهره اَفِسُسه دا گو وِسا تِ بُ هِندَ مِرُوا اَمِر گَی گو نه دَرسَگَ دی بِدَن، نه ژی خو وَقفی چیروکا و داره مالباته گو خُلاصی چِنینِن بِگَن، چون گو دِشده وِسا بَدَلا هِنده گو شُلا خدا گو بِ رِیا ایمانه دِتَ گِرِن، زِدَتِر گَن، باعیثه بَحثا دِبِن. آماجا اَمرا مَ، مُحبّتَ، گو ژه دلَگه پاک، وجدانَگه قَنج و ایمانَگه خالص تِتَ دَست. هِندَ مِرُو ژه رِیا وان دِشدانَ دَرکَوتِنَ و رِیا خو بُ آلیه بَحثه به چِنَ بِزِر گِرِنَ، و دِخازِن بِبِنَ ماموستایه شِریعَته، حال اَو حالَ گو اَو نِزانِن چه دِبِژِن آن راستا چه دا وِسا مطمئن قِسَ دِگَن. ایجا اَم دِزانِن گو شِریعَت قَنجَ، هَگو مِرُوَگ اَوه دوز بِدَتَ شُله. اَم وِنَ ژی فام دِگَن گو شِریعَت نه بُ مِرُوه عادل، بَلگو بُ مِرُوه سَرکِش و اَونه گو اطاعته ناگَن هاتیَ داناندِن، بُ مِرُوه به دین و گُنَهکارا، بُ مِرُوه نَپاک و اَونه گو کُفریا دِگَن؛ بُ اَونه گو داییگ و بابه خو دِگُژِن؛ بُ قاتلا، بُ زِناگَرا و لواطگَرا؛ بُ بازِرگانه بردا، بُ دِرَوگَرا و اَونه گو شَهادَتا دِرَوین دِدَن و بَ هَچی دِشدا گو له ضِدّ دَرسا دوزَ، اَو دَرسا گو گورَیَگی انجیلا پْر ژه شُکوه و جلالا خدایه مبارَک بُ مِن هاتیَ سِپاردِن. اَز شُکرا خادیه مَ مسیحْ عیسیْ دِگَم گو قاوَت دایَ مِن، چون گو اَز وفادار زانیم و اَز بُ خِذمَتا خو کِفش گِرِم، بِ وه حالی گو مِن پِشتِر، کُفری دِگِرِن و اَذیَتا مِرُوا دِگِر و زُر دِگُتَ وان، بله رَحم مِن هاتَ گِرِن، چون گو مِن ناو به ایمانیه دا بِ نَزانیه رِفتار دِگِر. لطفا خادیه مَ بِ وه ایمان و مُحبّتا گو ناو مسیحْ عیسیْ دایَ، بُ مِن گَلَک سَررِژ بو. هِتبار وه قِسه دِتَ گِرِن و دوزَ گو کامِل بِتَ قَبول گِرِن گو، مسیحْ عیسیْ هاتَ ناو دُنیایه گو نجاته بِدَتَ گُنَهکارا گو اَز بوخو ناو واندا یه همویا مَزِنتِرِم. بله بَ وه یگه رَحم مِن هاتَ گِرِن گو عیسیْ مسیحْ صَبرا خو یا گو خُلاص نابیت بُ مِن گو مَزِنتِرین ناو گُنَهکارادا بوم نیشان دَت، گو اَز بِبِمَ نمونَیَگ بُ اَونه گو وه پاشوَ ایمانه تینِنَ وی و دِبِنَ خُدانه ژیانا اَبَدی. حُرمَت و شُکوه و جلال بیت بُ اَو پاشایه دَورانا، نَمرَ و اَوه گو بِ چاو نایِتَ دیتِن، اَو خدایه یکتا، اَبَده حَتا اَبَده. آمین! زارویه مِن، تیموتائوس، اَز وه اَمره گورَیَگی وان نَبوَته گو پِشتِر راستا تَدا قَوِمین، دِسپارِمَ تَ گو بِ آریکاریا وان ناو شَره قَنج دا، شَری بِگَی. ایمان و وجدانا خو یا پاک خُدان گَ. گَمیا ایمانا هِندَ مِرُوا بِ رَد گِرِنا وانَ بات بویَ، گو هیمِنائوس و اسکندر ژه وان مِرُوانَ، اَونه گو مِن اَو دانَ دَسته شیطانی گو فِر بِن گو کُفریا نَگَن. پِش همو دِشدی دا، اَز اصراره دِگَم گو بُ تواوی مِرُوا داخازی، دعا، شفاعت و شُکُر گِرِن بِتَ گِرِن و بُ پاشایا و تواوی اَونه گو خُدان مقامِن، گو وِسا مَ ژیانَگه رِحَت و آرام هَبیت، همو آلیادا دیندار و سَرگِران. اَو یگَ قَنجَ و نجاتگَره مَ خدا کَیف خوش دِگَت، هَمَن اَو خدایه گو دِخازیت تواوی مِرُو نجاته پَیدا گَن و بِگَهَشِنَ مَعریفَتا راستیه. چون گو تِنه خدایَگ هَیَ و تِنه واسِطَگَرَگ ژی نابَینا خدا و انسانادا هَیَ، آنی اَو انسان گو مسیحْ عیسایَ؛ هَمَن اَو مسیحْ عیسیْ گو جانه خو بَدَلا آزادیا همو کَسه دا. وقتَگه باش دا سَر وه راستیه شَهادَت هاتَ دایین. بَ وه یگه اَز کِفش بوم گو بِبِمَ واعِظ و رسول و ناو ایمان و راستیه دا بُ قَومه گو یهودی نینِن بِبِمَ ماموستا. اَز راستیه دِبِژِم، اَز دِرَوا ناگَم. بَجا داخازیا مِن اَوَیَ گو مِر همو جیا دعایا بِگَن، به کَرب و شَر دَسته خو یه مُقدس بُ اَسمانی ژِلَل بِبَن؛ هَ وِسا ژی اَز دِخازِم گو ژِنِگ جِلِگه گِیرهاتی بَرگَن و خو بِ حَیا و خوراگِرتِنه بِخَمِلینِن، نه بِ پِرچا هاتی وَهون، آن بِ زِرا و مرواریدا، آن بِ جِلِگه بُها، بَلگو خو بِ شُله قَنج بِخَمِلینِن، هَ وِسا گو گِیر وان ژِنگه گو دَعوا دینداریه دِگَن تِت. ژِن دِبی به دَنگ و ناو اطاعتا کامِل دا دَرسه فِر بیت. اَز ایجازه نادَمَ ژِنگه گو دَرسه بِدَت آن زُره مِری بِگَت؛ بَلگو اَو دِبی به دَنگ بیت. چون گو اَوِلی آدم هاتَ آفِراندِن، پاشه حوا. و آدم نَهاتَ لِباندِن، بَلگو ژِن هاتَ لِباندِن و بو گُنَهکار. بله ژِن بِ واسِطا بِچوگ ایناندِنه دیه نجاته پَیدا گَت، هَگو ناو ایمان و مُحبّت و مُقدس بونه دا، بِ خوراگِرتِنه بِچیتَ پِش. هِتبار وه قِسه دِتَ گِرِن: هَگو مِرُوَگه داخازیا چاودِریا کلیسایه هَبیت، اَو دوو وَظیفَیَگه قَنج دایَ. بَ وه یگه ژی مِرُوَگ گو چاودِریه دِگَت، نابی ژیانا خودا دِشدَگ هَبیت گو بَر خاطره وه بِتَ سرزنش گِرِن، دِبی تِنه مِره ژِنَگه بیت، هیشیار بیت، خو راگِریت، خُدان آبرو بیت، مِوانپَروَر بیت، بِگاریت دَرسه بِدَت، مَه وَخار نَبیت، زُره نَگَت بَلگو مِرُوَگه نَرم بیت، شَرگَر نَبیت، هَژَ دِراوی نَگَت. اَو دِبی باش خانوادا خو اِدارَ گَت، دِبی زارویه خو وِسا مَزِن گَت گو ناو سَرگِرانیَگه کامِل دا اطاعته بِگَن. چون هَگو مِرُوَگ نَزانیت گو چاون دِبی خانوادا خو اِدارَ گَت، اَو چاون دیه کلیسایا خدا خُدان گَت؟ چاودِره کلیسایه نابی تازَ ایمان اینا بیت، گو وِسا له نَیِت گو مغرور بیت و بِوَ وه محکوم بونه بیت گو ابلیس بِوَ بو. خِنجی وانَ، اَو دِبی وِسا بیت گو مِرُوه دَروَیی کلیسایه اَوی مِرُوَگه قَنج بِزانِن گو وِسا نَکَویتَ ناو رسوایی و طَلِگا ابلیس دا. هَ وِسا ژی خِذمَتکارِت کلیسایه دِبی سَرگِران بِن، قِسا وان یگ بیت؛ اسیره شَرابه نَبِن و نابی بُ منفعتا گو ژه رِیا پیس دا تِت، طمع هَبِن. اَو دِبی سِرّا ایمانه بِ وجدانَگه پاک خُدان گَن. بِلا اَو اَوِلی بِنَ امتحان گِرِن ژی؛ پاشه هَگو اَوان ایثبات گِرِن گو به عَیبِن، بِهلِن گو اَو مقاما خِذمَتکاره کلیسایه دا خِذمَته بِگَن. هَ وِسا ژی، ژِنه وان دِبی سَرگِران بِن، نابی بُختانا بِگَن، بَلگو دِبی هیشیار بِن و همو دِشدی دا وفادار. هَریگ ژه خِذمَتکارا دِبی تِنه مِره ژِنَگه بیت و دِبی بِگارِن زارویه خو و خانوادا خو باش اِدارَ گَن. چون اَونه گو مقاما خِذمَتکارادا قَنج خِذمَته دِگَن، بوخو مقامَگه قَنج تینِنَ دَست و هَ وِسا ژی دِبِنَ خُدانه اطمینانَگه عَظیم ناو ایمانا خو بِ مسیحْ عیسیْ دا. اَز هِویدارِم گو گَلَک زو بِمَ لاره تَ، بله اَز وان دِشدانَ بُ تَ دِنِویسِم گو، هَگو اَز مامَ دِرَنگی، تِ بِزانی گو مِرُوَگ دِبی چاون ناو خانوادا خدادا رِفتاره بِگَت، اَو خانوادا خدا گو کلیسایا خدایه حَیّ و حاضِرَ و ستون و خیمه راستیه یَ. اَم اعتراف دِگَن گو بَراستی سِرّا دینداریه عَظیمَ: اَو ناو جسمه دا دووهار بو، بِ واسِطا رِحا خدا راستیا وی ایثبات بو، میلیاکَتا اَو دیتِن، ناو مِلَتادا هاتَ وَعظ گِرِن، ناو دُنیایه دا ایمان اینانَ وی، و ناو شُکوه و جلاله دا، ژِلَل هاتَ بِرِن. رِحا خدا آشگَرا دِبِژیت گو، زَمانه دوماییگه دا، هِندَ مِرُو بِ وَقف گِرِنا خو بُ رِحه گو دِلِبینِن و فِر گِرِنه اَجنا ژه ایمانه دِکَوِن، بِ واسِطا ریاکاریا مِرُوه دِرَوگَر، هَمَن اَو مِرُوه دِرَوگَر گو وجدانا وان به حِس بویَ. اَو مِرُوَنَ داوَت گِرِنه قدغن دِگَن و اَمِر دِگَن گو مِرُو ژه خارِنا هِندَ دِشدا خو دور بِگِرِن گو خدا اَو آفِراندِنَ و اَو مِرُوه گو ایمان راستیه هَنَ و اَوه ناس دِگَن بِ شُکُر گِرِنه دِخُن. چون هَچی دِشدا گو خدا آفِراندیَ، قَنجَ و هَگو بِ شُکُر گِرِنه بِتَ قَبول گِرِن، چه دِشد نابی رَد بیت، چون گو اَو بِ کلاما خدا و دعایا تقدیس بویَ. هَگو تِ وان دِشدانَ بِگَهَشِنی گوهه بِرایا، تِیه بِبی خُلامه قَنجَ مسیحْ عیسیْ گو ناو قِسه ایمانه دا و اَو دَرسا قَنجَ گو تِ دوورا چُیی، تربیت بویَ. چه شُلا تَ چیروکه پوچ و پیرَژِنا نَکَته بیت. بَدَلا وه یگه خو بُ دینداریه تربیت گَ؛ چون دوزَ گو تربیت گِرِنا بَدَنه گوشگه منفعت هَیَ، بله دینداریه همو آلیادا منفعت هَیَ، و هم بُ ژیانا نَهَ وَعده دِدَت، هم ژی بُ ژیانا پاشوَقتیه. هِتبار وه قِسه دِتَ گِرِن و لاییقه هِنده یَ گو کامِل بِتَ قَبول گِرِن. چون گو اَم بُ وه یگه زحمته دِکِشِن و سَعیه دِگَن. چون گو مَ اُمیدا خو دایَ خدایه حَیّ و حاضِر گو نجاتگَره همو کَسه یَ، مخصوصَن ژی مِرُوه گو ایمان هَنَ. وان دِشدانَ اَمِر گَ و فِر گَ. نَهِلَ چه کَس بَر خاطره زَلام بونا تَ، تَ گوشگَ بِزانیت، بَلگو ناو قِسَدان و رِفتار و مُحبّت و ایمان و پاک بونه دا بُ مِرُوه خُدان ایمان بِبَ نمونَ. حَتا وقته گو اَز تِم، خو وَقفی وه یگه بِگَ گو، بُ همو کَسه نِویسارا مُقدس بِخونی، وان نصیحت گَی و دَرسه بِدَی وان. ژه وه دیاریا گو تَ هَیَ غافل نَبَ، هَمَن اَو دیاریا گو بِ واسِطا نَبوَته، وقته گو شورایا رِدین سِپیا دَسته خو دانانَ سَر تَ، بُ تَ هاتَ دایین. وان دِشدانَ بینَ جی و خو وَقفی وان بِگَ، گو وِسا همو کَس بِبینیت گو تِ دِچی پِش. خو و دَرسا خو باش شار بَ. سَر وه یگه طیگ راوَستَ، چون گو بِ گِرِنا وه شُله تِیه هم خو، هم ژی اَونه گو قِسه تَ دِبیهیسِن، نجات بِدَی. له پیرَمِری نَگَ هَوار، بَلگو اَوی وِسا تشویق گَ گو مِرُو دِبِژیت بابه تَیَ و زَلاما ژی بینا بِرایه خو، پیرَژِنا بینا داییگا خو، ژِنگه جیوانتِر ژی بینا خوشگا خو، ناو پاک بونا کامِل دا. حُرمَتا وان بِوَژِنه گو بَراستی به کَسِن، خُدان گَ. بله هَگو بِوَژِنَگه زارو آن نَوی هَبِن، بِهلَ گو اَو اَوِلی فِر بِن گو بِ خُدان گِرِنا خانوادا خو، دینداریا خو نیشان دَن و دِینا خو راستا داییگ و بابه خودا بیننَ جی، چون گو اَوَ خدا کَیف خوش دِگَت. اَو ژِنگا گو بَراستی بِوَژِنَ و به کَس مایَ، اُمیدا خو دایَ خدا و شَو و رُژ بِ لاواهیا و دعا گِرِن بُ درگاها خدا دَرباز دِگَت. بله اَو بِوَژِنا گو عیاشیه دِگَت، بِ وه حالی گو ساخَ، مِریَ. وان دِشدانَ ژی اَمِر گَ گو اَوان ژیانا خودا دِشدَگ چِنَبیت گو بَر خاطره وه بِنَ سرزنش گِرِن. هَگو مِرُوَگ نَگَهَشیتَ هَوجَییِت قَومه خو و مخصوصَن ژی خانوادا خو، ایمان حاشا گِریَ و ژه مِرُوَگه به ایمان ژی پیستِرَ. بِلا تِنه ناوه وان بِوَژِنا بِتَ نِویسین گو عَمره وان سَرایی شِصت سالایَ و ژِنا تِنه مِرُوَگه بونَ، و ناو شُله قَنج دا ناودَنگِن آنی: هَگو زارو مَزِن گِره بِن، مِوان ره اِخِسته بِن، پِیه اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ شُسته بِن، آریکاریا مِرُوه گو ایزا دیتِنَ گِره بِن و خو وَقفی هر جورَ شُلَگه قَنج گِره بِن. بله ناوه وان بِوَژِنه جیوانتِر نَنِویسَ، چون گو وقته شهوته وان اَوان ژه مسیحْ دور دِگَن، دِخازِن گو مِر گَن و وِسا بَر خاطره هِنده گو ایمانا خو یا پِشتا دِدانِنَ بِن پِیه خودا، محکوم دِبِن. خِنجی وِنَ، اَو فِرَ به خیرَتیه دِبِن، مال بِ مال دِگَرِن و نه تِنه به خیرَتِن، بَلگو پِشت سَره خلقه ژی قِسَ دِگَن و خو تِگَلی شُلا خلقه دِگَن و اَو قِسا گو نابی بِژِن، دِبِژِن. بَجا نَظَرا مِن اَوَیَ گو، بِوَژِنه جیوانتِر مِر گَن و بِچوگا بینِن، خانوادا خو خُدان گَن و فُرصَته نَدَنَ دُژمِنی گو بُختانا بِگَت. چون هَ نَهَ ژی هِندَگ ژه وان، منحرف بونَ و کَتِنَ دوو شیطانی دا. هَگو ژِنَگه خُدان ایمان ناو قَومه خودا بِوَژِن هَبِن، بِلا اَو بوخو وان بِبیتَ خُدان. نَهِلَ گو اَو سَر کلیسایه بِبِنَ بارگِرانی گو وِسا کلیسا بِگاریت کمکا وان ژِنگا بِگَت گو بَراستی بِوَژِنِن. اَو رِدین سِپیه گو باش سَرُکَتیه دِگَن، دو جارا هِند لاییقه احترامه نَ، مخصوصَن ژی اَونه گو بُ وَعظ گِرِن و دَرس دایینه زحمته دِکِشِن. چون گو نِویسارا مُقدس دِبِژیت: «دَوْه گایه گو چُخینه دِکُتیت، گِر نَدَ» و «پالَ مُستحَقه اِستاندِنا حَقه خویَ.» چه قِسه گو له ضِدّ رِدین سِپیَگه کلیسایه دِتَ گُتن، قَبول نَگَ، خِنجی بِ شَهادَتا دو آن سه شاهِدا. سَر اَونه گو اصرار هَنَ گُنَهه بِگَن، لاره همو کَسه بِگَ هَوار گو اَونه دی بِتِرسِن. اَز حُضورا خدا و مسیحْ عیسیْ و میلیاکَته هاتی بِژارتِن دا، تَ دِدَمَ سونده گو وان اَمران به هِنده گو راستا واندا قضاوته بِگَی بینی جی و گِرِنا چه شُله دا فَرق و جُداتیه نَدانِی. کِفش گِرِنا مِرُوَگه بُ خِذمَت گِرِنه دا لَز نَکَوَ و ناو گُنَهه مِرُوه دی دا ژی نَبَ شِریگ؛ خو پاک خُدان گَ. ایدی تِنه آوه نَوَخُ، بَلگو بَر خاطره مَعدا خو و وان نَخوشیه گو تَ گَلَک جارا هَیَ، گوشگَ شَرابه ژی وَخُ. گُنَهه هِندَ مِرُوا آشگَرانَ و پِش واندا دِچِنَ بُ آلیه دیوانه، بله گُنَهه هِندَ مِرُوه دی پاشه دووهار دِبِن. هَ وِسا ژی، شُله قَنج آشگَرانَ و حتا اَو شُله گو آشگَرا نینِن ژی مِرُو نِگاریت وَشارتی خُدان گَت. بِلا تواوی اَو مِرُوه گو بِن نِیرا خُلامَتیه دا نَ، اَربابِت خو لاییقه احتراما کامِل بِزانِن، گو وِسا راستا ناوه خدا و دَرسا مَدا خِراب قِسَ نَگَن. اَونه گو اَربابه خُدان ایمان هَنَ، بَر خاطره هِنده گو اَو بِرانَ نابی گِمتِر احترامه بُ اَربابه خو خُدان گَن؛ بَلگو اَو دِبی حتا باشتِر ژی بُ وان خِذمَته بِگَن، چون اَونه گو منفعتا خِذمَتا وان یا قَنج دِبَن، مِرُوه خُدان ایمان و عزیزِن. وان دِشدانَ فِر گَ و لاواهیا بِگَ گو اَوان بیننَ جی. هَگو مِرُوَگ دَرسَگَ دی فِر گَت و اَو دَرس گَل قِسه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ گو دوزِن و اَو فِر گِرِنا گو گورَیَگی دینداریه یَ، جور دَرنَکَویت، اَو مِرُو تِژی ژه غرورَ و چه دِشدی فام ناگَت. اَو تِرنیه شَر گِرِن راستا کلیمادا یَ، گو اَو یگَ حسادت، فَرق و جُداتی، بُختان و گُمانِت پیس تینیت. و سَریگ دِبیتَ باعیثه بَحثه ناو وان مِرُوه گو فِکره وان خِرا بویَ و رِیا راستیه دا دَرکَوتِنَ و گُمان دِگَن دینداری بُ منفعت اِستاندِنه یَ. بله دینداری بِ قناعته، منفعتَگه عَظیمَ. چون گو مَ چه دِشد گَل خودا نَینایَ ناو وه دُنیایه دا و اَم نِگارِن ژی چه دِشدی ناو وه دُنیایه دا گَل خودا بِبَن. بَجا هَگو مَ خارِن و جِلِگ هَبِن، اَمه بِ وان دِشدانَ قانع بِن. بله اَونه گو داخازیا دَولمَند بونه هَنَ دِکَوِنَ ناو وَسوَسه، دِکَوِنَ ناو طَلِگه، دِکَوِنَ ناو گَلَک داخازیه گو پوچِن و ضَرَر هَنَ گو دِبِنَ باعیثه خِرا بون و بَین چُیینا خلقه. چون گو هَژه گِرِنا دِراوی رَها هر جورَ خِرابیَگه یَ. بَر خاطره وه هَلاکَتیا دِراویَ گو هِندَ مِرُو رِیا ایمانه دا دَرکَوتِنَ و خو بِوَ گَلَک اِشا گِرِنَ. بله تِ، اَی مِرُوه خدا، ژه وان دِشدانَ بِحله. دوو صالِح بون، دینداری، ایمان، مُحبّت، طیگ راوَستان و نَرمیه دا بَ. شَره قَنجَ ایمانه دا، شَری بِگَ. خو بِوَ وه ژیانا اَبَدی بِگِرَ گو تِ بُ وه هاتی گازی گِرِن و تَ حُضورا گَلَک شاهِدادا اَو اعترافا قَنج گِر. اَز همو دِشدی حُضورا خدایه گو ژیانه دِدَت و حُضورا مسیحْ عیسایه گو بَر پُنتیوس پیلاتُس اَو اعترافا قَنج گِر، بُ تَ سفارش دِگَم گو وه اَمره حَتا دووهار بونا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، به لَکَ و به عَیب خُدان گَی، گو خدا زَمانَگه باش دا دیه اَوه بینیتَ جی، هَمَن اَو خدایه گو مبارَکَ و تَنیا حاکِمَ، پاشایه پاشایایَ و خادیه خادیانَ، گو تِنه اَوَ گو فانی نینَ و ناو نورَگه جی گِرتیَ گو مِرُو نِگاریت نِیزوکی وه نوره بیت، اَوه گو نه چه جارا مِرُوَگه اَو دیتیَ و نه ژی دِگاریت بِبینیت. حُرمَت و سَلطَنَتا اَبَدی بُ وی بیت. آمین. بُ دَولمَنده وه زَمانی اَمِر گَ گو نه خو مَزِن گَن، نه ژی اُمیدا خو بِدَنَ ماله دُنیایه گو نامینیت. بَلگو اُمیدا خو بِدَنَ خدا، هَمَن اَو خدایه گو بُ مَ همو دِشدی گَلَک زِدَ حاضِر دِگَت گو اَم کَیفه بِگَن. بُ وان اَمِر گَ گو قَنجیه بِگَن و ناو شُله قَنج دا دَولمَند بِن، مَرد بِن و بُ لِگوَ گِرِنه حاضِر بِن. وِسا اَو بوخو خِزینَیَگه خِر دِگَن گو بُ زَمانه پاشوَقتیه خیمَگه قَنجَ، گو وِسا خو بِوَ وه ژیانا گو ژیانا راستَ بِگِرِن. اَی تیموتائوس، اَو اَمانتا گو بُ تَ هاتَ سِپاردِن، شار بَ. ژه قِسه پوچ و اَو قِسه گو لِگ ناخُن و دِرَودا ناوه مَعریفَته سَر وان هاتیَ داناندِن، خو دور بِگِرَ، چون هِندا مِرُوا گو دَعوا هِنده دِگِرِن گو وان دِشدانَ دِزانِن، رِیا ایمانه دا دَرکَوتِنَ. لطفا خدا گَل تَدا بیت. ژه پولس، گو بِ اِرادا خدا، گورَیَگی وَعدا ژیانا گو ناو مسیحْ عیسیْ دایَ، رسوله مسیحْ عیسایَ، بُ تیموتائوس، زارویه مِن یه عزیز: لطف و رَحمت و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدایه باب و خادیه مَ مسیحْ عیسیْ سَر تَ بیت. وقته گو اَز شَو و رُژ سَریگ تَ دعایه خودا تینِمَ بیراخو، شُکرا خدا دِگَم، هَمَن اَو خدایه گو اَز بِ وجدانَگه پاک بُ وی خِذمَته دِگَم، هَ وِسا گو باوانه مِن گِرِن. وقته اَز رُنگه تَ تینِمَ بیراخو، اَز داخازیا هِنده دِگَم گو تَ بِبینِم گو تِژی ژه شادیه بِم. اَز ایمانا تَ یا خالص تینِمَ بیراخو، هَمَن اَو ایمانا گو اَوِلی ناو داپیرا تَ لوئیس دا و پاشه ناو داییگا تَ یونیکیه دا بو، و نَهَ ژی مِن اطمینان هَیَ گو ناو تَدایَ. بَ وه یگه اَز تینِمَ بیرا تَ آگِره وه دیاریا خدا گو بِ واسِطا دَست داناندِنا مِن سَر تَ ناو تَدایَ، گُر گَی. چون اَو رِحا گو خدا دایَ مَ، رِحا تِرسه نینَ، بَلگو رِحا قُدرَت و مُحبّت و خوراگِرتِنه یَ. بَجا تَ نه ژه شَهادَتا گو راستا خادیه مَدایَ عار هَبیت، نه ژه مِن گو بَر خاطره وی زیندانیمَ، بَلگو بِ واسِطا قُدرَتا خدا ناو زَجر کِشان بَر خاطره انجیل دا بِبَ شِریگ. هَمَن اَو خدایه گو اَم نجات دان و اَم بُ ژیانَگه مُقدس گازی گِرِن. اَوَ بَر خاطره عمله مَ نینَ، بَلگو بَر خاطره آماج و لطفا ویَ، هَمَن اَو لطفا گو ناو مسیحْ عیسیْ دا پِش دَستبه گِرِنا زَمانادا بُ مَ هاتَ دایین و نَهَ ژی بِ واسِطا دووهار بونا نجاتگَره مَ مسیحْ عیسیْ آشگَرا بویَ. هَمَن اَو مسیحْ عیسایه گو بِ واسِطا انجیله مِرِن راگِر و ژیان و نَمر بون آشگَرا گِر. اَز هاتمَ کِفش گِرِن گو بِبِمَ واعِظ و رسول و ماموستا بُ وه انجیله، گو بَر خاطره وه یگه یَ ژی گو اَز زَجره دِکِشِم. بله مِن ژه وِنَ شَرم چِنینَ، چون گو اَز دِزانِم مِن ایمان اینایَ که و اَز قانع بومَ گو اَو دِگاریت اَو دِشدا گو بینا اَمانتَگه بُ مِن هاتیَ سِپاردِن حَتا وه رُژه شار بیت. اَو قِسه دوزَ گو تَ ژه مِن بیهیستیَ، ناو ایمان و مُحبّتا گو ناو مسیحْ عیسیْ دایَ، بِگَ پِشه خو. بِ واسِطا رِحا مُقدسا خدا گو ناو مَدایَ، اَو اَمانتا قَنج گو بُ تَ هاتیَ سِپاردِن، شار بَ. تَ هاژَ وه یگه هَیَ گو تواوی مِرُوه حَریما آسیایه رویه خو ژه مِن زُوِراندِنَ، فیگِلوس و هِرموگِنِس ژی ژه وان مِرُوانَ. خاده رَحما خو خانوادا اونیسیفوروس بِگَت، چون گو اَوی چَند جارا جانه مِن تازَ گِر و ژه زنجیره مِن عار چِنَبو. بَلگو وقته گَهَشتَ شَهره رومه، گَلَک دوو مِن گَریا و اَز پَیدا گِرِم. خاده وه یگه بِگَتَ نَصیبه وی، گو وه رُژه دا اَو ژه آلیه خاده رَحمه بِبینیت. تِ تواوی خِذمَته گو اَوی شَهره اَفِسُسه دا گِر، باش دِزانی. بَجا تِ اَی زارویه مِن، بِ لطفا گو ناو مسیحْ عیسیْ دایَ قاوَت بَ، و وان قِسه گو تَ حُضورا گَلَک شاهِدادا ژه مِن بیهیستیَ، بِسپارَ مِرُوه وفادار گو بِگارِن دَرسه بِدَنَ مِرُوه دی ژی. بینا سربازه مسیحْ عیسیْ یه قَنج، ناو زَجره واندا بِبَ شِریگ. چه سرباز وقته خِذمَته دِگَت، خو اسیری اُموره ژیانه ناگَت، چون گو آماجا وی کَیف خوشیا اَمیره ویَ. ورزشکارَگ هَگو گورَیَگی قانونه نَچیتَ پِش، تاجا سَرکَوتِنه نابَت. اَو کشاورزه گو گَلَک سَعیه دِگَت، اَوَ گو پِش همو کَسه دا حاصِله دِراگَت. سَر قِسا گو اَز دِبِژِم فِکِر گَ، چون گو خاده همو دِشدی دا دیه زاناییه بِدَتَ تَ. عیسیْ مسیحْ گو ناو مِریادا رابو و ژه نَسلا داوود پاشا بو، بینَ بیراخو، هَ وِسا گو انجیلا گو اَز وَعظ دِگَم دا دِتَ گُتن، گو اَز بَر خاطره وه زَجره دِکِشِم، وِسا گو اَز بینا مُجرما زنجیر گِرِمَ. بله کلاما خدا نایِتَ زنجیر گِرِن. بَجا اَز همو دِشدی بَر خاطره اَونه گو هاتنَ بِژارتِن تحمل دِگَم گو اَو ژی اَو نجاتا گو ناو مسیحْ عیسیْ دایَ، گَل شُکوه و جلالا اَبَدی بیننَ دَست. هِتبار وه قِسه دِتَ گِرِن: هَگو اَم گَل ویدا مِرِنَ، اَمه گَل ویدا ژی بژین؛ هَگو اَم تحمل گَن، اَمه گَل ویدا ژی سَلطَنَته بِگَن؛ هَگو اَم اَوی حاشا گَن، اَو ژی دیه مَ حاشا گَت. هَگو اَم وفادار نَبِن، اَو وفادار دِمینیت، چون گو اَو نِگاریت خو حاشا گَت. وان دِشدانَ بینَ بیرا وان و حُضورا خدادا هُشداره بِدَ وان گو سَر قِسا شَری نَگَن، چون گو اَوَ شُلَگه باش نینَ، بَلگو تِنه گوهدارا بَین دِبَت. گَلَک سَعیه بِگَ گو تِ ژه آلیه خدا بِی قَبول گِرِن، بینا پالَیَگه گو چه دِشد بُ شَرم گِرِنه چِنینَ و کلاما راستیه دوز دِدَتَ شُله. ژه قِسه پوچ خو دور بِگِرَ، چون گو مِرُوا زِدَ و زِدَتِر دِبَتَ بُ آلیه به دینیه، قِسه وان مِرُوانَ دیه بینا نَساخیا پَنجَشِره پَخش بیت. هیمِنائوس و فیلِتوس ژه وان مِرُوانَ، گو ژه رِیا راستیه دَرکَوتِنَ و دِبِژِن گو رابونا ژه ناو مِریادا هَ نَهَ ژی قَوِمیَ. اَو ایمانا هِندَ مِرُوا بَین دِبَن. بله خیمه قاهیمَ گو خدا دانایَ، سَرپِیایَ و بِ وه نِویساره مُهر بویَ گو: «خاده اَو مِرُوه گو یه وینَ ناس دِگَت،» و «هَچی کَسه ناوه خاده تینیتَ اَزمان، دِبی ژه پیسیتیه وَقَطِت.» مالَگه مَزِن دا، تِنه آمانه زِر و زیو چِنینِن، بَلگو آمانه دار و یه گو بِ هَریه چه بونَ ژی هَنَ؛ هِندَ آمان بُ شُله مُهِمِن و هِندَگه دی بُ شُله سادَنَ. بَجا هَگو مِرُوَگ خو ژه وان دِشده گو مِن گُتن پاک خُدان گَت، اَو دیه بِبیتَ آمانَگ بُ شُله مُهِم، بینا آمانَگه مُقدسَ هاتی بِژارتِن، گو گِیر شُلا خُدانه ماله تِت و بُ هر شُلَگه قَنج حاضِرَ. بَجا ژه شهوته دَورانه زَلامَتیه بِحله و گَل اَونه گو بِ دلَگه پاک گاز خاده دِگَن، دوو صالِح بون و ایمان و مُحبّت و صُلح و سِلامتیه دا بَ. چه شُلا تَ وان شَره گو سَر به عاقلیه نَ نَکَته بیت؛ چون گو تِ دِزانی اَو دِبِنَ باعیثه شَری. خُلامه خاده نابی شَرگَر بیت، بَلگو دِبی گَل همو کَسه دا مِهربان بیت، بِگاریت دَرسه بِدَت و بِگاریت بِ صَبره پیسیتیه تحمل گَت، بِگاریت مِرُوه مخالف بِ نَرمیه اصلاح گَت گو رَنگَ خدا فُرصَتا تَوبَ گِرِنه بِدَتَ وان گو بِگَهَشِنَ مَعریفَتا راستیه، و بِنَ سَرخو و ژه طَلِگا ابلیس گو اَو اسیر گِرِنَ گو داخازیا وی بیننَ جی، بِحلِن. بله وِنَ بِزانَ گو رُژه دوماییگه دا، زَمانه زحمت دیه بِن. چون گو خلق دیه خوپرست بِن و هَژَ دِراوی بِگَن، دیه خو مَزِن گَن و مغرور بِن، دیه دوژونا بِدَن و به اَمریا داییگ و بابه خو بِگَن، دیه ناسَرچُک بِن و نَپاک، دیه به عاطفَ بِن و به رَحم، دیه بُختانا بِگَن و خو ناراگِرِن، دیه وَحشی بِن و دُژمِنه قَنجیه، دیه خیانته بِگَن و به بَرآورد بِن، دیه تِژی ژه غرور بِن و دیه ژه خدا گَلَکتِر هَژَ عیاشیه بِگَن، دیه رووَ دیندار بِن بله قُدرَتا وه دیه حاشا گَن. ژه مِرُوه وِسا خو دور بِگِرَ. چون گو ناو واندا هِندَ مِرُو هَنَ گو دِچِنَ ناو خانوادادا و ژِنگه به عاقل اسیر دِگَن، اَو ژِنگه گو بِشتا وان بِن باره گُنَهادا خار بونَ و بِ همو جورَ شهوتا ژه ره دِدَرکَوِن. اَو ژِنگَنَ همو جاره دَرسه دِگِرِن، بله چه جارا نِگارِن بِگَهَشِنَ مَعریفَتا راستیه. هَ وِسا گو یَنّیس و یَمْبْریس رابونَ له ضِدّ موسی، اَو مِرَنَ ژی گو فِکره وان خِرا بونَ و ناو ایمانه دا رَد بونَ، دِرابِنَ له ضِدّ راستیه. بله اَو وِنَ زِدَتِر نِگارِن بِچِنَ پِش، چون گو به عاقلیا وان سَر همو کَسه دیه آشگَرا بیت، هَ وِسا گو به عاقلیا وان دو مِرُوا آشگَرا بو. بله تَ بوخو دَرس دایینا مِن، رِفتارا مِن، اَو آماجا گو مِن ناو ژیانه دا هَیَ، ایمانا مِن، صَبرا مِن، مُحبّتا مِن، طیگ راوَستانا مِن و اَو اَذیَت و ایزایه گو مِن شَهره اَنطاکیه، قونیه و لِستْرِه دا دیتِن، نِیزوک دا دیتیَ و تِ شاهِد بویی؛ هَمَن اَو اَذیَته گو مِن تحمل گِرِن؛ بله خاده اَز ژه وان همویا خَلاص گِرِم. بَراستی، تواوی اَونه گو دِخازِن ناو مسیحْ عیسیْ دا بِ دینداریه بژین، دیه اَذیَته بِبینِن، بله مِرُوه پیس و حیلَباز دیه خِراب و خِرابتِر بِن، اَو دیه بِلِبینِن و بِنَ لِباندِن. بله تِ ناو اَو دِشدا گو فِر بویی و تَ مِجِد ایمان بِ اینایَ هَرَ پِش، چون تِ دِزانی گو تِ وانَ ژه که فِر بویی، و تَ چاون ژه گوشگَتیوَ نِویسارِت مُقدس زانیَ گو اَو نِویسارَنَ دِگارِن بُ اَو نجاتا گو بِ واسِطا ایمان بِ مسیحْ عیسایَ، زاناییه بِدَنَ تَ. تواوی نِویسارِت مُقدس الهاما خدانَ و بُ دَرس دایینه، بُ اَدب گِرِنه، بُ اصلاح گِرِنه و بُ تربیت گِرِنا ناو صالِح بونه دا فایدَ هَنَ، گو وِسا، مِرُوه خدا کامِل بیت و بُ هر شُلَگه قَنج حاضِر بیت. حُضورا خدا و مسیحْ عیسیْ دا گو دیه دیوانا مِریا و مِرُوه ساخ بِگَت و بَر خاطره دووهار بون و پادشاهیا وی، اَز بُ تَ اَمِر دِگَم گو، کلاما خدا وَعظ گَی، وقت و به وقت حاضِر بی، بِ صَبر و دَرس دایینا کامِل خلقه اصلاح گَی و له وان بِگَی هَوار و اَوان تشویق گَی. چون گو زَمانَگ دیه بِت گو خلقه تحملا بیهیستِنا دَرسا دوز چِنابِن، بَلگو اَو دیه هِندَ ماموستایا دُرا خو خِر گَن گو اَو قِسه گو گوهه وان دِخازیت بِبیهیسیت و گَل شهوته واندا جور دِدَرکَویت، ژه وان بِبیهیسِن. اَوان رویه خو ژه بیهیستِنا راستیه زُوِراندِنَ و دِچِنَ بُ آلیه چیروکا. بله تِ، همو جاره هیشیار بَ، ایزایه تحمل گَ؛ شُلا مُبشریا انجیله بِگَ و خِذمَتا خو کامِل بینَ جی. چون گو خونا مِن هَ نَهَ ژی بینا شَرابا پِشکِش بویی، دِرِژِت و وقته وَقَطِنا مِن ژه وه دُنیایه هاتیَ. مِن شَره قَنج دا شَر گِریَ، مِن مسابقَ خُلاص گِریَ، مِن ایمانا خو خُدان گِریَ. ایدی نَهَ وِداتِر تاجا صالِح بونه بُ مِن حاضِر بویَ، هَمَن اَو تاجا گو خاده، اَو حاکِمه عادل، وه رُژه دا دیه بِ وه مِن خَلات گَت و نه ژی تِنه مِن، بَلگو تواوی اَونه گو بُ دووهار بونا وی اشتیاق هَبونَ. سَعیا خو بِگَ گو تِ زو بِی لاره مِن. چون گو دیماس بَر خاطره هَژه گِرِنا وه دُنیایه اَز هِلامَ و چویَ شَهره تسالونیکیه. کْریسکیس چویَ مَنطَقا غَلاطیه و تیتوس ژی چویَ مَنطَقا دَلماتیه. تِنه لوقا لاره مِنَ. مَرقُسی راگَ و گَل خودا بینَ، چون گو اَو بُ خِذمَته گَلَک گِیر شُلا مِن تِت. مِن تیخیکوس رِگِریَ شَهره اَفِسُسه. وقته تِ تِی، شَهره تْروآسه دا اَو عبایه گو مِن دانایَ لاره کارپوس و کِتِبا و مخصوصَن ژی طومارا گَل خودا بینَ. اسکندره مِسگر گَلَک خِرابی مِن گِر؛ خاده دیه جَزایا وی گورَیَگی شُله وی بِدَت. تِ بوخو ژی راستا ویدا هیشیار بَ، چون گو اَو مِجِد رابو له ضِدّ پیاما مَ. جارا اَوِلی گو مِن ژه خو دفاع دِگِر، چه کَسه بِشتا مِن نَگِرت، بَلگو همویا اَز بَردام. اَوَ سَر حسابا وان نَیِت نِویسین. بله خاده رَخ مِن سَگِنی و قاوَت دا مِن گو وِسا کلام کامِل بِ واسِطا مِن بِتَ وَعظ گِرِن و تواوی قَومه گو یهودی نینِن اَوه بِبیهیسِن. وِسا اَز ژه دَوْه شِری خَلاص بوم. خاده دیه مِن ژه هر شُلَگه پیس خَلاص گَت و دیه مِن ساخ و سِلامت بینیتَ ناو پادشاهیا اَسمانیا خودا. شُکوه و جلال بیت بُ وی اَبَده حتا اَبَده. آمین! سِلاوا بِگَهَشینَ پْریسکیلا، آکیلا و خانوادا اونیسیفوروس. اِراستوس ما شَهره قُرِنتُسه دا و مِن تْروفیموس گو نَساخ بو هِلا شَهره میلیتوسه دا. سَعیا خو بِگَ گو پِش زِستانه دا بِی. یوبولوس بُ تَ سِلاوا دِرِگَت، هَمژی پودِنْس، لینوس، کْلودیا و تواوی بِرا. خاده گَل رِحا تَدا بیت. لطفا خدا گَل تَدا بیت. ژه پولس، خُلامه خدا و رسوله عیسیْ مسیحْ. اَز هاتِمَ بِژارتِن گو ایمانا مِرُوه بِژارتیه خدا تَقویَت گَم و وه مَعریفَتا راستیا گو گورَیَگی دینداریه یَ، بِژِم. اَو راستیَ ژه اُمیدا ژیانا اَبَدی تِت، گو اَو خدایه گو چه جارا دِرَوا ناگَت، پِش دَستبه گِرِنا زَمانادا وَعدا وه دا مَ. و وقتَگه باش دا اَو وَعدَ آشگَرا بو، ناو وه کلاما گو وَعظ گِرِنا وه بِ اَمره نجاتگَره مَ خدا بُ مِن هاتَ سِپاردِن. بُ تیتوس، گو گورَیَگی ایمانا گو نَصیبه مَ همویا بویَ، زارویه مِن یه راستَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدایه باب و نجاتگَره مَ مسیحْ عیسیْ سَر تَ بیت. بَ وه یگه یَ گو مِن تِ هِلایی ناو جَزیرا کْرِت دا گو تِ وان شُله مایی سَراست گَی و هَ وِسا گو مِن بُ تَ اَمِر گِر، ناو هر شَهرَگه دا هِندَ رِدین سِپیا کِفش گَی؛ هَگو کَسَگ به قُصور بیت، تِنه مِره ژِنَگه بیت و زارویه وی خُدان ایمان بِن و سَربَرَلایی و سَرکِش نَبِن. چون چاودِرَگ گو مسئوله شُلا خدایَ، نابی ناو ژیانه دا وِسا بیت گو بَر خاطره وه بِتَ سرزنش گِرِن. اَو نابی سَرخوَ بِچیت آن زو کَربه وی وَبیت آن مَه وَخار بیت آن زُره بِگَت آن ژی هَلاکه دِراوی بیت. بَلگو دِبی مِوانپَروَر بیت، هَژَ قَنجیه بِگَت، بِگاریت خو راگِریت، مِرُوَگه دوز و مُقدس و سَربَر بیت؛ اَو دِبی خو قاهیم بِوَ وه کلاما مطمئن گو هاتیَ دَرس دایین بِگِریت، گو وِسا بِگاریت خلقه بِ دَرسا دوز نصیحت گَت و هَمژی بِگاریت ناو رویه اَونه گو مخالفته دِگَن دا راوَستیت. چون مِرُوه گو، سَرکِشِن و پوچ قِسَ دِگَن و حیلَبازِن گَلَکِن، مخصوصَن ناو وه دَستَگا گو سَر سُنَت بونه اصرار هَنَ. دِبی دَوْه وان مِرُوانَ بِتَ گِرتِن، چون گو اَو بَر خاطره هِنده گو بِگَهَشِنَ منفعتَگه کِرِت دَرسَگه دِدَن گو نابی بِدَن و وِسا تواوی خانوادا بَین دِبَن. یگ ژه پِیغَمبَرِت وان گُتیَ گو: «اَهله جَزیرا کْرِته همو جاره دِرَوا دِگَن، دِرِنده پیسِن، مِرُوه به خیرتَ زِگُیینَ.» اَو شَهادَتَ راستَ. بَجا له وان مِجِد بِگَ هَوار گو ناو ایمانه دا دوز بِن و خو وَقفی چیروکه یهودیا و حُکمه جَماعَتا گو ژه راستیه زُوِرینَ، نَگَن. بُ مِرُوه پاک، همو دِشد پاکَ، بله بُ مِرُوه مِرار و به ایمان، چه دِشد پاک نینَ، بَلگو هم فِکره وان و هَمژی وجدانا وان مِرارَ. اَو دِبِژِن گو خدا ناس دِگَن، بله بِ عمله خو اَوی رَد دِگَن. اَو منفورِن و به اَمریه دِگَن و گِیر چه شُلا قَنج نایِن. بله تِ، هَچی دِشدا گو گورَیَگی دَرسا دوزَ، فِر گَ. پیرَمِر، دِبی هیشیار، سَرگِران و بَخو بِن و دِبی ناو ایمان و مُحبّت و صَبره دا دوز رِفتار گَن. هَ وِسا ژی پیرَژِن دِبی وِسا رِفتار گَن گو خدا راضی بیت. اَو نابی بُختانا بِگَن آن عَوده شَرابه بِن. اَو دِبی اَو دِشدا گو قَنجَ فِر گَن، گو فِرَ جانَژِنا بِگَن گو هَژَ مِره خو و زارویه خو بِگَن، بَخو بِن، پاک بِن، مالگَر بِن و بِن اَمره مِره خودا بِن، گو راستا کلاما خدادا کُفر نَیِتَ گُتن. هَ وِسا ژی اصراره زَلاما بِگَ گو خو راگِرِن. خو همو دِشدی دا بِگَ نمونا شُله قَنج و دَرس دایینا خودا راست و سَرگِران بَ. قِسَدانا تَ وِسا دوز بیت گو چه کَس نَگاریت اَوه محکوم گَت، گو اَونه گو مخالفته دِگَن چه قِسه پیس راستا مَدا بُ گُتنه چِنَبِن و وِسا شَرمندَ بِن. خُلام دِبی همو دِشدی دا بِن اَمره اَربابه خودا بِن. اَو دِبی اَوان راضی خُدان گَن و گَل واندا دِرِژ نَگَن و دِزیا وان نَگَن، بَلگو ایمانا قَنج کامِل نیشان دَن گو وِسا، همو دِشدی دا جِندیتیا دَرسا گو راستا نجاتگَره مَ خدادایَ باش نیشان دَن. چون گو لطفا خدا هاتیَ دووهار گِرِن، اَو لطفا گو نجاته بُ همویا تینیت، و فِرَ مَ دِگَت گو اَم دَسته خو ژه به دینی و داخازیه دُنیایه بِکِشِن و بِ خوراگِرتِن، راستی و دینداریه، وی زَمانَیی دا بژین، و اَم هِویا وه اُمیدا خو یا مبارَک بِن، آنی دووهار بونا شُکوه و جلالا خدایه مَ یه عَظیم و نجاتگَره مَ عیسیْ مسیحْ. هَمَن اَو عیسیْ مسیحْ گو بَر خاطره مَ ژه خو بُهُری گو مَ ژه هر جورَ پیسیتیَگه خَلاص گَت، گو قَومَگه بوخو پاک گَت گو یا وی بیت و بُ شُله قَنج غیرت هَیَ. وان دِشدانَ بِژَ: بِ اقتدارَگه کامِل اَوان تشویق گَ و له وان بِگَ هَوار. نَهِلَ چه کَس تَ گوشگَ بِزانیت. بینَ بیرا وان گو ژه حاکِما و خُدان قُدرَتا اطاعته بِگَن، بِن اَمره واندا بِن و بُ هر شُلَگه قَنج خو حاضِر گَن؛ راستا چه کَسه دا پیس قِسَ نَگَن، ژه شَری خو دور بِگِرِن، مِرُوه بَرآورد بِن و گَل تواوی خلقه دا بِ احتراما کامِل رِفتاره بِگَن. چون گو اَم بوخو ژی زَمانَگه به عاقل بون و مَ اطاعت نَدِگِر و اَم ره دَرکَوته بون، اَم بِبونَ اسیره همو جورَ داخازیه نفسانی و عیاشیا؛ مَ رُژه خو ناو پیسیتی و حسادت و نَفرَته دا دَرباز دِگِر. خلقه ژه مَ نَفرَت هَبو و مَ ژی ژه یِگودو نَفرَت هَبو. بله وقته گو باشیتیا نجاتگَره مَ خدا و مِهربانیا وی راستا مِرُوادا آشگَرا بو، اَوی اَم نجات دان. اَو نجاتَ، بَر خاطره عمله مَ یه صالِح نَبو، بَلگو گورَیَگی رَحما وی و شُستِنا دله مَ بو گو بِ واسِطا وی، رِحا مُقدسا خدا، دیسا دُنیا هاتِن و ژیانا تازَ دا مَ؛ هَمَن اَو رِحا مُقدس گو خدا اَو، بِ واسِطا نجاتگَره مَ عیسیْ مسیحْ، گَلَک زِدَ رِژاندَ سَر مَ، گو اَم بِ لطفا وی صالِح بِنَ هَژمارتِن و گورَیَگی اُمیدا گو مَ ژیانا اَبَدی هَیَ، اَم بِبِنَ وَرَثَ. هِتبار وه قِسه دِتَ گِرِن و اَز ژه تَ دِخازِم گو تَ سَر وان شُلانَ اصرار هَبیت، گو اَونه گو ایمان اینانَ خدا، هیشیار بِن گو خو وَقفی شُله قَنج بِگَن. اَو دِشدَنَ بُ خلقه گَلَک قَنجِن و سَر کاره وانَ. بله خو ژه شَره گو سَر به عاقلیه نَ، داره مالباتا، نفاق و شَره گو سَر شِریعَته نَ دور بِگِرَ. چون گو اَو به فایدَ و به اَرزِشِن. راستا وی مِرُوی دا گو جُداتیه دِخِنیت، جارا اَوِلی و پاشه بُ جارا دویه هُشداره بِده دا و پاشه ایدی هاتِن چُنا وی نَگَ. چون تِ دِزانی گو مِرُوَگه وِسا منحرف بویَ و گُنَهکارَ. اَو بوخو، خو محکوم دِگَت. وقته گو مِن آرتِماس آن تیخیکوس رِگِرَ لاره تَ، سَعیا خو بِگَ گو بِی شَهره نیکوپولیسه لاره مِن، چون گو مِن تصمیم گِرتیَ گو زِستانه بِمینِمَ وِدَره. سَعیا خو بِگَ گو آریکاریا زیناسه وکیل و آپولس بِگَی گو بِگارِن سَفَرا خو بَردَوام گَن، گوهه تَ سَردا بیت گو چه گِماسیه وان چِنَبِن. بِلا خلقه مَ فِر بِن گو خو وَقفی شُله قَنج بِگَن گو وِسا، بُ آریکاری گِرِن راستا هَوجَییادا بِبِنَ کمک و به حاصِل نَمینِن. تواوی اَونه گو گَل مِدانَ بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. سِلاوا بِگَهَشینَ اَونه گو ناو ایمانه دا هَژَ مَ دِگَن. لطفا خدا گَل وَ همویادا بیت. ژه پولس، گو بَر خاطره مسیحْ عیسیْ زیندانیَ و ژه بِرایه مَ تیموتائوس، بُ فیلیمون همکاره مَ یه عزیز و بُ خوشگا مَ آپْفیا و بُ هملَشگِره مَ آرخیپوس و بُ کلیسایا گو ناو مالا تَدایَ: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدا، بابه مَ، و خاده عیسیْ مسیحْ، سَر وَ بیت. اَز وقته دعایه خودا تَ تینِمَ بیراخو، همو جاره شُکرا خدا دِگَم، چون گو اَز راستا مُحبّت و ایمانا تَ گو تَ بُ عیسیْ خاده و تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دِبیهیسِم. اَز دعایا دِگَم گو شِریگ بونا ایمانا تَ بِبیتَ باعیث گو مَعریفَتا کامِلَ هر دِشدَگه قَنج گو بَر خاطره مسیحْ ناو مَدایَ، بِتَ دَست. بِرایه مِن، چون گو اَز ژه مُحبّتا تَ گَلَک شاد و اِمِن بومَ، بَر خاطره هِنده دله اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ بِ واسِطا تَ تازَ بونَ. بَ وه یگه ژی، بِ وه حالی گو مِن ناو مسیحْ دا جُراَتَگه وِسا هَیَ گو بُ تَ اَمِر گَم گو وه شُلا گو ژه تَ دِتَ خاستِن، بِگَی، بله دیسا ژی بَر خاطره مُحبّته، اَز دِخازِم گو لاواهیا تَ بِگَم: اَز، پولس، گو مِرُوَگه پیرِم و نَهَ ژی بَر خاطره مسیحْ عیسیْ زیندانیمَ، اَز راستا زارویه خو اونیسیموس دا گو وقته اَز زیندانه دا بوم، بومَ بابه وی، لاواهیا تَ دِگَم. اَو پِشتِر گِیر چه شُلا تَ نَدِهات، بله نَهَ بَراستی اَو هم گِیر شُلا مِن تِت، هم گِیر شُلا تَ. اَز اَوی آنی دله خو دِزُوِرینِمَ لاره تَ. اَز کَیف خوش دِبوم گو اَوی لاره خو خُدان گَم گو وِسا اَو وه مدَتا گو اَز بَر خاطره انجیله زیندانیمَ، بَدَلا تَ بُ مِن خِذمَته بِگَت. بله مِن نَخاست پِش هِنده دا گو تِ راضی بی چه شُله بِگَم گو وِسا قَنجی گِرِنا تَ سَر اجباره نَبیت بَلگو سَر دله تَ بیت. چون رَنگَ بَ وه یگه یَ گو اَو بُ مدَتَگه ژه تَ جُدا بو گو بُ هَمِشَ بِزُوریتَ لاره تَ. بله ایدی نه بینا خُلامَگه، بَلگو سَرتِر ژه خُلامی، بینا بِرایَگه عزیز. مخصوصَن ژی بُ مِن، بله چه قیاسا گَلَکتِر بُ تَ، هم ناو جسمه دا هم ژی ناو خاده دا. بَجا هَگو تِ مِن هَواله خو دِزانی، اَوی وِسا گو تِ مِن قَبول دِگَی، قَبول گَ. هَگو اَوی خطایَگ راستا تَدا گِریَ آن دِشدَگه قَرداره تَیَ، اَوه بِنویسَ سَر حسابا مِن. اَز، پولس، وِنَ بِ دَسته خو دِنِویسِم: اَزه اَوه بِزُورینِمَ تَ، بله لازِم نینَ گو اَز بِژِم گو تِ حتا جانه خو ژی مدیونه مِنی. بَله، بِرا، اَز دِخازِم گو ناو خاده دا منفعتَگ ژه تَ بِگَهَشیتَ مِن. دله مِن ناو مسیحْ دا تازَ گَ. اَز وِنَ بُ تَ دِنِویسِم چون گو مِن ژه اطاعت گِرِنا تَ اطمینان هَیَ و اَز دِزانِم گو تِیه زِدَتِر ژه وه دِشدا گو اَز بُ تَ دِبِژِم ژی بِگَی. وه ناوه دا ژی، بُ مِن اُدَیَگه حاضِر گَ، چون گو اَز هِویدارِم گو خدا دعایه وَ قَبول گَت و بِ لطفا خو مِن بِزُورنیتَ لاره وَ. اِپافْراس گو بَر خاطره مسیحْ عیسیْ گَل مِدا زیندانیَ، بُ تَ سِلاوا دِرِگَت. هَ وِسا ژی همکاره مِن، مَرقُس، آریستارخوس، دیماس و لوقا بُ تَ سِلاوا دِرِگَن. لطفا خاده عیسیْ مسیحْ گَل رِحا وَدا بیت. قدیم، خدا گَلَک جارا و بِ گَلَک رِیا، بِ واسِطا پِیغَمبَرا گَل باوانه مَدا قِسَ گِر، بله وان رُژه دوماییگه دا، اَوی بِ واسِطا گوره خو گَل مَدا قِسَ گِریَ، هَمَن اَو گوره گو اَوی اَو گِریَ وارِثه همو دِشدی، هَمَن اَوه گو بِ واسِطا وی دُنیا ژی آفِراند. اَو، شَوقا شُکوه و جلالا خدا و دووهار بونا کامِلَ ذاته ویَ و همو دِشدی بِ کلاما خو یا پْر ژه قُدرَت سَرپِیا خُدان دِگَت. اَو پاشه پاک گِرِنا گُنَها، سَر دَسته راستَ اَوه خُدان عَظمَتَ آلیه سَری رونِشت. بَجا هَ وه قیاسه گو اَوی ناوَگ سَرتِر ژه ناوه میلیاکَتا بَ اِرث بِر، هَ وه قیاسه ژی مقاما وی ژه وان گَلَک سَرتِر بو. چون گو حَتا نَهَ خدا گُتیَ کیشگ ژه میلیاکَتا گو: «تِ گوره مِنی، ایرو اَز بُ تَ بومَ باب»؟ آن: «اَزه بُ وی بِبِمَ باب، و اَو ژی دیه بُ مِن بِبیتَ گور»؟ و دیسا وقته گو اَو، یِکِمین زارویه تینیتَ ناو دُنیایه دا، دِبِژیت: «بِلا تواوی میلیاکَته خدا اَوی پَرستِش گَن.» اَو راستا میلیاکَتادا دِبِژیت: «اَو، میلیاکَتِت خو دِگَتَ با، و خِذمَتکارِت خو دِگَتَ گُریه آگِری.» بله راستا گوری دا دِبِژیت: «اَی خدا، تَخته پادشاهیا تَ اَبَده حَتا اَبَده یَ؛ گُپالا پادشاهیا تَ، گُپالا عدالته یَ. تَ هَژَ صالِح بونه گِریَ و ژه پیسیتیه تَ نَفرَت هَبویَ؛ بَجا خدا، خدایه تَ، تَ زِدَتِر ژه اَونه گَل تَدا بِ رونه شادیه مسح گِریَ.» و: «تَ، اَی خاده، له دَستبه گِرِنه خیمه عَردی دانا، و اَسمان شُله دَسته تَنَ! اَو دیه بَین بِچِن، بله تِ دِمینی! اَو همو بینا گِراسَگه، دیه گَون بِن، تِیه اَوان بینا عبایَگه بِپِچی، و اَو بینا گِراسَگه دیه بِنَ وَگُرین. بله تِ هَ اَوی، و ساله تَ خُلاص نابِن.» خدا حَتا نَهَ گُتیَ کیشگ ژه میلیاکَتا گو: «سَر دَسته مِن یه راسته رونه، حَتا وه وقته گو دُژمِنه تَ بِگَمَ تَخته بِن پِیه تَدا»؟ ما اَو همو رِحِت خِذمَتکار نینِن گو بَر خاطره هِنده گو بُ وارِثه نجاته خِذمَته بِگَن، دِنَ رِگِرِن؟ بَجا گوهه مَ دِبی گَلَک زِدَتِر سَر وه دِشدا گو مَ بیهیستیَ دا بیت، وِسا له نَیِت گو اَم ژه رِیا دِشدا گو مَ بیهیستیَ دا دَرکَوِن. چون هَگو اَو پیاما گو بِ واسِطا میلیاکَتا هاتَ گُتن، ایثبات بو گو هِتبار له دِتَ گِرِن و بُ هر جورَ تقصیر و به اَمریَگه جَزایَگه حَق هاتَ دایین، بَجا اَمه چاون بِگارِن رِحه خُلاص گَن، هَگو اَم ژه نجاتَگه وِسا عَظیم غافل بِن؟ اَو نجاتَ اَوِل بِ واسِطا عیسیْ خاده هاتَ گُتن و پاشه وی بِ واسِطا اَونه گو اَو بیهیستِن بُ مَ ایثبات بو، هَ وِسا گو خدا ژی، بِ واسِطا نیشانا و شُله عَجِب و مُعجِزِت جُرواجُر و دیاریِت رِحا مُقدسَ خو گو اَو گورَیَگی داخازیا خو لِگوَ دِگِرِن، شَهادَت دا. چون گو خدا دُنیایا گو وِنَ وِداتِر دیه بِت، نَگِرَ بِن اَمره میلیاکَتادا، هَمَن اَو دُنیایا گو اَم راستا وِدا قِسَ دِگَن. جیَگه ناو زَبورا داووددا شَهادَت هاتیَ دایین گو: «انسان چیَ گو تِ اَوی بینی بیراخو، آن اَولاده آدم چیَ گو تِ خَما ویدا بی؟ تَ مدَتَگه گِم اَو نِشیوتِر ژه میلیاکَتا دانا؛ تَ تاجا شُکوه و جلال و احترامه دانایَ سَر سَره وی، و تَ همو دِشد گِرَ بِن پِیه ویدا.» نَهَ، خدا بِ داناندِنا همو دِشدی بِن اَمره ویدا، چه دِشد نَهِلا گو بِن اَمره ویدا نَبیت. اَم هَ نَهَ، هِشتا ژی نابینِن گو همو دِشد بِن اَمره ویدا بیت. بله اَم اَوی دِبینِن گو بُ مدَتَگه گِم نِشیوتِر ژه میلیاکَتا بو، آنی عیسی، بله نَهَ تاجا شُکوه و جلال و احترامه سَر سَره وی هاتیَ داناندِن، چون گو اَوی زَجرا مِرِنه کِشا گو بِ واسِطا لطفا خدا بَدَلا همو کَسه مِرِنه طام گَت. چون گو وِسا گِیرهاتی بو گو خدا، گو هَییتیا همو دِشدی بُ وی و بِ واسِطا ویَ، بُ هِنده گو گَلَک گورا بِگَهَشِنیتَ شُکوه و جلاله، دِبی اَوه گو خیمه نجاتا وان دانا، بِ واسِطا زَجره، کامِل گَت. چون اَوه گو تقدیس دِگَت و اَونه گو تقدیس دِبِن، همو ژه بابَگه نَ. بَر خاطره وه یگه یَ گو عیسی بوخو عار نَدِزانی گو بِرا گاز گَتَ وان، هَ وِسا گو زَبورا داوود دِبِژیت: «اَزه ناوه تَ بُ بِرایِت خو بِدَمَ بیهیستِن؛ و ناو جَماعَته دا، اَزه اِستِرانا حمد و ثنایه، بُ تَ بِخونِم.» و دیسا کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا دِبِژیت: «اَزه تَوَکُلا خو بِدَمَ وی.» و دیسا دِبِژیت گو: «ایجا اَز و زارویه گو خدا دانَ مِن.» بَجا بَر خاطره هِنده گو، زارو ناو جسمه و خونه دا شِریگِن، هَ وِسا ژی اَو بوخو هَ ناو وان دِشدانَ دا بو شِریگ گو بِ واسِطا مِرِنه، اَوه گو خُدانه قُدرَتا مِرِنه یَ آنی ابلیس، بَین بِبَت، و تواوی اَونه گو بَر خاطره تِرسا مِرِنه، تواوی اَمره خو بردَ بون، آزاد گَت. چون بَراستی گو اَو، آریکاریا میلیاکَتا ناگَت، بَلگو آریکاریا نَسلا ابراهیم پِیغَمبَر دِگَت. بَجا لازِم بو گو اَو همو آلیادا بینا بِرایِت خو له بِت گو وِسا بِبیتَ کاهینَگه مَزِنَ رَحم و وفادار ناو خِذمَتا خدادا، گو بُ بَخشینا گُنَهِت خلقه قُربانیه بِدَت. چون اَو بوخو گو وقته امتحان بو، زَجر کِشایَ، دِگاریت آریکاریا اَونه گو دِنَ امتحان گِرِن بِگَت. بَجا، اَی بِرایِت مُقدس، اَی اون اَونه گو گازی گِرِنا اَسمانی دا شِریگِن، عیسی نَظَرا خودا خُدان گَن، اَوه گو رسولَ و کاهینه مَزِنَ گو مَ ایمان وی هَیَ و اَم اَوی اعتراف دِگَن. هَمَن اَو عیسایه گو بُ اَوه گو اَو کِفش گِره بو وفادار بو، هَ وِسا گو موسی پِیغَمبَر ژی ناو تواوی مالا خدادا وفادار بو. چون گو عیسی، زِدَتِر ژه موسی لاییقه حُرمَته هاتیَ هَژمارتِن، هَ وه قیاسه گو حُرمَتا اَوه گو مال چه گِریَ، ژه ماله زِدَتِرَ. چون گو هر مالَگ بِ دَسته مِرُوَگه دِتَ چه گِرِن، بله بنّایه همو دِشدی خدایَ. نَهَ، موسی مقاما خِذمَتکارَگه دا ناو تواوی مالا خدادا وفادار بو، گو سَر وان دِشده گو قِرار بو پاشوَقتیه دا بِتَ گُتن، شَهادَته بِدَت، بله مسیحْ، مقاما گوری دا سَر مالا خدا، وفادارَ. اَم مالا وینَ، هَگو بَراستی اَم خو قاهیم بِوَ اطمینانا خو و اِفتخارا گو مَ اُمیدا خو هَیَ، بِگِرِن. بَجا هَ وِسا گو رِحا مُقدسا خدا دِبِژیت: «ایرو، هَگو اون دَنگا وی دِبیهیسِن، دله خو نَگَنَ بَر، هَ وِسا گو ناو سَرکِشیه دا، وَ رُژا امتحانه ناو چُله دا گِر، وه جیه گو باوانه وَ اَز امتحان گِرِم و چِل سالا شُله مِن بِ چاوه خو دیتِن. بَ وه یگه مِن غَضَبا خو وه نَسله گِر، و مِن گُت: ”اَو همو جاره ناو دله خودا ره دا دِدَرکَوِن؛ اَوان رِیِت مِن ناس نَگِرِنَ.“ بَجا مِن ناو غَضَبا خودا سوند خار گو، ”اَو چه جارا نایِنَ ناو جیه رِحَتیا مِدا.“» گَلی بِرایا، هیشیار بِن گو وِسا له نَیِت گو چی یگ ژه وَ، دلَگه پیس و به ایمان هَبیت گو وَ ژه رِیا خدایه حَیّ و حاضِردا دَرخینیت. بَلگو همو رُژه یِگودو نصیحت گَن، حَتا وه وقته گو دِبِژِنه دا ’ایرو‘، گو وِسا دله چی یگ ژه وَ، بِ لِباندِنا گُنَهه نَبیتَ بَر. چون گو اَم ناو مسیحْ دا بونَ شِریگ، هَگو بَراستی اَم اطمینانا خو یا اَوِلی حَتا دوماییگه قاهیم خُدان گَن. هَ وِسا گو زَبورا داووددا هاتَ گُتن: «ایرو، هَگو اون دَنگا وی دِبیهیسِن، دله خو نَگَنَ بَر، هَ وِسا گو وَ ناو وه سَرکِشیه دا گِر.» چون ما اَونه گو بیهیستِن بله دیسا ژی سَرکِشی گِرِن، که بون؟ ما اَو همو اَو مِرُو نَبون گو موسی اَو مصره دا اینانَ دَروَ؟ و اَوی چِل سالا غَضَبا خو که گِر؟ ما اَوی غَضَبا خو وان مِرُوا نَگِر گو گُنَه گِرِن، هَمَن اَونه گو جنازه وان کَتنَ ناو چُله دا؟ و اَوی راستا که دا سوند خار گو چه جارا ناینَ ناو جیه رِحَتیا ویدا؟ خِنجی راستا اَونه گو به اَمری گِرِن؟ بَجا اَم دِبینِن گو بَر خاطره به ایمانیه بو گو اَوان نَگارین بِنَ ژُر. بَجا حَتا وقته گو وَعدا چُنا ناو جیه رِحَتیا ویدا هِشتا سَر جیه خویَ، وَرِن اَم بِتِرسِن گو وِسا له نَیِت گو کِفش بیت یگ ژه وَ نَگاریَ بِگَهَشیتَ وه وَعده. چون گو خَبَرا خوش هَ وِسا گو گَهَشتَ وان، گَهَشتَ مَ ژی، بله پیاما گو اَوان بیهیست چه خِیر بُ وان چِنَبو، چون گو اَو بِ ایمانه، گَل اَونه گو گوهه خو دانه دا نَبونَ یگ. چون مَ گو ایمان اینایَ، اَم دِچِنَ ناو وه جیه رِحَتیه دا، هَ وِسا گو خدا زَبورا داووددا گُتیَ: «بَجا مِن ناو غَضَبا خودا سوند خار گو، ”اَو چه جارا نایِنَ ناو جیه رِحَتیا مِدا.“» حال اَو حالَ گو شُله وی ژه آفِراندِنا دُنیایه پاشوَ خُلاص بِبو. چون گو جیَگه تَوراته دا، راستا رُژا هَفته دا وِسا دِبِژیت: «و خدا رُژا هَفته دا، ژه تواوی شُله خو گو گِره بو، بِهنا خو وَدا.» و دیسا اَوی هَ ناو وه قِسَدانا خودا گُت: «اَو چه جارا نایِنَ ناو جیه رِحَتیا مِدا.» بَجا، بَر خاطره هِنده گو هِشتا هِندَگا فُرصَت هَیَ گو بِنَ ناو وه جیه رِحَتیه دا و اَونه گو پِشتِر خَبَرا خوش گَهَشتَ وان، بَر خاطره به اَمریه نَگارین بِنَ ناو وه جیه رِحَتیه دا، خدا دیسا رُژَگه معلوم بویی کِفش دِگَت، ’ایرو‘، بِ واسِطا زَبورا داوود پاشه دَرباز بونا گَلَک وقتا بِ وان قِسانَ گُتیَ: «ایرو، هَگو اون دَنگا وی دِبیهیسِن، دله خو نَگَنَ بَر.» چون هَگو یوشَع رِحَتی دابا وان، وه پاشوَ، خدا راستا رُژَگه دیتِردا قِسَ نَدِگِر. بَجا وِسا، بُ قَومه خدا، رِحَتیا رُژا شَنبیا مُقدس دِمینیت. چون هَچی کَسه گو چویَ ناو جیه رِحَتیا خدادا، اَوی ژی ژه شُله خو بِهنا خو وَدایَ، هَ وِسا گو خدا ژی ژه شُله خو بِهنا خو وَدا. بَجا وَرِن اَم مِجِد سَعیا خو بِگَن گو بِچِنَ ناو وه جیه رِحَتیه دا، گو وِسا چه کَس بِ به اَمریَگه وِسا نَکَویت. چون گو کلاما خدا ساخَ و دِخَبِتیت، ژه هر شمشیرَگه دو سَر دوژتِرَ و وِسا دِبِریت گو جان و رِح، مُوِکا و مِژگه هِستِگه ژه یِگودو جُدا دِگَت و فِکرا و نیّته دلی هور و گِر دِگَت. چه مَخلوق بَر چاوه خدا وَشارتی نینَ، بَلگو همو دِشد بَر چاوه وی روت و آشگَرایَ، هَمَن اَو خدایه گو اَم دِبی حسابه بِدَنه. بَجا بَر خاطره هِنده گو مَ کاهینَگه مَزِنَ خُدان عَظمَت هَیَ گو ژه اَسمانا دَرباز بویَ، آنی عیسی، گوره خدا، وَرِن اَم اعترافا خو قاهیم خُدان گَن. چون گو کاهینه مَ یه مَزِن وِسا نینَ گو نَگاریت دله خو بُ ضعفه مَ بِشَوتینیت، بَلگو اَو، همو آلیادا بینا مَ هاتیَ امتحان گِرِن، بله گُنَه نَگِریَ. بَجا وَرِن گو اَم بِ اطمینانه نِیزوکی تَختا لطفه بِن گو رَحم مَ بِتَ گِرِن و اَم لطفه بیننَ دَست گو وقته هَوجَییه دا آریکاریا مَ بِگَت. چون گو هر کاهینَگه مَزِن گو ناو خلقه دا دِتَ بِژارتِن، کِفش دِبیت گو وان شُله گو مربوطی خدا دِبیت دا، بَدَلا مِرُوا شُل گَت گو دیاریا و قُربانیا بُ گُنَها پِشکِش گَت. اَو دِگاریت گَل نَزانا و اَونه ژه ره دَرکَوتی دا بِ آرامیه رِفتاره بِگَت، بَر خاطره هِنده گو اَوی بوخو ژی ضعف هَیَ. بَ وه یگه ژی، وَظیفا ویَ هَ وِسا گو بُ گُنَهه خلقه قُربانیه پِشکِش دِگَت، بُ گُنَهه خو ژی قُربانیه پِشکِش گَت. چه کَس نِگاریت وه اِفتخاره بوخو بِدَتَ خو گو بِبیتَ کاهینه مَزِن، بَلگو اَو اِفتخارَ تِنه هِنگه تِتَ دَست گو خدا گاز وی مِرُوی بِگَت، هَ وِسا گو گاز هارون هاتَ گِرِن. هَ وِسا ژی مسیحْ دَرَجا خو ژِلَل نَبِر گو بِبیتَ کاهینه مَزِن، بَلگو بِ واسِطا وی کِفش بو گو گُته دا: «تِ گوره مِنی؛ ایرو، اَز بُ تَ بومَ باب.» هَ وِسا گو جیَگه دیتِردا ژی دِبِژیت: «تِ حَتا اَبَده کاهینی، کاهینَگ، له دَرَجا مِلْکیصِدِق.» عیسی، رُژه ژیانا خو سَر رویه عَردی، بِ دَنگا بِلند و بِ رُنگه چاوا، بُ درگاها خدا گو دِگاری اَوی نجات دَت، دعا و هِوی پِشکِش گِرِن و بَر خاطره اطاعتا وی یا کامِل دعایا وی قَبول بو. بِ وه حالی گو عیسی، گور بو، بِ واسِطا زَجرا گو کِشا، فِرَ اطاعت گِرِنه بو. و وقته گو کامِل بو، بُ تواوی اَونه گو ژه وی اطاعته دِگَن، بو کانیا نجاتا اَبَدی و ژه آلیه خدا هاتَ کِفش گِرِن گو بِبیتَ کاهینه مَزِن، کاهینَگ له دَرَجا مِلْکیصِدِق. وه راسته دا، مَ گَلَک قِسَ بُ گُتنه هَنَ، بله وَگِرِنا وان زحمتَ، چون گو گوهه وَ گِران بونَ. چون بِ وه حالی گو حَتا نَهَ، اون بوخو دِبی بِبانَ ماموستا، وَ احتیاج هِنده هَیَ گو مِرُوَگ اصله اَوِلیَ کلاما خدا فِرَ وَ بِگَت. وَ احتیاج شیری هَیَ، نه رِسقه قاوَت! چون هَچی کَسه گو بِ شیری ساخَ، راستا کلاما صالِح بونه دا به تَجرُبَیَ، چون گو بِچوگَگه ساوایَ. بله رِسقه قاوَت بُ مِرُوِت بالغَ. بُ اَونه گو قُدرَتا زانینا خو، بِ سَریگ تمرین گِرِنه وِسا تربیت گِرِنَ گو قَنجیه ژه پیسیتیه ناس گَن. بَجا وَرِن اَم ژه دَرسه اَوِلیَ مسیحْ دَرباز بِن و بُ آلیه بالغ بونه بِچِنَ پِش، و دیسا خیمه وان شُلانَ نَدانِن، آنی: تَوبَ گِرِن ژه شُله پوچ، اَو ایمانا گو بُ خدایَ، دَرس دایین راستا غُسله تعمیده دا، دَست داناندِن، ژه ناو مِریادا رابون و دیوانا اَبَدی. هَگو خدا هَز گَت اَمه وه شُله بِگَن. چون گو ممکن نینَ اَونه گو جارَگه بِ نورا خدا روناهی بونَ و اَو دیاریا اَسمانی طام گِرِنَ و ناو رِحا مُقدسا خدادا شِریگِن، و قَنجیا کلاما خدا و قُدرَته زَمانه پاشوَقتیه، طام گِرِنَ، و پاشه ژه ایمانه کَتِنَ، دیسا بِنَ زُوِراندِن بُ آلیه تَوبه، چون گو اَو جارَگه دی سَر ضَرَرا خو گوره خدا خاچِوَ دِوَگَن و بَر چاوه همو کَسه به حُرمَتیا وی دِگَن. هَگو عَرد، بارانا گو چَند جارا سَردا دِبارِت بِکِشیتَ خو و بُ اَو مِرُوه گو بَر خاطره وان هاتیَ چاندِن، حاصِلَگه قَنج بینیت، ژه خدا بَرکته دِستینیت. بله هَگو اَو عَردَ قَلَما و قیفارا بینیت، چه اَرزِش چِنینَ و نِیزوکَ گو لعنت بیت و دوماییگا وه شَوِتینَ. گَلی عزیزان، دوزَ گو اَم وِسا قِسَ دِگَن، بله هِشتا ژی مَ راستا وَدا اطمینان هَیَ گو دِشده باشتِر گو یه نجاته نَ دیه بِبِنَ نَصیبه وَ. چون گو خدا به انصاف نینَ گو عمله وَ و اَو مُحبّتا گو وَ بُ ناوه وی، ناو خِذمَت گِرِن بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دا نیشان دایَ و اون هِشتا ژی خِذمَته دِگَن، بیراخو بِبَت. داخازیا مَ اَوَیَ، بُ هِنده گو اون بِگَهَشِنَ وه اطمینانا کامِل گو ژه اُمیدا وَ تِت، هَریگ ژه وَ حَتا دوماییگه وه اشتیاقا زِدَ خُدان گَت، گو اون به خیرَت نَبِن، بَلگو اون ژه وان مِرُوا دَرسه بِگِرِن گو بِ واسِطا ایمان و صَبره دِبِنَ وارِثه وَعدا. وقته گو خدا وَعدَ دا ابراهیم پِیغَمبَر، چون گو چه کَس ژه خدا مَزِنتِر چِنَبو گو سَر وی سوند بُخُت، بَجا سَر خو سوند خار، و گُت: «اَزه حتمن بَرکته بِدَمَ تَ و اَزه تَ زِدَ گَم.» و وِسا ابراهیم بِ صَبره سَگِنی و گَهَشتَ وَعده. چون گو خلق سَر دِشدَگه سوند دِخُن گو ژه وان مَزِنتِرَ و ناو تواوی بَحثه واندا، قِسا دوماییگه سوندَگَ گو هِتبار له بِتَ گِرِن. بَجا وقته گو خدا خاست عوض نَبونا آماجا خو بُ وارِثه وه وَعده آشگَراتِر نیشان دَت، بِ سونده اَو ضمانت گِر، گو وِسا بِ واسِطا دو دِشده گو عوض نابِن، گو اِمکان چِنینَ گو خدا راستا واندا دِرَوا بِگَت، اَم گو بُ پَنابَریه حِلاتِنَ، مَ گَلَک اشتیاق هَبیت گو خو قاهیم بِوَ وه اُمیدا گو بَر مَ هاتیَ داناندِن، بِگِرِن. اَو اُمیدَ، بینا لَنگِرَگه مطمئن و قاهیمَ بُ جانه مَ، اُمیدَگ گو دِچیتَ آلیه دیَ پَردا معبده، اَو جیه ژُردا، هَمَن اَو جیه گو عیسی پِش مَدا، بَدَلا مَ چو ژُر؛ هَمَن اَوه گو حَتا اَبَده بویَ کاهینه مَزِن، له دَرَجا مِلْکیصِدِقه. چون گو اَو مِلْکیصِدِقَ، پاشایه شَهره سالیمه و کاهینه خدایه متعال بو. اَوی ابراهیم پِیغَمبَر گو ژه شِکَست دایینا پاشایا ناو شَری دا دِزُوِری، دیت و بَرکت دا وی. و ابراهیم دَهادا یگ ژه همو دِشدی پِشکِشی وی گِر. معنیا ناوه وی اَوِل پاشایه صالِح بونه یَ و پاشه وه ژی پاشایه سالیمه، آنی پاشایه صُلح و سِلامتیه یَ. مِلْکیصِدِقه باب چِنینَ، داییگ چِنینَ، دارا مالباته چِنینَ، رُژه ژیانا وی نه دَستبه گِرِن هَیَ و نه دوماییگ، بَلگو اَو، بینا گوره خدایَ و حَتا اَبَده کاهین دِمینیت. بَرخودَنه اَو مِرُوَ چه قیاسا مَزِنَ گو جَدّه مَ ابراهیم، دَهادا یگ ژه خَنیمَته خو دا وی! نَسلا لاوی گو کهانت دِگَهَشیتَ وان، گورَیَگی حُکما شِریعَته، دِبی دَهادا یگ ژه بنی اسرائیله آنی ژه بِرایِت خو بِستینِن، دوزَ گو اَو ژی ژه نَسلا ابراهیمینَ. بله مِلْکیصِدِق گو ژه نَسلا وان نینَ، ژه ابراهیم دَهادا یگ اِستاند و اَوی، بَرکت دا ابراهیم، هَمَن اَو ابراهیمه گو وَعده خدا بُ وی هاته بونَ دایین. به شِگ اَوه گوشگَیَ گو ژه اَوه مَزِن بَرکته دِستینیت. آلیَگه دا، اَونه گو فانینَ دَهادا یگ دِستینِن؛ بله آلیَگه دیتِردا ژی، اَوه گو راستا ویدا شَهادَت هاتَ دایین گو ساخَ، دَهادا یگ دِستینیت. حتا مِرُو دِگاریت بِژیت گو لاوی بوخو ژی گو دَهادا یگ دِستینیت، بِ واسِطا ابراهیم دَهادا یگ دا. چون وقته گو مِلْکیصِدِق ابراهیم دیت، لاوی هِشتا نَهاته بو دُنیایه. نَهَ هَگو بِ واسِطا رِزا کاهینِت لاوی، کامِل بون هاتِبا دَست، ایدی چه احتیاج هَبو گو کاهینَگه دی له دَرَجا مِلْکیصِدِقی بِت، نه له دَرَجا هارون؟ چون گو شِریعَت، زَمانه خِذمَتا کاهینِت لاوی دا بُ بنی اسرائیله هاتَ دایین. چون هَگو خِذمَتا کهانته دا دِشدَگ عوض بیت، لازِمَ گو شِریعَت ژی عوض بیت. چون اَوه گو اَو قِسَنَ راستا ویدا هاتنَ گُتن، ژه طایفَیَگه دیَ، گو ژه وه طایفه چه کَسه قُربانگَهه دا خِذمَت نَگِریَ؛ چون گو آشگَرایَ گو خادیه مَ عیسی، ژه نَسلا یهودا بو و راستا وه طایفه دا، موسی راستا کهانته دا چه دِشد نَگُت. ژه وِنَ آشگَراتِر اَوَیَ گو، وقته کاهینَگه دی بینا مِلْکیصِدِقه تِت، اَو نه گورَیَگی حُکما شرعیَ هاتی دایین بُ نَسلا وی، بَلگو بِ قُدرَتا ژیانَگه گو بَین ناچیت دِبیتَ کاهین. چون گو راستا ویدا زَبورا داووددا وِسا شَهادَت هاتیَ دایین گو: «تِ حَتا اَبَده کاهینی، کاهینَگ، له دَرَجا مِلْکیصِدِق.» چون گو آلیَگه دا، حُکما پِشتا، بَر خاطره ضعیف بون و به فایدَ بونه، دانانَ وِدا، بَر خاطره هِنده گو شِریعَته چه دِشد کامِل نَگِر. بله آلیَگه دیتِردا اُمیدَگه باشتِر بُ مَ هاتَ ناسین، گو بِ واسِطا وه اَم نِیزوکی خدا دِبِن. اَو شُلَ به سوند خارِن نَبو! چون اَونه گو پِشتا بونَ کاهین، به هِنده گو سوند بُخُن بونَ کاهین، بله کاهین بونا وی بِ سوند خارِنه بو، بِ سوندا خدا گو گُتَ وی: «خاده سوند خاریَ و نَظَرا خو عوض ناگَت گو: ”تِ حَتا اَبَده کاهینی“.» اَوَ، عیسی دِگَتَ ضامنه عَهدَگه باشتِر. هَژمارا کاهینه پِشتا گَلَک بو، چون گو مِرِنه نَدِهلا گو اَو خِذمَتا خو بِبَنَ پِش. بله بَر خاطره هِنده گو عیسی حَتا اَبَده ساخَ، کهانت اَبَدیَ. بَجا عیسی دِگاریت حَتا اَبَده نجاته بِدَتَ اَونه گو بِ واسِطا وی نِیزوکی خدا دِبِن، چون گو اَو همو جاره ساخَ گو بُ وان شفاعته بِگَت. چون گو بَراستی گِیرهاتی بو گو مَ کاهینَگه مَزِنَ وِسا هَبیت. کاهینَگ گو، مُقدسَ، به گُنَهَ، پاکَ، جُدا ژه گُنَهکارایَ و ژِلَلتِر ژه اَسمانا هاتیَ بِرِن. اَو محتاجی وه هِنده نینَ گو بینا کاهینه مَزِنَ دی هر رُ، اَوِلی بُ گُنَهه خو، پاشه ژی بُ گُنَهه خلقه، قُربانیه پِشکِش گَت. چون گو اَوی، وقته گو خو پِشکِش گِر، یگ جار بُ هَمِشَ اَو شُلَ گِر. چون گو شِریعَت، انسانا ناو ضعفه واندا، کِفش دِگَت گو بِبِنَ کاهینه مَزِن، بله کلاما وه سوندا گو پاشه شِریعَته هات، گور گو حَتا اَبَده کامِل بویَ، کِفش گِر. نَهَ منظورا قِسا گو اَم دِبِژِن اَوَیَ: مَ کاهینَگه وِسا مَزِن هَیَ گو اَسمانی دا سَر آلیه راستَ تَخته پادشاهیا اَوه خُدان عَظمَت رونِشتیَ و خِذمَتکاره جیه مُقدس آنی اَو خیبَتا حَقَ. اَو خیبَتا گو خاده اَو دامَزِراندیَ، نه انسان. چون گو هر کاهینَگه مَزِن دِتَ کِفش گِرِن گو دیاریا و قُربانیا پِشکِش گَت. بَجا وِسا، بُ وی کاهینی لازِمَ گو دِشدَگ بُ پِشکِش گِرِنه هَبیت. نَهَ هَگو اَو سَر رویه عَردی با، چه جارا نَدِبو کاهین، چون گو کاهینه دیتِر هَنَ گو گورَیَگی شِریعَته دیاریا پِشکِش دِگَن. اَو بُ سیبَر و نمونا دِشده اَسمانی خِذمَته دِگَن. چون وقته گو موسی پِیغَمبَر دِخاست وه خیبَته چه گَت، خدا بُ وی اَمِر گِر و گُت: «هیشیار بَ گو همو دِشدی گورَیَگی وه نمونا گو چییادا بُ تَ هاتَ نیشان دایین چه گَی.» بله مسیحْ خِذمَتَگ اینایَ دَست گو ژه خِذمَتا قدیم گَلَک سَرتِرَ، چون گو اَو واسِطَگَره عَهدَگه باشتِرَ. اَو عَهدا گو خیمه وه سَر وَعده باشتِر هاتیَ داناندِن. چون هَگو اَو عَهدا اَوِلی به عَیب با، ایدی لازِم نَبو گو عَهدا دویه بِتَ خاستِن. چون گو خدا عَیبا ناو واندا پَیدا دِگَت و دِبِژیت: «خاده دِبِژیت، بَرخودَنه، اَو رُژ تِن گو اَزه گَل مالباتا اسرائیل و مالباتا یهودادا عَهدَگه تازَ گِردَم. نه بینا وه عَهدا گو مِن گَل اَجداده وان گِردا، اَو رُژا گو مِن دَسته واندا گِرت گو وان ژه وَلاته مصره بینمَ دَروَ. خاده دِبِژیت، چون گو اَو بُ عَهدا مِن وفادار نَمان، بَجا، مِن رویه خو ژه وان زُوِراند. خاده دِبِژیت: چون گو اَوَیَ اَو عَهدا گو پاشه وان رُژا اَزه گَل مالباتا اسرائیل دا گِردَم. اَزه اَمرِت خو دانِمَ ناو فِکره واندا، و اَزه سَر دله وان بِنویسِم، و اَزه بِبِمَ خدایه وان، و اَو دیه بِبِنَ قَومه مِن. ایدی چه کَس دَرسه نادَتَ جیناره خو و چه کَس نابِژیتَ بِرایه خو گو، ”خاده ناس گَ!“ چون گو اَو همو، ژه یه گوشگَ حَتا یه مَزِن، دیه مِن ناس گَن. چون گو اَزه راستا خطایه واندا رَحم بِم و ایدی اَز چه جارا گُنَهه وان ناینِمَ بیراخو.» خدا بِ قِسَدان راستا عَهدَگه تازَدا، اَو عَهدا اَوِلی به هِتبار دِگَت؛ هَچی دِشدا گو به هِتبار و گَون دِبیت، بُ بَین چُیینه حاضِرَ. حتا عَهدا اَوِلی ژی هِندَ قانون بُ پَرستِشا خدا هَبون و هَمژی سَر رویه عَردی جیَگه مُقدس هَبو. چون گو خیبَتَگ هاته بو دامَزِراندِن گو قسمتا وی یا اَوِلی دا جیه چِرایه، میز و نانه مُقدس هَبو؛ دِگُتنَ وِدَره، جیه مُقدس. قسمتا دویه، بِشت پَردا دویه بو گو دِگُتنَ وِدَره، مُقدستِرین جی، وه قسمته دا جیه شَوِتاندِنا بُخوره هَبو گو زِر بو و صاندِقا عَهده هَبو گو همو آلیه وه هاته بو زِر گِرِن، وه صاندِقه دا، کاسِگَگه زِر هَبو گو نانه مَنّا ناودا بو، گُپاله هارونه کاهین تِدا بو گو جیل دابو، و لوحه بَرَ عَهده ژی تِدا بون. هِندایی سَره صاندِقه، میلیاکَته کروبیَ شُکوه و جلاله هَبون گو سَر تَخته رَحمته گِره بونَ سیبَر. نَهَ اَم نَشِن یگ بَ یگ راستا واندا قِسَ گَن. وقته گو همو دِشد وِسا حاضِر بون، کاهین سَریگ دِچِنَ ناو قسمتا اَوِلی گو وَظیفه خو بیننَ جی، بله تِنه کاهینه مَزِن دِچیتَ ناو قسمتا دویه دا، اَو ژی تِنه ساله جارَگه و گَل خودا ژی خونا قُربانیه دِبَت گو اَوه بوخو و بُ وان گُنَهِت گو خلق به هِنده گو بِزانِن، دِگَن، پِشکِش گَت. رِحا مُقدسا خدا وِسا نیشان دِدَت گو، حَتا وقته گو قسمتا اَوِلی هِشتا سَرپِیایَ، اَو رِیا گو دِچیتَ بُ مُقدستِرین جیه هِشتا نَوَبویَ. اَوَ نیشانَگَ بُ زَمانه نَهَ. گورَیَگی وه رِزه، دیاری و قُربانی نِگارِن وجدانا اَوه گو پَرستِش دِگَت کامِل پاک گَن، بَلگو اَونَ تِنه مربوطی خارِن و وَخارِن و شُستِنه جُرواجُر و قانونه گو مربوطی بَدَنه نَ، دِبِن و تِنه حَتا هِنگه هِتبار هَنَ گو همو دِشد جارَگه دی اصلاح بیت. بله وقته گو مسیحْ مقاما کاهینه مَزِنَ وان شُله قَنج دا دووهار بو گو هَمَن اَو شُلِن گو نَهَ قَوِمینَ، چو ناو خیبَتَگه مَزِنتِر و کامِلتِر گو بِ دَسته بَشَری نَهاته بو چه گِرِن، آنی ژه وه خلقته نینَ. اَو یگ جار بُ هَمِشَ چو ژُر ناو مُقدستِرین جیه دا، نه بِ خونا بِزِنا و گُلِگا، بَلگو بِ خونا خو، و وِسا خَلاصیا اَبَدی حاضِر گِر. چون هَگو وقته خونا بِزِنا و جُنَگایا و خولیا جِلَگا سَر اَونه مِرار دِتَ رَشاندِن، اَوان تقدیس دِگَت گو ناو جسمه دا پاک بِن، چه قیاسا گَلَکتِر خونا مسیحْ گو خو به عَیب بِ واسِطا رِحا اَبَدیَ خدا، پِشکِشی خدا گِر، وجدانا مَ ژه شُله پوچ پاک دِگَت گو اَم بُ خدایه حَیّ و حاضِر خِذمَته بِگَن! بَ وه یگه ژی، مسیحْ واسِطَگَره عَهدَگه تازَیَ، گو وِسا اَونه گو هاتنَ گازی گِرِن بِگارِن، اَو میراثا اَبَدیَ هاتی وَعدَ دایین، بیننَ دَست. چون گو مِرِنَگ قَوِمیَ گو اَوان ژه وان تقصیره گو بِن عَهدا اَوِلی دا قَوِمی بون، خَلاص دِگَت. چون گو وصیتگ هِنگه دِبی بِتَ جی گو ایثبات بیت اَوه گو وصیت گِریَ مِریَ. چون گو وصیت تِنه پاشه مِرِنه دِتَ بَجی ایناندِن، چون حَتا وقته گو اَوه گو وصیت گِری ساخَ، وصیته هِتبار چِنینَ. بَ وه یگه، حتا عَهدا اَوِلی ژی به خون، نَهاتَ جی. چون وقته گو هَریگ ژه اَمره شِریعَته بِ واسِطا موسی پِیغَمبَر بُ تواوی قَومه هاتَ گُتن، اَوی خونا گُلِگا و بِزِنا راگِر، بِ آو و هِریا سُر و چِقِله دارا زوفایه، رَشاندَ هم سَر کِتِبه و هم سَر قَومه و گُت: «اَوَ خونا وه عَهده یَ گو خدا بُ وَ اَمِر گِریَ.» و هَ وِسا ژی اَوی، خون رَشاندَ هم سَر خیبَته و هم ژی سَر تواوی وان آمانه گو پَرستِش گِرِنه دا دِدانَ شُله. بَراستی ژی گورَیَگی شِریعَته گِشت همو دِشد بِ خونه پاک دِبیت و بَخشینا گُنَها به هِنده گو خون بِرِژِت، نابیت. بَجا لازِم بو اَو دِشدَنَ گو نمونَیَگِن بُ دِشده اَسمانی، بِ وان قُربانیانَ بِنَ پاک گِرِن، بله دِشده اَسمانی بِ قُربانیَگه وانَ باشتِر، دِبی بِنَ پاک گِرِن. چون گو مسیحْ نَچویَ ناو مُقدستِرین جیه گو نمونَیَگَ دِشده راستَ و بِ دَسته بَشَری هاتیَ چه گِرِن، بَلگو چویَ ناو اَسمانی بوخودا، گو نَهَ بَدَلا مَ حُضورا خدادا دووهار گَت. و وِسا نَبو گو اَوی دِبی دوویِگرا خو قُربانی گِره با، هَ وِسا گو کاهینه مَزِن هر ساله دِچیتَ ناو مُقدستِرین جیه دا، اَو ژی بِ وه خونا گو یا وی بوخو نینَ. چون هَگو وِسا با، ژه دَما آفِراندِنا عالَمه وِدا مسیحْ دِبا چَند جارا زَجر کِشا با. بله حال اَو حالَ گو، اَو یگ جار بُ هَمِشَ، دوماییگا زَمانادا دووهار بویَ گو بِ قُربانی گِرِنا خو گُنَهه راگَت. چون هَ وِسا گو بُ انسان وِسا هاتیَ کِفش گِرِن گو جارَگه بِمِریت و پاشه وه دیوانا وی بِتَ گِرِن، بَجا مسیحْ ژی پاشه هِنده گو جارَگه هاتَ قُربانی گِرِن گو گُنَهه گَلَک مِرُوا بِدَتَ بِشتا خو، بُ جارا دویه دیه دووهار بیت، نه بُ هِنده گو گُنَهه بِکِشیتَ بِشتا خو، بَلگو نجاته بِدَتَ اَونه گو بِ اشتیاقه چاورِیا وینَ. چون گو شِریعَت تِنه سیبَرا وان دِشده قَنجَ گو وِنَ وِداتِر تِن، نه شِکله وان یه راستین، بَ وه یگه ژی چه جارا نِگاریت بِ هَمَن قُربانیه گو هَ دوویِگرا همو ساله دِتَ دایین، اَونه گو بُ پَرستِش گِرِنه نِیزوک دِبِن، کامِل گَت. هَگو وِسا نَبا ما قُربانی پِشکِش گِرِنا وان خُلاص نَدِبو؟ چون گو وِسا، اَونه گو پَرستِش دِگِرِن جارَگه دا دیه پاک بِبان و ایدی پاشه وه ناو وجدانا خودا خو گُنَهکار حساب نَدِزانین. بله اَو قُربانیَنَ همو ساله گُنَها تینِنَ بیرا مِرُو. چون اِمکان چِنینَ گو خونا جُنَگایا و بِزِنا بِگاریت گُنَهه راگَت. بَ وه یگه ژی وقته مسیحْ هاتَ ناو دُنیایه دا، گُت: «تَ قُربانی و دیاری نَخاستِنَ، بله تَ بَدَنَگ بُ مِن حاضِر گِریَ؛ کَیف خوشیا تَ وه هِنده دا نَبو گو قُربانیه شَوِتاندِنه و قُربانیه گو بُ گُنَها دِنَ دایین، بُ تَ بِنَ پِشکِش گِرِن. هِنگه مِن گُت: ”بَرخوده، اَز هاتِمَ، گو داخازیا تَ بینمَ جی، اَی خدا؛ هَ وِسا گو ناو طومارا کِتِبه دا راستا مِدا هاتیَ نِویساندِن.“‌» اَو اَوِلی دِبِژیت: «تَ قُربانی، دیاری، قُربانیه شَوِتاندِنه و قُربانیه گو بُ گُنَهه دِنَ دایین نه خاستیَ، نه ژی تِ بِ وان کَیف خوش بویی»، اَونَ گورَیَگی شِریعَته دِنَ پِشکِش گِرِن. اَوی پاشه ژی گُت: «بَرخوده، اَز هاتِمَ گو داخازیا تَ بینمَ جی.» اَو یا اَوِلی باطل دِگَت گو یا دویه دامَزِرِنیت. هَ بِ وه داخازیه، اَم یگ جار بُ هَمِشَ بِ واسِطا پِشکِش بونا بَدَنه عیسیْ مسیحْ، تقدیس بونَ. هر کاهینَگ، همو رُژه دِرابیت و هَمَن وان قُربانیه گو چه جارا نِگارِن گُنَها راگَن، سَریگ پِشکِش دِگَت. بله وقته مسیحْ بُ هَمِشَ یگ قُربانی بُ گُنَها پِشکِش گِر، سَر دَسته راستَ خدا رونِشت، و ژه وه وِدا هِویا هِنده یَ گو دُژمِنِت وی بِبِنَ تَخته بِن پِیه ویدا. چون گو بِ یگ قُربانیه، اَونه گو تقدیس دِبِن بُ هَمِشَ کامِل گِریَ. رِحا مُقدسا خدا ژی وه راسته دا بُ مَ شَهادَته دِدَت؛ اَوِلی دِبِژیت: «خاده دِبِژیت، اَوَ اَو عَهدَ گو اَزه پاشه وان رُژا گَل واندا گِردَم، اَزه اَمرِت خو دانِمَ ناو دله واندا، و اَزه سَر فِکره وان بِنویسِم.» اَو پاشه وِنَ دِبِژیت: «اَز گُنَهه وان و شُله وان یه پیس ایدی چه جارا ناینِمَ بیراخو.» وه جیه گو بَخشینا گُنَها هَیَ، ایدی لازِم نینَ بُ گُنَهه قُربانی بِتَ پِشکِش گِرِن. بَجا گَلی بِرایا، بَر خاطره هِنده گو مَ بِ واسِطا خونا عیسی اطمینان هَیَ گو اَم دِگارِن بِچِنَ ناو مُقدستِرین جیه دا، آنی رِیَگه تازَ و ساخ دا گو بِ واسِطا وه پَرده سَر مَ وَگِر، آنی بِ واسِطا بَدَنه وی، و بَر خاطره هِنده گو مَ کاهینَگه مَزِن سَر مالا خدا هَیَ، بَجا وَرِن گو اَم بِ دلَگه راست ناو اطمینانا کامِلَ ایمانه دا نِیزوکی حُضورا خدا بِن، وه حالیدا گو دله مَ ژه وجدانا پیس تَمیز بویَ و بَدَنه مَ ژی بِ آوا پاک هاتیَ شُستِن. وَرِن گو اَم به هِنده گو شِگ گَن، خو قاهیم بِوَ وه اُمیدا گو مَ اعتراف گِریَ بِگِرِن، چون اَوه گو وَعدَ دایَ وفادارَ. وَرِن اَم فِکِر گَن و بِبینِن گو اَم چاون دِگارِن یِگودو بُ هَژه گِرِنه و گِرِنا شُله قَنج تشویق گَن، و ژه خِربونا دُرا یِگودو غافل نَبِن، وِسا گو بُ هِندَ مِرُوا بویَ عادَت، بَلگو اَم یِگودو تشویق گَن، مخصوصَن ژی نَهَ گو اون نِیزوک بونا رُژا زُوِرینا خاده بِ چاوه خو دِبینِن. چون هَگو اَم پاشه ناسینا مَعریفَتا راستیه، بِ عَمد گُنَه گِرِنه دا بَردَوام بِمینِن، ایدی بُ گُنَها چه قُربانی نامینیت، خِنجی هِویداریا تِرسناک بُ رُژا دیوانه و آگِرَگه گُر گو اَونه گو له ضِدّ خدانَ دِشَوِتینیت و بَین دِبَت. هَچی کَسه گو شِریعَتا موسی رَد گِریَ، بِ شَهادَتا دو آن سه شاهِدا، به هِنده گو رَحم وی بِتَ گِرِن دِتَ گُشتِن. نَهَ گُمانا وَ اَوه گو گوره خدا بِن پِیادا پِپَس گِریَ و به حُرمَتیا خونا وه عَهدا گو بِ واسِطا وی تقدیس بِبو گِریَ و رِحا لطفا خدا گوشگَ گِریَ، چه قیاسا لاییقه جَزایَگه خِرابتِرَ؟ چون اَم اَوی ناس دِگَن گو گُت: «تُل اِستاندِن یا مِنَ؛ اَزه جَزایه بِدَم.» و هَ وِسا ژی: «خاده دیه دیوانا قَومه خو بِگَت.» کَتِنا ناو دَسته خدایه حَیّ و حاضِردا دِشدَگه تِرسناکَ. بله وان رُژه پِشتا بیننَ بیراخو، وقته گو اون بِ نورا خدا روناهی بِبون؛ وان رُژادا اون بِ تحمل گِرِنا زَجرا، ناو شَرَگه عَظیم دا طیگ راوَستان. هِندَ جارا بَر چاوه همو کَسه به حُرمَتیا وَ دِهاتَ گِرِن و وَ ایزا دِکِشا و هِندَ جارا ژی اون لاره وان مِرُوا دِراوَستان گو رِفتارَگه وِسا گَل واندا دِهاتَ گِرِن. چون گو وَ بُ اَونه گو زیندانه دا بون، دله خو شَوِتاند و وَ بِ شادیه تالانا ماله خو قَبول گِر، چون گو وَ دِزانی وَ بوخو ماله باشتِر هَنَ گو اَبَدینَ. بَجا اطمینانا خو نَهاوِژِنَ دور، گو خَلاتَگه عَظیم هَیَ. چون لازِمَ گو اون طیگ راوَستِن گو وِسا وقته وَ اِرادا خدا اینا جی اون اَو دِشدا هاتی وَعدَ دایین، بیننَ دَست. چون گو، «پاشه مدَتَگه گِم اَوه گو دِبی بِت، دیه بِت و نامینیتَ دِرَنگی. بله مِرُوه مِن یه صالِح، دیه بِ ایمانه بژیت. و هَگو پاشتا بِچیت، جانه مِن ژه وی راضی نابیت.» بله اَم ژه وان مِرُوا نینِن گو خو پاشتا دِکِشِن و بَین دِچِن، بَلگو اَم ژه وان مِرُوانَ گو ایمان هَنَ و جانه خو خُدان دِگَن. نَهَ، ایمان اطمینانَ بُ اَو دِشده گو مَ اُمیدا خو دایَ وان و بِشتراستگِرِنَ راستا دِشده گو اَم نابینِن. چون بِ واسِطا ایمانه بو گو مَحتا اَونه بَره هاتَ گِرِن. بِ واسِطا ایمانه یَ گو اَم فام دِگَن گو عالَم بِ کلاما خدا هاتَ آفِراندِن، وِسا گو اَو دِشده گو بِ چاو دِنَ دیتِن، ژه اَو دِشده گو بِ چاو دِنَ دیتِن نَهاتنَ چه گِرِن. بِ واسِطا ایمانه بو گو هابیل قُربانیَگ پِشکِشی خدا گِر گو زِدَتِر ژه قُربانیا قائن هاتَ قَبول گِرِن، و بِ واسِطا هَمَن ایمانه راستا هابیل دا شَهادَت هاتَ دایین گو صالِحَ، خدا بِ قَبول گِرِنا دیاریه وی، مَحتا وی گِر. بِ واسِطا ایمانه یَ گو اَو، دوزَ گو مِریَ، بله هِشتا ژی قِسَ دِگَت. بِ واسِطا ایمانه بو گو خَنوخ ژِلَل هاتَ بِرِن گو مِرِنه نَبینیت و اَو نَهاتَ پَیدا گِرِن، چون گو خدا اَو راگِره بو بِره بو. نَهَ، پِش هِنده دا گو اَو بِتَ بِرِن، راستا ویدا شَهادَت هاته بو دایین گو اَوی خدا کَیف خوش گِریَ. و به ایمان اِمکان چِنینَ گو خدا کَیف خوش بیت، چون هَچی کَسه گو نِیزوکی خدا دِبیت، دِبی ایمان هَبیت گو اَو هَیَ و اَو اَونه گو دوو وی دِگَرِن، خَلات دِگَت. بِ واسِطا ایمانه بو گو نوح وقته گو خدا راستا اَو شُله گو حَتا وه وقتی چه جارا نَهاته بونَ دیتِن، هُشدار دانَ وی، بِ تِرس و حُرمَته گَمیَگ چه گِر گو خانوادا خو نجات دَت. بِ وه یگه اَوی دُنیا محکوم گِر و بو وَرَثه اَو صالِح بونا گو بِ واسِطا ایمانه تِت. بِ واسِطا ایمانه بو گو ابراهیم، وقته گو هاتَ گازی گِرِن گو بِچیتَ جیَگه گو پاشه دیه بِبا وارِثه وه، اطاعت گِر. اَو کَتَ ره و چو، به هِنده گو بِزانیت کِوَ دِچیت. بِ واسِطا ایمانه بو گو اَو چو گو ناو وه وَلاته هاتی وَعدَ دایین، غُربَته دا بژیت و گَل اسحاق و یعقوب دا گو گَل ویدا وارِثه هَمَن وَعده بون، ناو خیبَتادا ژیا. چون گو ابراهیم هِویا شَهرَگه بِ خیمَگه قاهیم بو گو معمار و بنّایه وه خدایَ. بِ واسِطا ایمانه بو گو سارا بوخو، بِ وه حالی گو عَمره وی بُ زایینه دَرباز بِبو، قُدرَتا زایینه اِستاند، چون گو اَوی اَوه گو وَعدَ دابو وفادار زانی. بَجا ژه مِرَگه، اَو ژی ژه مِرَگه گو ایدی بینا مِرُوَگه مِری بو، نَسلَگه زِدَ، قیاسه سِتِرِت اَسمانی و قیاسه خیزه لِوا بَحره گو ناینَ هَژمارتِن، چه بو. اَونَ همو ناو ایمانه دا مِرِن، به هِنده گو گَهَشته بِنَ اَو دِشده هاتی وَعدَ دایین، بَلگو اَوان تِنه دوروَدا، اَو دیته بون و سِلاو دابونَ وان. اَوان اینانَ اَزمان گو سَر رویه عَردی غَریب و به کَس بون. چون اَو مِرُوه وِسا قِسَ دِگَن، آشگَرا نیشان دِدَن گو بوخو دوو وَلاتَگه دانَ. هَگو اَوان فِکره وه وَلاته گو تِدا دَرکَوته بون، گِره بان، اَوان اَو فُرصَتَ هَبون گو بِزُورِنَ وِدَره. بله هَ وِسا گو اون دِبینِن، اَوان داخازیا مملکتَگه باشتِر هَبون، آنی مملکته ناو اَسمانی دا. بَجا خدا ژه وِنَ عار چِنینَ گو خدایه وان بِتَ گازی گِرِن، چون گو اَوی بُ وان شَهرَگ حاضِر گِریَ. بِ واسِطا ایمانه بو گو ابراهیم وقته هاتَ امتحان گِرِن، اسحاق بَدَلا قُربانیه پِشکِش گِر؛ ابراهیم گو وَعدَ اِستانده بون، تَنیا گوره خو قُربانی دِگِر، هَمَن اَوه گو راستا ویدا هاته بو گُتن: «نَسلا تَ دیه ژه اسحاق بیت.» ابراهیم وِسا فِکِر گِر گو خدا دِگاریت اسحاقی حتا ژه مِرِنه ساخ گَت. اَم دِگارِن بِژِن گو ابراهیم، اسحاق ژه مِرِنه اِستاند. بِ واسِطا ایمانه بو گو اسحاق، راستا شُله پاشوَقتیه دا بَرکت دا یعقوب و عیسو. بِ واسِطا ایمانه بو گو یعقوب، دَما مِرِنه، بَرکت دا هَریگ ژه گورِت یوسف و وه حالیدا گو پالا خو دابو سَره گُپاله خو، سِجدَ گِر و پَرستِش گِر. بِ واسِطا ایمانه بو گو یوسف، دوماییگا عَمره خو، راستا دَرکَوتِنا بنی‌ اسرائیله ژه مصره قِسَ گِر و اَمِر گِر گو گَل هِستِگه ویدا چه بِگَن. بِ واسِطا ایمانه بو گو موسی، وقته هاتَ دُنیایه، داییگ و بابه وی اَو سه هَویا وَشارتِن، چون گو دیتِن اَو بِچوگ جِندیَ؛ و ژه حُکمه پاشا نَتِرسیان. بِ واسِطا ایمانه بو گو وقته موسی مَزِن بو، نَخاست گو گوره گِجا فرعونی بِتَ گاز گِرِن. و اَو یگَ بِژارت گو گَل قَومه خدا، گَل ویدا پیس بِتَ رِفتار گِرِن، بَدَلا وه یگه گو ناو خوشیه گُنَهه دا گو زو دَرباز دِبِن، کَیف خوشیه بِگَت. اَوی شَرمزاری بَر خاطره مسیحْ، خِزینَیَگه عَظیمتِر ژه خِزینه مصره زانی، چون گو چاوه وی وه خَلاته بو. بِ واسِطا ایمانه بو گو موسی، ژه غَضَبا پاشا نَتِرسیا و مصره دا دَرکَوت، چون گو موسی تحمل گِر، بَر خاطره هِنده گو اَوه گو بِ چاو نایِتَ دیتِن هَمِشَ بَر چاوه خو هَبو. بِ واسِطا ایمانه بو گو موسی، پِسَخ و رَشاندِنا خونه اینا جی گو اَو میلیاکَتا گو یِکِمین زارو بَین دِبِرِن، دَسته خو یِکِمین زارویِت بنی اسرائیله نَدَت. بِ واسِطا ایمانه بو گو قَوم ژه بَحرا سُر بینا دَرباز بون ژه عَرده هِشک، دَرباز بون؛ بله وقته گو مصریا خاستِن هَمَن وه شُله بِگَن، خَندِقین. بِ واسِطا ایمانه بو گو دیواره شَهره اَریحایه، پاشه هِنده گو قَوم هَفت رُژا دُرا وی گَریان، هِلوشی. بِ واسِطا ایمانه بو گو راحابه فاحِشَ گَل اَونه گو اطاعت نَگِرِن دا بَین نَچو، چون گو راحاب، بِ رویَگه خوش جی دابو جاسوسا. ایدی اَز چه بِژِم؟ چون گو ایدی وقت چِنینَ گو اَز راستا جِدعون و باراق و شَمشون و یَفتاح و داوود و سموئیل و پِیغَمبَرادا قِسَ گَم، اَو مِرُوه گو بِ واسِطا ایمانه، پادشاهیِت فَتح گِرِن، عدالت دامَزِراندِن، وَعدَ اینانَ دَست؛ دَوْه شِرا گِردان، گُریه آگِری تَمِراندِن و ژه دَوْه شمشیری حِلاتِن؛ ضعفه وان بونَ قاوَت، ناو شَرادا قاوَت بون و لَشگِره بیانیا لِگ دَرخِستِن. ژِنگا، مِریه خو دیسا ساخ بویی اِستاندِن. بله هِندَگه دی اِشکَنجَ بون و خَلاص بون قَبول نَگِرِن، گو دیسا ناو ژیانَگه قَنجتِردا ساخ بِن. هِندَگه دی پِکَنی وان هاتَ گِرِن و شَلاق خارِن، و حتا هاتنَ زنجیر گِرِن و زیندانی بون. سنگسار بون، بِ مِشاره بونَ دو گَر و بِ شمشیره هاتنَ گُشتِن. ناو چَرمه پَز و بِزِنادا، به چارَ و ایزا کِشایی و رِفتارَگه خِراب دیتی، آوارَ بون. اَو مِرُوَنَ گو دُنیایه لیاقتا وان چِنَبو. اَو ناو چُلادا و چییایادا، ناو شِگَفتادا و کُنه ناو عَردی دا آوارَ بون. اَونَ همو، بِ وه حالی گو بَر خاطره ایمانا وان مَحتا وان هاتَ گِرِن، نَگَهَشتِنَ اَو دِشدا هاتی وَعدَ دایین. چون گو خدا دِشدَگه باشتِر بُ مَ حاضِر گِره بو، گو اَو به مَ کامِل نَبِن. بَجا بَر خاطره هِنده گو اَورَگه مَزِن ژه اَونه گو شَهادَته دِدَن دُرا مَ گِرتیَ، وَرِن اَم ژی هر بار و هر گُنَها گو دَست و پِیه مَ دِآلِت، ژه خو دور گَن و وَرِن اَم بِ طیگ راوَستانه ناو وه مسابقا گو بَ مَ هاتیَ داناندِن، بِبَزِن. وَرِن چاوه مَ عیسی بیت گو خیمه ایمانا وَ دِدانِت و ایمانا وَ کامِل دِگَت. هَمَن اَو عیسایه گو بَر خاطره وه خوشیا گو بَر وی هاته بو داناندِن، خاچ تحمل گِر، شَرما وه به چِنَ هَژمارت و نَهَ سَر آلیه راستَ تَخته پادشاهیا خدا رونِشتیَ. وَ اَو نَظَرا خودا هَبیت گو اَوی دُژمِناتیَگه وِسا گو ژه آلیه گُنَهکارا له ضِدّ وی بو، تحمل گِر گو وِسا اون نَوَستِن و دلسار نَبِن. وَ ناو شَره خو له ضِدّ گُنَهه، هِشتا هِند قیاسا تاب نَگِریَ گو خونا وَ بِتَ رِژاندِن. ما وَ اَو نصیحتا گو کِتِبا مَثَله سلیمان پاشادا هاتیَ گُتن بیراخو بِریَ گو مقاما گورادا گاز وَ دِگَت و دِبِژیت: «گوره مِن، تربیتا ژه آلیه خاده گوشگَ نَزانَ، و وقته گو تَ تنبیه دِگَت، دلسار نَبَ. چون گو خاده اَو مِرُوه گو هَژه دِگَت، تربیت دِگَت، و هَچی کَسه گو دِگَتَ اَولاده خو، تنبیه دِگَت.» بَر خاطره تربیت بونه یَ گو اون دِبی تاب گَن. خدا، گَل وَدا بینا گورا رِفتاره دِگَت. چون گو کیشگ گورَ گو بابه وی اَوی تربیت نَگَت؟ هَگو اون ژه وه تربیتا گو همو کَس تِدا شِریگ بونَ به پار مانَ، بَجا اون حرامزادَنَ و گوره راست نینِن. خِنجی وِنَ، مَ بابه جسمانی هَبونَ گو اَم تربیت دِگِرِن و مَ ژی احتراما وان خُدان گِر. ما نابی اَم گَلَک زِدَتِر ژه بابه رِحا اطاعته بِگَن گو اَم بژین؟ چون بابه مَ وِسا گو مَصلِحَت زانین، بُ مدَتَگه گِم اَم تربیت گِرِن، بله خدا سَر خِیرا مَ، مَ تربیت دِگَت گو وِسا اَم ناو مُقدس بونا ویدا بِبِنَ شِریگ. چون گو هر جورَ تربیتَگ وقته گو دِتَ دایین بَدَلا هِنده گو مِرُو خوش بِت، مِرُو دِشینیت، بله پاشه بُ اَونه گو بِ وه هاتنَ تربیت گِرِن، اِرمیشا صالِح بونه تینیت گو تِژی ژه آشتی و سِلامتیَ. بَجا دَسته خو یه سِست بِلند گَن و چُکه خو یه به قاوَت، قاوَت گَن، و بُ پِیه خو رِیه دوز چه گَن، گو وِسا اَو پِیه شِل جی دَرنَکَویت، بَلگو شفایه بِگِریت. گَلَک سَعیه بِگَن گو اون گَل همو کَسه دا ناو صُلح و سِلامتیه دا بِن و اون مُقدس بِن چون هَگو مُقدس بون چِنَبیت، چه کَس خاده نابینیت. هیشیار بِن گو چه کَس ژه لطفا خدا به پار نَمینیت؛ گو چه رَها طال شین نَبیت و نَبیتَ باعیثه نَرِحَتیه و بِ واسِطا وه گَلَک مِرُو مِرار نَبِن؛ هیشیار بِن گو چی یگ ژه وَ زِناگَر نَبیت آن بینا عیسو وَقف بونا خو ژه دَست نَدَت، هَمَن اَو عیسویه گو حَقه خو یه مَزِناتیه فِرُتَ خارِنَگه. چون هَ وِسا گو اون دِزانِن، پاشه وه یگه، وقته گو اَوی خاست بِبیتَ وَرَثه وه بَرکته، نَهاتَ قَبول گِرِن، چون گو اَوی چه فُرصَت بُ تَوبه پَیدا نَگِر، دوزَ گو بِ رُنِگا دوو وِدا بو. چون گو اون نَهاتنَ نِیزوکی چییایَگه گو مِرُو بِگاریت دَسته خو له دَت، چییایَگه گو بِ آگِری دِشَوِتِت، نه بِ تاریتی و مِژ و باکرُفه و نه بِ دَنگا زِرنایه و نه ژی بِ دَنگَکه گو اَونه گو دِبیهیستِن لاواهی گِرِن گو ایدی گَل واندا قِسَ نَگَت. چون گو اَوان نَگارین اَو اَمره گو هاته بو دایین تحمل گَن، هَمَن اَو اَمره گو دِگُت، «حتا هَگو حیوانَگ دَسته خو چییا بِدَت، دِبی بِتَ سنگسار گِرِن.» بَراستی اَو مَنظَرَ وِسا تِرسناک بو گو موسی گُت: «اَز تِرسادا دِرَجِفِم.» بله اون هاتنَ نِیزوکی چییایه صَهیونه و شَهره خدایه حَیّ و حاضِر، آنی اورشلیما اَسمانی. اون هاتنَ ناو کُما میلیاکَته شاد و کَیف خوش گو ناینَ هَژمارتِن، اون هاتنَ ناو کُما اَونه اَوِلی هاتی دُنیایه گو ناوه وان اَسمانی دا هاتیَ نِویساندِن، اون هاتنَ لاره خدایه گو دیوانا همو کَسه دِگَت، اون هاتنَ لاره رِحه مِرُوه صالِح گو کامِل بونَ، اون هاتنَ لاره عیسی گو واسِطَگَره عَهدَگه تازَیَ و اون هاتنَ لاره وه خونا هاتی رَشاندِن گو ژه خونا هابیل باشتِر قِسَ دِگَت. هیشیار بِن گو اون رویه خو ژه اَوه گو قِسَ دِگَت، نَزُورینِن. هَگو اَونه گو گوهه خو نَدانَ اَوه گو سَر رویه عَردی هُشدار دِدا وان، نَگارین ژه جَزایه بِحلِن، ایجا هَگو اَم قِسا اَوه گو ژه اَسمانی هُشداره دِدَتَ مَ رَد گَن، اَمه چاون ژه جَزایه بِحلِن؟ وه زَمانی دا، دَنگا وی عَرد هَژاند، بله اَوی نَهَ وَعدَ دایَ گو، «اَزه جارَگَ دی نه تِنه عَردی، بَلگو اَسمانا ژی بِهَژینِم.» اَو قِسا گو دِبِژیت، «جارَگَ دی،» بَین چُنا دِشده گو دِنَ هَژاندِن، نیشان دِدَت، آنی اَو دِشده گو هاتنَ چه گِرِن، گو وِسا اَو دِشده گو نایِنَ هَژاندِن، بِمینِن. بَجا وَرِن اَم بُ اِستاندِنا اَو پادشاهیا گو نایِتَ هَژاندِن شُکره بِگَن و وِسا اَو پَرستِشا گو دِتَ قَبول گِرِن، بِ حُرمَت و تِرسه پِشکِشی خدا بِگَن. چون گو، «خدایه مَ آگِرَگَ گو دِشَوِتینیت و بَین دِبَت.» بِلا مُحبّتا بِراتیه بَردَوام بِمینیت. ژه وه یگه غافل نَبِن گو وقته بیانی دِبِنَ مِوانه وَ، راستا واندا مِوانپَروَر بِن، چون گو هِندَ مِرُو بِ وه شُله، به هِنده گو بِزانِن، قَدره میلیاکَتا گِرتِنَ. اَونه گو زیندانه دا نَ بیننَ بیراخو، وِسا گو مِرُو دِبِژیت اون بوخو ژی گَل واندا زیندانه دا نَ؛ هَ وِسا ژی اَو مِرُوه گو رِفتارا خِراب گَل واندا دِتَ گِرِن، بیننَ بیراخو، چون گو اون بوخو ژی ناو بَدَنه دا زَجره دِکِشِن. بِلا ژِن و مِراتیه لاره همو کَسه حُرمَت هَبیت و بِلا لِوینا ژِن و مِراتیه پاک بِتَ خُدان گِرِن، چون گو خدا دیه جَزایا به ناموسی و زِنایه بِدَتَ. ژیانا خو ژه هَژه گِرِنا دِراوی دور خُدان گَن و راستا هَچی دِشدا گو وَ هَیَ دا قانع بِن، چون گو خدا گُتیَ: «اَز چه جارا تَ ناهِلمَ تِنه، و اَز چه جارا تَ بَرنادَم.» بَجا اَم بِ اطمینانه دِگارِن بِژِن: «خاده آریکاره مِنَ، اَز ناتِرسِم. انسان چه دِگاریت گَل مِدا بِگَت؟» سَرُکه خو بیننَ بیراخو، هَمَن اَونه گو راستا کلاما خدادا بُ وَ قِسَ گِرِن. دوماییگا راوِژا ژیانا وان بیننَ بَر چاوه خو و ژه ایمانا وان دَرسه بِگِرِن. عیسیْ مسیحْ دونه و ایرو و حَتا اَبَده عَینیَ. بِ دَرسه جُرواجُر و عَجِب ره دَرنَکَوِن؛ چون بُ دله انسان یا قَنج اَوَیَ گو بِ لطفه قاوَت بیت، نه بِ هِندَ رِسقی گو بُ اَونه گو خو وَقفی وان رِسقانَ گِرِنَ چه منفعت چِنَبونَ. مَ قُربانگَهَگ هَیَ گو خِذمَتکاره خیبَته حَق چِنینِن ژه وه بُخُن. کاهینه مَزِن خونا حیوانا بَدَلا قُربانیه گُنَهه دِبَتَ مُقدستِرین جیه، بله جَندَگا، دَروَیی جیه خیبَتادا دِشَوِتینِن. هَ وِسا عیسی ژی دَروَیی دَروازا شَهری زَجر کِشا گو خلقه بِ واسِطا خونا خو تقدیس گَت. بَجا وَرِن اَم بِچِنَ دَروَیی جیه خیبَتا لاره وی، وه حالیدا گو اَم اَو توهینه گو اَوی تحمل گِرِنَ دوو خودا دِکِشِن. چون گو مَ اِرَ شَهرَگ چِنینَ گو اَبَدی بیت، بَلگو اَم هِویا وه شَهره گو وِنَ وِداتِر دیه بِت دانَ. بَجا وَرِن گو اَم بِ واسِطا عیسی، قُربانیا حمد و ثنایه همو جاره پِشکِشی خدا بِگَن. اَو قُربانیَ اِرمیشا وان لِوایَ گو ناوه وی اعتراف دِگَن. ژه وه یگه غافل نَبِن گو اون قَنجیه بِگَن و هَچی دِشدا وَ هَیَ دا گَل مِرُوه دی بِبِنَ شِریگ، چون گو قُربانیه وِسا خدا کَیف خوش دِگَن. ژه سَرُکه خو اطاعته بِگَن و بِن اَمره واندا بِن؛ چون گو گوهه وان سَر جانه وَیَ و دِبی حسابه بِدَن. بِهلِن اَو وه شُله بِ کَیف خوشیه بِگَن نه بِ نالینه، چون گو اَوَ سَر خِیرا وَ نینَ. بُ مَ دعایا بِگَن، چون اَم مطمئنِن گو مَ وجدانَگه پاک هَیَ و اَم دِخازِن گو همو دِشدی دا، دوز عمل گَن. اَز زِدَتِر لاواهیا وَ دِگَم اون دعایا بِگَن گو گَلَک زو بِزُورِمَ لاره وَ. نَهَ، خدایه صُلح و سِلامتیه گو شُوانه مَزِنَ پَزی، آنی خادیه مَ عیسی بِ واسِطا وه خونا عَهدا اَبَدی، ژه ناو مِریادا راگِر، وَ بِ تواوی دِشده قَنج حاضِر گَت گو اون داخازیا وی بیننَ جی. وِسا له بِت گو خدا، هَچی دِشدا گو وی کَیف خوش دِگَت بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ ناو مَدا بینیتَ جی. هَمَن اَو عیسایه گو شُکوه و جلال بُ ویَ اَبَده حَتا اَبَده. آمین. گَلی بِرایا، اَز لاواهیا وَ دِگَم گو وه قِسا مِن یا نصیحته تحمل گَن، چون گو مِن بُ وَ گُرْتْ نِویسیَ. وِنَ بِزانِن گو بِرایه مَ تیموتائوس آزاد بویَ. هَگو اَو زو بِت، اَزه گَل ویدا بِمَ دیتِنا وَ. سِلاوا بِگَهَشِنینَ تواوی سَرُکه خو و تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ. اَونه گو ایتالیایه دا نَ، بُ وَ سِلاوا دِرِگَن. لطفا خدا سَر وَ همویا بیت. ژه یعقوب، خُلامه خدا و خاده عیسیْ مسیحْ، بُ دانزدَه طایفه بنی اسرائیله گو دُنیایه دا پَخش بونَ. سِلاو! اَی بِرایِت مِن، وقته امتحانه جُرواجُر دِنَ پِشیا وَ، اَوه شادیَگه مَزِن بِزانِن! چون اون دِزانِن گو امتحان گِرِنا ایمانا وَ، باعیثه طیگ راوَستانه دِبیت. بِهلِن گو طیگ راوَستان شُلا خو کامِل گَت گو وِسا اون بالغ و کامِل بِن و وَ چه گِماسی چه نَبیت. هَگو کَسَگ ناو وَدا هَوجَیی حکمته بیت، اَوه ژه خدا بِخازیت و بُ وی دیه بِتَ دایین. هَمَن اَو خدایه گو دَستوَگِری و به هِنده گو سرزنش گَت، دِدَتَ همویا. بله بِلا اَو مِرُو بِ ایمانه بِخازیت و شِگ چِنَبیت. چون گو اَو کَسه شِگ هَبیت، بینا شیپَلا بَحره یَ گو با اَوی اِرَ و وِدا تینیت و دِبَت. مِرُوَگه وِسا نابیت وَ فِکِر گَت گو ژه آلیه خاده دیه دِشدَگ بِگَهَشیتَ وی، چون گو مِرُوَگَ دودلَ و رِفتارا خودا اِنجام ناگِریت. بِرایه رَبَن بِلا اِفتخاره مَزِناتیا خو بِگَت، بله مِرُوه دَولمَند ژه دل نِزِم بونا خو، چون گو اَو دیه بینا گُلا چُله بَین بِچیت. چون گو رُژ بِ تِنا خو یا گو دِشَوِتینیت دِدَرکَویت و گیا هِشک دِگَت؛ گُلا وی دِرِژِت و جِندیتیا وی بَین دِچیت. مِرُوه دَولمَند ژی هَ وِسا ناو دِشده گو دوو دایَ دیه بَین بِچیت. خَنیَگه حاله اَوه گو ناو امتحانادا طیگ دِراوَستِت، چون گو وقته امتحانه دا سَربِلند دَرکَویت، اَو دیه تاجا ژیانه بینیتَ دَست، هَمَن اَو تاج گو خدا قَول دایَ اَونه گو هَژَ وی دِگَن. چه کَس وقته وَسوَسَ دِبیت، نَبِژیت: «خدایَ گو مِن وَسوَسَ دِگَت،» چون گو خدا بِ چه پیسیتیَگه وَسوَسَ نابیت، و چه کَسه ژی وَسوَسَ ناگَت. بله هَچی کَسه گو وَسوَسَ دِبیت، نفسا وی بوخویَ گو اَوی دِلِبینیت و ره دِدَرخینیت. ایجا وقته نفس پِگِران بیت، گُنَهه دِزِت و گُنَه ژی وقته باش مَزِن دِبیت، مِرِنه تینیت. اَی بِرایِت مِن یه عزیز، نَینَ لِباندِن! هر دیاریَگه قَنج و هر دیاریَگه باش ژه اَسمانیَ، ژه آلیه بابه نورا تِت. هَمَن اَو بابه گو ناو ویدا نه عوض بونَگ هَیَ و نه حتا سیبَرَگ گو بَر خاطره عوض بونه هاته بیتَ چه بون. اَوی گورَیَگی اِرادا خو بِ واسِطا کلاما راستیه اَم چه گِرِن گو اَم ناو مَخلوقاته ویدا بینا حاصِلا اَوِلی بِن. اَی بِرایِت مِن یه عزیز، وِنَ بِزانِن: هر کَسَگ دِبی بیهیستِنه دا پَیت، قِسَدانه دا هِردو و کَربه دا ژی هِردو بیت! چون گو کَربه مِرُو اَو صالِح بونا گو خدا دِخازیت چه ناگَت. بَجا هر جورَ خِرابی و هر نیشانَگ گو ژه پیسیتیه بیت ژه خو دور گَن و بِ دل نِزِمیه، کلاما گو هاتیَ چاندِن قَبول گَن، هَمَن اَو کلاما گو دِگاریت جانه وَ نجات دَت. بله کلامه بیننَ جی، تِنه گوهداره وی نَبِن؛ خو نَلِبینِن! چون هَچی کَسه گو کلامه دِبیهیسیت بله اَوه ناینیتَ جی، بینا مِرُوَگه یَ گو نَینوگه دا دِبَرخودَتَ صومَته خو. اَو دِبَرخودَتَ خو و دِچیت، و جیدا بیرا وی دِچیت گو صومَته وی چاون بو. بله اَوه گو دِبَرخودَتَ شِریعَتا کامِل گو شِریعَتا آزادیه یَ و اَوه تینیتَ جی، گوهداره بیرگَر نینَ، بَلگو مِرُوَگَ گو اَوه تینیتَ جی، اَو دیه شُله خودا بَرکته بِستِنیت. هَگو مِرُوَگ وِسا فِکِر گَت گو دیندارَ، بله نَگاریت پِشیا اَزمانه خو بِگِریت، دله خو دِلِبینیت و دیانَتا وی پوچَ. دینداریا خالص و پاک نَظَرا خدایه باب دا اَوَیَ: کمکا اِتیما و بِوَژِنا ناو تَنگاتیه واندا گِرِن و خو ژه لَکه وه دُنیایه پارِزین. اَی بِرایِت مِن، هَ وِسا گو وَ ایمان خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، اَو خادیه خُدان شُکوه و جلال هَیَ، نابَینا مِرُوادا فَرق و جُداتیه نَدانِن. چون هَگو مِرُوَگ بِ گُستیلَگه زِر و جِلِگه باش بِتَ ناو مجلِسا وَدا و مِرُوَگه فقیر و ژار ژی بِ جِلِگه گَون بِتَ ژُر، و هَگو گوهه وَ گَلَک سَر وی مِرُوی دا بیت گو جِلِگه باش بَردانَ و اون بِژِنَ وی: «کَرَمگَ وه جیه باش رونه،» بله اون بِژِنَ مِرُوه فقیر و ژار: «هَ وِدَره راوَستَ!» و آن: «اِرَ بَر پِیه مِن رونه،» ما وَ ناو خودا فَرق و جُداتی نَدانایَ و بِ فِکره پیس قضاوت نَگِریَ؟ اَی بِرایِت مِن یه عزیز، گوهه خو بِدَنَ مِن! ما خدا اَو مِرُوه گو وه دُنیایه دا فقیر و ژارِن نَبِژارت گو ایمانه دا دَولمَند بِن و بِبِنَ وَرَثه وه پادشاهیه، هَمَن اَو پادشاهیا گو خدا قَول دایَ اَونه گو هَژَ وی دِگَن؟ بله وَ به حُرمَتی مِرُوه فقیر و ژار گِریَ. ما مِرُوه دَولمَند نینِن گو ظُلمه وَ دِگَن و وَ دِکِشِنَ مَحکَمه؟ ما اَو نینِن گو دوژونا دِدَنَ وه ناوه قَنج گو سَر وَ هاتیَ داناندِن؟ هَگو بَراستی اون شِریعَتا پادشاهیه گورَیَگی وه نِویسارا تَوراته بیننَ جی گو دِبِژیت: «جیناره خو بینا خو هَژه بِگَ،» اون شُلَگه قَنج دِگَن. بله هَگو اون نابَینا مِرُوادا فَرق و جُداتیه دانِن، وَ گُنَه گِریَ و شِریعَت وَ تقصیرکار دِزانیت و وَ محکوم دِگَت. چون هَگو مِرُوَگ تواوی شِریعَته خُدان گَت بله تِنه دِشدَگه دا بِزَلِت، اَو مِرُو دِبیتَ تقصیرکار گو تواوی شِریعَت دانایَ بِن پِیه خودا. چون گو هَمَن اَو خدایه گو گُت: «زِنایه نَگَ،» اَوَ ژی گُت گو: «مِرُوا نَگُژَ.» هَگو تِ زِنایه نَگَی، بله مِرُوا بِگُژی، تَ شِریعَت دانایَ بِن پِیه خودا. بَجا بینا وان مِرُوا قِسَ گَن و رِفتار گَن گو گورَیَگی شِریعَتا آزادیه، دیوانا وان دیه بِتَ گِرِن. چون گو دیوان بُ وی مِرُوی گو رَحم چه کَسه نَگِریَ، دیه به رَحم بیت. رَحم دیه سَر دیوانه بِکَویت! اَی بِرایِت مِن، چه خِیرَگ وه هِنده دا هَیَ هَگو مِرُوَگ بِژیت ایمان هَیَ، بله عمل چه نَبیت؟ ما ایمانَگه وِسا دِگاریت وی نجات دَت؟ هَگو بِرا آن خوشگَگ هَوجَیی جِلِگ آن خارِنا خو یا وه رُژه بیت و کَسَگ ناو وَدا بِژیتَ وان: «هَرِن اون خِیر بِچِن، و گَرم بِن و تِر بِن،» بله بُ بَجی ایناندِنا هَوجَییه بَدَنه وان چه دِشدی نَدَتَ وان، چه خِیرا وه هَیَ؟ هَ وِسا ژی تِنه ایمانا به عمل، ایمانَگه مِریَ. نَهَ مِرُوَگ دیه بِژیت: «تَ ایمان هَیَ و مِن ژی عمل!» تِ ایمانا خو بِ عمله خو نیشا مِن بِدَ و اَزه ایمانا خو بِ عمله خو نیشا تَ بِدَم. تَ ایمان هَیَ گو خدا یگَ؛ تِ باش دِگَی! حتا اَجنَ ژی ایمان وِنَ هَنَ و تِرسادا دِرَجِفِن! اَی مِرُوه نَزان، تِ دِخازی بِزانی بُچی ایمانا به عمل به اَرزِشَ؟ ما جَدّه مَ ابراهیم پِیغَمبَر بِ عمله خو صالِح نَهاتَ هَژمارتِن، وقته گو گوره خو اسحاق پِشکِشی قُربانگَهه گِر؟ تِ دِبینی گو ایمان و عمله وی گَل یِگودو شُل دِگِرِن، و ایمانا وی بِ عمله وی کامِل بو. و اَو نِویسارا گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن قَوِمی گو دِبِژیت: «ابراهیم ایمان اینا خدا و اَوَ بُ وی صالِح بون حساب بو،» و ابراهیم هَواله خدا دِهاتَ گاز گِرِن. اون دِبینِن گو مِرُوَگ بِ واسِطا عمله یَ گو صالِح دِتَ هَژمارتِن، نه تِنه بِ واسِطا ایمانه. هَمژی ما راحاب گو فاحِشَ بو، وقته گو پَناه دا اَونه گو هاته بونَ رِگِرِن و اَو رِگَگه دیتِردا ره اِخِستِن، بِ واسِطا وان شُلا صالِح نَهاتَ هَژمارتِن؟ چون هَ وِسا گو بَدَن به رِح مِریَ، ایمان ژی به عمل مِریَ. اَی بِرایِت مِن، وِسا نَبیت گو ناو وَدا گَلَک دوو هِنده دا بِن گو بِبِنَ ماموستا. چون گو اون دِزانِن دیوان سَر مَ ماموستایا دیه زحمتتِر بیت. چون گو اَم همو گَلَک دِشدادا دِزَلِن. هَگو مِرُوَگ قِسَدانا خودا نَزَلِت، انسانَگه کامِلَ و دِگاریت ژی تواوی بَدَنا خو بِن دَسته خودا خُدان گَت. هَگو اَم دَوْه هَسبا لِقاو دِگَن بَر خاطره وه یگه یَ گو اَو اطاعته مَ بِگَن و بِ وه شُله اَم دِگارِن تواوی بَدَنا حیوانی بِبَنَ بُ هر آلیه گو اَم بِخازِن. بَرخودَنَ گَمیا ژی: بِ وه حالی گو گَلَک مَزِنِن و بِ بایه خُرت دِچِنَ پِش، بله ناخدا بِ سُکّانَگه گوشگَ اَوان دِبَتَ بُ هر آلیه گو بِخازیت. هَ وِسا ژی، اَزمان اَندامَگه گوشگَیَ، بله دیسا ژی دَعوایا دِشده عَظیم دِگَت. چیروسگَگه گوشگَ دِگاریت دارِستانَگه مَزِن آگِری بَردَته! اَزمان ژی آگِرَگَ؛ دُنیایَگَ ژه پیسیتیه. اَزمان اَندامَگ ژه اَندامه بَدَنا مَیَ گو تواوی بَدَنه پیس دِگَت و آگِری بَردِدَتَ تواوی دَورانا ژیانه، آگِرَگ گو جَهنَمه اَو هِل گِریَ. چون گو همو جورَ حیوانه دِرِندَ و طَیر و حیوانه گو سَر رویه عَردی دِخِشِگِن و حیوانه بَحره دا بِ دَسته انسان دِنَ لِقاو گِرِن و لِقاو ژی بونَ، بله چه کَس نِگاریت اَزمانی لِقاو گَت. اَزمان پیسیتیَگه سَرکِشَ و تِژیَ ژه ژَهرا گو دِگُژیت. اَم بِ وه اَزمانی حمد و ثنایا خادیه خو و بابو دِگَن و اَم هَ بِ وه اَزمانی ژی نِفِرا انسانا دِگَن گو سَر شِکله خدا هاتنَ آفِراندِن. دَوْگه دا هم حمد و ثنا دِدَرکَویت و هم ژی نِفِر. اَی بِرایِت مِن، اَو دِشدَنَ نابی وِسا بِن. ما دِبیت ژه کانیَگه هم آوا شیرین بِت، هم آوا شور؟ اَی بِرایِت مِن، ما دِبیت دارا هَژیره، زَیتونا بینیت؟ آن دارا تِره، هَژیرا بِدَت؟ هَ وِسا ژی ژه کانیا آوا شور نِگاریت آوا شیرین بِت. ناو وَدا که زانا و شارَزایَ؟ بِهلِن اَو مِرُو اَوه بِ ژیانا دوز نیشان دَت، بِ عمله گو بِ دل نِزِمیه نَ گو ژه حکمته تِن. بله هَگو وَ ناو دله خودا حسادتا طال و خودخواهی هَیَ، اِفتخاره خو نَگَن و له ضِدّ راستیه قِسَ نَگَن. حکمتَگه وِسا ژه اَسمانی ژُردا نایِت، بَلگو ژه آلیه عَردیَ و نفسانی و شیطانیَ. چون هَچی جیه گو حسادت و خودخواهی تِدا بیت، دیه وِدَره به سَربَری و هر جورَ رِفتارا کِرِت ژی هَبیت. بله اَو حکمتا گو ژه آلیه سَریَ، پِش همو دِشدی دا پاکَ، پاشه صُلحه تینیت، آرامَ و نصیحته قَبول دِگَت، تِژی ژه رَحم و اِرمیشه قَنجَ و دور ژه فَرق و جُداتیه و ریایه یَ! صالِح بون، حاصِلا وه تُیه یَ گو بِ دَسته اَونه گو دوو صُلحه دانَ، ناو صُلح و سِلامتیه دا دِتَ چاندِن. چه دِبیتَ باعیث گو شَر و هِنگامَ بِکَونَ ناو وَدا؟ ما اَو یگَ نینَ گو نفسه وَ ناو وَدا شَری دِگَن؟ وَ داخازیا دِشدَگه هَیَ و وَ اَو چِنینَ؛ بَجا اون دِگُژِن. اون طمعه دِگَن و نِگارِن بیننَ دَست؛ بَجا اون شَری دِگَن و هِنگامه ره دِخینِن. وَ چِنینَ چون گو اون ناخازِن. اون دِخازِن و اون ناینَ دَست، چون گو اون بِ نیّتا پیس دِخازِن گو اَوه بُ نفسا خو بِدَنَ شُله. اون اَی جَماعَتا زِناگَر، ما اون نِزانِن هَوالَتیا گَل دُنیایه دُژمِناتیا گَل خدایَ؟ بَجا هَچی کَسه گو داخازیا هَوالَتیا گَل دُنیایه هَبیت، خو دِگَتَ دُژمِنه خدا. اون گُمان دِگَن اَو نِویسارا گو ناو کِتِبا مَثَلِت سلیمان پاشادا هاتیَ نِویساندِن، به چِنَ گُتیَ گو: «خدا راستا اَو رِحا گو دانایَ ناو وجودا مَدا به حد غیرت هَیَ»؟ بله خدا لطفه زِدَتِر دِدَت. بَ وه یگه ژی دیسا هَ وه کِتِبه دا هاتیَ نِویساندِن: «خدا دِرابیتَ له ضِدّ مِرُوه مغرور، بله لطفا خو دِدَتَ مِرُوه دل نِزِم.» بَجا ژه خدا اطاعته بِگَن. رابِنَ له ضِدّ ابلیس، گو ابلیس دیه ژه وَ بِحلِت. خو نِیزوکی خدا بِگَن گو خدا ژی دیه خو نِیزوکی وَ بِگَت. اَی مِرُوِت گُنَهکار، دَسته خو تَمیز گَن، و اَی مِرُوِت دودل، دله خو پاک گَن. گُلدار بِن، تازیه بِگِرِن و بِگیریِن. بِلا کَنیا وَ بِبیتَ تازی، و شادیا وَ بِبیتَ گُل خارِن. خو حُضورا خاده دا دل نِزِم گَن گو اَو دیه وَ سَربِلند گَت. گَلی بِرایا، راستا یِگودو پیس قِسَ نَگَن. اَو مِرُوه گو له ضِدّ بِرایه خو پیس قِسَ گَت آن بِرایه خو محکوم گَت، له ضِدّ شِریعَته پیس قِسَ گِریَ و شِریعَت محکوم گِریَ. بله هَگو تِ شِریعَته محکوم گَی، ایدی تِ اَوه ناینی جی، بَلگو تِ سَر شِریعَته قضاوته دِگَی. تِنه یگَ گو شِریعَته دِدَت و قضاوته دِگَت، هَمَن اَوه گو دِگاریت هم نجاته بِدَت و هم بَین بِبَت. بَجا تِ که ای گو سَر جیناره خو قضاوته دِگَی؟ نَهَ، اون اَونه گو دِبِژِن: «ایرو آن سِبه اَمه بِچِنَ فِلان شَهره و اَمه سالَگه وِدَره دَرباز گَن، آلوِره بِگَن و کار گَن،» باش گوهه بِدَنه: اون هِشتا نِزانِن گو سِبه دیه چه بینیتَ سَر رِیا وَ؛ ما ژیانا وَ چیَ؟ اون بینا دوکَلَگه نَ گو مدَتَگه گِم دِتَ دیتِن و پاشه بِزِر دِبیت. بَدَله اون دِبی وِسا بِژِن: «هَگو خاده بِخازیت، اَمه بژین و اَمه وه شُله آن اَوه شُله بِگَن.» حال اَو حالَ گو اون بِ خو مَزِن گِرِنه اِفتخاره دِگَن. تواوی اِفتخار گِرِنه وِسا، پیسِن. بَجا، هَچی کَسه بِزانیت گو شُلا دوز چیَ و نَگَت، گُنَه گِریَ. نَهَ، اون اَونه دَولمَند، بُ بَلایه گو قِرارَ سَره وَدا بِن، بِگیریِن و تازیه بِگِرِن. ثَروَتا وَ پِزِریَ و جِلِگه وَ سِبّی کَتِنه دا. زِر و زیوه وَ ژَنگه هاوِتیه، و ژَنگا وان له ضِدّ وَ دیه شَهادَته بِدَت و بینا آگِری، گوشته بَدَنا وَ دیه بُخُت. چون گو وَ رُژه دوماییگه دا خِزینه خِر گِریَ! بَرخودَنه، حَقه پاله گو زَویه وَ دِرونَ، هَمَن اَو حَقه گو وَ بِ حیلَبازیه لاره خو خُدان گِریَ، له ضِدّ وَ دِگَتَ هَوار و هَوارا اَونه گو حاصِله دِدورون گَهَشتیَ گوهه خادیه لَشگِرا. اون سَر رویه عَردی ناو دَولمَندی و شُله پیسَ نفسه دا ژیانَ. وَ دله خو بُ رُژا شَژه گِرِنه قَلَو گِرِنَ. وَ اَو مِرُوه صالِح محکوم گِریَ و گُشتیَ. اَو پِشیا وَ ناراوَستیت. بَجا گَلی بِرایا، حَتا هاتنا خاده صَبر گَن. بَرخودَنه کشاورز چاون هِویا حاصِلا گِیرهاتیَ عَردی دِمینیت و بُ وه صَبر دِگَت، حَتا هِنده گو بارانا اَوِلی و دوماییگه آنی بارانه پاییزه و بُهاره بِبارِنَ سَر عَردی. اون ژی صَبره بِگَن. دله خو قُرص خُدان گَن، چون گو هاتنا خاده نِیزوکَ. گَلی بِرایا، ژه یِگودو شِکایَته نَگَن، گو دیوانا وَ نَیِتَ گِرِن؛ بَرخودَنه، ’قاضی‘ بَر دَری راوَستایَ. گَلی بِرایا، اَو پِیغَمبَره گو بِ ناوه خاده قِسَ گِرِن، بِلا زَجر کِشان و صَبر گِرِنه دا بُ وَ بِبِنَ نمونَ. اَم اَونه گو صَبره دِگَن، وِسا دِزانِن گو ژه آلیه خدا بَرکت اِستاندِنَ. وَ راستا صَبرا ایوب بیهیستیَ، و وَ آماجا خاده دیتیَ، گو خاده چه قیاسا مِهربان و رَحمَ. بله اَی بِرایِت مِن، وانَ همویا مُهِمتِر اَوَیَ گو سوند نَخُن؛ نه بِ اَسمان، نه بِ عَرد، نه ژی بِ دِشدَگه دی. بَلگو ’بَلِیا‘ وَ بَله بیت و ’نَیا‘ وَ نه بیت گو اون محکوم نَبِن. ناو وَدا چه کَس زَجره دِکِشیت؟ بِلا دعایا بِگَت؛ ناو وَدا چه کَس کَیف خوشَ؟ بِلا اِستِرانا حمد و ثنایه بِخونیت. ناو وَدا چه کَس نَساخَ؟ بِلا گاز مَزِنِت کلیسایه بِگَت و اَو بُ وی دعایا بِگَن و بِ ناوه خاده بِ رونی اَوی مسح گَن. دعایا بِ ایمانه، دیه نجاته بِدَتَ مِرُوه نَساخ و خاده دیه اَوی راگَتَ سَرپِیا، و هَگو اَوی مِرُوی گُنَه گِره بِن دیه بِتَ بَخشین. بَجا لاره یِگودو گُنَهه خو اعتراف گَن و بُ یِگودو دعایا بِگَن گو اون شفایه بِگِرِن. دعایا مِرُوه صالِح، قُدرَتَگه عَظیم هَیَ و اَثَرا وه گَلَکَ. الیاس پِیغَمبَر مِرُوَگ بو بینا مَ و اَوی بِ تواوی دله خو دعا گِر گو باران نَباریت و سه سال و نیوا باران سَر رویه عَردی نَباری. پاشه اَوی دیسا دعا گِر و ژه اَسمانی باران باری و عَردی حاصِلا خو اینا. اَی بِرایِت مِن، هَگو کَسَگ ناو وَدا رِیا راستیه دا دَرکَویت و مِرُوَگ اَوی بِزُورنیت، بِلا اَو مِرُو بِزانیت گو هَچی کَسه گُنَهکارَگه ژه رِیا وی یا خَلَط بِزُورنیت، دیه جانه وی ژه مِرِنه نجات دَت و دیه گَلَک گُنَها وَشِریت. ژه پِطرُس، رسوله عیسیْ مسیحْ، بُ بِژارتیه گو ناو مَنطَقِت پونتوس، غَلاطیه، کاپادوکیه، آسیا و بیطینیه دا ناو غُربَته دا پَلاتَیی بونَ؛ هَمَن اَو مِرُوه گو، گورَیَگی پِشزانینا خدایه باب، بِ واسِطا شُلا رِحا خدا گو تقدیس دِگَت هاتنَ بِژارتِن، بُ اطاعت گِرِن ژه عیسیْ مسیحْ و بُ هِنده گو خونا وی سَر وان بِتَ رَشاندِن: لطف و آشتی و سِلامتی گَلَک زِدَ سَر وَ بیت. مبارَک بیت خدا، بابه خادیه مَ عیسیْ مسیحْ! اَو گورَیَگی رَحما خو یا عَظیم، بویَ باعیث گو اَم بِ واسِطا دیسا رابونا عیسیْ مسیحْ ژه ناو مِریادا دیسا بِنَ دُنیایه، بُ اُمیدَگه ساخ، بُ میراثَگه گو نارِزِت، به لَکَیَ و ناچِلمِسیت گو بُ وَ ناو اَسمانی دا هاتیَ خُدان گِرِن؛ بُ وَ اون اَونه گو بِ قُدرَتا خدا و بِ واسِطا ایمانه دِنَ پارِزین، بُ نجاتَگه گو حاضِرَ گو زَمانه دوماییگه دا دووهار بیت. اون بَ وه یگه شادیه دِگَن، دوزَ گو نَهَ بُ مدَتَگه گِم، هَگو لازِم بیت اون بِ امتحانه جُرواجُر نَرِحَت بونَ، گو وِسا اصالتا ایمانا وَ ناو امتحانه دا ایثبات بیت و وقته دووهار بونا عیسیْ مسیحْ دا بِبیتَ باعیثه حمد و ثنا و شُکوه و جلال و حُرمَته، هَمَن اَو ایمانا گو اَرزِشا وه ژه زِری گَلَک زِدَتِرَ، گو دوزَ گو رِزی دِبیت، بله دیسا ژی بِ آگِری دِتَ امتحان گِرِن. بِ وه حالی گو وَ عیسیْ مسیحْ نَدیتیَ، بله اون هَژَ وی دِگَن؛ بِ وه حالی گو اون نَهَ وی نابینِن، بله وَ ایمان وی هَیَ و اون بِ شادیَگه گو نایِتَ گُتن و پْر ژه شُکوه و جلاله یَ، کَیف خوشیه دِگَن، و اون نتیجا ایمانا خو تینِنَ دَست گو نجاتا جانه وَیَ. راستا وه نجاته دا، پِیغَمبَرا گَلَک باش هور و گِر دِگِرِن و دِوَکُلین. هَمَن اَو پِیغَمبَره گو راستا وه لطفا گو بُ وَ هاته بو کِفش گِرِن دا نَبوَت دِگِرِن. اَوان سَعی دِگِرِن گو بِزانِن، وقته گو رِحا مسیحْ ناو واندا، راستا زَجره مسیحْ و اَو شُکوه و جلاله گو پاشه وان زَجرا هاتِن دا پِشگُتن دِگِر، راستا که و چه زَمانَگه دا قِسَ دِگِر. سَر وان آشگَرا بو گو اَوان نه بوخو بَلگو بُ وَ خِذمَت دِگِرِن، وقته گو راستا هِندَ دِشدا قِسَ دِگِرِن گو نَهَ اون راستا وان دِشدادا ژه اَونه گو وه خَبَرا خوش بُ وَ وَعظ دِگَن دا دِبیهیسِن. ژه اَونه گو بِ واسِطا رِحا مُقدسا خدا گو ژه اَسمانی هاتیَ رِگِرِن، اَو خَبَرا خوش بُ وَ وَعظ دِگَن. حتا میلیاکَتا ژی داخازیا دیتِنا وان دِشدانَ هَنَ. بَجا فِکره خو بُ شُله حاضِر گَن و هیشیار بِن و اُمیدا خو کامِل دانِنَ سَر وه لطفا گو وقته دووهار بونا عیسیْ مسیحْ بُ وَ دیه بِتَ دایین. بینا زارویه مطیع بِن، دوو شهوته خو یه زَمانه نَزانیا خودا نَچِن، بَلگو هَ وِسا گو اَوه گاز وَ گِری مُقدسَ، اون ژی ناو تواوی رِفتاره خودا مُقدس بِن. چون گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «مُقدس بِن، چون گو اَز مُقدسِم.» هَگو اون بابو گاز وی دِگَن، هَمَن اَوه گو به هِنده گو فَرق و جُداتیه دانِت، سَر هر کَسَگه گورَیَگی عمله وی قضاوته دِگَت، بَجا دَورانا غُربَتا خودا بِ تِرسا خدا رِفتاره بِگَن، چون اون دِزانِن گو آزادیا وَ ژه راوِژه باطلَ ژیانا باوانه وَ گو وَ بَ اِرث بِریَ، هاتیَ کِرین، نه بِ دِشده بینا زیو آن زِری گو رِزی دِبِن، بَلگو بِ خونا خُدان اَرزِشَ مسیحْ، بینا خونا بَرخِگَگه به عَیب و به لَکَ. اَو پِش آفِراندِنا عالَمه دا کِفش بو، بله وان زَمانه دوماییگه دا بَر خاطره وَ دووهار بو، اون اَونه گو بِ واسِطا وی وَ ایمان خدا هَیَ، هَمَن اَو خدایه گو مسیحْ ژه ناو مِریادا راگِر و شُکوه و جلال دا وی، گو وِسا ایمان و اُمیدا وَ سَر خدا بیت. نَهَ گو وَ بِ اطاعت گِرِن ژه راستیه، جانه خو بُ مُحبّتا خالصَ بِراتیه پاک گِریَ، بَراستی بِ دلَگه پاک هَژَ یِگودو بِگَن. چون گو اون دیسا هاتنَ دُنیایه، نه ژه تُیَگه گو رِزی دِبیت بَلگو ژه تُیَگه گو رِزی نابیت، آنی بِ واسِطا کلاما خدا گو ساخَ و دِمینیت. چون گو، «تواوی بَشَر بینا گیایَ، و تواوی شُکوه و جلالا وه بینا گُلا چُله یَ. گیا هِشک دِبیت، و گُل دِوَرِت، بله کلاما خاده حَتا اَبَده دِمینیت.» اَو کلامَ اَو خَبَرا خوشَ گو بُ وَ هاتَ وَعظ گِرِن. بَجا خو ژه هر جورَ خِرابی و لِباندِن و ریا و حسادت و بُختانه دور بِگِرِن. بینا بِچوگه ساوایَ تازَ هاتی دُنیایه، وَ بُ شیره خالصَ روحانی اشتیاق هَبیت، گو اون بِ واسِطا وه بُ نجاته مَزِن بِن. هَگو بَراستی وَ طام گِره بیت گو خاده قَنجَ. بِ نِیزوک بون بَ وی، آنی اَو بَره گو ساخَ و ژه آلیه مِرُوا هاتَ رَد گِرِن بله نَظَرا خدادا هاتیَ بِژارتِن و خُدان اَرزِشَ، اون بوخو ژی، بینا وان بَره گو ساخِن، بینا عِمارَتَگه روحانی آوا دِبِن، گو اون بِبِنَ کاهینِت مُقدس، گو بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ، اون قُربانیه روحانی گو خدا اَوان قَبول دِگَت پِشکِش گَن. چون گو کِتِبا اِشعیایه پِیغَمبَردا هاتیَ نِویسین گو: «بَرخوده، اَز بَرَگه دِدانِمَ ناو چییایه صَهیونه دا، بَرَگ گو بَره اصلیَ عِمارَتیَ، هاتیَ بِژارتِن و خُدان اَرزِشَ، هَچی کَسه گو ایمانه بینیتَ وی، شَرمندَ نابیت.» بَجا اَو بَرَ بُ وَ گو وَ ایمان اینایَ، حُرمَتَ، بله بُ اَونه گو ایمان نَینانَ، «اَو بَره گو معمارا رَد گِرِن، بویَ بَره اصلیَ عِمارَتی،» و هم ژی، «بَرَگ گو بِبیتَ باعیثه عَردی کَتِنه، و گَوِرَگ گو باعیثه کَتِنه بیت.» اَو عَردی دِکَوِن چون گو ژه کلامه اطاعت ناگَن، هَ وِسا گو بَ وه یگه هاتنَ کِفش گِرِن. بله اون نِژادَگه بِژارتینَ، هِندَ کاهینِن گو بینا پاشایا کهانته دِگَن، اون مِلَتَگه مُقدسِن و قَومَگِن گو مِلکه خدا بوخو یَ، گو اون خِصلَته خدا یه مَزِن باس گَن، هَمَن اَو خدایه گو اون ژه تاریتیه گاز گِرِنَ بُ آلیه نورا خو یا عَجِب. زَمانَگه اون قَوم نَبون، بله نَهَ اون قَومه خدا نَ؛ زَمانَگه رَحم وَ نَهاتَ گِرِن، بله نَهَ رَحم وَ هاتیَ گِرِن. گَلی عزیزان، اَز لاواهیا وَ گو ناو وه دُنیایه دا مِوان و غَریبِن دِگَم گو اون خو ژه شهوته جسمه دور بِگِرِن گو له ضِدّ رِحا وَ شَری دِگَن. ناو مِرُوه به ایمان دا قَنج رِفتار گَن، گو وِسا وقته گو اَو له ضِدّ وَ دِبِژِن گو عمله وَ پیسَ، عمله وَ یه قَنج بِبینِن و رُژا دیتِنا خدادا، حمد و ثنایا وی بِژِن. بَر خاطره خاده، ژه هر نظامَگه بَشَری اطاعته بِگَن، چه اَو خُدان مقام پاشا بیت گو سَرتِر ژه همو کَسه یَ، آن چه هِندَ والی بِن گو اَوی اَو رِگِرِنَ گو جَزایا اَونه شُل پیس بِدَن و مَحتا وان مِرُوان بِگَن گو شُلا قَنج دِگَن. چون اِرادا خدا اَوَیَ گو، اون بِ گِرِنا شُلا قَنج، دَنگا نَزانیا مِرُوه به عاقل بِبِرینِن. بینا وان مِرُوا بژین گو آزادِن. آزادیا خو بُ پیسیتیه نَگَنَ هِنجَت، بَلگو بینا خُلامه خدا بژین. احتراما همو کَسه خُدان گَن. هَژَ بِرایا بِگَن. ژه خدا بِتِرسِن. احتراما پاشا خُدان گَن. گَلی خُلاما، بِ تواوی احترامه ژه اَربابه خو اطاعته بِگَن، نه تِنه ژه اَربابه قَنج و مِهربان، بَلگو ژه اَربابه به انصاف ژی. اَوَ شُلَگه خُدان لطفَ گو مِرُوَگ بَر خاطره هِنده گو خدا نَظَرا خودا هَیَ، وقته گو بِ نَحَقی زَجره دِکِشیت نَرِحَتیا تحمل گَت. چون گو چه اِفتخارَگ هَیَ هَگو وقته گو اون گُنَهه دِگَن و کُتا وه دِخُن، تحمله بِگَن؟ بله هَگو وقته گو اون قَنجیه دِگَن و بَر خاطره وه اون زَجره دِکِشِن، تحمله دِگَن، اَو شُلَ نَظَرا خدادا خُدان لطفَ. چون گو اون بُ وه یگه هاتنَ گازی گِرِن، چون گو مسیحْ ژی بَر خاطره وَ زَجر کِشا و بُ وَ نمونَیَگ بَجی هِلا، گو وِسا اون پِیه خو دانِنَ وه جیه گو اَوی پِیه خو دانا. «اَوی چه گُنَه نَگِرِن، و ناو دَوْه ویدا چه لِباندِن نَهاتنَ پَیدا گِرِن.» وقته گو دوژون دانَ وی، اَوی بَدَله دوژون نَدان؛ وقته گو زَجر کِشا، تهدید نَگِر، بَلگو وه یگه دا بَردَوام ما گو خو بِسپاریتَ دَسته خدا گو بِ عدالته قضاوته دِگَت. مسیحْ بوخو گُنَهه مَ سَر خاچا دار ناو بَدَنه خودا هِلگِرتِن، گو اَم راستا گُنَهه دا بِمِرِن و راستا صالِح بونه دا بژین. وَ بِ بیرینه وی شفا گِرتیَ. چون گو اون بینا وان پَزا بون گو رِیا خو بِزِر گِرِنَ، بله نَهَ اون زُوِرینَ لاره شُوان و چاودِره جانِت خو. هَ وِسا ژی، گَلی ژِنگا، ژه مِره خو اطاعته بِگَن، گو وِسا حتا هَگو هِندَ مِر ژه کلامه اطاعته ناگَن ژی، بَر خاطره رِفتارا وَ ژِنه خو، به هِنده گو اون دَوْه خو وَگَن، اَو بِزُورِنَ بُ آلیه کلامه، وقته گو اَو رِفتارا وَ یا محترم و پاک بِبینِن. نَهِلِن گو خَمِلاندِنا وَ ناو پِرچ وَهون و زِر خُووَگِرِن آن جِلِگه بُها بَرگِرِنه دا بیت، بَلگو بِلا خَمِلاندِنا وَ، ناو وه مِرُوه وَشارتیَ ناو دله وَدا بیت، گو بِ جِندیتیا رِحَگه نَرم و آرام هاتیَ خَمِلاندِن و بَین ناچیت، گو نَظَرا خدادا گَلَک اَرزِش هَیَ. چون گو ژِنگه مُقدسَ زَمانه بَره گو اُمیدا خو دابونَ خدا، خو وِسا دِخَمِلاندِن. اَوان ژه مِره خو اطاعت دِگِرِن، هَ وِسا گو سارا ژه ابراهیم اطاعت گِر و آغا گاز وی دِگِر. هَگو عمله وَ قَنج بیت و اون ژه دِشده تِرسناک نَتِرسِن، اون زارویه سارایه نَ. هَ وِسا ژی، گَلی مِرا، ناو ژیانا گَل ژِنه خودا بَرآورد بِن و حُرمَتا ژِنا خو خُدان گَن، وِسا گو مِرُو دِبِژیت اَو ژه آمانه نازِگِن، چون گو اَو گَل وَدا وارِثه لطفا ژیانه نَ، گو وِسا پِشیا دعایه وَ نَیِتَ گِرتِن. له دوماییگه، بِلا اون همو، یگدل بِن، دَرده یِگودو هِلگِرِن، وَ مُحبّتا بِراتیه هَبیت، اون دلسُز و دل نِزِم بِن. جیوابا پیسیتیه بِ پیسیتیه نَدَن، آن جیوابا دوژونا بِ دوژونا نَدَن، بَلگو برعکس، بَرکته بِخازِن، چون گو اون بُ وه یگه هاتنَ گازی گِرِن گو بَرکته بیننَ دَست. چون گو، «هَچی کَسه گو دِخازیت هَژَ ژیانه بِگَت و رُژه قَنج بِبینیت، دِبی اَزمانه خو ژه پیسیتیه و لِوِت خو ژه حیلا دور خُدان گَت. اَو دِبی بِشتا خو بِدَتَ پیسیتیه و قَنجیه بِگَت؛ اَو دِبی دوو صُلحه دا بیت و دوو وِدا بِچیت. چون گو چاوه خاده سَر صالِحانَ و گوهه وی سَر دعایه وانَ، بله رویه خاده له ضِدّ مِرُوِت شُل پیسَ.» نَهَ هَگو وَ بُ گِرِنا شُلا قَنج غیرت هَبیت، کِیَ گو بِگاریت ضَرَره بِگَهَشِنیتَ وَ؟ بله حتا هَگو اون بَر خاطره صالِح بونه زَجره بِکِشِن ژی، اونه بَرکته بِگِرِن. ژه وان نه بِتِرسِن، نه ژی پَرِشَ بِن، بَلگو ناو دله خودا حُرمَتا مسیحْ خاده گو مُقدسَ خُدان گَن. همو جاره حاضِر بِن گو هَچی کَسه پیسیار وَ گِر گو سَبَبا اُمیدا ناو وَدا چیَ، اون بِگارِن جیوابا وی مِرُوی بِدَن؛ بله دیسا ژی وه شُله بِ نَرمی و احترامه بِگَن. وجدانا خو پاک خُدان گَن، گو وِسا وقته بُختان وَ دِتَ گِرِن، اَونه گو راستا رِفتارا وَ یا قَنج ناو مسیحْ دا پیس قِسَ دِگَن، شَرمندَ بِن. چون هَگو اَوَ اِرادا خدا بیت، یا باش اَوَ گو اون بَر خاطره قَنجی گِرِنه زَجره بِکِشِن، نه بَر خاطره پیسیتی گِرِنه. چون گو مسیحْ ژی یگ جار بُ گُنَها زَجر کِشا؛ آنی اَوه صالِح، بُ اَونه گو صالِح نینِن، گو وِسا مَ بینیتَ حُضورا خدادا. اَو جسمه دا هاتَ گُشتِن، بله رِح دا ساخ بو، و له رِح دا چو لاره رِحه گو ناو زیندانه دا بون و بُ وان وَعظ گِر، هَمَن اَو رِحه گو زَمانه بَرِ اطاعت نَگِرِن، وقته گو خدا زَمانه نوح دا گو گَمی دِهاتَ چه گِرِن، بِ صَبره هِویدار بو. ناو وه گَمیه دا تِنه هِندَ مِرُوا، آنی هَشت مِرُوا بِ واسِطا آوه نجات پَیدا گِرِن. اَو آو، نمونا وه غُسلا تعمیده یَ گو وَ نجات دِدَت، تعمیدَگ گو قِرِژه ژه بَدَنه نابَت بَلگو داخازیَگَ ژه خدا بُ وجدانَگه قَنج. اَو غُسلا تعمیده بِ واسِطا رابونا عیسیْ مسیحْ ژه ناو مِریادا نجاته دِدَتَ وَ. هَمَن اَو عیسیْ مسیحْ گو چویَ اَسمانی و سَر دَسته راستَ خدایَ و میلیاکَت و خُدان قُدرَت و قُدرَت بِن اَمره ویدا نَ. بَجا بَر خاطره هِنده گو مسیحْ ناو جسمه دا زَجر کِشا، اون بِ وِسا فِکِر گِرِنه خو حاضِر خُدان گَن، چون هَچی کَسه گو ناو جسمه دا زَجر کِشایَ، ژه گُنَهه وَقَطیایَ، بَ وه یگه ژی عَمره خو یه مایی بُ اِرادا خدا دژیت نه بُ شهوته بَشَری. چون گو ایدی بَسَ اَو عَمره چُیی گو وَ پِشتا بُ گِرِنا شُله گو بت پرست هَز دِگَن بِگَن دانا و وَ ژیانا خو ناو به اَدبی، شهوت، مَستی، عیاشی، مجلِسه مَه وَخارِنه و بت پرستیه قَبیح دا، دَرباز گِر. بَ وه یگه، وقته گو اون ایدی ناو وان سَرکِشیه به حد و حساب دا ناکَونَ گَل وان، اَو صِفَت گِرتی دِبِن و دوژونا دِدَنَ وَ. بله اَو دیه حسابه بِدَنَ خدا، هَمَن اَو خدایه گو حاضِرَ گو دیوانا ساخا و مِریا بِگَت. چون بَ وه یگه یَ گو، انجیل حتا بُ مِریا ژی هاتَ وَعظ گِرِن، گو دوزَ گو گورَیَگی جسمه بینا تواوی مِرُوان محکوم بون، بله ناو رِح دا وِسا گو خدا دِخازیت بژین. دوماییگا همو دِشدی نِیزوکَ؛ بَجا خو راگِرِن و بَر خاطره دعایه خو هیشیار بِن. پِش همو دِشدی دا مِجِد هَژَ یِگودو بِگَن، چون گو مُحبّت، زِدَتیا گُنَها دِپَچِریت. به چِمَ چِم یِگودو مِوان گَن. مقاما وان چاودِره قَنج دا گو لطفه جُرواجُرَ خدا بُ وان هاتیَ سِپاردِن، هَریگ ژه وَ اَو دیاریا گو بُ وی هاتیَ سِپاردِن بُ خِذمَت گِرِن بُ یِگودو بِدَتَ شُله. هَچی کَسه گو قِسَ دِگَت دِبی وِسا قِسَ گَت گو، مِرُو دِبِژیت کلاما خدا دِبِژیت؛ اَوه گو خِذمَته دِگَت، دِبی بِ قاوَتا گو خدا دِدَت خِذمَته بِگَت، گو وِسا همو دِشدی دا خدا، بِ واسِطا عیسیْ مسیحْ شُکوه و جلاله پَیدا گَت. شُکوه و جلال و سَلطَنَت اَبَده حَتا اَبَده یا ویَ. آمین. گَلی عزیزان، ژه وه آگِره گو بُ امتحان گِرِنا وَ ناو وَدا گُر بویَ، صِفَت گِرتی نَبِن، وِسا گو مِرُو دِبِژیت دِشدَگه عَجِب سَره وَدا هاتیَ. بَلگو بَر خاطره هِنده گو اون ناو زَجره مسیحْ دا بونَ شِریگ شادیه بِگَن، گو وِسا وقته گو شُکوه و جلالا وی دووهار دِبیت، اون ژی کَیف بِن و شادیه بِگَن. هَگو بَر خاطره ناوه مسیحْ به حُرمَتیا وَ هاتَ گِرِن، خَنیَگه حاله وَ، چون گو رِحا شُکوه و جلاله، رِحا خدا سَر وَ جی دِگِریت. بله هَگو ناو وَدا یگ زَجره دِکِشیت، وِسا له نَیِت گو اَو بَر خاطره قاتل آن دِز آن مِرُوَگه شُل پیس آن مِرُوَگ گو خو تِگَلی شُلا خلقه دِگَت زَجره بِکِشیت. بِ وه حالی هَگو مِرُوَگ بَدَلا مسیحیَگه زَجره دِکِشیت بِلا شَرمندَ نَبیت، بَلگو بِلا ناو وی ناوی دا سِتایِشا خدا بِگَت. چون وقته هِنده یَ گو قضاوت ژه خانوادا خدا دَستبه بِگَت؛ و هَگو ژه مَ دَستبه دِگَت، بَجا دوماییگا اَونه گو ژه انجیلا خدا اطاعته ناگَن دیه چاون بیت؟ و «هَگو مِرُوه صالِح زحمت نجاته پَیدا دِگَت، چه دیه سَره مِرُوه به دین و گُنَهکاردا بِت؟» بَجا بِلا اَونه گو گورَیَگی داخازیا خدا زَجره دِکِشِن، جانه خو بِسپارِنَ خالقه وفادار و قَنجی گِرِنه دا بَردَوام بِمینِن. اَز گو بوخو ژه رِدین سِپیه کلیسایه مَ و شاهِده زَجره مسیحِم و هَ وِسا ژی ناو وه شُکوه و جلالا گو قِرارَ زو آشگَرا بیت دا شِریگِم، رِدین سِپیه کلیسایه گو ناو وَدانَ نصیحت دِگَم گو: شُوانَتیا هِشَما خدا گو نابَینا وَدایَ بِگَن و چاودِریا وان بِگَن، بله نه بِ زُره بَلگو بِ دل بِگَن، هَ وِسا گو خدا دِخازیت، نه بَر خاطره منفعته کِرِت بَلگو بِ اشتیاقه. سَر اَونه گو بُ وَ هاتنَ سِپاردِن، آغاتیه نَگَن، بَلگو بُ هِشَمه بِبِنَ نمونَ. وقته گو سَرُکه شُوانا دووهار گَت، اونه اَو تاجا شُکوه و جلاله گو ناچِلمِسیت بِستینِن. هَ وِسا ژی گَلی زَلاما، ژه رِدین سِپیا اطاعته بِگَن. اون همو ناو رِفتارا خو گَل یِگودودا دل نِزِمیه بِگَنَ بَر خودا، چون گو، «خدا دِرابیتَ له ضِدّ مِرُوه مغرور، بله لطفا خو دِدَتَ مِرُوه دل نِزِم.» بَجا خو بِن دَسته قاوَتَ خدادا دل نِزِم گَن، گو وِسا، وقته باش دا وَ سَربِلند گَت. تواوی نیارانیه خو بِسپارِنَ وی، چون گو اَو خَما وَدایَ. هیشیار بِن؛ له شار بِن. دُژمِنه وَ ابلیس، بینا شِرَگه گو نِرَنِرا ویَ دِگَرِت و دوو مِرُوَگه دِگَرِت گو قُط گَت. پِشیا وی بِسَگینِن، ایمانا خودا طیگ راوَستِن، چون اون دِزانِن گو همو جیه دُنیایه بِرایِت وَ ژی هَ وان زَجرانَ دِکِشِن. پاشه هِنده گو وَ بُ مدَتَگه گِم زَجر کِشا، خدایه تواوی لطفا، گو ناو مسیحْ دا اون گازی گِرِنَ بُ شُکوه و جلالا خو یا اَبَدی، بوخو دیه وَ دیسا آوا و طیگ و قاوَت گَت و دیه وَ دامَزِرِنیت. سَلطَنَت بُ وی بیت اَبَده حَتا اَبَده. آمین. مِن بِ واسِطا سیلاس گو اَز اَوی بینا بِرایَگه وفادار دِزانِم، اَو نِویسارَ گُرْتْ بُ وَ نِویسیَ گو وَ نصیحت گَم و شَهادَته بِدَم گو اَوَیَ لطفا خدا یا راست. ناو وه لطفه دا طیگ راوَستِن. اَو خانِما گو شَهره بابِله دایَ، اَوا گو بینا وَ هاتیَ بِژارتِن بُ وَ سِلاوا دِرِگَت، هَ وِسا ژی گوره مِن مَرقُس. بِ ماچا مُحبّته سِلاوا یِگودو بِگَن. آشتی و سِلامتی سَر وَ همویا اون اَونه گو ناو مسیحْ دا نَ بیت. ژه شَمعونه پِطرُس، خُلام و رسوله عیسیْ مسیحْ، بُ اَونه گو، بِ واسِطا صالِح بونا خدایه مَ و نجاتگَره مَ عیسیْ مسیحْ، ایمانَگه بینا ایمانا مَ، اینانَ دَست: لطف و آشتی و سِلامتی، بِ واسِطا مَعریفَتا خدا و خادیه مَ عیسیْ، گَلَک زِدَ سَر وَ بیت. قُدرَتا وی یا الهی، هَچی دِشدا گو بُ ژیان و دینداریه لازِمَ، دایَ مَ. اَوَ بِ واسِطا مَعریفَتا ویَ، اَوه گو مَ گازی دِگَتَ بُ شُکوه و جلال و قَنجیا خو. اَوی بِ واسِطا وانَ وَعده خو یه خُدان اَرزِش و عَظیم دانَ مَ، گو اون بِ واسِطا وان، ناو ذاته وی یه الهی دا بِبِنَ شِریگ و ژه وه رِزی بونا گو بَر خاطره داخازیه پیس ناو دُنیایه دایَ بِحلِن. بَ وه یگه، سَعیا خو بِگَن گو اون بِ واسِطا ایمانا خو قَنجیه بیننَ دَست و بِ واسِطا قَنجیه مَعریفَته، و بِ واسِطا مَعریفَته خوراگِرتِنه، و بِ واسِطا خوراگِرتِنه طیگ راوَستانه، و بِ واسِطا طیگ راوَستانه دینداریه، و بِ واسِطا دینداریه مُحبّتا بِراتیه و بِ واسِطا مُحبّتا بِراتیه هَژه گِرِنه. چون هَگو وَ اَو خِصلَتنَ هَبِن و زِدَتِر بِن، ناهِلِن گو اون ژه مَعریفَتا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، به اَثَر آن به حاصِل بِمینِن. چون اَوه گو اَو خِصلَتنَ چِنینِن، گُورَیَ، و دور نابینیت و بیره چویَ گو ژه گُنَهه خو یه بَرِ پاک بویَ. بَجا گَلی بِرایا، زِدَتِر سَعی گَن گو گازی بون و بِژارتِنا خو تأیید گَن، چون هَگو اون وان خِصلَتانَ بِدَنَ شُله، اون چه جارا ناکَوِن. چون گو وِسا اَو ایجازَیَ کامِل بُ وَ دِتَ دایین گو اون بِچِنَ ناو پادشاهیا اَبَدیَ خادیه مَ و نجاتگَره مَ عیسیْ مسیحْ. بَجا اَز دِخازِم گو همو جاره وان خِصلَتانَ بینمَ بیرا وَ، دوزَ گو اون وان دِزانِن و اون ناو وه راستیا گو وَ هَیَ دا، طیگ راوَستانَ. اَز وِسا مَصلِحَت دِزانِم گو، حَتا وه وقته گو اَز ناو وه بَدَنه دا مَ، بِ ایناندِنا بیرا وَ، وَ تشویق گَم، چون گو اَز دِزانِم اَزه گَلَک زو ژه وه بَدَنه وَقَطِم، هَ وِسا گو خادیه مَ عیسیْ مسیحْ اَو یگَ بُ مِن آشگَرا گِر. و اَز تواوی سَعیا خو دِگَم گو پاشه وَقَطینا مِن ژه وه دُنیایه، اون بِگارِن گو همو جاره وان دِشدانَ بیننَ بیراخو. چون وقته گو مَ راستا قُدرَتا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ و هاتنا وی بُ وَ گُت، اَم دوو چیروکه گو بِ شارَزاتیه چه بونَ دا نَچُن، بَلگو مَ عَظمَتا وی بِ چاوه خو دیته بو. چون وقته گو اَوی، ژه آلیه خدایه باب، حُرمَت و شُکوه و جلال گِرت و دَنگَک ژه اَو شُکوه و جلالا خُدان عَظمَت گَهَشتَ وی گو، «اَوَیَ گوره مِن یه عزیز گو ژه وی راضیمَ،» مَ بوخو هَمَن اَو دَنگَ گو ژه اَسمانی هات بیهیست، چون گو اَم گَل ویدا سَر وه چییایه مُقدس بون. مَ قِسا خُدان هِتبارَ پِیغَمبَرا هَیَ گو اونه شُلَگه قَنج بِگَن هَگو اون گوهه بِدَنه، چون گو بینا چِرایَگه ناو جیَگه تاری دا دِجِرِسگیت، حَتا وقته گو رُژ دَرکَویت و سِتِرا سِبیزو ناو دله وَدا دَرکَویت. پِش همو دِشدی دا، وِنَ بِزانِن گو چی یگ ژه نَبوَته نِویساره مُقدس، تفسیرا پِیغَمبَرَگه بوخو نینَ. چون گو چه جارا، چه نَبوَت بِ داخازیا مِرُوَگه نَهاتیَ، بَلگو رِحا مُقدسا خدا مِرُو دانَ گَل خودا و اَوان ژه آلیه خدا قِسَ گِرِن. بله ناو قَومی دا ژی پِیغَمبَرِت دِرَوین هَبون، هَ وِسا گو ناو وَدا ژی دیه ماموستایِت دِرَوین هَبِن. اَو وَشارتی، دَرسه دِرَو و وِرانگَر دیه بینِن و حتا اَربابه گو اَو کِرینَ ژی دیه حاشا گَن و وِسا، دیه بَین چُنَگه زو سَر خودا بینِن. گَلَک مِرُو دیه بِکَونَ دوو به اَدبیا واندا و بَر خاطره وان، دیه راستا رِیا راستیه دا کُفریا بِژِن. اَو ناو طمعا خودا، بِ قِسه خو یه گو دِلِبینِن، دیه تالانا وَ بِگَن. بله محکوم بونا وان گو ژه کِمِژوَ کِفش بویَ، به شُل نَرونِشتیَ و بَین چُنا وان ژی نَرازایَ. چون هَگو خدا، وقته گو میلیاکَتا گُنَه گِرِن رَحم وان نَگِر، بَلگو اَو هاوِتنَ بِنه جَهنَمه دا گو اَو کوراتیا تاریتیه دا حَتا دیوانه زنجیر گِری بِنَ خُدان گِرِن؛ و هَگو اَوی رَحم دُنیایا قدیم نَگِر، بَلگو وقته اَوی سَر وه عالَما به دینا طوفان رِگِر، اَوی تِنه نوح اَو واعِظه صالِح بونه گَل هَفت نَفَره دی خُدان گِر؛ و هَگو شَهره سُدوم و عَمورَه گِرِنَ خولی و اَو محکومی بَین چُیینه گِرِن و اَو گِرِنَ عبرتَگ بُ دوماییگا به دینیه، و هَگو اَو لوطه صالِح گو بِهنا وی ژه به اَدبیا وان مِرُوِت پیس چِگ بِبو، نجات دا، چون گو اَو مِرُوه صالِح همو رُژه ناو واندا دژیا و جانه وی یه صالِح، ژه دیتِن و بیهیستِنا عمله وان یه پیس عَذاب دِکِشا، بَجا خاده دِزانیت گو چاون، مِرُوه دیندار ژه امتحانا خَلاص گَت و مِرُوه گو صالِح نینِن حَتا رُژا قیامَته بِن جَزایه دا خُدان گَت، مخصوصَن ژی اَونه گو خو دِسپارِنَ شهوته مِرارَ نفسه و اقتداره گوشگَ دِزانِن. اَو هِند قیاسا نَتِرس و مغرورِن گو ژه کُفر گِرِن راستا اَونه خُدان شُکوه و جلال گو اَسمانی دانَ دا ناتِرسِن. بِ وه حالی گو حتا میلیاکَت ژی گو زُر و قُدرَتا وان گَلَک زِدَتِرَ، حُضورا خاده دا، وقته گو محکوم بونا وان دِتَ گُتن، توهینا وان ناگَن. بله اَونَ، بینا حیوانه به شعورِن گو گورَیَگی غَریزا خو رِفتاره دِگَن و هاتنَ دُنیایه گو بِکَونَ ناو طَلِگه دا و بَین بِچِن؛ و اَو راستا وان دِشدادا کُفریا دِبِژِن گو چه دِشدی ژه وان فام ناگَن، بَجا اَو دیه ناو بَین چُنا خودا بَین بِچِن، و اَو دیه بَدَلا وان خِرابیه گو گِرِنَ، خِرابیه بِبینِن. کَیف خوشیا وان اَوَیَ گو رُژوَ عیاشیه بِگَن. اَو لَکَ و شَرمزاری نَ گو حتا وقته گو گَل وَدا ناو مِوانداریه دا نَ، ژه حیله خو کَیفه دِگَن. چاوه وان پْر ژه زِنایه یَ و ژه گُنَه گِرِنه تِر نابِن. اَو وان مِرُوه گو سِستِن دِلِبینِن. دله وان فِرَ طمعه بویَ. اَو زارویِت ملعون! اَوان رِیا دوز بَردانَ و ژه ره دَرکَوتِنَ. اَوان رِیا بَلعام گوره بِعور، دانَ بَخو، اَوه گو هَژَ هِنده دِگِر گو ژه رِیا خِراب منفعته بینیتَ دَست. بله بَلعام بَر خاطره تقصیرا خو زُر سرزنش بو. کَرَگه به اَزمان، بِ دَنگا انسان قِسَ گِر و پِشیا دینیتیا وی پِیغَمبَری گِرت. اَو ماموستایه دِرَوین، بینا کانیه هِشک و مِژه گو بِ باکرُفه هاتنَ هاوژُرتِنِن. بُ وان ظُلَماتا تاریتیا کامِل حاضِر بویَ. چون گو اَو بِلند بِلند هِندَ قِسا دِبِژِن گو ژه غرور و به عاقلیه تِژینَ و بِ شهوته به اَدبَ جسمه، وان مِرُوان دِلِبینِن گو تازَ ژه دَسته مِرُوه گو رِیا خودا دَرکَوتِنَ دا حِلاتِنَ. اَو وَعدا آزادیه دِدَن، بله بوخو برده رِزی بونه نَ؛ چون هَچی دِشدا گو سَر مِرُو مسلط بیت، اَو مِرُو بردَ یَ. چون اَو مِرُوه گو، بِ واسِطا مَعریفَتا خادیه مَ و نجاتگَره مَ عیسیْ مسیحْ ژه دِشده مِرارَ دُنیایه حِلاتِنَ، هَگو دیسا بِوَ وان بِن و اَو سَر وان مِرُوانَ مسلط بِن، دوماییگا وان دیه ژه اَوِلی ژی خِرابتِر بیت. چون گو بُ وان باشتِر اَوَ بو گو چه جارا رِیا صالِح بونه ناس نَگِره بان، حَتا هِنده گو پاشه ناس گِرِنا وه، رویه خو ژه حُکما مُقدسَ گو بُ وان هاته بو سِپاردِن بِزُورینِن. هَچی دِشدا گو اَو مَثَلا راست دِبِژیت سَر وان قَوِمیَ گو: «گوجِگ دِزُوِریتَ سَر وَرِشاندِنا خو،» و «بَراز پاشه شُستِنه، دیسا خو ناو هَریه دا دِوَگَزینیت.» گَلی عزیزان، نَهَ اَوَ ناما مِن یا دویه یَ گو اَز بُ وَ دِنِویسِم. هر دو نامَ مِن بُ ایناندِنا بیرا وَ نِویسی گو وَ بُ فِکرَگه خالص تشویق گَم، گو اون پِشگُتنه پِیغَمبَرِت مُقدس و هَمژی حُکما خاده و نجاتگَره مَ گو بِ واسِطا رسولِت وَ هاتَ دایین، بیننَ بیراخو. پِش همو دِشدی دا وِنَ بِزانِن گو رُژه دوماییگه دا هِندَ مِرُوه گو تِرانا دِگَن دیه بِن گو دوو داخازیه پیسَ خودا نَ و بِ تِرانا، دیه بِژِن: «بَ وَعدا هاتنا وی چِله هات؟ چون ژه وه وقته گو باوانه مَ مِرِن، همو دِشد هَ وِسایَ گو ژه دَستبه گِرِنا عالَمه بو.» چون گو اَو بِ عَمد چاوه خو سَر وه راستیه گِر دِدَن، گو بِ کلاما خدا اَسمان کِمِژوَ، هَبو و عَرد ژه آوه و بِ واسِطا آوه شِکل گِرت، و هَ بِ وه آوه، دُنیایا وه زَمانه ناو آوه دا بات بو و بَین چو. بله بِ هَمَن کلامه، اَسمانِت و عَرده گو نَهَ هَنَ، بُ آگِری هاتنَ انبار گِرِن و حَتا رُژا قیامَته و بَین چُنا مِرُوه به دین دِنَ خُدان گِرِن. بله گَلی عزیزان، ژه وه راستیه غافل نَبِن گو لاره خاده رُژَگ بینا هزار سالایَ و هزار سال، بینا رُژَگه یَ. خاده بَجی ایناندِنا وَعدا خودا، نامینیتَ دِرَنگی، وِسا گو هِندَگ گُمان دِگَن، بَلگو اَوی راستا وَدا صَبر هَیَ و ناخازیت گو چه کَس بَین بِچیت، بَلگو دِخازیت گو همو کَس بِگَهَشیتَ تَوبه. بله رُژا زُوِرینا خاده بینا دِزَگه دیه بِت و اَسمان بِ دَنگَکه بِلند دیه بَین بِچِن، جسمه اَسمانی دا، دیه بِشَوتِن و بِهِلُشِن و عَرد و هَچی شُلا گو سَر وه قَوِمیَ دیه آشگَرا بیت. نَهَ گو اَو دِشدَنَ همو وِسا دیه بِهِلُشِن، اون دِبی مِرُوه چاون بِن؟ وَ دِبی ژیانَگه مُقدس و دیندار هَبیت و اون دِبی هِویا رُژا خدا بِن و اَوه بِخِنینَ لَزه. بَر خاطره وه رُژه آگِر دیه بَربیتَ اَسمانا و دیه بِهِلُشِن و جسمه اَسمانی وه حالیدا گو دِشَوِتِن دیه بِحَلِن! بله اَم گورَیَگی وَعدا وی هِویا اَسمانه تازَ و عَردَگه تازَ نَ گو صالِح بونه ناو واندا جی گِرتیَ. بَجا گَلی عزیزان، بَر خاطره هِنده گو اون هِویا وان دِشدانَنَ، مِجِد سَعیه بِگَن گو اون حُضورا ویدا به لَکَ و به عَیب و ناو صُلح و سِلامتیه دا بِن. و صَبرا خادیه مَ، نجات بِزانِن، هَ وِسا گو بِرایه مَ یه عزیز پولس ژی گورَیَگی وه حکمتا گو بُ وی هاتیَ دایین، بُ وَ نِویسی. اَو تواوی نامه خودا وقته گو راستا وان دِشدانَ دا قِسَ دِگَت، وِسا دِنِویسیت. نامه ویدا هِندَ دِشد هَنَ گو فام گِرِنا وان زحمتَ و مِرُوه نَزان و سِست دَست دِبَنَ ناودا، هَ وِسا گو گَل نِویسارِت مُقدسَ دیتِردا ژی وِسا دِگَن و اَوَ باعیثه بَین چُنا وان دِبیت. بَجا اون گَلی عزیزان، نَهَ گو اون پِشتِر وِنَ دِزانِن، له شار بِن وِسا له نَیِت گو اون بِ خطایا مِرُوه پیس ره دَرکَوِن و طیگ راوَستانا خو ژه دَست بِدَن. بَلگو ناو لطف و مَعریفَتا خادیه مَ و نجاتگَره مَ عیسیْ مسیحْ دا مَزِن بِن. شُکوه و جلال بیت بُ وی نَهَ حَتا اَبَده. آمین. راستا کلاما ژیانه، اَو کلام گو ژه دَستبه گِرِنه هَبو، اَو کلام گو مَ بیهیستیَ و مَ بِ چاوه خو دیتیَ، اَو کلام گو مَ بَرخودایه دا و مَ دَسته خو لِدایَ. ژیان آشگَرا بو، و مَ اَو دیتیَ، و اَم سَر وه شَهادَته دِدَن و اَم ژیانا اَبَدی بُ وَ دِبِژِن، اَو ژیانا اَبَدی گو گَل بابودا بو و سَر مَ آشگَرا بو. اَم اَو دِشدا گو مَ دیتیَ و بیهیستیَ بُ وَ ژی دِبِژِن، گو اون ژی گَل مَدا بِبِنَ هَوال؛ و بَراستی هَوالَتیا مَ گَل بابو و گَل گوره وی عیسیْ مسیحْ دایَ. اَم وان دِشدانَ دِنِویسِن گو شادیا مَ کامِل بیت. اَوَیَ اَو پیاما گو مَ ژه وی بیهیستیَ و اَم دِبِژِنَ وَ، گو خدا نورَ و ناو ویدا چه تاریتی چِنینَ. هَگو اَم بِژِن مَ گَل ویدا هَوالَتی هَیَ بِ وه حالی گو اَم ناو تاریتیه دا ره دِچِن، اَم دِرَوا دِگَن و اَم راستیه ناینَ جی. بله هَگو اَم ناو نوره دا ره بِچِن، وِسا گو اَو ناو نوره دایَ، مَ گَل یِگودو هَوالَتی هَیَ و خونا عیسی، گوره وی مَ ژه همو گُنَها تَمیز دِگَت. هَگو اَم بِژِن مَ چه گُنَه چِنینِن، مَ خو لِباندیَ و راستی ناو مَدا نینَ. هَگو اَم گُنَهِت خو اعتراف گَن، اَو اَمین و عادلَ گو گُنَهِت مَ بِبَخشیت و مَ ژه هر جورَ نَحَقیَگه تَمیز بِگَت. هَگو اَم بِژِن مَ گُنَه نَگِریَ، اَم اَوی دِگَنَ دِرَوگَر و کلاما وی ناو مَدا نینَ. اَی زارویِت مِن یه دَلال، اَز وانَ بُ وَ دِنِویسِم گو اون گُنَها نَگَن. بله هَگو کَسَگ گُنَهه بِگَت، مَ لاره بابو شفیعَگ هَیَ، آنی عیسیْ مسیحه صالِح. عیسی اَو قُربانیَ گو بِ واسِطا وی گُنَهِت مَ دِنَ بَخشین، و نه تِنه گُنَهِت مَ بَلگو گُنَهِت تواوی دُنیایه ژی. بِ وه یگه اَم دِزانِن گو مَ اَو ناس گِریَ هَگو اَم اَمرِت وی بیننَ جی. هَچی کَسه بِژیت: «اَز اَوی ناس دِگَم» بله اَمرِت وی نَینیتَ جی، دِرَوگَرَ و ناو ویدا راستی چِنینَ. بله هَچی کَسه کلاما وی خُدان گَت، بَراستی مُحبّتا خدا ناو ویدا کامِل بویَ. بِ وه یگه اَم دِزانِن گو اَم ناو ویدانَ: هَچی کَسه دِبِژیت ناو ویدا دِمینیت، دِبی وِسا رِفتار گَت گو عیسی رِفتار دِگِر. گَلی عزیزان، اَز چه اَمره تازَ بُ وَ نانِویسِم، بَلگو اَمرَگه گَون بُ وَ دِنِویسِم گو وَ ژه اَوِلیدا هَبویَ. اَو اَمره گَون، هَمَن اَو پیامَ گو وَ بیهیستیَ. بله دیسا ژی، اَمره گو اَز بُ وَ دِنِویسِم اَمرَگه تازَیَ گو راستیا وه ناو ویدا و ناو وَدا دووهار دِگَت، چون گو تاریتی دَرباز دِبیت و نورا راستیه نَهَ ژی وِیَ دِبِرِسقیت. هَچی کَسه بِژیت ناو نوره دایَ بله نَفرَته بِرایه خو بِگَـت، هِشتا ناو تاریتیه دایَ. هَچی کَسه هَژَ بِرایه خو بِگَت، ناو نوره دِمینیت و چه دِشد نابیتَ باعیث گو اَو بِکَویت. بله هَچی کَسه گو نَفرَته بِرایه خو بِگَت، ناو تاریتیه دایَ و ناو تاریتیه دا ره دِچیت. اَو نِزانیت کِوَ دِچیت، چون گو تاریتیه چاوه وی گُورَ گِریَ. اَز بُ دِنِویسِم، اَی زارویِت دَلال، چون گو گُنَهِت وَ بَر خاطره ناوه وی هاتنَ بَخشین. اَز بُ وَ دِنِویسِم، گَلی باوان، چون گو اون اَوه گو ژه دَستبه گِرِنه هَبویَ، ناس دِگَن. اَز بُ وَ دِنِویسِم، گَلی زَلاما، چون گو اون سَر اَوه شُل پیس مسلط بونَ. اَز بُ وَ دِنِویسِم، گَلی زاروگان، چون گو اون بابو ناس دِگَن. اَز بُ دِنِویسِم، گَلی باوان، چون گو اون اَوه گو ژه دَستبه گِرِنه هَبویَ، ناس دِگَن. اَز بُ وَ دِنِویسِم گَلی زَلاما، چون گو اون قاوَتِن، و کلاما خدا ناو وَدا دِمینیت، و اون سَر اَوه شُل پیس مسلط بونَ. هَژَ دُنیایه نَگَن آن هَچی دِشدا گو تِدایَ. هَگو کَسَگ هَژَ دُنیایه بِگَت، هَژه گِرِنا بابو ناو ویدا نینَ. چون گو هَچی دِشدا ناو دُنیایه دایَ، آنی داخازیا جسم، داخازیا چاو و خو مَزِن گِرِن بِ مقام و ماله دُنیایه، ژه بابو نینَ بَلگو ژه دُنیایه یَ. دُنیا و داخازیه وی دیه دَرباز بِن، بله هَچی کَسه گو اِرادا خدا تینیتَ جی، حَتا اَبَده دِمینیت. گَلی زاروگان، آخِرزمانَ، و هَ وِسا گو وَ بیهیستیَ ’ضِدّ مسیحْ‘ وِیَ تِت، هَ نَهَ ژی گَلَک اَونه گو له ضِدّ مسیحِن هاتنَ. بَهنده اَم دِزانِن گو آخِرزمانَ. اَو ناو مَدا دَرکَوتِن و چُن، بله اَو ژه مَ نَبون؛ چون هَگو اَو ژه مَ بان، دیه گَل مَدا مابان. بله چُیینا وان آشگَرا گِر گو چی یگ ژه وان ژه مَ نَبون. بله اون بِ اَوه مُقدس هاتنَ مسح بویین و اون همو راستیه دِزانِن. اَز بُ وَ دِنِویسِم، نه بَر خاطره هِنده گو اون راستیه نِزانِن، بَلگو بَر خاطره هِنده گو اون اَوه دِزانِن، و بَر خاطره هِنده گو چه دِرَو ژه راستیه نایِت. که دِرَوگَرَ خِنجی اَوه گو حاشا دِگَت گو عیسی هَمَن مسیحَ؟ اَو مِرُوَ هَمَن ’ضِدّ مسیحْ‘ اَ گو هم بابو و هم گوری حاشا دِگَت. هَچی کَسه گوری حاشا گَت، بابو ژی چِنینَ و هَچی کَسه بینیتَ اَزمان گو ایمان گوری هَیَ، ایمان بابو ژی هَیَ. بِهلِن اَو دِشدا گو وَ ژه اَوِلیدا بیهیستیَ ناو وَدا بِمینیت. هَگو اَو دِشدا گو وَ اَوِلیدا بیهیستیَ ناو وَدا بِمینیت، هِنگه اونه ژی ناو گور و ناو بابودا بِمینِن. و اَوَیَ اَو دِشدا گو اَوی وَعدَ دایَ مَ، آنی ژیانا اَبَدی. اَز وان دِشدانَ راستا وان مِرُوادا دِنِویسِم گو دِخازِن وَ ره دَرخینِن. بله راستا وَدا، اَو مسحا گو وَ ژه وی گِرتیَ، ناو وَدا دِمینیت و اون هَوجَیی هِنده نینِن گو چه کَس دَرسه بِدَتَ وَ. بَلگو مسحا وی راستا همو دِشدی دا دَرسه دِدَتَ وَ. اَو مسح حَقَ و دِرَو نینَ. هَ وِسا گو دَرس دایَ وَ، ناو ویدا بِمینِن. نَهَ، اَی زارویِت دَلال، ناو ویدا بِمینِن گو وقته اَو دووهار دِبیت اَم مطمئن بِن و وقته هاتنا وی اَم شَرمنده وی نَبِن. هَگو اون دِزانِن گو اَو صالِحَ، بَجا اون وِنَ ژی دِزانِن گو هَچی کَسه صالِح بونه تینیتَ جی، ژه وی هاتیَ دُنیایه. بَرخودَنه بابو چه جورَ هَژه گِرِنَگ دایَ مَ، گو اَم زارویِت خدا بِنَ گاز گِرِن! و اَم هَ وِسانَ ژی. دُنیا مَ ناس ناگَت، بَر خاطره هِنده گو اَو ناس نَگِر. گَلی عزیزان، اَم نَهَ زارویِت خدانَ، و هِشتا آشگَرا نَبویَ گو اَمه بِبِنَ چه. بله اَم دِزانِن وقته اَو دووهار بیت اَمه بینا وی بِن، چون گو اَمه اَوی هَ اَو چاونَ وِسا بِبینِن. و هَچی کَسه گو وه اُمیده ویَ گِردَت، خو پاک دِگَت، هَ وِسا گو اَو پاکَ. هَچی کَسه گُنَهه بِگَتَ پِشه خو، داناندِنا شِریعَته بِن پِیه خودا ژی دِگَتَ پِشه خو؛ گُنَه آنی داناندِنا شِریعَته بِن پِیادا. اون دِزانِن گو اَو دووهار بو گو گُنَها راگَت و بِبَت، و ناو ویدا چه گُنَه چِنینَ. اَوه گو ناو ویدا دِمینیت ناو گُنَهه دا بَردَوام نامینیت؛ اَوه گو ناو گُنَهه دا بَردَوام بِمینیت، نه اَو دیتیَ و نه اَو ناس گِریَ. اَی زارویِت دَلال، نَهِلِن چه کَس وَ ره دَرخینیت. هَچی کَسه صالِح بونه بینیتَ جی، صالِحَ، هَ وِسا گو اَو صالِحَ. هَچی کَسه گُنَهه دِگَتَ پِشه خو ژه ابلیسَ، چون گو ابلیس هَ اَوِلیدا گُنَها دِگَت. گوره خدا بَر خاطره هِنده دووهار بو گو شُلِت ابلیس بَین بِبَت. اَوه گو ژه خدا هاته بیتَ دُنیایه گُنَهه ناگَتَ پِشه خو، چون گو تُیه خدا ناو ویدا دِمینیت؛ بَجا اَو نِگاریت ناو گُنَهه دا بَردَوام بِمینیت، چون گو اَو ژه خدا هاتیَ دُنیایه. وِسا آشگَرا دِبیت گو کِنَ زارویِت خدا و کِنَ زارویِت ابلیس: هَچی کَسه گو صالِح بونه نَگَتَ پِشه خو، ژه خدا نینَ، و هَمژی اَو کَسه گو هَژَ بِرایه خو ناگَت. اَوَیَ پیاما گو هَ اَوِلیدا وَ بیهیست، گو اَم دِبی هَژَ یِگودو بِگَن. اَم نابی بینا قائن بِن گو ژه اَوه شُل پیس بو و بِرایه خو گُشت. و بُچی اَو گُشت؟ چون گو شُله وی بوخو پیس بون و شُله بِرایه وی قَنج بون. گَلی بِرایا، صِفَت گِرتی نَبِن گو دُنیا نَفرَته وَ دِگَت، اَم دِزانِن گو اَم ژه مِرِنه چُنَ بُ ژیانه، چون گو اَم هَژَ بِرایا دِگَن. اَو کَسه گو مُحبّته ناگَت، ناو مِرِنه دا دِمینیت. هَچی کَسه نَفرَته بِرایه خو دِگَت، قاتلَ و اون دِزانِن گو ژیانا اَبَدی ناو چه قاتلادا جی چِنینَ. اَم وِسا دِزانِن هَژه گِرِن چیَ گو اَوی جانه خو رِیا مَدا دا، و اَم ژی دِبی جانه خو رِیا بِرایادا بِدَن. هَگو مِرُوَگه ماله دُنیایه هَبیت و بِبینیت گو بِرایه وی محتاجَ، بله دله وی بُ حاله وی نَشَوتیت، چاون هَژه گِرِنا خدا ناو ویدا دِمینیت؟ اَی زارویِت دَلال، وَرِن اَم مُحبّته بِگَن، نه بِ گُتن و قِسَدانه بَلگو بِ عمل و راستیه. بِ وه یگه اَمه بِزانِن گو اَم یه راستیه نَ و اَمه دله خو حُضورا خدادا مطمئن گَن؛ چون گو کَنگه دله مَ، مَ محکوم گَت، خدا ژه دله مَ مَزِنتِرَ و اَو همو دِشدی دِزانیت. گَلی عزیزان، هَگو دله مَ، مَ محکوم نَگَت، مَ حُضورا خدادا اطمینان هَیَ. و هَچی دِشدا اَم بِخازِن، اَمه ژه وی بِستینِن، چون گو اَم اَمرِت وی تینِنَ جی و اَم وه شُله دِگَن گو اَوی راضی دِگَت. و اَمره وی اَوَیَ گو، اَم بِ ناوه گوره وی عیسیْ مسیحْ ایمانه بینِن و هَژَ یِگودو بِگَن، هَ وِسا گو بُ مَ اَمِر گِریَ. هَچی کَسه گو اَمرِت خدا تینیتَ جی، ناو خدادا دِمینیت و خدا ناو ویدا. اَم بِ واسِطا رِحا خدا گو اَوی دایَ مَ، دِزانِن گو اَو ناو مَدا دِمینیت. گَلی عزیزان، باواریا خو هر رِحَگه نَینِن، بَلگو اَوان امتحان گَن گو کانه ژه خدانَ آن نه. چون گو گَلَک پِیغَمبَرِت دِرَوین کَتنَ ناو دُنیایه دا. اَمه وِسا رِحا خدا ناس گَن: هَچی رِحا بینیتَ اَزمان گو عیسیْ مسیحْ بِ جسمه انسانی هاتیَ، ژه خدایَ. و هَچی رِحا گو عیسی اعتراف نَگَت، ژه خدا نینَ. اَو رِحَ هَمَن رِحا ’ضِدّ مسیحَ‘ گو وَ بیهیستیَ گو دیه بِت و هَ نَهَ ژی ناو دُنیایه دایَ. اَی زارویِت دَلال، اون ژه خدانَ و اون سَر وان مسلط بونَ، چون گو اَوه گو ناو وَدایَ ژه اَوه گو دُنیایه دایَ مَزِنتِرَ. اَو ژه دُنیایه نَ، بَهنده اَو راستا دُنیایه قِسَ دِگَن و دُنیا گوهه خو دِدَتَ وان. اَم ژه خدانَ. اَو کَسه گو خدا ناس دِگَت، گوهه خو دِدَتَ مَ؛ بله اَوه گو ژه خدا نینَ، گوهه خو نادَتَ مَ. وِسا اَم رِحا راستیه و رِحا نَراستیه ناس دِگَن. گَلی عزیزان، وَرِن اَم مُحبّته یِگودو بِگَن، چون گو مُحبّت ژه آلیه خدایَ و هَچی کَسه مُحبّته دِگَت، ژه خدا هاتیَ دُنیایه و خدا ناس دِگَت. اَوه گو مُحبّته ناگَت، خدا ناس ناگَت، چون خدا مُحبّتَ. وِسا مُحبّتا خدا ناو مَدا آشگَرا بو گو خدا تَنیا گوره خو رِگِرَ دُنیایه گو اَم بِ واسِطا وی بژین. مُحبّت اَوَیَ، نه اَو گو مَ مُحبّت خدا گِریَ، بَلگو اَوی مُحبّت مَ گِر و گوره خو رِگِر گو قُربانیا بَخشینا گُنَهِت مَ بیت. گَلی عزیزان، هَگو خدا وِسا مُحبّت مَ گِر، اَم ژی دِبی مُحبّته یِگودو بِگَن. چه کَسه چه جارا خدا نَدیتیَ؛ هَگو اَم مُحبّته یِگودو بِگَن، خدا ناو مَدا دِمینیت و مُحبّتا وی ناو مَدا کامِل بویَ. اَم وِسا دِزانِن گو اَم ناو ویدا دِمینِن و اَو ناو مَدا، چون گو اَوی ژه رِحا خو دایَ مَ. و مَ دیتیَ و اَم شَهادَته دِدَن گو بابو، گوره خو رِگِریَ گو نجاتگَره دُنیایه بیت. اَو کَسه بینیتَ اَزمان گو عیسی گوره خدایَ، خدا ناو ویدایَ و اَو ناو خدادا. بَجا مَ اَو مُحبّتا گو خدا راستا مَدا هَیَ ناس گِریَ و مَ باواری بِ اینایَ. خدا مُحبّتَ و اَو کَسه گو ناو مُحبّته دا دِمینیت، ناو خدادا دِمینیت و خدا ناو ویدا. مُحبّت وِسا ناو مَدا کامِل بویَ گو مَ رُژا قیامَته اطمینان هَبیت، چون گو اَو چاون بیت، وه دُنیایه دا اَم ژی وِسانَ. ناو مُحبّته دا تِرس چِنینَ، بَلگو مُحبّتا کامِل تِرسه دِدَرخینیت؛ چون گو تِرس ژه جَزایه تِت و اَوه گو دِتِرسیت، ناو مُحبّته دا کامِل نَبویَ. اَم مُحبّته دِگَن چون گو اَوی اَوِلی مُحبّت مَ گِر. هَگو کَسَگ بِژیت: «اَز هَژَ خدا دِگَم،» بله نَفرَته بِرایه خو بِگَت، اَو دِرَوگَرَ. چون اَوه گو هَژَ بِرایه خو گو بِ چاو دِبینیت، نَگَت، نِگاریت هَژَ خدایه گو بِ چاو نَدیتیَ بِگَت. اَو اَمره گو مَ ژه وی اِستاندیَ اَوَیَ: هَچی کَسه هَژَ خدا بِگَت دِبی هَژَ بِرایه خو ژی بِگَت. اَو کَسه گو ایمان هَبیت عیسی هَمَن مسیحَ، ژه خدا هاتیَ دُنیایه؛ اَو کَسه گو هَژَ بابو دِگَت، هَژَ اَوه گو ژه وی هاته بیتَ دُنیایه ژی دِگَت. اَم وِسا دِزانِن گو اَم هَژَ زارویِت خدا دِگَن وقته اَم هَژَ خدا دِگَن و اَمرِت وی تینِنَ جی. چون گو هَژه گِرِنا خدا اَوَیَ گو اَم اَمرِت وی بیننَ جی و اَمرِت وی گِران نینِن. چون گو هَچی کَسه ژه خدا هاتیَ دُنیایه، سَر وه دُنیایه مسلط دِبیت. و اَو سَرکَوتِنا گو سَر دُنیایه مسلط بویَ، ایمانا مَیَ. که سَر دُنیایه مسلط دِبیت خِنجی اَوه گو ایمان هَیَ عیسی گوره خدایَ؟ اَوَ گو بِ آو و خون هات، آنی عیسیْ مسیحْ. نه تِنه بِ آوه، بَلگو بِ آو و خون؛ و رِحا خدایَ گو شَهادَته دِدَت، چون گو رِحا خدا راستیَ. چون اَونه گو شَهادَته دِدَن سه نَ: رِحا خدا و آو و خون؛ و شَهادَتا وان سه یانَ یگَ. هَگو اَم شَهادَتا انسان قَبول دِگَن، شَهادَتا خدا گَلَک مَزِنتِرَ، چون گو اَوَ شَهادَتا خدایَ گو بوخو راستا گوره خودا دایَ. هَچی کَسه ایمان گوره خدا هَیَ، اَو شَهادَتَ ناو خودا هَیَ. بله اَوه گو ایمان خدا چِنینَ اَو دِرَوگَر زانیَ، چون اَو شَهادَتا گو خدا راستا گوره خودا دایَ، باوار نَگِریَ. اَو شَهادَت اَوَیَ گو خدا ژیانا اَبَدی دایَ مَ، و اَو ژیانَ ناو گوره ویدایَ. هَچی کَسه گوره خدا هَیَ، ژیان هَیَ و هَچی کَسه گوره خدا چِنینَ، ژیان چِنینَ. اَز وان دِشدانَ بُ وَ گو وَ بِ ناوه گوره خدا ایمان هَیَ، دِنِویسِم، گو اون بِزانِن وَ ژیانا اَبَدی هَیَ. اَوَیَ اَو اطمینانا گو مَ حُضورا ویدا هَیَ گو هَگو اَم دِشدَگه گورَیَگی اِرادا وی بِخازِن، اَو دَنگا مَ دِبیهیسیت. و هَگو اَم بِزانِن گو هَچی دِشدا اَم ژه وی دِخازِن اَو دَنگا مَ دِبیهیسیت، بَجا اَم دِزانِن گو اَو دِشدا مَ ژه وی خاستیَ، مَ هَیَ. هَگو مِرُوَگ بِبینیت گو بِرایه وی گُنَهَگه دِگَت گو دوماییگا وه مِرِن نینَ، اَو دِبی دعایا بِگَت و خدا دیه ژیانه بِدَته. اَز وِنَ راستا وان مِرُوادا دِبِژِم گو دوماییگا گُنَها وان مِرِن نینَ. گُنَهَگ ژی هَیَ گو دوماییگا وه مِرِنَ. اَز نابِژِم گو راستا گُنَهَگه وِسادا دِبی دعایا بِگَن. تواوی شُله خِراب گُنَهِن. بله گُنَهَگ ژی هَیَ گو دوماییگا وه مِرِن نینَ. اَم دِزانِن گو هَچی کَسه ژه خدا هاته بیتَ دُنیایه، ناو گُنَهه دا بَردَوام نامینیت، بَلگو عیسی گو ژه خدا هاتَ دُنیایه اَوی دِپارِزیت و دَسته اَوه شُل پیس ناگَهَشیتَ وی. اَم دِزانِن گو اَم ژه خدانَ و تواوی دُنیا بِن قُدرَتا اَوه شُل پیس دایَ. اَم وِنَ ژی دِزانِن گو گوره خدا هاتیَ و زانایی دایَ مَ گو اَم اَوی گو راستیَ ناس گَن. اَم ناو وی دانَ گو راستیَ، آنی ناو گوره وی عیسیْ مسیحْ دا. اَوَ خدایه راست و ژیانا اَبَدی. اَی زارویِت دَلال، خو ژه بُتا دور بِگِرِن. ژه مِنَ رِدین سِپی، بُ خانِما هاتی بِژارتِن و زارویِت وی، اَونه گو اَز ناو راستیه دا هَژه دِگَم، و نه تِنه اَز بَلگو تواوی اَونه گو راستیه ناس دِگَن، بَر خاطره وه راستیا گو ناو مَدا دِمینیت و حَتا اَبَده دیه گَل مَدا بیت. لطف و رَحمت و آشتی و سِلامتی ژه آلیه خدایه باب و ژه آلیه عیسیْ مسیحْ، گوره وی بابی، ناو راستی و مُحبّته دا گَل مَدا بیت. اَز گَلَک کَیف خوش بوم گو مِن زانی هِندَ زارویه تَ گورَیَگی اَو دِشدا گو بابو بُ مَ اَمِر گِره بو، ناو راستیه دا دِژین. نَهَ، خانِما عزیز، اَز ژه تَ دِخازِم گو اَم مُحبّته یِگودو بِگَن. وِسا نینَ گو اَز اَمرَگَ تازَ بُ تَ دِنِویسِم، بَلگو اَوَ هَمَن اَو اَمرَ گو هَ اَوِلیدا مَ هَبویَ. و مُحبّت اَوَیَ گو اَم گورَیَگی اَمرِت وی بژین. اَو اَمر اَوَیَ، هَ وِسا گو وَ ژه اَوِلیدا بیهیستیَ گو اون دِبی ناو مُحبّته دا بژین. بَر خاطره هِنده گو گَلَک حیلَباز کَتنَ ناو دُنیایه، هَمَن اَونه گو هاتنا عیسیْ مسیحْ ناو جسمه انسانی دا ناینَ اَزمان. مِرُوَگه وِسا، حیلَباز و ضِدّ مسیحَ. وَ هاژَ خو هَبیت گو اون اَو دِشدا گو مَ بُ زحمت کِشایَ ژه دَست نَدَن، بَلگو اون خَلاتَگه کامِل بِستینِن. هَچی کَسه گو پِش دَرسا مسیحْ بِکَویت و ناو وِدا نَمینیت، خدا گَل ویدا نینَ، اَوه گو ناو دَرسه دا دِمینیت، هم بابو گَل ویدایَ هم گور. هَگو مِرُوَگ بِتَ لاره وَ و وه دَرسه نَینیت، اَوی نَبَنَ مالا خو و حتا سِلاوه ژی له نَگَن؛ چون هَچی کَسه سِلاوه وی بِگَت، ناو شُله وی یه پیس دا دِبیتَ شِریگ. دوزَ گو مِن گَلَک دِشد هَنَ اَز بُ وَ بِنویسِم، بله اَز ناخازِم بِ کاغَذ و حِبره بیت. بَلگو اَز هِویدارِم بِمَ لاره وَ و اَم روبرو گَل یِگودو قِسَ گَن گو شادیا مَ کامِل بیت. زارویِت خوشگا تَ یا هاتی بِژارتِن بُ تَ سِلاوا دِرِگَن. ژه مِنَ رِدین سِپی، بُ گایوسه عزیز گو اَز اَوی ناو راستیه دا هَژه دِگَم. عزیزه مِن، دعایا مِن اَوَیَ گو همو دِشد بُ تَ باش بِچیتَ پِش و تِ ناو سِلامتیه دا بی، وِسا گو رِحا تَ تِدایَ. اَز گَلَک کَیف خوش بوم وقته بِرا هاتِن و شَهادَت دان گو تِ چه قیاسا راستا راستیه دا وفاداری و بَراستی ژی تِ ناو راستیه دا دِژی. مِن چه کَیف خوشی وِنَ مَزِنتِر چِنینَ گو اَز بِبیهیسِم گو زارویِت مِن ناو راستیه دا دِژین. عزیزه مِن، تِ اَمین بونا خو ناو تواوی وان شُله خودا گو بُ وان بِرایانَ دِگَی، نیشان دِدَی، مخصوصَن گو اَو بُ تَ بیانینَ. اَوان ژی حُضورا کلیسایه دا سَر مُحبّتا تَ شَهادَت دان. بَجا تِیه شُلَگه قَنج بِگَی هَگو اَوان وِسا گو لاییقه خدایَ، رِگَی سَفَره. چون گو اَو بَر خاطره اَوه ناوی کَتنَ ره و چه آریکاری ژه اَونه گو یهودی نینِن قَبول نَگِرِنَ. بَهنده اَم ژی دِبی آریکاریا مِرُوِت وِسا بِگَن گو مَ پِشبِرِنا راستیه دا آریکاری گِره بیت. مِن دِشدَگ بُ کلیسایه نِویسی، بله دیوتْرِفیس گو هَز دِگَت پِش همو کَسه دا بیت، اقتدارا مَ قَبول ناگَت. بَجا وقته اَز بِم، اَزه اَو شُله گو اَو دِگَت، بینمَ سَر رویه آوه، چون گو اَو بِ فَسادیه به چِنَ له ضِدّ مَ قِسَ دِگَت، و تِنه بِ وه یگه ژی قانع نَبویَ، اَو مِرُوَ، بِرایا قَبول ناگَت؛ و پِشیا اَونه گو دِخازِن بِرایا قَبول گَن ژی دِگِریت و اَوان کلیسایه دا دِدَرخینیتَ دَروَ. عزیزه مِن، نه پیسیتیه بَلگو قَنجیه بِگَ نمونا خو؛ اَو کَسه گو قَنجیه بِگَت ژه خدایَ؛ اَو کَسه گو پیسیتیه بِگَت خدا نَدیتیَ. همو کَس راستا دیمیتریوس شَهادَتا قَنج دِدَت، حتا راستی بوخو ژی. اَم ژی شَهادَتا خو له زِدَ دِگَن و تِ دِزانی گو شَهادَتا مَ راستَ. مِن گَلَک دِشد هَبون گو اَز بُ تَ بِنویسِم، بله اَز ناخازِم بِ قلم و حِبره بیت. اَز هِویدارِم گَلَک زو تَ بِبینِم و اَمه روبرو گَل یِگودو قِسَ گَن. آشتی و سِلامتی سَر تَ بیت! هَوال بُ تَ سِلاوا دِرِگَن. سِلاوا بِگَهَشینَ یگ بَ یگه هَوالا. ژه یهودا، خُلامه عیسیْ مسیحْ و بِرایه یعقوب، بُ اَونه هاتی بِژارتِن گو ناو خدایه باب دا، عزیزِن و بُ عیسیْ مسیحْ هاتنَ خُدان گِرِن: رَحمت و آشتی و سِلامتی و مُحبّت گَلَک زِدَ سَر وَ بیت. گَلی عزیزان، دوزَ گو مِن گَلَک اشتیاق هَبو گو راستا وه نجاتا گو اَم همو ناودا شِریگِن، بُ وَ بِنویسِم و لاواهیا وَ بِگَم گو بُ وه ایمانه سَعیه بِگَن. هَمَن اَو ایمانا گو یگ جار بُ هَمِشَ بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ هاتیَ سِپاردِن. چون هِندَ مِرُو گو کِمِژوَ بُ وه محکوم بونه هاتنَ کِفش گِرِن، به دَنگ هاتنَ ناو وَدا. اَونَ هِندَ مِرُوه به دینِن گو لطفا خدایه مَ، دِوَگُرِنَ بُ به اَدبیه و تَنیا اَربابه مَ و آغایه مَ عیسیْ مسیحْ حاشا دِگَن. نَهَ بِ وه حالی گو وَ یگ جار تواوی اَو دِشدَنَ فام گِرِن، بله اَز دِخازِم بینمَ بیرا وَ گو عیسیْ خاده گو وَلاته مصره دا بنی اسرائیل نجات دا، پاشه اَونه گو ایمان چِنَبون، بَین بِرِن. اَوی، اَو میلیاکَته گو سَر مقاما اقتدارا خو نَمان، بَلگو جیه خو یه باش بَردان، ناو کوراتیا تاریتیه دا بِ زنجیره اَبَدی حَتا دیوانا وه رُژا عَظیم خُدان گِریَ. هَ وِسا، شَهره سُدوم، عَمورَه و شَهره دُر و بَر گو بینا وان به ناموسی گِرِن و کَتنَ دوو شهوته گو بُ بَدَنه طبیعی نَبون، بِ تحمل گِرِنا جَزایا آگِره اَبَدی، بونَ عبرت. بله دیسا ژی، هَ وه جورَیی اَو مِرُوَنَ ژی گورَیَگی خَونه گو دِبینِن، جسمه خو مِرار دِگَن، اقتداره رَد دِگَن و راستا اَونه خُدان شُکوه و جلال گو اَسمانی دانَ کُفریا دِگَن. بله حتا اَو میلیاکَته عَظیم آنی میکائیل، وقته گو رابو ابلیس و راستا جنازه موسی گَل ویدا بَحث دِگِر، ایجازَ نَدا خو وقته گو اَوی باسه محکوم بونا موسی دِگِر، توهینا وی بِگَت، بَلگو گُت: «خاده، تَ تنبیه گَت!» بله اَو مِرُوَنَ توهینه تواوی دِشده گو فام ناگَن دِگَن و تواوی اَو دِشده گو بینا حیوانه به شعور گورَیَگی غَریزه فام دِگَن، هَمَن اَو دِشد، اَوان بَین دِبَن. وَی بُ حاله وان! چون گو اَو رِیا قائن دا چُنَ و بَر خاطره منفعته، خو بِوَ خطایا بَلعام گِرِنَ و ناو سَرکِشیا قورَح دا بَین چُنَ. اَونَ ناو مِوانداریه وَ یه گو مُحبّت تِدانَ دا، به تِرس گَل وَدا جَشنه دِگِرِن، بله بینا رازه بِنه بَحره نَ گو بِ چاو نایِنَ دیتِن؛ اَونَ اَو شُوانِن گو تِنه خو دِچَرینِن؛ اَوره به بارانِن گو با اَوان دِبَت؛ داره به اِرمیشَ پاییزا دِرَنگِن گو دو جارا مِرِنَ و رَهوَ دَرکَوتِنَ. اَونَ شیپَله خُرتَ بَحره نَ گو عمله وان یه شَرم بینا کفه تِنَ سَر آوه؛ سِتِرِت سَرگِردانِن گو ظُلَماتا تاریتیا کامِل، حَتا اَبَده بُ وان هاتیَ کِفش گِرِن. خَنوخ گو هَفت نَسلا پاشه آدم بو، هَ راستا وانَدا نَبوَت گِر و گُت: «بَرخودَنه، خاده گَل هزاران هزار مُقدسه خودا تِت، گو دیوانا همو کَسه بِگَت و تواوی به دینا، بَر خاطره تواوی به دینیه وان گو ناو به دینیه دا گِرِنَ، محکوم گَت و هَ وِسا ژی اَوان بَر خاطره تواوی اَو قِسه کِرِت گو گُنَهکاره به دین له ضِدّ وی گُتِنَ، محکوم گَت.» اَو مِرُوَنَ چِمَ چِمه دِگَن، گازِندا دِگَن، دوو شهوته پیسَ خودا نَ؛ بِلند بِلند مَزِن مَزِن قِسَ دِگَن و بُ منفعتا خو طایه هِندَ مِرُوا دِگِرِن. بله گَلی عزیزان، اون دِبی پِشگُتنا رسولِت خادیه مَ عیسیْ مسیحْ بیننَ بیراخو. اَوان گُتنَ وَ: «رُژه دوماییگه دا، هِندَ مِرُو دیه هَبِن گو تِرانا دِگَن گو دوو شهوته خو گو له ضِدّ دین دا نَ دِچِن.» اَونَنَ گو دِبِنَ باعیثه جُداتیه. اَونَ مِرُوه دُنیایی نَ و رِحا خدا چِنینِن. بله اون گَل عزیزان، خو ناو ایمانا خودا گو گَلَک مُقدسَ، آوا گَن ناو رِحا مُقدسا خدادا دعایا بِگَن، و خو ناو مُحبّتا خدادا خُدان گَن، وه حالیدا گو اون هِویا رَحما خادیه مَ عیسیْ مسیحِن گو وَ بِبَتَ بُ آلیه ژیانا اَبَدی. راستا اَو مِرُوه گو شِگ هَنَ دا، رَحم بِن؛ بِ دَرخِستِنا مِرُوه دی ناو آگِری دا، اَوان نجات دَن؛ بِ تِرسه رَحمه نیشا هِندَگَ دی بِدَن، وَ حتا ژه اَو جِلِگه گو بِوَ شهوته جسمه بونَ ژی، نَفرَت هَبیت. نَهَ سَر اَوه گو دِگاریت وَ ژه کَتِنه خُدان گَت و وَ به عَیب، بِ شادیَگه عَظیم، ناو حُضورا شُکوه و جلالا خودا حاضِر گَت، سَر اَو خدایه یکتا، نجاتگَره مَ، بِ واسِطا خادیه مَ عیسیْ مسیحْ، شُکوه و جلال و عَظمَت و سَلطَنَت و اقتدار بیت، اَوه گو ژه اَزَله هَبویَ، نَهَ هَیَ و حَتا اَبَده دیه هَبیت! آمین. آشگَرابونا سَر عیسیْ مسیحْ، گو خدا دا وی گو اَو دِشده گو دِبی گَلَک زو بِقَوِمِن، نیشا خُلامِت خو بِدَت. اَوی اَو یگَ، بِ رِگِرِنا میلیاکَته خو لاره خُلامه خو یوحنا سَر وی آشگَرا گِر. و اَوی، سَر کلاما خدا و شَهادَتا عیسیْ مسیحْ آنی هَچی دِشدا گو دیت، شَهادَت دا. خَنیَگه حاله وی مِرُوی گو وه کلاما نَبوَته دِخونیت و خَنیَگه حاله وان مِرُوا گو وِنَ دِبیهیسِن و اَو دِشدا گو ناودا هاتیَ نِویساندِن تینِنَ جی، چون گو اَو وقت نِیزوکَ. ژه یوحنا، بُ هَفت کلیسایه حَریما آسیایه: لطف و آشتی و سِلامتی ژه آلیه وی گو هَیَ و هَبو و دیه بِت سَر وَ بیت و ژه آلیه اَو هَفت رِحه گو بَر تَخته وینَ، و ژه آلیه عیسیْ مسیحْ، اَو شاهِده وفادار و اَوه گو ناو مِریادا یه اَوِلیَ گو رابویَ و سَرُکه پاشایِت سَر رویه عَردیَ. سَر اَوه گو هَژَ مَ دِگَت و بِ خونا خو اَم ژه گُنَهِت مَ خَلاص گِرِنَ، و اَوی ژه مَ پادشاهیَگ چه گِر و بُ خدا، بابه اَسمانیه خو کاهین چه گِرِن، شُکوه و جلال و سَلطَنَت بُ وی بیت، اَبَده حَتا اَبَده. آمین. بَرخودَنه، اَو بِ اَورا تِت، هر چاوَگ دیه وی بِبینیت، حتا چاوه اَونه گو نِیزَ له راگِرِن؛ و تواوی طایفه دُنیایه بَر خاطره وی دیه تازیه بِگِرِن. بَله، دیه وِسا له بِت. آمین. خاده خدا دِبِژیت: «اَزِم الف و اَزِم ی؛ اَزِم اَوه گو هَیَ و هَبو و دیه بِت، اَو قادره مطلق.» اَز یوحنا، بِرایه وَ، اَوه گو ناو بَلا و پادشاهی و ناو وه صَبرا بِ طیگ راوَستانا گو ناو عیسی دا یا مَیَ گَل وَدا شِریگِم، بَر خاطره کلاما خدا و شَهادَتا عیسی ناو وه جَزیرا گو دِبِژِنه دا پاتموس دا بوم. اَز رُژا خاده دا، تِژی ژه رِحا خدا بوم و مِن پِشت سَره خو دَنگَکه بِلند بینا دَنگا زِرنایَگه بیهیست، گو دِگُت: «هَچی دِشدا گو تِ دِبینی کِتِبَگه دا بِنویسَ و اَوه رِگَ بُ هَفت کلیسایا آنی کلیسایه شَهره اَفِسُس، اِسمیرنا، پِرگاموم، تیاتیرا، ساردِس، فیلادِلفیه و لائودیکیه.» پاشه اَز زُوِریم گو بِبینِم اَوَ چه دَنگَ گو گَل مِدا قِسَ دِگَت؛ وقته اَز زُوِریم مِن هَفت جیه چِرایَ زِر دیتِن، و مِن نابَینا جیه چِرایادا مِرُوَگ دیت گو رَنگه گوره انسان دِدا، گو عبایَگه دِرِژ بَدا و بِشتبِنَگه زِر دُرا سینگه ویَ بو. توکه سَره وی سِپی بون، بینا هِریا سِپی، بینا برفه. چاوه وی بینا گُریه آگِری بون، پِیه وی بینا برُنزه گو ناو کوره دا هاتیَ سُرگِرِن دِبِرِسقی و دَنگا وی بینا شِرَشِرا گَلَک آوا بو. ناو دَسته وی یه راسته دا هَفت سِتِر هَبون و ژه دَوْه وی شمشیرَگه دوژَ دوسَر دَرکَوته بو، و صومَته وی بینا رُژه بو گو بِ تواوی قاوَتا خو دِبِرِسقی. وقته مِن اَو دیت اَز بینا مِریَگه کَتِمَ بَر پِیه وی. بله اَوی دَسته خو یه راسته دانا سَر مِن و گُت: «نَتِرسَ، اَزِم اَوِل و اَزِم آخِر؛ اَزِم اَوه گو ساخَ. اَز مِرِم، و بَرخوده اَز حَتا اَبَده ساخِم، و کلیده مِرِنه و عالَما مِریا دَسته مِدانَ. بَجا اَو دِشده تِ دِبینی بِنویسَ، هَچی دِشدا گو هَیَ و هَچی دِشدا گو وِنَ وِداتِر تِتَ جی. سِرّا اَو هَفت سِتِره گو تَ ناو دَسته مِدا دیت و سِرّا اَو هَفت جیه چِرایَ زِر اَوَیَ: اَو هَفت سِتِر، میلیاکَته وان هَفت کلیسایانَ و اَو هَفت جیه چِرایه، اَو هَفت کلیسانَ. «بُ میلیاکَته کلیسایا شَهره اَفِسُسه بِنویسَ: «اَوه گو هَفت سِتِر دَسته خو یه راسته دا هَنَ و ناو هَفت جیه چِرایَ زِردا ره دِچیت، وِسا دِبِژیت: اَز عمله تَ و زحمته تَ و صَبرا بِ طیگ راوَستانا تَ دِزانِم. اَز دِزانِم گو تِ نِگاری مِرُوه گو پیسِن تحمل گَی، بَلگو تَ اَونه گو دِبِژِنَ خو رسول امتحان گِرِنَ و تَ زانیَ گو اَو دِرَوگَرِن. اَز دِزانِم گو تِ بِ صَبره طیگ دِراوَستی و بَر خاطره ناوه مِن تحمل دِگَی و نَوَستیایی. بله مِن اَو گازِندَیَ ژه تَ هَیَ گو تَ اَو مُحبّتا گو اَوِلی هَبو بَردایَ. بَجا بینَ بیراخو گو تِ ژه کیدَره دا کَتی؛ تَوبَ گَ و اَو شُله تَ اَوِلی دِگِر، بِگَ. نَگو، اَزه بِمَ لاره تَ و اَزه جیه تَ یه چِرایه سَر جیه وه راگَم، مَگَر تِ تَوبَ گَی. بِ وه حالی تَ اَو دِشدا قَنج هَیَ گو تَ ژه شُله دَستَگا نیکولاییان نَفرَت هَیَ، وِسا گو مِن ژی نَفرَت هَیَ. «اَوه گو گوه هَیَ بِلا بِبیهیسیت گو رِحا خدا چه دِبِژیتَ کلیسایا. اَوه گو سَرکَویت، اَزه اِرمیشا دارا ژیانه گو ناو بِهَشتا خدادایَ، بِدَمه. «بُ میلیاکَته کلیسایا شَهره اِسمیرنایه بِنویسَ: «اَوه گو اَوِلَ، اَوه گو آخِرَ، اَوه گو مِر، اَوه گو ساخ بو، وِسا دِبِژیت: اَز عَذابا گو تِ دِکِشی و نَییتیا تَ دِزانِم، بله تِ دَولمَندی! اَز بُختانه وان مِرُوا دِزانِم گو دِبِژِن گو یهودی نَ بله نینِن، بَلگو دیرا شیطانینَ. ژه وه زَجرا گو قِرارَ تِ بِکِشی، نَتِرسَ. بَرخوده، ابلیس دیه ناو وَدا هِندَگا پاوِژیتَ زیندانه گو اون امتحان بِن و اونه دَه رُژا عَذابه بِکِشِن. حَتا بَ مِرِنه وفادار بِمینَ و اَزه تاجا ژیانه بِدَمَ تَ. «اَوه گو گوه هَیَ بِلا بِبیهیسیت گو رِحا خدا چه دِبِژیتَ کلیسایا. اَوه گو سَرکَویت ژه مِرِنا دویه ضَرَر ناگَهَشیته. «بُ میلیاکَته کلیسایا شَهره پِرگامومه بِنویسَ: «اَوه گو شمشیره دوژَ دوسَر هَیَ، وِسا دِبِژیت: اَز دِزانِم تِ کیدَره دِمینی، وه جیه گو تَخته پادشاهیا شیطانی وِدَره یَ. بِ وه حالی تِ ناوه مِن قاهیم خُدان دِگَی و ایمانا گو تَ بِ مِن هَیَ حاشا ناگَی، حتا دَورانه آنتیپاس دا، اَو شاهِده مِن یه وفادار گو ناو وَدا اَو گُشتِن، هَمَن وه جیه گو شیطانی وِدَره جی گِرتیَ. «بله مِن هِندَ گازِندَ راستا تَدا هَنَ: تَ هِندَ مِرُو وِدَره هَنَ گو دوو دَرسا بَلعام دا دِچِن؛ هَمَن اَو بَلعام گو فِرَ بالاق گِر گو بَرَگه پاوِژیتَ بَر پِیه بنی ‌اسرائیله گو بِبیتَ باعیثه کَتِنه، گو وِسا ژه رِسقه بُ بُتا هاتی پِشکِش گِرِن بُخُن و زِنایه بِگَن. هَمژی تَ هِندَ مِرُو هَنَ گو دِچِنَ دوو دَرسا دَستَگا نیکولاییان دا. بَجا تَوبَ گَ. نَگو، اَزه گَلَک زو بِمَ لاره تَ و بِ شمشیره دَوْه خو گَل واندا شَری بِگَم. «اَوه گو گوه هَیَ بِلا بِبیهیسیت گو رِحا خدا چه دِبِژیتَ کلیسایا. اَوه گو سَرکَویت، اَزه نانه وَشارتیَ مَنّا بِدَمه دا و اَزه بَرَگه سِپی بِدَمه گو ناوَگه تازَ سَر وه بَری هاتیَ نِویساندِن، گو چه کَس اَوه نِزانیت، خِنجی وی مِرُوی گو اَوه دِستینیت. «بُ میلیاکَته کلیسایا شَهره تیاتیرایه بِنویسَ: «گوره خدا گو چاوه بینا آگِره گُر هَنَ و پِیه وی بینا برُنزه هاتی سُرگِرِنِن، وِسا دِبِژیت: اَز عمله تَ، مُحبّت و ایمان و خِذمَت و صَبرا بِ طیگ راوَستانا تَ دِزانِم، و اَز وِنَ ژی دِزانِم گو عمله تَ یه دوماییگه ژه یه اَوِلی گَلَکتِرِن. بله مِن اَو گازِندَیَ ژه تَ هَیَ گو، تِ وه ژِنگا گو ناوه وی ایزابلَ تحمل دِگَی، اَو ژِنگا گو دِبِژیتَ خو پِیغَمبَر و بِ دَسته خو خُلامه مِن دِلِبینیت گو زِنایه بِگَن و رِسقه بُ بُتا هاتی پِشکِش گِرِن بُخُن. مِن وقت دا وی گو تَوبَ گَت، بله اَو ناخازیت گو ژه به ناموسیه خو تَوبَ گَت. بَرخوده، اَزه اَوی پاوژِمَ ناو لِوینا نَساخیه دا، اَزه اَونه گو گَل ویدا زِنایه دِگَن ژی پاوژِمَ ناو بَلایَگه مَزِن دا، مَگَر اَو ژه شُله وی تَوبَ گَن، و اَزه زارویه وی بَین بِبَم. ایجا تواوی کلیسا دیه بِزانِن گو اَز هَمَن اَوِم گو فِکر و دلی دِوَکُلِم و اَزه گورَیَگی عمله هَریگ ژه وَ خَلات و جَزایه بِدَمه دا. بله اون اَونه دی گو تیاتیرایه دا نَ، بُ وَ گو اون دوو وه دَرسه دا ناچِن و وان دِشدا فِر نابِن گو هِندَگ دِبِژِنه سِرّت کورَ شیطانی، دِبِژِم گو اَز چه باره دی نادانِمَ سَر بِشتا وَ. تِنه حَتا وقته گو اَز تِم، هَچی دِشدا گو وَ هَیَ قاهیم خُدان گَن. «اَوه گو سَرکَویت، اَوه گو حَتا دوماییگه عمله مِن بینیتَ جی، اَزه اقتداره بِدَمَ وی گو سَر مِلَتا حُکومَته بِگَت، «”اَو دیه بِ گُپاله آسِن سَر وان حُکمه بِگَت؛ و دیه وان بینا گُلُزه هَری هور گَت،“ هَ وِسا گو مِن بوخو اَو اقتدارَ ژه بابه خو اِستاندیَ. اَزه سِتِرا سِبیزو بِدَمَ وی. اَوه گو گوه هَیَ بِلا بِبیهیسیت گو رِحا خدا چه دِبِژیتَ کلیسایا. «بُ میلیاکَته کلیسایا شَهره ساردِسه بِنویسَ: «اَوه گو هَفت رِحه خدا و هَفت سِتِر هَنَ، وِسا دِبِژیت: اَز عمله تَ دِزانِم. تِ ناوَدَنگی بِ ساخ بون، بله تِ مِری. شار بَ، و قاوَته بِدَ هَچی دِشدا گو مایَ و بَ مِرِنه یَ! چون مِن عمله تَ بَر چاوه خدایه خو کامِل نَزانیَ. بَجا وِسا اَو دِشدا گو بُ تَ هاتیَ دایین و تَ بیهیستیَ، بینَ بیراخو؛ اَوه خُدان گَ و تَوبَ گَ. هَگو تِ شار نَبی، اَزه بینا دِزَگه بِم و تِ نِزانی گو اَزه چه سَعَتَگه دا بِمَ تَ. «بِ وه حالی تَ هِندَ ناو، ناو ساردِسه دا هَنَ، جَماعَتَگ گو جِلِگه خو پیس نَگِرِنَ و اَو وه حالیدا گو جِلِگه سِپی بَرگِرِنَ دیه گَل مِدا ره بِن، چون گو گِیرهاتی نَ. اَوه گو سَرکَویت، وِسا دیه جِلِگه سِپی بَرگَت و اَز چه جارا ناوه وی ژه دَفترا ژیانه رَش ناگَم. اَزه حُضورا بابه خو و میلیاکَتِت ویدا ناوه وی بینمَ اَزمان. اَوه گو گوه هَیَ بِلا بِبیهیسیت گو رِحا خدا چه دِبِژیتَ کلیسایا. «بُ میلیاکَته کلیسایا شَهره فیلادِلفیه بِنویسَ: «اَوه گو مُقدسَ، اَوه گو حَقَ، اَوه گو کلیدا داوود پاشا هَیَ، اَوه گو وَدِگَت و چه کَس گِر نادَت و اَوه گو دِگِریت و چه کَس ناوَگَت، وِسا دِبِژیت: اَز عمله تَ دِزانِم. بَرخوده، مِن دَرَگه وَگِری دانایَ بَر تَ گو چه کَس نِگاریت اَوه گِر دَت. اَز دِزانِم گو قاوَتا تَ گِمَ، بله تَ دیسا ژی کلاما مِن خُدان گِریَ و تَ ناوه مِن حاشا نَگِریَ. بَرخوده، اَونه گو دیرا شیطانی دا نَ، هَمَن اَونه گو دِبِژِنَ خو یهودی بله نینِن، بَلگو دِرَوا دِگَن، بَرخوده، اَزه وِسا له بِگَم گو اَو بِن و بِکَونَ بَر پِیه تَ و اَو دیه بِزانِن گو مِن هَژَ تَ گِریَ. بَر خاطره هِنده گو تَ کلاما مِن گو راستا صَبرا بِ طیگ راوَستانه دایَ خُدان گِریَ، اَزه ژی تَ ژه وه سَعَتا امتحانه گو تِتَ سَر تواوی دُنیایه گو اَونه سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ امتحان گَت، خُدان گَم. «اَز گَلَک زو تِم. هَچی دِشدا تَ هَیَ قاهیم خُدان گَ، گو وِسا چه کَس تاجا تَ ژه تَ نَستینیت. اَوه گو سَرکَویت، اَزه اَوی بِگَمَ ستونَگ ناو معبدا خدایه خودا. اَو ایدی چه جارا وِدَره دا دَرناکَویت و اَزه ناوه خدایه خو و شَهره خدایه خو، سَر وی بِنویسِم، آنی اورشلیما تازَ گو ژه اَسمانی ژه آلیه خدایه مِن ژُردا تِت و هَمژی اَزه ناوه خو یه تازَ سَر وی بِنویسِم. اَوه گو گو هَیَ بِلا بِبیهیسیت گو رِحا خدا چه دِبِژیتَ کلیسایا. «بُ میلیاکَته کلیسایا شَهره لائودیکیه بِنویسَ: «اَوه گو آمینَ، اَوه گو وفادار و شاهِده راستَ، اَوه گو سَرکانیا آفِراندِنا خدایَ، وِسا دِبِژیت: اَز عمله تَ دِزانِم: تِ نه ساری نه گَرم. خازی تِ آن سار بای آن گَرم! بَجا بَر خاطره هِنده گو تِ شیرتِنی، نه گَرمی نه ژی سار، اَزه تَ دَوْه خودا تُف گَمَ دَروَ. چون گو تِ دِبِژی: ”اَز دَولمَندِم، مِن مال و ثَروَت هَیَ و اَز محتاجی چه دِشدی نینِم.“ تِ نِزانی گو تِ به بَخت و ذَلول و فقیر و گُورَ و روتی. اَز تَ نصیحت دِگَم تِ زِره گو بِ آگِری خالص بویَ ژه مِن بِکِری گو تِ دَولمَند بی، ژه مِن جِلِگه سِپی بِکِری، گو بِگَی بَر خودا و شَرمزاریا روتاتیا تَ نَیِتَ دیتِن و ژه مِن مَرهَمه بِکِری و چاوه خُوَ بِهَسویی گو تِ بِگاری بِبینی. «اَز له وان مِرُوه گو هَژه دِگَم، دِگَمَ هَوار و اَوان تربیت دِگَم، بَجا تَ غیرت هَبیت و تَوبَ گَ. بَرخوده، اَز بَر دَری دِسَگِنِم و دَری دِکُتِم. هَگو مِرُوَگ دَنگا مِن بِبیهیسیت و دَری وَگَت، اَزه بِمَ ژُر و گَل ویدا رِسقی بُخُم و اَو ژی گَل مِدا. اَوه گو سَرکَویت، اَزه وه حَقی بِدَمه گو گَل مِدا، سَر تَخته مِن رونِت، هَ وِسا گو اَز ژی سَرکَوتِم و گَل بابه خو سَر تَخته وی رونِشتِم. اَوه گو گوه هَیَ بِلا بِبیهیسیت گو رِحا خدا چه دِبِژیتَ کلیسایا.» پاشه وه یگه مِن بَرخودا، ایجا، دَرَگه وَگِری اَسمانی دا! و اَو دَنگا اَوِلی، هَمَن اَو دَنگا گو بینا دَنگا زِرنایه بو و مِن بیهیسته بو گو گَل مِدا قِسَ دِگَت، گُت: «ژِلَل وَرَ، و اَزه هَچی دِشدا گو وِنَ وِداتِر دِبی بِقَومیت نیشا تَ بِدَم.» جیدا اَز ژه رِحا خدا تِژی بوم و ایجا، تَختَگ اَسمانی دا بو و یگ سَر وه تَختی رونِشته بو. شِکله اَوه سَر تَختَ، بینا بَره یَشم و عقیق بو و دُرا وه تَختی بوگَگه بارانه هَبو گو شِکله وه بینا زُمرّده بو. دُرا وه تَختی، بیست و چار تَخته دی هَبون و سَر وان تَختا بیست و چار رِدین سِپی رونِشته بون گو جِلِگه سِپی بَرگِره بون و تاجه زِر سَر سَره خو هَبون. ژه وه تَختی، بروسگا لِدان و دَنگه بِلند رابون و گُرَگُر چه بو، و پِشیا تَختی هَفت مَشعَل گو دِشَوِتین هَبون. اَونَ هَفت رِحه خدا نَ، و پِشیا تَختی، دِشدَگه بینا بَحرَگه بُلوره هَبو، وَگو بُلوره. دُرا وه تَختی، هر قُنجَگه تَختَ، چار مَخلوقه ساخ هَنَ، تِژی چاوِن ژه پِشوَ و پاشوَ. مَخلوقه ساخَ اَوِلی، بینا شِری بو. مَخلوقه ساخَ دویه بینا گُلِگه بو. مَخلوقه ساخَ سِیه، صومَته انسان هَبو و مَخلوقه ساخَ چاره، بینا عقابه بو گو فِر دِدا. هَریگ ژه وان چار مَخلوقه ساخ شَش پَر هَنَ گو دُر تا دُر و ناو واندا تِژی چاوِن و شَو و رُژ سَریگ دِبِژِن: «مُقدسَ، مُقدسَ، مُقدسَ، خاده خدایه قادرَ مطلق، اَوه گو هَبو و هَیَ و دیه بِت!» هَچی جارا گو اَو مَخلوقاته ساخ، شُکوه و جلال و حُرمَت و سپاسه دِدَنَ اَوه گو سَر تَختَ رونِشتیَ، هَمَن اَوه گو اَبَده حَتا اَبَده ساخَ، اَو بیست و چار رِدین سِپی، دِکَوِنَ بَر پِیه اَوه گو سَر تَختَ رونِشتیَ و اَوه گو اَبَده حَتا اَبَده ساخَ، پَرستِش دِگَن. اَو تاجه خو تاوِژِنَ بَر پِیه وه تَختی و دِبِژِن: «اَی خاده و خدایه مَ تِ لاییقی، گو شُکوه و جلال و حُرمَت و قُدرَت بُ تَ بِتَ پِشکِش گِرِن، چون گو تَ همو دِشد آفِراند، و بِ اِرادا تَ اَو هَنَ و هاتنَ آفِراندِن.» هِنگه مِن دَسته راستَ اَوه سَر تَختَ رونِشتی دا طومارَگ دیت گو سَر رویه وه و بِشتا وه هاته بو نِویسین، و بِ هَفت مُهرا هاته بو مُهر گِرِن. و مِن میلیاکَتَگه قاوَت دیت گو بِ دَنگا بِلند دِگُت: «که لاییقَ گو وه طوماره وَگَت و مُهره وه بِشگِنیت؟» و نه اَسمانی دا، نه سَر رویه عَردی، نه ژی بِن عَردی دا، چه کَسه نَدِگاری وه طوماره وَگَت آن ژی بَرخودَتَ ناودا، و مِن بِلند بِلند دَستبه گیریه گِر، چون مِرُوَگ پَیدا نَبو گو لاییق بیت گو طوماره وَگَت آن ژی بَرخودَتَ ناودا. هِنگه یگ ژه وان رِدین سِپیا گُتَ مِن: «ایدی نَگیریه؛ بَرخوده، شِره طایفا یهودا، رَها داوود پاشا، سَرکَوتیَ گو بِگاریت طومار و هَفت مُهره وه بِشگِنیت.» و مِن نابَینا وه تَختی و وان چار مَخلوقه ساخ و ناو وان رِدین سِپیادا بَرخِگَگ دیت گو سَرپِیا راوَستا بو، وِسا گو مِرُو دِگُت هاته بو قُربانی گِرِن، اَوی هَفت شاخ و هَفت چاو هَبون گو هَفت رِحه خدا نَ گو همو جیه دُنیایه هاتنَ رِگِرِن. اَو بَرخِگ چو و طومار ژه دَسته راستَ اَوه گو سَر تَختَ رونِشتی اِستاند. وقته اَوی طومار اِستاند، اَو چار مَخلوقه ساخ و اَو بیست و چار رِدین سِپی کَتنَ بَر پِیه بَرخِگه. دَسته هَریگ ژه واندا چَنگَگ و کاسِگه زِر هَبون گو تِژی بُخور بون، گو اَو هَمَن دعایه وان مِرُوانَ گو ایمان مسیحْ هَنَ. اَوان اِستِرانَگه تازَ دِخاندِن گو دِگُت: «تِ لاییقی گو طوماره راگَی و مُهره وه بِشگِنی، چون گو تِ هاتی قُربانی گِرِن و تَ بِ خونا خو حَقه آزادیا خلقه، ژه هر طایفَ، ژه هر اَزمان، ژه هر قَوم و ژه هر مِلَتَگه، بُ خدا کِری؛ و تَ اَو گِرِنَ پادشاهیَگ و کاهین بُ خدایه مَ، و اَو دیه سَر رویه عَردی سَلطَنَته بِگَن.» هِنگه مِن بَرخودا، و مِن دَنگا گَلَک میلیاکَتا بیهیست گو دُرا وه تَختی و وان چار مَخلوقه ساخ و رِدین سِپیا بون. هَژمارا وان، دَه هزاران دَه هزار و هزاران هزار بو، و بِ دَنگا بِلند دِگُتن: «اَو بَرخِگا هاتی قُربانی گِرِن لاییقَ گو قُدرَت و ثَروَت و حکمت و قاوَت، و حُرمَت و شُکوه و جلال و حمد و ثنا بُ وی بِتَ پِشکِش گِرِن.» و مِن بیهیست گو هر مَخلوقَگ ناو اَسمان و سَر رویه عَردی و بِن عَردی دا و ناو بَحره دا و تواوی اَو دِشده گو ناو واندا نَ وِسا دِگُتن: «بُ اَوه سَر تَختَ رونِشتی و بُ وه بَرخِگه، حمد و ثنا و حُرمَت و شُکوه و جلال و قاوَت بیت، اَبَده حَتا اَبَده.» وان چار مَخلوقه ساخ گُتن: «آمین!» و اَو رِدین سِپی چُنَ سِجده و پَرستِش گِرِن. وقته گو، وی بَرخِگه یگ ژه وان هَفت مُهرا شِگاند، مِن دیت و بیهیست گو یگ ژه وان چار مَخلوقه ساخ، بِ دَنگَکه بینا دَنگا بروسگه دِبِژیت: «وَرَ!» مِن بَرخودا، ایجا، هَسبَگه سِپی! ساره وه هَسبی کمانَگ هَبو و تاجَگ بُ وی هاتَ دایین، و اَو سَرکَوتی دَرکَوت گو سَرکَویت. وقته گو اَوی بَرخِگه مُهرا دویه شِگاند، مِن بیهیسیت گو مَخلوقه ساخَ دویه دِبِژیت: «وَرَ!» و هَسبَگَ دی هاتَ دَروَ گو سُره وَگِری بو. بُ ساره وه ایجازَ هاتَ دایین گو صُلح و سِلامتیه سَر رویه عَردی راگَت گو وِسا خلق یِگودو بُگُژِن، و شمشیرَگه مَزِن بُ وی هاتَ دایین. وقته گو اَوی بَرخِگه مُهرا سِیه شِگاند، مِن بیهیسیت گو مَخلوقه ساخَ سِیه دِبِژیت: «وَرَ!» مِن بَرخودا، ایجا، هَسبَگه رَش! دَسته ساره وِدا تَرازویَگ هَبو. و مِن نابَینا وان چار مَخلوقه ساخ دا، دِشدَگ بینا دَنگَکه بیهیست گو دِگُت: «یگ پِیوانَ گَنِم، یگ دیناری، سه پِیوانَ جَ، یگ دیناری، بله ضَرَره نَگَهَشینَ رون و شَرابه!» وقته گو اَوی بَرخِگه مُهرا چاره شِگاند، مِن دَنگا مَخلوقه ساخَ چاره بیهیست گو دِبِژیت: «وَرَ!» مِن بَرخودا، ایجا، هَسبَگ گو رَنگه وه پوت بِبو! ناوه ساره وه مِرِن بو و عالَما مِریا دوو ویدا دِهاتن. چارادا یگ ژه قُدرَتا دُنیایه بُ وان هاته بو دایین گو بُگُژِن، بِ شمشیره، بِ خَلاییه، بِ نَساخیه و بِ حیوانه وَحشی سَر رویه عَردی. وقته گو اَوی بَرخِگه مُهرا پِنجه شِگاند، مِن بِن جیه قُربانگَهه دا جانه وان مِرُوا دیت گو بُ کلاما خدا و بُ وه شَهادَتا گو دابون، هاته بونَ گُشتِن. اَوان بِ دَنگَکه بِلند دِگِرنَ هَوار: «اَی خادیه حُکمدار، اَی تِ گو مُقدسی، اَی تِ گو حَقی، حَتا کَنگه تِ دیوانه ناگَی و تُلا خونا مَ ژه اَونه گو سَر رویه عَردینَ ناستینی؟» پاشه بُ هَریگ ژه وان عبایَگه سِپی هاتَ دایین و بُ وان هاتَ گُتن گو قَدَرَگه دی اِمِن بِن، حَتا وه وقته گو هَژمارا همکاره وان ناو خِذمَته دا و بِرایِت وان کامِل بیت، هَمَن اَونه گو دِبی بینا وان بِنَ گُشتِن. وقته گو اَوی بَرخِگه مُهرا شَشه شِگاند، مِن بَرخودا، ایجا، عَرد هَژیانَگه مَزِن چه بو و رُژ بینا پالاسَگه، رَش بو و تواوی هَوی بینا خونه له هات. و سِتِره اَسمانی کَتنَ سَر عَردی، هَ وِسا گو هَژیره نَگَهَشتی بِ هَژاندِنا بایَگه خُرت دِکَوِن. اَسمان بینا طومارَگه گو دِتَ بِچان، خِر بو، و هر چییا و جَزیرَیَگ ژه جیه خو هاتَ راگِرِن. پاشه پاشایِت دُنیایه، مَزِن، سَرلَشگِر، دَولمَند، خُدان زُر، و همو کَس، هم خُلام و هم آزاد، خو ناو شِگَفتا و رازه چییادا وَشارتِن، اَوان دِگُتنَ چییا و رازا: «بِکَونَ سَر مَ و مَ ژه رویه اَوه گو سَر تَختَ رونِشتیَ و ژه غَضَبا وی بَرخِگه وَشِرِن. چون گو رُژا مَزِنَ غَضَبا وان گَهَشتیَ و کِیَ گو بِگاریت بَر وه راوَستیت؟» پاشه وه یگه، مِن چار میلیاکَت دیتِن گو چار قُنجه عَردی راوَستانَ، و پِشیا چار بایه عَردی دِگِرِن، گو با نَیِتَ سَر هِشکاتی و بَحره و چه دارا. هِنگه مِن میلیاکَتَگه دی دیت گو ژه وه جیه گو رُژ دِدَرکَویت، ژِلَل دِچو و مُهرا خدایه حَیّ و حاضِر گَل ویدا بو. اَوی بِ دَنگا بِلند گاز دِگِرَ وان چار میلیاکَته گو قُدرَت بُ وان هاته بو دایین گو ضَرَره بِگَهَشِنینَ عَردی و بَحره و دِگُت: «حَتا وقته گو مَ عَنیا خُلامه خدایه خو مُهر نَگِرِنَ، ضَرَره نَگَهَشِنینَ عَردی آن بَحره آن ژی دارا.» مِن بیهیست گو هَژمارا اَونه هاتی مُهر گِرِن صد و چِل و چار هزار نَفَر ژه تواوی طایفه بنی ‌اسرائیله بون. دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا یهودا مُهر بون، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا رِئوبین، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا جاد، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا اَشیر، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا نَفتالی، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا مَنَسی، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا شَمعون، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا لاوی، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا یِساکار، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا زِبولون، دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا یوسف، و دانزدَه هزار نَفَر ژه طایفا بنیامین. پاشه وه یگه مِن بَرخودا، ایجا، جَماعَتَگه عَظیم گو چه کَسه نَدِگاری وان بِهَژمِریت، ژه هر مِلَتَگه، ژه تواوی طایفا و قَوما و اَزمانا، حُضورا وه تَختی و وی بَرخِگه دا راوَستا بون، عبایه سِپی بَ واندا بو و چِقِلِت دارا خُرمه دَسته واندا بو، و بِ دَنگا بِلند دِگُتن: «نجات یا خدایه مَیَ گو سَر تَختَ رونِشتیَ، و یا بَرخِگه یَ!» تواوی میلیاکَت دُرا وه تَختی و دُرا وان رِدین سِپیا و وان چار مَخلوقه ساخ راوَستا بون، و اَو بَر پِشیا وه تَختی سَر رویه خو کَتنَ خاره و پَرستِشا خدا گِرِن، و گُتن: «آمین! حمد و ثنا و شُکوه و جلال و حکمت و سپاس و حُرمَت و قُدرَت و قاوَت بُ خدایه مَ بیت، اَبَده حَتا اَبَده. آمین!» هِنگه یگ ژه وان رِدین سِپیا گاز مِن گِر و گُت: «اَونَ گو عبایه سِپی بَر واندانَ، که نَ و ژه کیدَره هاتنَ؟» مِن گُتَ وی: «آغا، تِ دِزانی.» اَوی گُتَ مِن: «اَونَ هَمَن اَوِن گو ژه وه عَذابا مَزِن تِنَ دَروَ. اَوان عبایه خو ناو خونا وی بَرخِگه دا شُستِنَ و سِپی گِرِنَ. بَ وه یگه یَ گو: «اَونَ بَ پِشیا تَخته خدا نَ، و شَو و رُژ معبدا ویدا بُ وی خِذمَته دِگَن؛ اَوه سَر تَختَ رونِشتی، دیه بِ حُضورا خو پَناهه بِدَتَ وان. اَو ایدی چه جارا بِرسی نابِن، و چه جارا تِرنی ژی نابِن؛ نه رُژ دیه وان بِدَت، و نه ژی چه گَرما گو دِشَوِتینیت. چون گو اَو بَرخِگ ناوَگا وه تَختی دا، بُ وان دیه بِبیتَ شُوان، و دیه وان بِبَتَ بُ آلیه کانیه آوا ژیانه. و خدا هر رُنِگَگه دیه ژه چاوه وان پاک گَت.» وقته اَوی بَرخِگه مُهرا هَفته شِگاند، نِیزوکی نیو سَعَتا اَسمان به دَنگ ما. هِنگه مِن اَو هَفت میلیاکَت دیتِن گو حُضورا خدادا راوَستانَ و هَفت زِرنا بُ وان هاتَ دایین. و میلیاکَتَگه دی هات و ناو قُربانگَهه دا راوَستا، اَوی بُخوردانکَکه زِر گَل خودا هَبو. گَلَک بُخور بُ وی هاتَ دایین گو اَوه بِ دعایه تواوی اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ پِشیا وه تَختی، سَر وه قُربانگَها زِر پِشکِش گَت. دوکَلا وه بُخوره گَل دعایه اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ ژه دَسته وه میلیاکَته دا ژِلَل چو بُ حُضورا خدا. هِنگه وی میلیاکَته بُخوردانک راگِر و اَو تِژی ژه آگِره قُربانگَهه گِر و هاوِتَ سَر رویه عَردی. گُرَگُر چه بو و دَنگه بِلند رابون، بروسگا لِدان و عَرد هَژیا. ایجا اَو هَفت میلیاکَته گو هَفت زِرنا هَبون، خو بُ زِرنا لِدانه حاضِر گِرِن. میلیاکَته اَوِلی زِرنایا خو لِدا، و تَیرُک و آگِر تِگَل گَل خونه دا سَر رویه عَردی باری. سه یادا یگ ژه عَردی شَوِتی سه یادا یگ ژه دارا شَوِتین و تواوی گیایه شین شَوِتین. میلیاکَته دویه زِرنایا خو لِدا، و دِشدَگ بینا چییایَگه مَزِن گو بِ آگِری دِشَوِتی، هاتَ هاوِتِن ناو بَحره دا و سه یادا یگ ژه بَحره بو خون. سه یادا یگ ژه مَخلوقاته ساخَ ناو بَحره دا مِرِن و سه یادا یگ ژه گَمیا بَین چُن. میلیاکَته سِیه زِرنایا خو لِدا، و سِتِرَگه مَزِن ژه اَسمانی کَت. اَو سِتِر بینا مَشعَلَگه گو دِشَوِتی بو و کَتَ سَر سه یادا یگ ژه چَما و کانیه آوه. ناوه وه سِتِره اَفْسَنْتین بو گو گیایَگه طالَ. سه یادا یگ ژه آوا بِ اَفْسَنْتینه طال بون و گَلَک مِرُو بَر خاطره وه آوه مِرِن، چون گو آو طال بِبو. میلیاکَته چاره زِرنایا خو لِدا، و سه یادا یگ ژه رُژه، سه یادا یگ ژه هَویه و سه یادا یگ ژه سِتِرا ضَربَ خارِن، وِسا گو سه یادا یگ ژه روناهیا وان بو تاریتی و سه یادا یگ ژه رُژوَ و هَ وِسا ژی سه یادا یگ ژه شَوه ما به نور. هِنگه مِن بَرخودا، و مِن بیهیست گو عقابَگ هَ وِسا گو ناوَگا اَسمانی دا دِفِری، بِ دَنگا بِلند دِبِژیت: «وَی، وَی، وَی بُ حاله اَونه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ، گَلَک نَمایَ گو دَنگا زِرنایا اَو سه میلیاکَته دی بِت.» میلیاکَته پِنجه زِرنایا خو لِدا، و مِن سِتِرَگ دیت گو ژه اَسمانی کَته بو سَر رویه عَردی. کلیدا اَو بیرا به بِنَ عالَما مِریا، بُ وه سِتِره هاتَ دایین. وه سِتِره، بیرا به بِن وَگِر. دوکَل ژه بیره رابو، بینا دوکَلا کورَیَگه مَزِن، وِسا گو رُژ و هوا ژه دوکَلا بیره، تاری بون. هِنگه ناو وه دوکَله دا، کلو هاتنَ سَر رویه عَردی، و بُ وان قُدرَتَگه بینا قُدرَتا طوبِشگه سَر رویه عَردی هاتَ دایین. بُ وان هاتَ گُتن گو ضَرَره نَگَهَشِنینَ چه گیایه عَردی آن چه گیایه شین آن دارا، بَلگو تِنه ضَرَره بِگَهَشِنینَ وان مِرُوا گو سَر عَنیا وان مُهرا خدا چِنینَ. بُ وان ایجازَ هاتَ دایین گو پِنج هَویا عَذابه بِدَنَ وان مِرُوان، بله اَوان نَگُژِن. عَذابا وان مِرُوا، بینا عَذابا طوبِشگَگه بو وقته مِرُوَگه دِوَدَت. وان رُژادا خلق دیه دوو مِرِنه بِگَرِن، بله اَوه پَیدا ناگَن؛ اَوان دیه داخازیا مِرِنه هَبیت، بله مِرِن دیه ژه وان بِحلِت. شِکله وان کلویا بینا هَسبه حاضِرَ بُ شَری بون: سَر سَره وان دِشدَگه بینا تاجا زِر هَبو؛ صومَته وان بینا صومَته انسان بو. پِرچا وان بینا پِرچا ژِنگا بو و دِدانه وان بینا دِدانه شِرا. اَوان سینگپارِزَگ بینا سینگپارِزه آسِن هَبون. دَنگا پَره وان بینا دَنگا گَلَک پایتونا گَل هَسبا بو گو دِچُنَ بُ شَری. اَوان بینا طوبِشگا دِل و نیش هَنَ و دِلا خودا قُدرَتا هِنده هَنَ گو پِنج هَویا عَذابه بِدَنَ مِرُوا. پاشایه وان، میلیاکَته بیرا به بِنَ. ناوه وی اَزمانه عبرانی دا اَبَدّونَ و اَزمانی یونانی دا آپولّیون، آنی اَوه گو بَین دِبَت. وَیا اَوِلی دَرباز بو؛ بَرخوده، هِشتا دو وَیه دی دِبی بِن. هِنگه میلیاکَته شَشه زِرنایا خو لِدا، و مِن ژه چار شاخه قُربانگَها زِر گو حُضورا خدادا بو دَنگَک بیهیست، گو دِگُتَ وی میلیاکَته شَشه گو زِرنا هَبو: «وان چار میلیاکَته گو بَ لِوا چَمه مَزِنَ فُراته گِردایی نَ، آزاد گَ.» بَجا اَو چار میلیاکَت گو هَ بُ وه سَعَته و بُ وه رُژه و بُ وه هَویه و بُ وه ساله هاته بونَ حاضِر گِرِن، آزاد بون گو سه یادا یگ ژه بَشَری بُگُژِن. هَژمارا سربازه سار دوصد میلیون بون؛ مِن هَژمارا وان بیهیست. هَسب و ساره گو مِن ناو دیتنا خودا دیتِن وِسا بون: سینگپارِزه گو بَر واندا بون سَر رَنگه آگِره سُر و شینه تاری و گوگرده زَر بون. سَره هَسبا بینا شِرا بو و ژه دَوْه وان آگِر و دوکَل و گوگرد دِدَرکَوت. بِ وان سه بَلایانَ، آنی آگِر و دوکَل و گوگرده گو ژه دَوْه وان دِدَرکَوت، سه یادا یگ ژه بَشَری هاتَ گُشتِن. چون گو قُدرَتا هَسبا دَوْ و دِلا واندایَ. چون گو دِلا وان بینا مارایَ گو بِ سَره خو دِوَدَن و بیریندار دِگَن. بَشَره بَجی مایی گو بِ وان بَلایانَ نَهاتنَ گُشتِن، نه ژه عمله دَسته خو تَوبَ گِرِن، نه ژه پَرستِش گِرِنا اَجنا دَست کِشان و نه ژی دَست ژه پَرستِش گِرِنا بُته گو بِ زِر و زیو و برُنز و بَر و دارا چه بِبون کِشان. اَو بُته گو نه دِگارِن بِبینِن، نه دِگارِن بِبیهیسِن و نه دِگارِن ره بِچِن. اَوان ژه مِرُو گُشتِنه خو و سیحِربازیه خو و به ناموسیه خو و دِزی گِرِنه خو ژی تَوبَ نَگِرِن. هِنگه مِن میلیاکَتَگه قاوَتَ دی دیت گو ژه اَسمانی ژُردا دِهات. اَو میلیاکَت ناو اَورَگه دا هاته بو پَچارتِن و هِندایی سَره وی بوگَگه بارانه هَبو و صومَته وی بینا رُژه و لِنگه وی بینا ستونه آگِری بون. دَسته ویدا طومارَگه گوشگَیَ وَگِری هَبو. اَوی میلیاکَته پِیه خو یه راسته دانا سَر بَحره و پِیه خو یه چَپه دانا سَر هِشکاتیه، و بینا نِرِنا شِری بِلند گِرَ هَوار. وقته اَوی گِرَ هَوار اَو هَفت بروسگ هاتنَ اَزمان و قِسَ گِرِن. وقته گو اَو هَفت بروسگ هاتنَ اَزمان، مِن دل هَبو اَز بِنویسِم بله مِن دَنگَک ژه اَسمانی بیهیست گو دِگُت: «هَچی دِشدا گو وان هَفت بروسگا گُتِنَ، مُهر گَ و نَنِویسَ.» اَو میلیاکَته گو مِن دیت سَر بَحره و هِشکاتیه راوَستا بو، دَسته خو یه راسته بُ اَسمانی بِرَ لاره سَری و سَر اَوه گو اَبَده حَتا اَبَده ساخَ سوند خار، هَمَن اَوه گو اَسمان و هَچی دِشدا گو ناودا یَ، عَرد و هَچی دِشدا گو ناودا یَ، بَحر و هَچی دِشدا گو ناودا یَ آفِراند. اَوی سوند خار گو ایدی وِنَ زِدَتِر دِرَنگی چه نابیت، بَلگو ناو وان رُژه گو میلیاکَته هَفته زِرنایا خو لِدَت، سِرّا خدا دیه بِتَ جی، هَ وِسا گو بُ خُلامه خو آنی پِیغَمبَرا گُت. هِنگه اَو دَنگا گو مِن ژه اَسمانی بیهیسته بو دیسا گَل مِدا قِسَ گِر و گُت: «هَرَ، اَو طومارا وَگِری ژه دَسته وی میلیاکَته گو سَر بَحره و هِشکاتیه راوَستایَ، بِگِرَ.» بَجا اَز چُمَ بُ آلیه وی میلیاکَته و مِن گُته دا گو طومارا گوشگَ بِدَتَ مِن. میلیاکَته گُتَ مِن: «وِنَ بِگِرَ و بُخُ! اَو دیه زِگه تَ طال گَت، بله ناو دَوْه تَدا بینا هِنگِوینه دیه شیرین بیت.» ایجا مِن اَو طومارا گوشگَ ژه دَسته وی میلیاکَته گِرت و خار. اَو ناو دَوْه مِدا بینا هِنگِوینه شیرین بو، بله پاشه هِنده گو مِن اَو خار، زِگه مِن طال بو. بُ مِن هاتَ گُتن: «تِ دِبی دیسا راستا گَلَک قَوم و مِلَت و اَزمان و پاشایادا نَبوَته بِگَی.» هِنگه قامیشَگ بُ پیوانه گو بینا گُپالَگه بو دانَ مِن و گُتن: «رابَ و معبدا خدا و قُربانگَهه بِپیوَ و اَونه گو وِدَره پَرستِشه دِگَن بِهَژمِرَ، بله حَوشا دَروَیی معبده نَپیوَ؛ چه شُلا تَ وه نَکَته بیت، چون گو اَو بُ مِلَتا هاتیَ دایین. اَو دیه اَو شَهره مُقدس چِل و دو هَویا پِپَس گَن. اَزه اقتداره بِدَمَ دو شاهِده خو و اَو وه حالیدا گو پالاس بَر واندا یَ، دیه هزار و دوصد و شِصت رُژا نَبوَته بِگَن.» اَونَ، اَو دو داره زَیتونه و دو جیه چِرایه نَ گو حُضورا خادیه عَردی دا دِراوَستِن. هَگو یگ بِخازیت ضَرَره بِگَهَشِنیتَ وان، ژه دَوْه وان آگِر دِرِژِت و دُژمِنِت وان دِشَوِتینیت و بَین دِبَت. هَگو یگ بِخازیت ضَرَره بِگَهَشِنیتَ وان، اَو دیه وِسا بِتَ گُشتِن. اَوان اَو قُدرَتَ هَنَ گو اَسمانی گِردَن گو وان رُژه گو اَو نَبوَته دِگَن دا باران نَباریت و اَوان قُدرَت هَنَ گو آوا بِگَنَ خون و چَند جارا گو بِخازِن دُنیایه بِوَ هر جورَ بَلایَگه بِگَن. وقته گو اَوان شَهادَتا خو خُلاص گِرِن، اَو حیوانه وَحشی گو ژه وه بیرا به بِن دا دِدَرکَویت، دیه گَل واندا شَری بِگَت و دیه سَر وان مسلط بیت و اَوان بِگُژیت، و جنازه وان دیه بِمینیتَ ناو خیاوانا وه شَهره مَزِن دا، هَمَن اَو شَهره گو بِ کِنایَ دِبِژِنه سُدوم و مصر؛ هَمَن اَو شَهره گو خادیه وان وِدَره خاچِوَ وَبو. سه رُژ و نیوا هِندَ مِرُو ژه هر قَوم و طایفَ و اَزمان و مِلَتا، دیه چاوه خو بِکُتنَ جنازه وان و ناهِلِن گو جنازه وان بِتَ چال گِرِن، و اَونه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ، دیه ژه مِرِنا وان شادیه بِگَن و جَشنه بِگِرِن و دیه بُ یِگودو دیاریا رِگَن، چون گو اَو دو پِیغَمبَرَنَ بُ اَونه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ بِبونَ باعیثه عَذابه. بله پاشه سه رُژ و نیوا، نَفَسا ژیانه ژه آلیه خدا چو ناو واندا و اَو سَر پِیه خو راوَستان و تِرسَگه عَظیم کَتَ دله اَونه گو اَو دیتِن. هِنگه اَوان دَنگَکه بِلند ژه اَسمانی بیهیستِن گو دِگُتَ وان: «ژِلَل وَرنَ اِرَ!» و اَو ناو اَورَگه دا ژِلَل چُنَ اَسمانی و دُژمِنِت وان بَرخودانَ وان. هَ وه سَعَته، عَرد هَژیانَگه مَزِن قَوِمی و دَهادا یگ ژه شَهری هِلُشی. هَفت هزار نَفَر ناو وه عَرد هَژیانه دا مِرِن و اَونه مایی گَلَک تِرسیان و شُکوه و جلال دانَ خدایه اَسمانی. وَیا دویه دَرباز بویَ؛ بَرخوده، وَیا سِیه دیه گَلَک زو بِگَهَشیت. هِنگه میلیاکَته هَفته زِرنایا خو لِدا و دَنگه بِلند کَتنَ اَسمانی دا گو دِگُتن: «پادشاهیا دُنیایه، بویَ یا خادیه مَ و مسیحه وی. اَو دیه اَبَده حَتا اَبَده سَلطَنَته بِگَت.» و اَو بیست و چار رِدین سِپیه گو حُضورا خدادا سَر تَخته خو رونِشتِنَ، سَر رویه خو کَتنَ خاره و پَرستِشا خدا گِرِن، و دِگُتن: «اَی خاده خدایه قادرَ مطلق، اَم شُکرا تَ دِگَن، تِ گو هَیی و هَبویی، چون گو تَ قُدرَتا خو یا عَظیم گِرتیَ دَسته خو و تَ دَستبه سَلطَنَت گِرِنه گِریَ. مِلَت تورَ بون، بله غَضَبا تَ هات، و وقته هِنده گَهَشتیَ گو دیوانا مِریا بِتَ گِرِن، و بُ خُلامه تَ خَلات بِنَ دایین، آنی بُ پِیغَمبَرا، و بُ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ و بُ اَونه گو ژه ناوه تَ دِتِرسِن و حُرمَتا وه خُدان دِگَن، هم گوشگَ هم مَزِن و وقته هِنده گَهَشتیَ اَونه گو دُنیا بَین بِرِنَ، بَین بِچِن.» هِنگه معبدا خدا ناو اَسمانی دا وَبو؛ و صاندِقا عَهدا وی ناو معبده دا هاتَ دیتِن؛ بروسگا لِدان و دَنگه بِلند رابون و گُرَگُر و عَرد هَژیان چه بو و تَیرُکَکه به اَمان دِباری. نیشانَگه عَظیم اَسمانی دا دووهار بو: ژِنِگَگ گو رُژ بَرگِره بو و هَوی بِن پِیه ویدا بو و سَر سَره وی تاجَگ ژه دانزدَه سِتِرا هَبو. ژِنِگ پِگِران بو و ژه اِشا زایینه و زانه دِگِرَ هَوار. ایجا نیشانَگه دی اَسمانی دا دووهار بو: بَرخوده، اَژدَهایَگه سُرَ مَزِن گو هَفت سَر و دَه شاخ هَبون و هَفت تاج سَر سَرِت وی بون. دِلا وی سه یادا یگ ژه سِتِره اَسمانی گِزی گِر و رِژاندَ سَر رویه عَردی. اَژدَها پِشیا وه ژِنگا گو بَ زایینه بو راوَستا، گو وقته اَوی ژِنگه، بِچوگا خو اینا دُنیایه، اَوی قُط گَت. ژِنگه بِچوگَگه گور زا، گورَگ گو قِرارَ بِ گُپالَگه آسِن سَر تواوی مِلَتا حُکومَته بِگَت. بله بِچوگا وی بُ آلیه خدا و تَخته وی ژِلَل هاتَ بِرِن. و ژِنِگ حِلاتَ چُله، اَو جیه گو خدا بُ وی حاضِر گِره بو، گو وِدَره هزار و دوصد و شِصت رُژا بِتَ خُدان گِرِن. ایجا شَرَگ کَتَ اَسمانی دا، میکائیله میلیاکَت و میلیاکَته وی گَل اَژدَهادا شَر گِرِن. اَژدَها گَل میلیاکَته خو رابونَ شَره وان، بله اَژدَها شِکَست خار و اَوان اَسمانی دا ایدی چه جی چِنَبون. اَو اَژدَهایا مَزِن ژُردا هاتَ هاوِتِن، هَمَن اَو ماره قدیم گو ابلیس آن شیطان دِتَ گاز گِرِن، و تواوی دُنیایه دِلِبینیت. اَو ژُردا هاتَ هاوِتِن سَر رویه عَردی و میلیاکَته وی ژی گَل ویدا ژُردا هاتنَ هاوِتِن. و مِن دَنگَکه بِلند اَسمانی دا بیهیست گو دِگُت: «نَهَ نجات و قُدرَت و پادشاهیا خدایه مَ، و اقتدارا مسیحه وی گَهَشتیَ، چون اَوه گو تُهمَت بِرایِت مَ دِدان، هَمَن اَوه گو شَو و رُژ حُضورا خدایه مَدا تُهمَتا وان دِدَت، ژُردا هاتیَ هاوِتِن. اَو بِ خونا وی بَرخِگه و بِ کلاما شَهادَتا خو سَر وی مسلط بونَ، چون گو اَوان جانه خو، حتا بَ مِرِنه ژی عزیز نَزانین. بَجا شادیه بِگَن، اَی اَسمانِت و اَی اون اَونه گو وَ ناو واندا جی گِرتِنَ! بله وَی بُ حاله وَ اَی عَرد و بَحر، چون گو ابلیس بِ غَضَبَگه مَزِن ژُردا هاتیَ لاره وَ، چون اَو دِزانیت گو وقته وی گِمَ.» وقته اَژدَها دیت گو هاتیَ هاوِتِن سَر رویه عَردی، کَتَ دوو وه ژِنگا گو بِچوگا گور زا بو. بله بُ وه ژِنگه دو پَره وه عقابا مَزِن هاتَ دایین گو اَو ژه دَسته وی ماری بِفِرِتَ بُ چُله، اَو جیه گو اَو بُ یگ زَمان و زَمانا و نیویا زَمانه بِتَ خُدان گِرِن. ماری دوو وه ژِنگه دا، ژه دَوْه خو آوَگ بینا چَمی بَردا گو بَلگو لِمِشت وه ژِنگه بِبَت. بله عَرد هاتَ آریکاریا ژِنگه و عَردی دَوْه خو وَگِر و اَو چَما گو اَژدَها ژه دَوْه خو بَردا بو، قُط گِر. هِنگه اَژدَها ژه وه ژِنگه گَلَک کَربه وی وَبو و چو گو گَل نَسلا ژِنگه یا بَجی مایی شَری دامَزِرِنیت؛ آنی گَل اَونه گو اَمرِت خدا بَجی تینِن و خو بِوَ شَهادَتا عیسی گِرتِنَ. اَژدَها سَر خیزه لِوا بَحره راوَستا. هِنگه مِن حیوانَگه وَحشی دیت گو ناو بَحره دا هاتَ دَروَ، اَوی دَه شاخ و هَفت سَر هَبون، و دَه تاج سَر شاخِت وی و سَر هر سَرَگه وی ناوَگه کُفری هاته بو نِویسین. اَو حیوانه وَحشی گو مِن دیت، بینا پِلِنگا بو؛ پِیه وی بینا پِیه هِرچا بو و دَوْه وی بینا دَوْه شِرا بو. اَژدَها قُدرَتا خو و تَخته خو و اقتدارَگه عَظیم دا وه حیوانه وَحشی. مِرُو دِگُت سَر یگ ژه سَره وه حیوانه وَحشی بیرینَگ گو دِگُشت هَبو، بله بیرینا گو اَو دِگُشت چه بِبو. تواوی عَرد وه حالیدا گو دوو وه حیوانه وَحشی دا دِچُن، مابونَ حَیر. مِرُوان پَرستِشا اَژدَها گِرِن، چون گو اَوی اقتدارا خو دابو وه حیوانه وَحشی و اَوان اَو حیوانه وَحشی پَرستِش گِرِن و دِگُتن: «کِیَ گو بینا وه حیوانه وَحشی بیت؟ و کِیَ گو بِگاریت له ضِدّ وی شَری بِگَت؟» بُ وه حیوانه وَحشی دَوْگ هاتَ دایین گو مَزِن مَزِن قِسَ گَت و کُفریا بِژیت. بُ وی ایجازَ هاتَ دایین گو چِل و دو هَویا اقتدارا خو بِدَتَ شُله. اَوی دَوْه خو وَگِر گو راستا خدادا کُفریا بِژیت، راستا ناوه وی و مالا وی کُفریا بِژیت، آنی راستا اَونه گو اَسمانی دا جی گِرتِنَ. هَمژی بُ وی ایجازَ هاتَ دایین گو له ضِدّ اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دا شَری دامَزِرِنیت و سَر وان مسلط بیت. و بُ وی اقتدار هاتَ دایین گو سَر هر طایفَ و هر قَوم و هر اَزمان و هر مِلَتَگه حُکومَته بِگَت. تواوی اَونه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ دیه پَرستِشا وه حیوانه وَحشی بِگَن، آنی تواوی اَونه گو پِش دَستبه گِرِنا عالَمه ناوه وان دَفترا ژیانا وه بَرخِگا هاتی قُربانی گِرِن دا نَهاتیَ نِویسین. هَچی کَسه گوه هَیَ بِلا بِبیهیسیت: هَگو مِرُوَگ قِرار بیت اسیر بیت، اَو دیه بِچیتَ بُ اِسارَته. هَگو مِرُوَگ قِرار بیت بِ شمشیری بِتَ گُشتِن، اَو دیه بِ شمشیری بِتَ گُشتِن. اَو یگَ، طیگ راوَستان و ایمانا اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دِخازیت. هِنگه مِن حیوانَگه وَحشیَ دی دیت گو عَردی دا دِدَرکَوت. اَو حیوانه وَحشی، دو شاخه بینا شاخه بَرخِگا هَبو و بینا اَژدَهایَگه قِسَ دِگِر. اَوی تواوی اقتدارا حیوانه وَحشیَ اَوِلی بَدَلا وی دِدا شُله و عَرد و اَهله وه مَجبور دِگِرِن گو حیوانه وَحشیَ اَوِلی پَرستِش گَن، اَو حیوانه گو بیرینا وی یا گو دِگُشت چه بِبو. حیوانه وَحشیَ دویه، نیشانه عَظیم نیشان دِدان، حتا شُلَگه وِسا دِگِر گو بَر چاوه خلقه، ژه اَسمانی آگِر بِباریتَ سَر رویه عَردی. اَوی، بِ نیشانه عَظیم گو ایجازَ هَبو بَدَلا حیوانه وَحشیَ اَوِلی نیشان دَت، اَونه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ لِباندِن و گُتَ وان گو صورَتَگه ژه وه حیوانه وَحشی چه گَن گو بِ شمشیری بیریندار بویَ، بله دیسا ژی ساخَ. بُ وی ایجازَ هاتَ دایین گو نَفَسه بِدَتَ صورَتا اَو حیوانه وَحشی گو صورَته اَو حیوانه وَحشی حتا بِگاریت قِسَ گَت و اَونه گو پَرستِشا صورَتا وه حیوانه وَحشی نَدِگِرِن، بِدَتَ گُشتِن. هَمژی اَوی همو کَس، گوشگَ و مَزِن، دَولمَند و فقیر، آزاد و خُلام مَجبور گِرِن گو نیشانا دانِنَ سَر دَسته خو یه راسته آن عَنیا خو، گو چه کَس نَگاریت بِکِریت آن بِفرُشیت خِنجی هِنده گو اَو نیشان هَبیت، گو اَو، نیشان آن ناوه اَو حیوانه وَحشی بو، آن ژی عَددا ناوه وی. اَوَ حکمته دِخازیت: بِلا هَچی کَسه گو فهم هَیَ، عَددا وه حیوانه وَحشی حساب گَت، چون گو اَوَ، عَددا انسانَ و عَددا وی شَشصد و شِصت و شَشَ. هِنگه مِن بَرخودا، ایجا، اَو بَرخِگ سَر چییایه صَهیونه راوَستا بو، و صد و چِل و چار هزار نَفَر گَل ویدا بون گو ناوه وی و ناوه بابه وی سَر عَنیا وان هاته بو نِویسین. مِن دَنگَک ژه اَسمانی بیهیست گو بینا شِرَشِرا گَلَک آوا و دَنگا بِلندَ بروسگه بو. دَنگا گو مِن بیهیست، بینا دَنگا اَونه گو چَنگه خو له دِدَن بون، و اَوان حُضورا وه تَختی و وان چار مَخلوقه ساخ و رِدین سِپیادا اِستِرانَگه تازَ دِخاندِن. چه کَسه نَگاری وه اِستِرانه فِر بیت خِنجی وان صد و چِل و چار هزار نَفَرا گو حَقه آزادیا وان سَر رویه عَردی هاته بو کِرین. اَونَ هَمَن اَوِن گو خو بِ ژِنگا نَلَوِتاندِنَ، چون گو اَو باکِرَ نَ. اَونَ هَمَن اَوِن گو هَچی جیه گو اَو بَرخِگ دِچیت، دوورا دِچِن. حَقه آزادیا وانَ ژه ناو مِرُوان دا هاتیَ کِرین، بینا حاصِلا اَوِلی بُ خدا و بُ بَرخِگه. ناو دَوْه واندا چه دِرَو پَیدا نَبو، چون گو اَو به عَیبِن. هِنگه مِن میلیاکَتَگه دی دیت گو ناوَگا اَسمانی دا دِفِری و انجیلا اَبَدی گَل خودا هَبو گو اَوه بُ مِرُوه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ، وَعظ گَت، بُ هر مِلَت و طایفَ و اَزمان و قَومَگه. اَوی بِ دَنگا بِلند گُت: «ژه خدا بِتِرسِن و شُکوه و جلاله بِدَنَ وی، چون گو اَو سَعَت گَهَشتیَ گو اَو دیوانه بِگَت. اَوه گو اَسمان و عَرد و بَحر و کانیه آوه چه گِرِن، پَرستِش گَن.» میلیاکَتَگه دی آنی میلیاکَته دویه، دوو ویدا هات و گُت: «هِلُشی، اَو بابِلا مَزِن هِلُشی! اَوا گو تواوی مِلَت مَجبور گِرِن گو ژه شَرابا شهوتا به ناموسیا وی وَخُن.» و میلیاکَتَگه دی، آنی میلیاکَته سِیه، دوو واندا هات و بِ دَنگا بِلند گُت: «هَگو یگ وه حیوانه وَحشی و صورَتا وی پَرستِش گَت و نیشانا وی دانِتَ سَر عَنیا خو آن دَسته خو، اَو ژی دیه ژه شَرابا غَضَبا خدا وَخُت، شَرابَگه قاوَت و خالص گو ناو طاسِگا غَضَبا ویدا هاتیَ رِژاندِن. اَو مِرُو، حُضورا میلیاکَته مُقدس و حُضورا وی بَرخِگه دا بِ آگِر و گوگرده دیه عَذابه بِکِشیت. دوکَلا عَذابا وان اَبَده حَتا اَبَده ژِلَل دِچیت. بُ اَونه گو وه حیوانه وَحشی و صورَتا وی پَرستِش دِگَن و بُ هَچی کَسه گو نیشانا ناوه وی دِستینیت، نه رُژوَ نه ژی شَوه چه رِحَتی چِنابیت.» اَو یگَ، طیگ راوَستانا اَونه گو ایمان مسیحْ هَنَ دِخازیت، اَونه گو حُکمه خدا تینِنَ جی و ایمانا خو بِ مسیحْ خُدان دِگَن. مِن دَنگَک ژه اَسمانی بیهیست گو دِگُت: «وِنَ بِنویسَ: خَنیَگه حاله وان مِرُوا گو نَهَ وِدا ناو خاده دا دِمِرِن.» و رِحا خدا گُت: «بَراستی خَنیَگه حاله وان، گو دیه ژه زحمته خو رِحَت بِن، چون گو عمله وان دوو وانرا تِت!» هِنگه مِن بَرخودا، ایجا، اَورَگه سِپی گو مِرُوَگ گو بینا گوره انسان بو سَر وه اَوره رونِشته بو، گو تاجَگه زِر سَر سَری بو و تِرپانَگه دوژ دَستی دا بو. میلیاکَتَگه دی ژه معبده هاتَ دَروَ و بِ دَنگا بِلند گُتَ اَوه سَر اَوره رونِشتی: «تِرپانه خو راگَ و بِدورو، چون گو سَعَتا دورونه گَهَشتیَ و حاصِلا عَردی باش گَهَشتیَ.» بَجا اَوه گو سَر اَوره رونِشته بو، تِرپانا خو سَر عَردی گَراند و عَرد هاتَ دورون. پاشه میلیاکَتَگه دی ژه معبدا اَسمانی دا هاتَ دَروَ و اَوی ژی تِرپانَگه دوژ هَبو. و میلیاکَتَگه دی ژه قُربانگَهه هاتَ دَروَ، میلیاکَتَگ گو سَر آگِری اقتدار هَبو و بِ دَنگا بِلند گاز اَوه گو تِرپانا دوژ هَبو، گِر و گُت: «تِرپانا خو یا دوژ راگَ و اوشیا، ژه داره تِرِیَ عَردی خِر گَ، چون گو تِریا وان گَهَشتیَ.» بَجا وی میلیاکَته، تِرپانه خو سَر عَردی گَراند و تِریا عَردی خِر گِر و اَو رِژاندَ ناو حَوضا مَزِنَ شَرابا غَضَبا خدا. تِره ناو حَوضا دَروَیی شَهری دا هاتَ پِپَس گِرِن و ژه وه حَوضه خونه سَررِژ گِر. خون حَتا بَ لِقاوه هَسبا ژِلَل هات و قیاسه هاوِتِنا هزار و شَشصد تیرا آنی قیاسه سِصَد کیلومِترا گُش بو. هِنگه مِن نیشانَگه مَزِن و عَجِب اَسمانی دا دیت، هَفت میلیاکَت، گَل هَفت بَلایا، گو ایدی بَلایه دوماییگه نَ، چون گو گَل واندا غَضَبا خدا خُلاص دِبیت. مِن دِشدَگ دیت گو بینا بَحرَگه ژه شیشه بو گو گَل آگِری تِگَل بو. مِن هَمژی اَو مِرُوه گو سَر وه حیوانه وَحشی و صورَتا وی و عَددا ناوه وی مسلط بِبون، دیت گو بَ لِوا بَحرا گو ژه شیشه بو راوَستا بون و چَنگه گو خدا دابو وان دَسته واندا بو. اَوان اِستِرانا خُلامه خدا موسی و اِستِرانا وه بَرخِگه دِخاندِن و دِگُتن: «عَظیم و عَجِبِن شُله تَ، اَی خاده خدایه قادرَ مطلق! رِیه تَ عادل و حَقِن، اَی پاشایه مِلَتا. اَی خاده، کِیَ گو ژه تَ نَتِرسیت، و شُکوه و جلاله نَدَتَ ناوه تَ؟ چون گو تِنه تِ مُقدسی. تواوی مِلَت دیه بِن و دیه پَرستِشا تَ بِگَن، چون گو عمله تَ یه عادل آشگَرا بونَ.» پاشه وه یگه مِن دیت گو جیه مُقدسَ خیبَتا شَهادَته، ناو اَسمانی دا وَبو. و هَفت میلیاکَت گَل هَفت بَلایا ناو وه جیه مُقدس دا هاتنَ دَروَ. میلیاکَتا کَتانه پاک بَرگِره بون گو دِبِرِسقین و بِشتبِنه زِر دُرا سینگه وان بو. یگ ژه وان چار مَخلوقه ساخ، هَفت کاسِگه زِرَ تِژی ژه غَضَبا خدایه گو ژه اَبَده حَتا اَبَده ساخَ، دا وان هَفت میلیاکَتا، و اَو جیه مُقدس، ژه دوکَلا شُکوه و جلالا خدا و قُدرَتا وی، تِژی بو و حَتا هَفت بَلایه وان هَفت میلیاکَتا خُلاص نَبو چه کَسه نَگاری بِچیتَ ناو وه جیه مُقدس دا. هِنگه مِن دَنگَکه بِلند ژه معبده بیهیست گو دِگُتَ وان هَفت میلیاکَتا: «هَرِن و هَفت کاسِگه غَضَبا خدا بِرِژینِنَ سَر رویه عَردی.» بَجا میلیاکَته اَوِلی چو و کاسِگا خو رِژاندَ سَر رویه عَردی؛ و بیرینه پیس و خِراب کَتنَ سَر بَدَنه وان مِرُوا گو نیشانا وه حیوانه وَحشی هَبون و صورَتا وی پَرستِش دِگِرِن. میلیاکَته دویه کاسِگا خو رِژاندَ بَحره دا و بَحر بو خون، بینا خونا مِرُوَگه مِری، و تواوی مَخلوقه ساخَ بَحره دا مِرِن. میلیاکَته سِیه کاسِگا خو رِژاندَ ناو چَما و کانیه آوه دا و چَم و کانی بونَ خون. مِن بیهیست گو اَو میلیاکَته گو اختیارا آوا بُ وی هاته بو دایین، دِبِژیت: «تِ ناو وان دیوانه گو تَ گِرِنَ دا عادلی، اَی مُقدس، تِ گو هَیی و هَبویی. چون گو اَوان خونا اَونه مُقدس و پِیغَمبَرا رِژاندِنَ، و تَ خون دایَ وان گو وَخُن. اَو لاییقه وه یگه نَ!» و مِن بیهیست ژه قُربانگَهه جیواب هات گو: «بَله، اَی خاده خدایه قادرَ مطلق، دیوانه گو تَ گِرِنی حَق و عادلِن.» میلیاکَته چاره کاسِگا خو رِژاندَ سَر رویه رُژه، و بُ رُژه ایجازَ هاتَ دایین گو خلقه بِ آگِری بِشَوتینیت. خلق بِ تِنا گَرمه شَوِتین و لعنت دانَ ناوه خدا، گو قُدرَتا وان بَلایانَ دَسته ویدا یَ. اَوان تَوبَ نَگِرِن و شُکوه و جلال نَدانَ ناوه وی. میلیاکَته پِنجه کاسِگا خو رِژاندَ سَر تَخته وه حیوانه وَحشی و پادشاهیا وی چو ناو تاریتیه دا. خلقه ژه زِدَتیا اِشه، اَزمانه خو دِگَزتِن و ژه بَر خاطره اِش و بیرینه خو لعنت دانَ خدایه اَسمانی. اَوان ژه عمله خو تَوبَ نَگِرِن. میلیاکَته شَشه کاسِگا خو رِژاندَ سَر چَمه مَزِنَ فُراته و آوا وه هِشک بو گو ره بُ پاشایِت رُژهَلاته وَبیت. هِنگه مِن دیت گو ژه دَوْه اَژدَها و دَوْه وه حیوانه وَحشی و دَوْه وه پِیغَمبَره دِرَوین سه رِحه پیس گو بینا بَقا بون دَرکَوتِن. چون گو اَونَ رِحه شیطانینَ گو مُعجِزا نیشان دِدَن و دِچِنَ لاره تواوی پاشایه دُنیایه گو اَوان بُ شَره رُژا عَظیمَ خدایه قادرَ مطلق خِر گَنَ جیَگه. «بَرخوده، اَز بینا دِزَگه تِم! خَنیَگه حاله وی مِرُوی گو شار دِمینیت و جِلِگه خو بَر خودا خُدان دِگَت، وِسا له نَیِت گو روت بِکَویتَ ره و دُنیایه دا رسوا بیت.» اَو سه رِحه پیس، پاشایه دُنیایه خِر گِرِنَ جیَگه گو اَزمانه عبرانی دا ’حارمَگِدّون‘ دِتَ گاز گِرِن. میلیاکَته هَفته کاسِگا خو رِژاندَ ناو هوادا و دَنگَکه بِلند ژه تَخته ناو معبده دا هات گو دِگُت: «همو دِشد خُلاص بو!» و بروسگا لِدان و دَنگه بِلند رابون و گُرَگُر و عَرد هَژیانَگه مَزِن چه بو گو چه جارا بینا وه ژه وه وقته بَشَر سَر رویه عَردیَ حَتا نَهَ عَرد هَژیانَگه وِسا چه نَبِبو. اَو شَهره مَزِن بو سه گَر و شَهره مِلَتا هِلُشین و خدا شَهره مَزِنَ بابِله اینا بیراخو و اَو مَجبور گِر گو ژه وه طاسِگا گو ژه شَرابا آگِرَ غَضَبا وی تِژی بو وَخُت؛ تواوی جَزیرَ حِلاتِن و چییا بِزِر بون. ژه اَسمانی تَیرُکَکه گَلَک گِران سَر سَره خلقی باری گو هَریگ نِیزوکی پِنجَ کیلویا بو؛ اَوان بَر خاطره بَلایا تَیرُکه لعنت دانَ خدا، چون گو اَو بَلا گَلَک مَزِن بو. هِنگه یگ ژه وان میلیاکَته گو هَفت کاسِگ هَبون، هات و گُتَ مِن: «وَرَ، اَزه دیوانا اَو فاحِشا مَزِن گو سَر گَلَک آوا رونِشتیَ نیشا تَ بِدَم. هَمَن اَوا گو پاشایِت دُنیایه گَل ویدا زِنا گِرِنَ و اَونه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ ژه شَرابا به ناموسیا وی مَست بونَ.» اَوی میلیاکَته، ناو رِحا خدادا اَز بِرِمَ چُلَگه و مِن ژِنِگَگ دیت گو سَر حیوانَگه وَحشیَ سُر گو تواوی بَدَنا وی تِژی ژه ناوه کُفری بون و هَفت سَر و دَه شاخ هَبون، رونِشته بو. اَوه ژِنگه جِلِگَگه سُر و بِنَفشی بَرگِره بو و بِ زِر و بَره بُها و مرواریدا هاته بو خَمِلاندِن. دَسته ویدا کاسِگَگه زِر هَبو گو ژه همو جورَ شُله کِرِت و نَپاکیه به ناموسیا وی تِژی بو. سَر عَنیا وی اَو ناوه سِرّی هاته بو نِویسین: «بابِلا مَزِن، داییگا فاحِشا و شُله کِرِتَ سَر رویه عَردی.» مِن دیت گو اَو ژِنِگ ژه خونا مُقدسا، خونا شَهیدِت عیسی مَستَ. وقته مِن اَو ژِنِگ دیت اَز گَلَک مامَ حَیر. بله میلیاکَته گُتَ مِن: «تِ بُچی مایی حَیر؟ اَزه سِرّا وه ژِنگه و اَو حیوانه وَحشی گو هَفت سَر و دَه شاخ هَنَ و ژِنِگ سَر سیوار بویَ، بِژِمَ تَ. اَو حیوانه وَحشی گو تَ دیت، زَمانَگه هَبو، نَهَ چِنینَ، و گَلَک زو دیه ژه وه بیرا به بِن دا دَرکَویت و بِچیتَ بُ آلیه بَین چُیینه. اَونه گو سَر رویه عَردی جی گِرتِنَ گو ناوه وان ژه دَستبه گِرِنا عالَمه ناو دَفترا ژیانه دا نَهاتیَ نِویسین، ژه دیتِنا وه حیوانه وَحشی دیه بِمینِنَ حَیر، چون گو اَو زَمانَگه هَبو، نَهَ چِنینَ و دیه بِت. «اَو یگَ عقلَگه زانا دِخازیت: اَو هَفت سَر، هَفت چییانَ گو اَو ژِنِگ سَر وان رونِشتیَ. اَو هَمژی هَفت پاشانَ، پِنجه وان سَرنِقُوت بونَ، یگ مایَ و اَوه دی هِشتا نَهاتیَ. وقته اَو بِت اَو دِبی بِمینیت، بله تِنه بُ مدَتَگه گِم. اَو حیوانه وَحشی گو زَمانَگه هَبو و نَهَ چِنینَ، پاشایه هشته یَ، بله اَو یه وان هَفتانَ و دِچیتَ بُ آلیه بَین چُیینه. اَو دَه شاخه گو تَ دیتِن، دَه پاشانَ گو هِشتا نَگَهَشتِنَ قُدرَتا پاشاتیه. بله اَو گَل وه حیوانه وَحشی دا بُ سَعَتَگه، دیه بِگَهَشِنَ اقتدارا پاشاتیه. فِکره وان همویا یگَ و قُدرَت و اقتدارا خو دِدَنَ وه حیوانه وَحشی. اَو گَل وی بَرخِگه دا دیه شَری دامَزِرینِن و اَو بَرخِگ دیه سَر وان مسلط بیت، چون گو اَو خادیه خادیانَ و پاشایه پاشایا، و اَونه گو گَل ویدا نَ، هاتنَ گازی گِرِن و بِژارتِن، و وفادارِن.» میلیاکَته گُتَ مِن: «اَو آوه گو تَ دیتِن، گو اَو فاحِشَ سَر وان رونِشتیَ، قَوم و جَماعَت و مِلَت و اَزمانِن. اَو دَه شاخ و اَو حیوانه وَحشی گو تَ دیت، دیه نَفرَته ژه وه فاحِشه بِگَن. اَو دیه وی پَرِشَ و روت گَن. اَو دیه گوشته وی بُخُن و اَوی ناو آگِری دا بِشَوتینِن. چون گو خدا اَوَ دانایَ ناو دله واندا گو داخازیا وی بیننَ جی و اَو یگ رأی قُدرَتا پادشاهیا خو بِسپارِنَ وه حیوانه وَحشی، حَتا وه وقته گو قِسه خدا بِنَ جی. اَو ژِنگا گو تَ دیت، اَو شَهره مَزِنَ گو سَر پاشایِت دُنیایه حُکومَته دِگَت.» پاشه وه، مِن میلیاکَتَگه دی دیت گو ژه اَسمانی ژُردا دِهات و اقتدارَگه عَظیم هَبو و عَرد ژه شُکوه و جلالا وی روناهی بو. اَوی بِ دَنگَکه قاوَت گِرَ هَوار: «هِلُشی! اَو بابِلا مَزِن هِلُشی! بابِل بویَ جیه اَجنا، بویَ جیه هر رِحَگه پیس، بویَ هِلونا هر طَیرَگه پیس، بویَ جیه هر حیوانَگه وَحشیَ پیس و منفور، چون گو تواوی مِلَتا ژه شَرابا شهوتا به ناموسیا وی وَخارِنَ، و پاشایِت دُنیایه گَل ویدا زِنا گِرِنَ، و بازِرگانه دُنیایه ژه زِدَتیا کَیفا ژیانا وی دَولمَند بونَ.» هِنگه مِن دَنگَکه دی ژه اَسمانی بیهیسیت گو دِگُت: «اَی قَومه مِن، ژه وه شَهری دا دَرکَونَ دَروَ، وِسا له نَیِت گو اون ناو گُنَهِت ویدا بِبِنَ شِریگ، وِسا له نَیِت گو بَلایه گو سَره ویدا هاتنی سَره وَدا ژی بِن، چون گُنَهه وی یه خِر بویی سَریگ گَهَشتِنَ اَسمانی، و خدا خطایه وی اینایَ بیراخو. اَوی چاون دایَ اَونه دی، اون ژی وِسا بِدَنَ وی، دو جارا هِندی عمله وی بِزُورینِنَ وی. ژه طاسِگا شَرابا گو بوخو اَو چه گِریَ، دو جارا هِند وی بِدَنَ وَخارِن. هَ وه قیاسه گو اَوی شُکوه و جلال دا خو و ناو کَیفه دا ژیا، هَ وه قیاسه عَذاب و گُلا بِدَنَ وی. چون گو اَو دله خودا دِبِژیت گو، ”اَز بینا مَلَکیَگه دِرونِم، اَز بِوَژِن نینِم و چه جارا گُلا ناخُم.“ بَ وه یگه یَ گو بَلایه وی رُژَگه دا دیه بِن، مِرِن و گُل و خَلایی. و اَو دیه بِ آگِری بِشَوتِت، چون گو خاده خدایه گو دیوانا وی دِگَت، قادرَ.» پاشایِت دُنیایه گو گَل ویدا زِنا گِرِن و گَل ویدا ناو کَیفه دا ژیان، وقته گو دوکَلا شَوِتینا وی بِبینِن، دیه بُ وی بِگیریِن و تازیه بِگِرِن. ژه تِرسا عَذابا گو اَو دِکِشیت، اَو دیه دوروَ راوَستِن و بِژِن: «آخ! آخ! اَی شَهره مَزِن، اَی شَهره قاوَت، بابِل! چون گو تِنه سَعَتَگه دا دیوانا تَ هاتیَ گِرِن.» بازِرگانه دُنیایه دیه بُ وی بِگیریِن و تازیه بِگِرِن، چون گو ایدی چه کَس باره وان ناکِریت، نه باره وان یه زِر، نه زیو، نه بَره بُها و نه ژی مروارید، نه کَتانه نَرم، نه پارچه بِنَفشی، نه ابریشم، نه ژی پارچه سُر، نه هر جورَ داره بِهن خوش، نه هر جورَ آمان ژه عاجه فیلا، نه هر جورَ آمانه گو ژه داره بُها، برُنز، آسِن و مَرمَر هاتنَ چه گِرِن، نه دارچین، نه اَدویَ، نه بُخور، نه مُر، نه ژی شیرا بِهن خوشَ دارا، نه شَراب، نه رون، نه آرده باش، نه ژی گَنِم، نه جِلَگ و نه پَز، نه هَسب و نه پایتون؛ نه ژی خُلامِت وان گو جانه مِرُوایَ. هَمَن اَو دیه بِژِن: «اَو اِرمیشا گو جانه تَ داخازیا وه هَبو، تَ ژه دَست دایَ، تواوی کَیف و شُکوه و عَظمَتا تَ بَین چویَ و ایدی چه جارا نازُوریت.» بازِرگانه وان دِشدانَ گو بَر خاطره وی دَولمَند دِبون، ژه تِرسا عَذابا وی دیه دوروَ راوَستِن و دیه بِلند بِلند بِگیریِن و تازیه بِگِرِن و دیه بِژِن: «آخ! آخ! اَی شَهره مَزِن، گو بِ کَتانه نَرمَ بِنَفشی و سُر هاته بو پَچارتِن، و بِ زِر و بَره بُها و مرواریدا هاته بو خَمِلاندِن! چون گو تِنه سَعَتَگه دا تواوی اَو ثَروَتَ بَین چویَ.» تواوی ناخدایه گَمیا و اَونه گو بِ گَمیه دِچِنَ سَفَره، اَونه گو ناو گَمیه دا شُل دِگَن و تواوی اَونه گو بِ رِیا بَحره آلوِره دِگَن، دوروَ راوَستان و وه حالیدا گو دوکَلا شَوِتینا وی دِتیتِن، بِ دَنگا بِلند دِگُتن: «کیشگ شَهر بینا وه شَهره مَزِن بو؟» اَوان وه حالیدا گو دِگیریان و تازی دِگِرتِن، آخ دِگِرنَ سَر سَره خودا و بِ دَنگا بِلند دِگُتن: «آخ! آخ! اَی شَهره مَزِن، اَو شَهره گو تواوی خُدان گَمی، بِ دَولمَندیا وی بونَ خُدان ثَروَت! چون گو تِنه سَعَتَگه دا اَو بَین چویَ! اَی اَسمان، سَر وی شادیه بِگَ! اَی مِرُوِت مُقدس و رسول و پِیغَمبَر شادیه بِگَن! چون گو خدا تُلا وَ ژه وی اِستاندیَ.» هِنگه میلیاکَتَگه قاوَت، بَرَگ گو بینا بَرَگه مَزِنَ آشه بو راگِر و هاوِتَ ناو بَحره دا و گُت: «بابِل، اَو شَهره مَزِن دیه وِسا بِ رِژاندِنا خونه بِتَ فِرَدان، و ایدی چه اَثَر ژه وه نامینیت. و دَنگا اَونه گو چَنگه له دِدَن و اِستِرانا دِبِژِن و بیلور و زِرنایه له دِدَن ایدی چه جارا ناو تَدا نایِتَ بیهیستِن؛ و صنعتکاره چه صنعتا، ایدی ناو تَدا پَیدا نابیت؛ و دَنگا آشه ایدی چه جارا ناو تَدا نایِتَ بیهیستِن؛ و نورا چِرایه ایدی چه جارا ناو تَدا نایِتَ جِرِسگین؛ و دَنگا بوگ و زاوا ایدی چه جارا ناو تَدا نایِتَ بیهیستِن. چون گو بازِرگانه تَ مِرُوه مَزِنَ دُنیایه بون، و تواوی مِلَت بِ سیحِربازیا تَ هاتنَ لِباندِن. خونا پِیغَمبَرا و مِرُوه مُقدس، و خونا اَونه گو سَر رویه عَردی هاتنَ گُشتِن، ناو بابِله دا پَیدا بو.» پاشه وه یگه، مِن دَنگَک بیهیست گو بینا دَنگا جَماعَتَگه مَزِن ناو اَسمانی دا بو، گو دِگُتن: «هَلِلویاه! نجات و شُکوه و جلال و قُدرَت یا خدایه مَیَ، چون گو دیوانه وی حَق و عادلِن؛ چون گو اَوی، دیوانا اَو فاحِشا مَزِن گِریَ، هَمَن اَو فاحِشا گو بِ به ناموسیا خو عَرد خِرا گِر، و خدا، تُلا خونا خُلامِت خو ژه وی اِستاندیَ.» اَوان جارَگَ دی گُتن: «هَلِلویاه! اَبَده حَتا اَبَده دوکَل ژه وه شَهره مَزِن دِرابیت.» اَو بیست و چار رِدین سِپی و اَو چار مَخلوقه ساخ چُنَ سِجده و خدا گو سَر وه تَختی رونِشته بو، پَرستِش گِرِن و گُتن: «آمین. هَلِلویاه!» دَنگَک ژه وه تَختی هات گو دِگُت: «حمد و ثنایا خدایه مَ بِژِن، اَی اون تواوی خُلامِت وی، اَی اون گو ژه وی دِتِرسِن، گوشگَ و مَزِن.» هِنگه مِن دَنگَک بیهیست گو بینا دَنگا جَماعَتَگه مَزِن بو، بینا دَنگا گَلَک آوا، بینا گُرَگُرا بروسگَکه قاوَت، گو دِگُت: «هَلِلویاه! چون گو خاده خدایه مَ، اَو قادره مطلق، سَلطَنَته دِگَت. وَرِن اَم شادیه بِگَن و دلگَش بِن و شُکوه و جلاله بِدَنَ وی، چون گو وقته داوَتا وی بَرخِگه گَهَشتیَ، و بوگا وی خو حاضِر گِریَ؛ کَتانه نَرم گو پاکَ و دِبِرِسقیت بُ بوگه هاتَ دایین گو بَرگَت.» چون گو اَو کَتانه نَرم، عمله صالِحَ مِرُوه مُقدسِن. وی میلیاکَته گُتَ مِن: «وِنَ بِنویسَ: خَنیَگه حاله اَونه گو بُ شیوا داوَتا وی بَرخِگه هاتنَ گازی گِرِن.» و گُتَ مِن: «اَونَ، قِسه خدا یه راستِن!» هِنگه اَز کَتِمَ بَ پِیه وی گو وی پَرستِش گَم، بله اَوی گُتَ مِن: «تِ نابی وه شُله بِگَی! اَز ژی بینا تَ و بینا بِرایِت تَ گو شَهادَتا عیسی خُدان دِگَن، خُلامه وی مَ. پَرستِشا خدا بِگَ! چون گو شَهادَتا عیسی، رِحا نَبوَته یَ.» هِنگه مِن دیت گو اَسمان وَبویَ، ایجا، هَسبَگه سِپی! اَوه گو سَر وه هَسبه رونِشته بو، وفادار و حَق دِتَ گاز گِرِن. اَو بِ عدالته قضاوته دِگَت و شَری دِگَت. چاوه وی بینا گُریه آگِری نَ و سَر سَره وی گَلَک تاج هَنَ و ناوَگ سَر وی هاتیَ نِویسین گو چه کَس خِنجی وی اَوه فام ناگَت. عبایَگ بَر ویدایَ گو اَو ناو خونه دانَ و اَو ناوه گو بِ دِتَ گاز گِرِن، کلاما خدایَ. لَشگِرِت اَسمانی سیوار سَر هَسبِت سِپی دوو ویدا دِهاتن، اَو بِ کَتانه نَرم و سِپی و پاک هاته بونَ خَمِلاندِن. شمشیرَگه دوژَ دوسَر ژه دَوْه وی تِتَ دَروَ گو بِ وه مِلَتا بِدَت و اَو دیه بِ گُپالَگه آسِن سَر وان حُکومَته بِگَت. اَو دیه تِریا آگِرَ غَضَبا خدایه قادرَ مطلق، ناو حَوضا شَرابه دا پِپَس گَت. سَر عبایه وی و رانه وی ناوَگ هاتیَ نِویسین: پاشایه پاشایا و خادیه خادیان. هِنگه مِن میلیاکَتَگ دیت گو ناو رُژه دا راوَستا بو و بِ دَنگا بِلند گاز گِرَ تواوی طَیره گو ناوَگا اَسمانی دا دِفِرین و گُتَ وان: «وَرِن؛ بُ شیوا مَزِنَ خدا خِر بِنَ جیَگه، گو اون گوشته پاشایا، گوشته اَمیرا و گوشته مِرُوه قاوَت، گوشته هَسبا و ساره وان، گوشته تواوی مِرُوان، هم آزاد هم بردَ، هم گوشگَ هم مَزِن بُخُن.» مِن اَو حیوانه وَحشی و پاشایِت دُنیایه، گَل لَشگِرِت واندا دیت گو جیَگه خِر بِبون گو گَل اَوه سَر هَسبی رونِشتی و لَشگِره ویدا شَری بِگَن. اَو حیوانه وَحشی هاتَ گِرتِن، و گَل ویدا اَو پِیغَمبَره دِرَوین ژی هاتَ گِرتِن، گو حُضورا وه حیوانه وَحشی دا مُعجِزَ نیشان دِدان و بِ مُعجِزِت خو اَو مِرُو لِبانده بون گو نیشانا اَو حیوانه وَحشی قَبول گِرِه بون و صورَتا وی پَرستِش دِگِرِن. اَو هر دوگ بِ وه حالی گو ساخ بون هاتنَ هاوِتِن ناو گُلا آگِری دا گو بِ گوگرده دِشَوِتیت. اَونه بَجی مایی ژی بِ شمشیرا گو ژه دَوْه اَوه سَر هَسبی رونِشتی دَرکَوته بو، هاتنَ گُشتِن و طَیر همو بِ گوشته وان تِر بون. هِنگه مِن میلیاکَتَگ دیت گو اَسمانی دا ژُردا دِهات و کلیدا بیرا به بِن و زنجیرَگه مَزِن دَستی دا بو. میلیاکَته اَو اَژدَها، هَمَن اَو ماره قدیم، هَمَن اَوه گو شیطان و ابلیسَ، گِرت و اَو بُ هزار سالا اسیر گِر، و اَو هاوِتَ ناو بیرا به بِن دا و دَره بیره گِردا و اَو مُهر گِر گو ایدی نَگاریت مِلَتا بِلِبینیت، حَتا وه وقته گو اَو هزار سال خُلاص بیت. پاشه وه بُ مدَتَگه گِم آزاد بیت. هِنگه مِن هِندَ تَخت دیتِن گو بُ اَونه سَر وان هاتی رونِشتِن، اقتدار هاته بو دایین گو قضاوته بِگَن. هَمژی مِن جانه وان مِرُوا دیت گو بَر خاطره شَهادَت دایین راستا عیسی دا و بَر خاطره کلاما خدا سَره وان هاته بو بِرین. اَوان اَو حیوانه وَحشی آن صورَتا وی پَرستِش نَگِره بون و نیشانا وی سَر عَنیا خو آن دَسته خو قَبول نَگِره بون. اَو جارَگَ دی ساخ بون و گَل مسیحْ دا هزار سالا سَلطَنَت گِرِن. حَتا اَو هزار سال خُلاص بو مِریه دی ساخ نَبون. اَوَ یِکِمین رابون ژه ناو مِریادا یَ. مبارَک و مُقدسَ اَوه گو ناو یِکِمین رابون ژه ناو مِریادا دِبیتَ شِریگ. مِرِنا دویه سَر مِرُوه وِسا چه قُدرَت چِنینَ، بَلگو اَو دیه بِبِنَ کاهینِت خدا و مسیحْ و گَل ویدا دیه هزار سالا سَلطَنَته بِگَن. وقته گو اَو هزار سال خُلاص بیت، شیطان دیه ژه زیندانا خو آزاد بیت، و اَو دیه بِتَ دَروَ گو مِلَتا له چار قُنجه عَردی بِلِبینیت. اَو، جوج و ماجوج گو هَژمارا وان هِندی خیزه لِوا بَحره یَ دیه بُ شَری خِر گَتَ جیَگه. اَو سَر پاناتیا عَردی چُنَ پِش و دُرا اَو شَهره عزیز و اَو جیه گو مِرُوه مُقدس خیبَت وَدا بون، گِرتِن. بله ژه اَسمانی آگِر باری و اَو شَوِتاندِن و بَین بِرِن، و ابلیس، گو اَو لِبانده بون، هاتَ هاوِتِن ناو گُلا آگِر و گوگرده دا، اَو جیه گو اَو حیوانه وَحشی و اَو پِیغَمبَره دِرَوین هاته بونَ هاوِتِن. اَو شَو و رُژ، اَبَده حَتا اَبَده دیه عَذابه بِکِشِن. هِنگه مِن تَختَگه سِپیَ مَزِن دیت و اَوه گو سَر وه رونِشته بو. اَسمان و عَرد ژه حُضورا وی حِلاتِن و بُ وان چه جی پَیدا نَبون. مِن مِری دیتِن، گوشگَ و مَزِن گو روبرویی وه تَختی راوَستا بون و دَفتر هاتنَ وَگِرِن. پاشه دَفترَگَ دی هاتَ وَگِرِن گو دَفترا ژیانه بو. دیوانا مِریان گورَیَگی عمله وان، بِ اَو دِشده گو ناو وان دَفترادا هاته بونَ نِویسین، هاتَ گِرِن. بَحره اَو مِریه گو ناو خودا هَبون، دان؛ مِرِن و عالَما مِریا ژی مِریه گو ناو واندا بون، دان؛ دیوانا هر کَسَگه گورَیَگی عمله گو گِره بون، هاتَ گِرِن. هِنگه مِرِن و عالَما مِریا، هاتنَ هاوِتِن ناو گُلا آگِری دا. گُلا آگِری، مِرِنا دویه یَ. هَچی کَسه گو ناوه وی ناو دَفترا ژیانه دا پَیدا نَبو، هاتَ هاوِتِن ناو گُلا آگِری دا. هِنگه مِن اَسمانَگه تازَ و عَردَگه تازَ دیت، چون گو اَسمانه اَوِلی و عَرده اَوِلی دَرباز بِبون، و ایدی بَحر چِنَبو. و مِن اَو شَهره مُقدس دیت، اورشلیما تازَ، گو ژه اَسمانی گَل خدادا ژُردا دِهات و بینا بوگَگه گو بُ مِره خو هاتیَ خَمِلاندِن، حاضِر بِبو. مِن ژه وه تَختی، دَنگَکه بِلند بیهیسیت گو دِگُت: «بَرخوده، مالا خدا نابَینا مِرُوان دا یَ، اَو دیه گَل واندا جی بِگِریت، و اَو دیه بِبِنَ قَومه وی، و خدا بوخو دیه گَل واندا بیت و دیه بِبیتَ خدایه وان. اَو هر رُنِگَگه دیه ژه چاوه وان پاک گَت، و ایدی نه مِرِن هَیَ؛ نه تازی، نه گیریان، نه ژی اِش، چون گو دِشده پِشتا دَرباز بونَ.» اَوه گو سَر تَختی رونِشته بو، گُت: «بَرخوده، اَز همو دِشدی تازَ دِگَم.» و هَمژی گُت: «وِنَ بِنویسَ، چون گو هِتبار وان قِسانَ دِتَ گِرِن و راستِن.» و گُتَ مِن: «خُلاص بو! اَزِم الف و اَزِم ی، دَستبه گِرِن و دوماییگ. اَوه گو تِرنیَ، اَزه آوا کانیا ژیانه مفتَ بِدَمه. اَوه گو سَرکَویت، دیه بِبیتَ خُدانه وه میراثه و اَزه بِبِمَ خدایه وی و اَو دیه بِبیتَ گوره مِن. بله پِشگا تِرسَنُگا، به ایمانا، اَونه گو نَفرَت وان هاتیَ گِرِن، قاتلا، به ناموسا، سیحِربازا، بت پرستا و تواوی دِرَوگَرا دیه بِبیتَ اَو گُلا گو بِ آگِر و گوگرده دِشَوِتیت. اَوَ مِرِنا دویه یَ.» هِنگه یگ ژه وان هَفت میلیاکَته گو هَفت کاسِگه تِژی ژه هَفت بَلایه دوماییگه دَسته خودا هَبون، هات و گَل مِدا قِسَ گِر و گُت: «وَرَ، اَزه بوگه نیشا تَ بِدَم، ژِنا وی بَرخِگه.» اَوی ناو رِحا خدادا اَز بِرِمَ سَر سَره چییایَگه بِلند و شَهره مُقدس، اورشلیم نیشا مِن دا، گو ژه آلیه خدا، اَسمانی دا ژُردا دِهات. وه شَهری شُکوه و جلالا خدا هَبو و اَو بینا بَرَگه گَلَک بُها دِبِرِسقی، بینا یَشمه و بینا بُلوره، صاف. اَوه دیوارَگه مَزِن و بِلند هَبو، دانزدَه دَروازَ هَبون و بَر وان دَروازا دانزدَه میلیاکَت هَبون و سَر هَریگ ژه وان دَروازا ناوه یگ ژه دانزدَه طایفه بنی اسرائیله هاته بو نِویسین. سه دَروازَ آلیه رُژهَلاته، سه دَروازَ آلیه باکوره، سه دَروازَ آلیه باشوره و سه دَروازَ آلیه رُژآوایه هَبون. دیواره شَهری دانزدَه خیم هَبون و سَر وان دانزدَه خیما ناوه دانزدَه رسوله بَرخِگه هَبون. اَو میلیاکَته گو گَل مِدا قِسَ گِر، قامیشَگ بُ پیوانه هَبو گو زِر بو گو وه شَهره و دَروازه وه و دیواره وه بِپیویت. اَو شَهر چار گوشَ بو و دِرِژاتی و پاناتیا وه هِندی یگ بون. میلیاکَته اَو شَهر بِ قامیشا خو پیوا گو قیاسه هاوِتِنا دانزدَه هزار تیرا آنی قیاسه دو هزار و چارصَد کیلومِتر بو. دِرِژاتی و پاناتی و بِلنداتیا شَهری هِندی یگ بون. وی میلیاکَته دیواره شَهری ژی پیوا، گورَیَگی پیوانا انسان، قیاسه صد و چِل و چار گَزا آنی قیاسه شِصت و پِنج مِترا بو گو میلیاکَته اَو اندازَ دابو شُله. دیواره شَهری ژه یَشمه هاته بو چه گِرِن و شَهَر ژه زِره خالص بو، بینا شیشا صاف. خیمه دیواره شَهری بِ هر جورَ بَره بُها هاته بو خَمِلاندِن. خیمه اَوِلی ژه یَشمه بو، خیمه دویه ژه یاقوته شین، خیمه سِیه ژه عقیقه سِپی، خیمه چاره ژه زُمرّده، خیمه پِنجه ژه عقیقه سُر، خیمه شَشه ژه عقیقه سَر رَنگه آگِری، خیمه هَفته ژه زِبَرجَده، خیمه هشته ژه یاقوته گَوِر، خیمه نَهه ژه یاقوته زَر، خیمه دَهه ژه عقیقه کَسْگ، خیمه یانزده ژه فیروزه و خیمه دانزده ژه یاقوته بِنَفش. دانزدَه دَروازه شَهری، دانزدَه مروارید بون، آنی هَریگ ژه دَروازا ژه مرواریدَگه چه بِبو. خیاوانا شَهری ژه زِره خالص بو و بینا شیشا صاف بو. مِن چه معبد شَهری دا نَدیتِن، چون گو معبدا وه، خاده خدایه قادرَ مطلق و اَو بَرخِگ بو. شَهَر محتاجی رُژ و هَویه نَبو گو سَر وه بِبِرِسقِن، چون گو شُکوه و جلالا خدا نوره دِدَته دا و چِرایا وه اَو بَرخِگَ. و مِلَت دیه ناو نورا وِدا ره بِچِن و پاشایِت دُنیایه، دیه شُکوه و جلالا خو بیننَ وِدَره. دَروازه شَهری چه جارا رُژوَ نایِنَ گِردان و وِدَره چه جارا نابیتَ شَو. مِلَت دیه شُکوه و جلال و حُرمَتا خو بیننَ وِدَره. بله چه دِشده پیس و چه مِرُوه گو شُله قَبیح آن دِرَو دِگَن چه جارا ناچِنَ ناو وِدَره دا، بَلگو تِنه اَونه گو ناوه وان ناو دَفترا ژیانا بَرخِگه دا هاتیَ نِویساندِن، دیه بِچِنَ ناو وِدَره دا. هِنگه وی میلیاکَته چَمه ژیانه نیشا مِن دا گو بینا بُلوره صاف بو و ژه تَخته خدا و وی بَرخِگه دا دَردِکَوت و ژه ناوَگا خیاوانا شَهری دا دَرباز دِبو. هر دو آلیه چَمه دارا ژیانه هَبو، بِ دانزدَه جورَ اِرمیشا گو هر هَویه اِرمیش دِدا. پَلگِت داره بُ شفا گِرتِنا مِلَتا بو. ایدی وِدَره چه دِشده لعنت بویی چِنابیت. تَخته خدا و وه بَرخِگه دیه وِدَره بیت و خُلامه وی دیه وی پَرستِش گَن. اَو دیه صومَته وی بِبینِن و ناوه وی دیه سَر عَنیا وان بیت. ایدی نابیتَ شَو. اَو محتاجی نورا چِرایه آن رُژه نابِن، چون گو خاده خدا دیه بِبیتَ نورا وان، و اَو دیه اَبَده حَتا اَبَده سَلطَنَته بِگَن. میلیاکَته گُتَ مِن: «هِتبار وان قِسانَ دِتَ گِرِن و راستِن. خاده، خدایه رِحه پِیغَمبَرا، میلیاکَته خو رِگِریَ گو هَچی دِشدا گو گَلَک زو دِبی بِقَومیت، نیشا خُلامِت خو بِدَت.» «و بَرخوده، اَز زو تِم! خَنیَگه حاله اَوه گو قِسه نَبوَته وه کِتِبه تینیتَ جی.» اَز، یوحنا، هَمَن اَوِم گو اَو دِشدَنَ بیهیستِن و دیتِن. مِن وقته اَو بیهیستِن و دیتِن، اَز کَتِمَ بَ پِیه وه میلیاکَته گو اَو نیشا مِن دان گو وی پَرستِش گَم. بله اَوی گُتَ مِن: «تِ نابی وه شُله بِگَی! اَز ژی بینا تَ خُلامَگِم، بینا تَ و بینا بِرایِت تَ آنی پِیغَمبَرا و بینا اَونه گو قِسه وه کِتِبه تینِنَ جی. پَرستِشا خدا بِگَ.» اَوی گُتَ مِن: «قِسه نَبوَته وه کِتِبه مُهر نَگَ، چون گو اَو وقت نِیزوکَ. بِلا اَوه شُل پیس هَ پیسیتیه بِگَت، مِرُوه مفسد هَ فِساده بِگَت، مِرُوه صالِح هَ شُلا دوز بِگَت و مِرُوه مُقدس ژی هَ مُقدس بِمینیت.» بَرخوده، اَز زو تِم! اَو خَلاته گو اَز دِبی بِدَم، اَزه گَل خودا بینِم گو گورَیَگی عمله هر کَسَگه بِدَمه دا. اَزِم الف و اَزِم ی، اَوِل و آخِر، دَستبه گِرِن و دوماییگ.» خَنیَگه حاله اَونه گو عبایه خو دِشُن گو حَقه خارِن ژه دارا ژیانه هَبِن و دَروازه شَهری دا بِنَ ژُر. گوجِگا و سیحِربازا و زِناگَرا و قاتلا و بت پرستا و تواوی اَونه گو هَژَ دِرَوا دِگَن و اَوه تینِنَ جی، دیه دَروَ بِمینِن. «اَز، عیسی، مِن میلیاکَته خو رِگِرَ لاره وَ گو شَهادَتا وان دِشدانَ بِدَتَ کلیسایا. اَز، رَه و نَسلا داوود پاشا مَ. اَز سِتِرا روناهیَ سِبیزو مَ.» رِحا خدا و بوگ دِبِژِن: «وَرَ!» بِلا اَوه گو دِبیهیسیت بِژیت: «وَرَ!» بِلا اَوه گو تِرنیَ بِت؛ بِلا اَوه گو داخازی هَیَ، ژه آوا ژیانه مفتَ بِستِنیت. اَز، هُشداره دِدَمَ هَچی کَسه گو قِسه نَبوَته وه کِتِبه دِبیهیسیت: هَگو مِرُوَگ دِشدَگه سَر قِسه وه کِتِبه زِدَ گَت، خدا اَو بَلایه گو وه کِتِبه دا هاتنَ نِویسین دیه سَره ویدا بینیت، و هَگو مِرُوَگ دِشدَگه ژه قِسه کِتِبا وه نَبوَته گِم گَت، خدا دیه اَوی ژه دارا ژیانه و وه شَهره مُقدس گو وه کِتِبه دا راستا واندا هاتیَ نِویسین، به پار بِهلیت. اَوه گو سَر وان دِشدانَ شَهادَته دِدَت، دِبِژیت: «بَراستی گو اَز زو تِم.» آمین. وَرَ، اَی عیسی خاده! لطفا عیسی خاده گَل وَ همویادا بیت. آمین.