عیسی مَسیحِ شَجِره نامه، داوودِ پادشاه نَسلِ جِم، ابراهیمِ پیغمبرِ نَسلِ جِم: اِبراهیم، اِسحاقِ پییِر بییه، اِسحاق، یَعقوبِ پییِر، و یَعقوب، یَهودا و وه برارونِ پییِر بییه. یَهودا، فِرِص و زِراحِ پییِر و وِشونِ مار تامار بییه. فِرص، حِصرونِ پییِر، و حِصرون، رامِ پییِر. رام، عَمینادابِ پییِر، و عَمیناداب نَحشونِ پییِر، نَحشون، سَلمونِ پییِر بییه. سَلمون، بوعَزِ پییِر و وه مار راحاب بییه، بوعَز، عُوبیدِ پییِر و وه مار روت بییه. عوبید، یَسائه پییِر، و یَسا، داوودِ پادشاهِ پییِر بییه. داوود، سِلِیمونِ پییِر، اوریائه زِنائه جِم بییه. سِلِیمون، رِحُبعامِ پییِر، رِحُبعام، اَبیّائه پییِر، و اَبیّا، آسافِ پییِر بییه. آساف، یَهوشافاطِ پییِر، یَهوشافاط، یورامِ پییِر، و یورام، عُزیائه پییِر بییه. عُزیا، یوتامِ پییِر، یوتام، آحازِ پییِر، و آحاز، حِزِقیائه پییِر بییه. و حِزِقیا، مَنَسِهِ پییِر، مَنَسِه، آمون پییِر، و آمون، یوشیائه پییِر بییه. و یوشیا، یِکُنیا و وه برارونِ پییِر بییه. این دوره، یَهودیون به بابِل تَبعید بَینه. بَعد از اینکه یَهودیون به بابِل تبعید بَینه: یِكُنیا، شِئَلتیئیلِ پییِر بییه، و شِئَلتیئیل، زِروبابلِ پییِر بییه. و زِروبابل، اَبیهودِ پییِر اَبیهود، اِلیاقیمِ پییِر، و اِلیاقیم، عازورِ پییِر بییه. عازور، صادوقِ پییِر، صادوق، اَخیمِ پییِر، و اَخیم، اِلیودِ پییِر بییه. اِلیود، اِلعازارِ پییِر، و اِلعازار، مَتّان پییِر، و مَتّان، یَعقوبِ پییِر بییه. یَعقوب، یوسِفِ پییِر و یوسِف، مریِمِ شی بییه، مریِم، عیسیِ مِلَقَّب به مَسیح ره دِنیا بیارِده. پَس تِمومِ نَسل ها ابراهیمِ جِم تا داوود چهارده نَسل و داوودِ جِم تا یَهودیونِ تَبعید به بابِل چهارده نَسل و تَبعیدِ دوره تا عیسی مَسیح، چهارده نَسل بینه. عیسی مَسیحِ دِنیا بییَموئِن این طی بییه: وه مار مریِم، كه یوسِفِ نِشون دَر بییَمو بییه، پیش از اون که شیِ سِره بورِه، روح القدسِ جِم حامله بَییه. از اونجه که یوسِف صالحِ مَردی ای بییه و نِخواسه مریِمِ، مَردِمِ پیش رِسوا هاکانه، تَصمیم بَییتِه یَواشِکی وه جِم سیوا بَووه. یوسِف هَمتی این فِکرائه دِله دَییه كه خِداوَندِ یِتا از فرشته ها، خوِ دِله وه ره ظاهر بَییه و بااوته: «اِی یوسِف داوودِ ریکا، اینِ جِم نَتِرس که مَریِمِ شه زِنا هاکانی، چوون اونچی وه اِشکِمِ دِله دَره، روح القدسِ جِم هَسه، هَمون خِدائه روح. وه یِتا ریکا دِنیا یارنه و تِ وه اِسمِ عیسی اییِلنی، چوون که وه شه قومِ، وِشونِ گِناهون جِم نِجات دِنه.» اینا هَمِه اِتِّفاق دَکِتِه تا اونچی خِداوند اشعیائه پیغمبرِ زِوونِ جِم بااوته بییه اِنجام بَووه: « یِتا اَذِبِ کیجا حامله بونه، یِتا ریکا دِنیا یارنه که وه ره عمانوئیل گانِنه» که وه معنی، خِدا اَمه هِمراه، هَسه. یوسِف، خوِ جِم بیدار بَییه و هَمون طی که خِداوندِ فِرِشته وه ره دَستور هِدا بییه، هاکارد و مَریِمِ به زَنی بَییته. ولی تا وَختی که مریِم شه ریکا ره دِنیا نیاردِه، وه هِمراه هم خواب نَییه و وَچهِ اِسمِ عیسی بییِشته. عیسی، هیرودیسِ پادشاهِ حِکمرونیِ دُوره، بیت‌لِحِمِ شَهرِ دِله، یَهودیهِ مَنطقهِ جِم دِنیا بییَمو. بَعد از وه دِنیا بییَموئِن سِتاره شِناسون، مشَرق زمِین جِم اورشَلیم بییَمونه گاتِنه: «اون چِلیک وَچِه که یَهودِ پادشاهِ، کِجه دَره؟ چوون وه سِتاره ره مَشرق جِم بَدیمی و وه پَرَسِشِ وِسه بییَمومی.» وَختی هیرودیسِ پادشاه اینِ بِشنُسه، خَله پَریشون بَییه و تِمومِ اورشَلیمِ مَردِم هم وه هِمراه پَریشون بَینه. هیرودیس، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و مَلِّمونی که مَردِمِ، تورات تَعلیم دانه ره یه جا جَمع هاکارده و وِشونِ جِم بَپِرسیِه: مَسیحِ موعود کجِه وِنه دِنیا بِیّه؟ وِشون هیرودیسِ جِواب هِدانه: «یَهودیهِ بیت‌لِحِمِ دِله، چوون که میکائه پیغَمبِرِ طریق، مِقدَّسِ نوِشته هائه دِله این طی بَنوِشته بَییه: ' اِی بیت‌لِحِم، یَهودائه مِلکِ دِله، تِ اَصلِاً یَهودائه دییه حاکِمونِ جِم كَمتِر نیئی، چوون تِ جِم یِتا حاکِم ظِهور کانده كه مِ قُوم، اِسرائیلِ، رَهبِری کانده'» بعد هیرودیس یَواشِکی عالمینِ سِتارِه شِناسِ، شه پَلی صدا هاکارده و وِشونِ جِم بَپِرسیه اون سِتارِه، کی ظاهر بَییه بعد، وِشونِ بیت‌لِحِم راهی هاکارده و بااوته: «بُورین و خوار، اون وَچِهِ دِمبال بَگِردین و همین‌که وه ره پی دا هاکاردینی، مِ ره خَوِر هادین تا مِن هم بِیِّم و وه ره پَرَسِش هاکانِم.» وِشون بعد از اینکه پادشاهِ گَبِ بِشنُسِنه، راه دَکِتِنِه، و اون سِتارِه ای كه وه دَر بییَموئِنِ بَدیئه بینه، وِشونِ پیشاپیش شیه، تا سَرآخِر، اونجه كه وَچِه دَییه، اِیست هاکارده. وَختی سِتاره ره بَدینه، خَله خِشال بَینه. پَس اون سِره دِله بُوردِنِه، وَچِه ره وه مار مَریمِ هِمراه بَدینه و زانو بَزونِه و وه ره پَرَسِش هاکاردِنه. بعد شه صَندِقا ره واز هاکاردِنه و طِلا و عَطریجات وه ره هَدیه هِدانه چوون خوِ دِله وِشونِ گوشزَد بَییه بییه كه هیرودیسِ پَلی بَرنَگِردِن، یِتا دییهِ راهِ جِم شه زادگاه بَردَگِردِسِنه. بَعد از اینکه عالمینِ ستاره شناس بوردِنه خِداوَندِ یِتا از فرِشته ها، خو دِله یوسِفِ ظاهر بَییه و بااوته: «پِرِس، وَچِه و وه مارِ بَیر و هَمین اِمشو مِصر فِرار هاکان و تا وَختی که تِ ره نااوتِمه اونجه بَمون، چوون هیرودیس نِنّه وَچِه ره پی دا هاکانه و وه ره بَکوشه.» پَس یوسِف بِلِند بَییه و مار و چِلیکِ وَچِه ره بَییته و هَمون شو مصرِ سَمت راهی بَییه و تا هیرودیسِ بَمِردِنِ مووقه، اونجه بَمونِسه. هَمون گَبی كه خِداوَند هوشَعِ پیغَمبِرِ زِوونِ جِم بااوته بییه، اِنجام بَرِسیه: «شه ریکا ره مِصرِ جِم شه پَلی صدا هاکاردِمه.» وَختی هیرودیس سَرساب بَییه كه عالمینِ سِتارِه شِناس وه ره گول بَزونِه، خَله عَصِبانی بَییه و طِبقِ تاریخی که سِتارِه شِناسون جِم خَوِردار بَییه بییه، آدِم بَفرِسیه تِمومِ ریکا وَچونِ که دِ سال و دِ سال کَمتِر بینه ره، بیت لِحِم و تِمومِ اون مَنطقهِ دِله بَکوشِن، این کارِ هِمراه، اون گَبی كه اِرمیائه پیغَمبِر بَزو بییه، اِنجام بَرِسیِه: « رامَهِ جِم یِتا صدا گوش رِسِنه. بِرمه و موریِ صدا. راحیل شه وَچونِ وِسه بِرمِه کانده و نِخوانه آروم بَووه، چوون وِشون دییه دَنی بینه.» ولی وَختی هیرودیس بَمِرده، خِداوَندِ یِتا از فرشته ها مصرِ دِله یوسِفِ خوِ دِله ظاهر بَییه وه ره بااوته: «پِرِس، وَچِه و وه مارِ بَیر و اِسرائیلِ مِلکِ دِله بور چوون اونایی که خواسِنه وَچه ره بَکوشِن، بَمِردِنه.» پَس یوسِف بِلِند بَییه، وَچِه و وه مارِ بَییتِه و اِسرائیلِ مِلکِ دِله بورده. ولی وَختی بِشنُسه كه آركِلائوس شه پییِر، هیرودیسِ جا، یهودیه دِله پادشاه بَییه، بَتِرسیِه اونجه بُورِه. چوون خو دِله وه ره بااوتِنه، جَلیلِ مَنطقه بوره. یوسِف بُورده و یِتا شَهرِ دِله، که وه اسم ناصره بییه زِندِگی هاکارده. این طی، اون پیشگویی که پِیغَمبِرون هاکارده بینه اِنجام بَرِسیه که: «وه ناصری بااوته بونه.» اون روزا یَحییِ تَعمید ‌دَهنده یَهودیهِ صَحرائه دِله اییَمو و تَعلیم دائه، گاته: «تووبِه هاکانین چوون آسِمونِ پادشاهی، که خِدا وه حاکِمِ نَزیکِ.» یحیی اونیِ كه اِشعَیائه پِیغَمبِر وه خَوِری گانه: «یِتا مَردی صَحرائه دِله داد زَنده: خِداوندِ راهِ آماده هاکانین و وه مسیرِ هموار هاکانین.» یَحییِ جِمِه، شِتِرِ پَشم بییه و چَرمیِ قِیش شه کَمِر وَسِه، وه خِراک مَلِخ و صَحرایی عَسِل بییه. مَردم، اورشَلیم و تِمومِ یهودیه و اُردنِ رودخانهِ گوشه کِنارِ جِم وه پَلی اییَمونه و شه گِناهونِ اِعتراف کاردِنه و اُردنِ رودخانه دِله وه جِم غسلِ تَعمید گِتِنه. وَختی یحیی بَدیئه خَله از عُلِمائه فِرقه فَریسی و عُلِمائه فِرقه صَدوقی تَعمید بَئیتِنِ وِسه بییَمونه، وِشونِ بااوته: «اِی مَرها، کی شِما ره گوشزَد هاکارده تا اون غَضِبی که دَره اِنهِ جِم دَر بُورین؟ پَس کارهایی كه تووبِهِ لایقِ ره اِنجام هادین. این فِکرِ دِله دَنی بووئین كه یِتا پییِر ابراهیمِ واری دارنِنی. بَدونین كه خِدا تونده این سَنگائه جِم ابراهیمِ وِسه وَچِه خَلق هاکانه. حَتَّی اَلان هم تور، دارِ ریشهِ سَر دَره و هر داری كه خوارِ مَحصول نیارِه، بَوری و تَشِ دِله دِم هِدا بونه. مِن شِما ره اوهِ هِمراه تَعمید دِمبه، ولی اونی که بَعدِ از مِن اِنه، مه جِم قویتر هَسه و مِن حَتَّی لایِقِ این کار نیمِه كه وه کوشِ، وه لینگِ وَر جِفت هاکانِم. وه شِما ره روح القدس و تَشِ هِمراه تَعمید دِنه. وه شه چَنگَکِه، شه دَس دارنه و شه خَرمِنِ جا ره پاک کانده. گَندِمِ اِمباری دِله جَمع کانده و کَمِلِ، اون تَشِ دِله که اَصلاً دَکوشته نَوونِه سوزِندِنه.» بعد از اون عیسی جَلیلِ شَهرِ جِم، اُردنِ رودخانه، یَحییِ پَلی بییَمو تا وه جِم تَعمید بَیرِه. یَحیی تَقِلّا هاکارده، وه این کارِ دَمِ بَیره و وه ره بااوته: «تِ مه پَلی اِنی؟ مِن احتیاج دارمه تِ جِم تَعمید بَیرِم.» ولی عیسی وه جِواب بااوته: «بییِل اَلان این طی بَووه، چوون اَمه وِسه این طی دِرِسِ که تِمومِ شَریعتِ حِکم، اِنجام بَرِسه» پَس یحیی قبول هاکارده. عیسی بَعد از تَعمید، دَرجا اوهِ جِم بیرون بییَمو. اون وَخت آسِمون واز بَییه و وه خِدائه روحِ بَدیئه كه یِتا کوتِرِ واری جِر بییَمو و وه سَر هِنیشته. بعد یِتا صدا آسِمونِ جِم بِشنُسه بَییه كه گاته: «این مِ جانِ ریکائه كه وه جِم خِشالمِه.» بعد روح القُدُس، عیسی ره صَحرائه دِله بَوِردِه تا اِبلیس وه ره وَسوَسه هاکانه عیسی چِهل شو و چِهل روز، روزِه بَییتِه و سَرآخِر وِشنا بَییه. اون وَخت وَسوسه گَر وه ره نَزیک بَییه بااوته: «اَگه تِ خدائه ریکایی، این سَنگا ره بار نون بَووِن.» عیسی وه جِواب بااوته: توراتِ دِله بَنوِشته بَییه: اِنسان فِقَط نونِ هِمراه زِنده نییه، بلکه، هر کِلامی كه خِدائه دِهونِ جِم بیرون اِنه.'» اون وَخت اِبلیس وه ره مِقَدَّسِ شَهرِ دِله بَوِردِه و یَهودیونِ گَتِ مَعبِدِ تِک بییِشته وه ره بااوته: «اَگه تِ خدائه ریکائی، شه ره اینجه جِم جِر دِم هاده، چوون مزامیرِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: خِدا شه فِرشته ها ره دَستور دِنه و وِشون تِ ره شه دَسِ سَر گِرننه تا نَکِنه تِ لینگ سَنگِ کَش بَخُرِه.'» عیسی جِواب هِدا: «این هم توراتِ دِله بَنوِشته بَییه که: خِداوَند شه خِدا ره آزمود نَکِن.'» اَت کَش دییه ابلیس وه ره گَتِ کوهِ سَر بَوِردِه و تِمومِ دِنیائه مملکتِ شِکوهِ، وه ره سِراغ هِدا و عیسی ره بااوته: « اَگه مِ روب رو زانو بَزِنی و مِ ره پَرَسِش هاکانی، تِمومِ اینا تِ وِسه بونه.» عیسی اِبلیسِ بااوته: «دور بَواش اِی شِیطان! توراتِ دِله بَنوِشته بَییه: «”خِداوَند، شه خِدا ره وِنه پَرَسِش هاکانی و فِقَط وه ره خِدمِت هاکانی.“» بَعد اِبلیس وه ره وِل هاکارده و فِرشته ها بییَمونه و وه ره خِدمِت هاکاردِنه. وَختی عیسی بِشنُسِه یحیی دَستگیر بَییه، جلیل بورده، و ناصِرهِ شَهرِ دِله نَموندِسه، بلکه كَفَرناحوم بورده و اونجه زِندِگی هاکارده. کَفَرناحوم، جَلیلِ دریائه پَلی و زِبولون و نَفتالیِ مَنطقهِ دِله بییه. این كارِ هِمراه اِشعیائه پیغَمبِرِ گَب اِنجام بَرِسیِه كه بااوته بییه: «زِبولون مِلک و نَفتالیِ مِلک، که دریائه راهِ سَر و اُردُنِ اون دَس دَرِنی، جَلیلِ مِلَتها، قُومی كه ظِلِمادِ دِله دَینه یِتا گَتِ نور بَدینه و وِشون، که مِلک و مَرگِ سایه دِله دَینه وِشون وِسه رووشِنایی بَتابِسه» عیسی اَز اون روز تَعلیم هِدائِنِ شروع هاکارده و گاته: «تووبه هاکانین چوون آسِمونِ پادشاهی که خِدا وه حاکِمِ نَزیکِ.» وَختی عیسی جَلیلِ دریا لو قَدِم زوئه، بَدیئه دِتا برار یَعنی شَمعون، مِلَقَّب به پِطرُس و وه بِرار آندریاس، دَریا دِله تور دِم دِنِنه، چوون وِشون ماهیگیر بینه. عیسی وِشونِ بااوته: «مِ دِمبال بِئین تا شِما ره مَردِمِ صَیّاد هاکانِم.» اون دِتا بِرار شه تورِ دَرجا بییِشتِنه و وه دِمبال بُوردِنه. عیسی اَتِ کم جلوتَر بُورده و دِتا برارِ دییه یَعنی یَعقوب، زِبِدیِ ریکا و وه بِرار یوحنا ره بَدیئه كه شه پییِر، زِبِدیِ هِمراه، لَتکا دِله نیشته بینه و داشتِنه شه تورِ دِرِس کاردِنه، عیسی وِشونِ هم بااوته مِ دِمبال بِئین. وِشون دَرجا لَتکا و شه پییِرِ وِل هاکاردِنِه و وه دِمبال بُوردِنه. عیسی تِمومِ جَلیلِ دِله گِردِسه، یَهودیونِ عبادتگاه دِله تَعلیم دائه، خِدائه پادشاهی ره اِعلام کارده و مَردِمِ مَرِض و ناخِشی ره شِفا دائه. عیسیِ شِهرَت تِمومِ سوریهِ دِله دَپیته و تِمومِ اونایی که هَر جور دَرد و مَرِضِ دِچار بینه و اونایی که دِو بَزو بینه و غَشگری داشتِنه و چِلِخا ره وه پَلی یاردِنه و وه اونا ره شِفا دائه. یَته خَله جَمیِّت جَلیلِ شَهر و دِكاپولیسِ مَنطقهِ جِم، اورشَلیمِ شَهر و یَهودیهِ مَنطقهِ جِم و اُردنِ رودخانهِ اون دَس جِم عیسیِ دِمبال راه دَکِتِنه. وَختی عیسی اون همه جَمیِّتِ بَدیئه، کوه ره بالا بُورده و اونجه هِنیشته، بعد وه شاگِردون وه پَلی بییَمونه عیسی گَب بَزوئِنِ شِروع هاکارده، وِشونِ تَعلیم هِدا و بااوته: «خِش به حالِ اونایی که روحِ دِله فَقیرِنِه چوون، آسِمونِ پادشاهی که خِدا وه حاکِمِ وِشونِ هَسه. «خِش به حال ماتِم بَزوها، چوون وِشون تَسِلّی گِرنِنه. «خِش به حال فروتَنون، چوون وِشون دِنیا ره صاحاب بونِنه. «خِش به حال اونایی که وِشنا و تِشنا اِنِنه، تا خِدائه جِم، صالِح بِشمارِسه بَووِن، چوون وِشون سیر بونِنه. «خِش به حال رَحیمون، چوون وِشون رَحم ویندِنه. «خِش به حالِ اونایی که وِشونِ دِل پاکِ، چوون وِشون خِدا ره ویندِنه. «خِش به حال اونایی که آشتی هِدائِنِ دِمبال دَرِنه، چوون وِشون خِدائه ریکا بااوته بونِنه. «خِش به حال اونایی که صالِح بَمونِسَنه وِسه، ظِلم ویندِنه، چوون آسِمونِ پادشاهی، که خِدا وه حاکِمِ وِشونِ هَسه. «خِشال بوئین اَگه مه خاطِری شِما ره بی حِرمَتی کاندِنه و ظِلم رِسِندِنِنه و شِما ره نا حَق، تِهمَت زَندِنِنه. خِشال بوئین و خَله شادی هاکانین، چوون آسِمونِ دِله شِمه اَجر زیادِ، چوون پِیغَمبِرونی که شِمه جِم قبلتر دَیینه ره هَم همین طی ظِلم رِسِندینه. «شِما دِنیائه نِمِکِنی ولی اگه نِمِک شه مِزِه ره از دَس هاده، چی طی بونه اونِ اَت کَش دییه شور هاکانیم؟ دییه فایدِه ای نِدارنه، به جِز اون که بیرون دَشِندی بَووه و مَردِم اونِ لینگِ لو بَیرِن. «شِما دِنیائه نورِنی. نَوونه کوهِ سَرِ بِساته بَییه شَهرِ، قایِم هاکارد. هیچ کی لَمپا رووشِن نَکانده، كه اونِ سَرپوشِ بِن بییِلّه، بلکه اونِ لَمپائه پایهِ سَر اییِلنه تا اونایی که سِره دِله دَرِنه ره رووشِنایی هاده. همین طی بییِلین شِمه نور مَردِمِ پیش بَتابه تا شِمه خوارِ کارا ره بَوینِن و شِمه پییِرِ که آسِمونِ دِله دَره ره پَرَسِش هاکانِن. «فِکر نَکِنین كه مِن بییَمومِه تا تورات و پِیغَمبِرونِ بَنوِشته ره باطِل هاکانِم. نییَمومه تا باطِل هاکانِم، بلکه تا اِنجام هادِم. چوون حَییقَتِن شِما ره گامبه تا آسِمون و زِمین شه جائه سَر دَرِنه، هیچ حَرف یا یِتا نِختِه توراتِ جِم از بین نَشونه، تا اینکه تِمومِ اون اِنجام بَووه. پَس هَر وَخت هر کی حَتَّی شَریعتِ کِچیکتِرین اَحکام بِشکِنه و دیگرونِ هم این طی تَعلیم هاده، آسِمونِ پادشاهیِ دِله کَمتِرین بِشمارِسه بونه. ولی، هَر کی شَریعتِ اَحکامِ به جا بیارِه و دیگرونِ هَم این طی تَعلیم هاده، آسِمونِ پادشاهی دِله گَت بااوته بونه. چوون شِما ره گامبه تا شِمه صالح بییَن، توراتِ مَلِّمون وعُلِمائه فِرقِه فَریسیِ صالح بییَن جِم ویشتَر نَبوئه، آسِمونِ پادشاهیِ دِله نَشونِنی. «بِشنُسِنی مَردِمی که قدیم زِندِگی کاردِنه ره بااوته بینه: 'قَتل نَکِن و هَر کی قَتل هاکانه مجازات بونه.' ولی مِن شِما ره گامبه: هَر کی شه بِرارِ وِسه خَشم بَیرِه، مجازات بونه و هر کی شه بِرارِ توهین هاکانه، وه ره مَحکَمه کَشِنِنه و اَگه وه ره باره بی عَقل، جَهَنِمِ تَشِ مِستَحَق بونه. پَس اَگه شه قِروونی ره قِروونگاه بَوِری و اونجه تِ یاد دَکِفه تِ بِرار تِ جِم شاکیه، شه قِروونی ره قِروونگاهِ جلو بییِل و اَوِّل بور و شه بِرارِ هِمراه آشتی هاکان و بعد بَردَگِرد و شه قِروونی ره پیشکَش هاکان. «شه شاکیِ هِمراه هَمتی وَختی مَحکَمِهِ راهِ دِله دَری زود آشتی هاکان وَاِلا اون شاکی تِ ره قاضیِ دَس دِنه و قاضی تِ ره نِگهبونِ دَس دِنه و زِندونِ دِله کَفِنی. حَییقَتِن تِ ره گامبه اَگه تا آخِرین قِرونِ نَدی، آزاد نَوونی. «بِشنُسِنی كه بااوتِنه:' زِنا نَکِن' ولی مِن شِما ره گامبه اَگه کِسی یِتا زِنا ره شَهوِتِ سَر هارِشه شه دِلِ دِله وه هِمراه زِنا هاکارده. پَس اَگه تِ راسِ چِش باعِث بونه گِناهِ دِله دَکِفی، اونِ دَر بیار و دِم هاده؛ چوون تِ وِسه بِهتَرِ یِتا عضوِ شه تَنِ از دَس هادی تا این که تِمومِ شه تَنِ هِمراه جَهَنِمِ دِله دِم هِدا بَووی. اَگه تِ راسِ دَس باعث بونه گِناهِ دِله دَکِفی، اونِ بَورین و دِم هاده؛ چوون تِ وِسه بِهتَرِ یِتا عضوِ شه تَنِ از دَس هادی تا این که تِمومِ شه تَنِ هِمراه جَهَنِمِ دِله دِم هِدا بَووی. «هَمین طی بااوتِنه:' هَر مَردی که شه زِنا ره طِلاق هاده، وِنه یِتا طِلاق نامه وه ره هاده.' ولی مِن شِما ره گامبه: هَر کی شه زِنا ره غیر اَز زِنا هاکاردِن طِلاق هاده، وه ره به زِناگری کَشِنه و هَر کی طِلاق هِدا زِنائه هِمراه آروسی هاکانه، زِنا کانده. «هَمین طی بِشنُسِنی مَردِمی که قدیم زندگی کاردِنه ره بااوته بینه: 'دِراغی قَسِم، نَخُر و هر قَسِمی ره كه به خِداوند بَخُردی عَمِل هاکان.' ولی مِن شِما ره گامبه اَصلِاً قَسِم نَخُرین، نا آسِمونِ چوون خِدائه تَختِ، نا زِمینِ چوون خِدائه لینگِ بِنیئه، نا اورشَلیمِ، چوون اون گَتِ پادشاهِ شَهرِ و نا شه سَرِ، چوون حَتَّی نَتوندی یِتا تیم از شه می ره، سیو یا اِسبه هاکانی. شِمه گَب فِقَط اَره یا نا بوئه. ویشتَر از این، شَریرِ جِم هَسه. «بِشنُسِنی كه بااوتِنه:' چِش چِشِ عَوِض و دَندون، دَندونِ عَوِض.' ولی مِن شِما ره گامبه بَدِ آدِمِ روب رو اِیست نَکِنین و هر کی تِ راسِ دیمِ چَک بَزو، شه اون وَرِ دیمِ هَم وه سَمت بَردِگاردِن. اَگه کِسی خوانه تِ ره مَحکمه بَکِشونه تِ جِمِه ره تِ جِم بَیره، شه قَوا ره هم وه ره هاده. هَر وَخت کِسی تِ ره زور هاکارده یه کیلومِتر وه هِمراه راه بوری، دِ کیلومتر وه هِمراه بور. هَر کی تِ جِم یه چی خوانه، بِبَخش و هر کی تِ جِم دَسی قَرض خوانه، شه دیمِ بَرنِگاردِن. «بِشنُسِنی بااوتِنه:' شه هَمساده ره دوس دار و شه دِشمِنِ جِم بیزار باش.' ولی مِن شِما ره گامبه شه دِشمِنونِ دوس دارین و اونایی که شِما ره ظِلم رِسِندِنه، وِشونِ وِسه دِعائه خِیر هاکانین. تا شه آسِمونی پییِرِ وَچه بَووین، چوون وه شه اِفتابِ بَدِ آدِمون و خوارِ آدِمونِ سَر تابِندِنه و شه وارِشِ عادِلِ آدِمون و ظالِمِ آدِمونِ سَر یه جور وارِندِنه. اَگه فِقَط اونایی ره كه شِما ره دوس دارنِنه ره دوس دارین، چه اَجری دارنِنی؟ مَگه حَتَّی خراجگیرون هَم این كارِ نَکاندِنه؟ اَگه فِقَط شه رَفِقونِ سِلام هاکانین، بَقیهِ جِم چه کارِ ویشتِری اِنجام هِدانی؟ مَگه حَتّی بی دینون هم این كارِ نَکاندِنه؟ پَس شِما وِنه كامل بوئین هَمون طی كه شِمه آسِمونی پییِر كامل هَسه. شِمه حِواس دَووه شه خوارِ اَعمالِ، مَردِمِ چِشِ وَر این نیَّتِ هِمراه اِنجام نَدین که بَوینِن و شِمه جِم تَعریف هاکانِن، چوون اون وَخت اَجری شه پییِرِ پَلی که آسِمونِ دِله دَره نِدارنِنی. «پَس هَر وَخت یِتا مِحتاجِ کُمِک کاندینی، اونِ ساز و کِرنائه هِمراه جار نَزِنین، اون طی که دِرویون، یَهودیونِ عِبادتگاه و کَر و کوچِهِ دِله کاندِنه تا بَقیه وِشونِ جِم تَعریف هاکانِن. حَییقَتِن شِما ره گامبه، وِشون شه اَجرِ بَییتِنه! ولی تِ، هَر وَخت صَدِقه دِنی، نییِل تِ چَپِ دَس، اونچیِ جِم که تِ راسِ دَس کانده خَوِردار بَووه. تا تِ کُمِک جا هِدا بَمونه و تِ آسِمونی پییِر که جا هِدا چی ره وینده، تِ ره اَجر دِنه. «وَختی دِعا کاندی دِرویونِ واری نَواش. وِشون دوس دارنِنه یَهودیونِ عبادتگاه و کَر و کوچِهِ سَر اِیست هاکانِن و دِعا هاکانِن تا مَردِم وِشونِ بَوینِن. حَییقَتِن شِما ره گامبه وِشون شه اَجرِ بَییتِنه! هَر وَخت تِ دِعا کاندی شه اُتاقِ دِله بور، دَرِّ دَوِند و شه نَدیئه پییِرِ پَلی دِعا هاکان. تِ آسِمونی پییِر که هر جا هِدا چی ره وینده، تِ ره اَجر دِنه. وَختی دِعا کاندی، بِت پَرَستونِ واری هِی بی مَعنیِ وِرد نار؛ وِشون گَمون کاندِنه، خَله بااوتِنِ هِمراه، وِشونِ دِعا بِشنُسه بونه. پَس وِشونِ واری نَبوئین چوون شِمه آسِمونی پییِر شِمه اِحتیاجِ، پیش از اون که وه جِم بَخواین دِنه. پَس شِما این طی دِعا هاکانین: 'اِی اَمه پییِر که آسِمونِ دِله دَری، تِ اسم مِقَدَّس بوئه. تِ پادشاهی بیِّه. تِ خواسه هَمون طی كه آسِمونِ دِله اِجرا بونه، زِمینِ سَر هَم اِجرا بَووه. اَمه هر روزه نونِ اَمروز اِما ره هاده. اَمه خِطاها ره بِبَخش، هَمون طی که اِما هَم تِ واری اونایی که اِما ره خِطا هاکاردِنه ره بِبَخشیمی. اِما ره آزمودِ دِله نیار بلکه اِما ره شیطانِ جِم رهایی هاده، «چوون اَگه شِما مَردِمِ خَطا ره بِبَخشین، شِمه آسِمونی پییِر هَم شِما ره بَخشِنه. ولی اَگه شِما مَردِمِ خِطا ره نِبَخشین، شِمه آسِمونی پییِر هَم شِمه خِطا ره نِبَخشِنه. «وَختی روزِه گِرنی دِرویونِ واری، شه ره تِرش رو نَکِنین. وِشون شه قیافِه ره عَوِض کاندِنه تا شه روزه داری ره مَردِم دید بیارِن. حَییقَتِن شِما ره گامبه وِشون شه اَجرِ بَییتِنه! ولی تِ وَختی روزه گِرنی، شه کَلّهِ می ره راغون بَزِن و شه دیمِ بَشور تا مَردِم نِفَهمِن تِ روزه دارنی، بلکه فِقَط تِ پییِر كه پِنهونِ، اونِ دونده، پییِری كه هیچ چی وه دیدِ جِم قایِم نییه، تِ ره اَجر دِنه. «شه گَنجا ره زِمینِ سَر اِمبار نَکِنین، جایی که لِمِک و زَنگ وه ره از بین وَرنه و جایی که دِزّا اِنِنه و گَنجِ دِزِّنِنِه. بلکه شه گَنجا ره آسمونِ دِله اِمبار هاکانین، جایی که نا لِمِک زَنده نا زَنگ وه ره از بین وَرنه. جایی که دِزا نِنِنه و نَدِزِنِنِه. چوون هَر جا تِ گَنج دَره، تِ دِل هَم اونجه دَره. «چِش، تَنِ چِراغِ. اَگه تِ چِش خوار بوئه، تِمومِ تِ وجود رووشِنِ، ولی اَگه تِ چِش بَد بوئه، تِمومِ تِ وجود تاریکیِ جِم پِرِ. پَس اَگه اون نوری كه تِ دِله دَره تاریکیه، اون چه گَتِ تاریکی ایِ! «هیچ کی نَتونده دِتا اربابِ خِدمِت هاکانه، چوون یا اَوِّلی جِم وه ره بَد اِنه و دِوّمی ره دوس دارنه و یا اَوِّلی ره وِفادارِ و دِوّمی ره کِچیک اِشمارِنه. شِما نَتوندِنی هم خِدائه غِلام بوئین و هم پولِ غِلام. «پَس شِما ره گامبه: شه زندِگیِ وِسه نِگرون نَبوئین، كه چی بَخُرین و چی بَنوشین و نا شه تَنِ وِسه كه چی دَپوشین، چوون زندِگی خِراکِ جِم و تَن، جِمِهِ جِم با اَرزِش تَرِه. پَرِنده ها ره هارِشین: وِشون نا کارِنِنه، نا دِرو کاندِنه و نا اِمباری دِله اِمبار کاندِنه، با این وجود شِمه آسِمونی پییِر وِشونِ روزی ره دِنه. مَگه شِمه ارزِش وِشونِ جِم ویشتَر نییه؟ کِدوم یِتا از شِما تونده نگرونیِ هِمراه یه ساعت شه عُمرِ اضافه هاکانه؟ «چه جِمهِ وِسه نگرونِنی؟ صَحرائه سوسَنا ره هارِشین و بَوینین چی طی لُو کَشِنِنه؛ وِشون نا زَحمِت کَشِنِنه و نا بافِنِنه. ولی شِما ره گامبه كه حَتَّی سِلِیمونِ پادشاه هم اون هَمه شِکوهِ هِمراه، یِتا از وِشونِ واری بَزِک نَیّه. پَس اَگه خِدا صَحرائه واشِ كه اَمروز دَره و فِردا تَندیر دِله دَشِندی بونه، این طی قَشِنگ کانده، شِما ره، اِی سِس ایمونا، خَله بِهتَر نَپوشِندِنه؟ «پَس نِگِرون نَبوئین و نارین که چی بَخُریم یا چی بَنوشیم و یا چی دَپوشیم؟' چوون این دِنیائه تِمومِ قوما، این چیائه دِمبال دَرِنه، ولی شِمه آسِمونی پییِر دونده كه شِما تِمومِ این چیا ره اِحتیاج دارنِنی. پَس شِما قبل از هر چی، خِدائه پادشاهیِ برقراریِ وِسه و اِنجامِ وه خواسهِ وِسه تَقِلّا هاکانین؛ اون وَخت تِموم این چیا، شِما ره هِدا بونه. پَس، فِردا وِسه نِگِرون نَبوئین؛ چوون فِردا شه نِگِرونی ره دارنه، اَمروزِ مُشکلات، اَمروزِ وِسه وَسّه. «کَس دییه ره قِضاوَت نَکِنین تا شِما ره قِضاوَت نَکِنِن. هَمون طی كه شِما کَس دییه ره قِضاوت کاندینی، شه شِما ره هَم قِضاوِت کاندِنه. هر دَئیلِ هِمراه هادین، هَمون دَئیلِ هِمراه عَوِض گِرنِنی. چه کَمِل ذِرِه که تِ بِرارِ چِشِ دِله دَره ره ویندی، ولی گَتِ چویی، كه شه چِشِ دِله دارنی ره نَویندی؟ یا چی طی جِرأت کاندی شه، بِرارِ باری: 'اِجازه هاده کَمِل ذِرِه ره تِ چِشِ جِم بیرون بیارِم' اِسا شه، یِتا گَتِ چو، شه چِشِ دِله دارنی. اِی دِرو، اَوِّل اون گَتِ چو ره شه چِشِ جِم بیرون بیار؛ اون وَخت بِهتر ویندی، تا کَمِلِ ذِرِّه ره شه برارِ چِش جِم بیرون بیاری. اونچی که مِقَدَّسِ ره سَکا ره نَدین و شه مِرواری ره خیائه پیش نَشِنین. نَکِنه اونا ره لینگِ لو بَیرِن و بَردَگِردِن، شِما ره حمله هاکانِن. «بَخواین، که شما ره هِدا بونه. بَگِردین، که پی دا کاندینی. در بَزِنین، که در شِمه رو واز بونه. چوون هر کی بِخوائه، گِرنه و هر کی بَگِرده، پی دا کانده و هر کی در بَزِنه، در وه وِسه واز بونه. شِمه میون کِسی دَره، وَختی وه ریکا وه جِم نون بَخواد، وه ره سَنگ هاده؟ و یا وَختی مائی خوانه، وه ره مَر هاده؟ پَس اَگه شِما كه اَنده بَدِنی، دوندِنی چی طی شه وَچونِ خوارِ چی هادین، پَس چَنده ویشتَر شِمه آسِمونی پییِر خوارِ چیا ره، هَر کی که بِخوائه ره دِنه. دیگرون هِمراه هَمون طی رِفتار هاکانین كه خوانِنی شِمه هِمراه رِفتار هاکانِن. اینِ تِمومِ تورات و پِیغَمبِرونِ بَنوِشته. «تَنگِ دَرِ جِم دِله بُورین، چوون که دَری كه گَتِ و راهی كه گِشادِ مَرگِ خَتم بونه و اونایی که این راهِ جِم شونِنه، خَله نه چوون اون در تنگِ و راهی كه زندِگی ره خَتم بونه سَختِ و اونایی که اونِ پی دا کاندِنه، کَمِ نه. «دِراغی پِیغَمبِرونِ جِم دوری هاکانین كه گُسفِن جِمهِ دِله شِمه پَلی اِنِنه، ولی شه باطنِ دِله درنده وِرگِ نه. اونا ره وِشونِ میوهِ جِم اِشناسِنِنی. مگه بونه لَم طَلیِ جِم انگور و کَنگَرِ جِم اَنجیل بَچیئِن؟ همین طی سالِمِ دار خوارِ میوه یارنه و آفِت بَزوِ دار بَدِ میوه. سالِمِ دار نَتونده بَدِ میوه بیارِه و آفِت بَزوِ دار نَتونده خوارِ میوه بیاره. داری كه خوارِ میوه نیارِه، اونِ وِرینِنِه و تَشِ دِله دِم دِنِنه. پَس شِما اونا ره، وِشونِ میوه جِم اِشناسِنِنی. «نا هَر کی كه مِ ره 'خِداوند ، خِداوند' باره آسِمونِ پادشاهیِ دِله شونه، بلکه فِقَط کِسی شونه که مِ پییِرِ خواسه که آسِمونِ دِله دره ره اِنجام بَرِسونه. داوِریِ روز، خَیلیا مِ ره گانِنه: 'خِداوندا، خِداوندا، مگه اِما تِ اسم هِمراه نَبِوَّت نَکاردیمی؟ مگه تِ اسم هِمراه دِوها ره بیرون نَکاردیمی؟ مگه تِ اسم هِمراه گَت گَتِ کار نَکاردیمی؟ اون وَخت وِشونِ گامبه: 'مِن اصلاً شِما ره نِشناسِمبه. مِ جِم دور بَووین، اِی بَدکارون.' «پَس هَرکی مِ گَبِ اِشنُنِه و اونا ره عَمِل کانده، یِتا عَقلدارِ مَردیِ واریِ كه شه سِره ره سَنگِ سَر بِساته. وارِش بِوارِسه، سِیل بییَمو، وا بَزو اون سِره ره فِشار بیارده، ولی اون سِره له نَشیه چوون وه کُرسی سَنگِ سَر دَییه. «ولی هر کی مِ گَبا ره بِشنُئِه و اونا ره عَمِل نَکِنه، یِتا بی عَقلِ مَردیِ واریِ كه شه سِره ره شِن سَر بِساته. وارِش بِبارِسه، سِیل بییَمو و وا بَزو اون سِره ره فِشار بیارده، اون سِرِه له بورده و چه خرابی ای بییه!» وَختی عیسی شه گَبِ تِموم هاکارده مَردِم وه تَعلیم هِدائِنِ جِم بِهت هاکاردِنه چوون وه وِشونِ، توراتِ مَلِّمونِ واری تَعلیم نِدا بییه، بلکه یِتا کسِ واری تَعلیم دائه که صاحاب قِدرَتِ. وَختی عیسی كوهِ جِم جِر بییَمو، یَته خَله جَمیِّت وه دِمبال راه دَکِتِنه. هَمون مووقه یِتا جِذامی وه ره نَزیک بَییه، وه جلو زانو بَزو و بااوته: «اِی آقا، اَگه بَخوای توندی مِ ره شِفا هادی.» عیسی شه دَسِ دِراز هاکارده و وه سَرِ دَس بییِشته و بااوته: «خوامبه، شِفا بَیر!» دَرجا اون مَردی شه جِذامِ جِم شِفا بَییته. بعد عیسی وه ره بااوته: «هیچ کَسِ پَلی هیچی نار، بلکه بور و شه ره مَعبِدِ كاهِنِ سِراغ هاده و شه شِفائه خاطِری قِروونی ای كه موسی حِکم هاکارده بییه ره هاده تا وِشونِ ثابت بَووه که تِ شِفا بَییتی» وَختی عیسی کَفَرناحومِ دِله بورده، یِتا رومی افسر وه پَلی بییَمو و خواهِشِ هِمراه وه ره بااوته: «اِی آقا، مِ نوکِر چِلِخ بَییه، سِره دِله دَکِته و بَدجور دَرد کَشِنه.» عیسی وه ره بااوته: «مِن اِمبه و وه ره شِفا دِمبه.» ولی اون اَفسِر، عیسیِ جِواب بااوته: «اِی آقا، مِن لایقِ اون نیمه كه تِ مِ سِرهِ سَخفِ بِن بِئی. فِقَط بار و مِ نوکِر شِفا گِرنه. چوون مِن شه مأمورِمه و شه دَسِ بِن سَربازونی دارمه. وَختی یِتا ره گامبه 'بور' شونه، یِتا دییه ره گامبه 'بِرو' اِنه، وَختی شه نوکِر ره گامبه: 'این كارِ هاکان' کانده.» وَختی عیسی این گَبِ بِشنُسِه بِهت هاکارده و مَردِمی كه وه دِمبال بییَمو بینه ره بااوته: «حَییقَتاً شِما ره گامبه مِن این طی ایمونی، اِسرائیلِ قومِ دِله هم نَدیمه. شِما ره گامبه كه خَیلیا شَرق و غَربِ جِم اِنِنه و آسمونِ پادشاهیِ دِله اِبراهیم و اِسحاق و یَعقوبِ هِمراه یِتا سِفرهِ سَر نیشِنِنه. ولی وَچونی که آسِمونِ پادشاهیِ وِسه هَسِنه بیرون، تاریکی دِله دِم هِدا بونِنه، اونجه که بِرمه دره و تَرسِ جِم دَندون دَندونِ کَش خارنه» بعد عیسی اون اَفسرِ بااوته: «بور، طِبق تِ ایمون تِ ره هِدا بونه.» هَمون لَحظه وه نوکِر شِفا بَییته. وَختی عیسی پِطرسِ سِره دِله بُورده، پِطرُسِ زَن مارِ بَدیئه كه لائه دِله بَخواته و توو دارنه. عیسی وه دَسِ بَییته. وه توو بَوری بَییه و بِلِند بَییه عیسی ره پَذیرایی هاکارده. هَمون شو، یَته خَله از دِو بَزوا ره عیسی پَلی بیاردِنه و وه یتا كَلِمهِ هِمراه دِوها ره بیرون کارده و تِمومِ دَردمَندا ره شِفا دائه تا اِشعَیائه پِیغَمبِر پیشگویی حَییقت بَرِسه، كه بااوته بییه: «وه اَمه دَردا ره بَییته و اَمه مَرِضِ دوش بَکِشیه.» عیسی جَمیِّتی ره که وه دور جَمع بَئی بینه ره بَدیئه، و شه شاگِردونِ دَستور هِدا «دریائه اون دَس بورِن». یِتا از توراتِ مَلِّمون جلو بییَمو و بااوته: «اِی اِسّا، هَر جا بُوری تِ دِمبال اِمبه.» عیسی وه جِواب بااوته: «شالا شه وِسه کِلی و پَرِنده ها شه وِسه لونه دارنِنه، ولی اِنسانِ ریکا هیچ جا ره نِدارنه شه سَرِ بییِلّه.» یِتا دییه از وه شاگِردون وه ره بااوته: «اِی آقا، اِجازه هاده بُورِم و بعد از اینکه مِ پییِر بَمِرده و وه ره دَفن هاکاردِمه تِ دِمبال بِیِّم.» عیسی جِواب هِدا: «مِ دِمبال بِرو و بییِل مِرده ها، شه مِرده ها ره دَفن هاکانِن.» عیسی لَتکا سِوار بَییه و وه شاگِردون هم وه دِمبال بُوردِنه. یهویی دریا ره گَتِ طوفان بَییته، کِلاک اَنده گَت بییه که داشته لَتکا ره غَرق کارده، ولی عیسی خو دِله دَییه. پَس شاگِردون بییَمونه و وه ره بیدار هاکاردِنه و بااوتِنه: «اِی آقا اِما ره نِجات هاده؛ اِما دَره هِلاک بومبی!» عیسی وِشونِ بااوته: «اِی سِس ایمونون، چه اَنده تَرسِنِنی؟» و بعد بِلِند بَییه وا و دریا ره تَشِر بَزو و دریا کاملاً آروم بَییه. شاگِردون اونچیِ جِم که اِتفاق دَکِته بِهت هاکاردِنه و بااوتِنه: «این چه جور آدِمیِ؟ حَتَّی وا و دریا هم وه جِم اِطاعت کاندنه؟» وَختی عیسی، دَریائه اون دَس جَدَریانِ مِلک بَرِسیه، دِتا دِو بَزو، قَبرِسونِ جِم بیرون بییَمونه و وه هِمراه چِش به چِش بَینه. وِشون اَنده خَطِرناک بینه كه هیچ کس جِرأت نِداشته اونجه جِم رَد بَووه. اون دِ نَفِر دادِ هِمرا بااوتِنه: «اِی خِدائه ریکا، اَمه هِمراه چی كار دارنی؟ اینجه بییَموئی تا اِما ره قبل از وَختِ قِرار زَجر هادی؟» یه ذِرّه اون وَرتِر، یِتا گَتِ رَمه خی، دَینه غِذا خاردِنه و دِوها اِلتِماسِ هِمراه عیسی ره بااوتِنه: «اَگه خوانی اِما ره بیرون هاکانی، اِما ره اون خی رَمهِ دِله بَفرِس.» عیسی وِشونِ بااوته: «بُورین!» پَس وِشون بیرون بییَمونه و خیائه دِله بُوردِنه. یهویی تِمومِ اون رَمه، تپه سَرِ جِم، دَریائه دِله یورِش بَوِردِنه و اوهِ دِله هِلاک بَینه. خی چَپونون فِرار هاکاردِنه، شَهرِ دِله بُوردِنه و تِمومِ داستان و مخصوصاً دِو بَزوائه جَریانِ، مَردِمِ وِسه بااوتِنه. شَهرِ تِمومِ مَردِم عیسیِ بَدیئِنِ وِسه بیرون بییَمونه و وَختی وه ره بَدینه وه جِم اِلتِماس هاکاردِنه كه اون منطَقِهِ جِم بُوره. عیسی لَتکا سِوار بَییه و دریائه جِم رَد بَییه و شه شَهر بییَمو. اونجه چَن نَفِر یِتا چِلِخِ مَردی، كه لائه دِله دِراز بَکِشی بییه ره وه پَلی بیاردِنه. وَختی عیسی وِشونِ ایمونِ بَدیئه اون چِلِخِ بااوته: «مِ ریکا، تِ دِل قِرص بوئه؛ تِ گِناهون بیامِرزی بَییه.» دَرجا چَن نَفِر از توراتِ مَلِّمون شه پَلی بااوتِنه «این مَردی کُفر گانه!» عیسی که دونِسه وِشونِ دِلِ دِله چی گُذِرنه بااوته: «چه شه دِلِ دِله پَلیدِ فِکر دارنِنی؟ کِدوم آسون تَرِ: اینکه باری ”تِ گِناهون بیامِرزی بَییه “یا اینکه باری ”پِرِس و راه بور؟“ ولی تا بَدونین که اِنسانِ ریکا، این قِدرتِ دارنه که زِمینِ سَر گِناهونِ بیامِرزه.» اون چِلِخِ بااوته: «پِرِس، شه لا ره جَمع هاکان و شه سِره بور!» اون مَردی بِلِند بَییه، شه سِره بُورده. مَردِم وَختی این مُعجِزه ره بَدینه بَتِرسینه و خِدا ره شِکر هاکاردِنه که این طی قِدرَتی آدِمونِ هِدا. عیسی اونجه جِم بُگذِشته و راهِ دِله یِتا مَردی که وه اسم متّی بییه ره بَدیئه كه خراجگیرِ دَکّهِ دِله نیشته بییه. عیسی وه ره بااوته: «مِ دِمبال بِرو.» مَتّی بِلِند بَییه و وه دِمبال بُورده. روزی که عیسی، مَتّیِ سِره دِله سِفرهِ سَر نیشته بییه، یَته خَله خراجگیرون و گِناهکارون بییَمونه و عیسی و وه شاگِردونِ هِمراه یِتا سِفرهِ سَر هِنیشتِنه. وَختی عُلِمائه فِرقه فَریسی اینِ بَدینه عیسیِ شاگِردونِ بااوتِنه: «چه شِمه اِسّا خَراجگیرون و گِناهکارونِ هِمراه غِذا خارنه؟» عیسی وِشونِ گَبِ بِشنُسه و بااوته: «مَریضونِنه که طَبیب احتیاج دارنِنه، نا سالمِ آدِمون. بورین و خِدائه این کِلامِ مَعنی ره بِفَهمین: 'مِن رَحمِت خوامبه، نا قِروونی' چوون که مِن نییَمومه تا صالِحون دَعوِت هاکانِم، بلکه بییَمومه تا گِناهکارونِ دعوت هاکانِم.» یحییِ شاگِردون عیسی پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «چه اِما و عُلِمائه فَریسی روزه گِرمی ولی تِ شاگِردون روزِه نَیرِنه؟» عیسی وِشونِ بااوته: « اِنتِظار دارنِنی دامادِ رَفِقون مووقه ای که داماد وِشونِ هِمراه دَره ماتِم بَیرِن؟ روزایی اِنه كه داماد وِشونِ جِم بَییته بونه؛ اون مووقه، روزِه گِرنِنه. «هیچ کی اوه نَشیه و نوِ چِلوارِ پیتِ جِمهِ کَش پینه نَزِندِنه، اگه این طی هاکانه پینه، جِمِهِ جِم بَکِندی بونه، نوِ چِلوار پیتِ جِمه جِم سیوا بونه و اون تیکه قبلاً جِم بدتر بونه. تازِه شِرابِ هَم پیتِ پوسِ خیکائه دِله نَشِندِنِنه. اَگه دَشِنِن، پوسِ خیکا تِرِکِنه و شِراب بیرون شَندِنه و پوس خیکا از بین شونِنه. تازه شِرابِ نوِ پوسِ خیکائه دِله شَندِنِنه تا هم شِراب و هم پوسِ خیکا سالم بَمونِن.» عیسی هَمتی داشته گَب زوئه كه یِتا از یَهودیونِ رئیس وه پَلی بییَمو زانو بَزو بااوته: «مِ کیجا هَمین اَلان بَمِرده، ولی دومبه که اَگه تِ بِئی و وه سَرِ دَس بییِلی وه زنده بونه.» عیسی بِلِند بَییه و وه هِمراه بُورده و وه شاگِردون هم وه دِمبال راه دَکِتِنه. هَمون مووقه، یِتا زِنا كه دِوازده سال خونریزی داشته عیسیِ دِمبال سَر بییَمو و وه قَوائه تِکِ دَس هاکارده، چوون شه پَلی گاته: «اَگه فِقَط بَتونِم وه قَوا ره دَس هاکانِم، شِفا گِرمه.» عیسی بَردَگِردِسه اون زِنا ره هارِشیه، بااوته: «مِ کیجا، نَتِرس. تِ ایمون، تِ ره شِفا هِدا.» هَمون لَحظه وه شِفا بَییته. وَختی عیسی اون رَئیسِ سِره بَرِسیه و نوحه خونا و مَردِمِ شیوَن و زاری ره بَدیئه، بااوته: « بیرون بُورین؛ این کیجا نَمِردِه بلکه بَخواته.» ولی وِشون فِقَط، وه سَر بَخِندِسِنه. وَختی عیسی مَردِمِ بیرون هاکارده، اتاق دِله بورده، کیجائه دَسِ بَییته و کیجا بِلِند بَییه. این اِتّفاقِ خَوِر، تِمومِ اون مَنطقهِ دِله دَپیته. وَختی عیسی اونجه جِم شیه، دِتا کور وه دِمبال بُوردِنه و داد زونه «اِی داوودِ ریکا، اِما ره رَحم هاکان» وَختی عیسی سِره دِله بورده، اون دِ نَفِر وه پَلی بییَمونه. عیسی وِشونِ بااوته:«ایمون دارنِنی كه مِن تومبه این کارِ اِنجام هادِم؟» وِشون بااوتِنه: «اَرِه، آقا.» پَس عیسی وِشونِ چِشِ دَس بَکِشیه و بااوته: «طِبقِ شِمه ایمون شِمه وِسه اِنجام بَووه» و وِشونِ چِشا واز بَییه. عیسی وِشونِ هِشدار هِدا و بااوته: مِواظِب بوئین، هیچ کی این جَریانِ جِم خَوِردار نَووه. ولی همین‌که سِرِهِ جِم بیرون بُوردِنه، عیسیِ آوازه ره تِمومِ اون مَنطقه دِله پَخش هاکاردِنه. وَختی که اون دِ نَفِر بیرون شینه، یه نَفِرِ، عیسیِ پَلی بیاردِنه كه لال بییه، چوون دِو بَزو بییه. عیسی دِوِ وه جِم بیرون هاکارده و وه زِوون واز بَییه. مَردِم این معجزهِ جِم خَله بِهت هاکاردِنه، بااوتِنه: «تا اَلان اِسرائیلِ قومِ دِله هیچ وَخت همچین چیزی بَدیئه نَییه» ولی عُلِمائه فِرقِه فَریسی بااوتِنه: «وه دِوها ره دِوهائه رَئیسِ کُمِکِ هِمراه بیرون کانده.» عیسی تِمومِ شَهر و روستاهائه دِله گِردِسه و یَهودیونِ عِبادَتگاهِ دِله تَعلیم دائه و خِدائه پادشاهیِ مِژده ره اِعلام کارده و هر جور ناخِشی و مَرِضِ شِفا دائه. وَختی عیسی اَنده جَمیِّتِ بَدیئه، وه دِل وِشونِ وِسه بَسوته، چوون که وِشون، بی چَپونِ گُسفِنِ واری پَریشون و وا بَمونِسه بینه. پَس شه شاگِردونِ بااوته: «مَحصول زیادِ و كارگَر کَمِ. پَس شِما وِنه صاحاب مَحصولِ جِم دَرخواس هاکانین، شه مَحصولِ جَمع هاکاردِنِ وِسه کارگرایی بَفرِسه.» عیسی شه دِوازده شاگردِ شه پَلی صدا هاکارده و وِشونِ اِقتِدار هِدا تا پَلیدِ اِرواح ره بیرون هاکانِن و هر جور ناخِشی و مَرِضِ شِفا هادِن. اینِ اون دِوازده رَسولِ اِسم: اَوِّل شَمعون که وه ره پِطرس هم گاتِنه و وه بِرار آندریاس، یَعقوب، زِبِدیِ ریکا و وه بِرار یوحنا، فیلیپُس و بَرتولما، توما و مَتّیِ خراجگیر، یَعقوب حَلفیِ ریکا و تَدّای وطن پرستِ شمعون و یهودائه اَسخَریوطی كه عیسی ره دِشمِنِ دَس تَسلیم هاکارده. عیسی این دِوازده شاگردِ بَفرِسیه و وِشونِ بااوته: «غیر یَهودِ مِلکِ دِله نَشوئین وسامِریونِ هیچ کِدوم از شَهرائه دِله لینگ نییِلین بلکه اِسرائیلِ قومِ گووم بَییه گُسفِنائه پَلی بُورین و راهِ دِله جار بَزِنین و بارین: آسِمونِ پادشاهی که خِدا وه حاکِمِ نَزیکِ. مَریضونِ شِفا هادین، مِردِه ها ره زنده هاکانین، جِذامیونِ شِفا هادین، دِوها ره بیرون هاکانین. مِفت بَییتِنی، مِفت هم هادین. سَفِرِ وِسه، طِلا و نِقرِه و مِرس شه هِمراه نَوِرین. و کِلوار یا اِضافی جِمه و کوش و دَسِ چو نَیرین؛ چوون كارگَر مِستَحقِ شه مِزِّ. هر شَهر و روستایی که دِله شونِنی یه نَفِرِ دِمبال بَگِردین كه لایق بوئه، و تا وَختی که اونجه دَرِنی وه سِره بَمونین. وَختی یِتا سِرهِ دِله شونِنی سِلام هاکانین. اَگه اون سِره لایق بوئه، شِمه سِلام وه سَر موندِنه ولی اَگه لایق نَبوئه، شِمه سِلام شِما ره بَرگِردِنه. اَگه هر کی شِما ره قَبول نَکارده و اونچی گانِنی ره گوش نِدائه، وَختی که اون سِره یا اون شَهرِ جِم شونِنی، اونِ گردِ خاکِ شه لینگِ جِم بَتِکونین. حَییقتاً شِما ره گامبه قیامِتِ روز، سُدوم و غُمورَّهِ شَهرِ وَضع که خِدا، تَشِ هِمراه اونا ره از بین بَوِرده اون شَهرِ جِم خوارتِرِ. «گوش هادین، مِن شِما ره گُسفِنائه واری وِرگائه دِله فِرِسِندِمبه. شِما وِنه مَرِ واری با هوش و کوتِرِ واری بی آزار بوئین. شِمه حِواس، مَردِمِ بوئه، چوون وِشون شِما ره مَحکَمِه تَحویل دِنِنه و شِما ره شه عِبادَتگاهِ دِله فَلِک وَندِنه و شِلاق زَندِنه و شِما ره مِ خاطِری، فرموندارون و پادِشاهونِ پَلی وَرنِنه تا وِشون و غیر یَهودیونِ پَلی گِواهی هادین. وَختی شِما ره دَسگیر کاندِنه، نِگِرون نَبوئین كه چی و چی طی بارین چوون اون مووقه اون چی وِنه بارین شِما ره هِدا بونه، چوون اونی که گَب زَنده شِما نینی، بلکه شِمه آسِمونی پییِرِ روحِ كه، شِمه جا گَب زَنده. «برار، برارِ و پییِر، وَچه ره مَرگِ تَسلیم کانده. وَچون شه پییِرمارِ علیه بِلِند بونِنه و وِشونِ مَرگِ تَسلیم کاندِنه. تِمومِ مَردِم مِ اسم خاطِری، شِمه جِم بیزار بونِنه، ولی هَر کی تا آخِر دَووم بیاره و بَمونه، نِجات گِرنه. هَر وَخت شِما ره یِتا شَهرِ دِله ظِلم بَرِسانینه یِتا دییه شَهر، پِناه بَوِرین. چوون حَییقَتِن شِما ره گامبه قبل اَز اون که اِسرائیلِ تِمومِ شَهرا ره بُورین، اِنسانِ ریکا، اِنه. «شاگرد شه مَلِّمِ جِم سَرتِر نییه و نوکِر شه اَربابِ جِم سَرتِر نییه. شاگرد شه مَلِّمِ واری بَووه وه وِسه وَسّه و نوکِر شه اربابِ واری. اَگه سِرهِ اَربابِ بِعِلزِبول، که اِبلیسِ، بارِن، چَنده ویشتر وه اَهلِ سِره ره توهین کاندِنه؟ «پَس وِشونِ جِم نَتِرسین؛ هَر چی دَپیته بوئه، بَرمِلا بونه و هَر چی جا هِدا بوئه دیار بونه. اونچی ره مِن ظِلِمادِ دِله شِما ره گامبه، وِنه رووشناییِ دِله اِعلام هاکانین و اونچی ره یواشکی اِشنُنِنی، وِنه سِرهِ بومِ سَر جار بَزِنین. اونایی جِم که تَنِ کُشِنِنه ولی نَتوندِنه روحِ بَکوشِن نَتِرسین. اونی جِم بَتِرسین كه بَتونه تَن و روح، هر دِتا ره جَهَنِمِ دِله هِلاک هاکانه. مگه دِتا میچکا یه شاهی بَروته نَبونه؟ با این وجود، بی اجازهِ شِمه آسِمونی پییِر، حَتّی یِتا اَز اونا بِنهِ سَر نَکِفِنه. حَتَّی تِمومِ شِمه سَرِ می ره بِشمارِسه. پَس نَتِرسین؛ شِما هِزارون میچکائه جِم، خَله با ارزِش تَرِنی. «پَس هر کی مَردِمِ پَلی، شه ره مِ جِم دونده مِن هَم شه آسِمونی پییِرِ پَلی وه ره شه جِم دومبه. ولی هر کی مَردِمِ پَلی باره که مِ ره نِشناسِنه مِنِم شه آسِمونی پییِرِ پَلی گامبه، وه ره نِشناسِمبه. «گَمون نَکِنین كه بییَمومه تا آشتی زِمینِ سَر بیارِم؛ نییِمومه آشتی بیارِم بلکه شَمشیر. «مِن بییَمومه تا: ریکا و پییِرِ میون، کیجا و مار، آروس و شی مارِ میون نِفاق دِم هادِم. هَر کَسِ دِشمِنون، شه وه اَهلِ سِره هَسه. «هر کی شه پییِرمارِ مِ جِم ویشتَر دوس داره، مِ لایِق نییه و هَر کی شه کیجا یا ریکا ره مِ جِم ویشتَر دوس داره، مِ لایِق نییه. هر کی شه صَلیبِ نَیره و مِ وِسه آمادهِ بَمردِن نَووه و همین جوری مِ دِمبال بِیّه، مِ لایِق نییه. هَر کی فِقَط شه زندِگیِ فِکر بوئه، اونِ از دَس دِنه؛ ولی هَر کی مِ خاطِری شه زندِگی ره از دَس هاده، وه زندِگی دَر اَمان موندِنه. «هر کی شِما ره قَبول هاکانه، مِ ره قَبول هاکارده و هر کی مِ ره قَبول هاکانه مِ بَفرِسیه ره قَبول هاکارده. هَر کی پیغَمبِرِ اینِ خاطِری که پِیغَمبِرِ قَبول هاکانه، یِتا پیغَمبِرِ اَجرِ به دَس یارنه و هَر کی یِتا صالِحِ آدِمِ اینِ خاطِری که صالِحِ قَبول هاکانه یِتا صالِحِ اَجرِ گِرنه. و هر کی یِتا اَزین کِچیکونِ اینِ خاطری که مِ شاگردِ، حَتَّی یِتا پیالِه بِچا اوه هاده، به هیچ وَجه شه اَجرِ از دَس نَدِنه.» وَختی عیسی این دَستورا ره شه دِوازده شاگِردِ هِدا، اونجه جِم بُورده تا وِشونِ شَهرائه دِله تَعلیم هاده و موعِظه هاکانه. وَختی یحیی زنِدونِ دِله مَسیحِ کارائه جِم خَوِردار بَییه، شه شاگِردونِ طَریق وه وِسه پِیغوم بَفرِسیه تا عیسی جِم بَپِرسِن: «تِ هَمونتا هَسی كه قِرارِ بِیّه، یا اِما یه نَفِر دییهِ اِنتِظارِ بَکِشیم؟» عیسی وه جِواب بااوته: «بُورین و هر اون چی ره كه اِشنُنِنی و ویندِنی ره یحیی ره بارین: کورون ویندِنه، شَلون راه کَفِنِنه، جِذامیون شِفا گِرنِنه، غولا اِشنُنِنه، مِرده ها زنده بونِنه و فَقیرونِ خَوِرِ خِش هِدا بونه. خِش به حال اونی که مِ خَوِری شَک نَکِنه.» وَختی یحییِ شاگِردون اونجه جِم، شینه، عیسی یحییِ خَوِری وِشونِ هِمراه که اونجه دَینه شِروع به گَب بَزوئِن هاکارده و بااوته: «چیِ بَدیئِنِ وِسه صَحرائه دِله بُوردینی؟ لَلِهِ بَدیئِنِ وِسه بوردینی كه هر وائه جِم لَرزِنه؟ پَس چیِ بَدیئِنِ وِسه بُوردینی؟ یِتا مَردیِ بَدیئِنِ وِسه كه گِرونِ جِمه دَپوشیه بییه؟ اونی که گِرونِ جِمه پوشِنه وه جا پادشاهونِ کاخِ دِله هَسه. پَس چیِ بَدیئِنِ وِسه بُوردینی؟ یِتا پِیغَمبِر؟ اَرِه، شِما ره گامبه، وه یِتا پِیغَمبِر جِم هم سَرتِرِ. یَحیی همونتائه كه مَلاکیِ پیغَمبِرِ کتابِ دِله، وه خَوِری بَنوِشته بَییه: 'اینِ مِ پِیغوم آوِر كه وه ره قبل اَز تِ رسِندِمبه و وه، پیشاپیش، راه ره تِ بییَموئِنِ وِسه هِموار کانده.' حَییقَتِن شِما ره گامبه که هیچ کی یحییِ تَعمید دَهِندهِ جِم گَت تِر، مارِ جِم بِزائه نَییه. با این وجود، اونی که آسِمونِ پادشاهیِ دِله همه جِم کِچیک تَرِ وه جِم گَت تِرِ. یحییِ تَعمید ‌دَهندهِ دوره تا اَلان آسِمونِ پادشاهی که خِدا وه حاکِمه، ظِلمِ بِن دَییه و قِددارِ مَردِم هِجوم یارنِنه تا اونِ به زور صاحاب بَووِن. تِمومِ پِیغَمبِرون و تورات تا یحیی، پیشگویی هاکاردِنه. اَگه اینا ره قبول دارنِنی، وِنه بَدونین كه یحیی هَمون اِیلیائه که قِرار بییه بِیّه. هر کی گوشِ شِنِوا دارنه بِشنُئه. «اِسا بارین این دورهِ مَردِمِ، چیِ تشبیه هاکانِم؟ وِشون وَچونی وارینه كه کَرو کوچهِ دِله نیشِنِنه و شه رَفِقونِ صدا کاندِنه و گانِنه: 'شِمه وِسه لَلِ وا بَزومی، نَرِقصینی! شِمه وِسه مَرثیه بَخوندِسیمی، بِرمِه نَکاردینی!' چوون یحیی بییَمو، نا خارده و نا نوشیه، هَمه گاتِنه، وه ”دِو دارنه.“ اِنسانِ ریکا بییَمو که هَم خارده و هَم نوشیه مَردِم گانِنه: 'هارِشین، وه اِشکِم پیس و شِراب خارِ آدِمِ، و خراجگیرون و گِناهکارونِ رَفِقِ!' با این وجود، حِکمَتِ اَعمالِ که حِکمَتِ دِرِسی ره ثابت کانده.» بعد عیسی اون شَهرائه خَوِری گَب بَزو كه ویشتَرین معجزه ها ره اونجه اِنجام هِدا بییه و اون شَهرائه مَردِمِ اینِ خاطِری که تووبِه نَکارد بینه، توبیخ هاکارده: بااوته:«وای بَر تِ اِی خورازین شَهر، وای بَر تِ اِی بیت‌صیدائه شَهر! اَگه معجِزِه هایی كه شِمه دِله اِنجام بَییه صور و صیدونِ شهرائه دِله اِنجام بونِسه، خَله قبل اَز این، پلاس‌ دَپوشیه و سَر تیل دَوِسه، تووبه کاردِنه. ولی شِما ره گامبه قیامِتِ روز صور و صیدونِ وِسه ویشتَر قابِلِ تِحَمُّلِ تا شِمه وِسه. ولی تِ اِی كَفَرناحومِ شَهر فکر کاندی تا آسِمون سَر کَشِنی! جَهَنِمِ دِله سَرنِگون بونی، چوون اَگه مُعجِزه هایی كه تِ دِله اِنجام بَییه سُدومِ دِله اِنجام بونِسه، اون شَهر تا اَمروز به جا موندِسه. ولی بَدون قیامِتِ روز، سُدومِ شَهرِ وِسه ویشتَر قابِلِ تِحَمُّلِ تا تِ وِسه.» بعد عیسی شه گَبِ اِدامِه هِدا، بااوته: «اِی پییِر، اِی آسِمون و زِمینِ خِداوند، تِ ره شُکر گامبه كه این چیا ره عاقِلون و حَکیمونِ جِم قایم هاکاردی و کِچیکِ وَچونِ وِسه دیار بِساتی. اَرِه اِی پییِر، تِ خواسه که مِحَبَّتِ جِم پِرِ، این طی بییه. «مِ پییِر هَمِه چی ره مِ ره بِسپارِسه و هیچ کی به جِز پییِر، ریکا ره نِشناسِنه و هیچ کی پییِرِ نِشناسِنه، به جِز ریکا و اونایی که ریکا، بَخواد پییِرِ، وِشونِ بِشناسونه. «مِ پَلی بِئین اِی اونایی که زَحمِت کَشِنِنی و شِمه کِلوار سَنگینِ، مِن شِما ره آرامش دِمبه. مِ یوغِ گَردِن بَیرین و مِ جِم تَعلیم بَیرین، چوون مِن آروم و فروتَنِمه و شِمه جان آرامش گِرنه، چوون مِ یوغ آسون و مِ بار سَبِکِ.» وَختی عیسی مِقَدَّسِ شنبهِ دِله، گَندِم جارِ جِم گُذِر کارده، وه شاگِردون وِشنا بینه، شِروع هاکاردِنه گَندِم خوشه ره بَچیئِن و شه دَسِ دِله بَسُسِنه و بَخُردِنه. ولی عُلِمائه فِرقه فَریسی وَختی اینِ بَدینه وه ره بااوتِنه: «هارِش، تِ شاگِردون كاری کاندِنه كه مِقَدَّسِ شنبه روز جایز نییه.» عیسی وِشونِ بااوته: «مگه نَخوندِسِنی داوود و وه یارا وَختی وِشنا بینه چی هاکاردِنه؟ چی طی وه خِدائه سِره دِله بورده و تَقدیس بَییه نونا ره بَخُرده، در حالی که اون نونا بَخُردِن، هم وه وِسه و هم وه یارائه وِسه مَمنوع بییه، فِقَط مَعبِدِ کاهِنون اِجازه داشتِنه اونِ بَخُرِن. مگه توراتِ دِله نَخوندِسِنی که مَعبِدِ کاهِنون با این که شنبه روز، یَهودیون مَعبِدِ دِله، مِقَدَّسِ شنبهِ حِکمِ اِشکِنِنِه تَقصیرکار نینه؟ شِما ره گامبه یه نَفِر، مَعبِدِ جِم گَت تِر اینجه دَره. اگه شِما این جُملِهِ مَعنی ره دونِسِنی که گانه: ”رَحمِت خوامبه نا قِروونی“، بی گِناهونِ مَحکوم نَکاردینی. چوون که اِنسانِ ریکا مِقدَّسِ شنبهِ صاحاب اِختیارِ.» عیسی اونجه ره ترک هاکارده و وِشونِ عِبادَتگاهِ دِله بُورده یِتا مَردی اونجه دَییه كه وه یِتا دَس چِلِخ بییه. وِشون عیسیِ جِم بَپِرسینه: «شنبه روز شِفا هِدائِن جایزِ؟» اَلبَته وِشونِ نیِّت این بییه، كه یِتا بهونه، وه مِتَّهَم هاکاردِنه وِسه پی دا هاکانِن. عیسی وِشونِ بااوته: «کدوم یِتا از شِما اگه وه گُسفِن مِقدَّسِ شَنبِه، چاهِ دِله دَکِفِه، نَشونه وه ره بیرون بیاره. مگه اون گُسفِنِ نَیرِنی و چاهِ جِم بیرون نیارنِنی؟ چَنده ویشتَر آدِم، گُسفِنِ جِم با اَرزِش تَرِ، پَس خوارِ کار هاکاردِن، مِقدَّسِ شَنبِهِ دِله جایزِ.» بعد عیسی اون مَردی ره بااوته: «شه دَسِ دِراز هاکان» وه شه دَسِ دِراز هاکاردو وه دَس شِفا بَییته و وه اون یِتا دَسِ واری خوار بَییه. ولی عُلِمائه فِرقه فَریسی عِبادَتگاهِ جِم بیرون بوردِنه وعیسیِ بَکوشتِنِ وِسه نخشه بَکِشینه. وَختی عیسی وِشونِ نخشهِ جِم خَوِر دار بَییه، اونجه جِم بورده جَمیِّتِ زیادی وه دِمبال بوردِنه و وه همهِ مریضونِ شِفا هِدا وِشونِ دَستور هِدا كه وه خَوِری هیچ کسِ هِمراه گَب نَزِنِن این اِتفاق دَکِته تا اشعیائه پِیغَمبِرِ پیشگویی به حَییقت بَرِسه كه بااوته: « اینِ مِ خادِم كه وه ره اِنتِخاب هاکاردِمه، وه مِ عَزیزِ که مِ جان، وه جِم راضیِ. شه روحِ وه سَر اییِلمه تا قوم ها ره عِدالتِ هِمراه داوِری هاکانه. وه هیچ کَسِ هِمراه دَعوا نَکانده و داد نَزِنده، و هیچ کی وه صِدا ره کوچهِ دِله نِشنُنه. وَلِ لَلِه ره نِشکِنه، ونیم سوزِ فیتیله ره نَکوشِنه این کارا ره کانده تا عِدالَتِ بَرقِرار هاکانه. وه اسم تِموم قومهائه وِسه مایهِ امیدِ.» بعد مَردِم یِتا دِو بَزو ره وه پَلی بیاردِنه كه لال و کور بییه و عیسی وه ره شِفا هِدا، اون طی که گَب بَزو و بَدیئه. مَردِم بِهت هاکاردِنه بااوتِنه: «بونه این مَردی هَمون مَسیحِ موعود بوئه که قِرارِ داوودِ پادشاهِ نَسلِ جِم بِیّه؟» ولی وَختی عُلِمائه فَریسی اینِ بِشنُسِنه بااوتِنه: «این مَردی دِوها ره بِعِلزِبولِ کُمِکِ هِمراه که دِوهائه رَئیسِ بیرون کانده.» عیسی وِشونِ خیالِ جِم باخَوِر بَییه و وِشونِ بااوته: «هر مَملِکَتی که شه عَلیه رَسِد بَووه از بین شونه و هر شَهر یا سِره ای كه شه عَلیه رَسِد بَووه، دَووم نیارنه. اَگه شِیطان، شِیطانِ بیرون هاکانه شه عَلیه رَسِد بونه، پَس چی طی وه حِکومَت به جا بَمونه؟ اَگه مِن بِعِلزِبولِ کُمِکِ هِمراه، دِوها ره بیرون کامبه، شِمه شاگِردون کِنه کُمِکِ هِمراه وِشونِ بیرون کاندِنه؟ پَس وِشون شه شِما ره قِضاوَت کاندِنه. ولی اَگه مِن خِدائه روحِ قِوَّتِ هِمراه دِوها ره بیرون کامبه، این نِشون دِنه خِدائه پادشاهی شِما ره بَرِسیه یا چی طی یه نَفِر تونده یِتا قِددارِ مَردیِ سِره دِله که شِیطان بوئه، بُوره و وه مال و مِنالِ تاراج هاکانه غیر از اون که اَوِّل وه دَس و لینگِ دَوِنده؟ اون وَختِ که وه سِره ره غارِت کانده؟ «هر کی مِ هِمراه دَنیه مِ علیهِ و هر کی مِ هِمراه جَمع نَکِنه تارِمار سازِنه. پَس شِما ره گامبه هر جور گِناه یا کُفری كه آدِمی هاکارده بوئه بیامِرزی بونه، غیر از این كه روح القدسِ علیه کُفر باره، این کُفر بیامِرزی نَوونه. هَر کی اِنسانِ ریکائه علیه گَبی بَزِنه، بیامِرزی بونه ولی هَر کی روح القدسِ علیه گَب بَزِنه، اَصلاً بیامِرزی نَوونه، نا این دوره و نا اون دورهِ دِله. «اَگه خوارِ میوه خوانِنی، شِمه دار وِنه خوار بوئه، بَدِ دار بَدِ میوه یارنه. چوون که دارِ وه میوهِ جِم اِشناسِنِنه. اِی اَفعی زادوا، شِما كه شَریرِ آدِمون هَسینی چی طی توندِنی خوار گَب بَزِنین؟ چوون زِوون اون چیِ جِم که دِلِ پِر کانده گَب زَنده. خوارِ مَردی شه دِلِ خوارِ اِمباریِ جِم، خواری به بار یارنه و بَد مَردی شه دِلِ بَدِ اِمباریِ جِم، بَدی به بار یارنه. «شِما ره گامبه: بازخواسِ روزِ دِله تِمومِ مَردِم وِنه هر مِفتِ گَبی كه بَزونه ره جِواب هادِن. چوون که طِبقِ شه گَب یا تبرئه بونِنی و یا مَحکوم.» بعد چَن نَفِر اَز توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فَریسی عیسی ره بااوتِنه: «اِی اِسّا خوامبی تِ جِم یِتا نِشونه بَوینیم» ولی عیسی جِواب هِدا: «شَریر و زِناکارِ قوم یِتا نِشونه خوانِنه ولی تینا نِشونی كه وِشونِ هِدا بونه، یونسِ پِیغَمبِرِ نِشونه. هَمون طی كه یونس سه شو و سه روز یِتا گَتِ ماهیِ اِشکِمِ دِله بَمونِسه بییه، اِنسانِ ریکا هَم، سه شو و سه روز زِمینِ دلِ دِله موندِنه. داوِریِ روز، نینوائه مَردِم، این نَسلِ هِمراه بِلِند بونِنه و این نَسلِ مَحکوم کاندِنه، چوون نینوائه مَردِم وَختی یونسِ سِخَنوَری ره بِشنُسِنه، تووبه هاکاردِنه، اِسا اونی كه اینجه دَره، یونسِ جِم گَت تِرِ. جِنوبِ مَلَکِه، داوِریِ روز بِلِند بونه و این نَسلِ مَردِمِ مَحکوم کانده، چوون که وه دِنیائه اون ورِ جِم بییَمو تا سِلِیمونِ پادشاهِ حِکمَتِ بِشنُئه و اونی كه اینجه دَره، سِلِیمونِ جِم گَت تِرِ. «وَختی پَلیدِ روح یه نَفِرِ جِم بیرون اِنه، بی اوهِ جائه دِله بَرگِردِنه تا یِتا جا، اِستراحتِ وِسه پی دا هاکانه، ولی پی دا نَکانده. اون موقع گانه: 'اون سِرِه ای كه وه جِم بییَمومه، بَرگِردِمبه.' پَس بَرگِردِنه و اون سِره ره خالی و سازه بَزوئه و تَمیز هاکارده وینده. بعد شونه و هَفت تا روح شه جِم بَدتِرِ جَمع کانده و یارنه، وِشون همه اِنِنه و اونجه ساکِن بونِنه و سَرآخِر اون آدِم اَوِّلِ جِم هم بَدتِر بونه. این بِلا این بَدِ نَسلِ سَر هَم اِنه» هَمون مووقه که عیسی مَردِمِ هِمراه دَییه گَب زوئه، وه مار و وه بِرارون بییَمونه و بیرون اِیست هاکارده بینه، خواسِنه وه هِمراه گَب بَزِنِن. یه نَفِر عیسی ره بااوته: «تِ مار و تِ بِرارون بیرون اِیست هاکاردِنه و خوانِنه تِ هِمراه گَب بَزِنِن.» عیسی بااوته: «مِ مار کیِ؟ مِ بِرارون کینه؟» شه دَسِ هِمراه شاگِردونِ اِشارِه هاکارده و بااوته: «مِ مار و بِرارون اینا هَسِنه. هر کی مِ آسِمونی پییِرِ خواسه ره اِنجام هاده، وه مِ بِرار و خواخِر و مارِ.» هَمون روز عیسی سِره جِم بیرون بورده و دریا لو هِنیشته ولی اَنده جَمیِّتی وه ره دور هاکاردِنه که یِتا لَتکا سِوار بَییه و وه دِله هِنیشته. درحالی که مَردِم دریا لو اِیست هاکارده بینه. بعد عیسی خَله چیائه خَوِری مَثِلِ هِمراه وِشونِ وِسه گَب بَزو. بااوته: « یِتا بَرزِگَر، تیم بَپاشیئِنِ وِسه زِمین سَر بُورده. وَختی تیم پاشیه، اَت کَم راه دِله دَکِتِنه و پَرِنده ها بییَمونه و اونا ره بَخُردِنه. اَت کَم دییه سَنگلاخِ زِمین دِله دَکِتِنه که زیاد گِل نِداشته، پَس زود سَر بَکِشینه، چوون اونجهِ گِل عمیق نَیّه. ولی وَختی خِرشید دَربییَمو، همه، بَسوته و خِشک بَییه، چوون بِنه نَوِسه بییه. اَت کَم لم تَلیِ دِله دَکِتنه و لم تَلیا سَر بَکِشینه و اونا ره خَفِه هاکاردِنه. ولی بَقیهِ تیما خوارِ گلِ دِله دَکِتِنه و بار بیاردِنه: بَعضی صد، بَعضی شَصت و بَعضی سی بِرابر. هر کی گوشِ شِنِوا دارنه بِشنُئه.» اون وَخت شاگِردون عیسی پَلی بییَمونه و وه جِم بَپِرسینِه: «چه این مَردِمِ هِمراه با مَثِل گَب زَندی؟» عیسی جِواب هِدا: « آسِمونِ پادشاهیِ رازِ بِفَهمِسِن، شِما ره هِدا بَییه، ولی وِشونِ هِدا نَییه. چوون اونی که دارنه ره ویشتَر هِدا بونه تا به فِراوونی داره، و اونی جِم که نِدارنه، حَتَّی اون چی که دارنه هَم بَییته بونه. اینِ وِسه مِن وِشونِ هِمراه با مَثِل گَب زَمبه، چوون: اِشِنِنه ولی نَویندِنه، گوش دِنِنه، ولی نِشنُنِنه و نِفَهمِنِنه. حَییقَتاً اِشعیائه پیغمبِرِ پیشگویی وِشونِ خَوِری اِنجام بَرِسیه كه گانه: شه گوشِ هِمراه اِشنُنِنی، ولی هیچ وَخت نِفَهمِنِنی، شه چِشِ هِمرا ویندِنی؛ ولی هیچ وَخت دَرک نَکاندِنی. چوون این قومِ دِل، سَنگ بَییه، وِشونِ گوش کَتِل بَییه و شه چِشِ دَوِسِنه؛ تا نَکِنه شه چِشِ هِمراه بَوینِن و شه گوشِ هِمراه بِشنُئِن و شه دِلِ دِله بِفَهمِن و بَردَگِردِن و مِن وِشونِ شِفا هادِم.' «ولی خِش به حال شِمه چِش که ویندِه و شِمه گوش که اِشنُنه. حَییقَتاً شِما ره گامبه، یَته خَله از پِیغَمبِرون و صالِحون مِشتاق بینه اون چی شِما ویندِنی ره بَوینِن و نَدینه، و اون چیِ شِما اِشنُنِنی ره بِشنُئِن و نِشنُسِنه. «پَس شِما بَرزِگَرِ مَثِلِ مَعنی ره بِشنُئین: وَختی یه نَفِر آسِمونِ پادشاهیِ کِلامِ اِشنُنه و اونِ نِفَهمِنه، شِیطان اِنه و اون چی كه وه دِلِ دِله دَکاشته بَییه ره تَپ زَنده گِرنه. این هَمون تیمیِ كه راه دِله دَکاشته بَییه. و تیمی که سَنگلاخِ زِمینِ دِله دَکِته، کسیِ که کِلامِ اِشنُنه و دَرجا اونِ خِشالیِ هِمراه قَبول کانده. ولی چوون بِنه نِدارنه فِقَط یه ذِرِه دَووم یارنه. وَختی کِلامِ خاطِری آزار اَذیَّت وینده، شه ایمونِ جِم بَرگِردِنه. تیمی که لَم تَلیِ دِله دَکاشته بَییه، کسیِ که کِلامِ اِشنُنه، ولی چوون وه دِل دِنیا ره دَوِسه و وه چِش مال و مِنالِ دِمبال دَره، اینا کِلامِ خَفِه کاندِنه و بار نیارنه. ولی تیمی که خوارِ زِمینِ دِله دَکاشته بَییه کِسیِ که کِلامِ اِشنُنِه و اونِ فَهمِنه. وه حَییقَتاً باروَر بونه، صَد شَصت یا سی بِرابر بار یارنه. عیسی یِتا دییه مَثِل هَم وِشونِ وِسه بیارده: «آسِمونِ پادشاهی یِتا مَردی ره موندِنه که شه زِمینِ دِله خوارِ تیم دَشِندیه ولی وَختی وه خادِمون خوِ دِله دَینه، وه دِشمِن بییَمو گَندِمِ دِله تَلِ واشِ تیمِ دَپاشیه و بورده. وَختی گَندِم سَر بَکِشیه، تَلِ واش هَم وه هِمراه سَر بَکِشیه. خادِمون شه اَربابِ پَلی بییَمونه و بااوتِنه: ' اَرباب، مَگه تیمی كه تِ شه زِمینِ دِله دَکاشتی خوار نَییه؟ پَس تَلِ واشا کِجه جِم دَر بییَمونه؟' اَرباب، خادِمون بااوته: ' یِتا دِشمِن این کارِ هاکارده.' بعد خادِمون وه ره بااوتِنه: ' خوانی بُوریم تَلِ واشا ره جَمع هاکانیم؟' ارباب بااوته: 'نا، این کارِ نَکِنین چوون ممکنه تَلِ واشائه بَکِندیِنه مووقِه گَندِم هَم بِنهِ جِم بَکِندی بَووه. بییِلین تا دِروِ مووقه هر دِتا هَمدییه هِمراه لو بَکِشِن؛ دِروِ مووقه دِروگَرا ره گامبه اَوِّل تَلِ واشا ره دَسه هاکانِنِ و بَسوزوندییِنِ وِسه بییِلِّن، ولی گَندِما ره کَندوج دِله اِمبار هاکانِن. عیسی اَت کَش دییه یِتا مَثِل وِشونِ وِسه بیارده و بااوته «آسِمونِ پادشاهی، خَردِلِ تیمِ موندِنه که، یه نَفِر اونِ بَییته و شه زِمینِ دِله دَکاشته. با این که خَردِلِ تیم، تِمومِ تیم هائه جِم کِچیکتَرِ، بَعد از این که سَر کَشِنه تِمومِ باغِ گیاهونِ جِم گَتتِر و دارِ اِندا بونه، اون طی که پَرِندا اِنِنه و وه چِله هائه سَر کِلی سازِنِنه.» عیسی وِشونِ وِسه یِتا دییه مَثِل بیارده و بااوته: «آسِمونِ پادشاهی خَمیرمایه واریِ که یِتا زِنا اونِ گِرنه، سه تا دَئیل آردِ هِمراه قاطی کانده تا تِمومِ خمیر وَر بِیّه. عیسی همه این چیا ره جَمیِّتِ وِسه مَثِلِ هِمراه بااوته و حَییقَتاً هم بِدونِ مَثِل وِشونِ هیچی نااوته. این اِتِفاق دَکِته تا پِیغَمبِرِ گَب اِنجام بَرِسه، که گانه. «مِن با مَثِل شِمه هِمراه گَب زَمبه. و اون چیِ که اَز شِروع خِلقَتِ دِنیا جا هِدا بَمونِسه ره گامبه.» بعد عیسی جَمیِّتِ تَرک هاکارده و سِره بُورده اون وَخت وه شاگِردون وه پَلی بییَمونه بااوتِنه: «تَلِ واشِ مَثِلِ اَمه وِسه تووضی هاده.» عیسی وِشونِ بااوته: «اونی که خوارِ تیم زِمین دِله کارِنه، اِنسانِ ریکائه. زِمینِ سَر، این دِنیائه. خوارِ تیم، آسِمونِ پادشاهیِ ریکائونِنه، تَلِ واشا اون شَریرِ ریکائونِنه. اون دِشمِن كه تَلِ واشِ تیمِ دَکاشته، اِبلیسِ. دِروِ مووقه، آخِرِ زِمونِ و دِروگَرا، فِرِشته ها هَسِنه. هَمون طی که تَلِ واشا ره جَمع کاندِنه و تَشِ دِله سوزِندِنه، آخِرِ زِمون هم این طی بونه. اِنسانِ ریکا شه فِرشته ها ره فِرِسِندِنه و فِرِشته ها آسِمونِ پادشاهیِ دِله هَر کی که باعِثِ گِناه بونه و هر کی که قانونِ اِشکِنه ره یه جا جَمع کاندِنه. و وِشونِ تشِ کورهِ دِله دِم دِنِنه، اونجه که بِرمه دَره و تَرسِ جِم دَندون دَندونِ کَش خوارنه. اون وَخت صالِحون شه پییِرِ پادشاهیِ دِله خِرشیدِ واری دِرَخشِنِنه. هر کی گوشِ شنوا دارنه بِشنُئِه. «آسِمونِ پادشاهی جا هِدائه گَنجی ره موندِنه که یِتا زِمینِ دِله دَره، یه نَفِر وه ره پی دا کانده، هَمونجه وه سَرِ پوشِندِنه، خِشالیِ جِم شونه، اون چی که دارنه ره روشِنه، و اون زِمینِ خَرینده. «اَی هم آسِمونِ پادشاهی یِتا تاجِرِ موندِنه كه با اِرزِشِ مِرواریِ دِمبال دَییه وَختی با اِرزِشِ مرواری ره پی دا هاکارده، بُورده و اونچی که داشته ره بَروته و اون مِرواری ره بَخریه. «اَی هم آسِمونِ پادشاهی یِتا تورِ موندِنه که دَریائه دِله دِم هِدائه بونه و هَمه جور مائی وه دِله دَره. وَختی که تور، ماهیِ جِم مَشت بونه، ماهیگیرون اونِ دریائه جِم بالا کَشِنِنه. بعد نیشِنِنه خوارِ مائیا ره سیوا کاندِنه و زَمبیلِ دِله اییِلنِنه ولی بَدِ مائیا ره دِم دِنِنه. آخِرِ زِمون هَم این طی بونه. فِرشته ها اِنِنه صالحونِ، بَدِ آدِمون جِم سیوا کاندِنه. وِشونِ تَشِ کورهِ دِله دِم دِنِنه، اونجه که بِرمه دَره و تَرسِ جِم دَندون دَندونِ کَش خوارنه. عیسی بااوته: «تِمومِ این چیا ره بِفَهمِسِنی؟» شاگِردونِ بااوتِنه: «اَرِه.» عیسی وِشونِ بااوته: «پَس هَر شَریعتِ مَلِّم که آسِمونِ پادشاهیِ خَوِری تَعلیم بَییته بوئه، صاب خانه ای ره موندِنه که شه صَندِقِ جِم، پیت و نوِ چیا بیرون یارنه. وَختی عیسی این مَثِلا ره تِموم هاکارده، اونجه جِم بورده شه شَهرِ دِله بییَمو و وِشونِ عِبادَتگاهِ دِله، وِشونِ تَعلیم هِدا. جوری که مَردِم بِهت هاکاردِنه و بااوتِنه: «این مَردی کِجه جِم، حِکمَت و قِدرَتِ معجِزاتِ به دَس بیارده؟ مَگه وه نَجّارِ ریکا نییه؟ مَگِه وه مارِ اسم مَریِم نییه؟ مَگِه وه بِرارون یَعقوب و یوسِف و شَمعون و یَهودا نینه؟ مَگه تِمومِ وه خاخِرون اینجه اَمه میون زندِگی نَکاندِنه؟ پَس این چیا ره کِجه جِم یاد بَییته؟» اینِ وِسه عیسیِ جِم نارِحَت بَینه. ولی عیسی وِشونِ بااوته: «یِتا پِیغَمبِر همه‌ جا اِحتِرام دارنه به جِز شه زادگاه و شه خانِوادِهِ پَلی.» عیسی وِشونِ بی ایمونیِ خاطِری اونجه زیاد معجِزه نَکارده. وَختی عیسیِ آوازِه، هیرودیسِ پادشاهِ گوش بَرِسیه. وه شه نوکِرونِ بااوته: «این مَردی هَمون یحییِ تَعمید ‌دَهِنده ئه که مِرده هائه جِم بِلِند بَییه و اینِ وِسه تونده این معجِزاتِ هاکانه.» چوون هیرودیس، هیرودیائه خاطِری كه وه بِرار فیلیپُسِ زِنا بییه، یحیی ره بَییته و وه دَس و لینگِ دَوِسه و وه ره زِندونِ دِله دِم هِدا. چوون یحیی هیرودیسِ بااوته بییه: «حَلال نییه این زِنائه هِمراه دَووی.» هیرودیس خواسه یَحیی ره بَکوشه ولی مَردِمِ جِم تَرسییه، چوون مَردِم یَحیی ره پِیغَمبِر دونِسِنه. ولی وَختی هیرودیسِ زاد روز بَرِسیه، هیرودیائه کیجا مِهمونونِ پلی سِما هاکارده و هیرودیس اَنده وه سِمائه جِم خِشال بَییه كه قَسِم بَخُردِه هَر چی کیجا بِخوائه وه ره هاده. مار، کیجا ره تَحریک هاکارده که باره: «یحییِ تعمید‌دَهِندهِ کَلّه ره یِتا مَجمِهِ دِله مِ ره هاده.» پادشاه نارِحَت بَییه، ولی شه قَسِمِ خاطِری و شه مِهمونونِ احترامِ وِسه دَستور هِدا كه وه خواسه، بَرآوَردِه بَووه. پَس آدِم بَفرِسیه زِندونِ دِله، یَحییِ کَلّه ره وه تَنِ جِم سیوا هاکاردِنه و یَحییِ کَلّه ره یِتا مَجمهِ دِله بیاردِنه، کیجا ره هِدانه و وه هَم اونِ شه مارِ پَلی بَوِرده. یحییِ شاگِردون بییَمونه وه جَسِدِ بَوِردِنه و دَفن هاکاردِنه. بعد بُوردِنه و عیسی ره خَوِر هِدانه. وَختی عیسی این خَوِرِ بِشنُسه، شه، تیناری لَتکا سِوار بَییه و یِتا خَلوِتِ جا بورده. ولی وَختی مَردِم خَوِردار بَینه، شه شَهرائه جِم پیاده، وه دِمبال بُوردِنه. هَمین که عیسی لَتکا جِم پیاده بَییه، جَمیِّتِ زیادی ره بَدیئه و وه دِل وِشونِ وِسه بَسوته و وِشونِ میونِ مَریضونِ شِفا هِدا. نِماشونِ مووقه شاگِردون عیسی پَلی بییَمونه، بااوتِنه: «اینجه بَرَهوتِ، روزَم دَره تِموم بونه. پَس مَردِمِ بَفرِس بورِن دِهاتِ دِله و شه وِسه خِراک بَخرینِن.» ولی عیسی وِشونِ بااوته: «لازِم نییه مَردِم بورِن؛ شه شِما وِشونِ خِراک هادین.» شاگِردون بااوتِنه: «‌اِما فِقَط پَنج تا نون و دِتا مائی دارمی.» عیسی بااوته: «اونا ره اینجه مِ پَلی بیارین.» بعد مَردِمِ بااوته: واشِ سَر هِنیشِن. اون وَخت پَنج تا نون و دِتا مائی ره بَییتِه آسِمونِ هارِشیه و خِدا ره شِکر هاکارده، بعد نونا ره تیکه هاکارده و شاگِردونِ هِدا. شاگِردون هم اونا ره مَردِمِ هِدانه. هَمِه بَخُردِنه و سیر بَینه، وَختی نون تیکه ها ره جَمع هاکاردِنه، دِوازده زَمبیل پِر بَییه. به جِز زَن ها و وَچون پَنج هزار مَردی اونجه غِذا بَخُردِنه. عیسی دَرجا شه شاگِردونِ بااوته لَتکا سِوار بَووِن تا قبل از وه دریائه اون دَس بورِن. ولی شه هَمونجه بَمونِسه تا مَردِمِ راهی هاکانه. عیسی بَعد از این که مَردِمِ بَفرِسیه، شه، کوهِ سَر بُورده تا تیناری دِعا هاکانه. شو بَرِسیه و وه اونجه تینا بییه. اون مووقه لَتکا، دریا لوِ جِم خَله دور بَییه بییه و کِلاک دَکِته بییه، چوون بَرعَکسِ وا زوئه. حدودِ ساعَتِ چهارِ صِواحی، عیسی هَمون طی که اوهِ سَر راه شیه وِشونِ نَزیک بَییه. وَختی شاگِردون عیسی ره بَدینه اوهِ سَر راه شونه، بَتِرسینه، بااوتِنه: اینتا شَبَحِ، و تَرسِ جِم شونگ بَکِشینه. عیسی دَرجا وِشونِ بااوته: «شِمه دِل قِرص بوئه، ‌مِنِمه؛ نَتِرسین.» پِطرُس بااوته: «آقا، اَگه تِ ای مِ ره بار تا اوهِ سَر تِ پَلی بِیِّم.» عیسی بااوته: «بِرو.» اون وَخت ‌پِطرس لَتکا جِم جِر بییَمو و اوهِ سَر عیسیِ سَمت راه دَکِته. ولی وَختی کِلاکِ بَدیئه، ‌بَتِرسیه و هَمون طی که اوهِ دِله جِر شیه، شونگ بَکِشیه: «آقا، مِ ره نِجات هاده.» عیسی دَرجا شه دَسِ دِراز هاکارده و وه ره بَییته و بااوته: «اِی کَم ایمون، چه شَک هاکاردی؟» وَختی لَتکا ره سِوار بَینه، وا اِیست هاکارده. و اونایی که لَتکائه دِله دَینه عیسیِ لینگِ روب رو دَکِتِنه، بااوتِنه: حَییقَتاً تِ خِدائه ریکائی.» وِشون دریا جِم گُذِر هاکاردِنه و جِنیسارِت مِلکِ دِله بَرِسینِه. اونجهِ مَردِم عیسی ره بِشناسینه و کِسایی ره تِمومِ اون مَنطَقه بَفرِسینه تا مریضونِ عیسیِ پَلی بیارِن. وِشون وه جِم خواهِش هاکاردِنه كه فِقَط اِجازه هاده تا وه قَوائه تِکِ دَس بَزِنِن، و هر کی اونِ دَس کاردِه، شِفا گِته. بعد عُلِمائه فِرقِه فَریسی و توراتِ مَلِّمون اورشَلیمِ جِم عیسی پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «چه تِ شاگِردون اَمه مَشایخِ رَسم و رُسومِ نَدید گِرنِنه؟ وِشون قبل اَز اینکه غِذا بَخُرِن شه دَسِ نَشورنِنه؟» عیسی وِشونِ جِواب هِدا: «چه شه شِما، اینِ خاطِری که شه رَسم و رِسومِ حِفظ هاکانین، خِدائه حِکمِ نَدید گِرنِنی؟ چوون که خِدا دَستور هِدا: 'شه پییِرمارِ اِحتِرام بِییِل، و هَر کی شه پییِرمارِ نا سِزا باره، حتماً وِنه وه ره بَکوشِن.' ولی شِما گانِنی: 'اَگه کِسی شه پییِرمارِ باره، کُمِکی که وِنه شِما ره هاکانِم خِدائه کارِ وِسه وَقف هاکاردِمه، در این صورت، دییه وه ره واجِب نییه شه پییِرِ کُمِک هاکانه، این طی شِما خِدائه کِلامِ، شه رَسم و رُسومِ وِسه نَدید بَییتِنی. اِی دِرویون! اِشعیائه پِیغَمبِر چَنده خوار شِمه خَوِری پیشگویی هاکارده، اون وَختی که بااوته: این قوم شه زِوونِ هِمراه، مِ ره حِرمَت اییِلنه، ولی وِشونِ دِل مِ جِم دورِ. وِشون بی خودی مِ ره پَرَسِش کاندِنه وِشونِ تَعلیم فِقَط آدِمیِ حِکمِ. بعد عیسی مَردِمِ شه پَلی صدا هاکارده و بااوته: «مِ گَبِ گوش هادین و بِفَهمین اون چی که آدِمِ دِهونِ جِم جِر شونه وه ره نَجِس نَکانده بلکه اون چی آدِمِ دِهونِ جِم بیرون اِنه؛ اونِ که آدِمِ نَجِس کانده. اون وَخت شاگِردون عیسی پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «دوندی عُلِمائه فَریسی وَختی تِ این گَبِ بِشنُسِنه نارِحت بَینه؟» عیسی جِواب هِدا: «هر نَهالی كه مِ آسِمونی پییِر، نَکاشته بوئه، بِنِهِ جِم بَکِندی بونه. وِشونِ کار نِدارین؛ وِشون، راه بَلِدایی هَسِنه که شه کورِنه. و اگه یِتا کور یِتا دییه کورِ عصاکَش بَووه، هَر دِتا چاه دِله کَفِنِنه.» پِطرُس وه ره بااوته: « این مَثِلِ اَمه وِسه تووضی هاده» عیسی جِواب هِدا: شِما هَم، هَمتی دَرک نَکاندینی؟ مَگِه نَدوندِنی هَر چی آدِمِ دِهونِ جِم جِر بُوره وه اِشکِمِ دِله شونه و دَفع بونه؟ ولی اونچی كه دِهونِ جِم بیرون اِنه دِلِ جِم سَرچِشمه گِرنه، و این اون چیِ كه آدِمی ره نَجِس کانده؛ چوون خیالِ پَلید، قَتل، زِنا هاکاردِن، فاسِقی، دِزّی، دِراغی شهادت و تِهمَت، دِلِ جِم سَرچشمه گِرنه اینا آدِمی ره نَجِس کاندِنه، ولی نَشسه دَسِ هِمراه غِذا بَخُردِن هیچ کی ره نَجِس نَکانده.» عیسی اونجه ره تَرک هاکارده و صور و صیدونِ مَنطقهِ دِله بُورده. یِتا كنعانی زِنا که اون مَنطقه دِله زِندِگی کارده، عیسی پَلی بییَمو و دادِ هِمراه بااوته: «اِی آقا، اِی داوودِ ریکا، مِ ره رَحم هاکان! مِ کیجا بَد جور دِو بَزو بَییه.» ولی عیسی هیچ جِوابی نِدا، تا این که شاگِردون جلو بییَمونه و عیسیِ جِم خواهِش هاکاردِنه، بااوتِنه: «وه ره مُرخَص هاکان بُورِه چوون داد و هِوارِ هِمراه اَمه دِمبال سَر دَره اِنه.» عیسی بااوته: «مِن فِقَط اِسرائیلِ قومِ گُم بَییه گُسفِنائه وِسه بَفرِسیه بَیمه.» ولی اون زِنا جلو بییَمو و عیسیِ لینگِ وَر زانو بَزو و بااوته: «ای آقا، مِ ره کُمِک هاکان.» عیسی جِواب هِدا: «دِرِس نییه نونِ وَچونِ دَس بَیریم و سَکائه پیش دِم هادیم.» ولی اون زِنا بااوته: «دِرِسِ آقا، ولی حَتّی سَکا هَم، نون تیکه ای که شه اَربابِ سِفرِهِ جِم کَلِنه ره خارنِنه.» اون وَخت عیسی بااوته: «اِی زِنا، تِ ایمون خَله زیادِ. تِ خواسه بَرآوَردِه بَییه!» هَمون لَحظه وه کیجا شِفا بَییته. عیسی اونجه جِم راه دَکِته و جَلیلِ دَریائه پَلی بییَمو. اونجه یِتا تَپهِ سَر بورده و هِنیشته. یَته خَله جَمیِّت عیسی پَلی بییَمونه، و شه هِمراه شَلون، کورون، چِلِخون و لالا و خَله دییه مریضون ره هم بیاردِنه عیسیِ لینگِ پلی بییِشتِنه و وه، وِشونِ شِفا هِدا. مَردِم وَختی بَدینه، لالا گَب زَندِنه، چِلِخون خوار بَینه، شَلون راه شونِنه، کورون ویندِنه، بِهت هاکاردِنه و اِسرائیلِ خِدا ره حَمد بااوتِنه. عیسی، شاگِردونِ شه پَلی صِدا هاکارده و بااوته: «مِ دِل این مَردِمِ وِسه سوزِنه. اِسا سه روزِ مِ هِمراه دَرِنه و دییه هیچی بَخُردِنه وِسه نِدارنِنه. مِن نَخوامبه وِشونِ وِشنا راهی هاکانِم، چوون اِمکان دارنه راهِ دِله ضَعف هاکانِن.» شاگِردون بااوتِنه: «کِجه جِم تومبی صَحرائه دِله این گَتِ جَمیِّتِ وِسه نون تَهیّه هاکانیم؟» عیسی بااوته: «چَن تا نون دارنِنی؟» جِواب هِدانه: «هَفت تا نون و چَن تا کِچیکِ مائی.» عیسی مَردِمِ بااوته بِنِهِ سَر هِنیشِن. اون وَخت هَفت تا نون و چَن تا مائی ره بَییته و بَعد از شِکر هاکاردِن اونا ره تیکه هاکارده و شه شاگِردونِ هِدا و شاگِردون اونا ره جَمیِّتِ هِدانه. هَمه بَخُردِنه و سیر بَینه و وه شاگِردون هَفتا زَمبیل پِر، نون تیکه جَمع هاکاردِنه. اونایی که اونجه غِذا بَخُردِنه به جِز زَن ها و وَچون، چهار هِزارتا مَردی بینه. بَعد از اون که عیسی مَردِمِ مِرخَص هاکارده، لَتکا سِوار بَییه و مَجَدانِ مَنطقه بُورده. عُلِمائه فِرقه فَریسی و عُلِمائه فِرقه صَدوقی، عیسیِ پَلی بییَمونه تا وه ره آزمود هاکانِن. عیسی جِم بَخواسِنه تا یِتا آسِمونی نِشونه وِشونِ وِسه بیاره. عیسی وِشونِ بااوته: چی طی شِما خوار توندِنی هِوا ره پیشوینی هاکانین «اَگه نِماشون، ”آسِمون سِرخ بوئه گانِنِی فِردا هِوا خوارِ“. و اَگه صِواحی دَم، آسِمون سِرخ و بَییته بوئه گانِنی وارِش خوانه بِواره. چی طی این چیا ره دوندِنی، ولی نَتوندِنی زِمونائه نِشونِه ها ره دَرک هاکانین؟ این زِناکار و شَریرِ نَسل، نِشونه خوانِنه، ولی نِشونه ای وِشونِ هِدا نَبونه به جِز یونِسِ پِیغَمبِرِ نِشونه. عیسی اینِ بااوته و وِشونِ جِم سیوا بَییه. وَختی شاگِردون دَریائه اون دَس بَرِسینه، یاد هاکاردِنه شه هِمراه نون بَیرِن. عیسی وِشونِ بااوته: «مِواظِب بوئین و عُلِمائه فَریسی و صَدوقیِ خَمیرمایهِ جِم دوری هاکانین.» شاگِردون شه پَلی گَب زوونه و گاتِنه: «‌چوون اِما شه هِمراه نون نیاردیمی، وه این طی گانه.» عیسی وِشونِ فِکرِ بَخوندِسه و بااوته: «اِی سِس ایمونا، چه اَنده غُصِّه خوارنِنی که شه هِمراه نون نیاردینی؟ هَمتی هم نِفَهمِنِنی؟ یاد هاکاردینی چی طی پَنج تا نونِ هِمراه، پَنج هِزار نَفِرِ سیر هاکاردِمه؟ اون روز چَن تا زَمبیل خِرده چیا جَمع هاکاردینی؟ یا شه یادِ جِم بَوِردینی که اَت کَش دییه هَفتا نونِ هِمراه، چهار هِزار نَفِرِ سیر هاکاردِمه؟ چَن تا زَمبیل خِرده چیا جَمع هاکاردینی؟ چه نَتوندِنی بِفَهمین که مِن شِمه هِمراه نونِ خَوِری گَب نَزومه؟ مِن فِقَط بااوتِمه عُلِمائه فَریسی و صَدوقیِ خمیرمایهِ جِم دوری هاکانین.» اون وَخت شاگِردون بِفَهمِسِنه که عیسی، فَریسیون و صَدوقیونِ تَعلیم هِدائِنِ خَوِری، هِشدار دِنه، نا نونِ خَمیرمایهِ جِم. وَختی عیسی فیلیپیِ قیصریهِ مَنطقه بَرِسیِه، شه شاگِردونِ جِم بَپِرسیِه: «مَردِم اِنسانِ ریکا ره کی دوندِنه؟» شاگِردون بااوتِنه: «بعضیا گانِنه یحییِ تعمید‌دهنده ای. بَعضی دییه گانِنه اِیلیائه پِیغَمبِری، بعضیا گانِنِه اِرمیائه پِیغَمبِر یا یِتا اَز پِیغَمبِرونی.» عیسی وِشونِ بااوته: «ولی، شِما گانِنی مِن کیمه؟» شمعونِ پِطرس جِواب هِدا: «تِ مَسیحِ موعودی، زنده خِدائه ریکائی.» عیسی، شَمعونِ جِواب بااوته: «اِی شمعون یونائه ریکا، خِش به حال تِ! چوون تِ اینِ آدِمِ جِم یاد نَییتی، بلکه مِ آسِمونی پییِر اونِ تِ وِسه دیار هاکارده. و تِ ره گامبه تِ پِطرس هَسی یَعنی صخره و مِن، این صخره سَر شه کلیسا ره بَنا کامبه، و هیچ وَخت جَهَنِمِ قِدرَت نَتونده وه ره اَز بین بَوِره. آسِمونِ پادِشاهیِ کِلیتا ره تِ ره دِمبه؛ اونچی ره که تِ زِمینِ سَر دَوِندی، آسِمونِ دِله دَوسه بونه و هَر چی ره زِمینِ سَر واز هاکانی آسِمونِ دِله واز بونه.» بعد عیسی شه شاگِردونِ قَدغن هاکارده هیچ کسِ پَلی نارِن وه مَسیحِ موعودِ. اَزون بعد، عیسی شه شاگِردونِ گاته که وه اورشَلیم شونه، اونجه مَشایخ و مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون وه ره آزار دِنِنه و کُشِنِنه، ولی گاته که سِومین روز زِنده بونه پِطرُس عیسی ره یِتا گوشه بَکِشیه و اِعتِراضِ هِمراه وه ره بااوته: « خِدا نَکِنه آقا، این اِتِّفاق هیچ وَخت تِ وِسه نَکِفِنه.» عیسی بَردَگِردِسِه پطرسِ بااوته: «دور بَواش اِی شِیطان! تِ مِ راهِ دَمِ گِرنی، تِ فکر و خیال آدِمیِ جِم هَسه، نا خِدائه جِم.» بعد عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «هر کی بِخوائه مِ دِمبالِرو بوئِه وِنه شه جانِ جِم بُگذِرِه و شه صَلیبِ بَیره و مِ دِمبال بِیّه. چوون که هر کی بِخوائه شه جانِ دارِه اونِ اَز دَس دِنه، ولی هر کی شه جانِ مِ وِسه فِدا هاکانه اونِ اَی به دَس یارنه. آدِمِ وِسه چه نَفعی دارنه که تِمومِ دِنیا ره داره، ولی شه جانِ اَز دَس هاده؟ چوون وه دییه به هیچ قِیمَتی نَتونده شه جانِ پَس بَیره. چوون اِنسانِ ریکا شه پییِرِ جِلالِ هِمراه، فِرِشته هائه هِمراه اِنه و بعد هَر کسِ طِبقِ وه اَعمال عَوِض دِنه. حَییقتاً شِما ره گامبه بَعضی از اینایی که اَلان اینجه اِیست هاکاردِنِه تا اِنسانِ ریکا ره شه پادشاهیِ دِله نَوینِن که اِنه، نَمیرنِنه» شیش روز بَعد عیسی، پِطرُس و یَعقوب و وه بِرار یوحَنا ره بَییته، وِشونِ یِتا بِلِندِ کوهِ سَر بَوِردِه تا اونجه تینا بوئِن. اونجه وِشونِ پَلی، عیسیِ دیم تغییر هاکارده. وه دیم خِرشیدِ واری نورانی و وه جِمِه نورِ واری اِسبه بَییه. هَمون مووقه شاگِردون، موسی و اِیلیائه پِیغَمبِرِ بَدینه که عیسیِ هِمراه گَب زونه. پِطرُس عیسی ره بااوته: «ای آقا، چَندِه خوارِ اِما اینجه دَرِمبی. اَگه بَخوای مِن سه تا سایِبون سازِمبه: یِتا تِ وِسه، یِتا موسی و یِتا هم اِیلیائه وِسه.» هَمتی پِطرسِ گَب تِموم نَییه بییه، یِتا پِر نورِ اَبر وِشونِ سَرِ ور سایه دِم هِدا و یِتا صِدا اَبرِ جِم بِشنُسه بَییه که گاته: «این مِ عَزیزِ ریکائه که وه جِم راضیمه، وهِ گَبِ گوش هاکانین.» وَختی شاگِردون این صِدا ره بِشنُسِنه، دیمِ هِمراه بِنهِ سَر دَکِتِنه و بَتِرسینه. عیسی بییَمو، وِشونِ سَر دَس بییِشته و بااوته: «پِرِسین و نَتِرسین.» وَختی شاگِردون شه چِشِ واز هاکاردِنه به جِز عیسی، کَس دییه ره نَدینه. اون مووقه که كوهِ جِم جِر اییَمونه، عیسی وِشونِ دَستور هِدا: اون چی که بَدینی ره هیچ کَسِ پَلی نارین، تا اون روز که اِنسانِ ریکا مِرده هائه جِم پِرِسه. شاگِردون عیسی جِم بَپِرسینه: «پَس چه توراتِ مَلِّمون گانِنه اَوِّل وِنه اِیلیائه پِیغَمبِر بِیّه؟» عیسی جِواب هِدا:« اِیلیا اِنه و هَمِه چی ره دِرِس کانده. ولی مِن شِما ره گامبه اِیلیا بییَمو و وِشون وه ره نِشناسینه و هر چی خواسِنه وه هِمراه هاکاردِنه. اِنسانِ ریکا هَم وِنه همین طی وِشونِ دَسِ جِم زَجر بَوینه.» اون وَخت شاگِردون بِفَهمِسِنه که عیسیِ مَنظور یحییِ تعمید‌دَهِنده هَسه. وَختی عیسی و وه شاگِردون مَردِمِ پَلی بَردَگِردِسِنه، یِتا مَردی عیسی پَلی بییَمو و وه روب رو زانو بَزو و بااوته: «اِی آقا، مِ ریکا ره رَحم هاکان. وه غَشگِری دارنه و بَدجور عِذاب کَشِنه. اون طی که چَن کَش شه ره اوه و تَشِ دِله دِم هِدا. وه ره تِ شاگِردون پَلی بیاردِمه، ولی نَتونِسِنه وه ره شِفا هادِن.» عیسی بااوته: « ای مُنحرِف و بی ایمونِ قوم، تا كی وِنه شِمه هِمراه دَووِم، تا کی شِما ره تِحَمُّل هاکانِم؟ ریکا ره مِ پَلی بیارین.» عیسی دِوِ تَشِر بَزو، دِو ریکائه جِم بیرون بورده و وه هَمون مووقه شِفا بَییته. بعد شاگِردون عیسی پَلی بییَمونه و خَلوِتِ دِله وه جِم بَپِرسینِه: «چه اِما نَتونِسیمی اون دِوِ بیرون هاکانیم؟» عیسی بااوته: «چوون شِمه ایمون کَمِه! حَییقَتِن شِما ره گامبه، اَگه یِتا خَردِلِ تیمِ اِندا ایمون دارین، توندِنی این كوه ره بارین که از اینجه به اونجه جابِجا بَووه و جابِجا بونه و هیچ کاری شِمه وِسه مَحال نییه. [ ولی این جور دِو به جِز دِعا و روزه بیرون نَشونه.]» اون مووقه که جَلیلِ مَنطقهِ دِله دَیینه، عیسی وِشونِ بااوته: «اِنسانِ ریکا مَردِمِ دَس تَسلیم بونه وِشون وه ره کُشِنِنه و وه سِومین روز زنده بونه.» شاگِردون خَله پَریشون بَینه. وَختی عیسی و وه شاگِردون كَفَرناحومِ شَهر بَرِسینه، اونایی که یَهودیونِ مَعبِدِ مالیاتِ جَمع کاردِنه، پِطرسِ پَلی بییَمونه و بااوتِنه:«شِمه اِسّا مَعبِدِ مالیاتِ نِخوانه هاده؟» مَعبِدِ مالیات دِ دِرهم بییه که دِ روز کارگرِ دَسمِزِ اِندا بییه. پِطرُس بااوته: «اَلبَته که دِنه!» وَختی پِطرُس، سِره بُورده، هَمتی هیچی نااوته بییه که عیسی وه ره بااوته: «اِی شَمعون، چی فِکر کاندی؟ این دِنیائه پادشاهون کِنه جِم باج و خَراج گِرنِنه، شه وَچونِ جِم یا غَریبه ها جِم؟» پِطرس بااوته: «غَریبِه هائه جِم» ،عیسی وه ره بااوته: «پَس وَچون مِعافِنه، ولی اینِ وِسه که وِشونِ نَرِنجونیم، دَریالو بور و قَرماق دِم هاده. اَوِّلین مائی ره که بَییتی وه دِهونِ واز هاکان. یِتا سِکّه چهار دِرهمی پی دا کاندی. اون سِکّه ره بَیر و مِ مالیات و شه مالیاتِ جا، وِشونِ هاده. اون وَخت شاگِردون، عیسی پَلی بییَمونه و وه جِم بَپِرسینه: «کی آسمونِ پادشاهی دِله هَمِهِ جِم گَت تِرِ؟» عیسی یِتا وَچه ره صدا هاکارده و وه جِم بَخواسِه شاگِردونِ میون اِیست هاکانه. و بااوته: حَییقَتاً شِما ره گامبه، «تا عَوِض نَووین و کِچیکِ وَچِهِ واری نَووین، نَتوندِنی هیچ وَخت آسِمونِ پادشاهیِ دِله بُورین. هَر کی شه ره این کِچیکِ وَچِهِ واری کِچیک هاکانه، آسمونِ پادشاهیِ دِله گَت تِرین بونه. هر کی این طی وَچِه ره مِ اسمِ خاطِری قبول هاکانه مِ ره قبول هاکارده. « ولی هر کی که باعِث بَووه یِتا اَز این کِچیکون که مِ ره ایمون دارنِنه گِناه دَکِفه، وه وِسه بهتَر بییه، شه گَردِنِ آسیوِ سَنگ وَسِّه و شه ره دریائه عِمیقِ جائه دِله غَرق کارده. وای بَر این دِنیا که آدِمی ره به گِناه وَسوسِه کانده. چوون وَسوسِه هَمِش دَره، ولی وای به حالِ کِسی که وسوسهِ باعِث بونی بونه. « اَگه تِ دَس یا لینگ، تِ ره گِناه کَشِنه، اونِ بَورین و دِم هاده، چوون که تِ وِسه بهتَرِ که شَل یا چِلِخ اَبَدی زندگی دِله بُوری تا این که دَس و لینگِ هِمراه، اَبدی تَشِ دِله دِم هِدا بَووی. و اَگه تِ چِش، تِ ره گِناه کَشِنه، اونِ دَر بیار و دِم هاده، چوون که تِ وِسه بهتَرِ یِتا چِشِ هِمراه اَبَدی زندگیِ دِله بوری، تا این که دِتا چِشِ هِمراه جَهَنِمِ تَشِ دِله دِم هِدا بَووی. «هیچ وَخت این کِچیکِ وَچونِ کِچیک نِشمارین. چوون شِما ره گامبه وِشونِ فِرِشته ها، آسِمونِ دِله هَمِش مِ آسِمونی پییِرِ دیمِ ویندِنه. چوون اِنسانِ ریکا، بییَموئه تا گوم بَییه ها ره نِجات هاده. چی گمون کاندینی؟ اَگه یِتا مَردی صد تا گُسفِن داره و یِتا اَز اونا گوم بَووه، تِ نَظِر، اون نَوِد و نه گُسفِنِ دییه ره کوهِ دِله وِل نَکانده و گوم بَییه گُسفِنِ دِمبال نَشونه؟ اَرِه، شِما ره گامبه، اگه اونِ پی دا هاکانه، اون یِتا گُسفِنِ وِسه ویشَتر خِشال بونه تا اون نَوِد و نه گُسفِنِ وِسه که گوم نَینه. مِ آسِمونی پییِرِ خواسه این نییه، که حَتّی یِتا از این کِچیکون هِلاک بَووِن. «اَگه تِ بِرار تِ ره گناه هاکارده، وه پَلی بور و خَلوِتِ جائه دِله، وه خَطا ره وه ره گوشزَد هاکان. اَگه تِ گَبِ گوش هاکارده، اَی دِواره شه بِرارِ پی دا هاکاردی ولی اَگه تِ گَبِ گوش نِدا، یِتا دِ نَفِرِ دییه ره شه هِمراه بَوِر تا هر اتهامی دِ سه تا شاهدِ گِواهیِ هِمراه ثابت بَووه. اَگه حاضِر نَووه وِشونِ گَبِ بِشنُئِه، كلیسائه گوش بَرِسون، و اَگه حاضِر نَووه حَتَّی كلیسائه گَبِ قَبول هاکانه، بعد وه هِمراه یِتا اَجنبی یا خراجگیرِ واری رِفتار هاکان. «حَییقَتاً شِما ره گامبه: هَر چی زِمینِ دِله دَوِندین، آسِمونِ دِله هَم دَوِسه بونه، و هَر چی زِمینِ دِله واز هاکانین، آسِمونِ دِله هَم واز بونه. اینِم شِما ره گامبه، اَگه دِ نَفِر از شِما زِمینِ سَر اونچیِ خَوِری که خِدائه جِم خوانِنی یَک دِل بَووین، مِ آسِمونی پییِر اونِ شِما ره دِنه. چوونکِه هَر جا که دِ یا سه نَفِر مِ اسمِ هِمراه جَمع بَووِن، مِن اونجه وِشونِ میون دَرِمبه.» بعد پِطرس عیسی پَلی بییَمو و وه جِم بَپِرسیه: «آقا، بِراری که مِ ره بَدی کانده ره چَن کَش وِنه بِبَخشِم؟ هَفت کَش؟» عیسی وه ره بااوته: «نارمه هَفت کَش، بلکه هِفتاد تا هَفت کَش. چوون آسِمونِ پادشاهی یِتا پادشاهِ واریِ که تَصمیم بَییتِه شه نوکِرونِ هِمراه حِساب کتاب هاکانه. پَس وَختی حِساب کتابِ شِروع هاکارده، یه نَفِرِ وه پَلی بیاردِنه، که اَنده پادشاه ره بِدِهکار بییه که حَتّی اَگه دِ هِزار سال پادشاهِ وِسه کار کارده اَی هَم نَتونِسه شه بِدِهی ره پَس هاده. وَ چوون نَتونِسه شه قَرضِ هاده، اَرباب دَستور هِدا وه ره، وه زِنا و وَچون و تِمومِ وه دار و نِدارِ هِمراه، بَروشِن تا شه طَلِبِ بَیره. ولی اون نوکِر اربابِ لینگِ روب رو زانو بَزو و خواهِشِ هِمراه بااوته: ' مِ ره مِهلَت هاده، تِمومِ شه قَرضِ تِ ره دِمبه اربابِ دِل وه وِسه بَسوته و وه ره وِل هاکارده و وه قَرضِ بِبَخشیِه. «ولی وَختی هَمین نوکِر داشته بیرون شیئِه، یِتا از شه هَمکارونِ بَدیئه که صَد دینار که سه ماه کارگرِ دَسمِزِ اِندا بییه وه ره بِدهکار بییه. پَس وه ره بَییته و وه گَلیِ بِنِ جِق هِدا و بااوته: شه قَرضِ پَس هاده! وه هَمکار، وه لینگِ روب رو زانو بَزو و خواهِشِ هِمراه بااوته: 'مِ ره مِهلَت هاده؛ تِمومِ شه قَرضِ تِ ره دِمبه.' ولی وه قَبول نَکاردِه، و اون مَردی ره زِندونِ دِله دِم هِدا تا شه بِدهی ره هاده. وَختی بَقیه نوکِرون این جَریانِ بَدینه خَله نارِحَت بَینه، شه اَربابِ پَلی بُوردِنه و تِمومِ جَریانِ وه وِسه بااوتِنه. اون وَخت اَرباب، اون نوکِرِ شه پَلی صدا هاکارده و وه ره بااوته: 'اِی نوکِرِ شَرور، مَگِه مِن تِ خواهِش تَمِنّائه وِسه، تِمومِ تِ قَرضِ نِبَخشیمه. مَگِه نَوِسِه هَمون طی که مِن تِ ره رَحم هاکاردِمه، تِ هم شه هَمکارِ رَحم کاردی؟' اَرباب اَنده عَصِبانی بَییه که وه ره زِندونِ دِله دِم هِدا تا شکنجه بَووه و تِمومِ شه قَرضِ هاده. هَمین طی هم مِ پییِر که آسِمونِ دِله دَره این بِلا ره شِمه سَر یارنه، اَگه شِما هم شه بِرارِ دِلِ جِم نِبَخشین. وَختی عیسی شه گَبِ تِموم هاکارده، جَلیلِ جِم بورده و اُردن رودخانهِ اون دَسِ جِم، یَهودیِهِ مَنطقهِ دِله بُورده. جَمیِّت وه دِمبال راه دَکِتِنِه و عیسی وِشونِ اونجه شِفا هِدا. عُلِمائه فِرقه فَریسی عیسی پَلی بییَمونه تا وه ره آزمود هاکانِن، وِشون بااوتِنه: «یِتا مَردی تونده، بی دَلیل شه زِنا ره طِلاق هاده؟» عیسی وِشونِ بااوته: «مَگِه نَخوندِسِنی، اونی که وِشونِ خَلق هاکارده اَز اَوِّل ”وِشونِ زِنا مَردی بِساته“، عیسی بااوته: ”اینِ وِسه، مَرد شه پییِرمارِ جِم سیوا بونه، شه زِنائه ره چَسبِنه و اون دِتا یه تَن بونِنه“؟ پَس وِشون دییه دِ تَن نینه بلکه یه تَن هَسِنه. پَس اون چی ره که خِدا به هم جِفت هاکارده ره آدِم نَوِسه سیوا هاکانه.» وِشون عیسی ره بااوتِنه: «پَس چه موسیِ پیغمبِر بااوته مَرد تونده شه زِنا ره طِلاق نامه هاده و وه ره وِل هاکانه؟ عیسی وِشونِ بااوته: «شِمه سَنگدِلیِ خاطری بییه که موسی اِجازه هِدا شه زِنا ره طِلاق هادین، ولی اَز اَوِّل این طی نَییه. شِما ره گامبه هَر کی شه زِنا ره به هر دلیلی به جِز زِنا طِلاق هاده و یِتا دییه زَن بَوِره، زِنا هاکارده. شاگِردون وه ره بااوتِنه: «اَگه مَردیِ وَضع نِسبَت به شه زِنا این طیِ، پَس زَن نَوِردِن بهتَرِ. عیسی وِشونِ بااوته: «هَمِه این کِلامِ نَتوندِنه قَبول هاکانِن، مَگه کسایی که وِشونِ عَطا بَییه بوئه. چوون بَعضی خواجه نه و شه مارِ اِشکِمِ جِم این طی دِنیا بییَمونه، و بَعضی دییه هَم دَرِنه که مَردِم وِشونِ خواجه هاکاردِنه، و بَعضی ها شه، شه ره خواجِه هاکاردِنه چوون آسِمونِ پادشاهیِ وِسه زَن بَوِردِنِ جِم چِش پوشی کاندِنه تا خِدمِت هاکانِن. هر کی تونده اینِ قبول هاکانه بییِل قبول هاکانه. بعد مَردِم، کِچیکِ وَچونِ عیسیِ پَلی بیاردِنه تا وه شه دَسِ وِشونِ سَر بییِلّه و وِشونِ وِسه دِعا هاکانه. ولی شاگِردون مَردِمِ این کارِ وِسه تَشِر بَزونِه و وِشونِ دَمِ بَییتِنه ولی عیسی بااوته: «بییِلین کِچیکِ وَچون، مِ پَلی بِیِّن، وِشونِ دَمِ نَیرین، چوون اونایی که این وَچونِ واری بوئِن توندِنه آسِمونِ پادشاهیِ دِله بِیِّن. عیسی شه دَسِ وَچونِ سَر بییِشته و وِشونِ بَرکَت هِدا و اونجه جِم بُورده. یِتا روز، یِتا مَردی عیسی پَلی بییَمو و بااوته: «اِسّا، چه خوارِ کاری وِنه هاکانِم تا بَتونِم زندِگی اَبَدی ره به دَس بیارِم؟» عیسی وه ره بااوته: «چه اونچیِ خَوِری که خوارِ مِ جِم سِئال کاندی؟ تینا خِدائه که خوارِ. اَگه خوانی اَبدی زندگیِ دِله بُوری، خِدائه حِکمِ به جا بیار. اون مَردی عیسیِ جِم بَپِرسیه: «کِدوم حِکم؟» عیسی بااوته:«”قَتل نَکِن، زِنا نَکِن، دِزی نَکِن و دِراغی گِواهی نَدِه، شه پییِرمارِ اِحتِرام بییِل، و ”شه هَمسادِه ره شه واری دوس دار.“» اون مَردی عیسی ره بااوته: «مِن تِمومِ اینا ره اِنجام هِدامه؛ دییه چی کَم دارمه؟ عیسی وه ره بااوته: «اَگه خوانی كامل بَووی، بور هر چی دارنی ره بَروش و وه پولِ فَقیرونِ هاده که آسِمونِ دِله گنج دارنی. اون وَخت بِرو و مِ ره پیرَوی هاکان. وَختی اون مَردی اینِ بِشنُسِه، وه ره غُصِّه بَییته و اونجه جِم بورده، چوون خَله پولدار بییه. اون وَخت عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «حَییقَتِاً شِما ره گامبه پولدارونِ بُوردِن، آسمونِ پادشاهیِ دِله خَله سَختِ. اَی دِواره شِما ره گامبه، شِتِرِ رَد بَیِّن دَرزِنِ سولاخِ جِم آسون تِر از پولدارِ بُوردِن، خِدائه پادشاهیِ دِله ئه.» شاگِردون این گَبِ جِم بِهت هاکاردِنه و بااوتِنه: «پَس كی تونده نِجات بَیره؟ عیسی وِشونِ هارِشیه و بااوته: این کار آدِمِ وِسه مَحالِ، ولی خِدائه وِسه هَمِه چی مُمکِنه.» پِطرُس بااوته: «چی اَمه گیر اِنه، اِمایی که هَمِه چیِ جِم دَس بَکِشیمی و تِ دِمبال بییَمومی. عیسی وِشونِ بااوته: «حَییقَتاً شِما ره گامبه اون تازِه دِنیائه دِله وَختی اِنسانِ ریکا شه پادشاهیِ تَختِ سَر هِنیشه، شِما هم که مِ دِمبالِرونی، دِوازه تَختِ سَر نیشِنِنی و اِسرائیلِ دِوازه قَبیله ره داوِری کاندینی. و هَر کی که مِ اسمِ خاطِری شه سِره، بِرارون، خواخِرون، پییِرمار، وَچون و شه مِلکِ جِم دَس بَکِشیه، صَد بِرابر گِرنه و زِندِگی اَبَدی ره بِدَس یارنه. ولی خَیلیا که اَوِّلینِنه، آخِرین بونِنه و اونایی که آخِرینِنه، اَوِّلین! «آسِمونِ پادشاهی، صاحاب باغی ره موندِنه که زودِ صِواحی سِرهِ جِم بیرون بُورده تا شه اَنگورِ باغِ وِسه، کارگَر بَیرِه وه کارگَرونِ هِمراه طِی هاکارده هَر کِدومِ، یِتا دینار که یِتا روزِ دَسمِز بییه، هاده. بعد وِشونِ کار هاکاردِنِ وِسه، اَنگورِ باغِ سَر بَفرِسیه. صِواحی ساعت نه اَی دِواره بیرون بورده و بَدیئه چَن نَفِر شَهرِ میدونِ سَر بیکار اِیست هاکاردِنه. وِشونِ بااوته: 'شِما هم مِ اَنگور باغِ سَر بورین و هَر چی شِمه حَقِّ شِما ره دِمبه'. پَس وِشون هم بُوردِنه. اَی دِواره ظِهرِ مووقه، حِدود ساعت سه بَعد از ظِهر بیرون بُورده و این طی هاکارده. وه اَی هَم ساعت پَنجِ بَعد از ظِهر بیرون بورده و چَن نَفِرِ بَدیئه که بیکارِنه، بااوته چه تِمومِ روز اینجه بیکار ایست هاکاردینی؟ ' وِشون جِواب هِدانِه: هیچ کی اِما ره كاری نِدائه' صاحاب باغ وِشونِ بااوته: 'شِما هَم مِ اَنگور باغِ سَر بورین.' «نِماشونِ مووقه، صاحاب باغ شه سَرکارگَرِ بااوته: 'کارگَرونِ صدا هاکان، وِشونِ دَسمِزِ، وِشونِ هاده، از آخِر شِروع هاکان بِرِو اَوِّل ' اونایی که ساعت پَنجِ بَعد از ظِهر شه کار ِشِروع هاکارده بینِه، هَر کِدوم یِتا دینار بَییتِنه. اون کارگَرون که اَوِّل بییَمو بینه خیال هاکاردِنه ویشتَر مِزد گِرنِنه ولی وِشون هم هَر کِدوم یه دینار بَییتِنه. وَختی شه دَسمِزِدِ بَییتِنه، غرغر هاکاردِنه و صاحاب باغِ بااوتِنه: 'اینا که سَر آخِر بییَمونِه و یه ساعت کار هاکاردِنه، وِشونِ اَمه هِمراه که تِمومِ روز اِفتابِ بِن جان بَکِندیمیِ اِندا دَسمِزد هِدایی؟ ولی صاحاب باغ، یِتا از وِشونِ جواب هِدا و بااوته: 'اِی رَفِق، مِن که تِ ره بَدی نَکاردِمه. مَگِه قبول نَکاردی یِتا دینارِ وِسه کار هاکانی؟ پَس شه حَقِّ بَیر و بور. مِ دِل خوانه این آخِرین کارگَرِ هَم، تِ اِندا دَسمِزد هادِم. مَگه مِن حَق نِدارمه اون طی که مِ دِل خوانِه شه مالِ هِمراه هاکانِم؟ چِش نِدارنی مِ دَس دِلوازی ره بَوینی؟' "اَرِه، این طیِ که اونایی که آخِرِنه، اَوِّل بونِنه و اونایی کِه اَوِّلِنه، آخِر." اورشَلیم راهِ دِله، عیسی شه دِوازه شاگِردِ کِنار بَکِشیِه: وِشونِ بااوته: اِما دَره اورشَلیم شومبی، اورشَلیمِ دِله اِنسانِ ریکا ره دَسگیر کاندِنه و مِ ره مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمونِ دَس دِنِنه و وِشون اِنسانِ ریکا ره مَرگِ مَحکوم کاندِنه؛ وِشون اِنسانِ ریکا ره بِت پَرَسِ قومِ دَس تَحویل دِنِنه، وِشون اونِ مَسخره کاندِنه، شِلاق زَندِنه و صَلیب کَشِنِنه. و وه سِومین روز زنده بونِه.» زِبدیِ ریکائونِ مار، شه دِتا ریکائه هِمراه عیسی پَلی بییَمو، وه روب رو زانو بَزو و وه جِم بَخواسه وه وِسه یِتا کار هاکانه. عیسی وه ره بااوته: «چی خوانی؟» وِشونِ مار بااوته: «بار شه پادشاهیِ دِله، اِجازِه دِنی مِ یِتا ریکا تِ راسِ دَس و اون یِتا تِ چَپِ دَس هِنیشِن.» عیسی بااوته: «شِما نَدوندِنی چی خوانِنی، شِما توندِنی جامی ره که مِن بِزودی نوشِمبه ره بَنوشین؟» وِشون جِواب هِدانه: «اَرِه، تومبی» عیسی وِشونِ بااوته: «دِرِسِ، شِما مِ جامِ جِم نوشِنِنی، ولی مِن این اِختیارِ نِدارمه که بارِم کی مِ راسِ دَس و چَپِ دَسِ پَلی نیشِنه، این جاها اونایی وِسه ئه که مِ آسِمونی پییِر وِشونِ وِسه حاضِر هاکارده.» وَختی دَه شاگردِ دییه اینِ بِشنُسِنه اون دِتا برارِ وِسه داغ هاکاردِنه. ولی عیسی همه شاگِردونِ شه پَلی صدا هاکارده و بااوته: شِما دوندِنی که دییه قومِ حِکمرونون، مَردِمِ وِسه حِکمرونی کاندِنه و رئیسون اونایی که شه دَسِ بِن دَارنِنه ره زور گانِنه. ولی شِمه میون این طی نَبوئه. هر کی خوانه شِمه میون گَت تِر بوئِه، وِنه شِمه نوکِر بوئِه. و هر کی خوانِه شِمه میون اَوِّل بوئه، وِنه شِمه نوکِر بوئه. حَتّی اِنسانِ ریکا هَم نییَمو تا وه ره خِدمِت هاکانِن، بلکه بییَمو خِدمِت هاکانه و شه جانِ، خَیلیائه نِجاتِ وِسه فِدا هاکانِه. وَختی عیسی و وه شاگِردون اَریحائه شَهرِ شینه، یَته خَله جَمیِّت وه دِمبال، راه دَکِتِنه. راه دِله، دِتا کورِ مَردی نیشته بینه. وَختی بِشنُسِنه عیسی اونجه جِم رَد بونه، داد بَزونه: «اِی آقا، داوودِ ریکا، اِما ره رَحم هاکان!» مَردِم وِشونِ تَشِر بَزونِه و بااوتِنه ساکِت بَووین. ولی وِشون شه صِدا ره بِلِند و بِلِند تَر کاردِنِه، گاتِنه: «اِی آقا، داوودِ ریکا، اِما ره رَحم هاکان؛» عیسی اِیست هاکارده و اون دِتا مَردی ره شه پَلی صِدا هاکارده و بااوته: «چی خوانِنی شِمه وِسه هاکانِم؟» وِشون بااوتِنه: «اِی آقا، خوامبی اَمه چِش، سو دَکِفه.» عیسیِ دِل، وِشونِ وِسه بَسوتِه و شه دَسِ وِشونِ چِشِ سَر بییِشته. دَرجا وِشونِ چِش شِفا بَییته و بَتونِسِنه بَوینِن. بعد عیسیِ دِمبالِ سَر بُوردِنه. وَختی عیسی و وه شاگِردون اورشَلیمِ نَزیکی بَرِسینه و بیت‌فاجی روستا که زیتونِ کوهِ دِله بییه بییَمونه، عیسی، شه شاگِردونِ جِم دِ نَفِرِ روستائه دِله بَفرِسیه وِشونِ بااوته: «روستایی که شِمه روب رو دَره ره دِله بُورین، همین که دِله بوردینی، یِتا خَر و وه کِرِه ره دَوِسه ویندینی اونا ره واز هاکانین و مِ پَلی بیارین. اَگه كِسی شِما ره یه چی بااوته بارین: ”خِداوَند وِشونِ احتیاج دارنه،“ اون وَخت وه اِجازه دِنه اونا ره بیارین.» این کارِ هِمرا پِیغَمبِرِ پیشگویی اِنجام بَرِسیِه که گانِه: صَهیونِ کیجا ره بارین: «”این تِ پادشاهِ، فروتنیِ هِمراه خَرِ سَر سِوارِ و اِنه و خَر کِرهِ سَر سِوارِ و اِنه“‌» اون دِتا شاگرد بُوردِنه و اون چی عیسی بااوته بییه ره هاکاردِنه. وِشون خَر و کِره ره بیاردِنِه و اون وَخت شه قَوا ره اونائه پِشت دِم هِدانه و عیسی، سِوار بَییه. جَمیِّتِ زیادی هم شه قَوا ره راهِ دِله پَهن هاکاردِنه. و یه سِری هم دارِ چله و وَرگِ، وِریندِسِنه و راهِ دِله پَهن کاردِنه. اون وَخت جَمیِّتی کِه جلو جلو شینه و اونایی که دِمبالِ سَر اییَمونه داد زونه گاتِنه: نِجات هاده داوودِ ریکا! مِوارَکِ اونی که خِداوَندِ اسمِ هِمراه اِنه! آسِمونِ جِم نِجات هاده! هَمین که عیسی اورشَلیمِ دِله بورده، تِمومِ شَهرِ مَردِم به وَجد بییَمونِه. مَردِم پِرسینِه: «این کیِ؟» جَمیِّت جِواب دانه: «این عیسیِ پِیغَمبِرِ که ناصرهِ جَلیلِ جِم بییَمو» عیسی مَعبِدِ حیاطِ دِله بُورده و همه اونایی که داد و سِتَد کاردِنه ره بیرون هاکارده. وه صَرافونِ میز و کوتِر روشِنِ صَندَلی ره له هِدا. عیسی وِشونِ بااوته: «مِقدَّسِ بَنوِشته هائه دِله بَنوِشته بَییه: 'مِ سِره، دِعا سِرِه بااوته بونه، ولی شِما اونِ ’دِزدِ کِلی‘ هاکاردینی.'» کورا و شَلا مَعبِدِ دِله وه پَلی بییَمونه و وه وِشونِ شِفا هِدا. وَختی گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون عیسیِ معجِزِاتِ بَدینه و بِشنُسِنه که وَچون مَعبِدِ دِله داد زَندِنه: « نِجات هاده، داوودِ ریکا» عَصِبانی بَینه. پَس عیسی ره بااوتِنه: اِشنُنی این وَچون چی گانِنه؟» عیسی وِشونِ جِواب هدا: «اَرِه اِشنُمبه! مَگِه شِما مزامیرِ کِتابِ نَخوندِسینی؟ اونجه بَنوِشته بَییه که حَتَّی کِچیکِ وَچون و چِلیکِ وَچون هم شه زِوونِ هِمراه وه ره حَمد و ثناء کاندِنه. اون وَخت عیسی وِشونِ تَرک هاکارده و شَهرِ جِم بیرون بورده و بیت‌عنیائه روستا بَرِسیه و شو ره اونجه سَر هاکارده. فِردا صِواحی، وَختی عیسی خواسِه اورشَلیم بَردَگِردِه راه دِله وه ره وِشنا بَییه جادهِ پَلی یِتا اَنجیلِ دار بَدیئه وه سَمت بُورده تا وه جِم اَنجیل بَچینه. ولی به جِز وَرگ هیچی اون دارِ سَر دَنی بییه. پَس اون دارِ بااوته: «دییه هیچ وَخت تِ جِم مَحصول به بار نَییه» اون دار دَرجا خِشک بَییه. وَختی شاگِردون اونِ بَدینه بِهت هاکاردِنه و عیسی ره بااوتِنه: «چی طی این اَنجیلِ دار دَرجا خِشک بَییه؟» عیسی وِشونِ بااوته:«حَییقَتِن شِما ره گامبه اَگه ایمون دارین و شَک نَکِنین، نا فِقَط این کار، بلکه این کارِ جِم گَت تِرم توندِنی هاکانین. حَتّی توندِنی این کوهِ دَستور هادین شه جائه سَر بَکِندی بَووه و دریائه دِله دَکِفه و این طی بونه. هَر چی دِعائه دِله بِخوائین، به دَس یارنِنی، به شَرطی که ایمون دارین.» عیسی مَعبدِ دِله بورده و شِروع هاکارده، مَردِمِ تَعلیم هِدائِن. گَت گَتِ کاهِنون و قومِ مَشایخ وه پَلی بییَمونه، بااوتِنه: «به چه حَقّی این کارا ره کاندی؟ کی این اِختیارِ تِ ره هِدا؟» عیسی وِشونِ بااوته: «مِن هم شِمه جِم یِتا سِئال کامبه، اَگه اونِ جِواب هادین مِن هم شِما ره گامبه به چه حَقّی این کارا ره کامبه. یَحییِ تَعمید کِجه جِم بییه؟ خِدائه جِم یا آدِمِ جِم؟» وِشون هَمدییهِ هِمراه مَشوِرَت هاکاردِنه بااوتِنه: «اَگه باریم خِدائه جِم بییه اِما ره گانه، پَس چه وه گَبِ باوِر نَکاردینی؟ و اَگه باریم آدِمِ جِم بییه، مَردِم جِم تَرسِمبی، چوون که هَمه یحیی ره پِیغَمبِر دوندِنه.» پَس عیسیِ جِواب بااوتِنه: «اِما نَدومبی.» عیسی وِشونِ بااوته: «پَس مِن هم شِما ره نارمه به چه حَقّی این کارا ره کامبه.» «شِمه نَظِر چیِه؟ یِتا مَردی دِتا ریکا داشته. وه شه اَوِّلی ریکائه پَلی بُورده و بااوته: 'مِ ریکا؛ اَمروز مِ اَنگورِ باغِ سَر بور و اونجه كار هاکان.' اون ریکا جِواب هِدا: 'مِن نَشومبه،' ولی بعد وه رَه بَردَگِرِسه و بُورده. پییِر شه اون یِتا ریکائه پَلی بُورده و هَمینِ وه ره بااوته. ریکا جِواب هِدا: 'شومبه، آقا،' ولی نَشیئه. شِمه نَظِر کِدوم ریکا شه پییِرِ خواسه ره به جا بیارده؟» وِشون بااوتِنه: «اَوِّلی.» عیسی وِشونِ بااوته: «حَییقَتاً شِما ره گامبه که خراجگیرون و فاحِشه ها قبل از شِما خِدائه پادشاهیِ دِله شونِنه. یحیی بییَمو تا صالح زندگی هاکاردِنِ راهِ شِما ره سِراغ هاده ولی شِما وه گَبِ باوِر نَکاردینی. ولی خراجگیرون و فاحِشِه ها وه گَبِ باوِر هاکاردِنه. و شِما با اینکه اینا ره بَدینی، شِمه رَه بَرنَگِردِسه و باوِر نَکاردینی.» «یِتا دییه مَثِلِ گوش هادین: یِتا مِلک دار، اَنگورِ باغی بِساته و وه دورِوَرِ چَپَر بَکِشیِه و یِتا حوض، اَنگورِ لِه هاکاردَنه وِسه و یِتا نِپار، دیدِبونیِ وِسه بِساته، بعد باغِ، چَن تا باغِبونِ اِجارِه هِدا و شه مسافرت بورده. اون وَخت که انگور بَچیئِنِ مووقِه بَرِسیه، صاحاب باغ، شه نوکِرونِ باغِبونونِ پَلی بَفرِسیه تا وه مَحصولِ تَحویل بَیرِن. ولی باغبونون وه نوکِرونِ بَییتِنه، یِتا ره کُتِک بَزونه، یِتا دییه ره بَکوشتِنه و اون یِتا ره سَنگسار هاکاردِنه. صاحاب باغ اَت کَش دییه نوکِرونِ ویشتَری ره وِشونِ پَلی بَفرِسیِه، ولی باغبونون وِشونِ هِمراه هَم هَمون طی رِفتار هاکاردِنه. سَر آخِر شه ریکا ره باغبونونِ پَلی بَفرِسیه، شه هِمراه بااوته: 'وِشون مِ ریکائه اِحتِرامِ دارنِنه.' ولی وَختی که باغبونون، ریکا ره بَدینه، هَمدییه ره بااوتِنه: 'وه این باغِ وارثِ. بِئین وه ره بَکوشیم و وه اِرثِ صاحاب بَوویم.' پَس وه ره بَییتِنه واَنگورِ باغِ جِم بیرون دِم هِدانه و وه ره بَکوشتِنه. اِسا شِمه نَظِر صاحاب باغ بِیّه باغِبونونِ هِمراه چی کانده؟» جِواب هِدانِه: وِشونِ بَدتِرین وَضعِ هِمراه کُشِنه واَنگورِ باغِ، باغبونونِ دییه ره اِجارِه دِنه تا وه مَحصولِ سَهمِ، وه فصلِ مووقه وه ره هادِن. اون وَخت عیسی وِشونِ بااوته: «مَگِه تا اَلان مزامیرِ کتابِ دِله نَخوندِسِنی که: ”هَمون سَنگی که بَنّاها وه ره دِم هِدانه، بَنائه اصلی ترین سَنگ بَییه. خِداوند این طی هاکارده و اَمه نَظِر عجیب اِنه؟“ «پَس شِما ره گامبه که خِدائه پادشاهی شِمه جِم بَییته و قومی ره هِدا بونه که باغِ کارِ بَرِسِن و وه مَحصولِ هادِن. هر كی این سَنگِ سَر دَکِفه، تیکه تیکه بونه، و هَر وَخت این سَنگ یه نَفِرِ سَر دَکِفه، وه ره له کانده» وَختی گَت گَتِ کاهِنون و عُلِمائه فِرقه فَریسی عیسیِ مَثِلِ بِشنُسِنِه بِفَهمِسِنه که عیسی وِشونِ خَوِری گَب زَنده. پَس وِشون یِتا راهِ دِمبال گِردِسِنه تا عیسی ره دَسگیر هاکانِن، ولی مَردِمِ جِم تَرسینه چوون که مَردِم عیسی ره پِیغمبِر دونِسِنه. عیسی اَی مَثِلِ هِمراه وِشونِ وِسه گَب بَزو، بااوته: «آسِمونِ پادشاهی که خِدا وه حاکمِ، یِتا پادشاه ره موندِنه که شه ریکائه آروسیِ وِسه یِتا گَتِ جَشن بَییته. وه شه نوکِرونِ بَفرِسیه تا دَعوِت بَییهِ ها ره بارِن که جَشن بِیِّن، ولی وِشون نِخواسِنه بِیِّن. پادشاه، نوکِرونِ دییه ای ره بَفرِسیه و بااوته: دَعوِت بَییهِ ها ره بارین شومِ حاضِر هاکاردِمه، مِن شه پرواری گوها و گوگِزاها ره سَر بَوریمه و همه چی حاضِرِ. پَس آروسیِ جشن وِسه بِئین. ولی وِشون اِعتنا نَکاردِنه و هر کِدوم شه کارِ پِی بُوردِنه. یِتا شه زِمینِ سَر بورده و یِتا دییه شه كَسب و کارِ دِمبال. بَقیه هم، پادشاهِ نوکِرونِ بَییتِنه و بی حِرمتی هاکاردِنه و وِشونِ بَکوشتِنه. پادشاه عَصِبانی بَییه و شه سربازونِ بَفرِسیِه و قاتِلونِ بَکوشته و وِشونِ شَهرِ تَش بَکِشیه. بعد شه نوکِرونِ بااوته: 'آروسیِ جَشن آمادِهِ، ولی کِسایی که دَعوِت هاکارده بیمِه، لیاقت نِداشتِنه جشنِ وِسه بِیِّن. پَس کَر و کوچهِ دِله بُورین و هر کی ره پی دا هاکاردینی، آروسی دَعوت هاکانین.' اون نوکِرون کَر و کوچهِ دِله بُوردِنه هر کی ره پی دا هاکاردِنه، -چه خوار و چه بَد- شه هِمراه بیاردِنه و آروسی مَنزِل، مِهمونونِ جِم پِر بَییه. «ولی وَختی پادشاه مِهمونونِ بَدیئِنِ وِسه دِله بییَمو، یِتا مَردی ره بَدیئه که آروسی جِمه، شه تَن نِداشته. پادشاه وه ره بااوته: 'اِی رَفِق، چی طی بِدونِ این که آروسیِ جِمِه ره دَپوشی اینجه بییَموئی؟' ولی اون مَردی هیچ جِوابی نِداشته. اون وَخت پادشاه شه نوکرونِ بااوته: 'وه دَس و لینگِ دَوِندین و وه ره بیرون ظِلِمادِ دِله دِم هادین، اونجه که بِرمِه هاکاردِن دره و تَرسِ جِم دَندون دَندونِ کَش خوارنه.' «چوون که دَعوِت بَییه ها زیادِنه، ولی اِنتِخاب بَییهِ ها کَمِنه.» بعد عُلِمائه فِرقه فَریسی بیرون بُوردِنه و مَشوِرَت هاکاردِنه که چی طی عیسی ره، شه وه گَبِ هِمرا تَلِه دِم هادِن. وِشون شه شاگِردونِ هیرودیسِ هِوادارونِ هِمراه، عیسی پَلی بَفرِسینه و بااوتِنه: «اِسّا، اِما دومبی که تِ راسگوِ مَردی ای و خِدائه راهِ دِرِسیِ هِمراه یاد دِنی و تِ وِسه مُهم نییه مَردِم چی گانِنه، چوون که ظاهرِ گولِ نَخارنی. پَس شه نَظِرِ، اِما ره بار؟ رومِ امپراطوری ره مالیات هِدائِن دِرِسِ یا نا؟ ولی عیسی که دونِسه وِشون چه نَخشه ای بَکِشینِه، بااوته: «اِی دِرویون، چه مِ ره آزمود کاندینی؟ سکّه‌ایِ که اونِ هِمراه شه مالیاتِ دِنِنی ره مِ ره سِراغ هادین.» وِشون یِتا سکّه یه دیناری وه ره هِدانِه. عیسی وِشونِ بااوته: «این سِکِّهِ نَخشِ نِگار، کِنه شِنه؟» وِشون جِواب هِدانه: «قیصرِ شِنه.» عیسی بااوته: «پَس قیصرِ مالِ قیصَرِ هادین و خِدائه مالِ خِدا ره هادین.» وِشون وه جِوابِ جِم هاج و واج بَمونِسِنه و عیسی ره تینا بییِشتِنه و بُوردِنه. هَمون روز عُلِمائه فِرقه صَدوقی که مُعتَقِد بینه مِرده ها دِواره زنده نَبونِنه، عیسی پَلی بییَمونه و وه جِم بَپِرسینِه: «اِی اِسّا، موسیِ پِیغَمبِر بااوته بییه اَگه یِتا مَردی بی وَچه بَمیره، وه بِرار وِنه وه زِنائه هِمراه آروسی هاکانه تا وه جِم، شه بِرارِ وِسه نَسلی به جا بییِلّه. اَمه میون هَفت تا بِرار دَینه، اَوِّلین برار آروسی هاکارده و قبل از اون که وَچِه دار بَووه بَمِرده و شه زِنا ره شه دِوومی بِرارِ وِسه بییِشته. دِوومی و سِوِّمی، تا هَفتِمی بِرار هَم به این وَضع دِچار بَینه. اون زِنا هم بَعد از هَمه بَمِرده. اِسا، قیامِتِ روز، وه کِدوم بِرارِ زِنا بونه؟ چوون که هَر هَفتا بِرار وه هِمراه آروسی هاکارده بینه» عیسی جِواب هِدا: «شِما اِشتِباه کاندینی! چوون که نا مِقَدَّسِ بَنوِشته ها ره دوندِنی و نا خدائه قِوَّتِ! قیامِتِ روز هیچ کَس نا زَن وَرنه و نا شی کانده، بلکه هَمِه، آسِمونِ فِرِشته هائه واری بونِنه. ولی مِرده هائه زِنده بَیِّنِ خَوِری، مگه توراتِ دِله نَخوندِسِنی خِدا شِما ره چی بااوته؟ که ' مِن اِبراهیمِ خِدا، اِسحاقِ خِدا و یَعقوبِ خِدامه.' خِدا، مِرده هائه خِدا نییه، بلکه زنده هائه خِدائه.» وَختی مَردِم اینِ بِشنُسِنه عیسیِ تَعلیم هِدائِنِ جِم بِهت هاکاردِنه. ولی وَختی عُلِمائه فِرقه فَریسی بِشنُسِنه که عیسی چی طی شه جِوابِ هِمراه، صَدوقیونِ دِهونِ دَوِسِّه، عیسیِ دور جَمع بَینه. یِتا اَز وِشون که وَکیل بییه، این نیَّتِ هِمراه که عیسی ره آزمود هاکانه وه جِم سِئال هاکارده: «اِی اِسّا، شَریعتِ گَت تِرین حِکم کِدومِ؟» عیسی وِشونِ بااوته: «خِداوَند، شه خِدا ره، تِمومِ شه دِل و تِمومِ شه جان و تِمومِ شه فِکرِ هِمراه دوس دار. این اَوِّلین و گَت تِرین حِکمِ. دِوّمین حِکم هم اَوِّلین حِکمِ واری مُهمِ: شه هَمسادِه ره شه واری دوس دار. تِمومِ موسیِ شَریعت و پیغَمبِرون بَنوِشته این دِتا حِکمِ سَر خِلاصِه بَییه. عیسی اون مووقه که عُلِمائه فِرقه فریسی وه دورِ وَر اِیست هاکارده بینه وِشونِ جِم بَپِرسیه: «شِمه نَظِر مَسیحِ موعودِ خَوِری چیه؟ وه، کِنه ریکائه؟» وِشون جِواب هِدانه: داوودِ پادشاهِ ریکا.» عیسی وِشونِ بااوته: «پَس چی طی داوود خِدائه وَحیِ هِمراه، مَسیحِ خِداوند صدا کانده؟ چوون که داوود گانِه: «”خِداوند مِ خِداوَندِ بااوته: مِ راسِ دَسِ طَرِف هِنیش تا وَختی که تِ دِشمِنونِ تِ لینگِ بِن دِم هادِم.“ اگه داوود وه ره خِداوَند گانه، چی طی وه تونده داوودِ ریکا بوئِه؟» هیچ کِدوم جِوابی نِداشتِنه هادِن، بَعد از اون دییه کِسی جِرأت نَکِاردِه وه جِم سِئالی بَپُرسه. بعد عیسی، مَردِم و شه شاگِردونِ بااوته: «توراتِ مَلِّمون وعُلِمائه فِرقه فَریسی، موسیِ پیغَمبرِ تَختِ سَر نیشتِنه. هَر چی شِما ره گانِنه، گوش هاکانین و به جا بیارین؛ ولی وِشونِ کارِ جِم سَرمَخش نَیرین! چوون اونچی ره که شه تَعلیم دِنِنه شه اِنجام نَدِنِنه. وِشون دینِ اَحکامِ یِتا سنگین بارِ واریِ که نَبونه وه ره جابه جا هاکاردِن، مَردِمِ دوش اییِلنِنه، ولی شه حاضر نینِه حَتّی یِتا اَنگوس هم بارِ بِن بییِلِّن. هَرکاری کاندِنه اینِ وِسه هَسه که مَردِم، وِشونِ بَوینِن: چوون وِشون شه آیه دونِ گَت تِر کاندِنه و شه بال و جَبینِ کَش وَندِنه و شه قَوائه بِنِ گِشادتَر گِرنِنه. وِشون دوس دارنِنه مَجلِسِ دِله بالا بالا هِنیشِن و یَهودِ عِبادَتگاهِ دِله خوارتِرین جا ره دارِن و مَردِم، کوچِه و بازارِ دِله وِشونِ سِلام هادِن و وِشونِ 'اِسّا' صدا هاکانِن. ولی نییِلین شِما ره 'اِسّا' بارِن، چوون که شِما فِقَط یِتا اِسّا دارنِنی و شِما هَمدییِهِ هِمراه بِرارِنی. زِمینِ سَر هیچ کسِ ’پییِر‘ نارین، چوون که فِقَط شِما یِتا پییِر دارنِنی که آسِمونِ دِله دَره. نییِلین شِما ره’مَلِّم‘ بارِن، چوون که شِما یِتا مَلِّم دارنِنی که مَسیحِ. اون کَس شِمه دِله هَمهِ جِم گَت تِرِ، که هَمهِ نوکِر بوئِه. چوون که هَر کی شه ره گَت تِر جِلوه هاده کِچیک بونه، و هر کی که شه ره فروتن هاکانه، سَربِلِند بونه. «وای به حال شِما اِی توراتِ مَلِّمون وعُلِمائه فَریسیِ دِرو! شِما آسِمونِ پادشاهیِ دَرِ، مَردِم رو وَندِنِنی، نا شه دِله شونِنی، و نا اییِلنِنی اونایی که راهِ دِله دَرِنه هم، دِله بورِن. وای به حال شِما اِی توراتِ مَلِّمون وعُلِمائه فَریسیِ دِرو! شِما از طَرِفی بیوِه زَن هائه مالِ غارِت کاندینی و از طَرِفی دییه ظاهر سازیِ وِسه شه دِعا ره دِرازتر کاندینی. اینِ وِسه شِمه مِکافات خَله سَخت تِرِ. «وای به حال شِما اِی توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فَریسی دِرو! شِما دریا و خِشکیِ جِم گُذر کاندینی تا کِسی ره پی دا هاکانین که شِمه دینِ قَبول هاکانه. وَختی هم موَفَق بَینی، وه ره دِ بِرابَر شه جِم بَدتِر، جَهَنِّمی ریکا سازِنِنی. «وای به حال شِما اِی راهنِمایونی که شه کورِنی، گانِنی: اَگه کِسی مَعبِدِ قَسِم بَخُره اِشکال نِدارنه، ولی اَگه مَعبِدِ طِلاها ره قَسِم بَخُره، وِنه شه قَسِمِ عَمِل هاکانِه. اِی نِفَهمِ کورون! کِدوم گَت تِرِ؟ طِلا، یا مَعبِد که اون طِلا ره تَقدیس کانده؟ گانِنی: اَگه کِسی قِروونگاه ره قَسِم بَخُرِه اِشکال نِدارنه، ولی اَگه هَدیه ای که قِروونگاه دِله دَره ره قَسِم بَخُره، وِنه شه قَسِمِ عَمِل هاکانه. اِی کورون! کِدوم گَت تِرِ، هِدیه یا قِروونگاه که هِدیه ره تَقدیس کانده. پَس کِسی که قِروونگاه ره قَسِم خارنه، قِروونگاه و اون چی که وه سَر دَره ره قَسِم بَخُرده. پَس هر کَس که مَعبِدِ قَسِم خارنه، مَعبِد و خِدایی که وه دِله دَره ره قَسِم بَخُرده. و هر کَس که آسِمونِ قَسِم بَخُرِه، خِدائه تَخت و اون کس که اونِ سَر نیشِنه ره قَسِم بَخُرده. «وای به حال شِما ای توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فَریسی دِرو! شِما نَعنا و شیفید و زیره ره دَه به یِک دِنِنی، ولی شَریعتِ مُهمتَرین اَحکامِ که عِدالَت و رَحمِت و امانت هَسه ره، نَدید گِرنِنی. اونا ره وِنه به جا بیارین، بِدونِ این که اینائه اِنجامِ دِله غفلت هاکانین. اِی راهنِمایونی که شه کورِنی! شِما لَلِ صافی کاندینی ولی شِتِرِ بَلعِنِنی! «وای به حال شِما اِی توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فَریسیِ دِرو! شِما پِشقاب و پیالهِ بیرونِ تَمیز کاندینی، ولی اونِ دِله، طِمَع و ناپَرهیزیِ جِم پِرِ. اِی کورِ فریسی، اَوِّل پِشقاب و پیالِهِ دِله ره تَمیز هاکان که وه بیرون هم تَمیز بونه. «وای به حال شِما اِی توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فریسیِ دِرو! شِما اِسبهِ قَبرا ره موندِنِنی که اونائه نِما قَشِنگِ، ولی اونائه دِله مِرده هائه اِستِکا و هَمه جور نَجِسیِ جِم پِرِ! شِما هم هَمین طی شه ره به ظاهر مَردِمِ پَلی صالح نِشون دِنِنی، ولی شِمه باطِن دِروئی و شِرارتِ جِم پِرِ. «وای به حال شِما اِی توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فَریسیِ دِرو، شِما پِیغَمبِرونِ وِسه مَقبره سازِنِنی و صالحونِ قَبرِ تَزئین کاندینی. و گانِنی: 'اَگه اِما شه پییِرونِ دورِه دَییمی، هیچ وَخت پِیغَمبِرونِ بَکوشتِنِ وِسه وِشونِ هِمراه هَمدَسی نَکاردیمی.' شِما شه این گَبِ هِمراه گِواهی هِدانی که شِمه پییِرون پِیغَمبِرونِ بَکُشتِنه. اونچی ره که شِمه پییِرون شِروع هاکاردِنه، شِما تِموم هاکانین. اِی مَرها، اِی اَفعی زادوا! چی طی جَهَنِّمِ مِجازاتِ جِم دَر شونِنی؟ چوون که مِن پِیغَمبِرون و حَکیمون و مَلِّمونِ شِمه وِسه فِرِسِندِمبه، ولی شِما بَعضیا ره کُشِنِنی و مَصلوب کاندینی، بَعضیا ره هم شه عبادتگاه هائه دِله شِلّاق زَندِنی و شَهر به شَهر شونِنی و وِشونِ عِذاب دِنِنی. پَس بی گِناهِ مَردِمِ خون که دَشِندی بَییه، اَز صالحِ هابیل بَیر تا زَكریا، بَرخیائه ریکا، که وه ره مَعبِدِ دِله، قِروونگاه و عِبادَتگاهِ میون بَکوشتینی، شِمه گَردِن دَره حَییقتاً شِما ره گامبه، تِمومِ این چیا شِمه سَر اِنه. «اِی اورشَلیم، اِی اورشَلیم، اِی شَهری که پِیغَمبِرونِ کُشِنی و رَسولونِ سَنگسار کاندی! چَن کَش خواسِمه کِجِ کِرکِ واری که شه چینیکاها ره شه پَر و بالِ بِن گِرنه تِ وَچونِ جَمع هاکانِم، ولی نِخواسی. اِسا شِمه سِره، خِرابِه ای واری شِمه وِسه به جا موندِنه! چوون که شِما ره گامبه بَعدِ از این دییه مِ ره نَویندِنی تا روزی که بارین: ' مِوارَک بوئه اونتا که خِداوندِ اسمِ هِمراه اِنه'.» وَختی که عیسی یَهودیونِ مَعبدِ جِم بیرون شیه، شاگِردون وه پَلی بییَمونه تا مَعبِدِ ساختِمونا ره وه ره سِراغ هادِن. عیسی وِشونِ بااوته: «تِمومِ این چیا ره ویندِنی؟ حَییقَتاً شِما ره گامبه: هیچ سَنگی، سَنگِ سَر نَموندِنه، بلکه همه له شونه. وَختی عیسی زیتونِ کوه سَر نیشته بییه، شاگِردون وه پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «اِما ره بار، این چیا کی اَتّفاق کَفِنه؟ و تِ بییَموئِن و آخِرِ زِمونِ نِشونه چیه؟» عیسی جِواب هِدا: «مِواظِب بوئین کِسی شِما ره از راه به دَر نَکِنه. چوون که خَیلیا مِ اسمِ هِمراه اِنِنه و گانِنه: 'مِن مَسیحِ موعودِمه!' و خَیلیا ره از راه به دَر کاندِنه. هَمین طی هم دَرواره جَنگ اِشنُنِنی و جَنگِ خَوِر شِمه گوش رِسِنه. ولی هراسون نَووین چوون که این طی اِتِّفاق وِنه دَکِفه، ولی آخِرِ زِمونِ دوره هَمتی نَرِسیه. قومها و مملِکَت ها علیه هم حِرِسِنِنه و قَحطی و زِلزِله، جاهائه مختلف اِتّفاق کَفِنه. ولی تِمومِ اینا تینا شِروع بِزائِنِ دردِ موندِنه. «اون مووقه شِما ره دِشمِنونِ تَسلیم کاندِنه تا شِکَنجِه بِن دَووین و شِما ره کُشِنِنه. مِ اسمِ خاطِری تِمومِ قوما شِمه جِم بیزار بونِنه. اون روزا خَیلیا شه ایمونِ از دَس دِنِنه، و هَمدییه ره دِشمِنِ تَسلیمِ کاندِنه و هَمدییه جِم بیزار بونِنه. خَیلیا اِنِنه شه ره پِیغَمبِر، جا زَندِنه و خَیلیا ره از راه به دَر کاندِنه. شِرارَت اَنده زیاد بونه که خَیلیائه مِحَبَّت، نِسبَت به هَمدییه سَرد بونه. ولی هَر کس تا آخِر دَووم بیاره، نِجات پی دا کانده. سَر آخِر وَختی پادشاهیِ خَوِرِ خِش، تِمومِ دِنیائه آدِمون گوش بَرِسه و تِمومِ قوم ها اونِ جِم خَوِر دار بَوِون، اون وَخت دِنیا به آخِر رِسِنِه. «پَس اون وحشتناکِ چی که دانیالِ پِیغمبِر وه خَوِری بَنوِشته ره بَوینین که مِقَدَّسِ جائه دِله بَرپا بَییه (اونی که خوندِنه وه ره حالی بَووه) اون وَخت هر کس یَهودیهِ دِله دَره، وِنه کوه هائه سَمت دَر بُوره. هر کی سِرهِ بومِ سَر دَره، هیچی بَییتِنه وِسه جِر نَییه. هر کی زِمینِ سَر دَره، شه قَوائه بَییتِنه وِسه سِره نَشوئه. وای به حال زَنهایی که اون دوره حامله هَسِنه و اونایی که وَچِه شیر دِنِنه. دِعا هاکِانین که شِمه فِرارِ مووقه زِمِسونِ دِله یا مِقدَّسِ شنبه نَکِفه. چوون که اون مووقه مَردِم به اون طی مُصیبَتی دِچار بونِنه که دِنیا تا بِحال اونِ نَدیئه و هیچ وَخت هم نَوینده اَگه اون روزا کِتاه نَونِسه، هیچ بَشِری جون سالِم به دَر نَوِردِه. ولی اِنتِخاب بَییه هائه خاطری اون روزا ره کِتاه کانده. «پَس اَگه کِسی شِما ره باره، ”هارِشین، مَسیحِ موعود اینجه دَره!“ یا ”هارِشین: اونجه دَره!“ باوِر نَکِنین. چوون که خَیلیا اِنِنه و دِراغی اِدعا کاندِنه که اِما مَسیحِ موعود و پِیغَمبَرِمی و گَت گَتِ معجِزه و کارائه عجیب هم کاندِنه تا اگه بَووه حَتَّی اِنتخاب بَییه ها ره هم گُمراه هاکانِن. بَوینین، مِن قبلتَر شِما ره بااوتِمه. «اَگه شِما ره بارِن ”هارِشین: که وه صَحرائه دِله دَره!“ اونجه نَشوئین، و اَگه بارِن ”هارِشین، که وه سِره دِله دَره!“ باوِر نَکِنین. هَمون طی که آسِمونِ بَرق، شَرقِ جِم اِنه و وه نور تا غَرب رِسِنِه اِنسانِ ریکائه بییَموئِن هَم این طیِ. هَر جا لاش دَووه، لاشخورا اونجه جَمع بونِنه! «بلافاصِلِه، بَعد از اون روزائه مُصیبَت، «”خِرشید تاریک بونه و ماه دییه سو نَدِنه، سِتاره ها آسِمونِ جِم جِر کَفِنِنه، آسِمونون سِتونون لَرزِه کَفِنِنه.“ سَر آخِر، اِنسانِ ریکائه بییَموئِنِ نِشون آسِمونِ دِله ظاهر بونِه. بعد تِموم دِنیائه قوما عَزا گِرنِنه و اِنسانِ ریکا ره ویندِنه که آسمونِ اَبرِ میون، قِوَّت و گَتِ جِلالِ هِمراه اِنه. وه شه فِرِشته ها ره، گَتِ شِیپورِ صِدائه هِمراه فِرِسِندِنه و وِشون وه انتخاب بَییه ها ره، دِنیائه چهار سوک جِم، آسِمونِ این سَر تا اون سَرِ جِم جَمع کاندنه. «اِسا، اَنجیلِ دارِ جِم دَرس بَیرین: هَر وَخت وه چِله ها نوچ زَندِنه و وَرگ یارنِنه، فَهمِنِنی تاوِسون نَزیکه. هَمین طی هم وَختی تِمومِ این چیا ره بَوینین، دوندِنی که اِنسانِ ریکائه بییَموئِن نَزیکه، بلکه دَرِ وَر دَره. حَییقتاً شِما ره گامبه این نَسل تا این چیا ره شه چِشِ هِمراه نَوینه، نَمیرنه. آسِمون و زِمین اَز بین شونه، ولی مِ گَب هیچ وَخت اَز بین نَشونه. «به جِز پییِر هیچ کس اون روز و ساعتِ نَدونده؛ حَتّی ریکا و آسِمونِ فِرشته ها هم باخَوِر نینه. اِنسانِ ریکائه بییَموئِن، دِرِس نوحِ روزگارِ واری هَسه. روزائه قبل از کِلاک، مَردِم خاردِنه و نوشینه و زَن وَردِنه و شی کاردِنه، تا این که نوح، کَشتیِ دِله بُورده. و نَدونِسِنه چی پیش اِنه تا این که کِلاک بییَمو و همه ره شه هِمراه بَوِرده. اِنسانِ ریکائه بییَموئِن هَم این طی هسه. اون مووقه، دِتا مَردیِ جِم که زِمین دِله دَرِنه، یِتا ره گِرنه و یِتا دییه ره هَمون جه اییِلنه و دِتا زِنائه جِم که با هم آسیو کاندِنه یِتا ره گِرنه و یِتا دییه ره هَمون جه اییِلنه. پَس بیدار بوئین، چوون نَدوندِنی شِمه خداوَند چه روزی اِنه. ولی اینِ دوندنی که اَگه صاحب خانه دونِسِه دِزد شو چه ساعتی اِنه، بیدار موندِسه و نییِشته دِزد وه سِره ره بَزِنه. پَس شِما هم حاضِر بوئین، چوون اِنسانِ ریکا وَختی اِنه که وه اِنتِظارِ نِدارنِنی. «پَس اون اَمین و عَقلدارِ نوکِر کیِ که وه اَرباب وه ره شه سِره سَرپَرَس کانده تا وِشونِ خِراکِ سَرِ وَخت هاده خِش به حال اون نوکِر که وَختی وه ارباب بَردَگِرده وه ره وه کارِ اِنجام هِدائِنِ سَر بَوینه. حَییقَتاً شِما ره گامبه مِن شه تِمومِ داراییِ اِختیارِ وه ره دِمبه. ولی اَگه اون بَدِ نوکِر شه هِمراه باره مِ اَرباب به این زودیا نِنّه و شه هَمکارونِ آزار اَذیَّت هاکانه و عَیاشونِ هِمراه بَخُره و بَنوشه اون وَخت وه ارباب روزی که وه اِنتظار نِدارنه و ساعتی که وه خَوِر نِدارنِه، اِنه. وه ره تیکه تیکه کانده و دِرویونِ سَرگُذِشت گِرِفتار کانده اونجه که بِرمه هاکاردِن دَره و تَرسِ جِم دَندون دَندونِ کَش خوارنه. « اون روزا، آسِمونِ پادشاهی دَه تا اَذِبِ کیجا ره موندِنه که شه لَمپا ره بَییتِنه و دومادِ پیشواز بُوردِنه. وِشونِ جِم پَنج نَفِر عَقل دار و پَنج نَفِر دییه بی عَقل بینه. بی عَقلِ کیجائون شه لَمپا ره بَییتِنه ولی راغون شه هِمراه نَوِردِنه ولی عَقل دارِ کیجائون شه لَمپائه هِمراه پِر بَییه راغوندون هَم بَوِردِنه. چوون دومادِ بییَموئِن طول بَکِشیه، وِشونِ چِش کَتَل بَییه و وِشونِ خو بَوِرده. «نِصفِ شو، یه نَفِر داد زوئه گاته: ”دوماد دَره اِنه، وه پیشواز بُورین!“ اون وَخت تِمومِ کیجائون بِلِند بَینه شه لَمپا ره آماده هاکاردِنه. بی عَقلِ کیجائون، عَقل دارا ره بااوتِنه:” اَتِ کم شه راغونِ اِما ره هادین، چوون که اَمه لَمپا دَره دَکوشته بونه.“ ولی عَقل دارِ کیجائون بااوتِنه: نا نَدِمبی، چوون که راغون هَمهِ وِسه وَس نَکانده؛ بُورین و دِکون دارِ جِم شه وِسه راغون بَخرینین. ولی اون مووقه که وِشون، راغون بَخریِنِ وِسه بورده بینِه، دوماد سَر بَرِسیه و اون اَذبِ کیجائون که آمادِه بینه، وه هِمراه آروسیِ دِله بُوردِنه و دَر دَوِسه بَییه. بَعد دییه کیجائون هَم بَردَگِردِسِنه و بااوتِنه: '‌اِی آقا، اِی آقا، دَرِ اَمه وِسه واز هاکان!' ولی دوماد وِشونِ بااوته: '‌حَییقَتاً شِما ره گامبه، مِن شِما ره نِشناسِمبه.' پَس بیدار بوئین، چوون که اون روز و ساعتِ جِم خَوِر نِدارنِنی. هَمین طی، آسِمونِ پادشاهی یِتا مَردی ره موندِنه که قَصدِ سَفِر داشته. وه شه نوکِرونِ صدا هاکارده و شه مِلک و مالِ وِشونِ دَس هِدا. هَر کِدومِ، وِشونِ تَوانِ اِندا هِدا، یِتا ره صد سالِ وه دَسمِزِ اِندا، یِتا ره چِهل سالِ وه دَسمِزِ اِندا و یِتا دییه ره بیست سالِ وه دَسمِزِ اِندا هِدا، بَعد سَفِرِ وِسه راهی بَییه. اون مَردی که شه صَد سالِ دَسمِزِ اِندا بَییته بییه، دَرجا بُورده و اونِ هِمراه تجارت هاکارده و شه اَربابِ پولِ دِ بِرابر هاکارده. و هَمین طی اون مَردی که شه چِهل سالِ دَسمِزِ اِندا بَییته بییه، شه اَربابِ پولِ دِ برابر هاکارده. ولی اون مَردی که شه بیست سالِ دَسمِزِ اِندا بَییته بییه، بورده و زِمینِ بَکِندیه و شه اَربابِ پولِ جا هِدا. «خَله زِمون بُگذِشتِه و اَرباب، سَفِرِ جِم بَردَگِردِسه و وِشونِ جِم حِساب بَخواسه. اون نوکِر که شه صد سالِ دَسمِزِ اِندا بَییته بییه، هَمون اِندا که سود هاکارده بییه ره شه هِمراه بیارده و بااوته: ارباب، مِ ره مِ صَد سالِ دَسمِزِ اِندا پول هِدا بیئی، وه هِمراه شه صَد سالِ دَسمِزِ اِندا سود هاکاردِمه. وه اَرباب بااوته: 'آفِرین، ای باوِفا و خوارِ نوکِر، اِسا که این کَمِ پولِ دِله اَمین بیئی، پول ویشتَری تِ اختیار اییِلمه. بِرو شه اَربابِ خِشالیِ دِله شَریک بَواش. اون نوکِری که شه چِهل سالِ دَسمِزِ اِندا بَییته بییه جلو بییَمو و بااوته: اَرباب، تِ مِ ره مِ چِهل سالِ دَسمِزِ اِندا هِدا بیئی، بَفِرمی وه هِمراه شه چِهل سالِ دَسمِزِ اِندا سود هاکاردِمه. وه اَرباب بااوته: 'آفِرین، اِی با وِفا و خوارِ نوکِر! اِسا که این کَمِ پولِ دِله اَمین بیئی، پولِ ویشتَری تِ اختیار اییِلمه. بِرو شه اَربابِ خِشالیِ دِله شَریک بَواش. بعد اون نوکِر که شه بیست سالِ دَسمِزِ اِندا بَییته بییه جلو بییَمو و بااوته: ”اَرباب: چوون دونِسِمِه سَختگیرِ مَردی ای هَسی و نَکاشته ره دِرو کاندی و نَپاشیه ره جَمع کاندی. بَتِرسیمِه و تِ پولِ زِمینِ دِله جا هِدامِه، بَفِرمی این هَم تِ پول.“ ولی وه اَرباب بااوته: 'اِی تَمبِل و بَدِ نوکِر! پَس تِ که دونِسی، مِن اونجه ای كه نَکاشتِمه ره دِرو کامبه، و اونجه ای که نَپاشیمه ره جَمع کامبه؟ پَس چه مِ پولِ صَرافونِ نِدائی تا وَختی سَفِرِ جِم بَرگِردِمبه اونِ وه سودِ هِمراه پَس بَیرِم. اون پولِ وه جِم بَیرین و اونی که دویست سالِ دَسمِزِ اِندا دارنه ره هادین، چوون که هَر کی که دارنه ره ویشتَر هِدا بونه تا فِراوون داره، ولی اونی که نِدارنه، هَمون چی که دارنه هَم وه جِم بَییته بونه. این بی فایده نوکِرِ ظِلِمادِ دِله دِم هادین، اونجه که بِرمه هاکاردِن دَره و تَرسِ جِم دَندون دَندونِ کَش خارنه. «وَختی اِنسانِ ریکا شه جِلالِ هِمراه، تِمومِ فِرشته هائه هِمراه بِیّه، شه پادِشاهیِ تَختِ سَر نیشِنه. تِمومِ قوما وه روب رو جَمع بونِنه و وه یِتا چَپون واری که گُسفِنا ره بِزهائه جِم سیوا کانده، مَردِمِ دِ دَسه رَسِد کانده. گُسفِنا ره شه راسِ وَر و بِزها ره شه چَپِ وَر اییِلنه. اون وَخت اونایی که وه راسِ وَر دَرِنه ره گانه: ”بِئین اِی کِسایی که مِ پییِر شِما ره بَركت هِدا، پادشاهی ای ره به اِرث بَیرین که از اَوِّلِ دِنیا شِمه وِسه آماده بَییه بییه. چوون که وِشنا بیمه، مِ ره غِذا هِدانی، تِشنا بیمِه، مِ ره اوه هِدانی، غریب بیمِه، مِ ره جا هِدانی. بِرِنه بیمه، مِ تَنِ لِواس دَکاردینی، مَریض بیمِه، مِ عَیادِت بییَمونی. زِندونِ دِله دَیمه، مِ مِلاقات بییَمونی. “ اون وَخت صالِحون جِواب دِنِنِه: 'ای آقا، کِی تِ ره وِشنا بَدیمی و تِ ره غِذا هِدامی، یا تِشنا بَدیمی و تِ ره اوه هِدامی؟ کِی تِ ره غَریب بَدیمی وتِ ره جا هِدامی و یا تِ ره بِرِنه بَدیمی و تِ تَن لِواس دَکاردیمی؟ کِی تِ ره مریض یا زِندونِ دِله بَدیمی و تِ مِلاقات بییَمومی؟“ پادشاه وِشونِ گانه: ”حَییقتاً شِما ره گامبه، اونچی که یِتا مِ کِچیکترین بِرارونِ وِسه هاکاردینی، مِ وِسه هاکاردینی.“ «اون وَخت اونایی که وه چَپِ وَر دَرِنه ره گانه: ”اِی مَلعونون، مِ جِم دور بَووین و اَبدیِ تَشِ دِله که اِبلیس و وه فِرِشته هائه وِسه آماده بَییه بُورین چوون که وِشنا بیمه، مِ ره غِذا نِدانی، تِشنا بیمِه، مِ ره اوه نِدانی، غریب بیمِه، مِ ره جا نِدانی، بِرِنه بیمِه، مِ تَن لِواس نَکاردینی. مریض و زِندونی بیمه، مِ مِلاقات نییَمونی.“ وِشون جِواب دِنِنه: ”ای آقا 'کِی تِ ره وِشنا و تِشنا و غریب و بِرِنه و مریض و زِندونِ دِله بَدیمی و تِ ره خِدمِت نَکاردیمی؟“ وِشونِ جِواب گانه: ”حَییقَتِن شِما ره گامبه، اون چی که یِتا این کِچیکونِ وِسه نَکاردینی، در حَییقَت مِ وِسه نَکاردینی.“ پَس وِشون، اَبَدیِ مجازاتِ دِله شونِنه، ولی صالِحون اَبَدی زندگیِ دِله. وَختی عیسی تِمومِ شه گَبا ره تِموم هاکارده، شه شاگِردونِ بااوته: دوندِنی دِ روز دییه پِسَخِ عیدِ و اِنسانِ ریکا ره تَسلیم کاندِنه تا مَصلوب بَووه. پَس گَت گَتِ کاهِنون و قومِ مَشایخ، قیافائه کاخِ دِله که کاهِنِ اَعظم بییه، جَمع بَینه هَمدییهِ هِمراه نَخشه بَکِشینه که چی طی عیسی ره حیلهِ هِمراه دَسگیر هاکانِن و بَکوشِن. ولی گاتِنه: «نا عیدیِ روز، نَکِنِه مَردِم شورِش هاکانِن. وَختی عیسی بیت‌عنیائه دِله، شَمعونِ جِذامیِ سِره دَییه، یِتا زِنا، یِتا شیشه سُنبُلِ عطرِ هِمراه که خَله گِرون بییه عیسی پَلی بییَمو، اون وَخت که وه سِفرِهِ سَر نیشته بییه، اون زِنا عَطرِ وه کَلهِ سَر دَشِندیه. شاگِردون وَختی زِنائه کارِ بَدینه، تَش بَئیتِنه و بااوتِنه: این اِسراف چی وِسه هَسه؟ اِما تونِسیمی اونِ خَله گِرون بَروشیم و وه پولِ نِدارِشونِ هادیم!» عیسی بِفَهمِسه و وِشونِ بااوته: «چه این زِنا ره رَنجونِنی؟ وه قَشِنگِ كاری مِ وِسه هاکارده. نِدارِشون هَمِش شِمه هِمراه دَرِنه ولی مِن هَمِش شِمه هِمراه دَنیمه. این زِنا عطر دَشِندِنِ هِمراه مِ تَنِ سَر، مِ ره دَفن هاکاردِنِ وِسه آماده هاکارده. حَییقَتاً شِما ره گامبه، تِمومِ دِنیائه دِله، هر جا که اِنجیل موعِظه بَووه، این زِنائه کارِ هَم یاد یارنِنه و گانِنه. اون وَخت یهودائه اَسخَریوطی که یِتا اَزون دِوازَه شاگرد بییه، گَت گَتِ کاهِنونِ پَلی بورده. و بااوته: «مِ ره چی دِنِنی اَگه عیسی ره شِمه تَسلیم هاکانِم. پَس وِشون سی تا نِقره سِكّه وه ره هِدانه. اَز اون وَخت یَهودا یِتا فرصتِ دِمبال دَییه تا عیسی ره تَسلیم هاکانه. فطیرِ عیدِ اَوِّلین روز، شاگِردون عیسی پَلی بییَمونه و بَپِرسینه: «کِجه خوانی تِ وِسه تَهَیّه بَوینیم تا پِسَخِ شومِ اونجه بَخوری؟ عیسی وِشونِ بااوته اون شَهرِ دِله فِلانیِ پَلی بُورین: وه ره بارین اِسّا گانه: مِ وَخت بَرِسیه. خوامبه پِسَخِ رسمِ شه شاگِردونِ هِمراه تِ سِره دِله به جا بیارِم. شاگِردون هَمون طی که عیسی بااوته بییه هاکاردِنه و پِسَخِ تَهیّه بَدینه. وَختی شُو بَرِسیه، عیسی شه دِوازده شاگِردِ هِمراه سِفرهِ سَر هِنیشته. شوم بَخُردِنه مووقه عیسی بااوته حَییقَتاً شِما ره گامبه: «یِتا اَز شِما مِ ره دِشمِنِ تَسلیم کانده» شاگِردون خَله نارِحَت بَینه و یِتا یِتا عیسی جِم بَپِرسینه: ای آقا، اون مِن هَسِمه؟ عیسی جِواب هِدا: «اون که شه دَسِ مِ هِمراه کاسه دِله یارنه، هَمون مِ ره تَسلیم کانده. اِنسانِ ریکا هَمون طی که وه خَوِری بَنوِشته بَییه، مییِرنه، ولی وای به حال اون کَس که انسانِ ریکا ره دِشمِنِ تَسلیم کانده. وه وِسه بهتر بییه که هیچ وَخت دِنیا نییَمو بییه. بعد یَهودا، اونی که خواسه وه ره تَسلیم هاکانه، دَر جِواب بااوته: «اِسّا، اون مِن هَسِمِه؟» عیسی جِواب هِدا: «تِ شه این طی گانی». بَخوردِنِ مشغول بینه که عیسی نونِ بَییتِه بَعد از شِکر هاکاردِن تیکه هاکارده و شاگِردونِ هِدا و بااوته: بَیرین و بَخُرین این مِ تَنِ. بعد پیاله ره بَییتِه و بَعد از شِکر هاکاردِن اونِ شاگِردونِ هِدا و بااوته: «شِما همه، این پیالهِ جِم بَنوشین، این مِ خونِ، عَهدِ خون، که خَیلیائه وِسه دَشِندی بونه تا خَیلیائه گِناهون بیامِرزی بَووه. حَییقَتاً شِما ره گامبه که بَعد از این دییه مَحصولِ اَنگورِ نَنوشِمِبه تا اون روزی که شِمه هِمراه شه پییِرِ پادشاهیِ دِله اونِ تازه بَنوشِم. بَعد از اون یِتا سرود بَخوندِسِنه و زیتونِ کوهِ سَمت بُوردِنه. اون وَخت عیسی وِشونِ بااوته: «اِمشو شِما هَمه مِ ره تینا اییِلنِنی. چوون که زکریائه پیغمبرِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «”چَپونِ زَمبه و رَمهِ گُسفِنا پخش و پِلا بونِنه.“ ولی بَعد از اون که زنده بَووِم قبل از شِما جَلیل شومبه.» پِطرس عیسیِ جِواب بااوته: اَگه هَمه تِ ره تینا بییِلِّن، مِن تِ ره هیچ وَخت تینا نییِلمه. عیسی وه ره بااوته: «حَییقَتاً تِ ره گامبه: تِ، هَمین اِمشو قبل اَز تِلائه وَنگ مِ ره سه کَش حاشا کاندی. پِطرُس عیسی ره بااوته: «حَتَّی اَگه لازِم بوئه تِ هِمراه بَمیرِم، تِ ره حاشا نَکامبه. تِموم شاگِردون هَم هَمینِ بااوتِنه. اون وَخت عیسی شه شاگِردونِ هِمراه یه جا که وه اسمِ جتسیمانی بییه بورده و وِشونِ بااوته: «اینجه هِنیشین؛ تا مِن بُورِم اونجه دِعا هاکانِم. بعد پِطرُس و زِبدیِ دِتا ریکا ره شه هِمراه بَوِرده، غُصِّه دار و پَریشون بَییه وِشونِ بااوته: «غُصِه جِم دَره مییِرمه. اینجه بَمونین و مِ هِمراه بیدار بوئین. عیسی اَت کم جلوتر بورده و بِنهِ سَر دَمِر دَکته و دِعا هاکارده: «اِی پییِر، اَگه بونه این پیالِه ره مِ جِم دور هاکان، ولی نا مِ خواسِه وِسه بلکه تِ خواسه بَووه.» بعد شه اون شاگردِونِ پَلی بَردَگِردِسه و بَدیئه وِشون بَخواتونه. پَس پطرُسِ بااوته: نَتونِسینی چَن ساعت مِ هِمراه بیدار بَمونین؟ بیدار بوئین و دِعا هاکانین تا آزمودِ دِله نَکِفین. حَییقَتِن روح خوانه ولی تَن ناتِوونه عیسی اَت کَش دییه بُورده و دِعا هاکارده: «اِی پییِر، اَگه راه دییه ای دَنییه بِجِز این که مِن، پیالِه ره بَنوشِم پَس تِ اِراده بَووه» عیسی وَختی دِواره بَردَگِردِسه بَدیئه، اَی هم وِشون بَخواتونه، چوون که وِشونِ چِش کَتَل بَییه بییه. پَس اَت کَش دییه وِشونِ شه حال بییِشته و بُورده، سِوِمین کَشِ وِسه هَمون دِعا ره هاکارده. بعد شاگِردونِ پَلی بَردَگِردِسه و وِشونِ بااوته: «خو و لِه بوردِنِ بییِلین بَعدِ وِسه؟ اِسا وه ساعت بَرِسیه که اِنسانِ ریکا گِناهکارونِ دَس تَسلیم بَووه. پِرِسین و بُوریم؛ اَلان اونی که خوانه مِ ره تَسلیم هاکانه راهِ جِم رِسِنه. عیسی هَمتی دَییه گَب زوئه، یَهودا که یِتا اَز وه دِوازده شاگرد بییه بَرِسیه. یَهودائه هِمراه جَمیِّتِ زیادی که شَمشیر و دَسِ چو داشتِنه دَیینه که گَت گَتِ کاهِنون و قومِ مَشایخِ طَرِفِ جِم بییَمو بینه. اونی که خواسه وه ره تَسلیم هاکانه شه هَمراهونِ علامِتی هِدا و بااوته بییه: «کِسی ره که خاش دِمبه هَمونه؛ وه ره بَیرین» یَهودا دَرجا عیسی پَلی بییَمو و بااوته: «سِلام، اِسّا!» و وه ره خاش هِدا. عیسی یَهودا ره بااوته: «اِی رَفِق، اون کاری که وه وِسه بییَموئی ره اِنجام هاده» اون وَخت اون آدِمون جلو بییَمونه و عیسیِ سَر دَکِتِنه و وه ره دَسگیر هاکاردِنه. هَمون مووقه یِتا اَز اونا، که عیسیِ هِمراه دَییه شه شَمشیرِ بَکِشیه و یِتا ضَربهِ هِمراه کاهِنِ اَعظمِ نوکِرِ گوشِ بَوریه. اون وَخت عیسی وه ره بااوته: «شه شَمشیرِ غَلاف هاکان. هر کی شَمشیر بَکِشه، شَمشیرِ هِمراه بَکوشته بونه. مَگه نَدوندِنی مِن تومبه شه پییِرِ جِم بِخوائِم که ویشتَر اَز دِوازه لَشکَر فِرشتِه ره مِ کُمِک بَفرِسه؟ ولی اگه این طی هاکانِم، اون وَخت مِقَدِّسِ نوِشته هائه پیشگویی چی طی حَییقَت رِسِنه؟» هَمون مووقه عیسی جَمیِّتِ بااوته: «مَگه من راهزِنِمه که شَمشیر و چوِ هِمراه، مِ بَییتِنه وِسه بییَمونی. مِن همه روزه مَعبِدِ دِله نیشته بیمه و تَعلیم دامه، مِ ره نَییتینی. ولی این چیا اِتِّفاق دَکِته تا پِیغَمبِرونِ بَنوِشته اِنجام بَرِسه.» اون وَخت هَمهِ شاگِردون وه ره سَر بییِشتِنه و دَر بُوردِنه. اونایی که عیسی ره بَییته بینه، وه ره قیافائه پَلی که کاهِن اَعظم بییه بَوِردِنه. اونجه توراتِ مَلِّمون و مَشایخ جَمع بَییه بینه. پِطرس دورادور عیسیِ دِمبال شیه تا کاهِن اَعظمِ، سِرهِ حیاط بَرِسیه. پَس دِله بورده و نِگَهوونونِ هِمراه هِنیشته تا بَوینه سَر آخِر چی بونه. گَت گَتِ کاهِنون و تِمومِ شورا تَقِلّا کاردِنه عَلیه عیسی دِراغی گِواهی پی دا هاکانِن تا وه ره بَکوشِن. هَر چَن خَیلیا بُوردِنه دراغی گِواهی هِدانه ولی هیچی عیسیِ علیه پی دا نَکاردِنه. سرآخِر دِ نَفِر جلو بییَمونه بااوتِنه: «این مَردی بااوته: 'مِن تومبه خِدائه مَعبِدِ له هادِم و سه روزِ سَر، اَی دِواره وه ره بَسازِم. اون وَخت کاهِنِ اَعظم بِلِند بَییه و عیسیِ جِم بَپِرسیه: «تِ هیچی بااوتِنِ وِسه نِدارنی؟ این چیه که تِ علیه گِواهی دِنِنه؟ ولی عیسی ساكت بَمونِسِه. کاهِن اَعظم وه ره بااوته: «تِ ره زنده خِدا ره قَسِم دِمبه اِما ره بار که، تِ مَسیحِ موعود، خدائه ریکا هَسی؟» عیسی جِواب هِدا: «تِ شه این طی گانی! شِما ره گامبه بعد از این، اِنسانِ ریکا ره ویندِنی که خِدائه قادرِ راسِ دَس نیشته و آسِمونِ اَبرائه سَر اِنه. بعد کاهِن اَعظِم شه جِمه ره جِرت هِدا و بااوته: «کُفر بااوته! دییه چه اِحتیاجی به گِواه دارمی، وه کفرِ بِشنُسِنی! شِمه حِکم چیه؟» وِشون جِواب هِدانه: «وه مَرگِ مِستَحَقِ» بعد عیسیِ دیمِ سَر خیلّیک دَشِندینه و وه ره بَزونه. بعضیا وه ره چَک زوونه و گاتِنه: «اِی مَسیح اگه پِیغَمبِری از غِیب بار کی تِ ره بَزو.» ولی پِطرس سِرهِ بیرون، حیاط دِله نیشته بییه که یِتا کُلفِت وه پَلی بییَمو و بااوته: «تِ هم عیسیِ جلیلیِ هِمراه دَئی.» ولی پِطرُس هَمِهِ پَلی حاشا هاکارده و بااوته: «نَدومبه چی گانی.» بَعدتِر، دَرِ پَلی، یِتا کُلفِت دییه وه ره بَدیئه و بااوته: این مَردی هَم عیسیِ ناصِریِ هِمراه دَییه. پِطرُس این کَش هم حاشا هاکارده و قَسِم بَخُردِه که مِن این مَردی ره نِشناسِمِبه.» بَعدتِر جَمیِّتی که اِیست هاکارده بینه، جلو بییَمونه پِطرسِ بااوتِنه: شَک نِدارمی تِ هم یِتا از اونایی! تِ گَب بَزوئِنِ جِم مَعلومِ جَلیلی هَسی.» اون وَخت پِطرس لَعنِت هاکاردِنِ شِروع هاکارده و قَسِم بَخُرده بااوته: «مِن این مَردی ره اَصلاً نِشناسِمبه. هَمون لَحظه تِلا وَنگ هاکارده اون وَخت پِطرس عیسیِ گَبِ یاد بیارده که گاته: «قبل اَز اون که تِلا وَنگ هاکانِه، تِ سه کَش مِ ره حاشا کاندی! بعد بیرون بُورده و زار زار بِرمه هاکارده. وَختی صِواحی بَییه، گَت گَتِ کاهِنون و قومِ مَشایِخ جَمع بَینه و مَشوِرَت هاکاردِنه که عیسی ره بَکوشِن. بَعد اِز اون عیسی ره دَس دَوِسه بَوِردِنه و رومِ فَرموندار پیلاتُسِ، تَحویل هِدانه. یَهودا اون کِسی که عیسی ره دِشمِنِ تَسلیم هاکارده، وَختی بَدیئه عیسی مَرگِ مَحکوم بَییه، شه کارِ جِم پَشیمون بَییه و سی نِقره سِکّه که بَییته بییه ره گَت گَتِ کاهِنون و قوم مَشایخِ پَلی بَوِرده تا وِشونِ پَس هاده، وِشونِ بااوته: «مِن گِناه هاکاردِمه و باعث بَیمه یِتا بی گِناهِ خون دَشِندی بَووه. ولی وِشون جِواب هِدانه: اِما ره چه ربط دارنه؟ شه دوندی! بعد یَهودا سِکّه ها ره یَهودیون مَعبِدِ دِله زِمینِ سَر دَشِندیه و بیرون بُورده و شه ره دار بَزو. گَت گَتِ کاهِنون نِقره سِکّه ها ره زِمینِ سَر جَمع هاکاردِنه و بااوتِنه: جایز نییه مَعبِدِ خَزونهِ دِله این سکّه ها ره دَشِنیم، چوون که خونبِها هَسه.» پَس، بَعد از اینکه مَشوِرَت هاکاردِنه، اون پولِ هِمراه یِتا پیلکا سازِ زِمینِ بَخرینه، تا اونِ، غَریبه هائه وِسه قَبرِسون هاکانِن. اینِ وِسه اون قَبرِسون، تا به اَمروز ’خونِ زِمین‘ شِهرت دارنه. این طی اِرمیائه پِیغَمبِر پیشگویی حَییقت بَرِسیه که گاته: «وِشون اون سی نِقره سِکّه ره بَییتِنه، یَعنی قِیمَتی ره که اِسرائیلِ قوم، وه وِسه بییِشته بینه. و وه هِمراه، پیلکا سازِ زِمینِ بَخرینه، هَمون طی که خِداوَند مِ ره بااوته بییه. عیسی ره رومِ فَرموندار پیلاتُسِ پَلی بیاردِنه. فَرموندار وه جِم بَپِرسیه: «تِ یَهودیونِ پادشاهی؟» عیسی بااوته: «تِ این طی بااوتی» ولی وَختی گَت گَتِ کاهِنون و قومِ مَشایخ هر چی تِهمَت وه ره بَزونه، وه هیچ جِوابی نِدا. بعد پیلاتُس وه جِم بَپرسیه: «مَگه نِشنُنی چَنده چی تِ علیه گِواهی دِنِنه؟» ولی عیسی هیچ جِوابی نِدا، جوری که، فَرموندار بِهت هاکارده. فَرموندارِ رَسم این بییه که پِسَخِ عیدِ مووقه، یِتا زِندونی ره مَردِمِ میل آزاد هاکانه. اون سالِ دِله، یِتا مشهورِ زندونی که وه اسمِ بارْاباس بییه حَبسِ دِله دَییه. وَختی مَردِم جَمع بَینه، پیلاتُس وِشونِ جِم بَپِرسیه: «کیِ خوانِنی شِمه وِسه آزاد هاکانِم، بارْاباسِ یا عیسایی که وه ره مَسیح گانِنه؟» چوون وه دونِسه که یَهودیون حَسودیِ سَر عیسی ره وه تَسلیم هاکاردِنه. هَمون مووقه که پیلاتُس داوِریِ تَختِ سَر نیشته بییه، وه زِنا وه ره پِیغوم بَفرِسیه و بااوته: «وه صالحِ مَردیِ، وه هِمراه کاری نِدار، مِن دیشو خُویی وه خَوِری بَدیمه که مِ ره خَله بَرِنجونیه» ولی گَت گَتِ کاهِنون و مَشایخ، قومِ قانِع هاکاردِنه که پیلاتُسِ جِم بَخوان بارْاباسِ آزاد هاکانه و عیسی ره بَکوشه. وَختی فَرموندار اَی دِواره وِشونِ جِم بَپِرسیه: «این دِتائه جِم کِدوم یِتا ره خوانِنی شِمه وِسه آزاد هاکانِم؟» مَردِم بااوتِنه: «بارْاباسِ!» پیلاتُس وِشونِ بااوته: «پَس عیسی که وه ره مَسیح گانِنی ره چی هاکانِم؟ هَمه بااوتِنه: «وه ره مصلوب هاکان!» پیلاتُس بااوته: «چه؟ مَگه چه بَدی ای هاکارده؟» ولی وِشون بِلِندتِر بااوتِنه: «وه ره مَصلوب هاکان!» وَختی پیلاتُس بَدیئه که دییه فاییده ای نِدارنه و ممکنه شورِش بَووه، اوه بَخواسه و مَردِمِ چِشِ پلی شه دَسِ اوه بَکِشیه و بااوته: «این مَردیِ خون دییه مِ گَردِن دَنیه؛ شه دوندِنی!» تِمومِ مَردِم جِواب هِدانه: «وه خون اَمه گَردِن و اَمه وَچونِ گَردِن دَووه!» اون وَخت پیلاتُس بارْاباسِ وِشونِ وِسه آزاد هاکارده و دَستور هِدا عیسی ره شِلّاق بَزِنِن و بَعد وه ره صَلیبِ سَر بَکوشِن. سَربازون اَوِّل عیسی ره فَرموندارِ کاخِ حیاط دِله بَوِردِنه و هَمهِ دییه سَربازون هم وه دور جَمع بَینه. بعد وه لِواسِ وه تَنِ جِم بَکِندینه و یِتا اَرغوونی قَوا وه دوشِ سَر دِم هِدانه و طَلیِ جِم یِتا تاج بِساتِنه و وه کَلّهِ سَر بییِشتِنه، و یِتا چو پادشاهیِ نِشونهِ وِسه وه راسِ دَس هِدانه و وه روب رو زانو زوونه و مَسخره کاردِنه و گاتِنه: سِلام بر یَهودیونِ پادشاه. بعد وه دیمِ سَر خیلّیک دِم هِدانه و چو ره وه دَسِ جِم گِتِنه، وه کَلِّهِ سَر زوونه. بَعد از این که وه مَسخره هاکاردِنِ جِم خَسِه بَینه، قَوا ره وه دوشِ جِم بَییتِنه، شه وه لِواسِ وه تَن دَپوشِندینه و وه ره بَوِردِنه تا مَصلوب هاکانِن. اون مووقه که بیرون شینه، یِتا مَردی که وه اسم شَمعون و قیرَوانِ جِم بییه ره بر بَخُردِنه و وه ره وادار هاکاردِنه عیسیِ صَلیبِ بَوِره. وَختی مَحَلی ره که وه اسم جُلجُتائه که وه مَعنی کلّهِ کاسه هَسه ره بَرِسینه، سَربازون عیسی ره شِرابی که زَردابِ هِمراه قاطی بییه، هِدانه ولی وَختی عیسی اونِ تِک بَزو نَخارده. سَربازون بعد از عیسیِ مَصلوب هاکاردِن، وه لِواسِ رَسِد هاکاردِنِ وِسه، قِرعه دِم هِدانه. و نِگَهوونیِ وِسه اونجه هِنیشتِنه. وه جُرمِ یِتا لوحِ سَر بَنوِشتِنه و اونِ وه کَلّهِ وَر بَچِسبِندینه:«این عیسی هَسه، یَهودیونِ پادشاه. بعد دِتا راهزِنِ هَم وه هِمراه مَصلوب هاکاردِنه، یِتا ره وه راسِ وَر و یِتا دییه ره وه چَپِ وَر. اونایی که اونجه جِم رَد بونِسه، شه سَرِ تِکون دانه و فحشِ هِمراه عیسی ره گاتِنه:«تِ یی که خواسی مَعبِدِ له هادی و اونِ سه روزِ سَر اَز نو بَسازی، شه ره نِجات هاده! اَگه خدائه ریکایی صَلیبِ جِم جِر بِرو» گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون و قومِ مَشایخ وه ره مَسخره کاردِنه، گاتِنه: کسائه دییه ره نِجات هِدا، ولی شه ره نَتونده نِجات هاده! اَگه اِسرائیلِ پادشاه هَسه، بییِل صَلیبِ جِم جِر بِیّه تا وه ره ایمون بیاریم. مَگه خِدا ره تِوَکّل نَکارده، بییِل خِدا اگه خوانه وه ره نِجات هاده، چوون که گاتِه مِن خِدائه ریکامه. اون دِتا راهزِن هم که وه هِمرا صَلیبِ سَر دَینه، وه ره توهین کاردِنه. اون روز اَز ظِهر تا ساعتِ سه بَعد از ظِهر ظِلِماد تِمومِ سَرزَمینِ بَیتِه. نَزیک ساعتِ سه، عیسی بِلِندِ صِدائه هِمراه داد بَکِشیه، بااوته: «اِیلی، اِیلی، لَمّا سَبَقتَنی؟» یَعنی «مِ خِدا، مِ خِدا، چه مِ ره تینا بییِشتی؟» بَعضی اَز اونایی که اونجه اِیست هاکارده بینه وَختی اینِ بِشنُسِنه بااوتِنه این مَردی دَره اِیلیائه پِیغَمبِرِ صدا کانده.» دَرجا یِتا اَز وِشون دوو بَییته و یِتا اَبرِ، تِرشِ شِرابِ دِله فرو بَوِردِه و چوِ تِک دَوِسه وعیسیِ دِهونِ پَلی بَوِرده تا بَنوشه. ولی بَقیه بااوتِنه: « وه ره کار نِدارین، بییِلین بَوینیم، اِیلیا اِنه وه ره نِجات هاده یا نا!» عیسی اَت کَش دییه بِلِندِ دادی بَکِشیه و جان هِدا. هَمون لَحظه یَهودیونِ مَعبِدِ پَردِه، سَر تا بِن چاک بَییته و دِ تیکه بَییه. و زِمین لَرزه دَکِته و سنگا چاک بَییتِنه، قَبرا هم واز بَینه و یَته خَله مِقَدَّسون که بَمِرده بینه، زِنده بَینه. وِشون قَبرِ جِم بیرون بییَمونه و بَعد از این که عیسی، مَرگِ جِم زنده بَییه، مِقَدَّسِ شَهر بُوردِنه و یَته خَله مَردِم وِشونِ بَدینه. وَختی سَربازون فَرمونده و اونایی که وه هِمراه دَینه و عیسیِ نِگَهوون بینه، این زِمین لَرزه و همهِ اِتِفاقاتی که دَکِته بییه ره بَدینه بَتِرسینه و بااوتِنه: «حَییقتاَ وه خِدائه ریکا بییه.» یَته خَله زَن ها هم اونجه دَینه، که از دور این اِتِّفاقِ ویندِسِنه این زَن ها هَمونایی بینه که جَلیلِ جِم عیسیِ دِمبال بییَمو بینه و وه ره خِدمِت کاردِنه. وِشونِ میون مریِمِ مَجدَلیِّه، مریِم، یَعقوب و یوسِفِ مار، و زِبدیِ ریکائونِ مار هَم دَینه. نِماشون، یِتا مال و مِنالدارِ مَردی رامهِ جِم که وه اسمِ یوسِف و عیسیِ شاگِرد بییه، پیلاتُسِ پَلی بُورده و وه جِم عیسیِ جَسِدِ بَخواسه. پیلاتُس دَسور هِدا جَسِدِ، وه تَحویل هادِن. یوسِف جَسِدِ بَییته و یِتا تَمیزِ کَتونِ کَفنِ دِله دَپیته و یِتا سَنگِ مَقبرهِ دِله که تازِه شه وِسه بَتِراشی بییه، بییِشته. بعد یِتا گَتِ سَنگ، مَقبرِ جلو غَلت هِدا و بُورده. مَریِمِ مجدلیه و اون یِتا مَریِم، اونجه مَقبرهِ روب رو نیشته بینه. روز بعد، یَعنی بَعد از تَهیِّه روز، گَت گَتِ کاهِنون و عُلِمائه فَریسی پیلاتُسِ پَلی بُوردِنه، بااوتِنه: «عالیجناب، اِما شه یاد دارمی که اون فَریبکار وَختی زنده بییه، گاته، بَعد از سه روز زِنده بومبه. پَس دَستور هاده تا سِومین روز، مَقبرهِ جِم نِگَهوونی هاکانِن، نَکِنه وه شاگِردون بورِن و جَسِدِ بَدِزِن و مِدَعی بَووِن که وه زِنده بَییه! اَگه بَتونِن این کارِ هاکانِن وَضع از اَوِّل هم بَدتِر بونه. پیلاتُس بااوته: «شِما شه نِگَهوون دارنِنی. بُورین و اون طی که شه دوندِنی محافِظَت هاکانین.» پَس بُوردِنه و مَقبرِهِ سَنگِ مُهر و مُوم هاکاردِنه و نِگَهوونونی اونجه بییِشتِنه تا مَقبرِهِ جِم محافظت هاکانِن. بَعد از مِقدَّسِ شنبه، هفتهِ اَوِّلین روز، مَریِمِ مَجدلیه و اون یِتا مَریِم مَقبَرهِ بَدیئِنِ وِسه بُوردِنه. یِهویی یِتا گَتِ زِمین لَرزِه دَکِته، خِدواندِ یِتا از فِرِشته ها آسِمونِ جِم جِر بییَمو، و مَقبَرهِ سَمت بورده و سَنگِ یِتا گوشه غَلت هِدا و وه سَر هِنیشته. فِرِشتهِ دیم آسِمونِ بَرقِ واری سو زوئه و وه جِمه وَرفِ واری، اِسبه بییه. نِگَهوونون وَختی وه ره بَدینه تَرسِ جِم بَلِرزِسِنه، و مِردِهِ واری بَینه. اون وَخت فرشته زَن ها ره بااوته: «نَتِرسین! دومبه که عیسیِ مَصلوبِ دِمبال گِردِنِنی. وه اینجه دَنیه، چوون که هَمون طی که بااوته بییه، زِنده بَییه! بِئین و اونجه ای که بَخواته بییه ره، بَوینین. بعد دَرجا بُورین و وه شاگِردونِ بارین: وه بَعد از بَمِردِن، زِنده بَییه و شِمه جِم قبلتر جلیل شونه و وه ره اونجه ویندینی. یاد نَکِنین این پیغومِ وِشونِ هادین.» زَن ها عَجلهِ هِمراه مَقبَرِهِ جِم بیرون بییَمونه، جوری که هم بَتَرسی بینه و هم خِشال بینه، شاگِردونِ سِراغ بوردِنه تا فِرِشتهِ پیغومِ وِشونِ هادِن. یِهویی عیسی وِشونِ هِمراه چِش به چِش بَییه و بااوته: «سِلام بَر شِما!» زَن ها جلو بییَمونه و وه لینگِ دِماسینه و وه ره پَرَسِش هاکاردِنه. اون وَخت عیسی وِشونِ بااوته: «نَتِرسین؛ بُورین و مِ بِرارونِ بارین که جلیل بورِن. اونجه مِ ره ویندِنه.» وَختی که زَن ها راهِ دِله دَینه، چَن تا اَز نِگَهوونون شَهرِ دِله بوردِنه، تِمومِ این اِتِّفاقا ره، گَت گَتِ کاهِنونِ وِسه بااوتِنه. وِشون بَعد از اینکه مَشایِخِ هِمراه جَمع بَینه و مشورت هاکاردِنه، سَربازونِ خَله پول هِدانه. بااوتِنه: «وِنه مَردِمِ بارین وه شاگِردون شَبونه بییَمونه و اون وَخت که اِما خو دِله دَیمی، وه جَسِدِ بَدِزینه.» اَگه این خَوِر فَرموندارِ گوش بَرِسه، اِما شه وه ره راضی کامبی که شِمه وِسه مُشکِلی پیش نَییه. پَس نِگَهوونون پولِ بَییتِنه و طِبق اونچی که وِشونِ بااوته بَییه بییه عَمِل هاکاردِنه. و این داستان تا اَمروز یَهودیونِ دِله شایع هَسه. بعد اون یازدَه شاگِرد جلیل، اون کوهی که عیسی بااوته بییه، بُوردِنه. وَختی عیسی ره اونجه بَدینه، وه ره پَرَسِش هاکاردِنه. ولی بَعضیا شَک هاکاردِنه. اون وَخت عیسی جلو بییَمو و وِشونِ بااوته: «تِمومِ قِوَّت آسِمونِ دِله و زِمین سَر مِ ره هِدا بَییه. پَس بُورین و تِمومِ قومِ شاگِرد بَسازین و وِشونِ به اسمِ پییِر، و ریکا و روح القدس غسلِ تَعمید هادین و وِشونِ تَعلیم هادین که اونچی شِما ره دَستور هِدامه ره به جا بیارِن. بَدونین مِن تا آخِرِ زِمون هَمِش شِمه هِمراه دَرمبه.» عیسی مَسیح، خِدائه ریکائه خَوِرِ خِش این طی شِروع بونه. اِشَعیائه پِیغَمبِرِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «اِسا مِن شه قاصِدِ تِ جِم جلوتَر فِرِسِندِمبه، وه تِ راهِ آماده کانده؛ یه نَفِر صَحرائه دِله داد زَنده: ”خِداوندِ راهِ آماده هاکانین! وه راه ها ره هِموار هاکانین» پَس یحییِ تَعمید دَهنده صَحرائه دِله ظاهر بَییه، وه مَردِمِ غُسلِ تَعمید دائه و اِعلام کارده شه گِناهونِ آمِرزش وِسه تووبه هاکانِن و تَعمید بَیرِن. تِمومِ یَهودیهِ مَنطقهِ مَردِم و تِمومِ اورشَلیمِ مَردِم، یحیی پَلی شینه و شه گِناهونِ اِعتراف کاردِنه و وه جِم اُردن رودخانهِ دِله تَعمید گِتِنه. یَحییِ جِمه شِترِ پَشم بییه و چَرمی قِیش شه کَمِر وَسّه، و مَلِخ و صَحرایی عَسِلِ خارده. وه موعظه کارده و گاته: «بَعد از مِن، یه نَفِر اِنه که مِ جِم قوی تَرِ و مِن حَتّی لیاقت نِدارمه دِلّا بَووِم و وه کوشِ بَندِ واز هاکانِم. مِن شِما ره اوهِ هِمراه تَعمید هِدامه، ولی وه شِما ره روح‌القُدسِ هِمراه تَعمید دِنه.» اون روزا، عیسی ناصرهِ شَهرِ جِم که جَلیلِ مَنطقهِ دِله بییه بییَمو و اُردن رودخانهِ دِله یحییِ جِم تَعمید بَییته. وَختی عیسی اوه جِم بیرون بییَمو، دَرجا بَدیئهِ آسِمون واز بَییه و خِدائه روح، کوتِری واری وه سَر جِر اِنه. و یِتا صِدا آسِمونِ جِم بییَمو که «تِ مِ عزیزِ ریکائی و مِن تِ جِم راضیمه.» خِدائه روح دَرجا عیسی ره صَحرائه دِله بَوِرده. عیسی چهل روز صَحرائه دِله دَییه و شیطان وه ره آزمود کارده. وه وَحشیِ حیوونونِ هِمراه دَییه و فِرشته ها وه ره خِدمِت کاردِنه. بعد از اینکه یحیی دَسگیر بَییه، عیسی جَلیلِ مَنطقه بُورده. وه خِدائه خَوِرِ خِشِ مِژدِه دائه و گاته: «وه وَخت بَرِسیه و خِدائه پادشاهی نزیکِ. تووبه هاکانین و این خَوِرِ خِشِ ایمون بیارین.» وَختی عیسی جَلیلِ دریالوِ جِم رَد بونِسه، شَمعون و وه بِرار آندریاسِ بَدیئه که دَینه اوهِ دِله تور دِم دانه، چوون وِشون ماهیگیر بینه. عیسی وِشونِ بااوته:«مِ دِمبال بِئین که شِما ره مَردِمِ صَیّاد کامبه.» وِشون دَرجا شه تورها ره بییِشتِنه و عیسیِ دِمبال راه دَکِتِنه. عیسی وَختی اَت کم جلوتَر بُورده، یَعقوب و وه بِرار یوحنا که زِبِدیِ ریکائون بینه ره بَدیئه. وِشون شه لتکائه دِله دَینه شه تورا ره دِرِس کاردِنه. عیسی دَرجا وِشونِ صدا هاکارده. وِشون هم شه پییِر زِبِدی ره کارگرونِ هِمراه لتکائه دِله سَر بییِشتِنه و وه دِمبال راه دَکِتِنه. وِشون کَفَرناحومِ شَهر بُوردِنه. وَختی مِقدَّسِ شنبه بَرِسیه، عیسی دَرجا یَهودیونِ عِبادَتگاهِ دِله بُورده و دَییه تَعلیم دائه. مَردِم عیسیِ تَعلیم هِدائِنِ جِم بِهت هاکاردِنه، چوون وه توراتِ مَلّمونِ واری تَعلیم نِدائه، بلکه یه نَفِرِ واری تَعلیم دائه که قِدرت و اختیار دارنه هَمون مووقه، وِشونِ عِبادَتگاهِ دِله یِتا مَردی دَییه که پلیدِ روح داشته. وه شونگ بَکِشیه: «ای عیسیِ ناصری، اِما ره چی کار دارنی؟ بییَموئی اِما ره نابود هاکانی؟ دومبّه کی هَسی! تِ اون خِدائه قِدّوسی!» ولی عیسی پلیدِ روحِ تَشِر بَزو و بااوته: «ساکت بَواش و وه جِم بیرون بِرو!» بعد پَلیدِ روح اون مَردی ره بَدجور تِکون هِدا و نَعرهِ هِمراه وه جِم بیرون بییَمو. تِمومِ مَردِم جوری تَعجِّب هاکارده بینه که هَمدییه جِم پِرسینه: «این دییه چیه؟ یِتا جدیدِ تَعلیم، قِدرت و اِختیارِ هِمراه! وه حَتّی پلیدِ اِرواحِ هَم دَستور دِنه و اونا وه جِم اِطاعت کاندِنه» پَس خَله نَگذِشته که عیسیِ آوازه تِمومِ جَلیلِ مَنطقهِ دِله دَپیته. عیسی تا یَهودیونِ عِبادَتگاهِ جِم بیرون بییَمو، یَعقوب و یوحنائه هِمراه، شَمعون و آندریاسِ سِره بُورده. شَمعونِ زَن مار توو داشته و لا دِله دَییه. وِشون دَرجا عیسی ره وه حالِ جِم باخَوِر هاکاردِنه. عیسی اون زِنائه سَرِ وَر بُورده و وه دَسِ بَییته و وه ره بِلِند هاکارده. وه توو بَوری بَییه و وِشونِ جِم پذیرایی هاکارده. نِماشون، بعد از اینکه اِفتاب غروب هاکارده، مَردِم تِمومِ مریضون و دِو بَزوها ره عیسی پَلی بیاردِنه. شَهرِ تِمومِ مَردِم، همه اون سِرهِ دَرِ روب رو جَمع بَییه بینه! عیسی خَیلیا که جورواجورِ مریضی داشتِنه ره شِفا هِدا و یَته خَله دِوها ره هم دِو بَزوئه هائه جِم بیرون هاکارده. وه نییِشته دِوها هیچ گَبی بَزِنِن، چوون عیسی ره اِشناسینه. زودِ صِواحی که هَمتی هِوا تاریک بییه، عیسی بِلِند بَییه و سِره جِم بیرون بورده. وه یِتا خَلوِتِ جا بُورده و اونجه دِعا هاکارده. شَمعون و وه هَمراهون عیسیِ دِمبال گِردِسِنه. وَختی عیسی ره پی دا هاکاردِنه، وه ره بااوتِنه: «همه تِ دِمبال گِردِنِنه!» عیسی وِشونِ بااوته: «بِئین این دورِ وَرِ شهرائه دِله بُوریم تا اونجه هم تَعلیم هادِم، چوون اینِ وِسه بییَمومه.» پَس عیسی راه دَکِته، تِمومِ جَلیلِ مَنطقهِ دِله بورده. وه وِشونِ عبادتگاه هائه دِله تَعلیم دائه و دِوها ره بیرون کارده. یِتا جِذامی مَردی عیسیِ پَلی بییَموِ، زانو بَزو و آجِزِ نالهِ هِمراه بااوته: «اگه بَخوائی، توندی مِ ره شِفا هادی.» عیسی دِل اون مَردیِ وِسه بَسوته و شه دسِ دراز هاکارده، وه سَر دَس بییِشته و بااوته: «خوامبه، شِفا بَیر!» دَرجا، وه جِذام خوار بَییه و شِفا بَییته. عیسی اون مَردی ره دَرجا مِرخَص هاکارده و وه ره سِفارشِ هاکارده و بااوته: «تِ حِواس دَووه این جَریانِ هیچ کَسِ پَلی ناری؛ بلکه بور و شه ره مَعبِدِ کاهِنِ سِراغ هاده و شه شِفائه خاطِری، قِروونی ای ره که موسی دَستور هِدا بییه ره پیشکَش هاکان تا وِشونِ ثابت بَووه که تِ شِفا بَییتی.» ولی اون مَردی بیرون بُورده، همه جا این جَریانِ گَبِ بَزو و اونِ خَوِرِ پَخش هاکارده. اینِ وِسه عیسی دییه نَتونِسه عَلِنی شَهرِ دِله بِیّه، بلکه شَهرِ بیرون، خلوتِ جائه دِله موندِسه. و مَردِم از همه جا عیسیِ پَلی اییَمونه. بعد از چَن روز، وَختی عیسی کَفَرناحومِ شَهر بَردَگِردِسه، مَردِم خَوِردار بَینه که عیسی سِره دَره. جَمیِّتِ زیادی جَمع بَینه، جوری که حَتّی درِ روب رو هم جا دَنی بییه، و عیسی دَییه خِدائه کِلامِ وِشونِ وِسه تَعلیم دائه. هَمون مووقه، چَن نَفِر بییَمونه که دَینه یِتا چِلِخِ مَردی ره چهارتایی عیسیِ پَلی یاردِنه. ولی چوون اَنده جَمیَّت زیاد بییه وِشون نَتونِسِنه عیسی ره نزیک بَووِن. پَس وِشون عیسیِ سَرِ وَرِ سَخفِ بَییتِنه. بعد از اینکه سَخفِ بَییتِنه، چِلِخ وه دوشِکِ هِمراه که وه سَر بَخواته بییه، جِر بَفرِسینه. وَختی عیسی وِشونِ ایمونِ بَدیئه، اون چِلِخِ بااوته: «ای ریکا، تِ گِناهون بیامِرزی بَییه.» بَعضی از توراتِ مَلِّمون که اونجه نیشته بینه، شه دِلِ دِله گاتِنه: «این مَردی چه این طی گَب زَنده؟ دَره کُفر گانه! به جِز خِدا کی تونده گِناهونِ بیامِرزه؟» هَمون مووقه عیسی شه روحِ دِله بِفَهمِسه که وِشون شه دِلِ دِله چی گانِنه، وِشونِ بااوته: «چه شه دلِ دِله این طی گانِنی؟ این چِلِخِ، چی بااوتِن آسونتِرِ، اینکه ”تِ گِناهون بیامِرزی بَییه“ یا اینکه ”پِرِس و شه لا ره جَمع هاکان و راه بور“؟ ولی اینِ وِسه که بَدونین اِنسانِ ریکا زِمینِ سَر این قِدرَت و اِختیارِ دارنه که گِناهونِ بیامِرزه» - اون چِلِخِ بااوته: تِ ره گامبه، پِرِس، شه لا ره جَمع هاکان و سِره بور!» اون چِلِخِ مَردی بِلِند بَییه و دَرجا شه لا ره جَمع هاکارده و هَمهِ چِشِ پلی، اونجه جِم بیرون بُورده، یه جور که همه تَعجِّب هاکاردِنه و خِدا ره شِکر کاردِنه، گاتِنه:«هیچ وَخت این طی چی ای نَدی بیمی.» عیسی اَت کَش دییه دریائه پَلی بُورده. تِمومِ جَمیِّت وه پَلی اییَمونه و وه وِشونِ تَعلیم دائه. مووقه ای که دَییه اونجه ره رَد بونِسه، لاوی، حَلْفایِ ریکا ره بَدیئه که خراجگیرِ دَکّهِ دِله نیشته بییه. وه ره بااوته: مِ دِمبال بِرو.» وه بِلِند بَییه و عیسیِ دِمبال راه دَکِته. وَختی عیسی لاویِ سِره دِله، سِفره سَر نیشته بییه، یَته خَله از خراجگیرون و گِناهکارون عیسی و وه شاگِردونِ هِمراه هَمسِفره بینه، چوون یَته خَله از وِشون وه دِمبال شینه. وَختی توراتِ مَلِّمون که فریسیِ فِرقه جِم بینه، بَدینه که عیسی گِناهکارون و خَراجگیرونِ هِمراه غِذا خوارنه، وه شاگِردونِ بااوتِنه: «چه عیسی خَراجگیرون و گِناهکارونِ هِمراه غِذا خوارنه؟» عیسی وَختی این گَبِ بِشنُسه وِشونِ بااوته: «مَریضونِنه که طبیب احتیاج دارنِنه، نا سالِمِ آدِمون. مِن نییَمومه تا صالحونِ دعوت هاکانِم، بلکه بییَمومه تا گِناهکارونِ دَعوت هاکانِم» وَختی که یحییِ شاگِردون و فریسیون روزه‌ داشتِنه، مَردِم عیسی پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «چه یحییِ شاگِردون و فریسیونِ شاگِردون روزه گِرنِنه، ولی تِ شاگِردون روزه نَیرِنه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «مگه بونه آروسیِ مهمونون تا وَختی که دوماد وِشونِ هِمراه دَره، روزه بَیرِن؟ تا وَختی دوماد وِشونِ هِمراه دَره نَتوندِنه روزه بَیرِن. ولی روزایی رِسِنه که دوماد وِشونِ جِم بَییته بونه. اون مووقه روزه گِرنِنه. «هیچ کی اوه نَشیه و نو چِلوارِ، پیتِ جِمهِ کَش پینه نَزِندنه. اگه این طی هاکانه، پینه جِمهِ جِم بَکِّندی بونه، نو چِلوار، پیتِ جمهِ جِم سیوا بونه، و اون پاره قَبلنیِ جِم بَدتِر بونه. هیچ کی هم تازه شِرابِ پیتِ پوسِ خیکائه دِله نَشِندِنه. اگه این طی هاکانه، اون شِراب، پوسِ خیکا ره تِرِکِندِنه، و این طی، هم شِراب و هم پوسِ خیکاها از بین شونِنه. بلکه تازه شِرابِ وِنه نُوِ پوسِ خیکائه دِله دَشِندِن.» یِتا مِقدَّسِ شنبه روز، عیسی دَییه گَندِم جارِ دِله رَد بونِسه، وَختی دَینه راه شینه، وه شاگِردون گَندِم خوشهِ بَچیئِنِ شِروع هاکاردِنه. عُلِمائه فِرقه فَریسی عیسی ره بااوتِنه: هارِش؛ «چه تِ شاگِردون کاری کاندِنه که شرعاً مِقدَّسِ شنبهِ دِله دِرِس نییه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «مَگه توراتِ دِله نَخوندِسینی وَختی که داوودِ پادشاه و وه یارون مِحتاج و وِشنا بینه، داوود چی هاکارده؟ چه طی وه اَبیّاتارِ دورهِ دِله که کاهِن اَعظِم بییه، خِدائه سِره دِله بُورده و تَقدیس بَییه نونِ بَخُرده و شه یارونِ هم هِدا، هَر چَن جایز نَییه به جِز کاهِنون هیچ کی اون نونِ بَخُره.» و وِشونِ بااوته: «مِقدَّسِ شنبه روز آدِمِ وِسه دِرِس بَییه، نا آدِم مِقدَّسِ شنبه روزِ وِسه. اینِ وِسه اِنسانِ ریکا حَتَّی مِقدَّسِ شنبهِ صاحاب اختیارَم هَسه.» عیسی اَت کَش دییه یَهودیونِ عِبادَتگاهِ دِله بُورده. اونجه یِتا مَردی دَییه که وه یِتا دَس خِشک بَییه بییه. بعضیا عیسی ره زیر نَظِر داشتِنه تا هارِشِن مِقدَّسِ شنبهِ دِله اون مَردی ره شِفا دِنه یا نا، تا این طی وه تِهمَت بَزوئِنِ وِسه یِتا بهونه پی دا هاکانِن. عیسی اون مَردی که وه دَس خِشک بَییه بییه ره بااوته: «اینجه بِرو.» بعد وِشونِ جِم بَپِرسیه: «مِقَدَّسِ شنبهِ دِله خواری هاکاردِن جایزِ یا بَدی هاکاردِن؟ یه نَفِرِ جانِ نِجات هِدائِن یا بَکوشتِن؟» ولی وِشون هیچی نااوتِنه. عیسی اونایی که وه دورِ وَر دَیینه ره عَصِبانیتِ هِمراه هارِشیه و وِشونِ سنگدِلیِ جِم نارِحَت بَییه. بعد اون مَردی ره بااوته: «شه دسِ دراز هاکان.» وه شه دسِ دراز هاکارده و وه دَس خوار بَییه. عُلِمائه فِرقه فریسی بیرون بُوردِنه و دَرجا هیرودیسِ پادشاه هوادارونِ هِمراه دَسیسه دَچینه که چی طی عیسی ره بَکوشِن. بعد عیسی شه شاگِردونِ هِمراه دریائه سَمت بُورده. یِتا گَتِ جَمیَّت هم جَلیلِ مَنطقه و یهودیه مَنطقهِ جِم. و همین طی اورشَلیم، اَدومیهِ مَنطقه، اُردُنِ رودخانه اون دَس و صور و صیدونِ دورِ وَر جِم، عیسیِ دِمبال بوردِنه. وَختی اون گَتِ جَمیَّت عیسیِ تِمومِ کارائه خَوِرِ بِشنُسِنه، وه پَلی بییَمونه. اون جَمیِّتِ خاطِری که اونجه دَینه، عیسی شه شاگِردونِ بااوته تا مَردِم وه سَر نَکِتِنه یِتا لَتکا وه وِسه آماده هاکانِن. چوون عیسی خَیلیا ره شِفا هِدا بییه، اینِ وِسه تِمومِ مریضون وه سَمت هجوم یاردِنه تا وه ره دَس هاکانِن. هر وَخت پلیدِ اِرواح عیسی ره ویندِسِنه، وه روب رو بِنه کَتِنه و داد زونه: «تِ خِدائه ریکائی!» و عیسی وِشونِ قَدغن کارده تا هیچ کَسِ پَلی نارِن وه کیِ. عیسی یِتا کوهِ سَر بُورده و اونایی که خواسه ره شه پَلی صدا هاکارده. وِشون هم وه پَلی بییَمونه. وه دِوازه نَفِرِ انتخاب هاکارده و وِشونِ اِسمِ رَسول بییِشته، تا وه هِمراه دَووِن و وِشونِ بَفرِسه تا مَردِمِ تَعلیم هادِن، و این قِدرَت و اِختیارِ دارِن که دِوها ره بیرون هاکانِن. اون دِوازَه نَفِرِ که انتخاب هاکارده اینا بینه: شَمعون (که عیسی وه اسمِ پِطرُس بییِشته)؛ یَعقوب و یوحنا زِبِدیِ ریکائون (که وِشونِ اسمِ «بوآنِرجِس»، یعنی «رَعدِ ریکائون» بییِشته)؛ آندریاس، فیلیپُس، بَرتولْما، مَتّی، توما، یَعقوب حَلْفایِ ریکا، تَدّای، وطن پَرَستِ شَمعون، و یَهودا اَسْخَریوطی که عیسی ره دِشمِنِ تَسلیم هاکارده. بعد عیسی سِره بُورده و اَی جَمیِّت جَمع بَینه، جوری که حَتّی وه و وه شاگِردون نَتونِسِنه غِذا بَخُرِن. وَختی عیسیِ فامیلون اینِ بِشنُسِنه، بوردِنه تا وه ره شه هِمراه بَوِرِن، چوون گاتِنه: «خِل بَییه.» توراتِ مَلِّمون که اورشَلیمِ جِم بییَمو بینه گاتِنه: «‌بِعِلزِبول دارنه» و«‌دِوها ره، دِوهائه رَئیسِ ‌کُمِکِ هِمراه بیرون کانده.» پَس عیسی وِشونِ شه پَلی صدا هاکارده و مَثِلِ هِمراه وِشونِ بااوته: «چه طی شیطان تونده، شیطانِ بیرون هاکانه؟ اگه یِتا مملکتِ دِله دِ دَسِگی دَووه، اون مملکت نَتونده دَووم بیاره. و اگه یِتا سِره دِله دِ دَسِگی دَووه: اون سِره نَتونده دَووم بیاره. و اگه شیطان هم شه علیه پِرِسه و دِ دَسه بَووه، نَتونده دَووم بیاره، بلکه نابود بونه. هیچ کی نَتونده یِتا قِددارِ مَردیِ سِره دِله بُوره و وه مال و اَموالِ غارِت هاکانه، مگه اینکه اَوِّل اون قِددارِ مَردی ره دَونده. بعد حَییقَتاً تونده وه سِره ره غارِت هاکانه. «حَییقَتاً، شِما ره گامبه آدِمیزادِ تِمومِ گِناهون و هر کفری که باره بیامِرزی بونه؛ ولی هر کی روح‌القدسِ کفر باره، هیچ وَخت بیامِرزی نَوونه، بلکه وه گِناه تا اَبد وه سَر موندِنه.» عیسی اینِ وِسه این گَبِ بَزو که گاتِنه «وه پلیدِ روح دارنه.» بعد عیسیِ مار و بِرارون بییَمونه. وِشون بیرون اِیست هاکاردِنه، یه نَفِرِ بَفرِسینه تا عیسی ره صدا بَزِنه. جَمیِّتی که عیسیِ دورِ وَر نیشته بینه، وه ره بااوتِنه: «تِ مار و بِرارون بیرون دَرِنه و تِ دِمبال گِردِنِنه.» عیسی وِشونِ بااوته: «مِ مار و بِرارون کینه؟» بعد اوناییِ که وه دُورِ وَر نیشته بینه ره هارِشیه و بااوته: «اینا مِ مار و برارونِنه! چوون هر کی که خِدائه خواسه ره به جا بیاره، مِ بِرار و خواخِر و مارِ.» اَت کَش دییه عیسی دریائه پَلی تَعلیم هِدائِنِ شِروع هاکارده. یَته خَله جَمیِّت وه دور جَمع بَینه، ‌جوری که مجبور بَییه یِتا لتکا که دریائه دِله دَییه ره سِوار بَووه و وه دِله هِنیشه، و تِمومِ جمیَّت دریالُو دَینه. عیسی یَته خَله چیا ره مَثِلهائه هِمراه وِشونِ یاد هِدا. وه اون مووقه که دَییه تَعلیم دائه وِشونِ بااوته: «گوش هادین! یِتا روز یِتا بَرزگر تیم بَپاشیئِنِ وِسه زِمینِ سَر بُورده. وَختی تیم پاشیه، اَت کَم راه دِله دَکِته و پَرِنده ها بییَمونه و اونا ره بَخُردِنه. اَت کَم دییه سَنگلاخِ زِمینِ دِله دَکِته که خَله گِل نِداشته. پَس زود سَر بَکِشیه، چوون اونجهِ گِل عمیق نَییه. ولی وَختی خِرشید دَر بییَمو، بَسوتِنه و چوون بِنه نَوِسه بینه خِشک بَینه. اَتِ کَم تیم هم تَلی هائه دِله دَکِته. تَلی ها سَر بَکِشینه، اونا ره خفه هاکاردِنه و اون تیم ها بار نیاردِنه. ولی بَقیه تیم ها خوارِ گِلِ دِله دَکِته و نوچ بَزونه، سَر بَکِشینه و بار بیاردِنه و زیاد بَینه، بَعضی سی، بَعضی شصت و بَعضی صد بِرابر بار بیاردِنه.» بعد عیسی بااوته: «هر‌ کی گوشِ شِنِوا دارنه، بِشنُئه.» وَختی که عیسی تینا بییه، اون دِوازه نَفِر و اونایی که وه دورِ وَر دَینه مَثِلهائه خَوِری وه جِم بَپِرسینه. عیسی وِشونِ بااوته: «خِدائه پادشاهیِ رازِ بِفَهمِسِن شِما ره هِدا بَییه، ولی بیرونی مَردِمِ وِسه، همه چی ره وِنه مَثِلِ هِمراه وِشونِ بارِم؛ تا: «حَییقَتاً بَوینِن، ولی نِفَهمِن، حَییقَتاً بشنُئِن، ولی وِشونِ حالی نَووه، تا نَکِنه بَردَگِردِن و آمِرزیده بَووِن!“ بعد عیسی وِشونِ بااوته: «این مَثِلِ نِفَهمِنِنی؟ پَس چی طی دییه مَثِلا ره فَهمِنِنی؟ بَرزگر خِدائه کِلامِ کارِنه. بَعضی مَردِم، راهِ وَرِ تیم هائه وارینه، همونجه که کِلام دَکاشته بونه؛ اونا وَختی که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه، شیطان دَرجا اِنه و کِلامیِ که وِشونِ دِله دَکاشته بَییه ره، دِزِّنه. بَعضی مَردِم، سنگلاخِ زِمینِ دِله دَکاشته تیم هائه وارینه؛ اونا وَختی که کِلامِ اِشنُنِنه، دَرجا اونِ خِشالیِ هِمراه قَبول کاندِنه، ولی چوون بِنه نِدارنِنه، فِقَط اَتِ کم دَووم یارنِنه. بعد وَختی که خِدائه کِلامِ خاطِری، آزار اذیّت دِله دَکِفِن، دَرجا شه ایمونِ جِم بَرگِردِنِنه. بَعضی دییه تَلیِ دلهِ دَکاشته تیم هائه وارینه، اینا اونایینه که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه، ولی چوون وِشونِ دِل، دِنیا ره دَوِسه و وِشونِ چِش، مال و مَنالِ دِمبال دَره و چیائه دییهِ هَوِسِ شه دِلِ دِله دارنِنه، اینانه که خِدائه کِلامِ خَفه کانده و کِلامِ بار نیارنه. ولی تیمایی که خوارِ زِمینِ دِله دَکاشته بَینه؛ اونایینه که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه، اونِ قبول کاندنه و سی، شصت و صد بِرابر بار یارنِنه.» عیسی وِشونِ بااوته: «مَگه لَمپا ره یارنِنی تا اونِ سَر، سَرپوش بییِلین یا اونِ تَختِ بِن بییِلین؟ مگه اونِ پایهِ سَر نییِلنِنی؟ چوون هیچ جا هِدا چی ای دَنیه که دیار نَووه و هیچ قایم هاکاردی دَنیه که بَر مِلا نَووه هر کی گوش شِنِوا دارنه، بِشنُئه.» بعد عیسی وِشونِ بااوته: «مِواظِب بوئین چی اِشنُنِنی. هر دَئیلِ هِمراه که هادین هَمون دَئیلِ هِمراه، حَتَّی ویشتر هم عَوِض گِرنِنی. چوون اونی که دارنه ره ویشتر هِدا بونه و اونی جِم که نِدارنه، حَتَّی اونچی که دارنه هم بَییته بونه.» عیسی وِشونِ بااوته: «خِدائه پادشاهی یِتا مَردی ره موندِنه که زِمینِ سَر، تیم پاشِنه. شو و روز، چه اون مَردی خوِ دِله دَووه و چه بیدار بوئه، تیم نوچ زَنده و لو کَشِنه. ولی اون مَردی نَدونده چه طی این اِتفاق کَفِنه؟ زِمین خود به خود بار دِنه: اَوِّل ساقه لو کَشِنه، بعد خوشه دِرِس بونه و بعد خوشه تیمِ جِم پِر بونه. ولی وَختی تیم بَرِسه، برزگر دَرجا شه داسِ گِرنه، چوون دروِ مووقه بَرِسیه.» عیسی وِشونِ بااوته: «خِدائه پادشاهی چی ره موندِنه، یا چه مَثِلِ هِمراه اونِ تُوضیح هادیم؟ خِدائه پادِشاهی خَردلِ تیمِ واریه. خردل، کِچیکترین تیمیِ که اونِ زِمینِ دِله کارِنِنه، ولی وَختی دَکاشته بَووه، قدکَشِنه و باغِ تِمومِ گیاهونِ جِم گَت تِر بونه و گَتِ چِله یارنه،‌ جوری که آسمونِ پَرِنده ها توندِنه اونِ سایهِ بِن کِلی بَسازِن.» عیسی تا اونجه که تونِسِنه بِفَهمِن، خَله این طی مَثِل هائه هِمراه، خِدائه کِلامِ وِشونِ وِسه گاته. وه به جِز مَثِلِ هِمراه، جورِ دییه ای وِشونِ هِمراه گَب نَزو؛ ولی وَختی شه شاگِردون هِمراه خَلوِتِ جا دَییه، همه چی ره وِشونِ وِسه تُوضیح دائه. اون روز، وَختی نِماشون بَرِسیه، عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «بِئین دریائه اون دَس بُوریم.» وِشون جَمیِّتِ تَرک هاکاردِنه و عیسی ره هَمون لتکائه هِمراه که وه دِله نیشته بییه، شه هِمراه بَوِردِنه. چَن تا لتکائه دییه هم دَینه وِشونِ هِمراه شینه. یهویی دریا ره گَتِ کِلاک بَییته. موج ها جوری لتکائه کَش خارده که نزیک بییه لتکا اوه جِم پِر بَووه. ولی عیسی لتکائه دِمبال، شه سَرِ یِتا مِتکائه سَر بییِشته بییه و بَخواته بییه. شاگِردون وه ره بیدار هاکاردِنه و بااوتِنه: «اِسّا، تِ وِسه مهم نییه دَره هِلاک بومبی؟» عیسی بِلِند بَییه و وا ره تَشِر بَزو و دریا ره بااوته: «ساکت بَواش! آروم بَیر!» بعد وا اِیست هاکارده و همه جا کاملاً آروم بَییه. بعد شه شاگِردونِ بااوته: «چه این طی بَتِرسینی؟ هَمتی ایمون نِدارنِنی؟» وِشونِ دِل بَدجور تَرس دَکِته بَییه، هَمدییه ره گاتِنه: «این کیِ که حَتّی وا و دریا هم وه جِم اِطاعت کاندِنه!» وِشون دریائه اون دَس، گِراسیانِ مَنطقه بُوردِنه. وَختی عیسی لتکائه جِم جِر بییَمو، یِتا مَردی که پَلیدِ روح داشته، دَرجا قَبرسونِ جِم بیرون بییَمو و وه هِمراه چِش به چِش بَییه. اون مَردی قَبرِسونِ دِله زِندِگی کارده و دییه هیچ کی نَتونِسه حَتّی زَنجیلِ هِمراه هم وه ره دَوِنده. چوون چَن کَش وه ره غُل و زَنجیل هاکارده بینه و دَوِسه بینه، ولی وه زنجیل ها ره پاره هاکارده بییه و اون آهنایی که وه لینگِ کَش دَوِسه بینه ره بِشکِسه بییه. هیچ کَسِ قِد نَرِسیه وه ره آروم داره. شو و روز قبرسونِ دِله و تپه‌هائه سَر داد کَشیه و سَنگِ هِمراه شه ره زَخمِ زیلی کارده. وَختی اون مَردی عیسی ره دورِ راهِ جِم بَدیئه، دووِ هِمراه بییَمو و عیسیِ لینگ دَکِته. وه شونگ بَکِشیه و بااوته: «ای عیسی، خِدائه متعالِ ریکا، مِ هِمراه چی کار دارنی؟ تِ ره خِدا ره قَسِم دِمبه مِ ره عِذاب نَدی!» چوون عیسی دَییه وه ره گاته: «ای پلیدِ روح، این مَردیِ جِم بیرون بِرو!» عیسی وه جِم بَپِرسیه: «تِ اسم چیه؟» وه بااوته: «مِ اسم لَشگَرِ؛ چوون اِما خَله زیادیمی.» و عیسی ره خَله اِلتماس هاکارده که وِشونِ اون مَنطقهِ جِم بیرون نَکِنه. اون دَورِ وَرِ تپه هائه سَر، یِتا گَتِ رَمه خی دَییه غذا خارده. پلیدِ ارواح عیسی ره اِلتماس هاکاردِنه، بااوتِنه: «اِما ره خی هائه دِله بَفرِس؛ بییِل وِشونِ دِله بُوریم.» عیسی وِشونِ اِجازه هِدا. پلید اِرواح بیرون بییَمونه و خی هائه دِله بُوردِنه. اون رَمهِ دِله حدودِ دِ هزارتا خی دَییه، خی ها تپهِ سَراشیبیِ جِم دریائه سَمت بوردِنه، اونِ دِله دَکِتِنه و اوه دِله غَرق بَینه. خی گالِشون دَر بُوردِنه و این جَریانِ شَهر و روستائه دِله تَعریف هاکاردِنه، مَردِم هم بیرون بییَمونه تا اونچی اِتفاق دَکِته بییه ره بَوینِن. وِشون عیسیِ پَلی بییَمونه و وَختی بَدینه اون دِو بَزو مَردی که قَبلاً اون لشگَرِ گرفتار بییه، اِسا لِواس دَپوشیه و عاقل اونجه نیشته، بَتِرسینه. اونایی که این جَریانِ بَدیئه بینه، هر چی اون دِو بَزو مَردی و خی هائه وِسه اِتفاق دَکِته بییه ره، مَردِمِ وسه تَعریف هاکاردِنه. اونا عیسی ره اِلتماس هاکاردِنه که وِشونِ مَنطقهِ جِم بیرون بُوره. وَختی عیسی دَییه لَتکا سِوار بونِسه، اون مَردی که قَبلاً دِو بَزو بییه، عیسی ره خواهش تَمِنّا هاکارده وه هِمراه بُوره. ولی عیسی اِجازه نِدا و وه ره بااوته: «سِره، شه رَفِقونِ پَلی بور و وِشونِ بار خِداوند تِ وِسه چی هاکارده و چی طی تِ ره رَحم هاکارده.» اون مَردی هم بُورده و دِکاپولیسِ مَنطقهِ دِله اِعلام هاکارده که عیسی وه وسه چی هاکارده، تِمومِ مَردِم حیرون بَینه. عیسی اَت کَش دییه لَتکائه هِمراه دَریائه اون دَس بُورده. دریالو، یَته خَله جَمیِّت وه دور جَمع ‌بَینه. بعد یِتا از یَهودیونِ عِبادَتگاهِ رئیسون که وه اسم یایروس بییه، بییَمو و وَختی عیسی ره بَدیئه وه لینگ دَکِته و خواهش تَمِنّائه هِمراه وه ره بااوته: «مِ کِچیکِ کیجا دَره مییِرنه. بِرو و شه دَسِ وه سَر بییِل تا شِفا بَیره و زِنده بَمونه.» عیسی هم وه هِمراه بُورده. یَته خَله جَمیِّت هم عیسیِ دِمبال راه دَکِتِنه. وِشون هر طَرِفِ جِم، وه ره فِشار یاردِنه. اونجه یِتا زِنا دَییه که دِوازَه سال خونریزی داشته. وه طَبیبونِ دَسِ بِن خَله زَجر بَکِشیه و تِمومِ شه دارایی ره خَرج هاکارده بییه؛ ولی عوضِ این که بهتر بَووه، بَدتِر بَییه بییه. این زِنا عیسیِ خَوِری بِشنُسه بییه، و جَمیِّت دِله بییَمو و عیسیِ دِمبالِ سَر وه قَوا ره دَس هاکارده. چوون شه پَلی گاته: «اگه حَتّی وه قَوا ره هم دَس هاکانِم، شِفا گِرمه.» دَرجا وه خونریزی قَطع بَییه و شه تَنِ دِله وه ره حالی بَییه که شه مریضیِ جِم شِفا بَییته. عیسی دَرجا بِفَهمِسه که یِتا قِوَّت وه جِم بیرون بورده. پَس جَمیِّتِ دِله شه دورِ وَرِ هارِشیه و بَپِرسیه: «کی مِ قَوا ره دَس هاکارده؟» وه شاگِردون وه ره بااوتِنه: «ویندی مَردِم هر طَرِفِ جِم تِ ره فِشار یارنِنه؛ اون وَخت گانی، کی مِ ره دَس هاکارده» ولی عیسی شه دُورِ وَرِ اِشائه تا بَوینه کی این کارِ هاکارده. پَس اون زِنا که دونِسه چی وه سَر بییَمو، تَرس و لَرزِ هِمراه بییَمو، عیسیِ لینگ دَکِته و تِمومِ حَییقَتِ وه ره بااوته. عیسی وه ره بااوته: «کیجا، تِ ایمون تِ ره شِفا هِدا. بور به سِلامت و این مریضیِ جِم شِفا بَیر!» عیسی هَمتی دَییه گَب زوئه که چَن نَفِر عِبادَتگاهِ رَئیسِ سِرهِ جِم بییَمونه و بااوتِنه: «تِ کیجا بَمِرده! دییه چه اِسّا ره زَحمِت دِنی؟» ولی عیسی وَختی وِشونِ گَبِ بِشنُسه، عِبادَتگاهِ رَئیسِ بااوته: «نَتِرس! فِقَط ایمون دار.» و اِجازه نِدا به جِز پِطرُس و یَعقوب و یَعقوبِ بِرار یوحنا، هیچ کیِ دییه وه دِمبال بُوره. وَختی عِبادَتگاهِ رَئیسِ سِره بَرِسینه، عیسی بَدیئه اونجه قیامتِ و مَردِم بِلِندِ صِدائه هِمراه بِرمه زاری و موری کاندِنه. پَس دِله بُورده و وِشونِ بااوته: «چه شونگ شیون و بِرمه زاری کاندینی؟ کیجا نَمِرده، بلکه بَخواته.» وِشون عیسیِ سَر بَخِندِسِنه، ولی عیسی تِمومِ وِشونِ بیرون هاکارده و کیجائه پییِر مار و همین طی شاگردونی که وه هِمراه دَینه ره شه هِمراه بَییته و اونجه ای که کیجا دَییه، دِله بُورده. عیسی کیجائه دَسِ بَییته و وه ره بااوته: «تالیتا کوم!» یعنی: «ای کِچیکِ کیجا، تِ ره گامبه پِرِس!» اون دِوازه ساله کیجا دَرجا بِلِند بَییه و راه دَکِته. وِشون این اتّفاقِ جِم خَله بِهت هاکاردِنه. عیسی وِشونِ قَدِغن هاکارده که نییِلِن هیچ کی این اِتّفاقِ جِم خَوِردار بَووه، و وِشونِ بااوته که اون کیجا ره یه چی هادِن بَخُره. عیسی اونجه جِم بورده و شه شَهر بَییَمو، شاگِردون هم وه دِمبال بوردِنه. عیسی یَهودیونِ مِقدَّسِ شنبه، عِبادَتگاهِ دِله بورده و اونجه تَعلیم دائه. خَیلیا وَختی وه گَبِ اِشنُسِنه بِهت کاردِنه و گاتِنه: «این مَردی اینا ره کجه جِم به دَس بیارده؟ این چه حِکمتیِ که وه ره هِدا بَییه؟ این چه معجزاتیِ که وه اِنجام دِنه؟ مَگه وه هَمون نَجّار نییه؟ مَگه مریِمِ ریکا نییه؟ مگه یَعقوب و یوشا و یَهودا و شَمعونِ بِرار نییه؟ مَگه وه خواخرون اینجه، اَمه میون زِندِگی نَکاندِنه؟» اینِ وِسه عیسیِ جِم نارِحت بَینه. عیسی وِشونِ بااوته: «یِتا پِیغَمبِرِ هر جا حِرمت اییِلنِنه به جِز شه شَهر و شه فامیلون و شه خانوادهِ دِله!» عیسی نَتونِسه اونجه هیچ معجزه‌ای هاکانه، به جِز این که شه دَسِ چَن تا مَریضِ سَر بییِشته و وِشونِ شِفا هِدا. وه وِشونِ بی‌ایمونیِ جِم تَعجِّب هاکارده بییه. بعد، عیسی اون مَنطقهِ روستاهائه دِله گِردِسه و مَردِمِ تَعلیم دائه. عیسی شه دِوازَه شاگردِ صدا هاکارده و اونا ره دِتا دِتا بَفرِسیه و وِشونِ قِدرت و اختیار هِدا تا پلیدِ اِرواح ره مَردِمِ جِم بیرون هاکانِن. عیسی وِشونِ قَدِغَن هاکارده تا: «سَفِرِ وِسه، هیچی به جِز یِتا دَسِ چو شه هِمراه نَیرِن؛ نا نون، نا کِلوار و نا شه کَمِر قِیشِ دِله، پول. شه لینگِ کوش دَکِنین، ولی اضافی جِمه نَکِنین. عیسی اَی هم وِشونِ بااوته وَختی یِتا سِره دِله شونِنی تا وَختی اون مَحَلِ دِله دَرِنی، اون سِره دِله بَمونین. و اگه جایی شِما ره قَبول نَکاردِنه، یا شِمه گَبِ گوش نِدانه، وَختی اونجه جِم شونِنی شه لینگِ گردِ خاکِ بَتِکونین، تا علیه وِشون یِتا شِهادت بوئه که خِدا وِشونِ مجازات کانده.» پَس وِشون بُوردِنه، مَردِمِ اِعلام کاردِنه که وِنه تووبه هاکانِن. وِشون یَته خَله دِوها ره مَردِمِ جِم بیرون هاکاردِنه و یَته خَله مریضونِ راغونِ هِمراه مَسح هاکاردِنه و شِفا هِدانه. این جریان هیرودیسِ پادشاهِ گوش بَرِسیه، چوون عیسیِ آوازه همه جا دَپیته بییه. بَعضی از مَردِم گاتِنه: «این مَردی هَمون یحییِ تعمیددهِندئه که مِردِه هائه جِم زِنده بَییه. همینِ وِسه تونده این طی معجزاتی هاکانه.» بَقیه گاتِنه: «‌ایلیائه پِغَمبِرِ.» بعضیا هم گاتِنه: «وه یِتا پیغَمبِر، قدیمی پیغمبِرونِ واریِ.» ولی وَختی هیرودیس اینِ بِشنُسه، بااوته: «این هَمون یحییِ که مِن وه کَلّه ره وه تَنِ جِم سیوا هاکاردِمه و اَلان مِردِه هائه جِم زِنده بَییه!» چوون هیرودیس بییه که دَستور هِدا یحیی ره بَیرِن و وه ره دَوِندِن و زِندونِ دِله دِم هادِن. هیرودیس این کارِ هیرودیائه خاطِری هاکارده بییه. هیرودیا، قبلتر فیلیپُسِ زِنا بییه که اَلان هیرودیس وه هِمراه آروسی هاکارده بییه. چوون یحیی هیرودیسِ بااوته بییه: «حلال نییه تِ شه بِرار زَنِ هِمراه دَووی.» پَس هیرودیا یحیی جِم کینه داشته و خواسه وه ره بَکوشه، ولی نَتونِسه. چوون هیرودیس یحییِ جِم تَرسیه، چوون که دونِسه یحیی صالح و مِقدَّسِ مَردیه، اینِ وِسه بییه که وه جِم محافظت کارده. هر وَخت یحییِ گَبِ اِشنُسه، خَله پریشون بونِسه. ولی هَمتی هم خِشالیِ هِمراه وه گَب ها ره گوش دائه. هیرودیا سَرآخِر یِتا فرصت پی دا هاکارده. هیرودیس شه زاد روزِ وِسه یِتا مهمونی بَییته و درباریون و شه لشگرِ فرماندهون و جَلیلِ مَنطقهِ گَت گَتِ ها ره دَعوِت هاکارده. هیرودیائه کیجا مَجلسِ دِله بییَمو و سِما هاکارده و هیرودیس و وه مِهمونونِ خِشال هاکارده. اون وَخت پادشاه کیجا ره بااوته: «هر چی دوس دارنی مِ جِم بِخواه که تِ ره دِمبه.» وه قَسِم بَخُرده و کیجا ره بااوته: «هر چی مِ جِم بِخوائی، تِ ره دِمبه، حَتَّی اگه مِ مَملِکَتِ نصفِ هم بِخوائی، تِ ره دِمبه.» کیجا بیرون بُورده و شه مارِ بااوته: «چی بارِم؟» وه مار بااوته: «بار یحییِ تعمیددهِندهِ کَلّه ره خوامبه.» کیجا دَرجا عَجِلهِ هِمراه پادشاه پَلی بَردَگِردِسه و بااوته: تِ جِم خوامبه اَلان یحییِ تعمیددهِندهِ کَلّه ره یِتا مَجمِهِ دِله مِ ره هادی.» پادشاه خَله نارِحَت بَییه، ولی شه قَسِمِ خاطِری و شه مهمونونِ حِرمتِ وِسه نِخواسه کیجائه خواسه ره رَد هاکانه. پادشاه دَرجا یِتا جَلادِ بَفرِسیه و دَستور هِدا یحییِ کَلّه ره بیاره. جَلاد بُورده، زِندونِ دِله یحییِ کَلّه ره وه تَنِ جِم سیوا هاکارده و وه کلّه ره یِتا مَجمِهِ دِله بیارده و کیجا ره هِدا. کیجا هم اونِ شه مارِ هِدا. وَختی یحییِ شاگِردون اینِ بِشنُسِنه، بییَمونه و وه جِنازه ره بَییتِنه و مقبرهِ دِله بییِشتِنه. رَسولون، عیسی پَلی بَردَگِردِسِنه و هر چی که هاکارده بینه و تَعلیم هِدا بینه ره وه ره بااوتِنه. عیسی وِشونِ بااوته: «مِ هِمراه یِتا خَلوِت جا بِئین و اَت کم له بورین.» چوون اَنده مَردِم اییَمونه و شینه که وِشون حَتَّی نَتونِسِنه هیچی بَخُرِن. پَس تیناری، لَتکائه هِمراه یِتا خَلوِتِ جا، بوردِنه. ولی وَختی دَینه شینه، خَیلیا وِشونِ بَدینه و بِشناسینه. و مَردِم تِمومِ شهرهائه جِم پیاده اون محلِ سَمت دوو بَییتِنه و وِشونِ جِم قبلتر اونجه بَرِسینه. وَختی عیسی لتکائه جِم جِر بییَمو، یَته خَله جَمیِّت بَدیئه و وه دِل، وِشونِ وِسه بَسوته، چوون بی چپونِ گُسفِنِ واری بینه. پَس خَله چیا ره وِشونِ تَعلیم هِدا. نزیکِ نِماشون، وه شاگِردون وه پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «اینجه دورِ جائه و دَره شو بونه. مَردِمِ راهی هاکان تا دُورِ ورِ زِمین و روستاهائه دِله بورِن و یه چی شه بَخُردِنه وسه بَخرینِن.» ولی عیسی وِشونِ بااوته: «شِما شه یه چی وِشونِ هادین تا بَخُرِن.» بااوتِنه: «خوانی بُوریم و دویست دینارِ اِندا نون بَخرینیم و وِشونِ هادیم تا بَخُرِن؟» عیسی وِشونِ بااوته: «چَن تا نون دارنِنی؟ بورین و هارِشین.» وِشون بعد از اینکه خَوِر بَییتِنه بااوتِنه: «پِنج تا نون و دِتا مائی.» بعد عیسی شه شاگِردونِ دستور هِدا تا تِمومِ مَردِمِ دَسه دَسه هاکانِن و سبزه سَر هِنیشانِن. این طی شاگِردون، مَردِمِ صد تایی و پِنجاه تایی دَسه هائه دِله، بِنهِ سَر هِنیشانینه. بعد عیسی پِنج تا نون و دِ تا مائی ره بَییته و آسمونِ هارِشیه و شکر هاکارده. نونا ره تیکه هاکارده و شه شاگِردونِ هِدا تا مَردِمِ پَلی بییِلِّن؛ دِتا مائی ره هم همهِ میون رَسِد هاکارده. همهِ وِشون بَخُردِنه و سیر بَینه، وَختی شاگِردون اضافی بییَمو نون تیکه و خِرده مائی ها ره جَمع هاکاردِنه، دِوازَه تا زَمبیل پِر بَییه. اون مَردا که نون بَخُردِنه پَنج هِزار نَفِر بینه. دَرجا عیسی شه شاگردونِ بَفرِسیه تا هَمون طی که وه جَمیِّتِ مِرخص کانده، یِتا لتکا سِوار بَووِن و قبل از وه بِیت‌صِیْدائه شَهر که دریائه اون دَس بییه، بورِن. عیسی بَعدِ از اینکه جَمیِّتِ راهی هاکارده، شه کوهِ سَر بُورده تا دِعا هاکانه. وَختی شو بَییه، لتکا دریائه میون بَرِسیه و عیسی خِشکیِ دِله تینا بییه. عیسی بَدیئه که شاگِردون زَحمِتِ هِمراه پارو زَندِنه، چوون بَرعکسِ وا زوئه. حدودِ ساعت سه نصفِ شو، عیسی هَمون طی که دریائه سَر راه شیه وِشونِ سَمت بُورده و خواسه اونائه وَرِ جِم رَد بَووه. ولی وَختی شاگِردون عیسی ره بَدینه که دریائه سَر راه شونه، گمون هاکاردِنه یِتا روحِ و داد بَزونه، چوون تِمومِ وِشون وه بَدیئنِ جِم وحشِت هاکارده بینه. ولی عیسی دَرجا وِشونِ هِمراه گَب بَزو و بااوته: «هُل نَخُرین، مِنِمه. نَتِرسین!» بعد لتکائه دِله، وِشونِ پَلی بُورده و وا اِیست هاکارده. وِشون بَد جور بِهت هاکارده بینه چوون نونائه معجِزِه ره نِفَهمِسه بینه، بلکه وِشونِ دِل سَنگ بَییه بییه. وَختی اوهِ اون دَس بَرِسینه، جِنیسارِتِ مِلکِ دِله بییَمونه و همونجه لنگر دم هِدانه. وَختی لَتکائه جِم جِر بییَمونه، مَردِم دَرجا عیسی ره بِشناسینه وِشون دوو بَییتِنه و تِمومِ اون مَنطقهِ دِله بوردِنه و مرِیضونِ وِشونِ لائه هِمراه، هرجا که اِشنُسِنه عیسی اونجه دَره، وَردِنه. عیسی هر روستا و شَهر و زِمینِ سَر که شیه، مَردِم، مریضونِ میدونائه سَر اییِشتِنه و وه جِم خواهش تَمِنّا کاردِنه که اِجازه هاده تا مریضون فِقَط وه قَوائه تِکِ دَس بَزِنِن؛ و هر کی دَس کارده، شِفا گِته. عُلِمائه فِرقه فریسی، بَعضی از توراتِ مَلّمونِ هِمراه که اورشَلیمِ شَهرِ جِم بییَمو بینه، عیسی پَلی، جَمع بَینه وِشون بَدینه که عیسیِ بَعضی از شاگِردون نَجسِ دَسِ هِمراه، یعنی نَشسه دَسِ هِمراه، غِذا خوارنِنه. فریسیون و تِمومِ یَهودیون، طِبق مشایخِ رَسم و رسوم، تا شه دسِ خوار نَشورِن، غِذا نَخارنِنه. وَختی بازارِ جِم اِنِنه، تا دَشور بَشور نَکِنِن هیچی نَخارنِنه. همین طی هم خَله رَسم و رسومائه دییه ره هم انجام دِنِنه، مثلِ پیاله، لَوه، مِرسی کاس کَچه و میزِ بَشُسِنه. فریسیون و توراتِ مَلِّمون عیسی جِم بَپِرسینه: «چه تِ شاگِردون طبقِ مشایخِ رَسم و رسوم رِفتار نَکاندِنه و نَجِسِ دَسائه هِمراه غِذا خارنِنه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «اِشَعیائه پیغَمبِر شِما دِرویونِ وِسه چَنده خوار پیشگویی هاکارده! هَمون طی که بَنوِشته بَییه، «‌”این قوم شه زوونِ هِمراه مِ ره حِرمت اییِلنِنه، ولی وِشونِ دِل مِ جِم دُورِ. وِشون بی خودی مِ ره پَرَسش کاندنه، و وِشونِ تَعلیم فِقَط اِنسانِ حِکمِ.“ شِما خِدائه حِکمِ وِل کاندینی و آدِمِ رَسمِ و رسومِ کَش بَچِسبِسنی.» و وِشونِ بااوته: «شِما زِرنگیِ هِمراه خِدائه حِکمِ رَد کاندینی تا شه رَسم و رسومِ دارین! چوون موسی بااوته، ”شه پییِر مارِ اِحترام بییِل،“ و ”هر‌ کی شه پییِر مارِ ناسزا باره، حَتماً وِنه وه ره بَکوشِن“ ولی شِما گانِنی اگه یه نَفِر شه پییِر مارِ باره: ”هر کُمِکی که شِما ره وِنه هاکانِم، خِدائه کارِ وِسه وَقف هاکاردِمه این طی دییه شِما نییِلنِنی وه هیچ کاری شه پییِر مارِ وِسه هاکانه. این طی شِما شه رَسم و رسومِ هِمراه، که اونا ره بَقیه ره هم گانِنی، خِدائه کِلامِ نَدید گِرنِنی و خَله این طی کارا کاندینی.» عیسی اَت کَش دییه مَردِمِ شه پَلی صدا هاکارده و وِشونِ بااوته: «شِما همه مِ گَبِ گوش هادین و اینِ بِفَهمین: هیچی دَنییه که بیرونِ جِم آدِمیِ وجودِ دِله بوره و بَتونه وه ره نَجس هاکانه، بلکه اون چیایی که آدِمیِ وجودِ جِم بیرون اِنه، وه ره نَجِس کانده. [ هر‌ کی گوش شِنِوا دارنه، بِشنُئه!]» عیسی بعد از اون که جَمیِّتِ ترک هاکارده و سِره بییَمو، وه شاگِردون اون مَثِلِ مَعنی ره وه جِم بَپِرسینه. عیسی وِشونِ بااوته: «شِما هم نِفَهمِنِنی؟ مگه نَدوندِنی اونچی که بیرونِ جِم آدِمیِ وجودِ دِله اِنه، نَتونده وه ره نَجس هاکانه؟ چوون وه دلِ دِله نَشونه، بلکه وه اِشکِم دِله شونه و بعد دَفع بونه.» عیسی شه این گَبِ هِمراه، بااوته که تِمومِ غِذاها پاکِنه. عیسی بااوته: «اونچی آدِمیِ وجودِ جِم بیرون اِنه، اونِ که آدِمی ره نَجِس کانده. چوون آدِمیِ وجود و دلِ جِم هَسه که: پلیدِ خیال، فاسِقی، دِزّی، قتل، زِنا هاکاردِن، طِمَع، شِرارَت، حیله، هرزگی، حَسودی، تِهمَت، غرور و نِفَهمی بیرون اِنه. تِمومِ این بَدِ چیائه که آدِمیِ وجودِ جِم بیرون اِنه و وه ره نَجِس کانده.» عیسی اونجه ره ترک هاکارده و صور و صیدونِ مَنطقه بورده، یِتا سِره دِله بُورده؛ و نِخواسه هیچ کی خَوِردار بَووه. ولی اَی هم نَتونِسه شه ره جا هاده. یِتا زنا که وه کِچیکِ کیجا پلیدِ روح داشته، وَختی عیسی خَوِری بِشنُسه، دَرجا بییَمو و عیسیِ لینگ دَکِته. اون زِنا غیرِ یهودی و فینیقیهِ سوریهِ جِم بییه. وه عیسی ره اِلتماس هاکارده که دِوِ وه کیجائه جِم بیرون هاکانه. عیسی اون زِنا ره بااوته: «بییِل اَوِّل وَچون سیر بَووِن، چوون دِرِس نییه وَچونِ نونِ بَیریم و سکائه جلو دِم هادیم.» ولی اون زِنا عیسی ره بااوته: «اَره، آقا، ولی حَتَّی سکا هم خِرده چیایی که وَچونِ سِفرهِ جِم کَلِنه ره خوارنِنه.» عیسی اون زِنا ره بااوته: «تِ این گَبِ خاطِری، بور که دِو تِ کیجائه جِم بیرون بییَمو!» اون زِنا شه سِره بورده و بَدیئه وه وچه لا دِله دراز بَکِشیه و دِو وه جِم بیرون بُورده. بعد عیسی صورِ مَنطقه جِم بَردَگِردِسه و صیدونِ راهِ جِم، جَلیلِ دریا بُورده. وه دِکاپولیسِ مَنطقهِ جِم دَییه رَد بونِسه. اونجه یِتا مَردی ره عیسی پَلی بیاردِنه که هم غول بییه و هم وه زِوون گِته. وِشون عیسی ره اِلتماس هاکاردِنه شه دَسِ اون مَردیِ سَر بییِلّه. عیسی اون مَردی ره جَمیِّتِ جِم بیرون بَکِشیه، یِتا گوشه بَوِرده و شه انگوسِ وه دِتا گوشِ دِله بییِشته. بعد خِلّیک دِم هِدا و اون مَردیِ زِوونِ کَش بَزو. عیسی آسمونِ هارِشیه، یِتا آه بَکِشیه و اون مَردی ره بااوته: «‌اِفّاتاح!» - یعنی «واز بَواش!» دَرجا اون مَردیِ گوش واز بَییه و وه زِوون راه دَکِته و راحت گَب بَزو. عیسی وِشونِ قَدِغَن هاکارده که این جَریانِ هیچ کَسِ پَلی نارِن. ولی هر چی ویشتر وِشونِ قَدِغَن کارده، ویشتر این جَریانِ جِم گَب زونه. مَردِم که خَله بِهت هاکارده بینه، گاتِنه: «هر کاری هاکارده، خوارِ؛ وه حَتَّی غولائه گوش و لالائه زِوونِ واز کانده» هَمون روزا ، اَی یَته خَله جَمیِّت عیسیِ دور جَمع بَینه و چوون هیچی بَخُردِنه وسه نِداشتنه، عیسی شه شاگردونِ شه پَلی صدا هاکارده و وِشونِ بااوته: «مِ دِل این جَمیِّتِ وِسه سوزِنه، چوون اَلان سه روزِ مِ هِمراه دَرِنه و بَخُردِنه وِسه هیچی نِدارنِنه. اگه وِشونِ وِشنا راهی هاکانِم تا شه سِره بورِن، راهِ دِله ضَعف کاندِنه، وِشونِ جِم بَعضیا دورِ راهِ جِم بییَمونه.» شاگِردون وه جِواب بااوتِنه: «چه طی یه نَفِر تونده این دورِ جائه دِله، این مَردِمِ سیر هاکاردِنِ وِسه نون فِراهم هاکانه؟» عیسی وِشونِ جِم بَپِرسیه: «چَن تا نون دارنِنی؟» بااوتِنه: «هَفت تا.» عیسی جَمیِّتِ دَستور هِدا تا بِنهِ سَر هِنیشِن. بعد، هَفت تا نونِ بَییته و بعد از شِکر هاکاردِن، تیکه هاکارده، شه شاگردونِ هِدا تا مَردِمِ پلی بییِلِّن؛ و شاگِردون هم اونا ره جَمیِّتِ پلی بییِشتِنه. وِشون چَن تا کِچیکِ مائی هم داشتِنه. عیسی اونا ره بَرکَت هِدا و بااوته تا اونا ره هم مَردِمِ پلی بییِلِّن. همه بَخُردِنه و سیر بَینه و هَفت تا زَمبیل پِر، خِرده چیا جَمع هاکاردِنه. اونجه حدودِ چهار هزار نَفِر دَیینه. بعد عیسی جَمیِّتِ مِرخَص هاکارده و دَرجا شه شاگردونِ هِمراه لتکا سِوار بَییه و دَلمانوتَهِ مَنطقه بُورده. علمائه فِرقه فَریسی عیسی پَلی بییَمونه و بَحث هاکاردِنِ وه هِمراه شروع هاکاردِنه. وِشون عیسیِ آزمود هاکاردِنِ وِسه، وه جِم یِتا آسِمونی نِشونه بَخواسِنه. عیسی شه دلِ جِم یِتا آه بَکِشیه و بااوته: «چه این نَسل نِشونهِ دِمبال دَرِنه؟ حَییقَتاً، شِما ره گامبه، این نَسلِ هیچ نِشونه ای هِدا نَوونه.» بعد وِشونِ جِم سیوا بَییه و اَی لتکا سِوار بَییه، اوهِ اون دَس بُورده. شاگِردون یاد هاکارده بینه شه هِمراه نون بَیرِن، و لتکائه دِله یِتا نون ویشتر نِداشتنه. عیسی وِشونِ گوشزد هاکارده و بااوته: «مِواظِب بویئن، فَریسیون و هیرودیسِ خمیرمایهِ جِم دوری هاکانین.» پَس شاگِردون اینِ خَوِری که نون نِدارننه هَمدییه هِمراه بحث هاکاردِنِ شروع هاکاردِنه.» عیسی که اینِ دونِسه، وِشونِ بااوته: «چه اینِ خَوِری که نون نِدارنِنی هَمدییهِ هِمراه بَحث کاندینی؟ هَمتی هم نَدوندِنی و نِفَهمِنِنی؟ مگه شِمه دِل سَنگِ؟ چش دارنِنی و نَویندِنی؟ گوش دارنِنی و نِشنُنِنی؟ مگه یاد هاکاردینی؟ وَختی اون پَنج هزار نَفِرِ غِذا هِدامه، چَن تا زَمبیل پِر، خِرده چیا جَمع هاکاردینی؟» بااوتِنه: «دِوازده تا زَمبیل.» «و وَختی اون چهار هزار نَفِرِ غِذا هِدامه، چَن تا زَمبیل پِر، خِرده چیا جَمع هاکاردینی؟» بااوتِنه: «هَفت تا زَمبیل.» عیسی وِشونِ بااوته: «هَمتی هم نِفَهمِنِنی؟» وَختی وِشون بِیت‌صِیْدائه شَهرِ دِله بَرِسینه، چَن نَفِر یِتا کورِ مَردی ره عیسی پَلی بیاردِنه، وه ره اِلتماس هاکاردِنه وه سَر دَس بییِلّه. عیسی اون کورِ مَردیِ دَسِ بَییته و وه ره روستائه جِم بیرون بَوِرده. بعد وه چِشِ سَر خِلیک دِم هِدا و شه دَسا ره اون مَردیِ سَر بییِشته و وه جِم بَپِرسیه: «هیچی ویندی؟» اون مَردی شه سَرِ بِلِند هاکارده و بااوته: «مَردِمِ ویمبه، ولی دارایی وارینه که راه شونِنه.» پَس عیسی اَت کَش دییه شه دَسا ره وه چِشِ سَر بییِشته. و اون مَردیِ چشِ واز هاکارده و وه چِش سو دَکِته و همه چی ره خوار ویندِسه. عیسی اون مَردی ره سِره راهی هاکارده و بااوته: «حَتَّی اون روستائه دِله هم نَشو.» عیسی شه شاگِردونِ هِمراه قیصریۀ فیلیپیِ دورِ وَرِ روستاها بُورده. راهِ دِله، شه شاگِردونِ جِم بَپِرسیه: «مَردِمِ نَظِر مِن کیمه؟» وِشون بااوتِنه: «بعضیا گانِنه یحییِ تعمیددهِنده هَسی، بعضیا گانِنه اِیلیائه پیغمبِری و بَعضی دییه هم گانِنه یِتا از پِیغمبِرونی.» عیسی وِشونِ جِم بَپِرسیه: «ولی شِما گانِنی مِن کیمه؟» پِطرُس جِواب هِدا: «تِ مَسیحِ موعودی.» عیسی وِشونِ بَدجور قدغن هاکارده که وه خَوِری هیچ کَسِ پَلی هیچی نارِن. اون وَخت عیسی شِروع هاکارده وِشونِ تَعلیم هِدائِن که وِنه اِنسانِ ریکا خَله عذاب بَکِشه و مَشایخ و مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون وه ره رَد هاکانِن، وِنه وه ره بَکوشِن و بعد از سه روز اَی زنده بَووه. عیسی این گَبِ واضح وِشونِ بااوته، پِطرُس وه ره یِتا گوشه بَوِرده و شِروع هاکارده وه ره تَشِر بَزوئِن. ولی عیسی بَردَگِردِسه، شه شاگِردونِ هارِشیه و پِطرُسِ تَشِر بَزوئه و بااوته: «ای شیطان! مِ جِم دور بَواش، چوون تِ فکر و خیال، آدِمیِ جِم هَسه، نا خِدائه جِم.» عیسی جَمیِّتِ، شه شاگِردونِ هِمراه شه پَلی صدا هاکارده و وِشونِ بااوته: «اگه کِسی بِخوائه مِ دِمبال بیِّه، وِنه شه جانِ جِم بگذِره، شه صلیبِ بَیره و مِ دِمبال بِیِّه. چوون هر کی بِخوائه شه جانِ نِجات هاده، اونِ از دَس دِنه؛ ولی هر کی مِ خاطِری و اِنجیلِ خاطِری شه جانِ از دَس هاده، اونِ نِجات دِنه. آدِمیِ وِسه چه نَفعی دارنه تِمومِ دِنیا ره داره ولی شه جانِ از دَس هاده؟ آدِم شه جانِ عَوِض چی تونده هاده؟ چوون هر کی این زِناکار و گِناهکارِ نَسلِ دِله مِ جِم و مِ گَبائه جِم عار داره، اِنسانِ ریکا هم وَختی که شه آسِمونی پییِرِ جِلالِ دِله، مِقدَّسِ فرشته هائه هِمراه بِیِّه، اون آدِمِ جِم عار داره.» عیسی اَی هم جَمیَّت و شه شاگِردونِ بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، بعضیا اینجه اِیست هاکاردِنه که تا نَوینِن خِدائه پادشاهی، قِوَّتِ هِمراه بییَمو، نَمیرنِنه.» شیش روز دییه، عیسی، پِطرُس و یَعقوب و یوحنا ره بَییته و وِشونِ شه هِمراه یِتا بِلَندِ کوهِ سَر بَوِرده تا تینا دَووِن. اونجه، وِشونِ چِشِ پَلی، وه دیمِ بَردَگِردِسه. وه جِمه برق زوئه و خَله اِسبه بَییه، جوری که دِنیائه دِله هیچ کی نَتونده یِتا جِمه ره این طی اِسبه هاکانه. اونجه، اِیلیا و موسیِ پِیغمبِر وِشونِ چِشِ پَلی ظاهر بَینه و عیسیِ هِمراه دَینه گَب زونه. پِطرُس عیسی ره بااوته: «اِسّا، چَنده خوارِ اِما اینجه دَرِمبی. بییِل سه تا سایبون بَسازیم، یِتا تِ وِسه، یِتا موسی و یِتا هم اِیلیائه وِسه.» پِطرُس نَدونِسه چی باره، چوون وِشون خَله بَتِرسی بینه. بعد یِتا اَبر وِشونِ سَرِ وَر سایه دِم هِدا و یِتا صِدا اَبرِ جِم بییَمو که، «این مِ عزیزِ ریکائه، وه گَبِ گوش هادین.» یهویی وَختی شه دورِ وَرِ هارِشینه، به جِز عیسی کَس دییه ره شه پَلی نَدینه. وَختی کوهِ جِم جِر اییَمونه، عیسی وِشونِ دَستور هِدا اونچیِ که بَدینه ره هیچ کَسِ وِسه نارِن تا وَختی که اِنسانِ ریکا، مِرده هائه جِم زنده بَووه. وِشون این جَریانِ شه پَلی داشتِنه، ولی هَمدییهِ جِم پِرسینه: «مِرده هائه جِم زنده بَیِّن» یعنی چی. وِشون عیسی جِم بَپِرسینه: «چه توراتِ مَلِّمون گانِنه اَوِّل وِنه اِیلیائه پِیغَمبِر بِیّه؟» عیسی بااوته: «البته که اَوِّل اِیلیا اِنه تا همه چی ره اَوِّلِ واری دِرِس هاکانه. ولی چه مِقدَّسِ بَنوِشته هائه دِله بَنوِشته بَییه انسان ریکا وِنه خَله زَجر بَکِشه و وه هِمراه بَد رِفتاری هاکانِن؟ ولی مِن شِما ره گامبه که اِیلیا، بییَموئه و وِشون هر چی خواسِنه وه هِمراه هاکاردِنه، دِرِس هَمون طی که وه خَوِری بَنوِشته بَییه.» وَختی وِشون بَقیه شاگِردونِ پَلی بَرِسینه، بَدینه یَته خَله جَمیِّتِ وِشونِ دور اِیست هاکاردِنه و توراتِ مَلِّمون هم وِشونِ هِمراه بَحث کاندنه. جَمیِّت تا عیسی ره بَدینه، همه تَعَجِّب هاکاردِنه و دووِ هِمراه عیسی پَلی بییَمونه و وه ره سِلام هاکاردِنه. عیسی وِشونِ جِم بَپِرسیه: «هَمدییهِ هِمراه چی بَحث کاندینی؟» یِتا مَردی جَمیِّتِ دِله جِواب هِدا: «اِسّا، مِن شه ریکا ره تِ پَلی بیاردِمه. چوون وه یِتا پلیدِ روحِ گرفتارِ که اون روح وه ره لال کانده. روح وَختی وه ره گِرنه، وه ره بِنه زَنده، جوری که وه دِهون کَف کانده، وه دَندونا قفل و وه تَن خِشک بونه. تِ شاگردونِ جِم بَخواسِمه اون روحِ مِ ریکائه جِم بیرون هاکانِن، ولی نَتونِسِنه.» عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «ای بی ایمونِ نَسل، تا کی وِنه شِمه هِمراه دَووم؟ تا کی وِنه شِما ره تِحَمُّل هاکانِم؟ وه ره مِ پَلی بیارین.» وِشون ریکا ره عیسی پَلی بیاردِنه. اون روح وَختی عیسی ره بَدیئه، دَرجا ریکا ره غشگری دِم هِدا، ریکا بنه سَر دَکِته و هَمون طی که وه دِهون کَف کارده، خاکِ سَر غلت خارده. عیسی ریکائه پییِرِ جِم بَپِرسیه: «چَن وَختِ این طیِ؟» جِواب هِدا: «از وَچِگی. این روح چَن کَش وه ره تَش و اوهِ دِله دِم هِدا تا وه ره نابود هاکانه. اگه توندی اِما ره رَحم هاکان و کُمِک هاکان.» عیسی بااوته: «اگه توندی؟ اونی وِسه که ایمون دارنه همه چی ممکنه.» اون ریکائه پییِر دَرجا بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «ایمون دارمه؛ مِ ره کُمِک هاکان تا شه بی ایمونیِ حریف بَووِم!» وَختی عیسی بَدیئه یِتا جَمیَّت دووِ هِمراه اونجه اِنِنه، اون پَلیدِ روحِ تَشِر بَزُو، بااوته: «ای لال و غولِ روح، تِ ره دَستور دِمبه وه جِم بیرون بِئی و دییه هیچ وَخت وه دِله نَشویی!» روح نَعره بَکِشیه و ریکا ره بَدجور تکون هِدا و وه جِم بیرون بییَمو. ریکا مِیّتِ واری بَییه، جوری که خَله از جَمیَّت بااوتِنه: «بَمِرده.» ولی عیسی ریکائه دَسِ بَییته، وه ره بِلِند هاکارده و ریکا شه لینگِ سَر اِیست هاکارده. وَختی عیسی سِره بُورده، وه شاگِردون خَلوتِ دِله وه جِم بَپِرسینه: «چه اِما نَتونِسیمی اون پلیدِ روحِ بیرون هاکانیم؟» عیسی وِشونِ بااوته: «این طی روح، به جِز دِعا هیچیِ هِمراه بیرون نَشونه.» وِشون اونجه جِم بوردِنه و جَلیلِ مَنطقه جِم بُگذِشتِنه. عیسی نِخواسه هیچ کَس بَدونه وه کِجه دَره، چوون شه شاگِردونِ تَعلیم دائه و وِشونِ گاته: «اِنسانِ ریکا مَردِمِ دَس تَسلیم بونه و وِشون وه ره کُشِنِنه. ولی سه روز بَعد از بَمِردِن، زنده بونه.» شاگِردون وه منظورِ نِفَهمِسِنه و تَرسینه وه جِم سِئال هاکانِن. بعد وِشون کَفَرناحومِ شَهر بَرِسینه. وَختی سِره دِله دَینه، عیسی، شاگردونِ جِم بَپِرسیه: «راه دِله چی بحث کاردینی؟» ولی وِشون هیچی نااوتِنه، چوون راهِ دِله هَمدییهِ هِمراه اینِ بَحثِ کاردِنه که کی همهِ جِم گَت تِرِ. عیسی هِنیشته و اون دِوازَه شاگردِ شه پَلی صدا هاکارده و بااوته: «هر‌ کی خوانه اَوِّلین بوئه، وِنه آخِرین بوئه و همهِ نوکِر بوئه.» بعد عیسی یِتا وَچه ره بَییته، وِشونِ میون بییِشته و وَچه ره کَشه بَییته و وِشونِ بااوته: «هر‌ کی این طی وچه ای ره مِ اسمِ خاطِری قبول هاکانه، مِ ره قبول هاکارده؛ و هر کی مِ ره قبول هاکانه، نا مِ ره، بلکه اونی که مِ ره بَفرِسیه ره قبول هاکارده.» یوحنا عیسی ره بااوته: «اِسّا، یه نَفِرِ بَدیمی که تِ اسمِ هِمراه دِو بیرون کارده، ولی چوون اَمه جِم نَییه، وه دَمِ بَییتیمی.» ولی عیسی بااوته: «وه دَمِ نَیرین، چوون هیچ کی نَتونده مِ اسمِ هِمراه معجِزه هاکانه و اَت کم دییه، مِ بَدی ره باره. چوون هر کی اَمه ضِد نَبوئه، اَمه جِم هَسه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی اینِ وِسه که شِما مَسیحِ وِسه هَسینی حتَّی یِتا پیاله اوه شِما ره هاده، به هیچ وجه شه اَجر از دَس نَدِنه. «هر کی باعثِ بَووه یِتا از این کِچیکون که مِ ره ایمون دارنِنه، گِناه دَکِفه، وه وِسه بِهتَر بییه یِتا گَتِ آسیوِ سَنگ وه گَردِن وَسِّنه و وه ره دریائه دِله دِم دانه! اگه تِ دَس تِ ره گِناه کَشِنه، اونِ بَورین. تِ وِسه بِهتَرِ که یِتا دَسِ هِمراه، اَبِدی زندگیِ دِله بُوری تا این که دِتا دَسِ هِمراه جَهَنِمِ دِله بوری، اون تَشی که هیچ وَخت دَکوشته نَوونه. جایی که وِشونِ اَجیک نَمیرنه و تَش هیچ وَخت دَکوشته نَوونه. اگه تِ لینگ تِ ره به گِناه کَشِنه، اونِ بَورین. تِ وِسه بِهتَرِ که یِتا لینگِ هِمراه اَبِدی زندگی دِله بُوری، تا این که دِتا لینگِ هِمراه جَهَنِمِ دِله دِم هِدا بَووی. [جایی که وِشونِ اَجیک نَمیرنه و تَش هیچ وَخت دَکوشته نَوونه. اگه تِ چش تِ ره گِناه کَشِنه، اونِ دَر بیار، تِ وِسه بِهتَرِ که یِتا چشِ هِمراه خِدائه پادشاهیِ دِله بُوری، تا این که هر دِتا چشِ هِمراه جَهَنِمِ دِله دِم هِدا بَووی، ”جایی که وِشونِ اَجیک نَمیرنه و تَش هیچ وَخت دَکوشته نَوونه.“ چوون همه، تَشِ هِمراه نِمِک هاشی بونِنه. نِمِک خوارِ، ولی اگه نِمِک شه شوری ره از دَس هاده، چه طی بونه اَی اونِ شور هاکارد؟ شِما هم شه دِله نِمِک دارین و هَمدییه هِمراه صِلح و صِفائه دِله زندگی هاکانین. عیسی کفرناحومِ شَهرِ جِم بیرون بییَمو و یَهودیهِ مَنطقه و اُردُنِ رودخانهِ اون دَس بُورده. اَی هم جَمیِّت وه دور جَمع بَینه، وه طِبق شه عادت، وِشونِ تَعلیم دائه. عُلِمائه فِرقه فریسی عیسی پَلی بییَمونه و وه آزمود هاکاردِنِ وِسه بَپِرسینه: «شرعاً دِرِسِ یِتا مَردی شه زِنا ره طِلاق هاده؟» عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «موسیِ پِیغَمبر شِما ره چه حِکمی هِدا؟» وِشون بااوتِنه: «موسی اِجازه هِدا که مَردی یِتا طِلاقنامه‌ بَنِویسه و شه زِنا ره وِل هاکانه.» عیسی وِشونِ بااوته: «موسی شِمه سَنگ دلیِ وِسه بییه که این حِکمِ شِمه وِسه بَنوِشته. ولی از هَمون اَوِّل که دِنیا به وجود بییَمو، ”خِدا وِشونِ زِنا مَردی بِساته.“ و ” اینِ وِسه مَردی شه پییِر مارِ جِم سیوا بونه و شه زِنا ره چَسبِنه، و اون دِتا یه تَن بونِنه.“پَس دییه وِشون نا دِ تَن، بلکه یه تَن هَسِنه. اینِ وِسه اونچیِ که خِدا به هم جِفت هاکارده، آدِمی نَوِسه سیوا هاکانه.» وَختی سِره دِله دَینه، اَت کَش دییه شاگِردون این موضوعِ خَوِری عیسی جِم سِئال هاکاردِنه. عیسی وِشونِ بااوته: «هر‌ کی شه زِنا ره طِلاق هاده و یِتا دییه زِنا بَوِره، شه زِنائه حَق، زِنا هاکارده. و اگه یِتا زِنا شه مَردیِ جِم طِلاق بَیره و یِتا دییه شی هاکانه، زِنا هاکارده.» مَردِم، وَچونِ عیسی پَلی یاردنه تا شه دَسِ وِشون سَر بییِلّه و وِشونِ بَرکَت هاده. ولی شاگِردون مَردِمِ تَشِر بَزونه. عیسی وَختی اینِ بَدیئه، عَصِبانی بَییه و شه شاگِردونِ بااوته: «بییِلین وَچون مِ پَلی بِیِّن؛ وِشونِ دَمِ نَیرین، چوون خِدائه پادشاهی این طی آدِمونِ وِسه هَسه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی خِدائه پادشاهی ره وچهِ واری قبول نَکِنه، هیچ وَخت اونِ دِله نَشونه.» بعد وَچونِ کَشه بَییته، شه دَسِ وِشونِ سَر بییِشته و وِشونِ بَرکَت هِدا. وَختی عیسی راه دَکِته، یِتا مَردی دوو بَییته بییَمو، عیسیِ روب رو زانو بَزو و وه جِم بَپِرسیه: «اِی خوارِ اِسّا، وِنه چی هاکانِم تا اَبدی زندگیِ وارث بَووِم؟» عیسی وه ره بااوته: «چه مِ ره خوار خوندِنی؟ هیچ کی خوار نییه به جِز خِدا. اَحکامِ دوندی: ”قَتل نَکِن، زِنا نَکِن، دِزدی نَکِن، دِراغِ شِهادِت نده، حِقّه بازی در نیار، شه پییِرمارِ اِحترام بییِل.“ اون مَردی عیسیِ جِواب بااوته: «اِسّا، تِمومِ اینا ره از جِوونی به جا بیاردِمه.» عیسی مِحَبّتِ هِمراه وه ره هارِشیه و بااوته: «تِ یه چی کَم دارنی؛ بور هر چی دارنی ره بَروش و وه پولِ فقیرونِ هاده که آسمونِ دِله گنج دارنی. بعد بِرو و مِ ره پیروی هاکان.» اون مَردی این گَبِ جِم دلسرد بَییه و غصّهِ هِمراه اونجهِ جِم بُورده، چوون خَله پول دار بییه. عیسی، دُورِ وَرِ هارِشیه، شه شاگِردونِ بااوته: «چَنده سختِ پولدارون خِدائه پادشاهیِ دِله بورِن!» شاگِردون وه این گَب هائه جِم تَعَجِّب هاکاردِنه. ولی عیسی اَت کَش دییه وِشونِ بااوته: «وَچون، خِدائه پادشاهی دِله بُوردِن، چَنده سَختِ! شِتِرِ رَد بَیِّن، دَرزِنِ سولاخِ جِم آسونترِ از پولدارِ بُوردِن، خِدائه پادشاهیِ دِله ئه.» شاگِردون خَله بِهت هاکاردِنه و عیسی ره بااوتِنه: «پَس کی تونده نِجات بَیره؟» عیسی وِشونِ هارِشیه و بااوته: «این، آدِمِ وِسه مَحالِ، ولی خِدائه وِسه این طی نییه؛ چوون خِدائه وسه هیچی مَحال نییه.» بعد پِطرُس عیسی ره بااوته: «هارِش، اِما همه چیِ جِم دَس بَکِشیمی و تِ دِمبال بییَمومی.» عیسی بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هیچ کس دَنیه که مِ خاطِری و انجیلِ خاطِری، سِره یا بِرار یا خواخِر یا مار یا پییِر یا وچه یا شه مِلکِ دَس بَییته بوئه، و این دِنیائه دِله رَنج و زَحمِتی که ویندِئه هِمراه صد بِرابر ویشتر سِره و بِرار و خواخر و مار و وَچه و مِلک به دَس نیاره، و اون دِنیائه دِله هم اَبَدی زندگی وه قِسمِت نَووه. ولی خَیلیا که اَوِّلین هَسِنه آخِرین بونِنه، و آخِرینا اَوِّلین بونِنه!» وِشون اورشَلیمِ راه دِله دَینه و عیسی وِشونِ جِم جلوتر راه شیه. شاگِردون تَعجِّب هاکاردِنه و کِسایی که وِشونِ دِمبالِ سَر شینه، بَتِرسی بینه. اَت کَش دییه عیسی اون دِوازده شاگردِ یِتا گوشه بَوِرده و اونچی که خواسه وه سَر بِیّه ره، وِشونِ وِسه بااوته. عیسی بااوته: «هارِشین، دَره اورشَلیم شومبی. اِنسانِ ریکا ره مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمونِ دَس تَسلیم کاندِنه. وِشون وه ره مَرگِ مَحکوم کاندِنه و غیرِ یَهودیونِ دَس اِسپارِنِنه. وِشون وه ره مَسخره کاندِنه، وه سَر خِلّیک دِم دِنِنه و وه ره شِلّاق زَندِنه و کُشِنِنه و بَعد از سه روز وه زِنده بونه.» زِبدیِ ریکائون، یَعقوب و یوحنا، عیسی پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «اِسّا، خواهش کامبی اونچی تِ جِم خوامبی ره اَمه وِسه هاکانی!» عیسی وِشونِ بااوته: «چی خوانِنی شِمه وِسه هاکانِم؟» وِشون بااوتِنه: «اِجازه هاده تِ جِلالِ دِله، یِتا تِ راسِ دَس و یِتا دییه تِ چَپِ دَسِ وَر هِنیشیم.» عیسی وِشونِ بااوته: «شِما نَدوندِنی چی خوانِنی. شِما توندِنی اون پیالهِ جِم که مِن نوشِمبه، بَنوشین و غسلِ تَعمیدیِ که مِن گِرمه ره بَیرین؟» بااوتِنه: «اَره، تومبی.» عیسی بااوته: «اون پیالهِ جِم که مِن نوشِمبه، نوشِنِنی و تَعمیدیِ که مِن گِرمه ره گِرنِنی. ولی مِ دَس نییه که بارِم کی مِ راسِ دَس و کی مِ چپِ دَسِ وَر هِنیشه. این جاها اونایی وِسه ئه که وِشونِ وِسه حاضر بَییه.» وَختی ده شاگرد دییه این جَریانِ جِم خَوِردار بَینه، یَعقوب و یوحنائه جِم خَله عَصِبانی بَینه. عیسی وِشونِ شه پَلی صدا هاکارده و بااوته: «شِما دوندِنی اونایی که دییه قوم هائه حاکِمون بَخوندِسه بونِنه، مَردِمِ حِکمرونی کاندِنه و رئیسون اونایی ره که شه دَسِ بِن دارنِنه ره زور گانِنه. ولی شِمه میون این طی نَبوئه. هر کی خوانه شِمه میون گَت بوئه، وِنه شِمه نوکِر بوئه. و هر کی خوانه شِمه میون اَوِّل بوئه، وِنه همهِ غِلام بوئه. چوون حَتَّی اِنسانِ ریکا نییَمو تا وه ره خِدمت هاکانِن، بلکه بییَمو تا خِدمِتِ هاکانه و شه جانِ خَیلیائه آزادیِ وِسه فِدا هاکانه.» وِشون اَریحائه شَهر بییَمونه. وَختی عیسی شه شاگِردون و جَمیِّتِ هِمراه اَریحائه جِم بیرون شیه، یِتا کورِ گِدا که وه اسم بارتیمائوس بییه، وه راه سَر نیشته بییه، بارتیمائوس تیمائوسِ ریکا بییه. بارتیمائوس وَختی بِشنُسه که عیسیِ ناصریه، داد بَکِشیه و بااوته: «ای عیسی، داوودِ پادشاهِ ریکا، مِ ره رَحم هاکان!» خَیلیا وه ره تَشِر زونه و گاتِنه که ساکت بوئه، ولی وه ویشتر داد زوئه که: «ای داوودِ پادشاهِ ریکا، مِ ره رحم هاکان!» عیسی اِیست هاکارده و بااوته: «وه ره صِدا هاکانین.» پَس اون کورِ مَردی ره صدا هاکاردِنه، وه ره بااوتِنه: «تِ دِل قِرص بوئه! پِرِس دَره تِ ره صدا کانده.» بارتیمائوس شه قَوا ره یِتا گوشه دِم هدا، بَپِرِسه و عیسی پَلی بییَمو. عیسی وه جِم بَپِرسیه: «چی خوانی تِ وسه هاکانِم؟» کورِ مَردی جِواب هِدا: «اِسّا، خوامبه مِ چِش سو دَکِفه.» عیسی وه ره بااوته: «بور که تِ ایمون تِ ره شِفا هِدا.» دَرجا اون مَردیِ چِش سو دَکِته و عیسیِ دِمبالِ سَر راه دَکِته. وَختی بیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیائه روستائه دِله که اورشَلیمِ نَزیکی و زیتونِ کوهِ دِله بییه، بَرِسینه. عیسی دِ تا از شه شاگردونِ بَفرِسیه و وِشونِ بااوته: «اون روستایی که شِمه روب رو دَره، بُورین. همین که دِله بُوردِنی، یِتا دَوِسه خَرکِرّه ره پی دا کاندینی که تا اَلان هیچ کی وه سَر سِوار نَییه. اونِ واز هاکانین و بیارین. اگه کِسی شِمه جِم بَپِرسیه: ”چه این طی کاندینی؟“ بارین: ”خِداوند اونِ احتیاج دارنه و دَرجا خر کِره ره شِما ره برگِردندِنه» اون دِتا شاگرد بُوردِنه و کوچهِ دِله یِتا خَرکِرِّه پی دا هاکاردِنه که یِتا درِ پَلی دَوِسه بییه. اونِ واز هاکاردِنه. بَعضی از اونایی که اونجه اِیست هاکارده بینه، وِشونِ جِم بَپِرسینه: «چه خَرکِرّه ره واز کاندینی؟» اون دِتا شاگرد هَمون‌طی که عیسی وِشونِ بااوته بییه، بااوتِنه؛ پَس بییِشتِنه بورِن. شاگِردون اون خَرکِرّه ره عیسی پَلی بیاردِنه، شه قواها ره وه سَر دِم هِدانه، و عیسی سِوار بَییه. یَته خَله مَردِم هم شه قواها ره راهِ سَر پَهن هاکاردِنه و بعضیا هم ورگ دارِ چِله ها ره که اون دورِ وَرِ زِمینِ جِم بَکِندی بینه ره، راه دِله پَهن کاردِنه. اونایی که عیسیِ پیشاپِش شینه و اونایی که عیسیِ دِمبالِ سَر اییَمونه، دادِ هِمراه گاتِنه: «نِجات هاده!» «مِوارکِ اونی که خِداوندِ اسمِ هِمراه اِنه!» «اَمه جد داوودِ پادشاهیِ بییَموئِن، مِوارکِ!» «نِجات، آسِمونِ عرش دِله!» عیسی اورشَلیمِ شَهر بییَمو و مَعبِدِ دِله بُورده. اونجه شه دورِ وَرِ همه چی ره هارِشیه، ولی چوون دیر وَخت بییه، اون دِوازده شاگِردِ هِمراه بِیت‌عَنْیائه روستا بُورده. فِردائه اون روز، وَختی دَینه بِیت‌عَنْیائه روستائه جِم بیرون شینه، عیسی ره وِشنا بَییه. از دور یِتا اَنجیلِ دارِ بَدیئه که وَرگِ داشته؛ جلو بُورده تا هارِشه تونده وه سَر انجیل پی دا هاکانه یا نا. وَختی دارِ نزیک بَییه، به جِز وَرگ هیچی پی دا نَکارده، چوون هَمتی اَنجیلِ مووقه نَییه. عیسی اون دارِ بااوته: «دییه هیچ وَخت هیچ کَس تِ جِم میوه ای نَخوره!» وه شاگِردون اینِ بِشنُسِنه وَختی اورشَلیمِ شَهر بَرِسینه، عیسی مَعبِدِ دِله بُورده و اونایی که اونجه دَینه خرید و فروش کاردِنه ره بیرون هاکارده. وه صَرّافونِ تخت و کوتِر روشِنِ بَساطِ له هِدا و هیچ کَسِ اِجازه نِدا، بار جابه جا هاکاردِنِ وِسه مَعبِدِ حیاط دِله رَد بَووه. بعد وِشونِ تَعلیم هِدا و بااوته: «مَگه مِقدَّسِ نوشته هائه دِله بَنوِشته نَییه که، «مِ سِره، تِمومِ قومائه وِسه دِعائه سِره بااوته بونه“ ولی شِما اونِ ”دِزدِ کِلی“ هاکاردینی. مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون وَختی اینِ بِشنُسِنه، یِتا راهِ دِمبال گِردِسِنه تا عیسی ره از بین بَوِرِن، چوون وه جِم تَرسینه، چوون تِمومِ جَمیِّت وه تَعلیم هِدائِنِ جِم حیروون بینه. نِماشون، عیسی و شاگِردون شَهرِ جِم بیرون بوردِنه. زودِ صِواحی، راهِ دِله، اون اَنجیلِ دارِ بَدینه که بِنهِ جِم خِشک بَییه بییه. پِطرُس جَریانِ ‌یاد بیارده و عیسی ره بااوته: «اِسّا، هارِش! اون اَنجیلِ دارِ که نَفرین هاکاردی، خِشک بَییه.» عیسی بااوته: «خِدا ره ایمون دارین. حیِیقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی این کوهِ باره، ”شه جائه سَر بَکِندی بَواش و دریائه دِله دَکِف،“ و شه دلِ دِله شَک نَکِنه بلکه ایمون داره که اونچی گانه بونه، وه وسه بونه. پَس شِما ره گامبه، هر چی دِعائه دِله خوانِنی، ایمون دارین که اونِ بَییتِنی، و اون شِمه وِسه بونه. «پَس هر وَخت دَره دِعا کاندینی، اگه یه نَفِرِ جِم یه چی به‌دل دارنِنی، وه ره بِبَخشین تا شِمه پییِر هم که آسمونِ دِله دَره، شِمه تقصیراتِ بِبَخشه. ولی اگه شِما نِبَخشین، شِمه پییِر هم که آسِمونِ دِله دَره، شِمه تقصیراتِ نِبَخشِنه.» وِشون اَت کَش دییه اورشَلیمِ بییَمونه. وَختی که عیسی دَییه مَعبِدِ دِله گِردِسه، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون و مشایخ وه پَلی بییَمونه، وِشون عیسیِ جِم بَپِرسینه: «به چه حَقّی این کارا ره کاندی؟ کی تِ ره این حَقِّ هِدا این طی کارا ره هاکانی؟» عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «مِنِم شِمه جِم یِتا سِئال دارمه. مِ جِوابِ هادین تا مِنِم شِما ره بارِم به چه حَقّی این کارا ره کامبه. یحییِ تَعمید، خِدائه جِم بییه یا آدِمِ جِم؟ مِ جِوابِ هادین.» وِشون هَمدییهِ هِمراه مَشورت هاکاردِنه، بااوتِنه: «اگه باریم، ” خِدائه جِم بییه“، گانه” چه وه ره ایمون نیاردینی؟“ ولی اگه باریم، ”آدِمِ جِم بییه“...» - وِشون مَردِمِ جِم تَرسینه، چوون همه یحیی ره حَییقَتاً پیغَمبِر دونِسِنه. پَس عیسی ره جِواب بااوتِنه: «نَدومبی.» عیسی بااوته: «مِنِم شِما ره نارمه به چه حَقّی این کارا ره کامبه.» بعد عیسی مَثِلِ هِمراه وِشونِ وِسه گَب بَزو و بااوته: «یِتا مَردی اَنگور باغی دِرِس هاکارده و وه دورِ وَرِ چَپَر بَکِشیه و یِتا حوض انگور له هاکاردِنه وِسه و یِتا نِپار دیده بونیِ وِسه بِساته. بعد باغِ چَن تا باغبونِ اجاره هِدا و شه یِتا دییه مملکت بُورده. انگور بَچیئِنِ مووقه، یِتا نوکِر باغبونونِ پَلی بَفرِسیه تا شه انگور باغِ محصولِ سَهمِ، وِشونِ جِم بَیره. ولی وِشون، نوکِرِ بَییتنه، بَزونه و دَس خالی بَردِگاردِنینه. بعد صاحاب باغ یِتا دییه نوکِرِ وِشونِ پَلی بَفرِسیه، ولی باغبونون وه کَلّه ره بِشکِسِنه و وه ره بی‌ حِرمتی هاکاردِنه. اَی صاحاب باغ یِتا دییه نوکِرِ بَفرِسیه، وِشون وه ره بَکوشتِنه. و خَیلیائه دییهِ هِمراه هم همین طی هاکاردِنه؛ بعضیا ره بَزونه و بعضیا ره بَکوشتِنه. صاحاب باغ فِقَط یه نَفِر دییه ره داشته که بَفرِسه و اون هم، وه عزیزِ ریکا بییه. پَس سَرآخِر وه ره باغبونونِ پَلی بَفرِسیه و شه هِمراه بااوته: ”وِشون مِ ریکا ره حِرمت اییِلنِنه.“ ولی باغبونون هَمدییه ره بااوتِنه: ”این وه وارثِ؛ بِئین وه ره بَکوشیم تا این اِرث، اَمه وِسه بَووه.“ پَس وه ره بَییته، بَکوشتِنه و اَنگور باغِ جِم بیرون دِم هِدانه. اِسا، صاحاب باغ چی کانده؟ اِنه و باغبونونِ از بین وَرنه و اَنگور باغِ کَس دییهِ دَس دِنه. مَگه مِقدَّسِ بَنوِشته هائه دِله نَخوندِسِنی که: «‌”اون سنگی که بَنّاها دِم هِدانه، بنائه اصلی ترین سَنگ بَییه؛ خِداوند این طی هاکارده و اَمه نَظِر عجیب اِنه“ وِشون خواسِنه عیسی ره بَیرِن، چوون بِفَهمِسِنه که عیسی این مَثِلِ وِشونِ خَوِری بااوته، ولی مَردِمِ جِم تَرس داشتِنه؛ پَس عیسی ره وِل هاکاردِنه و بُوردِنه. بعد وِشون چَن نَفِر از فِرقه فریسی و هیرودیسِ هِوادارونِ عیسی پَلی بَفرِسینه تا وه ره شه وه گَبِ هِمراه تَله دِله دِم هادِن. وِشون بییَمونه و عیسی ره بااوتِنه: «اِسّا، دومبی تِ راسگوِ مَردی ای هَسی و تِ وِسه مهم نییه مَردِم چی گانِنه، چوون ظاهِرِ گولِ نَخارنی، بلکه خِدائه راهِ دِرسیِ هِمراه تَعلیم دِنی. اِسا شرعاً رومِ اِمپراطورِ باج هِدائِن دِرِسِ یا نا؟ وِنه وه ره باج هادیم یا نا؟» ولی عیسی که وِشونِ دِرویی ره دونِسه، وِشونِ بااوته: «چه مِ ره آزمود کاندینی؟ یِتا یه دیناری سِکّه مِ وِسه بیارین تا اونِ هارِشِم.» وِشون یِتا سِکّه بیاردِنه. عیسیِ وِشونِ جِم بَپِرسیه: «کِنه نَخشِ نِگار این سِکّهِ سَر دَره؟» جِواب هِدانه: «رومِ اِمپراطورِ نَخشِ نِگار.» عیسی وِشونِ بااوته: «پَس اِمپراطورِ مالِ اِمپراطورِ هادین و خِدائه مالِ خِدا ره.» وِشون وه گَبائه جِم هاج و واج بمونِسِنه. بعد عِلِمائه فِرقه صَدوقی که مِردِه هائه زِنده بَیِّنِ قبول نِداشتِنه، عیسی پَلی بییَمونه و وه جِم یِتا سِئال هاکاردِنه، بااوتِنه: «اِسّا، موسیِ پِیغمبِر اَمه وسه بَنوِشته اگه یِتا مَردیِ بِرار بَمیره و وه زِنا وَچه ای نِداشته بوئه، اون مَردی وِنه شه بَمِردهِ بِرارِ زِنا ره بَوِره تا شه بِرارِ وسه یِتا نَسل به جا بییِلّه. هَفت تا بِرار بینه. اَوِّلین بِرار زَن بَوِرده، و بی وَچه بَمِرده. دِوّمین بِرار شه بَمرده بِرارِ زِنا ره بَوِرده، ولی وه هم بی وَچه بَمِرده. سومین بِرار هم همین طی بَییه. این طی، هیچ‌ کِدوم از هَفت تا بِرار شه جِم هیچ وَچه ای سَر نییِشتنه. سَرآخِر، اون زِنا هم بَمِرده. اِسا، قیامِتِ روز وَختی که اونا اَی زِنده بونِنه، اون زِنا، کِدوم‌ یِتا بِرارِ زِنا بونه، چوون هر هَفتا بِرار وه ره بَورده بینه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «شِما چَنده گُمراهِنی؟ چوون نا مِقدَّسِ بَنوِشته هائه جِم چیزی دوندِنی و نا خِدائه قِوَّتِ جِم؟ چوون وَختی مِرده ها زِنده بَووِن، نا زَن وَرنِنه و نا شی کاندِنه؛ بلکه آسِمونِ فرشته هائه واری بونِنه. ولی مِرده هائه زِنده بَیِّنِ خَوِری، مگه موسیِ کتابِ دِله، بوتهِ جَریانِ سَر نَخوندِسِنی، خِدا چه طی وه ره بااوته: ”مِن ابراهیمِ خِدا و اِسحاقِ خِدا و یَعقوبِ خِدا هَسِمه“ خِدا مِرده هائه خِدا نییه، بلکه زنده هائه خِدائه. شِما خَله گُمراهِنی!» توراتِ یِتا از مَلِّمون که اونجه اِیست هاکارده بییه و وِشونِ بَحثِ گوش دائه، وَختی بَدیئه عیسی چَنده خوار وِشونِ جوابِ هِدا، عیسی جِم بَپِرسیه: «کِدوم حِکم، همهِ جِم مُهمترِ؟» عیسی وه ره بااوته: «این حِکم همهِ جِم مُهمترِ: ”ای اِسرائیل قوم بِشنُئین، خِداوند اَمه خِدا، یِتا خِداوَند، هَسه. خِداوندْ شه خِدا ره، شه تِمومِ دلِ هِمراه و شه تِمومِ جانِ هِمراه و شه تِموم فِکرِ هِمراه و شه تِمومِ قِوِّتِ هِمراه دوس دار.“ دوّمین حِکم اینِ: ”شه هَمساده ره شه واری دوس دار.“ این دِتا حِکمِ جِم گَت تِر، دَنیه.» اون توراتِ مَلِّم عیسی ره بااوته: « اِسّا دِرِس گانی! دِرِس بااوتی که خِدا یِتا هَسه و به جِز وه خِدایی دَنیه، وه ره تِمومِ دلِ هِمراه و تِمومِ عَقلِ هِمراه و تِمومِ شه قِوَّتِ هِمراه دوس داشتِن و شه هَمساده ره شه واری دوس داشتِن، همهِ تِموم سوزِ هدایا و قِروونی هائه جِم مُهمترِ.» وَختی عیسی بَدیئه اون مَردی چَنده عاقلانه جِواب هِدا، وه ره بااوته: «تِ خِدائه پادشاهیِ جِم دور نیئی.» بعد از اون، دییه هیچ کَس جِرأت نَکارده عیسیِ جِم هیچی بَپِرسه. وَختی که عیسی دَییه مَعبِدِ حیاطِ دِله تَعلیم دائه، بَپِرسیه: «چی طیِ که توراتِ مَلِّمون گانِنه مَسیحِ موعود داوودِ پادشاهِ ریکائه؟ شه، داوود، روح القُدُوسِ وحیِ هِمراه بااوته: ”خِداوَند مِ خِداوَندِ بااوته: «مِ راسِ دَس هِنیش تا مووقه ای که تِ دشمِنونِ تِ لینگِ بِن دِم هادِم.“ اگه شه، داوودِ پادشاه، وه ره خِداوند خونده، پَس چی طی مَسیحِ موعود تونده داوودِ ریکا بوئه؟» اون جَمیِّتی که اونجه دَییه، خِشالیِ هِمراه عیسیِ گَب ها ره گوش دانه. عیسی شه تَعلیم هِدائِنِ مووقه بااوته: «توراتِ مَلِّمونِ جِم دوری هاکانین که وِشون دوس دارنِنه بِلِندِ قَوائه هِمراه راه بورِن و مَردِم، کوچه و بازارِ دِله وِشونِ سِلام هاکانِن، و عبادتگاه هائه دِله خوارتِرین جا ره دارِن و مهمونی هائه دِله بالا بالا هِنیشِن. وِشون یَت ور بیوه‌زن هائه سِره ره بالا کَشِنِنه و یَت وَر دییه، خودنماییِ وِسه، شه دِعا ره کِش دِنِنه. وِشونِ مجازات خَله گَت تِرِ.» عیسی جایی که مَعبِدِ صَندِق اونجه دَییهِ روب رو نیشته بییه و دَییه مَردِمی که صَندِق دِله، پول دِم دانه ره اِشائه. خَله از پولدارون گَت گَتِ پول دِم دانه. بعد یِتا فَقیرِ بیوه‌زِنا بییَمو و صَندِقِ دِله دِ قِرون دِم هِدا. عیسی شه شاگردونِ شه پَلی صدا هاکاردو وِشونِ بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، این فَقیرِ بیوه‌زنا، تِمومِ اونایی که صَندِقِ دِله، پول دم هِدانهِ جِم ویشتر، پول دِم هِدا. چوون تِمومِ وِشون شه اضافه مالِ جِم هِدانه، ولی این زِنا شه فقیریِ دِله، هر چی که داشته ره هِدا، یعنی شه تِمومِ روزی ره هِدا.» وَختی عیسی مَعبِدِ جِم بیرون اییَموئه، یِتا از وه شاگِردون وه ره بااوته: «اِسّا، هارِش! این سنگها و بِناها چَنده قَشِنگِنه!» عیسی وه ره بااوته: «تِمومِ این گَتِ بِناها ره ویندی؟ بَدون اینجه سَنگ سَنگِ سَر نَموندِنه، بلکه همه له خوارنه.» وَختی عیسی مَعبِدِ روب رو، زیتونِ کوهِ سَر نیشته بییه، پِطرُس، یَعقوب، یوحنا و آندریاس، خَلوتِ دِله وه جِم بَپِرسینه: «اِما ره بار این چیا کی اِتّفاق کَفِنه. تِمومِ این چیائه نشونه، وَختی که وه اِتّفاق دَکِتِن نَزیک بونه چیه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «مِواظب بوئین تا هیچکی شِما ره از راه به دَر نَکِنه. چوون خَیلیا مِ اسمِ هِمراه اِنِنه، گانِنه، ”مِن هَمون مَسیحِمه“ و خَیلیا ره از راه به دَر کاندِنه. وَختی جنگائه خَوِری اِشنُنِنی و جنگائه خَوِر شِمه گوش رِسنه، هَراسون نَووین. این طی چیا وِنه اِتّفاق دَکِفه، ولی هَمتی این آخِرِ زِمون نییه. قوم ها و مملکت ها ضد هم حِرِسِنِنه. خَله جاها زِلزله اِنه، قحطی بونه. ولی اینا فِقَط شِروعِ بِزائِنِ دَردِ موندِنه. «ولی شِما شه مواظب بوئین، چوون شِما ره مَحکمهِ تحویل دِنِنه و عبادتگاه هائه دِله زَندنه و مِ خاطِری فرموندارون و پادشاهونِ پَلی اِیست کاندینی تا وِشونِ روب رو شِهادِت هادین. اَوِّل وِنه انجیل تِمومِ قوم هائه وِسه اِعلام بَووه. پَس هر وَخت شِما ره دسگیر هاکاردِنه و محکمه بَکِشِندینه، پیش پیش نِگرون نَووین که چی بارین، بلکه اون چی که هَمون مووقه شِمه وِسه اِنه، اونِ بارین؛ چوون اونی که گَب زَنده شِما نینی، بلکه روح‌القُدُسِ. بِرار، بِرار و پییِر، وَچه ره مَرگِ تَسلیم کانده. وَچون شه پییِرمارِ علیه حِرِسِنِنه و وِشونِ کُشتن دِنِنه. همه مِ اسمِ خاطِری شِمه جِم بیزار بونِنه؛ ولی هر کی که تا آخِر دَووم بیاره و بَمونه، نِجات گِرنه. «ولی وَختی اون ”وحشتناکِ چی“ ره جایی که نَوِسه دَووه، بر پا بَوینین، - اونی که دَره خوندِنه ره حالی بَووه- بعد اونایی که یَهودیهِ مَنطقه دِله دَرِنه، کوههائه سَمت دَر بورِن؛ هر کی سِرهِ بومِ سَر دَره، هیچیِ بَییتِنه وِسه، جِر نَییه و سِره دِله نَشوئه؛ هر کی زِمین سَر دَره، شه قَوائه بَییتِنه وِسه سِره بَرنَگِرده. وای به حالِ زَن هایی که اون روزا حامِلِنه و اونایی که وَچه شیر دِنِنه! دِعا هاکانین این اتِّفاقا زِمسونِ دِله نَکِفه. چوون اون روزا مُصیبتی اِتِّفاق کَفِنه که وه واری از اَوِّلِ خلقت که خِدا دِنیا ره به وجود بیارده تا اَلان اِتّفاق نَکِته و هیچ وَخت هم نَکِفِنه. اگه خِداوند اون روزا ره کِتاه نَکارده بییه، هیچ بشری جانِ سالم به دَر نَوِرده. ولی انتخاب بَییه هائه خاطِری، که شه وِشونِ انتخاب هاکارده، اون روزا ره کِتاه هاکارده. اون دوره، اگه کِسی شِما ره باره: ”هارِش، مَسیحِ موعود اینجه دَره“، یا ”هارِش، وه اونجه دَره!“ باوِر نَکِنین. چوون خَیلیا اِنِنه و دِراغی ادعا کاندِنه که اِما مَسیحِ موعود و پِغمبَرِمی و عجیبِ کارا و معجِزه ها کاندِنه تا اگه بَووه، انتخاب بَییهِ ها ره از راه به در هاکانِن. پَس شِمه حواس دَووه، چوون قبلتر تِمومِ اینا ره شِما ره بااوتِمه. «ولی اون روزا، بعد از اون گَتِ مِصیبَت، «‌”خِرشید تاریک بونه و ماه دییه سو نَدِنه. ستاره ها آسِمونِ جِم جِر کَفِنِنه و آسمونِ سِتونون ‌لَرزه کَفِنِنه.“ بعد مَردِم اِنسانِ ریکا ره ویندِنه که گَتِ قِدرت و جِلالِ هِمراه اَبرائه دِله اِنه. وه فرشته ها ره فِرِسِندِنه و شه انتخاب بَییه ها ره دِنیائه چهار سوک جِم، زِمینِ این سَر تا آسمونِ اون سَر، یه جا جَمع کانده. «اَنجیل دارِ جِم این دَرسِ بَیرین: تا وه چله ها نوچ زَنده و وَرگ دِنه، فَهمِنِنی تاوِسون نزیکِ. همین طیَم، هَر وَخت بَوینین این چیا اِتّفاق کَفِنه، بَدونین انسانِ ریکائه بییَموئِن نزیکِ، بلکه درِ وَر دَره. حَییقَتاً، شِما ره گامبه تا تِمومِ اینا اِتّفاق نَکِفه، این نَسل از بین نَشونه. آسِمون و زِمین از بین شونه، ولی مِ گَب ها هیچ وَخت از بین نَشونه. «به جِز آسِمونی پییِر هیچ کی اون روز و ساعتِ نَدونده؛ حَتّی آسِمونِ فرشته ها و ریکا هم اونِ جِم خَوِر نِدارنِنه. پَس بیدار بوئین و شِمه حواس دَووه، چوون نَدوندِنی اون مووقه کِی رِسِنه. اون روزِ بییَموئِن یِتا مَردی ره موندِنه که خوانه سَفِر بوره. وه وَختی که دَره شه سِرهِ جِم شونه سِره اِختیارِ شه نوکِرونِ دَس دِنه و هر کِدومِ یِتا وظیفه دِنه و دَربونِ هَم دَستور دِنه که بیدار بَمونه. پَس شِما هم بیدار بویئن، چوون نَدوندِنی صابخانه کِی اِنه، شو یا نصفِ شو، تِلائه وَنگِ مووقه یا صِواحی. نَکِنه که وه یهویی بِیّه و شِما ره خوِ دِله بَوینه. اونچی شِما ره گامبه، همه ره گامبه: بیدار بوئین!» دِ روز، پِسَخ و فَطیرِ عیدِ بَمونِسه بییه. مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون یِتا راهِ دِمبال دَیینه که عیسی ره کَلِکِ هِمراه بَیرِن و بَکوشِن، چوون گاتِنه: «نوِسه عیدِ روزائه دِله این کارِ هاکانیم، نَکِنه یه مووقه مَردِم شورش هاکانِن.» وَختی عیسی بِیت‌عَنْیائه روستائه دِله، شَمعونِ جِذامیِ سِره، سِفره سَر نیشته بییه، یِتا زِنا یِتا مرمری ظرفِ هِمراه که وه دِله عطری راغون دَییه عیسی پَلی بییَمو. اون عطری راغون، خالصِ سُنبلِ جِم بییه و خَله هم گِرون بییه. اون زِنا ظَرفِ بِشکِسه و عَطری راغونِ عیسیِ سَر دَشِندیه. بَعضی از اونایی که اونجه دَیینه خَله عَصِبانی بَینه، هَمدییه ره بااوتِنه: «چه وِنه این عطری راغون، این جور هَدِر بوره؟ بونِسه اونِ سیصد دینارِ اِندا ویشتر بَروت و وه پولِ فَقیرونِ هِدا.» وِشون اون زِنا ره خَله سَراکو هاکاردِنه. ولی عیسی بااوته: «وه ره کار نِدارین. چه وه ره نارِحَت کاندینی؟ وه قَشِنگِ کار مِ وِسه هاکارده. چوون فَقیرون هَمِش شِمه هِمراه دَرنه و هر وَخت بَخواین توندِنی وِشونِ کُمِک هاکانین، ولی مِن هَمِش شِمه هِمراه دَنیمه. هر چی این زِنائه دَس بَر اییَمو، هاکارده. وه شه این کارِ هِمراه، پیش پیش مِ تَنِ دَفن هاکاردِنه وِسه، عطری راغون بَزو. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، تِمومِ دِنیائه دِله، هرجا که اِنجیل موعظه بَووه، این زِنائه کارِ هَم گانِنه و شه یاد یارنِنه.» اون وَخت یهودائه اَسْخَریوطی که یِتا از اون دِوازَه شاگرد بییه، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنونِ پَلی بُورده تا عیسی ره وِشونِ تَسلیم هاکانه. وِشون وَختی یَهودائه گَبِ بِشنُسِنه، خِشال بَینه و وه ره پول، وَعده هِدانه. یَهودا یِتا فِرصتِ دِمبال دَییه تا عیسی ره تَسلیم هاکانه. فطیرِ عیدِ اَوِّلین روز که پِسَخِ وَره ره قِروونی کاندنه، عیسیِ شاگِردون وه جِم بَپِرسینه: «خوانی کِجه بُوریم و تِ وسه تَهیّه بَوینیم تا پِسَخِ شومِ بَخُری؟» عیسی دِتا از شه شاگردونِ بَفرِسیه و وِشونِ بااوته: «شَهرِ دِله بُورین؛ اونجه یِتا مَردی ره یِتا پیلکا اوهِ هِمراه ویندِنی. وه دِمبال بُورین. هر جا که اون مَردی دِله بُورده، اون سِرهِ صاحابِ بارین، ”اِسّا گانه، مِ مِهمون خانه کِجه ئه تا پِسَخِ شومِ شه شاگِردونِ هِمراه بَخُرِم؟“ وه یِتا گَتِ بالاخانه فرش هاکارده و آماده بَییه، شِما ره سِراغ دِنه. اونجه اَمه وسه تَهیّه بَوینین.» بعد شاگِردون شَهرِ دِله بُوردِنه، همه چی ره هَمون‌طی که عیسی وِشونِ بااوته بییه بَدینه و پِسَخِ عیدِ شومِ تَهیّه بَدینه. وَختی شو بَییه، عیسی شه دِوازَه تا شاگردِ هِمراه اونجه بُورده. وَختی سِفرهِ سَر نیشته بینه و غِذا خاردِنه، عیسی بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه که یِتا از شِما که دَره مِ هِمراه غِذا خارنه مِ ره دِشمِنِ تَسلیم کانده.» شاگِردون پَکِر بَینه و یِتا یِتا عیسی جِم بَپِرسینه: «اون مِن هَسِمه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «یِتا از شِما دِوازَه نَفِرِ، هَمون که شه نونِ مِ هِمراه کاسهِ دِله زَنده. اِنسانِ ریکا، هَمون‌طی که وه خَوِری بَنوِشته بَییه، شونه، ولی وای به حال اونی که اِنسانِ ریکا ره دِشمِنِ تَسلیم کانده. وه وِسه بِهتَر بییه هیچ وَخت دِنیا نییَمو بوئه.» وَختی که دَینه غِذا خواردِنه عیسی نونِ بَییته و بعد از شکر هاکاردِن، تیکه هاکارده و شاگردونِ هِدا و بااوته: «بَیرین، این مِ تَنِ.» بعد پیاله ره بَییته و بعد از شکر هاکاردِن، وِشونِ هِدا و همه اونِ جِم بَخُردِنه. بعد عیسی وِشونِ بااوته: «این مِ خونِ، عَهدِ خون، که خَیلیائه وِسه دَشِندی بونه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه: که دییه اَنگورِ محصولِ جِم نَنوشِمبه، تا اون روزی که اونِ خِدائه پادشاهیِ دِله، تازه بَنوشِم.» وِشون بعد از اینکه یِتا سرود بَخوندِسِنه، زیتونِ کوهِ سَمت راه دَکِتِنه. عیسی شاگِردونِ بااوته: «شِما همه مِ ره تینا اییِلنِنی چوون زکریائه پِیغَمبِرِ کتاب دِله بَنوِشته بَییه، «چَپونِ زَمبه و گُسفِنا پَخش و پِلا بونِنه.“ ولی بَعد از اون که زِنده بَیمه، قبل از شِما جَلیلِ مَنطقه شومبه.» پِطرُس عیسی ره بااوته: «حَتَّی اگه همه تِ ره تینا بییِلِّن، مِن تِ ره تینا نییِلمه.» عیسی پطرسِ بااوته: «حَییقَتاً، تِ ره گامبه، همین اِمشو، قبل از اون که تِلا دِ کَش وَنگ هاکانه، تِ سه کَش مِ ره حاشا کاندی!» ولی پِطرُس شه گَبِ سَر اِیست هاکارد و بااوته: «اگه لازم بوئه تِ هِمراه بَمیرِم هم تِ ره حاشا نَکامبه.» تِمومِ شاگِردون هم همینِ بااوتِنه. بعد وِشون یه جا که وه اسم جِتْسیمانی بییه بُوردِنه. عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «وَختی مِن دَره دِعا کامبه، اینجه هِنیشین.» عیسی پِطرُس و یَعقوب و یوحنا ره شه هِمراه بَوِرده، وه پریشون و دلواپس بَییه، وِشونِ بااوته: غُصّهِ جِم، دَره مییِرمه. اینجه بَمونین و بیدار بوئین.» بعد اَت کم جلوتَر بُورده، شه دیمِ بنهِ سَر بییِشته و دِعا هاکارده اگه بونه اون ساعت، وه جِم رَد بَووه. عیسی این طی بااوته: «اِی اَبّا، ای پییِر، تِ توندی هر کاری هاکانی. این پیاله ره مِ جِم دور هاکان، ولی نا مِ خواسهِ وِسه بلکه تِ خواسه بَووه.» وَختی عیسی اون شاگِردونِ پَلی بَردَگِردِسه، بَدیئه وِشون بَخواتونه. پَس پِطرُسِ بااوته: «شَمعون، بَخواتویی؟ نَتونِسی یه ساعت بیدار بَمونی؟ بیدار بوئین و دِعا هاکانین تا آزمودِ دِله نَکِفین. حَییقَتاً روح خوانه ولی تَن توان نِدارنه.» پَس عیسی اَت کَش دییه بُورده و هَمون دِعا ره هاکارده. و اَی هم بَردَگِردِسه و بَدیئه وِشون بَخواتونه، چوون وِشونِ چِش کَتل بَییه بییه. وِشون نَدونِسِنه عیسی ره چی بارِن. بعد عیسی سِوّمین کَش شاگردونِ پَلی بَردَگِردِسه و وِشونِ بااوته: «هَمتی خُو دَرِنی و دَره اِستراحت کاندینی؟ دییه وَسّه! اون ساعت بَرِسیه. اِسا اِنسانِ ریکا گِناهکارونِ دَس تَسلیم بونه. پِرِسین، بُوریم. هارِشین اونی که خوانه مِ ره تَسلیم هاکانه دَره راهِ جِم رِسنه.» عیسی هَمتی داشته گَب زوئه که یِدَفه یَهودا، یِتا از اون دِوازده شاگرد، یه دَسه جَمیِّتِ هِمراه که شمشیر و دَسِ چو داشتِنه، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون و مشایخِ طَرِفِ جِم بینه، بییَمونِه. اون خائِن شه هِمراهونِ علامِتی هِدا و بااوته بییه: «اونی ره که خاش دِمبه، همونِ؛ وه ره بَیرین و بَوِردِنِ مووقه شِمه حِواس دَووه.» وَختی یَهودا اونجه بَرِسیه، دَرجا عیسی پَلی بورده و بااوته: «اِسّا!» و وه ره خاش هِدا. بعد اون آدِمون عیسیِ سَر دَکِتِنه و وه ره بَییتِنه. ولی یِتا از اونایی که اونجه اِیست هاکارده بییه شه شَمشیرِ بَکِشیه، کاهِنِ اعظمِ نوکِرِ یِتا ضربه‌ بَزو و وه گوشِ جِر دِم هِدا. عیسی وِشونِ بااوته: «مَگه مِن راهزِنِمه که شمشیر و دَسِ چوِ هِمراه مِ بَییتِنه وِسه بییَمونی؟ مِن هر روز مَعبِدِ دِله شِمه پَلی تَعلیم دامه و مِ ره نَییتِنی. ولی مِقدَّسِ بَنوِشته ها وِنه اِنجام بَووه.» بعد تِمومِ شاگِردون وه ره سَر بییِشتِنه و دَر بُوردِنه. جَوونی که فِقَط یِتا کَتونِ پارچه‌ شه تَن دَپیته بییه، عیسیِ دِمبال راه دَکِته. وِشون وه ره هم بَییتِنه، ولی وه اون کَتونِ پارچه که شه تَن داشته ره دِم هِدا و لِخت دَر بُورده. وِشون عیسی ره کاهِنِ اَعظمِ پَلی بَوِردِنه. اونجه تِمومِ گَت گَتِ کاهِنون و مشایخ و توراتِ مَلِّمون جَمع بَییه بینه. پِطرُس هَم دورادور عیسیِ دِمبال بُورده تا کاهِن اَعظمِ سِرهِ حیاط دِله بَرِسیه. اونجه، تَشِ پَلی، نگهوونونِ هِمراه نیشته بییه و شه ره گَرم کارده. گَت گَتِ کاهِنون و تِمومِ اَهلِ شورا اینِ دِمبال دَینه که یِتا شِهادت عیسیِ علیه پی دا هاکانِن تا وه ره کُشتن هادن، ولی هیچی پی دا نَکاردِنه. هر چَن خَیلیا عیسیِ علیه دِراغی شِهادت هِدانه، ولی وِشونِ شِهادت هَمدییهِ هِمراه جور درنییَمو. بعد چَن نَفِر جلو بییَمونه و عیسیِ علیه دِراغی شهادت هِدانه، بااوتِنه: «اِما شه بِشنُسیمی که گاته، ”این مَعبِدِ که آدِمیِ دَس بِساته بَییه ره له دِمبه و سه روزِ سَر، یِتا دییه مَعبِد سازِمبه که آدِمیِ دَسِ هِمراه بِساته نَییه بوئه» ولی حَتَّی وِشونِ این شِهادت هم، هَمدییهِ هِمراه جور دَرنییَمو. اون وخَت کاهِن اَعظِم بِلِند بَییه و همهِ میون عیسیِ جِم بَپِرسیه: «هیچ جِوابی نِدارنی هادی؟ این چیه که این مَردِم تِ علیه شِهادت دِنِنه؟» ولی عیسی هَمون طی ساکت بَمونِسه و جِوابی نِدا. اَت کَش دییه کاهِن اَعظِم وه جِم بَپِرسیه: «تِ مَسیحِ موعود، مِتوارکِ خِدائه ریکائی؟» عیسی وه ره بااوته: «هَسِمه، و اِنسانِ ریکا ره ویندِنی که قادرِ خِدائه راسِ دَس نیشته و آسِمونِ ابرائه هِمراه اِنه.» اون وَخت کاهِنِ اَعظِم شه یَخه ره چاک هِدا و بااوته: «دییه چه احتیاجی به شاهد دارمی؟ وه کفرِ بِشنُسِنی. چی تَصمیم گِرنِنی؟» همهِ وِشون عیسی ره مَحکوم هاکاردِنه که وه حَقِّ بَمیره. اون وَخت بعضیا عیسیِ دیمِ سَر خِلّیک دم هِدانه؛ وِشون وه چشا ره دَوِسِنه و هَمون طی که وه ره زونه، گاتِنه: «پیشگویی هاکان!» نگهوونون هَم وه ره بییتِنه و بَزونه. وَختی که پِطرُس هَمتی پایین، حیاط دِله دَییه، کاهِن اعظمِ یِتا کُلفِت اونجه بییَمو و پطرسِ بَدیئه که دَییه تَشِ پَلی شه ره گرم کارده. اون کُلفِت وه ره هارِشیه و بااوته: «تِ هم عیسیِ ناصریِ هِمراه دَیی.» ولی پِطرُس حاشا هاکارده و بااوته: «ندومبه و نِفَهمِمبه چی گانی!» اینِ بااوته و دروازهِ سَمت بُورده. هَمون مووقه تِلا وَنگ هاکارده. اَت کَش دییه، اون کُلفِتِ چِش وه ره دَکِته و اَی هم اونایی ره که اونجه اِیست هاکارده بینه ره بااوته: «این مَردی یِتا از وِشونِ.» ولی پِطرُس اَی هم حاشا هاکارده. اَت کم دییه، اونایی که اونجه اِیست هاکارده بینه، اَت کَش دییه پِطرُسِ بااوتِنه: «بی شک تِ هم یِتا از وِشونی، چوون جَلیلی هَسی.» ولی پِطرُس شِروع هاکارده شه ره لعنت هاکاردِن و قَسِم بَخُرده، بااوته: «مِن این مَردی که گانِنی ره نِشناسِمبه!» هَمون لَحظه، تِلا دِوّمین کَش وِسه وَنگ هاکارده. اون وَخت پِطرُس، عیسیِ گَبِ شه ‌یاد بیارده که وه ره بااوته بییه: «قبل از اون که تِلا دِ کَش وَنگ هاکانه، سه کَش مِ ره حاشا کاندی». پَس وه دِل پِر بَییه و برمه هاکارده. زودِ صِواحی، دَرجا، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون، مَشایخ و توراتِ مَلِّمون و تِمومِ یَهودِ شورا یه جا جَمع بَینه و هَمدییهِ هِمراه مَشورت هاکاردِنه. وِشون عیسی ره دَس دَوِسه بَوِردِنه و پیلاتُسِ رومی فرموندارِ تَحویل هِدانه. پیلاتُس عیسی جِم بَپِرسیه: «تِ یَهودیونِ پادِشاهی؟» عیسی جِواب هِدا: «تِ این طی بااوتی!» مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون، خَله تِهمتها وه ره زونه. پیلاتُس اَی هم عیسی جِم بَپِرسیه: «هیچ جِوابی نِدارنی هادی؟ هارِش چَنده دَره تِ ره تِهمت زَندِنه!» ولی اَی هم عیسی هیچ جِوابی نِدا، جوری که پیلاتُس تَعجِب هاکارده. پیلاتُسِ رَسم این بییه که پِسَخِ عیدِ مووقه، یِتا زِندونی که مَردِمِ خواسنه ره وِشونِ وِسه آزاد هاکانه. یه دَسه یاغی زِندونِ دِله دَینه که شورش هاکارده بینه و آدِم بَکوشته بینه. اونائه دِله یِتا مَردی دَییه که وه اسم بارْاباس بییه. مَردِم پیلاتُسِ پَلی بییَمونه و وه جِم خواسِنه که اون رسمی که هَمِش وِشونِ وِسه به جا یارده ره به جا بیاره. پیلاتُس وِشونِ جِم بَپِرسیه: «خوانِنی یَهودیونِ پادشاه ره شِمه وِسه آزاد هاکانِم؟» پیلاتُس اینِ وِسه اینِ بااوته که بِفَهمِسه بییه گَت گَتِ کاهِنون، حَسودیِ سَر عیسی ره وه تَسلیم هاکاردِنه. ولی گَت گَتِ کاهِنون جَمیِّتِ تحریک هاکاردِنه تا پیلاتُسِ جِم بَخوان عیسیِ عَوِض، بارْاباسِ وِشونِ وِسه آزاد هاکانه. اَت کَش دییه پیلاتُس وِشونِ جِم بَپِرسیه: «پَس این مَردیِ هِمراه که شِما وه ره یَهودیونِ پادشاه گانِنی، چی هاکانِم؟» اَت کَش دییه داد بَکِشینه که: «وه ره مَصلوب هاکان!» پیلاتُس وِشونِ جِم بَپِرسیه: «چه؟ چه بَدی ای هاکارده؟» ولی وِشون بِلِندتِر داد بَکِشینه: «وه ره مَصلوب هاکان!» پَس پیلاتُس که خواسه مَردِمِ راضی هاکانه، بارْاباسِ وِشونِ وِسه آزاد هاکارده و دَستور هِدا تا عیسی ره شِلاق بَزِنِن و وه ره مَصلوب هاکانِن. بعد سَربازون، عیسی ره فَرموندارِ کاخِ حیاطِ دِله بَوِردِنه و همهِ سربازونِ هم یه جا جَمع هاکاردِنه. وِشون اَرغوونی قَوا وه تَن دَکاردِنه و یِتا تاج طَلیِ جِم بِبافتِنه و عیسیِ کلّهِ سَر بییِشتِنه. بعد وه ره تَعظیم کاردِنه و گاتِنه: «درود بر یَهودیونِ پادشاه!» وِشون چوِ هِمراه عیسیِ کَلّهِ سَر زونه و وه سَر خِلّیک دِم دانه، وه روب رو زانو زونه و وه ره مسخره کاردِنه و تَعظیم کاردِنه. بعد از اون که وه ره مَسخره هاکاردِنه، اَرغِوونی قَوا ره وه تَنِ جِم در بیاردِنه، شه وه لِواسِ وه تَن دَکاردِنه. بعد وه ره بیرون بَوِردِنه تا مَصلوب هاکانِن. سربازون یه نَفِرِ که وه اسم شَمعون بییه و اونجه جِم دَییه رَد بونِسه ره مجبور هاکاردِنه عیسیِ صلیبِ دوش بَکِشه. وه اَهل قیرَوان بییه و اِسکندر و روفُسِ پییِر بییه. وه هَمون مووقه دَییه زِمینِ سَرِ جِم اییَمو. وِشون عیسی ره یِتا محل که وه اِسم جُلجُتا، که وه مَعنی کلّهِ کاسه بییه بَوِردِنه. بعد وِشون شِرابی که مُرِ هِمراه قاطی بییه ره، عیسی ره هِدانه، ولی وه نَخارده. وِشون عیسی ره مَصلوب هاکاردِنه و وه لِواسِ شه میون رَسِد هاکاردِنه، قِرعه دم هِدانه تا مَعلوم بَووه هر کِدومِ قِسمِت چی بونه. ساعت نه صِواحی بییه که وِشون عیسی ره مَصلوب هاکاردِنه. وه تقصیر نامهِ سَر بَنوشتِنه: «یَهودیونِ پادشاه.» دِ تا راهزنِ هم وه هِمراه مَصلوب هاکاردِنه، یِتا ره وه راسِ وَر و یِتا دییه ره وه چپِ وَر. این طی اون مِقدَّسِ بَنوِشته اِنجام بَرِسیه که گانه: «وه تقصیرکارونِ واری مَحکوم بونه.» اونایی که اونجه جِم رَد بونِسه شه سَرِ تکون دانه و فحشِ هِمراه گاتِنه: «اِی تِ که خواسی مَعبِدِ له هادی و اَی اونِ سه روزِ سَر از نو بَسازی، شه ره نِجات هاده و صَلیبِ جِم جِر بِرو!» گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون هم شه پَلی وه ره مَسخره کاردِنه و گاتِنه: «کَسائه دییه ره نِجات هِدا ولی شه ره نَتونده نِجات هاده! بییِل، مَسیح، اِسرائیلِ پادشاه، اَلان صلیبِ جِم جِر بِیّه تا بَوینیم و ایمون بیاریم.» اون دِ نَفِری که عیسیِ هِمراه صَلیبِ سَر دَیینه هم وه ره فحش دانه. ساعت دوازده ظِهر، تِمومِ اون سرزمینِ تاریکی بَییته و تا ساعتِ سه ادامه داشته. ساعت سه بعد از ظهر عیسی داد بَکِشیه و بااوته: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» یَعنی مِ خِدا، مِ خِدا، چه مِ ره تینا بییِشتی؟» بَعضی از اونایی که اونجه اِیست هاکارده بینه وَختی اینِ بِشنُسِنه، بااوتِنه: «هارِشین، اِیلیائه پِیغَمبِرِ دَره صدا کانده.» یِتا از اونا دوو بَییته و یِتا اسفنجِ، تِرشِ شِراب دِله بَزو و اونِ یِتا چوِ سَر بییِشته، عیسیِ تِکِ پَلی بَوِرده تا بَخُره، و بااوته: «هِرِسین، هارشیم اِیلیا اِنه وه ره صَلیبِ جِم جِر بیاره؟» عیسی یِتا گَتِ داد بَکِشیه و جان هِدا. مَعبِدِ پَرده از سَر تا بِن چاک بَییته و دِ تیکه بَییه. وَختی سربازون فَرمونده که عیسیِ روب رو اِیست هاکارده بییه، بَدیئه عیسی چی طی جان هِدا، بااوته: «حَییقَتاً این مَردی خِدائه ریکا بییه.» یه دَسه زَن ها هم، از دور اِشانه. وِشونِ میون مَریِم مَجْدَلیّه، مریِم، کِچیکِ یَعقوب و یوشائه مار و سالومه دَینه. این زَن ها وَختی که عیسی جَلیلِ مَنطقهِ دِله دَییه، وه دِمبالِ رو بینه و وه ره خِدمِتِ کاردِنه. خَله از زَن هائه دییه هم که وه هِمراه اورشَلیم بییَمو بینه، اونجه دَینه. نماشونِ مووقه بَرِسیه، و از اونجه که اون روز ’تهیّه‘ روز بییه، روزی که یَهودیون شه ره عیدِ روزِ وِسه آماده کاردنه یعنی یِتا روز قبل از مِقدَّسِ شنبه. یه نَفِر به اسمِ یوسِف که اَهل رامه بییه جِرأت هاکارده و پیلاتُسِ پَلی بُورده و عیسیِ جنازه ره بَخواسه. یوسِف جِزوِ یَهودِ شورا بییه و وه ره اِحترام اییِشتِنه، و خِدائه پادشاهیِ اِنتِظارِ کَشیه پیلاتُس که باوِر نَکارده عیسی اَنده زود بَمِرده بوئه، سربازونِ فَرمونده ره شه پَلی صِدا هاکارده تا بَوینه عیسی بَمِرده یا نا. وَختی که پیلاتُس اون فَرموندهِ جِم بِشنُسه که عیسی بَمِرده، اِجازه هِدا جِنازه ره یوسِفِ هادِن. یوسِف یِتا کَتونِ کَفِن بَخریه و جِنازه ره صلیبِ جِم جِر بیارده، اونِ کَتونِ کَفِنِ دِله دَپیته و مقبره ای که صخره دِله بَتِراشی بییه، بییِشته. بعد یِتا سَنگ، مقبرهِ دِهونهِ جلو غَلت هِدا. مَریِمِ مَجْدَلیّه و مَریِم، یوشائه مار، بَدینه که عیسیِ جنازه ره کجه بییِشتِنه. وَختی مِقدَّسِ شنبه روز تِموم بَییه، مَریِمِ مَجْدَلیّه و مریِم، یَعقوبِ مار و سالومه، عَطری راغون بَخرینه تا بورِن و عیسیِ جِنازه ره عطری راغون بَزِنِن. پَس هفتهِ اَوِّلین روز، زودِ صِواحی، مووقه ای که داشته خِرشید در اییَمو، زَن ها مقبرهِ سَمت راه دَکِتِنه. وِشون هَمدییه ره گاتِنه: «کی خوانه اَمه وِسه سَنگِ، مَقبرهِ دِهونهِ جِم غَلت هاده؟» ولی وَختی هارِشینه، بَدینه اون سَنگ که خَله گَت بییه، مَقبرهِ دِهونهِ جِم یِتا گوشه غَلت هِدا بَییه. وَختی مَقبره دِله بُوردِنه، بدینه یِتا جِوونِ مَردی اِسبه جمهِ هِمراه، راسِ طَرِف نیشته. زَن ها وه بَدیئِنِ جِم هَراسون بَینه. اون جِوون وِشونِ بااوته: «هَراسون نَووین. شِما عیسیِ ناصریِ دِمبال گِردِنِنی، هَمون که وه ره مصلوب هاکاردِنه. وه زنده بَییه؛ اینجه دَنیه. اونجه که وه جِنازه ره بییِشته بینه ره هارِشین. اِسا، بُورین و وه شاگِردون و پِطرُسِ بارین که وه شِمه جِم قبلتر، جَلیلِ مَنطقه شونه؛ وه ره اونجه ویندِنی، هَمون طی که شِما ره بااوته بییه.» پَس زَن ها بیرون بییَمونه و مقبرهِ جِم دَر بُوردِنه، چوون وِشونِ تَن، لرزه دَکته بییه و بِهت هاکارده بینه. وِشون هیچ کَسِ هیچی نااوتِنه، چوون تَرسی بینه. وَختی عیسی هَفتهِ اَوِّلین روزِ زودِ صِواحی زِنده بَییه، اَوِّل مریِم مَجْدَلیّه که وه جِم هفتا دِوو بیرون هاکارده بییه ره ظاهر بَییه. مَریِم هَم بُورده و وه شاگِردون که ماتِم داشتِنه و بِرمه کاردِنه ره خَوِر هِدا. ولی وِشون وَختی بِشنُسِنه که عیسی زنده بَییه و مریِم وه ره بَدیئه، باوِر نَکاردِنه. بَعدِ از این، عیسی شه ره یِتا دییه شکلِ هِمراه، دِ نَفِر از وِشون که یِتا روستا شینه ره ظاهر بَییه. اون دِ نَفِر بَردَگِردِسِنه و بَقیه شاگِردونِ این جَریانِ جِم با خَوِرِ هاکاردِنه، ولی اونا وِشونِ گَبِ باوِر نَکاردِنه. وَختی که اون یازده شاگرد سِفرهِ سَر نیشته بینه، عیسی وِشونِ ظاهر بَییه، عیسی وِشونِ، بی‌ایمونی و سَنگ دِلیِ وِسه سَراکو هاکارده، چوون وِشونِ گَبِ، که وه ره بَعد از زنده بَیِّن بَدی بینه ره باوِر نَکاردِنه. بعد وِشونِ بااوته: «تِمومِ دِنیائه دِله بُورین و انجیلِ تِمومِ مَردِمِ وِسه اِعلام هاکانین. هر کی ایمون بیاره و غسلِ تَعمید بَیره، نِجات گِرنه. ولی هر کی ایمون نیاره، مَحکوم بونه. و اونایی که مِ ره ایمون دارنِنه این نشونه و معجزه ها ره کاندنه: مِ اسمِ هِمراه دِوها ره بیرون کاندنه و جدیدِ زِوون هائه هِمراه گَب زَندِنه و مَرها ره شه دَسائه هِمراه گِرنِنه، اگه کُشنده زَهر هم بَخُرِن، وِشونِ هیچی نَوونه، وِشون مرِضیونِ سَر دَس اییِلنِنه و مریضون شِفا گِرنِنه.» پَس عیسایِ خِداوند بعد از اون که این گَب ها ره وِشونِ بَزو، آسِمون بَورده بَییه و خِدائه راسِ دَسِ هِنیشته. شاگِردون هم بیرون بُوردِنه و همه جا تَعلیم دانه، خِداوند وِشونِ هِمراه کار کارده و شه کِلامِ اون نشونه و معجِزاتِ هِمراه که شاگِردون اِنجام دانه، ثابت کارده. عالیجناب تئوفیلوس، از اونجه که خَیلیا اقدام به بَنوشتِنِ کارایی هاکاردِنه که اَمه پَلی اتِّفاق دَکِته، دِرِس هَمون‌ طی اونایی که از اَوِّل، شه چِشِ هِمراه بَدینه و کِلامِ خادِم بَینه، اِما ره بِسپارِسِنه، مِن هم که همه چی ره از اَوِّل دِقّتِ هِمراه وارِسی هاکاردِمه، این طی صِلاح بَدیمه که اونا ره به طور منظِم شِمه وسه بَنویسِم، تا اونچیِ دِرسیِ جِم که یاد بَییتینی، مِطمئن بوئین. هیرودیس، یَهودیهِ پادشاهِ دوره یِتا کاهِن که وه اسم زکِریا و اَبیّائه کاهنونِ دَسه جِم بییه، زندگی کارده. وه زنا اِلیزابِت هم هارونِ کاهِنِ نَسلِ جِم بییه. هر دِتا خِدائه نَظِر دِله صالح بینه و تِمومِ خِداوندِ اَحکام و دستوراتِ بی‌عیب به جا یاردِنه. ولی وِشون وَچه نِداشتِنه، چوون اِلیزابِت نازا بییه و هر دِتا پیر بینه. اَت کَش که خِدمِت هاکاردِن زکِریائه دَسهِ نوبت بییه، و وه خِدائه حِضور کاهنی کارده، طِبق کاهِنونِ رَسم، قِرعه وه اسم دَکِته که خِداوندِ مَعبدِ دِله بوره و بُخور بَسوزونه. بُخور بَسوزوندِنِ مووقه، تِموم جَمیِّت بیرون اِیست هاکارده بینه و دَینه دِعا کاردِنه یهویی خِداوندِ یِتا از فرشته ها که بُخورِ تشدونِ راسِ وَر اِیست هاکارده بییه زَکِریا ره ظاهر بَییه. زَکِریا وه بَدیئِنِ جِم پریشون بَییه و وه ره تَرس بَییته. ولی فرشته وه ره بااوته: «ای زَکِریا، نَتِرس! تِ دِعا مِستَجاب بَییه. تِ زِنا اِلیزابِت تِ وِسه یِتا ریکا دِنیا یارنه که تِ وه اِسمِ یحیی اییِلنی. تِ شادی و خِشالیِ جِم پِر بونی، و خَیلیا هم وه دِنیا بییَموئِنِ جِم خِشال بوننه، چوون وه خِداوندِ نَظِر، گَتِ مَردی بونه. یحیی نَووِسه هیچ وَخت، شِراب یا عَرِقِ تِک بَزِنه. حَتَّی وه شه مارِ اِشکِمِ دِله، روح‌القدسِ جِم پِر بونه، خَیلیا ره اِسرائیلِ قوم جِم، خِداوندِ سَمت، وِشونِ خِدا بَرگِردِندِنه. وه اِیلیائه قِوَّت و روحِ هِمراه، خِداوندِ پیشاپیش اِنه تا پییرونِ دِلِ به وَچون نزیک هاکانه و سرکشِ آدِمونِ یاد هاده که شه پییِرون واری خِداوندِ دوس دارِن تا قومی آماده، خِداوندِ وسه فِراهم هاکانه.» زَکِریا فِرشتهِ جِم بَپِرسیه: «اینِ کِجه جِم بَدونم؟ مِن پیرِمردیمه و مِ زِنا هم پیرِ.» فرشته جِواب هِدا: «مِن جبرائیلِمه که خِدائه حِضور اِیست کامبه. اَلان بَفرِسی بَیمه تا تِ هِمراه گَب بَزِنِم و این خَوِرِ خِشِ تِ ره هادِم. اِسا لال بونی و تا اون روز که این اتّفاق دَکِفه، نَتوندی دییه گَب بَزِنی، چوون مِ گَبِ که وه وَختِ مووقه اِتفاق کَفِنه ره باوِر نَکاردی.» جَمیَّتی که بیرون زکِریائه اِنتِظارِ کَشینه، از اینکه وه اَنده مَعبِدِ دِله بَمونِسه بییه، تَعجِّب هاکاردِنه. وَختی زَکِریا بیرون بییَمو، نَتونِسه مَردِمِ هِمراه گَب بَزِنه. پَس بِفَهمِسِنه مَعبِدِ دِله رؤیایی بَدیئه، چوون فِقَط ایما و اِشاره زوئه و نَتونِسه گَب بَزِنه. زکِریا بعد از اینکه شه خِدمِتِ تِموم هاکارده، شه سِره بَردَگِردِسه. چَن وَخت دییه، وه زِنا اِلیزابِت حامله بَییه و پَنج ماه شه ره سِره دِله جا هِدا. اِلیزابِت گاته: «خِداوند مِ وِسه این طی هاکارده. وه این روزائه دِله مِ ره لِطف هاکارده و اونچی که مَردِمِ پَلی مِ وِسه مایهِ ننگ بییه ره بَییته.» شیشمین ماه دِله، خِدا شه فرشته، جبرائیلِ یِتا شَهر که وه اسم ناصره و جلیل مَنطقه دِله بییه بَفرِسیه، تا یِتا اَذِبِ کیجائه پَلی که وه اِسم مَریِم بییه، بُوره. مریم یِتا مَردیِ نومزه بییه که وه اِسم یوسِف بییه، داوودِ پادشاهِ نَسلِ جِم. فرشته مَریِمِ پَلی بُورده و بااوته: «سِلام بر تِ، ای کِسی که مورد لطفی. خِداوند تِ هِمراه دَره.» ولی مریِم وَختی وه گَبِ بِشنُسه خَله پریشون بَییه و شه هِمراه کَلِنجار شیه تا بِفَهمه این چی طی سِلامیِ. ولی فرشته وه ره بااوته: «ای مَریِم، نَتِرس! چوون خِدا تِ ره لطف هاکارده. اِسا حامله بونی و یِتا ریکا دِنیا یارنی که وه اِسمِ عیسی اییِلنی. وه گَتِ مَردی بونه و خِدائه مِتعالِ ریکا بااوته بونه. خِداوندْ خِدا، وه جَد، داوودِ پادشاهیِ تَختِ وه ره دِنه. وه تا ابِد یَعقوبِ نَسلِ پادِشاهی کانده و وه پادشاهی هیچ وَخت تِموم نَوونه.» مریِم فِرشتهِ جِم بَپِرسیه: «چی طی این طی بونه، چوون مِن هیچ مَردی هِمراه دَنی بیمه؟» فرشته جِواب هِدا: «روح‌القدس تِ ره نازل بونه و خِدائه مِتعال قِوَّت، تِ سَر سایه دِم دِنه. اینِ وِسه، اون وَچه، مِقدّس و خِدائه ریکا بااوته بونه. بَدون تِ فامیل الیزابت پیریِ دِله، یِتا ریکا، شه اِشکم دِله دارنه. اَره، وه که گانِنه نازائه، شیش ماه بونه که حامِله ئه. چوون هیچ کاری خِدائه وِسه مَحال نییه!» مریِم بااوته: «مِن خِداوندِ کَنیزِمه. اونچی که مِ خَوری بااوتی، بَووه.» اون وَخت فرشته وه وَرِ جِم بورده. هَمون روزا، مَریِم بِلِند بَییه و عجلهِ هِمراه یِتا شَهر، یَهودیهِ کوهِ دِله بُورده، وه زکِریائه سِره دِله بُورده و اِلیزابِتِ سِلام هاکارده. وَختی اِلیزابِت، مَریِمِ سِلامِ بِشنُسه، وَچه وه اِشکِمِ دِله تِکون بَخُرده، و اِلیزابِت، روح‌القدسِ جِم پِر بَییه، الیزابت بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «تِ زَن هائه دِله مِوارَکی، و تِ اِشکِمِ ثَمِره مِوارَکِ! مِن کیمه که مِ سرورِ مار مِ بَدیئِنِ وِسه بِیّه؟ چوون وَختی تِ سِلام مِ گوش بَرِسیه، وَچه خِشالیِ جِم مِ اِشکِمِ دِله تکون بَخُرده. خِش به حالِ اونی که باوِر هاکانه، اونچی که خِداوندِ طَرِفِ جِم وه ره بااوته بَییه، اِنجام رِسِنه.» مریِم وه جِواب بااوته: «مِ جان خِداوندِ پَرسِش کانده و مِ روح، مِ نجات‌دَهِنده، خِدائه دِله، خِشالی کانده، چوون وه شه کَنیزِ کِچیکی ره، نَظِر لِطف دِم هِدا. بعد از این، تِمومِ نسلها مِ ره مِوارک گانِنه، چوون اون توانا که وه اِسم قُدوسِ، مِ وِسه گَت گَتِ کار هاکارده. وه رَحمِت، نَسل در نَسل، اونایی وسهِ هَسه که وه جِم تَرسِنِنه. خِداوندِ دَس، قِوَّتِ هِمراه کار هاکارده و اونایی که شه فکر و دلِ دِله مغرورِنه ره تار و مار هاکارده؛ قِدّدارون تَختِ جِم، بِنه سَر دِم هِدا و فروتنونِ سَر بِلِند هاکارده؛ وِشناها ره خوارِ چی هائه هِمراه سیر هاکارده ولی پولدارونِ دَس خالی راهی هاکارده. وه شه رحمِتِ یاد بیارده، و شه خادم، اِسرائیلِ کُمِک هاکارده، همون‌طی که اَمه پییِرون، اِبراهیم و وه نَسلِ وَعده هِدا بییه که تا ابد این طی هاکانه.» مریِم سه ماه اِندا اِلیزابِتِ پَلی بَمونِسه و بعد شه سِره بَردَگِردِسه. وَختی الیزابتِ وَضعِ حَمل بَرِسیه، یِتا ریکا دِنیا بیارده. وه هِمساده ها و فامیلون وَختی بِشنُسِنه که خِداوند چَنده گَتِ رحمِت وه وِسه هاکارده، وه خِشالیِ دِله شَریک بَینه. هشتمین روز، چِلیکِ وچهِ خَتنه هاکاردِنِ وِسه بییَمونه و خواسِنه وه پییِرِ اِسم، زکِریا ره وه سَر بییِلِّن. ولی چِلیکِ وَچهِ مار بااوته: «نا! وه اسم وِنه یحیی بوئه.» وِشون بااوتِنه: «تِ فامیلونِ دِله کِسی این طی اسمی نِداشته.» بعد اشاره هِمراه، چِلیک وَچهِ پییِرِ جِم بَپِرسینه خوانه وه اِسم چی بوئه. زَکِریا تَخته ای که بَنوِشتنه وِسه بییه ره بَخواسه و بَنوِشته: «وه اِسم یحییِ!» همه تعجِّب هاکاردِنه. هَمون مووقه، وه زِوون واز بَییه و خِدا ره پَرَسِش هاکارده. تِمومِ هِمساده ها بَتِرسینه و مَردِم، تِمومِ یَهودیهِ کوهِ دِله این‌ خَوِرا ره پخش هاکاردِنه. هر کی این گَب ها ره اِشنُسه، شه دِلِ دِله گاته که: «این وَچه چی طی آدِمی بونه؟» چوون خِداوندِ دَس وه هِمراه دَییه. اون وَخت وه پییِر، زَکِریا، روح‌القدسِ جِم پِر بَییه و این طی نَبِوّت هاکارده: «مِوارک بوئه خِداوند، اِسرائیلِ خِدا، چوون شه قومِ کُمِک بییَمو و وِشونِ آزاد هاکارده. وه اَمه وسه یِتا قِدّارِ نِجات دَهِنده داوودِ نَسلِ جِم فِرِسِندِنه دِرِس هَمون طی که از قدیم شه مِقدَّسِ پِیغَمبِرونِ زِوونِ جِم وَعده هِدا که: اِما ره دِشمِنونِ دَسِ جِم و تِمومِ اونایی که اَمه جِم بیزارِنه، نِجات هاده، تا اون رَحمتی ره که اَمه پییِرونِ قول هِدا بییه ره سِراغ هاده و شه مِقدَّسِ عَهدِ یاد بیاره؛ هَمون قَسِمی ره که اَمه جد ابراهیمِ وِسه بَخُرده که اِما ره دِشمِنون دَسِ جِم نِجات هاده تا اِما وه ره بی تَرس خِدمِت هاکانیم، و تِمومِ شه عمرِ، قُدّوسیت و عدالت دِله وه حِضور سَر هاکانیم. و تِ، ای وچه، خِدائه متعالِ پیغمبِر بااوته بونی؛ چوون خِداوندِ جِم جلوتر شونی تا وه راه ها ره، وه وِسه آماده هاکانی، و وه قومِ آگاه هاکانی که نِجات اینِ دِله دَره که وِشونِ گِناهون بیامِرزی بَووه. چوون اَمه خِدائه رحم و دِل سوزیِ وِسه هَسه، که اِفتاب آسِمونِ جِم اَمه وِسه در اِنه تا اونایی ره که ظِلِماد و مَرگِ سایهِ دِله نیشتِنه ره روشِنایی هاده، و اَمه قَدِمِ، صِلح و سِلامتیِ راهِ دِله هدایت هاکانه.» و اون وَچه گَت بونِسه و روحِ دِله، قَوی بونِسه، و تا روزی که خواسه اِسرائیلِ قومِ ظاهر بَووه، صَحرائه دِله به‌سَر وَرده. اون روزائه دِله، آگوستوس که رومِ امپراطور بییه دَستور هِدا تا همه اونایی که رومِ امپراطوریِ دِله زندگی کاردِنه سرشِماری بَووِن. این اَوِّلین سَرشِماری، مووقه ای اِنجام بَییه که کورینیوس سوریهِ فَرموندار بییه. پَس، هر کی شه شَهر بورده تا شه اِسمِ بَنویسه. یوسِف هم چوون داوودِ پادشاهِ ایل و تِوارِ جِم بییه ناصرهِ شَهرِ جِم که جَلیلِ مَنطقه دِله دَییه به بِیت‌لِحِمِ شَهر یعنی داوود زادگاه که یَهودیهِ مَنطقه دِله بییه بُورده. تا شه نومزه، مریِمِ هِمراه که حامله بییه اونجه بُوره، تا شه اسمِ بَنویسِن. مووقه ای که اونجه دَینه، مریِمِ بِزائِنِ مووقه بَرِسیه مریم شه اَوِّلین وَچه که ریکا بییه ره دِنیا بیارده. وه ره قِنداقِ دِله دَپیته و آخورِ دِله بَخواسِندیه، چوون مسافِرخانهِ دِله وِشونِ وِسه جا دَنی بییه. اون دور و وَر، چپونونی دَینه که صَحرائه دِله زندگی کاردِنه و شو شو شه گلّه جِم مِواظبت کاردِنه. یهویی خِداوندِ یِتا از فرشته ها وِشونِ ظاهر بَییه، و خِداوندِ جِلالِ نور وِشون دور بَتابِسه. چَپونون بَدجور بَتِرسینه، ولی فرشته وِشونِ بااوته: «نَتِرسین، مِن شِمه وِسه یِتا خوارِ خَوِر دارمه، یِتا خَوِر که تِمومِ قومِ خِشال کانده: اَمروز داوودِ زادگاهِ دِله، یِتا نِجات دَهنده شِمه وسه دِنیا بییَمو. وه خِداوندْ مَسیحِ موعودِ. نِشونه، شِمه وسه اینِ که یِتا چِلیکِ وَچه ره قِنداقی دِله دَپیته و آخوری دِله بخواته پی دا کاندینی.» یهویی اون فِرشتهِ هِمراه یِتا گَتِ لَشکِرِ آسِمونی ظاهر بَینه که خِدا ره پَرسش کاردِنه و گاتِنه: «جِلال خِدا ره، آسِمونِ عرشِ دِله، و صلح و سِلامتی اونایی وِسه که خِدا، زِمینِ سَر وِشونِ جِم راضیِ.» وَختی فرشته ها وِشونِ چِشِ وَر آسِمون بُوردِنه، چَپونون هَمدییه ره بااوتِنه: «بِئین بِیت‌لِحِم بُوریم و اونچی ره که اتّفاق دَکِته و خِداوندْ اِما ره اونِ جِم خَوِر دار هاکارده ره بَوینیم.» پَس عجلهِ هِمراه بُوردِنه و مریِم و یوسِف و چِلیک وَچه ره آخورِ دِله بَخواته، پی دا هاکاردِنه. وَختی چِلیک وَچه ره بَدینه، گَبی که وه خَوِری وِشونِ بااوته بینه ره، پخش هاکاردِنه. و هر کی چَپونونِ گَبِ اِشنُسه، اونچیِ جِم که وِشون گاتِنه تَعجِّب کارده. ولی مریِم، تِمومِ این اتّفاقا ره شه خاطِر اِسپارسه و شه دلِ دِله اونا ره فِکر کارده. چپونون بَردَگِردِسِنه و اونچی خاطِری بِشنُسه و بَدی بینه خِدا ره شکر گاتِنه و وه ره پَرسش کاردِنه، چوون هر چی وِشونِ بااوته بینه اِتِّفاق دَکِته بییه. هشتِمین روز، وَختی خواسِنه وَچه ره خَتنه هاکانِن، وه اسمِ عیسی بییِشتِنه. این هَمون اِسمی بییه که فرشته، قبل از مریِمِ حامله بَیِّن، وه وِسه بییِشته بییه. بعد از اون که یوسِف و مریِم تطهیرِ رَسمِ طِبق موسیِ شَریعَت به جا بیاردِنه، عیسی ره اورشَلیم بَوِردِنه تا خِداوندِ پیشکَش هاکانِن، طِبق خِداوندِ شریعَتِ حِکم که گانه: «اَوِّلین ریکایی که شه مارِ اِشکِم جِم دِنیا بِیّه وِنه خِداوندِ وَقف بَووه»؛ و طِبق اونچی که خِداوندِ شَریعَت دِله بییَموئه «یِتا جِفت قومری یا دِتا کوتِر وَچه» به عنوانِ قِروونی پیشکَش هاکانِن. اون وختا، اورشَلیمِ دِله یِتا مَردی که وه اسم شَمعون بییه زندگی کارده که صالح و خِدا تَرس بییه و اِنتظار کَشیه تا مَسیحِ موعود ظِهور هاکانه، شَمعون روح القدسِ داشته. روح‌القدس وه وِسه دیار هاکارده بییه تا مَسیحِ خِداوندِ نَوینه، نَمیرنه. پَس شَمعون، روح القدسِ هِدایتِ هِمراه یَهودیونِ مَعبِدِ دِله بُورده، وَختی که عیسیِ پییِر مار چِلیکِ وَچه ره بیاردِنه تا اونچی که طِبق شَریعتِ رَسم بییه ره اِنجام هادِن، شَمعون، وچه ره شه کَشه دِله بَییته و خِدا ره شکر هاکارده و بااوته: «اِسا ای خِداوند، طِبق شه وَعده، شه خادِمِ به‌سِلامت مِرَخص هاکان. چوون مِ چِش تِ نِجاتِ بَدیئه، نجاتی که تِمومِ مَردِمِ چِشِ روب رو فِراهم هاکاردی، نُوری که، حَییقتِ دییه قومهائه وِسه دیار کانده و تِ قوم، اِسرائیلِ سربِلِندی باعث بونه.» عیسیِ پییِر مار اون گَب هایی جِم که عیسیِ خَوِری بااوته بَییه، بِهت هاکاردِنه. بعد شَمعون وِشونِ بَرکَت هِدا و مَریِم، عیسیِ مارِ بااوته: «قِرارِ که این وَچه باعث دَکِتِن و بِلِند بَیِّن خَیلیا اِسرائیلِ قومِ جِم بَووه و یِتا نشونهِ که وه هِمراه مخالفت کاندِنه، تا خَیلیائه جا هِدا خیال دیار بَووه و اینا شمشیری واری تِ جانِ چاک دِنه.» اونجه یِتا زِنا که وه اسم حَنّا بییه زندگی کارده، حنّا فَنوئیلِ کیجا اَشیرِ طایفهِ جِم بییه و خِدائه طَرِفِ جِم نَبوّت کارده، وه پیرِزِنا بییه. حَنّا از شه اَذِبیه مووقه، شه مَردیِ هِمراه هَفت سال زِندِگی هاکارده بییه و تا هشتاد و چهار سالگی بیوه بَمونِسه بییه. وه هیچ وَخت مَعبِدِ جِم بیرون نَشی بییه، بلکه شو و ‌روز، دِعا و روزهِ هِمراه خِدا ره پَرسِش کارده. وه هَمون مووقه جلو بییَمو و خِدا ره شکر هاکارده، و تِموم اونائه هِمراه که اورشَلیمِ آزادیِ چِش به راه بینه، عیسیِ خَوِری گَب بَزو. وَختی یوسِف و مریِم تِمومِ اون چیایی ره که خِداوندِ شَریعَت دِله بییَمو بییه ره به‌جا بیاردِنه، شه شَهر ناصره که جَلیلِ مَنطقه بییه، بَردَگِردِسِنه. اون وَچه گَت و قوی بونِسه. وه حِکمتِ جِم پِر بییه و خِدائه فِیض وه هِمراه دَییه. عیسیِ پیر مار هر سال پِسَخِ عیدِ وِسه اورشَلیم شینه. وَختی عیسی دِوازدِه ساله بَییه، طبقِ عیدیِ رَسم و رسوم، اورشَلیم بُوردِنه. بعد از اون که عید تِموم بَییه، وَختی خواسِنه شه شَهر بَردَگِردِن عیسی اورشَلیمِ دِله بَمونِسه. ولی وه پییِر مار نَدونِسِنه این گَمونِ هِمراه که وه کاروانِ میون دَره، یِتا روز تِموم سَفِرِ اِدامه هِدانه. سَرآخِر شه فامیلون و رَفِقونِ میون عیسیِ دِمبال بَگِردِسِنه. وَختی وه ره پی دا نکاردِنه، اورشَلیم بَردَگِردِسِنه تا وه دِمبال بَگِردِن. سه روز دییه وه ره مَعبِدِ دِله پی دا هاکاردِنه. عیسی مَلِّمونِ میون نیشته بییه و وِشونِ گَبِ گوش دائه و وِشونِ جِم سِئال کارده. هر کی وه گَبِ اِشنُسه، وه فَهمِ جِم و جِوابایی که دائه، بِهت کارده. وَختی وه پییِر مار وه ره اونجه بَدینه، خَله تَعجِّب هاکاردِنه. وه مار وه ره بااوته: «مِ ریکا، چه اَمه هِمراه این طی هاکاردی؟ مِن و تِ پییِر خَله تِ دلواپس بَیمی و همه جا ره تِ دِمبال بَگِردِسیمی.» ولی عیسی وِشونِ بااوته: «چه مِ دِمبال گِردِسِنی؟ مَگه نَدونِسِنی مِن وِنه شه پییِرِ سِرهِ دِله دَووِم؟» ولی وِشون اونچی که عیسی وِشونِ بااوته بییه ره نِفَهمِسِنه. پَس وِشونِ هِمراه ناصره بَردَگِردِسه و وِشونِ مطیع بَییه. ولی وه مار تِمومِ این اتّفاقا ره شه ‌خاطر داشته. عیسی حِکمت و قامتِ دِله گَت بونِسه، هم خِدائه پَلی و هم مَردِمِ پَلی محبوب بییه. تیبِریوسِ فرمونرواییِ پونزدهمین سالِ دِله، رومِ امپراطور، وَختی پُنتیوس پیلاتُس یَهودیهِ فَرموندار بییه و هیرودیس جَلیلِ مَنطقهِ حاکم، و وه بِرار فیلیپُس ایتوریه و تْراخونیتیسِ مَنطقهِ حاکم، و لیسانیوس آبیلینیِ مَنطقهِ حاکم بییه و حَنّا و قیافا یَهودیون مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون بینه، خِدائه کِلام صَحرائه دِله زَکِریائه ریکا، یحیی ره نازل بَییه. پَس یحیی تِموم اُردن رودخانهِ دُورِ وَر شیه و مَردِمِ گاته شه گِناهونِ آمِرزِشِ وِسه تووبه هاکانین و غسلِ تَعمید بَیرین. هَمون طی که اِشَعیائه پِیغَمبِرِ کتاب دِله بییَموئه: «یه نَفِر صَحرائه دِله داد زَنده، ”خِداوندِ راهِ آماده هاکانین! و وه راه ها ره هِموار هاکانین! تِمومِ دره‌ها پِر و تِموم کوه و تپه‌ ها هِموار بونِنه؛ وَله راه ها، راست و چاله چوله ها، هِموار بونِنه. اون وَخت تِمومِ مَردِم خِدائه نِجاتِ ویندِنه» یحیی، اون مَردمی که تَعمید بَییتِنه وِسه وه پَلی اییَمونه ره گاته: «ای افعی‌زادوا، کی شِما ره خَوِر هِدا تا اون غَضِبی که دَره اِنهِ جِم دَر بورین؟ کاراییِ که نِشون دِنه شِما تووبه هاکاردینی ره اِنجام هادین شه هِمراه نارین که: ”اَمه جَد ابراهیمِ.“ چوون شِما ره گامبه، خِدا تونده این سنگائه جِم ابراهیمِ وسه وَچون به وجود بیاره. اَلان تور، دارِ ریشهِ سَر دَره و هر داری که خوارِ میوه نیاره، بَوری و تَشِ دِله دِم هِدا بونه.» مَردِم وه جِم بَپِرسینه: «پَس چی هاکانیم؟» یحیی جِواب هِدا: «اونی که دِتا جِمه دارنه، یِتا ره اونی ره هاده که نِدارنه، و اونی که غِذا دارنه هم این طی هاکانه.» خراجگیرون هم بییَمونه تا تَعمید بَیرِن. وِشون وه جِم بَپِرسینه: «اِسّا، اِما چی هاکانیم؟» یحیی وِشونِ بااوته: «اونچی که شِما ره بااوتِنه جِم ویشتر خراج نَیرین.» سربازون هم وه جِم بَپِرسینه: «اِما چی هاکانیم؟» یحیی وِشونِ بااوته: «هیچ کَسِ جِم ‌زور زورکی پول نَیرین و هیچ کَسِ تِهمت نَزِنین و شه دسمِزِ قانع بوئین.» مَردِم، چِش به راه بینه و شه پَلی گاتِنه، ممکنه یحیی هَمون مَسیح بوئه؟ یحیی تِمومِ وِشونِ این طی جِواب دائه و گاته: «مِن شِما ره اوهِ هِمراه تَعمید دِمبه، ولی کِسی مِ جِم قوی تِر اِنه که حَتَّی مِن لایق نیمِه وه کوشِ بَنِّ واز هاکانِم. وه شِما ره روح‌القُدس و تَشِ هِمراه غسل تَعمید دِنه. وه شه چَنگکِ شه دَس دارنه تا شه خَرمِنگاهِ تمیز هاکانه و گَندِمِ شه اِمبارِ دِله جَمع هاکانه، ولی کَمِلِ تَشی دِله که هیچ وَخت خاموش نَبونه سوزِندِنه.» و یحیی این طی نصیحت هائه هِمراه خِدائه کِلامِ مَردِمِ اِعلام کارده. ولی چوون هیرودیسِ حاکم، شه بِرار زَن، هیرودیائه جَریانِ سَر و دییه شِرارتی که هاکارده بییه، یحییِ جِم توبیخ بَییه بییه، وه ره زِندونِ دِله دِم هِدا و این کارِ هِمراه شه شرارتِ ویشتر هاکارده. مووقه ای که همهِ مَردِم تَعمید گِتِنه و عیسی هم تَعمید بَییته بییه و دِعا کارده، آسِمون واز بَییه و روح‌القدس جِسمِ دِله، کوتری واری وه سَر جِر بییَمو، و یِتا صِدا آسِمونِ جِم بییَمو که «تِ مِ عزیزِ ریکایی، و مِن تِ جِم راضیمه.» عیسی شه خِدمتِ وَختی شِروع هاکارده که حدود سی سال داشته. وه مَردِمِ گِمون یوسِفِ ریکا بییه، و یوسِف، هِلیِ ریکا، هِلی مَتّاتِ ریکا، مَتّات لاویِ ریکا، لاوی مِلْکیِ ریکا، مِلکی یَنّائه ریکا، یَنّا یوسِفِ ریکا، یوسِف مَتّاتیائه ریکا، متّاتیا عاموسِ ریکا، عاموس ناحومِ ریکا، ناحوم حِسْلیِ ریکا، حِسلی نَجّیِ ریکا، نَجّی مَعَتِ ریکا، مَعَت مَتّاتیائه ریکا، مَتّاتیا سِمِعینِ ریکا، سِمِعین یُسِکِ ریکا، یُسِک یهودائه ریکا، یَهودا یوحَنانِ ریکا، یوحَنان ریسائه ریکا، ریسا زِروبابِلِ ریکا، زِروبابِل شِئَلتیئیلِ ریکا، شِئَلتیئیلِ نِیْری ریکا، نِیری مِلْکیِ ریکا، مِلکی اَدّیِ ریکا، اَدّی قوصامِ ریکا، قوصام اِلمادامِ ریکا، اِلمادام عیرِ ریکا، عیر یوشَعِ ریکا، یوشَع اِلعازارِ ریکا، اِلعازار یوریمِ ریکا، یوریم مَتّاتِ ریکا، مَتّات لاویِ ریکا، لاوی شَمعونِ ریکا، شمعون یهودائه ریکا، یَهودا یوسِفِ ریکا، یوسِف یونامِ ریکا، یونام اِلیاقیمِ ریکا، اِلیاقیم مِلیائه ریکا، مِلیا مِنّائه ریکا، منّا مَتّاتائه ریکا، مَتّاتا ناتانِ ریکا، ناتان داوودِ ریکا، داوود یَسائه ریکا، یَسا عوبیدِ ریکا، عوبید بوعَزِ ریکا، بوعَز سَلمونِ ریکا، سَلمون نَحْشونِ ریکا، نَحشون عَمینادابِ ریکا، عمیناداب رامِ ریکا، رام حِصْرونِ ریکا، حِصرون فِرِصِ ریکا، فِرِص یهودائه ریکا، یَهودا یَعقوبِ ریکا، یَعقوب اِسحاقِ ریکا، اِسحاق ابراهیمِ ریکا، اِبراهیم تارَحِ ریکا، تارَح ناحورِ ریکا، ناحور سِروجِ ریکا، سِروج رِعوِ ریکا، رِعو فِلِجِ ریکا، فِلِج عِبِرِ ریکا، عِبِر شِلَخِ ریکا، شِلَخ قَینانِ ریکا، قَینان اَرْفَکْشادِ ریکا، اَرْفَکْشاد سامِ ریکا، سام نوحِ ریکا، نوح لَمِکِ ریکا، لَمِک مَتوشالَحِ ریکا، مَتوشالَح خَنوخِ ریکا، خَنوخ یارِدِ ریکا، یارِد مَهَلَلئیلِ ریکا، مَهَلَلئیل قَینانِ ریکا، قَینان اَنوشِ ریکا، اَنوش شِیثِ ریکا، شِیث آدِمِ ریکا و آدِم خِدائه ریکا بییه. عیسی روح‌القُدسِ جِم پِر، اُردُنِ رودخانهِ جِم بَردَگِردِسه و خِدائه روح، وه ره صَحرائه دِله بَوِرده. اونجه چهل روز شیطان وه ره وسوسه هاکارده. وه تِمومِ اون روزا هیچی نَخارده، وَختی اون روزا تِموم بَییه عیسی، وِشنا بَییه. اِبلیس وه ره بااوته: «اگه خِدائه ریکایی، این سَنگِ بار نون بَووه.» عیسی جِواب هِدا: «توراتِ دِله بَنوِشته که ”آدِمی فِقَط نونِ هِمراه زِنده نییه.“ بعد ابلیس وه ره یِتا بِلِندیِ سَر بَوِرده و یِتا چِش به هم بَزوئِنِ اِندا تِمومِ دِنیائه مَملکتِ وه ره سِراغ هِدا و بااوته: «مِن تِمومِ قِدرَت و تِمومِ اینائه شِکوه و جِلالِ تِ ره بَخشِمبه، چوون که اینائه اختیار مِ ره هِدا بَییه و مِن تومبه اونِ هر کسِ بِخوام هادِم. پَس اَگه تِ مِ ره پَرَسِش هاکانی، تِمومِ اینا تِ وِسه بونه.» عیسی جِواب هِدا: «توراتِ دِله بَنوِشته بَییه، ”تِ وِنه خِداوند، شه خِدا ره پَرَسِش هاکانی و فِقَط وه ره خِدمِتِ هاکانی.“ اون وَخت ابلیس وه ره اورشَلیمِ شَهرِ دِله بَوِرده و گَتِ مَعبِدِ تِک بییِشته و بااوته: «اگه خِدائه ریکایی، شه ره اینجه جِم، جِر دِم هاده. چوون مزامیرِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: ”وه شه فرشته ها ره دَستور دِنه تا تِ ره مِحفاظت هاکانِن. و وِشون تِ ره شه بالِ سَر گِرنِنه نَکِنه تِ لینگ، سَنگِ کَش بَخُره.“ عیسی جِواب هِدا: «توراتِ دِله بییَمو، ”خِداوند، شه خِدا ره آزمود نَکِن.“ ‌» وَختی ابلیس شه تِمومِ وسوَسه‌ ها ره تِموم هاکارده، تا یِتا دییه فرصت عیسی ره وِل هاکارده. عیسی روح القدسِ قِوَّتِ هِمراه جَلیلِ مَنطقه بَردَگِردِسه و وه آوازه تِمومِ اون مَنطِقهِ دِله دَپیته. وه وِشونِ عبادتگاه هائه دِله تَعلیم دائه، و تِمومِ مَردِم وه جِم تَعریف کاردِنه. وَختی عیسی ناصره، اون شهری که وه دِله گَت بَییه بییه بَرِسیه، طبقِ شه عادِت مِقدَّسِ شنبه روز، عِبادَتگاهِ دِله بُورده و بِلِند بَییه تا خِدائه کِلامِ بَخونه. اِشَعیائه پِیغَمبِرِ طومارِ وه ره هِدانه. وَختی اونِ واز هاکارده، یه قِسمِتِ پی دا هاکارده که گاته: «خِداوندِ روح مِ سَر دَره، چوون مِ ره مَسح هاکارده تا فقیرونِ خَوِرِ خِش هادِم مِ ره بَفرِسیه تا اسیرونِ آزادی و کورون بینایی ره اِعلام هاکانِم، و زجر بَکِشیِ ها ره آزاد هاکانِم، و خِداوندِ سالِ لطفِ اِعلام هاکانِم.» بعد طومارِ دَپیته و عِبادَتگاهِ خادِمِ هِدا و هِنیشته. همه اونایی که عِبادَتگاهِ دِله دَینه عیسی ره زِل بَزو بینه. اون وَخت عیسی گَب بَزوئِنِ شِروع هاکارده و وِشونِ بااوته: «اَمروز این نوشته، وَختی که دَینی گوش دانی، حَییقت بَرِسیه.» همه اونایی که اونجه دَینه وه جِم تَعریف کاردِنه و فیض‌ بَخشِ کِلامِ جِم، که وه دِهونِ جِم بیرون اییَمو بِهت کاردِنه. وِشون گاتِنه: «مَگه این یوسِفِ ریکا نییه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «بی شَک این مَثِلِ مِ وِسه یارنِنی، ”اِی طَبیب شه ره شِفا هاده! اونچی که بِشنُسیمی کَفَرناحومِ دِله هاکاردی، اینجه شه زادگاهِ دِله هم هاکان» اَی هم بااوته: «حَییقَتاً شِما ره گامبه هیچ پیغَمبِری شه زادگاه دِله مورد قبول نییه. ولی حَییقَتاً شِما ره گامبه اِیلیائه پِیغَمبِرِ دوره، اون مووقه که اِسرائیلِ دِله سه سال و نیم وارش نَوارِسه و بَدجور قَحطی بییه. اون دوره اِسرائیلِ دِله یَته خَله بیوه زَن ها دَینه. ولی اِیلیا هیچ کِدومِ پَلی بَفرِسی نَییه به جِز یِتا بیوه‌زِنائه پَلی، که صَرِفَه شَهر، صیدونِ مَنطقه دِله دَییه. همین طی اِلیشَعِ پِیغَمبِرِ دوره هم، اِسرائیلِ دِله یَته خَله جِذامیون دَینه، ولی هیچ کِدوم شه جِذامِ جِم شِفا نَییتِنه به جِز نَعْمانِ سُریانی.» اون وَخت تِمومِ اونایی که یَهودیونِ عِبادَتگاهِ دِله دَینه، وَختی این گَبِ بِشنُسِنه عَصِبانی بَینه وِشون بِلِند بَییه، عیسی ره شَهرِ جِم بیرون هاکاردِنه و وه ره اون تَپهِ سَر که شَهر وه سَر بِساته بَییه بییه، بَوِردِنه تا اونجه جِم وه ره جِر دِم هادِن. ولی عیسی وِشونِ میونِ جِم رَد بَییه و بُورده. بعد از اون عیسی کَفرناحوم، که جَلیلِ یِتا از شهرا بییه، بُورده و شنبه روزِ دِله مَردِمِ تَعلیم دائه. مَردِم وه تَعلیم هِدائِنِ جِم خَله تَعَجِّب هاکاردِنه، چوون وه، اقتدار هِمراه گَب زوئه. اون عبادتگاه دِله، یِتا دِو بَزوِ مَردی دَییه که پلیدِ روح داشته. وه دادِ هِمراه بااوته: «ای عیسیِ ناصری، اَمه هِمراه چی کار دارنی؟ بییَموئی اِما ره هِلاک هاکانی؟ دومبه کی هَسی؛ تِ اون خِدائه قِدّوسی!» ولی عیسی پلیدِ روحِ تَشِر بَزو و بااوته: «ساکت بَواش و وه جِم بیرون بِرو!» اون وَخت دِو، اون مَردی ره، تِمومِ مَردِمِ پَلی بِنه سَر دِم هِدا و بِدونِ این که آسیبی وه ره بَزِنه، وه جِم بیرون بییَمو. همه تَعَجِّب هاکاردِنه و هَمدییه ره گاتِنه: «این چی طی گَبیِ؟ پلید اِرواح ره قِوَّت و اِقتدارِ هِمراه دَستور دِنه و وِشون بیرون شونِنه!» اینِ وِسه وه آوازه تِمومِ اون مَنطقه دِله دَپیته. عیسی عِبادَتگاهِ جِم بیرون بییَمو و شَمعونِ سِره بُورده. شمعونِ زَن مار بَدجور توو هاکارده بییه. پَس، عیسی جِم بَخواسِنه وه ره کُمِک هاکانه. عیسی وه سَرِ وَر بُورده و توو ره تَشِر بَزو، و وه توو قَطع بَییه. وه دَرجا بِلِند بَییه و وِشونِ پذیرایی هاکارده. نِماشونِ مووقه، مَردِم شه تِمومِ مریضونِ عیسی پَلی بیاردِنه، عیسی تَک تَکِ سَرِ دَس بییِشته و وِشونِ شِفا هِدا. دِوها خَیلیائه جِم بیرون اییَمونه و شونگِ کَشینه گاتِنه: «تِ خِدائه ریکائی!» ولی وه وِشونِ تَشِر زوئه و نییِشته گَب بَزِنِن، چوون دونِسِنه عیسی، مَسیحِ موعودِ. زودِ صِواحی، عیسی بیرون بییَمو و یتا خَلوِتِ جا بُورده. مَردِم وه دِمبال گِردِسِنه و وَختی وه پَلی بوردِنه، تَقِلّا هاکاردِنه نییِلِن وِشونِ ورِ جِم بُوره. ولی عیسی وِشونِ بااوته: «مِن وِنه خِدائه پادشاهیِ خَوِرِ خِشِ، دییه شهرهائه دِله هم بَرِسونِم، چوون این کارِ وِسه بَفرِسیه بَیمه.» و عیسی یَهودیهِ مَنطقه، عبادتگاه هائه دِله مُوعِظه کارده. یِتا روز که عیسی جِنیسارِتِ دریائه پَلی اِیست هاکارده بییه، مَردِم هر طَرِفِ جِم وه ره هجوم یاردِنه تا خِدائه کِلامِ بِشنُئِن، عیسی دریالو دِتا لَتکا بَدیئه که ماهیگیرون اونائه جِم بیرون بییَمو بینه، و دَینه شه تورا ره شُوردِنه. وه یِتا لَتکا که شَمعونِ وِسه بییه ره سِوار بَییه و وه جِم بَخواسه اَتِ کم لتکا ره دریالوِ جِم دور هاکانه. بعد شه، لَتکائه دِله هِنیشته و مَردِمِ تَعلیم هِدا. وَختی وه گَب تِموم بَییه، شَمعونِ بااوته: «لَتکا ره یِتا عمیقِ جا بَوِر، و تورا ره مائی بَییتِنِ وِسه اوه دِله دِم هادین.» شَمعون جِواب هِدا: «اِسّا، تِمومِ شو ره تَقِلّا هاکاردیمی و هیچی نَییتیمی. ولی چوون تِ گانی، تورا ره اوه دِله دِم دِمبی.» وَختی این کارِ هاکاردِنه، اَنده مائی بَییتِنه که نزیک بییه وِشونِ تورا پاره بَووه! اینِ وِسه، شه شریکونِ جِم که دییه لَتکاهائه دِله دَینه بَخواسِنه وِشونِ کُمِک بِیِّن. وِشون بییَمونه و هر دِتا لَتکا ره ماهیِ جِم پِر هاکاردِنه جُوری که نزیک بییه غَرق بَووِن. وَختی شَمعونِ پِطرُس اینِ بَدیئه، عیسیِ لینگ دَکِته و بااوته: «ای خِداوند، مِ جِم دور بَواش، چوون مِن گِناهکارِ مَردیمه!» شمعون و تِمومِ وه همراهون اون اتّفاقی جِم که مائی صید هاکاردِنِ مووقه دَکِته بییه بِهت هاکاردِنه. یَعقوب و یوحنا، زِبدیِ ریکائون، هم که شَمعونِ شَریک بینه، همین حالِ داشتِنه. عیسی شَمعونِ بااوته: «نَتِرس، بعد از این مَردِمِ صید کاندی.» وَختی وِشون شه لَتکا ها ره دریالو بیاردِنه، همه چی ره وِل هاکاردِنه و وه دِمبال بُوردِنه. یِتا روز که عیسی یِتا از شهرهائه دِله دَییه، یِتا مَردی بییَمو که وه تِمومِ تَنِ، جِذام بَییته بییه. وَختی عیسی ره بَدیئه، وه لینگِ پلی بِنه سَر دَکِته و خواهِشِ هِمراه بااوته: «ای آقا، اَگه بَخوائی توندی مِ ره شِفا هادی.» عیسی شه دَسِ دراز هاکارده و شه دَسِ وه سَر بییِشته و بااوته: «خوامبه؛ شِفا بَیر!» دَرجا وه جِذامْ از بین بُورده. بعد عیسی وه ره دَستور هِدا، بااوته: «هیچ کسِ پَلی هیچی نار، ولی بور مَعبِدِ کاهِنِ پَلی شه ره سِراغ هاده و شه شِفا بَییتِنِ خاطِری، قِروونی ایِ که موسی دَستور هِدا ره پیشکَش هاکان تا وِشونِ ثابت بَووه.» ولی عیسیِ کارائه خَوِر، ویشتر و ویشتر پَخش بونِسه، جوری که یَته خَله جَمیِّت جَمع بونِسِنه تا وه گَبِ بشنُئِن و شه مَریضی هائه جِم شِفا بَیرِن. ولی عیسی شه ره مَردِم جِم کِنار کَشیه و دِعا هاکاردِنه وِسه یِتا خَلوِتِ جا شیه. یِتا از اون روزا که عیسی دَییه تَعلیم دائه عُلمائه فرقهِ فریسی و توراتِ مَلِّمون که اورشَلیم و تِمومِ جَلیلِ شهرا و یَهودیهِ جِم بییَمو بینه، اونجه نیشته بینه، عیسی، خِداوندِ قِوَّتِ هِمراه مَریضونِ شِفا دائه. یِهویی چَنتا مَردی راهِ جِم بَرِسینه که یِتا فَلِجِ تَختِ سَر یاردِنه. وِشون تَقِلّا کاردِنه وه ره سِره دِله بیارِن و عیسیِ روب رو بییِلِّن. ولی چوون جَمیِّت اَنده زیاد بییه، نَتونِسِنه راهی پی دا هاکانِن دِله بورِن، پَس بُومِ سَر بُوردِنه، سِفالِ سخفِ سَر بَییتِنه و فَلِجِ وه دوشِکِ هِمراه جِر بَفرِسینه و جَمیِّتِ میون، عیسیِ روب رو بییِشتِنه. وَختی عیسی وِشونِ ایمونِ بَدیئه، بااوته: «ای مَردی، تِ گِناهون بیامِرزی بَییه!» فریسیون و توراتِ مَلِّمون شه هِمراه فکر هاکاردِنه: «این کیِ که کُفر گانه؟ کی به جِز خِدا تونده گِناهون بِبَخشه؟» عیسی وِشونِ خیالِ بِفَهمِسه و بااوته: «چه شه دلِ دِله این طی خیال کاندینی؟ کِدوم‌ یِتا راحت تَرِ: باری: ”تِ گِناهون بیامِرزی بَییه“ یا اینکه باری: ”پِرِس و راه بور“؟ اِسا تا بَدونین که اِنسانِ ریکا زِمین سَر گِناهونِ آمِرزشِ اِختیارِ دارنه» - اون فَلِجِ مَردی ره بااوته «تِ ره گامبه: پِرِس، شه دوشِکِ بَیر و سِره بور!» اون مَردی دَرجا وِشونِ چِشِ پَلی اِیست هاکارده و دوشِکیِ که وه سَر بخواته بییه ره بَییته و خِدا ره پَرسش کِنون، سِره بُورده. همه این اتّفاقِ جِم خَله تَعَجِّب هاکاردِنه، خِدا ره پَرَسِش کاردنه و در حالی که تَرس وِشونِ وجودِ بَییته بییه، گاتِنه: «اَمروز عجیبِ چیایی بَدیمی.» بعد عیسی اون سِرهِ جِم بیرون بییَمو و یِتا خراجگیر که وه اسم لاوی بییه ره بَدیئه، که خراجگیرِ دَکّهِ دِله نیشته بییه. وه ره بااوته: مِ جِم پیروی هاکان.» لاوی بِلِند بَییه، همه چی ره همونجه بییِشته و وه دِمبال بُورده. لاوی عیسی وِسه شه سِره دِله یِتا گَتِ دَعوِتی هِدا، یَته خله خراجگیرون و کِسائه دییه، وِشونِ هِمراه سِفره سَر هِنیشتِنه. ولی عُلِمائه فِرقه فریسی و دَسه ای از تُوراتِ مَلِّمون که وِشونِ فِرقه جِم بینه، اعتراضِ هِمراه عیسیِ شاگِردونِ بااوتِنه: «چه خراجگیرون و گِناهکارونِ هِمراه خوارنِنی و نوشِنِنی؟» عیسی وِشونِ بااوته: «مَریضوِنِنه که طبیب احتیاج دارنِنه، نا سالِمِ آدِمون. مِن نییَمومه تا صالِحونِ دَعوت هاکانِم، بلکه تا گِناهکارونِ توبهِ وِسه دَعوِت هاکانِم.» وِشون عیسی ره بااوتِنه: «یحییِ شاگِردون ویشتَرِ وختا روزه گِرنِنه و دِعا کاندنه؛ فریسیون شاگِردون هم این طینه، ولی تِ شاگِردون هَمِش خارنِنه و نوشِنِنه.» عیسی جِواب هِدا: «بونه آروسیِ مهمونونِ تا مووقه ای که داماد وِشونِ هِمراه دَره، مجبور هاکانیم روزه بَیرِن؟ ولی مووقه ای رِسِنه که داماد وِشونِ جِم بَییته بونه. اون روزا روزه گِرنِنه.» عیسی این مَثِلِ هم وِشونِ وِسه بیارده و بااوته: «هیچ کَس یِتا نوِ جِمه ره نَورینه تا اونِ یِتا پیتِ جِمهِ کَش پینه هاکانه. چوون اگه این طی هاکانه، هم نوِ جِمه پاره بونه و هم نوِ پینه، پیتِ جِمه ره ناجور کانده. همین طی هیچ کَس تازه شِرابِ پیتِ پوسِ خیکِ دِله نَشِندِنه. چوون اگه این طی هاکانه، تازه شِراب، پوسِ خیکِ تِرِکِندِنه و شِراب شَندِنه و پوسِ خیک هم از بین شونه. تازه شِرابِ وِنه نُوِ پوسِ خیکِ دِله دَشِندِن. و کِسی که کُهنه شِرابِ بَخُره دییه تازه شِرابِ هَوِسِ نَکانده چوون گانه ”کهنه شِراب خوارتَرِ“‌.» یِتا مِقدَّسِ شنبه روز، وَختی که عیسی گَندِم جارِ دِله رَد بونِسه، وه شاگِردون گَندِمِ خوشه ها ره چیندِسِنه و شه ‌دَسِ کَفِ دِله سُسِّنه و خواردِنه. ولی عُلِمائه فِرقه فَریسیِ جِم چَن نَفِر بااوتِنه: «چه شِما کاری که شنبه روزِ دِله جایز نییه ره کاندینی؟» عیسی جِواب هِدا: «مَگه نَخوندِسینی داوود وَختی وه و وه یارون وِشنا بینه، چی هاکارده؟ وه خِدائه سِره دِله بُورده و تَقدیس بَییه نونِ بَییته و بَخُرده و شه یارونِ هم هِدا، در حالی که فِقَط کاهِنون اِجازه داشتِنه اون نونِ بَخُرِن.» بعد عیسی وِشونِ بااوته: «اِنسانِ ریکا شنبه روزِ صاحاب هَم هَسه.» عیسی یِتا دییه شنبه روز، یَهودیونِ عِبادَتگاهِ دِله بُورده و دَییه تَعلیم دائه. یِتا مَردی اونجه دَییه که وه راسِ دَس خِشک بَییه بییه. توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فرقهِ فریسی عیسی ره زیر نَظِر داشتِنه تا بَوینِن شنبه روزِ دِله کِسی ره شِفا دِنه یا نا؛ چوون یه چیِ دِمبال دَینه تا یِتا دلیل پی دا هاکانِن که عیسی ره تِهمَت بَزِنِن. ولی عیسی که وِشونِ خیالِ جِم باخَوِر بییه، اون مَردی ره که وه دَس خِشک بَییه بییه ره بااوته: «بِرو اینجه اِیست هاکان» وه هم بِلِند بَییه و اونجه اِیست هاکارده. عیسی وِشونِ بااوته: «شِمه جِم یِتا سِئال دارمه کِدوم‌ کار شَنبه روزِ دِله دِرِسِ: خواری هاکاردِن یا بَدی هاکاردِن، آدِمِ جانِ نِجات هِدائِن یا وه ره از بین بَوِردِن؟» تِمومِ اونایی که وه دَورِ وَر دَینه ره هارِشیه و بعد اون مَردی ره بااوته: «شه دَسِ دراز هاکان!» وه شه دَسِ دِراز هاکارده و وه دَس خار بَییه. ولی وِشون خَله عَصِبانی بَینه و شه میون مَشورت هاکاردِنه که عیسیِ هِمراه چی هاکانِن. یتا از اون روزا، عیسی دِعائه وِسه کوهِ سَر بُورده و شُو تا صِواحی خِدائه حِضور دِعا کارده. زودِ صِواحی شه شاگِردونِ صدا هاکارده، و وِشونِ دِله دِوازدَه نَفِرِ اِنتخاب هاکارده و وِشونِ اِسمِ رَسول بییِشته: شَمعون (که وه اِسمِ پِطرُس بییِشته)، وه بِرار آندِریاس، یَعقوب، یوحنا، فیلیپُس و بَرتولْما، مَتّی، توما، یَعقوب حَلْفایِ ریکا، شَمعون که وه ره وطن پرست هم گاتِنه، یَهودا یَعقوبِ ریکا، و یهودائه اَسْخَریوطی که عیسی ره خیانَت هاکارده. عیسی، شاگِردونِ هِمراه کوهِ جِم جِر بییَمو و یِتا هِموار زِمینِ دِله اِیست هاکارده. خَله از وه شاگِردون و یَته خَله جَمیِّت یَهودیهِ سرتاسرِ جِم، اورشَلیم و صُور و صیدون که دریائه پَلی بینه، اونجه دَینه. وِشون بییَمو بینه تا وه گَبِ بِشنُئِن و شه مَریضی هائه جِم شِفا بَیرِن؛ و اونایی که پلید روح، وِشونِ آزار دائه، خوار بونِسِنه. تِمومِ مَردِم تَقِلّا کاردِنه شه ره عیسی ره بَرِسونِن و وه ره دَس هاکانِن، چوون نیرویی وه جِم بیرون اییَمو که همه ره شِفا دائه. بعد عیسی شه شاگِردونِ هارِشیه و بااوته: «خِش به حال شِما که فَقیرِنی، چوون خِدائه پادشاهی شِمه شنه. خِش به حال شِما که اَلان وِشنا هَسینی، چوون سیر بونِنی. خِش به حال شِما که اَلان بِرمه کاندینی، چوون خَندِنِنی. «خِش به حال شِما، اون مووقه که مَردِم، اِنسانِ ریکائه اِسمِ خاطِری، شِمه جِم بیزار بَووِن و شِما ره شه جَمعِ جِم بیرون هاکانِن و فحش هادِن و تِهمت بَزِنِن. اون روز، خِشال بوئین و سِما هاکانین، چوون شِمه پاداش آسمونِ دِله گَتِ. چوون وِشونِ اجداد هم پیغمبِرونِ هِمراه این طی هاکاردِنه. «ولی وای به حال شِما که پولدارِنی، چوون همین اَلانِم شه راحتی ره بَییتِنی. وای به حال شِما که اَلان سیرِنی، چوون وِشنا بونِنی. وای به حال شِما که اَلان خَندِنِنی، چوون ماتِم گِرنِنی و بِرمه کاندِینی. وای به حالِ شِما وَختی که مَردِم شِمه جِم تَعریف هاکانِن، چوون وِشونِ اَجداد هم دِراغی پیغمبِرونِ هِمراه این طی هاکاردِنه. « ای شِما که مِ گَبِ اِشنُنِنی، شِما ره گامبه: شه دِشمِنونِ مِحَبَّت هاکانین و اونایی که شِمه جِم بیزارِنه ره خواری هاکانین. هر کی شِما ره نَفرین کانده وِشونِ وِسه دعائه بَرکَت هاکانین، و هر کی شِما ره آزار دِنه وه وِسه دِعائه خیر هاکانین. اگه کِسی تِ دیمِ یِتا وَرِ چَک بَزو، شه دیمِ اون وَرِم بَردِگاردِن تا بَزِنه. اگه کِسی تِ قَوا ره تِ جِم خواسه بَیره، بییِل تِ جِمه ره هم بَوِره. اگه کِسی یه چی تِ جِم خوانه وه ره هاده، و اگه تِ اموالِ به زور بَییته، نَخواه تِ ره پَس هاده. مَردِمِ هِمراه هَمون‌ طی رِفتار هاکانین که اِنتظار دارنِنی شِمه هِمراه رِفتار هاکانِن. «اَگه فِقَط اونایی که شِما ره مِحَبَّت کاندِنه ره مِحَبَّت هاکانین، شِمه وِسه چه خیری دارنه؟ حَتَّی گِناهکارون هم اونایی ره که وِشونِ دوس دارنِنه ره مِحَبَّت کاندنه. و اَگه فِقَط اوناییِ که شِما ره خاری کاندِنه ره خاری هاکانین، شِمه وِسه چه خیری دارنه؟ حَتَّی گِناهکارون هم این طی کاندنه. و اگه اونایی ره قَرض هادین که دوندِنی شِمه قَرضِ پَس دِنِنه، شِمه وِسه چه نَفعی دارنه؟ حَتَّی گِناهکارون هم، دییه گِناهکارونِ قرض دِنِنه چوون دوندِنه یِتا روز شه قَرضِ پَس گِرنِنه. ولی شِما، شه دِشمِنونِ مِحَبَّت هاکانین و وِشونِ خاری هاکانین، و بدونِ اینکه پَس بَییتِنِ فکر دَووین، وِشونِ قَرض هادین، چوون شِمه پاداش، گَتِ و خِدائه متِعالِ ریکائون بونِنی، چوون وه ناشکرون و بدکارونِ هِمراه مِهرَوونِ. پَس رحیم بوئین، هَمون طی که شِمه آسِمونی پییِر رَحیمِ. «داوِری نَکنین تا شِما ره داوِری نَووه. مَحکوم نَکِنین تا مَحکوم نَووین. بِبَخشین تا بَخشیده بَووین. هادین تا شِما ره هِدا بَووه. یِتا دَئیل پِر هاکارده، فِشار هِدائه، تِکون هِدائه و سَرمَشت بَییه شِمه دومِنِ دِله دَشِندی بونه! چوون هر دَئیلِ هِمراه هادین، هَمون دَئیل هِمراه شِما ره هِدا بونه.» و این مَثِلِ هم وِشونِ وِسه بیارده و بااوته: «مگه یِتا کور تونده یِتا دییه کورِ عصاکَش بَووه؟ مگه هر دِتا چاه دِله نَکِفِنِنه؟ شاگرد شه اِسّائه جِم سَرتِر نییه، ولی وَختی کامِلاً شه تَعلیم و تربیتِ تِموم هاکانه، تونده شه اِسّائه واری بَووه. «چی طی کَمِلِ ذِرّه ره شه بِرارِ چشِ دِله ویندی، ولی اون دارکینگه ای که شه چشِ دِله دارنی ره نَویندی؟ چی طی توندی شه بِرارِ باری: ”بِرار، بییِل کَمِلِ ذِره ره تِ چشِ جِم بیرون بیارِم“، اِسا اون که دارکینگه ره شه چشِ دِله نَویندی؟ ای دِرو، اَوِّل دارکینگه ره شه چشِ جِم بیرون بیار، بعد بهتر توندی بَوینی تا کَمِلِ ذِره ره شه بِرارِ چشِ جِم بیرون بیاری. «هیچ وَخت خوارِ دار، بَدِ میوه ‌بار نیارنه و هیچ وَخت بَدِ دار، خوارِ میوه نَدِنه. هر داری ره وه میوهِ جِم بِونه بِشناسیِن. نَبونه لم طلیِ جِم انجیل بَچیئِن، و تَمشکِ بوته جِم انگور! خارِ مَردی شه دلِ، خوارِ اِمباریِ جِم، خواری بار یارنه، و بَدِ مَردی شه دِلِ، بَدِ اِمباریِ جِم بَدی بار یارنه. چوون زِوون اونچی که دلِ دِله سَر مَشتِ جِم، گَب زَنده. «چی طیِ که مِ ره ”آقا، آقا“ گانِنی، ولی اونچی گامبه ره عَمِل نَکاندینی؟ اون که مِ پَلی اِنه و مِ گَبِ اِشنُنه و اونِ عَمِل کانده، شِما ره سِراغ دِمبه، کیِ موندِنه. وه اون مَردی ره موندِنه که شه سرهِ بِساتِنِ وِسه، بِنه ره عمیق بَکِندیه و سِرهِ پِیِ، صخرهِ سَر بییِشته. وَختی سیل بییَمو و اوه اون سِره ره فشار بیارده، نَتونِسه اونِ تکون هاده، چوون محکم بِساته بَییه بییه. ولی اونی که مِ گَبِ اِشنُنه ولی اونِ عَمِل نَکانده، کِسی ره موندِنه که شه سِره ره، بدون پِی، بنه سَر بِساته. وَختی اوه اون سِره ره فِشار بیارده، دَرجا له بورده و اون سِرهِ ویرونی چَنده گَت بییه.» وَختی عیسی شه تِمومِ گَبِ مَردِمِ هِمراه تِموم هاکارده، کَفَرناحومِ شَهر بُورده. اونجه یِتا رومی اَفسِر دَییه که یِتا نوکِر داشته و خَله وه وِسه با ارزش بییه. وه نوکِر مَریض بییه و دَییه مِرده. وَختی اَفسِر عیسیِ آوازه ره بِشنُسه، یَهودِ گَت گَتِ جِم چَن نَفِرِ وه پَلی بَفرِسیه تا وه جِم بَخوان بِیّه و وه نوکِرِ شِفا هاده. وِشون عیسی پَلی بییَمونه و وه جِم خواهش تَمِنّا هاکاردِنه و بااوتِنه: «این مَردی لیاقت دارنه این لطفِ وه وِسه هاکانی، چوون اَمه مَردِمِ دوس دارنه و هَمونیِ که عبادتگاه ره اَمه وِسه بِساته.» عیسی وِشونِ هِمراه بُورده. وَختی سِرهِ نَزیکی بَرِسیه، اون اَفسِر شه رَفِقونِ جِم چَن نَفِر این پیغومِ هِمراه عیسی پَلی بَفرِسیه، بااوته: «ای آقا، شه ره زَحمِت نَده، چوون مِن لایق نیمه تِ مِ سِرهِ سَخفِ بِن بِئی. اینِ وِسه، شه ره لایق ندونِسِمه تِ پَلی بِیِّم. فِقَط یه کَلِمه بار، مِ نوکِر شِفا گِرنه. چوون مِن شه فرمونده دارمه. سربازونی هم شه دَسِ بِن دارمه. یِتا ره گامبه، ”بور“، شُونه؛ یِتا دییه ره گامبه، ”بِرو“، اِنه. شه نوکِرِ گامبه، ”این کارِ هاکان“ وه اون کارِ کانده عیسی وَختی اینِ بِشنُسه، وه گَبِ جِم خَله تَعَجِّب هاکارده و جَمیِّتی ره که وه دِمبالِ سَر اییَمونه ره هارِشیه و بااوته: «شِما ره گامبه، این طی ایمونی حَتّی اِسرائیلِ مَردِمِ دِله هم نَدیمه.» وَختی اَفسِرِ پِیغوم رِسونون سِره بَردَگِردِسِنه، اون نوکِرِ خوار و تَندِرِس بَدینه. چَن وَخت دییه، عیسی شه شاگِردون و یِتا گَتِ جَمیِّتِ هِمراه یِتا شَهر که وه اسم نائین بییه بُورده. وَختی شَهرِ دروازهِ نَزیکی بَرِسیه، بَدیئه یِتا مِیِّتِ وَرنِنه که یِتا بیوه‌زنائه تینا ریکا بییه. خَیلیا از شَهرِ مَردِم هم اون زِنا ره هَمراهی کاردِنه. عیسیِ خِداوند وَختی وه ره بَدیئه، وه دِل وه وِسه بَسوته و اون بیوه زِنا ره بااوته: «بِرمه نَکِن.» بعد جلو بورده و تابوتِ سَر دَس بییِشته. اونایی که تابوتِ وَردِنه، اِیست هاکاردِنه. عیسی بااوته: «ای جَوون، تِ ره گامبه، پِرِس!» مِرده راس بَییه و هِنیشته و گَب بَزوئِنِ شِروع هاکارده! عیسی وه ره وه مارِ دَس بِسپارِسه. تِمومِ مَردِم بَتِرسینه و هَمون طی که خِدا ره شُکر کاردِنه، گاتِنه: «یِتا گَتِ پیغَمبِر اَمه میون ظِهور هاکارده. خِدا شه قومِ مِلاقات هاکارده.» عیسیِ این کارِ خَوِر، تِموم یَهودیهِ دِله و اون دُورِ وَر دَپیته. یحییِ شاگِردون، یحیی ره تِمومِ این اتفاقائه جِم باخَوِر هاکاردِنه. پَس وه دِ نَفِر از شه شاگردونِ صدا هاکارده و این پِیغومِ هِمراه عیسیِ خِداوندِ پَلی بَفرِسیه و بااوته: «تِ همونی هَسی که وِنه بِیّه، یا یه نَفِرِ دییهِ اِنتِظارِ بَکِشیم؟» اون دِ نَفِر وَختی عیسیِ پَلی بییَمونه وه ره بااوتِنه: «یحییِ تَعمید دَهِنده اِما ره بَفرِسیه تا تِ جِم بَپِرسیم تِ هَمون تا هَسی که وِنه بِیّه، یا یه نَفِرِ دییهِ اِنتِظارِ بَکِشیم؟» هَمون مووقه، عیسی خَله از اونایی که درد و مَرِض و پلید اِرواح داشتِنه ره شِفا هِدا و یَته خَله کورونِ بینا هاکارده. بعد قاصِدونِ جِواب بااوته: «بُورین و اونچی بَدینی و بِشنُسِنی ره یحییِ وِسه بارین، که کورون ویندِنه، شَلون راه شُونِنه، جِذامیون شِفا گِرنِنه، غولا اِشنُنِنه، مِرده ها زنده بونِنه و فقیرونِ خَوِرِ خِش هِدا بونه. خِش به حالِ کِسی که مِ ره شَک نَکِنه.» وَختی یحییِ قاصِدون بُوردِنه، عیسی یحییِ خَوِری گَب بَزوئِنِ شِروع هاکارده و جَمیِّتِ بااوته: «چیِ بَدیئِنِ وِسه صَحرائه دِله بُورده بینی؟ لَلهِ بَدیئِنِ وِسه که وائه جِم لَرزِنه؟ پَس چیِ بَدیئِنِ وِسه بُوردِنی؟ یِتا مَردی که نَرمِ جِمه شه تَن دارنه؟ اونایی که پِر زَرق و برقِ جِمه پوشِنِنه و تِجَمُّلاتی زندگی کاندنه، پادشاهونِ کاخِ دِله دَرِنه. پَس چیِ بَدیئِنِ وِسه بُوردِنی؟ یِتا پیغَمبِرِ بَدیئِنِ وِسه؟ اَره، شِما ره گامبه وه یِتا پیغَمبِرِ جِم هم گَت تِرِ. وه همونِ که مِقَدَّسِ نوشته هائه دِله وه خَوِری بَنوِشته بَییه: «”اِسا شه قاصِدِ تِ جِم قبلتر فِرِسِندِمبه که تِ راه ره تِ وِسه آماده هاکانه.“ شِما ره گامبه یحییِ جِم گَت تِر کِسی مارِ جِم بِزا نَییه؛ ولی کِچیکترین، خِدائه پادشاهیِ دِله، وه جِم گَت تِرِ.» تِمومِ مَردِمی که این گَبِ بِشنُسِنه، حَتَّی خراجگیرون، تایید هاکاردِنه که خِدائه راه، حَقِّ، چوون یحییِ دَسِ جِم غسلِ تَعمید بَییته بینه. ولی عُلِمائه فِرقه فریسی و توراتِ مَلِّمون یحییِ جِم تَعمید نَییته بینه و این طی خِدائه اِراده ره شه وسه رَد هاکاردِنه. عیسی بااوته: «پَس این نَسلِ مَردِمِ چی ره تشبیه هاکانِم؟ چی ره موندِننه؟ وچونی وارینه که بازارِ دِله نیشِنِنه و هَمدییه ره صدا کاندِنه، گانِنه: «شِمه وِسه لَله وا بَزومی، نَرِقصینی؛ مرثیه بَخوندِسیمی، بِرمه نَکاردینی.“ چوون یحییِ تعمیددَهِنده بییَمو که نا نون خارده و نا شِراب نوشیه؛ بااوتینی، ”دِو دارنه.“ اِنسانِ ریکا، بییَمو که خارنه و نوشِنه؛ گانِنی، ”اِشکِم پیس و شِراب خوارِ آدِمِ، خراجگیرون و گِناهکارونِ رَفِقِ.“ ولی عقل و حِکمتِ وَچونِنه که دِرِسیه حِکمَتِ ثابت کاندِنه.» یِتا روز، یِتا از عُلِمائه فِرقه فَریسی، عیسی ره غِذا بَخوردِنِ وِسه دَعوِت هاکارده. عیسی اون فریسیِ سِره بُورده و سِفره سَر هِنیشته. اون شَهرِ دِله، یِتا گِناهکارِ زِنا دَییه که وَختی بِشنُسه عیسی اون فَریسیِ سِره مِهمونه، یِتا مَرمری ظَرف که عطرِ جِم پِر بییه ره شه هِمراه بیارده بِرمهِ هِمراه عیسیِ دِمبالِ سَر، وه لینگِ پلی اِیست هاکارده. بعد شه اَسری هِمراه عیسیِ لینگِ بَشُسه و شه گیسِ هِمراه اونِ خِشک هاکارده. بعد وه لینگا ره خاش هِدا و وه سَر عطر دَشِندیه. وَختی اون فریسی اینِ بَدیئه، شه پَلی بااوته: «اگه این مَردی راس راسی پِیغَمبِر بییه، دونِسه این زِنا که وه ره دَس کَشِنه چی طی زِناییِ؛ دونِسه که گِناهکارِ.» عیسی وه ره بااوته: «ای شَمعون، خوامبه یه چی تِ ره بارِم.» بااوته: «بَفِرمی، اِسّا!» عیسی بااوته: «یه نَفِر، دِ نَفِرِ جِم طَلِب داشته، یه نَفِرِ جِم پونصد روزِ دَسمِزِ اِندا، اون یِتائه جِم پِنجاه روزِ دَسمِزِ اِندا. ولی چوون هیچی نداشتِنه وه ره هادِن، هر دِتائه بدهی ره بِبَخشیه. اِسا تِ نَظِر کِدوم‌ ویشتر وه ره دوس دارنِنه؟» شَمعون جِواب هِدا: «مِ نَظِر اونی که ویشتَر بدهکار بییه و بَخشیده بَییه.» عیسی بااوته: «دِرِس بااوتی.» بعد، اون زِنا ره اشاره هاکارده و شَمعونِ بااوته: «این زِنا ره ویندی؟ تِ سِره بییَمومه، تِ مِ لینگِ بَشُسِنه وِسه اوه نیاردی، ولی این زِنا شه اَسریِ هِمراه مِ لینگا ره بَشُسه و شه گیسائه هِمراه خِشک هاکارده! تِ مِ ره خاش نِدائی، ولی این زِنا از وَختی که بییَمومه، یه لَحظه هم مِ لینگِ خاش هِدائِنِ جِم نِسّا. تِ مِ سَرِ راغون نَمالِسی، ولی وه مِ لینگا ره عطر بَمالِسه. پَس تِ ره گامبه، اینِ وِسه وه مِحَبَّتِ ویشتری نِشون دِنه، چوون وه تِمومِ گِناهون که خله بییه آمِرزیده بَییه. ولی اونی که کَمتِر بَخشیده بَییه، کمتِر هم مِحَبَّت کانده.» بعد اون زِنا ره هارِشیه و بااوته: «تِ گِناهون آمِرزیده بَییه!» مِهمونون هَمدییه ره بااوتِنه: «این کیِ که گِناهونِ هم بَخشِنه؟» عیسی اون زِنا ره بااوته: «تِ ایمون تِ ره نِجات هِدا، بور به‌سِلامت!» بعد از اون، عیسی شَهر به شَهر و روستا به روستا گِردِسه و خِدائه پادشاهیِ خَوِرِ خِشِ اِعلام کارده. وه دِوازدِه شاگِرد هم وه هِمراه دَینه، و زَن هائه جِم چَن نَفِر که پلید اِرواح و مَریضیِ جِم شِفا بَییته بینه وه هِمراه دَینه: مریِم که وه ره مَجْدَلیّه هم گاتِنه، که عیسی هَفت تا دِو وه جِم بیرون هاکارده بییه، یوآنّا خوزائه زِنا، که خوزا هیرودیسِ مِواشِر بییه، سوسن و یَته خَله زَن هائه دییه. این زَن ها شه داراییِ هِمراه عیسی و وه شاگِردونِ خِدمِت کاردِنه. مَردِم خَله شهرهائه جِم عیسیِ بَدیئِنِ وِسه اییَمونه و یَته خَله جَمیِّت جَمع بَینه، عیسی یِتا مَثِل وِشونِ وِسه بیارده: «یِتا روز یِتا برزگر تیم بَپاشیئِنِ وِسه بیرون بُورده. وَختی تیم پاشیه، اَت کم راه دِله دَکِته و لگِدمال بَییه و پَرِنده ها اونا ره بَخُردِنه. اَت کم دییه سنگلاخِ زِمینِ دِله دَکِته، و وَختی سَر بَکِشیه، خِشک بَییه، چوون نَم نِداشته. اَت کم دییه تَلیِ دِله دَکِته و تَلی، تیمِ هِمراه سَر بَکِشیه و اونا ره خَفه هاکارده. ولی تیمائه جِم اَت کم خوارِ زِمینِ دِله دَکِته و سَر بَکِشیه و صد بِرابر بار بیارده.» عیسی بَعد از اینکه این چیا ره بااوته، بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «هر‌ کی گوش شِنِوا دارنه، بِشنُئه!» وَختی شاگِردون این مَثِلِ مَعنی ره وه جِم بَپِرسینه. عیسی بااوته: «خِدائه پادشاهیِ سِرِّ بِفَهمِسِن، شِما ره هِدا بَییه، ولی بَقیه هِمراه مَثِلِ هِمراه گَب زَمبه، تا: «هارِشِن، ولی نَوینِن؛ بِشنُئِن، ولی نِفَهمِن.“ «مَثِلِ مَعنی اینِ: تیم، خِدائه کِلامِ. اون تیمایی که راهِ دِله کَفِنِنه، اونایینه که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه، بعد از اون ابلیس اِنه و اونِ وِشونِ دلِ جِم دِزِنه، تا نَتونِن ایمون بیارِن و نِجات بَیرِن. اون تیمایی که سنگلاخِ زِمینِ دِله کَفِنِنه اونایینه که وَختی خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه، اونِ خِشالیِ هِمراه قبول کاندِنه، ولی بِنه نَوِندِنه. اینا مِدّتِ کمی ایمون دارنِنه، ولی آزمودِ مووقه، شه ایمونِ از دَس دِنِنه. اون تیمایی که تَلیِ دِله کَفِنِنه، اونایینه که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه، ولی وَختی همین طی که زندگیِ دِله جلو شونِنه نِگرونی و پول و این دِنیائه خِشی ها وِشونِ خَفه کانده و وِشونِ میوه ثَمِر نَرِسِنه. ولی اون تیمایی که خوارِ زِمینِ دِله کَفِنِنه، اونایینه که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه، اونِ خوار و صافِ دِلِ هِمراه، محکم گِرنِنه و پایدار موندِنِنه و ثَمِر یارنِنه. «هیچ کی لَمپا ره رووشِن نَکانده که وه سَر، سَرپوش بییِلّه یا اونِ تَختِ بِن بییِلّه! بلکه لمپا ره، لَمپائه پایهِ سَر اییِلنه تا هر کی دِله اِنه، وه رووشِنایی ره بَوینه. چوون هیچیِ جا هِدا دَنیه که دیار نَووه و هیچیِ قایم هاکاردی دَنیه که بَرمِلا و دیار نَووه. پَس دقّت هاکانین چی طی اِشنُنِنی، چوون اونی که دارنه ره ویشتر هِدا بونه و اونی جِم که نِدارنه، هَمون هم که گَمون کانده دارنه هم، بَییته بونه.» هَمون مووقه، عیسیِ مار و بِرارون بییَمونه تا وه ره بَوینِن، ولی اَنده جَمیِّت زیاد بییه که نَتونِسِنه وه ره نَزیک بَووِن. پَس عیسی ره خَوِر هِدانه و بااوتِنه: «تِ مار و بِرارون بیرون اِیست هاکاردِنه و خواننه تِ ره بَوینِن.» ولی عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «مِ مار و بِرارون اونایینه که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه و اونِ عَمِل کاندِنه.» یِتا روز عیسی شه شاگِردونِ هِمراه یِتا لَتکا سِوار بَییه و وِشونِ بااوته: «دریائه اون دَس بُوریم.» وَختی لَتکائه هِمراه دیی شینه، عیسی، خو بُورده. یهویی دریا ره یِتا گَتِ کِلاک بَییته، اون طی که لَتکا دَییه اوهِ جِم پِر بونِسه و وِشونِ جان خَطِر دَکِته. شاگِردون عیسی پَلی بُوردِنه و وه ره بیدار هاکاردِنه و بااوتِنه: «ای اِسّا، ای اِسّا، دَره هِلاک بومبی!» عیسی بیدار بَییه و کِلاک و وا ره تَشِر بَزو. کِلاک هِنیشته و آروم بَییه. عیسی وِشونِ بااوته: «شِمه ایمون کِجه دَره؟» شاگِردون بِهت و وَحشِتِ هِمراه هَمدییه ره گاتِنه: «این دییه کیِ، حَتَّی وا و اوه ره دَستور دِنه و اونا وه جِم اِطاعت کاندِنه.» پَس وِشون لَتکائه هِمراه گِراسیانِ مَنطقه که جَلیلِ روب رو بییه بُوردِنه. وَختی عیسی لَتکائه جِم پیاده بَییه، یِتا دِو بَزوِ مَردیِ هِمراه که اون شَهرِ اَهالی بییه، روب رو بَییه که خَله وَخت وه نا لِواس دَپوشی بییه و نا سِره دِله زندگی کارده، بلکه قَبرسونِ دِله موندِسه. وَختی اون دِو بَزو عیسی ره بَدیئه، نعره بَکِشیه و وه لینگ دَکِته و دادِ هِمراه بااوته: «ای عیسی، خِدائه مِتعالِ ریکا، مِ هِمراه چی کار دارنی؟ تِ جِم خواهش کامبه مِ ره عِذاب نَدی!» چوون عیسی پلیدِ روحِ دَستور هِدا بییه اون مَردیِ جِم بیرون بِیّه. اون دِو چَن کَش وه ره بَییته بییه و با این که مَردیِ دَس و لینگِ غُل و زَنجیلِ هِمراه وَسِنه و وه جِم نِگهوونی کاردِنه، زنجیل ها ره پاره کارده و دِو وه ره صَحرائه دِله وَرده. عیسی وه جِم بَپِرسیه: «تِ اسم چیه؟» جِواب هِدا: «لشگر» چوون یَته خَله دِو اون مَردیِ دِله بُورده بینه. دِوها خواهِشِ هِمراه عیسی جِم بَخواسِنه که وِشونِ جَهنِمِ دِله دِم نَده. اون نَزیکی، یِتا گَتِ رمه خی دَییه که دَینه تپهِ سَر غِذا خاردِنه. دِوها وه جِم اِلتماس هاکاردِنه که اِجازه هاده خی هائه دِله بورِن، عیسی هم وِشونِ اِجازه هِدا. پَس، دِوها اون مَردیِ جِم بیرون بییَمونه و خی هائه دِله بُوردِنه، و خی ها تپهِ سَرِ جِم، دریائه سَمت دُوو بَییتِنه و دریا دِله دَکِتِنه و غرق بَینه. وَختی خی گالِشون اینِ بَدینه، در بُوردِنه و این جَریانِ شَهر و روستائه دِله پَخش هاکاردِنه. پَس مَردِم بیرون بییَمونه تا اونچی ره اتّفاق دَکِته بییه ره بَوینِن، وَختی عیسیِ پَلی بَرِسینه و بَدینه اون مَردی که دِوها وه جِم در بییَمو بینه، لِواس دَپوشیه و عاقل عیسیِ لینگِ پَلی نیشته، بَترسینه. اونایی که جَریانِ شه چِشِ هِمراه بَدیئه بینه، وِشونِ وسه تَعریف هاکاردِنه که اون دِو بَزو مَردی چی طی شِفا بییته. پَس تِمومِ گِراسیانِ مَنطقهِ مَردِم عیسی جِم بَخواسِنه اونجه جِم بُوره، چوون وِشون خَله بَتِرسی بینه. عیسی هم لَتکا سِوار بَییه و بُورده. اون مَردی که دِوها وه جِم بیرون بییَمو بینه، عیسی جِم خواهش تَمِنّا هاکارده تا بییِلّه وه هِمراه دَووه، ولی عیسی وه ره اِجازه نِدا و بااوته: «شه سِره بَردَگِرد و اونچی خِدا تِ وسه هاکارده ره تَعریف هاکان.» اون مَردی بُورده و اونچی عیسی وه وِسه هاکارده بییه ره تِمومِ شَهرِ دِله پَخش هاکارده. وَختی عیسی بَردَگِردِسه، مَردِم گرمیِ هِمراه وه جِم استقبال هاکاردِنه، چوون همه عیسیِ چِش به راه بینه. هَمون مووقه، یِتا مَردی که وه اسمِ یایروس بییه و یَهودیون عِبادَتگاهِ رئیس بییه، بییَمو، عیسیِ لینگ دَکته وخواهش تَمِنّا هاکارده که عیسی وه سِره بُوره، چوون وه، یِتا کیجا که حدوداً دِوازده ساله بییه، دَییه مِرده. وَختی عیسی راهِ دِله دَییه، جَمیِّت هر طَرِفِ جِم وه ره فِشار یاردِنه. اون میون، یِتا زِنا دَییه که دِوازدِه سال خونریزی داشته و [با اینکه تِموم شه دارایی ره طبیبونِ وِسه خرج هاکارده بییه،] هیچ کی نَتونِسه بییه وه ره مالجه هاکانه. اون زِنا از پِشتِ سَر، عیسی ره نزیک بَییه و عیسیِ قَوائه تِکِ دَس بَزو. دَرجا وه خونریزی‌ بَن بییَمو. عیسی بَپِرسیه: «کی مِ ره دَس بَزو؟» وَختی همه حاشا هاکاردِنه، پِطرُس بااوته: «اِسّا، مَردِم تِ ره از هر طَرِف دوره هاکاردِنه و فشار یارنِنه!» ولی عیسی بااوته: «یه نَفِر مِ ره دَس هاکارده! چوون بِفَهمِسِمه نیرویی مِ جِم خارج بَییه!» وَختی اون زِنا بَدیئه دییه نتونده شه ره جا هاده، تَرس و لَرزِ هِمراه جِلو بییَمو و عیسیِ لینگ دَکِته و همهِ پَلی بااوته که چه وه ره دَس هاکارده و چی طی دَرجا شِفا بَییته. عیسی وه ره بااوته: «دِتِر، تِ ایمون تِ ره شِفا هِدا. بور به‌سِلامِت.» عیسی هَمتی دَییه گَب زوئه که یه نَفِر اون رَئیسِ سِرهِ جِم بییَمو و بااوته: «تِ کیجا بَمِرده، دییه اِسّا ره زَحمِت نَده.» وَختی عیسی اینِ بِشنُسه، یایروسِ بااوته: «نَتِرس! فِقَط ایمون دار! تِ کیجا خوار بونه.» وَختی عیسی یایروسِ سِره بَرِسیه، نییِشته هیچ کی به جِز پِطرُس، یوحنا، یَعقوب و کیجائه پییِرمار وه هِمراه سِره دِله بورِن. تِمومِ مَردِم کیجا وِسه برمه زاری کاردِنه. ولی عیسی بااوته: «برمه نَکِنین، چوون کیجا نَمِرده بلکه خو دِله دَره.» وِشون وه ره نیشخن بَزونه، چوون دونِسِنه کیجا بَمِرده. عیسی کیجا وچهِ دَسِ بَییته و بااوته: «وَچه، پِرِس!» وه روح بَردَگِردِسه و دَرجا شه جائه سَر بِلِند بَییه. عیسی بااوته وه ره یه چی هادین بَخُره. کیجائه پییِر مار بِهت هاکاردِنه، ولی عیسی وِشونِ سفارش هاکارده این جَریانِ هیچ کَسِ پَلی نارِن. عیسی اون دِوازدِه رَسولِ شه دور جَمع هاکارده و وِشونِ قِوَّت و اِقتدار هِدا تا تِمومِ دِوها ره بیرون هاکانِن و مَریضی ها ره شِفا بِبَخشِن؛ و وِشونِ بَفرِسیه تا خِدائه پادشاهیِ خَوِرِ خِشِ اِعلام هاکانِن و مَریضونِ شِفا هادِن. وِشونِ بااوته: «سَفِرِ وِسه هیچی نَیرین، نا دَسِ چو، نا کِلوار، نا نون، نا پول و نا اضافی جِمه. هر سِره ای که دِله بُوردینی، تا وَختی اون مَحلِ جِم نَشینی اون سِره دِله بَمونین. اگه مَردِم شِما ره قبول نَکاردِنه، وَختی وِشونِ شَهرِ جِم شونِنی، شه لینگِ گردِ خاک بَتِکونین تا وِشونِ وِسه گِواهی ای بوئه که خِدا نسبت به وِشون غَضِب دارنه.» رَسولون راه دَکتِنه، یِتا روستائه جِم، یِتا دییه روستا شینه و هر جا رِسینه خِدائه پادشاهیِ خَوِرِ خِشِ اِعلام کاردِنه و مریضونِ شِفا دانه. تِمومِ این جَریانِ خَوِر هیرودیسِ پادشاهِ گوش بَرِسیه، هیرودیس حیرون و سرگردون بَیی بییه، چوون بَعضی گاتِنه عیسی هَمون یحییِ که مِرده هائه جِم بِلِند بَییه. بَعضی دییه گاتِنه اِیلیائه پِیغَمبِر ظِهور هاکارده، و بعضیا هم گاتِنه یِتا از قدیمی پیغمبِرون زنده بَییه. ولی هیرودیس بااوته: «مِن یحییِ کلّه ره وه تَنِ جِم سیوا هاکاردِمه. پَس این کیِ که مِن این چیا ره وه خَوِری اِشنُمبه؟» وه تَقِلّا کارده عیسی ره بَوینه. وَختی رسولون بَردَگِردِسِنه، هر چی هاکارده بینه ره عیسیِ وِسه بااوتِنه. بعد وِشونِ شه هِمراه بِیت‌صِیْدائه شَهر بَوِرده تا اونجه تینا بوئِن. وَختی جَمیِّت اینِ بِفَهمِسِنه عیسیِ دِمبال راه دَکِتِنه. عیسی هم وِشونِ قبول هاکارده و وِشونِ هِمراه خِدائه پادشاهیِ خَوِری گَب بَزو و اونایی ره که شِفا نیاز داشتِنه ره شِفا هِدا. نِماشونِ مووقه، دِوازِه رسول، عیسی پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «جَمیِّتِ مِرَخص هاکان تا روستاها و این دورِ وَر زِمین سَر بورِن و غذا و سرپناه پی دا هاکانِن، چوون اینجه یتا دور افتاده جائه.» عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «شه شِما وِشونِ غِذا هادین.» وِشون بااوتِنه: «اِما به جِز پِنج تا نون و دِتا مائی هیچی نِدارمی، مگه اینکه بُوریم و تِمومِ این مَردِمِ وِسه غِذا بَخرینیم.» اونجه حدودِ پِنج هزار مَردی دَینه. عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «مَردِمِ پِنجاه تا پِنجاه تا رَسِد هاکانین و هِنیشونین.» شاگِردون هم همین طی هاکاردِنه و همه ره هِنیشِندینه. اون وَخت عیسی پَنج تا نون و دِ تا مائی ره بَییته، آسمونِ هارِشیه و شکر هاکارده، اون نونا ره تیکه هاکارده و شه شاگِردون هِدا تا مَردِمِ پلی بییِلِّن. همه بَخُردِنه و سیر بَینه و دِوازه تا زَمبیل هم اون تیکه هائه جِم که بَمونِسه بییه ره جَمع ‌هاکاردِنه. یِتا روز عیسی خَلوِتی دِله دَییه دِعا کارده، وه شاگِردون وه هِمراه دَینه. عیسی وِشونِ جِم بَپِرسیه: «مَردِم گانِنه مِن کیمه؟» شاگِردون جِواب هِدانه: «بَعضی گانِنه یحییِ تعمیددَهِنده ای، بَعضی دییه گانِنه اِیلیایی، و بَعضی هم تِ ره یِتا از قدیمی پیغَمبِرون دوندِنه که زنده بَییه.» عیسی وِشونِ جِم بَپِرسیه: «شِما چی؟ شِمه نَظِر مِن کیمه؟» پِطرُس جِواب هِدا: «تِ مَسیحِ موعودِ خِدایی.» بعد عیسی وِشونِ قَدِغَن هاکارده و دستور هِدا اینِ هیچ کَسِ پَلی نارِن، و بااوته: «اِنسانِ ریکا وِنه خَله رَنج بَکِشه و یَهودِ گَت گَتِ و مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون وه ره رَد هاکانِن و بَکوشِن و سِوّمین روز زِنده بَووه.» بعد همه ره بااوته: «اگه کِسی بِخوائه مِ دِمبال بِیّه، وِنه شه جِم بُگذِره، هر روز شه صَلیبِ بَیره و مِ دِمبال بِیّه. چوون هر کی بِخوائه شه جانِ نِجات هاده، اونِ از دَس دِنه؛ ولی هر کی شه جانِ مِ ‌خاطری از دَس هاده، اونِ نِجات دِنه. آدِمِ وِسه چه فایده دارنه که تِمومِ دِنیا ره به دَس بیاره، ولی شه جانِ از دَس هاده یا اونِ تَلِف هاکانه. چوون هر کی مِ جِم و مِ گَبِ جِم عار داره، اِنسانِ ریکا وَختی شه جِلال و شه پییِرِ جِلالِ دِله، مِقدَّسِ فرشته هائه هِمراه بِّیه، وه جِم عار دارنه. حَییقتاً شِما ره گامبه، بَعضی اینجه اِیست هاکاردِنه که تا خِدائه پادشاهی ره نَوینِن، نَمیرنِنه.» حدوداً هشت روز بعد از این گَب ها، عیسی، پِطرُس و یوحنا و یَعقوبِ بَییته و یِتا کوهِ سَر بَوِرده تا دِعا هاکانه. هَمون مووقه که دِعا کارده، وه دیمِ وَضع بَردَگِردِسه و وه جِمه اِسبه و نورانی بَییه. یهویی دِتا مَردی، موسی و اِیلیائه پِیغَمبِر، ظاهر بَینه و وه هِمراه دَینه گَب زونه. وِشون با شکوه و نورانی ظاهرِ هِمراه، ظاهر بَینه و عیسیِ هِمراه وه بَمِردِنِ خَوِری که اورشَلیمِ دِله وِنه اِتّفاق دَکِفه، گَب زونه. پِطرُس و وه همراهون خووِلی بینه، ولی وَختی بیدار بَینه، عیسیِ جِلال و اون دِتا مردیِ که وه پَلی اِیست هاکارده بینه ره بَدینه. وَختی اون دِ نَفِر عیسیِ وَرِ جِم شینه، پِطرُس عیسی ره بااوته: «اِسّا، چَنده خوارِ اِما اینجه دَرِمبی! بییِل سه تا سایبون بَسازیم، یِتا تِ وِسه، یِتا موسی وسه و یِتا دییه هم اِیلیائه وِسه.» وه نَدونِسه دَره چی گانه. پطرسِ گَب هَمتی تِموم نَییه بییه که یِتا اَبر بییَمو و وِشونِ سَر سایه دِم هِدا. وَختی اَبر وِشونِ دُورِ بَییته شاگِردون بَتِرسینه. اون وَخت اَبر جِم یِتا صِدا در بییَمو که «این مِ ریکائه که وه ره انتخاب هاکاردِمه؛ وه گَبِ گوش هادین!» وَختی صِدا قَطع بَییه، عیسی ره تینا بَدینه. شاگِردون اون مووقه اونچیِ جِم که بَدی بینه هیچ کسِ هیچی نااوتِنه. فِردائه اون روز، وَختی عیسی کوهِ جِم جِر بییَمو، جَمیِّتِ زیادی وه بَدیئِنِ وِسه بییَمونه. یهویی یِتا مَردی جَمیِّتِ دِله داد بَکِشیه: «اِسّا، تِ ره اِلتماس کامبه مِ ریکا که مِ یِتا وَچه هَسه ره هارشی و کُمِک هاکانی. یهویی روح وه ره گِرنه و وه دَرجا نَعره کَشِنه و غَش کانده، اون طی که وه دِهون کَف کانده و وه تَن لَرزه کَفِنه و به سَختی وه ره وِل کانده. تِ شاگردونِ جِم اِلتماس هاکاردِمه وه ره بیرون هاکانِن، ولی نَتونِسِنه.» عیسی جِواب هِدا: «اِی منحرف و بی‌ایمونِ نَسل، تا کی شِمه هِمراه دَووِم و شِما ره تِحَمُّل هاکانِم؟ شه ریکا ره اینجه بیار.» هَمون مووقه که ریکا دَییه عیسیِ پَلی اییَموئه، دِو وه ره بِنه بَزو و وه ره غشگری دِم هِدا. ولی عیسی دِوِ تَشِر بَزو و ریکا ره شِفا هِدا و وه پییِرِ دَس بِسپارِسه. تِمومِ مَردِم خِدائه بِزرگیِ جِم حِیرت هاکاردِنه. ولی هَمون طی که همه عیسیِ کاراِ جِم هاج و واج بَمونِسه بینه، وه شه شاگِردون بااوته: «اونچی که خوامبه شِما ره بارِمِ خَله خوار شه خاطِر بِسپارین: اِنسانِ ریکا ره مَردِمِ دَس تَسلیم کاندِنه.» ولی وِشون وه منظورِ نِفَهمِسِنه؛ چوون وِشونِ جِم مَخفی بَمونِسه بییه تا اونِ نِفَهمِن؛ و تَرسینه اینِ خَوِری هم وه جِم سِئال هاکانِن. یِتا روز شاگردونِ میون بَحث بَییه که وِشونِ دِله کی هَمِهِ جِم گَت تِرِ. عیسی که اونچیِ جِم که وِشونِ دِلِ دِله دَییه خَوِر داشته، یِتا کِچیکِ وچه ره بَییته شه پَلی بییِشته، و وِشونِ بااوته: «هر‌ کی این وَچه ره مِ اسمِ خاطِری قبول هاکانه، مِ ره قَبول هاکارده؛ و هر کی مِ ره قَبول هاکانه، اونی که مِ ره بَفرِسیه ره قَبول هاکارده. چوون شِما همهِ میون اونی گَت تِرِ که هَمهِ جِم کِچیکتر بوئه.» یوحنا بااوته: «اِی اِسّا، یه نَفِرِ بَدیمی که تِ اسمِ هِمراه دِو بیرون کارده، ولی چوون اَمه جِم نَییه، تَقِلّا هاکاردیمی وه دَمِ بَیریم.» ولی عیسی بااوته: «وه دَمِ نَیرین، چوون هر کی شِمه علیه نَبوئه، شِمه هِمرائه.» وَختی اون روزا بَرِسیه که قِرار بییه عیسی آسِمون بَردَگِرده، وه مِصَمَم بَییه که اورشَلیم بُوره. وه قبل از اینکه بوره چَن نَفِرِ بَفرِسیه تا یِتا از سامِریونِ روستاهائه دِله بورِن و یه جا ره وه وِسه تَدارک بَوینِن. ولی اونجهِ مَردِم وه ره قبول نَکاردِنه، چوون دونِسِنه وه مِصَمَمِ که اورشَلیم بوره. وَختی وه شاگِردون، یَعقوب و یوحنا، اینِ بَدینه، عیسی ره بااوتِنه: «ای آقا، خوانی باریم آسِمونِ جِم تَش بِواره و تِمومِ وِشونِ هِلاک هاکانه ولی عیسی بَردَگِردِسه، وِشونِ تَشِر بَزو، [بااوته: شِما نَدوندِنی کِدوم روحِ جِم هَسینی! چوون اِنسانِ ریکا نییَمو تا مَردِمِ جانِ هِلاک هاکانه بلکه بییَمو تا اونِ نِجات هاده.»] بعد عیسی و وه شاگِردون یِتا دییه روستا بُوردِنه. راهِ دِله، یه نَفِر عیسی ره بااوته: «هر‌جا بُوری، تِ دِمبال اِمبه.» عیسی جِواب هِدا: «شالها کِلی و پَرِنده ها لونه دارنِنه، ولی اِنسانِ ریکا حَتَّی جایی نِدارنه شه سَرِ بییِلّه.» عیسی یه نَفِرِ دییه ره بااوته: «مِ ره پیروی هاکان.» ولی وه جِواب هِدا: «ای آقا، بییِل اَوِّل بُورِم و بعد از اینکه مِ پییِر بَمِرده و وه ره دَفن هاکاردِمه، بِیّم.» عیسی وه ره بااوته: «بییِل مِرده ها، شه مِرده ها ره خاک بِسپارِن؛ تِ وِنه بُوری و خِدائه پادشاهیِ خَوِرِ اِعلام هاکانی.» یه نَفِرِ دییه بااوته: «ای آقا، مِن تِ هِمراه اِمبه، ولی اِجازه هاده اَوِّل شه خانِوادهِ هِمراه خِداحافظی هاکانِم.» عیسی وه جِواب بااوته: «کِسی که شُخم‌بَزوئِنِ شِروع هاکانه و شه دِمبالِ سَرِ هارِشه، خِدائه پادشاهیِ لیاقتِ نِدارنه.» بعد از اون، عیسیِ خِداوند هِفتاد نَفِر دییه ره اِنتخاب هاکارده و وِشونِ دِتا دِتا شه جِم قبلتَر شَهر و دیاری که شه در نَظِر داشته اونجه بُوره، بَفرِسیه. وِشونِ بااوته: «محصول زیادِ ولی کارگر کم. پَس صاحاب مَحصولِ جِم بِخوائین تا کارگرونِ ویشتری ره محصولِ سَر بَفرِسه. بُورین! مِن شِما ره وره هائه واری وِرگائه دِله فِرِسِندِمبه. شه هِمراه پول و کِلوار و کُوش نَوِرین، و راه دِله شه وَختِ سِلام و احوالپِرسیِ وِسه تَلِف نَکِنین. هر سرهِ دِله که شونِنی، اَوِّل بارین: ”صِلح و سِلام بر این سِره دَووه.“ اگه اون سِره دِله کِسی صِلح و سِلامِ اَهل بوئه، شِمه صِلح و سِلام وه سَر موندِنه؛ وگرنه، شه شِما ره بَرگِردِنه. اون سِره دِله بَمونین و هر چی شِمه پَلی بییِشتِنه، بَخُرین و بَنوشین، چوون کارگر شه دَسمِزِ مِستَحَقِ. این سِره اون سِره نَکِنین. وَختی یِتا شَهرِ دِله بُوردینی و شِما ره قبول هاکاردِنه، هر چی شِمه پَلی بییِشتِنه، بَخُرین. اونجهِ مریضونِ شِفا هادین و بارین: ”خِدائه پادشاهی شِما ره نَزیکِ.“ ولی هر وَخت یِتا شَهرِ دِله بُوردینی و شِما ره قبول نَکاردِنه، اون شَهرِ کر و کوچه دِله بُورین و بارین: ”حَتّی اِما شِمه شَهرِ گردِ خاکِ که اَمه لینگِ سَر نیشته ره، شِمه علیه تکون دِمبی. ولی اینِ بَدونین که خِدائه پادشاهی نزیکِ.“ بَدونین داوِریِ روز، مِجازاتِ تِحَمُّل سُدومِ شَهرِ وِسه که گِناهِ جِم پِر بییه، راحت تِرِ تا اون شَهرِ وِسه. «وای بر تِ، ای خورازینِ شَهر! وای بر تِ، ای بِیت‌صِیْدائه شَهر! چوون اگه معجزاتی که شِمه دِله اِنجام بَییه، صور و صیدونِ شهرائه دِله اِنجام بونِسه، اونجهِ مَردِم خَله قبلتر پلاس شه تَن کاردِنه و شه سَرِ تیل وَسِنه و توبه کاردِنه. ولی داوِریِ روز، مِجازاتِ تِحَمُّل، صور و صیدونِ وِسه راحت تِرِ تا شِمه وِسه. و تِ ای کَفَرناحومِ شَهر، خیال کاندی تا آسِمون سَر کَشِنی؟ نا، بلکه جَهَنِمِ دِله سرنگون بونی. «بعد شه شاگِردونِ بااوته: هر‌ کی شِمه گَبِ گوشِ هاکانه، مِ گَبِ گوش هاکارده؛ و هر کی شِما ره قَبول نَکِنه، مِ ره قَبول نَکارده؛ ولی هر کی مِ ره قبول نَکِنه، اونی که مِ ره بَفرِسیه ره قَبول نَکارده.» اون هِفتاد نَفِر خِشالیِ هِمراه بَردَگِردِسِنه و بااوتِنه: «ای آقا، تِ اسمِ هِمراه حَتَّی دِوها هم اَمه جِم اِطاعت کاندنه.» عیسی وِشونِ بااوته: «مِن شیطانِ بَدیمه که برقِ واری آسِمونِ جِم جِر دَکَته. اِسا شِما ره اقتدار دِمبه که مَرها و عَقرِبها ره شه لینگِ بِن لِه هاکانین و دِشمِنِ تِمومِ قِوَّتِ از بین بَوِرین، هیچی شِما ره آسیب نَرِسِندِنه. ولی اینِ وِسه خِشالی نَکِنین که پلیدِ اِرواح شِمه جِم اِطاعت کاندنه، بلکه اینِ وِسه خِشال بوئین که شِمه اِسم آسمونِ دِله بَنوِشته بَییه.» هَمون لَحظه، عیسی روح‌القدسِ دِله شاد بَییه و بااوته: «ای پییِر، آسِمون و زِمینِ صاحاب، تِ ره شکر کامبه که این چیا ره عاقلون و حَکیمونِ جِم قایم هاکاردی و کِچیکِ وَچونِ وِسه دیار هاکاردی. اره، ای پییِر، چوون این اون چی بییه که تِ ره خِشال کارده. مِ پییِر همه چی ره مِ دَس بِسپارِسه. هیچ کَس نَدونده ریکا کیِ به جِز پییِر، و هیچ کس نَدونده پییِر کیِ به جِز ریکا، و اونایی که ریکا بِخوائه، پییِرِ وِشونِ وِسه دیار هاکانه.» بعد تیناریِ دِله، شه شاگِردونِ هارِشیه و بااوته: «خِش به حال شِما که این چیا ره ویندِنی. چوون شِما ره گامبه یَته خَله پِیغَمبِرون و پادشاهون آرزو داشتِنه اونچی که شِما ویندِنی ره بَوینِن و نَدینه، و اونچی که شِما اِشنُنِنی ره، بشنُئِن و نِشنُسِنه.» یِتا روز، توراتِ عُلِمائه جِم یه نَفِر بِلِند بَییه تا این سِئالِ هِمراه عیسی ره آزمود هاکانه، بااوته: «ای اِسّا، چی هاکانِم تا اَبدی زندگی ره به دَس بیارِم؟» عیسی وه جِواب بااوته: «تورات دِله چی بَنوِشته بَییه؟ اونِ جِم چی فَهمِنی؟» جِواب هِدا: «‌”خِداوندْ شه خِدا ره شه تِمومِ دِل و شه تِمومِ جان و شه تِمومِ قِوَّت و شه تِمومِ فِکرِ هِمراه دوس دار“؛ و شه هَمساده ره شه جانِ واری دوس دار.“ عیسی وه ره بااوته: «دِرِس جِواب هِدایی. اینِ به‌جا بیار که زِندِگی ره دارنی.» ولی وه شه توجیه هاکاردِنِ وِسه عیسی جِم بَپِرسیه: «مِ هَمساده کیِ؟» عیسی وه جِواب بااوته: «یِتا مَردی اورشَلیمِ جِم اَریحائه شَهر شیه. راه دِله راهزِنونِ دَس دَکِته. وِشون وه ره لِخت هاکاردِنه، کُتِک بَزونه، و وه ره نیمه‌جان وِل هاکاردِنه و بُوردِنه. اتفاقاً مَعبدِ یِتا کاهِن اونجه جِم رَد بونِسه. ولی وَختی وه چِش اون مَردی ره بَخُرده، شه راه ره وَل هاکارده و راهِ اون دَسِ جِم بُورده. همین طی هم مَعبِدِ یِتا خادِم هَم اونجه جِم رَد بونِسه. وَختی اونجه بَرِسیه و اون مَردی ره بَدیئه، شه راه ره وَل هاکارده و راهِ اون دَسِ جِم بُورده. ولی یِتا مسافر که سامری بییه وَختی اونجه بَرِسیه و اون مَردی ره بَدیئه، وه دِل وه وِسه بَسوته. پَس وه پَلی بُورده، وه زخمِ سَر شِراب دَشِندیه و راغون بِمالسه و دَوِسه. بعد وه ره شه خَرِ سَر سِوار هاکارده و یِتا مسافِرخانهِ دِله بَوِرده و وه جِم پَرِستاری هاکارده. فِردائه اون روز، مسافِرخانهِ صاحابِ دِ دینار، که دِ روزِ کارگرِ دَسمِزِ اِندا بییه، هِدا و بااوته: ”این مَردیِ جِم پَرِستاری هاکان و اگه اینِ جِم ویشتر خَرج هاکاردی، وَختی بَردَگِردِم تِ ره دِمبه.“ اِسا تِ ‌نَظِر‌ این سه تائه دِله کِدوم یِتا، اون مَردی که راهزِنون دَس دَکِته بییهِ، هَمساده بییه؟» اون عالِم جِواب هِدا: «اون که وه ره رَحم هاکارده.» عیسی بااوته: «بور و تِ هم این طی هاکان.» وَختی راه دِله دَیی شینه، یتا روستا بَرِسینه. اونجه یِتا زِنا که وه اسم مارتا بییه عیسی ره شه سِره دَعوِت هاکارده. مارتا یِتا خواخر داشته که وه اِسم مَریِم بییه. مَریِم عیسیِ لینگِ پَلی نیشته بییه و وه گَبِ گوش دائه. ولی مارتا سَخت پَذیراییِ مَشغول بییه، مارتا عیسی پَلی بییَمو و بااوته: «ای آقا، تِ وِسه مهم نییه که مِ خواخِر مِ ره پَذیراییِ دِله تینا بییِشته؟ وه ره بار مِ ره کُمِک هاکانه!» ولی عیسیِ خِداوند جِواب هِدا: «مارتا! مارتا! تِ خَله چیائه وِسه شه ره پَریشون و نِگرون کاندی، اِسا اون که یِتا چی اَهمیَّت دارنه؛ و مریِم خوارِ چی ره انتخاب هاکارده، که وه جِم بَییته نَوونه.» یِتا روز عیسی یه جا دَییه دِعا کارده. وَختی وه دِعا تِموم بَییه، یِتا از وه شاگِردون وه ره بااوته: «ای آقا، دِعا هاکاردِنِ اِما ره یاد هاده، هَمون‌طی که یحیی شه شاگِردونِ یاد هِدا.» عیسی وِشونِ بااوته: هر وَخت دِعا کاندینی، بارین: ”ای پییِر، تِ اسم مِقدّس بوئه، تِ پادشاهی بِیّه، اَمه هر روزِ نونِ هر روز اِما ره هاده. اَمه گِناهونِ بِبَخش، چوون اِما هم تِمومِ اوناییِ که اِما ره مدیونِنه ره بَخشِمبی. اِما ره آزمودِ دِله نیار» بعد وِشونِ بااوته: «کِدوم یِتا از شِما رَفِقی دارنه که نِصفِ شو وه پَلی بُوره و باره: ”ای رَفِق، سه تا نون مِ ره قَرض هاده، چوون یِتا از مِ رَفِقون سَفِرِ جِم بَرِسیه، و هیچی نِدارمه وه پلی بییِلِّم،“ وه سِرهِ دِله، جِواب هاده: ”مِ ره زَحمِت نَده. در کِلیتِ، و مِ وَچون مِ هِمراه لا دِله دَرِنه. نتومبه لائه جِم پِرِسِم و یه چی تِ ره هادِم.“ شِما ره گامبه، حَتَّی اگه ‌شه رَفِقِ وِسه بِلند نَووه و وه ره نون نَده، وه اصرارِ خاطِری بِلِند بونه و هر چی نیاز دارنه ره وه ره دِنه. «پَس شِما ره گامبه، بِخوائن که شِما ره هِدا بونه؛ بَگِردین که پی دا کاندینی؛ در بَزِنین که در شِمه وِسه واز بونه. چوون هر کی بِخوائه، به‌دس یارنه؛ و هر کی بَگِرده، پی دا کانده؛ و هر کی دَر بَزِنه، در وه وِسه واز بونه. کِدوم‌ یِتا از شِمه پییرون، اگه وه ریکا وه جِم مائی بِخوائه، یِتا مَر وه ره دِنه؟ یا اگِه مِرغانه بِخوائه، یِتا عقرِب وه ره دِنه؟ پَس اگه شِما که اَنده بَد ذاتِنی دوندِنی که وِنه شه وَچونِ خوارِ چی هادین، چَنده ویشتر شِمه آسِمونی پییِر، روح‌القُدُسِ هر کیِ که وه جِم بِخوائه، بَخشِنه.» اَت کَش عیسی یِتا لالِ دِوِ یه نَفِرِ جِم بیرون کارده. وَختی دِو بیرون بُورده، لالِ مَردی تونِسه گَب بَزِنه و مَردِم بِهت هاکاردِنه. ولی بعضیا بااوتِنه: «وه دِوها ره بِعِلزِبولِ کُمِکِ هِمراه که دِوهائه رَئیسِ بیرون کانده.» بَقیه هم این نیِّتِ هِمراه که وه ره آزمود هاکانِن، وه جِم یِتا آسِمونی نِشونه بَخواسِنه. عیسی وِشونِ فِکرِ بَخوندِسه و وِشونِ بااوته: «هر مملکتی که شه علیه دِ دَسه بَووه، نابود بونه و هر سِره ای که وه دِله دِ دَسِگی دَووه، پاشِنه. اگه شیطان هم شه علیه دِ دَسه بَووه، چی طی وه مملکت پا بَرجا موندِنه؟ چوون گانِنی مِن دِوها ره بِعِلزِبولِ کُمِکِ هِمراه بیرون کامبه. اگه مِن بِعِلزِبولِ کُمِکِ هِمراه دِوها ره بیرون کامبه، شِمه شاگِردون کِنه کُمِکِ هِمراه اونا ره بیرون کاندنه؟ پَس وِشون، شِما ره داوِری کاندنه. ولی اگِه مِن خِدائه قِوَّتِ هِمراه دِوها ره بیرون کامبه، پَس این نِشون دِنه خِدائه پادشاهی شِما ره بَرِسیه. وَختی یِتا قِدّارِ مَردی که کامِلاً مِسَلّحِ، شه کاخِ جِم محافظت هاکانه وه اَموال در امان موندِنه. ولی وَختی یه نَفِر که وه جِم قِدّارتَرِ، وه ره حَمله هاکانه، وه ره شکست دِنه و سِلاحیِ که اون مَردی وه سَر بالِسه ره وه جِم گِرنه و تِمومِ وه دارایی ره تاراج کانده. «هر کی مِ هِمراه نییه، مِ علیه، و هر کی مِ هِمراه جَمع نَکِنه، تار و مار سازِنه. «وَختی که پَلیدِ روح یه نَفِرِ جِم بیرون اِنه، خِشک و بَرَهوتِ جائه دِله شونه تا یِتا جا شه اِستراحتِ وِسه پی دا هاکانه. ولی چوون پی دا نَکانده شه هِمراه گانه: ”اون سِره ای که وه جِم بییَمومه ره بَرگِردِمبه.“ وَختی اونجه رِسِنه و اون سِره ره سازه بَزو و تَمیز وینده شُونه و هَفت تا روح شه جِم بَدتِرِ یارنه و همه با هم دِله شونِنه و اونجه ساکن بونِنه. اون وَخت اون آدِمِ عاقبت وه اَوِّلِ کَشِ جِم، هم بَدتِر بونه.» وَختی که عیسی این گَب ها ره گاته، یِتا زِنا جَمیِّتِ دِله شه صدا ره بِلِند هاکارده و بااوته: «خِش به حال ماری که تِ ره دِنیا بیارده و تِ ره شیر هِدا.» ولی عیسی وه جِواب بااوته: «خِش به حال اونایی که خِدائه کِلامِ اِشنُنِنه و اونِ به جا یارنِنه.» وَختی که جَمیِّت زیاد بونِسه، عیسی بااوته: «این نَسلِ مَردِم چَنده شَرورِنه. وِشون یِتا نِشونه خوانِنه! ولی نِشونه ای وِشونِ هِدا نَوونه جز یونِسِ پِیغَمبِرِ نِشونه. چوون هَمون‌طی که یونس، نینوائه مَردِمِ وسه نِشونه بییه، اِنسانِ ریکا هم این نَسلِ وِسه نِشونه بونه. داوِریِ روز، جِنوبِ مَلِکه، این نَسلِ هِمراه حِرِسِنه و وِشونِ مَحکوم کانده، چوون وه، دِنیائه اون سَرِ جِم بییَمو تا سِلیمونِ حِکمَتِ بِشنُئه، اِسا اونی که اینجه دَره سِلیمونِ جِم گَت تِرِ. نینوائه مَردِم، داوِری روز این نَسلِ هِمراه حِرِسِنِنه و وِشونِ مَحکوم کاندِنه، چوون وِشون یونسِ موعظهِ خاطِری توبه هاکاردِنه، و اِسا اونی که اینجه دَره یونِسِ جِم گَت تِرِ. «هیچ کی لمپایی که شه استفادهِ وِسه رووشِن هاکارده ره اَی اِمباری دِله بَرنِگاردِنه، بلکه لَمپا ره پایهِ سَر اییِلنه تا هر کی دِله بِیّه روشِنایی ره بَوینه. تِ چش، تِ تَنِ لمپائه. اگه تِ چِش سالم بوئه، تِموم تِ وجود رووشن بونه. ولی اگه تِ چِش فاسد بوئه، تِموم تِ وجودِ تاریکی گِرنه. مواظب باش، نکنه اون نُوری که تِ دِله دَره، تاریکی بوئه. اگه تِموم تِ وجود رووشن بوئه و هیچ تاریکی ای اونِ دِله دَنی بوئه، اون وَخت، مووقه ای واریِ که لَمپائه نور تِ ره تابِنه، تِمومِ تِ وجود رووشِناییِ دِله دَره.» وَختی عیسی شه گَبِ تِموم هاکارده، یِتا از عُلِمائه فِرقه فریسی وه ره غِذائه وِسه دَعوِت هاکارده. پَس عیسی وه سِره بُورده و هِنیشته. ولی وَختی فریسی بَدیئه، عیسی شه دَسِ قبلِ از غِذا نَشُسه، خَله تَعَجِّب هاکارده. اون وَخت عیسیِ خِداوند وه ره بااوته: «شِما فریسیون، پِشقاب و پیالهِ بیرونِ تمیز کاندینی، ولی وه دِله طِمَع و بَدیِ جِم پِرِ! ای نادونون، مگه اونی که بیرونِ بِساته، دِله ره هم نِساته؟ پَس اون چیایی جِم که شه دلِ دِله دارنِنی صَدَقه هادین و ویندِنی که همه چی شِمه وِسه پاکِ. «وای بر شِما ای عُلِمائه فَریسی! شِما نَعناع و شِفید و همه جور سَبزیِ جِم دَه‌ به یک دِنِنی، ولی عِدالَتِ نَدید گِرنِنی و خِدائه مِحَبَّتِ جِم غافِلِنی. اینا ره هم وِنه به‌جا یاردینی و اونا ره هم از یاد نَوِردینی. وای به حال شِما ای عُلِمائه فریسی! چوون دوس دارنِنی عِبادَتگاهِ دِله بِهتَرین جا هِنیشین و مَردِم، کوچه بازارِ دِله شِما ره سِلام هاکانِن. وای بر شِما! چوون شِما بی علامتِ قبرا ره مُوندِنِنی که مَردِم نَدوندِنه و اونائه سَر راه شونِنه.» یتا از توراتِ مَلّمون عیسیِ جِواب بااوته: «اِسّا، تِ این گَبهائه هِمراه اِما ره هم توهین کاندی.» عیسی بااوته: «وای بر شِما، ای توراتِ مَلّمون، چوون مَردِمِ دوش سَنگینِ بار اییِلنِنی، ولی شه حاضر نینی، کُمِکِ وِسه حَتّی شه اَنگوسِ بارِ بِن بییِلین. وای بر شِما، چوون، پِیغَمبِرونِ وِسه که شِمه پییِرون دَس بَمِردِنه، مَقبره سازِنِنی! پَس شِما، شه پییِرون شاهِدِنی و وِشونِ کارِ تایید کاندینی. وِشون پیغمبِرونِ بَکوشتِنه و شِما وِشونِ مقبره ره سازِنِنی. اینِ وِسه خِدائه حِکمت گانه ”مِن وِشونِ وسه پِیغَمبِرون و رسولونِ فِرِسِندِمبه. ولی وِشون بعضیا ره کُشِنِنه و بعضیا ره شکنجه دِنِنه.“ تا تِمومِ پِیغَمبِرونی که وِشونِ خون از خلقت دِنیا تا اَلان دَشِندی بَییه، این نَسلِ گَردِن دَووه - هابیلِ خونِ جِم تا زَکِریا که وه خونِ قِروونگاه و مِحرابِ میون دَشِندینه. اَره، شِما ره گامبه که این نَسل تِمومِ اینائه وِسه حِساب پَس دِنه. وای بر شِما ای توراتِ مَلِّمون! چوون شِما حَییقَتِ مَردِمِ جِم قایم کاندینی نا شه اونِ قبول دارنِنی و نا اییِلنِنی دییَرونی که خوانِنه، اونِ ایمون بیارِن.» وَختی عیسی بیرون بُورده، توراتِ مَلِّمون و عُلِمائه فِرقه فریسی بَدجور وه ره فِشار یاردِنه و تَقِلّا کاردِنه وه ره تحریک هاکانِن خَله چیائه خَوِری گَب بَزِنه. و مَعطِل بینه عیسیِ تِکِ جِم یِتا گَب دَر بِیّه تا شه وه گَبِ هِمراه وه ره تَله دِله دِم هادِن. هَمون مووقه، هزارون نَفِر جَمع بَینه، جوری که هَمدییه ره لینگِ لو گِتِنه. عیسی اَوِّل شه شاگِردون هِمراه گَب بَزو و بااوته: «عُلِمائه فِرقه فریسیِ خمیرمایه جِم که دِروئیِ، دُوری هاکانین. هیچ قایم هاکاردی دَنیه که مَعلوم نَووه و هیچیِ جا هِدا دَنیه که بَرمِلا نَووه. اونچی تاریکیِ دِله بااوتینی، رووشِناییِ دِله بِشنُسه بونه و اونچی دَوِسه دَرِ پِشت یِواشکی بااوتینی، سِره بومِ سَر اِعلام بونه. «مِ رَفِقون، شِما ره گامبه از اونایی که توندِنه فِقَط شِمه تَنِ بَکوشِن و بَعد از اون دییه نَتوندِنه، کارِ دییه ای هاکانِن نَتِرسین. ولی شِما ره هِشدار دِمبه وِنه کِنه جِم بَتِرسین: وه جِم بَتِرسین که بَعدِ از اون که بَکوشته، اِقتدار دارنه جَهَنِمِ دِله دم هاده. اَره، شِما ره گامبه وه جِم بَتِرسین. مگه پَنج تا میچکا ره دِ قِروون نَروشِنِنه؟ با این وجود، خِدا حَتَّی یِتا از اونا ره یادِ جِم نَوِرنه. حَتّی تِمومِ شِمه سَرِ می ره هم بِشمارِسه. پَس نَتِرسین، چوون شِمه ارزش هزارون میچکائه جِم ویشترِ. «شِما ره گامبه، هر کی مَردِمِ پَلی اِقرار هاکانه مِ دِمبالِروئه، اِنسانِ ریکا هم، وه ره خِدائه فرشته هائه پَلی اِقرار کانده. ولی هر کی مِ ره مَردِمِ پَلی اِنکار هاکانه، مِن هم خِدائه فرشته هائه پَلی وه ره اِنکار کامبه. هر کی اِنسانِ ریکائه علیه گَبی بَزِنه، بیامرزی بونه، ولی هر کی روح‌القُدوسِ کفر باره، بیامِرزی نَوونه. وَختی شِما ره یَهودیونِ عبادتگاه ها و حاکمون و اونایی که اِقتدار دارنِنهِ پَلی وَرنِنه، نِگرون نَبوئین که چی طی شه جِم دِفاع هاکانین یا چی بارین، چوون هَمون مووقه روح‌القدس اونچی که وِنه بارینِ شِما ره گانه.» یهویی یه نَفِر جَمیِّتِ میون وه ره بااوته: «اِسّا، مِ بِرارِ بار مِ پییِرِ ارثِ مِ هِمراه رَسِد هاکانه.» ولی عیسی وه ره بااوته: «ای مَردی، کی مِ ره شِمه میون اِرث رَسِدگَر هاکارده؟» عیسی مَردِمِ بااوته: «هوشیار بوئین و حرص و طِمَع جِم دُوری هاکانین، چوون آدِمیِ زندگی به این رَبط نِدارنه که وه دارایی چَنده زیاده.» بعد این مَثِلِ وِشونِ وِسه بیارده: «یِتا پولدارِ مَردیِ زِمین، خَله مَحصول بیارده. اون مَردی شه هِمراه بااوته: ”چی هاکانِم، چوون جایی نِدارمه شه مَحصولِ اِمبار هاکانِم؟“ بعد بااوته: ”بِفَهمِسِمه وِنه چی هاکانِم! شه اِمبارا ره له دِمبه و اِمبارائه گَت تِر سازِمبه، و تِمومِ گَندِم و شه اموالِ اونائه دِله اِمبار کامبه. اون وَخت شه جانِ گامبه: ای مِ جان، خَله سالِ وِسه، اَموال جَمع هاکاردی. اِسا آرووم بَیر؛ بَخُر و بَنوش و خِش باش.“ ولی خِدا وه ره بااوته: ”ای نادون! همین اِمشو تِ جانِ تِ جِم گِرنِنه. پَس اونچی جَمع هاکاردی، کِنه وِسه بونه؟“ این عاقبتِ کَسیِ که شه وِسه مال و مِنال جَمع کانده، ولی خِدائه وسه پولدار نییه.» اون وَخت عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «شِما ره گامبه، شه زندگیِ وِسه نِگَرون نَبوئین که چی بَخُرین، و نا شه تَنِ وِسه که چی دَپوشین. چوون زندگی غِذائه جِم و تَن لِواسِ جِم مهمترِ. قِشنیکا ره بَوینین: نا کارِنِنه و نا دِرو کاندِنه، نا اِمبار دارنِنه و نا جایی که اِمبار هاکانِن؛ با این وجود خِدا وِشونِ روزی ره دِنه. و شِما چَنده این پَرِنده هائه جِم با ارزشتَرِنی! کی شِمه میون تونده نِگَرونیِ هِمراه، یِتا ذِره شه عمرِ زیاد هاکانه پَس، اگه این کِچیکِ کارِ نَتوندِنی هاکانین، چه کارائه دییهِ وِسه نَگَرونِنی؟ سوسنا ره هارِشین چی طی سَر کَشِنِنه؛ نا زَحمِت کَشِنِنه و نا ریسِنِنه. شِما ره گامبه حَتَّی سِلیمونِ پادشاه هم تِمومِ شِکوه و جِلالِ هِمراه، یِتا وِشونِ واری هم بَزِک نَییه. پَس اگه خِدا، صَحرائه واشِ که اَمروز دَره و فِردا تَندیرِ دِله دِم هِدا بونه ره این طی بَزِک کانده، چَنده ویشتر شِما ره بَزِک کانده، ای کم ایمونا! پَس اینِ دِمبالِ دَنی بوئین که چی بَخُرین یا چی دَپوشین؛ اینائه نِگَرون نَبوئین. چوون این دِنیائه خِدانَشناسِ مَردِم، این چیائه دِمبال دَرِنه، ولی شِمه پییِر که آسِمونِ دِله دَره دونده که شِما، همهِ اینا ره احتیاج دارنِنی. پَس شِما، وه پادشاهیِ دِمبال دَووین، که تِمومِ اینا هم شِما ره هِدا بونه. «ای کِچیکِ گَلّه، نَتِرسین، چوون شِمه آسِمونی پییِرِ خِشالی، اینِ که پادشاهی ره شِما ره هاده. اونچی دارنِنی ره بَروشین و فَقیرونِ هادین؛ شه وسه پول کیسه‌ هایی دِرِس هاکانین که نَپیسه، و گنجی آسِمونِ دِله که تِموم نَبونه، جایی که نا دِز وه ره دِزِّنه و نا لِمِک اونِ از بین وَرنه. چوون هر کِجه شِمه گنج دَووه، شِمه دِل هم اونجه دَره. «شه کَمِرِ دَوِندین و خِدمِتِ وِسه آماده بوئین و شه لَمپا ره رووشِن دارین. اونایی واری بوئین که اِنتِظار کَشِنِنه وِشونِ اَرباب آروسیِ جشنِ جِم بَردَگِرده، تا وَختی راهِ جِم رِسِنه و در زَنده، دَرجا دَرِ وه وِسه واز هاکانِن. خِش به حال نوکِرونی که وَختی وِشونِ اَرباب بَرگِردِنه، وِشونِ بیدار و هوشیار بَوینه. حَییقَتِاً، شِما ره گامبه، وه شه خِدمِت هاکاردِنِ لِواسِ پوشِنه؛ و وِشونِ سِفره سَر نیشِندِنه و اِنه وِشونِ جِم پذیرایی کانده. خِش به حال اون نوکِرونی که وَختی وِشونِ ارباب اِنه، چه نِصفِ شو بوئه، چه سه صِواحی، وِشونِ بیدار و هوشیار بَوینه. «ولی اینِ بَدونین اگه صاحب خانه دونِسه دِز چه ساعتی اِنه، نییِشته وه سِره جِم دِزّی هاکانِن. پَس شِما هم آماده بوئین، چوون اِنسانِ ریکا اون مووقه که اِنتِظار نِدارنِنی اِنه.» پِطرُس بَپِرسیه: «آقا، این مَثِلِ اَمه وِسه بیاردی یا همهِ وِسه؟» عیسیِ خِداوند جِواب هِدا: «پَس اون دانا و وِفادارِ مِواشِر کیِ که اَرباب، شه سِرهِ نوکِرونِ سَرپَرسی ره، وه ره هِدا، تا اونائه سهمیهِ خِراکِ، ‌به مووقه وِشونِ هاده؟ خِش به حال اون نوکِری که وَختی وه ارباب اِنه، وه ره کارِ سَر بَوینه. حَییقتِاً شِما ره گامبه تِمومِ شه دارایی ره وه دَس دِنه. ولی اگه اون نوکِر شه پَلی باره ”مِ اَربابِ بییَموئِن دیر بَییه،“ نوکِرون و کُلفِتونِ اَذیّت آزار هاکانه، و بَخُره و بَنوشه و عیاشی هاکانه، وه اَرباب روزی که اِنتظار نِدارنه و ساعِتی که وه جِم باخَوِر نییه، اِنه و وه ره دِ شَقّه کانده و جایی فِرسِندِنه که خیانتکارونِ بَفرِسیه. اون نوکِری که شه اربابِ خواسه ره دونده و با این وجود، شه ره اونِ اِنجامِ وِسه آماده نَکانده، بَدجور مِجازات بونه. ولی اونی که شه اَربابِ خواسه ره نَدونده و کاری کانده که تنبیهِ سِزاوارِ، کَمتِر مِجازات بونه. هر کی ره ویشتر هِدا بَووه، وه جِم ویشتر هم دَرخواس بونه؛ و هر کی ره که ویشتر بِسپارِسه بَووه، ویشتر هم وه جِم طَلِب بونه. «مِن بییَمومه تا زِمینِ تَش بَکِشِم، ای کاش که تا اَلان تَش بَییته بییه! ولی مِن غسلِ تعمیدی دارمه که وِنه اونِ بَیرِم و تا اون اِنجام بَووه، چَنده فشارِ بِن دَرِمبه. گمون کاندینی بییَمومه تا زِمینِ سَر صِلح و آشتی بیارِم؟ نا، بییَمومه تا سیوایی دِم هادِم. بعد از این، خانِواده ای که پَنج نَفِرِنه وِشونِ میون سیوایی کَفِنه؛ سه نَفِر، دِ نَفِرِ علیه بونِنه و دِ نَفِر، سه نَفِر علیه. وِشونِ میون سیوایی کَفِنه، پییِر، ریکائه علیه و ریکا، پییِرِ علیه، مار، کیجائه علیه و کیجا، مارِ علیه، شی مار، آروسِ علیه و آروس، شی مارِ علیه.» بعد عیسی جَمیِّتِ بااوته: «وَختی ویندِنی ابرا مَغربِ جِم اِنِنه، دَرجا گانِنی: ”وِنه وارش بِیّه،“ و هَمون طی هم بونه. وَختی وا جِنوبِ جِم زَنده، گانِنی: ”هِوا گَرم بونه،“ و هَمون طی هم بونه. ای دِرویون! شِما که آسِمون و زِمینِ وَضعیَتِ تعبیر هاکاردِنِ دوندِنی، چی طی نَتوندِنی این زِمونهِ وَضعیَتِ تعبیر هاکانین؟ «چه شه اونچیِ خَوِری که دِرِسِ، داوِری نَکاندینی؟ وَختی هَمتی شه شاکیِ هِمراه قاضیِ پَلی شونی، تَقِلّا هاکان، راه دِله وه هِمراه آشتی هاکانی، نَکِنه وه تِ ره قاضیِ پَلی بَکِشونه و قاضی تِ ره مامورِ دَس هاده، و مامور هم تِ ره زِندونِ دِله دِم هاده. تِ ره گامبه بَدون که تا قِرونِ آخِرِ نَدی، هیچ جوری زِندونِ جِم بیرون نِننی.» هَمون مووقه، چَن نَفِر جَمیِّتِ دِله عیسی ره جلیلیونِ جِم خَوِر هِدانه که پیلاتُس وِشونِ، قِروونی هاکاردِنِ مووقه، قتلِ عام هاکارده بییه، جوری که وِشون خون، قِروونی هائه خونِ هِمراه قاطی بَییه بییه. عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «گمون کاندینی چوون این جلیلیون به این روز دِچار بَینه، تِمومِ دییه جلیلیونِ جِم گِناهکارتَر بینه؟ شِما ره گامبه این طی نییه. بلکه اگه تووبه نَکنین، تِمومِ شِما هم هِلاک بونِنی. و یا گِمون کاندینی اون هیجده نَفِر که سْیلوآمِ برج وِشونِ سَر لِه بورده و وِشونِ بَکوشته، اورشَلیمِ دییه مَردِمِ جِم خِطاکارتر بینه؟ شِما ره گامبه که این طی نییه. بلکه اگه توبه نَکِنین، تِمومِ شِما هم هِلاک بونِنی.» بعد عیسی این مَثِلِ بیارده: «یِتا مَردی شه باغِ دِله اَنجیلِ دار دَکاشته. وَختی خواسه وه میوه ره بَچینه، هیچی پی دا نَکارده. پَس شه باغبونِ بااوته: ”هارِش سه ساله این اَنجیلِ دارِ پَلی اِمبه که وه جِم میوه بَچینِم، ولی هیچی پی دا نَکامبه. اونِ بَورین، دییه چه زِمین، هَدِر بُوره.“ ولی باغبون جِواب هِدا: ”آقا، بییِل یه سال دییه هم بَمونه. مِن وه دورِ کَندِمبه و اونِ کود دِمبه. اگه سال دییه میوه بیارده که هیچ؛ اگه نیارده اون وَخت اونِ بَورین» یِتا مِقدَّسِ شنبه روز، عیسی یِتا از یَهودیونِ عِبادَتگاه هائه دِله تَعلیم دائه. اونجه یِتا زِنا دَییه که یِتا روح هیجده سال وه ره عَلیل هاکارده بییه. جُوری که وه پِشت قوز بَییه بییه و اصلِاً نَتونِسه راس اِیست هاکانه. وَختی عیسی وه ره بَدیئه، وه ره شه پَلی صدا هاکارده و بااوته: «ای زِنا، تِ شه این علیلیِ جِم آزاد بَئی!» بعد عیسی شه دَسِ وه سَر بییِشته و اون زِنا دَرجا راس اِیست هاکارده و خِدا ره پَرسش هاکارده. ولی عِبادَتگاهِ رئیس از اینکه عیسی شنبه روزِ دِله شِفا هِدا بییه، عَصِبانی بَییه و مَردِمِ بااوته: «شیش روز، کار هاکاردِنِ وِسه دارنِنی. اون روزائه دِله بِئین و شِفا بَیرین، نا شنبه روزِ دِله.» عیسیِ خِداوند وه جِواب بااوته: «ای دِرویون! هیچ کِدوم از شِما شنبه روز دِله شه گو یا خَرِ کِلومِ جِم واز نَکانده تا اوه هِدائِنِ وسه بیرون بَوِره؟ پَس مگه نَوِسه این زِنا ره که ابراهیمِ کیجائه و شیطان هیجده سال وه ره اسیر هاکارده بییه ره شنبه روزِ دِله این بَندِ جِم آزاد هاکارد؟» عیسی وَختی اینِ بااوته، وه مخالِفون همه شَرمِنده بَینه، ولی تِموم جَمیِّت اون همه عجیب و پِر شِکوهِ کارائه جِم خِشالی کاردِنه. عیسی بعد بااوته: «خِدائه پادشاهی چی ره موندِنه؟ اونِ چیِ هِمراه مقایسه هاکانِم؟ خردل تیمِ موندِنه که یِتا مَردی اونِ بَییته و شه باغِ دِله دَکاشته. اون تیم سَر بَکِشیه و دار بَییه، جوری که آسمونِ پَرِندِا بییَمونه و وه چله هائه سَر کِلی بِساتِنه.» اَی هم بااوته: «خِدائه پادشاهی ره چیِ هِمراه مقایسه هاکانِم؟ خمیرمایه‌ واری که یِتا زِنا اونِ بَییته و سه تا دَئیل، آردِ هِمراه قاطی هاکارده تا تِمومِ خمیر وَر ‌بییَمو.» عیسی اورشَلیمِ راهِ دِله، شهرها و روستاهائه دِله شیه و تَعلیم دائه. هَمون مووقه، یه نَفِر وه جِم بَپِرسیه: «ای آقا، اونایی که نِجات گِرنِنه کَمِنه؟» عیسی وِشونِ بااوته: «تَقِلّا هاکانین تا تنگِ درِ جِم دِله بُورین، چوون شِما ره گامبه، خَیلیا تَقِلّا کاندِنه تا دِله بورِن، ولی نَتوندِنه. وَختی صاحب خانه پِرِسه و در ره دَونده، بیرون اِیست کاندینی، در ره کُتِندِنِنی و گانِنی: ”آقا، درِ اَمه وِسه واز هاکان!“ ولی وه جِواب دِنه: ”شِما ره نِشناسِمبه؛ ندومبه کِجائینی اون مووقه شِما گانِنی: ”اِما تِ هِمراه بَخُردیمی و بَنوشیمی و تِ اَمه کر و کوچه‌ دِله تَعلیم دائی.“ اون مووقه وه شِما ره گانه: ”شِما ره گامبه، شِما ره نِشناسِمبه؛ ندومبه کِجائینی. ای تِمومِ شِما که بدکارونِنی، مِ جِم دور بَووین.“ بعد اونجه بِرمه دَره و تَرسِ جِم دَندون دَندونِ کَش خارنه، وَختی که اِبراهیم و اِسحاق و یَعقوب و تِمومِ پِیغَمبِرونِ، خِدائه پادشاهی دِله ویندِنِنی، ولی شِما شه بیرون دَرِنی. مَردِم شرق و غرب و شِمال و جِنوبِ جِم اِنِنه و خِدائه پادشاهیِ سِفرهِ سَر نیشِنِنه. اَره، آخِرینایی دَرِنه که اَوِّل بونِنه، و اَوِّلینایی که آخِر.» هَمون مووقه، عُلِمائه فِرقه فریسیِ جِم چَن نَفِر عیسی پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «اینجه ره ترک هاکان و یه جا دییه بور، چوون هیرودیس خوانه تِ ره بَکوشه.» عیسی جِواب هِدا: «بُورین و اون شالِ بارین: اَمروز و فِردا دِوها ره بیرون کامبه و مَردِمِ شِفا دِمبه، و سِوّمین روز شه کارِ تِموم کامبه. ولی اَمروز و فِردا و پیرا وِنه شه راهِ ادامه هادِم، چوون مَحالِ یِتا پِیغَمبِر، اورشَلیمِ بیرون هِلاک بَووه.“ ای اورشَلیم، ای اورشَلیم، ای پیغمبِرونِ قاتل و سَنگسار کُنِنده رَسولون که تِ پَلی بَفرسی بونِنه! چَن کَش بَخواسِمه کِچِ کِرکِ واری که شه چینیکاها ره شه پَر و بالِ بِن جَمع کانده، تِ وَچونِ یه جا جَمع ‌هاکانِم، ولی نِخواسی! اِسا شِمه سِره یِتا ویرونهِ واری ره موندِنه. و شِما ره گامبه که دییه شِما مِ ره نَویندِنی تا روزی که بارین: ”مِوارکِ اونی که خِداوندِ اسمِ هِمراه اِنه.“ یِتا مِقدَّسِ شنبه روز که عیسی غِذا بَخُردِنِ وِسه، فِرقه فریسیِ یِتا از رهبرونِ سِره بُورده بییه، اونایی که اونجه دَیینه وه ره دِقِّتِ هِمراه زیر نَظِر داشتِنه. وه روب رو، یِتا مَردی دَییه که وه تَن اُوله داشته. عیسی، توراتِ مَلِّمون و فریسیون جِم بَپِرسیه: «شنبه روزِ دِله شِفا هِدائِن جایزه یا نا؟» وِشون هیچی نااوتِنه. پَس عیسی اون مَردی ره بَییته، شِفا هِدا و مِرخَص هاکارده. بعد وِشونِ هارِشیه و بَپِرسیه: «کِدوم یِتا از شِما دَره که وه ریکا یا وه گو مِقدَّسِ شنبهِ دِله چاه دِله دَکِفه و دَرجا وه ره بیرون نیاره؟» وِشون هیچ جِوابی نِداشتِنه هادِن. وَختی عیسی بَدیئه مِهمونون چی طی تَقِلّا کاندِنه بورِن مجلسِ بالا هِنیشِن، این مَثِلِ وِشونِ وِسه بیارده: «وَختی کِسی تِ ره آروسی دَعوِت کانده، مجلسِ بالا نَنیش، چوون شاید کِسی تِ جِم سَرشناس تر هم دَعوِت بَییه بوئه. اون مووقه صاحاب مجلس که هر دِتائه شِما ره دَعوِت هاکارده، اِنه و تِ ره گانه: ”شه جا ره این آدِمِ هاده.“ اون وَخت شَرمندِگیِ هِمراه تَهِ مجلس نیشِنی. ولی هر وَخت کِسی تِ ره دَعوِت کانده، بور و تَهِ مجلس هِنیش، تا وَختی صاحاب مجلس بِیّه، تِ ره باره: ”مِ رَفِق، بَفِرمی بالاتَر هِنیش.“ اون وَخت، دییه مِهمونون پَلی که سِفرهِ سَر نیشتِنه سَر بِلِند بونی. چوون هر کی شه ره گَت هاکانه، کِچیک بونه، و هر کی شه ره فروتَن هاکانه، سَر بِلِند بونه.» بعد عیسی صاحاب مجلسِ بااوته: «وَختی ناهار یا شوم دَعوِتی دِنی، رَفِقون و بِرارون و فامیلون و شه پولدارِ هِمساده ها ره دعوِت نَکِن؛ چوون اونا هم تِ ره دَعوِت کاندنه و این طی عَوِض گِرنی. ولی وَختی دَعوِتی دِنی، فَقیرون و چِلِخون و شَلون و کورونِ دَعوِت هاکان که تِ بَرکَت گِرنی؛ چوون وِشون هیچی نِدارنِنه که در عَوِض تِ ره هادِن، و شه اَجرِ، دِرِسکارونِ قیامِتِ دِله گِرنی.» وَختی یِتا از مِهمونون که عیسیِ هِمراه همسِفره بییه اینِ بِشنُسه، عیسی ره بااوته: «خِش به حال اونی که خِدائه پادشاهیِ دَعوتیِ دِله نون بَخُره.» عیسی وه جِواب بااوته: یه نَفِر یِتا گَتِ دَعوِتی بَییته و خَیلیا ره دَعوِت هاکارده. وَختی شُومِ مووقه بَییه، شه نوکِرِ بَفرِسیه تا دَعوِت بَییهِ ها ره باره، ”بِئین چوون همه چی حاضرِ.“ ولی وِشون هر کِدوم یِتا بَهونه بیاردِنه. اَوِّلی بااوته: ”یِتا زِمین‌ بَخریمه که وِنه بُورِم اونِ بَوینِم. خواهشاً مِ عذرِ قبول هاکان.“ یِتا دییه بااوته: ”مِن پَنج جِفت گو بَخریمه، و الان دَره شُومبه اونا ره هارِشِم بَوینِم چی طینه. خواهشاً مِ عذرِ قَبول هاکان.“ یِتا دییه هم بااوته: ”تازه زَن بَوِردِمه، اینِ وِسه نَتومبه بِیِّم.“ پَس نوکِر بَردَگِردِسه و همه چی ره شه اربابِ بااوته. ارباب عَصِبانی بَییه و شه نوکِرِ دَستور هِدا دَرجا شَهرِ کوچه بازارِ دِله بُوره و فَقیرون و چِلِخون و کورون و شَلونِ بیاره. نوکِر بااوته: ”آقا، تِ دَستورِ اِنجام هِدامه، ولی هَمتی جا دَره.“ بعد وه اَرباب بااوته: ”شاه راه و کورِ راههایی که شَهرِ جِم بیرون دَرِنه، بور و اِصرارِ هِمراه مَردِمِ مِ دَعوتیِ دِله بیار تا مِ سِره پِر بَووه. شِما ره گامبه دَعوِت بَییه هائه جِم هیچ کِدوم مِ شومِ حَتَّی مِزه هم نَکاندِنه. یَته خَله جَمیِّت عیسی ره همراهی کارده. عیسی وِشونِ هارِشیه و بااوته: «هر‌ کی مِ پَلی بِیّه و شه پییِر مار، زِنا و وَچه، بِرار و خواخِر و حَتَّی شه جانِ جِم نَفرِت نِداره، نَتونده مِ شاگرد بوئه. هر کی شه صَلیبِ شه دوش نَکِشه و مِ دِمبال نَیّه، نَتونده مِ شاگرد بوئه. کِدوم یِتا از شِما دَره که بِخوائه یِتا بُرج بَسازه و اَوِّل نَنیشه وه خَرجِ حِساب هاکانه و بَوینه تونده اونِ تکمیل هاکانه یا نا؟ چوون اگه وه کرسی ره بَسازه ولی بَنا ره تَکمیل نَکِنه هر کی بَوینه، وه ره مَسخره کانده، گانه: ”این آدِم یِتا بَنائه بِساتِنِ شِروع هاکارده، ولی نَتونِسه اونِ تِموم هاکانه!“ و یا کِدوم پادشاهِ که قبل از اینکه یِتا دییه پادشاهِ هِمراه جَنگِ راهی بَووه، نَشوئه نَنیشه و فکر نَکِنه که ده هزار سربازِ هِمراه تونده یه نَفِرِ روب رو بُوره که بیست هزار سربازِ هِمراه وه جَنگ اِنه؟ و اگِه بَوینه که نَتونده وه پَس بَر بِیّه، اون وَخت تا دِشمِنِ لشگر هَمتی دورِ، یِتا نَماینده رِسِندِنه تا صِلح هاکانه. همین طی، هیچ‌ کِدوم از شِما هم اگه تِموم چیایی جِم که دارنه دَس نَکِشه، نَتونده مِ شاگرد بوئه. «نِمِک خوارِ، ولی اگه نِمِک شه مِزه ره از دَس هاده، چی طی بونه اونِ اَی دِواره شُور هاکاردِن؟ دییه استفاده ای نِدارنه نا زِمینِ به دَرد خارنه نا بونه اونِ کود هاکارد؛ بلکه اونِ دور شَندِنِنه. هر کی گوش شِنِوا دارنه، بِشنُئه!» ولی خراجگیرون و گِناهکارون همه عیسیِ دور جَم‌ بونِسِنه تا وه گَبِ بشنُئِن. عُلِمائه فِرقه فریسی و توراتِ مَلّمون، غُرغُر کاردِنه و گاتِنه: «این مَردی گِناهکارونِ قبول کانده و وِشونِ هِمراه همسِفره بونه.» پَس عیسی این مَثِلِ وِشونِ وِسه بیارده: «کِدوم یِتا از شِما دَره که صد تا گُسفِن داره و وَختی اونائه جِم یِتا گوم بَووه، اون نَود و نه تا دییه ره صَحرائه دِله نییِله و اون گوم بَیّه ئه دِمبال نَشوئه تا اونِ پی دا هاکانه؟ و وَختی گوم بَیّه گُسفِنِ پی دا هاکارده، اونِ خِشالیِ هِمراه شه دوش اییِلنه و سِره اِنه، شه رَفِقون و هِمساده ها ره جَمع کانده و گانه: ”مِ هِمراه خِشالی هاکانین، چوون شه گوم بَیّه گُسفِنِ پی دا هاکاردِمه.“ شِما ره گامبه، همین طی، یِتا گِناهکارِ وِسه که توبه کانده، آسمونِ دِله جَشن و شادیِ گَتتِری بر پا بونه تا اون نَود و نه تا دِرِسکارِ وِسه که نیاز به توبه نِدارنِنه. «و یا کِدوم زِنائه که دَه تا نِقره سِکّه داره و وَختی یِتا از اونا گوم بَووه، لَمپا رووشِن نَکانده و سِره ره سازه نَزِنده و تا اونِ پی دا نَکارده، بَگِردِسِنه جِم اِیست نَکانده؟ و وَختی اونِ پی دا هاکانه، شه رَفِقون و هِمساده ها ره جَمع کانده و گانه: ”مِ هِمراه خِشالی هاکانین، چوون شه گوم بَیّه سکّه ره پی دا هاکاردِمه.“ شِما ره گامبه، همین طی، یِتا گِناهکارِ توبه هاکاردِنِ وِسه، خِدائه فرشته هائه پَلی شادی بر پا بونه.» بعد عیسی ادامه هِدا و بااوته: «یِتا مَردی دِ تا ریکا داشته. یِتا روز کِچیکِ ریکا شه پییِرِ بااوته: ”ای پییِر، سهمیِ که تِ دارایی جِم مِ ره رِسِنه ره اَلان مِ ره هاده.“ پَس پییِر شه دارایی ره اون دِتا ریکائه میون رَسِد هاکارده. هَمتی خَله زِمون نَگذِشته بییه که، کِچیکِ ریکا هر چی که داشته ره جَمع هاکارده و یِتا دوردَسِ دیار بُورده و شه دارایی ره اونجه عیاشیِ هِمراه به ‌باد هِدا. وَختی هر چی داشته ره خَرج هاکارده، اون دیارِ دِله بَدجور قَحطی بییَمو و تنگدَسی دَکِته. پَس بُورده و یِتا از اون مَنطقهِ مَردِمِ نوکِر بَییه. اون مَردی هم وه ره شه زِمینِ سَر بَفرِسیه تا وه خی ها ره خِراک هاده. اون ریکا آرزو داشته شه اِشکِمِ خی هائه خِراکِ جِم سیر هاکانه، ولی هیچ کی وه ره هیچی نِدا بییه. سَر آخِر شه پَلی بااوته: ” مِ پییِرِ خَله از کارگرون، اضافی غِذا هم دارنِنه و مِن اینجه وِشناییِ جِم دَره تَلِف بومبه. پَس بِلِند بومبه و شه پییِرِ پَلی شومبه و وه ره گامبه: ’پییِر، مِن تِ حَق و خِدائه حق گِناه هاکاردِمه. دییه لیاقَت نِدارمه مِ ره تِ ریکا بَدونِن. مِ هِمراه یِتا از شه کارگرونِ واری رِفتار هاکان.‘“ پَس بِلِند بَییه و شه پِییرِ سِره سَمت راه دَکِته. ولی هَمتی سِره جِم دور بییه که وه پییِر وه ره بَدیئه و وه دِل وه وِسه بَسوته و وه سمت دوو بَییته، وه ره کَشه بَزو و خاش هِدا. ریکا شه پییِرِ بااوته: ”پییِر، مِن تِ حَق و خِدائه حق گِناه هاکاردِمه. دییه لیاقت نِدارمه مِ ره تِ ریکا بَدونِن.“ ولی پییِر شه نوکِرون بااوته: ”زود بُورین و خوارتِرین جِمه ره بیارین و وه تَن دَکُنین. یِتا انگوشتِر وه اَنگوس و یِتا کوش وه لینگ دَکُنین. اون دَوِسه گوگزا ره بیارین، سَر بَورینین تا بَخُریم و جَشن بَیریم. چوون مِ این ریکا بَمِرده بییه، اَی دِواره زِنده بَییه؛ گوم بَییه بییه، پی دا بَییه!“ پَس جشن بَییتِنه و شادی هاکاردِنه. «ولی گَت تِرِ ریکا زِمین سَر دَییه. وَختی سِرهِ نَزیکی بَرِسیه و سِما و آوازِ صِدا ره بِشنُسه، یِتا از نوکِرونِ صدا هاکارده و بَپِرسیه: ”چه خَوِرِ؟“ نوکِر جِواب هِدا: ”تِ بِرار بَردَگِردِسه و تِ پییِر اون دَوِسه گوگزا ره سَر بَوریه، چوون شه ریکا ره صَحیح سالم پی دا هاکارده.“ گَتِ ریکا وَختی اینِ بِشنُسه، عَصِبانی بَییه و نِخواسه سِره بُوره. وه پییِر بیرون بییَمو و وه جِم اِلتماس هاکارده. ولی وه شه پییِرِ جِواب بااوته: ”هارِش مِن اَلان خَله سالِ یِتا نوکِرِ واری تِ ره خِدمِتِ هاکاردِمه و هیچ وَخت تِ دَستورِ جِم سرپیچی نَکاردِمه. ولی تِ هیچ وَخت حَتَّی یِتا بِزغاله‌ هم مِ ره نِدائی تا شه رَفِقونِ هِمراه یِتا مِهمونی بَیرِم. ولی اِسا که تِ این ریکا بَردَگِردِسه، ریکائی که تِ دارایی ره خِرابِ زن هائه هِمراه به باد هِدا، وه وِسه اون دَوِسه گوگزا ره سَر بَوری ای!“ پییِر وه ره بااوته: ”ریکا، تِ هَمِش مِ هِمراه دَری، و هر چی دارمه، تِ وسه هَسه. ولی اَلان وِنه جَشن بَیریم و شادی هاکانیم، چوون تِ این بِرار بَمِرده بییه، اَی زنده بَییه؛ گوم بَییه بییه، پی دا بَییه» بعد عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «یِتا پولدارِ مَردی، مِواشِری داشته. شکایتی وه ره بَرِسیه که تِ مِواشر تِ اموالِ حیف و میل کانده، مِواشِرِ شه پلی صدا هاکارده و بَپِرسیه: ”این چیه تِ خَوِری اِشنُمبه؟ مِ هِمراه حِساب کِتاب هاکان، دییه نَتوندی مِ مِواشر بوئی.“ مِواشر شه پَلی فِکر هاکارده: ”چی هاکانِم؟ ارباب خوانه مِ ره کارِ جِم بیرون هاکانه. نا اون قِدِّ دارمه زِمین بِکِّنِم، و گدایی هاکاردِنِ جِم هم عار دارمه. بِفَهمِسِمه چی هاکانِم تا وَختی مِ ره شه مِواشِریِ جِم بیرون هاکارده، کِسایی دَووِن مِ ره شه سِره راه هادِن.“ پَس، اونایی که وه اربابِ بدهکار بینه ره تَک تَک بااوته وه پَلی بِیِّن. اَوِّلیِ جِم بَپِرسیه: ”چَنده مِ اربابِ بدهکاری؟“ جِواب هِدا: ”صد تا خُمره زِیتون راغون.“ بااوته: ”شه صورت حسابِ بَیر و زود بَنویس پِنجاه تا خُمره!“ بعد دومیِ جِم بَپِرسیه: ”تِ چَنده بدهکاری؟“ جِواب هِدا: ”صد خِروار گَندِم.“ بااوته: ”شه صورت حِسابِ بَیر و بَنویس هِشتاد خِروار!“ اَرباب، شه حِقّه بازِ مِواشرِ جِم تَعریف هاکارده، چوون عاقلانه رِفتار هاکارده بییه؛ چوون این دِنیائه وَچون شه هم دوره هائه هِمراه شه رِفتار و کِردارِ دِله، نورِ وَچونِ جِم عاقلتَرِنه. شِما ره گامبه این دِنیائه فاسِدِ مالِ، رَفِق پی دا هاکاردِنِ وِسه خَرج هاکانین تا وَختی اون مال تِموم بَییه، شِما ره ابدی سِرهِ دِله قبول هاکانِن. «اونی که کَمِ دِله اَمین بوئه، زیادِ دِله هم اَمینِ، و اونی که کمِ دِله اَمین نَبوئه، زیادِ دِله هم اَمین نییه. پَس اَگه این دِنیائه فاسِدِ مالِ دِله امین نَبوئین، کیِ که اصلی ثروِتِ شِمه دَس دِنه؟ اگه یه نَفِرِ دییهِ مالِ دِله اَمین نَبوئین، کی اونچی که شِمه وِسه هَسه ره شِما ره دِنه؟ هیچ نوکِری نَتونده دِتا اَربابِ خِدمِت هاکانه، چوون یا یِتائه جِم بیزار بونه و اون یِتا ره دوس دارنه، یا یِتا ره دِل وَنده و اون یِتا ره کِچیک اِشمارِنه. نَتوندِنی هم خِدائه بنده بوئین، هم پولِ بنده.» پولدوسِ فریسیون وَختی این گَبا ره بِشنُسِنه، عیسی ره پوزخَن بَزونه. عیسی وِشونِ بااوته: «شِما اونایی هَسِنی که شه ره مَردِمِ پَلی دِرِسکار نِشون دِنِنی، ولی خِدا شِمه دِلِ جِم خَوِر دارنه. اونچی که مَردِم، وه ره ارزش هادِن، خِدائه نَظِر ناپَسِندِ! «تورات و پِیغَمبِرونِ بَنوِشته، تا یحییِ دوره بییه. بعد از اون، خِدائه پادشاهیِ خَوِرِ خِش، هِدا بونه و هر کی خوانه زور زوری اونِ دِله بُوره. با این وجود، آسِمون و زِمین از بین بُورِ آسونترِ تا اینکه توراتِ جِم یِتا نِخطه دَکِفه! «هر‌ کی شه زِنا ره طِلاق هاده و یِتا دییه زِنا بَوِره، زِنا هاکارده، و هر کی هم یِتا طِلاق هِدا زنا ره بَوِره، زِنا هاکارده.» «یِتا پول دارِ مَردی بییه که یِتا اَرغِوونی لِواس نرمِ کَتونِ جنسِ جِم شه تَن کارده و هر ‌روز خِش گُذِرونیِ دِمبال دَییه. این مَردیِ سِرهِ درِ پَلی، یِتا فَقیرِ مَردی ره اییِشتِنه که وه اسم ایلعازَر بییه. ایلعازَرِ تِمومِ تَن زَخمِ زیلی بییه. و آرزو داشته غِذایی جِم که اون پولدارِ مَردیِ سِفرهِ سَر کَلِسه، شه اِشکِمِ سیر هاکانه. حَتَّی سَکا هم اییَمونه و وه زخمها ره لیس زونه. سَر آخِر، اون فَقیر بَمِرده و فرشته ها وه ره ابراهیمِ پَلی بَوِردِنه. پولدارِ مَردی هَم بَمِرده و وه ره دَفن هاکاردِنه. ولی وَختی اون پولدارِ مَردی مِرده هائه دِنیائه دِله چِش واز هاکارده، شه ره عِذابِ دِله بَدیئه. از دور، ابراهیمِ بَدیئه که ایلعازَر هم وه پَلی دَییه. پَس بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: ”مِ پییِر اِبراهیم، مِ ره رَحم هاکان و ایلعازَرِ بَفرِس تا شه اَنگوسِ تِکِ اوه دِله بَزِنه و مِ زِوونِ خانِک هاکانه، چوون این تَشِ دِله عِذاب کَشِمبه.“ ولی اِبراهیم بااوته: ”وَچه، شه یاد بیار که شه زندگیِ دِله، خوارِ چیا ره بَییتی، و ایلعازَر هم بَدِ چیا ره. ولی اَلان وه اینجه آسایشِ دِله دَره و تِ عِذابِ دِله دَری. اینِ جِم بِگذَریم، اَمه میون و شِمه میون هم یِتا پرتگاه دَره؛ اونایی که بِخوان اینجهِ جِم تِ پَلی بِیِّن نَتوندِنه و اونایی هم که اونجه دَرِنه، نَتوندِنه اَمه پَلی بِیِّن.“ پولدارِ مَردی بااوته: ”پَس، ای پییِر، اِلتماس کامبه ایلعازَرِ مِ پییِرِ سِره بَفرِسی، چوون مِن پَنج تا بِرار دارمه. وه ره بَفرِس تا مِ بِرارونِ هِشدار هاده، نَکِنه وِشون هم اینجه دَکِفِن و عِذاب بَکِشِن.“ ولی اِبراهیم جِواب هِدا: ”وِشون موسی و پِیغَمبِرونِ دارنِنه، پَس بییِل وِشونِ گَبِ گوش هادِن.“ پولدارِ مَردی بااوته: ”نا، مِ پییر اِبراهیم، ولی اگه یه نَفِر مِرده هائه جِم وِشونِ پَلی بُوره، تووبه کاندِنه.“ اِبراهیم وه ره بااوته: ”اگه موسی و پِیغَمبِرونِ گَبِ گوش نَدِن، حَتَّی اگه یه نَفِر مِرده هائه جِم زِنده بَووه و وِشونِ پَلی بوره، اَی هم باور نَکاندِنه» عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «یقیناً گِناهِ وَسوَسه دَره، ولی وای به حال اونی که وسوسهِ باعث بَووه. وه وِسه بِهتَر بییه، یِتا آسیوِ سَنگ وه گَردِن وَسِّنه و وه ره دریائه دِله دِم دانه تا اینکه باعث بَووه یِتا از این کِچیکون گِناه دَکِفه. پَس شه مِواظِب بوئین. اگه تِ بِرار گِناه کانده، وه ره توبیخ هاکان، و اگه توبه هاکارده، وه ره بِبَخش. اگه روزی هَفت کَش تِ ره گِناه هاکانه، و هَفت کَش تِ پَلی بِیّه و باره: ”توبه کامبه،“ تِ وِنه وه ره بِبَخشی.» رسولون، عیسیِ خِداوندِ بااوتِنه: «اَمه ایمونِ زیاد هاکان!» عیسیِ خِداوند بااوته: «اگه خردِلِ تیمِ اِندا ایمون دارین، توندِنی این توتِ دارِ بارین بِنه جِم بَکِندی بَووه و دریائه دِله دَکاشته بَووه، و شِمه دَستورِ اِطاعت کانده. «کِدوم یِتا از شِما دَره وَختی وه نوکِر زِمینِ شِخم بَزوئِنِ جِم یا گُسفِن بَچِروندِنِ جِم، صَحرائه جِم بَردَگِرده، وه ره باره: ”زود بِرو سِفره سَر هِنیش“؟ مگه وه ره نارنه: ”اَوِّل مِ شومِ حاضِر هاکان و شه لِواسِ عَوِض هاکان و مِ ره پَذیرایی‌ هاکان تا بَخُرِم و بَنوشِم، و بعد تِ خارنی و نوشِنی“؟ مگه اون اَرباب اینِ وِسه که وه نوکِر وه گَبِ گوش هِدا، وه جِم تِشکر کانده؟ پَس، شِما هم وَختی اونچی شِما ره دَستور دِنِنه، اِنجام هادین و بارین: ”اِما یِتا نوکِر ویشتَر نیمی و فِقَط شه وظیفه ره اِنجام هِدامی» عیسی اورشَلیمِ راهِ دِله، سامِره و جَلیلِ مَرزِ جِم بُگذِشته. وَختی روستایی دِله بُورده، ده تا جِذامی ره بَدیئه که دورتر اِیست هاکارده بینه وِشون داد بَزونه بااوتِنه: «ای عیسی، ای اِسّا، اِما ره رَحم هاکان.» وَختی عیسی وِشونِ بَدیئه، بااوته: «بُورین و شه ره کاهِنِ سِراغ هادین.» وِشون راه دَکِتِنه و راه دِله شِفا بَییتِنه. یِتا از وِشون وَختی بَدیئه شِفا بَییته، هَمون طی که بِلِند بِلِند خِدا ره پرسِش کارده، بَردَگِردِسه و عیسیِ لینگ دَکِته و وه جِم تِشکر هاکارده. اِسا، اون جِذامی سامری بییه. عیسی بااوته: «اونایی که شِفا بَییتِنه مگه ده نَفِر نَبینه؟ پَس اون نُه تائه دییه کِجه دَرِنه؟ به جِز این غریبه، کَس دییه بَرنَگِردِسه تا خِدا ره شکر هاکانه؟» بعد وه ره بااوته: «پِرِس و بور، تِ ایمون تِ ره شِفا هِدا.» عیسی، عُلِمائه فِرقه فریسیِ جِواب، که بَپِرسی بینه خِدائه پادشاهی کِی اِنه، بااوته: «خِدائه پادشاهی جوری نییه که بَتونی اونِ بَوینی، و کِسی هم نارنه هارِشین خِدائه پادشاهی اینجه یا اونجه ئه، چوون خِدائه پادشاهی شِمه میون دره.» عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «مووقه ای رِسِنه که آرزو کاندینی اِنسانِ ریکا ره یِتا روز بَوینین، ولی نَویندِنی. مَردِم شِما ره گانِنه: هارِش”وه اینجه،“ یا ” اونجه دَره.“ وِشونِ دِمبالِ نَشوئین. چوون هَمون طی که آسِمونِ برق یه لَحظه زَنده و آسمونِ این سَر تا اون سَرِ رووشن کانده، اِنسانِ ریکا هم، شه روزِ مووقه همین طی اِنه. ولی اَوِّل وِنه خَله رَنج بَکِشه و این نَسل وه ره رَد هاکانِن. اِنسانِ ریکائه دوره، نوحِ دورهِ واریِ. مَردِم خاردِنه و نوشینه و زَن وَردِنه و شی کاردِنه تا اون روز که نوح، کَشتیِ دِله بُورده. کِلاک بییَمو و همه ره هِلاک هاکارده. لوطِ دوره هم این طی بییه. مَردِم بَخُردِن و بَنوشییِن و بَخرییِن و بَروتِن و دَکاشتِن و بِساتِنِ مشغول بینه. ولی روزی که لوط سُدومِ جِم بیرون بییَمو، تَش و گوگرد، آسِمونِ جِم بِوارِسه و همه ره هِلاک هاکارده. روزی که اِنسانِ ریکا ظِهور کانده همین طیِ. اون روزِ دِله، اونی که شه سِرهِ بومِ سَر دَووه و وه اثاث سِره دِله دَووه، وه، اونائه بَییتِنِ وِسه جِر نَییه. و اونی هم که زِمینِ سَر دَره هم سِره نَییه. لوطِ زِنا ره یاد بیارین! هر کی بِخوائه شه جانِ حِفظ هاکانه، اونِ از دَس دِنه، ولی هر کی شه جانِ جِم بُگذِره، اونِ نِجات دِنه. شِما ره گامبه، اون شو دِ نَفِری که یِتا لائه دِله دَرِنه، یِتا ره وَرنه و یِتا دییه موندِنه. و دتا زِنا که سِره دِله یه جا نیشتِنه و دَره آسیو کاندنه، یِتا ره وَرنه و یِتا دییه موندِنه. [ و دِتا مَردی هم که زِمینِ سَر دَره کار کاندِنه، یِتا ره وَرنه و یِتا دییه موندِنه.]» شاگِردون عیسی جِم بَپِرسینه: «کجه، اِی خِداوند؟» عیسی بااوته: «هر‌جا لاش دَووه، لاشخورا هم اونجه جَمع بونِنه!» عیسی شه شاگردونِ وسه مَثِلی بیارده تا وِشونِ سِراغ هاده که وِنه هَمِش دِعا هاکانِن و هیچ وَخت دلسرد نَووِن. عیسی بااوته: «یِتا شَهرِ دِله یِتا قاضی‌ دَییه که نا خِدائه جِم تَرسیه، نا مَردِمِ سَرِ چِش گِته. هَمون شَهرِ دِله یِتا بیوه‌زنا دَییه که یه سَره وه پَلی اییَمو و گاته "مِ حَقِّ مِ دِشمِنِ جِم بَیر". قاضی چَن وَختی وه ره اعتنا نَکارده. ولی سَرآخِر شه هِمراه بااوته: ”هر چَن خِدائه جِم نَتِرسِمبه و مَردِمِ سَر چِش نَیرِمبه، ولی چوون این بیوه‌زنا هَمِش مِ مِزاحِم بونه، وه داد رِسِمبه، نَکِنه هَمِش بِیّه و مِ ره سِتوه بیاره» بعد عیسیِ خِداوند بااوته: «بِشنُئین این بی‌انصافِ قاضی چی گانه اِسا، مگه خِدا شه انتخاب بَییه هائه داد که شو و روز وه پیشگاه اِلتماس کاندِنه، نَرِسِنه؟ این کارِ همین طی عَقِب دِم دِنه؟ شِما ره گامبه خَله زود، وِشونِ داد رِسِنه. ولی وَختی اِنسانِ ریکا بِیّه، زِمینِ سَر ایمونی پی دا کانده؟» اون وَخت عیسی بعضیائه وِسه که شه دِرِسکاریِ جِم مِطمَئن بینه و بَقیه ره کِچیک اِشمارِسِنه، این مَثِلِ بیارده: «دِ نَفِر عبادتِ وِسه مَعبِد بُوردِنه، یِتا عُلِمائه فریسیِ جِم و یِتا دییه خراجگیر. فریسی اِیست هاکارده و شه هِمراه این طی دِعا هاکارده: ”خِدایا، تِ ره شکر کامبه که، دییهِ مَردِمِ واری دِز و ظالِم و زِنا کار نیمه، حَتّی این خراجگیرِ واری هم نیمه. هفتهِ دِله، دِ کَش روزه گِرمه و هر چی به‌دس یارمه، شه اَموالِ ده‌ به یکِ، خِدائه ره هَدیه دِمبه.“ ولی اون خراجگیر دور اِیست هاکارده بییه و نِخواسه حَتّی شه سَرِ آسمونِ سَمت بِلِند هاکانه، بلکه شه سینه سَر کُتِندِسه و گاته: ”خِدایا، مِنِ گِناهکارِ رَحم هاکان.“ شِما ره گامبه این مَردی بَخشیده بَییه و شه سِره بُورده ولی اون فَریسی نا، چوون هر کی شه ره گَت هاکانه، کِچیک بونه و هر کی شه ره فروتَن هاکانه، سَر بِلِند بونه.» مَردِم حَتّی چِلیکِ وَچونِ عیسی پَلی یاردِنه تا اونائه سَر، دَس بییِلّه و وِشونِ بَرکَت هاده. وَختی شاگِردون اینِ بَدینه، مَردِمِ تَشِر بَزونه. ولی عیسی شه شاگِردونِ صدا هاکارده و بااوته: «بییِلین وچون، مِ پَلی بِیِّن؛ وِشونِ دَمِ نَیرین، چوون خِدائه پادشاهی این طی کِسائه وِسه هَسه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی خِدائه پادشاهی ره وچه ای واری قبول نَکِنه، هیچ وَخت اونِ دِله نَشونه.» یِتا از رئیسون، عیسی جِم بَپِرسیه: «اِی خوارِ اِسّا، چی هاکانِم تا اَبدی زندگیِ وارث بَووِم؟» عیسی بااوته: «چه مِ ره خوار خوندِنی؟ هیچ کَس جِز خِدا خوار نییه. اَحکامِ دوندی: زِنا نَکِن، قَتل نَکِن، دِزّی نَکِن، دِراغی شِهادت نده، شه پییِرمارِ اِحترام بییِل.» اون مَردی بااوته: «تِمومِ اینا ره از جِوونی به جا بیاردِمه.» عیسی وَختی اینِ بِشنُسه، بااوته: «هَمتی یه چی کم دارنی؛ تِمومِ اون چی دارنی ره بَروش و فقیرونِ میون رَسِد هاکان، که آسمونِ دِله گنج دارنی. بعد بِرو مِ ره پیروی هاکان.» اون مَردی وَختی اینِ بِشنُسه، وه ره غُصّه بَییته، چوون خَله پولدار بییه. عیسی وَختی بَدیئه اون مَردی ره غُصّه بَییته، بااوته: «پولدارون بُوردِن، خِدائه پادشاهیِ دِله چَنده سختِ! شِتِرِ رَد بَیِّن، دَرزِنِ سولاخِ جِم آسونتِرِ تا یِتا پول دار، خِدائه پادشاهی دِله بُوره.» اونایی که این گَبِ بِشنُسِنه، بااوتِنه: «پَس کی تونده نِجات بَیره؟» عیسی بااوته: «اون کاری که آدِم نَتونده هاکانه ره خِدا تونده اِنجام هاده.» پِطرُس بااوته: «هارِش اِما شه سِره و زندگیِ جِم دَس بَییتیمی و تِ ره پیرَوی هاکاردیمی!» عیسی وِشونِ بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هیچ کی دَنیه که سِره یا زِنا یا بِرارون یا پییِر مار یا وَچونِ جِم، خِدائه پادشاهیِ خاطِری دَس بَیره، و این دِنیائه دِله چَن بِرابر به‌دس نیاره، و اون دِنیائه دِله هم اَبَدی زندگی وه قِسمِت نَووه.» بعد عیسی شه دِوازه شاگردِ یِتا گوشه بَکِشیه و وِشونِ بااوته: «اَلان اورشَلیم شومبی. اونجه هر چی پِیغَمبِرون، اِنسانِ ریکائه خَوِری بَنوشتِنه، اِتّفاق کَفِنه. چوون وه ره غیریَهودیونِ دَس تَسلیم کاندِنه. وِشون وه ره مَسخره و توهین کاندنه و وه دیمِ سَر خِلیک دِم دِنِنه، و وه ره شِلاق زَندنه و کُشِنِنه. ولی سِوّمین روز زنده بونه.» شاگِردون وه گَبِ نِفَهمِسِنه. وه گَبِ مَعنی وِشونِ جِم پِنهون بییه و نِفَهمِسِنه چیِ خَوِری گَب زَنده. وَختی عیسی اَریحائه شَهرِ نَزیکی بَرِسیه، یِتا کورِ مَردی راهِ کِنار نیشته بییه و گِدایی کارده. وَختی اون جَمیِّتِ صِدا ره که اونجه جِم رَد بونِسِنه ره بِشنُسه، بَپِرسیه: «چه خَوِرِ؟» وه ره بااوتِنه: «عیسیِ ناصری دَره رَد بونه.» وه داد بَزو: «ای عیسی، داوودِ ریکا، مِ ره رَحم هاکان!» اونایی که جَمیِّتِ پیشاپیش شینه، وه ره تَشِر بَزونه و بااوتِنه ساکت بوئه. ولی وه ویشتَر داد زوئه: «ای داوودِ ریکا، مِ ره رَحم هاکان!» بعد عیسی اِیست هاکارده و دَستور هِدا اون مَردی ره وه پَلی بیارِن. وَختی نَزیک بییَمو، عیسی وه جِم بَپِرسیه: «چی خوانی تِ وسه هاکانِم؟» اون مَردی بااوته: «ای آقا، خوامبه مِ چِش بَوینه.» عیسی وه ره بااوته: «تِ چِش بَوینه! تِ ایمون تِ ره شِفا هِدا.» اون کورِ مَردیِ چِش دَرجا بَدیئه و هَمون طی که خِدا ره شکر کارده، عیسیِ دِمبال بُورده. وَختی تِمومِ مَردِم اینِ بَدینه، خِدا ره شکر هاکاردِنه. عیسی اَریحائه شَهرِ دِله بُورده و شَهرِ جِم دَییه رَد بونِسه. اونجه یِتا پولدارِ مَردی که وه اسم زََکّا بییه دَییه، وه خراجگیرونِ رئیس بییه. زَکّا خواسه بَوینه عیسی کیِ، ولی چوون وه قَد کِتاه بییه و جَمیِّت زیاد بییه نَتونسه. اینِ وِسه، جلو جلو دوو بَیته و یِتا چنارِ دارِ بالا بُورده تا عیسی ره بَوینه، چوون عیسی اونجه جِم رد بُونِسه. وَختی عیسی اونجه بَرِسیه، دارِ سَرِ هارِشیه و وه ره بااوته: «زََکّا، زود جِر بِرو که وِنه اَمروز تِ سِره بِیِّم.» زََکّا دَرجا جِر بییَمو و خِشالیِ هِمراه وه ره قَبول هاکارده. وَختی مَردِم اینِ بَدینه، همه غُرغُر هِمراه گاتِنه: «یِتا گِناهکارِ سِره مِهمونی بُورده.» ولی زََکّا شه جائه سَر بِلِند بَییه و عیسیِ خِداوندِ بااوته: ای آقا، اِسا نِصفِ شه اموالِ فَقیرونِ دِمبه، و اگه یه نَفِرِ جِم یه چی ناحق بَییته بوئِم، چهار بِرابر وه ره پَس دِمبه.» عیسی بااوته: «اَمروز نِجات این سِره دِله بییَمو، چوون این مَردی هم ابراهیمِ پیغمبِر وَچه ئه. چوون اِنسانِ ریکا بییَمو تا گوم بَیّه ره پی دا هاکانه و نِجات هاده.» هَمون مووقه که وِشون این گَبا ره گوش دانه، عیسی شه گَبِ دِمبال یِتا مَثِل بیارده، چوون اورشَلیمِ نَزیکی دَییه و مَردِم خیال کاردِنه خِدائه پادشاهی هَمون مووقه ظاهر بونه. پَس بااوته: «یِتا نجیب‌زاده‌ یِتا دور دَسِ مَملکت بُورده تا شه وِسه پادشاهیِ مقام بَیره و بَردَگِرده. پَس، شه ده تا نوکِرِ صدا هاکارده و هر کِدومِ یِتا طِلا سکّه که سه ماهِ کارگرِ دَسمِزه اِندا بییه، هِدا و بااوته: ”تا مِ بردَگِردِسِنِ مووقه این پولِ هِمراه کار هاکانین.“ ولی اون مَردمی که قِرار بییه وِشونِ سَلطَنِت هاکانه، وه جِم بیزار بینه؛ وِشون وه دِمبالِ سَر یِتا نماینده بَفرِسینه، این پِیغومِ هِمراه که: ”اِما نخوامبی این آدِم اَمه سَر سَلطَنِت هاکانه.“ با این وجود، وَختی این مَردی، پادشاهیِ مقامِ بَییته و بَردَگِردِسه، اون نوکِرونی که وِشونِ سِکّه هِدا بییه ره شه پَلی صدا هاکارده تا بِفَهمه هر‌کِدوم چَنده سود هاکاردِنه. اَوِّلی بییَمو و بااوته: ”آقا، تِ سِکّه دَه تا سکّهِ دییه سود بیارده.“ وه ره بااوته: ”آفِرین، ای خوارِ نوکِر! چوون کمِ چیِ دِله اَمین بیئی، دَه تا شَهرِ حکومتِ تِ ره دِمبه.“ دِوّمی بییَمو و بااوته: ”آقا، تِ سکِّه، پِنج تا سکّهِ دییه سود بیارده.“ وه ره هم بااوته: ”پِنج تا شَهرِ حکومَت هاکان.“ بعد سوِّمی بییَمو و بااوته: ”آقا، این هم تِ سِکِّه! اونِ یِتا دَسمالِ دِله دَپیتِمه و داشتمه. چوون تِ جِم تَرسیمه، چوون یِتا سختگیرِ مَردی هَسی. اونچی که نییِشتی ره گِرنی و اونچی که نِکاشتی ره دِرو کاندی.“ ارباب وه ره بااوته: ”ای بَدِ نوکِر، طِبق تِ بااوته تِ ره مَحکوم کامبه. تِ که دونِسی مِن سَختگیرِ مَردیمه، اونچی که نییِشتِمه ره گِرمه و اونچی که نِکاشتِمه ره دِرو کامبه، چه مِ پولِ صَرّافونِ نِدائی تا وَختی بَرگِردِمبه اونِ وه سودِ هِمراه پَس بَیرِم؟“ پَس اونایی که اونجه دَیینه ره بااوته: ”سکِّه ره وه جِم بَیرین و اونی که ده تا سِکه دارنِنه ره هادین.“ وه ره بااوتِنه: ”آقا، وه که شه ده تا سِکِّه دارنه!“ اون مَردی بااوته: ”شِما ره گامبه هر کی که دارنه، وه ره ویشتر هِدا بونه؛ ولی اونی که نِدارنه، حَتَّی هَمونی که دارنه هم وه جِم بَییته بونه. اِسا اون دِشمِنونی ره که نِخواسِنه وِشونِ سَلطِنِت هاکانِمِ اینجه بیارین و وِشونِ مِ پَلی بَکوشین» بعد از این گَبا، عیسی مَردِمِ جِم قبلتر، اورشَلیمِ سَمت راه دَکِته. وَختی بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیائه روستائه نَزیکی که زیتونِ کوهِ سَر بییه بَرِسینه، عیسی دِ نَفِر از شه شاگِردونِ بَفرِسیه و بااوته: «روستایی که شِمه روب رو دَره، بُورین. وَختی دِله بُوردِنی، یِتا خرکِره ره دَوِسه پی دا کاندینی که تا اَلان هیچ کس وه سَر سِوار نَییه. اونِ واز هاکانین و اینجه بیارین. اگه کِسی شِمه جِم بَپِرسیه: ”چه اونِ واز کاندینی؟“ بارین: ”خِداوند اونِ احتیاج دارنه» اون دِ نَفِر بُوردِنه و همه چی ره هَمون طی که عیسی وِشونِ بااوته بییه، پی دا هاکاردِنه. وَختی خرکِره ره واز کاردِنه، وه صاحِبون وِشونِ بااوتِنه: «چه خَرکِره ره واز کاندینی؟» وِشون بااوتِنه: «خِداوند اونِ احتیاج دارنه.» وِشون خرکِره ره عیسیِ پَلی بیاردِنه. بعد شه قواها ره اونِ سَر دِم هِدانه و عیسی ره اونِ سَر هِنیشِندینه. هَمون طی که عیسی دَییه شیه، مَردِم شه قواها ره راهِ سَر پَهن کاردِنه. وَختی زیتونِ کوهِ سرپایینی بَرِسینه، تِمومِ شاگِردون خِشالیِ هِمراه خِدا ره معجزاتی خاطِری که وه جِم بَدیئه بینه شکر کاردِنه، و گاتِنه: «مِوارکِ پادشاهی که خِداوندِ اسمِ هِمراه اِنه! صِلح و سِلامتی آسمونِ دِله و جِلال، آسِمونِ عَرشِ دِله!» عُلِمائه فِرقه فریسیِ جِم بعضیا جَمیِّتِ میون عیسی ره بااوتِنه: «اِسّا، شه شاگردونِ ساکت هاکان!» عیسی وِشونِ بااوته: «شِما ره گامبه اگه اینا ساکت بَووِن، این سنگائه داد دَر اِنه!» وَختی عیسی اورشَلیمِ نَزیک بَییه و شَهرِ بَدیئه، بِرمه هاکارده و بااوته: «کاش که تِ هم اَمروز فَهمِسی چی تِ وسه صِلح و سِلامتی یارنه. ولی حیف که اَلان اینا تِ چِشِ جِم پِنهونه. روزایی رِسِنه که تِ دشمِنون تِ دورِ گِرنِنه و تِ ره محاصره کاندِنه، و هر طَرِفِ جِم تِ ره فِشار یارنِنه؛ و تِ و تِ وَچونِ، تِ زِمینِ دِله، خاک و خون کَشِنِنه. و سَنگ سَنگِ سَر بَن نَکانده؛ مووقه ای که خِداوند تِ کُمِکِ وِسه بییَمو بییه وه جِم غافل بَمونِسی.» بعد عیسی مَعبِدِ حیاطِ دِله بُورده و شِروع به بیرون هاکاردِنِ اونایی هاکارده که اونجه خریدِ فِروش کاردِنه، وِشونِ بااوته: «مِقدَّسِ نوشته هائه دِله بَنوِشته بَییه ”مِ سِره، عبادتِ جائه“؛ ولی شِما اونِ ”دِزدِ کِلی“ هاکاردینی.» عیسی هر روز مَعبِدِ دِله تَعلیم دائه. مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ ملّمون و قومِ رئیسون وه بَکوشتِنِ دِمبال دَیینه، ولی شه کارِ وِسه هیچ راهی نَتونِسِنه پی دا هاکانِن، چوون تِمومِ مَردِم وه گَب بَزوئِنِ عاشق بینه. یِتا روز که عیسی مَعبِدِ دِله مَردِمِ تَعلیم دائه و خَوِرِ خِشِ اِعلام کارده، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون و قومِ مشایخ وه پَلی بییَمونه و بااوتِنه: «اِما ره بار، به چه اِجازه ای این کارا ره کاندی؟ کی این اِختیارِ تِ ره هِدا؟» عیسی بااوته: «مِن هم شِمه جِم یِتا سِئال دارمه؛ مِ ره بارین، یحییِ تَعمید، خِدائه جِم بییه یا آدِمِ جِم؟» وِشون شه میون مَشورت هاکاردِنه و بااوتِنه: «اگه باریم خِدائه جِم بییه، گانه”پَس چه وه ره ایمون نیاردینی؟“ و اگه باریم آدِمِ جِم بییه، تِمومِ مَردِم اَنده اِما ره سَنگسار کاندنه تا بَمیریم، چوون اعتقاد دارنِنه که یحیی یِتا پِیغَمبِر بییه.» پَس بااوتِنه: «نَدومبی کِجه جِم هَسه.» عیسی بااوته: «مِن هم شِما ره نارمه، چه اِختیارِ هِمراه، این کارا ره کامبه.» اون وَخت عیسی مَردِمِ وِسه این مَثِلِ بیارده: «یِتا مَردی یِتا اَنگورِ باغ دِرِس هاکارده و اونِ چَنتا باغبونِ اِجاره هِدا و یِتا طولانی مِدّتِ وِسه یِتا دییه مملِکت بُورده. انگور بَچیئِنِ مووقه، یِتا نوکِر، باغبونونِ پَلی بَفرِسیه تا شه مَحصولِ سَهمِ بَیره. ولی باغبونون وه ره بَزونه و دَس خالی وه ره بَردِگاردِنینه. پَس یِتا دییه نوکِرِ بَفرِسیه، ولی وه ره هم بَزونه و وه هِمراه بی‌ حِرمتی هاکاردِنه و وه ره دَس خالی راهی هاکاردِنه. پَس سِوّمین کَشِ وِسه یِتا دییه نوکِرِ بَفرِسیه، ولی وه ره هم زَخمِ زیلی هاکاردِنه و بیرون دِم هِدانه. «صاحاب باغ بااوته: ”چی هاکانِم؟ شه عزیزِ ریکا ره فِرِسِندمبه؛ شایِد وه ره حِرمَت بییِلِّن.“ ولی باغبونون وَختی ریکا ره بَدینه، هَمدییه ره بااوتِنه: ”این وه وارثِ. بِئین وه ره بَکوشیم تا اِرث اَمه وِسه بَووه.“ پَس وه ره اَنگور باغِ جِم بیرون دِم هِدانه و بَکوشتِنه. «اِسا شِمه نَظِر صاحاب باغ، وِشونِ هِمراه چی کانده؟ صاحاب باغ اِنه و باغبونون کُشِنه و اَنگورِ باغِ کسائه دییه دَس دِنه.» وِشون وَختی اینِ بِشنُسِنه، بااوتِنه: «نا این طی نَوونه!» ولی عیسی وِشونِ چِشِ دِله ره هارِشیه و بااوته: «پَس مِقدَّسِ نوشته هائه منظور چیه که گانه: ”سنگی که بَنّاها اونِ دِم هِدانه، بنائه اصلی ترین سَنگ بَییه“ هر کی اون سَنگِ سَر دَکِفه، تیکه تیکه بونه، و اگه اون سَنگ هر کسِ سَر دَکِفه، وه ره له کانده.» توراتِ ملّمون و مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون وَختی بِفَهمِسِنه این مَثِلِ وِشونِ خَوِری گانه، خواسِنه هَمون لَحظه عیسی ره بَیرِن، ولی مَردِمِ جِم تَرسینه. پَس عیسی ره زیر نَظِر بَییتِنه و جاسوسونی وه پَلی بَفرِسینه که شه ره صادق نِشون دانه. وِشون اینِ دِمبال دَیینه که شه عیسیِ گَبِ جِم یه چی پی دا هاکانِن و وه ره مَقامات و فرموندارِ دَس تحویل هادِن. پَس جاسوسون وه جِم بَپِرسینه: «اِسّا، دومبی تِ حَییقَتِ گانی و تَعلیم دِنی، و هیچ کَسِ جِم هِوا خوائی نَکاندی، بلکه خِدائه راهِ دِرِسیِ هِمراه تَعلیم دِنی. رومِ اِمپراطورِ مالیات هِدائِن شرعاً اَمه وِسه دِرِسِ یا نا؟» عیسی وِشونِ حیله ره بِفَهمِسه و بااوته: «یِتا سکّه مِ ره سِراغ هادین. این سکّهِ سَرِ نَخشِ نِگار کِنه شِنه؟» جِواب هِدانه: « امپراطور.» وِشونِ بااوته: «پَس اِمپراطورِ مالِ اِمپراطورِ هادین و خِدائه مالِ خِدا ره!» این طی بییه که نَتونِسِنه مَردِمِ پَلی وه ره، شه وه گَبِ هِمراه تله دِم هادِن، وه جِوابِ جِم مات و مبهوت بَینه و دییه هیچی نااوتِنه. بعد عُلِمائه فِرقه صَدوقیِ جِم چَن نَفِر که مِرده هائه زِنده بَیِّنِ قبول نِداشتِنه بییَمونه، و عیسی جِم یِتا سِئال هاکاردِنه، بااوتِنه: «اِسّا، موسی اَمه وسه بَنوِشته، اگه یِتا مَردیِ بِرار بَمیره و شه جِم یِتا بی وچهِ زِنا بییِلّه، اون مَردی وِنه اون زِنا ره بَوِره تا شه بِرارِ وِسه نسلی به جا بییِلّه. اِسا، اَت کَش، هَفت تا بِرار بینه. اَوِّلین بِرار زَن بَوِرده و بی وَچه بَمِرده. بعد دِوّمین و بعد سِوّمین بِرار هم، وه ره بَوِردِنه و همین طی هر هَفت تا بِرار وه ره بَوِردِنه و بدونِ اینکه وه جِم وچه ای دارِن، بَمِردِنه. سرآخِر اون زِنا هم بَمِرده. اِسا قیامِتِ روز، اون زِنا کِدوم‌ یِتائه زِنا بونه؟ چوون هرهفت تا بِرار، وه ره بَوِردِنه.» عیسی جِواب هِدا: «این دِنیائه مَردِم، زَن وَرنِنه و شی کاندنه. ولی اونایی که لایق بَرِسییِن به اون دِنیا و مِردِه هائه زنده بَیِّن هَسِنه، نا زَن گِرنِنه و نا شی کاندنه، و دییه نَمیرنِنه؛ چوون فرشته هائه واری بونِنه. وِشون خِدائه وچونِنه، چوون که قیامِتِ وَچون هم هَسِنه. ولی این جریان که مِرده ها زنده بونِنه ره حَتَّی موسی هم تَش بَئیته بوتهِ دِله گانه، اونجه که موسی، خِداوندِ، ابراهیمِ خِدا و اِسحاقِ خِدا و یَعقوبِ خِدا گانه. اِسا، خِدا که مِرده هائه خِدا نییه، بلکه زنده هائه خِدائه؛ چوون وه پَلی همه زِندِنه.» اون مووقه توراتِ مَلِّمونِ جِم بعضیا بااوتِنه: «اِسّا، چه خوار بااوتی!» دییه هیچ کَس جِرأت نَکارده وه جِم سِئالی بَپِرسه. بعد عیسی وِشونِ بااوته: «چی طی گانِنه مَسیحِ موعود داوودِ پادشاهِ ریکائه؟ چوون، شه، داوود، مزامیرِ کتابِ دِله گانه: ”خِداوند مِ خِداوندِ بااوته: مِ راسِ دَس هنیش تا مووقه ای که تِ دِشمِنونِ تِ لینگِ بِن دِم هادِم.“ اگه داوود وه ره ”خِداوند“ گانه، چی طی وه تونده داوودِ ریکا بوئه؟» هَمون مووقه که تِمومِ مَردِم وه گَبِ گوش دانه، عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «توراتِ مَلِّمون جِم دوری هاکانین، اونا دوس دارنِنه بِلِندِ قَوائه دِله راه بورِن و مَردِم، کوچه بازارِ دِله وِشونِ سِلام هاکانِن، و عبادتگاه هائه دِله بِهترین جا ره دارِن و مِهمونی هائه دِله بالا بالا هِنیشِن. اونا یَته وَر بیوه‌زَن هائه سِره ره غارِت کاندنه و یَته وَر دییه، خِدنِماییِ وِسه، شه دِعا ره طول دِنِنه. وِشونِ مِجازات خَله سخت‌تِرِ.» عیسی شه سَرِ بالا بیارده و پولدارونِ بَدیئه که شه هدایا ره مَعبِدِ صَندِقِ دِله دِم دانه. اونجه یِتا فَقیرِ بیوه‌زنا ره بَدیئه که دِ قِرون صَندِقِ دِله دِم هِدا. عیسی بااوته: «حَییقَتاً شِما ره گامبه، این فَقیرِ بیوه‌زنا، تِمومِ وِشونِ جِم ویشتر هِدا. چوون وِشون همه، شه مالِ زیادیِ جِم هِدانه، ولی این فَقیرِ زِنا تِمومِ شه روزی ره هِدا.» بعضیا گَتِ مَعبِدِ گَبِ زونه و قَشِنگِ سنگا و هدایایی جِم که اونِ هِمراه تزئین بَییه بییه تَعریف کاردِنه، عیسی بااوته: «روزی رِسِنه تِمومِ این چیایی که ویندِنی، له شونِه و سَنگ، سَنگِ سَر نَموندنه.» وِشون بَپِرسینه: «اِسّا، این اتّفاقا کِی کَفِنه و وه نَزیک بَیِّنِ نِشونه چیه؟» عیسی بااوته: «مِواظب بوئین کِسی شِما ره گُمراه نَکِنه؛ چوون خَیلیا مِ اسم هِمراه اِنِنه و ادعا کاندِنه ”مِن مسیحِمه“ و گانِنه ”دِنیا آخِر بَرِسیه“. وِشونِ دِمبال نَشوئین. «وَختی جَنگ ها و جِدال هائه خَوِرِ اِشنُنِنی، نَتِرسین. لازمِ اَوِّل این چیا اِتفاق دَکِفه، ولی دِنیا دَرجا آخِر نَرِسِنه.» بعد وِشونِ بااوته: «قومها و مملکت ها هَمدییهِ علیه جَنگ کاندِنه. گَتِ زِمین لَرزه و قَحطی و طاعون خَله جاها اِنه و آسِمونِ دِله عجیب غَریبِ چیا ظاهر بونه. «ولی قبل از این اِتّفاق، شِما ره گِرنِنه، اذیّت کاندِنه، و محاکمهِ وِسه عبادتگاه هائه دِله وَرنِنه و زِندون هائه دِله دِم دِنِنه، و مِ اسمِ خاطِری، شِما ره پادشاهون و فرموندارون پَلی وَرنِنه ولی این فرصتی بونه تا بَتونین شِهادت هادین. اینِ شه خاطِر دارین که جلوجلو دلواپَس نَبوئین که چی طی شه جِم دِفاع هاکانین. چوون مِن شِما ره کِلام و حِکمَتی دِمبه که هیچ کِدوم از شِمه دِشمِنون نَتونِن شِمه جِوابِ هادِن و شِمه روب رو اِیست هاکانِن. حَتّی شِمه پییِرمار و بِرارون و فامیلون و شِمه رَفِقون شِما ره دِشمِنِ تَسلیم کاندنه و شِمه جِم بعضیا ره کُشِنِنه. تِمومِ مَردِم مِ اسمِ خاطِری شِمه جِم بیزار بونِنه. ولی یِتا می هم شِمه سَرِ جِم کَم نَوونه. شه تِحَمُّلِ هِمراه، شه جانِ نِجات دِنِنی. «وَختی بَدینی اورشَلیمِ، دِشمِنِ لشگر، محاصره هاکارده، بَدونین که وه نابودی نَزیکِ. اون وَخت اونایی که یَهودیهِ دِله دَرِنه کوهِ سَمت در بورِن و اونایی که شَهرِ دِله دَرِنه، شَهرِ جِم بیرون بورِن، و اونایی که دَشت و صَحرائه دِله دَرِنه شَهرِ دِله نَیِّن. چوون اون روزا، مکافاتِ روزِ. روزایی که تِمومِ پِیغَمبِرونِ بَنوِشته اِنجام رِسِنه. وای به حالِ زَن هایی که حاملِنه و مارونی که شه وچه ره اون روزا شیر دِنِنه! چوون گَتِ مُصیبتی این سرزمینِ دِله اِتِّفاق کَفِنه و خِدائه غَضِب این قومِ دامِنگیر بونه. وِشونِ شَمشیرِ هِمراه کُشِنِنه و اسیر کاندِنه و یِتا دییه مِلکِ دِله تبعید کاندِنه، اورشَلیم هم غیرِ یَهودیونِ دَس کَفِنه و لَگِدمال بونه تا مووقه ای که غیریهودیونِ دوره تِموم بَووه. «خِرشید و ماه و ستاره هائه دِله نشونه هایی ظاهر بونه. زِمینِ سَرِ مَردِم، دریائه تَلاطِم جِم پریشون بونِنه. مَردِم اونچیِ تَرسِ جِم که خوانه دِنیائه سَر بِیّه، بی‌هوش بونِنه، چوون آسمونِ قِوَّتا لرزه کَفِنه. بعد اِنسانِ ریکا ره ویندِنی که قِوَّت و گَتِ جِلالِ هِمراه اَبرِ دِله اِنه. وَختی این اتِّفاقا کَفِنه، راس اِیست هاکانین و شه سَرِ بالا بَیرین، چوون شِمه آزادی نَزیکِ!» عیسی این مَثِلِ وِشونِ وِسه بیارده و بااوته: اَنجیلِ دار و تِمومِ دارها ره هارِشین. وَختی وَرگِ دِنِنه، فَهمِنِنی تاوِسون نَزیکِ. اینِ وِسه، وَختی ویندِنی این چیا اِتّفاق کَفِنه، فَهمِنِنی خِدائه پادشاهی نَزیکِ. حَییقَتاً شِما ره گامبه، تا تِمومِ اینا اِتِّفاق نَکِفه، این نَسل از بِین نَشوننه. آسِمون و زِمین از بین شونِنه، ولی مِ گَب هیچ وَخت از بین نَشونه. «هوشیار بوئین، نَکِنه عیش و نوش و مَستی و زندگیِ نِگرونی، شِمه دِلِ سَخت هاکانه و اون روز یهویی تَله دَکِفین. چوون این اِتِّفاق تِمومِ دِنیائه مَردِمِ وِسه کَفِنه. پَس هَمِش مِواظِب بوئین و دِعا هاکانین تا بَتونین تِمومِ این چیائه وِسه که خَله زود اتِّفاق کَفِنه، در اَمان دَووین و اِنسانِ ریکائه پَلی اِیست هاکانین.» عیسی هر روز یَهودِ عِبادَتگاهِ دِله تَعلیم دائه و هر شو شَهرِ جِم بیرون شیه و زیتونِ کوهِ سَر شُو ره صِواحی کارده. صِواحی دَم مَردِم وه گَبِ بِشنُسِنِ وِسه مَعبِدِ دِله جَمع بونِسِنه. فَطیرِ عید که پِسَخِ هم مَعروفِ، نزیک بونِسه، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون یِتا راهِ دِمبال گِردِسِنه که چی طی عیسی ره بَکوشِن، چوون مَردِمِ جِم تَرسینه. بعد شیطان یهودائه مَعروف به اَسْخَریوطی دلِ دِله که یِتا از اون دِوازَه شاگرد بییه، بُورده. یَهودا مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و مَعبِدِ نگهوونونِ پَلی بُورده و وِشونِ هِمراه صُحبِت هاکارده که چی طی عیسی ره وِشونِ تَسلیم هاکانه. وِشون خِشال بَینه و قَبول هاکاردِنه وه ره پول هادِن. یَهودا هم قَبول هاکارده و یِتا فِرصَتِ دِمبال گِردِسه، دور از مَردِم، عیسی ره وِشونِ تَسلیم هاکانه. پَس فَطیرِ عیدِ روز که خواسِنه، پِسَخِ وَره ره قِروونی هاکانِن، بَرِسیه. عیسی، پِطرُس و یوحنا ره بَفرِسیه و بااوته: «بُورین و پِسَخِ عیدِ شومِ اَمه وِسه تَهیّه بَوینین تا بَخُریم.» وِشون بَپِرسینه: « کجه خوانی تهیّه بَوینیم؟» عیسی جِواب هِدا: «همین که شَهرِ دِله بُوردِنی یِتا مَردی ره یِتا پیلکا اوهِ هِمراه ویندِنی. هر سِرهِ دِله بُورده وه دِمبال بورین. اون صاحاب خانه ره بارین: ”اِسّا گانه: «مهمون خانه کِجه ئه تا پِسَخِ شومِ شه شاگِردونِ هِمراه بَخُرِم؟»“ وه هَم بالاخانه ای دِله، یِتا فرش بَییه، گَتِ اطاقی ره شِما ره سِراغ دِنه. اونجه تَهیّه بَوینین.» وِشون بُوردِنه و همه چی ره هَمون طی که عیسی بااوته بییه پی دا هاکاردِنه، و پِسَخِ عیدِ شومِ تهیّه بَدینه. شومِ مووقه بَرِسیه و عیسی شه رَسولونِ هِمراه سِفرهِ سَر هِنیشته. بعد وِشونِ بااوته: «خَله دوس داشتِمه قَبل از اینکه اَذیّت آزار بَوینِم، این پِسَخِ شومِ شِمه هِمراه بَخُرِم. شِما ره گامبه که دییه این شومِ نَخارمه تا اون مووقه که خِدائه پادشاهی بِیّه.» پَس یِتا پیاله بَییته، شکر هاکارده و بااوته: «اینِ بَیرین و شه میون رَسِد هاکانین. چوون شِما ره گامبه تا خِدائه پادشاهی نَییه، دییه اَنگورِ میوهِ جِم نَخارمه.» بعد نونِ بَییته، شکر هاکارده و اونِ تیکه هاکارده و وِشونِ هِدا و بااوته: «این مِ تَنِ که شِمه وسه فِدا بونه؛ اینِ مِ یاد به‌جا بیارین.» بَعدِ از شوم پیاله ره بَییته و بااوته: «این پیاله، خِدائه تازه عَهدِ که مِ خونِ هِمراه مُهر بونه، خونی که شِمه نِجاتِ وِسه دَشِندی بونه. ولی همونی که قَصد دارنه مِ ره تَسلیم هاکانه، وه دَس مِ دَسِ هِمراه سِفره سَر دَره. دِرِسِ که اِنسانِ ریکا هر چی وه تقدیرِ وه سَر اِنه، ولی وای به حالِ اونی که مِ ره دِشمِنِ تَسلیم کانده.» بعد رسولون هَمدییهِ جِم سِئال کاردِنه وِشونِ جِم کِدوم‌ یِتا تونده این کارِ هاکانه. شاگِردون میون بَحث دَکِته وِشونِ دِله کی گَت تِرِ. عیسی وِشونِ بااوته: «غیرِ یَهودیونِ پادشاهون وِشونِ حِکومت کاندنه؛ و اونایی که وِشونِ سَر قِدرَت دارنِنه ”ارباب“ بااوته بونِنه. ولی شِما این طی نَبوئین، شِمه میون اونی که گَت تِرینِ جوری رِفتار هاکانه که اِنگاری کِچیکتَرینِ و رَهبر جوری رِفتار هاکانه که انگاری یِتا نوکِرِ. کِدوم‌ یِتا گَت تِرِ، اونی که سِفرهِ سَر نیشته یا اونی که خِدمتِ کانده؟ مگه اونی که سِفرهِ سَر نیشته گَت تِر نییه؟ ولی مِن شِمه میون یه نَفِرِ واریمه که دَره خِدمِت کانده. «شِما کِسایی هَسینی که مِ سَختیِ دِله مِ هِمراه دَیینی. پَس هَمون‌طی که مِ پییِر، پادشاهی‌ ره مِ ره هِدا، مِنِم شِما ره دِمبه. تا مِ سِفرهِ سَر مِ پادشاهیِ دِله بَخُرین و بَنوشین و تخت هائه سَر هِنیشین و اِسرائیلِ دِوازده قَبیله ره داوِری هاکانین. «ای شَمعون، ای شَمعون، شیطان اینِ دِمبال دَییه که شِما ره شه وِسه هاکانه و گَندِمِ واری شِما ره غَلبال هاکانه. ولی مِن تِ وِسه دِعا هاکاردِمه تا تِ ایمون از بین نَشوئه. پَس وَختی که اَی بَردَگِردِسی، شه بِرارونِ قِوَّت هاده.» پِطرس وه ره جِواب هِدا: «اِی آقا، مِن حاضِرِمه تِ هِمراه، هَم زِندونِ دِله دَکِفِم و هَم بَمیرِم.» عیسی بااوته: «ای پِطرُس تِ ره گامبه، بَدون اَمروز قبل از اینکه تِلا ونگ هاکانه، سه کَش حاشا کاندی که مِ ره اِشناسِنی.» عیسی وِشونِ بااوته: «اون وَخت که شِما ره بدونِ پول و کِلوار و کوش راهی هاکاردِمه، هیچ چیِ مِحتاج بَینی؟» جِواب هِدانه: «نا.» عیسی وِشونِ بااوته: «ولی اَلان هر کی پول یا کِلوار دارنه، بَیره و اگه شمشیر نِدارنه، شه قَوا ره بَروشه و شه وِسه یِتا شَمشیر بَخرینه. چوون شِما ره گامبه که این مِقدَّسِ بَنوشتهِ پیشگویی مِ خَوِری وِنه اِنجام بَرِسه که گانه: ”وه تَقصیرکارونِ واری مَحکوم بونه.“ اَره، اونچی مِ خَوِری بَنوِشته بَییه، عَمِلی بونه.» شاگِردون بااوتِنه: «ای آقا، هارِش، اینِم دِتا شمشیر.» وِشونِ بااوته: «وَسه!» عیسی بیرون بُورده و طِبق شه عادِت، زیتونِ کوهِ سَمت راه دَکِته و شاگِردون هم وه دِمبال بُوردِنه. وَختی اونجه بَرِسینه، وِشونِ بااوته: «دِعا هاکانین تا آزمودِ دِله نَکِفین.» بعد یِتا سَنگ دِم هِدائِنِ اِندا، وِشونِ جِم دور بَییه و زانو بَزُو و این طی دِعا هاکارده: «ای پییِر، اگه تِ خواسه اینِ، این پیاله ره مِ جِم دور هاکان؛ با این وجود مِ خواسه اِنجام نَووه، بلکه تِ خواسه اِنجام بَووه.» بعد یِتا فرشته‌ آسِمونِ جِم ظاهر بَییه و وه ره تقویت هاکارده. عیسی اون رَنج و عِذابی که کَشیهِ دِله، صَمیمیتِ ویشترِ هِمراه دِعا کارده، و وه عَرِق، خون چیکهِ واری بِنهِ سَر کَلِسه. وَختی دِعائه سَر، بِلِند بَییه و شاگردونِ پَلی بَردَگِردِسه، بَدیئه غصّهِ فشارِ جِم خُو بُوردِنه. وِشونِ بااوته: «چه بَخواتونی؟ پرِسین و دِعا هاکانین تا آزمودِ دِله نَکِفین.» عیسی هَمتی دَییه گَب زوئه که یه دَسه سَر بَرِسینه. یَهودا، که یِتا از اون دِوازده شاگِرد بییه، وِشونِ بیارده بییه. وه عیسیِ نَزیکی بییَمو تا وه ره خاش هاده، ولی عیسی وه ره بااوته: «ای یَهودا، اِنسانِ ریکا ره یِتا خاشِ هِمراه تَسلیم کاندی؟» وَختی اونایی که عیسیِ دورِ وَر دَیینه، بَدینه چه اِتّفاقی دَره کَفِنه، بااوتِنه: «ای آقا، شَمشیرِ هِمراه وِشونِ بَزِنیم؟» و یِتا از وِشون، کاهِنِ اَعظِمِ نوکرِ، شَمشیرِ هِمراه بَزو و وه راسِ گوشِ بَوریه. ولی عیسی بااوته: «این کارِ نَکِنین!» اون نوکِرِ گوشِ دَس بَکشیه و شِفا هِدا. بعد مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و مَعبِدِ نِگهوونون و مشایخی که وه بَییتِنِ وِسه بییَمو بینه ره بااوته: «مَگه مِن راهزنِمه که دَسِ چو و شَمشیرِ هِمراه مِ سِراغ بییَمونی؟ مِن هر روز شِمه مَعبِدِ دلِه دَیمه ولی شِما مِ دَسگیریِ وِسه حَتّی شه دَسِ هم دراز نَکاردینی. ولی اَلان، شِمه وَختِ و ظِلِمادِ قِدرَتِ وَختِ.» بعد عیسی ره بَییتِنه و کاهِنِ اعظِمِ سِره بَوِردِنه. پِطرُس هم دورادور وِشونِ دِمبال شیه. سِرهِ حیاط دِله تَش رووشن بییه و چَن نَفِر وه دور جَمع بینه. پِطرُس هم وِشونِ میون هِنیشته. هَمون مووقه، یِتا کُلفِت، پِطرسِ تَشِ رووشِناییِ دِله بَدیئه و وه ره زِل بَزو و بااوته: «این مَردی هم عیسیِ هِمراه دَییه.» ولی پِطرُس حاشا هاکارده و بااوته: «اِی زَن، مِن وه ره نِشناسِمبه.» اَت کم دییه، یه نَفِر دییه پطرسِ بَدیئه و بااوته: «تِ هم یِتا از وِشونی.» ولی پِطرُس بااوته: «ای مَرد، نیمِه.» یه ساعت بُگذِشته و یه نَفِر دییه وه ره بَدیئه و اصرارِ هِمراه بااوته: «یقیناً این مَردی وه هِمراه دَییه، چوون وه هم جَلیلیِ.» ولی پِطرُس جِواب هِدا: «ای مَرد، ندومبه تِ دَره چی گانی.» هَمتی دَییه گَب زوئه که تِلا وَنگ هاکارده. بعد عیسیِ خِداوند بَردَگِردِسه و پِطرُسِ هارِشیه، پِطرُس عیسیِ خِداوندِ گَبِ ‌یاد بیارده که چی طی وه ره بااوته بییه: «اَمروز قبل از اینکه تِلا ونگ هاکانه، تِ سه کَش حاشا کاندی که مِ ره اِشناسِنی.» پِطرُس بیرون بُورده و زار زار بِرمه هاکارده. اونایی که عیسی ره بَییته بینه، عیسی ره مَسخره کاردِنه و وه ره زونه. وِشون وه چِشِ دَوِسِنه و وه جِم پِرسینه: «اِسا غیبِ جِم بار کی تِ ره بَزو؟» و خَله فحشایِ دییه هم وه ره هِدانه و وه ره ناسِزا گاتِنه. وَختی هِوا رووشِن بَییه، قومِ مشایخِ شورا، یعنی گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون، هَمدییه هِمراه جَلِسه بَییتِنه و عیسی ره شورائه پَلی بیاردِنه. و عیسی ره بااوتِنه: «اگه تِ مَسیحِ موعودی، اِما ره بار.» عیسی جِواب هِدا: «اگه بارِم، مِ گَبِ باوِر نَکاندینی، و اگه شِمه جِم سِئال هاکانِم، جِواب نَدِنِنی. ولی بعد از این، اِنسانِ ریکا خِدائه قِدرتِ راسِ دَس، نیشِنه.» همه بااوتِنه: «پَس، تِ خِدائه ریکایی؟» عیسی جِواب هِدا: «شِما گانِنی، هَسِمه.» پَس بااوتِنه: «دییه چه نیازی دارمی کَس دییه بِیّه شِهادت هاده؟ اِما شه وه زِوونِ جِم بِشنُسیمی» بعد تِمومِ شورا بِلِند بَینه و عیسی ره پیلاتُس پَلی بَوِردِنه و وه جِم شکایِت هاکاردِنه، بااوتِنه: «این مَردی ره پی دا هاکاردیمی که اَمه قومِ گُمراه کانده و اِما ره نییِلنه اِمپراطورِ مالیاتِ هادیم و ادّعا کانده شه مَسیحِ موعودِ، یعنی یِتا پادشاه.» پیلاتُس وه جِم بَپِرسیه: «تِ یَهودِ پادشاه هَسی؟» عیسی بااوته: «تِ بااوتی که هَسِمه!» بعد پیلاتُس مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و جَمیِّتِ اِعلام هاکارده: «این مَردیِ دِله خَطایی پی دا نَکاردِمه که وه ره مَحکوم هاکانِم.» ولی وِشون اصرارِ هِمراه بااوتِنه: «وه تِمومِ یَهودیهِ دِله مَردِمِ شه تعلیمِ هِمراه تَحریک کانده. جَلیلِ مَنطقهِ جِم شِروع هاکارده و حَتّی اینجه هم بَرِسیه.» وَختی پیلاتُس اینِ بِشنُسه، خواسه بَدونه عیسی جلیلیِ. و وَختی بِفَهمِسه که هیرودیسِ مَنطقه جِم هَسه، عیسی ره وه پَلی بَفرِسیه، چوون هیرودیس شه اون مووقه اورشَلیمِ دِله دَییه. هیرودیس وَختی عیسی ره بَدیئه، خَله خِشال بَییه، چوون خَله وَخت بییه که خواسه وه ره بَوینه. چوون عیسیِ خَوِری بِشنُسه بییه، اُمید داشته معجزاتی وه جِم بَوینه. پَس عیسی جِم خَله سِئال بَپِرسیه، ولی عیسی هیچ جِوابی وه ره نِدا. مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و توراتِ مَلِّمون که اونجه دَیینه، بَدجور وه ره تِهمت زونه. هیرودیس و وه سربازون هم عیسی ره بی‌ حِرمتی و مَسخره کاردنه. بعد یِتا شاهانه قَوا وه تَن دَکاردِنه و پیلاتُسِ پَلی بَردِگاردِنینه. هَمون روز به بعد، هیرودیس و پیلاتُس هَمدییهِ هِمراه رَفِق بَینه، چوون قَبلاً دِشمِن بینه. بعد پیلاتُس مَعبدِ گَت گَتِ کاهِنون و قومِ رئیسون و مَردِمِ شه پَلی صدا هاکارده و وِشونِ بااوته: «این مَردی ره این اتهامِ هِمراه مِ پَلی بیاردینی که مَردِمِ گُمراه کانده. مِن شِمه پَلی وه جِم بازجویی هاکاردِمه، بَوینین هیچ خِطایی پی دا نَکاردِمه تا شِمه تِهمتها ره ثابت هاکانه. هیرودیسِ نَظِر هم اینِ، چوون وه ره اَمه پَلی پَس بَفرِسیه. هَمون طی که ویندِنی، وه کاری نَکارده که مَرگ مِستَحق بوئه. پَس وه ره شِلّاق زَمبه و آزاد کامبه.» هر عیدِ دِله، پیلاتُس وِنه یِتا زندونی ره وِشونِ وِسه آزاد کارده.] ولی وِشون یَک صِدا داد کَشینه: «این مَردی ره بَکوش، بارْاباسِ اَمه وسه آزاد هاکان!» بارْاباس یِتا شورشِ خاطِری که شَهرِ دِله اِتّفاق دَکِته بییه، و هم قتلِ خاطِری، زِندونِ دِله دَییه. پیلاتُس که خواسه عیسی ره آزاد هاکانه، اَت کَش دییه مَردِمِ هِمراه گَب بَزو. ولی وِشون هَمون طی داد کَشینه: «وه ره مصلوب هاکان! وه ره مصلوب هاکان!» پیلاتس سِوّمین کَش وِشونِ بااوته: «چه؟ چه بدی ای هاکارده؟ مِن که هیچ خِطایی وه بَکوشتِنِ وِسه پی دا نَکاردِمه. پَس وه ره شِلاق زَمبه و آزاد کامبه.» ولی مَردِم داد کَشینه و اِصرارِ هِمراه خواسِنه وه مصلوب بَووه. سرآخِر وِشونِ داد بَکِشییِن جِواب هِدا و پیلاتُس تَصمیم بَییته وِشونِ خواسه ره وِشونِ هاده. وه یِتا مَردی ره که شورش و قتلِ خاطِری زِندون دِله دَییه و جَمیِّت خواسِنه آزاد‌ بَووه ره وِل هاکارده، ولی عیسی ره وِشونِ تحویل هِدا تا شه دِلبِخواه وه هِمراه رِفتار هاکانِن. وَختی عیسی ره وَردِنه، یِتا مَردی که وه اِسمِ شَمعون و قیرَوانی بییه و دَییه زِمینِ سَرِ جِم، شَهر اییَمو ره بَییتِنه و صلیبِ وه دوش بییِشتِنه و وه ره زور هاکاردِنه اونِ عیسیِ دِمبالِ سَر بَوِره. دَسهِ زیادی از مَردِم، از زَن ها که شه دِلِ سَر زونه و مُوری کاردِنه، عیسیِ دِمبال راه دَکِتِنه. عیسی شه دیمِ دَگاردِنیه و وِشونِ بااوته: «ای اورشَلیمِ کیجائون، مِ وسه بِرمه نَکِنین؛ شه وِسه و شه وَچونِ وِسه بِرمه هاکانین. چوون مووقه ای رِسِنه که گانِنی: ”خِش به حال زَن هایی که نازانه، خِش به حال اون اِشکِمی که هیچ وَخت نِزا و سینه هایی که هیچ وَخت شیر نِدانه!“ اون مووقه، کوهها ره گانِنه: ”اَمه سَر لِه بورین!“ و تپه‌ها ره گانِنه: ”اِما ره جا هادین!“ چوون اگه شِلِ چوِ هِمراه این طی هاکانِن، اِسا بَوینین خِشک چوِ سَر چی اِنه؟» دِتا دییه مَردی ره هم که هر دِتا جنایتکار بینه، وَردنه تا عیسیِ هِمراه بَکوشِن. وَختی مَحلی که وه اسم جُلجُتا یعنی کَلّه کاسه بییه بَرِسینه، عیسی ره اون دِتا جنایِتکارِ هِمراه مَصلوب هاکاردِنه، یِتا ره وه راسِ وَر و یِتا دییه ره وه چپِ وَر. عیسی بااوته: «ای پییِر، اینا ره بِبَخش، چوون نَدوندِنه چی کاندنه.» بعد سربازون قِرعه دم هِدانه تا وه لِواسِ شه میون رَسِد هاکانِن. مَردِم اِیست هاکارده بینه و تِماشا کاردِنه و قومِ رئیسون هم نیشخند زوونه و گاتِنه: «بَقیه ره نِجات هِدا! اگه وه خِدائه مَسیحِ یعنی هَمون انتخاب بَییه، شه ره نِجات هاده.» سربازون هم وه ره مَسخره کاردِنه. وِشون وه ره نزیک بَینه، تِرش بَییه شِراب وه ره دانه و گاتِنه: «اگه یَهودِ پادشاهی، شه ره نِجات هاده.» یِتا نوِشته وه سَرِ پَلی بَچِسبِندی بینه که «این یَهودیونِ پادشاهِ.» اون دِتا جنایتکارِ جِم که صلیبِ سَر دَینه، یِتا، توهینِ هِمراه عیسی ره بااوته: «مَگه تِ مَسیحِ موعود نیئی؟ پَس اِما و شه ره نِجات هاده!» ولی اون یِتا وه ره تَشِر بَزو و بااوته: تِ خِدائه جِم نَتِرسِنی؟ تِ هم هَمون حِکمِ بِن دَری! اَمه مِکافات به حَقِّ، چوون اَمه اَعمالِ سزائه. ولی این مَردی هیچ خِطایی نَکارده.» بعد بااوته: «ای عیسی، وَختی شه پادشاهی بَرِسی ای، مِ ره هم یاد بیار.» عیسی جِواب هِدا: «حَییقَتاً، تِ ره گامبه، اَمروز مِ هِمراه بهشتِ دِله دَری.» ساعت حدود دِوازده ظهر بییه که تاریکی تِمومِ اون سرزمینِ بَییته و تا ساعت سه بعد از ظِهر ادامه داشته، چوون خِرشیدِ نور، دییه نَتابِسه. هَمون مووقه، مَعبِدِ پَرده از میون چاک بَییته و دِتا تیکه بَییه. بعد عیسی بِلِندِ صِدائه هِمراه داد بَکِشیه: «ای پییِر، شه روحِ تِ دَس اِسپارِمبه.» اینِ بااوته و جان هِدا. سربازونِ فرمونده وَختی این اتِّفاقِ بَدیئه، خِدا ره شکر هاکارده و بااوته: «حقیقَتاً این مَردی بی‌گِناه بییه.» تِمومِ مَردِمی که تِماشائه وِسه جَمع بَییه بینه، وَختی اونچی اتِّفاق دَکِته ره بَدینه، هَمون طی که شه دِلِ سَر زونه، اونجهِ جِم بوردِنه. ولی تِمومِ وه آشنایون، اون زَن هایی که جَلیلِ جِم وه دِمبال بییَمو بینه، دور اِیست هاکارده بینه و این اتِّفاقا ره ویندِسِنه. اونجه یِتا مَردی دَییه که وه اسم یوسِف بییه، یوسِف رامهِ جِم بییه، یِتا از یَهودیونِ شهرا، وه مَردی خوار و صالح بییه. یوسِف با اینکه شورائه عضو بییه، ولی شورائه رأی و تَصمیمِ هِمراه موافق نَییه و خِدائه پادشاهیِ اِنتِظارِ کَشییه. یوسِف پیلاتُسِ پَلی بُورده و عیسیِ جَسِدِ بَخواسه. بعد عیسیِ جَسِدِ جِر بیارده و اونِ کَتونِ کَفِنِ دِله دَپیته و یِتا مَقبره‌ِ دِله که صخرهِ دِله بَتِراشی بییه، بییِشته که تا اون مووقه هیچ کَسِ اونِ دِله نییِشته بینه. اون روز، روزی بییه که خواسِنه عیدِ وِسه تَهیِّه بَوینِن، دییه چیزی نَموندِسه که مِقدَّسِ شنبه شِروع بَووه. زَن هایی که جَلیلِ جِم عیسیِ دِمبال بییَمو بینه، یوسِفِ دِمبال بُوردِنه و مقبرهِ جا و این که چی طی جَسِدِ اونِ دِله بییِشتِنه ره بَدینه. بعد شه سِره بَردَگِردِسِنه و ادویه و عطریجات آماده هاکاردِنه و شنبه روز، طبقِ شَریعتِ حِکم، اِستراحت هاکاردِنه. یکشنبه روز، صِواحی، زَن ها ادویه جاتیِ که تهیّه هاکارده بینه ره شه هِمراه بَییتِنه و مَقبرهِ سَر بُوردِنه. ولی بَدینه سنگی که مَقبره جلو دَییه یِتا گوشه غَلت هِدائه هَسه. وَختی مَقبرهِ دِله بُوردِنه، عیسیِ خِداوندِ جَسِدِ پی دا نکاردِنه. اینِ وِسه مات و مَبهوت بینه که یهویی دِتا نُورانی مَردی وِشونِ پَلی اِیست هاکاردِنه. زَن ها تَرسِ جِم، شه سَرِ، جِر دِم هِدانه؛ ولی اون دتا مَردی وِشونِ بااوتِنه: «چه زندهِ دِمبال مِرده هائه میون گِردِنِنی؟ وه اینجه دَنیه، بلکه زنده بَییه! یاد بیارین مووقه ای که جَلیلِ دِله دَییه، شِما ره چی بااوته. بااوته اِنسانِ ریکا وِنه گِناهکارونِ دَس تَسلیم و مَصلوب بَووه و سِوّمین روز زِنده بَووه.» اون وَخت زَن ها وه گَبِ ‌یاد بیاردِنه. وَختی مَقبرهِ جِم بَردَگِردِسِنه، تِمومِ جَریانِ، اون یازده رَسول و بَقیهِ وِسه تَعریف هاکاردِنه. اون زَن ها که این خَوِرِ رسولونِ هِدانه، مریمِ مَجْدَلیّه، یوآنّا، مریِم یَعقوبِ مار و زَن هایی که وِشونِ هِمراه دَینه، بینه. ولی رسولون فکر هاکاردِنه زَن ها خیالاتی بَینه و وِشونِ گَبِ باوِر نَکاردِنه. ولی پِطرُس بِلِند بَییه و مَقبرهِ سَمت دوو بَیته، دِلا بَییه و دِله ره هارِشیه، ولی جِز کَفِن هیچی نَدیئه. پَس اونچیِ جِم که اِتِّفاق دَکِته مات و مَبهوت بَییه و سِره بَردَگِردِسه. هَمون روز، دِ نَفِر از وِشون یِتا روستا که وه اسم عِمائوس بییه شینه، که اورشَلیمِ جِم حدودِ 10 کیلومتر فاصله داشته. وِشون تِمومِ این جَریانِ خَوِری که اِتّفاق دَکِته بییه، هَمدییهِ هِمراه گَب زونه. همین طی که دَینه گَب زونه و بَحث کاردِنه، عیسی، شه، اونائه پَلی بییَمو و وِشونِ هِمراه راه دَکِته. ولی وه ره نِشناسینه چوون وِشونِ چِش دَوِسه بییه. عیسی وِشونِ جِم بَپِرسیه: «راه دِله، چیه خَوِری هَمدییهِ هِمراه گَب زَندِنی؟» وِشون نارِحَتِ قیافه هِمراه، ساکت اِیست هاکاردِنه. بعد یِتا از وِشون که وه اسم کْلِئوپاس بییه، عیسیِ جِواب بااوته: «تِ، تینا غریبه ای هَسی که اورشَلیمِ دِله اون چیائه جِم که این روزا اِتفاق دَکِته بی‌خَوِری؟» عیسی بَپِرسیه: «چه چیایی؟» بااوتِنه: «اونچی که عیسیِ ناصریِ سَر بییَموئه. وه یِتا پیغَمبِر بییه که خِدائه پَلی و تِمومِ مَردِمِ پَلی، هم عَمِلِ دِله قَوی بییه و هم کِلامِ دِله. ولی اَمه مَعبدِ گَت گَتِ کاهِنون و رَئیسون وه ره تَسلیم هاکاردِنه تا مَرگِ مَحکوم بَووه و وه ره مَصلوب هاکاردِنه. ولی اِما امید داشتیمی وه هَمونی بوئه که وِنه اِسرائیلِ نِجات هاده. از این گذشته، در حییقَت اَلان سه روزِ این جَریانِ جِم گُذِرنه. بَعضی زَن ها هم که اَمه میون دَرِنه، اِما ره مات و مَبهوت هاکاردِنه. وِشون اَمروز صِواحی مَقبرهِ سَر بُوردِنه، وَختی جَسِدِ پی دا نکاردِنه، بَردَگِردِسِنه و بااوتِنه فرشته ها ره رویایی دِله بَدینه که وِشونِ بااوتِنه وه زنده هَسه. بَعضی از وِشونی که اونجه اَمه هِمراه دَینه مَقبره بُوردِنه و اوضاع ره هَمون‌طی که زَن ها بااوته بینه، بَدینه، ولی وه ره نَدینه.» بعد عیسی وِشونِ بااوته: «ای بی عَقلون چه اَنده شِمه وِسه سَختِ تِمومِ اونچیِ که پِیغَمبِرون بااوتِنه ره باور هاکانین! مَگه نَوِسه مَسیحِ موعود این رنجها ره بَوینه و بعد شه جِلالِ بَرِسه؟» عیسی، موسی و تِمومِ پِیغَمبِرونِ جِم شِروع هاکارده و اونچیِ که تِمومِ مِقدَّسِ نوِشته هائه دِله وه خَوِری بااوته بَییه ره وِشونِ وِسه توضی هِدا. وَختی اون روستایی که وِشونِ مَقصِد بییه ره نَزیک بَینه، عیسی وانمود هاکارده که خوانه دورتَر بُوره. وِشون خَله اصرار هاکاردِنه و بااوتِنه: «اَمه هِمراه بَمون، چوون روز دَره تِموم بونه و نزیکِ شو بَووه.» پَس عیسی دِله بُورده تا وِشونِ پَلی بَمونه. وَختی وِشونِ هِمراه سِفرهِ سَر نیشته بییه، نونِ بَییته، شکر هاکارده، تیکه هاکارده و وِشونِ هِدا. هَمون لَحظه، وِشونِ چِش واز بَییه و وه ره بِشناسینه، ولی عیسی وِشونِ چِشِ پَلی غِیب بَییه. وِشون هَمدییه ره بااوتِنه: «وَختی راه دِله اَمه هِمراه گَب زوئه و مِقدَّسِ نوِشته ها ره اَمه وِسه توضی دائه، مگه اَمه دِل تَپ تَپ نَزو بییه» وِشون بِلِند بَینه و اورشَلیم بَردَگِردِسِنه. اونجه اون یازده رَسولِ پی دا هاکاردِنه که شه رَفِقونِ هِمراه جَمع بینه گاتِنه: «حَییقَتاً عیسیِ خِداوند زنده بَییه، و شه ره شَمعونِ سِراغ هِدا.» اون وَخت، اون دِتا هم بااوتِنه که راه دِله چه اتِّفاقی دَکِته و چی طی عیسی ره وَختی دَییه نونِ تیکه کارده بِشناسینه. هَمتی دَینه این گَبا ره زونه که عیسی شه، وِشونِ میون اِیست هاکارده و بااوته: «سِلام بر شِما!» ولی همه حِیرون و پریشون بَینه، خیال هاکاردِنه روح ویندِنه. عیسی وِشونِ بااوته: «چه اَنده پریشونِنی‌؟ چه شه دلِ دِله شک و تردید راه دِنِنی؟ مِ دَس و لینگِ هارِشین. شه مِنِمه! مِ ره دَس هاکانین و بَوینین؛ روح، گوشت و اِستکا نِدارنه، ولی هَمون طی که ویندِنی مِن دارمه!» اینِ بااوته و شه دَس و لینگِ وِشونِ سِراغ هِدا. وِشون خِشالی و بِهتِ جِم نَتونِسِنه باوِر هاکانِن. پَس وِشونِ بااوته: « بَخُردِنه وِسه چی دارنِنی؟» یِتا تیکه‌ بَپِته مائی وه ره هِدانه. اونِ بَییته و وِشونِ چِشِ پَلی بَخُرده. بعد وِشونِ بااوته: «این هَمونِ که وَختی شِمه هِمراه دَیمه، گاتِمه؛ اِسا تِموم اونچی موسیِ تورات و پِیغَمبِرونِ کِتاب و مزامیرِ دِله مِ خَوِری بَنوشت بَییه هَسه، وِنه اِنجام بَرِسه.» بعد، وِشونِ فِکرِ واز هاکارده تا بَتونِن مِقدَّسِ نوشته ها ره بِفَهمِن. و وِشونِ بااوته: «بَنوِشته بَییه که مَسیحِ موعود رَنج کَشِنه و سِوّمین روز مِرده ها جِم بِلِند بونه و این که وه اسمِ هِمراه تووبه و گِناهونِ آمرزش، تِمومِ قومها ره هِدا بونه، که اونِ شِروع اورشَلیمِ جِم هَسه. شِما این چیائه شاهِدِنی. اِسا مِن اونچی ره که مِ آسِمونی پییِر شِما ره وَعده هِدا بییه ره شِمه وِسه رِسِندمبه؛ ولی این شَهرِ دِله بَمونین تا مووقه ای که خِدائه قِوَّتِ اَعلیِ جِم، شه تَن دَکُنین.» بعد عیسی وِشونِ تا بِیت‌عَنْیائه نَزیکی، شَهرِ جِم بیرون بَوِرده و شه دسا ره آسِمونِ سَمت بِلِند هاکارده و وِشونِ بَرکَت هِدا؛ و هَمون طی که وِشونِ بَرکَت دائه، وِشونِ جِم سیوا بَییه و آسمونِ سَمت بَوِرده بَییه. وِشون وه ره پَرَسِش هاکاردِنه و گَتِ خِشالیِ هِمراه اورشَلیم بَردَگِردِسِنه. اونجه یه سَرِ مَعبِدِ دِله موندِسِنه و خِدا ره پَرسش کاردِنه. از اَوِّل کِلام دَییه و کِلام خِدائه هِمرا دَییه و کِلام، خِدا بییه؛ هَمون از اَوِّل خِدائه هِمراه دَییه. همه چی ره وه بِساته، و هرچیِ جِم که بِساته بَییه، هیچی بِدونِ وه بِساته نَییه. وه دِله زندگی دَییه و اون زندگی، آدِمونِ نُور بییه. این نور تاریکی دِله تابِنه و تاریکی نَتونِسه اونِ دَکوشه. یِتا مَردی بییه که خِدائه طَرِفِ جِم بَفرِسیه بَییه بییه؛ وه اسم یحیی بییه. وه یِتا شاهدِ واری بییَمو، تا اون نورِ وِسه شِهادت هاده، تا همه، وه طَریقِ جِم ایمون بیارِن. یحیی اون نُور نَییه، بلکه بییَمو تا اون نورِ وِسه شِهادت هاده. اون حَییقی نور که هر آدِمی ره رووشِنایی بَخشِنه، دَییه دِنیائه دِله اییَمو. وه دِنیائه دِله دَییه، و دِنیا وه طَریقِ جِم به وجود بییَمو؛ ولی دِنیا وه ره نِشناسیه. وه، شه قومِ دِله بییَمو، ولی وه قوم وه ره قبول نَکاردِنه. ولی همهِ اوناییِ که وه ره قبول هاکاردِنه ره، این حَقِّ هِدا که خِدائه وَچون بَووِن، یعنی هر کی که وه اسمِ ایمون بیارده؛ وِشون که نا خونِ جِم، نا تَنِ خواسهِ جِم و نا یِتا مَردیِ خواسه جِم دِنیا بییَمونه، بلکه خِدائه جِم دِنیا بییَمونه. و کِلام، آدِم بَییه و اَمه میون مَنزل هاکارده. و اِما وه جِلالِ بَدیمی، جِلالی شایسه اون یِتا ریکا که پییِرِ طَرِفِ جِم بییَمو، که فِیض و حَییقتِ جِم پِرِ. یحیی وه وِسه شِهادت دائه و جار زوئه و گاته: «این هَمون تائه که وه خَوری بااوتِمه: اون که بَعد از مِن اِنه مِ جِم سَر تِرِ، چوون مِ جِم قبلتِر دَییه“.» چوون اِما وه پِریِ جِم بَییتیمی، فِیض، فیضِ سَر. چوون شَریعَت، موسیِ طَریقِ جِم هِدا بَییه، فِیض و حَییقت، عیسی مسیحِ طَریقِ جِم بییَمو. هیچ کس هیچ وَخت خِدا ره نَدیئه. ولی اون یِتا ریکا که پییِرِ پَلی دَره، وه خِدا ره اِما ره بِشناسِندیه. اینِ یحییِ تَعمید دَهِنده شِهادت، اون مووقه که یَهودیون، مَعبدِ کاهِنون و مَعبدِ خادِمونِ، اورشَلیمِ شَهرِ جِم وه پَلی بَفرِسینه تا وه جِم بَپِرسِن که «تِ کی هسی؟» یحیی اِعتراف هاکارده، اِنکار نَکارده، بلکه اِعتراف هاکارده که «مِن مَسیحِ موعود نیمِه.» اونا وه جِم بَپِرسینه: «پَس کی ای؟ اِیلیائه پِیغَمبِری؟ وه بااوته: «نیمِه.» بَپِرسینه: «تِ اون پیغَمبِری که موسی گاته اِنه؟» جِواب هِدا: «نا!» اون وَخت وه ره بااوتِنه: «کی هسی؟ اِما وِنه اونایی ره که اِما ره بَفرسینه ره یِتا جِواب هادیم؟ شه خَوِری چی گانی؟» یحیی بااوته: «مِن اونی صِدامه، که صَحرائه دِله جار زَنده و گانه: ”خِداوندِ راهِ هِموار هاکانین» دِرِس هَمون طی که اِشعیائه پِیغَمبِر پیشگویی هاکارده بییه. وِشون عُلِمائه فِرقه فریسی طَرِفِ جِم بَفرِسیه بَییه بینه، وِشون یحییِ جِم بَپِرسینه: «اگه تِ نا مَسیحِ موعودی، نا اِیلیائه پِیغَمبِر، نا اون پیغمبِر، پَس چیِ وِسه غسلِ تَعمید دِنی؟» یحیی وِشونِ جِواب بااوته: «مِن اوهِ هِمراه تَعمید دِمبه، ولی شِمه میون یه نَفِر اِیست هاکارده که شِما وه ره نِشناسِنِنی، وه هَمونیِ که بعد از مِن اِنه و مِن حَتَّی لایق نیمه وه کوشِ بَندِ واز هاکانِم.» این چیا بِیت‌عَنْیائه روستائه دِله، که اُردنِ رودخانهِ اون دَس بییه، اتِّفاق دَکِته، اونجه که یحیی تَعمید دائه. فِردائه اون روز، یحیی عیسی ره بَدیئه که وه سَمت اِنه، بااوته: «هارِشین» این خِدائه قِروونی وَرهِ که گِناهِ دِنیائه جِم گِرنه و وَرنه! اینِ هَمونیِ که وه خَوِری بااوتِمه ”بعد از مِن یِتا مَردی اِنه که مِ جِم سَرتِرِ، چوون مِ جِم قبلتر دَییه.“ مِن شه هم وه ره نِشناسیمه، ولی اینِ وِسه بییَمومه و اوهِ هِمراه تَعمید هِدامه که وه، اِسرائیلِ قومِ ظاهر بَووه.» و یحیی شِهادت هِدا، بااوته: «مِن خِدائه روحِ بَدیمه که کوتری واری آسمونِ جِم جِر بییَمو و وه سَر بَمونِسه. مِن شه هم وه ره نِشناسیمه، ولی هَمون که مِ ره بَفرِسیه تا اوهِ هِمراه تَعمید هادِم، مِ ره بااوته: ”هر وَخت بَدیئی خِدائه روح یه نَفِرِ سَر جِر بییَمو و بَمونِسه، این همونیِ که روح‌القدسِ هِمراه تَعمید دِنه.“ و مِن بَدیمه و شِهادت دِمبه که خِدائه ریکا اینِ.» فِردای اون روز، اَت کَش دییه یحیی شه دِتا شاگِردِ هِمراه اِیست هاکارده بییه. وه عیسی که دَییه رَد بونِسه ره، بَدیئه و بااوته: «هارِشین این خِدائه قِروونی ورهِ!» وَختی اون دِتا شاگرد این گَبِ بِشنُسِنه، عیسیِ دِمبال راه دَکِتِنه. عیسی بَردَگِردِسه و بَدیئه که وه دِمبال اِنِنه. وِشونِ بااوته: «چی خوانِنی؟» وِشون بااوتِنه: «رَبّی (یعنی اِی اِسّا)، کِجه موندِنی؟» عیسی وِشونِ بااوته: «بِئین و بَوینین.» پَس اون دِتا شاگرد بُوردِنه و بَدینه وه کجه موندِنه و اون روزِ وه هِمراه سَر هاکاردِنه، چوون که حدوداً ساعت چهارِ بَعد اَز ظِهر بییه. یِتا از اون دِتا که یحییِ گَبِ بِشنُسِنِ جِم، عیسیِ دِمبال راه دَکِته، آندریاس، شَمعونِ پِطرُسِ بِرار بییه. وه اَوِّل، شه بِرار شَمعونِ پی دا هاکارده و وه ره بااوته: «اِما ماشیَحِ پی دا هاکاردیمی، یعنی مَسیحِ موعود.» وه شَمعونِ پطرسِ عیسیِ پَلی بَوِرده. عیسی وه ره هارِشیه و بااوته: «تِ شَمعونْ یوحنائه ریکایی، ولی ”کَیفا“ بااوته بونی (که وه مَعنی صخره ئه).» فِردائه اون روز، عیسی تَصمیم بَییته که جَلیلِ مَنطقه بُوره. وه فیلیپُسِ پی دا هاکارده و وه ره بااوته: مِ دِمبال بِرو!» فیلیپُس اَهلِ بِیت‌صِیْدا، آندریاس و پِطرُسِ هَمشهری بییه. فیلیپُس، نَتَنائیلِ پی دا هاکارده و وه ره بااوته: «اونی که موسی، تُورات دِله و پیغمبِرونَم وه خَوِری بَنوشتِنه ره پی دا هاکاردیمی! وه عیسی، یوسِفِ ریکا، ناصرهِ شَهرِ جِم هَسه!» نَتَنائیل وه ره بااوته: «مَگه بونه ناصرهِ جِم هم خوارِ چی بیرون بِیّه؟» فیلیپُس جِواب هِدا: «بِرو و بَوین.» وَختی عیسی بَدیئه نَتَنائیل وه سَمت اِنه، وه خَوِری بااوته: «هارِشین، این مَردی اسرائیلیِ واقعیِ که وه دِله هیچ فَریبی دَنییه!» نَتَنائیل وه ره بااوته: «کجه جِم مِ ره اِشناسِنی؟» عیسی جِواب هِدا: «قبل از اون که فیلیپُس تِ ره صدا هاکانه، وَختی که هَمتی اَنجیلِ دارِ بِن دَئی، تِ ره بَدیمه.» نَتَنائیل جِواب هِدا: «اِسّا، تِ خِدائه ریکایی! تِ اِسرائیلِ پادشاهی!» عیسی وه جِواب بااوته: « اینِ خاطِری که تِ ره بااوتِمه اون اَنجیل دارِ بِن تِ ره بَدیمه، ایمون بیاردی؟ این چیائه جِم گَت تِر ویندی.» بعد بااوته: «حَییقَتاً شِما ره گامبه شِما آسمونِ ویندِنی که واز بَییه و خِدائه فِرشتهِ ها ره ویندِنی که انسانِ ریکائه جِم بالا شونِنه و جِر اِنِنه.» سِوّمین روز، قانایِ روستائه دِله، جَلیلِ مَنطقهِ دِله آروسی بییه و عیسیِ مار هم اونجه دَییه. عیسی و وه شاگِردون هم آروسی دَعوِت بَییه بینه. وَختی شِراب تِموم بَییه، عیسیِ مار وه ره بااوته: «وِشون دییه شِراب نِدارنِنه!» عیسی وه ره بااوته: «اِی زِنا، این کار مِ ره چه رَبطی دارنه؟ مِ مووقه هَمتی‌ نَرِسیه.» وه مار نوکِرونِ بااوته: «هر چی شِما ره گانه، هاکانین.» اونجه شیش تا سَنگیِ خمره کَت بییه که یَهودیونِ مذهبِ رسمِ دِله و غسل هِدائِن و پاکیِ وِسه استفاده بونِسه، و هر کِدومِ دِله صد و بیست لیترِ اِندا، جا بونِسه. عیسی نوکِرونِ بااوته: «این خمره ها ره اوهِ جِم پِر هاکانین.» وِشون اونا ره لَب به لَب پِر هاکاردِنه. بعد عیسی وِشونِ بااوته: «اِسا اَت کم اونِ جِم بَیرین و مَجلِسِ رَئیسِ پَلی بَوِرین.» پَس وِشون بَوِردِنه. وَختی مَجلسِ رئیس اون اوه ای که شِراب بَییه بییه ره مِزه هاکارده، نَدونِسه کجه جِم بیاردِنه، هر چَن نوکِرونی که اوه بَکِشی بینه، دونِسِنه. پَس، مَجلسِ رئیس دومادِ صدا هاکارده و وه ره بااوته: «همه اَوِّل خوارِ شِرابِ هِمراه پذیرایی کاندنه و وَختی مهمونون مَست بَینه، بَدِ شِراب یارنِنه؛ ولی تِ خوارِ شِرابِ تا اَلان داشتی!» این طی عیسی شه اَوِّلین نِشونه و معجِزه ره قانایِ جَلیلِ دِله اِنجام هِدا و شه جِلالِ ظاهر هاکارده و وه شاگِردون وه ره ایمون بیاردِنه. بعد از اون شه مار و بِرارون و شاگِردونِ هِمراه کَفَرناحومِ شَهر بُورده، و چَن روز اونجه بَمونسِنه. یَهودیونِ پِسَخِ عید نزیک بییه و عیسی اورشَلیمِ شَهر بُورده. مَعبِدِ حیاط دِله، چَن نَفِرِ بَدیئه که دَینه گو و گُسفِن و کُوتِر روتِنه، و صَرّافون هم نیشته بینه و دَینه کار کاردِنه. پَس رَسِنِ جِم یِتا شِلّاق بِساته و همـهِ وِشونِ، گُسفِن ها و گو هائه هِمراه، مَعبِدِ جِم بیرون هاکارده. و صَرّافونِ سکّه‌ها ره بِنه سَر دَشِندیه و وِشونِ میزا ره له هِدا، و کوتِر روشِنِ بااوته: «اینا ره اینجه جِم بیرون بَوِرین و مِ پییِرِ سِره ره کَسب و کارِ محل نَکِنین!» اون وَخت وه شاگِردون یاد بیاردِنه که مَزامیرِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه بییه: «غیرتی که تِ سِرهِ وِسه دارمه مِ ره تش دِنه و کِلین کانده.» پَس یَهودیون عیسی ره بااوتِنه: «چه نشونه و معجزه ای اِما ره سِراغ دِنی تا بَدونیم این طی کارائه اِجازه ره دارنی؟» عیسی وِشونِ جِواب هِدا: «این مَعبِدِ لِه هادین و مِن سه روزِ سَر اونِ اَی دِواره سازِمبه.» پَس یَهودیون بااوتِنه: «چهل و شیش سال طول بَکِشیه تا این مَعبدِ بَسازِن، و اِسا تِ سه روزِ سَر اونِ سازِنی؟» ولی مَعبِدی که عیسی اونِ جِم گَب زوئه شه وه تَن بییه. پَس وَختی که مِرده هائه جِم بِلِند بَییه، وه شاگِردون وه این گَبِ یاد بیاردِنه و مِقدَّسِ نوِشته ها و وه گَبِ ایمون بیاردِنه. مِدّتی که وه پِسَخِ عیدِ وِسه اورشَلیمِ دِله دَییه، خَیلیا وَختی نشونه ها و معجِزهایی ره که وه کارده ره بَدینه، وه اسمِ ایمون بیاردِنه. ولی عیسی وِشونِ اِعتماد نِداشته، چوون تِمومِ مَردِمِ اِشناسیه و لازم نَییه هیچ کی، آدِمِ خَوِری شِهادت هاده، چوون وه شه دونِسه آدِمیِ دلِ دِله چی گُذِرنه. یِتا مَردی، عُلِمائه فِرقه فریسیِ جِم دَییه که وه اسم نیقودیموس بییه، وه یِتا از یَهودِ گَت گَتِ بییه. وه یِتا شُو عیسی پَلی بییَمو و وه ره بااوته: «اِسّا، دومبی تِ مَلِّمی هسی که خِدائه طَرِفِ جِم بییَموئه، چوون هیچ کی نتونده این نِشونِها و معجِزاتی ره که تِ هاکاردی ره هاکانه، مگه این که خِدا وه هِمراه دَووه.» عیسی وه جِواب بااوته: «حَییقَتاً، تِ ره گامبه، تا یه نَفِر از نُو دِنیا نَییه، نَتونده خِدائه پادشاهی ره بَوینه.» نیقودیموس وه ره بااوته: «کِسی که پیرِ، چی طی تونده اَی دِنیا بِیّه؟ مگه تونده اَت کَش دییه شه مارِ اِشکِمِ دِله بَردَگِرده و دِنیا بِیّه؟» عیسی جِواب هِدا: «حَییقَتاً، تِ ره گامبه تا یه نَفِر اوه و روحِ جِم دِنیا نَییه، نَتونده خِدائه پادشاهیِ دِله بُوره. اون چی بَشر جِم دِنیا بِیّه، بَشریِ؛ ولی اون چی روحِ جِم دِنیا بِیّه، روحانیِ. تعجِّب نَکِن که تِ ره بااوتِمه وِنه از نو دِنیا بِئی! وا هر کجه که بِخوائه زَنده؛ وه صِدا ره اِشنُنی، ولی نَدوندی کجه جِم اِنه و کجه شونه. هر کی که خِدائه روحِ جِم دِنیا بِیّه این طی یه.» نیقودیموس وه ره بااوته: «چی طی این طی چیا مُمکنه؟» عیسی جِواب هِدا: «تِ اِسرائیلِ قومِ مَلّمی و هَمتی این چیا ره نِفَهمِنی؟ حَییقَتاً، تِ ره گامبه اِما اونچیِ جِم که دومبی گَب زَمبی و اونچی که بَدیمی ره شِهادت دِمبی، ولی شِما اَمه شِهادتِ قبول نَکاندینی. وَختی زِمینی چیائه خَوِری شِما ره بااوتِمه باور نَکاردینی، اگه آسِمونی چیائه خَوِری شِما ره بارِم چی طی باوِر کاندینی؟ هیچ کی آسمونِ بالا نَشیه، مگه اون که آسِمونِ جِم جِر بییَمو، یعنی اِنسانِ ریکا [که آسِمون دِله دَره]. هَمون‌طی که موسی اون مَفرغی مَرِ صَحرائه دِله چوِ سَر میخکوب هاکارده و بِلِند هاکارده، اِنسانِ ریکا هم وِنه هَمون طی بِلِند بَووه، تا هر کی وه ره ایمون بیاره، اَبدی زندگی داره. «چوون خِدا دِنیا ره اَنده مِحَبَّت هاکارده که شه یِتا ریکا ره هِدا تا هر کی وه ره ایمون بیاره هِلاک نَووه، بلکه اَبدی زندگی داره. چوون خِدا شه ریکا ره دِنیائه دِله نَفرِسیه تا دِنیائه مَردِمِ مَحکوم هاکانه، بلکه بَفرِسیه تا دِنیا وه طَریقِ جِم نِجات بَیره. هر کی وه ره ایمون دارنه مَحکوم نَوونه، ولی هر کی وه ره ایمون نِدارنه، همین اَلانِم مَحکومِ، چوون خِدائه یِتا ریکائه اسمِ ایمون نیارده. و مَحکومیت اینِ که نور دِنیائه دِله بییَمو، ولی مَردِم تاریکی ره نُورِ جِم ویشتر دوس داشتِنه، چوون وِشونِ اَعمال بَد بییه. چوون هر کی بَدی ره به جا یارنه نورِ جِم بیزارِ و نورِ پَلی نِننه، نَکِنه وه کارا بَرمِلا بَووه و رِسوا بَووه. ولی اونی که حَییقَتِ به‌ جا یارنه نورِ پَلی اِنه تا مَعلوم بَووه که وه کارا، خِدائه کُمِکِ هِمراه اِنجام بَییه.» بَعدِ از اون، عیسی و وه شاگِردون، یَهودیهِ مَنطقهِ دِهاتِ دورِ اَطرِاف بُوردِنه. وه چَن وَخت وِشونِ هِمراه اونجه دَییه و مَردِمِ تَعمید دائه. یحیی هم عِیْنونِ روستائه دِله، سالیمِ شَهرِ نَزیکی، تَعمید دائه، چوون اونجه اوه زیاد بییه و مَردِم اییَمونه، تَعمید گِتِنه. اون مووقه هَمتی یحیی ره زِندونِ دِله دِم نِدا بینه. اَت کَش یحییِ شاگِردون و یِتا یَهودیِ میون بَحث دَکِته چی طی بونه نجسیِ جِم پاک بَووِن. وِشون یحییِ پَلی بییَمونه وه ره بااوتِنه: «اِسّا، اونی که تِ هِمراه اُردُنِ رودخانهِ اون دَس دَییه، و تِ وه ره شِهادِت هِدایی، اِسا شه تَعمید دِنه و همهِ مَردِم وه پَلی شونِنه.» یحیی وه جِواب بااوته: «آدِمی نتونده یه چی به‌دس بیاره، مگه این که خِدائه طَرِفِ جِم وه ره هِدا بَووه. شِما شه شاهدینی که مِن بااوتِمه مَسیحِ موعود نیمِه، بلکه وه جِم قبلتر بَفرِسیه بَیمه. آروس، دومادِ وِسه هَسه، دومادِ رَفِق که اِیست هاکارده و وه ره گوش دِنه، دومادِ صِدائه جِم خَله خِشالی کانده. مِ خِشالی هم همین طی کامل بَییه. وه وِنه گَت بَووه و مِن وِنه کِچیک بَووِم. «وه که آسِمونِ جِم اِنه، همهِ جِم سَرتِرِ، ولی اونی که زمینِ جِم هَسه، زِمینیِ و زمینی چیائه جِم گَب زَنده. وه که آسِمونِ جِم اِنه، همهِ جِم سَرتِرِ. وه اونچیِ بَدیئه و بِشنُسه ره شِهادِت دِنه، ولی هیچ کی وه شِهادتِ قبول نَکانده. اونی که وه شِهادتِ قبول هاکانه، تأیید کانده که خِدا حَییقتِ. چوون اونی که خِدا وه ره بَفرِسیه، خِدائه کِلامِ گانه، چوون خِدا شه روحِ بی حَدّ و اِندازه دِنه. پییِر، ریکا ره مِحَبَّت کانده و همه چی ره وه ‌دَس بِسپارِسه. اونی که ریکا ره ایمون دارنه، اَبدی زِندِگی دارنه؛ ولی اونی که ریکائه جِم اِطاعت نَکانده، زِندِگی ره نَوینده، بلکه خِدائه خَشم وه سَر موندگارِ.» وَختی عیسی بِفَهمسه که عُلِمائه فِرقه فریسی بِشنُسِنه وه یحییِ جِم ویشتر دِمبالِ رو دارنه و وِشونِ غسلِ تَعمید دِنه هر چَن- عیسیِ شاگِردون تَعمید دانه نا شه - یَهودیهِ مَنطقه ره ترک هاکارده و اَت کَش دییه جَلیلِ مَنطقه بُورده. و لازم بییه سامرهِ مَنطقهِ جِم رَد بَووه پَس سامِرهِ یِتا شَهرِ دِله که وه اسم سوخار بییه بَرسیه، اونجه یِتا قَواره زِمینِ نَزیکی بییه که یَعقوب، شه ریکا یوسِفِ هِدا بییه. یَعقوبِ چاه اونجه بییه و عیسی سَفِرِ جِم خَسّه بَییه و چاهِ پَلی هِنیشته. ساعت حُدوداً دِوازده ظِهر بییه. یِتا سامری زِنا بییَمو تا چاهِ جِم اوه بَکِشه. عیسی وه ره بااوته: «اَت کم مِ ره اوه هاده،» چوون وه شاگِردون غِذا بَخریِنِ وِسه شَهر بُورده بینه. سامری زِنا وه ره بااوته: «چی طی تِ که یَهودی ای، مِ جِم که سامری زِنا‌مه اوه خوانی؟» چوون یَهودیون سامریون هِمراه معاشرت نَکاندِنه. عیسی وه جِواب بااوته: «اگه خِدائه هَدیه ره فَهمِسی و دونِسی کیِ که تِ ره گانه؛ اَت کم مِ ره اوه هاده، تِ شه وه جِم خواسی و وه تِ ره اوه ای دائه که تِ ره زندگی هاده.» زِنا وه ره بااوته: «آقا، هیچی نِدارنی وه هِمراه اوه بَکِشی و چاه هم خَله گودِ، پَس اون اوه ای که زندگی دِنه ره کجه جِم یارنی؟ مگه تِ اَمه جَد یَعقوبِ جِم گَت تِری؟ وه این چاهِ اِما ره هِدا، و شه و وه ریکائون و وه گلّه ها اون چاهِ جِم بَخُردِنه؟» عیسی بااوته: «هر ‌کی این اوهِ جِم خارنه، اَی هم تِشنا بونه. ولی هر کی اون اوهِ جِم که مِن وه ره دِمبه بَخُره، هیچ وَخت اَی تِشنا نَوونه، اوه ای که مِن وه ره دِمبه وه وجودِ دِله یِتا چشمهِ‌ واری بونه که تا اَبدی زندگی جوشِنه و سَرمشت بونه.» زِنا بااوته: «آقا، این اوهِ جِم مِ ره هاده، تا دییه تِشنا نَووِم و اوه بَییتِنِ وِسه اینجه نَیِّم.» عیسی بااوته: «بور، شه مَردی ره صدا هاکان و بَردَگِرد.» زِنا جِواب هِدا: «شی نِدارمه.» عیسی بااوته: «راس گانی که شی نِدارنی، چوون پَنج تا شی داشتی و اونی که اَلان دارنی، تِ شی نییه. اونچی بااوتی راسِ!» زِنا بااوته: «آقا، ویمبه تِ یِتا پِیغَمبِری. اَمه اجداد این کوهِ دِله پَرَسِش کاردِنه، ولی شِما گانِنی جایی که مَردِم وِنه اونِ دِله پَرَسِش هاکانِن اورشَلیمِ شَهرِ.» عیسی بااوته: «ای زَن، باوِر هاکان، مووقه ای رِسِنه که آسِمونی پییِرِ نا این کوهِ دِله پَرَسِش کاندینی، نا اورشَلیم دِله. شِما اونچیِ نِشناسِنی ره پَرَسِش کاندینی، ولی اِما اونچی ره اِشناسِمبی ره پَرِسش کامبی، چوون نِجات یَهودِ قومِ طَریقِ جِم اِنه. ولی مووقه ای رِسِنه، و اَلان هم بَرِسیه، که حَییقی پَرَسَندِه ها، آسِمونی پییِرِ، روح و حییقتِ دِله پَرَسِش کاندنه، چوون آسِمونی پییِر این طی آدِمونِ دِمبال دَره تا وه ره پَرسش هاکانِن. خِدا روحِ، و وه پرسَندِه ها وِنه خِدا ره روح و حَقیقَتِ دِله پَرَسِش هاکانِن.» زِنا بااوته: «دومبه که ماشیَح (هَمون مَسیحِ موعود) اِنه؛ وَختی وه بِیّه، همه چی ره اَمه وِسه گانه.» عیسی وه ره بااوته: «مِن که تِ هِمراه گَب زَمبه، هَمون تامه.» هَمون مووقه، عیسیِ شاگِردون، بَردَگِردِسِنه. وِشون تَعجِّب هاکاردِنه که عیسی یِتا زِنائه هِمراه دَره گَب زَنده. ولی هیچ کِدوم نَپِرسیه «چی خوانی؟» یا «چه وه هِمراه گَب زَندی؟» اون وَخت زِنا، شه پیلکا ره بنه بییِشته و شَهرِ دِله بُورده و مَردِمِ بااوته: «بِئین یِتا مَردی ره بَوینین که هر اون چی تا اَلان هاکارده بیمه ره، مِ ره بااوته. مُمکن نییه وه مَسیحِ موعود بوئه؟» پَس وِشون شَهرِ جِم بیرون بییَمونه و عیسی پَلی بُوردِنه. این میون، شاگِردون وه جِم خواهش هاکاردِنه، بااوتِنه: «اِسّا، یه چی بَخُر.» ولی عیسی وِشونِ بااوته: «مِن غِذایی دارمه که شِما اونِ جِم خَوِر نِدارنِنی شاگِردون هَمدییه ره بااوتِنه: «مَگه کِسی وه وِسه غِذا بیارده؟» عیسی وِشونِ بااوته: «مِ غِذا اینِ که شه بَفرِسیهِ اِراده ره به‌جا بیارِم و وه کارِ اِنجام هادِم. این گَبِ نِشنُسِنی که ”هَمتی چهار ماه تا دِروِ مووقه بَمونِسه؟“ هارِشین شِما ره گامبه، شه چشِ واز هاکانین و بَوینین که زِمین دِروئه آمادِئه. اَلان، دروگر شه دَسمِزِ گِرنه و اَبدی زندگیِ وِسه مَحصول جَمع کانده، تا اونی که کارِنه و اونی که درو کانده با هم خِشال بَووِن. این مَثِل جا اینجه ئه که ”یتا کارِنه و یِتا دییه دِرو کانده“. مِن شِما ره بَفرِسیمه تا مَحصولی ره درو هاکانین که شِمه دَسرنجِ نییه. بَقیه زَحمِت بَکِشینه و شِما وِشونِ دَسرَنجِ بَرداشت کاندینی.» اون زِنائه شِهادتِ خاطری که بااوته بییه «هر اون چی تا‌ اَلان هاکارده بیمه ره مِ ره بااوته» یَته خَله سامریون که اون شَهرِ دِله زندگی کاردِنه عیسی ره ایمون بیاردِنه. وَختی اون سامریون عیسیِ پَلی بییَمونه، وه جِم بَخواسِنه وِشونِ پَلی بَمونه. پَس عیسی دِ روز اونجه بَمونِسه. و خَیلیائه دییه، وه گَبِ خاطِری ایمون بیاردِنه. وِشون اون زِنا ره گاتِنه: «دییه فِقَط تِ گَبِ خاطِری نییه که وه ره ایمون یارمی، چوون شه اِما وه گَبِ بِشنُسیمی و دومبی که این مَردی حَییقَتاً دِنیائه نِجات‌دَهِنده ئه.» دِ روز بعد، عیسی اونجه جِم، جَلیلِ مَنطقه بُورده، چوون عیسی شه بااوته بییه که «پِیغَمبِر شه زادگاه دِله حِرمت نِدارنه.» پَس وَختی جلیل بَرِسیه، جَلیلیون خِشالیِ هِمراه وه جِم اِستقبال هاکاردِنه، چوون وِشون هم عیدِ وِسه اورشَلیم بُوردِنه و تِمومِ اونچی عیسی اونجه هاکارده بییه ره بَدیئه بینه. بعد اَت کَش دییه عیسی قانایِ جَلیلِ دِله بُورده، همونجه که اوه ره شِراب هاکارده بییه. اونجه یِتا از درباریون دَییه که یِتا مریضِ ریکا، کَفَرناحومِ شَهرِ دِله داشته. وَختی اون مَردی بِشنُسه عیسی یَهودیهِ جِم، جلیل بییَمو، وه پَلی بورده و وه جِم خواهش هاکارده بِیّه و وه ریکا ره شِفا هاده، چوون وه ریکا دَییه مِرده. عیسی وه ره بااوته: «تا نشونه و معجِزات نَوینین، ایمون نیارنِنی.» اون درباری مَردی بااوته: «آقا، قبل از اون که مِ وچه بَمیره، بِرو.» عیسی وه ره بااوته: «بور؛ تِ ریکا زنده موندِنه.» اون مَردی عیسیِ گَبِ باوِر هاکارده و راه دَکِته. هَمتی راهِ دِله دَییه که وه نوکِرون وه پیشواز بییَمونه و وه ره بااوتِنه: «تِ ریکا دَره خوار بونه.» وِشونِ جِم بَپِرسیه: «از چه ساعتی وه حال دَره خوار بونه؟» بااوتِنه: «دیروز، ساعت یک بعد از ظِهر وه توو قَطع بَییه» اون وَخت پییِر بِفَهمِسه که این هَمون ساعتی بییه که عیسی وه ره بااوته بییه: «تِ ریکا زنده موندنه.» پَس شه و وه تِمومِ خانِواده ایمون بیاردِنه. این دِوّمین نِشونه و معجزه ای بییه که عیسی، مووقه ای که یَهودیهِ جِم، جلیل بییَمو، اِنجام بَرِسانیه. چَن وَخت دییه، یَهودِ یِتا از عیدا بییه، عیسی اورشَلیمِ شَهر بُورده. اورشَلیمِ دِله، «دروازه گُسفِنِ» پَلی یِتا حوض دَره که آرامیِ زِوون، اونِ «بِیت‌حِسْدا» گانِنه و پِنج تا رفاق دارنه و هر کِدوم، سایِبون دارنه. اونجه یِتا گَتِ دَسه، عَلیلون بَخواته بینه، یعنی کورون، شَلون و چِلِخون. و اِنتِظار کَشینه اوه تکون بَخُره. چوون اونا خیال کاردِنه هر چَن وَخت یِتا فرشته خِداوندِ طَرِفِ جِم اییَمو و اوه ره تکون دائه؛ اَوِّلین نَفِر بعد از اینکه اوه تِکون خارده حوضِ دِله شیه، هر مَرِضی جِم که داشته شِفا گِته. اونجه، یِتا مَردی دَییه که سی و هشت سال عَلیل بییه. وَختی عیسی وه ره اونجه بَخواته بَدیئه و بِفَهمسه که خَله وَختِ این حالِ دِچارِ، وه ره بااوته: «خوانی شِفا بَیری؟» عَلیلِ مَردی جِواب هِدا: «آقا، هیچکی ره نِدارمه وَختی اوه تِکون خارنه، مِ ره حوضِ دِله بییِلّه، و تا شه ره اونجه بَرِسونِم، یه نَفِر دییه مِ جِم جلوتر دِله شونه.» عیسی وه ره بااوته: «پِرِس، شه لا ره جَمع هاکان و راه دَکِف.» اون مَردی دَرجا شِفا بَییته و شه لا ره جَمع هاکارده و راه دَکِته. اون روز، یَهودیونِ مِقدَّسِ شنبه بییه. پَس یَهودیون اون مَردی که شِفا بَییته بییه ره بااوتِنه: «اَمروز شنبه هَسه و تِ شَرعاً اِجازه نِدارنی که شه لا ره بَیری و یِتا جائه جِم، دییه جا بَوِری.» وه جِواب هِدا: « اونی که مِ ره شِفا هِدا مِ ره بااوته شه لا ره جَمع هاکان و راه دَکِف“.» وه جِم بَپِرسینه: «اونی که تِ ره بااوته شه لا ره جَمع هاکان و راه دَکِف، کیِ؟» ولی اون مَردی که شِفا بَییته بییه نَدونِسه وه کیِ، چوون عیسی جَمیِّتِ دِله غِیب بَییه بییه. اَت کم بعد، عیسی وه ره مَعبدِ دِله پی دا هاکارده و وه ره بااوته: «هارِش دییه خوار بَئی! دییه گِناه نَکِن تا یه چی بَدتِر تِ سَر نَییه.» اون مَردی بُورده و یَهودیونِ بااوته: «اونی که مِ ره شِفا هِدا، عیسی ئه.» اینِ وِسه بییه که یَهودیون عیسی ره اَذیِّت کاردِنه، چوون مِقدَّسِ شنبه دِله این طی کارا ره کارده. ولی عیسی وِشونِ جِواب هِدا «مِ پییِر هَمتی دَره کار کانده، مِن هم کار کامبه.» اینِ وِسه، یَهودیون قَبلِ جِم ویشتر خواسِنه وه ره بَکوشِن، چوون نا فِقَط مِقدَّسِ شنبهِ قانونِ اِشکِسه، بلکه حَتَّی خِدا ره شه پییِر گاته و شه ره خِدائه هِمراه بِرابر دونِسه. پَس عیسی وِشونِ بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه که ریکا شه جِم نتونده کاری هاکانه مگه کارایی که وینده وه پییِر کانده؛ چوون هر‌ چی پییِر کانده، ریکا هم هَمون کارِ کانده. چوون پییِر، ریکا ره دوس دارنه و هر چی شه کانده ره وه ره سِراغ دِنه و این کارائه جِم گَتتِر هم وه ره سِراغ دِنه تا شِما بِهت هاکانین. چوون همون‌طی که پییِر مِرده ها ره زنده کانده و وِشونِ زندگی دِنه، هَمون طی هم ریکا هر کی که بِخوائه ره زندگی دِنه. چوون پییِر هیچ کسِ داوِری نَکانده، بلکه تِمومِ داوِری ره ریکا ره بِسپارِسه. تا تِمومِ مَردِم ریکا ره حِرمت بییِلِّن، هَمون‌طی که پییِرِ حِرمت اییِلنِنه. کِسی که ریکا ره حِرمت نییِلنه، پییِری که وه ره بَفرِسیه ره هم حِرمَت نییِشته. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی مِ کِلامِ بِشنُئه و اونیِ که مِ ره بَفرِسیه ره ایمون بیاره، اَبدی زندگی دارنه و داوِری نَوونه، بلکه مَرگِ جِم زندگی ره منتقل بَییه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، مووقه ای رِسِنه، بلکه همین اَلانِ که مِرده ها خِدائه ریکائه صِدا ره اِشنُنِنه و اونایی که اِشنُنِنه، زنده بونِنه. چوون همون‌طی که پییِر شه دِله زندگی دارنه، هَمون طیَم ریکا ره هم عَطا هاکارده تا شه دِله زندگی داره، و وه ره این اِختیارِ هِدا تا داوِری هم هاکانه، چوون که وه اِنسانِ ریکائه. این گبائه جِم تعجِّب نَکِنین، چوون مووقه ای رِسِنه که تِمومِ اونایی که قبرِ دِله دَرِنه، وه صِدائه اِشنُنِنه. و بیرون اِنِنه و اونایی که خواری هاکاردِنه، زنده بونِنه که تا اَبد زندگی هاکانِن، و اونایی که بَدی هاکاردِنه، زنده بونِنه تا داوِری بَووِن. مِن شه جِم کاری نَتومبه هاکانِم، بلکه طِبق اونچی که اِشنُمبه داوِری کامبه و مِ داوِری عادلانه ئه، چوون شه خواسهِ دِمبال دَنیمِه، بلکه اونِ خواسهِ دِمبال دَرِمبه که مِ ره بَفرِسیه. «اگه مِن شه خَوِری شِهادت هادِم، مِ شِهادت اعتبار نِدارنه. یه نَفِر دییه دَره که مِ خَوِری شِهادت دِنه و مِن دومبه شِهادتی که مِ خَوِری دِنه اعتبار دارنه. شِما کِسایی ره یحییِ پَلی بَفرِسینی و وه حَییقَتِ شِهادت هِدا. نا اینکه مِن آدِمِ شِهادتِ قبول دارِم، بلکه اینِ وِسه این گبا ره زَمبه تا شِما نِجات بَیرین. یحیی یِتا لَمپائه واری سُوته و نور دائه، و شِما خواسینی یه لَحظه وه نورِ دِله خِش بووئین. ولی مِن شِهادتی یحییِ شِهادتِ جِم گَت تِر دارمه، چوون کارایی که پییِر مِ ره بِسپارِسه تا اِنجام هادِم، یعنی همین کارایی که کامبه، مِ خَوِری شِهادت دِنه که پییِر مِ ره بَفرِسیه. و هَمون پییِری که مِ ره بَفرِسیه، شه مِ خَوِری شِهادت هِدا. شِما هیچ وَخت وه صِدائه نِشنُسینی و هیچ وَخت وه ره نَدینی و وه کِلام شِمه دلِ دِله دَنیه، چوون اونی که وه ره بَفرِسیه ره ایمون نِدارنِنی. شِما مِقدَّسِ بَنوِشته ها ره دِقّتِ هِمراه خوندِنِنی، چوون خیال کاندینی اونِ طَریقِ جِم اَبدی زندگی دارنِنی و اِسا اون که اینا هم مِ خَوِری شِهادت دِنِنه. ولی هَمتی هم نِخوانِنی مِ پَلی بِئین تا زِندِگی دارین. «آدِمون جِم جِلال قبول نَکامبه، ولی دومبه که شِما خِدائه مِحَبَّتِ شه دلِ دِله نِدارنِنی. مِن شه پییِرِ اسمِ هِمراه بییَمومه، ولی شِما مِ ره قبول نَکاردینی. اگه یه نَفِرِ دییه شه اسمِ هِمراه بِیّه، وه ره قَبول کاندینی. چی طی توندینی ایمون بیارین در حالی که جِلال، هَمدییهِ جِم قَبول کاندینی، و اون جِلالِ دِمبال، که خِدائه یکتائه طَرِفِ جِم بوئه، دَنینی؟ خیال نَکِنین مِنِمه که پییِرِ پَلی شِما ره مِتّهم کامبه؛ شِمه مِتّهم کُنِنده موسیِ پِیغَمبِرِ، هَمونی که وه ره امید دَوِسینی. چوون اگه موسی ره ایمون یاردینی، مِ ره هم ایمون یاردینی چوون که وه مِ خَوِری بَنوِشته. ولی اگه وه نوشته ها ره باوِر نِدارنِنی، چی طی مِ گَبا ره باور کاندینی؟» چَن وَختِ دییه، عیسی جَلیلِ دریائه اون دَس که هَمون تیبِریهِ دریا بییه، بُورده. یته خَله جَمیِّت وه دِمبال راه دَکِتِنه چوون نشونه و معجِزایی ره که مریضونِ شِفا هِدائِنِ مووقه اِنجام دائه ره بَدیئه بینه. پَس عیسی یِتا تَپهِ سَر بُورده و شه شاگِردونِ هِمراه اونجه هِنیشته. یَهودیونِ پِسَخِ عید نزیک بییه. وَختی عیسی هارِشیه و بَدیئه یَته خَله جَمیِّت وه سَمت اِنِنه، فیلیپُسِ بااوته: «کجه جِم نون بَخرینیم تا این مَردِم بَخُرِن؟» اینِ بااوته تا وه ره آزمود هاکانه، چوون شه دونِسه چی وِنه هاکانه. فیلیپُس جِواب هِدا: «اَگه شیش ماه کارگرِ دَسمِزِ اِندا هم نون بَخرینیم وِشونِ کَفافِ نَدِنه، حَتَّی اگه هر کِدوم فِقَط یه تیکه بَخُرِن.» یِتا از وه شاگِردون که وه اسم آندریاس و شَمعونِ پِطرُسِ بِرار بییه، بااوته: «یِتا ریکا وچه اینجه دَره که پَنج تا نونِ جُو و دِتا مائی دارنه، ولی این چی طی این جَمیِّتِ کَفافِ دِنه؟» عیسی بااوته: «مَردِمِ هِنیشونین.» اونجه خَله واش دَییه. پَس مَردا که حدوداً پَنج‌هزار نَفِر بینه، هِنیشتِنه. اون وَخت عیسی نونا ره بَییته، و بعد از شِکر هاکاردِن، اونائه میون که نیشته بینه رَسِد هاکارده، و مائی ها ره هم، هَمون اِندا که خواسِنه وِشونِ هِدا. وَختی سیر بَینه، عیسی شه شاگِردونِ بااوته: «اضافه تیکه نونا ره جَمع هاکانین تا چیزی هَدِر نَشوئه.» پَس اونا ره جَمع هاکاردِنه و اون پِنج تا نونِ جُوِ تیکه هائه جِم که جَمیِّت بَخُرده بینه، دِوازده زَمبیل پِر بَییه. وَختی مَردِم این نشونه و معجِزه که عیسی هاکارده بییه ره بَدینه، بااوتِنه: «حَییقَتاً وه هَمون پِیغمبِریِ که وِنه دِنیائه دِله بِیِّه.» عیسی وَختی بِفَهمِسه که مَردِم خوانِنه، بِیِّن و وه ره زور زوری بَیرِن و پادشاه هاکانن، اونجه ره تَرک هاکارده و اَت کَش دییه تیناری کوهِ سَر بُورده. نِماشونِ مووقه، عیسیِ شاگِردون، دریائه سَمت بُوردِنه و لَتکا سِوار بَینه، دریائه اون دَس، کَفَرناحومِ شَهرِ سَمت راه دَکِتِنه. هِوا تاریک بَییه بییه، ولی عیسی هَمتی وِشونِ پَلی نییَمو بییه. هَمون مووقه، دریا ره کِلاک بَییته، چوون تِندِ وا زوئه. وَختی یه فَرسخِ اِندا پارو بَزو بینه، عیسی ره بَدینه که دریائه سَر راه شونه و لَتکا ره نزیک بونه. پَس وَحشِت هاکاردِنه. ولی عیسی وِشونِ بااوته: «مِن هَسِمه؛ نَتِرسین.» بعد خواسِنه وه ره لَتکا سِوار هاکانِن، که لَتکا هَمون مووقه اون جایی که خواسِنه بورِن، بَرِسیه. فِردائه اون روز، جَمیِّتی که دریائه اون دَس بَمونِسه بینه، بِفَهمِسِنه که به جِز یِتا لَتکا، لَتکائه دییه ای اونجه دَنی بییه، و هَم دونِسِنه که عیسی شه شاگِردونِ هِمراه لتکا سِوار نَییه، بلکه شاگِردون تیناری بُورده بینه. بعد چَن تا لَتکائه دییه تیبِریهِ جِم بییَمونِنه و نزیک جایی بَرِسینه که وِشون بعد از اینکه عیسی، شکر هاکارده بییه، نون بَخُرده بینه. پَس وَختی جَمیِّت بِفَهمِسِنه که نا عیسی اونجه دره و نا وه شاگِردون، وِشون لَتکاها ره سِوار بَینه و عیسیِ پی دا هاکاردِنِ وِسه کَفَرناحوم بُوردِنه. وَختی عیسی ره دریائه اون دَس پی دا هاکاردِنه، وه ره بااوتِنه: «اِسّا، کِی اینجه بییَموئی؟» عیسی جِواب هِدا: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، مِ دِمبال گِردِنِنی نا نشونه و معجزایی خاطِری که بَدینی، بلکه اون نونی خاطِری که بَخوردینی و سیر بَینی. کار هاکانین، ولی نا خِراکی وِسه که از بین شونه، بلکه خِراکی وِسه که تا اَبدی زندگی به جا موندنه، خِراکی که اِنسانِ ریکا شِما ره دِنه. چوون خِدائه پییِر وه سَر مُهرِ تایید بَزو.» اون وَخت وه جِم بَپِرسینه: «وِنه چی هاکانیم تا خِدائه کارا ره اِنجام هِدا بوئیم؟» عیسی جِواب هِدا: «خِدائه کار اینِ که اونی که وه بَفرِسیه ره ایمون بیارین.» وِشون عیسی ره بااوتِنه: «پَس چه نِشونه و معجزه ای اَمه وِسه کاندی تا بَوینیم و تِ ره ایمون بیاریم؟ چه نشونه ای اِما ره سِراغ دِنی؟ اَمه اجداد صَحرائه دِله مَنّا؛ اون نونی که آسِمون جِم وارِسه ره بَخُردِنه، هَمون طی که مِقدَّسِ نوشته هائه دِله بَنوِشته بَییه: ”موسی آسِمونِ جِم وِشونِ نون هِدا تا بَخُرِن.“ عیسی جِواب هِدا: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، موسی نَییه که اون نونِ آسِمونِ جِم شِما ره هِدا، بلکه مِ پییِرِ که حَییقی نونِ آسِمونِ جِم شِما ره دِنه. چوون خِدائه نون، اونیِ که آسِمونِ جِم اِنه و دِنیا ره زندگی بَخشِنه.» پَس بااوتِنه: «آقا؛ هَمِش این نونِ اِما ره هاده.» عیسی وِشونِ بااوته: «اون نونی که زندگی بَخشِنه مِن هَسِمه. هر کی مِ پَلی بِیّه، وِشنا نَوونه، و هر کی مِ ره ایمون بیاره هیچ وَخت تِشنا نَوونه. ولی هَمون طی که شِما ره بااوتِمه، هر چَن مِ ره بَدینی، ولی هَمتی ایمون نیارنِنی. تِمومِ کِسایی که پییِر مِ ره دِنه، مِ پَلی اِنِنه؛ و هر کی که مِ پَلی اِنه، وه ره هیچ وَخت شه وَرِ جِم بیرون نَکامبه. چوون آسِمونِ جِم جِر نییَمومه تا شه خواسه ره اِنجام هادِم، بلکه بییَمومه تا شه بَفرِسیهِ خواسه ره اِنجام بَرِسونِم. و مِ بَفرِسیهِ خواسه اینِ که از اون کَسایی که وه مِ ره هِدا، هیچ‌ کِدومِ از دَس نَدِم، بلکه وِشونِ قیامتِ روزِ دِله زنده هاکانِم. چوون مِ پییِرِ خواسه اینِ که هر کی که ریکا ره امید دَوِنده و وه ره ایمون بیاره، اَبدی زندگی ره داره، و مِن قیامِتِ روز وه ره زِنده کامبه.» اون وَخت یَهودیون وه خَوِری غرغر هاکاردِنه، چوون که بااوته بییه: «مِن اون نونی هَسِمه که آسِمونِ جِم بییَمو.» وِشون بااوتِنه: «مَگه این مَردی، عیسی، یوسِفِ ریکا نییه که اِما وه پییِرمارِ اِشناسِمبی؟ پَس چی طیِ که اَلان گانه، ”آسمونِ جِم بییَمومه“؟» عیسی وِشونِ جِواب هِدا: «شه دِله اَنده غرغر نَکِنین. هیچ کس نَتونده مِ پَلی بِیّه به جِز این که پییِری که مِ ره بَفرِسیه وه ره مِ سَمت بَکِشونه، و مِن قیامِتِ روز، وه ره زنده کامبه. پیغمبِرونِ بَنوِشته هائه دِله بییَمو که همه خِدائه جِم تَعلیم گِرنِنه.“ پَس هر کی خِدائه جِم بِشنُسه بوئه و وه جِم تَعلیم بَییته بوئه، مِ پَلی اِنه. هیچ کی آسِمونی پییِرِ نَدیئه، به جِز اونی که خِدائه جِم هَسه؛ وه پییِرِ بَدیئه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی ایمون داره، اَبدی زندگی ره دارنه. مِن اون نونی هَسِمه که زندگی بَخشِمبه. شِمه اجداد، مَنّا ره صَحرائه دِله بَخُردِنه، با این‌حال بَمِردِنه. نونیِ که آسِمونِ جِم اِنه جوریِ که هر کی وه جِم بَخُره، دییه نَمیرنه. مِن اون نونی هَسِمه که زندگی بَخشِنه و آسِمونِ جِم اِنه. هر کی این نونِ جِم بَخُره، تا اَبِد زنده موندِنه. مِ تَن اون نونیِ که دِمبه تا دِنیائه مَردِم زندگی دارِن.» پَس یَهودیونِ میون بحث دَکِته و گاتِنه «چی طی این مَردی تونده شه تَنِ اِما ره هاده تا بَخُریم؟» عیسی وِشونِ بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، تا اِنسانِ ریکائه تَنِ نَخُرین و وه خونِ نَنوشین، شه دِله زندگی نِدارنِنی. هر کی مِ تَنِ بَخُرِه و مِ خونِ بَنوشه، اَبدی زندگی دارنه، و مِن قیامِتِ روز وه ره زِنده کامبه. چوون مِ تَن حَقیقی بَخُردَنی و مِ خون حَییقی نوشیدنی هَسه. کِسی که مِ تَنِ خارنه و مِ خونِ نوشِنه، مِ دِله موندِنه و مِن وه دِله موندِمبه. هَمون طی اون پییِری که زندگی دِنه مِ ره بَفرِسیه و مِن هَمون پییِرِ خاطری زِندِمه، هَمون طی هم اونی که مِ ره بَخُره مِ خاطری زِنده موندِنه. این اون نونیِ که آسِمونِ جِم بییَمو؛ نا اون نونِ واری که شِمه اجداد بَخُردِنه، و با این حال بَمِردِنه؛ بلکه هر کی که این نونِ جِم بَخُره، تا اَبِد زنده موندِنه.» عیسی این گبا ره وَختی بَزو که کَفرناحومِ یِتا عِبادَتگاهِ دِله دَییه تَعلیم دائه. خَله از عیسیِ شاگِردون وَختی این گَبِ بِشنُسِنه بااوتِنه: «این گَب سنگینِ، کی تونده اونِ قبول هاکانه؟» ولی عیسی که دونِسه وه شاگِردون این جَریانِ وِسه غرغر کاندنه، وِشونِ بااوته: « این جریان شِما ره نارِحت کانده؟ پَس اگه اِنسانِ ریکا ره بَوینین به جایی که اَوِّل دَییه بالا شونه، چی کاندینی؟ خِدائه روحِ که زنده کانده؛ تَن فایده‌ای نِدارنه. گَب هایی که مِن شِما ره بَزومه، روح و زندگیه. ولی شِمه جِم بعضیا دَرِنه که ایمون نیارنِنه.» چوون عیسی از اَوِّل دونِسه چه کِسایی ایمون نیارنِنه و اون کیِ که وه ره دِشمنِ تَسلیم کانده. و بااوته: «اینِ وِسه شِما ره بااوتِمه هیچ کی نَتونده مِ پَلی بِیّه، به جِز این که آسِمونی پییِرِ طَرِفِ جِم وه ره هِدا بَووه بوئه.» بعد، خَله از وه شاگِردون، بَردَگِردِسنه و دییه وه ره همراهی نَکاردِنه. پَس عیسی اون دِوازه شاگردِ بااوته: « شِما هم خوانِنی بُورین؟» شَمعونِ پِطرُس جِواب هِدا: «آقا، کِنه پَلی بُوریم؟ اَبدی زندگیِ کِلام، تِ پَلی دَره. و اِما ایمون بیاردیمی و دومبی که تِ اون قُدّوسِ خِدا هَسی.» عیسی وِشونِ جِواب هِدا: «مَگه شِما دِوازدِه نَفِرِ مِن اِنتخاب نَکاردِمه؟ با این وجود، یه نَفِر از شِما یِتا ابلیسِ.» عیسی، یَهودا، شَمعونِ اَسْخَریوطی ریکا ره اشاره کارده، چوون وه که یِتا از اون دِوازه نَفِر بییه، خواسه عیسی ره دِشمِنِ تَسلیم هاکانه. بعد از اون، یه چَن وَخت، عیسی جَلیلِ مَنطقهِ دِله گِردِسه، چوون نِخواسه یهودیه مَنطقهِ دِله دَووه، چوون یَهودیون خواسِنه وه ره بَکوشِن. خیمه‌هائه عید که یِتا از یَهودیون عید بییه، نَزیک بَییه، پَس عیسیِ بِرارون وه ره بااوتِنه: «اینجه ره ترک هاکان و یهودیه بور تا تِ شاگِردون هم کاراییِ که کاندی ره بَوینِن، چوون هر کی بِخوائه مَعروف بَووه، پنهونی کار نَکانده. تِ که این کارا ره کاندی، شه ره دِنیا ره سِراغ هاده.» چوون حَتّی وه بِرارون هم وه ره ایمون نیارده بینه. عیسی وِشونِ بااوته: «هَمتی مِ وَخت نَرِسیه، ولی شِمه وسه هر وَختی مناسِبِ. دِنیا نَتونده شِمه جِم بیزار بوئه ولی مِ جِم بیزارِ، چوون مِن شِهادِت دِمبه که وه کارا بَدِ. شِما، عیدِ وِسه بُورین، مِن این عیدِ وِسه نِمبه، چوون هَمتی مِ وَخت ‌نَرسیه.» عیسی اینِ بااوته و جَلیلِ دِله بَمونِسه. ولی بَعدِ از اون که وه بِرارون عیدِ وسه بُوردِنه، شه هم بُورده، ولی نا دیار بلکه پنهونی. یَهودیون، عیدِ مووقه وه دِمبال گِردِسِنه، گاتِنه: «اون مَردی کِجه دَره؟» مَردِمِ میون عیسی خَوِری خَله پِچ پِچ بییه. بعضیا گاتِنه: «خوارِ مَردیِ.» ولی بَعضی دییه گاتِنه: «نا! مَردِمِ از راه به دَر کانده.» ولی چوون یَهودیونِ جِم تَرسینه، وه خَوِری هیچ کی عَلِنی گَب نَزوئِه. یه هفتهِ عید، نصف بَییه بییه، که عیسی یَهودیونِ مَعبِدِ دِله بییَمو و تَعلیم هِدائِنِ شِروع هاکارده. یَهودیون بِهت هاکاردِنه، بااوتِنه: «این مَردی که اَصلاً دینِ دَرسِ نَخوندِسه، چی طی تونده این طی علمی داره؟» پَس عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «مِ تعالیم مِ جِم نییه، بلکه اونِ طَرِفِ جِم هَسه که مِ ره بَفرِسیه. اگه کِسی بِخوائه خِدائه خواسه ره اِنجام هاده، فَهمِنه که این تعالیم خِدائه جِم هَسه یا مِن شه جِم گامبه. اونی که شه جِم گانه، شه جِلالِ دِمبال دَره، ولی اونی که شه فرسندهِ جِلالِ خوانه، راس گانه و وه دِله هیچ دِرویی دَنیه. مگه موسیِ پیغمبِر، شَریعتِ شِما ره نِدا؟ ولی هَمتی هَم شِمه جِم هیچ‌ کِدوم، اونِ عَمِل نَکانده. چه مِ بَکوشتِنِ دِمبال دَرِنی؟» جَمیِّت جِواب هِدانه: «تِ دِوو دارنی! کی تِ بَکوشتِنِ دِمبال دَره؟» عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «مِن یِتا کار هاکاردِمه و شِما همه وه جِم بِهت هاکاردینی. موسی، خَتِنه هاکاردِنِ حِکمِ شِما ره هِدا - البته این نا موسیِ جِم بلکه قومِ اجداد جِم بییه - اینِ وِسه، مِقدَّسِ شنبهِ دِله ریکائونِ خَتنه کاندینی. اگه یِتا آدِم مِقدَّسِ شنبهِ دِله خَتِنِه بونه تا موسیِ شَریعَت نِشکِنه، پَس چه، وَختی یِتا آدِمِ مِقدَّسِ شنبهِ دِله کاملِ سِلامتی دِمبه، مِ جِم عَصِبانینی؟ ظاهرِ جِم داوِری نَکِنین، بلکه به حَق داوِری هاکانین.» پَس، اورشَلیمِ مَردِمِ جِم بعضیا بااوتِنه: «مگه این همونتا نییه که وه بَکوشِتِنِ دِمبال دَرِنه؟ وه اینجه دَره و دَره عَلِنی گَب زَنده و وِشون وه ره هیچی نارِنه! ممکنه قُومِ گَت گَتِ راس راسی بِفَهمِسه بوئِن که وه هَمون مَسیحِ موعودِ؟ اِما دومبی این مَردی کجه جِم بییَمو، ولی وَختی مَسیحِ موعود ظِهور هاکانه، هیچ کی نَدونه وه کجه جِم اِنه.» اون وَخت عیسی تَعلیم هدائِنِ مووقه، مَعبِدِ دِله، بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «مِ ره اِشناسِنِنی و دوندِنی کِجه جِم اِمبه. ولی مِن شه نییَمومه. اونی که مِ ره بَفرِسیه، حقِّ و شِما وه ره نِشناسِنِنی. ولی مِن وه ره اِشناسِمبه، چوون مِن وه طَرِفِ جِم بییَمومه و وه مِ ره بَفرِسیه.» پَس وِشون اینِ دِمبال دَینه وه ره دستگیر هاکانِن، ولی هیچ کی وه سَمت دَس بِلِند نَکارده، چوون هَمتی وه وَخت نَرِسی بییه. با این وجود، خَله از مَردِم وه ره ایمون بیاردِنه. وِشون گاتِنه: «مگه وَختی مَسیحِ موعود بِیّه، این مَردیِ جِم ویشتَر معجِزه کانده؟» فریسیونِ گوش بَرِسیه که جَمیِّت عیسی خَوِری این طی گَب هایی زَندِنه. پَس مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و عُلِمائه فِرقه فریسی، مَعبِدِ نگهوونونِ بَفرِسینه تا وه ره دَسگیر هاکانِن. اون وَخت عیسی بااوته: «یه چَن وَخت دییه شِمه هِمراه دَرِمبه، و بعد شه بَفرِسیهِ پَلی شومبه. مِ دِمبال گِردِنِنی، ولی مِ ره پی دا نَکاندینی؛ اونجه که مِن دَرِمبه، شِما نَتوندِنی بِئین.» پَس یَهودیون هَمدییه ره گاتِنه: «این مَردی کَجه خوانه بُوره که اِما نَتومبی وه ره پی دا هاکانیم؟ خوانه یَهودیونِ پَلی که یونانِ دِله پخشِ پِلانه بوره و یونانیونِ تَعلیم هاده؟ وه منظور چی بییه که بااوته "مِ دِمبال گِردِنِنی، ولی مِ ره پی دا نَکاندینی؛ و اونجه که مِن دَرِمبه، شِما نَتوندِنی بِئین“؟ عیدِ هفتهِ آخِرین روز که عیدِ گتتِرین روز بییه، عیسی بِلِند بَییه و بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «هر‌ کی تِشنائه، مِ پَلی بِیِّه و بَنوشه. هر کی مِ ره ایمون دارنه، همون‌طی که مِقدَّسِ بَنِوِشته گانه، وه دلِ جِم کیلهِ اوه ای راه کَفِنه که زندگی بَخشِنه.» عیسی اینِ گَبِ روحِ القُدسِ خَوِری بَزو، که اونایی که وه ره ایمون بیارِن اونِ پی دا کاندِنه چوون روح القُدس هَمتی هِدا نَییه بییه، اینِ وِسه که عیسی هَمتی جِلال نَییته بییه. مَردِمِ جِم بَعضیا، وَختی این گَبا ره بِشنُسِنه بااوتِنه: «راس راسی که این مَردی هَمون پیغَمبِریِ که موسی پیشگویی هاکارده بییه.» بَقیه گاتِنه: «مَسیحِ موعودِ.» ولی یه دَسه دییه پِرسینه: «مَگه مَسیح، جَلیلِ جِم وِنه بیِّه؟ مگه مِقدَّسِ کتاب هائه دِله نااوته که مَسیح، داوودِ نَسلِ جِم هَسه و بِیت لِحِمِ جِم، روستایی که داوود اونِ دِله زندگی کارده، اِنه؟» پَس مَردِمِ دِله، عیسی خَوِری اختلاف دَکِته. بعضیا خواسِنه وه ره دَسگیر هاکانِن، ولی هیچ کی وه سَمت دَس بِلِند نَکارده. پَس مَعبدِ نگهوونون، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و عُلِمائه فِرقه فریسیِ پَلی بَردَگِردِسِنه. وِشون نگهبونونِ جِم بَپِرسینه: «چه عیسی ره نیاردینی؟» نگهوونون جِواب هِدانه: «تا‌ اَلان، هیچ کی این مَردیِ واری گَب نَزوئه!» فریسیون وِشونِ جواب بااوتِنه: «مَگه شِما هم گول بَخوردینی؟ قومِ گَت گَتِ یا فریسیون جِم هیچ کی دَره که وه ره ایمون بیارده بوئه؟ ولی این مَردم که شَریعتِ جِم هیچی نَدوندِنه، ملعونِنه.» نیقودیموس، که قبلتر عیسی پَلی بُورده بییه و یِتا از فریسیون بییه، وِشونِ بااوته: «مگه اَمه شَریعَت، کِسی ره بدونِ اینکه اَوِّل وه گَبِ بِشنُئه و بِفَهمه چی هاکارده، مَحکوم کانده؟» وِشون جِواب هِدانه: «مَگه تِ هم جَلیلی هَسی؟ تحقیق هاکان و بَوین که هیچ پیغَمبِری جَلیلِ جِم نِنّه.» بعد هر کِدوم شه سِره بُوردِنه. عیسی زیتونِ کوه بُورده. زودِ صِواحی، عیسی اَی دِواره مَعبِدِ دِله بُورده. تِمومِ مَردِم وه پَلی بییَمونه؛ وه هِنیشته و وِشونِ تَعلیم هِدا. هَمون مووقه، توراتِ مَلّمون و عُلِمائه فِرقه فریسی، یِتا زِنا ره که زِنائه مووقه بَییته بینه ره مَردِمِ میون بیاردِنه، عیسی ره بااوتِنه: «اِسّا، این زِنا ره زِنائه مووقه بَییتِنه. موسی، شَریعتِ دِله اِما ره حِکم هاکارده که این طی زَن ها وِنه سَنگسار بَووِن. اِسا، تِ چی گانی؟» اینِ بااوتِنه تا وه ره آزمود هاکانِن و یه چی وه مِتهم هاکاردِنِ وِسه پی دا هاکانِن. ولی عیسی، خم بَییه و شه انگوسِ هِمراه بنه سَر نِوشته. ولی چوون وِشون همین طی وه جِم سِئال کاردِنه، عیسی راس بَییه و وِشونِ بااوته: «شِمه میون، هر کی که گِناهی نَکارده، اَوِّلین سَنگِ وه ره بَزِنه.» و اَی دِواره خَم بَییه و بِنهِ سَر نِوِشته. ولی وَختی اونا این گَبِ بِشنُسِنه، تَک تَک، از گَت تا کِچیک اونجه جِم بُوردِنه و عیسی اون زِنائه هِمراه که وه روب رو اِیست هاکارده بییه تینا بَمونِسه. عیسی راست بَییه و وه ره بااوته: «ای زِنا، وِشون کِجه دَرِنه؟ هیچ کی تِ ره مَحکوم نَکارده؟» زِنا بااوته: «هیچ کی، آقا.» عیسی وه ره بااوته: «مِن هم تِ ره مَحکوم نَکامبه. بور و دییه گِناه نَکِن.» عیسی اَت کَش دییه مَردِمِ هِمراه گَب بَزو، بااوته: «مِن دِنیائه نور هَسِمه. هر کی مِ دِمبال بِیّه ، تاریکیِ دِله راه نَشونه، بلکه زندگیِ نورِ دارنه.» پَس عُلِمائه فِرقه فریسی وه ره بااوتِنه: «تِ شه، شه وِسه شِهادِت دِنی، پَس تِ شِهادت اعتباری نِدارنه.» عیسی وِشونِ جِواب بااوته: «حَتّی اگه مِن شه، شه وِسه شِهادت هادِم، مِ شِهادت راسِ، چوون دومبه کجه جِم بییَمومه و کجه شومبه. ولی شِما نَدوندِنی مِن کجه جِم بییَمومه و کجه شُومبه. شِما آدِمیزادِ فِکرِ هِمراه داوِری کاندینی، ولی مِن هیچ کسِ داوِری نَکامبه. ولی حَتّی اگه داوِری هم هاکانِم، مِ داوِری دِرِسِ، چوون مِن تینا داوِری نَکامبه، بلکه پییِری که مِ ره بَفرِسیه هم مِ هِمراه دَره. شِمه شَریعتِ دِله بَنوِشته بَییه، دِتا شاهدِ شِهادِت اعتبار دارنه. مِن شه، شه وِسه شِهادت دِمبه، و پییِری هم که مِ ره بَفرِسیه، مِ وِسه شِهادت دِنه.» اون وَخت وه ره بااوتِنه: تِ پییِر کِجه دَره؟» عیسی جِواب هِدا: «نا مِ ره اِشناسِنِنی و نا مِ پییِرِ. اگه مِ ره اِشناسینی مِ پییِرِ هم اِشناسی بینی.» عیسی این گَبِ وَختی بَزو، که مَعبِدِ خَزانهِ دِله تَعلیم دائه، ولی هیچ کس وه ره دسگیر نَکارده، چوون وه وَخت هَمتی نَرِسی بییه. بعد اَت کَش دییه وِشونِ بااوته: «مِن شومبه و شِما مِ دِمبال گِردِنِنی، ولی شه گِناهِ دِله مییِرنِنی. اونجه که مِن شومبه، شِما نَتوندِنی بِئین.» پَس یَهودیون بااوتِنه: «مَگه خوانه شه ره بَکوشه که گانه ”اونجه که مِن شومبه، شِما نَتوندِنی بِئین“؟» عیسی وِشونِ بااوته: «شِما زِمینینی، مِن آسِمونیمه. شِما این دِنیائه جِم هَسینی، ولی مِن این دِنیائه جِم نیمه. شِما ره بااوتِمه که شه گِناهونِ دِله مییِرنِنی، چوون اگه ایمون نیارین که مِن وه هَسِمه، شه گِناهونِ دِله مییِرنِنی.» عیسی ره بااوتِنه: «تِ کی هسی؟» عیسی جِواب هِدا: «همونی که از اَوِّل شِما ره بااوتِمه. خَله چیا دارمه که شِمه خَوِری بارِم و شِما ره مَحکوم هاکانِم. ولی اونی که مِ ره بَفرِسیه، حَقِّ و مِن اونچی که وه جِم بُشنِسِمه ره دِنیا ره اِعلام کامبه.» وِشون نِفَهمِسِنه که عیسی آسِمونی پییِرِ خَوِری، وِشونِ هِمراه گَب زَنده. پَس عیسی وِشونِ بااوته: «وَختی که اِنسانِ ریکا ره بِلِند هاکاردینی، اون مووقه فَهمِنِنی که مِن وه هَسِمه و شه جِم کاری نَکامبه، بلکه فِقَط اونی ره گامبه که پییِر مِ ره یاد هِدا. و وه که مِ ره بَفرِسیه، مِ هِمراه دَره. وه مِ ره تینا نییِشته، چوون مِن هَمِش اونچی که وه ره خِشال کانده ره به جا یارمه.» وَختی که دَییه این گبا ره زوئه، خَیلیا وه ره ایمون بیاردِنه. بعد عیسی یَهودیونی که وه ره ایمون بیارده بینه ره بااوته: «اگه مِ کِلامِ دِله بَمونین، حَییقَتاً مِ شاگردِنی. و حَییقَتِ اِشناسِنِنی، و حَییقَت شِما ره آزاد کانده.» وِشون جِواب هِدانه: «اِما ابراهیمِ پِیغَمبِرِ وچونِمی و هیچ وَخت هیچ کسِ نوکِر نَبیمی. پَس چی طیِ که گانی آزاد بومبی؟» عیسی جِواب هِدا: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، کِسی که گِناه کانده، گِناهِ نوکِرِ. نوکِر هَمش سِره دِله نَموندِنه، ولی ریکا هَمِش سِره دِله موندِنه. پَس اگه ریکا شِما ره آزاد هاکانه، حَییقَتاً آزاد بونِنی. «دومبه که ابراهیمِ پیغمبِرِ‌ وچونِنی، با این وجود اَی هم مِ بَکوشتِنِ دِمبال دَرِنی، چوون مِ کِلام شِمه دلِ دِله جایی نِدارنه. مِن اون چیِ جِم که شه پییِرِ پَلی بَدیمه گامبه و شِما اون چیِ که شه پییِرِ جِم بِشنُسِنی ره اِنجام دِنِنی.» وِشون جِواب هِدانه: «اَمه پییر ابراهیمِ پِیغَمبِرِ.» عیسی بااوته: «اگه ابراهیمِ وَچون بینی، کارایی که اِبراهیم کارده ره کاردینی. ولی شِما مِ بَکوشتِنِ دِمبال دَرِنی؛ و مِن اونیمه که حَییقتیِ که خِدائه جِم بِشنُسِمه ره شِما ره بااوتِمه. اِبراهیم این طی کاری نَکارده. ولی شِما شه پییِرِ کارا ره اِنجام دِنِنی.» وِشون وه ره بااوتِنه: «اِما حرومزاده نیمی! یِتا پییِر دارمی که اون خدائه.» عیسی وِشونِ بااوته: «اگه خِدا شِمه پییِر بییه، مِ ره دوس داشتینی، چوون مِن خِدائه طَرِفِ جِم بییَمومه و اَلان اینجه دَرِمبه. مِن سَر خِد نییَمومه، بلکه وه مِ ره بَفرِسیه. دوندِنی چه وِسه مِ گَبِ نِفَهمِنِنی؟ اینِ وسه که شما نَتوندِنی اونچی که گامبه ره تِحَمُّل هاکانین. شِما شه پییِر اِبلیسِ وَچونِنی و خوانِنی شه پییِرِ خواسه ها ره به جا بیارین. وه از اَوِّل قاتل بییه و حَییقَتِ هِمراه کاری نِدارنه، چوون هیچ حَییقَتی وه دِله دَنیه. هر وَخت دِراغ زَنده، شه ذاتِ جِم گانه؛ چوون دِراغ زَن و دراغ زَن هائه پییِرِ. ولی چوون حَییقَتِ شِما ره گامبه مِ گَبِ باوِر نَکاندینی. کِدوم‌ یِتا از شِما تونده مِ ره گِناهیِ مَحکوم هاکانه؟ پَس اگه حَییقَتِ شِما ره گامبه، چه مِ گَبِ باوِر نَکاندینی؟ کِسی که خِدائه جِم هَسه، خِدائه کِلامِ گوش دِنه؛ دلیلِ اینکه شِما خِدائه کِلامِ گوش نَدِنِنی، اینِ که خِدائه جِم نینی.» یَهودیون وه جِواب بااوتِنه: «مگه دِرِس نااوتیمی که سامری هسی و دِو دارنی؟» عیسی جِواب هِدا: «مِن دِو نِدارمه، بلکه شه پییِرِ حِرمت اییِلمه، ولی شِما مِ ره بی‌ حِرمَتی کاندینی. با این وجود مِن شه، جِلالِ دِمبال دَنیمه. یِتا دییه اونِ دِمبال دَره، هَمون هم داوِرِ. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، اگه کِسی مِ کِلامِ عَمِل هاکانه، هیچ وَخت مَرگِ نَوینده.» یَهودیون وه ره بااوتِنه: «اَلان دییه باوِر هاکاردیمی که دِوو دارنی! اِبراهیم و پیغمبِرون بَمِردِنه، و اِسا تِ گانی، ”اگه کِسی مِ کِلامِ عَمِل هاکانه، هیچ وَخت مَرگِ نَوینده!“ مگه تِ اَمه پییِر ابراهیمِ جِم سَرتِری؟ وه بَمِرده، و پِیغمبِرون هم بَمِردِنه. شه ره کی دوندی؟» عیسی جِواب هِدا: «اگه مِن شه ره جِلال هادِم، مِ جِلال اَرزشی نِدارنه. اونی که مِ ره جِلال دِنه، مِ پییِرِ، هَمونتائه که شِما گانِنی، اَمه خِدائه. شِما وه ره نِشناسِنِنی، ولی مِن وه ره اِشناسِمبه. اگه بارِم وه ره نِشناسِمبه، شِمه واری دِراغ زَنِمه. ولی مِن وه ره اِشناسِمبه و وه کِلامِ عَمِل کامبه. شِمه پییِر اِبراهیم، خِشالی کارده که مِ روزِ بَوینه؛ اونِ بَدیئه و خِشال بَییه.» یَهودیون وه ره بااوتِنه: «همتی پِنجاه سال نِدارنی و ابراهیمِ بَدیئی؟» عیسی وِشونِ بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، قبل از اون که اِبراهیم دَووه، مِن هَسِمه!» پَس وِشون سَنگ بَییتِنه تا وه ره سَنگسار هاکانِن، ولی عیسی شه ره قایِم هاکارده و مَعبِدِ جِم بیرون بُورده. وَختی عیسی راه دِله شییه، یِتا کورِ مادرزادِ بَدیئه. وه شاگِردون وه جِم بَپِرسینه: «اِسّا، کی گِناه هاکارده که این مَردی کور دِنیا بییَمو؟ وه گِناه هاکارده یا وه پییِرمار؟» عیسی جِواب هِدا: «نا وه، و نا وه پییِرمار؛ بلکه این طی بَییه تا خِدائه کارا وه دِله ظاهر بَووه. تا روزِ وِنه بَفرِسیهِ کارا ره اِنجام هادیم؛ دَره شو بونه، که اونِ دِله کِسی نَتونده کار هاکانه. تا وَختی که دِنیا دِله دَرِمبه، دِنیائه نور هَسِمه.» اینا ره بااوته و بِنهِ سَر خِلیک دِم هِدا، تیل بِساته و اونِ اون مردیِ چِشائه سَر بَمالسه و وه ره بااوته: «بور و سْیلوآمِ حوضِ دِله شه چِشا ره بَشور.(سیلوآم مَعنی ”بَفرِسیه“ هَسه)» پَس اون کور بُورده و بَشُسه، وه چِشا سو دَکِته و بَردَگِردِسه. هِمساده ها و اونایی که وه ره قبلتر گداییِ مووقه بَدیئه بینه، گاتِنه: «مَگه این هَمون مَردی نیه که نیشته بییه و گدایی کارده؟» بعضیا بااوتِنه: «هَمونِ.» بَعضی دییه بااوتِنه: «نا؛ وه ره موندِنه.» ولی شه هِی گاته: «مِن هَمون مَردیمه.» پَس، وه ره بااوتِنه: «چی طی تِ چِشا سو دَکِته؟» وه جِواب هِدا: «یِتا مَردی که وه اِسم عیسی بییه، تیل بِساته و اونِ مه چِشائه سَر بِمالسه و بااوته ”سْیلوآمِ حوض بور و شه چِشا ره بَشور.“ پَس بُوردمه، بَشُسِمه و مِ چِشا سُو دَکِته.» وه ره بااوتِنه: «وه کِجه دَره؟» جِواب هِدا: «نَدومبه.» پَس اون مَردی که قَبلِاً کور بییه ره عُلِمائه فِرقه فریسیِ پَلی بیاردِنه. اون روزی که عیسی تیل بِساته و وه چِشا ره واز هاکارده، مِقَدَّسِ شنبه بییه. پَس فَریسیون اَی دِواره وه جِم سِئال هاکاردِنه که چی طی وه چِشا سُو دَکِته. وه وِشونِ جِواب بااوته: مِ چِشائه سَر تیل بِمالسه، بَشُسِمه و اِسا ویمبه.» فَریسیونِ جِم بعضیا بااوتِنه: «اون مَردی خِدائه طَرِفِ جِم نییه، چوون یَهودیونِ مِقَدَّسِ شنبهِ قانونِ به جا نیارنه.» ولی بَعضی دییه بااوتِنه: «کِسی که گِناهکارِ چی طی تونده این طی نِشونه و معجزایی هاکانه؟» و وِشونِ میون اختلاف دَکِته. پَس اَت کَش دییه اون کورِ مَردی ره بااوتِنه: «تِ وه خُوِری چی گانی؟ چوون وه تِ چشا ره واز هاکارده.» وه بااوته: «وه یِتا پیغَمبِرِ.» ولی یَهودیون هَمتی باور نِداشتنه که وه کور بییه و وه چِشا سو دَکِته، تا اینکه اون مَردیِ پییِرمار که وه چِشا سو دَکِته بییه ره بِخواسنه و وِشونِ جِم بَپِرسینه: « این شِمه ریکائه، هَمونی که گانِنی کور دِنیا بییَمو؟ پَس چی طی اَلان وینده؟» اون مَردیِ پییِرمار جِواب هِدانه: «دومبی که اَمه ریکائه و دومبی هم که کور دِنیا بییَمو. ولی اَلان چی طی وینده، و یا کی وه چِشا ره واز هاکارده ره اِما نَدومبی. وه جِم بَپِرسین. وه شه گَتِ و شه، شه خَوِری گَب زَنده.» اون مَردیِ پییِرمار یَهودیونِ تَرسِ جِم این چیا ره بااوتِنه. چوون یَهودیون قَبلِاً هَمَدَس بَییه بینه هر کی اِقرار هاکانه که عیسی هَمون مَسیحِ موعود، وه ره عِبادَتگاهِ جِم بیرون هاکانِن. اینِ وِسه بییه که وه پییِرمار بااوتِنه، «وه شه گَتِ؛ وه جِم بَپِرسین.» پَس اَت کَش دییه اون مَردی که قَبلِاً کور بییه ره بِخواسِنه، وه ره بااوتِنه: «جِلالِ خِدا ره هاده! اِما دومبی که این مَردی یِتا گِناهکارِ.» اون مَردی جِواب هِدا: «نَدومبه وه گِناهکارِ یا نا. فِقَط یه چی دومبه، و اون اینکه کور بیمه، و اَلان ویمبه.» فَریسیون وه ره بااوتِنه: «تِ هِمراه چی هاکارده؟ چی طی تِ چِشا ره واز هاکارده؟» اون مَردی جِواب هِدا: «مِن که شِما ره بااوتِمه، ولی شِما گوش نَدِنِنی؛ چه خوانِنی دِواره بشنُئین؟ مَگه شِما هم خوانِنی وه شاگرد بَووین؟» وِشون وه ره فحش هِدانه، بااوتِنه: «تِ شه وه شاگردی! اِما موسیِ پِیغمبِرِ شاگردیمی. اِما دومبی خِدا موسیِ هِمراه گَب بَزو. ولی نَدومبی این مَردی کِجه جِم بییَمو.» اون مَردی وِشونِ جِواب بااوته: «این دییه خَله عَجیبِ! با اینکه مِ چِشا ره واز هاکارده، هَمتی هم نَدوندِنی کِجه جِم بییَمو. اِما دومبی خِدا گِناهکارونِ دِعا ره گوش نَدِنه، ولی اگه کِسی خِداپَرِس بوئه و وه خواسه ره اِنجام هاده، خِدا وه دِعا ره گوش دِنه. از اَوِّل دِنیا تا اَلان هیچ وَخت بِشنُسه نَییه هیچ کس کورِ مادرزادِ چِشا ره واز هاکانه. اگه این مَردی خِدائه طَرِفِ جِم نَییه، نَتونِسه کاری هاکانه.» وِشون وه جِواب بااوتِنه: «تِ که تِموماً گِناه دِله دِنیا بییَموئی. اِسا، اِما ره هَم دَرس دِنی؟» پَس وه ره بیرون هاکاردِنه. وَختی عیسی بِشنُسه اون مَردی ره بیرون هاکاردِنه، وه ره پی دا هاکارده و وه جِم بَپِرسیه: «اِنسانِ ریکا ره ایمون دارنی؟» جِواب هِدا: «آقا، بار کیِ تا وه ره ایمون بیارِم.» عیسی وه ره بااوته: «تِ وه ره بَدیئی! وه هَمونیِ که اَلان دَره تِ هِمراه گَب زَنده.» مَردی بااوته: «آقا، ایمون دارمه.» وه روب رو زانو بَزو و وه ره پَرَسِش هاکارده. عیسی بااوته: «مِن داوِریِ وِسه این دِنیائه دِله بییَمومه، تا اونایی که کورِنه بَوینِن و اونایی که ویندِنه کور بَووِن.» عُلِمائه فِرقه فریسیِ جِم بعضیا که وه پَلی دَینه، این چیا ره بِشنُسِنه، بَپِرسینه: «اِما هم کُوریمی؟» عیسی وِشونِ بااوته: «اگه کور بینی تقصیری نِداشتینی؛ ولی اِسا که گانِنی ویندِنی، تقصیرکار مُوندِننِی. «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، اونی که گُسفِنائه کِلومِ دَرِ جِم دِله نَشوئه، بلکه یِتا دییه راهِ جِم بالا بُوره، دِزد و راهزِنِ. ولی اونی که درِ جِم دِله بِیّه، گُسفِنائه چپونِ. دَربون، درِ وه وِسه واز کانده و گُسفِنا وه صِدا ره گوش دِنِنه؛ وه شه گُسفِنا ره به اسم صدا کانده و اونا ره بیرون وَرنه. وَختی تِمومِ شه گُسفِنا ره بیرون بَوِرده، اونائه جلو، راه شونه و گُسفِنا هم وه دِمبال شونِنه، چوون وه صدا ره اِشناسِنِنه. هیچ وَخت غریبهِ دِمبال نَشونِنه، بلکه وه جِم فِرار کاندنه، چوون غریبه هائه صِدا ره نِشناسِنِنه.» عیسی این مَثِلِ وِشونِ وِسه بااوته، ولی وِشون نِفَهمِسِنه دَره وِشونِ چی گانه. پَس اَت کَش دییه وِشونِ بااوته: «حییقتاً، شِما ره گامبه، گُسفِنائه وِسه مِن، ”دَر“ هَسِمه؛ تِمومِ اونایی که مِ جِم قبلتر بییَمونه، دِزد و راهزنِنه، ولی گُسفِنا وِشونِ گَبِ گوش نِدانه. مِن ”دَر“ هَسِمه؛ هر کی که مِ راهِ جِم دِله بُوره نِجات گِرنه، و دِله بیرون کانده و واشگاه پی دا کانده. دِزد نِنه به جِز اینِ وِسه که بَدِزّه و بَکوشه و نابود هاکانه؛ مِن بییَمومه تا وِشون، زندگی دارِن و اونِ فراوونیِ هِمراه دارِن. «مِن خِوارِ چپونِمه. خِوارِ چپون شه جانِ گُسفِنائه وِسه اییِلنه. کِسی که دَسمِز گِرنه، چوون چپون نییه و گُسفِنا وه وِسه نینه، هر وَخت بَوینه وِرگ اِنه، گُسفِنا ره اییِلنه، فِرار کانده، وِرگ گُسفِنِ تَب زَنده و گِرنه و پخشِ پِلا کانده. کِسی که دَسمِز گِرنه فِرار کانده، چوون دَسمِزِ وِسه کار کانده و گُسفِنائه فِکر نییه. مِن خِوارِ چپونِمه. مِن شه گُسفِنا ره اِشناسِمبه و مِ گُسفِنا مِ ره اِشناسِنِنه، همون‌طی که پییِر مِ ره اِشناسِنه و مِنِم پییِرِ اِشناسِمبه. مِن شه جانِ گُسفِنائه وِسه اییِلمه. گُسفِنائه دییه هم دارمه که این گلهِ جِم نینه. اونا ره هم وِنه بیارِم و اونا هم مِ صدائه گوش دِنِنه. اون وَخت یِتا گلّه بونِنه، یِتا چپونِ هِمراه. پییِر، اینِ وِسه مِ ره دوس دارنه که مِن شه جانِ اییِلمه تا اونِ اَت کَش دییه پَس بَیرِم. هیچ کی اونِ مِ جِم نَینه، بلکه مِن شه میلِ هِمراه اونِ دِمبه. اختیار دارمه اونِ هادِم و اختیار دارمه اونِ اَی دِواره پَس بَیرِم. این حِکمِ شه پییِرِ جِم بَییتِمه.» این گبائه خاطِری، اَت کَش دییه یَهودیونِ دِله اِختلاف دَکِته. وِشونِ جِم خَیلیا بااوتِنه: «وه دِوو بَزو و خِلِ؛ چه وه گَبِ گوش دِنِنی؟» ولی بَقیه بااوتِنه: «اینا یِتا دِو بَزوئه گَب نییه. مگه دِوو تونده کورِ چِشِ واز هاکانه؟» عیدِ وَقفِ مووقه، مَعبِدِ اورشَلیمِ دِله بَرِسیه. زِمسون بییه و عیسی مَعبِدِ دِله، سِلیمونِ رفاق سَر راه شییه. پَس یَهودیون وه دور جَمع بَینه و بااوتِنه: «تا کِی خوانی اِما ره شَکِ دِله داری؟ اگه مَسیحِ موعود هَسی، اِما ره عَلِنی بار.» عیسی جِواب هِدا: «شِما ره بااوتِمه، ولی باوِر نَکاندینی. کارایی که مِن شه پییِرِ اسمِ هِمراه کامبه، مِ وِسه شِهادِت دِنِنه. ولی شِما ایمون نیارنِنی، چوون مِ گُسفِنائه جِم نینی. مِ گُسفِنا مِ صِدا ره گوش دِنِنه؛ مِن اونا ره اِشناسِمبه و اونا مِ دِمبال اِنِنه. مِن اونا ره اَبدی زندگی بَخشِمبه، اونا هیچ وَخت هِلاک نَوونِنه. کِسی اونا ره مِ دَسِ جِم تَپ نَزِنده و نَینه. مِ پییِر که اونا ره مِ ره هِدا همه جِم گَت تِرِ، هیچ کی نَتونده اونا ره پییِرِ دَسِ جِم تَپ بَزنه و بَیره. مِن و پییِر یِتا هَسیمی.» اون وَخت اَت کَش دییه یَهودیون سَنگ بَییتِنه تا وه ره سَنگسار هاکانِن. عیسی وِشونِ بااوته: «پییِرِ طَرِفِ جِم خَله خوارِ کارا شِما ره سِراغ هِدامه. کِدوم یِتائه وِسه خوانِنی مِ ره سَنگسار هاکانین؟» یَهودیون جِواب هِدانه: «خوارِ کار وِسه تِ ره سَنگسار نَکامبی، بلکه اینِ وِسه که کُفر گانی، چوون آدِمی و گانی خِدایی.» عیسی وِشونِ جواب بااوته: «مَگه شِمه شَریعتِ دِله بَنوِشته نَییه که ” مِن بااوتِمه، شِما خِدایونِنی“ اَگه خِدا کساییِ که وه کِلام، وِشونِ بَرسیه ره ”خِدایون“ بااوته - و مقدّسِ بنوِشته باطِل نَوونه- چی طی توندِنی کسیِ که پییِر وَقف هاکارده و دِنیائه دِله بَفرِسیه ره بارین ”کفر گانی،“ فِقَط اینِ وِسه که بااوتِمه خِدائه ریکامه؟ اگه شه پییِرِ کارا ره اِنجام نَدِمبه، پَس مِ ره ایمون نیارین. ولی اگه اِنجام دِمبه، حَتَّی اگه مِ ره ایمون نیارنِنی، لااقل اون کارا ره ایمون بیارین، تا بَدونین و بِفَهمین که پییِر مِ دِله دَره و مِن پییِرِ دِله.» اون وَخت اَت کَش دییه خواسِنه وه ره دسگیر هاکانِن، ولی عیسی وِشونِ دَسِ جِم دَر بُورده. عیسی اَی دِواره اُوردُنِ رودخانهِ اون دَس بُورده، اونجه ای که یحیی قَبلِاً تَعمید دائه، و اونجه بَمونِسه. خَیلیا وه پَلی بییَمونه. وِشون گاتِنه: «یحیی هیچ نشونه و معجِزه ای نَکارده، ولی هر چی این مَردیِ خَوِری بااوته، راس بییه.» پَس خَیلیا، اونجه، وه ره ایمون بیاردِنه. یِتا مَردی که وه اسم ایلعازَر بییه مریض بییه. وه اَهل بِیت‌عَنْیا بییه، هَمون دِه ای که مریِم و وه خواخِر مارتا اونِ دِله زندگی کاردِنه. مَریِم هَمون زِنایی بییه که خِداوندِ عَطرِ هِمراه عَطرهاشی هاکارده و شه گیسِ هِمراه وه لینگا ره خِشک هاکارده. اِسا وه بِرار ایلعازَر مریض بییه. پَس ایلعازَرِ خواخِرون عیسیِ وسه پیغوم بَفرِسینه، بااوتِنه: «آقا، تِ عزیزِ رَفِق مَریضِ.» عیسی وَختی این خَوِرِ بِشنُسه، بااوته: «این مریضی، مَرگِ خَتم نَوونه بلکه خدائه جِلالِ وِسه هَسه، تا خِدائه ریکا اونِ طَریقِ جِم جِلال بَیره.» عیسی، مارتا و وه خواخِر و ایلعازَرِ دوس داشته. پَس وَختی بِشنُسه ایلعازَر مریضِ، دِ روز دییه هم جایی که دَییه، بَمونِسه. بعد شه شاگِردونِ بااوته: «بِئین اَی یَهودیهِ مَنطقه بوریم.» شاگِردون وه ره بااوتِنه: «اِسّا، خَله وَخت نَگذِرنه که یَهودیون خواسِنه تِ ره سَنگسار هاکانِن، تِ اَی دِواره اونجه خوانی بُوری؟» عیسی جِواب هِدا: «مَگه روز، دِوازده ساعت نیه؟ اگه کِسی روزِ دِله راه بوره، وه لینگ جایی نَینه و بنه نَخارنه، چوون این دِنیائه نُورِ وینده. ولی اگه کِسی شوِ دِله راه بوره، وه لینگ یه جا گِرنه و بِنه خارنه، چوون شه دلِ دِله نُورِ نِدارنه.» بَعدِ از این گَب ها عیسی، شاگردونِ بااوته: «اَمه رَفِق ایلعازَر بَخواته، ولی شومبه تا وه ره بیدار هاکانِم.» شاگِردون وه ره بااوتِنه: «آقا، اگه بَخواته، خوار بونه.» عیسی وه بَمِردِنِ جِم گَب زوئه، ولی وه شاگِردون خیال کاردِنه عیسیِ منظور این که ایلعازَر بَخواته تا اِستراحت هاکانه. بعد عیسی عَلِنی وِشونِ بااوته: «ایلعازَر بَمِرده. و شِمه خاطِری خِشالِمه که اونجه دَنی بیمه، تا ایمون بیارین. ولی اَلان بِئین وه پَلی بُوریم.» پَس توما، که وه ره دِ قِلو گاتِنه، دییه شاگِردونِ بااوته: «بِئین اِما هم بُوریم تا وه هِمراه بَمیریم.» وَختی عیسی اونجه بَرِسیه، بِفَهمِسه چهار روزِ که ایلعازَرِ، قَبرِ دِله بییِشتِنه. بِیت‌عَنْیا، اورشَلیمِ نَزیکی بییه و سه کیلومترِ اِندا اورشَلیمِ جِم فاصله داشته. خَله از یَهودیون مَریِم و مارتائه پَلی بییَمو بینه تا وِشونِ وه بِرارِ مَرگِ وِسه تَسِلی هادِن. پَس وَختی مارتا بِشنُسه عیسی اونجه اِنه وه پیشواز بُورده، ولی مَریِم، سِره دِله نیشته بییه. مارتا عیسی ره بااوته: «آقا، اگه اینجه دَئی مِ بِرار نَمِرده. ولی دومبه که اَلان هم هر چی خِدائه جِم بِخوائی، خِدا تِ ره دِنه.» عیسی وه ره بااوته: «تِ بِرار اَی دِواره زنده بونه.» مارتا وه ره بااوته: «دومبه که اَی دِواره قیامِتِ روز زنده بونه.» عیسی وه ره بااوته: «قیامِت و زندگی مِن هَسِمه. کِسی که مِ ره ایمون بیاره، حَتَّی اگه بَمیره، اَی دِواره زِنده بونه. و هر کی زندهِ و مِ ره ایمون دارنه، هیچ وَخت نَمیرنه؛ اینِ باوِر کاندی؟» مارتا بااوته: «اره، آقا، مِن ایمون دارمه که تِ مَسیحِ موعود، خِدائه ریکائی، همونتا که وِنه این دِنیائه دِله بِیّه.» مارتا اینِ بااوته و بُورده و شه خواخِر مریِمِ صدا هاکارده و خلوتِ جایی دِله وه ره بااوته: «اِسّا اینجه دَره و تِ ره صدا کانده.» مریِم وَختی اینِ بِشنُسه، دَرجا بِلِند بَییه و عیسیِ پَلی بُورده. عیسی هَمتی دهِ دِله نَشی بییه، بلکه همونجه ای دَییه که مارتا وه بَدیئِنِ وِسه بُورده بییه. یَهودیونی که مریِمِ هِمراه، سِره دِله دَینه و وه ره تَسِلی دانه، وَختی بَدینه مریِم عجلهِ هِمراه بِلِند بَییه و بیرون بورده، وه دِمبال راه دَکِتِنه. گِمون کاردِنه قبرِ سَر شونه تا اونجه بِرمه هاکانه. وَختی مریِم اونجه ای که عیسی دَییه بَرِسیه و وه ره بَدیئه، وه لینگ دَکِته و بااوته: «آقا، اگه اینجه دَئی مِ بِرار نَمِرده.» وَختی عیسی مَریِمِ بِرمه و یَهودیونی که وه هِمراه دَینهِ بِرمه ره بَدیئه، روح دِله خَله نارِحَت و پریشون بَییه. عیسی بَپِرسیه: «ایلعازَرِ کِجه بییِشتینی؟» وِشون وه ره بااوتِنه: «آقا، بِرو و بَوین.» عیسی بِرمه هاکارده. پَس یَهودیون بااوتِنه: «هارِشین چَنده وه ره دوس داشته!» ولی وِشونِ جِم بعضیا بااوتِنه: «کِسی که اون کورِ مَردیِ چِشا ره واز هاکارده، نَتونسه ایلعازَرِ بَمِردِنِ دَمِ بَیره؟» بعد عیسی، اَت کَش دییه نارِحَت بَییه و مقَبرهِ سَر بییَمو. مَقَبره، یِتا غار بییه که وه دِهونه دَم یِتا سَنگ بییِشته بینه. عیسی بااوته: «سَنگِ بَیرین.» مارتا، اون بَمِرده مَردیِ خواخِر بااوته: «آقا، اَلان دییه بَدِ بو کانده، چوون چهار روز بونه که بَمِرده.» عیسی وه ره بااوته: «مَگه تِ ره نااوتِمه که اگه ایمون داری، خِدائه جِلالِ ویندی؟» پَس سَنگِ بَییتِنه. بعد عیسی آسِمونِ هارِشیه و بااوته: «پییِر، تِ ره شکر کامبه که مِ دِعا ره بِشنُسی. مِن دونِسِمه که هَمِش مِ دِعا ره اِشنُنی. ولی اینِ، وِشونی وِسه بااوتِمه که اینجه اِسّانه، تا ایمون بیارِن که تِ مِ ره بَفرِسی ای.» اینا ره بااوته و بعد بِلِندِ صِدائه هِمراه داد بَزو: «ایلعازَر، بیرون بِرو!» پَس اون مِردِه که وه دَس و لینگِ کَفِنِ دِله دَوِسه و یِتا دَسمال وه دیمِ دور دَپیته بییه، بیرون بییَمو. عیسی وِشونِ بااوته: «وه ره واز هاکانین و بییِلین بُوره.» پَس خَله از یَهودیون که مریِمِ هِمراه بییَمو بینه و عیسیِ کارِ بَدیئه بینه، وه ره ایمون بیاردِنه. ولی وِشونِ جِم بعضیا، عُلِمائه فِرقه فریسیِ پَلی بُوردِنه و وِشونِ بااوتِنه که عیسی چی کار هاکارده. پَس مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و عُلِمائه فِرقه فریسی جَلِسه بَییتِنه، بااوتِنه: «چی هاکانیم؟ این مَردی دَره خَله نشونه و معجزه کانده. اگه بییِلیم همین طی پیش بُوره، همه وه ره ایمون یارنِنه، و رومیون اِنِنه، اَمه مَعبِدِ و اَمه قومِ اَمه دَسِ جِم گِرنِنه.» ولی وِشونِ جِم یه نَفِر، که وه اسم قیافا و اون سال کاهِنِ اَعظِم بییه، بَقیه ره بااوته: «شِما هیچی نَدوندِنی و فِکر نَکاندینی که شِمه صِلاح اینِ که یه نَفِر مَردِم وِسه بَمیره، تا این که تِمومِ قوم نابود بَووِن.» ولی این، وه دِهونِ گَب نَییه، بلکه چوون اون سال کاهِنِ اَعظِم بییه، این طی پیشگویی هاکارده که عیسی، قومِ وِسه مییِرنه، و نا فِقَط قومِ وِسه، بلکه خِدائه وَچونِ که تِمومِ دِنیائه دِله پخشِ پلانه ره یه جا جَمع هاکانه. پَس، هَمون روزِ جِم نَخشه بَکِشینه عیسی ره بَکوشِن. اینِ وِسه عیسی دییه عَلِنی یَهودیونِ دِله رَفتِ آمِد نَکارده، بلکه اونجه جِم یِتا شَهر که وه اسم اِفرایِم که صَحرائه نَزیکی بییه بُورده و شه شاگِردونِ هِمراه اونجه بَمونِسه. یَهودیونِ پِسَخِ عید نزیک بییه، قبل از عید، خَیلیا از دُورِ اَطراف اورشَلیم بُوردِنه تا قبل از اینکه عید بَرِسه شه رَسمِ رُسومِ پاکی ره به جا بیارِن. وِشون عیسیِ دِمبال گِردِسِنه و هَمون طی که مَعبِدِ دِله اِیست هاکارده بینه، هَمدییه ره گاتِنه: «چی گمون کاندینی؟ یعنی اَصلاً عیدِ وِسه نِنّه؟» ولی مَعبدِ گَت گَتِ کاهِنون و عُلِمائه فِرقهِ فریسی دَستور هِدا بینه هر کی که دونده عیسی کجه دَره، خَوِر هاده تا وه ره دَسگیر هاکانِن. شیش روز بعد از پِسَخِ عید، عیسی بِیت‌عَنْیائه روستائه دِله، هَمون جه که ایلعازَر زندگی کارده بییَمو، ایلعازَر هَمونتائه که عیسی وه ره مِرده ها جِم زِنده هاکارده بییه. اونجه وه وِسه شوم هِدانه. مارتا پذیرایی کارده و ایلعازَرِم یِتا از وِشونی بییه که عیسیِ هِمراه سِفرهِ سَر نیشته بییه. هَمون مووقه، مریِم یِتا شیشه سنبلِ عطرِ گرون قیمتِ خالص که نیم لیترِ اِندا بییه ره بَییته و عیسیِ لینگِ اونِ هِمراه عطرهاشی هاکارده و شه گیسِ هِمراه خِشک هاکارده، سِره، عطرِ بوِ جِم پِر بَییه. ولی یَهودا اَسْخَریوطی، یِتا از عیسیِ شاگِردون، که بعدها وه ره دِشمِنِ تَسلیم هاکارده، بااوته: «چه این عطرِ که وه قیمت سیصد روزِ کارگرِ دَسمِزِ اِندا بونه ره نَروتینی، تا وه پولِ فَقیرونِ هادین؟» وه اینِ وِسه، اینِ نااوته که فَقیرونِ فکر دَییه، بلکه چوون دِزد بییه اینِ بااوته؛ عیسی و شاگِردونِ خَرج و بَرجِ پول کیسه وه دَس دَییه و یَهودا اون پولِ جِم دِزِسّه. پَس عیسی بااوته: «وه ره کار نِدارین! چوون این عَطرِ مِ دَفنِ روزِ وِسه داشته. فَقیرونِ هَمِش شه هِمراه دارِنِنی، ولی مِ ره هَمِش نِدارنِنی.» یَته خَله جَمیِّت از یَهودیون، وَختی بِشنُسِنه عیسی اونجه دَره، بییَمونه تا نا فِقَط عیسی، بلکه ایلعازَرِ که زنده هاکارده بییه ره هم بَوینِن. پَس، مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون نَخشه بَکِشینه ایلعازَرِ هم بَکوشِن، چوون باعث بَییه بییه خَله از یَهودیون بورِن و عیسی ره ایمون بیارِن. فِردائه اون روز، یَته خَله جَمیِّت که عیدِ وِسه بییَمو بینه، وَختی بِشنُسِنه عیسی اورشَلیم اِنه، نَخلِ چِله ها ره شه دَسِ دِله بَییته و وه پیشواز بُوردِنه. وِشون دادِ هِمراه گاتِنه: «نِجات هاده! مِوارکِ اونی که خِداوندِ اسمِ هِمراه اِنه، مِوارکِ اِسرائیلِ پادشاه!» بعد عیسی یِتا خَرکِرّه پی دا هاکارده و اونِ سَر سِوار بَییه؛ هَمون طی که مِقدَّسِ نوشته هائه دِله بَنِوِشته بَییه: «نَتِرس! ای صَهیونِ کوهِ کیجا، هارِش تِ پادشاه اِنه، تِ پادشاه خَرکِرّه سَر سِوارِ و دَره اِنه!» وه شاگِردون اَوِّل این چیا ره نِفَهمِسِنه، ولی وَختی عیسی بَعد از بَمِردِن اَی دِواره زِنده بَییه، شه یاد بیاردِنه که اینا همه مِقَدَّسِ بَنوِشته هائه دِله وه خَوِری بَنوِشته بَییه بییه و هَمون‌طی هم بَییه. اون جَمیِّتی که ایلعازَرِ صدا هاکاردِن مووقه، مَقبره جِم و وه زنده هاکاردِن، مَرگِ جِم عیسیِ هِمراه دَینه، همین طی هم این اتِفاقِ شِهادت دانه. اینِ وِسه جَمیِّت وه پیشواز بُوردِنه، چوون بِشنُسه بینه این نشونه و معجزه ره هاکارده. پَس عُلِمائه فِرقه فریسی هَمدییه ره بااوتِنه: «ویندِنی دییه اَمه دَس کاری بَر نِنّه؛ هارِشین تِمومِ دِنیا وه دِمبال بُوردِنه.» اونائه دِله که عیدِ عبادتِ وِسه، اورشَلیم بییَمو بینه، بَعضی یونانی بینه. وِشون فیلیپُس پَلی، که اَهل بِیت‌صِیْدا، جَلیلِ مَنطقه بییه، بُوردِنه و وه ره بااوتِنه: «آقا، خوامبی عیسی ره بَوینیم.» فیلیپُس بُورده و آندریاسِ بااوته، و وِشون هر دِتا بُوردِنه عیسی ره بااوتِنه. عیسی وِشونِ بااوته: «انسانِ ریکائه بَمِردِن و زنده بَیِّنِ مووقه بَرِسیه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، اگه گَندِمِ تیم، گِلِ بِن نَشوئه و نَمیره، تینا مُوندِنه؛ ولی اگه بَمیره خَله بار یارنه. کِسی که شه جانِ دوس داره، اونِ از دَس دِنه. ولی کِسی که این دِنیائه دِله شه جانِ جِم بِگذره، اونِ اَبدی زندگیِ وِسه حِفظ کانده. اگه کِسی خوانه مِ ره خِدمتِ هاکانه، وِنه مِ دِمبال بِیّه؛ و جایی که مِن دَرِمبه، مِ خادِم هم اونجه دَره. کِسی که مِ ره خِدمتِ هاکانه، پییِر وه ره عزّت دِنه. «اَلان مِ جان پریشونِ. چی بارِم؟ یعنی بارِم، ”پییِر! اون چیِ جِم که خوانه مِ سَر بِیّه مِ ره نِجات هاده“؟ ولی مِن این کارِ وِسه، این دِنیائه دِله بییَمومه. پییِر، شه اسمِ جِلال هاده!» بعد یِتا وَنگ آسِمونِ جِم بییَمو که: «جِلال هِدامه و اَی هَم جِلال دِمبه.» پَس مَردِمی که اونجه دَینه و اینِ بِشنُسِنه، بااوتِنه: «آسِمونِ رَعد بییه.» بَقیه بااوتِنه: «یِتا فرشته‌ وه هِمراه گَب بَزو.» عیسی بااوته: «این صدا شِمه وِسه بییه، نا مِ وِسه. اِسا این دِنیائه داوِریِ مووقه ئه؛ اِسا این دِنیائه رئیس، شیطان، بیرون دِم هِدا بونه. وَختی مِن صَلیب بَکِشی بَووِم و زِمینِ جِم بِلِند بَووِم، تِمومِ مَردِمِ شه سَمت کَشِمبه.» عیسی اینِ بااوته تا نِشون هاده قِرارِ چی طی بَمیره. پَس جَمیِّت وه ره بااوتِنه: «طِبق اونچی توراتِ جِم بِشنُسِمی، مَسیح موعود تا اَبد زنده موندِنه، پَس چی طیِ که گانی اِنسانِ ریکا وِنه مَصلوب بَووه؟ این اِنسانِ ریکا کیِ؟» عیسی وِشونِ بااوته: «نور اَت کم دییه شِمه هِمراه دَره. پَس تا وَختی که هَمتی نورِ دارنِنی، راه بُورین، نَکِنه تاریکی شِمه دُورِ بَیره. اونی که تاریکیِ دِله راه شونه، نَدونده کجه شونه. تا وَختی که نُورِ دارنِنی، نُورِ ایمون بیارین تا نُورِ وَچون بَووین.» عیسی وَختی این گبا ره بَزو، اونجه جِم بُورده و شه ره وِشونِ جِم قایم هاکارده. با اینکه عیسی خَله نشونه و معجزه وِشونِ چِشِ پَلی هاکارده بییه، هَمتی وه ره ایمون نیاردِنه. این طی بییه که اِشَعیائه پیغمبِرِ گَب اِنجام بَرِسیه که بااوته بییه: «ای خِداوند، کی اَمه پیغومِ باوِر هاکارده، خِداوندِ قِدرَت کِنه وِسه دیار بَییه؟» هَمون‌طی که اِشَعیائه پِیغمبِر، یه جا دییه بااوته، وِشون نَتونِسِنه ایمون بیارِن، چوون: «خِدا وِشونِ چِشِ کور، و وِشون دلِ سَخت هاکارده، تا نَکِنه شه چِشِ هِمراه بَوینِن، و شه دلِ هِمراه بِفَهمِن، و مِ سَمت بَردَگِردِن تا مِن وِشونِ شِفا هادِم.» اِشَعیا اینِ وِسه اینِ بااوته که عیسیِ جِلالِ بَدیئه و وه خَوِری گَب بَزو. با این وجود، حَتَّی قومِ گَت گَتِ جِم خَیلیا عیسی ره ایمون بیاردِنه، ولی فریسیون تَرسِ جِم، شه ایمونِ مِقِر نییَمونه، تا نِکِنه وِشونِ، عبادتگاه جِم بیرون هاکانِن. چوون مَردِمِ تَعریف و تَمجیدِ، خِدائه تَعریف و تَمجیدِ جِم ویشتر دوس داشتنه. اون وَخت عیسی بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «هر‌ کی مِ ره ایمون بیاره، نا مِ ره، بلکه اونی که مِ ره بَفرِسیه ره ایمون بیارده. هر کی مِ ره وینده، اونی که مِ ره بَفرِسیه ره وینده. مِن نُورِ واری این دِنیائه دِله بییَمومه تا هر کی مِ ره ایمون بیاره، تاریکیِ دِله نَمونه. اگه کِسی مِ گَب ها ره بِشنُئه، ولی اونا ره به جا نیاره، مِن وه ره داوِری نَکامبه؛ چوون نییَمومه تا این دِنیائه مَردِمِ داوِری هاکانِم، بلکه بییَمومه تا وِشونِ نِجات هادِم. اونیِ وِسه که مِ ره رد هاکانه و مِ گَب ها ره قَبول نَکِنه، یِتا دییه داوِر دَره؛ هَمون گَب هایی که بَزومه قیامِتِ روز وه ره داوِری کانده. چوون مِن شه جِم گَب نَزومه، بلکه پییِری که مِ ره بَفرِسیه شه مِ ره دَستور هِدا که چی بارِم و چیِ جِم گَب بَزِنِم. و مِن دومبه که وه دَستور، اَبدی زندگیِ. پَس اونچی که مِن گامبه دِرِس هَمون چیِ که پییِر مِ ره بااوته.» قبل از پِسَخِ عید، عیسی دونِسه وه ساعت بَرِسیه تا این دِنیائه جِم پییِرِ پَلی بُوره، شه شاگِردونِ که این دِنیائه دِله دوس داشته ره کاملاً مِحَبَّت هاکارده. شومِ مووقه بییه. اِبلیس قبلتَر یهودائه اِسْخَریوطی، شَمعونِ ریکائه دلِ دِله، بییِشته بییه که عیسی ره دِشمِنِ تَسلیم هاکانه. عیسی که دونِسه پییِر همه چی ره وه دَس بِسپارِسه و خِدائه طَرِفِ جِم بییَمو و خِدائه پَلی شونه، شومِ سَر بِلِند بَییه و شه قَوا ره شه تَنِ جِم در بیارده و یِتا حُوله‌ بَییته، شه کمِر دَوِسه. بعد لَگِنِ دِله اوه دَشِندیه و شه شاگِردونِ لینگِ بَشُسه و اون حولهِ هِمراه که شه کَمِر دَوِسه بییه، وِشونِ لینگا ره خِشک هاکارده. وَختی شَمعونِ پِطرُسِ بَرِسیه، وه عیسی ره بااوته: «آقا، تِ خوانی مِ لینگِ بَشوری؟» عیسی بااوته: «تِ اَلان نِفَهمِنی مِن دَره چی کامبه، ولی بعد فَهمِنی.» پِطرُس وه ره بااوته: «اَصلاً نییِلمه مِ لینگِ بَشوری! عیسی وه ره بااوته: «اگه تِ ره نَشورِم اَمه رابطه قَطع بونه.» شَمعونِ پِطرُس بااوته: «آقا، نا فِقَط مِ لینگ، بلکه مِ دَس و کَلِّه ره هم بَشور!» عیسی بااوته: «اونی که حَموم هاکارده، دییه بَشُسِن نیاز نِدارنه به جز وه لینگ، چوون کُلاً پاکِ. شِما پاکِنی، ولی نا شِما همه.» چوون دونِسه کی وه ره دِشمِنِ تَسلیم کانده، اینِ وِسه بااوته: «تِمومِ شِما پاک نینی.» بعد از اون که عیسی وِشونِ لینگِ بَشُسه، شه قَوا ره دَپوشیه و اَی دِواره شومِ سِفرهِ سَر هِنیشته، بعد وِشونِ بااوته: «بِفَهمِسِنی شِمه هِمراه چی هاکاردِمه؟ شِما مِ ره اِسّا و شه آقا صِدا کاندینی و دِرِس هم گانِنی، چوون هَسِمه. پَس اگه مِن که شِمه آقا و اِسّامه شِمه لینگِ بَشُسِمه، شِما هم وِنه هَمدییهِ لینگِ بَشورین. چوون مِن این کارِ هِمراه، شِما ره سَرمشخی هِدامه تا شِما هم هَمون طی هاکانین که مِن شِمه هِمراه هاکاردِمه. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، نا نوکِر شه اربابِ جِم گَت تِرِ، نا قاصد شه بَفرِسیه جِم. اِسا که اینا ره دوندِنی، خِش به حالِ شِما اگه اینا ره اِنجام هادین. «اونچی گامبه شِما همهِ خَوِری نییه. مِن، اوناییِ که اِنتخاب هاکاردِمه ره اِشناسِمبه. ولی مِقَدّس نوِشته هائه این گَب وِنه حَییقت بَرِسه که گانه ”اونی که مِ نونِ بَخُرده مِ هِمراه دِشمِنی هاکارده.“ اِسا قبل از این که این اِتفاق دَکِفه، شِما ره گامبه تا مووقه ای که اِتفاق دَکِته، ایمون بیارین که مِن وه هَسِمه. حییقَتاً، شِما ره گامبه، هر کی مِ بَفرِسیه ره قَبول هاکانه، مِ ره قَبول هاکارده، و هر کی مِ ره قَبول هاکانه، مِ بَفرِسیه ره قَبول هاکارده.» عیسی بعد از اون که این گَبِ بَزو، روحِ دِله پَریشون بَییه و شِهادت هِدا و بااوته: «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، یِتا از شِما مِ ره دِشمِنِ تَسلیم کانده.» شاگِردون هَمدییه ره هارِشینه و مطمئِن نَبینه کِنه گَبِ زَنده. یِتا از شاگِردون، که عیسی وه ره دوس داشته، وه پَلیهِ نَزیکی لَم هِدا بییه. پَس شَمعونِ پِطرُس اِشارهِ هِمراه وه جِم بَخواسه تا عیسیِ جِم بَپِرسه کِنه گَبِ دَره زَنده. اون شاگِرد هَمون طی که لَم هِدا بییه شه ره ویشتر عیسی ره نَزیک هاکارده و بَپِرسیه: «آقا، وه کیِ؟» عیسی جِواب هِدا: «هَمونتا که این تیکه نونِ بَعدِ از اینکه پیالهِ دِله زَمبه وه ره دِمبه.» بعد یِتا تیکه‌ نون پیالهِ دِله بَزو و اونِ یَهودا، شَمعونِ اِسْخَریوطیِ ریکا ره هِدا. یَهودا وَختی لُقمه ره بَییته، شیطان وه دِلِ دِله بُورده. بَعد عیسی وه ره بااوته: «اونچی که خوانی اِنجام هادی ره، زودتِر اِنجام هاده.» ولی هیچ‌ کِدوم از اونایی که سِفره سَر نیشته بینه، نِفَهمِسِنه که چه عیسی این گَبِ یَهودا ره بَزو. بَعضی گمون هاکاردِنه که چوون یَهودا خَرجِ و بَرجِ پول کیسه ره دارنه، عیسی وه ره گانه اونچی عیدِ وِسه لازمه، بَخرین، یا اون که یَهودا وِنه یه چی فَقیرونِ هاده. بعد از اینکه یَهودا لُقمه ره بَییته، دَرجا بیرون بُورده و شُو بییه. بعد از اون که یَهودا بیرون بُورده، عیسی بااوته: «اَلان اِنسانِ ریکا جِلال بَییته و خِدا وه دِله جِلال بَییته. اگه خِدا وه دِله جِلال بَییته، پَس خِدا هم وه ره شه دِله جِلال دِنه و وه ره دَرجا جِلال دِنه. کِچیکِ وچون، اَت کم دییه شِمه هِمراه دَرِمبه. مِ دِمبال گِردِنِنی، هَمون‌طی که یَهودیونِ بااوتِمه، اَلان شِما ره هم گامبه، اونجه که مِن شومبه، شِما نَتوندِنی بِئین. یِتا تازه حِکم، شِما ره دِمبه، و اون اینِ که هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانین. هَمون طی که مِن شِما ره مِحَبَّت هاکاردِمه، شِما هم وِنه هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانین. اَگه هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانین، تِمومِ مَردِم اینِ جِم فَهمِنِنه که شِما مِ شاگردِنی.» شَمعونِ پِطرُس بااوته: «آقا، کجه شونی؟» عیسی بااوته: «تِ اَلان نَتوندی اونجه ای که مِن شومبه مِ دِمبال بِئی؛ ولی بَعد مِ دِمبال اِنی.» پِطرُس بااوته: «آقا، چه اَلان نَتومبه تِ دِمبال بِیِّم؟ مِن شه جانِ تِ وِسه دِمبه.» عیسی بااوته: «تِ شه جانِ مِ وِسه دِنی؟ حَییقَتاً، تِ ره گامبه، قبل از اون که تِلا وَنگ هاکانه، تِ سه کَش مِ ره حاشا کاندی.» «شِمه دِل پریشون نَبوئه. خِدا ره ایمون دارین؛ مِ ره هم ایمون دارین. مِ پییِرِ سِره، خَله جا دَره، اگه این طی نَییه، شِما ره گاتِمه شومبه تا یِتا جا شِمه وِسه حاضر هاکانِم؟ اَگه بُورِم و یِتا جا شِمه وِسه حاضر هاکانِم، اون مووقه اَی دِواره اِمبه و شِما ره شه پَلی وَرمه، تا اونجه که مِن دَرِمبه شِما هم دَووین. جایی که مِن شومبه، شِما وه راهِ دوندِنی.» توما وه ره بااوته: «آقا اِما نَدومبی کِجه شونی، پَس چی طی بَدونیم راه کِجه ئه؟» عیسی وه ره بااوته: «مِن راه و راستی و زِندِگی هَسِمه؛ هیچ کی جِز مِ طَریقِ جِم، آسِمونی پییِرِ پَلی نِنّه. اگه مِ ره اِشناسی بینی، مِ پییِرِ هم اِشناسینی؛ از این بعد وه ره اِشناسِنِنی و وه ره بَدینی.» فیلیپُس وه ره بااوته: «آقا، آسِمونی پییِرِ اِما ره سِراغ هاده، که هَمین اَمه وِسه وَسه.» عیسی وه ره بااوته: «فیلیپُس، خَله وَختِ شِمه هِمراه دَرِمبه و هَمتی مِ ره نِشناسی ای؟ کِسی که مِ ره بَدیئه، آسِمونی پییِرِ بَدیئه؛ پَس چی طیِ که گانی ”آسِمونی پییِرِ اِما ره سِراغ هاده“؟ مگه باوِر نِداری که مِن پییِرِ دِله و پییِر مِ دِله دَره؟ گَبایی که مِن شِما ره زَمبه مِ جِم نییه، بلکه پییِری که مِ دِله دَره، وه هَسه که شه کارا ره اِنجام دِنه. مِ این گَبِ باوِر هاکانین که مِن پییِرِ دِله دَرِمبه و پییِر مِ دِله؛ وگِرنه اون کارائه خاطِری اینِ باور هاکانین. «حَییقَتاً، شِما ره گامبه، اونی که مِ ره ایمون داره، وه هم کاراییِ که مِن کامبه ره کانده، و حَتَّی گَت تِر از اون کارا هم کانده، چوون که مِن پییِرِ پَلی شُومبه. هر چی، مِ اسمِ هِمراه دَرخواس هاکانین، مِن اونِ اِنجام دِمبه، تا پییِر، ریکائه دِله جِلال بَیره. اگه مِ اسمِ هِمراه یه چی مِ جِم بَخوائین، اونِ اِنجام دِمبه. «اگِه مِ ره دوس دارنِنی، مِ اَحکامِ به جا بیارین. مِن، پییِرِ جِم خوامبه و وه یِتا دییه پِشتیبون شِما ره دِنه که هَمِش شِمه هِمراه دَووه، یعنی روحِ راستی که دِنیا نتونده وه ره قبول هاکانه، چوون نا وه ره وینده و نا اِشناسِنه؛ ولی شِما وه ره اِشناسِنِنی، چوون وه شِمه هِمراه یه جا دَره و شِمه دِله مِوندِنه. «شِما ره یتیم نییِلمه؛ شِمه پَلی اِمبه. بَعدِ از مدتی دییه دِنیا مِ ره نَوینده، ولی شِما ویندِنی، چوون مِن زِندِمه، شِما هم زِندِگی کاندینی. اون روز فَهمِنِنی که مِن پییِرِ دِله دَرِمبه و شِما مِ دِله دَرِنی و مِن شِمه دِله دَرِمبه. اونی که مِ اَحکامِ دارنه و اونا ره به جا یارنه، وه هَمون تائه که مِ ره دوس دارنه؛ و اونی که مِ ره دوس دارنه، مِ پییِر وه ره دوس دارنه و مِنِم وه ره دوس دارمه و شه ره وه ره سِراغ دِمبه.» یَهودا، نا یهودائه اَسْخَریوطی، عیسی ره بااوته: «آقا، چی طیِ که شه ره اِما ره سِراغ دِنی، ولی این دِنیا ره نا؟» عیسی بااوته: «اگه کِسی مِ ره دوس داره، مِ کِلامِ به جا یارنه و مِ پییِر وه ره دوس دارنه، و اِما وه پَلی اِمبی و وه هِمراه زندگی کامبی. اونی که مِ ره دوس نِدارنه، مِ کِلامِ به جا نیارنه؛ و این کِلامِ که اِشنُنِنی، مِ جِم نییه، بلکه پییِری جِم هَسه که مِ ره بَفرِسیه. «اینا ره وَختی شِما ره بااوتِمه که هَمتی شِمه هِمراه دَرِمبه. ولی اون پِشتیبون، یعنی روح‌القُدُس، که پییِر وه ره مِ اسمِ هِمراه رِسِندِنه، وه همه چی ره شِما ره یاد دِنه و هر چیِ که مِن شِما ره بااوتِمه ره شِمه یاد یارنه. شِمه وِسه آرامش و سِلامتی به‌جا اییِلمه؛ شه آرامش و سِلامتی ره شِما ره دِمبه. اونچی مِن شِما ره دِمبه، نا اون طیِ که دِنیا شِما ره دِنه. شِمه دِل پَریشون نَبوئه و نییِلین شِمه دِل تَرس دَکِفه. بِشنُسِنی که شِما ره بااوتِمه، ”مِن شُومبه، ولی اَی هم شِمه پَلی اِمبه.“ اگه مِ ره دوس داشتینی، مِ هِمراه خِشالی کاردینی، اینِ وِسه که پییِرِ پَلی شومبه، چوون پییِر مِ جِم گَت تِرِ. اِسا اینِ قبل از این که اِتفاق دَکِفه شِما ره بااوتِمه، تا وَختی اِتفاق دَکِته ایمون بیارین. دییه وَختِ زیادی نَموندِسه که شِمه هِمراه گَب بَزِنِم، چوون این دِنیائه رئیس که شیطانِ دَره اِنه. وه مِ سَر هیچ ادعایی نِدارنه؛ ولی مِن کاری ره کامبه که پییِر مِ ره دَستور هِدا، تا دِنیا بَدونه که پییِرِ دوس دارمه. پِرِسین اینجه جِم بُوریم. «مِن حَییقی اَنگور دار هَسِمه و مِ پییِر باغبونه. هر اَنگور رَزی که میوه نیاره، مِ پییِر اونِ وِرینه، و هر اَنگور رَزی که میوه بیاره، اونِ هَرَس کانده تا وِیشتر میوه بیاره. شِما اَلانِم کِلامی خاطِری که شِما ره بااوتِمه، تَمیزِنی. شِما مِ دِله بَمونین، و مِن هم شِمه دِله. هَمون طی اَگه چِله، دارِ کَش وَصل نَبوئه نَتونده شه جِم میوه بیاره، شِما هم نَتوندِنی میوه بیارین اگه مِ دِله نَمونین. «مِن اَنگور دارِمه و شِما مِ رَزِنی. کِسی که مِ دِله موندِنه و مِن وه دِله، وه اونیِ که خَله میوه یارنه؛ چوون مِ جِم سیوا، هیچ کاری نَتوندِنی هاکانین. اگه کِسی مِ دِله نَمونه، یِتا رَزِ واریِ که وه ره دِم دِنِنه و خِشک بونه. خِشکِ رَزا ره جَمع کاندِنه و تَشِ دِله دِم دِنِنه و سوزِندِنه. اگه مِ دِله بَمونین و مِ کِلام شِمه دِله بَمونه، هر چی خوانِنی، درخواس هاکنین که برآورده بونه. مِ پییِرِ جِلال این طی دیار بونه که شِما خَله میوه بیارین؛ و این طی ثابت کاندینی مِ شاگردِنی. «هَمون طی که پییِر مِ ره دوس دارنه، مِنِم شِما ره دوس دارمه؛ مِ مِحبَّتِ دِله بَمونین. اگه مِ اَحکامِ به جا بیارین، مِ مِحبّتِ دِله موندِنِنی؛ هَمون طی که مِن شه پییِرِ اَحکامِ به جا یارمه و وه مِحَبَّتِ دِله موندِمبه. این چیا ره شِما ره بااوتِمه تا مِ خِشالی، شِمه دِله دَووه و شِمه خِشالی کامل بَووه. «مِ حِکم اینِ که هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانین، هَمون طی که مِن شِما ره مِحَبَّت هاکاردِمه. این مِحَبَّتِ جِم گَت تِر دَنیه که یه نَفِر شه جانِ شه رَفِقون وِسه هاده. اگه اونچی شِما ره حِکم کامبه ره اِنجام هادین، مِ رَفِقونِنی. دییه شِما ره غِلام صدا نَکامبه، چوون غِلام شه اَربابِ کارائه جِم خَوِر نِدارنه. بلکه شِما ره رَفِق صِدا کامبه، چوون تِمومِ چیایی که شه پییِرِ جِم بُشنِسِمه ره شِما ره اونِ جِم باخَوِر هاکاردِمه. شِما مِ ره انتخاب نَکاردینی، بلکه مِن شِما ره اِنتخاب هاکاردِمه و بَفرِسیمه تا بُورین و میوه بیارین و شِمه میوه بَمونه، تا هر چی پییِرِ جِم مِ اسمِ هِمراه بَخواین شِما ره هاده. مِن این چیا ره شِما ره حِکم کامبه که هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانین. «اگه دِنیا شِمه جِم بیزارِ، بَدونین که قبل از شِما مِ جِم بیزار بییه. اگه شِما دِنیائه وِسه بینی، دِنیا شِما ره شه آدِمون واری دوس داشته. ولی چوون دِنیائه وِسه نینی، بلکه مِن شِما ره دِنیائه جِم اِنتخاب هاکاردِمه، دِنیا شِمه جِم بیزارِ. کِلامی که شِما ره بااوتِمه ره شه یاد دارین: ”غِلام شه اربابِ جِم گَت تِر نییه.“ اگه مِ ره آزار اَذیِّت هاکاردِنه، شِما ره هم آزار اَذیِّت کاندِنه؛ و اگه مِ کلامِ عَمِل هاکاردِنه، شِمه کِلامِ هَم عَمِل کاندِنه. ولی مِ اسمِ خاطریِ که تِمومِ این کارا ره شِمه هِمراه کاندِنه، چوون اونی که مِ ره بَفرِسیه ره نِشناسِنِنه. اگه نییَمو بیمه و وِشونِ هِمراه گَب نَزو بیمه، گِناه نِداشتِنه؛ ولی اَلان دییه شه گِناهونِ وِسه عذر و بهونه ای نِدارنِنه. کِسی که مِ جِم بیزار بوئه، مِ پییِرِ جِم هم بیزارِ. اگه وِشونِ دِله، کارایی نَکارده بیمه که جِز مِن هیچ کس نَکارده، گِناه نِداشتِنه؛ ولی، با اینکه اون کارا ره بَدینه، هم مِ جِم و هم مِ پییِرِ جِم بیزارِنه. ولی کِلامی که وِشونِ توراتِ دِله بییَمو وِنه حییقِت بَرِسه که گانه: ” وِشون بی‌ دلیل مِ جِم بیزار بینه.“ «ولی وَختی اون پِشتیبون که اونِ پییِرِ طَرِفِ جِم شِمه وِسه رِسِندِمبه، بِیّه، یعنی حَییقِتِ روح که پییِرِ جِم اِنه، وه مِ خَوِری شِهادت دِنه. و شِما هم شِهادت دِنِنی، چوون از اَوِّل مِ هِمراه دَینی. «همۀ این چیا ره شِما ره بااوتِمه تا شه ایمونِ جِم نَکِفین. شِما ره عبادتگاه هائه جِم بیرون کاندِنه و حَتَّی مووقه ای رِسِنه که هر کی شِما ره بَکوشه، خیال کانده خِدا ره خِدمِتِ هاکارده. این کارا ره کاندِنه، چوون نا آسِمونی پییِرِ بِشناسینه، نا مِ ره. ولی اینا ره شِما ره بااوتِمه تا وَختی وه مووقه بَرِسیه، شه یاد بیارین که شِما ره بااوته بیمه. این چیا ره اَوِّل شِما ره نااوتِمه، چوون شه، شِمه هِمراه دَیمه. «اِسا اونی پَلی شومبه که مِ ره بَفرِسیه، و هیچ‌ کِدوم نَپِرسِنِنی، ”کِجه شُونی؟“ ولی چوون این چیا ره شِما ره بااوتِمه، شِمه دِل غَمِ جِم پِر بَییه. با این وجود حَییقَتِ شِما ره گامبه، شِمه نَفعِ که مِن بُورِم. چوون اگه نَشوئِم، اون پِشتیبون شِمه پَلی نِننه؛ ولی اگه بُورِم وه ره شِمه پَلی رِسِندِمبه. وَختی اون پِشتیبون بِیّه، دِنیائه مَردِمِ گِناه و صالح بییَن و داوِریِ وِسه مَحکوم کانده. گِناهِ وِسه، چوون مِ ره ایمون نیارنِنه. صالح بییَنِ وِسه، چوون پییِرِ پَلی شومبه و دییه مِ ره نَویندِنی. و داوِریِ وِسه، چوون این دِنیائه رئیس، که شیطانِ مَحکوم بَییه. «هَمتی خَله چیا دارمه که شِما ره بارِم، ولی اَلان وه بِشنُسِنِ طاقتِ نِدارنِنی. ولی وَختی حَییقِتِ روح بِیّه، شِما ره، به تِمومِ حَییقِت رهبری کانده؛ چوون وه شه جِم گَب نَزِنده، بلکه اونچی اِشنُنه ره گانه و شِما ره آینده جِم با خَوِر کانده. وه مِ ره جِلال دِنه، چوون اونچی که مِ شِنه ره گِرنه، شِما ره خَوِر دِنه. هر چی پییِر دارنه، مِ شِنه. اینِ وِسه بااوتِمه اونچی که مِ شِنه ره گِرنه، شِما ره خَوِر دِنه. «اَت کم دییه، مِ ره نَویندِنی، ولی اَت کم دییه اَی هم مِ ره ویندِنی.» اون وَخت وه شاگِردونِ جِم بعضیا هَمدییه ره بااوتِنه: «وه منظور چیه که گانه”اَت کم دییه، دییه مِ ره نَویندِنی، و اَت کم دییه، اَی دِواره مِ ره ویندِنی“؟ یا اینکه گانه”چوون پییِرِ پَلی شومبه“؟» پَس وِشون هَمدییه ره گاتِنه: « ”وه مَنظور اینکه گانه: ’اَت کم دییه‘ چِیه؟ نِفَهمِبمی چیِ خَوِری گَب زَنده؟» عیسی دونِسه که خوانِنه وه جِم سِئال هاکانِن؛ پَس وِشونِ بااوته: « اینِ وِسه هَمدییهِ هِمراه بَحث کاندینی که بااوتِمه، ”اَت کم دییه، دییه مِ ره نَویندِنی، ولی اَت کم دییه، اَی دِواره مِ ره ویندِنی“؟ حَییقَتاً، شِما ره گامبه، شِما برمه زاری کاندینی، ولی دِنیا خِشال بونه؛ شِما ره غَم و غُصّه گِرنه، ولی شِمه غم و غُصه خِشالی ره تبدیل بونه. یِتا زِنا بِزائِنِ مووقه دَرد کَشِنه، چوون که وه مووقه بَرِسیه؛ ولی وَختی وه وَچه دِنیا بییَمو، دییه شه دَردِ ‌یاد نیارنه، چوون یِتا آدِم دِنیا بییَمو، خِشالِ. همین طی هم، شِما هم اَلان غم و غُصه دارنِنی؛ ولی اَی دِواره شِما ره ویمبه و شِمه دِل خِشال بونه و هیچ کی شِمه خِشالی ره شِمه جِم نَینه. اون روز، دییه هیچی مِ جِم نِخوانِنی. حَییقَتاً، شِما ره گامبه، هر چی آسِمونی پییِرِ جِم مِ اسمِ هِمراه بِخوائین، اونِ شِما ره دِنه. تا اَلان مِ اسمِ هِمراه هیچی نِخواسینی؛ بِخوائین تا پی دا هاکانین که شِمه خِشالی کامل بَووه. «اینا ره مَثِلِ هِمراه شِما ره بااوتِمه؛ ولی مووقه ای رِسِنه که دییه این طی شِمه هِمراه گَب نَزِمبه، بلکه پییِرِ خَوِری عَلِنی شِما ره گامبه. اون روز، مِ اسم هِمراه دَرخواس کاندینی. و شِما ره نارمه که مِن شِمه طَرِفِ جِم دَرخواس کامبه، چوون پییِر شه، شِما ره دوس دارنه، چوون شِما مِ ره دوس داشتینی و باوِر هاکاردینی که خِدائه طَرِفِ جِم بییَمومه. مِن پییِرِ طَرِفِ جِم این دِنیائه دِله بییَمومه؛ و اَلان این دِنیا ره تَرک کامبه و پییِرِ پَلی شومبه.» اون وَخت وه شاگِردون بااوتِنه: «اَلان دییه عَلِنی گَب زَندی، نا مَثِلِ هِمراه. اِسا دییه دُومبی همه چیِ جِم خَوِر دارنی و نیاز نِدارنی کِسی تِ جِم سِئالی بَپِرسه. اینِ وِسه، باوِر دارمی که خِدائه طَرِفِ جِم بییَموئی.» عیسی وِشونِ بااوته: «اَلان، باوِر دارنِنی؟ مووقه ای رِسنه، که حَییقَتاً هم همین اَلان هم بَرِسیه، که شِما همه پَخشِ پِلا بونِنی و هر کِدوم شه سِره شونِنی و مِ ره تینا اییِلنِنی؛ ولی مِن تینا نیمِه، چوون آسِمونی پییِر مِ هِمراه دَره. اینا ره شِما ره بااوتِمه تا مِ دِله آرامش دارین. دِنیائه دِله زَحمِت و عِذاب، شِمه وِسه دَره؛ ولی شِمه دِل قِرص بوئه، چوون مِن دِنیا ره پیروز بَیمه.» وَختی عیسی شه گَبِ تِموم هاکارده، آسمونِ هارِشیه و بااوته: «پییِر، وه مووقه بَرِسیه. شه ریکا ره جِلال هاده تا ریکا هم تِ ره جِلال هاده. چوون تِمومِ آدِمونِ اِختیارِ وه ره هِدایی، تا تِمومِ اونایی که تِ وه ره هِدایی ره اَبدی زندگی هاده. و اَبدی زندگی اینِ که تِ ره، تینا حَییقی خِدا، و عیسی مَسیح که تِ بَفرِسیِ ره بِشناسِن. مِن کاریِ که تِ مِ ره بِسپارِسی ره اِنجام هِدامه، و این طی زِمینِ سَر تِ ره جِلال هِدامه. پَس ای پییِر، اِسا شه پَلی مِ ره جِلال هاده، هَمون جِلالی که قبل از اون که دِنیا به وجود بِیّه تِ پَلی داشتمه. «مِن تِ اسمِ، اونایی ره که تِ این دِنیائه دِله مِ ره هِدایی، دیار هاکاردِمه. اونا تِ وِسه بینه و تِ وِشونِ مِ ره هِدایی، و وِشون تِ کلامِ به جا بیاردِنه. اِسا بِفَهمِسِنه اون چی مِ ره هِدایی، تِ طَرِفِ جِم بییه چوون کِلامی ره که مِ ره هِدایی، وِشونِ هِدامه، و وِشون اونِ قَبول هاکاردِنه و حَییقَتاً بِفَهمِسِنه که تِ طَرِفِ جِم بییَمومه، و باور هاکاردِنه که تِ مِ ره بَفرِسی ای. مِن اونائه وِسه دِعا کامبه؛ مِن این دِنیائه وِسه دِعا نَکامبه بلکه اونایی که تِ مِ ره هِداییِ وِسه دِعا کامبه، چوون وِشون تِ وِسه هَسِنه. هر چی مِن دارمه، تِ وِسه هَسه و هر چی تِ دارنی، مِ وِسه هَسه؛ و مِن وِشونِ دِله جِلال بَییتِمه. ویشتر از این دییه دِنیائه دِله نَموندِمبه، ولی وِشون دِنیائه دِله دَرِنه؛ مِن تِ پَلی اِمبه. ای قدّوسِ پییِر، اونایی که مِ ره هِدایی ره شه اسمِ هِمراه حِفظ هاکان، تا یِتا بَووِن، هَمون طی که اِما یِتا هَسیمی. مِن تا وَختی که وِشونِ هِمراه دَیمه اونایی که تِ مِ ره هِدایی ره تِ اسمِ هِمراه حِفظ هاکاردِمه، مِن وِشونِ جِم حِفاظَت هاکاردِمه، وِشونِ جِم هیچ کِدوم هِلاک نَینه، جِز اون هِلاکتِ ریکا، تا اونچی مِقدَّسِ نوِشتهِ دِله بَنِوِشته بَییه حَییقت بَرِسه. ولی اِسا تِ پَلی اِمبه و این گبا ره مووقه ای زَمبه که هَمتی این دِنیائه دِله دَرِمبه، تا مِ خِشالی ره شه دلِ دِله کامل دارِن. مِن تِ کِلامِ وِشونِ هِدامه، ولی دِنیا وِشونِ جِم بیزار بییه، چوون این دِنیائه جِم نینه، هَمون طی که مِن این دِنیائه جِم نیمه. مِن نِخوامبه وِشونِ این دِنیائه جِم بَوِری، بلکه خوامبه وِشونِ اون شَریرِ جِم حفظ هاکانی. وِشون این دِنیائه جِم نینه، هَمون طی که مِن این دِنیائه جِم نیمه. حَییقَتِ وِشونِ یاد هاده تا مِقَدَّس بَووِن، تِ کِلام حَییقَتِ. همون‌طی که تِ مِ ره دِنیائه دِله بَفرِسی ای، مِن هم وِشونِ دِنیائه دِله بَفرِسیمه. مِن شه ره وِشونِ وَقف کامبه، تا وِشون هم شه ره حَییقَتِ وَقف هاکانِن. «مِن فِقَط وِشونِ وسه دَرخواس نَکامبه، بلکه اونایی وِسه هم که وِشونِ پِیغومِ طریق، مِ ره ایمون یارنِنه، تا همه یِتا بَووِن، هَمون طی که تِ ای پییِر مِ دِله دَری و مِن تِ دِله. جوری هاکان که وِشون هم اَمه دِله دَووِن، تا دِنیا باوِر هاکانه که تِ مِ ره بَفرِسی ای. مِن جِلالیِ که مِ ره هِدایی ره، وِشونِ هِدامه تا یِتا بَووِن، هَمون طی که اِما یِتا هَسیمی؛ مِن وِشونِ دِله و تِ مِ دِله دَری. جوری هاکان تا وِشون هم کامِلاً یِتا بَووِن تا دِنیا بَدونه که تِ مِ ره بَفرِسی ای، و وِشونِ هَمون‌طی دوس داشتی که مِ ره دوس داشتی. ای پییِر، خوامبه اونایی که مِ ره هِدایی مِ هِمراه دَووِن، هَمون‌جه که مِن دَرِمبه، تا مِ جِلالِ بَوینِن، جِلالی که تِ مِ ره هِدایی؛ چوون قَبل اَز اینکه دِنیا شِروع بَووه مِ ره دوس داشتی. «ای صالحِ پییِر، هر چَن دِنیا تِ ره نِشناسِنه، ولی مِن تِ ره اِشناسِمبه، و اینا دوندِنه که تِ مِ ره بَفرِسی ای. مِن تِ اسمِ وِشونِ بِشناسِندیمه و اَی دِواره اِشناسِندمبه، تا مِحبَّتی که تِ مِ ره داشتی، وِشونِ دِله هم دَووه و مِنِم وِشونِ دِله دَووِم.» عیسی بعد از اینکه شه گَبِ بَزو، شه شاگِردونِ هِمراه قِدْرونِ دَرّهِ اون دَس بُورده. اونجه یِتا باغ دَییه، عیسی و وه شاگِردون باغِ دِله بُوردِنه. یَهودا، کِسی که عیسی ره خیانت هاکارده هم اونجهِ جِم خَوِر داشته، چوون عیسی و وه شاگِردون معمولاً اونجه جَمع بونِسِنه. پَس یَهودا یه دَسه از سربازون و مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون و عُلِمائه فِرقه فریسیِ مامورونِ بَییته، اونجه بییَمو. وِشون فانوس و مَشعل و سِلاحِ هِمراه اونجه بَرِسینه. عیسی، با اون که دونِسه چی وه سَر اِنه، جلو بُورده و وِشونِ بااوته: «کِنه دِمبال گِردِنِنی؟» وِشون بااوتِنه: «عیسیِ ناصری.» بااوته: «مِنِ وه هَسِمه.» یَهودا، کِسی که وه ره خیانت هاکارده بییه هم وِشونِ هِمراه اِیست هاکارده بییه. وَختی عیسی بااوته: «مِن وه هَسِمه،» وِشون عَقِب عَقِب بُوردِنه و بِنهِ سَر دَکِتِنه. عیسی اَت کَش دییه وِشونِ جِم بَپِرسیه: «کِنه دِمبال گِردِنِنی؟» وِشون بااوتِنه: «عیسیِ ناصری.» عیسی بااوته:«شِما ره بااوتِمه که مِن وه هَسِمه. پَس اگه مِ دِمبال گِردِنِنی، بییِلین اینا بورِن.» اینِ بااوته تا اونچی که قبلتر بااوته بییه حَییقِت بَرِسه که: «هیچ کِدوم از وِشونی که مِ ره هِدائی ره از دَس نِدامه.» اون وخت شَمعونِ پِطرُس، شمشیری که شه هِمراه داشته ره بَکِشیه و کاهِنِ اَعظِمِ نوکِرِ راسِ گوشِ بَزو و بَوریه. اون نوکِرِ اِسم مالخوس بییه. عیسی پِطرُسِ بااوته: «شه شَمشیرِ غَلاف هاکان! نَوِسه پیاله ای ره که پییِر مِ ره هِدا ره بَنوشِم؟» بعد سربازون، شه فرمونده و یَهودیونِ مأمورونِ هِمراه عیسی ره بییتِنه و وه ره دَوِسِنه و اَوِّل وه ره حَنّائه پَلی بَوِردِنه. چوون حَنّا قیافائه زَن پییِر بییه. و قیافا اون سال، قومِ کاهِنِ اَعظِم بییه. قیافا هَمونی بییه که یَهودیونِ بااوته: بِهتَرِ یه نَفِر قومِ وِسه بَمیره. شَمعونِ پِطرُس و یِتا دییه شاگِرد، عیسیِ دِمبال بُوردِنه. چوون اون شاگرد کاهِنِ اَعظِمِ آشنا بییه. پَس عیسیِ هِمراه، کاهِنِ اعظمِ سِره حیاط دِله بُورده. ولی پِطرُس درِ پِشت اِیست هاکارده. پَس اون یِتا دییه شاگرد که کاهِنِ اَعظِمِ آشنا بییه، بیرون بُورده و یِتا زِنائه هِمراه که دَربون بییه، گَب بَزو و پِطرُسِ دِله بَوِرده. اون وَخت اون زِنا که دَربون بییه، پِطرُسِ جِم بَپِرسیه: «مگه تِ هم یِتا از وه شاگِردون نیئی؟» پِطرُس جِواب هِدا: «نا، نیمِه.» هِوا سَرد بییه. نوکِرون و مامورون زِغالِ هِمراه تَش رووشِن هاکارده بینه و وه دور اِیست هاکارده بینه و شه ره گرم کاردِنه. پِطرُس هم وِشونِ هِمراه اِیست هاکارده بییه و شه ره گرم کارده. اون وَخت کاهِنِ اَعظِم عیسیِ جِم، وه شاگِردون و تعالیمِ خَوِری بَپِرسیه. عیسی جِواب هِدا: «مِن دِنیائه هِمراه عَلِنی گَب بَزومه و هَمِش عبادتگاه و مَعبِدِ دِله که تِمومِ یَهودیون جَمع بونِنه، تَعلیم هِدامه و خَلوتِ دِله هیچی نااوتِمه. چه مِ جِم سِئال کاندی؟ اونایی که مِ گَبِ بِشنُسِنهِ جِم بَپِرس! وِشون دوندِنه چی بااوتِمه.» وَختی عیسی اینِ بااوته، یِتا از مامورون که اونجه اِیست هاکارده بییه، وه دیمِ چَک بَزو و بااوته: «کاهِنِ اَعظِمِ جِوابِ این طی دِنی؟» عیسی بااوته: «اگه اِشتباه بااوتِمه، اونِ ثابت هاکان؛ ولی اگه راس بااوتِمه، چه مِ ره زَندی؟» بعد حَنّا وه ره دَس دَوِسه قیافائه پَلی، که کاهِنِ اَعظِم بییه، بَفرِسیه. هَمون مووقه ای که شَمعونِ پِطرُس تشِ پَلی اِیست هاکارده بییه و شه ره گرم کارده، بعضیا وه جِم بَپِرسینه: «مگه تِ هم یِتا از وه شاگِردون نیئی؟» وه حاشا هاکارده و بااوته: «نا! نیمه.» کاهِن اَعظِم یِتا از نوکِرون، هَمون کَسِ فامیل که پِطرُس وه گوشِ بَوری بییه، بااوته: «مگه مِن شه تِ ره اون باغِ دِله وه هِمراه نَدیمه؟» پِطرُس اَی دِواره حاشا هاکارده. هَمون لَحظه تِلا ونگ هاکارده. بعد زود صِواحی، عیسی ره قیافائه وَرِ جِم، فرموندارِ کاخِ دِله بَوِردِنه. وِشون شه، فرموندارِ کاخِ دِله نَشینه تا نَجس نَووِن و بَتونِن پِسَخِ عیدِ شومِ بَخُرِن. پَس پیلاتُس وِشونِ پَلی بیرون بییَمو و بَپِرسیه: «این مَردی ره به چه جرمی متهم کاندینی؟» وِشون جِواب هِدانه: «اگه این مَردی گِناهکار نَییه، وه ره تِ تحویل نِدامی.» پیلاتُس وِشونِ بااوته: «شِما شه وه ره بَوِرین و طِبق شه شَریعَت وه ره محاکمه هاکانین.» یَهودیون بااوتِنه: «اِما اِجازه نِدارمی هیچ کَسِ بَمِردَنِ وِسه مَحکوم هاکانیم.» این طی عیسیِ گَب اینِ خَوِری که بااوته بییه چی طی مییِرنه، حَییقت بَرِسیه. اَی دِواره پیلاتُس کاخِ دِله بَردَگِردِسه و دَستور هِدا عیسی ره، وه پَلی بیارِن و وه ره بااوته: «تِ یَهودیونِ پادشاهی؟» عیسی بااوته: «تِ شه، شه جِم اینِ گانی؟ یا بَقیه مِ خَوِری تِ ره بااوتِنه؟» پیلاتُس بااوته: «مَگه مِن یهودیمه؟ تِ قوم و مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون، تِ ره مِ تحویل هِدانه؛ چی هاکاردی؟» عیسی بااوته: «مِ پادشاهی این دِنیائه جِم نییه. اگه مِ پادشاهی این دِنیائه جِم بییه، مِ نوکِرون جَنگ کاردِنه تا یَهودیونِ دَس گرفتار نَووِم، ولی مِ پادشاهی این دِنیائه جِم نییه.» بعد پیلاتُس عیسی ره بااوته: «پَس تِ یِتا پادشاهی؟» عیسی بااوته: «تِ شه گانی که مِن یِتا پادشاهِمه. چوون که مِن اینِ وِسه مارِ جِم بِزائه بَیمه و این وِسه این دِنیائه دِله بییَمومه تا حَییقتِ وِسه شِهادت هادِم. پَس هر کی که حَییقت جِم هَسه، مِ گَبِ گوش دنه.» پیلاتُس بَپِرسیه: «حَییقت چیه؟» وَختی اینِ بااوته، اَی دِواره بیرون یَهودیونِ پَلی بُورده و وِشونِ بااوته: «مِن هیچ دلیلی وه مَحکوم هاکاردِنِ وِسه پی دا نَکاردِمه. ولی شِمه رَسم اینِ که پِسَخِ عیدِ دِله وِنه یِتا زِندونی ره شِمه وِسه آزاد هاکانِم؛ خوانِنی یَهودیونِ پادشاه ره شِمه وِسه آزاد هاکانِم؟» وِشون اَی دِواره داد بَزونه بااوتِنه: «این مَردی ره نا، بارْاباسِ آزاد هاکان!» و بارْاباس یِتا راهزِن بییه. اون وَخت پیلاتُس دَستور هِدا عیسی ره بَیرِن و شِلّاق بَزِنِن. سربازون طَلیِ جِم یِتا تاج بِبافتِنه، وه کَله سَر بییِشتِنه و یِتا اَرغِوونی قَوا وه تَن دَکاردِنه، و وه پَلی اییَمونه، گاتِنه: «سِلام بر یَهودیونِ پادشاه!» و وه ره چَک زونه. پیلاتُس اَت کَش دییه بیرون بُورده و وِشونِ بااوته: «هارِشین؛ اَلان وه ره شِمه پَلی بیرون یارمه تا بَدونین که مِن هیچ جرمی وه مَحکوم هاکاردِنِ وِسه پی دا نَکاردِمه.» پَس عیسی، یِتا تاج طَلیِ جِم وه کَلهِ سَر و اَرغِوونی قَوا وه تَن، بیرون بییَمو. پیلاتُس وِشونِ بااوته: «هارِشین، این هم، هَمون مَردی!» وَختی مَعبدِ گَت گَتِ کاهِنون و مَعبِدِ مامورون وه ره بَدینه، داد بَکِشینه، بااوتِنه: «وه ره مَصلوب هاکان! وه ره مَصلوب هاکان!» پیلاتُس وِشونِ بااوته: «شه شِما وه ره بَوِرین و مَصلوب هاکانین، چوون مِن هیچ جرمی وه مَحکوم هاکاردِنِ وِسه پی دا نَکاردِمه.» یَهودیون جِواب هِدانه: «اِما شریعتی دارمی که طِبق اَمه شَریعَت وه وِنه بَمیره، چوون اِدعا کانده خدائه ریکائه.» وَختی پیلاتُس اینِ بِشنُسه، ویشتر بَتِرسیه، اَی دِواره کاخِ دِله بَردَگِردِسه و عیسیِ جِم بَپِرسیه: «تِ کجایی هَسی؟» ولی عیسی هیچی جِواب نِدا. پیلاتُس وه ره بااوته: «مِ هِمراه گَب نَزِندی؟ مگه نَدوندی مِن این اِختیارِ دارمه تِ ره آزاد هاکانِم یا تِ ره مَصلوب هاکانِم؟» عیسی بااوته: «اگه خِدا، این اِختیارِ تِ ره نِدا بییه تِ هیچ اِختیاری مِ سَر نِداشتی؛ اینِ وِسه، اونی که مِ ره تِ تَحویل هِدا، وه گِناه ویشتَرِ.» بعد از اون پیلاتُس اینِ دِمبال دَییه که وه ره آزاد هاکانه، ولی یَهودیون داد زونه و گاتِنه: «اگِه این مَردی ره آزاد هاکانی، قیصرِ رَفِق نیئی. هر کی پادشاهیِ ادعا ره هاکانه، قیصرِ هِمراه مخالِفَت کانده.» وَختی پیلاتُس این گَبِ بِشنُسه، عیسی ره بیرون بیارده و شه داوِریِ تَختِ سَر هِنیشته، جایی که به «سنگفرش» مَعروف بییه و آرامیِ زِوون اونِ «جَبّاتا» گاتِنه. اون روز، یِتا روز قبل از پِسَخِ عید بییه، که یَهودیون شه ره پِسَخِ عیدِ وِسه حاضر کاردِنه، نَزیکِ ظِهر بییه. پیلاتُس یَهودیونِ بااوته: «هارِشین این هم شِمه پادشاه!» وِشون داد بَکِشینه: «وه ره بَکوش! وه ره بَکوش و وه ره مَصلوب هاکان!» پیلاتُس وِشونِ بااوته: «خوانِنی شِمه پادشاه ره مَصلوب هاکانِم؟» مَعبِدِ گَت گَتِ کاهِنون جِواب هِدانه: «اِما به جِز قیصر پادشاهِ دییه ای نِدارمی.» سَرآخِر پیلاتُس عیسی ره وِشونِ تَحویل هِدا تا وه ره مَصلوب هاکانِن، پَس وِشون عیسی ره بَییتِنه و بَوِردِنه. عیسی شه صَلیبِ دوش بَکِشیه، مَحَلی که وه اسمِ کَلّهِ کاسه و آرامیِ زِوون جُلجُتا گاتِنه، بورده. اونجه وه ره مَصلوب هاکاردِنه. وه هِمرا، دِ نَفِر دییه هم مَصلوب بَینه، و اون دِتا عیسیِ دِ طَرِف دَینه و عیسی وِشونِ میون دَییه. پیلاتُسِ دستورِ هِمراه یِتا کَتیبه‌ بَنوِشتِنه و اونِ صَلیبِ سَر بَزونه. اونِ سَر بَنوِشته بَییه بییه: عیسیِ ناصری، یَهودیونِ پادشاه. یَته خَله یَهودیون اون کَتیبه ره بَخوندِسِنه، چوون جایی که عیسی ره مَصلوب هاکاردِنه شَهرِ نَزیکی بییه و اون کتیبه، آرامی و لاتینی و یونانیِ زِوون بَنوِشته بَییه بییه. پَس یَهودیونِ گَت گَتِ کاهِنون، پیلاتُسِ بااوتِنه: «نَنویس ”یَهودیونِ پادشاه“، بلکه بَنویس این مَردی، گاته که مِن یَهودیونِ پادِشاهِمه.» پیلاتُس بااوته: «هر چی بَنِوشتمه، دییه بَنِوشتِمه.» وَختی سَربازون عیسی ره مَصلوب هاکاردِنه، وه جِمه ره بَییتنه، چهار قِسمت رَسِد هاکاردِنه و هر کِدوم یِتا قِسمِتِ بَییتِنه. وَختی وه قَوا ره بَرِسینه، بَدینه یِسَره هَسه و دَرز نِدارنه. پَس هَمدییه ره بااوتِنه: «اینِ تیکه نَکِنیم، بلکه قِرعه دم هادیم بَوینیم کِنه وِسه بونه.» این طی مزامیرِ نوِشته حَییقِت بَرِسیه که: «مِ جِمه‌ ره شه میون رَسِد هاکاردِنه و مِ قَوائه سَر قِرعه دِم هِدانه.» پَس سربازون این طی هاکاردِنه. عیسیِ صَلیبِ نَزیکی، وه مار، وه خاله، و مریِم، کْلوپاسِ زِنا و مریِمِ مَجْدَلیّه اِیست هاکارده بینه. وَختی عیسی شه مار و اون شاگِردی که وه ره دوس داشته ره بَدیئه وه پَلی اِیست هاکارده، شه مارِ بااوته: «ای زَن هارِش، این تِ ریکا». بعد اون شاگردِ بااوته: «هارِش این تِ مار.» از اون ساعت، اون شاگرد، عیسیِ مارِ شه سِره بَوِرده. بَعد از اون عیسی که دونِسه دییه همه چی تِموم بَییه، اونِ وِسه که مِقدَّسِ نوِشته اِنجام بَرِسه، بااوته: «مِ ره تِشنائه.» اونجه یِتا ظَرف دَییه که ترشِ بَییه شِرابِ جِم پِر بییه. پَس یِتا اَبر که تِرش بَییه شِرابِ دِله بَزو بینه ره یِتا زوفا دارِ چلهِ سَر بییِشتنه، و عیسیِ دِهونِ پَلی بَوِردِنه. وَختی عیسی تِرش بَییه شِرابِ بَچِشیه، بااوته: «تِموم بَییه.» بعد شه سَرِ جِر بیارده و شه روحِ تَسلیم هاکارده. چوون اون روز، پِسَخِ عیدِ آماده بَیِّنِ روز بییه، و روز بَعد، یَهودیونِ گَتِ مِقدَّسِ شنبه بییه. یَهودیونِ گَت گَتِ نِخواسِنه جَسِدا تا فِردا صَلیبِ سَر بَمونه، پیلاتُسِ جِم بَخواسِنه تا اون سه نَفِرِ لینگِ ساقِ بِشکِنِن، تا بَتونِن وِشونِ جَسِدِ صلیبِ جِم جِر بیارِن. پَس سَربازون بییَمونه و اون دِ نَفِرِ لینگِ ساقِ که عیسیِ هِمراه مَصلوب بَییه بینه ره بِشکِسِنه. ولی وَختی عیسی ره بَرِسینه و بَدینه بَمِرده، وه ساقا ره نِشکِسِنه. ولی یِتا از سَربازون وه پَلیهِ دِله نیزه بَزو و دَرجا وه پلیهِ جِم خون و اوه بیرون بییَمو. کِسی که اینِ بَدیئه، شِهادت دِنه تا شِما هم ایمون بیارین. وه شِهادِت راسِ و وه دونده که دَره حییقِتِ گانه. اینا اِتفاق دَکِته تا مِقدَّسِ نوشته حَییقِت بَرِسه که: «وه اِستکاهائه جِم هیچکِدوم نِشکِنه،» و همین طی هم مِقَدَّسِ نوِشتهِ یِتا دییه قسمِت گانه: «اونیِ که نیزه بَزونه ره، اِشِنِنه.» بعد از این اتفاقا، یوسِف، که اَهلِ رامه بییه، پیلاتُسِ جِم اِجازه بَخواسه تا عیسیِ جَسِدِ بَیره. یوسِف عیسیِ شاگرد بییه، ولی یِواشکی، چوون یَهودیونِ جِم تَرسیه. پیلاتُس وه ره اِجازه هِدا. پَس بییَمو، عیسیِ جَسِدِ بَییته. نیقودیموس هم که قبلتر شبونه عیسی پَلی بُورده بییه، بییَمو و شه هِمراه سی کیلو مُر و عود بیارده. پَس وِشون عیسیِ جَسِدِ بَییتِنه، اونِ طبقِ یَهودِ رَسم عَطریجاتِ هِمراه کَفِنِ دِله دَپیتِنه. اونجه که عیسی مَصلوب بَییه، یِتا باغ دَییه و اون باغِ دِله یِتا تازه مَقبره دَییه که هَمتی مِرده‌ای ره اونِ دِله نییِشته بینه. پَس چوون یَهودیون آماده بَیِّن روز، پِسَخِ عیدِ وِسه بییه و اون مقبره هم هَمون نَزیکی بییه، عیسیِ جَسِدِ وه دِله بییِشتِنه. هفتهِ اَوِّلین روز، زودِ صِواحی، مووقه ای که هَمتی هِوا تاریک بییه، مَریِمِ مَجْدَلیّه مَقبرهِ سَر بییَمو و بَدیئه که سَنگ، مَقبره دَرِ وَر کِنار بُورده. پَس دووِ هِمراه شَمعونِ پِطرُس و اون شاگِردی که عیسی وه ره دوس داشتهِ پَلی، بُورده و وِشونِ بااوته: اَمه سَرورِ مقبره جِم بَوِردِنه و نَدومبی کجه بییِشتِنه.» پَس پِطرُس و اون یِتا شاگرد بیرون بییَمونه، مَقبرهِ سَمت راه دَکِتِنه. و هر دِتا با هم دوو گِتِنه؛ ولی اون یِتا شاگرد، پِطرُسِ پیش دَکِته و اَوِّل مَقبره ره بَرِسیه. دِلّا بَییه، مَقبره دِله ره هارِشیه بَدیئه که کَفِنِ پارچه اونجه دَره، ولی دِله نَشیه. بعد شَمعونِ پِطرُس هم وه دِمبال بییَمو و مَقبرهِ دِله بُورده، بَدیئه که کَفِنِ پارچه اونجه دَره، ولی دَسمالی که عیسیِ کَلّهِ دورِ دَوِسه بینه کَفِنِ پَلی دَنی بییه بلکه سیوا تا هاکارده یه جا دییه دَییه. پَس اون یِتا شاگرد که اَوِّل مقبره ره بَرِسی بییه هم، دِله بُورده، بَدیئه و ایمون بیارده. چوون هَمتی شاگِردون مِقدَّسِ نوِشته ره نِفَهمِسه بینه که وه وِنه مِرده ها جِم زِنده بَووه. بعد، اون دِتا شاگرد شه سِره بَردَگِردِسِنه. ولی مَریِم، مقبره بیرون اِیست هاکارده بییه و بِرمه کارده. وه هَمون طی که بِرمه کارده دِلّا بَییه تا مَقبرهِ دِله ره هارِشه. هَمون مووقه دِتا فرشته ره اِسبه لِواسِ هِمراه، اونجه ای که عیسیِ جَسِدِ بییِشته بینه، بَدیئه، یِتا وه کَلّه جائه سَر و یِتا دییه وه لینگِ جائه سَر نیشته بینه. وِشون وه ره بااوتِنه: «ای زِنا، چه بِرمه کاندی؟» مریِم جِواب هِدا: «مِ سرورِ بَوِردِنه و ندومبه و وه ره کجه بییِشتِنه.» وَختی اینِ بااوته، بَردَگردِسه و بَدیئه عیسی اونجه اِیست هاکارده، ولی نِفَهمِسه که وه عیسی ئه. عیسی وه ره بااوته: «ای زِنا چه بِرمه کاندی؟ کِنه دِمبال گِردِنی؟» مریِم خیال هاکارده باغبونِ، بااوته: «آقا، اگه تِ وه ره بَییتی، مِ ره بار کجه بییِشتی تا بُورِم و وه ره بَیرِم.» عیسی وه ره بااوته: «مَریِم!» مَریِم بَردَگِردِسه و آرامیِ زوونِ هِمراه بااوته: «رَبّونی!» (یعنی اِسّا). عیسی وه ره بااوته: «مِ کَش نَخُر، چوون هَمتی پییِرِ پَلی بالا نَشیمه. ولی مِ بِرارونِ پَلی بور و وِشونِ بار که مِن شه پییِر و شِمه پییِر و شه خِدا و شِمه خِدائه پَلی شومبه.» مریِم مَجْدَلیّه بُورده و شاگِردونِ خَوِر هِدا که «خِداوندِ بَدیمه!» و اون چیایی که عیسی وه ره بااوته بییه ره وِشونِ بااوته. هَمون روز نِماشون، که هفته اَوِّلین روز بییه، شاگِردون دور هم جَمع بینه و یَهودیونِ تَرسِ جِم درا ره قفل هاکارده بینه، عیسی بییَمو و وِشونِ میون، اِیست هاکارده و بااوته: «سِلام بر شِما!» وَختی اینِ بااوته، شه دَس و پَلی ره وِشونِ سِراغ هِدا. شاگِردون وَختی خِداوندِ بَدینه خِشال بَینه. عیسی اَی دِواره وِشونِ بااوته: «سِلام بر شِما! هَمون‌طی که پییِر مِ ره بَفرِسیه، مِنِم شِما ره فرِسِندِمبه.» وَختی اینِ بااوته، فوت هاکارده و بااوته: «روح‌القُدُسِ بَیرین. اگه یه نَفرِ گِناهونِ بِبَخشین، وِشون بخشیده بونه؛ و اگِه یه نَفرِ گناهونِ نِبَخشین، بخشیده نَبونه.» مووقه ای که عیسی بییَمو، توما، یِتا از دِوازدِه شاگرد، که وه ره دِقِلو گاتِنه، وِشونِ هِمراه دَنی بییه. پَس بقیهِ شاگِردون وه ره بااوتِنه: «خِداوندِ بَدیمی!» ولی توما وِشونِ بااوته: «تا شه، میخائه جائه، وه دَسائه دِله نَوینِم و شه انگوسِ وه میخائه جائه سَر نییِلِّم و شه دَسِ وه پَلیِ سولاخِ دِله نییِلِّم، باوِر نَکامبه.» هشت روزِ دییه عیسیِ شاگِردون اَی دِواره سِره دِله دَینه و توما وِشونِ هِمراه دَییه. با وجودِ اینکه درا قفل بینه، عیسی بییَمو و وِشونِ میون اِیست هاکارده و بااوته: «سِلام بر شِما!» اون وَخت توما ره بااوته: «شه انگوسِ اینجه بییِل و مِ دسا ره بَوین، و شه دسِ جلو بیار و مِ پَلیِ سولاخِ دِله بییِل و بی‌ایمون نَواش، بلکه ایمون دار.» توما وه ره بااوته: «مِ خِداوند و مِ خِدا!» عیسی بااوته: «چوون مِ ره بَدیئی ایمون بیاردی؟ خِش به حال اونایی که نَدیئه ایمون بیارِدِنه.» عیسی خله نشونه ها و معجِزاتِ دییه هم شاگِردون پَلی هاکارده که این کتابِ دِله بَنوِشته نَییه. ولی اینا بَنوِشته بَییه تا باوِر هاکانین که عیسی، هَمون مَسیحِ موعود، خدائه ریکائه، تا این ایمونِ هِمراه، وه اسمِ دِله زندگی دارین. بَعدِ از این اتّفاقا، عیسی اَت کَش دییه تیبِریهِ دریائه پَلی که هَمون جَلیلِ دریا بییه، شه ره شاگِردونِ وِسه دیار هاکارده. وه این طی شه ره دیار هاکارده: یِتا روز شَمعونِ پِطرُس، توما که وه ره دِقِلو گاتِنه، نَتَنائیل اَهل قانای جلیل، زِبدیِ ریکائون و دِتا شاگردِ دییه با هم دَینه. شَمعونِ پِطرُس وِشونِ بااوته: «مِن شومبه مائی بَیرِم.» وِشون بااوتِنه: «اِما هم تِ هِمراه اِمبی.» پَس بیرون بُوردِنه، لَتکا سِوار بَینه. ولی اون شو هیچی مائی نَییتِنه. زودِ صِواحی، عیسی دریالو اِیست هاکارده بییه؛ ولی شاگِردون نِفَهمِسِنه وه عیسی ئه. عیسی وِشونِ بااوته: «وَچون، هیچ مائی بَییتینی؟» جِواب هِدانه: «نا!» عیسی بااوته: «تورِ لَتکائه راسِ طَرِف دِم هادین که گِرنِنی.» وِشون این طی هاکاردِنه و اَنده مائی زیاد بییه که دییه نَتونِسِنه تورِ لَتکائه دِله بَکِشِن. اون شاگِردی که عیسی وه ره دوس داشته، پِطرُسِ بااوته: «خِداوندِ!» شَمعونِ پِطرُس وَختی بِشنُسه خِداوندِ، شه جِمه ره دَپوشیه - چوون جِمه ره کارِ وِسه شه تَن جِم دَر بیارده بییه - و شه ره دریائه دِله دِم هِدا بییه. دییه شاگِردون هَمون طی که تورِ پِر از مائی ره شه دِمبال کَشینه لَتکائه هِمراه بییَمونه، چوون وِشون دریالوِ جِم دور نَبینه و حدودِ صد متر فاصله داشتِنه. وَختی دریالو بَرِسینه، بَدینه یِتا تَش، زغالِ هِمراه رووشِنِ و وه سَر مائی دَره، و نونِم دَره. عیسی وِشونِ بااوته: « اون مائی هائه جِم که اَلان بَییتِنی، بیارین.» شَمعونِ پِطرُس لَتکا دِله بُورده و تورِ دریالو بَکِشیه. تور گَت گَتِ ماهیِ جِم پِر بییه، صد و پِنجاه و سه تا مائی تور دِله دَییه، با اینکه تور دِله خَله مائی دَییه ولی تور پاره نَییه. عیسی وِشونِ بااوته: «بِئین صِبونه بَخُرین.» شاگِردونِ جِم هیچ کِدوم جِرأت نَکاردِنه وه جِم بَپِرسِن، «تِ کی هسی؟» چوون دونِسِنه خِداوندِ. عیسی جلو بییَمو، نون و مائی ره بَییته و وِشونِ هِدا. این سِوّمین کَشی بییه که عیسی بعد از زنده بَییِن، شه ره شاگِردونِ دیار کارده. بعد از صِبونه، عیسی شَمعونِ پِطرُسِ جِم بَپِرسیه: «ای شَمعون، یوحَنائه ریکا، مِ ره اینائه جِم ویشتر دوس دارنی؟» وه جِواب هِدا: «اَره آقا؛ تِ که دوندی تِ ره دوس دارمه.» عیسی وه ره بااوته: «مِ وَره ها ره خِراک هاده.» دِوّمین کَش عیسی وه جِم بَپِرسیه: «ای شَمعون، یوحنائه ریکا، مِ ره دوس دارنی؟» شمعونِ پِطرُس جِواب هِدا: «اَره آقا؛ دوندی که تِ ره دوس دارمه.» عیسی بااوته: مِ گُسفِنا ره چَپونی هاکان.» سِوّمین کَش عیسی وه ره بااوته: «ای شَمعون، یوحنائه ریکا، مِ ره دوس دارنی؟» پِطرُس از اینکه عیسی سه کَش وه جِم بَپِرسیه، «مِ ره دوس دارنی؟» نارِحَت بَییه و بااوته: «آقا، تِ همه چیِ جِم خَوِر داری؛ تِ که دوندی تِ ره دوس دارمه.» عیسی بااوته: «مِ گُسفِنا ره خِراک هاده.» حییقَتاً، تِ ره گامبه، وَختی که جِوون تَر بیئی شه کَمِر وَسّی و هر جا خواسی شیئی؛ ولی وَختی پیر بَووی شه دسا ره واز کاندی و یه نَفِر دییه تِ کَمِرِ وَندِنه و تِ ره جایی که نِخوانی بُوری وَرنه.» عیسی اینِ بااوته تا پِطرُس بَدونه، چی طی مییِرنه و خِدا ره جِلال دِنه. بعد عیسی وه ره بااوته: «مِ دِمبال بِرو.» اون وَخت پِطرُس بَردَگردِسه و بَدیئه اون شاگِردی که عیسی وه ره دوس داشته وِشونِ دِمبال اِنه. وه هَمونتا بییه که شُومِ سَر، عیسیِ پلیه وَر تَکیه هِدا بییه و وه جِم بَپِرسی بییه، «آقا، کی تِ ره دِشمِنِ تَسلیم کانده؟» وَختی پِطرُس وه ره بَدیئه، عیسی جِم بَپِرسیه: «آقا، پَس وه سَر چی اِنه؟» عیسی پِطرُسِ بااوته: «اگه بِخوائم تا مِ بَردَگِردِسِنِ مووقه وه زِنده بَمونه، تِ ره چیه؟ تِ مِ دِمبال بِرو!» پَس این گَب، بِرارونِ دِله دَپیته که اون شاگرد نَمیرنه، در صورتی که عیسی پِطرُسِ نااوته که وه نَمیرنه، بلکه بااوته «اگه بِخوائم تا مِ بَردَگِردِسِنِ مووقه زِنده بَمونه، تِ ره چیه؟» این هَمون شاگردِ که این چیا ره شِهادت دِنه و اینا ره بَنوِشته. اِما دومبی که وه شِهادت راسِ. عیسی خَله کارائه دییه هم هاکارده که اگه یِتا یِتا بَنوِشته بونِسه، گِمون نَکامبه حَتَّی تِمومِ دِنیائه کتابا هم تونِسنه اون نوشته ها ره شه دِله جا هادِن. ای تِئوفیلوس، مِن شه اَوِّلین کتابِ، تِمومِ کارائه خَوِری بَنوِشتِمه که عیسی اونِ اِنجام هِدائِن و تعلیمِ شِروع هاکارده تا روزی که روح‌القُدُسِ طریق شه انتخاب بَییه رسولونِ دَستورایی هِدا و بعد وه ره آسِمونِ بالا بَوِردِنه. عیسی بعد از اینکه زَجر بَکِشیه، شه ره رسولونِ سِراغ هِدا و خَله کارائه هِمراه ثابت هاکارده که زِنده بَییه. پَس چهل روزِ اِندا شه ره وِشونِ ظاهر کارده و خِدائه پادشاهیِ خَوِری وِشونِ هِمراه گَب زوئه. عیسی وَختی رَسولونِ هِمراه دَییه وِشونِ دَستور هِدا که: «اورشَلیمِ شَهرِ جِم نَشوئِن، بلکه آسِمونی پییِرِ اون وعدهِ اِنتِظارِ بَکِشِن. و بااوته هَمون طی که مِ جِم بِشنُسِنی: یحیی اوهِ هِمراه غسلِ تَعمید دائه، ولی شِما چَن روز دییه روح‌القُدسِ هِمراه غسلِ تَعمید گِرنِنی.» وَختی رَسولون دورِ هم جَمع بَییه بینه، عیسی جِم بَپِرسینه: «خِداوندا، وه مووقه اَلانِ که تِ اِسرائیلِ پادشاهی ره وه ره بَردِگاردِنی؟» عیسی جِواب هِدا: «لازم نییه روزا و وختایی ره که پییِر شه قِدرَتِ هِمراه معیَّن هاکارده ره بَدونین؛ ولی وَختی روح‌القُدُس شِمه سَر نازل بَووه، قِوَّت گِرنِنی و اورشَلیمِ شَهرِ دِله و تِمومِ یهودیه و سامِرهِ مَنطقه و دِنیائه دورتِرین نخطهِ جِم، مِ شاهِدون بونِنی.» عیسی بعد از اینکه این گَب ها ره بَزو، هَمون طی که رسولون اِشینه، وه ره آسِمونِ بالا بَوِردِنه و وِشونِ چِشِ پَلی یِتا اَبر وه ره دور هاکارده و دییه وِشون عیسی ره نَدینه. وَختی که عیسی دَییه شیه و رَسولون آسمونِ زِل بَزو بینه، یهویی دِتا مَردی که اِسبه قَوا داشتِنه وِشونِ پَلی اِیست هاکاردِنه و بااوتِنه: «ای جلیلی مَردا، چه اِیست هاکاردینی و آسمونِ اِشِنِنی؟ همین عیسی که شِمه میونِ جِم آسِمونِ بالا بَوردِنه، اَی هم بَرگِردِنه، همین طی که بَدینی وه ره آسِمونِ بالا بَوردِنه.» بعد رَسولون زیتونِ کوهِ جِم که حدودِ یَک کیلومتر اورشَلیمِ شَهرِ جِم فاصله داشته و فِقَط یَهودیون مِقدَّسِ شنبه روز تونِسِنه اون اِندا شَهرِ جِم دور بَووِن، اورشَلیم بَردَگِردِسِنه. وَختی اورشَلیم بَرِسینه، یِتا بالاخانه‌ که وِشونِ منزلگاه بییه، بُوردِنه. اونایی که اونجه دَینه اینا بینه: پِطرُس و یوحنا، یَعقوب و آندریاس، فیلیپُس و توما، بَرتولْما و مَتّی، یَعقوب حَلْفایِ ریکا و وَطن پرستِ شَمعون و یَعقوبِ ریکا، یَهودا. وِشون همه، زَن هائه هِمراه و مَریِم عیسیِ مار و وه بِرارونِ هِمراه، یَک دِل تِمومِ شه وَختِ دِعائه وِسه اییِشتِنه. یِتا از اون روزا، پِطرُس، بِرارونِ میون که حدود صد و بیست نَفِر بینه، اِیست هاکارده و بااوته: «ای بِرارون، مِقَدَّسِ نوشته هائه پیشگویی وِنه حَییقَت بَرِسه، اون نوشته هایی که روح القُدُس خَله وَخت پیشا داوودِ پادشاهِ زِوونِ جِم یهودائه خوری بااوته، اونی خَوِری که عیسیِ دستگیر هاکاردِنِ راهنِما بییه. چوون وه یِتا از اِما بییه و این خِدمِتِ دِله سَهمی داشته.» یَهودا شه شِرارتِ مزِّ هِمراه که شه خیانتِ وِسه بَییته بییه، یِتا زِمین بَخریه و هَمونجه دَمِر دَکِته و بَتِرکِسه و وه دِل و روده بیرون دَشِندیه. تِمومِ اورشَلیم مَردِم این جَریانِ جِم خَوِر دار بَینه و شه زِوون، اون محلِ اِسمِ «حَقِلْ‌دَما»، یعنی خونِ زِمین بییِشتنه. «مَزامیرِ کِتابِ دِله بَنوِشته: « وه سِره خِرابه بَووه و دییه هیچ کس اونجه زندگی نَکِنه،“ و «وه مقام و مَنصبِ، یه نَفِر دییه گِرنه.“ پَس لازمِ یه نَفِر که هَمِش اون مووقه ای که عیسیِ خِداوند اَمه هِمراه دَییه، اَمه جَمعِ دِله بِییه، یعنی یحییِ تعمیدِ مووقه تا روزی که عیسی ره اَمه وَرِ جِم بالا بَوِردِنه، یِتا از این آدِمون وِنه اَمه هِمراه، عیسیِ زنده بَیِّنِ شاهد بَووه.» وِشون دِ نَفِرِ مَرِفی هاکاردِنه: یوسِف، که وه ره بَرسابا گاتِنه و وه ره یوستوسِ اسمِ هِمراه هم اِشناسینه، و مَتیاسِ. بعد این طی دِعا هاکاردِنه و بااوتِنه: «اِی خِداوند، تِ تِمومِ آدِمونِ دلِ جِم خَوِر دارنی. تِ شه اِما ره سِراغ هاده این دِتائه جِم کِدوم یِتا ره انتخاب هاکاردی تا این خِدمِت و رسول بییِنِ بَیره، خِدمِتی که یَهودا اونِ پَس بَزو و جایی که وه دِل دَییه بُورده.» بعد قِرعه دم هِدانه و مَتّیاسِ اسم دَکِته. این طی وه یازده تا رَسول دییه ره مِلحقِ بَییه. وَختی پِنتیکاستِ روز بَرِسیه، همه یَک دِل یه جا جَمع بینه که یِهویی یِتا صِدا، تندِ وائه صِدائه واری آسِمونِ جِم بییَمو و تِمومِ سِره ایِ که اونِ دِله نیشته بینه ره، پِر هاکارده. بعد یه چی، تَشِ اَلوک واری بَدینه که رَسِد بَییه و هر کِدومِ سَر هِنیشته. بعد همه روح‌القُدُسِ جِم پِر بَینه و هَمون طی که روح، وِشونِ گَب بَزوئِنِ قِوَّتِ دائه، دییه زِوون هائه هِمراه گَب بَزوئِنِ شِروع هاکاردِنه. اون روزا، دیندارِ یَهودیون، آسِمونِ بِنِ تِمومِ مملکت هائه جِم، اورشَلیمِ شَهرِ دِله دَیینه. وَختی این صِدا بِلِند بَییه، جَمیِّت جَمع بَینه. وِشون بِهت بَزو بینه، چوون وِشونِ جِم هر کِدوم اِشنُسنه که اونا، وِشونِ زِوون گَب زَندِنه. پَس بِهت و حیرتِ هِمراه گاتِنه: «مَگه اینا که گَب زَندِنه همه جَلیلی نینه؟ پَس چی طیِ که اِشنُمبی که هر کِدوم اَمه مار وَری زِوونِ واری گَب زَندِنه؟ پارتها و مادها و عیلامیون، بین‌النهرینِ مَردِم و یهودیه و کاپادوکیه و پونتوس و آسیائه مَنطقهِ امپراطوری فْریجیه و پامفیلیه و مِصر و لیبیِ اون قسمت ها که قیرَوانِ وِسه بییه و رومی زائِرون هم یَهودی و هم اونایی که یَهودِ دینِ قبول هاکاردِنه؛ و همین طی کْرت و عربِستانِ مَردِم - همه اِشنُمبی که اینا اَمه زِوون، خِدائه قِوَّت و عجیبِ کارائه جِم گَب زَندِنه.» پَس همه حیرون و سَرگردون هَمدییه ره گاتِنه: «این اتّفاقِ مَعنی چیه؟» ولی بَعضیا مَسخره کاردِنه گاتِنه: «اینا تازه شِرابِ جِم مَست بَینه!» بعد پِطرُس اون یازده رَسولِ هِمراه بِلِند بَییه و شه صِدا ره بِلِند هاکارده، وِشونِ بااوته: «ای یَهودیون و ای اورشَلیمِ مَردِم، اینِ بِفَهمین و اونچی گامبه ره دِقَّتِ هِمراه گوش هادین! این مَردا، اون طی که شِما گَمون کاندینی مَست نینه، چوون اَلان ساعت نه صِواحیِ! بلکه این همونِ که یوئیلِ پِیغَمبِر وه خَوِری این طی پیشگویی هاکارده بییه: «‌”خدا گانه: آخِرین روزائه دِله، شه روحِ، تِمومِ مَردِمِ وِسه شَندِمبه. شِمه ریکائون و کیجائون نَبِوّت کاندنه، شِمه جِوونون رؤیا و شِمه پیرون خو ویندِنه. اون روزا، حَتَّی شه نوکِرون و کُلفِتونِ وِسه، شه روحِ جِم شَندِمبه و وِشون، نبِوّت کاندنه. بالا، آسمونِ دِله، عجیبِ چیا، و جِر، زِمینِ سَر، نِشونه ها ظاهر کامبه. خون و تَش و دی. قبل از اون که خِداوندِ روز بَرِسه، اون پِرشِکوه و گَتِ روز خِرشید تاریک بونه و ماه خونِ رنگ بونه. و این طی بونه که هر کی خِداوندِ اِسمِ بَخونه، نِجات گِرنه.“ «ای یَهودیون، اینِ بشنُئین: عیسیِ ناصری، اون که خِدا، معجزات و عجیبِ چیا و نِشونه هایی که وه دَسِ هِمراه شِمه میون ظاهر هاکارده، وه حَییقَتِ گِواهی هِدا، هَمون طی که شه دوندِنی. این عیسی طِبق خِدائه اِراده و نَخشه، شِمه تَسلیم بَییه و شِما کافِرونِ دَس وه ره صلیب بَکِشینی و بَکوشتینی. ولی خِدا وه ره مَرگِ دردائه جِم آزاد هاکارده و زِنده هاکارده، چوون مَحال بییه مَرگ بَتونه وه ره شه چَنگِ دِله داره. هَمون طی که داوود، عیسیِ خَوِری گانه: «‌”خداوندِ هَمِش شه چِشِ پَلی بَدیمه، چوون وه مِ راسِ دَسِ وَر دَره تا لرزه نَکِفِم. اینِ وِسه مِ دِل شادی کانده و مِ زِوون خِشالی کانده، مِ تَن امیدِ دِله موندِنه. چوون مِ جانِ مِرده هائه دِنیائه دِله وِل نَکاندی و نییِلنی تِ انتخاب بَییهِ تَن بَپیسه. تِ زندگیِ راهها ره مِ ره یاد هِدایی، تِ شه حِضور هِمراه مِ ره شادیِ جِم پِر کاندی.“ «ای بِرارون، تومبه یَقینِ هِمراه شِما ره بارِم که اَمه جَد داوود بَمِرده و دَفن بَییه و وه مَقبره هم تا اَمروز اَمه وَر دَره ولی داوود یِتا پِیغَمبِر بییه و دونِسه خِدا وه وِسه قَسِم بَخُرده که وه نَسلِ جِم یه نَفِرِ وه سَلطَنِتِ تَختِ سَر نیشِندِنه. داوود قبلتر آینده ره بَدیئه، وه مَسیحِ زنده بَیِّنِ خَوِری بااوته که وه جان، مِرده هائه دِنیائه دِله نَموندِنه و وه تَن نَپیسِنه. خِدا همین عیسی ره زنده هاکارده و اِما همه هم شاهِدیمی. عیسی خِدائه راسِ دَسِ وَر بالا بُورده و آسِمونی پییِرِ جِم، روح‌القُدُسِ موعودِ بَییته و دَشِندیه، اینِ که اَلان ویندینی و اِشنُنِنی ره. داوود آسمونِ بالا نَشیه ولی شه گانه: «‌”خداوند مِ خِداوندِ بااوته: «مِ راسِ دَسِ وَر هِنیش تا تِ دشمِنونِ تِ لینگِ بِن دِم هادِم.»“ «پَس اِی یَهودِ قوم همه یقینِ هِمراه بَدونِن که خِدا این عیسی ره که شِما وه ره صلیب بَکِشینی، هم خِداوند و هم مَسیحِ موعود هاکارده.» وَختی وِشون این گبا ره بِشنُسِنه، جوری بَینه که انگار وِشونِ دِل خَنجِر بَخُرده بوئه، پِطرُسِ و دییه رَسولونِ بااوتِنه: «ای بِرارون، چی هاکانیم؟» پِطرُس وِشونِ بااوته: «توبه هاکانین و هر کِدوم از شِما، عیسیِ مَسیحِ اسمِ هِمراه، شه گناهونِ آمِرزِشِ وسه غسلِ تَعمید بَیرین و روح‌القُدُسِ عطا ره گِرنِنی. چوون این وَعده شِما و شِمه وَچونِ وِسه و تِمومِ اونایی وِسه هَسه که دور راه دَرِنه، یعنی هر کی خِداوندْ، اَمه خِدا وه ره شه پَلی دعوت هاکارده.» پِطرُس خَله دییه گَبائه هِمراه شِهادت هِدا و وِشونِ تَشویق هاکارده بااوته: «شه ره این منحرفِ نَسلِ جِم آزاد هاکانین!» پَس اونایی که پطرسِ پِیغومِ قبول هاکاردِنه، تَعمید بَییتِنه. هَمون روز حدود سه هزار نَفِر، وِشونِ مِلحَق بَینه. وِشون شه ره وَقف تَعلیم بَییتِن، رَسولونِ جِم و دییه ایموندارونِ هِمراه، مشارکت و نون تیکه هاکاردِن و دِعا، هاکاردِنه. هر کِدوم از وِشونِ تَرس بَییته، و خَله عَجیبِ چیا و نِشون ها رَسولونِ دَس اِنجام بونِسه. تِمومِ ایموندارون هَمدییهِ هِمراه دَینه و همه چیِ دِله شَریک بینه. شه مال و مِنالِ روتِنه و وه پولِ، هر کَسِ احتیاجِ اِندا، همهِ میون رَسِد کاردِنه. وِشون هر روز، مَعبِدِ دِله جَمع بونِسِنه و هَمدییه هِمراه شه سِره دِله نونِ تیکه کاردِنه و خِشی و ساده دِلِ هِمراه غِذا خاردِنه وِشون خِدا ره حَمد و ثناء کاردِنه. همه مَردِم وِشونِ اِحترام اییِشتِنه؛ و خِداوند هر روز اونایی که نجات‌ گِتِنه ره، وِشونِ جَمعِ دِله اضافه کارده. یِتا روز ساعت سه بعد از ظِهر که دِعائه مووقه بییه، پِطرس و یوحنا مَعبِد شینه. اون مووقه، چَن نَفِر، یِتا مَردی که مادرزادی چِلخ بییه ره، یاردِنه. وِشون وه ره هر روز اون مَعبِدِ دروازهِ پَلی که وه اسم ’قَشنگِ دروازه‘ بییه اییِشتِنه تا مَردِمِ که مَعبِدِ دِله شینهِ جِم، صَدِقه بَیره. وَختی اون مَردی پِطرُس و یوحنا ره بَدیئه که خواننه معبِد دِله بورِن، وِشونِ جِم صَدِقه بَخواسه. پِطرُس و یوحنا وه ره زِل بَزونه؛ پِطرُس بااوته: «اِما ره هارِش!» اون مَردی وِشونِ هارِشیه و اِنتِظار داشته یه چی وه ره هادِن. ولی پِطرُس وه ره بااوته: «مِن نا نِقره دارمه نا طِلا، ولی اونچی دارمه ره تِ ره دِمبه! به اسم عیسی مَسیحِ ناصری پِرِس و راه بور!» بعد پِطرُس اون مَردیِ راسِ دَسِ بَییته و وه ره بِلِند هاکارده. هَمون مووقه وه لینگ و زانو قِوَّت بَییته شه جائه سَر بِلِند بَییه و شه لینگِ سَر اِیست هاکارده، راه دَکِته. بعد هَمون طی که پَرِسِّه وِشونِ هِمراه مَعبِدِ دِله بُورده و خِدا ره شُکر کارده. تِمومِ مَردِم وه ره هَمون طی که راه شیه و خِدا ره شُکر کارده بَدینه و بِفَهمِسِنه که وه همونیِ که قبلِاً صَدِقه بَییتِنِ وِسه ’قَشنگِ دروازهِ‘ پَلی نیشته؛ پَس، اونچیِ جِم وه وِسه اِتّفاق دَکِته بییه، خَله تَعجِّب هاکاردِنه. هَمون مووقه که اون مَردی، پِطرُس و یوحنائه هِمراه شیه و وِشونِ جِم سیوا نَوونِسه، تِموم جَمیِّت حیرتِ هِمراه ’سِلیمونِ رِفاقِ‘ سمت وِشونِ پَلی دوو بَییتِنه. وَختی پِطرُس اینِ بَدیئه، جَمیِّتِ بااوته: «ای یَهودِ مَردا، چه اَنده تعجِّب هاکاردینی؟ چه وَق بَزونی اِما ره اِشِنِنی؟ اِنگار که اِما شه قِوَّت و شَریعتِ ایمونِ هِمراه، این مَردی ره بااوتیمی راه بور؟ ابراهیمِ خِدا و اِسحاقِ خِدا و یَعقوبِ خِدا، اَمه پییِرونِ خِدا، شه خادِم عیسی ره جِلال هِدا، همونی که شِما وه ره تَسلیم هاکاردینی و پیلاتُسِ فرموندارِ پَلی وه ره اِنکار هاکاردینی، هرچَن پیلاتُسِ نَظِر این بییه که وه ره آزاد هاکانه. ولی شِما اون قُدُّوس و صالح ره رَد هاکاردینی و بَخواسینی وه عَوِض یِتا قاتل آزاد بَووه. شِما زندگیِ سرچشمه ره بَکوشتینی، ولی خِدا وه ره مِرده هائه جِم زِنده هاکارده و اِما اینِ شاهِدیمی. عیسیِ اسمِ ایمونِ خاطِری، وه اسم، این مَردی ره قِوَّت هِدا، کِسی که ویندینی و اِشناسِنِنی ره. و اون ایمونِ که وه تِوَسُطِ، این مَردی ره شِما همهِ پَلی کاملاً شِفا هِدا. «و اِسا اِی بِرارون، دومبه که شِما و شِمه قومِ گَت گَتِ رفتار، نادونیِ جِم بییه. ولی خِدا این راهِ جِم اونچی که تِمومِ پِیغَمبِرونِ زِوونِ جِم پیشگویی هاکارده بییه که: وه مَسیح، زجر کَشِنه ره، اِنجام هِدا. پَس توبه هاکانین و خِدائه سَمت بَردَگِردین تا شِمه گِناهون پاک بَووه و خِداوندِ حِضور جِم شِمه وِسه وختایی بِیّه که شِما ره تازگی هاده، و تا خِدا، عیسی، یعنی هَمون مَسیحِ موعود که قبلتر شِمه وسه اِنتخاب بَییه بییه ره بَفرِسه، که آسِمون وِنه وه ره قَبول هاکانه تا روزایی که همه چی طبقِ اونچی که خِدا از قدیم، تِمومِ شه مِقدَّسِ پِیغَمبِرونِ زِوونِ جِم بااوته، بَووه. موسیِ پِیغَمبِر بااوته: ”خِداوندْ، شِمه خِدا، شِمه بِرارونِ میون، یِتا پیغَمبِر مِ واری شِمه وِسه رِسِندِنه؛ وِنه اونچی وه شِما ره گانه ره گوش هادین. هر کی اون پیغمبِرِ گوش نَده، قومِ جِم نابود بونه.“ «تِمومِ پیغمبِرون هم، سَموئیلِ جِم به بعد، همه یَک صدا این روزائه خَوِری پیشگویی هاکاردِنه. و شِما پیغمبِرونِ وَچونِنی. اون عَهدِ وچونِنی که خِدا شِمه پییِرونِ هِمراه دَوِسه. خِدا ابراهیمِ بااوته: ” تِ نَسلِ جِم تِمومِ زِمینِ طایفه ها بَرکَت گِرنِنه.“ وَختی که خِدا شه خادم عیسی ره انتخاب هاکارده، اَوِّل وه ره شِمه پَلی بَفرِسیه تا هر کِدوم از شِما ره شِمه گِناهونِ راه هائه جِم بَردِگاردِنه و شِما ره بَرکَت هاده.» پِطرُس و یوحنا هَمتی دَینه مَردِمِ هِمراه گَب زونه که مَعبِدِ کاهِنون و مَعبِدِ نگهوونونِ فَرمونده و عُلِمائه فِرقه صَدوقی سَر بَرِسینه. وِشون از اینکه رَسولون مَردِمِ تَعلیم دانه و عیسیِ زنده بَیِّنِ خَوِری گَب زونه، خَله وِشونِ حال بَییته بَییه. پَس وِشونِ بییتِنه و چوون نِماشون بییه، تا فِردا وِشونِ زِندونِ دِله داشتِنه. ولی یَته خَله از وِشون که پیغومِ بِشنُسه بینه، ایمون بیاردِنه و مَردا حدود پِنج هزار نَفِر بَینه. فِردائه اون روز، یَهودیونِ گَت گَتِ و مَشایخ و توراتِ مَلِّمون، اورشَلیمِ شَهرِ دِله جَمع بَییه بینه. این مجلسِ دِله، کاهِن اَعظم حَنّا و قیافا و یوحنا و اِسکندر و تِمومِ کاهِنِ اعظمِ خانواده دَینه. وِشون پِطرس و یوحنا ره شه پَلی بیاردِنه، وِشونِ جِم سِئال هاکاردِنه: «شِما کِنه قِدرَت و کِنه اسمِ هِمراه این کارِ هاکاردینی؟» اون وَخت پِطرُس روح‌القدسِ جِم پِر بَییه، وِشونِ جِواب هِدا: «ای قومِ گَت گَتِ و مَشایخ، اگه اَمروز این خوارِ کارِ خاطِری که چِلِخِ مَردیِ وِسه هاکاردیمی، اَمه جِم بازخواس بونه و سِئال کاندینی وه چی طی شِفا بَییته، پَس شِما همه و تِمومِ یَهودِ مَردِم بَدونین که عیسیِ مَسیحِ ناصریِ اسمِ هِمراهِ که این مَردی شِمهِ پَلی سالِم اِیست هاکارده، هَمونِ اسمِ هِمراه که شِما وه ره صلیبِ بَکِشینی، ولی خِدا وه ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده. «‌”این عیسی هَمون سَنگیِ که شِما بَنّاها اونِ دِم هِدانی و اِسا بنائه اصلی ترین سَنگ بَییه.“ به جِز وه هیچ کَسِ دِله نِجات دَنیه، چوون آسمونِ بِن دییه اسمی آدِمونِ هِدا نَییه تا اونِ جِم نِجات بَیریم.» وَختی وِشون پِطرُس و یوحنائه جِرأتِ بَدینه و بِفَهمِسِنه که وِشون بی سِواد و عادی هَسِنه، تَعجِب هاکاردِنه و بِفَهمِسِنه عیسیِ هِمراه دَینه. ولی چوون اون مَردی که شِفا بَییته بییه پِطرُس و یوحنائه پَلی اِیست هاکارده بییه، نَتونِسِنه هیچی بارِن. پَس دَستور هِدانه که مَجلسِ جِم بیرون بورِن و شه هَمدییهِ هِمراه مَشورت هاکاردِنه. هَمدییه ره بااوتِنه: «این دِتائه هِمراه چی هاکانیم؟ چوون تِمومِ اورشَلیم دوندِنه وِشون معجزه هاکاردِنه و اِما نَتومبی اونِ انکار هاکانیم. ولی اینِ وِسه که این جریان ویشترِ از این قومِ دِله نَپیچه، وِنه این آدِمونِ قدغن هاکانیم که دییه هیچ کسِ هِمراه این اسمِ جِم گَب نَزِنِن.» بعد اَی وِشونِ شه پَلی صدا هاکاردِنه و حِکم هاکاردِنه که هیچ وَخت عیسیِ اسمِ نیارِن و تَعلیم نَدِن. ولی پِطرُس و یوحنا جِواب هِدانه: «شِما شه داوِری هاکانین، خِدائه نَظِر کِدوم دِرِسِ، شِمه جِم اِطاعت هاکاردِن یا خِدائه جِم اطاعِت هاکاردِن؟ چوون اِما نَتومبی اونچی بَدیمی و بِشنُسیمی ره ناریم.» شورائه آدِمون بعد از این که پِطرُس و یوحنا ره خَله تهدید هاکاردِنه، وِشونِ وِل هاکاردِنه چوون راهی پی دا نَکاردِنه تا وِشونِ مِجازات هاکانِن، چوون تِمومِ مَردِم اونچیِ وِسه که اتِّفاق دَکِته بییه، خِدا ره حمد و ثناء کاردِنه. چوون اون مَردی ای که معجزه‌ِ هِمراه شِفا بَییته بییه، چهل سال ویشتر داشته. پِطرُس و یوحنا بعد از اینکه آزاد بَینه شه رَفِقون پَلی بَردَگِردِسِنه و اونچی که گَت گَتِ کاهِنون و مَشایخ وِشونِ بااوته بینه ره خَوِر هِدانه. وَختی اینِ بِشنُسِنه، یَک صِدا خِدائه حِضور دِعا هاکاردِنه و بااوتِنه: «ای خداوندی که همه چیِ حاکمی، اِی خِدایی که آسِمون و زِمین و دریا و اونچی اونائه دِله دَره ره خَلق هاکاردی، تِ شه روح‌القدسِ هِمراه، اَمه پییِر زُوونِ جِم، شه خادم داوودِ پادشاه ره بااوتی: «چه قومها شورش هاکاردِنه و مَردِم، بی دلیل توطئه هاکاردِنه؟ دِنیائه دلهِ پادشاهون هَمدَس بَینه و حاکِمون جَمع بَینه، خِداوندِ علیه و وه مَسیحِ علیه.“ راس راسی که این شَهرِ دِله، هیرودیسِ حاکم و پُنتیوس پیلاتُس، غیرِ یَهودیون و یَهودِ مَردِمِ هِمراه تِ مِقدَّسِ خادم عیسیِ علیه که وه ره مَسح هاکاردی، هَمدَس بَینه، تا اونچی که تِ دَس و اِراده قبلتر معین هاکارده بییه ره به جا بیارِن. اِسا، ای خِداوند، وِشونِ تهدیدها ره هارِش و خادِمونِ لِطف هاکان تا تِمومِ شه جِرأتِ هِمراه تِ کِلامِ بارِن، و شه دَسِ هم، شِفا هِدائِنِ وِسه دراز هاکان و شه مِقَدَّسِ خادم عیسیِ اسمِ هِمراه نِشونه ها و معجزات هاکان.» بعد از وِشونِ دِعا، جایی که اونجه جَمع بینه ‌لَرزه دَکِته و همه روح‌القُدُسِ جِم پِر بَینه، و خِدائه کِلامِ جِرأتِ هِمراه گاتِنه. تِمومِ ایموندارونِ یَک دِل و یَک جان بییه و هیچ کَس شه امَوالِ شه وِسه نَدونِسه، بلکه همه چیِ دِله هَمدییهِ هِمراه شَریک بینه. رَسولون عیسیِ خِداوندِ زِنده بَیِّن خَوِری قِوَّتِ هِمراه شِهادت دانه و خِدائه گَتِ فِیض، تِمومِ وِشونِ سَر دَییه. وِشونِ دِله هیچ کی مِحتاج نَییه، چوون هر کی که یِتا زِمین یا سِره ای که داشته ره روته و وه پولِ رَسولونِ پلی اییِشته تا هر کَسِ احتیاج اِندا وِشونِ میون رَسِد بَووه. یوسِف هم که لاویِ قَبیلهِ جِم و قپرسی بییه و رَسولون وه ره برنابا یعنی ’تشویقِ ریکا‘ لَقب هِدا بینه، زِمینیِ که داشته ره بَروته و وه پولِ بیارده، رَسولونِ پلی بییِشته. ولی یه نَفِر که وه اسم حَنانیا بییه شه زِنا سَفیرهِ هِمراه یِتا تیکه زِمینِ بَروته، حَنانیا یه ذِره اونِ پولِ جِم که وه زِنا خَوِر داشته ره جا هِدا و بَقیه ره بیارده، رَسولونِ پَلی بییِشته. پِطرُس وه ره بااوته: «ای حَنانیا، چه بییِشتی شیطان تِ دلِ این طی پِر هاکانه که روح‌القدسِ دِراغ باری و یه ذِره، شه زِمینِ بَروته پولِ، شه پَلی داری؟ مَگه قبل از این که بَروشی تِ وِسه نَییه؟ مگه بعد از اینکه بَروتی هم اون پولِ اختیار تِ دَس دَنی بییه؟ چی باعث بَییه شه دِلِ دِله این کارِ هاکانی؟ تِ نا آدِمی ره، بلکه خِدا ره هم دِراغ بااوتی!» وَختی حَنانیا این گَب ها ره بِشنُسه، بِنهِ سَر دَکِته و دَرجا جان هِدا! تِمومِ اونایی که اینِ بِشنُسِنه خَله بَتِرسینه. بعد جِوونون بییَمونه و وه ره کَفِنِ دِله دَپیتِنه و بیرون بَوِردِنه، دَفن هاکاردِنه. بعد از سه ساعت، وه زِنا که جَریانِ جِم خَوِر نِداشته بییَمو. پِطرُس وه جِم بَپِرسیه: «مِ ره بار زِمینِ این قیمت بَروتِنی؟» سَفیره جِواب هِدا: «اره، هَمین قیمت.» پِطرُس وه ره بااوته: «چه هَمدییهِ هِمراه هَمدَس بَینی تا خِداوندِ روحِ آزمود هاکانین؟ اونایی که تِ مَردی ره دَفن هاکاردِنه، اَلان دَرِ پَلی دَرِنه و تِ ره هم بیرون وَرنِنه.» دَرجا، سَفیره هم پِطرُسِ لینگِ پَلی دَکِته و جان هِدا. وَختی جِوونون دِله بَییَمونه، بَدینه وه هم بَمِرده. پَس وه ره بیرون بَوِردِنه و وه مَردیِ پَلی دَفن هاکاردِنه. بعد یِتا گَتِ تَرس، تِمومِ کلیسا و اونایی که اینِ بِشنُسِنه ره بَییته. رَسولون هَمش قومِ دِله خَله نشونه ها و معجزات کاردِنه و تِمومِ ایموندارون یَک دِل سِلیمونِ رِفاق سَر جَمع بونِسِنه. ولی بَقیه جِرأت نَکاردِنه وِشونِ مِلحق بَووِن، هر‌چَن تِمومِ مَردِم وِشونِ خَله اِحترام اییِشتِنه. خَله از مَردا و زَن ها ایمون یاردِنه و خِداوندِ مِلحَق بونِسِنه، تا جایی که حَتَّی مَریضونِ شَهرِ میدونهائه سَر یاردِنه و وِشونِ تَخت و دوشِکِ سَر اییِشتِنه تا وَختی پِطرُس اونجه جِم رَد بونه، لااقل وه سایه بَعضیائه سَر دَکِفه و شِفا هاده. مَردِم هم دَسه‌دَسه اورشَلیمِ شَهرِ دُورِ اَطرافِ جِم اییَمونه و مریضون و کِسایی که پلیدِ اِرواحِ گِرفتار بینه ره یاردِنه و همه شِفا گِتِنه. ولی کاهِنِ اَعظِم و تِمومِ اونایی که وه هِمراه دَینه یعنی صَدّوقیونِ فِرقه بِلِند بَینه و حَسودیِ جِم دَس به‌کار بَینه و رَسولونِ بَییتِنه و زِندونِ دِله که همه جورِ آدِم وه دِله دَییه، دِم هِدانه. ولی شو، خِداوندِ یِتا فرشته زِندونِ دَرا ره واز هاکارده و وِشونِ بیرون بیارده و بااوته: «بُورین و مَعبِدِ دِله اِیست هاکانین و تِمومِ این زندگیِ پِیغومِ مَردِمِ بارین.» پَس صِواحی طِبق اونچی که وِشونِ بااوته بَییه بییه مَعبِد بُوردِنه و مَردِمِ تَعلیم هِدانه. وَختی کاهِنِ اَعظِم و اونایی که وه هِمراه دَینه، بییَمونه، تِمومِ شورا و تِمومِ یَهودِ قومِ مشایخِ شه پَلی صدا هاکاردِنه و کِسایی ره بَفرِسینه تا رَسولونِ زِندونِ جِم بیارِن. ولی وَختی مأمورون زِندونِ دِله بُوردِنه، رَسولونِ پی دا نکاردِنه. پَس بَردَگِردِسنه و خَوِر هِدانه که «اِما بَدیمی زِندونِ درها قایم دَوِسه بییه و نگهوونون هم دَرائه پِشت اِیست هاکارده بینه. ولی وَختی درها ره واز هاکاردیمی، هیچ کی ره زِندونِ دِله پی دا نَکاردیمی.» وَختی مَعبدِ نگهوونونِ فَرمونده و گَت گَتِ کاهِنون این خَوِرِ بِشنُسِنه هاج و واج بَمونِسنه، فِکرِ دِله بُوردِنه که «این کارِ عاقبت چی بونه؟» هَمون مووقه، یه نَفِر بییَمو و وِشونِ خَوِر هِدا، بااوته: «اونایی که شِما وِشونِ زِندونی هاکارده بینی، اَلان مَعبِدِ دِله اِیست هاکاردِنه و دَره مَردِمِ تَعلیم دِنِنه.» پَس مَعبِدِ نگهوونونِ فَرمونده، مأمورونِ هِمراه بُوردِنه و رسولونِ بیاردِنه، ولی نا زور زوری، چوون تَرسینه مَردِم وِشونِ سَنگسار هاکانِن. وَختی رَسولونِ بیاردِنه، وِشونِ شورائه پَلی هِرِسانینه. بعد کاهِنِ اَعظِم وِشونِ جِم بَپِرسیه: «اِما شِما ره سَخت قَدِغَن هاکاردیمی که دییه این اِسمِ هِمراه تَعلیم نَدین؟ با این حال شِما اورشَلیمِ شَهرِ شه تعلیمِ جِم پِر هاکاردینی و خوانِنی این مَردیِ خونِ اَمه گَردِن دِم هادین.» ولی پِطرُس و دییه رَسولون جِواب هِدانه: «اِما وِنه خِدائه جِم اِطاعت هاکانیم نا آدِمیِ جِم. اَمه پییِرونِ خِدا، هَمون عیسی که شِما صلیبِ بَکِشینی و بَکوشتینی ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده و وه ره شه راسِ دَسِ وَر بالا بَوِرده، رَهبِر و نجات‌دَهِنده هاکارده تا یَهودِ مَردِم توبه هاکانِن و وِشونِ گِناهون بیامرزی بَووه. و اِما این جَریانِ شاهِدیمی، هَمون طی که روح‌القدس هم شاهِدِ، هَمون روحی که خِدا وه ره شه مُطیعون بِبَخشیه.» وَختی این گَب ها ره بِشنُسِنه اَنده عَصِبانی بَینه که خواسِنه وِشونِ بَکوشِن. ولی عُلِمائه فِرقه فَریسیِ جِم، یه نَفِر که وه اسم گامالائیل و شَریعتِ مَلّم بییه و همه وه ره احترامِ اییِشتِنه، مجلسِ دِله بِلِند بَییه و دَستور هِدا چَن لَحظه رَسولونِ بیرون بَوِرِن. بعد اونایی که اونجه دَینه ره بااوته: «ای یَهودِ مَردِم، شِمه حِواس دَووه این آدِمونِ هِمراه چی خوانه هاکانین. چَن وَخت پیش، یِتا مَردی که وه اسم تِئوداس بییه، بِلِند بَییه که اِدعا کارده شه وِسه کَسیه و حدود چهارصد نَفِرِ شه دور جَمع هاکارده. ولی وه ره بَکوشتِنه و تِمومِ وه دِمبالِروا هم پَخش و پِلا بَینه. بعد از وه، یهودائه جلیلی سَرشِماریِ مووقه شورش هاکارده و یه دسه ره شه دِنبال بَکِشیه. ولی وه هم هِلاک بَییه و تِمومِ وه دِمبالِروا پَخش و پِلا بَینه. پَس این جَریانِ خَوِری هم شِما ره گامبه که این آدِمونِ هِمراه کار نِدارین و وِشونِ شه حال بییِلین. چوون اگه وِشونِ قَصد و نیّت آدِمیِ جِم بوئه، به جایی نَرِسِنِنه. ولی اگه خِدائه جِم بوئه، نَتوندِنی وِشونِ دَمِ بَیرین، چوون اون مووقه خِدائه هِمرا جنگِنِنی!» وِشون وه نَصیحتِ گوش هِدانه و رَسولونِ شه پَلی صِدا هاکاردِنه، شِلّاق بَزونه و بااوتِنه عیسیِ خَوِری هیچ کیِ هِمراه گَب نَزِنِن، بعد وِشونِ وِل هاکاردِنه که بورِن. پَس رَسولون شورائه وَرِ جِم بیرون بوردِنه و از اینکه اَنده لایق بِشمارِسه بَینه که عیسیِ اسمِ خاطِری بی حِرمتی بَوینِن، خِشال بینه. و هیچ روزی، چه مَعبِدِ دِله و چه سِره هائه دِله، تَعلیم و خَوِر خِش جِم دَس نَکِشینه که عیسی هَمون مَسیحِ موعودِ. اون روزا که شاگِردون ویشتر بونِسنه، یَهودیونِ یونانی زِوون،‌ یَهودیونِ عِبرانی زِوونِ جِم شکایت داشتِنه که وِشونِ بیوه‌زَن ها ره سَر چِش نَینه و وِشونِ هر روزه غذائه سَهمِ دِرِس نَدِنِنه. پَس اون دِوازَه رَسول، تِمومِ شاگردونِ شه پَلی صدا هاکاردِنه و بااوتِنه: «دِرِس نییه که اِما مَردِمِ غِذا هِدائِن وِسه، خِدائه کِلامِ تَعلیم هِدائِنِ وِل هاکانیم. ای بِرارون، اینِ وِسه، شه میون هَفت نَفِر که خِش نومِنه و خِدائه روح و حِکمتِ جِم پِرِنه ره انتخاب هاکانین تا وِشونِ این کارِ سَر بییِلیم ولی اِما شه ره دِعا هاکاردِن و خِدائه کِلامِ خِدمِت وِسه وَقف کامبی.» اونچی که رسولون بااوتِنه همه نَظِر خوار بییَمو و این آدِمونِ انتخاب هاکاردِنه: اِستیفان، مَردی که روح‌القُدُس و ایمونِ جِم پِر بییه، فیلیپُس، پْروخُروس، نیکانُر، تیمُن، پارمِناس و نیکُلائوس که اَنطاکیهِ دِله یَهودی بَییه بییه. این مَردا ره رسولونِ پَلی بیاردِنه و رسولون وِشونِ وِسه دِعا هاکاردِنه و وِشونِ سَر دَس بییِشتِنه و اونا ره این خِدمتِ سَر بییِشتِنه. پَس خِدائه کِلام همه جا اِعلام بونِسه و اورشَلیمِ دلهِ شاگِردون، یَته خَله بونِسنه و یَهودِ کاهِنونِ جِم یِتا گَتِ جَمیَّت، ایمون بیاردِنه. استیفان، فِیض و قِوَّتِ جِم پِر بییه و قومِ دِله خَله عجیبِ کارا و معجزات کارده. اون مووقه چَن نَفِر، یِتا عبادتگاه جِم، که اونِ اسم «آزاد بَییه هائه عبادتگاه» بییه، که قیرَوانِ یَهودیونِ جِم و اسکندریه و کیلیکیه و آسیائه مَنطقهِ جِم هم بینه، استیفانِ هِمراه بَحث هاکاردِنه. ولی استیفان اون حِکمَت و خِدائه روحِ هِمراه که گَب زوئه، هیچ کَس نَتونِسه وه روب رو اِیست هاکانه. پَس وِشون یِواشکی چَن نَفِرِ خلوتِ جا بَوِردِنه و وِشونِ تحریک هاکاردِنه تا بارِن: «اِما بِشنُسیمی که استیفان موسیِ پِیغَمبِر و خِدا ره کُفر گاته.» وِشون مَردِم و مشایخ و توراتِ مَلّمونِ، استیفانِ علیه پِر هاکاردِنه و اونا استیفانِ سَر دَکِتِنه، وه ره بییتِنه و شورائه پَلی بَوِردِنه. وِشون چَن تا دِراغی شاهد هم بیاردِنه که گاتِنه: «این آدِم این کارِ جِم دَس نَکِشِنه و هَمِش مِقَدَّسِ مَعبِد و شَریعتِ، بد گانه. چوون اِما شه بِشنُسیمی که گاته این عیسیِ ناصری این مَعبِدِ له دِنه و رَسم و رَسومی ره که موسی اِما ره هِدا ره عَوِض کانده.» هَمون مووقه، تِمومِ اونایی که شورائه دِله نیشته بینه اِستیفانِ زِل بَزو بینه و بَدینه که استیفانِ دیم یِتا فِرشتهِ دیمِ واری بَییه. کاهِن اَعظِم استیفان جِم بَپِرسیه: «اینا دِرِس گانِنه؟» استیفان بااوته: «ای بِرارون و ای پییرون، مِ ره گوش هادین! پِرجلالِ خِدا، وَختی اَمه پییر ابراهیمِ پِیغَمبِر بین‌النهرینِ مَنطقهِ دِله دَییه و هَمتی حَران نَشی بییه، وه ره ظاهر بَییه و بااوته: ”شه مِلک و شه فامیلونِ وِل هاکان و مِلکی که تِ ره سِراغ دِمبه بور.“ «پَس، اِبراهیم کَلدانیونِ مِلکِ جِم بیرون بورده و حَرانِ دِله منزل هاکارده. بعد از اینکه وه پییِر بَمِرده، خِدا وه ره این مِلکِ دِله که اَمروز اونِ دِله دَرِنی، کوچ هِدا. با این وجود خِدا این مِلکِ دِله حَتّی یه وَجِب زِمینِ اِندا هم وه ره اِرث نِدا؛ ولی وَعده هِدا که این مِلکِ وه ره و بعد از وه، وه نَسلِ هاده، هر چَن اِبراهیم اون مووقه هَمتی وچه نِداشته خِدا ابراهیمِ بااوته: ”تِ نَسل، غربتِ مِلکِ دِله غریبه ای واری زندگی کاندِنه و چهارصد سال وِشونِ اسیری گِرنِنه و وِشونِ ظِلم کاندنه.“ خِدا اَی هم بااوته: ”مِن اون قومِ که وِشون، وه اسیرِنه ره مِجازات کامبه، و بَعدِ از اون، مِ قوم اون مِلکِ جِم شونِنه و مِ ره اینجه پَرَسِش کاندنه.“ و خِدا، خَتِنِه هاکاردِنِ عَهدِ ابراهیمِ هِدا. پَس اِبراهیم، اِسحاقِ پییِر بَییه و اِسحاقِ هَشتمین روزِ دِله خَتنه هاکارده. و اِسحاق هم یَعقوبِ پییِر بَییه، و یَعقوب هم دِوازده تا پاتریارخِ پییِر یعنی اَمه دوازده تائه گَتِ جَد بَییه. «ولی پاتریارخا حَسودیِ سَر، یوسِفِ مِصریونِ بَروتِنه. ولی خِدا یوسِفِ هِمراه دَییه و وه ره تِمومِ وه عذاب هائه جِم آزاد هاکارده، و فِرعونِ نَظِر عزیز هاکارده و وه ره حِکمت هِدا، جوری که یوسِفِ مصرِ فَرمونروا و شه دربارِ رئیس هاکارده. «بعد تِموم مِصر و کَنعانِ دِله گَتِ قَحطی و مصیبتی بییَمو و اَمه پییِرون هیچی بَخُردِنِ وِسه پی دا نکاردِنه. اَمه جَد یَعقوب وَختی بِشنُسه مصرِ دِله غَلّه پی دا بونه، اَوِّلین کَش اَمه پییرونِ اونجه بَفرِسیه. دِوّمین کَش، یوسِف شه ره شه بِرارونِ سِراغ هِدا و فرعون، یوسِفِ خانِوادهِ هِمراه آشنا بَییه. پَس یوسِف شه پییِر یَعقوب و تِمومِ شه خانِواده ره که سَرجمع هِفتاد و پِنج نَفِر بینهِ دِمبال بَفرِسیه و خَوِر هِدا مِصر بِیِّن. یَعقوب مِصر بورده و اونجه بَمِرده، هَم وه و هم اَمه پییِرون؛ ولی وِشونِ جنازه ره شِکیم مَنطقه بَوِردِنه و مَقبره ای دِله که اِبراهیم اونِ حَمورِ ریکائونِ جِم اَت کم نِقرهِ هِمراه بَخری بییه، بییِشتِنه. «هَمون طی که خِدائه وَعده که خواسه ابراهیمِ وِسه اِنجام هاده نزیک بونِسه، اَمه قوم هم مصرِ دِله زیاد بونِسه، تا اینکه یِتا دییه پادشاه بییَمو که یوسِفِ نِشناسیه. اون پادشاه اَمه قومِ هِمراه حیلهِ هِمراه رِفتار هاکارده و اَمه پییِرونِ خَله ظِلم هاکارده و وِشونِ مَجبور هاکارده که شه چِلیکِ وَچونِ بیرون وِل هاکانِن تا زنده نَمونِن. «این طی روزگارِ دِله بییه که موسیِ پِیغَمبِر دِنیا بِییَمو. وه خِدائه نَظِر قَشِنگِ وَچه ای بییه. موسی سه ماه شه پییِرِ سِره دِله زندگی هاکارده. وَختی وه ره بیرون وِل هاکاردِنه، فِرعونِ کیجا وه ره قبول هاکارده و شه ریکائه واری اونِ گَت هاکارده. این طی موسی تِموم مِصرِ حِکمتِ یاد بَییته و گفتار و اَعمالِ دِله قِوَّت بَییته. «وَختی موسی چهل ساله بَییه، وه دِل دَکِته که شه بِرارون، یَعقوبِ نَسلِ سَمت بوره و وِشونِ اوضاع ره بَوینه. وَختی بَدیئه یِتا مصری مَردی یِتا از وِشونِ ظِلم کانده، وه پِشتی در بییَمو و اون مصریِ بَکوشتِنِ هِمراه، اون مَظلومِ حَقِّ بَییته. موسی گَمون کارده وه بِرارون فَهمِنِنه که خِدا خوانه وه دَسِ هِمراه وِشونِ نِجات هاده، ولی وِشون نِفَهمِسِنه. فردائه اون روز، دِ نَفِرِ بَدیئه که هَمدییهِ هِمراه دَعوا کاردِنه، این نیَّتِ هِمراه که وِشونِ آشتی‌ هاده، بااوته: ”ای مَردا، شِما بِرارِنی، چه هَمدییه ره بَدی کاندینی؟“ «ولی اون مَردی که دَییه شه هَمساده ره بَدی کارده، موسی ره یِتا کنار هُل هِدا و بااوته: ”کی تِ ره اَمه رئیس و داوِر هاکارده؟ خوانی مِ ره هم بَکوشی، هَمون طی که دیروز اون مصری ره بَکوشتی؟“ وَختی موسی اینِ بِشنُسه، فِرار هاکارده و مِدیانِ مِلک دِله غَریب بَییه و اونجه دِتا ریکائه صاحِب بَییه. «چهل سال بُگذِشته. یِتا روز صَحرائه دِله، سینائه کوهِ نَزیکی، یِتا فرشته‌ یِتا تَش بَییته بوتهِ دِله، موسی ره ظاهر بَییه. وَختی موسی اینِ بَدیئه اون منظرهِ جِم خَله تَعجِّب هاکارده و هَمون طی که نزیک بونِسه تا بَوینه، خِداوندِ صدا وه وِسه بییَمو که: ”مِن تِ پییِرونِ خِدامه، اِبراهیم و اِسحاق و یَعقوبِ خِدا.“ موسی بَتِرسیه و جِرأت نَکارده هارِشه. «خِداوند وه ره بااوته: ”شه لینگِ کوشِ در بیار، چوون زِمینی که اونِ سَر اِیست هاکاردی مِقَدَّسِ. یقیناً مِن شه قومِ مصیبتِ مصرِ دِله بَدیمه و وِشونِ ناله ره بُشنُسِمه، و بییَمومه تا وِشونِ بیرون بیارِم. وِشونِ نِجاتِ وِسه بییَمومه. اِسا بِرو تا تِ ره مِصر بَفرِسِم.“ «همین موسی که اَمه قوم وه ره رَد هاکاردِنه و بااوتِنه: ”کی تِ ره اَمه رئیس و داوِر هاکارده؟“ خِدا این مَردی ره بَفرِسیه تا شِمه وِسه نِجات دَهِنده و رئیس بوئه. اون فرشته طریق که بوتهِ دِله وه ره ظاهر بَییه. همین موسی بییه که مصرِ دِله و سِرخ دریائه پَلی و صَحرائه دِله چهل سال نشونه ها و معجزات وِشون وِسه بیارده و اَمه قومِ مصرِ جِم بیرون بیارده. «همین موسی، یَعقوبِ نَسلِ بااوته: ”خِدا شِمه بِرارونِ دِله، یِتا پیغَمبِر مِ واری شِمه وسه فِرِسِندِنه.“ این هَمون موسی بییه که صَحرائه دِله جَمیِّتِ هِمراه دَییه و اون فِرشتهِ هِمراه‌ که سینائه کوهِ دِله وه هِمراه گَب بَزو، و هم اَمه پییِرونِ هِمراه؛ موسی زنده کِلامِ به دَس بیارده تا اِما ره بَرِسونه. «ولی اَمه پییِرون وه جِم اِطاعت نَکاردِنه، وه ره رَد هاکاردِنه و شه دلِ دِله مصرِ سَمت بَردَگِردِسِنه وِشون هارونِ بااوتِنه: ”اَمه وِسه خِدایون بَساز تا اَمه پِیشاپیش بورِن، چوون نَدومبی این موسیِ سَر که اِما ره مِصرِ جِم بیرون بیارده، چی بییَمو!“ اون روزائه دِله بییه که یِتا بِت، گوگزائه واری بِساتِنه و وه وِسه، قِروونی هاکاردِنه و اونچی بِساته بینهِ وِسه جَشن بَییتِنه. ولی خِدا شه دیمِ وِشونِ جِم بَردِگاردِنیه و وِشونِ شه ‌حال بییِشته تا آسِمونِ اِفتاب و ماه و سِتاره ها ره پَرَسِش هاکانِن؛ هَمون طی که پیغمبِرونِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «‌”ای یَعقوبِ تِوار، مگه اون چهل سالی که صَحرائه دِله دَئینی مِ وسه سَر بَوریه حیوونون و قِروونی ها بیاردینی؟ شِما مُلوکِ بِتِ خیمه ره بَییتینی و شه بِت، رِفانِ ستاره ره. و این بِت ها ره که شِما پرسشِ وِسه بِساتینی. پَس شِما ره بابِل تبعید کامبه.“ «اَمه پییِرون صَحرائه دِله، شِهادتِ خیمه ره هم شه هِمراه داشتِنه، اون خیمه‌ای که موسی، خِدائه دَستورِ هِمراه طبقِ نمونه‌ای که بَدیئه بییه، بِساته. اَمه پییِرون وَختی یوشَع رَهبِر بییه، شِهادتِ خیمه ره شه هِمراه کَنعانِ مِلک بیاردِنه اون مووقه که وِشون اون قوم هائه مِلکِ که خِدا اَمه پییِرونِ چِشِ وَرِ جِم بیرون هاکارده، بَییتِنه و اون خیمه تا داوودِ پادشاه مووقه اونجه بَمونِسه. خِدا داوودِ لِطف هاکارده و داوود خواهش هاکارده تا یَعقوبِ خِدائه وِسه یِتا سِره بَسازه. ولی سِلیمون پادشاه بییه که خِدائه وسه سِره بِساته. «با این وجود خِدائه مِتَعال، اون سِره هایی که آدِمی دَسِ جِم بِساته بَییه بوئه، منزل نَکانده، هَمون طی که اِشعیائه پِیغَمبِر بااوته: «‌” خِداوند گانه: آسِمون مِ پادشاهیِ تخت و زِمین مِ لینگ بِنیِ! مِ وسه چی طی سِره ای سازِنِنی؟ و مِ آسایش جا کِجه ئه؟ مَگه مِ دَس تِمومِ اینا ره نِساته؟»“ «ای سَرکِشِ قوم، ای کِسایی که شِمه دِل و گوش خَتنه نَییه! شِما هَم شه پییِرونِ واری هَمتی روح‌القُدُسِ روب رو مقاومت کاندینی. کِدوم یِتا از پِیغَمبرونِ که شِمه پییِرونِ دَسِ جِم آزار نَدیئه بوئه؟ وِشون پِیغَمبِرونی ره که اون صالحِ ظِهورِ پیشگویی هاکارده بینه ره بَکوشتِنه؛ و اَلان شِما شه وه ره تَسلیم هاکاردینی و وه ره بَکوشتینی، شِمایی که شَریعتِ که فرشته هائه طریق شِما ره بَرِسیه ره قبول هاکاردینی، ولی اونِ جِم اِطاعت نَکاردینی.» شورائه آدِمون وَختی این گَب ها ره بِشنُسِنه، عصبانیتِ جِم تَش بَییتِنه و شه دَندونا ره جِق دانه. ولی استیفان روح‌القُدُس جِم پِر، آسمونِ زِل بَزو، خِدائه جِلالِ بَدیئه و عیسی ره که خِدائه راسِ دَسِ وَر اِیست هاکارده بییه. استیفان بااوته: «اَلان آسمونِ ویمبه که واز بَییه و اِنسانِ ریکا ره ویمبه که خِدائه راسِ دَس اِیست هاکارده.» ولی وِشون بِلِندِ صِدائه هِمراه داد بَکِشینه و گوش نِدانه و همدییه هِمراه وه سَمت هجوم بَوِردِنه وه ره سَرکَش هاکاردِنه و شَهرِ جِم بیرون بَوِردنه و سَنگسار هاکاردِنه. شاهدون شه لِواسا ره بَکِندینه و یِتا جوونِ لینگِ پَلی که وه اسم سولُس بییه بییِشتِنه. وَختی استیفانِ سَنگسار کاردِنه، وه بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «ای عیسیِ خِداوند، مِ روحِ قبول هاکان!» بعد زانو بَزو و بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته «خِداوندا، این گِناه ره وِشونِ حِساب نیار.» اینِ بااوته و جان هِدا. سولُس اِستیفانِ بَکوشتِنِ هِمراه موافق بییه. از اون روز به بعد، یِتا گَتِ آزار اذیّت اورشَلیمِ کلیسائه علیه شِروع بَییه، جوری که به جِز رَسولون، همه، یهودیه و سامِرهِ مَنطقهِ سَمت پَخش و پِلا بَینه. ولی چَن تا خِداشِناسِ مَردی استیفانِ جنازه ره دَفن هاکاردِنه و وه وسه گَتِ عزاداری بَییتِنه. ولی سولُس تِمومِ شه غیظِ هِمراه کلیسا ره حمله کارده و سِره سِره گِردِسه، زَن ها و مَردا ره بیرون کَشییه و زِندونِ دِله دِم دائه. ولی اون ایموندارونی که آزار اذیّتِ خاطِری پَخش و پِلا بَییه بینه، هر جا که شینه، خِدائه کِلامِ خَوِرِ خِشِ دانه. فیلیپُس هم، سامرهِ یِتا شَهرِ دِله بُورده و اونجه مَسیحِ پیغومِ، مَردِمِ تَعلیم دائه. مَردِمِ جَمیَّت هَمدِل فیلیپُسِ گَب ها ره بِشنُسِنه و معجزاتی که وه کارده ره بَدینه، همه دِقَّتِ هِمراه اونچی که گاته ره گوش دانه؛ چوون پلید اِرواح بِلِندِ صدا و نعرهِ هِمراه خَیلیائه جِم که اونائه گرفتار بینه، بیرون اییَمونه و خَله از چِلِخون و شَلون شِفا گِتِنه. اینِ وِسه اون شَهر، خِشالیِ جِم پِر بَییه. اون شَهرِ دِله یِتا مَردی که وه اِسم شَمعون بییه زِندِگی کارده، وه سامرهِ مَردِمِ، قبلتر شه جادوگریِ هِمراه مُتعجب هاکارده بییه و اِدّعا کارده گَتِ آدِمِ. از گَت تا کِچیک همه، وه گَبِ گوش دانه و گاتِنه: «این مَردی هَمون خِدایِ قِدرَتِ، که وه ره گَتِ قِدرت گانِنه.» مَردِم وه گَبِ گوش دانه، چوون خَله وَخت بییه شه جادوگریِ هِمراه، وِشونِ مُتعجب هاکارده بییه. ولی وَختی مَردِم فیلیپُسِ پیغومِ هِمراه، که خِدائه پادشاهیِ خَوِرِ خِش و عیسی مَسیحِ اِسمِ خَوِری بییه ره ایمون بیاردِنه، همه، چه مَردی و چه زِنا، غسل تَعمید بَییتِنه. حَتَّی شَمعون هم ایمون بیارده و بعد از اینکه تَعمید بَییته هَمِش فیلیپُسِ هِمراه دَییه و گَتِ معجزات و نشونه هائه بَدیئِنِ جِم که اِنجام بونِسه، مات و مبهوت بییه. وَختی رَسولون اورشَلیمِ دِله خَوِردار بَینه که سامِریون خِدائه کِلامِ قبول هاکاردِنه، پِطرُس و یوحنا ره وِشونِ پَلی بَفرِسینه. اون دِ نَفِر سامِره بَرِسینه، مَردِمِ وسه دِعا هاکاردِنه تا روح القدسِ بَیرِن، چوون روح القدس هَمتی هیچ کِدومِ وِسه نییَمو بییه، بلکه فِقَط به اسم عیسیِ خِداوند تَعمید بَییته بینه و بَس. پَس پِطرُس و یوحنا شه دَسا ره وِشونِ سَر بییِشتِنه و وِشون روح القدوسِ بَییتِنه. وَختی شَمعون بَدیئه رَسولون شه دسِ مَردِمِ سَر اییِلنِنه و مَردِم خِدائه روحِ گِرنِنه، اَت کَم پول بیارده و رسولونِ بااوته: «این قِدرَتِ مِ ره هم هادین تا هر کَسِ سَر دَس بییِلِّم، روحِ القدسِ بَیره.» ولی پِطرُس بااوته: «تِ نِقره، تِ هِمراه نابود بَووه! چوون خیال هاکاردی خِدائه هَدیه ره بونه پولِ هِمراه بَخریِن! تِ این خِدمتِ دِله هیچ سَهم و نخشی نِدارنی، چوون تِ دِل خِدائه هِمراه راست نییه. پَس شه این شِرارتِ جِم توبه هاکان و خِداوندِ جِم بِخواه تا شاید تِ دلِ این فکر، بیامِرزی بَووه؛ چوون ویمبه حسودی و گِناه، تِ دلِ سیو هاکارده» شَمعون بااوته: «شِما خِداوندِ پَلی مِ وسه دِعا هاکانین تا اونچی بااوتینی مِ سَرِ نَییه.» پِطرُس و یوحنا بعد از اینکه شِهادِت هِدانه و خِداوندِ کِلامِ اِعلام هاکاردِنه، اورشَلیم بَردَگِردِسِنه و سامرهِ خَله روستاهائه دِله، اِنجیل خَوِرِ خِشِ هِدانه. اون وَخت خِداوندِ یِتا فرشته فیلیپُسِ بااوته: «پِرِس و جِنوبِ سَمت بور، اون راهی که اورشَلیمِ جِم به غزه شونه.» این راه بیابونِ دِله بییه. پَس فیلیپُس بِلِند بَییه و راه دَکِته، اونجه یِتا خواجه‌ مَردی دَییه که حَبشهِ جِم بییه. وه یِتا از حَبشهِ مَلکهِ درباریون بییه که وه اسم «کَنداکِه» بییه و مَلکهِ خَزونه‌داری وه دَس دَییه. وه اورشَلیم بییَمو بییه تا خِدا ره پَرسش هاکانه. اَلان دَییه گِردِسه و شه اَرابهِ دِله نیشته بییه و اِشعیائه پِیغَمبِرِ کتابِ خوندِسه. اون وَخت خِدائه روح فیلیپُسِ بااوته: «نَزیک بور و اون ارابه ره بَرِس.» فیلیپُس وه سَمت دوو بَییته و بِشنُسه که دربارِ خواجه اِشعیائه پِیغَمبِرِ کِتابِ دَره خوندِنه. دربارِ خواجه ره بااوته: «اونچی خوندِنی ره فَهمِنی؟» بااوته: «اگه کِسی مِ ره رانِمایی نَکِنه، چی طی تومبه بَفِهمِم؟» پَس فیلیپُسِ جِم خواهش هاکارده سِوار بَووه و وه پَلی هِنیشه. خواجه دَییه مِقدَّسِ نوِشتهِ اون قِسمِتِ خوندِسه که گاته: «دِرِس گُسفِنِ واری که وه ره کشتارِ وِسه وَرنِنه، و وَره واری که شه پَشم‌چینونِ پَلی آروومِ، وه هَمون طی هم شه دِهونِ واز نَکانده. وه کِچیک بَیِّنِ مووقه، هر جور بی عدالتی ای وه حَق هاکاردِنه، کی تونده باره وه کِنه نَسلِ جِم هَسه؟ چوون وه زندگی، زِمینِ جِم بَییته بَییه.» خواجه،‌ فیلیپُسِ بااوته: «خواهش کامبه مِ ره باری پِیغَمبِر اینجه کِنه خَوِری گَب زَنده، شه جِم یا یه نَفِر دییهِ جِم؟» پَس فیلیپُس گَب بَزوئِنِ شِروع هاکارده و مِقَدَّسِ نوشتهِ هَمون قِسمِتِ جِم شِروع هاکارده و عیسی خَوِری، خَوِرِ خِش هِدا. هَمون طی که راهِ دِله شینه، یه جا که اوه دَییه بَرِسینه. خواجه‌ بااوته: «هارِش، اینجه اوه دَره! اَلان چی مِ تَعمید بَییتِنِ دَمِ گِرنه؟» [فیلیپُس بااوته: «اگه تِمومِ شه دلِ هِمراه ایمون بیاردی، هیچی تِ دَمِ نَینه.» خواجه‌ بااوته: «ایمون دارمه که عیسی مَسیح، خدائه ریکائه.»] پَس خواجه دَستور هِدا ارابه ره دارِن، و فیلیپُس و خواجه‌، هر دِتا اوه دِله بُوردِنه و فیلیپُس وه ره تَعمید هِدا. وَختی اوه جِم بیرون بییَمونه، یهویی خِدائه روح فیلیپُسِ بَییته و بَوِرده و خواجه‌ دییه وه ره نَدیئه، و خِشالیِ هِمراه شه راه ره بورده. ولی فیلیپُس شه ره اَشدودِ مَنطقهِ دِله پی دا هاکارده. وه تِمومِ اون مَنطقهِ شهرهائه دِله گِردِسه و انجیل خَوِرِ خِشِ دائه، تا قیصریهِ شَهر بَرِسیه. ولی سولُس که خِداوندِ شاگِردونِ تَهدید کارده و وِشونِ بَکوشتِنِ ادامه دائه، کاهِن اعظمِ پَلی بُورده و وه جِم دَمشقِ عبادتگاه هائه وِسه نامه بَخواسه تا اونایی ره که عیسیِ دِمبالِرو هَسِنه و وِشونِ اَهل طریقت گاتِنه ره چه زِنا و چه مَردی، دَسگیر هاکانه و اورشَلیم بیاره. راه دِله وَختی سولُس دَمشقِ نَزیکی رِسیه، یهویی یِتا نور آسِمونِ جِم بییَمو و وه دورِ بَییته وه بنهِ سَر دَکته، یِتا صدا بِشنُسه که وه ره گاته: «شائول، شائول، چه مِ ره آزار دِنی؟» سولُس بااوته: «خِداوندا، تِ کی هَسی؟» جِواب هِدا: «مِن عیسی مه، هَمون که تِ وه ره آزار دِنی. اِسا، پِرِس و شَهر بور. اونجه تِ ره گانِنه چی وِنه هاکانی.» سولُسِ هَمسَفِرون زِوون، قفل بَئی بییه و اِیست هاکارده بینه؛ وِشون صِدا ره اِشنُسِنه، ولی هیچ کَسِ نَدینه. سولُس بنه جِم بِلِند بَییه، هر چَن وه چِشا واز بییه ولی هیچی نَوینِسه؛ پَس وه دَسِ بییتِنه و وه ره دَمشق بَوِردِنه. وه سه روز کور بییه و هیچی نَخارده و نَنوشیه. دمشقِ دِله عیسیِ شاگِرد که وه اسم حَنانیا بییه زندگی کارده. خِداوند یِتا رویائه دِله وه ره بااوته: «حَنانیا!» جِواب هِدا: «بَفِرمی ای خِداوند.» خِداوند وه ره بااوته: «پِرِس و یِتا کوچه که وه اسم ”راسِ“ بور و یهودائه سِره دِله سولُسِ تارسوسیِ سِراغِ بَیر. وه دَره دِعا کانده و رویا دِله یِتا مَردی که وه اسم حَنانیا هَسه ره بَدیئه، که اِنه و وه سَر دَس اییِلنه تا دِواره بَوینه.» ولی حَنانیا جِواب هِدا: «خِداوندا، خَیلیائه جِم، این مَردیِ خَوِری بِشنُسِمه که تِ مِقدَّسِ آدِمونِ اورشَلیمِ دِله آزار اَذیّت بَرِسِندیه. و اینجه هم، گَت گَتِ کاهنونِ جِم این اِختیارِ دارنه تا هر کی که تِ اسمِ ایمون دارنه ره دَسگیر هاکانه.» ولی خِداوند، حَنانیا ره بااوته: «بور، چوون این مَردی وسیله ایِ که مِن انتخاب هاکاردِمه، تا مِ اسمِ غیریهودیون و پادشاهون و یَهودِ مَردِمِ بَرِسونه. چوون مِن وه ره سِراغ دِمبه که مِ اسمِ خاطِری چَنده وِنه عِذاب بَکِشه.» پَس حَنانیا راه دَکِته و اون سِره دِله بُورده. شه دَسا ره سولُسِ سَر بییِشته، بااوته: «شائول بِرار، خِداوند عیسی که وَختی اینجه اییَموئی راه دِله تِ وِسه ظاهر بَییه، مِ ره بَفرِسیه تا شه بینایی ره دِواره به دَس بیاری و روح‌ القدسِ جِم پِر بَووی.» هَمون مووقه یه چی پولَکِ واری شائولِ چِشائه جِم جِر دَکَته و اَی بَتونِسه بَوینه. بعد بِلِند بَییه و غُسلِ تَعمید بَییته. غِذا بَخُرده و اَی شه قِوِّتِ به دَس بیارده. شائول چَن روز شاگردونِ هِمراه دَمشقِ دِله دَییه. وه دَرجا یَهودیونِ عبادتگاه هائه دِله بُورده و این پیغومِ که عیسی، خدائه ریکا هَسه ره شروع هاکارده. هر کی وه پِیغومِ اِشنُسه مات و مبهوت بونِسه و گاته: «مگه این هَمون نییه که اورشَلیمِ دِله اونایی میون که عیسیِ اسمِ شه زِوون یاردنه، آشوب کارده. مگه اینِ وِسه اینجه نییَمو تا وِشونِ دَستگیر هاکانه و گَت گَتِ کاهنونِ پَلی بَوِره؟» ولی شائول روز به روز ویشتر قِوَّت گِته و دَمشقِ یَهودیونِ وِسه دلیلِ هِمراه ثابت کارده که عیسی، هَمون مَسیحِ موعود هَسه. وَختی که خَله روزا بُگذِشته، یَهودیون نخشه بَکِشینه تا شائولِ بَکوشِن. ولی شائول وِشونِ نَخشهِ جِم خَوِردار بَییه. وِشون، شو و روز شَهرِ دروازههائه پَلی کشیک کَشینه تا وه ره بَکوشِن. ولی شائولِ شاگِردون، وه ره شَبونه یِتا زمبیلِ دِله بییِشتِنه و شَهرِ دیفار شِکافِ جِم وه ره جِر بَفرِسینه. وَختی شائول اورشَلیم بَرِسیه، خواسه شاگردونِ مِلحق بَووه، ولی همه وه جِم تَرسینه، چوون باوِر نَکاردِنه وه واقعاً عیسیِ شاگرد بَییه بوئه. ولی بَرنابا شائولِ بَییته و رَسولونِ پَلی بیارده، بااوته که چی طی دمشقِ راه دِله خِداوندِ بَدیئه و چی طی خِداوند وه هِمراه گَب بَزو و وه چی طی دمشقِ دِله شِجاعَتِ هِمراه، به اسم عیسی تَعلیم دائه. پَس شائول وِشونِ پَلی بییَمو و عَلِنی اورشَلیمِ دِله رفت و آمِد کارده و شِهامَتِ هِمراه، به اسم خِداوند تَعلیم دائه. وه یَهودیونِ یونانی‌زِوونِ هِمراه گَب زوئه و بَحث کارده، ولی وِشونِ نیّت این بییه که وه ره بَکوشِن. وَختی بِرارون این جَریانِ جِم خَوِردار بَینه، شائولِ قیصریه شَهر بَوِردِنه و اونجه جِم، تارسوسِ شَهر، راهی هاکاردِنه. این طی کلیسا تِمومِ یهودیه و جلیل و سامِره دِله آرامش بَییته و قِوَّت گِته. وِشون خِداوندِ تَرسِ دِله زندگی کاردِنه و روح‌القُدُسِ تشویقِ هِمراه وِشونِ تعداد ویشتر بونِسه. ولی پِطرُس که تِمومِ مَنطقهِ دِله گِردِسه، لُدَّهِ مِقدِّسونِ بَدیئِنِ وِسه بُورده. اونجه یه نَفِر که وه اسم اینیاس بییه و هشت سال چِلِّخ و زِمینگیر بییه ره بَدیئه. پِطرُس وه ره بااوته: «اینیاس، عیسی مَسیح تِ ره شِفا دِنه. پِرِس و شه لا ره جَمع هاکان!» وه دَرجا بِلِند بَییه، تِمومِ لُدَّه و شارونِ مَردِم وه ره بَدینه و خِداوندِ ایمون بیاردِنه. یافائه شَهرِ دِله یِتا شاگِرد که وه اسم طابیتا بییه زِندِگی کارده. یونانیونِ زِوون طابیتا ره دورکاس گاتِنه که وه مَعنی شوکا هَسه. این زنا شه ره خوارِ کارِ وَقف هاکارده بییه و فقیرونِ دَسِ گته. اون روزا طابیتا مَریض بَییه و بَمِرده. پَس وه جِنازه ره بَشُسِنه و یِتا بالاخانهِ دله‌ بییِشتِنه. چوون لُدَّه، یافائه نَزیکی بییه، وَختی شاگِردون بِفَهمِسِنه پِطرُس لُدَّه دِله دَره، دِ نَفِرِ وه پَلی بَفرِسینه و بااوتِنه: خواهش کامبی «دَرجا اَمه پَلی بِرو.» پِطرُس بِلِند بَییه وِشونِ هِمراه بُورده و وَختی اونجه بَرِسیه، وه ره بالاخانه بَوِردِنه. بیوه‌زن ها همه وه دور جَمع بَییه بینه، بِرمهِ هِمراه لِواسایی ‌ره که وَختی دورکاس زنده بییه، وِشونِ وِسه بَدوته بییه ره وه ره سِراغ دانه. ولی پِطرُس همه ره اتاقِ جِم بیرون هاکارده و زانو بَزو و دِعا هاکارده. بعد جنازه ره هارِشیه و بااوته: «طابیتا، پِرِس!» طابیتا شه چشا ره واز هاکارده و وَختی پِطرُسِ بَدیئه هِنیشته. پِطرُس طابیتائه دَسِ بَییته و وه ره بِلِند هاکارده. بعد بیوه‌زن ها و اونایی ره که عیسی ره ایمون داشتِنه ره صدا هاکارده و وه ره زنده وِشونِ تَحویل هِدا. این خَوِر تِمومِ یافائه دِله دَپیته و خَیلیا خِداوندِ ایمون بیاردِنه. پِطرُس هم خَله روزا یافائه دِله یِتا دَبّاغِ پَلی که وه اسم شمعون بییه بَمونِسه. قیصریهِ شَهرِ دِله یِتا رومی اَفسر که وه اسم کُرنِلیوس بییه، زندگی کارده وه رومِ گُردان فَرمونده، معروف به «ایتالیایی گُردان» بییه. کُرنِلیوس یِتا دیندارِ مَردی بییه و تِمومِ وه خانِواده خِدائه جِم تَرسینه. کُرنِلیوس دست و دِلوازیِ هِمراه فَقیرونِ صَدَقه دائه و هَمِش خِدائه پلی دِعا کارده. یِتا روز حدود ساعت سه بعد از ظِهر، رویا دِله واضح بَدیئه که خِدائه یِتا فرشته وه پَلی بییَمو و بااوته: «کُرنِلیوس!» کُرنِلیوس تَرسِ هِمراه وه ره هارِشیه و بااوته: «چی خوانی باری آقا؟» فرشته بااوته: «تِ دعاها و صدقه‌ها، یِتا ذِکرِ هدیهِ واری خِدائه پَلی بَرِسیه. اَلان چَن نَفِرِ یافائه شَهر بَفرِس و شَمعونِ مَعروف به پِطرُسِ اینجه بیار. وه یِتا دَبّاغِ پَلی که وه اسم شَمعونِ و وه سِره دریالو هَسه، مهمونه.» وَختی فرشته‌ای که وه هِمراه گَب زوئه وه وَرِ جِم بورده، کُرنِلیوس دِتا از شه خادِمون و یِتا از شه سپاهیونِ سربازِ که وِفادارِ مَردی بییه ره شه پَلی صدا هاکارده کُرنِلیوس تِموم جَریانِ وِشونِ بااوته و وِشونِ یافا بَفرِسیه. فِردائه اون روز، ظِهرِ مووقه، وَختی راه دِله دَینه و شَهرِ نزیک بونِسِنه، پِطرُس سِرهِ بومِ سَر بُورده تا دِعا هاکانه. پِطرُس اونجه وِشنا بَییه و خواسه یه چی بَخُره. ولی وَختی دَینه غِذا ره آماده کاردِنه، خَلسه دِله بورده. هَمون حالِ دِله بَدیئه که آسِمون واز بَییه و یه چی، یِتا گَتِ سِفرهِ واری که وه چهار گوش آویزون بییه، زِمینِ سَمت اِنه اون سِفرهِ سَر همه جور حیوونون و خَزِنده ها و پَرِنده ها پِرِنه. بعد یِتا صدا وه گوش بَرِسیه که: «پِطرُس، پِرِس، سَر بَورین و بَخُر!» پِطرُس بااوته: «اَصلاً، خِداوندا، چوون مِن حَروم و نَجسِ چی ره هیچ وَخت تِک نَزومه.» اَی دِواره اون صدا دِوّمین کَش وِسه بییَمو که «اونچی خِدا پاک هاکارده ره تِ نَجِس نِشمار!» این رویا سه کَش تِکرار بَییه و بعد دَرجا سِفره آسمونِ سَمت بالا بُورده. پِطرُس هَمون حال که تَعجِّبِ هِمراه، رویائه مَعنی ره فکر کارده، اونایی که کُرنِلیوس بَفرِسیه بییه، شَمعونِ سِره ره پی دا هاکاردِنه و سِرهِ دَرِ پَلی اِیست هاکاردِنه. وِشون بِلِندِ صِدائه هِمراه گاتِنه: «اون شَمعونِ مَعروف به پِطرُس اینجه موندِنه؟» هَمون طی که پِطرُس دَییه رویائه خَوِری فکر کارده خِدائه روح وه ره بااوته: «هارِش، سه نَفِر تِ دِمبال گِردِنِنه. پِرِس جِر بور، شَک نَکِن و وِشونِ هِمراه بور، چوون مِن وِشونِ بَفرِسیمه.» پِطرُس جِر بُورده و وِشونِ بااوته: «مِن همونِتامه که وه دِمبال گِردِنِنی. چی وِسه بییَمونی؟» وِشون بااوتِنه: «اِما ره رومِ فَرمونده کُرنِلیوس بَفرِسیه. وه دِرِسکار و خِداترسِ آدِمِ و تِمومِ یَهودِ قوم وه خواری ره گانِنه.‌ وه یِتا مِقَدَّسِ فِرشتهِ جِم دَستور بَییته که تِ دِمبال بَفرِسه و تِ ره شه سِره دَعوِت هاکانه و تِ گَبِ بِشنُئه.» پَس پِطرُس وِشونِ سِرهِ دِله بَوِرده تا وه مِهمون بوئِن. فِردائه اون روز پِطرُس بِلِند بَییه و وِشونِ هِمراه راه دَکِته. چَن تا یافائه شَهرِ بِرارون هم وه هِمراه بُوردِنه. فِردا، قیصریهِ شَهر بَرِسینه. کُرنِلیوس شه فامیلون و نزیکِ رَفِقونِ جَمع ‌هاکارده بییه و وِشونِ چِش به راه بییه تا بِیِّن. وَختی پِطرُس سِره دِله بییَمو، کُرنِلیوس وه پیشواز بورده و وه لینگ دَکِته، وه ره پَرَسِش هاکارده. ولی پِطرُس وه ره بِلِند هاکارده و بااوته: «پِرِس؛ مِن هم یِتا آدِمِمه.» بعد هَمون طی که وه هِمراه گَب زوئه سِره دِله بییَمو و بَدیئه که یَته خَله آدِم اونجه جَمع بَینه. پِطرُس وِشونِ بااوته: «شِما شه دوندِنی که یَهودیونِ وِسه جایز نییه که یِتا دییه قومِ هِمراه معاشرت هاکانِن یا وِشونِ سِره بورِن. ولی خِدا مِ ره سِراغ هِدا که نَوِسه هیچ کسِ نَجس یا ناپاک بارِم. پَس وَختی مِ دِمبال بَفرِسینی، بدون اینکه مخالفتی هاکانِم بییَمومه. اِسا بارین، چی وِسه مِ دِمبال بَفرِسینی؟» کُرنِلیوس جِواب هِدا: «چهار روز قبل هَمین مووقه، ساعت سه بَعد از ظِهر شه سِره دِله دَیمه دِعا کاردِمه که یِدَفه یِتا مَردی که یِتا نورانی جِمه داشته مِ پَلی ظاهر بَییه و بااوته: ”کُرنِلیوس، تِ دِعا مِستِجاب بَییه و صَدِقه هایی که دائی ره خِدا شه یاد بیارده. اِسا چَن نَفِرِ یافا بَفرِس و شَمعونِ مَعروف به پِطرُسِ اینجه بیار. وه شَمعونِ دَبّاغِ پَلی که وه سِره دریالو هَسه مهمونه.“ پَس دَرجا تِ دِمبال بَفرِسیمه و تِ هم لِطف هاکاردی و بییَموئی. اِسا اِما همه خِدائه پَلی حاضِریمی تا هر چی خِداوند تِ ره دستور هِدا، بِشنُئیم.» بعد پِطرُس شه گَبِ این طی شِروع هاکارده: «اِسا بِفَهمِسِمه که واقعا خِدا مَردِمِ میون هیچ فَرقی نییِشته؛ بلکه هر قومِ جِم، هر کی که خِدائه جِم بَتِرسه و اونچی که دِرِسِ ره انجام هاده، خِدا وه ره قبول کانده. خِدا طبقِ شه کِلام که یَهودِ قومِ وِسه بَفرِسیه، صِلح و سِلامتیِ خَوِرِ خِشِ، عیسی مَسیحِ طریق که همهِ خِداوندِ، اِعلام هاکارده. شِما شه دوندِنی که چی طی این کار بَعد از تَعمیدی که یَحیی اونِ موعظه کارده، جلیلِ دِله شِروع بَییه و تِمومِ یَهودیهِ دِله پَخش بَییه، و خِدا چی طی عیسایِ ناصری ره روح القدُس و قِدرَتِ هِمراه مَسح هاکارده، جوری که همه جا گِردِسه و خوارِ کار کارده و تِمومِ اونایی که اِبلیسِ ظِلمِ بِن دَینه ره شِفا دائه، اینِ وِسه که خِدا وه هِمراه دَییه. «و اِما تِمومِ اون کارایی که وه یَهودِ مِلک و اورشَلیمِ شَهرِ دِله هاکارده ئه شاهِدیمی. وِشون وه ره صلیب بَکِشینه، بَکوشتِنه. ولی خِدا وه ره سِوّمین روز زنده هاکارده و ظاهر هاکارده، ولی نا هَمهِ مَردِمِ وِسه، بلکه اَمه وِسه که خِدائه طَرِفِ جِم انتخاب بَییه بیمی که شاهِدون بوئیم، اِمایی که بعد از اینکه مِرده هائه جِم زنده بَییه، وه هِمراه بَخُردیمی و بَنوشیمی. وه اِما ره دَستور هِدا تا حَییقَتِ قومِ وِسه اِعلام هاکانیم و شِهادَت هادیم که خِدا وه ره انتخاب هاکارده تا زِنده ها و مِرده هائه داوِر بوئه. تِمومِ پیغمبِرون عیسیِ خَوِری شِهادت دِنِنه که هر کی وه ره ایمون بیاره، وه اسمِ طریق، وه گِناهون آمِرزیده بونه.» هَمتی پِطرُسِ گَب تِموم نَییه بییه که روح القدُس تِمومِ اونایی وِسه که این پِیغومِ اِشنُسِنه، بییَمو. اون ایموندارونی که اَهلِ خَتنه جِم بینه یعنی اونایی که اِصالتاً یَهودی بینه‌ و پِطرُسِ هِمراه بییَمو بینه، وَختی بَدینه روح القدس حَتّی غیریهودیونِ وِسه هم بییَمو، مات و مَبهوت بَمونِسِنه. چوون اِشنُسِنه که وِشون دییه زِوون هائه هِمراه گَب زَندِنه و خِدا ره جِلال دانه. اون وَخت پِطرُس بااوته: «اِسا که اینا اَمه واری روحِ القدسِ بَییتِنه، کی تونده مِ دَمِ بَیره که چه وِشونِ غُسلِ تَعمید دِمبه» پَس دَستور هِدا وِشونِ به اسم عیسی مَسیح تَعمید هادِن. بعد پِطرُسِ جِم بَخواسِنه چَن روزی وِشونِ پَلی بَمونه. رَسولون و بِرارون تِمومِ یَهودیهِ مَنطقهِ دِله بِشنُسِنه که غیریهودیون هم خِدائه کِلامِ قبول هاکاردِنه. پَس وَختی پِطرُس اورشَلیمِ شَهر بَردَگِردِسه، اون گروهی که خَتنه بَیِّنِ طَرِفدار بینه، ایراد بَییتِنه و بااوتِنه: «تِ ختنه‌نَییه هائه سِره دِله بوردی و وِشونِ هِمراه غِذا بَخُردی» پِطرُس تِمومِ جَریانِ از اَوِّل تا آخِر وِشونِ وِسه تَعریف هاکارده، بااوته: «مِن یافائه شَهرِ دِله دَیمه دِعا کاردِمه که خلسه دِله یِتا رویا بَدیمه یه چی گَتِ سِفرهِ واری که چهار‌ گوشِ جِم آویزون بییه، مِ وِسه آسِمونِ جِم جِر بییَمو. وَختی خوار هارِشیمه، حیوونون و وَحشیِ جاندارون و خزِنده ها و پَرِنده ها ره اونِ سَر بَدیمه. بعد یِتا صدا مِ گوش بَرِسیه که گاته: ”پِطرُس، پِرِس، سَر بَورین و بَخُر.“ «ولی مِن جِواب هِدامه: ” اصلِاً، خِداوندا، چوون مِن هیچ وَخت حروم و نجسِ چی ره تِک نَزومه.“ «دِوّمین کَش آسِمونِ جِم صدا بییَمو که ”اونچیِ خِدا پاک هاکارده ره تِ نَجس نِشمار.“ و این دستور سه کَش تکرار بَییه؛ بعد تِمومِ اون چیا آسمونِ سَمت بالا بُورده. «هَمون مووقه، سه نَفِر که قیصریهِ شَهرِ جِم مِ پَلی بَفرِسی بَییه بینه، اون سرهِ دِله که دَیمه بَرِسینه. خِدائه روح مِ ره بااوته وِشون هِمراه بورِم و فرق نییِلِّم. این شیش تا بِرار هَم مِ هِمراه بییَمونه، و اِما اون مَردیِ سِره بُوردیمی. وه اَمه وسه تَعریف هاکارده که چی طی شه سِره دِله یِتا فرشته‌ بَدیئه که وه ره بااوته: ”چَن نَفِرِ یافا بَفرِس و شَمعونِ مَعروف به پِطرُسِ اینجه بیار. وه تِ وِسه یِتا پِیغوم یارنه که اونِ خاطِری تِ و تِ خانِواده نِجات گِرنِنی.“ «وَختی گَب بَزوئِنِ شِروع هاکاردِمه، روح القُدُس وِشونِ وِسه بییَمو، دِرِس همون‌طی که اَوِّل اَمه وِسه بییَمو بییه. بعد خِداوندِ گَبِ شه یاد بیاردِمه که بااوته بییه: ”یحیی اوهِ هِمراه غسلِ تَعمید دائه ولی شِما روح القدُسِ هِمراه تَعمید گِرنِنی.“ پَس اگه خِدا وِشونَم هَمون هَدیه ای ره هِدا که اِما ره هِدا اون مووقه ای که اِما عیسیِ مَسیحِ خِداوندِ ایمون بیاردیمی، مِن کی بیمه که بَتونِم خِدائه کارِ دَمِ بَیرِم؟» وَختی وِشون این گَب ها ره بِشنُسِنه، ساکت بَینه و خِدا ره جِلال هِدانه و بااوتِنه: «پَس خِدا غیر یَهودیونِ هم فِرصت هِدا تا وِشون هَم شه گِناهونِ جِم تووبه هاکانِن و اَبَدی زندگی ره به دَس بیارِن!» اون ایموندارونی که بعد از استیفانِ آزار اذیت پخش و پِلا بَییه بینه، تا فینیقیه و قبرس و اَنطاکیهِ سَمت سَفِر هاکاردِنه. وِشون فِقَط خِدائه کِلامِ یَهودیونِ اِعلام کاردِنه و بَس. ولی وِشونِ میون چَن نَفِر قبرس و قیرَوانِ آدِمونِ جِم دَینه، وِشون وَختی اَنطاکیه بَرِسینه، یونانیونِ هِمراه هم گَب بَزونه و عیسیِ خِداوندِ، خَوَرِ خِشِ وِشونِ هِدانه. خِداوندِ دَس هم وِشونِ هِمراه دَییه و خَیلیا ایمون بیاردِنه و خِداوندِ مِلحَق بَینه. وَختی این خَوِر اورشَلیمِ کلیسا بَرِسیه، برنابا ره اَنطاکیه بَفرِسینه. وَختی برنابا اونجه بَرِسیه و خِدائه فیضِ بَدیئه، خِشال بَییه و همه ره تَشویق هاکارده تا تِموم دلِ هِمراه خِداوندِ وِفادار بوئِن، چوون برنابا خوارِ مَردی ای بییه، وه ایمون و روح القدس جِم پِر بییه. اینِ وِسه یِتا گَتِ جَمیَّت خِداوندِ ایمون بیاردِنه. پَس بَرنابا تارسوسِ شَهر بُورده تا شائولِ پی دا هاکانه. و وَختی وه ره پی دا هاکارده، وه ره اَنطاکیه بیارده. وِشون اونجه یَک سالِ تِموم، کلیسائه آدِمونِ هِمراه جَمع بونِسِنه و یِتا گَتِ جَمیَّتِ تَعلیم دانه. اَنطاکیهِ دِله بییه که اَوِّلین کَش عیسیِ شاگِردونِ «مَسیحی» بااوتِنه. اون روزا چَن تا پِیغَمبِر اورشَلیمِ جِم اَنطاکیه بییَمونه. یِتائه اسم که آگابوس بییه، بِلِند بَییه و خِدائه روحِ هِمراه پیشگویی هاکارده که تِمومِ دِنیائه دِله بَدجور قَحطی اِنه. این قَحطی کْلودیوسِ امپراطوریِ حکومتِ دوره اتِّفاق دَکِته. پَس شاگِردون تَصمیم بَییتِنه هر کِدوم، شه تِوانِ اِندا، یَهودیهِ بِرارونِ وِسه کُمِک بَفرِسِن. پَس این طی هاکاردِنه و اون پول هایی که جَمع هاکارده بینه ره بَرنابا و شائولِ هِدانه تا مَشایِخِ دَس بَرِسونِن. هَمون مووقه ها، هیرودیسِ پادشاه، چَن نَفَرِ که کلیسائه اعضاء بینه ره شروع به آزار اذیت هاکارده. وه، یَعقوب، یوحنائه بِرارِ، شَمشیرِ هِمراه بَکوشته. و وَختی بَدیئه که یَهودیون این کارِ جِم خِشال بَینه، پِطرُسِ هم دسگیر هاکارده، این کار فطیرِ عیدِ مووقه اِتّفاق دَکِته. هیرودیس بَعد از اینکه پِطرسِ دسگیر هاکارده، وه ره زِندونِ دِله دِم هِدا و چهار تا دَسۀ چهارتایی سربازِ وه نگهوونیِ وِسه بییِشته. و خواسه بعد از پِسَخِ عید، وه ره مَردِمِ پَلی محاکمه هاکانه. پَس پِطرُسِ زِندونِ دِله داشتِنه، ولی کلیسا یه سَره وه وِسه خِدائه پَلی دِعا کارده. یِتا شو قبل از اون روزی که هیرودیس قَصد داشته پِطرُسِ محاکمه هاکانه، وه دِتا زَنجیلِ هِمراه دَوِسه بییه و دِتا سربازِ میون بَخواته بییه، و نگهوونون هم زِندونِ درِ وَر کشیک دانه. یِهویی خِداوندِ یِتا فرشته ظاهر بَییه و یِتا نور زِندونِ دِله بَتابِسه. فرشته پِطرُسِ پَلیه بَزو و وه ره بیدار هاکارده، بااوته: «تُن باش پِرِس!» دَرجا زَنجیل ها وه دَسائه جِم واز بَییه و بِنهِ سَر دَکِته. فرشته وه ره بااوته: «شه کَمِرِ دَوِند و شه کوش دَپوش.» پِطرُس هم این طی هاکارده. بعد فرشته وه ره بااوته: «شه قَوا ره شه دوش بییل و مِ دِمبال بِرو.» پِطرُسم وه دِمبالِ سَر زِندونِ جِم بیرون بُورده. پِطرُس باوِر نَکارده اونچی فرشته کانده، واقعیِ، بلکه فکر کارده رویا وینده. وِشون اَوِّلین و دِوّمین نگهوونونِ جِم بُگذِشتِنه و آهنی دَروازهِ پَلی بَرِسینه که شَهرِ سَمت واز بونِسه. دروازه خود به خود وِشونِ وِسه واز بَییه. وِشون بیرون بُوردِنه و هَمون طی که دَینه راه شینه، یِدَفه فرشته غِیب بَییه. پِطرُس وَختی سَرساب بَییه، بااوته: «اِسا دییه مطمئنِمه که خِداوند شه فرشته ره بَفرِسیه و مِ ره هیرودیسِ چَنگ و اون آزار اذیّتی که یَهودِ قوم وه توقع ره داشتِنه، نِجات هِدا.» وَختی پِطرُس اینِ بِفَهمِسه، مریِم، یوحنائه مَعروف به مَرقُسِ مارِ سِره بُورده. اونجه خَله مَردِم جَمع بَییه بینه و دَینه دِعا کاردِنه. وَختی پِطرُس سِرهِ درِ بَزو، یِتا کُلفِت که وه اِسمِ رودا بییه بییَمو تا درِ واز هاکانه. اون کُلفِت وَختی پِطرُسِ صِدا ره بِشناسیه، خِشالیِ جِم اینِ عَوِض درِ واز هاکانه، سِره دِله بورده و همه ره بااوته: «پِطرُس درِ پِشت اِیست هاکارده!» اون کُلفِتِ بااوتِنه: «خِل بَئی» ولی وَختی اون کُلفِتِ اِصرارِ بَدینه، بااوتِنه: «لابد وه فرشته ئه.» هَمون مووقه، پِطرُس یه سَره در زوئه. سَر آخِر، وَختی درِ واز هاکاردِنه و وه ره بدینه خَله تَعجِّب هاکاردِنه. پِطرُس شه دَسِ هِمراه اشاره هاکارده که ساکت بوئِن و تَعریف هاکارده که چی طی خِداوند وه ره زِندونِ جِم بیرون بیارده. بعد بااوته: «یَعقوب و بَقیه بِرارونِ این جَریانِ جِم باخَوِر هاکانین.» بعد یه جا دییه بُورده. وَختی صِواحی بَییه، سربازونِ میون بَلبَشو بَییه، چوون نَدونسِنه پِطرُسِ سَر چی بییَمو. هیرودیس دَستور هِدا همه جا، پِطرُسِ دِمبال بَگِردِن؛ و وَختی وه ره پی دا نکاردِنه سربازونِ جِم بازجویی هاکارده و وِشونِ بَکوشتِنِ حکمِ هِدا. بعد پِطرُس یَهودیهِ جِم قیصریهِ شَهر بُورده و چَن وَخت اونجه بَمونِسه. هیرودیس صور و صیدونِ شَهرِ مَردِم هِمراه غیظ هاکارده بییه. وِشون بْلاستوس، پادشاهِ دربارِ خِدمِتکارِ راضی هاکاردِنه تا هیرودیسِ پَلی بِیّن تا آشتی هاکانِن، چوون وِشونِ خِراک و مایَحتاج، هیرودیسِ مِلکِ جِم فِراهم بونِسه. یِتا معیّن روز، هیرودیس شه شاهانه لِواس دَپوشیه، تَختِ سَر هِنیشته و جَمیِّتِ وِسه سُخِنرانی هاکارده. مَردِم داد زونه: «این یِتا از خِدایونِ صِدائه، نا آدِمیِ صِدا!» دَرجا، خِداوندِ یِتا فرشته هیرودیسِ بَزو، اینِ وِسه که خِدا ره جِلال نِدا بییه. بعد کِرما وه تَنِ بَخُردِنه و وه بَمِرده. ولی خِدائه کِلام ویشتر و ویشتر پیش شییه و پخش بونِسه. وَختی بَرنابا و شائول شه مأموریتِ تِموم هاکاردِنه، اورشَلیمِ جِم بَردَگِردِسِنه و یوحنائه مَعروف به مَرقُسِ هَم شه هِمراه بیاردِنه. اَنطاکیهِ کلیسائه دِله پِیغَمبِرون و مَلِّمون دَینه: بَرنابا، شَمعونِ مَعروف به نیجِر، لوکیوسِ قیرَوانی، مَنائِن که هیرودیسِ حاکمِ ناتَنی بِرار بییه و شائول. مووقه ای که وِشون روزه بینه و دَینه خِداوندِ پرسِش کاردِنه، روح القدُس بااوته: «بَرنابا و شائولِ کاریِ که مِن وِشونِ اونِ وِسه دَعوت هاکاردِمه، سیوا هاکانین.» اون وَخت، بعد از روزه و دِعا، اون دِتائه سَر دَس بییِشتِنه و وِشونِ سَفِرِ وِسه راهی هاکاردِنه. این طی، اون دِتا که روح القُدُسِ طَرِفِ جِم بَفرِسی بَییه بینه، سِلوکیهِ بندر بُوردِنه و اونجه جِم کَشتیِ هِمراه قبرس بَرِسینه. وَختی سَلامیسِ شَهرِ دِله بُوردِنه، یَهودیونِ عبادتگاه هائه دِله خِدائه کِلامِ اِعلام هاکاردِنه. اونا یوحنائه معروف به مَرقُس هم شه هِمراه بَوِردِنه تا وِشونِ کُمِک هاکانه. وِشون تِمومِ جزیره ره بَگِردِسِنه تا پافوسِ شَهر بَرِسینه. اونجه یِتا یَهودی مَردی که وه اسم بارْ‌یِشوع بییه ره بَدینه، که دِراغی پِیغَمبِر و جادوگر بییه. وه رومِ فرموندار ’سِرگیوس پولُسِ‘ رَفِق بییه. فَرموندار که عاقلِ مَردی بییه، بَرنابا و شائولِ شه ‌پَلی دَعوِت هاکارده، چوون خواسه خِدائه کِلامِ بِشنُئه. ولی اون جادوگر - که وه اسم مَعنی عالم بییه- وِشونِ هِمراه مخالفت هاکارده و تَقِلّا کارده نییِله فرموندار ایمون بیاره. ولی شائول، که وه ره پولُس هم گاتِنه، روح القدسِ جِم پِر بَییه، اون مَردیِ چشِ دِله ره هارِشیه و بااوته: «تِ ای ابلیسِ وَچه، تِ ای تِمومِ خواری هائه دِشمِن، ای که مَکر و فریبِ جِم پِری! اینِ جِم که خِداوندِ راستِ راه ها ره وَل هاکانی، دَس نَکِشِنی؟ بَدون که خِداوندِ دَس، تِ بَزوئِنِ وِسه تِ سَرِ وَر دَره. اِسا کور بونی و تا چَن وَخت اِفتابِ نَویندی.» دَرجا، وه چِشا تیره و تار بَییه، شه دور چَرخ گِته و یه نَفِرِ دِمبال گِردِسه که وه دَسِ بَیره و راهِ وه ره سِراغ هاده. وَختی فَرموندار این جَریانِ بَدیئه، ایمون بیارده، چوون تعلیمی که خِداوندِ خَوِری دانهِ جِم بِهت هاکارده بییه. پولُس و وه هَمراهون دریائه راهِ جِم، از پافوس، پِرجه بوردِنه که پامفیلیهِ مَنطقهِ دِله بییه. ولی اونجه یوحنائه معروف به مرقس وِشونِ جِم سیوا بَییه و اورشَلیم بَردَگِردِسه. ولی وِشون پِرجهِ جِم رَد بَینه و اَنطاکیهِ پیسیدیهِ مَنطقه بَرِسینه. مِقدَّسِ شَنبهِ روز، عِبادَتگاهِ دِله بییَمونه و هِنیشتِنه. بعد از اینکه تورات و پِیغَمبِرونِ نوِشته ره بَخوندِسِنه، عِبادَتگاهِ رَئیسون وِشونِ وِسه پیغوم بَفرِسینه و بااوتِنه: «بِرارون، اگه گبی دارنِنی که مَردِمِ تَشویق کانده، بارین.» پولُس اِیست هاکارده و دَسِ هِمراه اشاره هاکارده، بااوته: «ای یهودی مَردِم و شِما اِی خِداترسون، گوش هادین! این یَهودِ قومِ خِدا، اَمه پییِرونِ انتخاب هاکارده و اَمه قومِ اون مووقه ای که وِشون مصرِ مِلکِ دِله غَریب بینه ره سَر بِلِند هاکارده و قِوَّتِ هِمراه وِشونِ اون مِلکِ جِم بیرون بیارده، و نَزیکِ چهل سال صَحرائه دِله وِشونِ تِحَمُّل هاکارده. وه بعد از اینکه هفتا قومِ که کَنعان دِله دَینه ره از بین بَوِرده اونائه مِلکِ، وِشونِ اِرثیه هِدا. این جریان حدود چهار صد و پنجاه سال طول بَکِشیه. «بعد از اون خِدا، تا سَموئیلِ پِیغَمبِرِ دوره، داوَرونِ وِشونِ هِدا. بعد وِشون یِتا پادشاه بَخواسِنه و خِدا، شائول، قِیسِ ریکا، بِنیامینِ قَبیلهِ جِمِ وِشونِ هِدا، که چِهل سال حکومت هاکارده. بعد از این که شائول برکِنار بَییه، داوودِ انتخاب هاکارده تا وِشونِ پادشاه بَووه، و وه خَوِری شِهادت هِدا و بااوته: مِن داوود یِسیِ ریکا ره مَردی بَدیمه که خَله مِ دِل نیشِنه؛ وه تِمومِ مِ خواسه ره به‌جا یارنه.“ «خِدا طِبق شه وَعده، این مَردیِ نَسلِ جِم یَهودِ قومِ وِسه یِتا نِجات دَهنده یعنی عیسی ره بیارده. قبل از اینکه عیسی بیِّه، یحیی، تِمومِ یَهودِ مَردِمِ وِسه تووبهِ غسلِ تعمیدِ اِعلام کارده. وَختی یحیی شه خِدمِتِ تموم کارده، بااوته: ”مِ ره کی دوندِنی؟ مِن وه نیمِه؛ بلکه وه بعد از مِن اِنه و مِن حَتّی لایق نیمِه وه کوشِ بَندِ واز هاکانِم.“ «ای بِرارون، ای ابراهیمِ وَچونِ نَسل، و ای خِداترسونی که شِمه میون دَرِنه! این نِجاتِ پِیغوم، اَمه وسه بَفرِسی بَییه. چوون اورشَلیمِ مَردِم و وِشونِ گَت گَتِ، عیسی ره نِشناسینه و پیغمبِرونِ بااوته ها ره که هر مِقدَّسِ شنبه وِشونِ وِسه بَخوندِسه بونِسه ره نِفَهمِسِنه. وِشون وه مَحکوم هاکاردِنِ هِمراه پِیغَمبِرونِ بااوته ها ره به انجام بَرِسانینه. با اینکه وِشون هیچ دَلیلی، وه بَکوشتِنِ وِسه پی دا نکاردِنه، پیلاتُسِ جِم بَخواسِنه وه ره اِعدام هاکانه. و وَختی تِموم اونچی ره که وه خَوِری بَنوِشته بَییه بییه ره اِنجام هِدانه، وه ره صلیبِ جِم جِر بیاردِنه، مَقبَره دِله بییِشتِنه. ولی خِدا وه ره مِرده هائه جِم زِنده هاکارده. خَله روزا عیسی شه ره اونایی وِسه که وه هِمراه جَلیلِ جِم اورشَلیم بییَمو بینه، ظاهر هاکارده که اَلانِم وِشون، قومِ وِسه وه شاهِدونِنه. «اِسا اِما این خَوِرِ خِشِ شِما ره دِمبی که خِدا اونچی که اَمه پییِرونِ وَعده هِدا بییه ره، عیسیِ زنده هاکاردِنِ هِمراه، اَمه وِسه که وه وَچونِمی وفا هاکارده. هَمون‌طی که دِوّمین مزمورِ دِله بَنوِشته بَییه: ”تِ مِ ریکائی؛ اَمروز، مِن تِ ره مولود هاکاردِمه.“ «خِدا وه ره مِرده هائه جِم زِنده هاکارده تا دییه فِسادِ بَرنَگِرده، خِدا این طی بااوته: «‌”مِن مِقَدَّس و مطمئنِ برکاتِ که داوودِ وَعده هِدا بَییه، شِما ره دِمبه.“ و همین طی هم یِتا دییه مزمورِ دِله گانه: «تِ نییِلنی تِ مِقَدَّس، فسادِ بَوینه.“ «داوود بعد از اون که خِدائه ارادهِ هِمراه شه دورهِ مَردِمِ خِدمِت هاکارده، بَمرده و شه اَجدادِ مِلحق بَییه و فسادِ بَدیئه. ولی اونی که خِدا وه ره زنده هاکارده، فِسادِ نَدیئه. «پَس، ای بِرارون، بَدونین که این مَردیِ طریق گِناهونِ آمِرزش شِما ره اِعلام بونه. اِسا هر کی عیسی ره ایمون بیاره، وه تِوَسُط صالح بِشمارِسه بونه، هر اونچیِ دِله که نَتونِسینی موسیِ شَریعَت تِوَسُط صالح بِشمارِسه بَوّین. پَس مواظب بوئین پیغمبِرونِ این بَنوِشته شِمه سَر نَییه که گانه: «هارِشین، ای کِسایی که مسخره کاندینی، بِهت هاکانین و نابود بَووین، چوون شِمه روزگارِ دِله کاری کامبه، که هر چی اونِ شِمه وِسه تَعریف هاکانِن هیچ وَخت باوِر نَکاندِنی.“ وَختی پولُس و بَرنابا عِبادَتگاهِ جِم بیرون شینه، مَردِم وِشونِ جِم خواهش هاکاردِنه که شنبه بعدی هم این جَریانِ خَوِری وِشونِ وِسه گَب بَزِنِن. بَعدِ از اینکه جَمیِّت، عِبادَتگاهِ جِم بوردِنه، یَته خَله یَهودیون و اون خداپَرِسِ مَردِم که یَهودی بَییه بینه، پولُس و بَرنابائه دِمبال راه دَکِتِنه. پولُس و بَرنابا این دَسهِ هِمراه گَب بَزونه و وِشونِ تَشویق کاردنه که خِدائه فِیضِ دِله اِدامه هادِن. شنبه بعدی، حِدوداً، تِمومِ شَهرِ مَردِم جَمع بَینه تا خِداوندِ کِلامِ بشنُئِن. ولی وَختی یَهودیون جَمیِّتِ ها ره بَدینه، حَسودیِ جِم پِر بَینه و بی‌ حِرمتیِ هِمراه هر چی پولُس گاته ره مخالفت هاکاردِنه. اون وَخت پولُس و بَرنابا جرأتِ هِمراه بااوتِنه: «لازم بییه خِدائه کِلام قبل از همه شِمه وِسه بااوته بَووه. ولی وَختی اونِ رد هاکاردینی و شه ره اَبدی زندگیِ لایق نَدونِسینی، پَس اَلان اِما غیریهودیونِ سَمت شومبی. چوون خِداوند اِما ره این طی بااوته که: ”مِن تِ ره غیر یَهودیونِ وِسه نور بِساتِمه، تا نِجاتِ دِنیائه چهار سوک بَرِسونی. “ وَختی غیرِ یَهودیون اینِ بِشنُسِنه، خِشال بَینه و خِداوندِ کِلامِ حِرمت بییِشتِنه؛ و اونایی که اَبدی زندگی وِسه انتخاب بَییه بینه، ایمون بیاردِنه. این طی خِداوندِ کِلام تِمومِ اون مَنطقهِ دِله دَپیته. ولی یَهودیون، متعصب و سَرشناس زَن ها و شَهرِ مَردا که رَهبِر بینه ره تحریک هاکاردِنه و وِشون، پولُس و بَرنابا ره آزار اذیّت هاکاردِنه. پَس پولُس و بَرنابا ره اون مَنطقهِ جِم بیرون هاکاردِنه. وِشون هم اون شَهرِ خاکِ شه لینگائه جِم، بَتِکاندینه و قونیهِ شَهر بُوردِنه. شاگِردون روح القدس و خِشالیِ جِم پِر بینه. پولُس و بَرنابا قونیهِ شَهرِ دِله هم، یَهودِ عِبادَتگاهِ دِله بُوردِنه و جوری گَب بَزونه که یَته خَله یَهودیون و یونانیون، ایمون بیاردِنه. ولی یهودیونی که ایمون نیارده بینه، غیرِ یَهودیونِ تَحریک هاکاردِنه و وِشونِ فِکرِ، بِرارونِ علیه، مَسموم هاکاردِنه. پَس پولُس و بَرنابا خَله زِمون اونجه بمونِسِنه و جِرأتِ هِمراه خِداوندِ وِسه گَب بَزونه، خِداوندی که وِشونِ قِوَّت هِدا تا نشونه ها بیارِن و معجزات هاکانِن، این طی شه فِیض بَخشِ پیغومِ تأیید کارده. اون شَهرِ مَردِم دِ دَسه بَینه؛ یه دَسه، یَهودیونِ طَرِفدار بینه و یه دَسه، رَسولونِ طَرِفدار. وَختی غیرِ یَهودیون و یَهودیون، شه گَت گَتِ هِمراه تَصمیم بَییتِنه که پولُس و بَرنابا ره آزار هادِن و سَنگسار هاکانِن، پولوس و برنابا این جَریانِ جِم خَوِردار بَینه، لِستْره و دِربِه که لیکائونیهِ شهرائه جِم بییه، و اونِ دورِ اَطراف مَنطقه فِرار هاکاردِنه و اونجه خِدائه خَوِرِ خِشِ اِعلام هاکاردِنه. لِستْره دِله یِتا مَردی نیشته بییه که نَتونسه شه لینگا ره تکون هاده و هیچ وَخت راه نَشی بییه، چوون مادر زادی چِلِخ بییه. وَختی که پولُس گَب زوئه، وه گوش دائه. پولُس وه ره زِل بَزو و بَدیئه این ایمونِ دارنه که شِفا بَیره. پولُس بِلِندِ صِدائه هِمراه وه ره بااوته: شه لینگِ سَر راس هِرِس!» اون مَردی بِلِند بَییه و راه دَکِته. وَختی مَردِم اونچیِ که پولُس هاکارده بییه ره بَدینه، لیکائونیِ زِوونِ هِمراه داد بَزونه: «خِدایون آدِمیِ واری اَمه میون جِر بییَمونه!» وِشون بااوتِنه برنابا ’زِئوس‘ و پولس ’هِرمِسِ‘. چوون پولُس بییه که گَب زوئه. زئوسِ کاهِن که وه مَعبِد شَهرِ دروازه بیرون بییه، چَن تا گوه و چَن دسه گُل شَهرِ دروازه پَلی بیارده؛ وه و جَمیِّت خواسِنه وِشونِ وِسه قِروونی هاکانِن. ولی وَختی اون دِتا رسول، یعنی برنابا و پولُس، این کفرِ بِشنُسِنه، شه یخه ره جِرت هِدانه و جَمیِّتِ دِله بُوردِنه، داد بَزونه که: «ای مَردِم، چه این طی کاندینی؟ اِما هم شِمه واری، آدِمِمی. اِما خَوِرِ خِشِ شِما ره دِمبی تا این بیخودی کارائه جِم دَس بَکِشین و زنده خِدا ره ایمون بیارین که آسِمون و زِمین و دریا و اونچی که اونائه دِله دَره ره خَلق هاکارده. قَبلاً خِدا تِمومِ قوم ها ره شه حال وِل هاکارده که هر کِدوم شه راهِ پِی بورِن، ولی با این حال شه ره بی شِهادت نییِشته؛ وه آسِمونِ جِم وارش بَفرِسییِن و پِر بارِ فصلهائه بِبَخشییِنِ هِمراه، شِما ره خواری هاکارده، خَله خِراک شِما ره هِدا و شِمه دِل ها ره خِشالیِ جِم پِر هاکارده.» حَتَّی این گَب هائه هِمراه هم، وِشون سختیِ هِمراه بَتونِسِنه مَردِمِ قِروونی هاکاردِنِ دَمِ بَیرِن. ولی یَهودیونی، اَنطاکیه و قونیهِ شهرائه جِم بییَمونه و مَردِمِ شه هِمراه همدَس هاکاردِنه، پولُسِ سَنگسار هاکاردِنه و این گَمونِ هِمراه که بَمِرده، وه ره شَهرِ جِم بیرون بَوِردِنه. ولی وَختی شاگِردون وه دور جَمع بَینه، پولُس بِلِند بَییه و شَهر بَردَگِردِسه. فِردائه اون روز، وه و بَرنابا دِربِهِ شَهرِ سَمت راه دَکِتِنه. وِشون اون شَهرِ دِله هم خَوِرِ خِشِ اِعلام هاکاردِنه و خَیلیا ره عیسیِ شاگرد هاکاردِنه. بعد به لِستْره و قونیه و اَنطاکیه بَردَگِردِسِنه. اون شهرهائه دِله شاگردونِ جانِ قِوَّت هِدانه، وِشونِ تَشویق کاردنه شه ایمونِ دِله بَمونِن و نصیحت کاردِنه که «وِنه خَله مِصیبت ها ره تِحَمُّل هاکانیم تا خِدائه پادشاهی دِله بُوریم.» وِشون هر کلیسائه دِله مَشایخی ره ایموندارونِ وِسه بییشتِنه و دِعا و روزهِ هِمراه وِشونِ خِداوندی که وه ره ایمون بیارده بینهِ دَس بِسپارِسِنه. بعد پیسیدیهِ مَنطقهِ جِم بُگذِشتِنه و پامفیلیهِ مَنطقهِ دِله بُوردِنه، وِشون پِرجهِ دِله خِدائه کِلامِ تَعلیم هِدانه و اونجه جِم، آتّالیا بوردِنه. آتّالیائه جِم کَشتیِ هِمراه، اَنطاکیه بَردَگِردِسِنه، هَمون‌جه که ایموندارون پولُس و بَرنابا ره خِدائه فیضِ دَس بِسپارِسه بینه تا اون کاری ره هاکانِن که اَلان اونِ اِنجام هِدا بینه. وَختی پولُس و برنابا اونجه بَرِسینه، کلیسائه آدِمونِ جَمع هاکاردِنه، اَی وِشونِ وِسه بااوتِنه که خِدا وِشونِ هِمراه چیا هاکارده و چی طی، ایمونِ دَرِ، غیرِ یَهودیونِ وِسه واز هاکارده. بعد شاگردونِ هِمراه خَله زِمون اونجه بمونِسِنه. ولی چَن نَفِر یَهودیهِ مَنطقهِ جِم اَنطاکیه بییَمونه، وِشون بِرارون تَعلیم دانه که: «اگه طِبق موسیِ شَریعَت خَتنِه نَووین، نَتوندِنی نِجات بَیرین.» پَس وَختی پولُس و برنابا خَله وِشونِ هِمراه مِخالِفت و بَحث هاکاردِنه، این طی قِرار بییِشتِنه که اون دِ تا، چَن نَفِرِ دییهِ هِمراه که وِشونِ جِم بینه اورشَلیم بورِن و این قضیه ره رَسولون و مشایخِ هِمراه در میون بییِلِّن. پَس کلیسا وِشونِ راهی هاکارده؛ وِشون وَختی دَینه فینیقیه و سامِرهِ جِم رَد بونِسِنه، اینِ خَوِری که چی طی غیرِ یَهودیون ایمون بیاردِنه، گَب بَزونه و تِمومِ بِرارون این خَوِرِ جِم خَله خِشالی هاکاردِنه. وَختی اورشَلیم بَرِسینه، کلیسا و رَسولون و مشایخ وِشونِ پیشواز بییَمونه. پولُس و بَرنابا هر اونچی خِدا وِشونِ دَسِ هِمراه هاکارده بییه ره وِشونِ بااوتِنه. ولی بَعضی از عُلِمائه فِرقه فریسی که ایمون بیارده بینه، بِلِند بَینه، بااوتِنه: «واجبِ که وِشون خَتنه بَووِن و وِشونِ دَستور هادِن که موسیِ شَریعتِ دارِن.» پَس رَسولون و مشایخ جَمع بَینه تا این قضیه ره بررسی هاکانِن. بعد از اینکه خَله بَحث هاکاردِنه، سَرآخِر پِطرُس بِلِند بَییه و وِشونِ بااوته: «ای بِرارون، شِما دوندِنی که اَوِّلین روزائه دِله، خِدا مِ ره شِمه میون انتخاب هاکارده تا غیرِ یَهودیون مِ زِوونِ جِم اِنجیلِ پیغومِ بشنُئِن و ایمون بیارِن. و خِدایی که دلِ جِم خَوِر دارنه، وِشونِ وِسه شِهادت هِدا و روح القُدُسِ وِشونِ هِدا، هَمون طی که اِما ره هِدا. خِدا وِشونِ میون و اَمه میون هیچ فرقی نییِشته، بلکه ایمونِ خاطِری، وِشونِ دلِ پاک هاکارده. پَس اِسا چه خِدا ره آزمود کاندینی و یِتا یوغ شاگردونِ گَردِن اییِلنِنی که نا اِما تونِسیمی اونِ بَکِشیم، نا اَمه پییِرون؟ چوون اِما ایمون دارمی که عیسیِ خِداوندِ فیضِ هِمراه نِجات بَییتیمی، هَمون طی که وِشون هم بَییتِنه.» بعد تِمومِ اونایی که اونجه جَمع بینه ساکت بَینه و بَرنابا و پولُسِ گَبِ گوش هِدانه. وِشون، نشونه ها و معجزاتی ره که خِدا‌ وِشونِ دَسِ هِمراه غیرِ یَهودیونِ میون هاکارده بییه ره گاتِنه. وَختی وِشونِ گَب ها تِموم بَییه، یَعقوب بااوته: «ای بِرارون، مِ گَبِ گوش هادین! شمعونِ پِطرُس بااوته که چی طی خِدا اَوِّلین کَش غیرِ یَهودیونِ لِطف هاکارده، وِشونِ دِله یِتا قومِ شه وِسه انتخاب هاکارده. این دِرِس هَمونیِ که عاموسِ پیغمبِرِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «‌”بعد از این، بَرگِردِمبه و داوودِ خیمه که له بورده ره از نُو سازِمبه؛ اَت کَش دییه وه خِرابی ره گِرمه، و اونِ اَوِّلِ کَشِ واری کامبه، تا اونایی که آدِمِ نَسلِ جِم به جا بَمونِسِنه، و تِمومِ غیرِ یهودیونی که مِ اسمِ شه سَر دارنِنه، خِداوندِ دِمبال بَگِردِن. خِداوند گانه، خِداوندی که: این چیا ره از قدیم مَعلوم هاکارده.“ «پَس مِ نَظِر اینِ، اونایی که، غیر یَهودیونِ جِم خِدائه سَمت بَرگِردِنِنه ره زَحمِت نَدیم. ولی وِنه یِتا نامهِ دِله وِشونِ جِم بِخوائم که بِت‌هائه قِروونی خِراک، زِنا، خفه بَییهِ حیوونونِ گوشت و خونِ جِم دوری هاکانِن. چوون از قدیم موسی هَر شَهرِ دِله کِسایی ره داشته که وه ره موعظه هاکانِن، هَمون طی که هر مِقدَّسِ شنبه وه نوشته ها ره عبادتگاه هائه دِله خوندِنِنه.» پَس رَسولون و مشایخ، تِمومِ کلیسائه هِمراه تَصمیم بَییتِنه شه دِله مَردایی ره انتخاب هاکانِن و وِشونِ پولُس و بَرنابائه هِمراه اَنطاکیهِ شَهر بَفرِسِن. پَس یهودائه مَعروف به بَرسابا و سیلاسِ که بِرارونِ دِله رَهبِر بینه ره، انتخاب هاکاردِنه. بعد یِتا نامه ‌وِشونِ دَس هِدانه، که بنوشته بَییه: اِما بِرارونِ طَرِف جِم هم رَسولون و هم مشایخ، غیریهودِ بِرارونِ وِسه که اَنطاکیه، سوریه و کیلیکیهِ دِله دَرِنی، سِلام! از اونجه که بِشنُسیمی که کِسایی اَمه میونِ جِم، بی این که اَمه جِم دَستوری دارِن، بییَمونه و شِما ره شه گَب هائه هِمراه نارِحَت هاکاردِنه و باعث بَینه شِمه فِکر پریشون بَووه. پَس اِما یَک دِل این طی صِلاح بَدیمی که مردایی ره اِنتخاب هاکانیم و وِشونِ شه عزیزون، بَرنابا و پولُسِ هِمراه، شِمه پَلی بَفرِسیم، این مردایی هِمراه که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ اسمِ خاطِری، شه جانِ شه دسِ دِله بییِشتِنه. پَس یَهودا و سیلاسِ شِمه پَلی بَفرِسیمی تا گَبِ هِمراه شِما ره این کارائه جِم خَوِردار هاکانِن. اِما و روح القُدُس، این طی صِلاح بَدیمی که باری شِمه دوشِ سَر نییِلیم، به جِز اینا که ضرورینه بت هائه قِروونی خِراک و خون و خفه بَییه حیوونونِ گوشت و زِنائه جِم دوری هاکانین. اگه اینائه جِم دوری هاکانین، خوارِنی. سِلامت بوئین» پَس وِشون راهی بَینه، اَنطاکیهِ شَهر بُوردِنه. اونجه کلیسائه آدِمونِ جَمع هاکاردِنه، نامه ره بَرِسِندینه. وَختی وِشون نامه ره بَخوندِسِنه، اونِ دلگرمِ پِیغومِ جِم خِشال بَینه. یَهودا و سیلاس هم که پِیغَمبِر بینه، یَته خله گَب هائه هِمراه، بِرارونِ تَشویق هاکاردِنه و قِوَّت هِدانه. یَهودا و سیلاس چَن وَخت اونجه بَمونِسِنه، و بَعد بِرارون وِشونِ به ‌سِلامت راهی هاکاردِنه تا شه بفرسیه هائه پَلی بَردَگِردِن. ولی پولُس و برنابا اَنطاکیهِ دِله بَمونِسِنه وِشون دییه ایموندارونِ هِمراه خِداوندِ کِلامِ تَعلیم دانه و اِعلام کاردِنه. بعد از چَن وَخت، پولُس، بَرنابا ره بااوته: «اون شهرهایی که خِداوندِ کِلامِ اونجه اِعلام هاکاردیمی، بَردَگِردیم و بِرارونِ سَر بَزِنیم تا بَوینیم چه وَضعی دارنِنه.» بَرنابا خواسه یوحنائه معروف به مَرقُس هَم وِشونِ هِمراه بوره، ولی پولُس صِلاح نَدیئه کِسی که پامفیلیهِ دِله وِشونِ تینا بییِشته و شه هَمکاری ره اِدامه نِدائه ره شه هِمراه بَوِره. اونجه پولُس و بَرنابائه میون بَدجور اِختلاف دَکِته که هَمدییه جِم سیوا بَینه. برنابا، مَرقُسِ بَییته و دریائه راهِ جِم قِبرس بوردِنه؛ ولی پولُس، سیلاسِ بَییته و بِرارونِ دَس هِدا و خِداوندِ فیضِ هِمراه، سَفِر بورده. پولُس وَختی دَییه سوریه و کیلیکیهِ جِم رَد بونِسه، کلیساها ره تَقویت کارده. پولُس اَوِّل دِربِه و بعد لِستْرهِ شَهر بُورده. اونجه یِتا شاگِرد که وه اسمِ تیموتائوس بییه زندگی کارده که وه مار یَهودی و ایموندار بییه، ولی وه پییِر یونانی بییه. لِستْره و قونیهِ دلهِ، بِرارون وه خواری ره گاتِنه. پولُس چوون خواسه وه سَفِرِ دِله وه ره هِمراهی هاکانه، یَهودیونِ خاطِری که اون مَنطقهِ دِله زندگی کاردِنه، وه ره خَتِنه هاکارده، چوون همه دونِسِنه وه پییِر یونانیه. وِشون وَختی از شَهری یِتا دییه شَهر شینه، اون قانوناییِ که رَسولون و مشایخ، اورشَلیمِ دِله بااوته بینه ره مَردِمِ گاتِنه تا اونا ره رعایت هاکانِن. پَس، کلیساها، ایمونِ دِله قِوَّت گِتِنه و هر روز وِشونِ تعداد ویشتر بونِسه. بعد، وِشون فْریجیه و غَلاطیهِ مَنطقهِ سراسرِ چرخ بَزونه، چوون روح القُدُس وِشونِ از اینکه کِلامِ، آسیائه مَنطقهِ دِله بَرِسونِن مَنع هاکارده بییه. وَختی میسیهِ مَنطقهِ دِله بَرِسینه، تَقِّلا هاکاردِنه بیطینیه بورِن، ولی عیسیِ روح وِشونِ اِجازه نِدا. اینِ وِسه، میسیهِ جِم رَد بَینه و تْروآسِ شَهر بُوردِنه. شوِ مووقه، پولُس رویائه دِله بَدیئه که یِتا مَقدونی مَردی وه پیش اِیست هاکارده و وه ره اِلتماس کانده «مقدونیه بِرو و اِما ره کُمِک هاکان.» پولُس وَختی این رویا ره بَدیئه، دَرجا مَقدونیه بوردیمی چوون مِطمئن بَیمی خِدا اِما ره صدا هاکارده تا انجیلِ خَورِ خِشِ وِشونِ هادیم. پَس، کَشتیِ هِمراه یه راس تروآسِ شَهرِ جِم، ساموتْراکی جزیره بُوردیمی، و فِردائه اون روز نیاپولیس بَرِسیمی. از اونجه فیلیپیِ شَهر بوردیمی که یِتا از شهرایی بییه که رومیون اونجه زندگی کاردِنه و مقدونیهِ خاکِ دِله دَییه، و چَن روز اون شَهرِ دِله بَمونِسیمی. مِقدَّسِ شنبه روز شَهرِ جِم بیرون بییَمومی و یِتا رودخانهِ وَر بُوردیمی، این اِنتِظارِ هِمراه که اونجه یِتا جا دِعائه وِسه دَره. پَس هِنیشتیمی و زَن هایی که اونجه جَمع بَییه بینهِ هِمراه گَب بَزومی. وِشونِ میون یِتا خداپَرِسِ زِنا، تیاتیرائه شَهرِ جِم دَییه که اَمه گَب ها ره گوش دائه. وه اسم لیدیه بییه و اَرغِوونی پارچه‌ که خَله گِرون بییه ره روته. خِداوند وه دلِ واز هاکارده تا پولُسِ پِیغومِ گوش هاده. وَختی لیدیه شه خانِواده هِمراه غسلِ تَعمید بَییته، خَله اِصرار هاکارده و اِما ره بااوته: «اگه باوِر دارنِنی که خِداوندِ ایمون بیاردِمه، بِئین و مِ سِره دِله بَمونین.» سَرآخِر وه خواسهِ تَسلیم بَیمی. اَت کَش اون محلّی که هَمِش دِعا کاردیمی، شیمی، یِتا کُلفِتِ بَربَخُردیمی که غیبگوِ روح داشته و فالگیریِ هِمراه شه اَربابونِ خَله سُود رِسِندیه. وه اِما و پولُسِ دِمبال اییَمو و دادِ هِمراه گاته: «این مَردا، خِدائه مِتعالِ خادِمِنه و نِجاتِ راهِ شِما ره اِعلام کاندِنه.» وه خَله روزا این طی کارده. سرآخِر پولُسِ صبر ‌سَر بییَمو و بَردَگِردِسه اون روحِ بااوته: «به اسمِ عیسیِ مَسیح تِ ره دَستور دِمبه این کیجائه جِم بیرون بِئی!» هَمون لَحظه، روح وه جِم بیرون بییَمو. ولی اون کُلفِتِ اربابون وَختی بَدینه وِشونِ کسب و کاسبی به باد بورده، پولُس و سیلاسِ بییتِنه و وِشونِ سَرکَش هاکاردِنه و شَهرِ میدونِ دِله رَئیسونِ پَلی بَوِردِنه. پَس وِشونِ قاضیونِ پَلی بیاردِنه و بااوتِنه: «این مَردا یهودینه و اَمه شَهرِ آشوب بَکِشینه. رَسم و رسوم هایی ره تبلیغ کاندنه که اونائه قبول هاکاردِن و به‌جا بیاردِن، اِما رومیونِ وِسه جایز نییه.» مَردِم پولُس و سیلاسِ هجوم بیاردِنه و وِشونِ هِمراه هَمدَس بَینه. و قاضیون دَستور هِدانه وِشونِ لِواسا ره دَر بیارِن و وِشونِ چُو بَزِنِن. وَختی وِشونِ یَته خَله چُو بَزونه، وِشونِ زِندونِ دِله دِم هِدانه و زندونبونِ دَستور هِدانه خَله وِشونِ مواظب بوئه. وَختی زندونبون این دَستورِ بَییته، وِشونِ دِله دیمِ زِندونِ دِله بَوِرده و وِشونِ لینگِ دارکینگهِ کَش زَنجیلِ هِمراه دَوِسه. نصفِ شو، پولُس و سیلاس دَینه دِعا کاردِنه و سرودِ هِمراه خِدا ره پَرَسش کاردِنه و بَقیهِ زندونیون هم وِشونِ گوش دانه که یِدَفه یِتا گَتِ زِمین‌لرزه‌ دَکِته، جوری که زِندونِ پِی، ‌لَرزه دَکِته و دَرجا زِندونِ دَرها واز بَییه و تِمومِ زنجیل ها واز بَینه. زندونبون بیدار بَییه، وَختی زِندونِ واز بَییه دَرِ بَدیئه، شَمشیر بَکِشیه تا شه ره بَکوشه، چوون خیال کارده زندونی ها فِرار هاکاردِنه. ولی پولُس بِلِندِ صِدائه هِمراه، بااوته: «شه ره صَدِمه نَزِن، که اِما همه اینجه دَرِمبی!» زندونبون لَمپا بَخواسه و هُل هُلی زِندونِ دِله بُورده و هَمون طی که تَرسِ جِم لَرزِسه پولُس و سیلاسِ لینگ دَکِته. بعد، پولُس و سیلاسِ بیرون بیارده و بَپِرسیه: «آقایون، چی هاکانِم تا نِجات بَیرِم؟» وِشون جِواب هِدانه: «عیسی مَسیحِ خِداوندِ ایمون بیار که تِ و تِ خانِواده نِجات گِرنِنی.» بعد خِداوندِ کِلامِ وه وِسه و تِمومِ اونایی که وه سِره دِله دَینهِ وِسه بااوته. هَمون مووقه از شو، زندونبون وِشونِ بیرون بیارده، وِشونِ زخما ره بَشُسه، و دَرجا وه و تِمومِ وه خانِواده تَعمید بییتِنه. وه وِشونِ شه سِره بَوِرده و وِشونِ وِسه سِفره پهن هاکارده. وه و تِمومِ وه خانِواده اینِ جِم که خِدا ره ایمون بیارده بینه خَله خِشال بینه. ولی وَختی روز بَییه، قاضیون مأمورونی، زندونبونِ پَلی بَفرِسینه، بااوتِنه: «اون مَردا ره آزاد هاکان!» زندونبون پولُسِ این پیغومِ جِم خَوِردار هاکارده و بااوته: «قاضیون دَستور هِدانه که شِما ره آزاد هاکانِم. پَس الان بیرون بِئین و بورین به‌سِلامِت.» ولی پولُس وه جِواب بااوته: «اِما که رومِ تابعیتِ دارمی ره بی محاکمه و همهِ چِشِ پَلی چو بَزونه و زِندونِ دِله دِم هِدانه. اِسا خوانِنه یواشِکی اِما ره آزاد هاکانِن؟ اَصلاً! بییِل شه بِیّن و اِما ره اینجه جِم بیرون بیارِن.» مامورون اینِ قاضیونِ بااوتِنه، وِشون وَختی بِشنُسِنه که پولُس و سیلاس رومِ تابعیتِ دارنِنه، خَله بَتِرسینه پَس بییَمونه، وِشونِ جِم عِذرخواهی هاکاردِنه و تا زِندونِ بیرون وِشونِ هِمراهی هاکاردِنه، خواهش هاکاردِنه که شَهرِ جِم بورِن. وِشون بعد از این که زِندونِ جِم بیرون بوردِنه، لیدیهِ سِره بُوردِنه. اونجه، بِرارونِ بَدینه و وِشونِ تَشویق هاکاردِنه. بعد اونجه جِم بوردِنه. پولُس و سیلاس آمْفیپولیس و آپولونیائه شهرائه جِم بُگذِشتِنه و تِسالونیکیِ شَهر بییَمونه، که اونجه یَهودیونِ عبادتگاه بییه. پولُس طبقِ شه عادت عبادتگاه بُورده، وه سه تا مِقدَّسِ شنبه، وِشونِ هِمراه مِقَدَّسِ نوِشته هائه جِم، بحث کارده و توضیح دائه و دلیل یارده که وِنه مَسیح عِذاب بَکِشه و مِرده هائه جِم زنده بَووه. وه گاته: «این عیسی که وه ره شِما ره اِعلام کامبه، هَمون مَسیحِ موعودِ.» وِشونِ جِم بعضیا قانع بَینه که پولس و سیلاسِ مِلحق بَووِن. و همین طی یِتا گَتِ گروه خِداپَرَسِ یونانیون و سرشناسِ زَن هائه جِم یَته خَله وِشونِ مِلحق بَینه. ولی یَهودیون حَسودی هاکاردِنه و چَن تا شَریرِ آدِمونِ، بازارِ جِم، جَمع هاکاردِنه، اَت دسه لاتِ لوت راه دینگونه و شَهرِ دِله بَلوا هاکاردِنه. وِشون پولُس و سیلاسِ پی دا هاکاردِنِ وِسه یاسونِ سِره هجوم بَوِردِنه تا وِشونِ جَمیِّتِ دلهِ جِم بیرون بیارِن. ولی وَختی وِشونِ پی دا نکاردِنه، یاسون و بِرارونِ جِم بَعضی دییه ره شَهرِ حاکمونِ پَلی بَکِشِندینه و داد بَزونه که «این مَردا که تِمومِ دِنیا ره زیرِ رو هاکاردِنه، اِسا اینجه بییَمونه و یاسون، وِشونِ شه سِره بَوِرده. اینا همه، رومِ پادشاه قیصرِ دَستوراتِ جِم سَرپیچی کاندنه و مِدَّعینه که یِتا دییه پادشاه به اسم عیسی دَره.» وَختی مَردِم و شَهرِ حاکِمون اینِ بِشنُسِنه، پریشون بَینه. بعد یاسون و بقیهِ جِم ضمانت بَییته، وِشونِ آزاد هاکاردِنه. بِرارون شبونه، دَرجا پولُس و سیلاسِ بیریهِ شَهر راهی هاکاردِنه. وَختی وِشون اونجه بَرِسینه، یَهودیونِ عِبادَتگاهِ دِله بُوردِنه. این یَهودیون اون یَهودیونِ جِم که تِسالونیکیِ دِله دَینه نَجیب‌تر بینه، وِشون اِشتیاقِ هِمراه پِیغومِ قبول هاکاردِنه و هر روز مِقَدَّسِ نوِشته ها ره خوندِسِنه تا بَوینِن پولُس و سیلاسِ گَب خِدائه کِلامِ واری هَسه یا نا. این طی، یَهودیونِ جِم یَته خَله و سرشناسِ یونانی زَن ها و مردائه جِم هم یَته خَله ایمون بیاردِنه. وَختی تِسالونیکیِ یَهودیون بِفَهمِسِنه که پولُس بیریهِ دِله هم خِدائه کِلامِ اِعلام کانده، اونجه بُوردِنه و مَردِمِ تحریک هاکاردِنه و شَهرِ آشوب بَکِشینه. بِرارون دَرجا پولُسِ دریالوِ سَمت راهی هاکاردِنه، ولی سیلاس و تیموتائوس بیریهِ دِله بَمونِسِنه. اونایی که پولُسِ همراهی کاردِنه، وه ره تا آتِن بیاردِنه. بعد از اینکه پولُسِ جِم سیلاس و تیموتائوسِ وِسه دستور بَییتِنه که هر‌ چی تِندتر پولُسِ مِلحق بَووِن، اونجه جِم بوردِنه. اون مووقه که پولُس آتِنِ دِله اون دِ نَفِرِ اِنتِظارِ کَشیه، از اینکه ویندِسه شَهر، بِت هائه جِم پِرِ، وه روحِ غُصّه بَییته. اینِ وِسه، عِبادَتگاهِ دِله یَهودیون و خِداپَرَسِ یونانیون و هم هر روز شَهرِ میدونِ دِله اون مَردِمِ هِمراه هم که اونجه دَینه بَحث کارده. رَواقی و اپیکوریِ فیلسوفونِ جِم بعضیا هم وه هِمراه بحث کاردِنه. وِشونِ جِم بعضیا گاتِنه: «این مِفتِ گَب زَن چی خوانه باره؟» بَقیه گاتِنه: «انگاری غَریبِ خِدایونِ تبلیغ کانده.» چوون پولُس، عیسی و مِرده هائه زِنده بَیِّنِ خَوِری وِشونِ وِسه گَب زوئه. بعد پولُسِ بَییتنه، ’آریوپاگوسِ‘ دِله که یِتا کِچیکِ تپه، آتِنِ دِله بییه و مَردِم اونجه جَمع بونِسِنه بَوِردِنه و وه ره بااوتِنه: «تومبی بَدونیم این جدیدِ تعلیمی که تِ دِنی، چیه؟ تِ گَب اَمه گوش عجیب اِنه. پَس خوامبی وه مَعنی ره بَدونیم.» تِمومِ آتِنیون و غریبه هایی که اونجه زندگی کاردِنه، کاری نِداشتنه به جِز این که شه وَختِ تازه عقایدِ گَب بَزوئِنِ سَر بییِلّن. پَس پولُس «آریوپاگوسِ» میون اِیست هاکارده و بااوته: «ای آتِنِ مَردا، مِن شِما ره هر لَحاظِ جِم خَله دیندار بَدیمه. چوون وَختی که شَهرِ دِله گِردِسِمه و اونچی ره که شِما پَرِسش کاردینی ره بَدیمه، یِتا قِروونگاه پی دا هاکاردِمه که اونِ سَر بَنوِشته بَییه بییه: ”تَقدیم به خِدایی که هَمتی بِشناسی نَییه “. اِسا مِن اونچیِ که شِما اونِ نِشناسِنِنی و پَرَسِش کاندینی ره شِما ره اِعلام کامبه. «خِدایی که دِنیا و هر اونچی، اونِ دِله دَره ره خَلق هاکارده، آسِمون و زِمینِ صاحابِ، و مَعبِدایی که آدِمیِ دَسِ جِم بِساته بَییهِ دِله زندگی نَکانده. آدِمیِ دَس نَتونده وه ره خِدمِتی هاکانه، جوری که گانی یه چیِ مِحتاج بوئه، چوون شه وه ئه که تِمومِ آدِمونِ زندگی و نَفَس و هر چیِ دییه ره بِبَخشیه. وه تِمومِ مَردِمِ یِتا آدِمِ جِم به وجود بیارده تا تِمومِ زِمینِ دِله زندگی هاکانِن؛ و وِشونِ وِسه تعیین بَییه وَخت و وِشونِ زندگیِ مَحَلِ حَد و حدودِ تعیین هاکارده. تا مَردِم خِدائه دِمبال بَگِردِن و شاید وه دِمبال بورِن، وه ره پی دا هاکانِن، هر چَن خِدا اِما هیچ کِدومِ جِم دور نییه. چوون وه دِله ئه که زندگی و حرکِت و هَستی دارمی؛ هَمون طی که شه شِمه شاعرونِ جِم بعضیا هم بااوتِنه که حَییقَتاً وه نَسلِ جِم هَسِنه. «اِسا که خِدائه نَسلِ جِم هَسیمی، خوار نییه این طی فکر هاکانیم که خِدابییَن، طِلا یا نِقره یا سَنگِ واریِ، یِتا مجسمه واری که آدِمیِ هنر و خیالاتِ هِمراه، بَتِراشی بَییه بوئه. قَدیم، خِدا این طی نادونیِ جِم چِش پوشی کارده. ولی اَلان تِمومِ مَردِمِ، اِسا هر جا که دَرِنه ره دستور دِنه که توبه هاکانِن. چوون که وه یِتا روزِ تعیین هاکارده که اونِ دلهِ اون آدِمِ طریق که مَعین هاکارده، دِنیا ره عِدالَتِ هِمراه داوِری کانده، و وه ره مِرده هائه جِم زنده هاکاردِنِ هِمراه، همه ره این جَریانِ جِم مِطمَئِن هاکارده.» وَختی وِشون مِرده هائه زِنده بَیِّنِ خَوِری، بِشنُسِنه، بَعضیا پوزخن بَزونه، ولی بَقیه بااوتِنه: «اِما اَی هم تِ جِم این جَریانِ خَوِری اِشنُمبی.» پَس پولُس وِشونِ جَمع جِم بورده. ولی چَن نَفِر وه ره مِلحق بَینه و ایمون بیاردِنه. و وِشونِ میون دیونیسیوس، که ’آریوپاگوسِ‘ دَسهِ جِم بییه، یِتا زِنا به اسم داماریس، و چَن نَفِر دییه هم، اون دَسهِ جِم بینه. بعد از این، پولُس آتِنِ جِم، قُرِنتُسِ شَهر بُورده. اونجه یِتا یَهودی مَردیِ هِمراه، که وه اسم آکیلا بییه آشنا بَییه. آکیلا، پونتوسِ مَنطقهِ جِم بییه. وه شه زنا پْریسکیلائه هِمراه تازه ایتالیائه جِم بییَمو بییه، چوون رومِ امپراطور کْلودیوس دَستور هِدا بییه که تِمومِ یَهودیون رومِ جِم بورِن. پولُس وِشونِ بدیئِنِ وِسه بُورده، و اینِ خاطِری که وه هم وِشونِ واری چادِر‌ دوته، وِشونِ پَلی بَمونِسه و کارِ مَشغول بَییه. پولُس هر مِقدَّسِ شَنبه، عِبادَتگاهِ دِله یَهودیون و یونانیونِ هِمراه بَحث کارده و تَقِلّا کارده وِشونِ قانع هاکانه. وَختی سیلاس و تیموتائوس مَقدونیهِ جِم بییَمونه، پولُس تِمومِ شه وَختِ، خِدائه کِلامِ وِسه بییشته بییه، یَهودیونِ شِهادت دائه که مَسیحِ موعود هَمون عیسیِ. ولی وَختی یَهودیون، پولُسِ هِمراه مِخالفت هاکاردِنه و عیسی ره ناسِزا بااوتِنه، پولُس اون شَهرِ گردِ خاکِ شه لِواسِ جِم بَتِکاندیه و وِشونِ بااوته: «شِمه خون شه شِمه گَردِن دَووه! مِن تقصیرکار نیمه. از این بعد، غیریهودیونِ پَلی شومبه.» بعد عِبادَتگاهِ جِم بیرون بورده و تیتوس یوستوسِ سِره بورده، که خداپَرِسِ آدِمی بییه و عِبادَتگاهِ پَلی سِره داشته. ولی عبادتگاه رئیس کْریسپوس، تِمومِ شه خانوادهِ هِمراه خِداوندِ ایمون بیاردِنه. همین طی هم قُرِنتُسِ اَهالیِ جِم خَیلیا وَختی پیغومِ بِشنُسِنه، ایمون بیاردِنه و غسل تَعمید بَییتِنه. یِتا شو خِداوند رویائه دِله پولُسِ بااوته: «نَتِرس! گَب بَزِن و ساکت نَواش! چوون مِن تِ هِمرامه و هیچ کی نَتونده شه دَسِ دراز هاکانه تا تِ ره صَدِمه بَزِنه، چوون این شَهرِ دِله خَله آدِم دارمه.» پَس، پولُس یه سال و نیم اونجه بَمونِسه و خِدائه کِلامِ وِشونِ تَعلیم هِدا. ولی اون مووقه که گالیو، اَخائیهِ مَنطقه حاکم بییه، یَهودیون هَمدَس بَینه، پولُسِ سَر دَکِتِنه و وه ره مَحکمه بیاردِنه، وِشون بااوتِنه: «این آدِم مَردِمِ قانع کانده خِدا ره یِتا رَوِشی هِمراه که خلافِ شَریعتِ پَرَسِش هاکانِن.» بعد وَختی پولُس خواسه گَب بَزِنه، گالیو یَهودیونِ بااوته: «ای یَهودیون اگه جرم یا بَدجورِ جنایِتی در کار بییه، مِن دلیلی داشتِمه شِمه شکایتِ گوش هادِم. ولی از اونجه که شِمه دَعوا مرافه کَلِمات و اسمها و شِمه شَریعتِ مسئله هَسِّه، پَس شه شِما اونِ بررسی هاکانین. مِن نِخوامبه این طی چیائه خَوِری داوِری هاکانِم.» پَس وِشونِ، داوِریِ تَختِ پلیِ جِم بیرون هاکارده. تِمومِ وِشون عبادتگاه رئیس سوسْتِنِسِ سَر دَکِتِنه و وه ره حاکمِ تَختِ روب رو بَزونه. ولی گالیو هیچ کِدوِم از اینا ره اَهمیَّت نِدا. پولُس بعد از اینکه خَله زِمون قُرِنتُسِ دِله بَمونِسه، بِرارونِ هِمراه خِداحافظی هاکارده و دریائه راهِ جِم، سوریه بورده. این سَفِرِ دِله، پْریسکیلا و آکیلا هم وه هِمراه دَینه. پولُس کِنخْریه دِله شه کلّه ره بَتِراشیه، چوون این طی نَذر هاکارده بییه. وَختی اَفِسُسِ شَهر بَرِسینه، پولس شه هَمسَفِرونِ جِم سیوا بَییه و شه، عبادتگاه بُورده، یَهودیونِ هِمراه بَحث هاکارده. اون مووقه که وِشون پولُسِ جِم بَخواسِنه یه ذِره ویشتر وِشونِ هِمراه بَمونه، پولُس قَبول نَکارده و وِشونِ هِمراه خِداحافظی هاکارده، بااوته: «اگه خِدا بِخوائه اَی دِواره شِمه پَلی اِمبه.» بعد یِتا کَشتی سِوار بَییه و اَفِسُسِ جِم بورده. وَختی قیصریه دِله کَشتیِ جِم جِر بییَمو، بورده و کلیسائه مَردِمِ مِلاقات هاکارده بعد اَنطاکیهِ سَمت راه دَکِته. چَن وَخت اونجه بَمونِسه و اَی سَفِرِ راهی بَییه، وه تِمومِ غَلاطیه و فْریجیهِ مَنطقهِ جا به جا ره گِردِسه و تِمومِ شاگردونِ تَقویت کارده. اون روزا، یِتا یَهودی، که وه اسم آپولُس واِسکندریهِ جِم بییه، اَفِسُس بییَمو. وه سُخنرانی هاکاردِنِ دِله اِسّا بییه و مِقَدَّسِ نوِشته هائه ره خَله دونِسه؛ خِداوندِ راهِ دِله، آموزش بَییته بییه و روحِ حِرارتِ هِمراه گَب زوئه و ‌دِرِسیِ هِمراه عیسیِ خَوِری تَعلیم دائه، هر چَن فِقَط یحییِ تعمیدِ جِم خَوِر داشته. آپولُس جِرأتِ هِمراه یَهودیونِ عِبادَتگاهِ دِله گَب بَزوئِنِ شِروع هاکارده. ولی وَختی پْریسکیلا و آکیلا وه گَبِ بِشنُسِنه، وه ره یِتا گوشه بَکِشینه و خِدائه راهِ، دِرِستر وه ره سِراغ هِدانه. وَختی آپولُس قَصد هاکارده اَخائیهِ مَنطقه بوره، بِرارون وه ره تَشویق هاکاردِنه و شاگردونِ وِسه بَنوِشتِنه وه ره ‌گرمیِ هِمراه قبول هاکانِن. وَختی آپولُس اونجه بَرِسیه، اونایی که فیضِ جِم ایمون بیارده بینه ره خَله کُمِک هاکارده. چوون همهِ چِشِ پَلی یَهودیونِ هِمراه بَحث کارده و وِشونِ عقایدِ قِوَّتِ هِمراه رَد کارده، و مِقَدَّسِ نوِشته هائه هِمراه ثابت کارده که مَسیحِ موعود هَمون عیسیِ. ولی مووقه ای که آپولُس قُرِنتُسِ شَهرِ دِله دَییه، پُولس بعد از اینکه اون مَنطقهِ خِشکی راهِ جِم بُگذِشته، اَفِسُسِ شَهر بَرِسیه. اونجه چَن تا شاگرد پی دا هاکارده و وِشونِ جِم بَپِرسیه: «اون مووقه که ایمون بیاردینی، روح القُدُس بَییتینی؟» وِشون بااوتِنه: «نا، اِما حَتّی نِشنُسیمی که روح القدس هم دَره.» پولُس وِشونِ بااوته: «پَس بر چه اساسی غسلِ تَعمید بَییتینی؟» وِشون بااوتِنه: «یحییِ تَعمید.» پولُس بااوته: «یحیی اونایی که تووبه کاردِنه ره تَعمید دائه. وه قومِ گاته، اونی که بَعدِ از وه اِنه ره ایمون بیارین، یَعنی عیسی ره.» وِشون وَختی اینِ بِشنُسِنه، به اسم عیسیِ خِداوند تَعمید بییتِنه. و مووقه ای که پولُس، وِشونِ سَر دَس بییِشته، روح القدس‌ وِشونِ وِسه بییَمو و وِشون یِتا دییه زِوونِ هِمراه گَب بَزونه و نَبِوّت هاکاردِنه. اون مَردا، حدودِ دِوازده نَفِرِ بینه. بَعد پولُس یَهودیونِ عبادتگاه بُورده، اونجه سه ماه جِرأتِ هِمراه گَب زوئه و خِدائه پادشاهیِ خَوِری بَحث کارده و وِشونِ قانع کارده. ولی بعضیا سَرسختی کاردِنه و ایمون نیاردِنه و همهِ چِشِ پَلی اَهلِ، ’طریقتِ‘ بَد گاتِنه. پَس پولُس شه شاگردونِ بَییته و وِشونِ جِم دور بَییه، و تِمومِ روز، تیرانوسِ مدرسهِ دِله بحث کارده و گَب زوئه. دِ سال همین طی بُگذِشته و این مُدّتِ دِله، تِمومِ آسیائه مَنطقهِ مَردِم، چه یهودی و چه یونانی، خِداوندِ کِلامِ بِشنُسِنه. خِدا پولُسِ دَسِ جِم عجیب غَریبِ معجزاتی کارده، جوری که مَردِم دستمالها و پِشوندهایی ره که وه تَن، اونِ کَش بَخُرده بییه ره مَریضونِ وِسه وَردنه، و وِشونِ مَریضی خوار بونِسه و پلید اِرواح وِشونِ جِم بیرون شییه. پَس چَن تا یَهودی دورِ‌گرد که جِن گیر بینه هم تَقِلّا هاکاردِنه عیسیِ خِداوندِ اسمِ، اونائه وِسه که پلیدِ اِرواح داشتِنه، بَخونِن. وِشون گاتِنه: «به اون عیسی که پولُس وه ره موعظه کانده شِما ره قَسِم دِمبی!» اونایی که این طی کاردِنه، اِسکیوائه هفتا ریکا بینه که یِتا از یَهودِ گَت گَتِ کاهِنون بییه. ولی پلیدِ روح وِشونِ جِواب بااوته: «عیسی ره اِشناسِمبه، پولُسِ هم اِشناسِمبه، ولی شِما کینی؟» پَس اون مَردی که پلیدِ روح داشته وِشونِ سَر بَپِرِسه، همه ره حریف بَییه و جوری وِشونِ بَزو که زَخمی و لِخت اون سِرهِ جِم فِرار هاکاردِنه. اَفِسُسِ شَهرِ تِمومِ مَردِم، چه یَهودی و چه یونانی، این جَریانِ جِم خَوِردار بَینه، وِشون همه ره تَرس بَییته، جوری که از اون بعد عیسیِ خِداوندِ اسمِ خَله اِحترام اییِشتِنه. و خَله از اونایی که ایمون بیارده بینه، جلو بییَمونه، شه کارا ره آشکارا اِعتراف هاکاردِنه. خَیلیا هم که قبل از اون جادوگری کاردِنه، شه کتاب ها ره بیاردِنه و همهِ چِشِ پَلی بَسوزِندینه. وَختی کتاب هائه قیمتِ حِساب هاکاردِنه، پِنجاه هزار تا نِقره سِکّه بییه. این طی، خِداوندِ کِلام همه جا پَخش بونِسه و قِوَّت گِته. بعد از این اتفاقا، پولُس خِدائه روحِ هِمراه هِدایت بَییه که مقدونیه و اَخائیهِ مَنطقهِ راهِ جِم، اورشَلیم بَردَگِرده. پولُس گاته: «بعد از اینکه اونجه بُوردِمه، وِنه رومِ شَهرِ جِم هم دیدَن هاکانِم.» بعد شه همکارونِ جِم دِ نَفِر، تیموتائوس و اِراستوسِ، مقدونیه بَفرِسیه و شه چَن وَخت آسیائه مَنطقهِ دِله بَمونِسه. هَمون مووقه، اَهل ’طریقتِ‘ علیه یِتا گَتِ بَلوا بِلِند بَییه. یِتا نِقره‌کار که وه اِسم دیمیتریوس بییه و آرتمیس مَعبِدِ جِم نِقره ای کارا ساته و این راهِ جِم خَله درآمد صنعتگرونِ عاید هاکارده بییه، وِشون و این طی کارائه صاحابِ جَمع هاکارده و اونا ره بااوته: «ای آقایون، اَمه دارایی این کارِ جِم هَسه. ولی هَمون طی که ویندِنی و اِشنُنِنی، این پولُس نا فِقَط اَفِسُسِ دِله، بلکه تِمومِ آسیائه مَنطقهِ دِله، یَته خَله مَردِمِ قانع و گُمراه هاکارده. وه گانه خِدایونی که آدِمی دَسِ جِم بِساته بونِنه، خِدایون نینه. و این خَطِر دَره که نا فِقَط اَمه کسبِ کار، رونقِ جِم دَکِفه، بلکه آرتِمیس اَمه گَتِ الههِ معبد هم هیچ بَووه و حَتَّی شه عَظِمتِ از دَس هاده، وه که تِمومِ آسیائه مَنطقه و دِنیائه دِله پَرَسِش بونه.» وِشون وَختی اینِ بِشنُسِنه، خَله عَصِبانی بَینه، داد بَزونه که «گَتِ، اَفِسُسیونِ آرتِمیس!» تِمومِ شَهرِ دِله بَلوا بَییه! تِمومِ مَردِم هَمدَس بَینه و مسابقاتِ میدونِ سَمت هجوم بَوِردِنه. وِشون گایوس و آریستارخُسِ که اَهلِ مَقدونیه و پولُسِ هِمراهون بینه ره کَشینه و شه هِمراه وَردِنه. پولُس خواسه شه ره جَمیِّتِ سِراغ هاده، ولی شاگِردون نییِشِتِنه. حَتَّی آسیائه مَنطقهِ حاکِمونِ جِم بعضیا که وه رَفِقونِ بینه، وه وِسه پِیغوم بَفرِسینه، خواهش هاکاردِنه مسابقاتِ میدونِ دِله لینگ نییِلّه. جَمیِّت دِله غوغا بییه ومردِم گِج بینه. همه شونگ کَشینه و هر کس یه چی گاته و ویشتر مَردِم نَدونِسِنه چیِ وِسه جَمع بَینه. بعضیا گمون هاکاردِنه، اسکندر مسئولِ، چوون یَهودیون اسکندرِ جلو دینگو بینه، و بَعضیا جمیِّتِ دِله وه ره دستورایی دانه. وه شه دَسِ تکون هِدا و مَردِمِ جِم بَخواسه ساکت بوئِن و تِقَلّا هاکارده یه چی باره و شه جِم دِفاع هاکانه. ولی وَختی مَردِم بِفَهمِسِنه یهودیِ، همه یَک صدا، حدودِ دِ ساعت شونگ کَشینه: «گَتِ، اَفِسُسیونِ آرتِمیس!» سَرآخِر، شَهرِ داروغه جَمیِّتِ آرووم هاکارده و بااوته: «ای اَفِسُسِ مَردا، کیِ که نَدونده اَفِسُسِ شَهر، گِتِ آرتِمیسِ مَعبِدِ نگهوونِ؟ کیِ که نَدونده اَفِسُسِ شَهر، مِقدَّسِ سَنگِ نگهوونِ، که آسِمونِ جِم جِر دَکِته؟ پَس اِسا که نَوونه این چیا ره انکار هاکارد، شِما وِنه آرووم بوئین و هُل هُلی کاری نَکِنین. چوون شِما این مَردا ره که اینجه بیاردینی نا اَمه مَعبِدِ بی حِرمتی هاکاردِنه و نا اَمه الهه ره کُفر بااوتِنه. اگه دیمیتریوس و وه صنعتگرِ هَمکارون، کَسیِ جِم شکایت دارنِنه، محکمه هائه دَر وازِ و حاکِمون هم آمادِنه. توندِنه شه شکایتِ اونجه بَوِرِن. ولی اگه شکایتِ ویشتری دارنِنی، وِنه اونِ شَهرِ انجمنِ رَسمیِ، جلساتِ دِله حلِّ فصل هاکانین. چوون این خطرِ دِله دَرمبی که اَمروزِ اتّفاقاتِ خاطِری، شورشِ متّهم بَوویم. اگه این طی بَووه، نَتومبی این بلوائه وِسه دلیلی بیاریم.» وَختی داروغِه اینِ گَبِ بَزو جَمیِّتِ مُتفرق هاکارده. وَختی بلوا تِموم بَییه، پولُس، شاگردونِ شه پَلی صدا هاکارده و بعد از این که وِشونِ تَشویق هاکارده، وِشونِ هِمراه خِداحافظی هاکارده و مقدونیهِ مَنطقه سمت راه دَکِته. پولُس اون مَنطقهِ جِم رَد بَییه، شه گَب هائه هِمراه ایموندارونِ خَله دلگرمی هِدا، تا یونان بَرِسیه پولُس سه ماه، اونجه بَمونِسه. مووقه ای که قَصد داشته کَشتیِ هِمراه سوریه بُوره، یَهودیون وه علیه نَخشه بَکِشینه. پَس تَصمیم بَییته مقدونیهِ راهِ جِم بَردَگِرده. پولُسِ هَمراهون اینا بینه: بیریهِ جِم سوپاتِر، پیروسِ ریکا - تِسالونیکیِ جِم، آریستارخوس و سِکوندوس - دِربِه جِم، گایوس و تیموتائوس - آسیائه جِم، تیخیکوس و تْروفیموس. وِشون قبل از اِما بُوردِنه و تْروآسِ دِله اَمه اِنتِظارِ کَشینه. ولی اِما بعد از فَطیرِ عید، کَشتیِ هِمراه، فیلیپیِ شَهرِ جِم راهی بَیمی و بَعدِ پِنج روز، تْروآس دِله وِشونِ مِلحَق بَیمی و هَفت روز اونجه بَمونِسیمی. هفتهِ اَوِّلین روزِ دِله، نون تیکه هاکاردِنه وِسه جَمع بَیمی. پولُس مَردِمِ وِسه موعظه کارده، و چوون تَصمیم داشته فِردا اونجه جِم بوره، تا نصفِ شو شه گَبِ ادامه هِدا. اون بالاخانه ای دِله که جَمع بَییه بیمی، یَته خَله لَمپا رووشِن بییه. یِتا جِوون که وه اسم اِفتیخوس بییه و پَنجِرهِ پَلی نیشته بییه، مووقه ای که پولُس هَمتی دَییه شه گَب ادامه دائه، اون جِوون کم کم سنگینِ خو بُورده و یِدَفه سِوّمین طبقهِ جِم، جِر دَکِته، وَختی وه ره بَییتِنه بَدینه وه بَمِرده. پولُس جِر بُورده، شه ره جِوونِ مَردیِ سَر دِم هِدا و وه ره کَشه بَزو و بااوته: «نَتِرسین، هَمتی جان دارنه!» بعد بالا بُورده و نونِ تیکه هاکارده و بَخُرده. وه تا سحر وِشونِ هِمراه گَب بَزو، و بعد اونجه جِم بورده. مَردِم اون جِوونِ، زنده سِره بَوِردِنه و خَله تَسلِّی بَییتِنه. ولی اِما شه سفرِ دِله قبل از پولُس یِتا کَشتی سِوار بَیمی و آسوسِ شَهرِ سَمت راه دَکِتیمی، تا طِبق پولُسِ قِرار اونجه، وه ره کَشتی دِله بیاریم، چوون پولُس بَخواسه بییه تا اونجه ره خِشکیِ راهِ جِم بُوره. پَس وَختی پولُسِ آسوسِ دِله بَدیمی، وه ره کَشتیِ دِله بیاردیمی و میتیلینیِ شَهر بُوردیمی. از اونجه کَشتیِ هِمراه راه دَکِتیمی و فِردائه اون روز خیوسِ جزیره بَرِسیمی. پیرا ساموسِ جزیره بُوردیمی و پیرو، میلیتوسِ شَهر بَرِسیمی. پولُس تَصمیم داشته دریائه راهِ جِم اَفِسُسِ وَرِ جِم بِگذره تا شه وَختِ آسیائه مَنطقهِ دِله هَدِر نَده، چوون که عَجِله داشته که اگه بووه، پِنتیکاستِ روز اورشَلیم دِله دَووه. وه میلیتوسِ جِم یِتا پِیغوم اَفِسُسِ وِسه بَفرِسیه و کلیسائه مشایخِ شه پَلی صدا هاکارده. وَختی بییَمونه، پولُس وِشونِ بااوته: «شِما شه هم خَوِر دارنِنی که هَمون اَوِّلین روز که آسیائه مَنطقهِ دِله لینگ بییِشتِمه، چی طی شه تِمومِ وَختِ شِمه هِمراه سَر هاکاردِمه. چی طی تِمومِ فروتنی و اَسریِ هِمراه خِداوندِ خِدمِت کاردمه، سختیهایی که یَهودیونِ نخشهِ پِشتی مِ سَر بییَمو ره تِحَمُّل هاکاردِمه. دوندِنی که چی طی اون چی که ممکن بییه شِمه وِسه فایده داره ره هیچ دریغ نَکاردِمه، بلکه پِیغومِ شِمه وِسه اِعلام هاکاردِمه، چه جَمعِ دِله و چه سِره سِره شِما ره تَعلیم هِدامه. هم یَهودیون و هم یونانیونِ اِعلام هاکاردِمه که وِنه تووبهِ هِمراه خِدائه سَمت بَردَگِردِن و اَمه خِداوند عیسیِ مَسیحِ ایمون بیارِن. «و اِسا، خِدائه روحِ هدایتِ هِمراه اورشَلیم شومبه و ندومبه اونجه چی مِ سَر اِنه؛ مگه اون که هر شَهرِ دِله روح‌ القدس هِشدار دِنه که سختی و زندون مِ اِنتِظار دَره. ولی مِن، هم جانِ و هم زندگی ره شه وسه بی‌ارزش دومبه، فِقَط اگه بَتونِم شه دوره ره تِموم هاکانِم و خِدمِتیِ که عیسیِ خِداوندِ جِم بَییتِمه ره سَراِنجام بَرِسونِم و خِدائه فیضِ خَوِرِ خِشِ شِهادت هادِم. «اِسا دومبه هیچ‌ کِدوم از شِما که مِن شِمه میون بَگِردِسِمه و خِدائه پادشاهی ره اِعلام هاکاردِمه، دییه مِ ره نَوینده. پَس اَمروز شِمه وِسه شِهادت دِمبه که مِن همهِ خونِ جِم پاکِمه، چوون مِن هیچ کسِ حَق کِتاهی نَکاردِمه بلکه خِدائه تِمومِ پیغومِ همه ره بَرِسِندیمه. شِمه حِواس دَووه و تِمومِ گلّه ای که روح القدس شِما ره وِشونِ نظارتِ وِسه بییِشتهِ مِواظِب بوئین و خِدائه کلیسا ره که اونِ شه خونِ هِمراه بَخریه ره چَپونی هاکانین. دومبه بعد از مِ بوردِن، دَرِّندهِ ورگ ها شِمه میون اِنِنه که گلّه ره رَحم نَکاندِنه. حَتَّی شه شِمه میون کِسایی هِرِسِنِنه که حَییقَتِ عَوِض کاندِنه تا شاگردونِ شه دِمبال بَکِشونِن و از راه به دَر هاکانِن. پَس هوشیار بوئین و شه خاطِر بیارین که مِن سه سالِ تِموم، شو و روز، اَسریِ هِمراه یه لَحظه هم، شِمه هِشدار هِدائِنِ جِم، نِسّامه. «اِسا شِما ره خِدا و وه فِیض بَخشِ کِلامِ دَس اِسپارِمبه که تونده شِما ره بِنا هاکانه و تِموم کِسایی میون که تَقدیس بَینه اِرثیه هاده. مِن هیچ کَسِ نِقره و طِلا و یا لِواسِ چِش نِداشتِمه. شه شِما دوندِنی که شه دَسِ هِمراه، شه و شه هَمراهونِ نیازها ره فِراهم هاکاردِمه. همه جوره شِما ره سِراغ هِدامه که وِنه این طی سَخت کار هاکانیم تا بَتونیم ضَعیفونِ دَسِ بَیریم، و عیسیِ خداوندِ گَبِ شه یاد داریم که چی طی شه بااوته: ”هِدائِن، بَییتِنِ جِم بِهترِ» پولُس وَختی شه گَبا ره تِموم هاکارده، زانو بَزو و همهِ هِمراه دِعا هاکارده. همه خَله بِرمه هاکاردِنه و وه ره کَشه بَزونه و خاش هِدانه. اونچی همه چیِ جِم ویشتر وِشونِ نارِحَت کارده، پولُسِ این گَب بییه که بااوته «دییه مِ ره نَویندِنی.» بعد تا کَشتیِ پَلی وه ره بَدرقه هاکاردِنه. بعد از اینکه وِشونِ جِم سیوا بَیمی، دریائه جِم سَفِرِ وِسه راهی بَیمی و مستقیم تا ’کوسِ‘ جزیره پیش بُوردیمی. فِردائه اون روز، رودِسِ جزیره بَرِسیمی و اونجه جِم پاتارائه بندر بوردیمی. اونجه یِتا کَشتی پی دا هاکاردیمی که دَییه فینیقیه شیه. اونِ سِوار بَیمی و راه دَکِتیمی. قبرسِ شه چپِ وَر بَدیمی و اونجهِ جِم رَد بَیمی، سوریهِ سمت راه دَکِتیمی. بعد صورِ دِله پیاده بَیمی، چوون وِنه اونجه، کَشتیِ بارِ خالی کاردِنه. شاگردونِ اونجه پی دا هاکاردیمی، هَفت روز وِشونِ پَلی بَمونِسیمی. وِشون خِدائه روحِ هدایتِ هِمراه، پولُسِ بااوتِنه اورشَلیم نَشوئه. وَختی اَمه بَمونِسِنِ فرصت تِموم بَییه، سَفِرِ وِسه راهی بَیمی. تِمومِ شاگِردون شه زَن ها و وَچونِ هِمراه تا شَهرِ بیرون اِما ره بَدرقه هاکاردِنه. اونجه دریالو زانو بَزومی و دِعا هاکاردیمی. بعد از اینکه خداحافظی هاکاردیمی، کَشتیِ سِوار بَیمی، و وِشون هم شه سِره بَردَگِردِسِنه. اِما شه سَفِر دِریایی ره صورِ بندرِ جِم شِروع هاکاریمی و پْتولامائیسِ شَهر بَرِسیمی. اونجه بِرارونِ جِم دیدن هاکاردیمی و یِتا روز وِشونِ پَلی بَمونِسیمی. فِردائه اون روز، اونجه جِم بوردیمی و قیصریهِ شَهر بییَمومی. مُبَشر فیلیپُس سِره بوردیمی که یِتا از اون هَفت نَفِری بییه که خِدمِتِ وِسه انتخاب بَییه بییه و وه پَلی بَمونِسیمی. فیلیپُس چهار تا اَذِبِ کیجا داشته که نَبِوّت کاردِنه. خَله روزا که اونجه دَیمی، یِتا پِیغَمبِر که وه اسم آگابوس بییه یَهودیهِ جِم بَرِسیه. وه اَمه پَلی بییَمو و پولُسِ قِیشِ بَییته، شه دَس و لینگِ اونِ هِمراه دَوِسه و بااوته: «روح القدس گانه: ” اورشَلیمِ یَهودیون این قِیشِ صاحابِ این طی وَندِنِنه و غیرِ یَهودیونِ ‌تسلیم کاندِنه» وَختی اینِ بِشنُسیمی، اِما و اونجهِ مَردِم پولُسِ اِلتماس هاکاردیمی که اورشَلیم نَشوئه. ولی پولُس جِواب هِدا: «این چه کاریِ که کاندینی؟ چه شه بِرمهِ هِمراه مِ دلِ اِشکِنِنی؟ مِن حاضِرِمه عیسیِ خِداوندِ اسمِ خاطِری نا فِقَط زِندون بُورِم، بلکه اورشَلیمِ دِله بَمیرِم.» وَختی بَدیمی قانع نَوونه، دَس بَکِشیمی و بااوتیمی: «اونچی خِداوند خوانه، بَووه.» بعد از این روزا، سَفِرِ وِسه تدارکِ بَدیمی و اورشَلیمِ سَمت راه دَکِتیمی. شاگردونِ جِم بَعضیا که قیصریه زندگی کاردِنه هم اَمه هِمراه بییَمونه و اِما ره مِناسونِ سِره بَوِردِنه تا وه مِهمون بوئیم. مِناسون، اَهلِ قبرس و یِتا از قدیمی شاگِردون بییه. وَختی اورشَلیم بَرِسیمی، بِرارون ‌خِشالیِ هِمراه اَمه پیشواز بییَمونه. فِردائه اون روز پولُسِ هِمراه، یَعقوبِ بَدیئِنِ وِسه بُوردیمی. تِمومِ مشایخ دَینه. پولُس وِشونِ سِلام هاکارده و اون چی که خِدا وه خِدمِتِ هِمراه، غیریَهودیونِ دِله هاکارده بییه ره یِتا یِتا توضیح هِدا. وِشون وَختی بِشنُسِنه، خِدا ره حمد و ثناء بااوتِنه. بعد پولُسِ بااوتِنه: «ای بِرار، هَمون طی که ویندی هزارون یَهودی ایمون بیاردِنه و همه شَریعتِ وِسه غیرت دارنِنه. وِشونِ میون این طی شایع بَییه که تِ تِمومِ یَهودیونی که غیرِیَهودیونِ دِله زندگی کاندنه ره تَعلیم دِنی که موسیِ پِیغَمبِرِ شَریعتِ جِم بَردَگِردِن، و وِشونِ گانی نَوِسه شه وَچونِ خَتِنِه هاکانِن و طِبق رَسم و رُسوم رِفتار هاکانِن. اِسا چی وِنه هاکارد؟ حتماً وِشون تِ بییَموئِنِ جِم خَوِردار بونِنه. پَس اونچی که تِ ره گامبی ره هاکان. اینجه اَمه پَلی چهارتا مَردی دَرِنه که نذر دارنِنه. وِشونِ شه هِمراه بَوِر و وِشونِ هِمراه تَطهیرِ رَسم و رسومِ به‌جا بیار و وِشونِ خَرجِ هاده تا بَتونِن شه کَلّه ره بَتِراشِن. این طی همه فَهمِنِنه که این شایعات تِ خَوِری راس نییه، بلکه تِ هم شَریعتِ دارنی و اونِ دِله زندگی کاندی. ولی غیریَهودی ایموندارونِ خَوِری، اِما شه حِکمِ یِتا نامهِ دِله وِشونِ بَرِسوندیمی و بااوتیمی که وِنه بِتهائه تَقدیم بَییه خِراکِ جِم، خونِ جِم، خفه بَییه حیوونِ گوشتِ جِم و زِنائه جِم دوری هاکانِن.» پَس، فِردائه اون روز، پولُس اون آدِمونِ شه هِمراه بَوِرده و وِشونِ هِمراه تطهیرِ رَسم و رسومِ به‌جا بیارده. بعد مَعبِدِ دِله بُورده تا تطهیرِ تاریخِ تِموم بَیّنِ روزا که اونِ دِله هر کِدومِ از وِشونِ وِسه قِروونی پیشکَش بونِسه ره اِعلام هاکانه. چیزی نَموندِسه بییه تطهیرِ هَفت روز تِموم بَووه که چَن تا یهودی، آسیائه مَنطقه جِم، پولُسِ، مَعبِدِ دِله بَدینه. وِشون تِمومِ جَمیِّتِ تحریک هاکاردِنه و وه ره بَییتِنه، شونگ کَشینه: «ای یَهودیون، کُمِک هاکانین؛ این هَمونِ که تِمومِ مَردِمِ همه جا اَمه قوم و اَمه شَریعتِ علیه و این مَکانِ علیه تَعلیم دِنه. قبل از این، یونانیونِ مَعبِدِ دِله بیارده و این مقدّسِ جا ره نَجس هاکارده.» وِشون قبلتَر تْروفیموسِ اَفِسُسی ره شَهرِ دِله، پولُسِ هِمراه بَدیئه بینه و خیال کاردِنه پولُس وه ره مَعبِدِ دِله بَوِرده. تِمومِ شَهر شِلوغ بَییه! مَردِم هر طَرِفِ جِم هجوم بیاردِنه و پولُسِ بَییتِنه، معبِد جِم بیرون بَکِشینه و دَرجا مَعبِدِ درا، وِشونِ دِمبالِ سَر دَوِسه بَییه. و هَمون طی که خواسِنه وه ره بَکوشِن، رومیِ سربازونِ فَرمونده ره خَوِر هِدانه که تِموم اورشَلیمِ دِله، آشوب بَییه. اون فَرمونده دَرجا شه سربازون و اَفسرونِ هِمراه جَمیِّتِ سَمت بُورده. وَختی جَمیِّتِ چِش فَرمونده و وه سربازونِ بَخُرده، پولُسِ بَزوئِنِ جِم دَس بَکِشینه. فَرمونده جلو بییَمو و پولُسِ دستگیر هاکارده و دَستور هِدا وه ره دِتا زَنجیلِ هِمراه دَوِندِن. بعد بَپِرسیه وه کیِ و چی هاکارده. جَمیِّتِ میونِ جِم هر کَس داد زوئه یه چی گاته. فَرمونده که اون همه سرصِدائه جِم نَتونِسه حَییقِتِ بِفَهمه، دَستور هِدا پولُسِ قَلعه بَوِرِن. وَختی پولُس، قلعهِ پله‌هائه نَزیکی بَرِسیه، جَمیِّت اَنده عَصِبانی بینه که سربازون مجبور بَینه وه ره شه بالِ سَر بَوِرِن. جَمیِّتی که وِشونِ دِمبال اییَمو، داد زونه: «وه ره بَکوشین!» هَمتی پولُسِ، قلعهِ دِله نَوِرده بینه که فَرمونده ره بااوته: «اِجازه دِنی یه چی شِما ره بارِم؟» فَرمونده بااوته: «تِ یونانی بَلِدی؟ مَگه تِ هَمون مصری نیئی که چَن وَخت قبل شورش هاکارده و چهار هزارتا آدِمکُشِ شه هِمراه صَحرائه دِله بَوِرده؟» پولُس جِواب هِدا: «مِن یَهودیمه و کیلیکیهِ تارسوسِ ‌جِم هَسِمه، شهری که بی‌نام و نِشون نییه. خواهش کامبه اِجازه هادین مَردِمِ هِمراه گَب بَزِنِم.» وَختی فَرمونده اِجازه هِدا، پولُس پلّه‌هائه سَر اِیست هاکارده و شه دسِ مَردِمِ سَمت تکون هِدا. وَختی همه جا کلاً ساکت بَییه، عبرانیونِ زِوونِ هِمراه وِشونِ این طی بااوته: «ای بِرارون و ای پیِیرون، مِ دِفاعیه که اَلان شِمه عَرض رِسِندِمبه ره گوش هادین.» وَختی وِشون بِشنُسِنه که پولُس عبرانیونِ زِوونِ هِمراه وِشونِ وِسه گَب زَنده، ویشتر ساکت بَینه. اون وَخت پولُس بااوته: «مِن یَهو‌دی مَردیمه، کیلیکیهِ تارسوسِ شَهرِ دِله دِنیا بییَمومه ولی اورشَلیمِ شَهرِ دِله گَت بَیمه. شه اَجدادِ شَریعتِ کاملاً، گامالائیلِ دَسِ بِن یاد بَییتِمه و خِدائه وِسه غیرت داشتِمه، هَمون طی که شِما همه اَمروز دارنِنی. مِن ’اَهلِ طَریقَتِ‘ تا مَرگ، آزار بَرِسِندیمه و وِشونِ چه زِنا چه مَردی، دَسگیر کاردِمه و زِندونِ دِله دِم دامه. کاهِنِ اَعظِم و تِمومِ یَهودِ اعضائه شورا، توندِنه این کارِ وِسه شِهادت هادِن، چوون وِشونِ جِم نامه‌هایی بِرارونِ وِسه که دَمشقِ دِله دَرِنه بَییتِمه تا اونجه بُورِم و این اَهلِ طَریقَتِ دسگیر هاکانِم و مِجازاتِ وِسه اورشَلیم بیارِم. «ولی وَختی راهِ دِله دمَشقِ نَزیک بونِسِمه، ظِهرِ مووقه، یِدَفه یِتا گَتِ نور که آدِمِ چِشِ زوئه آسِمونِ جِم مِ دور بَتابِسه. بِنه سَر دَکِتِمه و یِتا صدا بِشنُسِمه که مِ ره گاته: ”شائول! شائول! چه مِ ره عِذاب دِنی؟“ «بَپِرسیمه: ”خِداوندا، تِ کی ای؟“ «جِواب هِدا: مِن هَمون عیسیِ ناصریمه که تِ وه ره عِذاب دِنی.“ مِ همراهون نورِ بَدینه، ولی وه صِدا ره که مِ هِمراه گَب زوئه ره نِشنُسِنه. «بااوتِمه: ”خِداوندا، چی هاکانِم؟“ «خِداوند مِ ره بااوته: ”پِرِس و دَمشق بور. اونجه اونچی که تِ وِنه اِنجام هادی ره تِ ره گانِنه.“ از اونجه که مِن اون نورِ رووشِناییِ جِم، کور بَیمه، مِ هِمراهون مِ دسِ بَییتِنه و دَمشق بییَمومی. «دَمشق دِله، یِتا دیندارِ مَردی که وه اسم حَنانیا بییه و شَریعتِ اِنجام هِدائِنِ دِله غیرت داشته، زندگی کارده، وه تِمومِ یَهودیونِ دِله، خِشنوم بییه. حَنانیا بییَمو و مِ پَلی اِیست هاکارده و بااوته: ”شائول برار! بینا بَواش!“ هَمون لَحظه، اَی مِ چِش سو دَکِته و وه ره بَدیمه. «حنانیا بااوته: ”اَمه پییِرونِ خِدا تِ ره انتخاب هاکارده تا وه اِراده ره بَدونی و اون صالح ره بَوینی و وه دِهونِ جِم گَب هایی ره بِشنُئی. چوون تِ تِمومِ مَردِمِ پَلی، وه شاهد بونی و اونچی که بَدیئی و بِشنُسی ره شِهادت دِنی. اِسا چیه اِنتِظارِ کَشِنی؟ پِرِس و وه اسمِ بَخون و غسلِ تَعمید بَیر و شه گِناهونِ جِم پاک بَواش!“ «وَختی اورشَلیم بَردَگِردِسمه و مَعبدِ دِله دَیمه دِعا کاردِمه، خَلسه دِله بوردِمه و خِداوندِ بَدیمه که بااوته: ”عَجِله هاکان و هر چی زودتر اورشَلیمِ جِم بور، چوون وِشون تِ شِهادتِ مِ خَوِری قَبول نَکاندِنه.“ «مِن بااوتِمه: ”خِداوندا، وِشون شه دوندِنه که مِن عبادتگاه هائه دِله شیمه و اونایی ره که تِ ره ایمون داشتِنه ره زِندونِ دِله دِم دامه و زومه. وَختی تِ شاهد اِستیفانِ خونِ شَندینه، مِن شه اونجه اِیست هاکارده بیمه، اون کارِ هِمراه موافق بیمه و وه قاتلونِ لِواسِ مِواظب بیمه.“ خِداوند مِ ره بااوته: ”بور؛ چوون مِن تِ ره دورِ دورِ جاها، غیرِ یَهودیونِ پَلی فِرِسِندِمبه» مَردِم تا اینجه پولُسِ گَبِ گوش دانه، ولی وَختی اینِ بااوته، شه صِدا ره بِلِند هاکاردِنه، داد بَکِشینه: «زِمینِ، این طی آدِمِ جِم پاک هاکانین نَوِسه اِجازه هِدا این طی آدِم زِنده بَمونه!» اون مووقه که وِشون شونگِ هِمراه شه قواها ره شه سَرِ وَر تکون دانه و خاک بِلِند کاردِنه، فَرمونده دَستور هِدا پولُسِ قَلعه بَوِرِن، شِلّاق بَزِنِن و وه جِم بازخواس هاکانِن تا مَعلوم بَووه چی وِسه مَردِم این طی وه علیه داد کَشِنِنه. وَختی که پولسِ شِلّاق بَزوئِنِ وِسه وَسِّنه، پولُس اَفسِری که اونجه اِیست هاکارده بییه ره بااوته: «قانون، شِما ره این اِجازه ره دِنه یه نَفِرِ که رومِ تابعیتِ دارنه ره بی اینکه محاکِمه هاکانین شِلّاق بَزِنین؟» اون افسر وَختی اینِ بِشنُسه، فرموندهِ پَلی بُورده و وه ره بااوته: «تِ دَره چی کاندی؟ این مَردی رومِ تابعیتِ دارنه!» فَرمونده پُولُسِ پَلی بییَمو و وه جِم بَپِرسیه: «بار هارِشِم، تِ رومِ تابعیتِ دارنی؟» پولُس جِواب هِدا: «اَره، دارمه.» بعد فَرمونده بااوته: «مِن این تابعیتِ به‌دس بیاردِنِ وِسه، خَله بَها هِدامه.» پولُس وه جِواب بااوته: «ولی مِن این تابعیتِ هِمراه دِنیا بییَمومه!» وِشون که قِرار بییه وه جِم بازخواس هاکانِن، دَرجا شه ره کِنار بَکِشینه. فَرمونده هم که بِفَهمِسه بییه یِتا رومی ره دستگیر هاکارده، بَتِرسیه. فِردائه اون روز، وَختی فَرمونده خواسه دقّتِ هِمراه بِفَهمه که چه یَهودیون پولُسِ مِتّهم هاکاردِنه، وه ره زِندونِ جِم آزاد هاکارده و دَستور هِدا گَت گَتِ کاهِنون و تِمومِ یَهودِ شورائه اعضا جَمع بَووِن. بعد، پولُسِ جِر بیارده تا وِشونِ روب رو حاضر بَووه. پولُس شورائه اعضا ره هارِشیه و بااوته: «بِرارون، مِن تا اَمروز پاکِ وِجدانِ هِمراه خِدائه حِضور زندگی هاکاردِمه.» وَختی اینِ بااوته، کاهِن اَعظِم، حَنانیا، اونایی که پولُسِ پَلی اِیست هاکارده بینه ره دَستور هِدا تا وه تِکِ سَر بَزِنن. پولُس حنانیا ره بااوته: «خِدا تِ ره زَنده، ای اِسبِه بَییه دیفار! تِ اون تَختِ سَر نیشتی تا طبقِ شَریعت مِ ره مُحاکمه هاکانی، ولی بَرخِلاف شَریعَت، دَستور دِنی مِ ره بَزِنِن؟» اونایی که پولُسِ نَزیکی اِیست هاکارده بینه، بااوتِنه: «خِدائه کاهِنِ اعظمِ بی حِرمتی کاندی؟» پولُس بااوته: «ای بِرارون، مِن نَدونِسِمه کاهِنِ اعظمِ؛ چوون توراتِ دِله بَنوِشته بَییه: ”شه قومِ رَهبرِ بَد نار.“ بعد پولُس که دونِسه بَعضی از وِشون عُلِمائه فرقهِ صَدّوقی و بَعضی عُلِمائه فرقهِ فَریسیِنه، شورائه پَلی بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «ای بِرارون، مِن فَریسی و فَریسی‌زادومه، و اینِ خاطِری که مِرده هائه زنده بَیِّنِ امید دارمه، دَره محاکمه بومبه.» وَختی پولُس اینِ بااوته، فَریسیون و صَدوقیونِ میون جرِّ بحث دَکِته و جَمیِّت دِ دَسه بَینه، چوون صدوقیون مِرده هائه زنده بَیّن و فرشته و روحِ اعتقاد نِدارنِنه، ولی فَریسیون، اینا همه ره اعتقاد دارنِنه. یِتا گَتِ وَلوَشو بِلِند بَییه! بَعضی از توراتِ مَلِّمون که فَریسی بینه، بِلِند بَینه و بَدجور اِعتراض‌ هاکاردِنه بااوتِنه: «این مَردیِ دِله هیچ خَطایی نَویمبی. کجه جِم معلومِ که یِتا روح یا یِتا فرشته‌ وه هِمراه گَب نَزو بوئه.» اَنده دَعوا بالا بَییته که فَرمونده بَتِرسیه نَکِنه پولُسِ تیکه پاره هاکانِن. پَس سربازونِ دَستور هِدا جِر بورِن و پولُسِ وِشونِ چنگِ جِم در بیارِن، قلعهِ دِله بَوِرِن. هَمون شو، خِداوند پولُسِ پَلی اِیست هاکارده و بااوته: «تِ دِل قِرص بوئه! همون‌طی که اورشَلیمِ دِله مِ ره شِهادِت هِدایی، رومِ دِله هم وِنه شِهادِت هادی.» وَختی صِواحی بَییه، یَهودیون هَمدییهِ هِمراه نَخشه بَکِشینه، قَسِم بَخُردِنه تا پولُسِ نَکوشِن، هیچی نَخُرِن و نَنوشِن. این نَخشه دِله ویشتر از چهل نَفِر دَس داشتِنه. وِشون گَت گَتِ کاهِنون و مشایخِ پَلی بُوردِنه و بااوتِنه: «اِما قَسِم بَخوردیمی که تا پولُسِ نَکوشیم، هیچی نَخُریم. پَس اِسا شِما و شورائه اعضا، رومیِ فَرمونده جِم بِخوائین وه ره شِمه پَلی بیاره، این بهونهِ هِمراه که خوانِنی دَقیقتر وه قضیه ره بررسی هاکانین. اِما آمادِمی قبل از این که اینجه بَرِسه، وه ره بَکوشیم.» ولی پولُسِ خوارزا این نَخشه جِم خَوِردار بَییه و قَلعه بُورده، پولُسِ سَرساب هاکارده. پولُس یِتا از اَفسرونِ صدا هاکارده و بااوته: «این جِوونِ، فَرموندهِ پَلی بَوِر، چوون وه وسه یِتا خَوِر دارنه.» اون اَفسر وه ره فَرموندهِ پَلی بَوِرده و وه ره بااوته: «پولُسِ زندونی مِ ره صدا هاکارده و مِ جِم بَخواسه این جِوونِ شِمه پَلی بیارِم؛ خوانه شِما ره یه چی باره.» فَرمونده اون جِوونِ دَسِ بَییته، وه ره یِتا گوشه بَکِشیه و بَپِرسیه: «چی خوانی مِ ره باری؟» پولُسِ خوارزا بااوته: «یَهودیون هَمدَس بَینه شِمه جِم بَخوان که فِردا پولُسِ شورائه پَلی بیارین، این بهونهِ هِمراه که خوانِنه دقیقتر وه قضیه ره بررسی هاکانِن. وِشونِ دَرخواسِ قَبول نَکِنین، چوون ویشتر از چهل نَفِر وه کمین نیشتِنه. وِشون قَسِم بَخُردِنه که تا وه ره نَکوشِن، هیچی نَخُرِن و نَنوشِن. اِسا آمادِنه، و فِقَط منتظِرِنه شِما وِشونِ درخواسِ قبول هاکانین.» فَرمونده جِوونِ مِرخَص هاکارده و وه ره قَدِغَن هاکارده، بااوته: «هیچ کَسِ نار این چیا ره مِ ره خَوِر هِدایی.» پَس فَرمونده دِ نَفِر شه اَفسرونِ شه پَلی صدا هاکاردو وِشونِ بااوته: «دویست تا پیاده سرباز، هِفتاد تا سِواره سرباز و دویست تا نیزه‌دار آماده هاکانین تا اِمشو ساعت نه قیصریه بورِن. پولُسِ وِسه هم یِتا اسب فِراهم هاکانین و وه ره صحیح سالم، فِلیکْسِ فرموندارِ تحویل هادین.» یِتا نامه هَم این طی بَنوِشته: «از کْلودیوس لیسیاس عالیجناب فِلیکْسِ فرموندارِ وِسه: سِلام، یَهودیون این مَردی ره بَییتِنه، قَصد داشتِنه وه ره بَکوشِن، ولی مِن شه سربازونِ هِمراه بُوردِمه و وه ره نِجات هِدامه، چوون بِشنُسه بیمه رومِ تابعیتِ دارنه. چوون خواسِمه بَدونِم چی وِسه وه ره اتهام زَندِنه، وه ره وِشونِ شورائه پَلی بَوِردِمه. بِفَهمِسِمه که وه اِتهام شه وِشونِ شَریعتِ مربوطِ، و وه جُرم اَنده نییه که وه سِزا مَرگ یا حبس بوئه. بَعد وَختی خَوِردار بَیمه وه علیه نَخشه بَکِشینه، دَرجا وه ره شِمه پَلی بَفرِسیمه. وه شاکیونِ هم دَستور هِدامه تا شکایتیِ که وه جِم دارنِنه ره شِمه پَلی بیارِن.» این طی سَربازون طِبق دَستور، پولُسِ شبونه شه هِمراه آنتیپاتْریسِ شَهر بَوِردِنه. فِردائه اون روز پیاده سَربازون، قلعه بَردَگِردِسِنه، فِقَط سِواره سَربازون‌ وه ره همراهی کاردِنه. وَختی سِواره‌ سَربازون قیصریهِ شَهر بَرِسینه، اون نامه ره فرموندارِ تَحویل هِدانه و پولُسِ هم وه پَلی بیاردِنه. فرموندار نامه ره بَخوندِسه و پولُسِ جِم بَپِرسیه کِجائیه. وَختی بِفَهمِسه کیلیکیهِ مَنطقهِ جِم هَسه، وه ره بااوته: «وَختی تِ شاکیون اینجه بَرِسینه، تِ گَبِ گوش دِمبه.» بعد دَستور هِدا تا پولُسِ، هیرودیسِ کاخِ دِله زیر نَظِر دارِن. بَعدِ پَنج روز، کاهِن اَعظِم، حَنانیا، چَن نَفِر از مَشایخ و یِتا وَکیلِ هِمراه که وه اِسم تِرتولُس بییه، قیصریه بییَمونه. وِشون شه شکایتِ پولُسِ علیه فرموندارِ پلی بَوِردِنه. وَختی پولُسِ اِحضار هاکاردِنه، تِرتولُس، پولُسِ مِتّهم هاکارده و بااوته: «عالیجناب فِلیکس، چوون خَله وَختِ که شِمه سایهِ بِن، صِلح و آرامش، دارمی و شِمه پیشوینی باعث بَییه این قومِ وَضع خوارتِر بَووه، شه وظیفه دومبی هر وَخت و هر جا، شِمه جِم قَدردونی هاکانیم. ولی اینِ وِسه که شِمه وَختِ ویشتر نَیریم، خواهش کامبی لطف هاکانی، اَت کم اَمه گَبِ بِشنُئی. «اَمه وِسه ثابت بَییه که این مَردی، آدِمیِ که فِتنه دِم دِنه و تِمومِ دِنیائه یَهودیونِ میون آشوب به پا کانده. همین طی هم ناصری فرقهِ سَردَسه ئه. این آدِم حَتّی تَقِلّا هاکارده مَعبِدِ بی حِرمت هاکانه؛ ولی اِما وه ره دستگیر هاکاردیمی. [و خواسیمی طِبق شه شَریعَت وه ره مُحاکمه‌ هاکانیم ولی فَرمونده لیسیاس بییَمو و وه ره زور زوری اَمه دَسِ بِن بیرون بیارده، و وه شاکیونِ دَستور هِدا تا شِمه پَلی بِیِّن.] اِسا، اگه شه شِما وه جِم بازخواس هاکانین، هر اونچیِ حَییقَتِ که وه ره مِتّهم کامبی، شِمه وِسه دیار بونه.» یَهودیون هم یَک صِدا تِمومِ این چیا ره تأیید هاکاردِنه. وَختی فرموندار پولُسِ اشاره هاکارده که گَب بَزِنه، وه این جور جِواب هِدا: «دومبه خَله سالِ که این قومِ داوِری کاندی؛ پَس خِشالیِ هِمراه، شه جِم دفاع کامبه. شه شِما توندِنی تحقیق هاکانین و بِفَهمین از اون مووقه ای که مِن عِبادت وِسه اورشَلیمِ دِله بُوردِمه، دِوازده روز ویشتر نَگذِرنه، و این مِدّتِ دِله، نَدینه مِن هیچ کسِ هِمراه مَعبِدِ دِله جرِّ بحث هاکانِم یا اینکه عبادتگاه ها یا شَهر دِله، مَردِمِ تحریک هاکانِم. وِشون نَتوندِنه اتهامایی که مِ ره زَندِنه ره ثابت هاکانِن. ولی شِمه پَلی اِعتراف کامبه که طبقِ طَریقت که وِشون وه ره یِتا فِرقه دوندِنه، شه پییِرونِ خِدا ره پَرَسِش کامبه و هر اونچی هم که تورات و پیغمبِرونِ نوِشتهِ دِله بَنوِشته بَییه ره اعتقاد دارمه. و مِن هم وِشونِ واری خِدا ره امید دارمه و اعتقاد دارمه، خوارِ آدِمون و بَدِ آدِمونِ وِسه زنده بَیِّنی در کارِ، دِرِس این آدِمونِ واری که قبول دارنِنه. اینِ وِسه، خَله تَقِلّا کامبه تا خِدا و مَردِمِ پَلی پاکِ وجدانِ هِمراه زندگی هاکانِم. «مِن بعد از چَن سال، اورشَلیمِ دِله بییَمومه تا شه قومِ وِسه صدقه بیارم و هدایا تَقدیم هاکانِم. در حالی که دَیمه اینِ به جا یاردِمه مِ ره مووقه ای که پاک بیمه، مَعبِدِ دِله پیدا هاکاردِنه. نا جَمیِّتی در کار بییه و نا بَلوایی بییه. ولی اونجه چَن تا یهودی آسیائه مَنطقه جِم دَینه که وِنه اینجه شِمه روب رو حاضر بونِسِنه تا اگه مِ علیه شکایتی دارنِنه، بارِن. و یا اینکه اونایی که اینجه دَرِنه، بارِن وَختی شورائه پلی اِیست هاکارده بیمه، مِ دِله چه جرمی پی دا هاکاردِنه، به جِز اینکه وِشونِ میون بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوتِمه: ” مِرده هائه زنده بَیِّنِ خاطِریِ که اَمروز شِمه پَلی محاکمه بومبه» اون وَخت فِلیکْس که طَریقتِ خَله خوار اِشناسیه، محاکمه ره یه وَختِ دییهِ وِسه بییِشته و بااوته: «وَختی فَرمونده لیسیاس بِیّه، اون مووقه شِمه شکایتِ وِسه تَصمیم گِرمه.» بعد اَفسری که مسئول بییه ره دَستور هِدا تا پولُسِ زیر نَظِر بَیره، ولی اَت کم آزادی هم وه ره هاده و وه دَمِ نَیره که وه آشنایون وه احتیاجاتِ بَرطَرِف هاکانِن. چَن روز دییه، فِلیکْس شه زنا دْروسیلائه هِمراه که یهودی بییه، بییَمو و پولُسِ دِمبال بَفرِسیه، وه پولُسِ گَب ها که عیسیِ مَسیحِ ایمونِ خَوِری بییه ره گوش هِدا. وَختی پولُس؛ صالح بییَن و پرهیزگاری و آیندهِ داوِریِ جِم گَب میون بیارده، فِلیکْس هَراسون بَییه و بااوته: «فعلاً وَسّه! توندی بُوری. اَی اَت کَش دییه تِ ره شه پَلی صدا کامبه.» علاوه بر این، امید داشته پولُس وه ره رِشوه هاده. اینِ وِسه، چَن کَش وه ره اَحضار کارده و وه هِمراه گَب زوئه. دِ سال دییه، پورکیوس فِستوس، فِلیکْسِ جانشین بَییه. ولی فِلیکْس، اینِ وِسه که یَهودیونِ سَر مِنّت بییِلّه، پولُسِ هَمون طی زِندونِ دِله داشته. فِستوس سه روز بعد از اینکه شه محلِ فرمونداری بییَمو، قیصریهِ جِم اورشَلیم بُورده. اونجه گَت گَتِ کاهِنون و یَهودِ قومِ گَت گَتِ وه روب رو حاضر بَینه و شه شکایتِ پولُسِ علیه بااوتِنه. وِشون اِصرارِ هِمراه فِستوسِ جِم بَخواسِنه وِشونِ سَر مِنّت بییِلّه و پولُسِ اورشَلیم بَفرِسه، چوون کمین نیشته بینه تا راه دِله وه ره بَکوشِن. ولی فِستوس وِشونِ جِواب بااوته: «پولُس قیصریهِ شَهر، زِندونِ دِله دَره و مِن شه قَصد دارمه به زودی اونجه بُورِم. فِستوس بااوته شِمه دِله اونایی که رَهبرِنه، توندِنه مِ هِمراه بِیِّن تا اگه این مَردیِ جِم خِطایی سَر بَزُو، شه شکایتِ وه علیه بارِن.» فِستوس بعد از هشت دَه روز که وِشونِ هِمراه دَییه، قیصریه بَردَگِردِسه، فِردائه اون روز، مَحکمه ره تشکیل هِدا و دَستور هِدا پولُسِ بیارِن. وَختی پولُس، دِله بییَمو، یهودیونی که اورشَلیمِ جِم بییَمو بینه، وه دور اِیست هاکاردِنه و بَدجور اِتهامایی وه ره بَزونه، ولی نَتونِسِنه اونا ره ثابت هاکانِن. پولُس شه جِم دِفاع هاکارده، و بااوته: «مِن نا علیه یَهودِ شَریعَت خطایی هاکاردِمه نا علیه مَعبِد نا علیه امپراطور.» فِستوس که خواسه یَهودیونِ سَر مِنَّت بییِلّه، پولُسِ بااوته: «خوانی اورشَلیم بُوری تا اونجه این اِتهامائه وِسه مِ پَلی محاکمه بَووی؟» پولُس جِواب هِدا: «مِن اَلان اِمپراطورِ محکمهِ دِله اِیست هاکاردِمه که اونِ دِله وِنه محاکمه بَووِم. شِما شه خوار دوندِنی که مِن نسبت به یَهود هیچ خطایی نَکاردِمه. اِسا اگه خَطایی هاکاردِمه یا کاری مِ جِم سَر بَزو که مَرگِ مِستحق بوئه، بَمِردِنِ جِم تَرسی نِدارمه. ولی اگه اتهامایی که اینا مِ ره زَندِنه، بی خودیه، هیچ کَس نَتونده مِ ره وِشونِ دَس تَسلیم هاکانه. مِ خوامبه قضیه، اِمپراطورِ محکمه دِله رسیدگی بَووه.» فِستوس بعد از اینکه شه شورائه اَعضائه هِمراه مَشورت هاکارده بااوته: «خواسی تِ قضیه، اِمپراطورِ مَحکمه دِله رسیدگی بَووه؟ پَس اِمپراطورِ مَحکمه شونی!» بعد از این که چَن روز بُگذِشته، آگْریپاسِ پادشاه و بِرنیکی، فِستوسِ خِش آمِدگوییِ وِسه، قیصریهِ شَهر بییَمونه. و چوون خله روزا اونجه بَمونِسِنه، فِستوس پولُسِ قَضیه ره پادشاهِ وِسه تَعریف هاکارده و بااوته: «اینجه یِتا مَردی دَره که فِلیکْس وه ره زِندون دِله داشته. وَختی اورشَلیمِ دِله دَیمه، گَت گَتِ کاهِنون و یَهودِ مشایخ وه ره اتهامایی بَزونه و خواسِنه وه مَحکوم بَووه. «وِشونِ بااوتِمه رومیون دِله رَسم نییه که متهمی ره قبل از اون که شه شاکیونِ هِمراه روب رو بَووه و بَتونه اِتهامایی که وه ره زَندِنه ره شه جِم دفاع هاکانه، تَسلیم هاکانِن. وَختی وِشون اینجه بییَمونه، مِن مَعطل نَکاردِمه و فِردائه اون روز، مَحکمه ره تشکیل هِدامه و دَستور هِدامه وه ره مِ پَلی بیارِن. وَختی وه شاکیون بِلِند بَینه تا گَب بَزِنِن، وه ره هیچ‌ کِدوم از بَدِ کارایی که مِن اِنتِظار داشتِمه ره مِتّهم نَکاردِنه. بلکه شه دین خَوِری و عیسی، نومی که بَمِرده و پولُس ادعا کارده زنده ئه، جَرِّ بَحث هاکاردِنه. مِن که نَدونِسِمه چی طی وِنه این طی قضیه ره رسیدگی هاکارد، وه جِم بَپِرسیمه خوانه اورشَلیم بُوره تا اونجه این اتهامائه وِسه محاکمه بَووه. ولی وَختی که پولُس بَخواسه تا زِندونِ دِله بَمونه و وه قضیه اِمپراطورِ محکمه دِله رسیدگی بَووه، دَستور هِدامه تا وه ره دارِن، تا روزی که بَتونِم وه ره اِمپراطورِ پَلی بَفرِسِم.» بعد آگْریپاس، فِستوسِ بااوته: «دوس دارمه شه وه گَبا ره بِشنُئِم.» فِردائه اون روز، آگْریپاس و بِرنیکی، دَبدَبه کَب کَبِ هِمراه بییَمونه و نِظامی فرماندِهون و شَهرِ سَرشناسِ مَردائه هِمراه، مَحکمهِ سالنِ دِله بوردِنه. فِستوسِ دَستورِ هِمراه، پولُسِ بیاردِنه. فِستوس بااوته: «ای آگْریپاسِ پادشاه، و ای تِمومِ حضار! تِمومِ یَهودِ مَردِم، چه اینجه و چه اورشَلیمِ دِله این مَردیِ جِم که ویندِنی مِ پَلی شکایت هاکاردِنه و دادِ بیداد هاکاردِنه که نَوِسه زِنده بَمونه. ولی مِن بِفَهمِسِمه که وه کاری نَکارده که وه سِزا بَمِردِن بوئه و چوون وه شه بَخواسه که اِمپراطورِ مَحمکه بوره، مِن هم تَصمیم بَییتِمه وه ره روم بَفرِسِم. ولی نَدومبه اِمپراطورِ وِسه چی بَنویسِم، اینِ وِسه وه ره شِمه پَلی بیاردِمه، مخصوصاً شِمه پَلی، ای آگْریپاسِ پادشاه، تا وه جِم بازخواس هاکانیم و مِن یه چی بَنوِشتِنِ وِسه دارِم. چوون عقلانی نییه یِتا زِندونی ره اِمپراطورِ پَلی بَفرِسِم ولی نَنویسِم وه اتهاما چیه.» آگْریپاس، پولُسِ بااوته: «اِجازه دارنی شه جِم دِفاع هاکانی.» بعد پولُس دَس جلو بَوِرده و شه جِم این طی دِفاع هاکارده: «ای آگْریپاسِ پادشاه، چَنده خِش شانسِمه که اَمروز شِمه پَلی اِیست هاکاردمه تا تِمومِ یَهودیونِ شکایتِ روب رو، شه جِم دِفاع هاکانِم. خصوصاً اینکه دومبه شِما یَهودِ رَسم و رِسوم و وِشونِ میونِ اختلافائه جِم کاملِاً آشنانی. اِسا، خواهش کامبه صبرِ هِمراه مِ گَبِ گوش هادین. «تِمومِ یَهودیون مِ زندگی ره جِوونیِ جِم دوندِنه، از هَمون اَوِّل که شه قومِ میون و اورشَلیم دِله زندگی کاردِمه. وِشون قدیمِ جِم، خَوِردارنِنه و اگه بَخوان، توندِنه شِهادت هادِن که مِن به عنوان یِتا فَریسی، شه دینِ سختگیرترین فِرقه جِم پیروی کاردِمه. و اَمروز اون امیدِ خاطِری که خِدا اَمه پییِرونِ وَعده هِدا بییه، محاکمه بومبه. این هَمون وَعده ایِ که اَمه دِوازده تا قَبیله، امید داشتنه که اونِ به دَس بیارِن. اینِ وِسه شه دِلِ جِم شو و روز دِعا کاردِنه تا اونِ بَرِسِن. اَره، ای پادشاه، یَهودیون همین امیدِ خاطِریه که مِ ره مِتّهم کاندنه. چه شِمه نَظر، این که خِدا مِرده ها ره زنده کانده، اَنده عجیب غَریبِ اِنه؟ «مِ باوِرم این بییه که عیسیِ ناصریِ اسمِ علیه هر کاری که مِ دَس بَر اِنه ره هاکانِم. و این هَمون کاری بییه که اورشَلیم دِله هاکاردِمه. مِن گَت گَتِ کاهِنونِ جِم مجوز گِتِمه و مِقدّسونِ زیادی ره زندونی کاردِمه، و وَختی مَرگِ مَحکوم بونِسِنه، وِشونِ علیه رأی دامه. خَله وختا وِشونِ مِجازاتِ وِسه، عبادتگاه هائه دِله شیمه و تَقِلّا کاردِمه و وِشونِ مجبور کاردِمه کفر بارِن. مِ خَشم اَنده بییه که حَتّی تا غریبه هائه شهرها هم وِشونِ تعقیب کاردِمه. «یِتا از این سَفِرهائه دِله، اون حِکم و اِختیارِ کاملِ هِمراه که گَت گَتِ کاهِنونِ جِم بَییتِمه، دمشقِ شَهر راهی بَیمه. ظِهرِ مووقه، ای پادشاه، راه دِله یِتا نور، خِرشیدِ نورِ جِم رووشِن تر، آسِمونِ جِم مِن و مِ هَمراهونِ دور بَتابِسه. همه بِنه سَر دَکِتیمی، و مِن یِتا صدا بِشنُسِمه که عبرانیونِ زِوونِ هِمراه مِ ره بااوته: ”شائول، شائول، چه مِ ره عِذاب دِنی؟ میخ ها ره لَقَد بَزوئِن تِ وِسه سختِ! فِقَط شه ره اَذیِّت کاندی!“ «بَپِرسیمه: ”خداوندا، تِ کی ای؟“ «خِداوند بااوته: ”مِن هَمون عیسی مه که تِ وه ره عِذاب دِنی. پِرِس و شه لینگِ سَر هِرِس. مِن اینِ وِسه تِ ره ظاهر بَیمه تا تِ ره شه خادِم و شه شاهد هاکانِم، تا اونچیِ دِله که مِ ره بَدی و اونچیِ دِله که تِ ره ظاهر بومبه، شِهادت هادی. مِن تِ ره تِ قوم و غیرِ یَهودیونِ دَسِ جِم که تِ ره وِشونِ پَلی رِسِندِمبه، نِجات دِمبه تا وِشونِ چِشا ره واز هاکانی جوری که تاریکیِ جِم نورِ سَمت، و شیطانِ قِدرَتِ جِم، خِدائه سَمت بَردَگِردِن، تا وِشونِ گِناهون بیامِرزی بَووه و ایمونِ خاطری،که مِ ره دارنِنه، مِقدَّسینِ برکات دِله سهمی دارِن.“ «پَس اون مووقه، ای آگْریپاسِ پادشاه، مِن آسِمونی رؤیائه جِم که مِ وِسه بییَمو سَرپیچی نَکاردِمه. بلکه اَوِّل دَمشقیونِ میون، بعد اورشَلیم و تِمومِ یَهودیهِ مَنطقه دِله، و غیرِیهودیونِ میون هم، این پِیغومِ اِعلام هاکاردِمه که وِنه توبه هاکانِن و خِدائه سَمت بَردَگِردِن و شه عَملِ هِمراه نِشون هادِن که واقعاً توبه هاکاردِنه. اینِ وِسه بییه که یَهودیون مِ ره مَعبدِ دِله دَسگیر هاکاردِنه و خواسِنه مِ ره بَکوشِن. ولی تا اَمروز، خِدا مِ ره کُمِک هاکارده و اَلان اینجه اِیست هاکاردِمه و همهِ وِسه، از گَت تا کِچیک، شِهادت دِمبه. اونچی گامبه هیچی نییه به جِز اونچی پیغمبِرون و موسیِ پِیغَمبِر بااوتِنه که وِنه اِتّفاق دَکِفه: اینکه مَسیح وِنه رَنج بَوینه و اَوِّلین نَفِری بوئه که مِرده هائه جِم زِنده بونه، تا روشِنایی ره هم اَمه قوم و هم دییه قومها ره اِعلام هاکانه.» وَختی پولُس این گَب هائه هِمراه شه جِم دفاع کارده، فِستوس داد بَزو: «پولُس، تِ شه عَقلِ از دَس هِدایی! زیادیِ علم، تِ ره خِل هاکارده.» ولی پولُس جِواب هِدا: «عالیجناب فِستوس، مِن خِل نیمه، بلکه عَقلِ هِمراه حَییقِتِ گامبه. پادشاه شه این کارِ جِم خَوِر دارنه و مِنِم واضح وِشونِ هِمراه گَب زَمبه، چوون باوِر دارمه اینا هیچ کِدوم، وِشونِ نَظِرِ جِم دور نییه، چوون یه چی نَییه که خَلوِتِ دِله یواشِکی اِتفاق دَکِته بوئه. ای آگْریپاسِ پادشاه، تِ پیغمبِرونِ اعتقاد دارنی؟ دومبه که دارنی.» آگْریپاس پولُسِ بااوته: «اَنده زود خوانی مِ ره قانع هاکانی مسیحی بَووِم؟» پولُس وه جِواب بااوته: خِدائه جِم خوامبه که دیر یا زود، نا فِقَط شِما، بلکه تِمومِ کِسایی که اَمروز مِ گَبِ اِشنُنِنه، مِ واری بَووِن، البته نا زنجیلِ دِله!» بعد پادشاه بِلِند بَییه و وه هِمراه، فَرموندار و بِرنیکی و بَقیه مَجلِسیون هم بِلِند بَینه، و وَختی که دَینه گَب زونه بیرون بُوردِنه، هَمدییه ره گاتِنه: «این مَردی کاری که بَمِردِن یا زِندونِ مِستَحق بوئه نَکارده.» آگْریپاس، فِستوسِ بااوته: «اگه این مَردی نَخواسه بییه وه قضیه اِمپراطورِ جِم رسیدگی بَووه، اَلان هم بونِسه وه ره آزاد هاکارد.» وَختی تَصمیم بَییتِنه که اِما، دریائه راهِ جِم ایتالیا بُوریم، پولُس و چَن تا دییه از زِندونیونِ، یِتا اَفسِر که وه اسم یولیوس و اِمپراطورِ گوردانِ جِم بییه، تحویل هِدانه. پَس کَشتی ای که اَدرامیتینوسِ شَهرِ جِم بییَمو بییه و آسیائه مَنطقهِ بندرها شییه ره، سِوار بَیمی و راه دَکِتیمی. آریستارخوسِ مَقدونی، که تِسالونیکیِ جِم بییه هم اَمه هِمراه دَییه. فِردائه اون روز صیدونِ شَهر بَرِسیمی. یولیوس، پولُسِ لِطف هاکارده، اِجازه هِدا شه رَفِقونِ پَلی بُوره تا وه احتیاجاتِ برطَرِف هاکانِن. اَت کش دییه اونجه جِم دریائه راهی بَیمی، ولی چوون بَرعکس وا زوئه پَس مجبور بَیمی قبرسِ اون وَرِ جِم که وا نَزو بییه راه دَکِفیم. بعد از اینکه کیلیکیه و پامفیلیهِ دریالوِ جِم بُگذِشتیمی، میرائه بندرِ دِله، که لیکیهِ مَنطقهِ دِله بییه پیاده بَیمی. رومِ افسِر اونجه یِتا کَشتی‌ پی دا هاکارده که اسکندریهِ شَهرِ جِم، ایتالیا شییه، و اِما ره اونِ سِوار هاکارده. چَن روز یواش یواش بُوردیمی و سَختیِ هِمراه کْنیدوسِ دریالو بَرِسیمی. ولی وا اَنده توش داشته که مجبور بَیمی شه مسیرِ عَوِض هاکانیم و کْرِتِ جزیره اون وَرِ جِم که وا نَزو بییه بوریم، تا سالمونیِ شَهرِ پَلی پیش بوردیمی. سَختیِ هِمراه دریالوِ جِم بُگذِشتیمی و یه جا که وه اسم ’قَشنگِ بَندرها‘ بییه بَرِسیمی که لاسائیهِ شَهرِ نَزیکی بییه. از اونجه که خله وَخت تَلِف بَییه بییه، حَتّی اون روزایی که روزه گِتِنهِ مووقه هم بُگذِشته بییه، اِسا دییه دریائه سَفِر این مووقهِ دِله خَطِرناک بییه. اینِ وِسه، پولُس وِشونِ هِشدار هِدا، بااوته: «آقایون، ویمبه که پِرخَطِرِ سَفِری دارمی و نا فِقَط کَشتی و وه بارِ ضَرِر زَنده، بلکه اَمه جانِ هم صَدمه زَنده.» ولی رومیِ اَفسر، ناخِدا و صاحاب کَشتیِ گَب ها ره ویشتَر اَهمیَّت هِدا تا پولُسِ گَب ها ره. چوون اون بندر زِمسونِ سَر هاکاردِنِ وِسه خوار نَییه، اینِ خاطِری، ویشترِ اون آدِمون تَصمیم بَییتِنه که شه سَفِرِ ادامه هادیم، این امیدِ هِمراه که فینیکسِ بندِرِ بَرِسیم و زمسونِ اونجه سَر هاکانیم. این بندر کْرِتِ دِله بییه و وه دیم هم جِنوب غربی و هم شِمال غربیِ سَمت بییه. پَس وَختی یِواش یِواش جنوبِ وا دَکِته، وِشون گِمون هاکاردِنه شه مقصد بَرِسینه؛ لَنگرِ بَکِشینه و کرِتِ راسه، دریالوِ نَزیکی پیش بُوردِنه. ولی خَله زِمون نَگذِشته که یِتا تِندِ وا، که شِمال شرقیِ وا معروف بییه، خِشکیِ سَمتِ جِم اَمه سَمت بَزو. کَشتی کِلاکِ گرفتار بَییه و نَتونِسه خِلاف وا پیش بُوره؛ اینِ وِسه، شه ره وائه دَس بِسپارِسیمی و وه هِمراه بُوردیمی. بلاخره کشتی ره یِتا کِچیکِ جزیره، جنوبِ طَرِف که وه اسم کُودا بییه بَرِسِندیمی و اونجه هزار زَحمِتِ هِمراه نِجاتِ لتکا که کَشتیِ دِمبال دَییه ره کَشتیِ سَر بیاردیمی. وَختی مَلِوانون لتکا ره کَشتیِ سَر بیاردِنه، رَسِن کُمِکِ هِمراه، کَشتیِ دورِوَرِ قایم دَوِسِنه تا له نَشوئه، و این تَرسِ هِمراه که نَکِنه کَشتی سیرتیسِ گِلِ دِله دِماسه، لنگرِ دِم هِدانه و کَشتی ره وائه سَمت وِل هاکاردِنه. فِردائه اون روز، چوون کِلاک اِما ره بَدجور ضربه زوئه، مجبور بَینه کَشتیِ بارِ دریائه دِله دِم هادِن. سِوّمین روز، شه دَسِ هِمراه کشتیِ وَسایلِ دریائه دِله دِم هِدانه. هَمون طی روزا شینه و اِما خِرشید و ستاره هائه رنگِ نَویندِسیمی و کِلاک هم کم نَییه، جوری که همه، شه نِجاتِ امیدِ از دَس هِدامی. از اونجه که خَله وَخت بییه که غِذا نَخُرده بینه، پولُس وِشونِ میون اِیست هاکارده و بااوته: «آقایون، شِما مِ گَبا ره وِنه قَبول کاردینی و کْرِتِ جِم بیرون نییَمونی تا اَنده ضرر و زیان نَویندِسینی. اَلان هم شِما ره تَشویق کامبه که شِمه دِل قِرص بوئه، چوون شِمه هیچ‌ کِدومِ جانِ ضرری نَرِسِنه؛ فِقَط کَشتی از دَس شونه. چوون همین اَشون خِدائه یِتا فرشته، خدایی که وه جِم هَسِمه و وه ره خِدمِت کامبه، مه پَلی اِیست هاکارده و بااوته: ”پولُس، نَتِرس. تِ وِنه محاکمهِ وِسه، اِمپراطورِ پلی حاضر بَووی، و حَییقَتاً خِدا تِمومِ تِ همسَفِرونِ جانِ هم تِ ره بِبَخشیه.“ پَس ای مَردا، شِمه دِل قرص بوئه، چوون مِن ایمون دارمه، هَمون طی که خِدا مِ ره بااوته، بونه. ولی اَمه کَشتی وِنه یِتا جزیره دله‌ گِل هِنیشه.» چهاردهمین شو، هَمتی وا اِما ره آدریاتیکِ دریائه دِله، این طَرِف اون طَرِف وَرده که نصفِ شوِ نَزیکی، مَلِوانون گمون هاکاردِنه خشکی ره نزیک بونِنه. پَس اوهِ عمقِ اِندازه بَزونه و بِفَهمِسِنه که حدودِ چهل متر بونه. اَت کم بعد، اَت کَش دییه اوهِ عمقِ اِندازه بَزونه و بَدینه که حدود سی مترِ. و چوون تَرسینه صَخره‌ها ره بَخُریم، چهار تا لنگر کشتیِ دِمبال دم هِدانه، و دِعا کاردِنه هر چی زودتر روز بَووه. مَلِوانون قَصد داشتِنه کَشتیِ جِم فِرار هاکانِن، نِجاتِ لَتکا ره دریائه دِله دم هِدانه، این بهونهِ هِمراه که خواننه چَن تا لنگر کَشتیِ سینهِ جِم دریائه دِله دِم هادِن. پولُس افسر و سَربازونِ بااوته: «اگه این مَردا کَشتیِ دِله نَمونِن، نَتوندِنه نِجات بَیرین.» پَس سَربازون اون رَسِن هایی که نِجاتِ لَتکا ره دَوِسه بییه ره بَورینه و لتکا ره وِل هاکاردِنه. وَختی اِفتاب دَییه دراِییَمو، پولُس همه ره تَشویق هاکارده که یه چی بَخُرِن. بااوته: «اَمروز چهارده روزِ که اِنتِظارِ دِله دَئینی و هیچی نَخاردینی، بی‌غذا بَمونِسینی. پَس تَشویق کامبه غِذا بَخُرین، چوون شِما ره قِوَّت دِنه، یِتا خال می هم شِمه کلّهِ جِم کَم نَوونه.» وَختی اینِ بااوته، نونِ بَییته و همهِ چِشِ پَلی خِدا ره شکر هاکارده و نونِ تیکه هاکارده و بَخُردِنِ شروع هاکارده. پَس همه تَشویق بَینه و اَت کم غِذا بَخُردِنه. جمعاً کَشتیِ دِله، دویست و هِفتاد و شیش نَفِر دَیمی. وِشون بعد از اینکه غِذا بَخُردِنه، بَقیهِ غَله ره دریائه دِله دَشِندینه و کَشتی ره سَبِک هاکاردِنه. وَختی روز بَییه، خِشکی ره نِشناسینه، ولی یِتا کِچیکِ خلیج که وه دریالو، ریگِ جِم پِر بییه ره بَدینه. پَس خواسِنه اگه بَووه کَشتی ره اونجه، گِل هِنیشونِن. لنگرهائه رَسِنِ بَورینه و اونا ره دریائه دِله دِم هِدانه و اون رَسِن هایی که سُکانِ داشته ره هم واز هاکاردِنه. بعد، کَشتیِ سینهِ بادبانِ وائه مسیرِ سَمت بالا بَکِشینه و دریالوِ سَمت بُوردِنه. ولی کَشتی، اوهِ بِنِ یِتا صخره ها ره بَخُرده و ‌گل هِنیشته. کَشتیِ سینه دِماسیه و بی حرکت بَمونِسه، ولی کِشتیِ دِمبال، کِلاکِ ضرباتِ خاطِری بِشکِسه. سربازون خواسِنه زندونیونِ بَکوشِن نَکِنه کِسی شِنا هاکانه و دَر بوره. ولی رومیِ اَفسِر که خواسه پولُسِ جانِ نِجات هاده، وِشونِ دَمِ بَییته و دَستور هِدا اَوِّل اونایی که توندِنه شِنا هاکانِن، شه ره دریائه دِله دِم هادِن و خِشکی بَرِسانِن. بَقیه هم وِنه شه ره اَلوار یا کَشتیِ وسایلِ سَر، خِشکی رِسِندینه. این طی همه سِلامِت خِشکی بَرِسینه. وَختی سِلامتیِ هِمراه دریالو بَرِسیمی، بِفَهمِسیمی اون جزیرهِ اسم مالتِ. اون جزیرهِ مَردِم اِما ره خَله مِحبِّت هاکاردِنه. وِشون اَمه وسه تَش رووشِن هاکاردِنه، چوون وارش وارِسه و هِوا سَرد بییه، و اَمه جِم ‌گرمیِ هِمراه پَذیرایی هاکاردِنه. پولُس اَت کم هیمه جَمع هاکارده و وَختی اونِ تَشِ سَر اییِشته، تَشِ گَرمیِ وِسه، یِتا مَر وه جِم بیرون بییَمو و وه ‌دَسِ کَش بَچِسبِسه. اون جزیرهِ مَردِم وَختی بَدینه که مَر وه دَسِ جِم آویزونِ، هَمدییه ره بااوتِنه: «بی‌شک این مَردی قاتلِ، با اینکه دریائه جِم نِجات بَییته، عدالت نییِلنه زِنده بَمونه.» ولی پولُس مَرِ تشِ دِله دِم هِدا و شه هیچی نَییه. مَردِم اِنتِظار داشتِنه وه تَن باد هاکانه یا اینکه یِدَفه دَکِفه و بَمیره. ولی بعد از اینکه خَله اِنتِظار بَکِشینه، وَختی بَدینه که وه هیچی نَییه، وِشونِ فکر عَوِض بَییه و بااوتِنه وه یِتا از خِدایونِ. اون نَزیکی، زمینهایی دَییه که جزیرهِ رَئیسِ بییه؛ که وه اِسم پوبلیوس بییه. وه اِما ره شه سِره دَعوِت هاکارده و سه روز اَمه جِم ‌گرمیِ هِمراه پذیرایی هاکارده. اتّفاقا، پوبلیوسِ پییِر مَرِیض بییه و توو و اسهال داشته. پولُس وه پَلی بُورده و دِعا هاکارده، شه دَسِ وه سَر بییِشته و وه ره شِفا هِدا. بَعد از این اِتّفاق، بَقیهِ مَریضون که جزیرهِ دِله دَینه، اییَمونه و شِفا گِتِنه. وِشون اِما ره خَله اِحترام بییِشتِنه و وَختی خواسیمی اونجه جِم بوریم، هر چی لازم داشتیمی ره کشتیِ دِله اَمه وِسه بییِشتِنه. بَعد از سه ماه، اون کَشتیِ هِمراه‌ که زِمسونِ جزیرهِ دِله بَمونِسه بییه، دریائه سمت راهی بَیمی. اون کَشتی اسکندریهِ جِم بییه و دِقِلو خِدایونِ نِشونه ره داشته. سیراکوزِ بَرِسیمی، لنگر دِم هِدامی و سه روز اونجه بَمونسیمی. بعد، دِریایی سَفِرِ اِدامه هِدامی و ریگیونِ شَهر بَرِسیمی. فِردائه اون روز، جنوبِ وا شروع بَییه، و پیرا پوتیوُلیِ شَهر بَرِسیمی. اِما چَن تا بِرار اونجه پی دا هاکاردیمی که اَمه جِم دَعوِت هاکاردِنه هَفت روز‌ وِشونِ هِمراه بَمونیم. سرآخِر رومِ شَهر بَرِسیمی. اونجهِ بِرارون بِشنُسه بینه که راه دِله دَرِمبی، پَس تا آپیوس و «سه مِیخِانهِ» بازارِ دِله بییَمونه تا اَمه پیشواز بِیّن. پولُس وَختی وِشونِ بَدیئه، خِدا ره شکر هاکارده و وه دِل قِوَّت بَییته. وَختی روم بَرِسیمی، پولُسِ اِجازه هِدانه تا یِتا محافظِ سربازِ هِمراه شه سِره دِله بَمونه. سه روز دییه، پولُس یَهودِ گَت گَتِ ره شه پَلی دَعوِت هاکارده. وَختی جَمع بَینه، وِشونِ بااوته: «ای بِرارون، با این که مِن کاری شه قوم یا شه پییِرونِ رَسم و رسومِ علیه نَکارده بیمه، با این حال مِ ره اورشَلیمِ دِله دستگیر هاکاردِنه و رومیونِ تحویل هِدانه. وِشون مِ جِم بازخواس هاکاردِنه و خواسِنه مِ ره آزاد هاکانِن، چوون مِ دِله جرمی ندینه که وه سِزا مَرگ بوئه. ولی وَختی یَهودیون اعتراض هاکاردِنه، مجبور بَیمه اِمپراطورِ جِم رسیدگی بَخوام، البته نا تا شه قومِ جِم شکایت هاکارده بوئِم. اینِ وِسه بَخواسِمه شِما ره بَوینِم و شِمه هِمراه گَب بَزِنِم، چوون اون اِسرائیلِ امیدِ خاطِریِ که مِ ره این زَنجیلِ هِمراه دَوِسِنه.» وِشون پولُسِ جِواب بااوتِنه: «اِما هیچ نامه ای تِ خَوِری یَهودیهِ جِم نَییتیمی، و هیچ کِدوم از برارونی که اونجه جِم بییَمونه، هیچ بَدِ چی ای تِ خَوِری نااوتِنه و خَوِری نِدانه. ولی خوامبی تِ نظراتِ بِشنُئیم، چوون دومبی که مَردِم این فِرقه علیه همه جا گَب زَندِنه.» پَس وِشون یِتا روزِ تعیین هاکاردِنه و خَله آدِمون پولُسِ سِره بییَمونه تا وه ره بَوینِن. وه صِواحی تا شو، خِدائه پادشاهیِ خَوِری وِشونِ وِسه شهادت دائه و تَقِلّا کارده، موسیِ تورات و پیغمبِرونِ نوِشتهِ هِمراه، عیسیِ خَوِری وِشون قانع هاکانه. بَعضیا وه گَبِ قبول هاکاردِنه، ولی بَقیه ایمون نیاردِنه. پَس هَمون طی که هَمدییهِ هِمراه جرِّ بحث کاردِنه، اونجه جِم بوردِنه. ولی قبل از اون که اونجه جِم بورِن، پولُس شه آخِرین گَبِ بَزو و بااوته: «روح القدس چَنده خوار شِمه پیِیرونِ هِمراه گَب بَزو، اون مووقه که اِشَعیائه پِیغَمبِرِ طریق بااوته: «این قومِ پَلی بور و بار، «حییقَتاً شه گوشِ هِمراه اِشنُنِنی، ولی هیچ وَخت نِفَهمِنِنی؛ حییقَتاً شه چشِ هِمراه ویندِنی، ولی هیچ وَخت درک نَکاندینی چوون این قومِ دِل، سَنگ بَییه؛ وِشونِ گوشا کَتِل بَییه، و شه چشا ره دَوِسِّنه، نَکِنه شه چِشائه هِمراه بَوینِن، و شه گوشائه هِمراه بشنُئِن، و شه دلهائه دِله بِفَهمِن و بَردَگِردِن و مِن وِشونِ شِفا هادِم.“ «پَس بَدونین که خِدائه نِجات، غیرِ یَهودیونِ پَلی بَفرِسی بَییه و وِشون گوش دِنِنه!» [ بعد از اون که پولس اینِ بااوته، یَهودیون هَمون طی که هَمدییهِ هِمراه جرِّ بحث کاردِنه، اونجه جِم بوردِنه.] این طی پولُس دِ سال تِموم شه سِره دِله که اِجاره هاکارده بییه، دَییه و هر کی که وه پَلی اییَمو ره قبول کارده. پولُس خِدائه پادشاهی ره اِعلام کارده و تِمومِ جرأتِ هِمراه و بدونِ اینکه کِسی وه دَمِ بَیره خِداوند، عیسیِ مَسیحِ خَوِری تَعلیم دائه. پولُسِ طَرِف جِم، مَسیحْ عیسیِ نوکِر، که رسالتِ وِسه انتخاب بَییه و خِدائه اِنجیلِ وِسه وَقف بَییه؛ هَمون اِنجیلی که قبلتر خِدا، شه پِیغَمبِرونِ طَریق، مِقدَّسِ کتاب هائه دِله وه وَعده ره هِدا بییه، و وه ریکائه خَوِری، که جسماً داوودِ نَسلِ جِم دِنیا بییَمو، و طبقِ روحِ قدّوسیت، شه زِنده بَیِّنِ هِمراه مِرده هائه جِم، قِوَّتِ دِله اِعلام بَییه که خِدائه ریکائه، یعنی اَمه خِداوند عیسیِ مَسیح. خِدا مَسیحِ طریق، اِما ره فِیض هِدا تا وه رسولون بوئیم و تِموم قوم ها ره راهنِمایی هاکانیم که مَسیحِ اسمِ ایمون بیارِن و وه جِم اِطاعت هاکانِن. و این شِمه وِسه هم هَسه که دَعوِت بَینی تا عیسیِ مَسیحِ وِسه بوئین؛ همهِ اونایی وِسه که رومِ شَهرِ دِله دَرِنه، که خِدا وِشونِ دوس دارنه و دَعوِت بَینه تا خِدائه مِقدَّسِ قوم بوئِن: فِیض و صِلح و سِلامتی اَمه پییِر، خِدا و خِداوندْ عیسیِ مَسیحِ طَرِفِ جِم، شِمه وِسه بِیّه. اَوّلاً که، شه خِدا ره عیسیِ مَسیحِ طَریقِ جِم، شِما همهِ خاطِری شِکر کامبه، چوون شِمه ایمونِ آوازه تِمومِ دِنیائه دِله دَپیته. چوون خِدایی که وه ره تِمومِ شه دِل و جانِ هِمراه وه ریکائه انجیلِ کارِ دِله دَره خِدمِت کامبه، مِ وِسه گِواهی دِنه که چی طی یه سِره شه دِعاهائه دِله شِما ره یاد یارمبه هَمِش شه دِعاهائه دِله خوامبه که اگه خِدا بِخوائه، سَرآخِر بَتونِم شِمه بَدیئِنِ وِسه بِیِّم. چوون شِمه بَدیئِنِ وِسه ذوق دارمه تا روحانی عطایا، شِمه ایمونِ تقویتِ وِسه شِما ره هادِم- یعنی تا اِما هَمدییهِ ایمونِ هِمراه دِلگرم بَوویم، هم مِن و هم شِما. ای بِرارون، نِخوامبه بی خَوِر بوئین که چَن کَش خواسِمه شِمه پَلی بِیِّم، ولی هر کَش یه چی پیش بییَمو. خوامبه که شِمه میون هم اَت کم محصول دِرو هاکانِم، هَمون طی که دییه غیر یَهودیونِ میون هاکاردِمه. مِن شه ره هم یونانیون هم بَربَرها هم حَکیمون و هم نادونونِ مدیون دومبه. اینِ وِسه خَله ذوق دارمه، انجیلِ شِمه وِسه که رومِ دِله زندگی کاندینی، اِعلام هاکانِم. چوون مِن انجیلِ جِم خجالتی نِدارمه، چوون که اِنجیل، خِدائه قِوَّتِ، هر کسِ نِجاتِ وِسه که ایمون بیاره، اَوِّل یَهود و بعد غیرِ یَهود. چوون انجیلِ دِله، اون صالحی ای که خِدائه جِم هَسه دیار بونه، که اَوِّل تا آخِر ایمونِ سَر پابرجائه. هَمون طی که حَبَقوقِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «صالح آدِمون ایمونِ هِمراه زندگی کاندِنه.» چوون خِدائه غَضِب آسمونِ جِم، هر جور بی خِدایی و آدِمونِ ناراستیِ سَر اِنه، که شه ناراستیِ هِمراه حَییقتِ از بین وَرنِنه. چوون اونچی خِدائه جِم بونه بِشناسییَن وِشونِ وِسه دیارِ، چوون خِدا اونِ وِشونِ وِسه دیار هاکارده. چوون خِدائه اون صِفات که نَوونه بَدیئِن یعنی وه اَبدی قِوَّت و ذاتِ الهی، از مووقه ای که دِنیا خَلق بَییه، اون چیایی دِله که بِسات بَییه، واضح بَدیه بونه، پَس وِشون، هیچ بهونه ای نِدارنِنه. چوون هر چَن خِدا ره بِشناسینه، ولی وه ره خِدائه واری حِرمَت نییِشتِنه و شِکر نَکاردِنه، بلکه شه فِکرِ دِله، هیچ و پوچِ گرفتار بَینه و وِشونِ نِفَهمِ دلها ره تاریکی بَییته. هر چَن ادِعا کاردِنه حکیمِنه، نادون بَینه و وِشون خِدائه اَبدی جِلالِ، اون بِت هایی هِمراه که آدِمِ فانی و پَرِنده ها و حیوونون و خَزِنده هائه وارینه، عَوِض هاکاردِنه. پَس خِدا هم وِشونِ، شه وِشونِ دلِ هِوا و هوس هائه دِله، ناپاکیِ هِمراه وِل هاکارده، تا شه تَن ها ره شه میون بی حِرمت هاکانِن. چوون وِشون اون حَییقتی که خِدائه خِوری هَسه ره دِراغِ هِمراه عَوِض هاکاردِنه و مخلوقِ خالقِ عَوِض پَرسِش و خِدمِت هاکاردِنه، خالقی که وِنه تا اَبد وه ره پَرَسِش هاکاردِن. آمین. اینِ وِسه خِدا هم وِشونِ، شرم آورِ هوا و هَوِس هائه دِله وِل هاکارده. چوون که وِشونِ زَن ها، طبیعی رابطه ها ره، غیر طبیعی رابطه هائه هِمراه عَوِض هاکاردِنه. اینِ وِسه مَردها هم طبیعی رابطه هائه جِم، زَن هائه هِمراه دَس بَکِشینه، هَمدییهِ هِمراه هوا و هَوسِ تشِ دِله بَسوتِنه. مَرد، مَردِ هِمراه شرم آوِرِ کارا هاکارده و شه بَدِ کارائه مکافاتِ بَییتِنه. از اونجه که خِدائه بِشناسییَن، وِشونِ وِسه ارزشی نِداشته، خِدا هم وِشونِ، بَد بَدِ فکرهائه دِله وِل هاکارده تا اون کاری که نَووِسه هاکانِنِ انجام هادِن. وِشون هر جور نادِرِستی، شِرارت، طِمَع و بدخواهی جِم پِرِنه. وِشون حَسودی، قَتل، دَعوا، فَریب و بَدخواهیِ جِم پِرِنه. وِشون پِشتِ سَر گو، تِهمت‌زَن، خِدائه دِشمِنون، گستاخ و مغرورِنه و شه ره بالِنه. شریرونه کارائه هاکاردِنِ وِسه، جدیدِ راهها دِرِس کاندِنه و شه پییِرمارِ گَبِ جِم اِطاعت نَکاندِنه، نِفَهم، بی‌ وفا، بی‌عاطفه و بی‌رَحمِنه. با اینکه خِدائه عادلانه حِکمِ دوندِنه که، اونایی که این طی کارایی کاندِنه، وِشونِ مکافات بَمِردِنِ، نا فِقَط شه اونا ره اِنجام دِنِنه بلکه اونایی که این کارا ره کاندِنه ره هم، تأیید کاندِنه. پَس تِ ای آدِمی که یه نَفِر دییه ره قِضاوت کاندی، هر کی که بوئی هیچ عذرِ بهونه ای نِدارنی. چوون وَختی که یه نَفِر دییه ره قِضاوِت کاندی، شه ره مَحکوم هاکاردی؛ چوون تِ، اِی که قِضاوِت کاندی، شه هَمون کارِ کاندی. اِما دومبی که خِدائه قِضاوِت اونایی وِسه که این‌طی کارایی کاندِنه، به حَقِّ. تِ ای آدِمی که بَقیه ره قِضاوِت کاندی و شه اون کارا ره کاندی، گمون کاندی که خِدائه قضاوتِ جِم دَر شونی؟ یا اینکه خِدائه مِهروونی و تِحَمّل و وه گَتِ صبوری ره کِچیک اِشمارِنی و ندوندی که خِدائه مهروونی اینِ وِسه ئه که تِ ره تووبهِ سَمت وَرنه؟ ولی تِ شه سَر سَختی و شه دلِ خاطِری که نِخوانه تووبه هاکانه، خِدائه غَضبِ شه وِسه، غَضِبِ روزِ وِسه اِمبار کاندی، روزی که اونِ دِله خِدائه عادلانه قِضاوِت دیار بونه. خِدا «هر کسِ شه وه کارائه اِندا سِزا دِنه.» خِدا، اَبدی زندگی ره اونایی ره دِنه که صبرِ هِمراه، خوارِ کارائه اِنجام هِدائِنِ دِله، جِلال و حِرمت و اَبدی زندگیِ دِمبال دَرِنه؛ ولی اونایی وِسه که خِدخواهِنه و حَییقَتِ جِم اِطاعت نَکاندِنه و بلکه ناراستیِ ره اِطاعت کاندِنه، غیظ و غَضِب دَره. هر کی که بَدِ کارا هاکانه، رَنج و عِذاب وه نَصیب بونه، اَوِّل یهود و بعد غیرِ یهود. ولی هر کی خواری هاکانه، خِدائه جِلال و حِرمت و صِلح و سِلامتی وه نَصیب بونه، اَوِّل یهود و بعد غیرِ یهود. چوون خِدا فرق نیییلنه. همهِ کِسایی که بدون موسیِ شَریعَت گِناه کاندِنه، بدونِ شَریعَت هم هِلاک بونِنه؛ و همهِ کِسایی که شَریعَتِ بِن گِناه کاندِنه، طبقِ شَریعَت مَحکوم بونِنه. چوون اونایی که شَریعَتِ اِشنُنِنه خِدائه نَظِر صالح نینه، بلکه اونایی صالح بِشمارِسه بونِنه که شَریعَتِ به جا یارنِنه. چوون وَختی که غیرِ یَهودیون که شَریعتِ ندارنِنه، شَریعتِ اَعمالِ طبقِ غریزه به جا یارنِنه، وِشون هر چَن شَریعَت نِدارنِنه، ولی شه، شه وِسه شَریعَتِنه وِشون نِشون دِنِنه که شَریعتِ اعمال وِشونِ دلِ سَر بَنوِشت بَییه، جوری که وِشونِ وجدان اینِ گِواهی دِنه چوون وِشونِ فِکرا یا وِشونِ مَحکوم کانده یا حَتَّی تبرئه کانده. این اون روزِ دِله اِتفاق کَفِنه که خِدا طبقِ اون اِنجیلی که مِن اِعلام کامبه، آدِمونِ رازها ره عیسیِ مَسیحِ طَریقِ جِم قِضاوِت کانده. ولی تِ که شه ره یهودی دوندی و شَریعتِ تکیه دارنی و اینِ وِسه که خِدا ره اِشناسِنی شه ره اِفتخار کاندی، و وه اِراده ره دوندی و چوون شَریعتِ جِم تَعلیم بَییتی، بهترین چیا ره سیوا کاندی. و اگه مِطمئنی که کورونِ راهنِما و اونایی که تاریکی دِله دَرِنه ئه وِسه نوری، تِ که نادونونِ مِربی و وَچونِ مَلّمی، تِ که شَریعَت که معرفت و حَییقَتِ ره دارنی- پَس تِ که بَقیه ره یاد دِنی، شه ره یاد نَدِنی؟ تِ که دِزی هاکاردِنِ علیه موعظه کاندی، شه دِزی کاندی؟ تِ که گانی نَوِسه زِنا هاکاردِن، شه زِنا کاندی؟ تِ که بِتهائه جِم بیزاری، شه، مَعبدها ره غارِت کاندی؟ تِ که شَریعَت داشتِنِ وِسه اِفتخار کاندی، شَریعتِ بِشکِسِنه هِمراه، خِدا ره بی حِرمت کاندی؟ چوون هَمون طی که پِیغمبرونِ کِتابِ دِله بَنوِشت بَییه: «شِمه خاطِری، خِدائه اسمِ غیرِ یَهودیونِ میون کُفر گانِنه.» مووقه ای خَتنه هاکاردِن ارزش دارنه که شَریعتِ به جا بیارین، ولی اگه شَریعتِ بِشکِنین اینِ واریِ که خَتنه نَییه بوئین. پَس اگه یِتا مِردی که خَتنه نَییه، شَریعتِ اَحکامِ به جا بیاره، مگه وه خَتنه نَیِّن، خَتنه بَیِّن حِساب نِننه؟ پَس اونی که جسماً خَتنه نَییه، ولی شَریعتِ به جا یارنه، تِ ره مَحکوم کانده تِ ره که هم شَریعتِ بَنوِشته اَحکامِ دارنی و هم خَتنه ره دارنی، ولی خِدائه شَریعتِ اِشکِنی. چوون یهودی این نییه که ظاهراً یهودی بوئه، و خَتنه هم کاری نییه که ظاهر و جِسمِ دِله بوئه. بلکه یهودی اونِ که باطنِ دِله یهودی بوئه و خَتنه هم کاری دلیه، که خِدائه روح اونِ اِنجام دِنه، نا یِتا نوشتهِ طَریقِ جِم. این طی کِسی ره خِدا تحسین کانده، نا آدِم. پَس یهودی بییَِنِ فایده چیه؟ یا خَتنه بییَن چه ارزشی دارنه؟ خَله، هر نَظِرِ جِم. اَوِّل اون که خِدائه کِلام، یَهودیونِ امانت بِسپارِسه بَییه. اگه وِشونِ جِم بعضیا وِفادار نَبینه، چی بونِسه؟ مگه وِشونِ وِفادار نَبوئِن، خِدائه وفاداری ره باطل کانده؟ اَصلاً! حَتّی اگه تِمومِ آدِمون دِراغ زَن بوئِن، خِدا راسگوئه! هَمون طی که داوودِ پادشاهِ مزمورِ دِله بَنوِشته بَییه: «اینِ وِسه وَختی گَب زَندی، راس گانی، و اون مووقه که قِضاوِت کاندی، تِ قِضاوِت دِرِسِ» ولی اگه اَمه ناراستی، خِدائه راستی ره دیار کانده، چی وِنه باریم؟ مگه خِدا، اون مووقه که اَمه وِسه غَضِب کانده، ظالِمِ؟ مِن آدِمِ واری دَره گَب زَمبه. اَصلاً! چوون اون مووقه خِدا چی طی تونِسه دِنیا ره قِضاوِت هاکانه؟ ولی اگه مِ دِراغِ طریق، خِدائه حَییقت ویشتر جِلال گِرنه، دییه چه مِن یِتا گِناهکارِ واری مَحکوم بومبه؟» و چه ناریم: «بِئین بَدی هاکانیم تا خواری به دَس بِیّه»، هَمون طی که بَعضیا اِما ره تِهمت بَزونه، اِدِّعا کاندِنه که این طی گامبی؟ اینائه مَحکومیت خَله عادلانه ئه. پَس چی وِنه بااوتِن؟ مگه اِما یَهودیونِ وَضع غیرِ یَهودیونِ جِم بِهتَرِ؟ نا اَصلاً! چوون قبلتر ادعا هاکاردیمی که یَهود و غیرِ یهود هر دِتا گِناهِ بِن دَرِنه. هَمون طی که مِقدَّسِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «هیچ کی صالح نییه، حَتّی یه نَفِر. هیچ‌کی با فَهم نییه، هیچ‌کی خِدائه دِمبال نَگِردِنه. همه خِدائه جِم رو بَردِگاردِنینه، وِشون همگی بی خِد بَینه. هیچ کی خواری نَکانده، حَتّی یه نَفِر.» «وِشونِ گَلی، یِتا بازِ قبرِ واریِ و شه زِوونِ گول بَزوئِنِ وِسه کار زَندِنه» «اَفعیِ زَهر وِشونِ تِک هائه بِن دَره؛» «وِشونِ دِهون نَفرین و تلیِ جِم پِرِ.» «وِشونِ لینگا، خون دَشِندِنه وِسه دوو گِرنه؛ هر جا شونِنه، ویرونی و بَدبختی به جا اییِلنِنه، و وِشون صِلح و سِلامتیِ راهِ نِشناسِنِنه.» «خِدائه تَرس وِشونِ چِشائه دِله دَنییه.» اِسا دومبی که اونچی شَریعَت گانه کِسایی وِسه ئه که شَریعتِ بِن دَرِنه تا هر دِهونی دَوِسه بَووه و تِمومِ دِنیا، خِدائه حِضور، جِوابگو بوئِن. چوون هیچ آدِمی دَنییه که شَریعتِ اَعمالِ به جا بیاردنِ هِمراه، خِدائه نَظِر صالح بَووه، بلکه شَریعَت، گِناهِ اِما ره سِراغ دِنه. ولی اِسا، سیوا از شَریعَت، اون صالحی ای که خِدائه جِم هَسه، دیار بَییه، هَمون طی که شَریعَت و پِیغَمبِرون اونِ گِواهی دِنِنه. این صالحی که خِدائه جِم هَسه، عیسیِ مَسیحِ ایمونِ راهِ جِم هَسه و همهِ کِسائه نَصیب بونه که ایمون یارنِنه. چوون هیچ فرقی نییِلنه. چوون همه گِناه هاکاردِنه و خِدائه جِلالِ پَلی کم یارنِنه. و خِدائه فیضِ هِمراه که یِتا هَدیهِ واریِ و اون آزادیِ خون بهائه طریق که مَسیحْ عیسیِ دِله دره، صالح بِشمارِسه بونِنه. خِدا، عیسی مَسیحِ، گِناهونِ کَفّاره‌ِ واری مَعرِفی هاکارده. اون کَفّاره ای که وه خونِ هِمراه و ایمونِ راهِ جِم به دَس اِنه. این خِدائه عِدالَتِ سِراغ هِدائِنِ وِسه بییه، چوون وه شه صبرِ اِلهیِ هِمراه، اون گِناهونی که قبلاً اِتفاق دَکِته بییه ره نَدید بَییته. این کار اینِ وِسه بییه تا شه عِدالَتِ این زمونهِ دِله سِراغ هاده تا شه عادل بوئه و تِمومِ کِسایی هم که عیسی ره ایمون دارنِنه، صالح بِشمارِسه بَووِن. پَس دییه چه اِفتخار کامبی؟ دییه هیچ اِفتخاری دَنییه! رو چه حِسابی؟ طبقِ اَعمالِ شَریعَت؟ البته که نا، بلکه طبقِ ایمونِ شَریعَت. چوون اِما اینِ اعتقاد دارمی که آدِمی ایمونِ راهِ جِم و بدون اینکه شَریعتِ اَعمالِ به جا بیاره، صالح بِشمارِسه بونه. مگه خِدا فِقَط یَهودیونِ خِدائه؟ مگه غیرِ یَهودیونِ خِدا نییه؟ اَلبته که وه غیر یَهودیونِ خِدا هم هَسه. چوون فِقَط یِتا خِدا دَره و این خِدا ختنه‌بَییه ها ره طبقِ ایمون و خَتنه نَییه ها ره هم طِبق هَمون ایمون صالح اِشمارِنه. پَس مگه اِما این ایمونِ هِمراه، شَریعتِ از بین وَرمی؟ البته که نا! بلکه برعکس اِما شَریعتِ برقرار کامبی. پَس اونچیِ خَوِری که اِبراهیم به دَس بیارده چی بونه بااوتِن، وه که جسماً، اَمه جَد بِشمارِسه بونه؟ چوون اگه اِبراهیم شه اَعمالِ هِمراه صالح بِشمارِسه بونِسه، یه چی اِفتخارِ وِسه داشته؛ ولی نا خِدائه پَلی. چوون توراتِ دِله چی بَنوِشته بَییه؟ «اِبراهیم خِدا ره ایمون بیارده و این وه وِسه صالحی بِشمارِسه بَییه.» اِسا اونی که کار کانده، وه مِزد وه حَقِّ، نا هَدیه. ولی اونی که کار نَکانده، بلکه اون خِدایی ره تِوَکُّل کانده که بی خِدایونِ هم صالح اِشمارِنه، وه ایمون وه وِسه صالحی بِشمارِسه بونه. همون‌طی که داوودِ پادشاه هم اونی که خِدا وه ره بدون اَعمال، صالح اِشمارِنه ره مِوارک خوندِنه و گانه: «خِشا به حال کِسایی که وِشونِ خطاها بَخشیده بَییه و وِشونِ گِناهون دَپوشِندی بَییه. خِشا به حال کِسی که خِداوند وه گِناه ره وه حِساب نییِلنه.» مگه این خِشا به حال ها، فِقَط ختنه‌بَییه هائه وِسه هَسه یا ختنه‌نَییه هائه وِسه هم هَسه؟ چوون بااوتیمی که ابراهیمِ ایمون، وه وِسه صالحی بِشمارِسه بَییه. پَس چی طی وه وِسه این طی بِشمارِسه بَییه؟مووقه ای که وه خَتنه بَییه بییه، یا قبل از اون؟ البته قبل از خَتنه بَیِّن بییه نا بَعد از اون. اِبراهیم ختنهِ نشونه ره بَییته تا وه صالحیِ وِسه مهری بوئه که قبل از خَتنه بَیّن و ایمونِ طریق وه نَصیب بَییه بییه. این طی وه تِمومِ اونایی که بدون خَتنه ایمون یارنِنهِ پییِرِ، تا وِشون هم صالح بِشمارِسه بَووِن. و اِبراهیم ختنه‌بَییه هائه پییِر هم هَسه یعنی کِسایی پییِر که نا فِقَط خَتنه بَینه بلکه ایمونِ راهِ طَریقِ جِم قدم اییِلنِنه، هَمون راهی که اَمه پییِر اِبراهیم هم قبل از اون که خَتنه بَووه، قَدِم اییِشته. چوون شَریعتِ راهِ جِم نَییه که اِبراهیم و وه نَسلِ، وَعده هِدا بَییه که این دِنیائه وارث بونِنه، بلکه اون صالحیِ راهِ جِم بییه که ایمونِ سَر، پابرجائه. چوون اگه اونایی که شَریعَتِ طرِفدارِنه وارث بوئِن، ایمون باطِل، و وَعده هیچ بونه. چوون شَریعَت خِدائه غَضِبِ یارنه؛ ولی اونجه که شَریعَت دَنییه، شَریعتِ بِشکِسِن هم دَنییه. اینِ وِسه، وَعده ایمونِ طَریقِ جِم اِنه، تا فیضِ سَر استوار بوئه و ابراهیمِ پِیغمبِرِ تِموم نَسلِ وِسه یِتا ضمانت، یعنی نا فِقَط اونایی وِسه که شَریعَتِ جِم اِطاعت کاندِنه، بلکه اونایی وِسه هم هَسه که ابراهیمِ ایمونِ جِم اِطاعت کاندِنه، که اِما هَمهِ پییِرِ. هَمون طی که توراتِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «تِ ره خَله قومهائه پییِر هاکاردِمه.» و خِدائه نَظِر هم این طیِ، خِدایی که اِبراهیم وه ره ایمون بیارده، وه که مِرده ها ره زنده کانده و اون چیایی که وجود نِدارنِنه ره هستی دِنه. اونجه ای که هیچ امیدی دَنی بییه، اِبراهیم، امیدِ هِمراه باوِر هاکارده که خَله قومهائه پییِر بونه، هَمون طی که وه ره بااوته بَییه بییه که «تِ نَسل این طی بونه.» اِبراهیم شه ایمونِ دِله سِس نَییه، اون مووقه که شه بَمِرده تَنِ هارِشیه، چوون حدود صد سال داشته و سارائه رَحِم هم خِشک بَئییت بییه. ولی وه بی‌ایمونیِ سَر، خِدائه وَعده ره شَک نَکارده، بلکه ایمونِ دِله قوی بَییه و خِدا ره جِلال هِدا. وه مِطمئِن بییه که خِدا تونده شه وَعده ره اِنجام هاده. اینِ خاطِری وه ایمون «وه وِسه صالحی بِشمارِسه بَییه.» ولی این گَب ها که «وه وِسه بِشمارِسه بَییه»، فِقَط وه وِسه بَنوِشته نَییه بلکه اَمه وِسه هم بَنوِشته بَییه، تا اَمه وِسه هم بِشمارِسه بَووه، اِما که وه ره ایمون دارمی که اَمه خِداوند عیسی ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده. وه اَمه گِناهونِ خاطِری مَرگِ تَسلیم بَییه و اَمه صالح بِشمارِسه بَیِّنِ وِسه، مِرده هائه جِم زنده بَییه. پَس چوون ایمونِ راهِ جِم صالح بِشمارِسه بَیمی، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ طریق، خِدائه هِمراه صِلحِ دارمی. اِما وه طَریقِ جِم، و ایمونِ راهِ جِم، این فیضی که اَلان وه دِله استواریمی ره به دَس بیاردیمی، و خِدائه جِلالِ امیدِ دِله خِشالی کامبی. نا فِقَط این، بلکه سختیهائه دِله هم خِشالی کامبی، چوون دومبی که سختیها صبر ‌به بار یارنه و صبر، شخصیتِ به بار یارنه و شخصیت امیدِ باعث بونه؛ و امید اَمه شرمندگیِ باعث نَوونه، چوون خِدائه مِحبَّت، روح القدوسِ طریقِ جِم که اِما ره هِدا بَییه، اَمه دلهائه دِله دَشِندی بَییه. چوون اون مووقه که هَمتی اِما ضعیف بیمی، مَسیح به مووقه بی خِدایونِ وِسه شه جانِ هِدا. چوون کم پیش اِنه یه نَفِر شه جانِ صالح آدِمِ وِسه بییِلّه، هر چَن شاید یه نَفِر این جِرأتِ داره که شه جانِ یِتا خوارِ آدِمِ وِسه هاده. ولی خِدا این طی شه مِحبَّتِ اِما ره سِراغ هِدا که وَختی هَمتی اِما گِناهکار بیمی، مَسیح اَمه وِسه بَمِرده. پَس از اونجه که الان وه خونِ طَریق صالح بِشمارِسه بَیمی، چَنده ویشتر وه طَریقِ جِم خِدائه غَضِبِ جِم نِجات گِرمی. چوون اگه اون مووقه که خِدائه هِمراه دِشمِن بیمی، و وه ریکائه بَمِردِنِ طریق، خِدائه هِمراه آشتی هِدا بَیمی، چَنده ویشتر اِسا که وه هِمراه آشتیِ دِله دَرِمبی، وه زندگیِ طریق نِجات گِرمی. نا فِقَط این، بلکه اِما که اَمه خِداوند عیسیِ مَسیحِ طَریقِ جِم، خِدائه آشتی اَمه نَصیب بَییه، خِدائه دِله هم خِشالی کامبی. پَس، هَمون‌طی که گِناه یِتا آدِمِ طَریقِ جِم، دِنیائه دِله بییَمو، و گِناهِ طَریقِ جِم مَرگ بییَمو و این طی مَرگ تِمومِ آدِمونِ دامِنگیر بَییه، چوون که همه گِناه هاکاردِنه- چوون راس راسی قبل از اون که شَریعَت هِدا بَووه، گِناه دِنیائه دِله دَییه، ولی اونجه ای که شَریعَت دَنی بوئه، گِناه به حِساب نِننه. با این وجود، آدِمِ جِم تا موسی، مَرگ تِمومِ مَردِمِ سَر حاکم بَییه حَتَّی اونایی وِسه که وِشونِ گِناه، آدِمِ نافرمونیِ واری نَییه. آدِم، اونی واری بییه که وِنه بِیِّه. ولی هَدیه گِناهِ واری نییه. چوون اگه یِتا آدِمِ گِناهِ خاطِری، خَیلیا بَمِردِنه، چَنده ویشتر خِدائه فِیض و هَدیه که یِتا آدِمِ فِیض طَریقِ جِم، یعنی عیسی مَسیح فِراهم بَییه، فِراوونیِ هِمراه خَیلیائه نَصیب بَییه. این هَدیه اون آدِمِ گِناهِ نتیجه واری نییه. چوون اون گِناهِ دِمبالِ سَر قِضاوِت بییَمو و محکومیتِ بیارده؛ ولی خَله گِناهونِ دِمبالِ سَر، هَدیه بییَمو و صالح بَیِّن شه هِمراه بیارده. چوون اگه یِتا آدِمِ گِناهِ خاطِری، مَرگ وه طَریقِ جِم حِکومت هاکارده، چَنده ویشتر اونایی که خِدائه بی حدّ و حِسابِ فِیض و صالحیِ هَدیه ره بَییتِنه، اون یِتا دییه آدِمِ طریق، یعنی عیسی مَسیح، زندگیِ دِله حِکومت کاندِنه. پَس همون‌طی که یِتا گِناه تِمومِ آدِمونِ محکومیتِ باعث بَییه، یِتا عملِ صالح هم صالح بِشمارِسه بَیِّن و تِمومِ آدِمونِ زندگیِ باعث بونه. چوون هَمون‌طی که یِتا آدِمِ گِناهِ هِمراه، خَیلیا گِناهکار بَینه، یِتا آدِمِ اطاعتِ هِمراه هم خَیلیا صالح بونِنه. اِسا، شَریعَت بییَمو تا گِناه زیاد بَووه؛ ولی اونجه که گِناه زیاد بَییه، فِیض بی حدّ و حِساب زیاد بَییه. تا همون‌طی که گِناه مَرگِ دِله حِکومت هاکارده، فِیض هم صالحیِ طَریقِ جِم حِکومت هاکانه، که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم، اَبدی زندگی ره بَرِسه. پَس چی باریم؟ همین طی گِناه هاکانیم تا فِیض زیاد بَووه؟ اَصلاً! اِما که گِناهِ وِسه بَمِردیمی، چی طی تومبی اونِ دِله اَی دِواره زندگی هاکانیم؟ مگه نَدوندِنی اِما همه که مَسیحْ عیسی دِله غسلِ تَعمید بَییتیمی، وه مَرگِ دِله هم تَعمید بَییتیمی؟ پَس مَرگِ دِله تَعمید بَییتِنِ هِمراه، وه هِمراه دَفن بَیمی تا همون‌طی که مَسیح، پییِرِ جِلالِ هِمراه، مِرده هائه جِم زنده بَییه، اِما هم یِتا نوِ زندگیِ دِله قَدِم بییِلیم. پَس اگه مَرگِ دِله که وه مَرگِ واریِ، وه هِمراه یِتا بَیمی، حتماً زنده بَیِّن دِله هم وه زنده بَیِّنِ واری، وه هِمراه یِتا بومبی. چوون دومبی اون آدِمی که قدیما بیمی، وه هِمراه مصلوب بَییه تا تَنِ گِناه از بین بوره و دییه گِناهِ نوکِر نَبوئیم. چوون اونی که بَمِرده، گِناهِ جِم آزاد بَییه. اِسا اگه مَسیحِ هِمراه بَمِردیمی، ایمون دارمی که وه هِمراه زندگی هم کامبی. چوون دومبی وَختی مَسیح مِرده هائه جِم زنده بَییه، دییه هیچ وَخت نَمییِرنه و دییه مَرگ وه سَر قِدرتی نِدارنه. چوون وه شه مَرگِ هِمراه، گِناهِ خاطِری، اَت کَش همیشه وِسه بَمِرده و زندگی ای که وه زندگی کانده، خِدائه وِسه زندگی کانده. پَس، شِما هم وِنه شه ره گِناهِ وِسه بَمِرده بَدونین، و مَسیحْ عیسیِ دِله خِدائه وِسه زنده. پَس نییِلین گِناه شِمه تَنِ دِله که از بین شونه، دستور هاده تا وه خواسه ها ره اِطاعت هاکانین. شه تَنِ اَعضا ره گِناهِ دَس نَدین تا ناراستیِ وَسیله بوئِن، بلکه اون آدِمونی واری که مَرگِ جِم، زندگی ره بَردَگِردِسِنه، شه ره خِدائه دَس هادین. تا شِمه تَنِ اعضا خِدا دَس، راستیِ وسیله بوئِن. چوون گِناه شِمه سَر حِکم نَکانده، چوون شَریعتِ بِن دَنینی، بلکه فیضِ بِن دَرِنی. پَس چی باریم؟ چوون شَریعتِ بِن دَنیمی، بلکه فیضِ بِن دَرِمبی، گِناه هاکانیم؟ اَصلاً! مگه نَدوندِنی اگه شه ره نوکرونِ واری که اِطاعت کاندِنه یه نَفِرِ دَس هادین، اون آدِمِ نوکِرون بونِنی که وه جِم اِطاعت کاندینی، چه گِناهِ نوکِر، که مَرگِ خَتم بونه، چه خِدائه اِطاعتِ نوکِر، که صالحی ره خَتم بونه؟ ولی خِدا ره شِکر، شِما که یه وَختی گِناهِ نوکِرون بینی، اِسا تِمومِ شه دلِ هِمراه، اون تَعلیمِ جِم اِطاعت کاندینی که خِدا شِما ره هِدا. شِما آزاد بَیِّنِ هِمراه گِناهِ جِم، صالحیِ نوکرون بَینی. مِن دَرِه آدِمِ زِوونِ هِمراه شِمه هِمراه گَب زَمبه: اینِ وِسه که آدِمِنی و شِمه جِسم ضعیفِ. چوون همون‌طی که قبلاً شه تَنِ اعضا ره، نوکِرِ واری، ناپاکی و بی قانونیِ دَس که روز به روز ویشتر بونِسه بِسپارِسِنی، پَس اِسا اونا ره صالحیِ نوکِرونِ دَس بِسپارین که قدوسیتِ خَتم بونه. اون مووقه ای که گِناهِ نوکِرون بینی، صالحیِ جِم آزاد بینی. پَس اون مووقه، اون کارائه جِم که اَلان اونائه جِم خجالت کَشِنِنی، چه سودی بَوِردینی؟ چوون اون کارائه عاقبت، مَرگِ! ولی اِسا که گِناهِ جِم آزاد و خِدائه نوکِرون بَینی، وه ثَمره شِمه وِسه، تَقدیس بَیِّنِ که سرآخِر اَبدی زندگی ره خَتم بونه. چوون گِناهِ مِزد، مَرگِ، ولی خِدائه هِدیه، اَمه خِداوند مَسیحْ عیسیِ دِله، اَبدی زندگیِ. ای بِرارون، مگه ندوندِنی- چوون کِسایی هِمراه دَره گَب زَمبه که شَریعتِ دوندِنه- فِقَط تا مووقه ای که آدِمی زنده ئه، شَریعَت وه سَر حِکومت کانده چوون طِبق شَریعَت، یِتا زِنا که شی دارنه تا وَختی وه شی زنده ئه، وه وابسته ئه. ولی اگه وه شی بَمیره، اون زِنا شرعاً وه جِم آزاد بونه. پَس اگه اون مووقه ای که وه شی زنده ئه، یِتا دییه مَردیِ هِمراه دَووه، زِناکارِ. ولی اگه وه شی بَمیره، این شَریعتِ جِم آزادِ، و اگه یِتا دییه مَردیِ هِمراه آروسی هاکانه، زِناکار نییه. همین‌ وِسه، ای مِ بِرارون، شِما هم مَسیحِ تَنِ طریق، شَریعتِ وِسه بَمِردینی تا یه نفرِ دییهِ هِمراه وَصلت هاکانین، یعنی وه هِمراه که مِرده هائه جِم زنده بَییه، تا خِدائه وِسه ثَمِر بیاریم. چوون اون مووقه ای که اِما جِسمِ دِله زندگی کاردیمی، اَمه هِوا و هَوس که گنِاه‌ِ جِم پِر بییه و شَریعتِ طریق بیدار بَییه بییه، اَمه اعضاءِ دِله کار کارده تا مَرگِ وِسه ثَمِر بیاریم. ولی اَلان اِما شریعَتِ جِم آزاد بَیمی، و اون چیِ وِسه که اونِ گرفتار بیمی بَمِردیمی، تا روح القُدسِ هِمراه یِتا تازه راهِ دِله خِدمت هاکِنیم نا قدیمِ راه که یِتا بَنوشت ویشتر نییه پَس چی باریم؟ مگه شَریعَت گِناهِ؟ اَصلاً! با این حال اگه شَریعَت دَنی بییه، نَدونِسیمی گِناه چیه. چوون اگه شَریعَت نااوته بییه «طِمَع نَکِن»، نَدونِسیمی طِمع هاکاردِن چیه. ولی گِناه، شَریعتِ حِکمِ طَریقِ جِم، یِتا فرصت پی دا هاکارده تا مِ دِله هر جور طِمَعِ به وجود بیاره. چوون سیوا از شَریعَت، گِناه بَمِردهِ. مِن یه وَختی سیوا از شَریعت، زنده بیمه؛ ولی وَختی شَریعتِ حِکم بییَمو، گِناه زنده بَییه و مِن بَمِردِمه. هَمون حِکمی که زندگیِ وَعده ره دائه، مِ مَرگِ باعث بَییه. چوون گِناه شَریعتِ حِکمِ طَریقِ جِم، یِتا فِرصت پی دا هاکارده، مِ ره گول بَزو و اونِ طریق، مِ ره بَکوشته. پَس، شریعتْ مِقدَّسِ و شَریعتِ حِکم هم مِقدَّسِ، دِرِس و خوارِ. پَس مگه اونچی خوار بییه، مِ وِسه مَرگِ باعث بَییه؟ اَصلاً! بلکه گِناه اونچیِ طَریق که خوار بییه، مِ دِله مَرگِ به وجود بیارده تا این طی دیار بَووه که گِناه، گِناهِ و شَریعتِ حِکمِ طَریقِ جِم، دیار بَووه که گِناهِ پلیدی چَنده بی حدّ و حِسابِ. اِما دومبی که شَریعَت روحانیِ، ولی مِن آدِمی جِسمانیمه و یِتا نوکرِ واری گِناه ره بَروته بَیمه. چوون که مِن نَدومبه دَره چی کامبه، چوون اونچی که خوامبه ره نَکامبه بلکه اونچی که اونِ جِم بیزارِمه ره دَره اِنجام دِمبه. اِسا اگه اونچی که نِخوامبه ره کامبه، پَس قبول کامبه که شَریعَت خوارِ. پَس این طی دییه مِن نیمه که اون کارِ کامبه، بلکه اون گِناهیِ که مِ دِله دَره. چوون دومبه که مِ دِله یعنی مِ جِسمِ دِله هیچ خواری ای دَنییه. چوون خوامبه اونچی که دِرِسِ ره هاکانِم، ولی نَتومبه اونِ اِنجام هادِم. چوون اون خوارِ کار که خوامبه ره نَکامبه، بلکه اون بَدِ کارِ که نِخوامبه ره همین طی دَره کامبه. اِسا اگه اون کاری که نِخوامبه هاکانِمِ، کامبه، پَس دییه مِن نیمه که اون کارِ کامبه، بلکه اون گِناهیِ که مِ دِله دَره. پَس این قانونِ فَهمِمبه که وَختی خوامبه خواری هاکانِم، بَدی مِ دَسِ وَر دَره. چوون که مِن، شه باطِنِ دِله خِدائه شَریعتِ جِم کِیف کامبه، ولی یِتا دییه قانون، شه اعضاءِ دِله ویمبه که اون شَریعتِ هِمراه که مِ عقل قبول کانده، جنگِنه و مِ ره شَریعتِ گِناهِ اسیر کانده که مِ اعضاء دِله دَره. آی، چَنده مِن بَدبختِ آدِمِمه! کیِ که مِ ره این بَمِرده تَنِ جِم آزاد هاکانه؟ خِدا ره شِکر-اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم! پَس من خِدائه شَریعتِ شه عَقلِ هِمراه نوکِری کامبه، ولی شه جِسمِ هِمراه گناهِ شَریعتِ نوکری کامبه. پَس اِسا اونایی وِسه که مَسیحْ عیسی دِله دَرِنه، دییه هیچ مَحکومیتی دَنیه، چوون شَریعَت که زندگیِ روحِ، مَسیحْ عیسیِ دِله، شِما ره گِناهِ شَریعَت و مَرگِ جِم آزاد هاکارده. چوون که شَریعَت اونچی ره، اینِ وِسه که آدِمیِ جسم ضعیفِ، نَتونِسه اِنجام هاده، خِدا اِنجام هِدا. وه شه ریکا ره یِتا گناهکارِ جِسمِ واری بَفرِسیه تا ’گِناهِ قِروونی‘ بوئِه، وَ این طی جِسمِ دِله، گِناه ره مَحکوم هاکارده. تا اون دِرِسِ چیایی که شَریعَت خوانه، اَمه دِله اِنجام بَووه، اَمه دِله که طبقِ خِدائه روح زندگی کامبی نا طبقِ جسم. اونایی که طبقِ جِسم زندگی کاندِنه، شه فِکرِ اونچی سَر اییِلنِنه که جِسمِ جِم هَسه، ولی اونایی که خِدائه روحِ دارنِنه، شه فِکرِ اونچیِ سَر اییِلنِنه که روحِ جِم هَسه. چوون اون آدِمی که شه فِکرِ اون چیائه سَر که جِسمانیِ اییِلنه، مَرگِ، ولی اون فکری که خِدائه روحِ دِمبال دَره، زندگی و سِلامتیِ. چوون اون آدِم که شه فِکرِ جِسمِ سَر اییِلنه، خِدائه هِمراه دِشمِنی کانده، چوون خِدائه شَریعتِ جِم اِطاعت نکانده و نَتونده هم هاکانه، اونایی که جِسم وِشونِ سَر حِکم کانده، نَتوندِنه خِدا ره راضی هاکانِن. ولی جِسم شِمه وِسه حِکم نَکانده، بلکه خِدائه روحِ که دَره حِکم کانده، البته اگه خِدائه روح شِمه دِله دَووه. کِسی که مَسیحِ روحِ نِدارنه، وه مَسیحِ وِسه نییه. ولی اگه مَسیح شِمه دِله دَره، هر چَن شِمه تَن گِناهِ خاطِری بَمِرده، ولی چوون صالح بِشمارِسه بَینی، خِدائه روح شِمه وِسه زندگیِ. اگه روحی که عیسی ره مِرده هائه جِم زِنده هاکارده شِمه دِله دَووه، وه که مَسیحْ عیسی ره مردِه هائه جِم زنده هاکارده، شه روحِ طریق که شِمه دِله دَره، شِمه تَن ها که مییِرنه ره هم زندگی دِنه. پَس ای بِرارون، اِما مدیونیمی، ولی نا جِسمِ مدیون، تا طبقِ جسم زندگی هاکانیم. چوون اگه طبقِ جسم زندگی هاکانین، مییِرنِنی؛ ولی اگه خِدائه روحِ هِمراه، کارایی که تَن کانده ره بَکوشین، زندگی کاندینی. چوون اونایی که خِدائه روح وِشونِ راهنِمائه، خِدائه ریکائونِنه. چوون که شِما نوکریِ روحِ نَییتِنی تا اَی هم بَتِرسین، بلکه شِما ریکائونِ مقامِ دِله فرزندخوندگیِ روحِ بَییتِنی که اونِ طَریقِ جِم داد زَمبی: «بابا، مِ پییِر.» و شه خِدائه روح، اَمه روحِ هِمراه شِهادت دِنه که اِما خِدائه وَچونِمی. و اگه خِدائه وَچونِمی، پَس وارثون هم هَسیمی، یعنی خِدائه وارثون و مَسیحِ هِمراه اِرثِ دِله شریکیمی. به شرطی که اِما هم وه هِمراه عِذاب بَکِشیم، تا اِما هم وه هِمراه جِلال بَیریم. مِ نَظِر اینِ، این دِنیائه عِذاب ها ره اون جلالی که اَمه دِله دیار بونهِ هِمراه، نَوونه مقایسه هاکاردِن. چوون خِلقت، تِمومِ ذوقِ هِمراه خِدائه ریکائونِ ظاهر بَیّنِ اِنتِظارِ کَشِنه. چوون خِلقت، شه ره باطل هاکارده نا شه خواسهِ هِمراه، بلکه وه خواسهِ هِمراه که وه ره تَسلیم هاکارده، این امیدِ هِمراه که شه خِلقت هم فسادِ نوکریِ جِم آزاد بونه و خِدائه وَچونِ پِر جِلالِ آزادیِ دِله شَریک بونِنه. چوون اِما دومبی که تِموم خلقت تا اَلان، یِتا دَردِ جِم، بِزائَنِ دردِ واری نالِنه. و نا فِقَط خِلقت، بلکه اِما شه هم که خِدائه روحِ نوبرِ دارمی، شه دلِ دِله ناله کامبی، هَمون طی که ذوقِ هِمراه ریکائونِ مقامِ دِله فرزند خووندگیِ اِنتِظارِ کَشِمبی، یعنی شه تَن هائه آزادی ره چوون این امیدِ هِمراه نِجات بَییتیمی. اِسا امیدی که بَدی بونه، دییه امید نییه. چوون که چی طی یه نَفِر تونده یه چی که وینده ره امید دَونده؟ ولی اگه یه چی که هَمتی نَدیمی ره امید دارمی، صبرِ هِمراه وه اِنتِظارِ کَشِمبی. همین طی هم، اَمه ضَعفِ دِله خِدا اَمه کُمِک اِنه، چوون نَدومبی که چی طی وِنه دِعا هاکانیم. ولی خِدائه روح، اون ناله‌هایی هِمراه که عمیقِنه و نَوونه بااوتِن، اَمه وِسه شِفاعت کانده. و وه که دلهائه دِله ره گِردِنه، روحِ فِکرِ دونده، چوون روح، طبقِ خِدائه اِراده مِقدّسینِ وِسه شِفاعت کانده. دومبی اونایی حَق، که خِدا ره دوس دارنِنه و طبقِ وه اِراده دَعوِت بَینه، همه چی با هم وِشونِ خیریتِ وِسه دَره کار کانده. چوون اونایی که خِدا قبلاً بِشناسیه ره، وِشونِ هم قبلتر تعیین هاکارده تا وه ریکائه واری بَووِن، تا این طی مَسیح خَله بِرارونِ دِله، اَوِّلین وچه بوئه. و اونایی ره که قبلتر تعیین هاکارده ره هم دَعوِت هاکارده؛ و اونایی که دعوت هاکارده ره هم، صالح بِشمارِسه؛ و اونایی که صالح بِشمارِسه ره هم، جِلال هِدا. پَس همهِ اینائه خَوِری چی تومبی باریم؟ اگه خِدا اَمه هِمرائه، کی تونده اَمه علیه بوئه؟ وه که شه ریکا ره دریغ نَکارده، بلکه وه ره اِما همهِ وِسه فِدا هاکارده، چی طی وه دَس دِلوازیِ هِمراه، همه چی ره اِما ره نَدِنه؟ کیِ که خِدائه انتخاب بَییه ها ره تِهمت بَزِنه؟ خِدائه که وِشونِ صالح اِشمارِنه! کیِ که وِشونِ مَحکوم هاکانه؟ مَسیحْ عیسی بَمِرده- از اون ویشتر، مِرده هائه جِم هم زنده بَییه و خِدائه راسِ دَس هِنیشته، وه هَسه که راس راسی اَمه وِسه شِفاعت کانده! کیِ که اِما ره مَسیحِ مِحبّتِ جِم سیوا هاکانه؟ مصیبت یا پریشونی، آزار اَذیّت، قَحطی، لِختی، خَطِر یا شمشیر؟ هَمون طی که مزمورِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «اِما تِ خاطِری، تِمومِ روز بَمِردَنِ وِسه شومبی و اون گُسفِنائه واری که کِشتارِ وِسه حاضر بونِنه، بِشمارِسه بومبی.» نا، تِمومِ این کارائه دِله اِما اونایی جِم که پیروزِنه سَرتریمی، اونِ خاطِری، که اِما ره مِحَبَّت هاکارده. چوون مطمئِنِمه که نا مَرگ و نا زندگی، نا فرشته ها و نا رئیسون، نا چیزایی که اَلان دَره نا چیزایی که آینده دَره، نا هیچ قِدرَتی، و نا بِلِندی و نا پَستی، و نا تِمومِ خِلقت دِله، هیچی دییه نَتونده اِما ره خِدائه مِحبَّتِ جِم که اَمه خِداوند مَسیحْ عیسی هَسه، سیوا هاکانه. مِن مَسیح دِله راس گامبه، دِراغ نَزِمبه، و مِ وِجدان روحُ القدوسِ طَریقِ جِم مِ وِسه گِواهی دِنه که شه دلِ دِله، یِتا گَتِ غم دارمه و هَمِش غُصّه دارمه. چوون که کاشکی مِن شه بِرارونِ راهِ دِله، اونایی که مِ هم نِژادِنه، لَعنِت بَووِم و مَسیحِ جِم سیوا بَووِم. وِشون اسرائیلینه و فرزند خووندگی، جِلال، عهدها و شَریعَت وِشونِ هِدا بَییه، پَرَسِش و وعده‌ها، تِمومِ اینا وِشونِ شِنه؛ و اجداد هم وِشونِ جِم هَسِنه و مَسیح هم جسماً وِشونِ نَسلِ جِم هسه، خدایی که همهِ جِم بالاترِ وه ره تا اَبد شِکر بوئه. آمین. ولی منظور این نییه که خِدائه کِلام اِنجام نَووه، چوون تِمومِ اونایی که اِسرائیلِ قومِ جِم هَسِنه، راس راسی اسرائیلی نینه؛ و تِمومِ اونایی که ابراهیم‌ِ نَسلِ جِم هَسِنه هم، وه وَچون بِشمارِسه نَوونِنه. بلکه توراتِ دِله بااوته بَییه: «تِ نَسل، اِسحاقِ جِم بااوته بونه.» یعنی وَچونی که طبقِ جسم دِنیا بییَمونه خِدائه وَچون نینه، بلکه وَعدهِ وَچون، ابراهیمِ نَسلِ جِم بِشمارِسه بونِنه. چوون اون چی که اون وَعده بااوته این بییه که «سال دییه همین مووقه بَرگِردِمبه و سارا یِتا ریکائه صاحِب بونه.» نا فِقَط این، بلکه ربکائه وَچون هم یه نَفِرِ جِم، یعنی اَمه جَد اِسحاقِ جِم بینه. هر چَن قبل از اون که وِشون دِنیا بیِّن، و خوارِ کار یا بَدِ کار هاکانِن- اینِ وِسه که خِدائه هَدِف، شه انتخابِ دِله پابرجا بَمونه، نا اَعمالِ راهِ جِم، بلکه وه طَریقِ جِم که دَعوِت کانده ربکا ره بااوته بَییه که «گَتتِر کِچکترِ خِدمِت کانده.» هَمون طی که مَلاکیِ پِیغَمبِرِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «یَعقوبِ دوس داشتِمه، ولی عیسوِ جِم بیزار بیمه.» پَس چی باریم؟ باریم خِدا بی‌انصافِ! اَصلاً چوون موسیِ پِیغَمبِرِ گانه: «هر کسِ رَحم هاکانِم، رَحم کامبه؛ و دِلسوزی کامبه هر کسِ وِسه که مِ دِل وه وِسه سوزِنه.» پَس، آدِمیِ خواسه یا وه تَقِلّا ره ربطی نِدارنه، بلکه خِدایی ره مربوطه که رَحم کانده. چوون توراتِ دِله خِدا فِرعونِ گانه: «مِن این هدفِ وِسه تِ ره قِدرت بَرِسِندیمه، تا شه قِدرتِ تِ دِله سِراغ هادِم و تا مِ اسم تِمومِ زِمینِ دِله اِعلام بَووه.» پَس خِدا هر کی که بِخوائه ره رَحم کانده و هر کی که بِخوائه ره سَنگ دِل کانده. بعد مِ ره گانی: «پَس دییه چه اِما ره سَراکو کانده؟ چوون کی تونده خِدائه ارادهِ روب رو اِیست هاکانه؟» ولی ای آدِم، تِ کی ای، که خِدائه هِمراه دِهون به دِهون بونی؟ «مگه مخلوق تونده شه خالقِ باره چه مِ ره این طی بِساتی؟» مگه یِتا پیلکا ساز اختیار نِدارنه که یِتا میس گِلِ جِم، یِتا ظَرف، مهمِ کارهائه وِسه و یِتا دییه ظَرف، اون کارهایی که مهم نییهِ وِسه، بَسازه؟ چی بونه بااوتِن اگه خِدا با اینکه خوانه شه غِیظِ سِراغ هاده و شه قِدِّ بِشناسِنه، ظرفایی ره که اونائه سَر غِیظ هاکارده و هِلاکتِ وِسه آماده بَینه ره خَله صبر هِمراه تِحَمُّل هاکانه، تا شه گَتِ جِلالِ اون ظرفایی سَر که اونا ره رحم هاکارده، دیار هاکانه ظرفایی که اونا ره قبلتر جِلالِ وِسه آماده هاکارده؟ حَتَّی اِما هم که وه طَرِف جِم دَعوِت بَیمی ره شامل بونه، نا فِقَط یَهودیونِ، بلکه غیرِیهودیونِ هم همین طی. هَمون طی که هوشَعِ پیغمبِر گانه: «اونایی که مِ قوم نَبینه ره، ”شه قوم“ گامبه، و وه ره که مِ عزیز نَبیه ره، ”شه عزیز“ گامبه.» «هَمون جه که وِشونِ بااوته بَییه: ”شِما مِ قوم نینی“، هَمون جه”زنده خِدائه ریکائون“ بااوته بونِنه.» و اِشَعیائه پیغمبر اِسرائیلِ قومِ خَوِری گانه که: «حَتَّی اگه اِسرائیلِ قومِ تعداد، دریائه ریگِ واری بوئه، فِقَط اَتِ کم نِجات گِرنِنه. چوون خِداوند شه کِلامِ کامل و بدونِ مَعطلی زِمینِ سَر اِنجام دِنه.» و هَمون طی که اِشَعیائه پِیغَمبِر پیشگویی هاکارده: «اگه خداوندِ لشکرها اَمه وِسه نسلی به جا نییِشته بییه، اِما سُدوم و غَمورَهِ شَهرِ واری بونِسیمی.» پَس چی باریم؟ غیرِ یهودیونی که صالحیِ دِمبال دَنی بینه، اونِ به‌دَس بیاردِنه، یعنی اون صالحی ره که ایمونِ راهِ جِم به دَس اِنه؛ ولی اِسرائیلِ قوم که اون شَریعتِ دِمبال دَینه که وِشونِ به صالحی رَسِندی بییه، اونِ به‌دَس نیاردِنه. چه؟ چوون نا ایمونِ راهِ جِم، بلکه اَعمالِ هِمراه اونِ دِمبال دَینه. بلکه اون سنگی که وِشونِ دَکِتِن باعث بَییه، وِشونِ بِنه بَزو. هَمون طی که اِشعیائه پِیغَمبِرِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «هارِشین، صَهیونِ دِله یِتا سَنگ اییِلمه که دَکِتِنِ باعث بَووه، و یِتا صخره‌ که دَکِتِنِ باعث بَووه؛ و هر کی که وه ره ایمون بیاره، شَرمنده نَوونه.» ای بِرارون، اِسرائیلِ قومِ وِسه، مِ دلِ آرزو و مِ دعا، خِدائه پَلی، اینِ که نِجات بَیرِن. چوون مِن تومبه وِشونِ خَوِری شِهادِت هادِم که خِدائه وِسه غیرت دارنِنه، ولی نا معرفتِ سَر. چوون اون صالحیِ نَدونِسِنِ خاطِری که خِدائه جِم هَسه و اینِ وِسه که شه صالحیِ ثابت هاکاردِنِ دِمبال دَیینه، اون صالحیِ روب رو که خِدائه جِم هَسه، شه سَرِ جِر نیاردِنه. چوون مَسیح آخِرِ شَریعتِ، تا هر کی که وه ره ایمون بیاره، صالح بِشمارِسه بَووه. چوون که موسیِ پِیغَمبِر اون صالحیِ خَوِری که شَریعتِ سَر بَنائه این طی نِویسِنه که: «اونی که اَحکامِ اِنجام دِنه، اونائه طَریقِ جِم زندگی دارنه.» ولی اون صالحی که ایمونِ سَر بَنائه گانه: «شه دلِ دِله نار ”کیِ که آسمونِ بالا شونه؟“ - تا مَسیح ره جِر بیاره - یا «”کیِ که مِرده هائه دِنیائه دِله بوره “ - تا مَسیحِ مِرده هائه جِم زنده هاکانه. ولی وه، چی گانه؟ اینکه «این کِلامْ تِ نَزیکی، تِ دِهونِ دِله، و تِ دلِ دِله دَره.» این هَمون ایمونِ کِلامِ که اِما اِعلام کامبی، که اگه شه زِوونِ هِمراه اِعتراف هاکانی «عیسی، خِداوندِ» و شه دلِ دِله ایمون داری که خِدا وه ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده، نِجات گِرنی. چوون دلِ همراهِ که آدِم ایمون یارنه و صالح بِشمارِسه بونه، و زِوونِ هِمراهِ که اِعتراف کانده و نِجات گِرنه. هَمون طی که اِشعیائه پِیغَمبِرِ کتاب گانه: «هر‌ کی وه ره ایمون بیاره، شرمنده نَوونه.» چوون یهود و یونانیِ میون هیچ فرقی دَنیه، چوون که هَمون خِداوند، همهِ خداوندِ و تِمومِ اونایی که وه ره صدا کاندِنه ره خَله بَرکَت دِنه. چوون «هر‌ کی خِداوندِ اسمِ صِدا هاکانه، نِجات گِرنه.» پَس چی طی کِسی که وه ره ایمون نیاردِنه ره صدا هاکانِن؟ و چی طی کِسی که اَصلاً وه جِم نِشنُسِنه ره ایمون بیارِن؟ و چی طی بِشنُئِن، اگه کِسی وِشونِ وِسه موعظه نَکِنه؟ و اگه بَفرِسی نَووِن، چی طی موعظه هاکانِن؟ هَمون طی که اِشعیائه کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «اون آدِمونِ لینگ که اِنجیلِ خَوِرِ خِش موعظه کاندِنه، چَنده قَشنگِ.» ولی تِمومِ وِشون اِنجیلِ قبول نَکاردِنه، چوون اِشعیائه پِیغَمبِر، کِتابِ دِله گانه: «اِی خِداوند، کیِ که اَمه پِیغومِ باوِر هاکارده؟» پَس ایمون، پیغومِ بِشنُسِنِ جِم اِنه و پیغومِ بِشنُسِن، مَسیحِ کِلامِ راهِ جِم اِنه. ولی پِرسِمبه: مگه نِشنُسِنه؟ البته که بِشنُسِنه، چوون: «وِشونِ صِدا تِمومِ زِمینِ دِله دَپیته، و وِشون کِلام، دِنیائه این سَر تا اون سَر بَرِسیه.» ولی پِرسِمبه: مگه اِسرائیلِ قوم اونچی که بِشنُسه ره نِفَهمِسه؟ اَوِّل، موسی گانه: «اونایی طریق که قومی به‌حساب نِننه، شِما ره غیرت یارمه؛ و نادونِ قومِ خاطِری، شِمه تَشِ غیظِ رووشِن کامبه.» بعد، اِشعیائه پیغمبِر، جِرأتِ هِمراه گانه: «کِسایی که مِ دِمبال نَگِردِسه بینه، مِ ره پی دا هاکاردِنه و شه ره اونایی ره سِراغ هِدامه که مِ ره نِخواسِنه.» ولی اِسرائیلِ قومِ خَوِری گانه: «تِمومِ روز شه دَسا ره نافرمون و سَرکشِ مَردِمِ سَمت دِراز هاکاردِمه.» پَس پِرسِمبه: مگه خِدا شه قومِ رَد هاکارده؟ اَصلاً چوون مِن، شه اسرائیلیمه، ابراهیمِ نَسل و بِنیامینِ ایل و تبارِ جِم هَسِمه. خِدا شه قومِ که قبلتر سیوا هاکارده بییه ره رَد نَکارده. مگه نَدوندِنی مِقدَّسِ نوشته ها اِیلیائه پِیغَمبِرِ خَوِری چی گانه؟ که وه چی طی اِسرائیلِ قومِ علیه، خِدائه پَلی شِکایت هاکارده و بااوته: «خِداوندا، تِ پِیغَمبِرونِ بَکوشتِنه و تِ قِروونگاه ها ره له هِدانه. فِقَط مِن بَمونِسِمه و اِسا خوانِنه مِ ره هم بَکوشِن.» ولی خِدا وه ره چی جِواب هِدا؟ اینکه «مِن هَفت هزار نَفِرِ شه وِسه کِنار بییِشتِمه که بَعَلِ بِتِ روب رو زانو نَزونه.» اینِ وِسه، همین اَلان هم اَت کم دَرِنه که خِدائه فِیضِ راهِ جِم اِنتخاب بَینه. ولی اگه فِیض راهِ جِم بوئه، دییه اَعمالِ وِسه نییه؛ والا فِیض دییه فِیض نییه. ولی اگه اَعمالِ راهِ جِم بوئه، دییه فیضِ وِسه نییه؛ والا عَمِل دییه عَمِل نییه. بعد چی؟ اینکه اِسرائیلِ قوم اونچیِ که ذوق و شوقِ هِمراه وه دِمبال دَییه ره به‌دَس نیارده. اِنتخاب بَییه ها اونِ به‌دَس بیاردِنه و ولی بَقیه سَنگ دِل بَینه. هَمون طی که اشعیائه پیغَمبِرِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «تا اَمروز، خِدا، سسِ روح، وِشونِ هِدا و چِشایی که نَتونِن بَوینِن و گوشایی که نَتونِن بِشنُئِن.» و داوود پادشاه گانه: «وِشونِ سِفره، وِشونِ وِسه دام و تَله بوئه سنگی که وِشونِ بِنه زَنده، وِشونِ وِسه مکافات بَووه. وِشونِ چِشا تار بَووه تا نَتونِن بَوینِن وِشونِ کَمِر هَمِش دِلّا بوئه.» پَس پِرسِمبه: اونا لغزش بَخُردِنه؟ تا همیشه وِسه دَکِفِن؟ اَصلاً! بلکه وِشونِ نافرمونیِ هِمراه، غیر یَهودیون نِجاتِ بَییتِنه، تا اِسرائیلِ قومِ دِله غیرت به وجود بِیّه. ولی اگه وِشونِ تقصیرات، دِنیا ره پولدار هاکارده و وِشونِ شکست غیر یَهودیونِ پولدار هاکارده، پَس وَختی که یَهودِ قوم کاملاً نِجات بَیرِن، چَنده ویشتر پولدار بَیِّنِ باعث بونه؟ اِسا، شِما غیر یَهودیونِ هِمراه گَب زَمبه. از اونجه که مِن غیر یَهودیونِ رَسولِمه، شه خِدمِت سَر خَله اِفتخار کامبه، این امیدِ هِمراه که شه همنژادونِ غیرتی هاکانِم وِشونِ جِم بَعضیا ره نِجات هادِم. چوون اگه وِشونِ رَد بَیِّنِ معنی، خِدائه آشتی دِنیائه هِمرائه، وِشونِ قبول بَیِّنِ مَعنی چیه، به جِز مِرده هائه جِم زِنده بَیِّن؟ اگه خمیرِ جِم یِتا تیکه‌ که نوبریِ وِسه، خِدائه پیشکَش بونه، مِقَدَّس بوئه، پَس این طی، تِمومِ اون خمیر مِقدَّسِ؛ و اگه بِنه مِقَدَّس بوئه، پَس چله ها هم مِقَدَّسِنه. و اگه چِله هائه جِم بَعضیا بَوری بَینه و تِ که وَحشیِ زیتونِ چِله بیئی، زیتونِ دارِ دییه چِله هائه کَش پیوند بَخُردی و اَلان، وه بِنه ئه مِقوّیِ شیرهِ جِم خوارنی، اون چِله هائه سَر نَبال. اگه این طی کاندی یاد نَکِن که تِ بِنه ره نِدارنی، بلکه بِنه تِ ره دارنه. شاید گانی: «چِله ها بَوری بَینه تا مِن پیوند بَخُرِم.» راس گانی. ولی اونا بی‌ایمونیِ خاطِری بَوری بَینه و تِ فِقَط ایمونِ سَر پابرجائی. پَس مَغرور نَواش، بلکه بَتِرس. چوون اگه خِدا طبیعی چله ها ره رَحم نَکارده، تِ ره هم رَحم نَکانده. پَس خِدائه مِهروونی و سَختگیریِ یادِ جِم نَوِر؛ سختگیری کِسایی وِسه ئه که ایمونِ جِم دَکِتِنه، ولی تِ وِسه مهروونِ، البته این شرطِ هِمراه که وه مهروونیِ دِله ثابت بَمونی؛ والا تِ هم بَوری بونی. و اگه اونا هم بی‌ایمونی ره اِدامه نَدِن، اَی پیوند خارنِنه، چوون خِدا تونده اَت کَش دییه وِشونِ پیوند بَزِنه. چوون اگه تِ وحشیِ زیتونِ دارِ جِم بَوری بَئی و برخِلاف شه طبیعت، آزادِ زیتونِ دارِ کَش پیوند بَزو بَئی، پَس چَنده ویشتر اصلی چله ها توندِنه اون زیتونِ داری که وه جِم بَوری بَینه ره پیوند بَزه بَووِن. ای بِرارون، نِخوامبه این رازِ جِم بی خَوِر بوئین- نَکِنه شه ره حکیم بَدونین - که اِسرائیلِ یِتا قِسمِتِ سَنگ دلی بَییته، تا وِشونِ تعداد که قرارِ غیر یَهودیون میون، مَسیحِ ایمون بیارِن کامل بَووِن. و این‌طی تِمومِ اِسرائیل نِجات گِرنِنه. هَمون طی که مِقدَّسِ نوِشته هائه دِله بَنوِشته بَییه: «صَهیونِ جِم یه نَفِر اِنه که نِجات دِنه وه یَعقوبِ جِم بی دینی ره بیرون کانده. و مِ این عَهد، وِشونِ هِمراه دَره وَختی که وِشونِ گناهونِ بَیرِم.» اِنجیلِ خَوِری، یَهودیون شِمه خاطِری، دِشمِنِنه؛ ولی خِدائه انتخابِ خاطِری و شه اَجدادِ خاطِری، خِدائه عزیزِنه. چوون خِدا اَصلاً شه هَدیه ها و دَعوِتِ پَس نَینه. دِرِس همون‌طی که شِما یه وَختی نسبت به خِدا نافرمون بینی، ولی اَلان یَهودیونِ نافرمونیِ خاطِری، خِدائه رَحمت شِمه وِسه بییَمو، پَس اَلان وِشون هم نافرمون بَینه تا خِدائه رَحمِتِ خاطِری که شِما ره هِدا، [اَلان] وِشونِ هم رَحم بَووه. چوون خِدا همه ره نافرمونیِ گرفتار هاکارده، تا همه ره رَحم هاکانه. آه چَنده خِدائه دولتمندی و حِکمت و مَعرفت عمیقِ وه داوِری ها ره نَوونه سَر دَر بیاردِن و وه راهها ره نَوونه بَفِهمِسِن. «چوون کیِ که خِداوَندِ فِکرِ دونِسه بوئه و یا کیِ که وه هِمراه مِشورت هاکارده؟» « کیِ که یه چی خِدا ره هِدا بوئه تا وه ره پَس هِدا بَووه؟» چوون همه چی وه جِم، و وه طَریقِ جِم، و وه وِسه هَسه. وه ره تا اَبِد جِلال بوئه. آمین. پَس ای بِرارون، خِدائه رَحمِت هائه خاطِری، شِمه جِم خواهش کامبه که شه تَن ها ره، زنده قِروونیِ واری، مِقَدَّس و خِدائه بابِ دِل پیشکَش هاکانین که شِمه روحانی عبادَت همینِ. و دییه این دِنیائه واری نَووین، بلکه شه فِکرِ نو بَیِّنِ هِمراه، تغییر هاکانین. اون مووقه توندِنی خِدائه اِراده ره بِفَهمین، خِدائه بابِ دِل و کاملِ اِراده ره. چوون اون فیضِ طَریقِ جِم که مِ ره هِدا بَییه، شِما هر کِدومِ گامبه که شه ره اونچی که هسینیِ جِم ویشتر، نَدونین، بلکه هر کِدوم اون ایمونِ اِندا که خِدا شِما ره هِدا، دِرِس قِضاوِت هاکانین. چوون هَمون‌ طی که اِما یِتا تَنِ دِله خَله اعضا دارمی و تِمومِ اعضا یه اِندا وظیفه نِدارنِنه. پَس اِما که خَیلیمی، مَسیحِ دِله یه تَنِ هَسیمی و هر کِدوم، تَک به تَک هَمدییهِ اعضامی. طبقِ فیضی که اِما ره هِدا بَییه، جورواجورِ عطایا دارمی. بِئین اونا ره به کار بَیریم اگه نَبِوّتِ، اونِ شه ایمونِ اِندا به‌کار بَیریم. اگه خِدمِتِ، اَمه خِدمِت هاکاردِنِ دِله. اونی که تَعلیم دِنه، تَعلیم هاده. اونی که تَشویق کانده، تَشویق هاکانه. اونی که کُمِک کانده، دَس دِلوازی هِمراه کُمِک هاکانه. اونی که رَهبِری کانده، این کارِ غیرتِ هِمراه هاکانه. و اونی که بَقیه ره رَحم و مِهروونی کانده، خِشالیِ هِمراه این کارِ هاکانه. مِحَبَّت، وِنه بی‌ریا بوئه. بَدیِ جِم دوری هاکانین و اونچی که خوارِ ره دِ دَسی بَچِسبین. بِرارِ واری، هَمدییه ره دوس دارین. اِحترام بییِشتِنِ دِله، هَمدییهِ جِم پیش دَکِفین. هیچ وَخت شِمه غیرت خِدائه وِسه کم نَووه؛ روحِ دِله تشِ واری اَلوک بَیرین و خِداوندِ خِدمِت هاکانین. امیدِ دِله خِشال بوئین، مصیبت هائه دِله صَبور بوئین و هَمِش دِعا هاکانین. مِقدّسینِ احتیاجاتِ برطَرِف هاکاردِنِ دِله شَریک بَووین و مهمون‌نِواز بوئین. کِسایی که شِما ره آزار رَسِندِنهِ وِسه، بَرکَت بِخوائین؛ بَرکَت بِخوائین و نَفرین نَکِنین! کِسایی هِمراه که خِشالِنه، خِشالی هاکانین، و کِسایی هِمراه که بِرمه کاندِنه، بِرمه هاکانین. هَمدییهِ هِمراه مدارا هاکانین! مَغرور نَبوئین، بلکه کِسایی هِمراه که ساده و ضعیفِنه، رفت و آمد هاکانین. هیچ وَخت شه ره حَکیم نَدونین. هیچ‌کسِ بَدیِ عَوِض، بَدی نَکِنین. بلکه کاری ره هاکانین که بَقیهِ نَظِر حِرمت دارنه. اگه بونه، تا اونجه که شِما ره ربط دارنه، همهِ هِمراه صِلح و صِفائه دِله زندگی هاکانین. ای عزیزون، هیچ وَخت شه، تَقاص نَیرین، بلکه اونِ خِدائه غَضِبِ دَس واگذار هاکانین. چوون توراتِ دِله بَنوِشته بَییه که «خِداوند گانه: ”تَقاص، مِ شِنه، مِنِمه که سِزا دِمبه» برعکس، «اگه تِ دِشمِن وِشنائه، وه ره غذا هاده، و اگه تِشنائه، وه ره اوه هاده. اگه این طی هاکانی، جوری وه ره شرمنده کاندی که انگاری وه کَلّهِ سَر سِرخِ زِغال اییِلنی.» بدیِ تَسلیم نَواش، بلکه خواریِ هِمراه بَدیِ سَر مسلط بَواش. هرکس وِنه صاحب مَنصبونِ مطیع بوئه، چوون هیچ صاحب مَنصبی دَنییه که خِدائه جِم نَبوئه. صاحب مَنصبونی هم دَرِنه که خِدائه طَرِفِ جِم تَعیین بَینه. پَس هر کس که صاحب منصبونِ علیه بِلِند بَووه، اونچیِ علیه که خِدا تعیین هاکارده، بِلِند بَییه؛ و کِسایی که این طی کاندِنه، داوِری بونِنه. چوون کِسایی که دِرِس رِفتار کاندِنه، حِکمرونونِ جِم ترسی نِدارنِنه، ولی خِلافکارون وِشونِ جِم تَرسِنِنه. خوانی صاحب منصبونِ جِم ترسی نِداری؟ پَس اونچی که دِرِسِ ره هاکان که تِ ره تَحسین کانده. چوون وه تِ خیرِ وِسه خِدائه نوکِرِ. ولی اگه کارِ خلاف هاکانی، بَتِرس، چوون وه بیخودی شه کَمِر شمشیر نَوِسه. وه خِدائه نوکِرِ و کسیِ که خِدائه وِسه انتقام گِرنه و خِدائه غَضِبِ، خِلافکارِ سَر یارنه. پَس آدِم وِنه نا فِقَط خِدائه غَضِبِ وِسه، بلکه وجدانِ وِسه هم مطیع بوئه. همینِ وِسه ئه که شِما مالیات دِنِنی، چوون صاحب مَنصبون خِدائه نوکَرونِنه و این چیائه جِم مواظبت کاندِنه. هر کسِ حَقِّ وه ره هادین: اگه مالیاتِ، مالیات هادین، اگه خَراجِ، خَراج هادین، اگه اِحترامِ، اِحترام بییِلین، و اگه حِرمَتِ، حِرمَت بییِلین. هیچ دِینی هیچ کسِ گَردن نِدارین، اِلّا اینکه هَمش هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانین. چوون هر کی یه نَفِرِ دییه ره مِحَبَّت هاکانه، شَریعتِ به‌جا یارنه. چوون این اَحکام «زنا نَکِن»، «قَتل نَکِن»، «دِزّی نَکِن»، «طِمع نَکِن»، و هر حِکمِ دییه ای که بوئه، همه این کِلامِ دِله خِلاصه بونه که «شه هَمساده ره شه واری دوس دار.» مِحَبَّت، شه هَمساده ره بَدی نَکانده؛ پَس مِحَبَّت شَریعتِ تِموم و کِمال به اِنجام رِسِندِنه. علاوه بر این شِما دوندِنی که چه زَمونه ای دِله دَرِنی. اِسا وه وَخت بَرِسیه که خوِ جِم بیدار بَووین، چوون اَلان در مقایسهِ اون مووقه ای که ایمون بیاردیمی، اَمه نِجات نزدیکتر بَییه. شو دَره تِموم بونه و روز نزیکِ. پَس بِئین تاریکیِ بَدِ کارا ره کِنار بییِلیم و نورِ زره ره دَپوشیم. بِئین دِرِس رِفتار هاکانیم که کِسایی که روزِ روشِناییِ دِله دَرِنهِ لایق بوئه. نا عیاشی و مَستیِ دِله، نا زِنا و هوس بازیِ دِله و نا دَعوا مرافعه و حَسودیِ دِله. پَس خِداوند عیسی مَسیحِ شخصیتِ یِتا لِواسِ واری دَپوشین، جِسمِ هِوا و هَوسِ وِسه تدارک نَوینین تا وه خواسه ها ره به جا بیارین. کسیِ که وه ایمون ضَعیفِ ره شه میون راه هادین، ولی نا اینکه وه عقیده هائه سَر وه هِمراه جرِّبحث هاکانین. یه نَفِرِ ایمون وه ره اِجازه دِنه هر غِذایی ره بَخُره، ولی یه نَفِرِ دییه که ضَعیفِ، فِقَط سبزیجات خارنه. اونی که همه چی خارنه، نَوِسه اونی که نَخارنه ره کِچیک بِشماره؛ و اونی که همه چی نَخارنه، نَوِسه اونی که همه چی خارنه ره قِضاوِت هاکانه. چوون خِدا وه ره قبول هاکارده. تِ کی ئی که یه نَفِرِ دییهِ نوکِرِ قِضاوِت کاندی؟ چه، وه، شه ایمونِ سَر بَمونه یا دَکفه، وه اربابِ ربط دارنه. و وه هم شه لینگِ سَر موندِنه و خِداوند تونده وه ره سَر پا داره. یه نَفِر یِتا روزِ بَقیه روزائه جِم بهتر دونده؛ یه نَفِرِ دییه، تِمومِ روزها ره یه جور دونده. هر کی وِنه شه فِکرِ دِله شه عقایدِ سَر خاطِر جمع بوئه. اونی که یِتا خاصِ روزِ احترامِ دارنه، خِداوندِ احترامِ وِسه این کارِ کانده. اونی که خارنه، خِداوندِ احترامِ وِسه خارنه، چوون خِدا ره شِکر کانده. ولی اونی هم که نَخارنه، وه هم خِداوندِ احترامِ وِسه این کارِ کانده و خِدا ره شِکر کانده. چوون هیچ کِدوم از اِما شه وِسه زندگی نَکانده و هیچ کِدوم از اِما، شه وِسه نَمییِرنه. چوون اگه زندگی کامبی، خِداوندِ وِسه زندگی کامبی، و اگه مییِرمی، اونَم خِداوندِ وسه مییِرمی. پَس چه زندگی هاکانیم، چه بَمیریم، خِداوَندِ وِسه هَسیمی. چوون که مَسیح هم همینِ خاطِری بَمِرده و زِنده بَییه تا هم زنده ها و هم مِرده هائه خِداوند بوئه. پَس تِ چه شه بِرابرِ قِضاوِت کاندی؟ یا تِ چه شه بِرارِ کِچیک اِشمارِنی؟ چوون اِما همه خِدائه داوِریِ تَختِ پَلی اِیست کامبی. چوون اشعیائه پِیغمبرِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «خِداوند گانه: شه زندگی ره قَسِم که هر زانویی مِ روب رو خَم بونه و هر زِوونی خِدا ره اِقرار کانده.» هر کِدوم از اِما شه حِسابِ خِدا ره پَس دِنه. پَس، بِئین بعد از این هَمدییه ره قِضاوِت نَکِنیم. بلکه، تَصمیم بَیرین که هیچ سَنگِ لغزش یا مانعی شه بِرارِ راهِ سَر نییِلین. مِن خِداوند عیسیِ دِله دومبه و قانِعمه که هیچی خِد به خِد نَجس نییه. ولی اگه کِسی یه چی ره نَجس دوندِنه، وه وِسه نَجِسِ. اگه شه بِرارِ اون غذائه هِمراه که خارنی، اذیّت هاکانی، دییه مِحبَّتِ هِمراه رِفتار نَکاندی. شه غذائه هِمراه، شه بِرارِ که مَسیح وه خاطِری بَمِرده ره هِلاک نَکِن. پَس نییِلین اونچیِ خَوِری که شِما خوار دوندِنی، بَد بارِن. چوون خِدائه پادشاهی، بَخُردِن و بَنوشییِن نییه، بلکه صالحی، صِلح و سِلامتی و خِشالی، روح‌القدسِ دِله ئه. هر کی این طی مَسیح ره خِدمِت هاکانه، خِدا وه ره قبول دارنه و مَردِم هم وه ره تأیید کاندِنه. پَس بئیین اونچیِ که صِلح و صفا و هَمدییهِ ایمونِ تَقویتِ باعث بونه ره، دِمبال هاکانیم. غذا بَخُردِنِ خاطِری، خِدائه کارِ خِراب نَکِن! راس راسی تِمومِ غِذاها پاکِنه، ولی هر غِذایی که یه نَفِر دییه لغزش باعث بَووه، کارِ دِرِسی نییه. بِهتَرِ که گوشت نَخُری یا شِراب نَنوشی یا کاری نَکِنی که تِ بِرارِ لغزشِ باعث بَووه. پَس شه ایمونِ این چیائه خَوِری، شه میون و خِدائه میون دار. خِش به حالِ کِسی که اونچیِ خاطِری که شه خَوِری تأیید کانده، شه ره قِضاوِت نَکِنه. ولی کِسی که یِتا غِذائه بَخُردِنِ خَوِری شَک دارنه، اگه اونِ بَخُره مَحکوم بونه، چوون ایمونِ هِمراه نَخُرده و اونچی ایمونِ جِم نَبوئه، گِنائه. اِما که قَویمی، وِنه اونایی که ضَعیفِنه ره تِحَمُّل هاکانیم و شه خِشال هاکاردِنِ دمبال دَنی بوئیم. هر کِدوم از اِما وِنه هر خوارِ چی ای که شه هَمسادهِ دِله وینده، همونِ خَوِری وه ره خِشال هاکانه، تا وه ایمونِ تَقویتِ باعث بَووه. چوون مَسیح شه خِشال هاکاردِنِ دِمبال دَنی بییه، بلکه هَمون طی که داوودِ مزمورِ دِله بَنوِشته بَییه: «اونایی که تِ ره سَراکو کاردِنه ئه سَراکو، مِ سَر دَکِته.» چوون هر چی که قَدیم نَدیما بَنوِشته بَییه، اَمه تَعلیمِ وِسه بییه تا پایداری و اون دلگرمی ای هِمراه که مِقدَّسِ نوِشته ها دِنه ره امید داریم. بوئه که خِدایی که پایداری و دلگرمی دِنه، شِما ره عطا هاکانه تا اون طی که مَسیحْ عیسیِ خواسهِ هِمراه جوره، هَمدییهِ هِمراه مدارا هاکانین، تا با هم یَک دِل و یَک زِوون، خِدا یعنی اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ پییِرِ جِلال هادین. پَس هَمون‌طی که مَسیح شِما ره گرمیِ هِمراه قبول هاکارده، شِما هم هَمدییه ره گرمیِ هِمراه قبول هاکانین تا خِدا جِلال بَیره. چوون شِما ره گامبه که مَسیح خَتنه بَییه هائه نوکِر بَییه تا خِدائه راستی ره سِراغ هاده، تا اون وعده‌هایی که، خِدا اَمه اجدادِ هِدا بییه ره تأیید هاکانه و تا غیرِ یَهودیون، خِدا ره وه رَحمِتِ خاطِری جِلال هادِن. هَمون طی که مِقدَّسِ نوشته هائه دِله بَنوِشته بَییه: « پَس مِن تِ ره غیرِ یَهودیون دِله حمد و ثِناء کامبه، و تِ اسمِ هِمراه آواز خوندِمبه.» اَی هم گانه: «ای غیرِ یَهودیون، وه قومِ هِمراه خِشالی هاکانین.» و اَی هم مزمورِ کِتابِ دِله گانه: «ای تِمومِ غیرِ یَهودیون، خِداوندِ حمد و ثِناء هاکانین، بوئه که تِمومِ مَردِم وه ره جِلال هادِن» و اَت کَش دییه، اِشَعیائه پیغمبر هم گانه: «یسائه بِنه اِنه، کِسی که بِلِند بَییه تا غیرِ یَهودیونِ سَر حِکمرونی هاکانه؛ غیرِ یَهودیون، وه ره امید وَندِنه بوئه خِدایی که امید دِنه، شِما ره ایمونِ دِله خِشالی و آرامشِ جِم، پِر هاکانه، اون طی که روح‌القدُسِ قِوَّتِ هِمراه، امیدِ جِم پِر بوئین. ای مِ بِرارون، مِن شه مطمَعنِمه که شِما شه خواریِ جِم پِرِنی و کاملِ مَعرفتِ دارنِنی و توندِنی هَمدییه ره تَعلیم هادین. ولی خَله جِسارت هاکاردِمه، چَن تا مَطلب شِمه وِسه بَنوِشتمه، تا اونا ره شِمه یاد بیارِم، چوون خِدا این فیضِ مِ ره هِدا که غیرِ یَهودیونِ وِسه مَسیحْ عیسیِ نوکِر بوئِم و خِدائه اِنجیلِ خِدمِت هاکاردِنِ وِسه، کاهنی هاکانِم، تا غیرِیهودیون یِتا قابل قبولِ هَدیه خِدائه پَلی بوئِن که روح القُدُسِ طریقِ جِم تَقدیس بَییه. پَس مِن مَسیحْ عیسیِ دِله، این خدمِتی که خِدائه وِسه دَره کامبه ره دلیلی دارمه که اِفتخار هاکانِم. چوون جِرأت نَکامبه هیچیِ جِم گَب بَزِنِم، اِلّا اونچی که مَسیح مِ طریق اِنجام هِدا تا غیرِ یَهودیونِ، ایمونِ مطیع هاکانِم، شه گَب ها و کارهائه طَریقِ جِم وه اینِ نشونه ها و معجِزاتِ قِوَّتِ هِمراه، یعنی خِدائه روحِ قِوَّتِ هِمراه اِنجام هِدا، اون طی که اورشَلیمِ جِم تا «ایلیریکوم» بوردِمه و کاملاً مَسیحِ اِنجیلِ خِدمتِ اِنجام هِدامه. هَمش مِ آرزو این بییه که یه جایی اِنجیلِ موعظه هاکانِم که مَسیحِ اسمِ نِشنُسه بوئِن، تا نَکِنه که مِن یه نَفِر دییهِ پیِ سَر بَنایی بَسازِم هَمون طی که اِشعیائه پِیغَمبِرِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «اونایی که وه جِم بی خَوِر بینه، ویندِنه و اونایی که نِشنُسه بینه، فَهمِنِنه.» همینِ خاطِریِ که چَن کَش خواسِمه شِمه پَلی بِیِّم، ولی نَییه. ولی اِسا چوون این مَنطقه هائه دِله، دییه کاری نَموندِسه که هاکانِم، و از اونجه که خَله سا‌لِ مشتاقِمه شِمه پَلی بِیّم، امید دارمه که وَختی دَره اسپانیا شومبه، شه راهِ سَر شِما ره بَوینِم تا بَعدِ از اون که اَت کم شِما ره بَدیمه، مِ ره اونجه ئه سَفِرِ دِله، کُمِک هاکانین. ولی اِسا خوامبه اورشَلیمِ شَهر بُورِم تا اونجهِ مِقدّسینِ وِسه کُمِکِ مالی بَوِرِم، چوون مقدونیه و اَخائیهِ کِلیساها خوانِنه، اورشَلیمِ مِقَدِّسینِ فقیرونِ وِسه کُمِکِ مالی جَمع هاکانِن. وِشون شه خواسِنه این کارِ هاکانِن؛ و راس راسی هم وِشون، اورشَلیمِ ایموندارونِ مدیون بینه. چوون اگه غیرِ یَهودیون، یَهودیونِ روحانی برَکاتِ دِله شَریک بَینه، یَهودیون هم وِنه، برکاتِ مالیِ دِله، وِشونِ خِدمِت هاکانِن. پَس، وَختی این کارِ تِموم هاکاردِمه و اونچی که جَمع بَییه بییه ره وِشونِ دَس بَرِسِندیمه، شِمه راهِ جِم اسپانیا شومبه. دومبه وَختی که شِمه پَلی بِیِّم، مَسیحِ بَرکتِ هِمراه که فِراوونِ، اِمبه. ای بِرارون، اَمه خِداوند عیسی مَسیح و روح القُدُسِ مِحبّتِ خاطِری، شِمه جِم خواهش کامبه، که خِدائه پَلی هَمش مِ وِسه دِعا هاکانین، و این کارِ هِمراه مِ خِدمتِ دِله شَریک بوئین. تا یَهودیهِ بی ایمونونِ جِم جانِ سالم به‌دَر بَوِرِم و مِ خِدمَت اورشَلیمِ وِسه، مِقدّسینِ پَلی قبول بَووه. بعد اگه خِدا بِخوائه، ذوقِ هِمراه شِمه پَلی بِیِّم تا شِمه پَلی، مِ جان تازه بَووه. خِدائه صِلح و سِلامتی شِما همه ئه هِمراه دَووه. آمین. اَمه خواخِر فیبیِ سِفارشِ شِما ره کامبه. وه کِنخْریهِ شَهرِ کلیسائه خادمونِ جِم هَسه. وه ره خِداوَندِ دِله، اون طی که مِقدّسینِ لایقِ، قبول هاکانین و هر کُمِکی که شِمه جِم بِخوائه ره کِتاهی نَکِنین، چوون وه خَیلیا، حَتَّی شه مِ ره، خَله کُمِک هاکارده. پْریسکیلا و آکیلائه وِسه، که مِ همکارون مَسیحْ عیسی دِله هَسِنه، سِلام بَرِسونین. وِشون شه جانِ مِ خاطِری خَطِرِ دِله دِم هِدانه، و نا فِقَط مِن، بلکه تِمومِ غیرِ یَهودیونِ کلیساها وِشونِ جِم ممنون دارِنه. همین طی کلیسایی که وِشونِ سِره دِله که هَمدییهِ هِمراه جَمع بونِنه ره سِلام بَرِسونین. مِ عزیزِ رَفِق اِپینِتوسِ سِلام بَرِسونین. وه اَوِّلین نَفِری بییه که آسیائه دِله مَسیح ره ایمون بیارده. مَریِمِ که شِمه وِسه خَله زَحمِت بَکِشیه ره سِلام بَرِسونین. مِ فامیلون وِسه، آندْرونیکوس و یونیا که مِ هِمراه زِندونِ دِله دَیینه ره سِلام بَرِسونین. وِشون رَسولونِ میون، سَرشِناسِ آدِمونینه که مِ جِم قبلتر مَسیحِ ایمون داشتِنه. مِ عزیزِ رَفِق آمپْلیاتوسِ که خِداوندِ دِله دَره ره، سِلام بَرِسونین. اَمه همکار اوربانوسِ مَسیحِ دِله، و مِ عزیزِ رَفِق، اِستاخیسِ، سِلام بَرِسونین. آپِلیسِ که شه آزمودِ مَسیحِ دِله پَس هِدا ره سِلام بَرِسونین. آریستوبولُسِ خانواده ره سِلام بَرِسونین. مِ فامیل هیرودیونِ وسه و هَم نارکیسوسِ خانواده که خِداوندِ دِله دَرِنه ره سِلام بَرِسونین. تْریفینا و تْریفوسائه وِسه، اون خادمونِی که خِداوندِ خِدمِتِ دِله زَحمِت کَشِنِنه ره سِلام بَرِسونین و پِرسیس مِ عزیزِ رَفِق، که خِداوندِ دِله خَله زَحمِت کَشِنه ره هم سِلام بَرِسونین. روفُس وِسه که خِداوندِ دِله انتخاب بَییه، و وه مارِ وِسه که مِ حَق، مارگری هاکارده ره سِلام بَرِسونین. آسینکْریتوس، فْلِگون، هِرمِس، پاتْروباس و هِرماس و بَقیه بِرارونِ که وِشونِ هِمراه دَرِنه ئه وِسه، سِلام بَرِسونین. فیلولوگوس، یولیا، نیریاس و وه خواخِر، و اولیمپاس و تِمومِ مِقدّسینِ که وِشونِ هِمراه دَرِنه ئه وِسه سِلام بَرِسونین. هَمدییه ره یِتا مِقدَّسِ خاشِ هِمراه سِلام بَرِسونین. تِمومِ مَسیحِ کلیساها شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. ای بِرارون، خوامبه شِمه جِم خواهش هاکانِم اونایی که سیواییِ باعِثِنهِ مِواظِب بوئین و شِمه راهِ سَر مانع اییِلنِنه و اون تعلیمی هِمراه که شِما بَییتِنی، مخالفت کاندِنه؛ وِشونِ جِم دوری هاکانین، چوون این‌طی آدِمون اَمه خِداوند مَسیحِ، خِدمِت نَکاندِنه، بلکه شه اِشکمِ سیر هاکاردِنِ دِمبال دَرِنه و قَشنگِ گَب ها و چاپلوسیِ هِمراه ساده آدِمونِ گول زَندِنه. شِمه اطاعتِ آوازه، همهِ میون دَپیته؛ پَس، شِمه خاطِری خَله خِشالِمه. ولی شِمه جِم خوامبه اونچیِ عوض که خوارِ حکیم، و اونچیِ عَوِض که بَدِ، ساده بوئین. خِدائه صِلح و سِلامتی خَله زود شیطانِ شِمه لینگِ بِن له کانده. اَمه خِداوند عیسیِ فِیض شِمه هِمراه دَووه. مِ همکار تیموتائوس شِمه وِسه سِلام رِسِندِنه. مِ فامیلون لوکیوس، یاسون و سوسیپاتِر هم شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. مِن، تِرتیوس، که این نامه ره بَنوِشتِمه، خِداوندِ دِله شِمه وِسه سِلام رِسِندِمبه. گایوس که مِ جِم و تِمومِ اینجهِ کلیسائه آدِمونِ جِم مِهمون نِوازی هاکارده، شِمه وِسه سِلام رِسِندِنه. اِراستوس که شَهرِ خزونه‌دارِ، و اَمه بِرار کوآرتوس شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. { اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ فِیض شِما همهِ هِمراه دَووه. آمین.} اِسا وه جِلالِ که تونده طبقِ مِ انجیل و عیسی مَسیحِ موعظه، شِما ره تقویت هاکانه- یعنی طِبق یِتا رازِ کشف هاکاردِن که از اَوِّلِ دِنیا جا هِدا بییه، ولی اَلان طبقِ پِیغَمبِرونِ بَنوِشته و اَبدی خِدائه حِکمِ هِمراه، تِمومِ مَردِمِ وِسه دیار بَییه تا وِشون ایمون بیارِن و اطاعتِ هاکانِن - وه ره هم که تینا حکیمِ خِدائه، عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم تا اَبد جِلال بوئه! آمین. پولُسِ طَرِف جِم، که خِدائه خواسِ هِمراه دَعوِت بَییه تا مَسیحِ عیسیِ رَسول بوئه، و اَمه بِرار، سوسْتِنِسِ جِم، خِدائه کلیسائه وِسه که قُرِنتُسِ شَهرِ دِله دَره، اونایی که مَسیح عیسیِ دِله تَقدیس بَینه و دَعوِت بَینه تا مِقَدَّس زندگی هاکانِن، تِمومِ اونائه هِمراه که هر جائه دییه اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ اِسمِ خوندِنِنه، که اَمه خِداوند و وِشونِ خِداوندِ: فِیض و صِلح و سِلامتی، اَمه پییِر، خِدا و خِداوندْ عیسی مَسیحِ طَرِفِ جِم شِمه وِسه بِیِّه. مِن هَمِش شه خِدا ره شِمه خاطِری و خِدائه اون فِیض که عیسی مَسیحِ دِله شِما ره هِدا بَییه، شِکر کامبه. چوون شِما مَسیحِ دِله هر چیِ جِم، تِمومِ گَب بَزوئِن و تِمومِ مَعرفتِ دِله بی نیاز بَینی حَتّی اون طی که اَمه گِواهی، مَسیحِ خَوِری شِمه میون تأیید بَییه. هَمون طی که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ بَردَگِردِسِنِ اِنتِظار کَشِنِنی، هیچ پیشکَشِ جِم بی نَصیب نینی. وه تا آخِر شِما ره پابرجا دارنه، تا اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ روزِ دِله بی تقصیر بوئین. خِدا وِفادارِ، اون خِدایی که شِما ره شه ریکا، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ رِفاقتِ وِسه دَعوِت هاکارده. اِی بِرارون، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ اِسمِ هِمراه شِمه جِم خواهش کامبه که هَمدییه هِمراه یَک دِل بوئین و شِمه میون سیوایی دَنی بوئه، بلکه هم، فِکرِ دِله و هم، نظِرِ دِله یِتا بوئین. چوون که مِ بِرارون، خْلوئهِ اَهلِ سِره مِ ره خَوِر هِدانه که شِمه میون دَعوا مِرافه دَره. مِ مَنظور اینِ که شِمه جِم یه نَفِر گانه، «مِن پولُسِ دِمبالرو هَسِمه»؛ اون یِتا گانه، «مِن آپولُسِ دِمبالرو هَسِمه»؛ یِتا دییه گانه، «مِن کیفائه دِمبالرو هَسِمه»؛ و یه نَفِر دییه هم گانه، «مِن مَسیحِ دِمبالرو هَسِمه.» مگه مَسیح رَسِد بَییه؟ مَگه پولُس بییه که شِمه خاطِری صَلیبِ سَر بورده؟ مگه پولُسِ اسمِ هِمراه غِسلِ تَعمید بَییتینی؟ خِدا ره شِکر کامبه که اِلّا، کْریسپوس و گایوس، شِمه جِم هیچ کی دییه ره تَعمید نِدامه، تا هیچ کی نَتونه باره مِ اِسمِ هِمراه تَعمید بَییتینی. مِن اِستِفاناسِ خانِواده ره هم تَعمید هِدامه؛ ویشتر از این شه یاد نِدارمه دییه هیچ کی ره تَعمید هِدا بوئِم. چوون مَسیح مِ ره نَفرِسیه تا تَعمید هادِم بلکه تا انجیلِ موعظه هاکانِم، و نا دِنیائه حکیمونه گَب هائه هِمراه که قانع کانده، نَکِنه مَسیحِ صَلیبِ قِوَّت هیچ بَووه. چوون صَلیبِ پِیغوم، اونایی وِسه که هِلاک بونِنه، نادونیِ، ولی اَمه وِسه که نِجات گِرمی، خِدائه قِوَّتِ. چوون اِشعیائه پِیغَمبِرِ کتاب دِله بَنوِشته بَییه: «حَکیمونِ حِکمتِ از بین وَرمه و با فَهمِ آدِمون فَهمِ هیچ کامبه.» حَکیمِ آدِم کِجه دَره؟ توراتِ مَلِّم کِجه دَره؟ اونی که این زمونه دِله نَظِر دِنه کِجه دَره؟ مَگه خِدا، دِنیائه حِکمتِ نادونی نَکارده؟ چوون از اونجه که طبقِ خِدائه حِکمت، دِنیا نَتونِسه حِکمتِ راه جِم خِدا ره بِشناسه، خِدا این طی صِلاح بَدیئه که این نادونیِ راهِ جِم که اِما موعظه کامبی، اونایی که ایمون یارنِنه ره، نِجات هاده. چوون یَهودیون نشونه ها خوانِنه و یونانیون حِکمَتِ دِمبال دَرِنه، ولی اِما مَصلوب بَییه مَسیحِ موعظه کامبی که یَهودیونِ وِسه یِتا سَنگِ واریِ که لغزِنه و غیر یَهودیون وِسه نادونیِ، ولی اونایی که دَعوِت بونِنه ره، چه یهودی و چه یونانی، مَسیح، خِدائه قِوَّت و خِدائه حِکمتِ. چوون اونچی که خِدائه خَوِری نادونی ویمبی، آدِمیِ حِکمتِ جِم حکیم‌تَرِ و اونچی که خِدائه خَوِری ضَعف ویمبی، آدِمیِ قِوَّتِ جِم قَوی ترِ. ای بِرارون، شه وَضعِ شه یاد بیارین: اون مووقه که خِدا شِما ره دَعوِت هاکارده. ویشتِر شِما دِنیائه ارزش هائه هِمراه، حَکیم بِشمارِسه نَوونِسِنی؛ و ویشتِر شِما قِددارون یا نجیب‌زاده هائه جِم نَبینی. ولی خِدا اونچی که دِنیا نادونی دونده ره، انتخاب هاکارده تا حکیمونِ شَرمِنده هاکانه؛ و خِدا اونچی ره که دِنیا ضعیف اِشمارِنه ره انتخاب هاکارده تا قِددارون شَرمِنده هاکانه؛ خِدا اونچی که این دِنیائه دِله پست و کِچیکِ، حَتّی اون چیایی که هیچ هَسِنه ره، انتخاب هاکارده تا هر اونچی که دَره ره از بین بَوِره، تا هیچ آدِمی خِدائه روب رو فَخر نَکِنه. وه خاطِریِ که شِما عیسی مَسیحِ دِله دَرِنی. اون عیسی مَسیح که خِدائه طَرِفِ جِم اَمه وِسه حِکمَت بَییه، یعنی صالحی، قدّوسیت و آزادی. تا هَمون طی که اِرمیائه پِیغَمبِر کِتابِ دِله بَییَمو: «هر‌ کی که فَخر کانده، خِداوندِ فَخر هاکانه.» اِی بِرارون اون مووقه ای که شِمه پَلی بییَمومه، نییَمومه که خِدائه رازها ره شِمه وِسه، گَت گَتِ گَب یا حِکمتِ هِمراه اِعلام هاکانِم. چوون تَصمیم بَییته بیمه شِمه میون هیچی ره نَدونِم اِلّا عیسی مَسیح، اون هم مصلوب بَییه عیسی. مِن ضَعف و تَرس و لَرزِ هِمراه شِمه پَلی دَیمه. و مِ گَب ها و مِ پِیغوم، حَکیمونه کَلِماتِ هِمراه که قانع کانده، نَییه، بلکه خِدائه روح و خِدائه قِوَّتِ هِمراه بااوتِمه تا شِمه ایمون نا آدِمونِ حِکمتِ سَر، بلکه خِدائه قِوَّتِ سَر بوئه. با این وجود، اِما گَتِ آدِمونِ میون حِکمتِ گامبی، هَر چَن نا حکمتی که این زِمونه جِم بوئه یا اونایی که این زِمونهِ حاکِمِنه جِم هَسِنه، که بَمردَنِ محکومِنه، بلکه اِما خِدائه حِکمتِ جِم که راز هَسه و جا هِدا، گَب زَمبی هَمون حِکمتی که خِدا اونِ قبل از اینکه دِنیا ره خَلق هاکانه اَمه جِلالِ وِسه معیِّن هاکارده. این زِمونهِ حاکِمون هیچکِدوم این حِکمتِ نِفَهمِسِنه، چوون اگه اونِ فَهمِسِنه، خِداوندِ جِلالِ مَصلوب نَکاردِنه. هَمون طی که اِشعیائه پِیغَمبِرِ کِتابِ دِله بَییَموئه: «اونچی ره که هیچ چِشی نَدیئه، هیچ گوشی نِشنُسه، و هیچ کَسِ فِکر نَرِسیه، خِدا شه دوسدارونِ وِسه فِراهم هاکارده.» چوون این چیا ره شه روحِ طریق اَمه وِسه دیار هاکارده، چوون خِدائه روحْ همه‌چی ره گِردِنه، حَتّی خِدائه عمیق ترین رازها ره هَم. چوون کیِ که آدِمیِ فکرائه جِم خَوِر داره، اِلّا شه وه روح که وه دِله دَره؟ اینِ وِسه، فِقَط خِدائه روحِ که، خِدائه فکرائه جِم خَوِر دارنه. اِسا اِما نا این دِنیائه روح، بلکه یِتا روح به دَس بیاردیمی که خِدائه جِم هَسه تا اونچی خِدا اِما ره هَدیه هِدا ره بَدونیم. و همینِ جِم گَب زَمبی، اونِم نا کلماتی هِمراه که آدِمیِ حِکمتِ جِم یاد بَییته بوئیم، بلکه اون کَلِماتی هِمراه که خِدائه روح اِما ره یاد دِنه؛ اینِ وِسه روحانی حَییقت ها ره اونایی وِسه که خِدائه روحِ شه دِله دارنِنه ره گامبی. آدِمی که هِوا و هوسِ دِمبال دَووه، اون چیایی که خِدائه روحِ ربط دارنه ره قبول نَکانده چوون وه نَظِر نادونیِ، و نَتونده اونِ بِفَهمه، چوون فِقَط خِدائه روحِ هِمراه بونه اونِ دِرِسی ره تشخیص هِدائِن. آدِمی که خِدائه روحِ دارنه همه چیِ خَوِری داوِری کانده، ولی هیچ‌کی نَتونده وه خَوِری داوِری هاکانه. «چوون کیِ که خِداوندِ فِکرِ بِفَهمه تا وه ره تَعلیم هاده؟» ولی اِما مَسیحِ فِکرِ دارمی. اِی بِرارون ولی مِن، نَتونِسِمه کِسایی واری که خِدائه روح، وِشونِ دِله دَره گَب بَزِنِم، بلکه کِسایی واری که هِوا و هوِسِ دِله دَرِنه گَب زَمبه، یعنی کِسایی واری که مَسیحِ دِله، کِچیکِ وَچه نه. مِن شِما ره شیر هِدامه نا گوشت، چوون وه آمادگی ره نِداشتینی و هَمتی هم نِدارنِنی، چوون که هَمتی هِوا و هَوِسِ دِمبال دَرِنی. وَختی شِمه میون حَسودی و دَعوا دَره، مگه اینِ نِشون نَدِنه که هِوا و هوِسِ دِمبال دَرِنی و بَقیه آدِمونِ واری رِفتار کاندینی؟ چوون وَختی یه نَفِر گانه: «مِن پولُسِ دِمبالرو هَسِمه» و یه نَفِر دییه گانه: «مِن آپولُسِ دِمبالرو هَسِمه» مگه بَقیه آدِمونِ واری نینی؟ مگه آپولُس کیِ؟ پولُس کیِ؟ وِشون فِقَط خادمونینه که خِدا هر کِدومِ یِتا وظیفه‌ هِدا تا وِشونِ طریق شِما ایمون بیارین. مِن تیمِ دَکاشتِمه و آپولُس اونِ اوه هِدا، ولی خِدا بییه که اونِ سبز هاکارده. پَس نا اونی که کارِنه حِساب اِنه و نا اونی که اوه دِنه، بلکه فِقَط خِدائه که اونِ سبز کانده. اونی که کارِنه و اونی که اوه دِنه، هر دِتا یِتا هَسِنه و هر کِدوم شه زَحمِت بَکِشیِ اِندا، پاداش گِرنِنه. چوون اِما فِقَط خِدائه همکارونیمی. شِما خِدائه کِشت و کارِ زِمین و خِدائه ساختمونِنی. اون فیضی که خِدا مِ ره هِدائه هِمراه، ماهرِ معماری واری پی بَکِندیمه و یه نَفِر دییه اون پیِ سَر، ساختمون سازِنه. هر کی وِنه مِواظب بوئه که چی طی سازِنه. چوون هیچ کی نَتونده به جِز اون پِی که بَکِندی بَییه، یِتا دییه پی بَکِنه، و اون پی شه هَمون عیسی مَسیحِ. اِسا اگه یه نَفِر این پیِ سَر یِتا ساختمون، طِلا یا نِقره یا گرونِ سَنگ ها یا چو یا واش یا کَمِلِ جِم بَسازه، هر کسِ کار مَعلوم بونه، چوون اون «روز» همه چی ره بَر مِلا کانده. چوون تَش، کارِ نتیجه ره مَعلوم هاکارده و تَش هر کاری که آدِمون هاکاردِنه ره آزمود کانده. اگه کاری که اون پیِ سَر بِساته بَییه، به جا بَمونه، اون آدِم شه پاداشِ گِرنه. اگه یه نَفِرِ کار تَش بَیره، ضرر وینده؛ هرچَن شه نِجات گِرنه، ولی کِسی واریِ که تشِ شعله‌هائه جِم جان دَر بَوِرده بوئه. مگه نَدوندِنی که خِدائه مَعبِدِنی و خِدائه روح شِمه دِله دَره؟ اگه کِسی خِدائه مَعبدِ له هاده، خِدا هم وه ره نابود کانده؛ چوون خِدائه مَعبِد، مِقدَّسِ و شِما اون مَعبدِنی. شه ره گول نَزِنین. اگه شِمه جِم کِسی فکر هاکانه، این زِمونه دِله حَکیمِ آدِمِ، اینِ وِسه که حکیم بَووه، وِنه نادون بَووه. چوون این دِنیائه حِکمت خِدائه نَظِر نادونیه. هَمون طی که اَیّوبِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «حَکیمِ آدِمونِ، شه وِشونِ حیلهِ هِمراه گرفتار کانده.» و اَی دِواره مَزمورِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «خِداوند حَکیمِ آدِمونِ فکرهائه جِم خَوِر دارنه و دونده که اون فکرا بی خودینه.» پَس هیچ کَس دییه آدِمونِ فخر نَکِنه. چوون همه چی شه شِمه وِسه ئه، چه پولُس، چه آپولُس، چه کیفا، چه دِنیا، چه زندگی، چه بَمِردِن، چه حال و چه آینده، همه اینا شه شِمه وِسه هَسه و شِما مَسیحِ وِسه هَسینی و مَسیح خِدائه وِسه هَسه. هر کی وِنه اِما ره مَسیحِ خادمون و مِواشِرونِ دید هارِشه که خِدائه رازها وِشونِ اَمانت بِسپارِسه بَییه. علاوه بر این انتظاری که مِواشر جِم شونه اینِ که وِفادار بوئه. ولی مِ وِسه شِمه قِضاوت یا یِتا دییه آدِمی مَحکمهِ قِضاوِت مهم نییه. در واقع حَتّی مِن شه هم شه ره قِضاوِت نَکامبه. چوون شه دِله عیبی نَویمبه، ولی این م ره تَبرئه نَکانده. بلکه خِداوندِ که مِ ره قِضاوت کانده. پَس هیچیِ خَوِری قبل از وه مووقه قِضاوِت نَکِنین، تا اینکه خِداوند بِیّه. وه اونچی ره که اَلان تاریکیِ دِله جا هِدا هسه ره روشناییِ دِله دیار کانده و دِل هائه نیّتها ره بَر مِلا کانده. بعد هر کی شه تَعریف و تَمجیدِ خِدائه جِم گِرنه. ای بِرارون، مِن همهِ این چیا ره شه خَوِری و آپولُسِ خَوِری شِمه خیر و صِلاحِ وِسه بااوتِمه تا شِما این گَب هائه مَعنی ره اَمه جِم یاد بَیرین که، اونچیِ جِم که بَنوِشته بَییه، جلوتر نَشوئین. تا هیچ کِدوم از شِما، یه نَفِرِ دییهِ روب رو فَخر نَکِنه. چوون کی تِ ره یه جور دییه وینده؟ چی دارنی که تِ ره هِدا نَئی بوئه؟ پَس اگه تِ ره هِدا بَییه، چه یه جور فَخر کاندی که اِنگاری این طی نییه؟ اِنگاری شِما هر اونچی که خواسینی ره بَرِسینی! اِنگاری اَلان پولدار بَینی! بدونِ اِما شِما پادشاه بَینی و کاش که پادشاهی کاردینی تا اِما هم شِمه هِمراه پادشاهی کاردیمی! چوون مِن فکر کامبه که خِدا اِما رَسولونِ، همهِ مَردمِ جِم آخِرتَر، تماشائه وِسه بییِشته. اونایی واری که بَمِردَنِ وِسه مَحکوم بَینه چوون دِنیا، فرشته ها و آدِمون اِما ره تِماشا کاندِنه. اِما مَسیحِ خاطِری نادونیمی، ولی شِما مَسیحِ دِله حَکیمِنی! اِما ضَعیفیمی، ولی شِما قَوینی! شِما مِحتَرمِنی، ولی اِما حِرمتی نِدارمی! اِما تا اَلانِم وِشنا و تِشنامی، و فقیرونِ لِواسِ دَپوشیمی. کُتِک بَخوردیمی و آواره‌ بَیمی. شه دَسائه هِمراه کار کامبی و زَحمِت کَشِمبی. وَختی اِما ره نَفرین هاکانِن، وِشونِ وِسه دِعائه خیر کامبی؛ و وَختی آزار بَوینیم، تِحَمّل کامبی؛ وَختی اِما ره تِهمَت زَندِنه، خواریِ هِمراه جِواب دِمبی. تا همین ‌اَلانِم، اِما دِنیائه دِله تِفاله و همه چیِ آشغال بَیمی. اینِ نَنِویسِمبه تا شِما ره شَرمنده هاکانِم، بلکه نِویسِمبه تا شه عزیزِ وَچونِ واری شِما ره نَصیحت هاکانِم. چوون حَتّی اگه هِزارون مَلِّم مَسیح دِله دارین، ولی خَله پییِرون نِدارنِنی، چوون مِن اِنجیلِ طَریق، عیسی مَسیحِ دِله شِمه پییِر بَیمه. پَس شِمه جِم خواهش کامبه مِ جِم سَرمخش بَیرین. همینِ وِسه تیموتائوسِ که مِ عزیزِ وچه ئه و خِداوندِ دِله وِفادارِ ره شِمه پَلی بَفرِسیمه. تا مِ راه ها ره مَسیحْ عیسیِ دِله شِمه یاد بیاره، هَمون طی که اون راه ها ره تِمومِ کلیساهائه دِله، همه جا تَعلیم دِمبه. بَعضیا مَغرور بَینه و وِشون گِمون کاندِنه که دییه مِن شِمه پَلی نِمبه. ولی اگه خِدا بِخوائه، خَله زود شِمه پَلی اِمبه و نا فِقَط این مَغرورونِ گَبِ وِسه، بلکه تا وِشونِ قِوَّتِ هم پِی بَوِرِم. چوون خِدائه پادشاهی بِحرف نییه، بلکه قِوَّتِ دِله ئه. کِدومتا ره خوانِنی؟ چوِ هِمراه شِمه پَلی بِیِّم یا یِتا آروومِ روح و مهروونیِ هِمراه؟ راستی خَوِر بَرِسیه که شِمه میون بی عفتی دَره، اون هم جوری که حَتّی بِت‌پَرستون هم نَتوندِنه اونِ تِحَمُّل هاکانِن. چوون بِشنُسِمه یِتا مَردی شه کِچیک مارِ هِمراه دَره. و شِما فَخر کاندینی! مگه نَوِسه ماتِم بَیرین؟ و اونیِ که این طی هاکارده ره شه میونِ جِم بیرون هاکانین. چوون هرچَن مِن، جِسمِ دِله اونجه دَنیمه، ولی روحِ دِله شِمه هِمرامه و اَلان، یه نَفِرِ واری که اونجه دَره، قبلتر شه قضاوتِ وه خَوِری که این کارِ هاکارده، اِعلام هاکاردِمه. وَختی شِما خِداوند عیسی مَسیحِ اسمِ هِمراه دورِ هم جَمع بونِنی و روحِ دِله شِمه میون دَرِمبه، خِداوند عیسی مَسیحِ قِوَّتِ هِمراه، شِما وِنه این مَردی ره شیطانِ دَس بِسپارین تا وه جِسمِ بَکوشتِنِ هِمراه، وه روح، خِداوندْ عیسیِ روزِ دِله نِجات بَیره. شِمه اِفتخار اَصلاً دِرِس نییه. مَگه نَدوندِنی که اَت کم خمیرمایه تونده تِمومِ خمیرِ وَر بیاره؟ شه ره کهنه خمیرمایهِ جِم پاک هاکانین تا تازه خمیر بوئین، هَمون طی که واقعاً هم فَطیرِنی. چوون مَسیح، اَمه پِسَخِ وره، قِروونی بَییه. پَس بِئین عیدِ نا کهنهِ خمیرمایهِ هِمراه، یعنی بَدخواهی و شِرارت خمیرمایه، بلکه راستی و حَقییتِ فطیرِ نونِ هِمراه جَشن بَیریم. شه قبلیِ نامهِ دِله، شِمه وِسه بَنوِشتمه که بی عفتونِ هِمراه رفتِ آمد نَکِنین. ولی اَصلاً مِ منظور این نَییه که این دِنیائه بی عِفتونِ هِمراه، حَریصون، حیله گَرون و بِت‌پَرسونِ هِمراه رفتِ آمد نَکِنین، چوون این طی وِنه دِنیائه جِم بیرون بورین. ولی اَلان شِمه وِسه نِویسِمبه که کِسیِ هِمراه که شه ره بِرار گانه، ولی بی عِفتِ یا حَریصِ، بِت‌پَرسِ یا فحش دِنه، عَرِق خوار یا حیله گر هَسه، رفتِ آمِد نَکِنین و این طی آدِمِ هِمراه حَتّی همسِفره نَووین. چوون مِن چیکار دارمه که بیرونی مَردِمِ خَوِری قِضاوِت هاکانِم. مگه قِضاوِت اونایی خَوِری که کلیسائه دِله دَرِنه، شِمه وَظیفه نییه؟ خِدا شه، بیرونی مَردِمِ خَوِری قِضاوِت کانده. پَس «اون شَرورِ آدِمِ شه میونِ جِم بیرون هاکانین.» هر وَخت یِتا از شِما، یه نَفِرِ دییهِ جِم شکایت دارنه، چی طی جِرأت کانده اونِ نا مِقدّسینِ پَلی، بلکه گِناهکارونِ مَحکمه بَوِره؟ مگه نَدوندِنی که مِقدّسین، دِنیا ره داوِری کاندِنه؟ پَس شِما که قِرارِ دِنیا ره داوِری هاکانین، چی طی نَتوندِنی این کِچیکِ چیا ره داوِری هاکانین؟ مگه نَدوندِنی که اِما فرشته ها ره داوِری کامبی؟ چه بَرِسه این چیائه خَوِری داوِری هاکاردِن که زندگی ره مَربوطه. پَس چه اون مووقه که این چیا شِمه میون اِتفاق کَفِنه، کِسایی پَلی وَرنِنی که کلیسائه دِله هیچی حِساب نِننه؟ اینِ گامبه تا شِما ره شَرمنده هاکانِم. شِمه میون یِتا حَکیم دَنیه که بَتونه این چیا ره بِرارون میون حلِّ فصل هاکانه؟ ولی بِرار، بِرارِ علیه مَحکمه شونه، اونِم بی‌ایمونونِ پَلی؟ اَصلاً شِمه میون این طی دَعوا مرافه هایی، شه، شِمه وِسه سَر شکستِگیِ. چه نِخوانِنی مَظلومِ آدِمونِ واری بَووین؟ چه حاضر نینی ضَرِر هاکانین؟ ولی شِما شه ظِلم کاندینی و بَقیه ره ضَرِر زَندِنی، حَتّی شه بِرارونِ. مگه نَدوندِنی که اونایی که بَقیه ره ظِلم کاندِنه، خِدائه پادشاهیِ وارث نَوونِنه؟ گول نَخورین! نا بی‌عِفتون، نا بِت‌پرستون، نا زِناکارون، نا لواط گرون، نا دِزا، نا حَریصون، نا عَرِق خوارون، نا کِسایی که فحش دِنِنه و نا حیله گرون، خِدائه پادشاهیِ وارث نَوونِنه. بَعضی از شِما قبلاً این طی بینی، ولی عیسی مَسیحِ خِداوندِ اسمِ دِله و اَمه خِدائه روحِ طَریق بَشُسه بَییه، تَقدیس بَییه و صالح بِشمارِسه بَینی. «مِ وِسه همه چی جایزِ،» ولی همه چی فایده نِدارنه. «مِ وِسه همه چی جایزِ» ولی نییِلمه هیچی مِ سَر حَریف بَووه. «غِذا اِشکِمِ وِسه هَسه و اِشکِم، غذائه وِسه، و خِدا، هم این و هم اونِ از بین وَرنه.» تَن بی عِفتیِ وِسه نییه، بلکه خِداوندِ وِسه هَسه و خِداوند هم تَنِ وِسه، و خِدا، خِداوندِ مِرده هائه جِم زِنده هاکارده و اِما ره هم شه قِوَّتِ هِمراه زِنده کانده. مگه نَدوندِنی که شِمه تَن مَسیحِ اعضائه؟ یعنی مَسیحِ اعضا ره بَیرِم و اونا ره یِتا فاحشهِ اعضائه واری هاکانِم؟ اصلاً! مگه نَدوندِنی یه نَفِر که یِتا فاحشهِ هِمراه دَووه، وه هِمراه یه تَن بونه؟ چوون توراتِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «اون دِتا یه تَن بونِنه.» ولی کِسی که خِداوندِ هِمراه یِتا بَووه، وه هِمراه یِتا روحِ. بی عِفتیِ جِم دَر بورین! هر گِناهِ دییه ای که آدِم هاکانه، وه تَنِ جِم بیرونِ، ولی کِسی که بی عِفتی کانده، شه تَنِ گِناه کانده. مگه نَدوندِنی که شِمه تَن روح‌القُدُسِ مَعبِدِ که شِمه دِله دَره و اونِ خِدائه جِم بَییتینی؟ شِما دییه شه وِسه نینی. چوون شِما یه قیمتِ هِمراه بَخری بَینی، پَس خِدا ره شه تَنِ دِله جِلال هادین. اِسا اون چیائه خَوِری که مِ وِسه بَنوِشته بینی: «مَردِ وِسه خوار نییه که یِتا زِنا ره دَس هاکانه.» ولی بی‌عِفتیهائه وَسوسهِ خاطِری که دَره، هر مَردی وِنه شه زِنا ره داره، و هر زِنا شه مَردی ره داره. مَرد وِنه دِینی که نِسبت به شه زِنا دارنه ره به جا بیاره و زِنا هم وِنه دِینی که نِسبت به شه مَردی دارنه ره به جا بیاره. چوون زَن شه تَنِ اِختیارِ نِدارنه بلکه وه مَردی وه تَنِ اِختیارِ دارنه، و مَرد هم شه تَنِ اِختیارِ نِدارنه بلکه وه زِنا وه تَنِ اِختیارِ دارنه. هَمدییه ره بی نَصیب نییِلین، به جِز اینکه اَت کم و هَمدییهِ رضایتِ هِمراه بوئه تا شه وَختِ دِعائه وِسه بییِلین. ولی بعد اَی هم هَمدییه هِمراه دَووین، نَکِنه شِیطان شِما ره اینِ خاطِری که نَتوندِنی شه دَمِ دارین وَسوسهِ دِله دم هاده. مِن اینِ حِکم نَکامبه، بلکه فِقَط جایز دومبه. کاش همه مِ واری بینه، ولی هر کی شه عطیه ره خِدائه جِم بَییته؛ یِتا یه جور عطیه دارنه و اون یِتا یه جور دییه. اَذِب ها و بیوه‌زن ها ره گامبه که خوارِ مِ واری اَذب بَمونِن. ولی اگه نَتوندِنه شه دَمِ بَیرِن، وِنه آروسی هاکانِن، چوون آروسی هاکانِن بهترِ تا هوسِ تَشِ دِله بَسوزِن. مِ حِکم اونایی که آروسی هاکاردِنهِ وِسه اینِ- نا مِ حِکم، بلکه خِداوندِ حِکم - که زَن نَوِسه شه مَردیِ جِم سیوا بَووه. ولی اگه این طی هاکارده، دییه نَوِسه شی هاکانه و یا اینکه وِنه شه مَردیِ پَلی بَردَگِرده. مَرد هم نَوِسه شه زِنا ره طِلاق هاده. بَقیه ره گامبه - مِن گامبه نا خِداوند - که اگه یِتا بِرار، بی ایمونِ زِنا دارنه و اون زِنا راضیِ وه هِمراه زندگی هاکانه، اون بِرار نَوِسه شه زِنا ره طِلاق هاده. اگه یِتا زِنا بی ایمونِ شی دارنه و اون مَردی راضیِ وه هِمراه زندگی هاکانه، اون زِنا نَوِسه شه مَردی ره طِلاق هاده. چوون بی‌ایمونِ مَردی شه زِنائه خاطِری تَقدیس بونه و بی‌ایمونِ زِنا شه مَردیِ خاطِری تَقدیس بونه. وگرنه شِمه وَچون نَجس بونِسِنه؛ ولی این طی نییه، بلکه وِشون مِقَدَّسِنه. ولی اگه اونی که بی‌ایمونِ بِخوائه سیوا بَووه، بییِل این طی هاکانه. این طی مووقه، دییه ایموندارِ بِرار یا خواخِر مجبور نییه وه هِمراه زندگی هاکانه. خِدا اِما ره صِلح و سِلامتی وِسه دعوِت هاکارده. چوون اِی زَن، کِجه جِم دوندی که نَتوندی شه مَردی ره نِجات هادی؟ و یا اِی مَرد، کِجه جِم دوندی که نَتوندی شه زِنا ره نِجات هادی؟ فِقَط، هر کی هَمون طی زندگی هاکانه که خِداوند وه وِسه در نَظِر بَییته و خِدا اونِ وِسه وه ره دَعوِت هاکارده. این حکمیِ که مِن تِمومِ کلیساهائه دِله گامبه. مگه هیچکی بییه اون مووقه که دَییه دَعوِت بونِسه، خَتنه بَئی بوئه، اینِ دِمبال دَنی بوئه که ختنهِ نشونه ها ره بَیره، مگه هیچکی بییه اون مووقه که دَییه دَعوت بونِسه، خَتنه نَئی بوئه، اون آدِم خَتنه بَیّنِ دِمبال دَنی بوئه. چوون خَتنه بَیِّن یا نَیِّن مهم نییه، بلکه خِدائه اَحکامِ داشتِن مهمِّ. هر کی هر وَضعِ دِله که دَعوِت بَییه، بَمونه. اون مووقه که دَعوِت بَئی، نوکِر بیئی؟ نَتِرس. ولی اگه توندی شه آزادی ره به‌دَس بیاری، فرصتِ از دَس نَده. چوون کِسی که خِداوندِ طَرِفِ جِم نوکِری وِسه دَعوِت بَییه، خِداوند وه ره آزاد هاکارده. هَمون طی اونی هم که آزادیِ دِله دَعوِت بَییه، مَسیحِ نوکِرِ. یه قیمتِ هِمراه بَخری بَینی، آدِمونِ نوکِر نَووین. پَس ای بِرارون، هر کی هر وَضعِ دِله که دَعوت بَییه، هَمون وضع دِله خِدائه حِضور بَمونه. و ولی اَذِب هائه خَوِری، خِداوندِ جِم حِکمی نِدارمه؛ ولی به عنوان کِسی که خِداوندِ رَحمِتِ طریق قابل اعتمادِ، شه گَبِ زَمبه. مِن فکر کامبه که این زِمونهِ سختی هائه خاطِری، آدِمِ وِسه بهترِ هَمون وَضعِ دِله که دَره، بَمونه. اگه زَن دارنی، سیوا بَیِّنِ دِمبال دَنی باش، و اگه زَن نِدارنی، زَن بَوِردِنِ دِمبال دَنی باش. ولی اگه زَن بَوِری، گِناه نَکاردی؛ و اگه یِتا اَذِبِ کیجا، آروسی هاکانه، گِناه نَکارده. با این وجود اونایی که آروسی کاندِنه، این زندگیِ دِله سختی کَشِنِنه و مِن نِخوامبه شِما زَجر بَکِشین. بِرارون، مِ منظور اینِ که، وَخت کمِ. بعد از این، اونایی که زَن دارنِنه جوری رِفتار هاکانِن که اِنگاری زَن ندارنِنه؛ و اونایی که عزادارِنه، جوری رِفتار هاکانِن که اِنگاری عزادار نینه؛ و اونایی که خِشالِنه، جوری رِفتار هاکانِن که اِنگاری خِشال نینه؛ و اونایی که یه چی خَریندِنه، جوری رِفتار هاکانِن که اِنگاری هیچی نَخرینه؛ و اونایی که این دِنیائه جِم مَنفِعت وَرنِنه، جوری رِفتار هاکانِن که اِنگاری مَنفِعتی نَوِرنِنه، چوون این دِنیائه اَلانی وَضع دَره گُذِرنه. مِ خواس اینِ که هر دِلواپسیِ جِم دور بوئین. اَذِبِ مَردی خِداوندِ کارائه وِسه دِلواپسِ، اینِ دِلواپسِ که چی طی خِداوندِ خِشال هاکانه؛ ولی زَن دارِ مَردی این دِنیائه کارائه دِلواپسِ، اینِ دِلواپسِ که چی طی شه زِنا ره خِشال هاکانه، و وه حِواس خِدا و وه زِنائه میون رَسِد بونه. همین طی، اَذِب و یا نومزِدارِ کیجا، خِداوندِ کارائه دِلواپسِ، اینِ دِلواپسِ که چی طی جِسمِ دِله و روحِ دِله، مِقَدَّس بوئه؛ ولی شی دارِ زِنا این دِنیائه کارائه دِلواپسِ، اینِ دِلواپسِ که چی طی شه مَردی ره خِشال هاکانه. مِن اینا ره شِمه منفِعتِ وِسه گامبه، نا اینکه شِمه دَمِ بَیرِم. بلکه مِ منظور اینِ که دِرِس زندگی هاکانین و بی هیچ دِلواپسی ای، شه ره خِداوندِ وِسه وَقف هاکانین. اگه یه نَفِر گَمون هاکانه که دَره شه نومزهِ هِمراه دِرِس رِفتار نَکانده، اگه خَله هَوَسیِ و وِنه همین طیم بوئه، بییِلین اونچی که وه نَظِر دَره ره هاکانه، بییِلین آروسی هاکانِن این گِناه نییه. ولی اگه یه نَفِر شه تَصمیمِ سَر دَره و فشارِ دِله دَنییه، بلکه بَتونه شه دَمِ بَیره و شه تَصمیمِ بَییته که فعلاً شه نومزِهِ هِمراه آروسی نَکِنه، اون هم دَره خوارِ کار کانده. پَس اونی که شه نومزِه هِمراه آروسی کانده، خوارِ کار کانده؛ ولی اونی که آروسی نَکانده، حَتّی کارِ بِهتری هم هاکارده. یِتا زِنا تا وَختی که وه مَردی زندِئه، وه پایبنده. ولی اگه وه مَردی بَمِرده، آزادِ تا هر کی که خوانهِ هِمراه آروسی هاکانه، فِقَط خِداوندِ دِله. با این وجود، مِن فکر کامبه، اگه شی نَکِنه، خِشبختَرِ؛ و گمون کامبه که مِنِم خِدائه روحِ دارمه! و اِسا بِت هائه پیشکَش بَییه خِراکِ خَوِری: دومبی که «اِما همه مَعرفتِ دارمی.» همین مَعرفت، غرورِ باعث بونه ولی مِحَبَّت، آدِمِ بنا کانده. اگه یه نَفِر گَمون کانده یه چی دونده، هَمتی اون چی که وِنه بَدونِ ره نَدونده. ولی اونی که خِدا ره دوس دارنه، خِدا وه ره اِشناسِنه. پَس، بِتهائه پیشکَش بَییه خِراکِ بَخُردِنِ خَوِری، دومبی که این دِنیائه دِله «بِت هیچِ،» و «اِلّا یِتا خِدا، خِدائه دییه ای دَنیه.» چوون هر چَن دَرِنه اونایی که خِدایون بااوته بونِنه، چه زِمینِ دِله و چه آسمونِ دِله، هَمون طی که واقعاً هم یَته خَله «خِدایون» و یَته خَله «خِداوندون» دَره - با این وجود اِما فِقَط یِتا خِدا دارمی، یعنی آسِمونی پییِر، که همه چی وه جِم هَسه و اِما وه وِسه هَسیمی؛ و فِقَط یِتا خِداوند دَره، یعنی عیسی مَسیح، که همه چی وه طَریقِ جِم هَسه و اِما وه طَریقِ جِم هَسیمی. هر چَن که همه این مَعرفتِ نِدارنِنه. ولی بَعضیا تا اَلان جوری بِتها ره عادت هاکاردِنه که همین اَلان هم اگه این طی خِراکهایی بَخُرِن، خیال کاندِنه اون خِراک راس راسی بِت ها ره پیشکَش بَییه؛ و از اونجه که وِشون ضَعیفِ وجدان دارنِنه، نَجس بونِنه. «خِراک، اِما ره خِدا ره نزدیک نَکانده»؛ نا نَخُردِن هِمراه بَدتِر بومبی، نا بَخُردِنِ هِمراه بِهتر. ولی مِواظب بوئین شِمه این حَق، این باعث نَووه که ضَعیفِ آدِمون لغزش بَخُرِن. چوون اگه کِسی که یِتا ضَعیفِ وجدان دارنه، تِ ره که اینِ خَوِری مَعرفت دارنی، بِتخانهِ دِله غِذائه سَر بَوینه، مگه وه هم وَسوسه نَوونه بِتهائه پیشکشِ بَییه خِراکِ بَخُره؟ این طی، تِ معرفت باعث بونه اون ضَعیفِ آدِم هِلاک بَووه که مَسیح وه خاطِری بَمِرده. پَس وَختی این‌طی شه بِرارونِ علیه گِناه کاندینی و وِشونِ ضَعیفِ وجدانِ زخمی کاندینی، مَسیحِ علیه دَره گِناه کاندینی. اینِ وِسه، اگه خِراک مِ بِرارِ لغزشِ باعث بونه، هیچ وَخت گوشت نَخارمه تا وه لَغزشِ باعث نَووِم. مگه آزاد نیمه؟ مگه رسول نیمه؟ مگه اَمه خِداوند عیسی ره نَدیمه؟ مگه خِداوندِ دِله شِما مِ کارِ ثَمِر نینی؟ اگه بَقیه وِسه رسول نَبوئِم، لااَقل شِمه وِسه هَسِمه؛ چوون شِما مُهرِ تأییدی هَسینی که ثابت کانده مِن خِداوندِ دِله رَسولِمه. مِ دِفاع، اونایی روب رو که مِ خَوِری قِضاوت کاندِنه، این‌ِ. مگه حَق نِدارمی بَخُریم و بَنوشیم؟ مگه حَق نِدارمی بَقیهِ رَسولون و خِداوندِ بِرارون و کیفائه واری، شه هِمراه یِتا ایموندارِ زِنا داریم؟ فِقَط مِن و برنابا هَسیمی که وِنه شه زندگیِ وِسه کار هاکانیم؟ کِدوم سربازِ که شه خَرجیِ خِدمِتِ هاده؟ کیِ که یِتا انگور باغ دِرِس هاکانه و وه میوهِ جِم نَخُره؟ کیِ که یِتا گَلّه ره چَپونی هاکانه و وه شیرِ جِم نَخُره؟ مگه این چیا ره آدِمیِ فِکرائه هِمراه گامبه؟ مگه شَریعَت هم اینِ نارنه؟ چوون موسیِ شَریعتِ دِله بَییَمو که «گویی که دَره خَرمِن کاندهِ دِهونِ نَوِند.» مگه خِدا گوهائه وِسه دِلواپسِ؟ مگه راس راسی اینِ، اَمه خَوِری نارنه؟ اَره این کِلام اَمه وِسه بَنوِشته بَییه، چوون مووقه ای که یه نَفِر زِمینِ شخم زَنده، و یا خَرمنِ کانده، وِنه امید داره که مَحصولِ جِم سَهمی وَرنه. اگه اِما شِمه میون روحانی چیا دَکاشتیمی، خَله کارِ که، شِمه جِم کُمِکِ مالی بِخوائیم؟ اگه بَقیه حَق دارنِنه این طی چیا ره شِمه جِم بِخوائِن، مگه اِما ویشتر حَق نِدارمی؟ با این وجود اِما این حَقِ جِم اِستفاده نَکاردیمی، بلکه هر چی ره تَن هِدامی تا مَسیحِ اِنجیلِ راهِ سَر یِتا مانع نییِشته بوئیم. مگه نَدوندِنی اونایی که مَعبِدِ دِله کار کاندِنه، شه غِذا ره مَعبِدِ جِم گرنِنه، و قِروونگاهِ خادِمون هم اونچیِ جِم که قِروونگاهِ سَر پیشکَش بونه، سَهم وَرنِنه؟ همین طی هم، خِداوند حِکم هاکارده که اونایی که اِنجیلِ اِعلام کاندِنه وِنه شه روزی ره اِنجیلِ جِم بَیرِن. ولی مِن هیچکِدوم از این حَقِّ حقوقِ جِم اِستفاده نَکاردِمه و اینِ هم نَنِویسِمبه تا مِ حَق، این طی هاکانین. چوون بَمیرِم بهترِ تا اینکه کِسی مِ این افتخارِ هیچ هاکانه. چوون اگه مِن دَره اِنجیلِ موعظه کامبه این حَقِّ مِ ره نِدا که اِفتخار هاکانِم، چوون مِ وظیفه ئه که این خِدمِتِ اِنجام هادِم؛ وای بر مِن اگه این اِنجیلِ موعظه نَکِنِم! چوون اگه این کارِ شه میلِ هِمراه اِنجام دامه، پاداش گِتِمه؛ ولی اگه مِ میلِ هِمراه نَبوئه، فِقَط شه وظیفه ره اِنجام دِمبه. پَس مِ پاداش چیِ؟ اینکه اِنجیلِ مجانی موعظه هاکانِم و اون حَقِّ حقوقی که اونِ جِم دارمه ره اِستفاده نَکِنِم. چوون با اینکه همه چیِ جِم آزادِمه، شه ره همهِ نوکِر هاکاردِمه تا خیلیا ره مَسیحِ وِسه به دَس بیارِم. یَهودیونِ پَلی یَهودیونِ واری رِفتار هاکاردِمه، تا یَهودیونِ مَسیحِ وِسه به دَس بیارِم. کِسایی هِمراه که شَریعتِ بِن دَرِنه، کِسایی واری که شَریعتِ بِن دَرِنه، رِفتار هاکاردِمه تا کِسایی که شَریعتِ بِن دَرِنه ره مَسیحِ وِسه به دَس بیارِم، (هرچن شه شَریعتِ بِن دَنیمه). کِسایی که شَریعتِ بِن دَنینهِ پَلی کِسایی که شَریعتِ بِن دَنینهِ واری رِفتار هاکاردِمه تا کِسایی که شَریعتِ بِن دَنینه ره مَسیحِ وِسه به دَس بیارِم، (هرچَن شه، بدونِ خِدائه شَریعَت نیمه بلکه مَسیحِ شَریعتِ مطیعِمه). ضَعیفونِ هِمراه، ضَعیف بَیمه تا ضَعیفونِ مَسیحِ وِسه به دَس بیارِم. همه کسِ وِسه همه چی بَیمه تا هر جور بونه بَعضیا ره نِجات هادِم. مِن همه اینا ره اِنجیلِ خاطِری کامبه، تا بلکه وه بَرکَت هائه دِله سَهمی دارِم. مگه نَدوندِنی که دوِ مسابقهِ دِله، همه دو گِرنِنه، ولی فِقَط یه نَفِر جایزه ره وَرنه؟ پَس شِما جوری دوو بَیرین که بَوِرین. هر کی مسابقهِ وِسه شونه، هر‌چیِ دِله، شه دَمِ گِرنه. وِشون این کارِ کاندِنه تا اون تاجی که از بین شونه ره به‌دَس بیارِن؛ ولی اِما این کارا ره کامبی تا اون تاجی که از بین نشونه ره به‌دَس بیاریم. پَس مِن بی هدف دوو نَیرمبه، مِن اون آدِمِ واری که هِوا ره میس زَنده، میس نَزِمبه؛ بلکه شه تَنِ سَختی دِمبه و اونِ یِتا بَردهِ واری اسیر دارمه، تا نَکِنه بعد از این که بَقیه ره موعظه هاکاردِمه، شه رَد بَووِم. ای بِرارون، چوون نِخوامبه این جَریانِ جِم بی خَوِر بوئین که اَمه پییِرون همه اَبرِ بِن دَینه و همه دَریائه میونِ جِم رَد بَینه. تِمومِ وِشون اَبرِ دِله و دَریائه دِله، غِسلِ تَعمید بَییتِنه و این کارِ هِمراه سِراغ هِدانه که خوانِنه موسیِ دِمبالرو بوئِن. و همه هَمون روحانی غِذا ره بَخُردِنه و هَمون روحانی نوشیدنی ره بَنوشینه؛ چوون اون روحانی صَخرهِ جِم نوشینه که دَییه وِشونِ دِمبال اییَمو، و اون صَخره مَسیح بییه. با این وجود، خِدا ویشترِ وِشونِ جِم راضی نَییه، اینِ وِسه وِشونِ جنازه ها تِمومِ صَحرائه دِله پَخشِ پلا بَییه. اِسا، این چیا اِتفاق دَکِته تا اَمه وِسه نمونه ای بوئه، تا اِما وِشونِ واری بَدی هاکاردِنِ وِسه میل نِداریم. بِت‌پَرس نَووین، هَمون طی که وِشونِ جِم بعضیا بَینه؛ جوری که توراتِ دِله بَنوِشته بَییه: «قوم عیشِ نوشِ وِسه هِنیشتِنه و اَلواتی و عَرِق خاریِ وِسه بِلِند بَینه.» و اِما نَوِسه بی عِفتی هاکانیم، هَمون طی که وِشونِ جِم بَعضیا هاکاردِنه، و یِتا روز دِله بیست و سه هزار نَفِر هِلاک بَینه. و اِما نَوِسه مَسیح ره آزمود هاکانیم، هَمون طی که وِشونِ جِم بَعضیا هاکاردِنه و مَرهائه هِمراه بَکوشته بَینه. و همین طی هم غُرغُر نَکِنین، هَمون طی که وِشونِ جِم بعضیا هاکاردِنه و هِلاک‌کُنِنده وِشونِ هِلاک هاکارده. این کار، نمونهِ واری وِشونِ وِسه اِتّفاق دَکِته و بَنوِشته بَییه تا اَمه وِسه دَرسِ عبرتی بوئه که اون دورهِ دِله زندگی کامبی که آخِرِ زِمونِ. پَس اونی که گمون کانده پابرجائه، هوشیار بوئه که نَکِفه! هیچ آزمودی شِمه وِسه نییَمو که بَقیه آدِمونِ وِسه نییَمو بوئه. خِدا وِفادارِ؛ وه نییِلنه شه تِوانِ جِم ویشتر، آزمود بَووین، ولی آزمودِ دِله، یِتا راه فِرار هم اییِلنه تا شِما بَتونین طاقِت بیارین. پَس اِی مِ عزیزون، بِت‌پرستیِ جِم فِرار هاکانین. مِن اون آدِمون که فهمِنِنهِ هِمراه گَب زَمِّه؛ اونچیِ خَوِری گامبه شه قِضاوت هاکانین. مَگه اون برکتِ پیاله که اونِ وِسه شِکر کامبی، مَسیحِ خونِ دِله شَریک بَیِّن نییه؟ مَگه نونی که تیکه کامبی، مَسیحِ تَنِ دِله شَریک بَیِّن نییه؟ چوون که نون یِتائه، اِما هم که یَته خَیلیمی، یه تَن هَسیمی، چوون همه یِتا نونِ جِم سَهم وَرمی. اِسرائیلِ قومِ هارِشین: مگه اونایی که قِروونی هائه جِم خاردِنه قِروونگاهِ دِله شَریک نَوونِسِنه؟ پَس مِ منظور این گَبِ جِم چیِ؟ اینِ که اون غِذایی که بِتِ وِسه پیشکش کاندینی ارزش دارنه، یا اینکه بِت ارزش دارنه؟ نا، مِ منظور اینِ که بِت‌پَرسونِ قِروونی ها دِوهائه پیشکَش بونه نا خِدائه پیشکَش، و مِن نِخوامبه شِما دِوهائه شَریک بوئین. شِما نَتوندِنی هم خِداوندِ پیاله جِم بَنوشین هم دِوهائه پیاله جِم؛ شِما نَتوندِنی هم خِداوندِ سِفرهِ جِم سَهم بَوِرین، هم دِوهائه سِفرهِ جِم. مگه خوامبی خِداوندِ غیرتِ جوش بیاریم؟ مگه وه جِم قویتَریمی؟ «همه چی جایزِ» - ولی همه چی فایده نِدارنه. «همه چی جایزِ» - ولی همه چی بَنا نَکانده. هیچ‌کی شه نَفعِ دِمبال دَنی بوئه، بلکه شه هَمسادهِ نَفعِ دِمبال دَووه. هر گوشتی که قصابی دِله روشِنِنه ره بدونِ اینکه شه وجدانِ خاطِری سِئالی بَپِرسین بَخُرین، چوون «زِمین و هر اونچی که اونِ دِله دَره خِداوندِ وِسه هَسه.» اگه یِتا بی‌ایمونِ آدِم شِما ره غِذا بَخُردِن وِسه دَعوِت کانده و شِما هم میل دارنِنی بورین، هر چی شِمه پَلی اییِلنه ره بدون اینکه شه وجدانِ خاطِری سِئالی بَپُرسین بَخُرین، ولی اگه یه نَفِر شما ره باره: «این گوشت بِتها ره پیشکَش بَییه.» اون مووقه، اونی خاطِری که این گَبِ شِما ره بَزو و وجدانِ خاطِری، وه جِم نَخُرین - مِ منظور اون آدِمِ وجدانِ نا شِمه وجدان. چوون، چه یه نَفِرِ دییه وجدان وِنه مِ آزادیِ وِسه حِکم هاکانه؟ اگه شِکر هاکاردِنِ هِمراه غذایی ره خوارمه، چه وِنه اونچی خاطِری که خِدا ره اونِ وِسه شِکر کامبه، مِ ره مَحکوم هاکانِن؟ پَس هر چی خوارنِنی و هر چی نوشِنِنی یا هر کاری که کاندینی، همه ره خِدائه جِلالِ وِسه هاکانین. هیچ کسِ نارِحَت نَکِنین، چه یَهودیون، چه یونانیون و چه خِدائه کلیسا ره، هَمون‌ طی که مِن هم تَقِلّا کامبه تا همه ره هر کارِ دِله که اِنجام دِمبه، راضی هاکانِم. مِن شه نفعِ دِمبال دَنیمه، بلکه خَیلیائه نَفعِ دِمبال دَرِمبه، تا نِجات بَیرِن. پَس، مِ جِم سَرمَخش بَیرین، هَمون طی که مِن مَسیحِ جِم سَرمَخش گِرمه. اِسا شِمه تَعریفِ کامبه که همه چیِ دِله مِ ره شه‌یاد یارنِنی و حَتّی اون رَسم و رسومایی که شِما ره بِسپارِسِمه ره حِفظ کاندینی. ولی خوامبه بَدونین که هر مَردِ سَر، مَسیحِ و هر زِنائه سَر، وه مَردیِ، و مَسیحِ سَر خِدائه. هر مَردی که شه سرِ دَپوشونه دِعا یا نبوّت هاکانه، شه سَرِ بی حِرمت هاکارده. ولی هر زِنایی که سَر لِخت، دِعا یا نَبِوّت هاکانه، شه سَرِ بی حِرمت هاکارده؛ وه این کار، دِرِس اینِ واریِ که شه سَرِ بِتِراشی بوئه. چوون که اگه یِتا زِنا شه سَرِ لِخت کانده، پَس وِنه شه می ره کِتاه هاکانه. ولی از اونجه که زِنائه وِسه عارِ شه می ره کِتاه هاکانه یا بِتِراشه، پَس وِنه شه سَرِ یه چی بییِلّه. مَرد نَوِسه شه سَرِ دَپوشونه، چوون وه، خِدائه دیم و جِلالِ؛ ولی زَن، مَردِ جِلالِ. چوون مَرد، زِنِ جِم به وجود نییَمو، بلکه زَن مَردِ جِم به وجود بَییَمو؛ و مَرد، زِنِ وِسه خَلق نَییه، بلکه زَن مَردِ وِسه خَلق بَییه. اینِ وِسه، و فرشته هائه خاطِری، زَن وِنه اِقتدارِ جِم نشونی شه سَر داره. با این وجود، خِداوندِ دِله، نا زَن مَردِ جِم سیوائه، نا مَرد زِنِ جِم. هَمون‌ طی که زَن مَردِ جِم به وجود بییَمو، مَرد هم زِنِ طَریقِ جِم به وجود اِنه. و همه این چیا خِدائه جِم هَسه. شه قِضاوِت هاکانین: زِنِ وِسه دِرِسِ که سَر لِخت خِدائه حِضور دِعا هاکانه؟ مگه طبیعت، شه، شِما ره یاد نَدِنه که اگه یِتا مَرد بِلِندِ می داره، وه وِسه عارِ، ولی اگه یِتا زِنا بِلِند می داره، وه وِسه اِفتخارِ؟ چوون بِلِندِ می دَپوشِندییَنِ وِسه زَنِ هِدا بَییه. اگه یه نَفِر بِخوائه شه سازِ بَزِنه، وِنه بارِم که اِما و خِدائه کلیساها ره این طی رسمی دَنییه. ولی اونچی که اَلان شِما ره حِکم کامبه، اَصلِاً شِمه تَعریفِ نَکامبه، چوون مووقه ای که شِما دور هم جَمع بونِنی، فایده که نِدارنه هیچ، ضرر هم دارنه. اَوِّل اینکه اِشنُمبه وَختی که کلیسائه وِسه دور هم جَمع بونِنی، شِمه میون دِ دَسِگی دَره، و اینِ، اَت کم باوِر کامبه. چوون وِنه این دِ دَسِگی شِمه میون دَووه تا این طی اونایی که شِمه میون راس راسی ایمون دارنِنه مَعلوم بَووِن. مووقه ای که شِما یِتا جا دور هم جَمع بونِنی، خِداوندِ شومِ بَخُردِنِ وِسه نییه. چوون غِذا بَخُردِنِ مووقه، هر کِدوم از شِما، بدون ‌این که یه نَفِرِ دییه منتظِر بوئه شه شومِ خارنه، جوری که یه نَفِر وِشنا موندِنه، و یِتا دییه مَست بونه. مگه سِره نِدارنِنی که اونِ دِله بَخُرین و بَنوشین؟ یا اینکه خِدائه کلیسا ره بی حِرمت کاندینی و فَقیرِ آدِمونِ کِچیک اِشمارِنِنی؟ شِما ره چی بارِم؟ این کارِ وِسه شِمه جِم تَعریف هاکانِم؟ نا نَکامبه. چوون مِن اونچی که شِما ره بِسپارِسِمه ره، خِداوندِ جِم بَییتِمه، که عیسیِ خِداوند اون شویی دِله که وه ره دِشمِنِ تَسلیم هاکاردِنه، نونِ بَییته و شِکر هاکارده، تیکه هاکارد و بااوته: «اینِ مِ تَن، شِمه وِسه. اینِ مِ یاد به جا بیارین.» همین طی هم، بعد از شوم، پیاله ره بَییته و بااوته: «این پیاله، مِ خونِ دِله تازه عَهدِ. هر کَش که اونِ جِم نوشِنِنی، مِ ‌یاد این طی هاکانین.» چوون هر وَخت این نونِ بَخُرین و این پیالهِ جِم بَنوشین، خِداوندِ بَمِردِنِ اِعلام کاندینی تا وَختی که بَردَگِرده. پَس هر کی اون طی که دِرِس نییه، نونِ بَخُره و خِداوندِ پیالهِ جِم بَنوشه، عیسیِ خِداوندِ خونِ خاطِری تَقصیرکار بونه. هر کی قبل از اون که نونِ جِم بَخُره و پیاله جِم بَنوشه، شه ره آزمود هاکانه. پَس هر کی بدونِ اینکه که خِداوندِ تَنِ تَشخیص هاده، بَخُره و بَنوشه، در اصل شه محکومیتِ بَخُرده و بَنوشیه. اینِ وِسه ئه که شِمه جِم خَیلیا ضَعیف و مَریضِنه و بَعضیا هم بَمِردِنه. ولی اگه شه وِسه حِکم کاردیمی، اَمه وِسه هم حِکم نَوونِسه. ولی اون مووقه که خِداوند اَمه سَر حِکم کانده، اَدِب بومبی تا دِنیائه هِمراه مَحکوم نَوویم. پَس اِی مِ بِرارون، وَختی بَخُردِنِ وِسه دور هم جَمع بونِنی، هَمدییه مُنتظر بَمونین. اگه یه نَفِرِ وِشنائه، شه سِره دِله غِذا بَخُره تا شِمه دورِ هم جَمع بَیِّن، مَحکومیتِ باعث نَووه. وَختی شِمه پَلی بِیّم، بَقیه چیائه خَوِری، گامبه که چی هاکانین. اِسا اِی بِرارون نِخوامبه روحانی عطایائه خَوِری، بی خَوِر بوئین. دوندِنی اون مووقه ای که بِت‌پَرس بینی، گمرا بَینی و لالِ بِتهائه سَمت بَکِشی بونِسِنی. به هر حال هر جور که بییه شما ره شه سَمت کَشینه پَس شِما ره گامبه هر کی که خِدائه روحِ طریق گَب بَزِنه، هیچ وَخت نارنه لعنِت بر عیسی، و هیچ‌کی اِلّا روح القُدُسِ طریق نَتونده باره «عیسی، خِداوندِ» جورواجورِ عطایا دَره، ولی روح هَمونِ؛ جورواجورِ خِدمِت ها دَره، ولی خِداوند هَمونِ؛ جورواجورِ کارها دَره، ولی هَمون خِدائه که همه ره همه چیِ دِله قِوَّت دِنه. خِدائه روحِ ظاهر بَیّن، هر کسِ وِسه، همهِ منفعتِ وِسه هِدا بونه. چوون که یه نَفِرِ خِدائه روحِ طریق حِکمتِ کِلام هِدا بونه، یِتا دییه ره هَمون روحِ طریق، مَعرفتِ کِلام هِدا بونه، و یه نَفِر، هَمون روحِ طَریق، ایمون و یه نَفِرِ دییه اَی هَمون روحِ طریق، شِفا هِدائِن عطایا هِدا بونه. یه نَفِرِ مُعجزاتِ اِنجام هِدائِنِ قِدرَت هِدا بونه و یه نَفِرِ دییه ره نَبِوَّت، و یه نَفرِ روح هائه تشخیص هِدائِنِ قِدرَت هِدا بونه. یه نَفِرِ، جورواجورِ زِوون ها، گَب بَزوئِنِ وِسه هِدا بونه و یه نَفِرِ دییه ره جورواجورِ زِوون ها، ترجمه هاکاردِنِ وِسه هِدا بونه. ولی تِمومِ اینا هَمون یِتا روحِ طریق که خِدائه روحِ، قِوَّت گِرنه و اون طی که شه خوانه اونِ رَسِد کانده و هر کی ره دِنه. چوون هَمون طی که تَن یِتا هَسه، و یَته خَله اَعضا دارنه؛ و تِمومِ تَنِ اَعضا، با اینکه خَلِنه، یه تَن هَسِنه. مَسیحِ هم این طیِ. چوون اِما هَمه، چه یَهود و چه یونانی، چه نوکِر و چه آزاد، یِتا روحِ دِله غِسلِ تَعمید بَییتیمی تا یه تَن بوئیم؛ و اِما هَمه یِتا روحِ جِم بَنوشانی بَیمی. چوون تَن نا یِتا عضوِ هِمراه، بلکه یَته خَله اَعضائه جِم دِرِس بَییه. اگه لینگ باره، «چوون دَس نیمه، تَنِ وِسه نیمه،» این دلیل نَوونه که یِتا عضو تَنِ جِم نَبوئه. و اگه گوش باره، «چوون چِش نیمه، تَنِ وِسه نیمه،» این دلیل نَوونه که یِتا عضو تَنِ جِم نَبوئه. اگه تِمومِ تَن چِش بییه، چی طی بونِسه بِشنُسِن؟ و اگه تِمومِ تَن گوش بییه، چی طی بونسه بو هاکاردِن؟ ولی این طی خِدا اَعضا ره اون طی که شه خواسه، یِتا یِتا تَنِ دِله بییِشته. اگه تِمومِ اَعضا یه جور بینه، تَن کِجه دَییه؟ ولی یَته خَله اَعضانه، در حالی که تَن یِتا هَسه. چِش نَتونده دَسِ باره، «تِ مِحتاج نیمه!» و کَلّه هم نَتونده لینگا ره باره، «شِمه مِحتاج نیمه!» برعکس، اون تَنِ اَعضا که ضَعیفتر نِشون دِنِنه، واجبتَرِنه. و اون تَنِ اعضا که گِمون کامبی کَمتِر حِرمت دارنِنه، اونا ره ویشتر حِرمت اییِلمی، و اون اعضایی که قَشِنگ نینه ره ویشتر رسِمبی؛ اِسا اون که اَمه قَشِنگِ اَعضا این طی احترامی ره احتیاج نِدارنِنه. ولی خِدا تَنِ اَنده منظم بِساته که اون اَعضا که کمتر حِرمت دارنِنه ویشتر حِرمت دارِن، تا تَنِ دِله سیوایی دَنی بوئه، بلکه تَنِ اَعضا یه اِندا هَمدییهِ فِکرِ دَووِن. و اگه یِتا عضو عِذاب بَکِشه، تِمومِ اَعضا وه هِمراه عِذاب بَکِشِن؛ و اگه یِتا عضو حِرمت داره، همه با هم خِشال بَووِن. این طی، شِما مَسیحِ تَن هَسینی و یِتا یِتا وه اَعضانی. خِدا کلیسائه دِله، اَوِّل رَسولون، دِوّم پِیغَمبِرون، سوّم مَلِّمون؛ بعد معجِزاتِ قِدرَت، بعد شِفا هِدائِنِ عطایا و کُمِک و مدیریت و جورواجورِ زِوون ها، گَب بَزوئِنِ وِسه تعیین هاکارده. مگه همه رَسولِنه؟ مگه همه پِیغَمبَرِنه؟ مگه همه مَلّمِنه؟ مگه همه مُعجزهِ قِدرَتِ دارنِنه؟ مگه همه شِفا هِدائِنِ عطایا ره دارنِنه؟ مگه همه جورواجور زِوون هائه هِمراه گَب زَندِنه؟ مگه همه تَرجِمه کاندِنه؟ ولی شِما اِشتیاقِ هِمراه گَتتِرِ عطایائه دِمبال دَووین. و مِن بهترین راهِ شِما ره سِراغ دِمبه. اگه آدِمون و فرشته هائه زِوون ها گَب بَزِنِم، ولی مِحَبَّت نِدارِم، یِتا سِنج که خَله سَر صِدا کانده و یِتا توخالی طَبلِ واریمه. اگه نَبِوّت هاکاردِنِ قِدرَتِ دارِم و بَتونِم تِمومِ رازها و مَعرفتِ بِفَهمِم، و اگه اون طی ایمونی دارِم که کامل بوئه، جوری که بَتونِم کوهها ره جا‌به‌جا هاکانِم، ولی مِحَبَّت نِدارِم، هیچِمه. اگه هر چی که دارمه ره صَدقه هادِم و شه تَنِ تَشِ اَلوکِ بسپارِم، ولی مِحَبَّت نِدارِم، هیچ سودی مِ عاید نوونه. مِحَبَّت صَبور و مِهروونِ؛ مِحبِّت حَسودی نَکانده و فَخر نَکانده، محبِّت غرور نِدارنه. مِحَبَّت بی اَدِب نییه و شه مَنفعتِ دِمبال دَنییه؛ مِحَبَّت غیظ نَکانده و کینه به دِل نَینه؛ مِحَبَّت بَدیِ جِم خِشال نَوونه، ولی حَییقَتِ هِمراه خِشالی کانده. مِحَبَّت همه چیِ هِمراه مُدارا کانده، مِحَبَّت همه چی ره باوِر کانده، هَمش امید دارنه و همه چی ره تِحَمُّل کانده. مِحَبَّت هیچ وَخت تِموم نَوونه. ولی نَبِوّتها از بین شونه و زِوون ها تِموم بونِنه و معرفت از بین شونه. چوون اَمه مَعرفت کَمِ کسری دارنه و اَمه نَبِوّت هم کَمِ کَسری دارنه؛ ولی وَختی کامل، بِیّه، کَمِ کَسری از بین شونه. اون مووقه که یِتا کِچیک وَچه ویشتَر نَبیمه، کِچیکِ وَچونِ واری گَب زومه و کِچیک وَچونِ واری فِکر کاردِمه و کِچیکِ وَچونِ واری دلیل یاردِمه. وَختی گَتِ مَردی بَیمه، شه وَچه گونه رِفتارائه جِم دَس بَکِشیمه. چوون اونچی که اَلان ویمبه، آینهِ دلهِ تارِ عکسِ موندِنه؛ ولی مووقه ای رِسِنه که رو در رو ویمبی. اَلان مِ معرفت کَمِ کسری دارنه؛ ولی مووقه ای رِسِنه که کامل ویمبه، هَمون طی که خِدا مِ خَوِری همه چی ره کامل دونده. پَس اِسا، این سه تا موندِنه: ایمون، امید و مِحَبَّت. ولی اینائه دِله ئه گَت تِرین، مِحبَّتِ. مِحبَّتِ دِمبال دَووین و غیرتِ هِمراه، روحانی عطایا ره بِخوائین، بخصوص اینکه نَبِوَّت هاکانین. چوون اون که دییه زِوونِ هِمراه گَب زَنده، نا آدِمونِ هِمراه بلکه خِدائه هِمراه گَب زَنده. چوون هیچکی وه گَبِ نِفَهمِنه؛ ولی اون آدِم خِدائه روحِ طَریق، رازها ره گانه. ولی اونی که نَبِوَّت کانده، آدِمونِ هِمراه گَب زَنده، تا وِشونِ ایمونِ تَقویت و تَشویق هاکانه و اونا ره دِلداری هاده. اونی که دییه زِوون هِمراه گَب زَنده شه ایمونِ تَقویت کانده، ولی اونی که نَبِوّت کانده کلیسائه ایمونِ تَقویت کانده. اِسا مِن خوامبه که تِمومِ شِما دییه زِوونِ هِمراه گَب بَزِنین، ولی ویشتر خوامبه که نَبِوَّت هاکانین. اونی که نَبِوّت کانده، اونی که دییه زِوونِ هِمراه گَب زَندهِ جِم گَت تِرِ مگه اینکه یه نَفِر ترجمه هاکانه تا کلیسائه ایمون تَقویت بَووه. اِسا اِی بِرارون، اگه مِن شِمه پَلی بِیِّم و دییه زِوون هائه هِمراه گَب بَزِنِم، چه مَنفِعتی شِما ره رِسِندِمبه، مگه اینکه مُکاشفه یا مَعرفت یا نَبِوَّت یا تعلیمی شِمه وِسه دارِم؟ حَتّی اگه سازهایی که جان نِدارنِنه، لَله وا و چنگِ واری، دِرِس بَزو نَووِن، چی طی بونه بِفَهمِسِن، چه آهنگی دَره بَزو بونه؟ اگه شیپور خوارِ صِدا نَده، کی جنگِ وِسه آماده بونه؟ شِمه خَوِری هم این طیِ. اگه شه زِوونِ هِمراه گبی بَزِنین که نَوونه بِفَهمِسِن، چی طی یه نَفِر بِفِهمه که چی گانِنی؟ چوون هَمون مووقه اینِ موندِنه که هِوائه هِمراه گَب بَزِنین. بی گمون دِنیائه دِله خَله جورواجورِ زِوون دَره و هیچ کِدوم بی‌معنی نینه. ولی اگه مِن نَتونِم یه نَفِر دییهِ گَبِ مَعنی ره بِفَهمِم، اونِ وِسه که دَره مِ هِمراه گَب زَنده یِتا غریبه هَسِمه و وه هم مِ وِسه غریبه ئه. شِمه خَوِری هم این طیِ. از اونجه که غیرتِ هِمراه خِدائه روحِ ظاهر بَیّنِ دِمبال دَرِنی، تَقِلّا هاکانین که کلیسائه ایمونِ تقویتِ وِسه تَرِقّی هاکانین. اینِ وِسه، اونی که دییه زِوونِ هِمراه گَب زَنده وِنه دِعا هاکانه تا بَتونه شه گَبِ ترجمه هاکانه. چوون اگه مِن دییه زِوونِ هِمراه دِعا هاکانِم، مِ روح دِعا کانده، ولی مِ عَقل سودی نَوِرنه. پَس چی وِنه هاکانِم؟ شه روحِ هِمراه دِعا کامبه ولی شه عَقلِ هِمراه هم دِعا کامبه؛ شه روحِ هِمراه حَمد و ثناءِ سرودِ خوندِمبه ولی شه عَقلِ هِمراه هم حمد و ثناءِ سرودِ خوندِمبه. به غیر از این، اگه تِ روح دِله شِکر هاکانی، چی طی کِسی که نِفَهمِنه که تِ چی گانی، تِ شِکر هاکاردِنِ وِسه آمین باره؟ چوون که نَدونده دَره چی گانی! چوون تِ دَره دِرِس شِکر کاندی، ولی تِ شِکر هاکاردِن یه نَفِرِ دییهِ ایمونِ تقویتِ باعثِ نَوونه. خِدا ره شِکر کامبه که شِما همهِ جِم ویشتَر، دییه زِوون هائه هِمراه گَب زَمبه؛ با این وجود، اینِ دومبه کلیسائه دِله پَنج تا کَلِمه شه عَقلِ هِمراه گَب بَزِنِم تا بَقیه ره تَعلیم هِدا بوئِم، اینِ جِم بهترِ که هزارون کَلِمه، دییه زِوون هائه هِمراه گَب بَزِنِم. ای بِرارون، فکر هاکاردِنِ دِله وَچونِ واری نَبوئین. بلکه بَدی هاکاردِنِ دِله وَچونِ واری بوئین. ولی فکر هاکاردِنِ دِله گَتِ آدِم بوئین. توراتِ دِله بَنوِشته بَییه که: «خِداوند گانه، ”دییه زِوون هائه هِمراه و غریبه هائه تِکِ هِمراه این قومِ هِمراه گَب زَمبه. با این وجود، حَتَّی وِشون مِ ره گوش نَدِنِنه» پَس دییه زِوون ها، یِتا نشونه ئه نا اِیموندارونِ وِسه بلکه بی‌ایمونونِ وِسه؛ ولی نبوّت یِتا نشونه ئه ایموندارونِ وِسه و نا بی‌اِیمونونِ وِسه. پَس، اگه تِمومِ کلیسائه آدِمون هَمدییه هِمراه جَمع بَووِن و همه دییه زِوون هائه هِمراه گَب بَزِنِن، و هَمون مووقه اونایی که هیچیِ جِم خَوِر نِدارنِنه یا اونایی که ایمون نِدارنِنه، مَجلسِ دِله بِیِّن، مگه نارنِنه که شِما خِلِنی؟ ولی اگه همه نَبِوِّت هاکانِن و اونایی که هیچیِ جِم خَوِر نِدارنِنه و یا اونایی که ایمون نِدارنِنه مجلسِ دِله بِیّن، همه باعث بونِنه که اون آدِم قانع بَووه که گِناهکارِ و وه همه پَلی قِضاوت بونه، اون آدِمِ دلِ رازها، برمِلا بونه. هَمون مووقه شه دیمِ بِنه سَر اییِلنه، خِدا ره پَرسِش کانده و اِعلام کانده که: «حَییقَتِن خِدا شِمه میون دَره.» پَس ای بِرارون منظور چیه؟ وَختی که هَمدییه هِمراه جَمع بونِنی، هر کی حمد و ثِناءِ سرودی، تعلیمی، مکاشفه‌ای، زِوونی و یا ترجمه‌ای دارنه. بییِلین اینا همه ایمونِ تقویتِ وِسه به‌کار بوره. اگه یه نَفِر دییه زِوونِ هِمراه گَب بَزِنه، بییِلین فِقَط دِ نَفِر یا نهایتاً سه نَفِر، اونِم نوبِتی گَب بَزِنِن و یه نَفِر هم ترجمه هاکانه. ولی اگه کِسی دنی بوئه ترجمه هاکانه، هر کِدوم از وِشون کلیسائه دِله ساکت بَمونِن و شه دلِ دِله و خِدائه هِمراه گَب بَزِنِن. بییِلین وِشونِ جِم دِ یا سه نَفِر که نَبِوَّت کاندِنه، گَب بَزِنِن و بَقیه، وِشونِ گَب ها ره سَبِک سَنگین هاکانِن. و اگه یه نَفِر دییه که اونجه نیشته یِتا مکاشفه‌ بَیره، اَوِّلین نَفِر وِنه ساکت بَووه. چوون هَمه توندِنی نوبتی نَبِوَّت هاکانین تا هَمه تَعلیم بَیرِن و هَمه تَشویق بَووِن. اَنبیاء روح، اَنبیاءِ جِم اِطاعت کانده. چوون خِدا، هَرجِ مَرجِ خِدا نییه، بلکه صِلح و سِلامتیِ خِدائه، هَمون‌ طی که مِقدّسینِ تِمومِ کلیساهائه دِله، این طیِ. زَن ها وِنه کلیسا دِله ساکت بَمونِن. چوون وِشونِ اِجازه هِدا نَییه که گَب بَزِنِن، بلکه وِنه طِبقِ اون چی که شَریعَت گانه، اِطاعت هاکانِن. اگه یه چی دَره که خوانِنه یاد بَیرِن، سِره دِله شه مَردیِ جِم بَپِرسِن؛ چوون کلیسائه دِله گَب بَزوئِن، زِنائه وِسه عیبِ. مگه خِدائه کِلام شِمه جِم بییَمو یا فِقَط شِما ره بَرِسیه؟ اگه یه نَفِر شه ره پِیغَمبِر یا آدِمی که خِدائه روحِ دارنه، دونده، وه وِنه تایید هاکانه که اونچی شِمه وِسه نِویسِمبه، یِتا حِکم، خِداوندِ جِم هَسه. اگه یه نَفِر اینِ تأیید نَکِنه، وه شه هم تأیید نَوونه. پَس اِی مِ بِرارون، تِمومِ غیرتِ هِمراه نَبِوَّت هاکاردِنِ دِمبال دَووین و دییه زِوون هائه گَب بَزوئِنِ دَمِ نَیرین. ولی همه چی وِنه دِرِس و به قاعده اِنجام بَووه. اِی بِرارون، ولی اَلان خوامبه اِنجیلیِ که شِمه وِسه موعظه هاکاردِمه ره شِمه یاد بیارِم، هَمون اِنجیلی که قبول هاکاردینی و اونِ دِله قرص اِسّانی و اونِ طَریق نِجات گِرنِنی، البته اگه کِلامی که شِما ره موعظه هاکاردِمه ره، قایم دارین. اگه این طی نَووه، بیخودی ایمون بیاردینی. چوون مِن مهمترین چی که مِ ره بَرِسیه ره شِمه وِسه اِعلام هاکاردِمه: اینکه مَسیح اَمه گِناهونِ وِسه بَمِرده، هَمون طی که مِقدَّسِ نوِشته هائه دِله بییَمو، و اینکه دَفن بَییه، و اینکه سِوّمین روزِ دِله مِرده هائه جِم زِنده بَییه هَمون طی که مِقدَّسِ نوشته هائه دِله بیَمو، و اینکه شه ره کیفائه مَعروف به پطرسِ ظاهر هاکارده و بعد اون دِوازده شاگردِ وِسه. بعد، اَت کَش ویشتَر از پونصد نَفِر بِرارونِ ظاهر بَییه که وِشونِ جِم خَیلیا هَمتی زنده نه، هر چَن بَعضیا بَمِردِنه. بعد یَعقوبِ وِسه ظاهر بَییه و بعد تِمومِ رَسولونِ وِسه ، و سَر آخِر مِ وِسه هم، چِلیکِ وَچه ای واری که نارَس دِنیا بییَمو بوئه، ظاهر بَییه. چوون مِن رَسولونِ میون کِچیکترینِمه، و یه ذِرّه هم لایق نیمه که خِدائه رَسول بَخوندِسه بَووِم، چوون که خِدائه کلیسا ره آزار دامه. ولی اونی که اَلان ویندِنی هَسِمه خِدائه فیضِ خاطِریِ، و وه فِیض مِ وِسه بی‌فایده نَییه. برعکس، مِن، تِمومِ وِشونِ جِم، سَخت‌تِر کار هاکاردِمه، ولی نا مِن، بلکه خِدائه فیضِ خاطِریِ که مِ هِمراه دَره. پَس، چه مِن چه وِشون، اِما این طی موعظه کامبی و شِما هم این طی ایمون یارنِنی. اِسا اگه اِعلام بونه که مَسیح مِرده ها جِم زِنده بَییه، چی طیِ که شِمه جِم بَعضیا گاننه مِرده ها زنده نَوونِنه؟ ولی اگه مِرده ها زِنده نَوونِنه، پَس حَتّی مَسیح هم مِرده هائه جِم زنده نَییه. و اگه مَسیح مِرده هائه جِم زنده نَییه، پَس، هم اَمه موعظه هیچِ، هم شِمه ایمون هیچِ. اما حَتّی خِدائه وِسه دِراغی شاهدون حِساب بومبی، چوون خِدائه خَوِری شِهادت هِدامی که مَسیح ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده، که اگه مِرده ها زنده نَوونِنه، پَس خِدا وه ره زنده نَکارده. چوون اگه مِرده ها زنده نَوونِنه، پَس حَتّی مَسیح هم زنده نَییه. و اگه مَسیح زنده نَییه، شِمه ایمون هیچِ و شِما هَمتی هم شه گِناهون دِله دَرِنی. پَس اونایی که مَسیحِ ایمون داشتِنه، بَمِردِنه و هِلاک بَینه. اگه فِقَط این زندگیِ دِله مَسیح ره امید دارمی، اِما همه دییه آدِمونِ جِم بَدبختَریمی. ولی حَییقَتِن مَسیح مِرده هائه جِم زِنده بَییه و اَوِّلین نَفِریِ که مِرده هائه جِم زنده بَییه. چوون هَمون‌ طی که بَمِردِن یِتا آدِمِ طَریق بییَمو، مِرده هائه زنده بَیِّن هم یِتا آدِمِ طَریق اِنه. چوون هَمون‌ طی که همه آدِمِ دِله مییِرنِنه، همه مَسیح دِله هم زنده بونِنه. ولی هر کی شه نوبه: اَوِّل مَسیح که نوبر بییه؛ و بعد، اونایی که وه بییَموئِنِ مووقه، مَسیحِ وِسه هَسِنه. بعد آخِر زِمون رِسِنه، هَمون مووقه که پادشاهی ره خِدائه پییِرِ دَس اِسپارِنه. یعنی اون مووقه که هر حکومت و هر اِقتدار و هر قِدرَتی ره نابود هاکانه. چوون وه وِنه تا وَختی که تِمومِ شه دِشمنونِ شه لینگِ بِن بییِلّه، سلطنت هاکانه. مَرگ، آخِرین دِشمِنِ که وِنه از بین بوره. چوون خِدا «همه چی ره وه مطیع و وه لینگائه بِن بییِشته.» ولی وَختی گانه ’همه چی‘ وه مطیع و وه لینگائه بِن دَره، معلومِ که شه خِدا، اون که همه چی ره مطیع و مَسیحِ لینگائه بِن بییِشته ره شامل نَوونه. وَختی که همه وه مطیع بَینه، اون مووقه شه ریکا هم اونی مطیع بونه که همه چی ره وه مطیع و وه لینگائه بِن بییِشته، تا خِدا کُل در کُل بوئه. وگرنه مَردِمِ منظور، غسلِ تعمیدی که مِرده هائه نیابتِ جِم بوئه، چیه؟ اگه اَصلاً مِرده ها زنده نَوونِنه، چه مَردِم وِشونِ نیابتِ جِم تَعمید گِرنِنه؟ چه هر ساعت اِما شه جانِ خَطِر دِم دِمبی؟ بِرارون افتخاری که اَمه خِداوند مَسیحْ عیسی دِله شِمه خَوِری دارمه ره قَسِم که مِن هر روز دَره مییِرمه. اگه مِن اَفِسُسِ شَهرِ آدِمون که وَحشیِ حیوونونِ وارینه، جَنگ هاکاردِمه، مِ وِسه چه سودی داشته. آدِمیِ دید، گَب زَمبه اگه مِرده ها زنده نَوونِنه، «بِئین بَخُریم و بَنوشیم چوون فِردا مییِرمی.» گول نَخورین: «بَدِ هَمنشین، خوارِ اَخلاقِ خِراب کانده.» این بیخودی گَب هایی که اونِ جِم مَست بَینی، سَرساب بَووین و دییه گِناه هاکاردِنِ دِمبال دَنی بوئین؛ چوون بعضیا دَرِنه که خِدا ره نِشناسِنِنه. اینِ گامبه تا شَرمِنده بَووین. ولی یه نَفِر پِرسِنه: «مِرده ها چی طی زِنده بونِنه و چی طی تَنی هِمراه اِنِنه؟» ای نادونِ آدِم! اونچی کارِنی، تا نَمیره زِنده نَوونه. و اونچی که تِ کارِنی، اون تنیِ که وِنه بوئه نییه، بلکه فِقَط یِتا تیمِ، چه گَندِم بوئه چه یِتا دییه تیم. ولی خِدا اون تیمی وِسه تنی که شه انتخاب هاکارده ره دِنه و هر جور تیمِ، شه وه جورِ واری تَن دِنه. چوون که تِمومِ تَن ها یه جور نینه. آدِمون یه جور تَن دارنِنه، حیوون ها یه جور دییه، و پَرِنده ها یه جور دییه؛ مائیها هم یه جور دییه تَن دارنِنه. آسِمونی تَن ها و زِمینی تَن ها وجود دارنِنه. ولی آسِمونی تَن هائه جِلال یه جورِ و زِمینی تَن هائه جِلال یه جور دییه. خِرشید شه، شه جِلالِ دارنه، ماه شه، شه جِلال، و ستاره ها هم شه، شه جِلالِ دارنِنه؛ چوون هر ستارهِ جِلال، یِتا دییه ستارهِ جِلالِ هِمراه فَرق دارنه. مِرده هائه زنده بَیِّنِ خَوِری هم این طیِ. اونچی دَکاشته بونه، از بین شونه؛ اونچی زِنده بونه، از بین نَشونه. ذلّتِ دِله دَکاشته بونه، عزّتِ دِله حِرِسِنه. ضَعفِ دِله دَکاشته بونه، قِوَّتِ دِله حِرِسِنه. جسمانی تَن دَکاشته بونه، روحانی تَن حِرِسِنه. اگه جسمانی تَن دَره، روحانی تَن هم دَره. هَمون طی که توراتِ دِله بَنوِشته بَییه: «اَوِّلین اِنسان، یَعنی آدِم، زِنده موجود بَییه»؛ آخِرین آدِم، روح بَییه که زندگی دِنه. ولی اَوِّل، روحانی نییَمو بلکه جسمانی بییَمو، بعد روحانی. اَوِّلین انسان زِمین و خاکِ جِم بییه؛ دِوّمین انسان آسمونِ جِم هَسه. هَمون طی که خاکی انسان دَره، اونایی که خاکِ جِم هَسِنه هَمون جورینه؛ و هَمون طی که آسِمونی انسان دَره، اونایی که آسِمونِ جِم هَسِنه هَمون جورینه. و هَمون‌ طی که خاکی انسانِ شکل بَیمی، آسِمونی انسانِ شکلِ هم بومبی. ای بِرارون، اینِ شِما ره گامبه که جِسم و خون نَتونده خِدائه پادشاهیِ وارث بَووه و اونچی که از بین شونه، نَتونده اون چی که از بین نشونهِ وارث بَووه. گوش هادین! یِتا راز شِما ره گامبه: اِما همه نَمییِرمی، بلکه همه تبدیل بومبی. یه لَحظه و یِتا چِش به هم بَزوئِنِ اِندا، هَمون مووقه که آخِرین شیپور بَزو بونه. وَختی شیپورِ صدا در اِنه، مِرده ها زِنده بونِنه و دییه از بین نشونِنه و اِما تبدیل بومبی. چوون این تَن که از بین شونه وِنه اون تَنی که از بین نَشونه ره دَپوشه و این تَنی که فانیِ وِنه اون تَنی که فانی نییه ره دَپوشه. وَختی این تَن که از بین شونه، اون تَنی که از بین نشونه ره دَپوشیه و این تَن که فانیِ اون تَنی که فانی نییه ره دَپوشه، اون مووقه اِشعیائه پِیغَمبِرِ نوِشته، حَییقت رِسِنه که گانه: «پیروزی، مَرگِ بلعِنه.» «اِی مَرگ، تِ پیروزی کجه دَره؟ و اِی مَرگ، تِ نیش کِجه دَره؟» مَرگِ نیش گِناهِ و گِناهِ قِوَّت، شَریعتِ. ولی خِدا ره شِکر که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ طَریق اِما ره پیروزی دِنه. پَس، مِ عزیزِ بِرارون، پابرجا و پایدار بوئین، هَمش خِداوندِ کارِ ویشتر و ویشتر اِنجام هادین، چوون دوندِنی شِمه زَحمِت خِداوندِ دِله بیخودی نییه. اِسا هدایا جَمع هاکاردِنِ خَوِری، مِقَدِّسینِ وِسه: شِما هم اونچیِ که غَلاطیهِ کلیساهائه وِسه بااوتِمه ره اِنجام هادین. هر هفتهِ اَوِّلین روز، هر کِدوم از شِما، شه درآمدِ اِندا، یه چی کِنار بییِلّه، جَمع هاکانه، تا اون مووقه که شِمه پَلی اِمبه، لازم نَبوئه هدایا جَمع هاکانین. وَختی بییَمومه، اون آدِمایی که شِما وِشونِ اِطمینان دارنِنی ره مَعرفی نامه هایی دِمبه و وِشونِ شِمه هدایائه هِمراه اورشَلیمِ شَهر فِرِسِندِمبه. اگه این طی صِلاح بوئه که شه هم بورِم، اون مووقه وِشون مِ ره هِمراهی کاندِنه. بعد از این که مقدونیهِ مَنطقهِ جِم بُگذِشتِمه شِمه پَلی اِمبه، چوون مقدونیه جِم رد بومبه. شاید یه مِدّت شِمه پَلی بَمونِم، و یا حَتّی زِمسونِ شِمه هِمراه دَووم، تا هر کِجه که شومبه، مِ ره مِ سَفِر دِله کُمِک هاکانین. چوون اَلان نِخوامبه راهِ دِله شِما ره بَوینِم؛ بلکه امید دارمه، اگه خِداوند بِخوائه، چَن وَختی شِمه پَلی دَووم. ولی تا پِنتیکاستِ عید، اَفِسُسِ شَهرِ دِله موندِمبه چوون خِدمِتِ وِسه یِتا گَتِ دَر مِ وِسه واز بَییه که خَله فایده دارنه، و دِشمِنون هم یَته خَله نه. وَختی تیموتائوس بییَمو، وه هِمراه جوری رِفتار هاکانین که شِمه پَلی هیچیِ نگرونی ره نِداره. چوون وه هم مِ واری خِداوندِ کارِ کانده؛ پَس کِسی وه ره کِچیک نِشماره. وه ره ‌سِلامتیِ هِمراه سَفِرِ وِسه راهی هاکانین تا مِ پَلی بَردَگِرده؛ چوون مِن و بِرارون وه منتظِریمی. اِسا اَمه بِرار آپولُسِ خَوِری، خَله وه جِم بَخواسِمه که بَقیه بِرارونِ هِمراه شِمه پَلی بِیّه، ولی اَصلاً راضی نَییه که اَلان بِیّه. ولی هر وَخت فرصت هاکانه، اِنه. هوشیار بوئین؛ ایمونِ دِله پایدار بَمونین؛ مَرد بوئین و قوی بَووین. تِمومِ شِمه کارها مِحبّتِ هِمراه بوئه. دوندِنی که اِستِفاناسِ خانواده اَوِّلین کِسایی بینه که اَخائیهِ مَنطقهِ دِله ایمون بیاردِنه، و وِشون شه ره مِقدَّسینِ خِدمِتِ وِسه وَقف هاکاردِنه. ای بِرارون، شِمه جِم خواهش کامبه این طی آدِمونِ مطیع بوئین و همین طی، هر کسِ دییه مطیع بوئین که این خدمِتِ دِله همکاری کانده و زَحمِت کَشِنه. اِستِفاناس، فورتوناتوس و اَخائیکوسِ بییَموئَنِ جِم خِشالِمه، چوون شِمه جای خالی ره پِر هاکاردِنه. چوون وِشون مِ روحِ و شِمه روحِ هم تازه هاکاردِنه. این طی آدِما ره حِرمت بییِلین. آسیائه کلیساها شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. آکیلا و پْریسکیلا و کلیسایی هم که وِشون سِره دِله برپا بونه، شِمه وِسه خِداوندِ دِله گرمیِ هِمراه سِلام رِسِندِنِنه. تِمومِ برارونی که اینجه دِله دَرِنه شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. مِقدَّسِ خاشِ هِمراه هَمدییه ره سِلام بارین. مِن، پولُس، شه دَسِ هِمراه این سِلامِ شِمه وِسه نِویسِمبه. لعنت به کِسی که خِداوندِ دوس نِدارنه. اَمه خِداوند، بِرو! خِداوندْ عیسیِ فِیض شِمه هِمراه دَووه. مِ مِحَبَّت مَسیحْ عیسی دِله شِما همهِ هِمراه دَووه. آمین. پولُسِ طَرِف جِم که خِدائه خواسِ هِمراه مَسیحِ عیسیِ رَسولِ، و اَمه بِرار تیموتائوس، خِدائه کلیسائه وِسه قُرِنتُسِ شَهرِ دِله، و اَخائیهِ مَنطقهِ سرتاسرِ تِمومِ مقدّسینِ وِسه: فِیض و صِلح و سِلامتی، اَمه پییِر، خِدا و خِداوندْ عیسیِ مَسیحِ طَرِفِ جِم، شِمه وِسه بِیّه! مِوارک بوئه خِدا، اَمه خِداوندِ پییِر، عیسی مَسیح، که رَحمتهائه پییِر و تِمومِ تسلّی هائه خِدائه؛ اون خِدا که اِما ره تِمومِ اَمه مصیبت هائه دِله تسلّی دِنه، تا اِما هم بَتونیم اونایی که مصیبتِ دِله دَرِنه ره اون تسلّی ای که وه جِم بَییتیمیِ هِمراه تسلّی هادیم. چوون هَمون‌ طی که فَت و فِراوون مَسیحِ رنجائه جِم سَهم وَرمی، هَمون طی هم مَسیحِ طریق، فَت و فِراوون تسلّیِ جِم سَهم وَرمی. اگه اِما مصیبتِ دِله دَرِمبی، شِمه تسلّی و نِجاتِ خاطِریِ؛ و اگه تسلّی دارمی، اَی شِمه تسلّیِ وِسه ئه، و این، اون مووقه به کار اِنه که شِما اون عِذاب هایی ره که اِما کَشِمبی ره صبر و حوصله هِمراه تِحَمُّل کاندینی. اَمه امید شِمه خَوِری پا برجائه، چوون دومبی هَمون‌ طی که اَمه رَنج هائه دِله سَهم وَرنِنی، اَمه تسلّیِ دِله هم سَهم وَرنِنی. ای بِرارون چوون که، نِخوامبی اون مصیبت هائه جِم که آسیائه مَنطقهِ دِله اَمه سَر بییَمو، بی خَوِر بوئین. چوون فشارهایی که اَمه سَر بییَمو اَنده سَخت و اَمه طاقتِ جِم ویشتر بییه که شه زنده بَمونِسِنِ جِم هم نا امید بَیمی. راس راسی گمون کاردیمی اِما ره مَرگِ وِسه مَحکوم هاکاردِنه. ولی اینا همه اینِ وِسه اِتفاق دَکِته تا نا شه ره، بلکه خِدا ره تِوَکُّل هاکانیم اونی که مِرده ها ره زنده کانده. خِدا اِما ره این طی خطرِ جِم که کُشِنه، آزاد هاکارده و اَی هم آزاد کانده. اِما وه ره امید دارمی که اَی هم اِما ره آزاد کانده، شِما هم وِنه شه دعائه هِمراه اِما ره کُمِک هاکانین. تا خَیلیا اَمه خاطِری شِکر هاکانِن، اون برکتِ خاطِری که خَله آدِمونِ دِعائه جوابِ دِله اِما ره هِدا بَییه. چوون که اَمه اِفتخار، اَمه وجدانِ که گِواهی دِنه که این دِنیائه دِله راستی و صاف و صادقیِ هِمراه که خِدائه جِم هَسه رِفتار هاکاردیمی. نا آدِمیِ حِکمتِ هِمراه، بلکه خِدائه فیضِ هِمراه رِفتار هاکاردیمی، عَلی اَلخصوص شِمه هِمراه. چوون که اِما به جز اونچی که شِما خوندِنِنی و فَهمِنِنی، یه چی دییه شِمه وِسه نَنویسِمبی. و مِن امید دارمه که شِما اینِ خوار بَفِهمین- هَمون‌ طی که شِما اِما ره تا حدّی بِشناسینی، تا اَمه خِداوند عیسیِ روزِ دِله شِما اِما ره اِفتخار هاکانین، هَمون طی که اِما شِما ره اِفتخار کامبی. چوون اینِ جِم مطمئِن بیمه، خواسِمه اَوِّل شِمه بَدیئِن وِسه بِیِّم تا دِوّمین کَشِ وِسه فیضِ تجربه هاکانین. مِن خواسِمه که شه راهِ سَر به مقدونیه شِما ره بَوینِم و مقدونیهِ جِم اَی هم شِمه پَلی بَردَگِردِم تا مِ ره یَهودیهِ مَنطقه راهی هاکانین. مگه خواسِمه وَختی این کارِ هاکانِم، دِ دِل بیمه؟ مگه مِن آدِمیِ فکرائه هِمراه تَصمیم گِرمه، اون طی که یه لَحظه هم بارِم ’اَره، اَره‘ و هم بارِم ’نا، نا‘؟ خِدائه وفاداریِ سَر قَسِم، که اَمه گَب شِمه هِمراه ’اَره‘ و’نا‘ نَییه. چوون خِدائه ریکا، عیسی مسیح، که مِن و سیلاس و تیموتائوس، شِمه میون وه ره اِعلام هاکاردیمی، ’اَره‘ و’نا‘ نَییه، بلکه وه دِله هَمش ’اَره‘ هَسه. چوون خِدائه تِمومِ وَعده‌ ها مَسیحِ دِله ’اَره‘ هَسه و همینِ وِسه وه طَریقِ جِم هَسه که اِما ’آمین‘ گامبی، تا خِدا جِلال بَیره. ولی خِدائه که اِما ره شِمه هِمراه، مَسیحِ دِله برقرار کانده. و وه اِما ره مَسح هاکارده، وه شه مُهرِ اَمه سَر بَزو و شه روحِ، بِیعانه واری اَمه دلهائه دِله بیِشته. خِدا ره گِواه گِرمه که فِقَط اینِ وِسه که شِما ره نارِحَت نَکِنِم، قُرِنتُسِ شَهر بَرنَگِردِسِمه. نا اینکه شِمه ایمونِ سَر سروری هاکانیم، بلکه شِمه هِمراه، شِمه خِشالیِ وِسه تَقِلّا کامبی، چوون که ایمونِ دِله پابرجانی. چوون تَصمیم بییتِمه، اَت کَش دییه شِمه پَلی نَیِّم تا شِما ره غُصّه دار نَکِنِم. چوون اگه شما ره غُصّه دار هاکانِم، دییه کی تونده مِ ره خِشال هاکانه، اِلّا شِمایی که شِما ره غُصّه دار هاکاردِمه؟ مِن جوری شِمه وِسه نامه بَنوِشتمه تا مووقه ای که شِمه پَلی اِمبه، اونایی که وِنه مِ ره خِشال هاکانِن، مِ غُصّه باعث نَووِن. چوون که شِما همهِ جِم مطمئِن بیمه که مِ خِشالی، شِما همهِ خِشالیِ. چوون خَله مصیبتِ هِمراه و غم دارِ دِل و اَسری دَکِته چِشِ هِمراه شِمه وِسه بَنوِشتمه، نا اینکه شِما ره غُصّه دار هاکانِم، بلکه تا بَدونین چَنده زیاد شِما ره دوس دارمه. اِسا اگه یه نَفِر غصّهِ باعث بَووه، نا فِقَط مِ ره، بلکه اگه نَخوام اَلِکی بارِم - تا حدّی شِما همه ره غُصّه دار هاکارده. چوون این طی آدِمِ وِسه این تنبیهی که ویشترِ شِما اونِ وه وِسه سِزاوار دونِسِنی، وَسّه. پَس دییه وِنه وه ره بِبَخشین و دلداری هادین، نَکِنه خَله غُصّه، وه ره از پا دربیاره. پَس، شِمه جِم خواهش کامبه وه ره شه مِحبّتِ جِم مِطمَئن هاکانین. چوون اینِ وِسه اینِ شِمه وِسه بَنوِشتِمه که شما ره آزمود هاکانِم و بَوینِم، هر چیِ دِله اِطاعت کاندینی یا نا؟ هر کِسی ره که شما بِبَخشین، مِنِم وه ره بَخشِمبه. و راس راسی اگه یه نَفِرِ بِبَخشیمه - البته اگه بِبَخشییِنِ وِسه دلیلی دَووه - مِن شِمه خاطِری مَسیحِ حِضور این طی هاکاردِمه، تا شیطان اِما ره گول نَزِنه، چوون اِما وه نخشه هائه جِم بی خَوِر نیمی. وَختی تْروآسِ شَهر بوردِمه، تا مَسیحِ اِنجیلِ موعظه هاکانِم، با این که خِداوند اونجه یِتا گَتِ دروازه مِ وِسه واز هاکارده. ولی اَی آروم و قِرار نِداشتِمه چوون شه بِرار تیتوسِ پی دا نَکاردِمه. پَس اونجهِ مَردِمِ هِمراه خِداحافظی هاکاردِمه، مقدونیهِ مَنطقه بوردِمه. ولی خِدا ره شِکر کامبه که هَمِش مَسیحِ دِله، وه شه پیروزیِ دِله اِما ره راهنِمایی کانده و شه مَعرفتِ عطرِ، اَمه طریق همه جا پَخش کانده. چوون که اِما خِدائه وِسه، مَسیحِ خِشِ بو هَسیمی، چه اونایی میون که نجات‌بَییتِنه و چه اونایی میون که هِلاک‌بونِنه. یه نَفِرِ وِسه مَرگِ بو ره دِمبی که مَرگِ خَتم بونه؛ یه نَفِرِ دییه وِسه زندگیِ بو ره دِمبی، که زندگی ره خَتم بونه. کیِ که این طی چیائه لیاقتِ داره؟ چوون که اِما اون آدِمونِ واری نیمی که منفِعتِ وِسه خِدائه کِلامِ روشِنِنه، بلکه اِما خِدائه چِشِ پَلی مَسیحِ دِله گَب زَمبی، اون آدِمونی واری که خالصِ نیّت دارنِنه و خِدائه طرِفِ جِم هَسِنه. مگه اَت کَش دییه شه خَوِری تَعریف هاکاردِنِ شِروع کامبی؟ یا بَعضیائه واری، لازمِ شِما ره سفارش نامه هادیم یا شِمه جِم سفارش‌نامه بَیریم؟ شِما شه اَمه سفارش‌نامه هَسینی، یِتا نامه که اَمه دِل سَر بَنوِشِته بَییه که همه توندِنه اونِ بَخونِن و بِشناسِن. شِما نِشون هِدانی که مَسیحِ نامه نی، که اَمه طریق شِما ره بَرِسیه که مُرکّبِ هِمراه بَنوِشته نَییه، بلکه زنده خِدائه روحِ هِمراه اَمه وِسه بَنوشته بَییه، و نا سنگیِ لوحِ سَر، بلکه آدِمونِ دِل لوحِ سَر بَنوِشته بَییه. اِما مَسیحِ طَریقِ جِم، خِدائه پَلی این طی اِطمینانِ دارمی. نا اون که شه لایقت داریم که اِدعا هاکانیم یه چی اَمه دَس بَر اِنه، بلکه اَمه لیاقت خِدائه جِم هَسه. خِدا بییه که اِما ره لایقت هِدا که تازه عَهدِ نوکِرون بوئیم - عهدی که خِدائه روحِ سَر پابرجائه، نا اونچیِ سَر که یِتا بَنوِشته ویشتَر نییه. چوون «بَنوِشته» کُشِنه، ولی خِدائه روحْ زندگی دِنه. اِسا، اگه اون خِدمِتی که مَرگِ خَتم بونِسه و سنگی لوحِ سَر حک بَییه بییه، جِلالِ هِمراه ظهور هاکارده، جوری که بنی‌اِسرائیلِ قوم نَتونِسِنه؛ موسیِ دیمِ جِلالِ خاطِری، اونِ هارِشِن، هر چَن اون جِلال داشته از بین شیه، چَنده ویشتر، اون خِدمِتی که خِدائه روحِ طَریقِ جِم هَسه، جِلالِ هِمراه هَسّه. چوون اگه خِدمِتی که مَحکومیتِ خَتم بونِسه، جِلالِ هِمراه بییه، چَنده ویشتر خِدمِتی که صالح بِشمارِسِنِ خَتم بونه، جِلالِ جِم پِرِ. چوون اونچی که یه وَختی پِرجلال بییه، اِسا در قیاسِ این جِلال که سَرترِ دییه جِلالی نِدارنه. و اگه اونچی که از بین شیه جِلالِ هِمراه بییه، اونچی به جا موندِنه، چَنده ویشتر جِلالِ هِمراهِ. پَس چوون که این طی امیدی دارمی، جرأتِ هِمراه گَب زَمبی؛ نا موسیِ واری که یِتا نِقاب شه دیمِ سَر بَکِشیه تا بنی‌اِسرائیلِ قوم، اونچیِ عاقبتِ که داشته از بین شیه ره نَوینِن. ولی وِشونِ فکرها تاریک بَییه چوون، هَمون نِقاب، عتیقِ عَهدِ بَخوندِسِنِ مووقه تا اَمروز به جا بَمونِسه و بَییته نَییه، چوون فِقَط مَسیحِ دِله بَییته بونه. حَتّی تا اَمروز، هر وَخت موسیِ توراتِ خوندِنِنه، یِتا نقاب وِشونِ دلِ سَر به جا موندِنه؛ ولی هر وَخت یه نَفِر خِداوندِ پَلی بَرگِردِنه، نقاب بَییته بونه. خِداوند، روحِ و هر جا خِداوندِ روح دَووه، اونجه آزادی دَره. و اِما همه که بی‌نقابِ دیمِ هِمراه، خِداوندِ جِلالِ، یِتا آینهِ واری ویمبی، هَمون عکسِ واری، یِتا جِلالِ جِم، به یِتا دییه جِلال که ویشتر بونه، عوض بومبی؛ و این خِداوندِ جِم شروع بونه که روحِ. پَس چوون اون رَحمتی وِسه که اِما ره هِدا بَییه، این طی خِدمِتی دَره کامبی، نا امید نَوومبی. بلکه جا هِدا و شرم آور راه هائه جِم دوری هاکاردیمی و حِقّه بازیِ هِمراه رِفتار نَکامبی و خِدائه کِلامِ دَسکاری نَکامبی، بلکه حَییقتِ، آشکارا گامبی و تَقِلّا کامبی خِدائه حِضور، همهِ وجدانِ پَلی، تایید بَوویم. حَتّی اگه اَمه اَنجیل نامفهومِ، اونائه وِسه نامفهومِ که هِلاکتِ راه دِله دَرِنه. این دِنیائه خِدا، بی ایمونونِ فکرها ره کور هاکارده تا مَسیحِ جِلالِ انجیلِ نورِ، که خِدائه دیمِ ره نَوینِن. چوون اِما شه ره موعظه نَکامبی، بلکه اِعلام کامبی که عیسی مَسیح خِداوندِ، و شه جِم فِقَط عیسیِ خاطِری و اون هم فِقَط شِمه نوکرونِ واری گَب زَمبی. چوون هَمون خِدا که بااوته: «نور، تاریکیِ جِم بَتابه،» شه نورِ اَمه دلهائه دِله بَتابِندیه تا خِدائه جِلالِ بِشناسیِن، مَسیحِ دیمِ دِله، اِما ره نورانی هاکانه. ولی این گنج ها ره گِلی پیلکاهائه دِله دارمی، تا مَعلوم بوئه که این گَتِ قِدرَت، خِدائه جِم هَسه نا اَمه جِم. اِما هر طَرِفِ جِم سَختیِ دِله دَرِمبی، ولی نِشکِسیمی؛ بِهت کامبی، ولی نا امید نیمی؛ عِذاب کَشِمبی، ولی وِل هاکارده نَیمی؛ بِنه بَخُردیمی، ولی کم نیاردیمی؛ هَمِش عیسیِ مَرگِ شه تَنِ دِله دَره وَرمی تا عیسیِ زندگی هم اَمه تَنِ دِله ظاهر بَووه. چوون اِما که زنده‌ هَسیمی، هَمِش عیسیِ خاطِری مَرگِ بِسپارِسه بومبی تا وه زندگی، اَمه تَنِ دِله که از بین شونه، ظاهر بَووه. پَس مَرگ اَمه دِله کار کانده، ولی زندگی شِمه دِله. مزمورِ کتابِ دِله بَییَموئه که «ایمون بیاردِمه، پَس گَب بَزومه.» همین ایمونِ روحِ هِمراه، اِما هم ایمون دارمی و گَب زَمبی. چوون دومبی وه که عیسیِ خِداوندِ، مِرده هائه جِم زنده هاکارده، اِما ره هم عیسیِ هِمراه زنده هاکارده و شِمه هِمراه وه حِضور یارنه. اینا همه شِمه خاطِریِ، تا هر اِندا که خِدائه فِیض مَردِمِ وِسه ویشتر و ویشتر بونه، شِکر هاکاردِن هم خِدائه جِلالِ وِسه ویشتر بَووه. پَس نا امید نَوومبی. هر چَن اَمه ظاهر دره از بین شونه، اَمه باطن هر ‌روز تازه‌تر بونه. چوون که اَمه کِچیک و زود گذرِ رَنج ها، اَبدی جِلالِ اَمه وِسه یارنه که نَوونه اون رنجهائه هِمراه قیاس هاکاردِن. پَس اونچی که بونه بَدیئنِ نِشِمبی، بلکه اونچی ره که نَوونه بَدیئنِ اِشِمبی، چوون اون چیایی که بونه بَدیئن زود گذرِ، ولی اون چیاییِ که نَوونه بَدیئن اَبدیِ. اِسا دومبی هر وَخت این خیمه یعنی اَمه زِمینی سِره که اونِ دِله زندگی کامبی له بوره، خِدائه جِم یِتا عمارت دارمی، یِتا سِره که دَسِ هِمراه بِساته نَییه و آسمونِ دِله اَبدیِ. و حَییقَتاً که این خیمهِ دِله آه کَشِمبی، چوون اینِ مِشتاقیمی که شه آسِمونی سِره ره لِواسِ واری دَپوشیم، اگه که راس راسی اونِ دَپوشییِنِ هِمراه، دییه لِخت نیمی. چوون تا وَختی که این خیمهِ دِله دَرِمبی سَنگینِ بارِ هِمراه آه کَشِمبی، نا اینِ وِسه که لخت بومبی بلکه ویشتر دَپوشِنده بومبی تا زندگی، اونچی که از بین شونه ره بِبلعه. خِدائه که اِما ره این کارِ وِسه آماده هاکارده و روح القدسِ، بیعانهِ واری اِما ره هِدا. پَس هَمِش اَمه دِل گرمِ، اِما دومبی تا وَختی که این تَنِ دِله سِره دارمی، خِداوندِ جِم دوریمی، چوون ایمونِ هِمراه زندگی کامبی، نا اونچیِ هِمراه که ویمبی. اَره، اَمه دِل حسابی گرمِ و اینِ بهتر دومبی که این تَنِ جِم دور بوئیم و خِداوندِ هِمراه سِرهِ دِله زندگی هاکانیم. پَس چه تَنِ دِله زندگی هاکانیم و چه اونِ جِم دور بوئیم، اَمه نیّت اینِ که وه ره راضی هاکانیم. چوون اِما همه وِنه مَسیحِ داوِریِ تَختِ روب رو حاضر بَوویم، تا هر کی طِبق خوار و بَدِ اعمال که شه تَنِ دِله زندگی کارده، اِنجام هِدا سزا بَوینه. پَس چوون خِداوندِ تَرسِ مَعنی ره دومبی، مَردِمِ قانع کامبی. ولی اونچی هَسیمی خِدائه وِسه دیارِ و اُمید دارمه شِمه وجدانِ وِسه هم دیار بوئه. اِما نِخوامبی اَت کَش دییه شه خَوِری تَعریف هاکانیم، بلکه خوامبی یِتا دلیل بیاریم که اِما ره اِفتخار هاکانین، تا بَتونین کساییِ جِوابِ که ظاهرِ اِفتخار کاندِنه ره هادین، نا اونچی که دِلِ دِله دَره ره. چوون اگه شه عَقلِ از دَس هِدامی، خِدائه خاطِریِ؛ و اگه عاقلِمی، شِمه خاطِریِ. چوون مَسیحِ مِحَبَّت اِما ره کنترل کانده، چوون بَفِهمِسیمی: که یه نَفِر همهِ وِسه بَمِرده، پَس همه بَمِردِنه. وه همهِ خاطِری بَمِرده تا زنده آدِمون نا شه وِسه، بلکه اونِ وِسه زندگی هاکانِن که وِشونِ خاطِری بَمرده و زنده بَییه. پَس اِما دییه بعد از این هیچ کسِ طبقِ جِسم نِشناسِمبی. هر چَن قبلاً مَسیحِ طبقِ جِسم اِشناسی بیمه، اِسا دییه این طی نییه. پَس اگه یه نَفِر مَسیحِ دِله دَووه، تازهِ خلقتِ. هر چی که کهنه بییه دییه تِموم بَییه؛ اِسا، همه چی تازه بَییه! اینا همه خِدائه جِم هَسه که مَسیحِ طریق اِما ره شه هِمراه آشتی هِدا و آشتیِ خدمِتِ اِما ره بِسپارِسه. یعنی ، خِدا مَسیحِ دِله دِنیا ره شه هِمراه آشتی دائه و مَردِمِ تقصیراتِ، وِشونِ حِساب نییِشته، و آشتیِ پِیغومِ اِما ره بِسپارِسه. پَس اِما مَسیحِ سفیرون هَسیمی، خِدا شه خواسه ره اَمه طَریقِ جِم اِنجام دِنه. اِما مَسیحِ طَرِف شِمه جِم خواهش کامبی که خِدائه هِمراه آشتی هاکانین. خِدا کسیِ که گِناه ره نِشناسی بییه ره اَمه وِسه گِناه هاکارده، تا اِما وه دِله، خِدائه صالحی ره بَوینیم. پَس اون چیِ دِله که خِدائه هِمراه همکاریمی، شِمه جِم خواهش دارمی که خِدائه فیضِ اَلِکی نَییت بوئین. چوون خِدا اِشعیائه پِیغَمبِرِ کتابِ دِله گانه: «یِتا خوارِ مووقه دِله، تِ جِوابِ هِدامه و نِجاتِ روزِ دِله، تِ کُمِک بییَمومه.» هارش، اَلان خِدائه خوارِ مووقهِ؛ هارش، اَلان نِجاتِ روزِ. اِما هیچ کسِ راهِ دِله سَنگ دِم نَدِمبی تا اَمه خِدمِتِ دِله هیچ ایرادی دَنی بوئه، بلکه هر کاری دِله که کامبی، سِراغ دِمبی که خِدائه نوکرون هَسیمی: خَله تِحَمّلِ هِمراه، مصیبتائه دِله، سختیائه و بِلاهائه دِله، کتک بَخُردَن هائه مووقه، زندونهائه دِله، بَلواهائه دِله، سختِ کارهائه دِله، شوِ نَخواتِن ها دِله، و وِشنایی هائه دِله؛ سِراغ دامی که خِدائه نوکِرون هَسیمی. راسگوییِ هِمراه، خِدائه قِوَّتِ هِمراه، صبرِ هِمراه، مهروونیِ هِمراه، روح‌القُدُسِ هِمراه، بی منّتِ مِحَبَّت هِمراه، راسگوییِ هِمراه، خِدائه قِوَّتِ هِمراه، صالحیِ اَسلحۀ هِمراه، راس و چپِ دَسِ هِمراه؛ عزّت و ذلّتِ دِله، تِهمَت بَزوئِن و تَعریف هاکاردِنِ دِله. اَمه هِمراه حِقّه بازونِ واری رِفتار بونه، با این حال راستگو هَسیمی؛ اَمه هِمراه بی نام و نِشون هائه واری رِفتار بونه، با این حال اِما ره اِشناسِنِنه؛ اَمه هِمراه مِرده هائه واری رِفتار بونه، با این حال هارِشین هَمتی زِندِمی؛ اَمه هِمراه جوری رِفتار بونه که اِنگار مجازاتِ دِله دَرِمبی، با این حال هَمتی اِما ره نَکوشتِنه؛ اَمه هِمراه غَم دارونِ واری رِفتار بونه، با این حال هَمِش خِشالیمی؛ اَمه هِمراه فَقیرونِ واری رِفتار بونه، با این حال خَیلیا ره پولدار کامبی؛ اَمه هِمراه جوری رِفتار بونه که اِنگاری هیچی نِدارمی، با این حال همه چیِ صاحِبیمی. ای قُرِنتُسِ شَهرِ مَردِم، اِما رُک شِمه هِمراه گَب بَزومی و شه دلِ شِمه وِسه واز هاکاردیمی. اِما شه مِحبَّتِ، شِمه جِم دریغ نَکامبی، بلکه شمایینی که شه محبَّتِ اَمه جِم دریغ کاندینی. شِمه هِمراه شه وَچونِ واری گَب زَمبه؛ شِما هم شه دلِ اَمه وِسه واز هاکانین. بی ایمونونِ یوغِ بِن، نَشوئین، چوون صالحی و شِرارت چه ربطی به هم دارنِنه، و نور و تاریکی چه رِفاقتی؟ مَسیح و بِلیعال یعنی شیطان چه سازشی دارنِنه و مؤمن و کافر چه شِباهتی دارنِنه؟ و خِدائه معبد، بِتهائه هِمراه چه سازشی دارنه؟ چوون اِما زند‌ه خِدائه مَعبِدیمی. هَمون طی که خِدا تورات و پِیغَمبِرونِ کِتابِ دِله گانه: «مِن وِشونِ میون منزل کامبه و وِشون میون، راه شومبه، و مِن وِشونِ خِدا بومبه و وِشون مِ قوم بونِنه.» پَس، خِداوند گانه: «وِشون میونِ جِم بیرون بِئین و سیوا بَووین. هیچ‌ نَجِسِ چی ره دَس نَکِنین هَمون مووقه شِما ره قبول کامبه.» «مِن شِمه پییِر بومبه و شِما مِ ریکائون و کیجائون بونِنی، خِداوندِ قادرِ مطلق اینِ گانه.» پَس ای عزیزون، اِسا که اِما این وعده‌ها ره دارمی، بِئین شه ره هر جسم و روحِ ناپاکیِ جِم پاک هاکانیم و خِدائه تَرسِ هِمراه، مِقَدّس بییَنِ کامل هاکانیم. اِما ره شه دلِ دِله جا هادین. اِما هیچ کیِ حَق، بَدی نَکاردیمی، هیچ کیِ خِراب نَکاردیمی و هیچ کیِ جِم سوء استفاده نَکاردیمی. مِن اینِ نارمه تا شِما ره مَحکوم هاکانِم. چوون که شِما ره قبلتر بااوتِمه که اَمه دلِ دِله جا دارنِنی تا هَمدییهِ هِمراه بَمیریم و هَمدییهِ هِمراه زندگی هاکانیم. مِن خَله جِرأتِ هِمراه دَره شِمه هِمراه گَب زَمبه. مِن خَله شِما ره اِفتخار کامبه؛ مِن خَله تَسِلّی بَییتِمه. تِمومِ شه مصیبت هائه دِله، خِشالیِ جِم پِرِمه. چوون که حَتّی مووقه ای که اِما مَقدونیهِ مَنطقه بَرِسیمی، اَمه این تَن اِستراحت نَکارده، بلکه هر طَرِف مصیبتِ دِله دَیمی - بیرون، خَله دَعوا داشتیمی، و شه دلِ دِله تَرس داشتیمی. ولی اون خِدایی که بِشکِسه دِل ها ره تَسِلّی دِنه، اِما ره تیتوس بییَموئِنِ هِمراه تسلّی هِدا. و نا فِقَط تیتوس بییَموئِنِ جِم، بلکه اون تَسِلّیِ که، تیتوس شِمه جِم بَییته بییه. تیتوس شِمه حسرتِ جِم، غُصّه و غیرتی که شِما مِ ره دارنِنی، مِ وِسه خَوِر بیارده، اون طی که مِن ویشتر خِشال بَیمه. چوون حَتَّی اگه مِن شه نامهِ هِمراه، شِما ره غُصّه دار هاکاردِمه، شه هاکارده جِم پشیمون نیمه - با این که اَت کم پشیمون بَیمه - این وِسه که ویمبه مِ اون نامه شِما ره غُصّه دار هاکارده هر چَن فِقَط اَت کم. ولی اَلان خِشالِمه، نا اینِ وِسه که غُصّه دار بَینی، بلکه شِمه این غُصّه تووبهِ باعث بَییه. چوون شِمه غُصّه خِدائه وِسه بییه، تا اَمه جِم هیچ ضرری شِما ره نَرِسه. چوون غُصّه ای که خِدائه وِسه بوئه، تووبهِ باعث بونه، که نِجاتِ خَتم بونه و پشیمونی نِدارنه. ولی غُصّه ای که دِنیائه وِسه هَسه، مَرگِ خَتم بونه. چوون که بَوینین این غُصّه ای که خِدائه وِسه بییه، شِمه دِله چه شور و شوقی بار بیارده: البته همین شور و شوقِ که نِشون دِنه که تقصیرکار نینی. چه غیظِ دِله چه تَرسِ دِله چه حَسرتِ دِله، چه غیرتِ دِله و چه مِجازاتِ دِله. هر لحاظِ جِم ثابت هاکاردینی که اون قضیهِ دِله بی‌تقصیر بینی. پَس هر چَن که این نامه ره شِمه وِسه نَنوِشتِمه، ولی نا اون آدِمِ خاطِری که بَدی هاکارده و یا نا اون آدِمی وِسه که وه ره بدی بَییه، بلکه اینِ وِسه بییه که خِدائه حِضور شِمه اون غیرت که اَمه وِسه دارنِنی، دیار بَووه. اینِ وِسه هَسه که اِما تَسِلّی دارمی. علاوه بر اَمه تَسِلّی، اِما تیتوسِ بَدیئِنِ جِم ویشتر خِشال بیمی، چوون که وه روح شِما همهِ خاطِری، تازه بَییه. چوون که مِن وه پَلی، هر لحاظ شِما ره اِفتخار هاکاردِمه و شِما مِ ره شرمنده نَکاردینی، بلکه هَمون‌ طی که هر اون چی شِما ره بااوتیمی دِرِس بییه، ثابت بَییه که اَمه اِفتخار تیتوسِ پَلی به جا بییه. هر کَش که تیتوس شما همهِ اِطاعت هاکاردِنِ یاد یارنه و اینِ که چی طی تَرس و لرزِ هِمراه وه ره قبول هاکاردینی، ویشتر شِما ره دِل وندِنه. خِشالِمه که کاملاً شِما ره اِطمینان دارمه. ای بِرارون، خوامبی شِما ره اون فیضی جِم که خِدا مقدونیهِ مَنطقهِ کلیساها ره هِدا، باخَوِر هاکانیم. چوون وِشون، مصیبتِ خاطِری، بَدجور آزمود بَینه، ولی بی حدّ و حِساب خِشالِنه و با اینکه خَله فقرِ دِله دَرِنه، ولی دَس و دِلوازِنه. چوون که مِن شاهِدِمه که وِشون شه تَوانِ اِندا، حَتَّی ویشتر از اون، پیشقَدِم بَینه، خَله اصرارِ هِمراه اَمه جِم خواهش هاکاردِنه که این خِدمتِ دِله که مِقَدَّسینِ وِسه هَسه شَریک بوئِن. وِشون نا فِقَط اون طی که اِما اِنتِظار داشتیمی بلکه اَوِّل شه ره خِداوندِ وَقف هاکاردِنه، و بعد طبقِ خِدائه اِراده شه ره اَمه وَقف هاکاردِنه. اینِ وِسه، تیتوسِ جِم بَخواسیمی هَمون‌ طی که قبلتر، شه، اَوِّلین قدمها ره بَییته بییه، اَلان هم شِمه میون اون کارِ خِیرِ کاملاً تِموم هاکانه. ولی هَمون طی که همه چیِ دِله سَرتَرِنی - ایمونِ دِله، گَب بَزوئِنِ دِله، معرفت دِله، کاملِ غیرتِ دِله، و شه مِحَبَّت دِله نسبت به اِما- پَس این کارِ خیرِ دِله هم همهِ جِم سَرتر بوئین. مِن اینِ شِما ره حِکم نَکامبه، بلکه خوامبه بَقیهِ غیرتِ طَریقِ جِم ثابت هاکانِم که شِمه مِحَبَّت خالصِ. چوون اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ فیضِ جِم باخَوِرِنی که هر چَن دولتمند بییه، شِمه خاطِری فقیر بَییه تا شِما وه فقرِ دِله دولتمند بَووین. مِن شه نَظِرِ این جَریانِ خَوِری گامبه: این شِمه ‌نَفعِ، پارسال شِما نا فِقط این کارِ خیرِ اِنجامِ دِله، بلکه وه اِنجامِ ذوق و شوقِ دِله هم پیشقَدِم بینی. پَس اِسا این کارِ تِموم هاکانین، تا ذوق و شوقی که این کارِ وِسه داشتِنی، وه تِموم هاکاردِن، شِمه تِوانِ مالی‌ِ هِمراه جور بَووه. چوون اگه ذوق و شوق دَووه، اون آدِمِ هَدیه طبقِ اونچی که دارنه قبول بونه، نا طبقِ اونچی که نِدارنه. چوون اَمه منظور این نییه که بَقیه، راحتیِ دِله دَووِن و شِما فشارِ دِله، بلکه خوامبی منصفانه بوئه، که اَلان شِمه فِراوونی وِشون احتیاجاتِ برطرف هاکانه تا یِتا روز هم وِشونِ فِراوونی شِمه احتیاجاتِ برطرف هاکانه. تا این طی انصاف برقرار بَووه، هَمون طی که توراتِ دِله بَنوِشته بَییه: «اونتا که زیاد جمع هاکارده بییه، اضافه نِداشته، و اونتا که کم جمع هاکارده بییه، کمِ کسری نِداشته.» ولی خِدا ره شِکر کامبه که اون غیرتی که مِن شِمه وِسه دارمه تیتوسِ دلِ دِله هم دَره. چوون که وه نا فِقَط اَمه خواهشِ قبول هاکارده، بلکه شه خَله ذوق و شوقِ هِمراه، شِمه پَلی بییَموئِنِ وِسه پیشقَدِم بَییه. و اِما یِتا دییه بِرارِ، تیتوسِ هِمراه رِسِندمبی که تِمومِ کلیساهائه دِله، انجیلِ موعظهِ خاطِری سرشناسِ. و نا فِقَط این، بلکه اون بِرار کِلیساهائه طَرِفِ جِم تعیین بَییه تا این کارِ خیر که اونِ اِنجام هِدائِن و اداره هاکاردِن اَمه وظیفه ئه، اَمه هِمراه همسَفِر بَووه. اون کاری که خِداوندِ جِلالِ وِسه هَسه و اَمه خیرخواهی ره هم سِراغ دِنه. اِما خَله مِواظِبیمی که این خدمِتِ دِله که هَدیه هائه جَمع هاکاردِنِ، که دِلِ جِم هَسه و اَمه طَریقِ اِداره بونه، هیچکس اَمه جِم ایراد نَیره چوون تَقِلّا کامبی نا فِقَط خِداوندِ نَظِر، بلکه مَردِمِ نَظِر هم اونچی خوارِ ره هاکانیم. و این آدِمونِ هِمراه، شه بِرارِ رِسِندِمبی که خَله وه ره آزمود هاکاردیمی و بَفِهمِسیمی که خَله چیائه دِله ذوق و شوق دارنه، ولی اَلان اون بِرار، اون زیادِ اطمینانِ خاطِری که شِما ره دارنه، قبلاً جِم ویشتر، ذوق و شوق دارنه. تیتوسِ خَوِری وِنه بارِم که شِمه اون خِدمِت هاکاردِنِ دِله مِ شَریک و همکارِ؛ اَمه برارونِ خَوِری هم وِنه بارِم که وِشون کلیساهائه بَفرِسیه و مَسیح جِلال‌ِنه. پَس شِمه مِحَبَّت و اَمه اِفتخار که شِمه خَوِری کامبی، کلیساهائه حِضور، این آدِمونِ وِسه ثابت هاکانین. اِسا دییه احتیاج نییه این خدمِتِ خَوِری که مِقدّسینِ وِسه هَسه ره شِمه وِسه بَنویسِم، چوون دومبه چه ذوق و شوقی این کارِ وِسه دارنِنی و اینِ وِسه هم مقدونیهِ ایموندارونِ پَلی شِما ره اِفتخار هاکاردِمه. وِشونِ بااوتِمه که شِما پارسال تا اَلان، اَخائیهِ مَنطقهِ دِله هَدیه هِدائِنِ وِسه حاضر بینی. شِمه این غیرت، خَله از وِشونِ هم، این کارِ وِسه تحریک هاکارده. ولی این بِرارونِ رِسِندمبه تا ثابت بَووه که اَمه اِفتخار شِما ره این جَریانِ خَوِری بیخودی نَییه، بلکه هَمون‌ طی که بااوتِمه، آماده بوئین. نَووه که اگه مقدونیهِ ایموندارونِ جِم چَن نَفِر مِ هِمراه بِیِّن و بِفَهمِن که آماده نینی، اِما اون اطمینانی که شِما ره داشتیمیِ جِم شرمنده بَوویم، دییه این که شِما شه چَنده شرمنده بونِنی هیچی نارمه. پَس لازم دونِسِمه بِرارونِ جِم بِخوائم که قبلتر شِمه بَدیئِنِ وِسه بِیِّن و اون‌ هَدیه هایی که وَعده هِدا بینی ره تدارک بَوینین، تا این هَدیه، هَدیه ای بوئه که شه میلِ هِمراه هِدا بوئین نا زور زوری. مِ گَب اینِ: هر کی که کم دَکاره، کم هم درو کانده، و هر کی زیاد دَکاره، زیاد هم دِرو کانده. هر کی وِنه هَمون اِندا که شه دلِ دِله نِیِّت هاکارده، هاده، نا بی میلی و زورِ هِمراه، چوون خِدا اونی که خِشالیِ هِمراه هَدیه دِنه ره دوس دارنه. و خِدا تونده هر نعمتی ره شِمه وِسه خَله ویشتر هاکانه تا همه چیِ دِله، هَمِش شه احتیاجِ اِندا دارین و هر خوارِ کارِ دِله، فِراوونیِ هِمراه دارین. هَمون طی که مزمورِ کِتابِ دِله بَنوِشت بَییه: «دس دِلوازیِ هِمراه فقیرونِ هِدا، وه صالحی تا اَبد پابرجائه.» اونی که تیمِ، کشاورزِ وِسه و نونِ بَخُردِنِ وِسه دِنه، شِمه تیمِ کِشت و کارِ وِسه آماده هاکارده، بَرکَت دِنه و شِمه صالحیِ محصولِ زیاد کانده. شِما از هر نظر دولتمند بونِنی تا هر لحاظِ جِم دَس و دِلواز بَووین، و شِمه این دَس و دِلوازی اَمه طَریقِ جِم خِدائه شکر هاکاردِنِ خَتم بونه. چوون این خِدمِت، نا فِقَط مِقدَّسینِ احتیاجاتِ برطَرِف کانده، بلکه باعث بونه خَیلیا خِدا ره بی حدّ و اندازه شِکر هاکانِن. این خِدمِتِ خاطِری، مَردِم، خِدا ره جِلال دِنِنه چوون که شِما نا فِقط اِعتراف کاندِنی مَسیحِ انجیلِ ایمون دارنِنی بلکه وِشون و بَقیه ره اونچی که دارنِنیِ دِله شَریک کاندِنی. هَمون طی خِدائه گَتِ فیضِ خاطِری که شِمه سَر دَره، وِشون شِمه وِسه ذوق و شوقِ هِمراه دِعا کاندِنه. خِداوندِ اون هدیهِ خاطِری که قابلِ بااوتِن نییه شکر کامبه! مِن، پولُس شه، مَسیحِ نرمی و مهروونیِ هِمراه شِمه جِم خواهش کامبه- مِنی که شِمهِ جِم خَیلیا گانِنه وَختی شِمه پَلی دَرِمبه سَربِزیرِمه و اون مووقه که شِمه پَلی دَنیمه شجاعِمه! مِن شِمه جِم اِلتماس کامبه که مووقه ای که شِمه پَلی اِمبه، مجبور نَووِم شِمه هِمراه جِسارتِ هِمراه گَب بَزِنِم جوری که مَردِمِ جِم بَعضیا گَمون کاندِنه که اِما آدِمیِ فکرِهائه هِمراه دَره رِفتار کامبی. چوون هر چَن جِسمِ دِله زندگی کامبی، ولی طبقِ جسم جَنگ نَکامبی. چوون که اَمه جنگِ اسلحه ها، جِسمِ جِم نییه بلکه خِدائه قِوَّتِ دارنه تا قلعه ها ره نابود هاکانه. اِما هر بحث و هر کِسی که خِدائه معرفتِ علیه گَت گَتِ نَظِر دِنه ره از بین وَرمی و هر فکری ره مجبور کامبی که مَسیحِ جِم اِطاعت هاکانه. اون مووقه که مَسیح ره دَره کاملاً اِطاعت کاندینی، اِما آمادِمی تا هر نااطاعتی ره تنبیه هاکانیم. هارِشین، بَوینین شِمه چِشِ روب رو چی دَره. اگه یه نَفِر مطمئنه که مَسیحِ وِسه هَسه، اون آدِم وِنه بَدونه هَمون طی که وه مَسیحِ وِسه ئه اِما هم مَسیحِ وِسه هَسیمی. چوون حَتَّی اگه یه ذِرّه ویشتر شه اِقتدارِ اِفتخار هاکانِم شرمنده نَبومبه. اون اِقتِدار که خِداوند شِمه بِنا هاکاردِنِ وِسه مِ ره هِدا، نا شِمه نابودیِ وِسه. نِخوامبه این طی به نَظِر بِیّه که مِن خوامبه شه نامه‌هائه هِمراه شِما ره بَتِرسونِم، چوون که گاننه: «وه نامه‌ها سَخت و سنگینِ، ولی رو در رو ضعیفِ و وه گَب بَزوئِن تعریفی نِدارنه.» بییِل اونی که این طی گانه بِفَهمه که هر اونچی شه دَنی بوئِنِ مووقه، شه نامه هائه دِله گامبه، وَختی که بِیِّم هَمون کارِ کامبه. نا اینکه اِما جِرأت هاکانیم شه ره اون کِسایی جِم بَدونیم که شه جِم تَعریف کاندِنه و شه ره هَمدییهِ هِمراه مقایسه کاندِنه. ولی اون مووقه اونایی که شه ره هَمدییهِ هِمراه سَبِک سنگین کاندِنه و شه ره هَمدییه هِمراه مقایسه کاندِنه نِفَهمِنه. ولی اِما بیش از حد اِفتخار نَکامبی، بلکه فِقَط اَنده اِفتخار کامبی که خِدا اَمه وِسه تعیین هاکارده، اون حد که شِما ره هم رِسِنه. چوون که اِما شه لینگِ شه حدِّ جِم جلوتر نییِشتیمی ، جوری که اِنگاری اَصلاً شِماره خِدمِت نَکاردیمی. چوون که اِما اَوِّلین کِسایی بیمی که مَسیحِ انجیلِ شِما ره بَرِسِندیمی. اِما شه حدِّ دومبی و اونچیِ جِم که بَقیه زَحمِت بَکِشینه ره اِفتخار نَکامبی. ولی امید دارمی که هر چی شِمه ایمون گَت تِر بَووه، اَمه خِدمِت هاکاردِن هم شِمه میون ویشتر بونه، تا بَتونیم انجیلِ اون دیارائه دِله که شِمه جِم دورِنه اِعلام هاکانیم. چوون نِخوامبی اون کاری ره که یه نَفِرِ دییه قبلتر شه سامونِ دِله هاکارده ره اِفتخار هاکنیم. بییِل «هر‌ کی اِفتخار کانده، خِداوندِ اِفتخار هاکانه.» چوون اونی که شه جِم تَعریف هاکانه، قبول نَبونه بلکه اون آدِمی قبول بونه که خِدا وه جِم تَعریف هاکانه. کاش شِما یه ذِره نادونی ره مِ دِله تِحَمّل کاردینی، مِ ره تِحَمّل هاکانین! چوون مِن شِمه سَر غیرت دارمه و این غیرت خِدائه جِم هَسه، چوون مِن شِما ره یِتا مَردی، یعنی مَسیحِ هِمراه، نومزِه هاکاردِمه، تا یِتا پاکِ اَذِبِ کیجائه واری، شِما ره وه دَس بِسپارِم. ولی تَرسِمبه هَمون‌ طی که مَر، حوا ره گول بَزو، شِمه فکر هم، صاف و صادقی و خالِصی ای که مَسیحِ دارنِنیِ جِم منحرف بَووه. چوون اگه یه نَفِر شِمه پَلی بِیّه و شِما ره یِتا عیسی به جِز اون که اِما شِما ره اِعلام هاکاردیمی ره اِعلام هاکانه، یا اگه شِما یِتا روح، به جز روح القدس که بَییتینی ره بَیرین، یا اگه انجیلِ پِیغوم به جِز اون اِنجیلِ پِیغوم که قبول هاکاردینی ره قبول هاکانین، شِما راحت اونِ تِحَمُّل کاندینی. راس راسی گمون نَکامبه مِن اون «گَتِ رَسولونِ» جِم چیزی کم دارِم. حَتَّی اگه گَب بَزوئِنِ دِله اِسا نَبوئِم، معرفت دِله چیزی کم نِدارمه؛ راس راسی اِما هر لحاظِ جِم، همه چیِ دِله اینِ شِمه وِسه دیار هاکاردیمی. مگه گِناه هاکاردِمه که شه ره کِچیک هاکاردِمه تا شِما سربِلِند بَووین، چوون که خِدائه انجیلِ پیغومِ مجانی شِمه وِسه اِعلام هاکاردِمه؟ مِن دییه کلیساهائه ره غارِت هاکاردِمه و وِشونِ جِم کُمِکِ مالی بَییتِمه تا شِما ره خِدمِت هاکانِم. و اون مووقه که من شِمه هِمراه دَیمه و یه چیِ محتاج بیمه، هیچ کسِ دوشِ سَر باری نییِشتِمه، چوون برارونی که مقدونیهِ مَنطقهِ جِم بییَمونه مِ احتیاجاتِ برطرف هاکاردِنه. و مِن هیچ باری شِمه دوشِ سَر نیشته بیمه و نییِلمه. اون مَسیحِ حَییقَتِ که مِ دِله دَره ره قَسِم، که هیچ کس اَخائیه مَنطقهِ دِله مِ این افتخارِ مِ جِم نَینه. و چه وِسه؟ یعنی این که شِما ره دوس نِدارمه؟ خِدا دونده که شِما ره دوس دارمه! و شه این کارِ ادامه دِمبه تا اونایی که اِدعا کاندِنه که خوانِنه اون طی که اِما خِدمِت کامبی خِدمِت هاکانِن و اینِ اِفتخار کاندِنه ره هیچ هاکانِم. اونایی جِم که تقِلّا کاندِنه تا شه ره اونچیِ دِله که اونِ اِفتخار کاندِنه اَمه هِمراه برابر هاکانِن. چوون این طی آدِمون، دِراغی رَسولون و حِقّه بازِ کارِگرونِنه که شه ره مَسیحِ رَسولونِ واری دَر یارنِنه. و این عجیب نییه، چوون شیطان هم شه ره نورِ فِرشتهِ واری در یارنه؛ پَس تعجبی نِدارنه که وه نوکِرون هم شه ره صالحونِ نوکرونِ واری هاکانِن. سرآخِر، اون مجازاتی که وِشونِ حَقِّ ره گِرنِنه. اَی دِواره گامبه: هیچ کی مِ ره نادون ندونه. ولی اگه این طی کاندینی، اَقِلاً مِ ره نادونِ آدِمِ واری قبول هاکانین، تا مِن هم بَتونِم اَت کم اِفتخار هاکانِم. وَختی مِن این‌طی، اطمینانِ هِمراه، شه اِفتخار جِم گامبه، خِداوندِ طَرِفِ جِم نارمه، بلکه نِفَهمیِ سَر گامبه. از اونجه که خَیلیا، آدِمیِ فکرهائه هِمراه شه ره اِفتخار کاندِنه، مِنِم شه ره اِفتخار کامبه. نا اینکه شِما عاقِلِنی، اینِ وِسه ئه که شِما نِفهما ره، خِشالیِ هِمراه تِحَمّل کاندینی! چوون که اگه یه نَفِر شِما ره شه نوکِر هاکانه، یا شِما ره بِبلعه یا شِمه جِم سوءاستفاده هاکانه، یا شِما ره شه جِم سَرتر بَدونه، یا شِمه دیمِ چک بَزِنه، تِحَمُّل کاندینی. شرمندگیِ هِمراه وِنه بارِم که اِما این کارِ وِسه خَله ضعیف بیمی! ولی اگه کِسی جِرأت داره یِتا جَریانِ اِفتخار هاکانه - مِن اَی دِواره نادونونِ واری گَب زَمبه - مِنِم شه ره جِرأت دِمبه اون جَریانِ وِسه اِفتخار هاکانِم. اونا عبرانی‌نه؟ مِنِم هَسِمه! اونا اسرائیلی‌ِنه؟ مِنِم هَسِمه! اونا ابراهیمِ وچونِنه؟ مِنِم هَسِمه! اونا مَسیحِ نوکرونِنه؟ مِن ویشتر هَسِمه! خِل هائه واری گَب زَمبه - همهِ جِم سخت‌تِر کار هاکاردِمه، خَله ویشتر زندون دِله دَکِتِمه، همهِ جِم ویشتر کُتِک بَخُردِمه، ویشترِ وختا نزدیک بییه بَمیرِم. پَنج کَش یَهودیونِ جِم، سی و نه تا ضربه شِلاق بَخُردِمه. سه کَش مِ ره چو بَزونه، اَت کَش سَنگسار بَیمه، سه کَش مِ سَفِرِ کَشتی غرق بَییه، یِتا شو و روزِ دریائه دِله دَیمه. اون سَفر هائه دِله که پِشت در پِشت شیمه: رودخانه هائه خَطِرِ دِله، دِزائه خَطِر، شه قوم خَطِرِ جِم، غیرِ یَهودیونِ خَطِر؛ شَهرِ دلهِ خَطِر، صحرائه دلهِ خَطِر، دریائه دلهِ خَطِر؛ خطری که دِراغی بِرارونِ جِم داشتِمه؛ سختی و تنگیِ دِله، خَله شوها نَخواتِن بَکِشیمه؛ وِشنایی و تِشناییِ دِله، ویشترِ وختا بی‌غذا بیمه و سِرما دِله لِخت و پَتی بیمه. علاوه بر اینا، تِمومِ کلیساهائه نِگرونیِ بارِ، که مِ دوشِ سَر سنگینی کانده. کیِ که ضعیف بَووه و مِن ضعیف نَووِم؟ کیِ که لغزش هاکانه و مِن نَسوزِم؟ اگه وِنه اِفتخار هاکانِم، اون چیایی ره اِفتخار کامبه که مِ ضعفِ سِراغ دِنه. خِداوند عیسیِ پییِر، خِدا که وه ره تا اَبد شِکر گامبه، دونده که دِراغ نَزِمبه. دمشق شَهرِ دِله، اون حاکم که حارِثِ پادشاه تعیین هاکارده، نِگهوونونی ره دَمِشقِ شَهرِ دِله بییِشته تا مِ ره بَیرِن. ولی مِ ره یِتا زنبیلِ دِله، پَنجرهِ جِم که شَهرِ حصارِ دِله بییه، جر بَفرِسینه و این‌طی وه چنگِ جِم فِرار هاکاردِمه. مِن وِنه همین طی اِفتخار هاکانِم؛ هرچن اونِ جِم منفعتی نَوِرمه، اَلان شه افتخارِ رؤیاها و خِداوندِ مکاشفاتِ بااوتِنِ هِمراه ادامه دِمبه. مِن یه نَفِرِ مَسیحِ دِله اِشناسِمبه که چهارده سالِ قبل، سِوّمین آسِمون بَوِرده بَییه. نَدومبه تَنِ دِله یا تَنِ جِم بیرون، خِدا دونده- و دومبه که این آدِم، بهشت بَوِرده بَییه - تَنِ هِمراه یا تَنِ جِم بیرون، خِدا دونده. و اون چیایی ره بِشنُسه که نوونه بااوتِن، که گَب بَزوئِن اونائه جِم آدِمیِ وِسه خوار نییه. مِن این طی آدِمِ وِسه اِفتخار کامبه. ولی شه خَوِری، به جِز شه ضعفها، اِفتخار نَکامبه- هر چَن اگه بِخوائِم اِفتخار هاکانِم، نادون نیمه، چوون حَییقَتِ گامبه. ولی این کارِ جِم دوری کامبه تا نَکِنه یه نَفِر خیال هاکانه که مِن، اون چی که مِ دِله وینده و مِ جِم اِشنُنه، گَت تِرِمه. پَس اینِ وِسه که این گَتِ مکاشفات که بی حدّ و اندازه هم هَسه مِ ره مَغرور نَکِنه، مِ تَنِ دِله یِتا طَلی مِ ره هِدا بَییه، یعنی شیطانِ طَرِفِ جِم، تا مِ ره عِذاب هاده و نییِلّه مَغرور بَووِم. سه کَش این جَریانِ وِسه خِداوندِ جِم خواهش هاکاردِمه اونِ مِ جِم بَیره، ولی خِداوند مِ ره بااوته: «مِ فِیض تِ وِسه وَسّه، چوون مِ قِوَّت، ضعف هائه دِله کامل بونه.» پَس اینِ وِسه مِن قبل از این خِشالیِ هِمراه شه ضعف ها ره اِفتخار کامبه تا مَسیحِ قِوَّت مِ سَر بَمونه. پَس مَسیحِ خاطِری، ضعفا، فحشا، سختیا، آزار اذیّت و بِلاهائه دِله، راضیمه. چوون وَختی ضعیفِمه، پَس قَویمه. مِن یِتا نادون بیمه! شِما مِ ره مجبور هاکاردینی، چوون که وِنه مِ جِم تَعریف کاردینی. چوون هرچَن که هیچی نیمه ولی اون «گَتِ رَسولونِ» جِم هیچی کم نِدارمه. یِتا واقعی رَسولِ نشونه‌ها، تِمومِ صبر و تِحَمّلِ هِمراه شِمه میون دیار بَییه، نشونه ها و معجِزات و کارهایی که قِوَّتِ هِمراهِ. چوون که چیِ دِله، دییه کلیساهائه جِم، کمتر شِما ره لِطف بَییه، به جز اینکه مِن، شِمه دوشِ سَربار نَبیمه؟ مِ اشتِباه ره بِبَخشین! اَلان آمادِمه سِوّمین کَش شِمه بَدیئِنِ وِسه بِیِّم، و هیچ باری شِمه دوشِ سَر نییِلمه. چوون شِمه مال و اَموالِ دِمبال دَنیمه، بلکه شه شِما ره خوامبه. چوون که وَچونِ وظیفه نییه که شه پییِر مارِ وِسه مال و اموال جَمع هاکانِن، بلکه پییِر مارِ وظیفه ئه. مِن خِشالیِ هِمراه شِمه جانهائه وِسه خرج کامبه و حَتَّی شه جانِ هم اییِلمه. اگه مِن شِما ره ویشتر دوس دارمه، مگه وِنه شِما مِ ره کمتِر دوس دارین؟ ولی با اینکه قبول دارنِنی که مِن، شِمه دوشِ سَر باری نییِشتِمه، لابد گانِنی حِقّه بازِمه و حیلهِ هِمراه شِما ره به دَس بیاردِمه. مگه اونایی که شِمه پَلی بَفرِسیمهِ طَریقِ جِم، شِمه جِم مَنفِعتی بَوِردِمه؟ مِن تیتوسِ جِم خواهش هاکاردِمه شِمه پَلی بِیّه و اَمه بِرارِ هم وه هِمراه بَفرِسیمه. مگه تیتوس شِمه جِم منفِعتی بَوِرده؟ مگه اِما یِتا روحِ دِله عَمِل نَکامبی؟ مگه یِتا راهِ هَمدییهِ هِمراه نَشیمی؟ مگه تا اینجه این فِکرِ دِله دَئینی که تَقِلّا کامبی شِمه روب رو شه جِم دفاع هاکانیم؟ اِما خِدائه پَلی کِسایی واری گَب زَمبی که مَسیح دِله دَرِ‌نه، و هر اونچی کامبی، ای عزیزون، شِمه ایمونِ تقویتِ وِسه هَسه. چوون اونِ تَرسِ دارمه که شِمه پَلی بِیِّم و شِما ره اون طی که اِنتِظار دارمه، نَوینِم، و شِما هم مِ ره اون طی که اِنتِظار دارنِنی، نَوینین- شاید شِمه میون دَعوا مرافه، حسودی، غیظ، دِشمنی، تِهمَت، غیبت، غیرت، غرور و هر کی هر کی بَوینِم. و اونِ تَرسِ هم دارمه که وَختی شِمه پَلی بِیِّم، مِ خِدا شِمه پَلی مِ ره فروتن هاکانه و مِن مجبور بَووِم بعضیائه خاطِری که قبلاً گِناه هاکاردِنه و شه ناپاکی، بی عفتی و عیاشیِ جِم تووبه نَکاردِنه، عزاداری هاکانِم. این سِوّمین کَشِ که شِمه بَدیئَنِ وِسه اِمبه. «هر گَبی دِ یا سه تا شاهدِ هِمراه ثابت بونه.» مِن شه دِوّمین دیدارِ دِله که اونجه دَیمه، کِسایی ره که قبلاً گِناه هاکارده بینه، و بَقیه ره هم هِشدار هِدامه که اگه اَلان هم که اونجه دَنیمه، اَی هم هِشدار دِمبه که اَت کَش دییه شِمه پَلی بِیِّم، وِشونِ رحم نَکامبه. چوون شِما یِتا دلیلِ دِمبال دَرِنی که ثابت هاکانین که مَسیح مِ طریق گَب زَنده. مَسیح شِمه پَلی ضعیف نییه، بلکه شِمه میون قِوَّت دارنه. چوون هر چَن ضَعفِ دِله مَصلوب بَییه، ولی خِدائه قِوَّتِ هِمراه زندگی کانده. چوون اِما هم وه دِله ضعیفیمی، ولی شِمه پَلی وه هِمراه خِدائه قِوَّتِ هِمراه زندگی کامبی. شه ره آزمود هاکنین تا بَوینین ایمونِ دِله دَرِنی یا نا. شه ره مَحَک بَزِنین. یا مگه اینِ شه خَوِری نِفَهمِنِنی که عیسی مَسیح شِمه دِله دَره؟ مگه اینکه این آزمودِ دِله رَد بَووین! و امید دارمه اینِ بِفَهمین اِما این آزمودِ دِله رَد نَیمی. اَمه دعا خِدائه پَلی اینِ که خِطا نَکِنین؛ نا تا مَعلوم بَووه که اِما آزمودِ جِم سربِلِند بیرون بَییَمومی، بلکه شِما اونچی که دِرِس هَسه ره هاکانین، حَتَّی اگه این طی نِشون هاده که اِما رَد بَیمی. چوون نَتومبی حَییقتِ علیه هیچ کاری هاکانیم، بلکه هر چی کامبی حَییقتِ وِسه هَسه. چوون اون مووقه که اِما ضعیف بوئیم و شِما قَوی، اَمه خِشالیِ باعث بونه، و اَمه دعا اینِ که شِما اَی دِواره جان بَیرین. همینِ وِسه، مِن این چیا ره وَختی شِمه پَلی دَنیمه شِمه وِسه نِویسِمبه تا وَختی شِمه پَلی بییَمومه، مجبور نَبوئِم شه اِقتدارِ جِم تِندیِ هِمراه رِفتار هاکانِم، اون اِقتداری که خِداوند نا خِراب هاکاردِنِ وِسه، بلکه بنا هاکاردِنِ وِسه مِ ره هِدا. سرآخِر، ای بِرارون، خِشال بوئین. شِمه فکر این بوئه که اَی دِواره جان بَیرین و هَمدییه ره تَسِلّی هادین، هَمدییه هِمراه هم نَظِر بوئین؛ صِلح و سِلامتیِ دِله زندگی هاکانین؛ که خِدائه مِحَبَّت و صِلح و سِلامتی شِمه هِمراه موندِنه. هَمدییه ره مقدّسِ خاشِ هِمراه سِلام هاکانین. تِمومِ مقدّسین، شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. خداوند عیسی مَسیحِ فِیض، خِدائه مِحَبَّت و روح‌القُدُسِ رفاقت شِمه هِمراه دَووه. پولُسِ طَرِف جِم، رَسولی که وه رِسالت نا آدِمونِ جِم و نا آدِمِ طریق، بلکه عیسی مَسیح و خِدائه پییِرِ جِم هَسه، که وه ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده، و همین طی تِمومِ برارونی که مِ هِمراه دَرِنه، غَلاطیهِ کلیسا ها ره: فِیض و صِلح و سِلامتی اَمه پییِر، خِدا و خِداوندْ عیسی مَسیحِ طَرِف جِم شِمه وِسه بِّیه که شه جانِ اَمه گِناهونِ وِسه هِدا تا اَمه پییِر و خِدائه ارادهِ هِمراه، این شرِّ دورانِ جِم آزاد هاکانه. وه ره تا اَبد جِلال بوئه. آمین. بِهت هاکاردِمه که شِما اَنده زود اونی که شِما ره مَسیحِ فیضِ هِمراه، دعوِت هاکارده ره وِل هاکاردینی و شه دیم یِتا دییه اِنجیلِ سَمت بَردِگاردِنینی. البته که یِتا دییه اِنجیل دَنییه، ولی کِسایی دَرِنه که شِما ره پریشون کاندِنه و خوانِنه مَسیحِ انجیلِ دَسکاری هاکانِن. ولی اگه حَتّی اِما یا یِتا فرشته آسمونِ جِم، به جز این انجیل که اِما شِما ره اِعلام هاکاردیمی ره موعظه هاکانه، لعنِت بَووه! هَمون طی که قبلتر بااوتیمی، اِسا اَی هم گامبه: اگه کِسی یِتا اِنجیل به جِز اونچی که قبول هاکاردینی ره شِما ره موعظه هاکانه، لعنِت بَووه! اِسا یعنی مِن مَردِمِ تأییدِ دِمبال دَرِمبه یا خِدائه تأییدِ دِمبال؟ یا تَقِلّا کامبه مَردِمِ راضی هاکانِم؟ اگه هَمتی مَردِمِ راضی هاکاردِنه دِمبال دَیمه، مَسیحِ نوکِر نَبیمه. ای بِرارون، خوامبه بَدونین اِنجیلی که مِن اونِ اِعلام هاکاردِمه، آدِمِ اِنجیل نَییه، چوون که مِن اونِ هیچ آدِمی جِم نَییتِمه، و هیچ کی هم اونِ مِ ره یاد نِدا؛ بلکه عیسی مَسیح اونِ مِ وِسه دیار هاکارده. چوون که شِما مِ قدیمی زندگیِ تعریفِ اون مووقه که یهودی بیمه بِشنُسینی، که چی طی خِدائه کلیسا ره آزار اذیّت کاردِمه و تَقِلّا کاردِمه اونِ نابود هاکانِم. و یهودیگریِ دِله، خَله شه سَر و هَمسَرونِ جِم پیش دَکِتِمه، شه قومِ دِله و اَمه اَجدادِ رَسم و رسوم هائه خاطِری خَله غیرت داشتِمه. ولی وَختی اون که مِ ره حَتَّی مِ مارِ اِشکمِ دِله، شه کارِ خاطری وَقف هاکارده بییه و شه فیضِ طریق مِ ره دَعوِت هاکرده، اونِ خِشالی اینِ دِله بییه که شه ریکا ره مِ دِله ظاهر هاکانه تا اونِ غیریهودیونِ میون اِعلام هاکانِم، اون مووقه، جِسم و خونِ هِمراه مَشورت نَکاردِمه، و اورشَلیمِ دِله هم اونایی که قبلتر از مِن رسول بینهِ پَلی هم نَشیمه؛ بلکه عَربستان بوردِمه و اَی هم دمشق بَردَگِردِسِمه. بعد از سه سال اورشَلیم بوردِمه تا کیفا ره بَوینِم، و پونزده روز وه پَلی بَمونِسِمه. ولی بَقیهِ رسولونِ جِم به‌جِز یَعقوب، خِداوند عیسیِ بِرار، دییه هیچ کَسِ نَدیمه. خِدائه حِضور، شِما ره اِطمینان دِمبه که اونچی نِویسِمبه دِراغ نییه. بعد از اون، سوریه و کیلیکیهِ مَنطقه بوردِمه. یَهودیهِ کلیساها که مَسیحِ دِله دَرِنه، هَمتی مِ قیافه ره نِشناسینه. وِشون فِقَط بِشنُسه بینه که گاتِنه، «اون مَردی که قبلتر اِما ره آزار اَذیَّت کارده، اِسا هَمون ایمونی ره موعظه کانده که قبلاً تَقِّلا کارده اونِ نابود هاکانه.» و وِشون مِ خاطِری خِدا ره جِلال دانه. بَعدِ چهارده سال، اَت کَش دییه بَرنابائه هِمراه اورشَلیم بوردِمه و تیتوسِ هم شه هِمراه بَوِردِمه. مِن یِتا مکاشِفهِ خاطری بییه که بوردِمه. و اِنجیلی که غیریَهودیونِ دِله موعظه کارده بیمه ره وِشونِ وِسه توضیح دامه؛ البته خلوتِ دِله، و فِقط وِشونی که مِ نَظِر با نفوذ بینه ره بااوتِمه، چوون نگرون بیمه که نَکِنه بی خودی دوو بَییته بوئِم. ولی حَتّی تیتوس که مِ هِمراه دَییه، با اینکه یونانی بییه، وه ره مَجبور نَکاردِنه که خَتنه بَووه. این، نگرونی اون دِراغی برارونِ خاطِری بییه، که بِن بِنکی اَمه جَمع دِله بیَمونه، تا اون آزادی ای که مَسیحْ عیسیِ دِله دارمی ره جاسوسی هاکانِن و ِاِما ره بَردگیِ وِسه بَیرِن. ولی اِما یه لَحظه هم وِشونِ تَسلیم نَیمی تا اِنجیلِ حَییقت شِمه وِسه کاملاً مَحفوظ بَمونه. ولی اونایی که به نَظِر با نفوذ اِنِنه- هر کی بوئه مِ وِسه فرقی نَکانده، چوون که خِدا بیخودی هیچ کسِ جِم طَرِفداری نَکانده- وِشون هیچی مِ ره اضافه نَکاردِنه بلکه برعکس، وِشون بِفَهمِسِنه که اِنجیلِ خَوِرِ خِشِ اِعلام هاکاردِن غیریَهودیونِ وِسه مِ ره بِسپارِسه بَییه، هَمون‌ طی که انجیلِ خَوِرِ خِش اِعلام هاکاردِن، یَهودیونِ وِسه، پِطرُسِ بِسپارِسه بَییه. چوون وه که پِطرُسِ طَریق کار هاکارده که غیر یَهودیونِ رَسول بوئه، مِ دِله هم کار هاکارده که غیرِ یَهودیونِ رسول بوئِم. وَختی که یَعقوب و کیفا و یوحنا که به نظر اییَمو کلیسائه سِتون بینه، اون فیضی که مِ نَصیب بَییه بییه ره بَدینه، مِن و بَرنابائه هِمراه دَس رفاقت هِدانه تا اِما غیریَهودیونِ پَلی بوریم و وِشون یَهودیون پَلی بورِن. وِشون فِقط اَمه جِم بَخواسِنه که فَقیرونِ ‌فکر بوئیم، هَمون کاری که مِن شه هم وه مِشتاق بیمه. ولی وَختی که کیفا اَنطاکیه بییَمو، وه روب رو اِیست هاکاردِمه، چوون وه حَق بییه. چوون قبل از اون که اونایی که یَعقوب، راهی هاکارده بییه، بِیِّن، غیریَهودیونِ هِمراه همسِفره بَییه بییه، ولی وَختی وِشون بییَمونه، یَهودیونِ تَرسِ جِم شه ره کنار بَکِشیه و سیوا هاکارده. دییه یَهودیون هم این دِروییِ دِله، وه هِمراه هَمدَس بَینه، جوری که حَتّی بَرنابا هم وِشونِ دِرویی خاطِری از راه به دَر بَییه. ولی هَمون طی که مِن بَدیمه وِشون اِنجیلِ حَییقَتِ راستیِ دِله قدم نَیرِنه، همهِ پَلی کیفا ره بااوتِمه: «اگه تِ که یَهودی هَسی، غیریَهودیونِ واری زندگی کاندی نا یَهودیونِ واری، چی طیِ که غیریَهودیونِ مجبور کاندی که یَهودیونِ واری رِفتار هاکانِن؟» اِما یَهودی‌زادومی و «گِناهکارِ غیریَهودی» نیمی اِما دومبی که هیچ کی شَریعتِ اَعمالِ هِمراه، صالح بِشمارِسه نَبونه بلکه عیسی مَسیحِ ایمونِ طریق صالح بِشمارِسه بونه. پَس اِما هم مَسیحْ عیسی ره ایمون بیاردیمی تا مَسیحِ ایمونِ هِمراه صالح بِشمارِسه بَوویم و نا شَریعتِ اَعمالِ هِمراه، چوون هیچ آدِمی شَریعتِ اَعمالِ هِمراه صالح بِشمارِسه نَوونه. ولی اگه اینِ دِمبال دَوویم که مَسیحِ دِله صالح بِشمارِسه بَوویم، معلوم بَووه که گِناهکاریمی، یعنی مَسیح، گِناهِ نوکرِ، اَصلاً! چوون اگه اونچی که شه له هِدامه ره اَت کَش دییه بَسازِم، نِشون دِمبه که خِطاکارِمه چوون مِن شَریعتِ طریق، نسبت به شَریعَت بَمِردِمه تا نسبت به خِدا زندگی هاکانِم. مِن مَسیحِ هِمراه صَلیبِ سَر مصلوب بَیمه، و این دییه مِن نیمه که زندگی کامبه، بلکه مَسیحِ که مِ دِله زندگی کانده؛ و این زندگی که الان جِسمِ دِله دَره کامبه؛ خِدائه ریکائه ایمونِ هِمرائه که مِ ره دوس داشته و شه جانِ مِ خاطِری هِدا. مِن خِدائه فِیضِ باطل نَکامبه، چوون اگه صالحی، شَریعتِ راه جِم به‌دَس اییَمو، پَس مَسیح بیخودی بَمِرده. ای نادونِ غَلاطیون، کی شِما ره جادو هاکارده؟ عیسی مَسیحِ بَمِردِن اَنده آشکار شِما ره بااوته بَییه که اِنگاری وه شِمه چِشِ پَلی، مَصلوب بَییه. فِقط خوامبه اینِ شِمه جِم بَدونِم: شَریعتِ اَعمالِ هِمراه خِدائه روحِ بَییتینی یا ایمون به اونچی که بِشنُسِنیِ هِمراه؟ شِما اَنده نادونِنی؟ که روحِ هِمراه شِروع هاکاردینی و اِسا خوانِنی جِسمِ هِمراه کامل بَووین؟ مگه تِمومِ اون عِذاب ها ره، بیخودی تِحَمُّل هاکاردینی؟ مگه اینکه راس راسی بیخودی زَحمِت بَکِشی بوئین! اونی که خِدائه روحِ شِما ره دِنه و شِمه میون معجزات کانده این کارِ شَریعتِ اَعمالِ هِمراه کانده، یا ایمون به اونچی که بِشنُسِنیِ هِمراه؟ هَمون طی که اِبراهیم «خِدا ره ایمون بیارده و این، وه وِسه صالحی بِشمارِسه بَییه.» پَس ویندِنی اونایی که ایمون دارنِنه، ابراهیمِ وچونِنه. و مِقدَّسِ نوشته ها، قبلتر بَدیئه که خِدا غیر یَهودیونِ ایمونِ خاطری صالح اِشمارِنه، اینِ وِسه، اون خَوِرِ خِشِ ابراهیمِ اِعلام هاکارده و بااوته «تِموم قومها تِ طَریقِ جِم بَرکَت گِرنِنه.» پَس اونایی که ایمونِ تِکیه دارنِنه، ابراهیمِ هِمراه، اون مَردِ ایمون، بَرکَت گِرنِنه. چوون تِمومِ اونایی که خوانِنه شَریعتِ اَعمالِ به جا بیارِن، همه لعنِتِ بِن دَرِنه، چوون توراتِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «هر کی تِموم اونچیِ که شَریعتِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه ره پایند نَبوئه و اونا ره به جا نیاره. لعنت بَووه» اِسا، معلومِ که هیچ کس شَریعتِ خاطِری خِدائه پَلی، صالح بِشمارِسه نَوونه، چوون «صالح آدِم، ایمونِ هِمراه زندگی کانده.» ولی شَریعَت، ایمونِ جِم نییه، بلکه «کِسی که اونا ره به جا یارنه، اونائه دِله زندگی کانده.» اَمه عَوِض، مَسیح لَعنِت بَییه و این‌طی اِما ره شَریعتِ لعنتِ بِن آزاد هاکارده، چوون توراتِ دِله بَنوِشت بَییه که: «هر‌ کی دار بَزو بَووه، مَلعونِ.» وه این طی هاکارده تا ابراهیمِ بَرکَت، مَسیحْ عیسی دِله، غیر یَهودیونِ نَصیب بَووه، و تا اِما اون روح که وَعده هِدا بَییه بییه ره، ایمونِ راهِ جِم بَیریم. ای بِرارون، بییِلین روزمره زندگیِ جِم یِتا مثال بَزِنِم. هیچ‌کَس نَتونده یِتا عَهدِ که آدِمی رسمی هاکارده بوئه ره، باطل هاکانه یا یه چی اونِ اضافه هاکانه. اِسا، اِبراهیم و وه نَسلِ وَعده ها هِدا بَییه. نارنه «و نسلها ره،» جوری که انگاری خَیلیائه خَوِری بوئه، بلکه گانه «تِ نَسلِ» که منظور مَسیحِ. خوامبه اینِ بارِم که: شریعتی که چهارصد و سی سال بعد بییَمو، اون عهدی ره که خِدا قبلتر دَوِسه بییه ره باطِل نَکانده، جوری که وَعده هیچ بَووه. چوون اگه اِرث شَریعتِ جِم بوئه، دییه وَعدهِ جِم نییه؛ ولی خِدا اونِ وَعدهِ راهِ جِم ابراهیمِ هِدا. پَس مَنظور شَریعتِ جِم چی بییه؟ شَریعَت، تقصیراتِ خاطِری زیاد بَییه، اون هم فِقط تا مووقه ای که اون «نَسل» که وَعده اشاره کارده، بِیّه. شَریعَت فرشته هائه طریق و یِتا واسطه‌ گرِ دَسِ طریق، برقِرار بَییه. اِسا هیچ واسطه‌گری فِقَط یه طَرِفِ نماینده نییه، ولی خِدا یِتائه. پَس مَگه شَریعَت خِدائه وَعده‌هائه ضدِّ؟ اَصلاً! چوون اگه شریعتی هِدا بَییه بییه، که تونِسه زندگی هاده، پَس راس راسی صالحی هم شَریعتِ راهِ جِم به دَس اییَمو. ولی مِقدَّسِ نوشته ها اِعلام هاکارده که همه گِناهِ دِله اسیرِنه، تا اون وَعده که عیسی مَسیحِ ایمونِ راهِ جِم هَسه، کِسایی که ایمون بیاردِنه ره هِدا بَووه. اِما، قبل از ایمونِ بییَموئِن، شَریعتِ تسلّطِ بِن اَسیر بیمی و تا ایمونِ ظاهر بَیّن، زِندونِ دِله اِما ره داشتِنه. پَس تا مووقه ای که مَسیح بِیّه، شَریعت اَمه سرپرس بَییه و ایمونِ هِمراه صالح بِشمارِسه بَیمی. ولی اِسا که ایمون بَییَمو، دییه اون سرپرسِ دَسِ بِن دَنیمی. چوون مَسیحْ عیسیِ دِله، شِما همه، ایمونِ خاطِری، خِدائه ریکائونِنی. چوون که شِما همه که مَسیحِ دِله تَعمید بَییتینی، مَسیحِ شه تَن دَکاردینی. دییه نا یَهودی مَعنی دارنه نا یونانی، نا نوکِر نا آزاد، نا مَردی نا زِنا، چوون شِما همه مَسیحْ عیسی دِله یِتا هَسینی. و اگه شِما مَسیحِ وِسه هَسِنی، پَس ابراهیمِ نسلِنی و طبقِ وَعده، وارثون هم هَسینی. اَره مِ گَب اینِ: تا مووقه ای که وارث وچه ئه، هر چَن همه چیِ صاحاب بوئه، نوکِرِ هِمراه فَرقی نِدارنه. و تا مووقه ای که وه پییِر تَعیین هاکارده، سرپرسون و وَکیل وصیونِ دَسِ بِن دَره. اَمه خَوِری هم همین‌طیِ: تا مووقه ای که وچه بیمی، این دِنیائه قانونائه نوکِر بیمی. ولی مووقه ای که اون تعیین بَییه وَخت کاملاً بَرسه، خِدا شه ریکا ره بَفرِسیه که یِتا زِنائه جِم بِزا بَییه و شَریعتِ بِن دِنیا بییَمو، تا اونایی که شَریعتِ بِن دَیینه ره آزاد هاکانه، و این طی اِما ریکائونِ مَقامِ دِله، فَرزند خوندگیِ حَق، اَمه نَصیب بَووه. پَس چوون که شِما وچونِنی، خِدا شه ریکائه روحِ اَمه دلهائه دِله بییِشته که داد زَنده «اَبّا، اِی پییِر.» پَس تِ دییه نوکِر نیئی، بلکه ریکائی؛ و اگه ریکائی، خِدا تِ ره وارث هاکارده. قبلتر، مووقه ای که خِدا ره نِشناسی بینی، یه چیائه نوکِر بینی که حَییقَتِاً خِدایون نینه. ولی اَلان خِدا ره اِشناسِنِنی، یا بِهتَرِ بارِم، خِدا شِما ره اِشناسِنه، چی طیِ که اَت کَش دییه، این دِنیائه سِست و بی ارزشِ قانونائه سَمت بَرگِردِنِنی؟ خوانِنی اَت کَش دییه اونا ره نوکِری هاکانین؟ روزا و ماهها و فصلها و سالها ره دارنِنی! تَرسِمبه زَحمِتی که شِمه وِسه بَکِشیمه، بیخودی بوئه. ای بِرارون، شِمه جِم خواهش کامبه که مِ واری بَووین، چوون مِنِم شِمه واری بَیمه. شِما مِ حَقِ هیچ بَدی ای نَکاردینی. هَمون طی که دوندِنی، اون مریضیِ خاطِری که مِ تَنِ دِله دَییه، اَوِّل اِنجیلِ پِیغومِ شِما ره موعظه هاکاردِمه. و هَر چَن مِ وضع و اوضاع شِمه وِسه یِتا آزمود بییه، مِ ره بی حِرمت و کِچیک نَکاردینی. بلکه مِ ره خِدائه فِرشتهِ واری قبول هاکاردینی‌، اِنگار که مَسیحْ عیسی ره قبول کاندینی. پَس شِمه ذوق و شوق چی بَییه؟ چوون تومبه شِهادِت هادِم که اگه تونِسینی، حَتّی شه چِشا ره هم بیرون یاردینی و مِ ره دانی. مگه اِسا چوون که حَییقَتِ شِما ره گامبه، شِمه دِشمِن بَیمه؟ اونایی که شِمه وِسه غیرت دارنِنه، ولی نا خوارِ نیّتِ هِمراه. وِشون خوانِنه شِما ره سیوا هاکانِن تا وِشونِ وِسه غیرت دارین. خوارِ که غیرت دارین، به‌شرطی که خوارِ نیّتِ هِمراه بوئه و هَمش دَووه، نا فِقَط مووقه ای که مِن شِمه هِمراه دَرِمبه. مِ عزیزِ وَچون، که اَی هم شِمه وِسه بِزائنِ دَردِ دارمه تا اون مووقه که مَسیح شِمه دِله شکل بَیره، کاشکی اَلان شِمه پَلی دَیمه تا یه جور دییه گَب بَزِنِم، چوون شِمه خَوِری مات و مبهوتِمه. شِما که خوانِنی شَریعَتِ بِن دَووین، مِ ره بارین، مگه اونچی که شَریعَت گانه ره گوش نَدِنِنی؟ چوون توراتِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه که اِبراهیم دِتا ریکا داشته، یِتا کُلفِتِ جِم و یِتا دییه آزادِ زِنائه جِم. ولی کُلفِتِ ریکا طبقِ جِسم دِنیا بییَمو؛ با اینکه آزادِ زِنائه ریکائه دِنیا بییَموئِن، طِبق وَعده بییه. اینِ بونه یِتا مَثِلِ واری بااوتِن. این دِتا زِنا، دِتا عَهدِنه. یِتا سینائه کوهِ جِم هَسه، که وچونی، نوکریِ وِسه دِنیا یارنه: وه هاجرِ. اِسا هاجر سینائه کوهِ، عربِ دیارِ دِله، اورشَلیمِ شَهرِ هِمراه که اَلان دره برابری کانده، چوون شه وَچونِ هِمراه، نوکریِ دِله دَره. ولی بالا اورشَلیم، آزاد هَسه، که اِما همه ئه مارِ. چوون که اِشعیائه پِیغمبِرِ کِتابِ دِله بَنوِشته بَییه: « ای نازا که نِزائی، خِشالی هاکان؛ ای که بِزائنِ دَردِ نِکِشی ای، خِشالی هاکان و داد بَزِن؛ چوون بی کَسِ زِنائه وَچون شی دارِ زِنائه وَچونِ جِم ویشتَر بونِنه.» ولی شِما ای بِرارون، اِسحاقِ واری، وَعدهِ وچونِنی‌. ولی هَمون طی که اون مووقه، ریکایی که طبقِ جسم دِنیا بییَمو بییه، کِسی که طبقِ خِدائه روح دِنیا بییَمو ره، آزار اَذیّت کارده. اَلانِم این طیِ. ولی تورات چی گانه؟ «کُلفِت و وه ریکا ره بیرون هاکان، چوون کُلفِتِ ریکا، آزادِ زِنائه ریکائه واری اِرث نَوِرنه.» پَس ای بِرارون، اِما کُلفِتِ وَچون نیمی، بلکه آزادِ زِنائه جِم هَسیمی. آزادیِ وِسه بییه که مَسیح اِما ره آزاد هاکارده تا آزاد بوئیم. پَس قایم هِرِسین و اَت کَش دییه نوکریِ یوغِ شه گَردِن نییِلین. هارِشین! مِن، پولُس، شِما ره گامبه که اگه خَتنه بَووین، مَسیح شِمه وِسه هیچ منفعتی نِدارنه. و مِن اَت کَش دییه شِهادت دِمبه که هر کی که خَتنه بَووه وِنه تِموم شَریعتِ داره. شِما مَسیحِ جِم سیوا بَینی، شِمایی که شَریعتِ طَریقِ جِم خوانِنی صالح بِشمارِسه بَووین، شِما فیضِ جِم دور بَینی. چوون اِما خِدائه روحِ طَریقِ جِم ایمونِ هِمراه، اون صالحیِ چِش به راهِمی که اَمه امیدِ. چوون مَسیحْ عیسیِ دِله نا خَتنه بَیّن مهمِّ نا ختنه‌ نَیِّن، بلکه مهم ایمونیِ که مِحبَّتِ طَریقِ جِم کار کانده. خوار دوو گِتینی. کی شِمه دَمِ بَییته تا حَییقَتِ جِم اِطاعت نَکِنین؟ این که شِما این‌طی قانع بَینی، اونی که شِما ره دَعوِت هاکارده جِم، نییه. «یه ذِره خمیرمایه، تِمومِ خمیرِ وَر‌ یارنه.» مِن خِداوندِ دِله شِمه جِم مطمئِنِمه که شِما یِتا دییه نَظِری ره قبول نَکاندینی، و اونی که شِما ره پریشون کانده، هر کی بوئه، شه سِزا ره وینده. ولی ِای بِرارون، اَگه هَمتی مِن خَتنه هاکاردِنِ موعظه کاردِمه، دییه چه آزار اذیّت ویندِسِمه؟ پَس اگه این طی کاردِمه، دییه صلیبِ پیغوم، هیچ کسِ بَرنَخُرده. کاش اونایی که شِما ره پریشون کاندِنه، شه ره اَخته کاردِنه! چوون که اِی بِرارون، شِما آزادیِ وِسه دَعوِت بَینی، فِقَط شه آزادی ره یِتا فرصتِ واری جِسمِ وِسه استفاده نَکِنین، بلکه مِحبّتِ هِمراه، هَمدییه ره خِدمِت هاکانین. چوون تِمومِ شَریعَت، یِتا حِکمِ دِله خِلاصه بونه که «شه هَمساده ره شه واری دوس دار.» ولی اگه هَمدییه ره گاز بَیرین و بِبَلعین، مِواظب بوئین که هَمدییه دَسِ هِمراه از بین نَشوئین. ولی مِن گامبه خِدائه روحِ هِمراه رِفتار هاکانین که جِسمِ خواسه ها ره به‌جا نیارنِنی. چوون جِسمِ خواسه ها خِدائه روحِ ضِدِّ و خِدائه روحِ خواسه ها جِسمِ ضدِّ؛ چوون این دِتا هَمدییهِ ضِدِّنه، جوری که دییه نَتوندِنی هر چی که خوانِنی ره به‌جا بیارین. ولی اگه خِدائه روحِ هِمراه هِدایت بَووین، شِما دییه شَریعتِ بِن دَنینی. اِسا جِسمِ اعمال معلومِ: بی عفتی، ناپاکی، و هَرزگی؛ بِت‌پرسی و جادوگری؛ دِشمِنی، جَنگ و دَعوا، حَسودی، غیظ، زیاده خواهی، تفرقه، دَسه دَسه هاکاردِن، حَسودی؛ مَستی، عیاشی و یه چیایی اینائه واری. شِما ره هِشدار دِمبه هَمون طی که قبلتر شِما ره هِشدار هِدامه، کِسایی که این طی کارا ره کاندِنه خِدائه پادشاهی ره اِرث نَوِرنِنه. ولی خِدائه روحِ ثَمره، مِحَبَّت، خِشالی، صِلح و سِلامتی، صَبر، مِهرَوونی، خواری، وِفاداری، ملایمت و شه دَمِ بَییتِن. هیچ شریعتی اینائه ضِد نییه. اونایی که مَسیحْ عیسیِ وِسه هَسِنه، جِسمِ وه هِوا و هوسها و خواسه هائه هِمراه صَلیبِ سَر بَکِشینه. اگه خِدائه روحِ هِمراه زندگی کامبی، خِدائه روحِ هِمراه هم رِفتار هاکانیم. بیخودی مَغرور نَبوئیم تا هَمدییه غیظِ بالا بیاریم و هَمدییه ره حَسودی نَکِنیم. ای بِرارون، اگه یه نَفِر یِتا خِطا هاکانه، شِما که خِدائه روحِ دارنِنی وِنه مِلایمِ روحِ هِمراه وه ره راسِ راهِ سَمت بَردِگاردِنین. با این وجود، تِ حِواس شه ره بوئه که وَسوسهِ دِله نَکِفی. هَمدییهِ بارها ره دوش بَکِشین که این طی مَسیحِ شَریعتِ به‌جا یارنِنی. چوون اگه یه نَفِر شه ره یه چی حِساب هاکانه که نییه، شه ره گول زَنده. ولی هر کی وِنه شه کارِ آزمود هاکانه. اون مووقه وه فَخر هاکاردِنِ دلیل شه وه وِسه هَسه نا وه هَمساده وِسه. چوون هر کی وِنه شه بارِ بَوِره. اونی که خِدائه کِلامِ جِم تَعلیم گِرنه، وِنه تِمومِ خوارِ چیا ره اونِ هِمراه که وه ره تَعلیم دِنه، شَریک بَووه. گول نَخورین: نَوونه خِدا ره مَسخره هاکاردِن. چوون آدِمی هر چی دَکاره، هَمونِ دِرو کانده. چوون کِسی که شه جِسمِ وِسه کارِنه، شه جِسمِ جِم هم فِساد درو کانده؛ ولی کِسی که خِدائه روحِ وِسه کارِنه، اَبدی زندگی ره خِدائه روحِ جِم دِرو کانده. پَس خواری هاکاردِنِ جِم دِلسرد نَوویم، چوون اگه کارِ جِم دَس نَکِشیم، خوارِ فصل مووقه درو کامبی. پَس تا فرصت دارمی، تِمومِ مَردِمِ خواری هاکانیم، مخصوصاً اونایی که مَسیحِ ایمون دارنِنه. هارِشین شه دَسِ هِمراه، چی طی گَتِ حروفِ هِمراه شِمه وِسه نویسِمبه! اونایی که خوانِنه به‌ظاهر شه ره خوار سِراغ هادِن، شِما ره مجبور کاندِنه که خَتنه بَووین، فِقَط اینِ وِسه که مَسیحِ صَلیبِ خاطِری عِذاب نَکِشِن. چوون اونایی که خَتنه بونِنه حَتَّی شه هم شَریعتِ به جا نیارنِنه، بلکه خوانِنه شِما خَتنه بَووین تا شِمه جِسمِ دِله اِفتخار هاکانِن. ولی نَکِنه که مِن هیچ وَخت یه چی ره به جِز، اَمه خِداوند عیسیِ مَسیحِ صَلیبِ اِفتخار هاکانِم، که وه طریق، دِنیا مِ وِسه مَصلوب بَییه و مِن دِنیائه وِسه مصلوب بَیمه. چوون نا خَتنه بَیّن چیزیه و نا خَتنه ‌نَیِّن؛ اونچی مهمِ تازهِ خلقت هَسه. و همه اونایی که این قانونِ هِمراه رِفتار کاندِنه، صِلح و سِلامتی و رَحمِت وِشونِ وِسه و اِسرائیلِ خِدا ره بوئه. بعد از این دییه کِسی مِ ره عِذاب نَده، چوون داغ هایی شه تَنِ دِله دارمه که نِشون دِنه مِن عیسیِ نوکِرِمه. ای بِرارون، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ فِیض، شِمه روحِ هِمراه دَووه! آمین! پولُسِ طَرِف جِم که خِدائه خواسِ هِمراه، مَسیحْ عیسیِ رَسولِ، مِقدَّسینی ره که اَفِسُسِ شَهرِ دِله دَرِنه، اونایی که مَسیحْ عیسیِ دِله وِفادارِنه: فِیض و صِلح و سِلامتی، اَمه پییِر، خِدا و خِداوندْ عیسی مَسیحِ طَرِفِ جِم، شِمه وِسه بِیّه. مِوارک بوئه خِدا و اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ پییِر، که اِما ره مَسیحِ دِله، هر روحانی بَرکَتِ هِمراه آسِمونی جاهائه دِله بَرکَت هِدا. چوون قبل از اینکه دِنیا خَلق بَووه، اِما ره مَسیحِ دِله اِنتخاب هاکارده تا وه حِضور مِقَدَّس و بی‌عیب بوئیم. و مِحَبَّتِ دِله، وه، طبقِ شه خواسه و اِراده، اِما ره قبلتر شه فرزند خوندگیِ وِسه تَعیین هاکارده، تا عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم خِدائه ریکائون بَوویم؛ تا وه پِر جِلالِ فِیض حَمد و ثِناء بَووه، هَمون فیضی که شه عزیزِ دِله اِما ره بَرکَت هِدا. اِما مَسیحِ دِله، وه خونِ طریق، آزادی دارمی، که این هَمون خَطاهائه بَخشِشِ، که اونِ، شه بی حدّ و حِسابِ فیضِ اِندا، هر حِکمتِ دِله و هر کاملِ فَهمِ دِله، فَت و فِراوون اِما ره هِدا. وه شه ارادهِ رازِ اِما ره بِشناسِندیه. طِبق شه خواسه که مَسیحِ دِله ظاهر هاکارده خِدائه نَخشه این بییه تا هَمون طی که وه وَخت بَرِسه، همه چی ره چه آسمونِ دِله و چه زِمینِ سَر، هَمدییه هِمراه مَسیحِ دِله جَمع هاکانه. اِما وه دِله وارثون بَیمی، چوون طِبق وه خواسه که همه چی ره طِبق شه اِراده اِنجام دِنه، قبلتر اِنتخاب بَییه بیمی. تا اِما که اَوِّلین کِسایی بیمی که مَسیح ره امید داشتیمی، وه جِلالِ حَمد و ثِناء هاکانیم. شِما هم وه دِله، اون مووقه که حییقَتِ کِلام، که هَمون شِمه نِجاتِ اِنجیل هَسه ره بِشنُسینی و اونِ ایمون بیاردینی، روح‌القدسِ موعودِ هِمراه مُهر بَینی، که اَمه اِرثِ بیعانه هَسه، تا اون مووقه که اونِ کامِلاً به دَس بیاریم، تا خِدائه جِلال، حَمد و ثِناء بَووه. اینِ وِسه، هَمون طی که مِنِم شِمه ایمونِ تَعریفِ، عیسیِ خِداوندِ و شِمه مِحبَّتِ، تِمومِ مِقدَّسینِ بِشنُسِمه، شِمه شِکر هاکاردِنِ جِم دَس نَکِشیمه، شِما ره هَمش شه دعاهائه دِله یاد یارمه تا اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ خِدا، اون پِرجلالِ پییِر، حِکمت و مکاشفهِ روحِ شِما ره هاده تا وه ره بِشناسین، تا شِمه دِلِ چش رووشن بَووه، تا اون امیدی که خِدا شِما ره اونِ وِسه دَعوِت هاکارده، بِشناسین و خِدائه اون بی حدّ و حِساب و پِرجلالِ میراثِ، مِقدّسینِ دِله بِفَهمین، و وه بی حدّ و حِسابِ قِوَّتِ جِم، نسبت به اِما که ایمون دارمی، باخَوِر بَووین. اون قِوَّت، خِدائه پِر زورِ قِدرتِ جِم که دَره کار کانده، اِنه. که اونِ مَسیحِ دِله به کار بَییته، اون مووقه که وه ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده و آسِمونی جاها دِله، شه راسِ دَسِ پَلی هِنیشِندیه، هر ریاست و اِقتدار و قِوَّت و فَرمونرواییِ جِم بالاتر، و هر اسمِ جِم بالاتر نا فِقَط این دورهِ دِله بلکه آیندهِ دورانِ دِله هم همین طی. و وه همه چی ره مَسیحِ لینگِ بِن بییِشته، و تَعیین هاکارده که کلیسائه وِسه همه چیِ دِله سَر بوئه، کلیسایی که وه تَن هَسه، و وه پِری همه چی ره همه چیِ دِله پِر کانده. شِما شه خطاها و گِناهونِ دِله بَمِرده بینی، و یه وَختی اونائه دِله زندگی کاردینی، اون مووقه که این دِنیائه راه هائه دِله و هِوائه رَئیسِ قِدرَت، یعنی اِبلیسِ جِم اِطاعت کاردینی، اون روحِ جِم که اَلان هم نافَرمونِ وَچونِ دِله کار کانده. تِمومِ اِما هم یه وَختی وِشونِ میون شه جِسمِ هِوا و هوسِ دِله زندگی کاردیمی، و شه جِسم خواسه ها و فکرا ره به جا یاردیمی؛ و بَقیه آدِمونِ واری، طِبق شه ذات، خِدائه غَضِب وِسه مَحکوم بَیمی. ولی خِدائه رحم که بی حدّ و حِسابِ، شه گَتِ مِحَبَّتِ خاطِری اِما ره دوس داشته، حَتّی اون مووقه که شه خطاهائه دِله بَمِرده بیمی، اِما ره مَسیحِ هِمراه زنده هاکارده - شِما، فیضِ راهِ جِم نِجات بَییتِنی؛ و خِدا اِما ره مَسیحِ هِمراه زنده هاکارده و آسِمونی جاهائه دِله مَسیحْ عیسیِ هِمراه هِنیشِندیه، تا اون زمون هائه دِله که خوانه بِیّه، وه شه بی حدّ و حِسابِ فیضِ، شه مِهروونیِ طریق نسبت به اِما، مَسیحْ عیسیِ دِله، سِراغ هاده. چوون فیضِ هِمراه و ایمونِ طَریق نِجات بَییتِنی. و این شِمه جِم نییه؛ بلکه خِدائه هَدیه هَسه، و این کارائه نتیجه نییه، تا هیچ‌کس شه ره اِفتخار نَکِنه. چوون اِما خِدائه دَسِ کاریمی، و مَسیحْ عیسیِ دِله خَلق بَیمی تا خوارِ کارا هاکانیم، اون کارایی که خِدا قبلتر آماده هاکارده تا اونائه دِله قَدِم بییِلیم. پَس شه یاد بیارین که یه وَختی شِما غیریهودیونِ ’خَتنه نَییه‘ گاتِنی و شه ره’خَتنه بَییه‘ دونِسِنی- اِسا اون که، وِشونِ خَتنه، یِتا جسمانی کارِ که آدِمِ دَس اِنجام بَییه - و شه یاد بیارین که اون مووقه مَسیحِ جِم سیوا بینی و اِسرائیلِ قومِ جِم حِساب نییَمونی و نسبت به وعدهِ عهدها، غریب بینی، و نا‌امید و بی‌خِدا این دِنیائه دِله زندگی کاردینی. ولی اِسا مَسیحْ عیسیِ دِله، شِما که یه وَختی دور بینی، مَسیحِ خونِ طَریق نزیک بَینی. چوون مَسیح شه اَمه صِلح و سِلامتیِ، وه که اِما هر دِتا ره یعنی یَهود و غیرِیَهودِ یِتا هاکارده، و شه جِسمِ دِله سیواییِ دیفارِ که دِشمِنیِ باعث بییه ره له هِدا رَسم و رسومی که شَریعتِ اَحکامِ دِله دَییه ره باطل هاکارده، تا شه دِله اون دِتائه عَوِض یِتا تازهِ آدِم به وجود بیاره، تا صِلح و سِلامتی برقرار هاکانه و هر دِتا ره یِتا تَنِ دِله، خِدائه هِمراه آشتی هاده، و شه صلیبِ طَریقِ جِم که وه سَر، دِشمِنی ره بَکوشته. وه بییَمو و صِلحِ و سِلامتیِ خَوِرِ خِشِ شِما ره که دور بینی و اونایی که نزیک بینه ره، اِعلام هاکارده، چوون وه طریق، اِما دِتا، یِتا روحِ دِله، آسِمونی پییِرِ دَسرسی دارمی. پَس دییه شِما غَریبه و اَجنبی نینی، بلکه مِقَدَّسینِ هِمراه هَموَطِن و خِدائه خانوادهِ اَعضائه جِم هَسینی؛ شِما اون عمارتِ سَر که رَسولون و پِیغَمبِرون وه پِی بینه، بَنا بَینی، که مَسیحْ عیسی شه اون بنائه اصلی سَنگِ. مَسیحِ دِله، تِمومِ این بناها هَمدییهِ کَش وَصل بونه و یِتا مِقدَّسِ معبِد خِداوندِ دِله برپا بونه. و شِما هم هَمدییه هِمراه مَسیحِ دِله بنا بونِنی تا یِتا سِره بَووین که خِدا شه روحِ طَریق، وه دِله موندِنه. اینِ وِسه مِن، پولُس، که شِما غیرِیَهودیونِ خاطِری، مَسیحْ عیسیِ زندونیمه - و بی شک شِما این جَریانِ خَوِری بِشنُسینی که خِدائه فیضِ نِظارت شِمه خِدمِت وِسه مِ ره هِدا بَییه. که چی طی اون رازِ مکاشفهِ هِمراه، مِ ره مَعلوم بَییه، هَمون طی که خِلاصه شِمه وِسه بَنوِشتِمه، وَختی که اونِ بَخونین توندِنی پِی بَوِرین که مِن چی طی مَسیحِ رازِ بِفَهمِسِمه، اون رازی که قدیمِ نسلهائه دِله، آدِمونِ ریکائونِ وِسه دیار نَییه بییه، اون طی که اَلان روحِ القدُسِ طریق، وه مِقدَّسِ رَسولون و پِیغَمبِرونِ وِسه دیار بَییه. اون راز اینِ که غیرِیَهودیونم مَسیحْ عیسیِ دِله، اِنجیلِ طریق هم اِرثِنه و هَمون تَنِ اعضانه و خِدائه وعدهِ دِله شریکِنه. مِن طِبقِ خِدائه فیضِ هَدیه، این اِنجیلِ خادم بَیمه که وه قِدرَتِ عملِ طَریق مِ ره هِدا بَییه. هر چَن که مِن تِمومِ مِقَدَّسینِ میون همهِ جِم کَمتَرینِمه، این فِیض مِ ره هِدا بَییه تا مَسیحِ بی حدّ و حِسابِ گَنج ها ره غیرِیَهودیونِ اِعلام هاکانِم، و همه ره سِراغ هادِم که خِدائه نخشه چی طی اِنجام بونه. خِدا که همه چی ره خَلق هاکارده، شه این رازِ از قدیم جا هِدا داشته. تا کلیسائه طَریقِ جِم، خِدائه جورواجورِ حِکمَت، رئیسها و قِدرت ها، آسِمونی جاهائه دِله دیار بَووه، این هَمون هدفی بییه که خدا از اَزل داشته، که خِدا اونِ، اَمه خِداوند مَسیحْ عیسی دِله اِنجام هِدا. اِما مَسیحِ دِله و اون ایمونِ طریق که وه ره دارمی، تومبی جِرأت و اطمینانِ هِمراه خِدا ره نَزدیک بَوویم. پَس شِمه جِم خواهش کامبه اون رنجهایی خاطِری که دَره شِمه وِسه کَشِمبه، دلسَرد نَووین، چوون اونا شِمه اِفتخارِ باعثِ. اینِ وِسه مِن آسِمونی پییِرِ روب رو زانو زَمبه که هر خانِواده آسمونِ دِله و زِمینِ سَر، وه جِم اِسم گِرنه، که طبقِ شه جِلالِ دولتمندی، شِما ره هاده، تا خِدائه روحِ طریق، شه باطنِ دِله، قوی و قِد دار بَووین، تا مَسیح، ایمونِ طریق، شِمه دلهائه دِله بَمونه، و مِحبَّتِ دِله بِنه دَوِندین، پابرجا بَووین، تا قِوَّت دارین که تِمومِ مِقدّسینِ هِمراه، که مَسیحِ مِحَبَّتِ درازا و پهنا و عمق و بِلِندی ره بِفَهمین و مَسیحِ مِحبَّتِ که بشرِ مَعرفتِ جِم بالاترِ ره بِشناسین- تا خِدائه کاملِ پِریِ جِم سَرمشت بَووین. جِلال بوئه اون خِدا ره که تونده اون قِوَّتِ طریق که اَمه دِله کار کانده، خَله ویشتر از اونچی که اِما گَمون هاکانیم یا بِخوائیم، کار هاکانه. کلیسائه دِله و مَسیحْ عیسیِ دِله، تِمومِ نسلهائه دِله، تا اَبد خِدا ره جِلال بوئه! آمین. پَس مِن که خِداوندِ خاطِری زِندونِ دِله دَرِمبه، خواهش کامبه که شِمه رِفتار، اون دعوتی که شِمه جِم بَییه ئه، لایق بوئه. تِمومِ فروتنی و ملایمتِ هِمراه؛ و صبر و مِحَبَّتِ دِله هَمدییه ره تِحمّل هاکانین. تَقِلّا هاکانین تا اون یِتا بَیِّن که خِدائه روحِ جِم هَسه ره صِلح و سِلامتیِ دِله دارین. هَمون طی که یِتا تَن و یِتا روح دَره، خِدا هم اون مووقه که شِما ره دعوِت هاکارده یِتا امید شِما ره هِدا؛ یِتا خِداوند، یِتا ایمون، یِتا تَعمید؛ یِتا خِدا و همهِ پییِر که همهِ جِم بالاترِ، همهِ دِله کار کانده، و همهِ دِله دَره. ولی هر کِدوم از اِما ره مَسیحِ بخششِ اِندا، فِیض هِدا بَییه. هَمون طی که مزمورِ کِتاب گانه: «وَختی که وه عرشِ بَرینِ سَمت بالا بورده یِتا لشکر اسیرونِ شه دِمبال بَوِرده و وه مَردِمِ هَدیه ها هِدا.» و این گَبِ مَعنی که ’وه بالا بورده‘ چیه، به جِز اینِ که، زِمینِ پست ترین جاها هم جِر بییَمو؟ وه که جِر بییَمو، همونیِ که تِمومِ آسمونونِ جِم بالاتر بورده، تا همه چیا ره شه حضورِ هِمراه پِر هاکانه. و وه بییه که رَسولون هِدا، پِیغَمبِرون، مِواشِرون، چَپونون و مَلِّمون هِدا، تا مِقدَّسینِ خدمِتِ کارِ وِسه، آماده هاکانِن، مَسیحِ تَنِ بنائه وِسه، تا وَختی که اِما همه اَمه ایمون یِتا بوئه و اِما همهِ بِشناسیِن خِدائه ریکائه جِم یِتا بوئه تا این طی یِتا کاملِ آدِمِ قَد، گَت بَوویم تا مَسیحِ قامتِ پِریِ اِندا بَرِسیم. پَس دییه کچیکِ وَچونِ واری نَبومبی که موج هائه هِمراه هر طَرِف پرتاب بَوویم و جورواجورِ تعالیم و آدِمونِ دوز و کَلِکِ وا، اون نخشه‌هایی دِله که گمراهیِ وِسه کَشِنِنه، اِما ره این‌ طَرِفِ و اون طَرِف بَوِره. بلکه حَییقَتِ بااوتِنِ هِمراه مِحَبَّتِ دِله، هر‌ لحاظِ جِم اونِ اِندا که سَرِ، یعنی مَسیح، رشد کامبی. وه دِله ئه که تِمومِ تَن هر مَفصلِ هِمراه که اونِ ربط دارنه، چِفت و بَس بونه و چَسبِنه تا هر عضوی دِرِس کار هاکانه، تَن رشد کانده و شه ره مِحَبَّتِ دِله بَنا کانده. اِسا اینِ گامبه و اَی هم خِداوندِ دِله گامبه که دییه شِمه رِفتار نَوِسه، اون مَردِمی واری که خِدا ره نِشناسِنِنه، بوئه که شه بی خودی فکرائه دِله رِفتار کاندِنه. وِشونِ عقل تاریک بَییه، و نادونی ای خاطِری که وِشونِ سَنگ دِلیِ نتیجه ئه، خِدائه زندگیِ جِم دور بَینه. وِشون سنگدل بَینه، و شه ره هَرزگیِ دَس بِسپارِسِنه، جوری که طِمَعِ هِمراه هر ناپاکی ره دَس بَزونه. ولی شِما این طی مَسیحِ یاد نَییتینی، البته اگه گمون هاکانیم که شِما وه خَوِری بِشنُسینی و طِبق اون حَییقت که عیسیِ دِله دَره، تَعلیم بَییتینی. تا شه قَدیمِ زندگیِ روش، یعنی اون قدیمِ آدِم، که گول زَنَکِ خواسه هائه طَریقِ جِم فاسد بییه ره شه تَنِ جِم بیرون بیارین. و روحِ دِله شِمه فکر تازه بَووه، و تازهِ آدِمِ شه تَن دَکُنین، که صالحی و حَییقی قدّوسیتِ دِله، خِدائه واری خَلق بَووه. پَس، دِراغ نَزِنین، و هر کِدوم شه هَمسادهِ هِمراه راستیِ هِمراه گَب بَزِنه، چوون که اِما همه، هَمدییهِ هِمراه یِتا اَعضامی. «عصبانی بَووین، ولی گِناه نَکِنین» و نییِلین شِمه روز تِموم بَووه و شِما هَمتی غیظِ دِله دَووین، و اِبلیسِ فرصت نَدین. دِز دییه دِزی نَکِنه، بلکه زَحمِت بَکِشه، و شه دَسائه هِمراه صداقتِ هِمراه کار هاکانه، تا بَتونه یه چی مِحتاجونِ هَم، هاده. شِمه دِهون بَدِ گَبِ وِسه واز نَووه، بلکه تِمومِ شِمه گَب ها بقیهِ بَنائه وِسه کار هاکانه و اِحتیاجی ره برآورده هاکانه، و اوناییِ که اِشنُنِنه ره فِیض بَرِسونه. و خِدائه قِدّوسِ روحِ که وه هِمراه، آزادیِ روزِ وِسه، مُهر بَینی ره نارِحَت نَکِنین. هر جور تَلی، خَشم، غیظ، داد و بیداد، تِهمَت و هر جور بَدخواهی ره شه جِم دور هاکانین. هَمدییه هِمراه مِهرَوون و دلسوز بوئین و هَمون‌طی که خِدا شِما ره مَسیحِ دِله بِبَخشیه، شِما هم هَمدییه ره بِبَخشین. پَس عزیزِ وَچونِ واری، خِدائه جِم سَرمَخش بَیرین. و مِحَبَّتِ هِمراه رِفتار هاکانین، هَمون طی که مَسیح هم اِما ره مِحَبِّت هاکارده و شه جانِ اَمه وِسه، قِروونی و خِش عطرِ هدیهِ واری خِدا ره پیشکش هاکارده. ولی شِمه میون، بی عفتی یا هرجور ناپاکی یا هِوا و هَوسِ جِم حَتَّی نَوِسه گَبی میون بِیّه، چوون اینا مِقدّسینِ لایق نییه. بَدِ گَب و بیخودِ گَب و رَکیکِ گَب شِمه میون دَنی بوئه که شِمه لایق نییه؛ وِنه اونِ عَوِض، شِکر هاکانین. چوون مطمئِن بوئین که هیچ بی حیا یا ناپاک یا طِمَعکارِ آدِم، که هَمون بِت‌پرس بوئه، خِدا و مَسیحِ پادشاهیِ دِله سَهمی نِدارنه. نییِلین هیچ کی شِما ره مِفتِ گَبِ هِمراه گول بَزِنه، چوون همین چیائه خاطِریِ که خِدائه غیظ وِشونِ سَر که نافرمونی کاندِنه، اِنه. پَس وِشونِ هِمراه شَریک نَووین. چوون شِما یه وَختی تاریکیِ دِله دَئینی، ولی اِسا خِداوندِ دِله نورِنی. پَس نورِ وَچونِ واری رِفتار هاکانین. چوون نورِ ثمره، هر جور خواری، راسی و دِرِسیِ دِله پی دا بونه. تَقِلّا هاکانین بِفَهمین که چی خِداوندِ راضی کانده. تاریکیِ بی فایده کارهائه دِله شَریک نَووین، بلکه اونا ره بَرمِلا هاکانین. چوون حَتّی اونچی که وِشون خلوتِ دِله کاندِنهِ زَوون بیاردِن، شرم آورِ. ولی وَختی که هر چی نورِ هِمراه بَرمِلا بَووه، دیار بونه. چوون هر چی دیار بونه نورِ. اینِ وِسه ئه بااوته بَییه که: «ای تِ ای که خو دِله دَری، بیدار بَواش، مِرده هائه جِم زِنده بَواش، و مَسیح شه نورِ تِ سَر تابِنه.» پَس، خَله مِواظِب بوئین که چی طی رِفتار کاندینی، شِمه رِفتار عاقلِ آدِمونِ واری بوئه نا نادونِ آدِمونِ واری. شه وَختِ قَدرِ بَدونین، چوون این روزا، بَدِ روزائه. پَس نادون نَبوئین، بلکه بِفَهمین که خِداوندِ اِراده چیه. شِرابِ جِم مَست نَووین، که شِما ره بَدِ کارائه سَمت کَشِنه؛ بلکه خِدائه روحِ جِم پِر بَووین. مَزامیر، پرسشی سرودها و آوازهایی هِمراه که خِدا روحِ جِم هَسه هَمدییهِ هِمراه گَب بَزِنین و تِمومِ دلِ جِم خِداوندِ وِسه بَخونین و آهنگ بَسازین. هَمِش خِدائه پییِرِ، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ اسمِ هِمراه، همه چیِ وِسه شِکر هاکانین. مَسیحِ حِرمتِ خاطِری، هَمدییهِ جِم اِطاعت هاکانین. ای زَنها، شه شی هائه جِم اِطاعت هاکانین، هَمون‌طی که خِداوندِ جِم اِطاعت کاندینی. چوون شی، شه زِنائه سَرِ، هَمون طی که مَسیح هَم، شه تَن، یعنی کلیسائه سَرِ و وه شه کلیسائه نجات‌دهنده ئه. پَس هَمون‌طی که کلیسا، مَسیحِ جِم اِطاعت کانده، زَنها هم وِنه هر کارِ دِله شه شی هائه جِم اِطاعت هاکانِن. ای شی ها، شه زنها ره دوس دارین، اون طی که مَسیح هم کلیسا ره دوس داشته و شه جانِ وه وِسه هِدا، تا وه ره خِدائه کِلامِ اوهِ هِمراه پاک هاکانه و این‌طی کلیسا ره تَقدیس هاکانه، تا کِلیسا ره اون شکوهِ هِمراه که دارنه شه پَلی بیاره، بدون هیچ لک و چین و چروک یا هر چیِ دییه تا کلیسا مِقَدَّس و بی‌عیب بوئه. اینِ وِسه، شی ها وِنه شه زَنها ره شه تَنِ واری دوس دارِن. اون که شه زِنا ره دوس دارنه، شه ره دوس دارنه. چوون هیچ کی هیچ وَخت شه تَنِ جِم بیزار نییه، بلکه وه ره غِذا دِنه و وه جِم مِواظبت کانده، هَمون طی که مَسیح، کلیسائه جِم مواظبت کانده. چوون اِما وه تَنِ اَعضامی. «اینِ وِسه مَرد، شه پییِر مارِ جِم سیوا بونه، شه زِنا ره چسبِنه، و اون دِتا یه تَن بونِنه.» این راز، یِتا گَتِ راِز- و اینِ که مِن گامبه مَسیح و کلیسائه خَوِریِ خِلاصه این که، هر کِدوم از شِما هَم وِنه شه زِنا ره شه واری دوس داره، و وِنه زِنائه حِواس دَووه که شه شی ره حِرمت بییِلّه. ای وَچون، خِداوندِ دِله شه پییِرمارِ جِم اِطاعت هاکانین، چوون دِرِسِ کار اینِ. «شه پییِرمارِ اِحترام بییِل»، که این اَوِّلین حکمِ که وعدهِ هِمراهِ: «تا خِشوَخت بَووی و زِمینِ سَر درازِ عمر داری» ای پییِرون، شه وَچونِ غِیظِ بالا نیارین، بلکه وِشونِ خِداوندِ تَعلیم و تربیتِ هِمراه گَت هاکانین. اِی نوکِرون، شه زِمینی اَربابونِ تَرسِ لرزِ هِمراه و جان و دِل هِمراه، اِطاعت هاکانین، هَمون طی که اِنگار مَسیح ره اِطاعت کاندینی. و این هم، نا فِقَط اون مووقه که شِما ره اِشِنِنه، اونایی واری که آدِمیِ راضی هاکاردِنِ دِمبال دَرِنه، بلکه مَسیحِ نوکِرون واری که خِدائه اِراده ره جان و دِلِ هِمراه به‌جا یارنِنه. خوارِ نیِّتِ هِمراه خِدمِت هاکانین، هَمون طی که اِنگاری خِداوندِ خِدمِت کاندینی نا آدِمِ، دوندِنی، هر کی که خوارِ کار هاکانه، اونِ جِوابِ خِداوندِ جِم گِرنه، چه نوکِر بوئه، چه آزاد. اِی اَربابون، شه نوکِرونِ هِمراه همین‌طی رِفتار هاکانین، و وِشونِ خط و نِشون بَکِشییَنِ جِم دَس بَکِشین، چوون دوندِنی، وه که هم وِشونِ اَربابِ و هم شِمه اربابِ، آسمونِ دِله دَره، و وه هیچ کسِ میون فرق نییِلنه. سرآخِر، خِداوندِ دِله، و اون قِوَّتِ دِله، که وه قِدرَتِ جِم اِنه، قَوی بَووین. خِدائه اَسلحه ره کامل دَپوشین تا بَتونین اِبلیسِ حُقّه هائه جلو هِرسین. چوون اَمه جَنگ، جِسم و خونِ هِمراه یعنی آدِمِ هِمراه نییه، بلکه اِما رئیسونِ علیه، قِدرت هائه علیه، و اون تاریکیِ نیروهائه علیه که این دِنیائه سَر حاکِمِنه، و شَریرِ روحانی لشگرهائه علیه،که آسِمونی جاهائه دِله دَرِنه، جَنگِمبی. پَس خِدائه اَسلحه ره کامل دَپوشین، تا شرِّ روزِ دِله بَتونین قایم هِرسین، و بَتونین بعد از اینکه همه چی اِنجام بَییه، پایدار هِرسین. پَس قایم هِرسین، هَمون طی که حَییقَتِ کَمِروَندِ دَوِسِنی و شه صالحیِ زره ره شه تَن دَکاردینی اِنجیلِ صِلح و سِلامتی ره یِتا کوشِ واری دَپوشین، اون طی که اِنگاری اونِ اِعلامِ وِسه آمادِنی. هر وضعِ دِله، ایمونِ سِپَرِ بَیرین، تا بَتونین اونِ هِمراه، اون شَریرِ، تِمومِ تَش دارِ تیرها ره دَکوشین. نِجاتِ کِلاهخودِ شه سَر بییِلین و روحِ شمشیر که هَمون خِدائه کِلامِ ره، ‌شه دَس بَیرین. و هَمش، هر جور دِعا و خواهشِ هِمراه، خِدائه روحِ دِله دِعا هاکانین و هَمینِ وِسه بیدار و هوشیار بوئین و هَمش پایداریِ هِمراه تِمومِ مِقَدَّسینِ وِسه دِعا هاکانین. مِ وِسه هم دِعا هاکانین، تا هَر وَخت شه دِهونِ گَب بَزوئِنِ وِسه واز کامبه، اون کِلامِ قِوَّت مِ ره هِدا بَووه تا اِنجیلِ رازِ، دِل و جِرأتِ هِمراه اِعلام هاکانِم، هَمون اِنجیل که اونِ سَفیرِمه، هر چَن زنجیلِ دِله! دِعا هاکانین که اونِ جِرأتِ هِمراه، اون طی که وه لایقِ، اِعلام هاکانِم. اینِ وِسه که مِ حالِ روزِ جِم خَوِردار بوئین و بَدونین چی کامبه، تیخیکوس، که عزیزِ بِرار و خِداوندِ دِله وِفادارِ خادِمِ، همه چی ره شِما ره گانه. مِن وه ره این منظورِ وِسه شِمه پَلی راهی هاکاردِمه تا اَمه حالِ روزِ جِم خَوِردار بَووین و تا وه، شِما ره دِلگرم هاکانه. خِدائه پییِرِ طَرِف جِم و خِداوند عیسیِ مَسیحِ طَرِفِ جِم، بِرارونِ وِسه صِلح و سِلامتی و با ایمونِ مِحَبَّت بوئه. وه فِیض تِمومِ کِسایی هِمراه که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ، اون مِحبَّتی هِمراه که از بین نَشونه، دوس دارنِنه. پولُس و تیموتائوسِ طَرِف جِم، مَسیحْ عیسیِ نوکرون تِمومِ مِقدَّسینِ وِسه که مَسیحْ عیسیِ دِله فیلیپیِ شَهرِ دِله دَرِنه، ناظِرون و شَماسون: فِیض و صِلح و سِلامتی، اَمه پییِر، خِدا و خِداوندْ عیسی مَسیحِ طَرِفِ جِم، شِمه وِسه بِیّه. هر وَخت که شِما ره شه ‌یاد یارمه، شه خِدا ره شِکر کامبه و تِمومِ شه دِعاهائه دِله، هَمش، شِما همهِ وِسه خِشالیِ هِمراه دِعا کامبه، اون همکاریِ وِسه که مَسیحِ انجیلِ کارِ دِله، اَوِّلین روزِ جِم تا اَمروز، شَریک بینی. و مِن مطمئِنِمه اون که شِمه دِله خوارِ کارِ شِروع هاکارده، اونِ تا مَسیحْ عیسیِ بَردَگِردِسِنِ روز به آخِر رِسِندِنه. مِن این حَقِّ دارمه که شِما همهِ خَوِری این طی حسی دارِم، چوون که مِ دلِ دِله، جا دارنِنی؛ چوون شِما همه مِ هِمراه خِدائه فیضِ دِله شریکِنی، هم مِ زِندون دَکِتِنِ دِله، هم اِنجیل دِفاع هاکاردِنِ جِم و هم اونِ حَییقَتِ ثابت هاکاردِن. چوون خِدا مِ گِواهِ که چی طی، اون احساساتِ هِمراه که مَسیحْ عیسیِ جِم سرچشمه گِرنه، شِما هَمهِ مشتاقِمه. مِ دعا اینِ که شِمه مِحَبَّت ویشتر و ویشتر بَووه و معرفت و فَهمِ کاملِ هِمراه بوئه، تا بَتونین اونچی که بِهترینِ ره قبول هاکانین و مَسیحِ روزِ دِله، پاک و بی‌عیب بوئین صالحیِ ثمراتِ جِم پِر بوئین که عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم، خِدائه جِلال و حَمد و ثناء هاکاردِنِ خَتم بونه. اِی بِرارون، خوامبه بَدونین اونچی که مِ سَر بییَمو، در اَصل اِنجیلِ ترقی باعث بَیّه، اون طی که تِمومِ سلطنتِ کاخِ نگهوونون و همهِ وِسه مَعلوم بَییه که مِن مَسیحِ خاطِری زِندونِ دِله دَرِمبه؛ و مِ زندون دَکِتِنِ باعث بَییه که ویشتر بِرارون، خِداوندِ دِله وِشونِ دِل، قَویتر بَووه تا تِمومِ جِرأتِ هِمراه، بی تَرس خِدائه کِلامِ بارِن. بَعضیا حَسودی و چِش و هم چِشیِ سَر، مَسیح ره موعظه کاندِنه، ولی بَعضیا خوارِ ‌نیّتِ هِمراه. اون دِوّمی دَسه، مِحبِّتِ جِم این طی کاندِنه، چوون دوندِنه که، انجیلِ دِفاع هاکاردِنِ وِسه مِ ره اینجه بییِشتِنه. ولی اون اَوِّلین دَسه، چِش و هم چِشیِ سَر مَسیح ره موعظه کاندِنه، نا خوارِ نیّتِ هِمراه، چوون خیال کاندِنه که مِ عِذاب ها ره زِندونِ دِله ویشتر کاندِنه. پَس چی؟ مهم اینِ که هر جور بونه، مَسیح اِعلام بَووه، چه دِرِسِ نیّتِ هِمراه بوئه، چه نادِرِسِ نیّتِ هِمراه! اینِ خاطِری خِشالی کامبه. اَره، اَی هم خِشالی کامبه، چوون دومبه که شِمه دعاها و عیسی مَسیحِ روحِ کمکِ هِمراه، اینا مِ آزاد بَیّنِ وِسه خَتم بونه، هَمون طی که اِشتیاقِ هِمراه اِنتظار کَشِمبه و امید دارمه که هیچیِ دِله شرمنده نَبومبه، بلکه جِرأتِ کاملِ هِمراه، اَلان هم همیشه واری، چه بَمِردِن و چه زندگیِ دِله، مَسیح مِ تَنِ دِله جِلال گِرنه. چوون زندگی مِ وِسه مَسیحِ و بَمِردِن مِ وِسه سود. اگه قِرارِ شه زندگی ره، این تَنِ دِله اِدامه هادِم، این مِ وِسه، یِتا پِر ثَمِرِ کار هَسه. با این وجود نَتومبه بارِم کِدومِ انتخاب هاکانِم! این دِتائه میون بَدجور دَره جنگِمبه: چوون که آرزو دارمه این دِنیائه جِم بورِم و مَسیحِ هِمراه دَووِم، چوون این خَله بِهترِ؛ ولی مِ بَمونِسِن، جِسمِ دِله شِمه وِسه واجب تِرِ. چوون که اینِ جِم مطمئِنِمه، دومبه که شِمه تَرِقی و خِشالیِ وِسه ایمونِ دِله، زنده موندِمبه و شِما هَمهِ هِمراه اِدامه دِمبه، تا وَختی که اَت کَش دییه شِمه پَلی بِیّم، شِمه اِفتخار، مَسیحْ عیسیِ دِله مِ خاطری ویشتر و ویشتر بَووه. فِقَط بییِلین شِمه زندگی رَوش، مَسیحِ انجیلِ لایق بوئه، اون طی که چه بِیِّم و شِما ره بَوینِم و چه نَیِّم، شِمه جِم بِشنُئِم، که یِتا روحِ دِله پابرجانی و یِتا فِکرِ هِمراه، اِنجیلِ ایمونِ وِسه، دوش به دوش هم تَقِلّا کاندینی، و هیچیِ دِله اونایی جِم که شِمه علیه موندِنه، ترسی نِدارنِنی، این وِشونِ وِسه یِتا معلومِ نِشونه، هِلاکتِ وِسه هَسه، ولی شِمه وِسه نِجاتِ نشونه ئه، و این خِدائه جِم هَسه. چوون این اِفتخار شِمه قِسمِت بَییه که نا فِقَط مَسیح ره ایمون بیارین، بلکه اونِ وِسه رَنج هم بَکِشین. شِمه وِسه هم هَمون جنگیه که مِ ره اونِ دِله بَدینی و اَلان هم اِشنُنِنی که هَمتی هم اونِ هِمراه سَر و کلّه زَمبه. پَس اگه مَسیح دِله دلگرمی دارنِنی، اگه وه مِحَبَّت شِمه تسلّیِ باعث بونه، اگه خِدائه روحْ دِله رفاقت دارنِنی، و اگه مِهروونی و دِلسوزی دارنِنی هم فکر بوئِنِ هِمراه و این مِحبِّتِ هِمراه، یک دِلی و هم نَظِر بوئِنِ هِمراه، مِ خِشالی ره کامل هاکانین. هیچ کاری ره خودخواهی و چِش و هم چِشیِ سَر نَکِنین، بلکه فروتنیِ هِمراه بَقیه ره شه جِم بِهتَر بَدونین. هیچ کِدوم از شِما فِقَط شه منفِعتِ فکر دَنی بوئه، بلکه بَقیه فکر هم دَووه. همونِ فکرا که مَسیحْ عیسی داشته ره دارین: وه که هر چَن خِدائه هِمراه هم شکل بییه، خِدائه هِمراه، برابر بوئِنِ، دِ دَسی نچسبِسه بلکه شه ره خالی هاکارده و شه نوکرِ شکلِ بَییته، آدِمون واری بَییه. و چوون آدِمونِ شکلِ واری بَییه شه ره فروتن هاکارده و تا بَمِردِنِ وِسه، حَتّی صَلیبِ سَرِ بَمِردِنِ وِسه مطیع بَییه. پَس خِدا یَته خَله وه ره بالا بَوِرده و یِتا اسم، تِمومِ اسم هائه جِم بالاتر وه ره هِدا، تا عیسیِ اسمِ هِمراه هر زانویی خَم بَووه، آسمونِ دِله، زِمینِ سَر و زِمینِ بِن، و هر زِوونی اقرار هاکانه که عیسی مَسیحْ ’خداوندِ‘، خِدائه پییِرِ جِلالِ وِسه. پَس اِی عزیزون، هَمون‌طی که هَمش مطیع بینی، اَلان نا فِقَط مِ پَلی، بلکه خَله ویشتِر وَختی من دَنیمه، شه نِجاتِ وِسه وِنه تَرس و لرزِ هِمراه عَمِل هاکانین؛ چوون خِدائه که شِمه دِله، شه راضی بییَنِ وِسه کار کانده، هم ارادهِ دِله هم عمِلِ دِله. هر کاری ره بدونِ غرغر و جَرِ بحث اِنجام هادین، تا بی عیب و ساده دِل و خِدائه بی عیبِ وچون بوئین، خِطاکار و گمراهِ نَسلِ دِله، که شِمه نور وِشونِ میون، ستاره هائه واری، این دِنیائه دِله تابِنه، زندگی کِلامِ قایم دارین، تا مَسیحِ بَردَگِردِسِنِ روزِ دِله اِفتخار هاکانِم که بیخودی دوو نَییتِمه و بیخودی زحمِت نَکِشیمه. حَتّی اگه لازم بَووه که مِ خون یِتا‌ پیشکشِ واری، شِمه ایمونِ قِروونیِ وِسه دَشِندی بَووه، ذوق دارمه و شِما هَمهِ هِمراه خِشالی کامبه. و شِما هم وِنه همین‌طی خِشال بوئین و مِ هِمراه ذوق هاکانین. خِداوندْ عیسیِ دِله امید دارمه که تیموتائوسِ خله زود شِمه پَلی بَفرِسِم تا شِمه حال و اَحوالِ جِم با خَوِر بَووِم و مِ دِل خِشال بَووه. چوون که دییه هیچ کسِ نِدارمه که حَییقَتاً شِمه راحتیِ فکر دَووه. هَمهِ وِشون شه نفعِ دِمبال دَرِنه، نا عیسی مَسیحِ نفعِ دِمبال. ولی شِما دوندِنی که تیموتائوس شه آزمودِ پَس هِدا که چی طی مِ هِمراه، یِتا ریکائه واری، شه پییِرِ هِمراه، اِنجیلِ کارِ دِله خِدمِت هاکارده. پَس امید دارمه همین که مِ تکلیف رووشن بَییه، وه ره شِمه پَلی بَفرِسِم؛ و خِداوندِ دِله مطمعِنِمه که مِنِم خَله زود اِمبه. مِن لازم دونِسِمه اِپافْرودیتوسِ شِمه پَلی بَفرِسِم، وه که یَته ور مِ بِرار و همکار و همرزمه، و یَته ور دییه، کسیِ که شِما اونِ مِ احتیاجاتِ بَرطَرِف هاکاردِنِ وِسه بَفرِسی بینی چوون که اونِ مشتاقِ شِما هَمه ره بَوینه و اینِ خاطِری که بِشنُسه بینی ناخِش هَسه، پَریشونِ. راس راسی که ناخِش بییه و دَییه مِرده. ولی خِدا وه ره رَحم هاکارده، و نا فِقَط وه ره، بلکه مِ ره هم رَحم هاکارده، تا یِتا غُصّه، مِ غُصّه هائه سَر زیاد نَووه. پَس مِن وه بَفرِسیِنِ وِسه ویشتر ذوق دارمه، تا اَت کَش دییه، وه بَدیئِن هِمراه خِشال بَووین و مِ غصّهِ جِم هم کَم بَووه. پَس خِداوندِ دِله، وه ره، تِمومِ خِشالیِ هِمراه قَبول هاکانین و این طی آدِمونِ حِرمت بییِلین، چوون که وه مَسیحِ کارِ وِسه دَییه مِردهِ و شه جانِ خَطِر دِم هِدا تا شِمه خِدمِتِ کم و کاستی مِ ره جبران بَووه. سَر آخِر ای مِ بِرارون، خِداوندِ دِله خِشال بوئین! تِمومِ اون چیایی که دَره شِمه وِسه نِویسِمبه، مِ وِسه زحمِتی نییه، بلکه شِمه امنیّتِ وِسه هَسه اون سکهائه جِم دوری هاکانین؛ اون گِناهکارونِ جِم دوری هاکانین؛ اونایی جِم که خَتنه هاکاردِنِ وِسه جِسمِ وِرینِنه، دوری هاکانین؛ چوون ختنه‌ بَییه اِما هَسیمی که خِدائه روحِ هِمراه پَرَسِش کامبی، و مَسیحْ عیسیِ دِله اِفتخار کامبی، و اَمه تکیه جِسمِ سَر نییه - هر چَن که مِن شه، تکیه هاکاردِنِ وِسه، جِسمِ سَر دلیل دارمه: اگه یه نَفِر گمون کانده که دلیلی، تکیه هاکاردِنِ وِسهِ جِسمِ سَر دارنه، مِن ویشتر دارمه: هشتمین روزِ دِله ختنه‌بَیِّن، اِسرائیلِ قومِ جِم، بِنیامینِ ایل و تبار جِم، عبرانی وچه، عبرانی پییِر مارِ جِم؛ طبقِ شَریعَت، فَریسی؛ طبقِ غیرت، کلیسائه آزاردهنده؛ طبقِ صالح بییَن که شَریعتِ جِم اِنه، بی‌عیب. ولی هر چی که مِ وِسه نفع داشتِ، اونِ مَسیحِ خاطِری ضرر دونِسِمه. راس راسی، مِن همه چی ره اینِ وِسه که مِ خِداوند مَسیحْ عیسیِ بِشناسییَن همه چیِ جِم بالاتر هَسه، ضرر دومبه، وه خاطِری همه چی ره از دَس هِدامه. و اونا ره آشغالِ واری دومبه تا مِ نفع، مَسیح بوئه و وه دِله پی دا بَووِم، نا مِ صالحیِ هِمراه، که شَریعتِ جِم اِنه، بلکه اون صالحیِ هِمراه که مَسیحِ ایمونِ راهِ جِم به‌دَس اِنه، اون صالحی که خِدائه جِم هَسه و طبقِ ایمونِ. تا مَسیح و وه زنده بَیِّنِ قِوَّتِ بشناسِم و وه عذاب هائه دِله شَریک بَووِم، و وه مَرگِ دِله وه واری بَووِم، تا هر جور که بَییه، مِرده هائه جِم زنده بَیِّنِ به دَس بیارِم. نا اینکه تا اَلان اینا ره به دَس بیارده بوئِم یا کامل بَیمه، بلکه شه قبلتر حرکت کامبه تا اونِ به‌دَس بیارِم چوون که مَسیحْ عیسی، مِ ره شه وِسه به‌دَس بیارده. بِرارون، گمون نَکامبه هَمتی اونِ به‌دَس بیارده بوئِم؛ ولی یِتا کار کامبه، اونچی که دِمبالِ سَر دَره ره یاد کامبه و اونچی که پیش دَرهِ وِسه، تقلّا کامبه هدفِ بَرِسییِنِ وِسه تقلّا کامبه، تا جایزه ای‌ ره که خِدا اونِ مَسیحْ عیسیِ دِله مِ ره به بالا دَعوت هاکارده ره به دَس بیارِم. اونایی که اَمه میون بالِغِنه، وِنه این طی فکر هاکانِن؛ و اگه هر چیِ دِله، یه جور دییه فکر کاندینی، خِدا شِمه وِسه اینِ هم دیار کانده. اِما وِنه طبق هر اونچی که به دَس بیاردیمی، رِفتار هاکانیم. ای بِرارون، مِ جِم سرمَخش بَیرین، و شِمه چِش اونایی ره بوئه که طبقِ اونچی که اَمه جِم سِراغ دارنِنی، رِفتار کاندِنه. چوون که مِن وِشونِ خَوِری چَن کَش شِما ره بااوتِمه و حَتَّی اَلان هم شه اَسریِ هِمراه گامبه، خَیلیا مَسیحِ صلیبِ دِشمِنون واری رِفتار کاندِنه. وِشونِ آخِر عاقبت هِلاکتِ. وِشونِ خِدا، وِشون اِشکِمه، و ننگ آوِرِ چیا ره اِفتخار کاندِنه، وِشون زِمینی چیائه خَوِری فکر کاندِنه. اِسا اون که اِما آسمونِ وِسه هَسیمی و خِداوند عیسی مَسیحِ اِنتِظارِ کَشِمبی، که یِتا نِجات دهنده ئه. اونی که اَمه ذلیلِ تَنِ عَوِض کانده تا وه جِلال بَییته تَنِ واری بَوویم. اون قِوَّتی هِمراه که وه ره قِوَّت دِنه تا تِمومِ چیا ره شه مطیع هاکانه. پَس، مِ بِرارون که شِما ره دوس دارمه و شِمه بَدیئِنِ وِسه مشتاقِمه، ای شِما که مِ خِشالی و مِ سَرِ تاجِنی، ای عزیزون، این طی خِداوندِ دِله قایم ایست هاکانین. اِفُودیهِ جِم خواهش کامبه و سینتیخیِ جِم خواهش کامبه که خِداوندِ دِله همفکر بوئِن. اَره، وِفادارِ همکار تِ جِم هم خوامبه که این دِتا زِنا ره کُمِک هاکانی، چوون وِشون اَکْلیمِنتُس و بَقیه همکارونِ هِمراه که وِشون اسم، حیاتِ دفترِ دِله بَنوِشته بَییه، مِ دوشادوش اِنجیلِ کارِ وِسه زَحمِت بَکِشینه. هَمش خِداوندِ دِله خِشال بوئین؛ اَی هم گامبه: خِشال بوئین. بییِلین همه بَوینِن شِما با ملاحظه آدِمایی هَسینی. خِداوند نزیکِ. هیچیِ وِسه دلواپس نَبوئین، بلکه هر چیِ دِله، دِعا و خواهش تَمِنّا و شِکر هاکاردِنِ هِمراه، شه خواسه ها ره خِدا ره بارین. خِدائه صِلح و سِلامتی که هر فَهمِ جِم بالاترِ، شِمه دلها و فِکرا ره مَسیحْ عیسیِ دِله محافظت کانده. سرآخِر، ای بِرارون، هر اونچی که راسِ، هر اونچی حِرمت دارنه، هر اونچی که دِرِسِ، هر اونچی که پاکِ، هر اونچی که دوس داشتِنیِ و هر اونچی که قابلِ پرسشِ، اگه عالیه، اگه پَرَسِش هاکاردِنِ ارزشِ دارنه، اینائه خَوِری فکر هاکانین. اونچی مِ جِم یاد بَییتِنی و به دَس بیاردینی و مِ جِم بِشنُسینی و مِ دِله بَدینی ره، اینا ره به جا بیارین، که خِدائه صِلح و سِلامتی شِمه هِمراه دَره. خِداوندِ دِله خَله خِشالِمه که اِسا اَت کَش دییه مِ وِسه دِلواپس بَینی. راس راسی شِما مِ فکر دَینی، ولی فرصت نِداشتینی. اینِ احتیاجِ سَر نارمه، چوون یاد بَییتِمه که هر وضعِ دِله قانع بوئِم. مِن هم دومبه محتاج بَیِّن چی طیِ و هم دومبه فِراوونِ نعمتِ دِله زندگی هاکاردِن چی طیِ. هر وضع و حالِ دِله، زندگیِ رازِ، سیری، وِشنایی، احتیاج و محتاج بییَنِ یاد بَییتِمه. اونِ طَریقِ جِم که مِ ره قِوَّت دِنه، هر کاری ره تومبه هاکانِم. با این وجود، لطف هاکاردینی که مِ زحمِت هائه دِله شَریک بَینی. ای فیلیپیِ آدِمون، شِما هم خوار دوندِنی که انجیلِ کارِ شِروعِ جِم، بعد از اون که مقدونیهِ مَنطقهِ جِم بوردِمه، اِلّا شِما، هیچ کلیسایی، دخلِ خرج دِله مِ هِمراه شَریک نَییه. حَتَّی اون مووقه که تِسالونیکیِ شَهرِ دِله دَیمه، شِما مِ احتیاجاتِ وِسه، کُمِک بَفرِسینی، اَی هم بَفرِسینی. نا اینکه هدیهِ دِمبال دَووِم، بلکه یِتا ثَمِرِ دِمبال دَرِمبه که شِمه اعتبارِ خِدائه پَلی زیاد کانده. شِمه کُمِک ها مِ دَس بَرِسیه و شه احتیاجِ جِم ویشتر دارمه. اِسا که شِمه کُمِک اِپافْرودیتوسِ طریق که مِ وِسه بَفرِسینه ره، بَییتِمه، همه چیِ جِم فِراوون دارمه. شِمه هَدیه، خِشبو عطر و قابلِ قبولِ قِروونی ای هَسه که خِدا ره راضی کانده. و مِ خِدا، تِمومِ شِمه احتیاجاتِ، طبقِ شه پِرجلالِ دولت، مَسیحْ عیسیِ دِله برطَرِف کانده. خِدا و اَمه آسِمونی پییِرِ تا همیشه و تا اَبد جِلال بوئه. آمین. تِمومِ مقدّسینِ مَسیحْ عیسیِ دِله سِلام بَرِسونین. برارونی که مِ هِمراه دَرِنه، شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. اینجهِ تِمومِ مقدّسین، شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه، بخصوص اونایی که قیصرِ اَهلِ سِره هَسِنه. خِداوندْ عیسی مَسیحِ فِیض شِمه روحِ هِمراه دَووه. آمین. پولُسِ طَرِف جِم که خِدائه خواسِ هِمراه، مَسیحْ عیسیِ رَسولِ، و اَمه بِرار، تیموتائوسِ طرف جِم مَسیحِ دِلهِ مِقدّسین و وِفادارِ بِرارون که کولُسیِ شَهرِ دِله دَرِنه: فِیض و صِلح و سِلامتی، اَمه پییِر خِدائه طَرِفِ جِم، شِمه وِسه بِیّه. اِما هَمِش دِعائه مووقه شِمه وِسه، خِدا، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ پییِرِ شِکر کامبی، چوون اِما شِمه ایمونِ خَوِری، مَسیحْ عیسیِ دِله و مِحبّتی که تِمومِ مِقدّسینِ دارنِنی ره بِشنُسیمی، که اینا اون امیدی جِم سرچشمه گِرنه که شِمه وِسه آسِمونِ دِله داشتِنه. اون امید که قبلتر اونِ خَوِری، حَییقَتِ کِلامِ یعنی انجیلِ بِشنُسینی، اِنجیلی که شِما ره بَرِسیه و هَمون طی که تِمومِ دِنیائه دِله هم بَرِسیه ثَمِر یارنه و زیاد بونه، جوری که شِمه میون هم، اون روزِ جِم که اونِ بِشنُسینی و خِدائه فیضِ حَییقَتِ دِله بِفَهمِسِنی، کار هاکارده. هَمون طی که شِما اونِ اَمه عزیزِ همخِدمت، اِپافْراسِ جِم یاد بَییتینی، اونی که شِمه طَرِف جِم مَسیحِ وِفادارِ نوکِرِ. وه اِما ره شِمه مِحبّتِ جِم که خِدائه روحِ دِله ئه، باخَوِر هاکارده. اینِ وِسه، اِما هم اون روزِ جِم که اینِ بِشنُسیمی، شِمه دِعا هاکاردِنِ جِم دَس نَکِشیمی، خِدائه جِم خوامبی که شِما، وه ارادهِ بِشناسییِنِ هِمراه، هر حِکمَت و روحانی فَهمِ دِله پِر بَووین؛ تا شِمه رِفتار، خِداوندِ لایق بوئه، و بَتونین وه ره کاملاً خِشال هاکانین: هر خوارِ کارِ دِله ثمر بیارین و خِدائه بِشناسییَنِ دِله رشد هاکانین و تِمومِ قِوَّتِ هِمراه که وه پِرجلالِ قِدرَتِ جِم اِنه، قِوَّت بَیرین تا خِشالیِ هِمراه کاملاً صبر و تِحَمُّل دارین؛ پییِرِ شِکر هاکانین که شِما ره قابل دونِسه که اون میراثِ دِله که مِقَدَّسین نورِ دِله دارنِنه، شَریک هاکارده وه اِما ره تاریکیِ قلمروِ جِم آزاد هاکارده و شه عزیزِ ریکائه پادشاهیِ سَمت بَفرِسیه که وه دِله آزادی دارمی، یعنی گِناهونِ آمِرزِشِ دارمی. وه اون خِدایی که نَوونه وه ره بَدیئِنِ شِکلِ، اَوِّلین وچه، همهِ خلقتِ جِم قبلتر و بالاتر چوون همه چی وه طریق خَلق بَییه: آسمونِ دِله و زِمینِ سَر، اون چیایی که بونه بَدیئِن و اون چیایی که نَونه بَدیئِن چه پادشاهیِ تختها یا قلمروها، ریاستها یا قِدرتها؛ همه چی وه طریق و وه وِسه خَلق بَینه. وه همه چیِ جِم قبلتر دَره، و وه دِله همه چی هِمدییه هِمراه نگه داشته بونه. وه، تَن، یعنی کلیسا ره سَرِ. وه شِروع و اَوِّلین نَفِرِ که مِرده هائه جِم زنده بَییه، تا همه چیِ دِله، وه سَر بوئه. راس راسی تِمومِ خِدائه راضی بوئِن اینِ دِله بییه که وه دِله بَمونه، و وه طریق همه چی ره، شه هِمراه آشتی هاده، چه زِمینِ سَر، چه آسِمونِ دِله، شه خون دَشِندِنِ هِمراه صلیبِ سَر آشتی هِدا. شِما هم یه وَختی خِدائه هِمراه غریبه بینی، و شه فکرائه دِله وه دِشمِن بینی، و این شِمه شریرونه کارائه دِله دیار بونِسه. اِسا وه شه بَمِردِنِ طریق، شه جسمانی تَنِ دِله شِما ره آشتی هِدا، تا شِما ره مقدّس و بی‌عیب و بدونِ هیچ سراکویی، خِدائه حِضور بیاره، اگه راس راسی شِما ایمونِ دِله، محکم و پابرجا بوئین و اون انجیلِ امیدِ جِم تِکون نَخُرین، هَمون انجیل که آسمونِ بِنِ تِمومِ خلقتِ وِسه اِعلام بَییه، و مِن، پولُس، اونِ نوکِر بَیمه. اِسا اون زجرهایی که شِمه خاطِری کَشِمبهِ وِسه خِشالِمه، و وه تَنِ خاطِری که کلیسائه، اونچی که مَسیحِ عِذاب هائه دِله کم هَسه ره شه جِسمِ دِله تلافی کامبه. که طبقِ نظارتِ خِدمِت که خِدا مِ ره بِسپارِسه، کلیسائه خادِم بَیمه، تا خِدائه کِلامِ، کامل شِما ره بِشناسونِم یعنی اون رازِ که خَله زِمون ها و نَسل هائه جِم قائم هاکارده بَمونِسه بییه، ولی اِسا وه مِقدّسینِ وِسه دیار بَییه. خِدا این طی بَخواسه که وِشونِ بِشناسونه که این راز، غیرِ یَهودیونِ میون چه گَتِ جلالیه، این راز اینِ که مَسیح شِمه میون، جِلالِ امیدِ. اِما وه ره اِعلام کامبی، و همه ره هِشدار دِمبی و همه کسِ تِمومِ حِکمتِ هِمراه تَعلیم دِمبی، تا همه ره، مَسیحِ دِله بالغِ آدِمونِ واری خِدائه پَلی بیاریم اینِ وِسه ئه که مِن زَحمِت کَشِمبه و تِمومِ وه قِوَّتِ هِمراه که مِ دِله قِوَّتِ هِمراه کار کانده، تقِلّا کامبه. خوامبه بَدونین که شِمه وِسه و اونایی وِسه که لائودیکیهِ مَنطقهِ دِله دَرِنه، و تِمومِ اونایی وِسه که مِ ره نَدینه، چی طی تَقِلّا کامبه، تا دلگرم بَووین، هَمون طی که مِحبَّتِ دِله هَمدییهِ هِمراه متحد هَسِنی، و اون اطمینانِ کامل و بی حدِّ حِساب پِر بوئِنِ که فَهمِ جِم به دَس اِنه سود بَوِرین و این راهِ جِم، خِدائه راز، یعنی مَسیحِ بِشناسین، وه دِله که تِمومِ حَکمت و معرفتِ گنج ها جا هِدائه. اینِ گامبه تا هیچ کس اون دلیل هائه هِمراه شِما ره گول نَزِنه. چوون هرچَن جسماً شِمه پَلی دَنیمه ولی روحِ دِله شِمه هِمراه دَرِمبه، و شِمه منظم و قرصِ ایمون که مَسیحِ دارنِنی ره، ویمبه، خِشالِمه. پَس هَمون‌ طی که مَسیحْ عیسیِ خِداوندِ قبول هاکاردینی، وه دِله زندگی هاکانین: وه دِله بِنه دَوِندین و رشد هاکانین، و ایمونِ دِله پابرجا بوئین و هَمون‌ طی که یاد بَییتینی، شِکر هاکاردِنِ جِم پِر بوئین. هوشیار بوئین تا هیچ کس شِما ره فلسفه و بیخودی گول بَزوئِنِ هِمراه گرفتار نَکِنه، که نا مَسیحِ سَر، بلکه آدِمائه رَسم و رسومات و این دِنیائه اصولِ سَر پابرجائه. چوون تِمومِ ذاتِ الهیِ پِری، جِسمِ واری مَسیحِ دِله دَره، و شِما هم مَسیحِ دِله، که تِمومِ ریاست ها و قِدرتهائه سَرِ، پِر بَینی. و مَسیحِ دِله خَتنه هم بَینی، ختنه‌ای که دَسِ هِمراه اِنجام نَییه.بلکه جِسمانی تَنِ بیرون بیاردِنِ هِمراه مَسیحِ طَریقِ جِم، خَتنه بَییه. وه هِمراه غسلِ تعمیدِ دِله، دَفن بَینی، و ایمونِ طریق که خِدائه قِوَّتِ هِمراه عمل کانده که مَسیحِ مِرده هائه جِم زنده هاکارده، وه هِمراه زنده بَینی. و خِدا شِما ره که شه گِناهون و شه ختنه‌نَیِّن، جِسمِ دِله بَمِرده بینی، مَسیحِ هِمراه زنده هاکارده. وه تِمومِ اَمه خطاها ره بِبَخشیه و اون قرضهائه سندِ که قانونائه طریق اَمه علیه بَنوِشته بَییه ره باطل هاکارده و از بین بَوِرده و صلیبِ سَر میخکوب هاکارده. وه ریاستها و قِدرتهائه سلاح ها ره بَییته و صلیبِ هِمراه وِشونِ سَر پیروز بَییه، و وِشونِ همهِ پَلی رِسوا هاکارده. پَس نییِلین هیچ کی شِما ره اونچیِ خَوِری که خارنِنی و نوشِنِنی، یا عید، تازه ماه و مِقدَّسِ شنبه روزِ خَوِری، قِضاوت هاکانه. اینا اون چیائه سایه هَسِنه که اِنه، ولی اصلِ اونا، مَسیحِ دِله پی دا بونِنه. نییِلین کِسی که شِما ره محروم هاکانه. این اصرارِ هِمراه که وِنه تَنِ خوار داشتِن و فرشته ها ره پَرَسِش هاکاردِن. این طی آدِم فِقَط شه رؤیاها ره تکیه کانده و بدونِ اینکه دلیلی داره شه بی خودی فکرهائه هِمراه مَغرور بونه. این طی آدِم دییه سَرِ کَش وصل نییه؛ اون سَری که تِمومِ تَن وه هِمراه جان گِرنه و مفصل ها و بندهائه طریق وصل بونه و اون طی که خِدا خوانه رشد کانده. اگه شِما مَسیحِ هِمراه نسبت به این دِنیائه اصول بَمِردِنی، چه کِسایی واری که اِنگاری هَمتی این دِنیا ره تعلق دارنِنه، اون قانونا ره عمل کاندینی، اون قانونایی که گانه: «دَس نَزِن! مِزه نَکِن، دَس نَکِن!»؟ اینا همه اون چیایی خَوِریِ که استفاده هاکاردِنِ هِمراه از بین شونه، وآدمیِ دستورات و تعلیمِ سَر بِنا بَییه. هر چَن وَختی که شه این بِساته دینِ جِم و تَنِ ریاضت و تَنِ سَخت بَییتِنِ جِم گَب زَندِنه، حکیمانه به نَظِر اِنه، ولی اونا از این که هِوا و هَوسِ دَمِ بَیرِن، هیچ کاری وِشونِ دَسِ بَر نِننه. پَس اگه شِما مَسیحِ هِمراه زنده بَینی، اونچی که بالا دَرهِ دِمبال بورین، اونجه که مَسیح خِدائه راسِ دَسِ پَلی نیشته. شه فکرا ره اون چیایی که بالا دَره سَر بییِلین، نا اون چیایی که زِمینِ سَر دَره. چوون شِما بَمِردینی و شِمه زندگی مَسیحِ هِمراه خِدائه دِله جا هِدا هَسه. وَختی مَسیح که شِمه زندگیِ، دیار بَووه، اون وَخت شِما هم وه هِمراه جِلالِ هِمراه دیار بونِنی. پَس، اون چی که شِمه وجود دِله زِمینیِ ره، بَکوشین، یعنی بی عفتی، ناپاکی، هِوا و هوِس، بَدِ خواسه ها و طِمع که هَمون بِت‌پرستیه. اینائه وِسه خِدائه غَضب نا فرمونِ ریکائونِ سَر بییَمو. شِما هم قدیما این راهها ره شینی، اون مووقه که وه دِله زندگی کاردینی. ولی اِسا وِنه تِمومِ اینا ره کِنار بییِلین، یعنی غیظ، غَضِب، بدخواهی، تِهمَت و بَدبَدِگَبا که شِمه دِهونِ جِم بیرون اِنه. هَمدییه ره دِراغ نارین، چوون شِما اون قدیمِ آدِمِ، وه کارهائه هِمراه شه تَنِ جِم بیرون هاکاردینی و نو آدِمِ لِواسِ دَپوشینی، که حَییقی معرفتِ دِله هر لَحظه تازه بونه تا شه خالقِ واری در بیِّه. این نو آدِمِ دِله، نا یونانی یا یهودی، نا ختنه‌بَییه یا ختنه‌نَییه، نا بَربَر یا سَکایی، نا نوکِر یا آزاد، دییه مَعنی نِدارنه، بلکه مَسیح همه چی هَسه و همهِ دِله دَره. پَس خِدائه انتخاب بَییه قومِ واری که مِقدّس و عزیزِنه، دِلسوزی، مهروونی، فروتنی، ملایمت و صبرِ لِواسِ دَپوشین. هَمدییه ره تِحَمّل هاکانین و اَگه یه نَفِر یه نَفِر دییهِ جِم شکایتی دارنه، هم دییه ره بِبَخشین، هَمون طی که خِداوند شِما ره بِبَخشیه، شِما هم وِنه هَمدییه ره بِبَخشین. و تِمومِ اینائه سَر، مِحبّتِ لِواسِ دَپوشین که همه چی ره یِتا کاملِ اتحادِ دِله، هَمدییهِ هِمراه پیوند دِنه. مَسیحِ صِلح و سِلامتی شِمه دلهائه دِله حاکم بوئه، چوون که راس راسی یِتا تَنِ دِله دَعوِت بَینی. و شکرگزار بوئین. مَسیحِ کِلام شِمه دِله فِراوونیِ هِمراه بَمونه؛ تِمومِ حِکمتِ هِمراه هَمدییه ره نصیحت هاکانین و تَعلیم هادین؛ مزامیر، سرودها و آوازهائه هِمراه که خِدائه روحِ جِم هَسه، و شِکر هاکاردِنِ هِمراه شه دِلهائه دِله خِدائه وِسه بَخونین. و هر کاری که کاندینی، چه بااوتِنِ دِله و چه رفتارِ دِله، همه ره خِداوندْ عیسیِ اسمِ هِمراه هاکانین، و وه طریق خِدائه پییِرِ شکر‌ هاکانین. ای زَن ها، شه شی هائه جِم اِطاعت هاکانین، هَمون طی که خِداوندِ لایقِ. ای شی ها، شه زَن ها ره دوس دارین و وِشونِ هِمراه تِندی نَکِنین. ای وَچون، هر کارِ دِله شه پییِرمارِ جِم اِطاعت هاکانین، چوون این خِداوندِ راضی کانده. ای پییِرون، شه وَچونِ تحریک نَکِنین، نَکِنه که دلسرد بَووِن. ای نوکِرون، هر چیِ دِله شه زمینی اَربابونِ جِم اِطاعت هاکانین، نا فِقَط اون مووقه که دَره شِما ره اِشِنِنه، اون آدِمونِ واری که اینِ دِمبال دَرِنه که مَردِمِ راضی هاکانِن، بلکه پاکِ دلِ هِمراه و خِداوندِ تَرسِ هِمراه. هر کاری که کاندینی، دِل و جانِ هِمراه هاکانین جوری که اِنگاری خِداوندِ وِسه کاندینی، نا مَردِمِ وِسه. چوون دوندِنی شِمه پاداش اِرثیه که خِداوندِ جِم گِرنِنی. شِما خِداوندْ مَسیح ره خِدمِت کاندینی. چوون هر کی بَدی هاکانه، شه بَدِ کارِ عَوِضِ وینده و هیچ فرقی وجود نِدارنه. ای اربابون، شه نوکِرونِ هِمراه عدل و اِنصافِ هِمراه رِفتار هاکانین، چوون دوندِنی شِما هم یِتا اَرباب، آسِمون دِله دارنِنی. هَمِش دِعائه دِله استوار بوئین و دِعائه دِله شِکر هاکاردِنِ هِمراه، شِمه حِواس جَمع بوئه. و همزِمون اَمه وِسه هم دِعا هاکانین، تا خِدا یِتا دَر کِلامِ وِسه اَمه وِسه واز هاکانه تا بَتونیم مَسیحِ رازِ اِعلام هاکانیم. اون رازی که اونِ خاطِری زِندونِ دِله دَرِمبه دِعا هاکانین که بَتونِم هَمون طی که لایقِ اونِ واضح بارِم. اون مردِمی که کلیسائه بیرون دَرِنه هِمراه، حکیمانه رِفتار هاکانین و هر وَختِ جِم خوار استفاده هاکانین. شِمه گَب ها هَمِش فیضِ جِم پِر و سنجیده بوئه، تا بَدونین هر کیِ چی طی جِواب هادین. تیخیکوس شِما ره مِ اَحوال جِم، کاملاً باخَوِر کانده. وه عزیزِ برار و وِفادارِ نوکِر و خِداوندِ دِله مِ هِمراه هم خِدمتِ. وه ره شِمه پَلی راهی کامبه تا اَمه اَحوالِ جِم باخَوِر بَووین، و تا شِما ره دلگرم هاکانه. وه اونیسیموسِ هِمراه، اَمه عزیز و وِفادارِ بِرار که یِتا از شِمائه، شِمه پَلی اِنه. وِشون شِما ره هر اونچی که اینجه اِتفاق کَفِنهِ جِم باخَوِر کاندِنه. آریستارخوس که مِ هِمراه زِندونِ دِله دَره، شِمه وِسه سِلام رِسِندِنه؛ همین طی هم مَرقُس، بَرنابائه عمو پِسِر، شِمه وِسه سِلام دارنه. که قبلاً وه خَوِری شِما ره سفارش هاکاردِمه که هر وَخت شِمه پَلی بِیّه، گرمیِ هِمراه وه ره قبول هاکانین. عیسی که یوستوس هم وه ره گانِنه، شِمه وِسه سِلام رِسِندِنه. مِ همکارونِ میون، خِدائه پادشاهیِ کارِ دِله، فِقَط اینا، خَتنه بَیّه مَردا هَسِنه، و وِشون مِ تسلّیِ باعث بینه. اِپافْراس که یِتا از شِما و مَسیحْ عیسیِ نوکرِ، شِمه وِسه سِلام دارنه. وه هَمِش دِعائه دِله خِدائه جِم خوانه که شِما اون آدِمونِ واری که بالغ و خاطِر جمع هَسِنه، پا بر جا بَمونین، و خِدائه ارادهِ جِم کاملاً اِطاعت هاکانین. مِن شاهدِمه که وه شِمه وِسه و اونایی که لائودیکیه و هیراپولیس دِله دَرِنهِ وِسه، سَخت زحمت بَکِشیه. عزیزِ دکتر لوقا و دیماس شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. اَمه بِرارون و خواخِرون، لائودیکیه دِله و همین طی نیمفا و کلیسایی که این زِنائه سِره دِله بر پا بونه ره سِلام بَرِسونین. و وَختی که این نامه شِمه میون بَخوندِسه بَییه، لائودیکیه کلیسائه دِله هم بَخوندِسه بَووه؛ و شِما هم مِ نامه ره که لائودیکیهِ وِسه بَنوِشتِمه ره بَخونین. و آرخیپوسِ بارین: «مِواظِب باش تا خدمتی ره که خِداوندِ دِله تِ ره بِسپارِسه بَییه ره کامل اِنجام هادی.» مِن، پولُس، این سلامِ شه دَسِ هِمراه نِویسِمبه. مِ زَنجیلا ره این زِندونِ دِله شه یاد بیارین. فِیض شِمه هِمراه دَووه. پولُس و سیلاس و تیموتائوسِ طَرِفِ جِم، تِسالونیکیِ کلیسائه شَهرِ وِسه که خِدائه پییِر و خداوند عیسی مَسیحِ دِله دَرِنی: فِیض و صِلح و سِلامتی شِمه وِسه بِیّه. اِما، خِدا ره هَمِش شِمه خاطِری شِکر کامبی و شه دعاهائه دِله یه سَرِ شِمه جِم یاد کامبی، شِمه کار، که ایمونِ راهِ جِم هسه و زَحمِتی که مِحبَّتِ راهِ دِله کَشِنِنی و شِمه امیدِ پایداری که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ دِله ئه، خِدا و اَمه آسِمونی پییِرِ روب رو شه یاد یارمی. چوون ای بِرارون که خِدائه عزیزِنی، اِما دومبی که خِدا شِما ره اِنتخاب هاکارده. چوون اَمه اِنجیل فِقَط گَبِ هِمراه شِما ره نَرِسیه، بلکه قِوَّت دِله و روح‌القدسِ دِله و اطمینانِ کاملِ هِمراه شِما ره بَرِسیه، هَمون طی که دوندِنی شِمه خاطِری چی طی شِمه میون رِفتار هاکاردیمی. شِما اَمه جِم و خِداوندِ جِم سَرمخش بَییتِنی، چوون خَله مِصیبتِ دِله، خِدائه کلامِ اون خِشالیِ هِمراه که روح‌القدس دِنه، قَبول هاکاردینی. هَمون طی که شِما تِمومِ مَقدونیه و اَخائیهِ اِیموندارونِ وِسه سَرمخش بَینی، چوون نا فِقَط خِداوندِ کِلام شِمه طریق مقدونیه و اَخائیه مَنطقه هائه دِله دَپیته، بلکه شِمه ایمون داشتن به خِدا، تِک هائه سَر دَکِته، جوری که دییه لازم نییه اِما یه چی باریم. چوون وِشون شه از این که چی طی شِما گرمِیِ هِمراه اَمه پیشواز بییَمونی، گَب زَندِنه و این که چی طی بِتهائه جِم دَس بَکِشینی و خِدائه سمت بَردَگِردِسینی تا زنده و حییقی خِدا ره خِدمِت هاکانین تا آسِمونِ جِم خِدائه ریکائه بییَموئِنِ اِنتظارِ بَکِشین، که خِدا مِرده هائه جِم وه ره زنده هاکارده، یعنی عیسی، که اِما ره اون غَضِبِ جِم که بعداً اِنه آزاد کانده. ای بِرارون، شِما شه دوندِنی که اَمه بییَموئِن شِمه پَلی بیخودی نَییه. بلکه هر چَن قبلاً فیلیپیِ شَهرِ دِله عِذاب بَکِشیمی و اِما ره بَدی هاکاردِنه، اون طی که خجالِت آوِر بییه، هَمون طی که دوندِنی، ولی اِما شه خِدائه کُمِکِ هِمراه جرأت هاکاردیمی تا خِدائه انجیلِ خَله مخالفتهائه میون شِما ره اِعلام هاکانیم. چوون اَمه تَشویق، خطا یا ناپاکی یا گول بَزوئِنِ وِسه نییه، بلکه هَمون طی که خِدا اِما ره تأیید هاکارده تا اِنجیلِ کارِ اِنجام هادیم، پَس اَمه گَب بَزوئِن آدِمونِ راضی هاکاردِنِ وِسه نییه، بلکه خِدائه راضی هاکاردِنِ وِسه هَسه، که اَمه دلها ره آزمود کانده. چوون اِما هیچ وَخت چاپلوسیِ هِمراه گَب نَزومی، هَمون طی که دوندِنی، خِدا سَر شاهدِ- اَمه گَب طِمَعِ بهونه وِسه نَییه. اِما اینِ دِمبال دَنی بیمی که یه نَفِر اِما ره بالا بَوِره، چه شِمه جِم و چه بَقیهِ جِم. هر چَن که اِما مَسیحِ رَسولون مَقامِ دِله این حَقِّ داشتیمی که اینِ شِمه جِم بِخوائیم ولی اِما شِمه میون مِلایمتِ هِمراه رِفتار هاکاردیمی، یِتا مارِ واری که شه وَچونِ، تَرِ خِشک کانده. اِما اَنده شِما ره دوس داشتیمی که ذوقِ هِمراه حاضر بیمی نا فِقَط خِدائه اِنجیلِ شِما ره بَرِسونیم، بلکه شه جانِ هم شِمه راهِ وِسه بییِلیم، چوون شِما خَله اَمه وِسه عزیز بینی. چوون شِما ای بِرارون، اَمه زَحمِت و کار هاکاردِن شِمه‌ یاد دَره، که شو و روز کار کاردیمی تا اون مووقه که خِدائه انجیلِ شِمه وِسه موعظه کامبی، هیچ کسِ سربار نَبوئیم. شِما شاهدِنی و خِدا هم شاهدِ که اِما شِما ایموندارونِ هِمراه چی طی مِقَدَّس و صالح و بی عیب رِفتار هاکاردیمی. چوون شِما دوندِنی که اِما چی طی یِتا پییِرِ واری که شه وَچونِ هِمراه رِفتار کانده. اِما هر کِدوم از شِما ره یِتا یِتا تَشویق هاکاردیمی و تَسلّی هِدامی و سفارش هاکاردیمی تا اون طی که خِدائه لایقِ زندگی هاکانین که شِما ره شه پادشاهی و جِلالِ وِسه دَعوِت کانده. اِما هم هَمِش خِدا ره اینِ خاطِری شِکر کامبی، که اون مووقه که خِدائه کِلامِ قبول هاکاردینی، اون کِلام که اَمه جِم بِشنُسینی، اونِ نا آدِمیِ کِلامِ واری، بلکه خِدائه کِلامِ واری قبول هاکاردینی، هَمون طی که حَییقَتاً هم هَسه؛ که شِما ایموندارونِ میون کار کانده. چوون ای بِرارون، شِما خِدائه کلیساها که یَهودیهِ مَنطقهِ دِله مَسیحْ عیسیِ دِله دَرِنهِ جِم، سَرمَخش بَییتینی: چوون شِما هم شه هموطنونِ جِم، هَمون عِذاب ها ره بَدینی که وِشون یَهودیونِ جِم بَدینه، وِشون که خِداوند عیسی و پِیغَمبِرونِ بَکوشتِنه و اِما ره هم بیرون هاکاردِنه. وِشون خِدا ره راضی نَکاندِنه و تِمومِ مَردِمِ هِمراه دِشمِنی کاندِنه، و نییِلنِنه اِما غیر یَهودیونِ هِمراه گَب بَزِنیم تا نِجات بَیرِن- این طی هَمِش شه گِناهونِ دَئیلِ لَب به لَب پِر کاندِنه. ولی سَر آخِر خِدائه غَضِب، وِشونِ سَر بییَمو. ولی ای بِرارون، از اونجه که یه مِدّت کمی شِمه جِم سیوا بیمی، البته جسماً و نا قلباً، خَله ذوق و شوقِ هِمراه تقلّا هاکاردیمی تا شِما ره رو در رو بَوینیم. چوون اِما خواسیمی شِمه پَلی بِئیم - مِن، شه پولُس، چَن کَش خواسِمه بِیِّم - ولی شیطان نییِشته. چوون اَمه امید و خِشالی و اِفتخارِ تاج، اَمه خِداوند عیسیِ روب رو مووقه ای که بِیّه، چیه؟ مگه شِما نینی؟ چوون که شما اَمه جِلال و خِشالی هَسینی. پَس چوون دییه نَتونِسیمی طاقت بیاریم، راضی بَیمی که اِما ره آتِنِ شَهرِ دِله تینا بییِلِّن. اِما تیموتائوسِ که اَمه بِرار و خِدائه همکار، مَسیحِ انجیلِ کارِ دِله هَسه ره شِمه پَلی بَفرِسیمی تا شِما ره شِمه ایمونِ دِله تقویت و تَشویق هاکانه، تا هیچ‌کَس این سختیهائه وِسه سِست نَووه، چوون شِما شه خوار دوندِنی که اِما اینِ وِسه تَعیین بَیمی. چوون مووقه ای که شِمه هِمراه دَیمی، قبلتر شِما ره بااوتیمی که وِنه سَختی بَکِشیم، و هَمون‌ طی که دوندِنی، این طیم بَییه. اینِ وِسه، چوون دییه نَتونِسِمه طاقت بیارِم، تیموتائوسِ راهی هاکاردِمه تا شِمه ایمونِ جِم باخَوِر بَووِم، چوون اونِ تَرسِ داشتِمه که اون وسوسه‌گر یعنی اِبلیس یه جوری شِما ره وَسوسه هاکارده بوئه، و اَمه زَحمِت ‌هَدِر بورده بوئه. ولی اِسا که تیموتائوس شِمه پَلیِ جِم اَمه پَلی بَردَگِردِسه و شِمه ایمون و مِحبَّتِ جِم، اَمه وِسه خوارِ خَوِر بیارده. و خَوِر هِدا که شِما هَمِش اَمه جِم خواریِ هِمراه یاد کاندینی و اَمه بَدیئِنِ وِسه ذوق دارنِنی، هَمون طی که اِما هم شِمه بَدیئِنِ وِسه ذوق دارمی. اِی بِرارون اینِ وِسه، تِمومِ اَمه سَختی ها و مِصیبت هائه دِله شِمه جِم و شِمه ایمونِ طریق تسلّی بَییتیمی. چوون، اِسا زندگی کامبی، اگه شِما خِداوندِ دِله قایم هِرِسین. چوون این همه خِشالی ای که شِمه خاطِری اَمه خِداوندِ حِضور اَمه نَصیب بَییه، چی طی تومبی خِدا ره شِکر هاکانیم؟ هَمون طی که اِما شو و روز جانِ دِلِ هِمراه دِعا کامبی تا شِما ره رو در رو بَوینیم و هر کمِ کسری که شِمه ایمونِ دِله دَره ره بَرطَرِف هاکانیم. اِسا اَمه پییِر، شه خِدا و اَمه خِداوند عیسی، اَمه راهِ شِمه سَمت بَکِشونه و هَمون‌ طی که اَمه مِحَبَّت، شِما ره ویشتر بونه، خِداوند شِمه مِحَبَّتِ، هَمدییه ره و تِمومِ مَردِم وِسه زیاد و سَرمشت هاکانه. و شِمه دِلِ پایدار هاکانه، تا اون مووقه که اَمه خِداوند عیسی، شه تِمومِ مقدّسینِ هِمراه اِنه، اَمه خِدا، آسِمونی پییِرِ حِضور بی عیب و مِقَدَّس بوئین. سَر آخِر پَس، ای بِرارون، اِما خِداوند عیسیِ دِله شِمه جِم خوامبی و اِلتماس کامبی هَمون طی که اَمه جِم شِما ره بَرِسیه که چی طی وِنه زندگی هاکانین و خِدا ره راضی هاکانین، همین طی هم که اِنجام دِنِنی، این کارِ ویشتر و ویشتر هاکانین. چوون شِما دوندِنی که چه حِکم هایی خِداوند عیسیِ طریق، شِما ره هِدامی. چوون خِدائه اِراده اینِ یعنی شِمه مِقدّس بییَن: که شه ره بی عفتیِ جِم دور دارین. تا هر‌ کِدوم از شِما بَدونه که چی طی شه تَنِ مِقدّس بییَن و احترامِ دِله، داره نا شهوت و هِوا وهوسِ دِله، اون غیرِیهودیون واری که خِدا ره نِشناسِنِنه. تا هیچ‌کس این جَریانِ دِله شه بِرارِ حَق، خِطا یا سوء استفاده نَکِنه. چوون خِداوند تِمومِ این چیائه وِسه تقاص گِرنه، هَمون طی که اِما قبلتر شِما ره بااوتیمی و جِدی هِشدار هِدامی. چوون خِدا اِما ره نا ناپاکیِ وِسه، بلکه مِقدّس بییَنِ وِسه دَعوِت هاکارده. پَس، هر کی اینِ رَد هاکانه، آدِمی ره رَد نَکانده بلکه خِدایی ره رَد هاکارده که شه مِقدَّسِ روحِ شِما ره دِنه. اِسا بِرارونه مِحبَّتِ خَوِری شِما نیاز نِدارنِنی که یه نَفِر یه چی شِمه وِسه بَنویسه، چوون شِما شه خِدائه جِم یاد بَییتِنی که هَمدییه ره دوس دارین، چوون شِما راس راسی همهِ بِرارونِ مقدونیهِ مَنطقهِ سراسرِ دِله دوس دارنِنی. ولی اِی بِرارون، شِمه جِم اِلتماس کامبی که این کارِ ویشتر و ویشتر هاکانین. و آرزو هاکانین که آرومِ زندگی دارین و شِمه سَر شِمه کارِ دِله دَووه و هَمون‌ طی که شِما ره دَستور هِدامی، شه دَسائه هِمراه کار هاکانین. تا وِشونِ پَلی که کلیسائه بیرون دَرِنه دِرِسیِ هِمراه زندگی هاکانین، و هیچ کسِ مِحتاج نَبوئین. ولی ای بِرارون، اِما نِخوامبی اون اِیموندارونِ خَوِری که بَمِردِنه بی خَوِر بوئین، نَکِنه که بقیهِ مَردِمِ واری که امیدی ندارنِنه، ماتِم بَیرین چوون از اونجه که اِما ایمون دارمی که عیسی بَمِرده و زنده بَییه، پَس همین‌ طیم، خِدا اونایی که عیسیِ دِله بَمِردِنه ره وه هِمراه یارنه. چوون اِما خِداوندِ کِلامِ طریق اینِ شِما ره اِعلام کامبی که: اِما که زنده هَسیمی و تا خِداوندِ بییَموئِن به جا بَمونِسیمی، وِشونِ جِم که بَمِردِنه، پیش نَکِتیمی. چوون خِداوند شه، یِتا حِکم که بِلِندِ دادِ هِمراهِ، فرشته هائه رَئیسِ صدائه هِمراه و خِدائه شیپورِ صدائه هِمراه، آسمونِ جِم جِر اِنه. و اَوِّل مِرده ها، مَسیحِ دِله زنده بونِنه. بعد، اِما که زِندِمی و به جا بَمونِسیمی، وِشونِ هِمراه اَبرهائه دِله بالا بَوِرده بومبی تا خِداوندِ هوائه دِله بَوینیم، و این طی هَمِش خِداوندِ هِمراه دَرِمبی. پَس این گَب هائه هِمراه، هَمدییه ره تَشویق هاکانین. اِسا اِی بِرارون وختها و زِمونهائه خَوِری، نیازی نییه یه چی شِمه وِسه بَنویسِم. چوون شِما شه خوار دوندِنی که خِداوند عیسیِ بَردَگِردِسِنِ روز، دِزِ واری که شو دِله اِنه، سَر رِسِنه. هَمون مووقه که مَردِم گاننه: «صِلح و سِلامتی و اَمن و اَمانِ»، بعد یهویی هِلاکت وِشونِ سَر اِنه، هَمون طی که بِزائِنِ دَرد، یِتا حامله زِنا ره بَیره، و وِشون نَتوندِنه دَر بورِن. ولی ای بِرارون، شِما تاریکیِ دِله دَنینی تا اون روز، دِزِ واری شِما ره غافلگیر هاکانه. چوون همهِ شِما نورِ وَچون و روزِ وَچونِنی؛ اِما شو و تاریکیِ جِم نیمی. پَس بقیهِ واری شه ره خو نَزِنیم، بلکه بیدار و هوشیار بوئیم. چوون اونایی که خواسِنِنه، شو خواسِنِنه، و اونایی که مَس کاندِنه، شو مَس کاندِنه. ولی از اونجه که اِما روزِ جِم هَسیمی، وِنه هوشیار بوئیم، و ایمون و مِحبّتِ زره ره شه تَن دَکُنیم، و نِجاتِ امیدِ، کِلاهخودِ واری شه سَر بییِلیم. چوون خِدا اِما ره غَضِبِ وِسه تعیین نَکارده، بلکه اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ طریق، نِجات به دَس بیاردِنِ وِسه تعیین هاکارده، وه که اَمه وِسه بَمِرده، تا چه بیدار بوئیم و چه بَخواته، وه هِمراه زندگی هاکانیم. پَس هَمدییه ره تَشویق هاکانین و ایمونِ دِله تقویت هاکانین، هَمون طی که اَلان هم کاندینی. اِسا ای بِرارون، شِمه جِم خوامبی اونایی که شِمه میون زَحمِت کَشِنِنه و خِداوندِ دِله شِمه رَهبِر هَسِنه، و شِما ره نصیحت کاندِنه ره اِحترام بییِلین، و مِحبَّتِ دِله اون کاری خاطِری که کاندِنه، وِشونِ خَله اِحترام بییِلین. و هَمدییه هِمراه صِلح و سِلامتیِ دِله زندگی هاکانین. ای بِرارون، شِمه جِم خواهش کامبی که تنبلِ آدِمونِ نَصیحت هاکانین؛ ترسو آدِمونِ تَشویق هاکانین؛ ضعیفِ آدِمونِ کُمِک هاکانین؛ و همهِ هِمراه صبور بوئین. شِمه حِواس دَووه، کِسی، بَدی ره بَدیِ هِمراه جِواب نَده، بلکه هَمِش اینِ دِمبال دَووین که هَمدییه و مَردِمِ خواری هاکانین. هَمِش خِشال بوئین؛ یه سَرِ دِعا هاکانین؛ هر وضعِ دِله شِکر هاکانین، چوون خِدائه خواسه مَسیحْ عیسیِ دِله، شِمه وِسه اینِ. خِدائه روحِ تَشِ نَکوشین؛ نبوّتها ره کِچیک نِشمارین. بلکه همه چی ره آزمود هاکانین؛ اونچیِ که خوارِ ره قایم بَچِسبین. هر جور بدیِ جِم دوری هاکانین. اِسا خِدائه صِلح و سِلامتی، شه شِما ره کاملاً تَقدیس هاکانه و شِمه روح و جان و تَن، تا اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ بییَموئِنِ مووقه بی‌عیب بَمونه. وه که شِما ره دَعوِت کانده، وِفادارِ و وه حتماً این کارِ کانده. ای بِرارون، اَمه وِسه دِعا هاکانین. تِمومِ بِرارونِ یِتا مقدّسِ خاشِ هِمراه سِلام بَرِسونین. خِداوندِ حِضور، شِما ره قَسِم دِمبه که این نامه ره تِمومِ بِرارونِ وِسه بَخونین. اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ فِیض شِمه هِمراه دَووه. آمین. پولُس و سیلاس و تیموتائوسِ طَرِف جِم، تِسالونیکی شَهرِ کلیسائه وِسه که اَمه پییِر، خِدا، و خِداوند عیسی مسیح‌ِ دِله دَرِنه: فِیض و صِلح و سِلامتی اَمه پییِر خِدا و خِداوند عیسی مَسیحِ طَرِفِ جِم شِمه وِسه بِیّه. اِی بِرارون، اِما هَمش وِنه خِدا ره شِمه خاطِری شِکر هاکانیم، و دِرِس هم اینِ، چوون شِمه ایمون این طی رشد کانده و هر کِدوم از شِمائه مِحَبَّت هَمدییه ره ویشتر بونه. اینِ وِسه، اِما شه، خِدائه کلیساهائه دِله شِما ره اِفتخار کامبی، شِمه پایداری و ایمونِ خاطِری، که تِمومِ آزار اذیّت و عِذاب هائه دِله طاقت بیاردینی. این خِدائه عادلانه داوِریِ نِشونه ئه، تا شِما خِدائه پادشاهیِ لایق بَووین که اونِ وِسه هم عِذاب کَشِنِنی. چوون راس راسی خدا اینِ عادلانه دونده که اونایی که شِما ره عِذاب دِنِنه ره عِذابِ هِمراه عَوض هاده، و شِما ره که عِذاب کَشِنِنی و همین طی، اِما ره هم راحتی دِنه. اون مووقه که خِداوند عیسی شه قِددارِ فرشته هائه هِمراه، آسمونِ جِم ظاهر بونه. اَلوک بَییته تَشِ دِله و اونایی که خِدا ره نِشناسِنِنه و اونایی که اَمه خِداوند عیسیِ انجیلِ اِطاعت نَکاردِنه جِم تِقاص گِرنه. وِشونِ سِزا، خِداوندِ حِضورِ جِم و وه جِلالِ قِوَّتِ جِم، اَبدی نابودیِ، هَمون طی که وه، اون روزی دِله که اِنه، شه ایموندارونِ دِله جِلال گِرنه و تِمومِ اونایی که وه ره ایمون بیاردِنه، بِهت کاندِنه. و شِما هم وِشونِ هِمرانی، چوون اَمه شِهادتِ ایمون بیاردینی. اینِ وِسه، اِما هَمِش دَره شِمه وِسه دِعا کامبی تا اَمه خِدا شِما ره شه دعوِتِ لایق بَدونه و شه قِوَّتِ هِمراه هر خوارِ نِیِّت و هر کاریِ که ایمونِ جِم سَرچشمه گِرنه ره اِنجام هاده، تا اَمه خداوند عیسیِ اسم شِمه دِله جِلال بَیره، و شِما هم، طِبق اَمه خِدا و خِداوند عیسی مَسیحِ فِیض، وه دِله جِلال بَیرین. اِسا اِی بِرارون، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ بردَگِردِسِن خَوِری و اَمه جَمع بَیِّن وه پَلی، شِمه جِم خواهش کامبی هیچی شِمه فِکرِ خِراب نَکِنه و پریشون نَووین، چه یِتا روح، چه یِتا گَبِ طریق، چه یِتا نامه که اِنگاری اَمه جِم بوئه، که گانه: خِداوندِ بردَگِردِسِن روز بَرِسیه. و نییِلین هیچکی هیچ جوری شِما ره گول بَزِنه. چوون اون روز نِننه مگه اینکه اَوِّل مَردِم خِدائه علیه پِرِسِن و اون بی‌دینِ مَردی که هلاکتِ ریکائه، ظِهور هاکانه. وه هر چیِ هِمراه که خِدا بااوته بونه یا پرسِش بونه، مخالفت کانده و شه ره وِشونِ جِم سَرتر دونده، جوری که خِدائه مَعبِدِ دِله نیشِنه و اِعلام کانده که شه خِدائه. یعنی شِمه یاد دَنییه وَختی که شِمه هِمراه دَیمه این چیا ره شِما ره گاتِمه؟ شِما دوندِنی که اَلان چی وه دَمِ گِرنه، تا وه، شه وَختِ مووقه بِیّه. چوون این بی‌دینیِ راز همین اَلان هم دَره کار کانده، فِقَط تا مووقه ای که، اونی که تا اَلان وه دَمِ گِرنه، از بین بوره. اون مووقه اون بی‌دینِ مَردی اِنه، که خداوند عیسی شه دَمِ نفِسِ هِمراه وه ره هِلاک کانده و شه پِرشکوهِ بییَموئِنِ هِمراه وه ره نابود کانده. اون بی‌دینِ مَردیِ بییَموئِن، شیطانِ کارِ طریق هَسه، تِمومِ قِوَّت، دِراغی نِشونه ها و معجزاتِ هِمراه و عجیبِ چیایی که گمراه کاندِنه، و تِمومِ شَرورِ حیله هائه هِمراه، اونایی که هلاکتِ راهِ دِله دَرِنه، چوون وِشون نِخواسِنه حَییقَتِ دوس دارِن تا نِجات بَیرِن. پَس خِدا وِشونِ یِتا سختِ فریبِ دِله گرفتار کانده، جوری که وِشون اونچی که دِراغ هَسه ره باور دارنِنه، تا تِمومِ اونایی که حَییقَتِ باوِر نَکاردِنه و هر چی که نادِرِس بییهِ جِم کِیف هاکاردِنه، مَحکوم بَووِن. ولی ای بِرارون که خِدائه عزیزِنی، اِما وِنه هَمِش خِدا ره شِمه خاطِری شِکر هاکانیم، چوون خِدا شِما ره نوبرِ واری انتخاب هاکارده که نِجات بیرین. اون تَقدیسِ طریق که خِدائه روحِ هِمراه اِنجام بونه و حَییقَتِ ایمون داشتنِ هِمراه این طی بییه که وه شِما ره اَمه انجیلِ طَریقِ جِم دَعوت هاکارده تا اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ جِلال شِمه نَصیب بَووه. پَس، ای بِرارون، قایم هرسین و اون تعلیمایی که اَمه جِم یاد بَییتینی ره بَچِسبین، چه اَمه گَب هائه جِم چه اَمه نامه هائه هِمراه. اِسا، شه اَمه خِداوند عیسی مَسیح و اَمه پییِر خِدا که اِما ره دوس داشته و فیضِ طریق، اِما ره اَبدی تَسلّی و خوارِ امید هِدا شِمه دِل ها ره تسلّی هاده و هر خوارِ کار و گفتارِ دِله پابرجا هاکانه. سَر آخِر، اِی بِرارون، اَمه وِسه دِعا هاکانین تا خِداوندِ کِلام تِن پیش بوره و اونِ احترامِ دارِن، هَمون‌ طی که شِمه میون این طی بَییه، تا شَرورِ آدِمون و گِناهکارونِ جِم آزاد بَوویم، چوون شِما همه ایمون نِدارنِنی. ولی خِداوند وِفادارِ؛ وه شِما ره پایدار کانده و اون شَریرِ پَلی شِمه جِم محافظت کانده. اِما خِداوندِ دِله شِما ره اِطمینان دارمی که اونچی که شِما ره حِکم کامبی ره، به‌جا یارنِنی و اِنجام دِنِنی. خِداوند شِمه دِل ها ره، خِدائه مِحَبَّت و مَسیحِ پایداری هِمراه هدایت هاکانه. ای بِرارون، اَمه خِداوندْ عیسی مَسیحِ اِسمِ هِمراه شِما ره حِکم کامبی که هر بِراری جِم که تنبلی کانده و طِبق اون چی که اَمه جِم بَییتِنی رِفتار نَکانده، دوری هاکانین. چوون شِما شه دوندِنی که چی طی وِنه اَمه جِم سرمخش بَیرین. چوون اون مووقه ای که اِما شِمه هِمراه دَیمی، تَنبِل نَبیمی و هیچ کسِ نونِ، مِفتِ نَخاردیمی، بلکه سَختی و زَحمِتِ هِمراه شو و روز کار هاکاردیمی، تا هیچ کِدوم از شِمائه سربار نَوویم. نا اینِ خاطِری که اِما این حَقِّ نِدارمی، بلکه تا شه جِم یِتا نمونه سرمخشِ وِسه شِمه وِسه بییِلیم. چوون حَتَّی اون مووقه که شِمه هِمراه دَیمی، اینِ شِما ره حِکم هاکاردمی که «هر‌ کی که نِخوانه کار هاکانه، نون هم نَخوره.» چوون اِما اِشنُمبی که شِمه میون بَعضیا تنبلی کاندِنه. اینا کار نَکاندِنه، بلکه فضولی کاندِنه. اِسا، خِداوند عیسی مَسیحِ اسمِ دِله، این طی آدِمونِ حِکم کامبی و وِشونِ تَشویق کامبی که آرووم و قِرار بَیرِن و شه روزی ره دَربیارِن. و ولی شِما ای بِرارون، خواری هاکاردِنِ جِم خَسِّه نَووین. اگه یه نَفِر اونچی که این نامهِ دِله که اِما گامبی ره اِطاعت نَکِنه، وه ره نِشون هاکانین و وه هِمراه رفتِ آمد نَکِنین تا خجالت بَکِشه. ولی وه ره دِشمِن نَدونین، بلکه یِتا بِرارِ واری وه ره هِشدار هادین. اِسا، خداوندِ صِلح و سِلامتی، شه، هر مووقه و هر وضعِ دِله شِما ره صِلح و سِلامتی دِنه. خِداوند شِما همهِ هِمراه دَووه. مِن، پولُس، شه دَسِ هِمراه این سِلامِ نِویسِمبه. این تِمومِ مِ نامه‌هائه نشونه ئه. مِن این طی نِویسِمبه. اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ فِیض شِما همهِ هِمراه دَووه. پولُسِ طَرِف جِم که اَمه نِجات‌دهنده خِدائه حِکمِ هِمراه و اَمه امید مَسیحْ عیسی، مَسیحْ عیسیِ رَسولِ؛ تیموتائوسِ وِسه، مِ حَییقی ریکا ایمونِ دِله: فِیض و رَحمِت و صِلح و سِلامتی خِدائه پییِر و اَمه خِداوند مَسیحْ عیسیِ طَرِفِ جِم شِمه وِسه بِیّه. هَمون طی که وَختی مقدونیهِ مَنطقه دَیی شیمه، تِ جِم خواهش هاکاردِمه، اَت کش دییه اَی تِ جِم خوامبه که اَفِسُسِ شَهرِ دِله بَمونی تا بَعضیا ره دَستور هادی که هیچ جورواجورِ تعلیمی نَدِن و شه ره داستان ها و شجره‌نامه‌هایی که تِموم نَوونهِ وِسه وَقف نَکِنِن، این چیا، عَوِض اینکه خِدائه کارِ که ایمونِ راهِ دِله دَره پیش بَوِره، جرِّ بحثِ باعث بونِنه که هیچ ثَمری نِدارنه. اَمه منظور این دستورِ جِم مِحبَّتِ، مِحبَّتی که پاکِ دِل، خوارِ وجدان و خالِصِ ایمونِ جِم اِنه. بعضیا این چیائه جِم رو بَردِگاردِنینه، بیخودی گَب هائه دِمبال، شه راهِ گم هاکاردِنه. و خوانِنه شَریعتِ مَلّمین بَووِن، بی اینکه بَدونِن چی گانِنه یا چیِ جِم این طی مِطمئن گَب زَندِنه. اِسا، اِما دومبی که شَریعَت خوارِ، اگه کِسی اونِ دِرِس کار بَزِنه. و دومبی که شَریعَت صالح آدِمونِ وِسه نییه، بلکه اونایی وِسه که قانون اِشکِنِنه و نافرمانِنه، بی دینون و گناهکارون وِسه؛ اونایی وِسه که مِقدّس نینه، اونایی وِسه که کفر گانِنه، اونایی وِسه که شه پییِر مارِ کُشِنِنه؛ آدِمکُشائه وِسه، زِناکارون و لواط گرونِ وِسه؛ اونایی که برده خرید و فروش کاندِنه، دِراغ زَنون، اونایی که دِراغی قَسِم خوارنِنه، و هر چی که دِرِسِ تعلیمِ علیه هَسه، اون تعلیمی که مِوارکِ خِدائه پر جِلالِ اِنجیلِ مطابقِ، که مِ ره بِسپارِسه بَییه. اَمه خِداوند مَسیحْ عیسی ره شِکر کامبه که مِ ره قِوَّت هِدا چوون مِ ره وِفادار دونِسه و مِ ره شه خِدمِتِ وِسه تعیین هاکارده. با اینکه قبلاً، کفر گاتِمه و عِذاب دامه و توهین کاردِمه، ولی مِ ره رَحم بَییه، چوون بی‌ایمونیِ دِله نادونی کاردِمه. و اَمه خِداوندِ فِیض، اون ایمون و مِحبَّتِ هِمراه که مَسیحْ عیسیِ دِله دَره، فراوونیِ هِمراه مِ سَر دَشِندی بَییه. این گَب قابل اِعتماد و هر طَرِفِ جِم قابلِ قبولِ، که مَسیحْ عیسی این دِنیائه دِله بییَمو تا گناهکارونِ نِجات هاده، که وِشونِ دِله ئه گَتتِرین مِنِمه. ولی اینِ خاطِری، مِ ره رَحم بَییه تا عیسی مَسیحْ شه کاملِ صَبرِ، مِ وِسه، که گِناهکارونِ دِله گَتتِرین بیمه ره سِراغ هاده، تا اونایی که ابدی زندگیِ وِسه وه ره ایمون یارنِنه ره سَرمَخش بَووِم. اِسا، اون پادشاه دوران، اون که تا اَبد دَره و نَوونه اونِ بَدیئِن، اون یِتا خِدا ره تا اَبد و تا اَبد حِرمت و جِلال بوئه؛ آمین! مِ وَچه، تیموتائوس، این حِکمِ طِبق اون نَبِوّتهایی که قبلاً تِ خَوِری بااوته بَییه بییه ره، تِ ره اِسپارِمبه تا اونائه ‌طریق اون خوارِ جنگِ اِنجام هادی، ایمون و خوارِ وجدانِ بَچِسب، چوون بَعضیا اینائه رَد هاکاردِنه هِمراه، وِشونِ ایمونِ کَشتی، بِشکِسه. هیمِنائوس و اسکندر این دسه جِم‌ هَسِنه، که وِشونِ شیطانِ دَس هِدامه تا یاد بَیرِن که کفر نارِن. پَس، قبل از هر چی، خوامبه که خواسه ها، دِعاها، شفاعتها و شِکر هاکاردِن ها تِمومِ مَردِمِ وِسه به‌جا بیارده بَووه، پادشاهون و صاحاب منصبون وِسه، تا بَتونیم آرووم و راحت زندگی داریم. که هر لحاظِ جِم دیندار و وقارِ هِمراه بوئه این اَمه نِجات دَهِنده خِدائه نَظِر، خوار و وه بابِ دِلِ که خوانه همهِ مَردِم نِجات بَیرِن و حَییقَتِ بِشناسِن. چوون فِقَط یِتا خِدا دَره و خِدا و آدِمون میون هم فِقَط یِتا واسطه دره، یعنی اون انسان که مَسیحْ عیسی ئه؛ وه که شه جانِ هِدائِنِ هِمراه، تِمومِ آدِمونِ آزادی ره بَخریه. این حَییقَت خوارِ وَخت شهِادت هِدا بَییه، چوون مِن اینِ وِسه تعیین بَیمه تا غیرِ یَهودیونِ وِسه یِتا تَعلیم دَهنده و یِتا رسول و یِتا مَلِّم، ایمون و حَییقَتِ دِله بوئِم - حَییقَتِ دَره گامبه و دِراغ نَزِمبه. پَس مِ آرزو اینِ که مَردها همه جا دِعا هاکانِن، و مِقدَّسِ دَسا ره بی غیظ و دَعوا مرافعه بالا بَوِرِن. همین طیم خوامبه که زَن ها آبرومندانه لِواس شه تَن دَکُنِن و نجابت و حیائه هِمراه، نا گیس هاکارده میِ هِمراه، یا طِلا و مِروارید، یا گِرون قیمت لِواسائه هِمراه، بلکه خوارِ کارائه هِمراه، هَمون طی که اون زَن هائه لایقِ که دینداریِ ادعا ره دارنِنه. زِنا وِنه ساکت بوئه و کاملِ اطاعتِ هِمراه تَعلیم بَیره. مِن نییِلمه که یِتا زَن تَعلیم هاده یا یِتا مَردِ سَر تِسلّط داره؛ بلکه وِنه ساکت بوئه. چوون آدِم، اَوِّل خَلق بَییه و بعد حوا. و آدِم گول نَخورده، بلکه زَن بییه که گول بَخُرده و نافرمون بَییه. ولی زَن، وچه بیاردِنِ هِمراه، نِجات گِرنه، اگه ایمون و مِحَبَّت و مِقَدَّس بییَنِ دِله، نجابتِ هِمراه بَمونه. این گَبِ بونه اِعتماد هاکاردِن: که اگه یه نَفِر آرزو داره که کلیسائه نظارتِ کارِ داره، خوارِ کارِ دِمبال دَره. پَس، یِتا ناظِر وِنه هیچی وه زندگیِ دِله دَنی بوئه که اونِ خاطِری سَرکوفت بَخُره، یِتا زِنا داره، هوشیار بوئه شه دَمِ داره، با آبِرو بوئه، مِهمون‌ دوس بوئه و بَتونه تَعلیم هاده؛ نا عرِق خوار، نا زورگو، بلکه آروم بوئه؛ و نا جَنگی، یا پولدوس. وه وِنه شه خانِواده ره خوار بَچِرخونه و شه وَچونِ جوری بار بیاره که تِمومِ احترامِ هِمراه وه جِم اِطاعت هاکنِن. چوون اگه کِسی نَدونه که چی طی وِنه شه خانِواده ره بَچِرخونه، چی طی تونده خِدائه کلیسائه مِراقب بوئه؟ و تازه ایمون نیارده بوئه، نَکِنه مَغرور بَووه و اِبلیسِ واری مَحکوم بَووه. به علاوه، وه وِنه اون مَردمی میون که کلیسائه بیرون دَرِنه هم، خِشنوم بوئه تا رِسوا نَووه و اِبلیسِ تَله نَکِفه. همین طی کلیسائه شماسون وِنه باوقار بوئِن؛ دِ رو نَبوئِن، شِرابِ گرفتار نَبوئِن و نادِرِسِ سودِ حِرصِ نَزِنِن. وِشون وِنه ایمونِ رازِ، یِتا پاکِ وجدانِ هِمراه دارِن. و وِشون وِنه اَوِّل آزمود بَووِن و بعد اگه ثابت هاکاردِنه که بی عیبِنه، بییِلین شَماسیِ کارِ دِله خِدمِت هاکانِن. همین‌ طی، وِشونِ زَن ها هم وِنه باوقار بوئِن، تِهمت نَزِنِن، بلکه هوشیار بوئِن و همه چیِ دِله وِفادار بوئِن. هر کِدوم از شَماسوِن، وِنه یِتا زِنا داره و شه وَچون و خانِواده ره خوار بَچِرخونه چوون اونایی که شِماسونِ مقامِ دِله که خوار خِدمِت هاکارده بوئِن، یِتا خوارِ مقام گِرنِنه و اون ایمونِ دِله که مَسیحْ عیسیِ دِله ئه، گَتِ اِطمینان به دَس یارنِنه. امید دارمه که خَله زود تِ پَلی بِیِّم، ولی اینا ره تِ وِسه نِویسِمبه، تا اگه مِ بییَموئِن عَقِب دَکِته، بَدونی که خِدائه خانوادهِ میون که زِنده خِدائه کلیسا و حَییقَتِ سِتون و پِی هَسه، چی طی وِنه رِفتار هاکارد. راس راسی که دینداریِ راز خَله گَتِ: وه که جِسمِ دِله ظاهر بَییه، خِدائه روحِ طَریقِ جِم تایید بَییه، فرشته ها وه ره بَدینه، قومهائه میون اِعلام بَییه، دِنیائه دِله وه ره ایمون بیاردِنه، جِلالِ هِمراه، بالا، بَوِرده بَییه. ولی خِدائه روح، واضح گانه که آخِرین زِمون هائه دِله، بَعضیا شه ره اون روح ها که گول زَندِنه و دِوهائه تعالیمِ، وَقف کاندِنه و ایمونِ جِم بَرگِردِنِنه، دِراغ زَن ها و دِرویونی این طی تعالیمِ یارنِنه که وِشونِ وِجدان بَمِرده. وِشون، آروسی هاکاردِنِ مَنع کاندِنه و دَستور دِنِنه اون غِذاهایی ره نَخُرِن که خِدا خلق هاکارده تا اونایی که حَییقَتِ ایمون دارنِنه و اونِ اِشناسِنِنه، شِکر هاکاردِنِ هِمراه غِذا هائه جِم بَخُرِن. چوون هر چی که خِدا خَلق هاکارده، خوارِ و هیچی ره نَوِسه رَد هاکاردِن، اگه شِکر هاکاردِنِ هِمراه قبول بَووه، چوون که خِدائه کِلام و دِعائه هِمراه تَقدیس بونه. اگه این چیا ره بِرارونِ یاد هادی، مَسیحْ عیسیِ نوکِر بونی، که ایمونِ کِلامِ دِله و خوارِ تَعلیم که اونِ دِمبال دَری تَربیت بونی. داستان هائه جِم که کفر آمیز و پوچِ شه ره دور دار، بلکه شه ره دینداریِ وِسه تربیت هاکان. چوون هر چَن تربیت هاکاردِن اَت کم تَنِ وِسه فایده‌ دارنه، ولی دینداری همه چیِ وِسه فایده دارنه، چوون هم این زندگی ره وَعده دِنه، هم زندگی ای که اِنه ره. این گَبِ بونه اِطمینان هاکاردِن و هر بابتِ جِم کاملاً قابلِ قبولِ چوون اِما اینِ وِسه زَحمِت کَشِمبی و تَقِلّا کامبی، چوون اِما شه امیدِ، زنده خِدائه سَر بییِشتیمی که تِمومِ آدِمونِ نجات‌دهنده ئه، بخصوص اونایی که ایمون دارنِنه. این چیا ره حِکم هاکان و تَعلیم هاده. نییِل تِ جَوونی ره هیچ‌کی کِچیک بِشماره، بلکه گَب بَزوئِنِ دِله، کِردارِ دِله، مِحبّتِ دِله، ایمونِ دِله و پاکیِ دِله، تِمومِ ایموندارونِ وِسه سرمخش باش. تا مِن بِیِّم، شه ره اینِ وَقف هاکان که خِدائه کِلامِ مَردِمِ وِسه بَخونی و وِشونِ تَشویق هاکانی و تعلیم هادی. اون عَطایی که تِ دِله دَره ره بی‌اعتنایی نَکِن، عَطایی که نَبِوّتِ هِمراه به دَس بیاردی، اون مووقه که مَشایخِ شورا تِ سَر دَس بییِشتِنه. این چیا ره اِنجام هاده و شه ره اونِ وَقف هاکان تا تِ تَرقی همه وِسه مَعلوم بَووه. خوار تِ حِواس، شه ره و اون تعلیمی که دِنی ره، بوئه. اینِ دِله پابرجا باش، چوون این کارِ هِمراه هم شه ره و هم اونایی که تِ گَبِ اِشنُنِنه ره نِجات دِنی. پیرِمَردی ره سَراکو نَکِن، بلکه وه ره شه پییِرِ واری تَشویق هاکان، و جوونون هم شه بِرارون واری، و پیرِ زَن ها ره مارائه واری، و جِوونِ زَن ها ره شه خواخِرونِ واری، تِمومِ پاکیِ دِله. بیوه‌زَن ها ره اگه راس راسی بی‌کسِنه، حِرمت بییِل. ولی اگه یِتا بیوه‌زِنا وَچون و نوِئون دارنه، وِشون اَوِّل وِنه یاد بَیرِن که شه خانِوادهِ مِواظِبت هاکاردِنِ هِمراه، شه دینداری ره سِراغ هادِن و این‌طی شه دِینِ، شه پییِر مار و شه اَجدادِ وِسه به جا بیارِن، چوون این خِدا ره راضی کانده. اونی که راس راسی بیوه و بی‌کسِ، خِدا ره امید دارنه و شو و روز دِعائه دِله و خِدائه کُمِک بَییتِنِ جِم مشغولِ. ولی اگه یِتا بیوه‌زِنا عیاشیِ دِله زندگی کانده، با اینکه زندئه، بَمِرده. این چیا ره هم حِکم هاکان، تا وِشونِ زندگیِ دِله هیچی دَنی بوئه که اونِ وِسه سَرکوفت بَخُرِن. ولی اگه یه نَفِر شه فامیلون، مخصوصاً شه خانِوادهِ احتیاجاتِ دِمبال دَنی بوئه، شه ایمونِ انکار کانده و یِتا بی ایمونِ جِم بَد‌تِرِ. فِقَط اون بیوه‌زَن هائه اسمِ بَنویس که شصت سالِ جِم ویشتَرِنه و اَت کَش شی هاکارده بوئن. و خوارِ کارائه اِنجام هِدائِنِ دِله معروف بوئه، یعنی شه وَچونِ گَت هاکارده بوئه، غریب‌نواز بوئه، مقدّسینِ لینگا ره بَشُسه بوئه، دَردمَندون جِم مِراقبت هاکارده بوئه، و شه ره هر جور خوارِ کارِ وِسه وَقف هاکارده بوئه. ولی جوون ترِ بیوه‌زَن هائه اسمِ نَنویس، چوون وَختی که وِشونِ هِوا و هَوس، وِشونِ مَسیحِ جِم دور هاکانه، خوانِنه شی هاکانِن. اینِ وِسه، مَحکوم بونِنه چوون شه اَوِّلین ایمونِ لینگِ بِن بییِشتِنه. به علاوه، وِشون تَنبلی ره یاد گِرنِنه، این سِره اون سِره شونِنه؛ نا فِقَط تنبلی، بلکه تِتِک بتِک گر و فضولِ بونِنه، و اون چیایی که نَوِسه بارِنِ گانِنه. پَس مِ نَظِر اینِ که جوونترِ بیوه‌ زَن ها، شی هاکانِن، وَچه بیارِن و خانه داری هاکانِن و دِشمِنِ فرصت نَدِن که تِهمت بَزِنه. چوون اَلان هم بَعضیا شیطانِ دِمبال بوردِنه و گمراه بَینه. اگه یِتا ایموندارِ زِنا، شه فامیلونِ دِله بیوه داره، وِنه شه وِشونِ کُمِک هاکانه تا کلیسائه سَر بار نَبوئِن و کلیسا بَتونه اون بیوه‌زن هایی ره کُمِک هاکانه که راس راسی بی‌کَسِنه. مشایخی که خوار رهبری هاکارده بوئِن، دِ بِرابر حِرمتِ لیاقت دارنِنه، مخصوصاً اونایی که موعظه و تعلیمِ وِسه زَحمِت کَشِنِنه. چوون توراتِ کتابِ دِله گانه: «گویی که دَره خَرمن کاندهِ دِهونِ نَوِند» و «کارگر وِنه شه دَسمِزِ بَیره.» هیچ تِهمتیِ کلیسائه یِتا از رهبرونِ علیه قبول نَکِن، مگه اینکه دِ یا سه تا شاهد دَووِه. اونایی که گِناهِ دِله پافِشاری کاندِنه ره، همهِ پَلی سَراکو هاکان تا بَقیه بَتِرسِن. خِدا و مَسیحْ عیسی و اِنتخاب بَییه فرشته هائه حِضور، تِ جِم خواهش کامبه که این قانونا ره بدونِ هیچ غرضی، رعایت هاکانی و هیچ کاری ره طَرِفداریِ سَر نَکِنی. اینِ وِسه که یه نَفِرِ خِدمِتِ تعیین هاکانی، عجله نَکِن و بَقیهِ گِناهونِ دِله شَریک نَواش، شه ره پاک دار. دییه فِقَط اوه نَخور، بلکه شه مِعده و شه ناخِشیهایی که هَمش دارنیِ وِسه اَت کم شِراب بَخور. بَعضی آدِمونِ گِناهون دیارِ و پیش پیش داوِری بَیِّنِ وِسه شونِنه، ولی بَقیه آدِمونِ گِناهون دیرتر دیار بونه. پَس خوارِ کارا هم مَعلومِ و حَتَّی اونایی که مَعلوم نییه ره نَوونه جا هِدا داشت. تِمومِ اونایی که نوکریِ یوغ بِن دَرِنه، وِنه شه اربابونِ کاملاً اِحترام بییِلین تا خِدائه اسم و اَمه تعلیمِ علیه بَدِ چی نارِن. اونایی که وِشونِ اَربابون ایموندارِنه، نَوِسه بِرارِ بییِنِ خاطِری، وِشونِ کمتِر حِرمت بییِلِّن. بلکه وِنه وِشونِ بهتر خِدمِت هاکانِن، چوون اونایی که این خِدمِتِ دِله منفِعت وَرنِنه، ایموندار و عزیزِنه. این چیا ره وِشونِ تَعلیم هاده و وِشونِ تَشویق هاکان که این طی هاکانِن. اگه یه نَفِر یه جور دییه تَعلیم هاده و اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ دِرِسِ کِلام و اون تعلیمِ هِمراه که دینداریِ راهِ دِله ئه، جور نَبوئه، وه، غرور وه ره بَییته و هیچی نِفَهمِنه. این طی آدِمی، جَنگ و جِدال و دَعوا مرافه کَلِماتِ سَر دارنه، که اونِ جِم حسودی و دَعوا و توهین وبد گَمونی به وجود اِنه، و هَمش مَردِمِ میون جَنگ و جِدالِ باعث بونه که وِشونِ فکر فاسد بَییه و حَییقَتِ جِم بی نَصیب بونِنه، خیال کاندِنه، دینداری یِتا وسیله منفعتِ وِسه هَسه. ولی دینداری قناعتِ هِمراه، گَتِ منفِعتیِ. چوون اِما هیچی این دِنیائه دِله نیاردیمی و هیچی هم نَتومبی این دِنیائه جِم بَوِریم. ولی اگه اِما خِراک و لِواس دارمی، اینائه وِسه قانِعمی. ولی اونایی که پولدار بَیِّنِ آرزو ره دارنِنه، وسوسهِ دِله و تَله دِله کَفِنِنه، و خَله بیخودی خواسه هائه دِله کَفِنِنه که ضَرِر رِسِندِنِنه که مَردِمِ نابودی و هِلاکتِ سَمت کَشِنه. چوون پولدوسی هر جور بَدیِ ریشه هَسه و همین پولِ حرصِ که بعضیا ایمونِ جِم دور بَینه، و شه ره خَله دردائه گرفتار هاکاردِنه. ولی تِ که مَردِ خِدایی، این چیائه جِم فِرار هاکان، و صالحی، دینداری، ایمون، مِحَبَّت، پایداریی و ملایمتِ دِمبال دَواش. ایمونِ خوارِ جنگِ دِله جَنگ هاکان. اون اَبدی زندگی که اونِ وِسه دَعوِت بَئی و اونِ خَله از شاهِدونِ پَلی، اِعترافِ هاکاردی ره، بَچِسب. مِن خِدائه حِضور که همه چی ره زندگی دِنه، و مَسیحْ عیسی که پُنتیوس پیلاتُسِ پَلی خوارِ اِعتراف هاکارده، جدّی تِ ره سفارش کامبه که این حِکمِ تا اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ بییَموئِنِ مووقه، بی عیب و بی سرکوفت داری، که خِدا اونِ یِتا خوارِ وَخت اِنجام دِنه، وه که مِوارک هَسه و تنها حاکم، شاه شاهون و خِداوندونِ، خِداوندِ. فِقَط وه هَسه که اَبدیِ، وه که یِتا نورِ دِله دَره که نَوونه وه ره نزیک بَیِّن، و هیچکس وه ره نَدیه و نَتونده بَوینه، حِرمت و سلطنِت تا اَبد وه هِمراه دَووه. آمین. این دِنیائه پولدارونِ بار که مَغرور نَبوئِن و شه امیدِ این دِنیائه مالِ سَر نییِلین که نَموندِنه، بلکه وِشونِ امید خِدا ره بوئه که همه چی ره فَت و فِراوون اَمه وِسه فِراهم کانده تا اونائه جِم کیف هاکانیم. وِشونِ دستور هاده که خواری هاکانِن و خوارِ کارائه دِله دولِتمند بَووِن، بَخشنده و دَس دِلواز بوئِن. این طی، شه وِسه یِتا گَنج اِمبار کاندِنه که آیندهِ وِسه یِتا خوارِ پِی هَسه تا بَتونِن اون چی که حَییقی زندگی هَسه ره به‌دَس بیارِن. ای تیموتائوس، اون اَمانتی که تِ ره بِسپارِسه بَییه ره حِفظ هاکان. مِفتِ گَب هائه جِم و مخالفِ فکرایی جِم که اشتباهاً، معرفت بااوته بونه، دوری هاکان؛ چوون بَعضی آدِمون که این چیائه دِله اِدعا دارنِنه، ایمونِ جِم دور بَینه. فِیض شِمه هِمراه دَووه. پولُسِ طَرِفِ جِم، که خِدائه خواسِ هِمراه و طِبق اون زندگیِ وَعده که مَسیحْ عیسیِ دِله ئه، مَسیحْ عیسی رَسولِ، مِ عزیزِ ریکا، تیموتائوسِ وِسه: فِیض و رَحمِت و صِلح و سِلامتی خِدائه پییِر و اَمه خِداوند مَسیحْ عیسیِ طَرِفِ جِم تِ وِسه بِیّه. هَمون طی که شو و روز، یه سَره شه دِعاهائه دِله تِ ره یاد یارمه، خِدا ره شِکر کامبه، اون خِدایی که مِنِم شه اجدادِ واری، پاکِ وجدانِ هِمراه وه ره خِدمت کامبه. وَختی تِ اَسری ها ره شه یاد یارمه، آرزو کامبه تِ ره بَوینِم تا خِشالیِ جِم پِر بَووِم. مِن تِ خالصِ ایمونِ یاد یارمه، ایمونی که اَوِّل تِ گَتِ مار لوئیس و بعد تِ مار یونیکیِ دِله دَییه، و اِسا مُطمئِنِمه تِ دِله هم دَره. اینِ وِسه، تِ یاد یارمه که خِدائه اون عطیه که مِ دَس گذاری خاطِری، تِ دِله بییَمو ره وه تَشِ اَلوکِ زیاد هاکانی. چوون خِدا، تَرسِ روحِ اِما ره نِدا، بلکه قِوَّت و مِحَبَّت و نَفسِ دَمِ بَئیتِنِ روحِ، هِدا. پَس، از اینکه اَمه خِداوندِ شِهادت هادی یا مِن که وه خاطِری زِندونِ دِله دَکِتِمه عار نِدار، بلکه تِ هم خِدائه قِوَّتِ هِمراه، انجیلِ خاطِری عِذابِ بَکِشیِنِ دِله شَریک باش. خِدایی که اِما ره نِجات هِدا و اِما ره مِقدَّسِ زندگیِ وِسه دَعوِت هاکارده. اینِ نا اَمه کارائه خاطِری، بلکه شه هدف و فیضِ وِسه، که مَسیحْ عیسیِ دِله از اَزل اِما ره هِدا، اِسا این فِیض اَمه نجات‌دهنده مَسیحْ عیسی بییَموئِنِ هِمراه دیار بَییه - هَمون مَسیحْ عیسی که مَرگِ از بین بَوِرده، و اَبدی زندگی ره انجیلِ طریق همهِ وِسه دیار هاکارده. که مِن اونِ وِسه انتخاب بَیمه تا این انجیلِ رسول و مَلِّم بووِم و موعظه هاکانِم. همینِ وِسه این طی عِذاب کَشِمبه، ولی عار نِدارمه، چوون دومبه کیِ ایمون بیاردِمه و قانع بَیمه که وه تونده اونچی که مِ ره بِسپارِسه بَییه ره تا اون روز محافظت هاکانه. اون ایمون و مِحبّتی هِمراه که مَسیحْ عیسیِ دِله دَره، و اونچی که مِ جِم بِشنُسی ره یِتا دِرِسِ نمونهِ واری دِ دَسی بَچِسب. روح‌القدسِ طریق که اَمه دِله دَره، اون خوارِ امانتِ جِم که تِ ره بِسپارِسه بَییه، محافظت هاکان. خَوِر دارنی که تِمومِ آسیائه مَنطقهِ مَردِم، مِ ره وِل هاکاردِنه، که وِشون میون فیگِلوس و هِرموگِنِس هم دَرِنه. خِداوند اونیسیفوروسِ خانواده ره لطف هاکانه، چوون وه چَن کَش مِ جانِ تازه هاکارده و مِ زندون دَکِتِنِ جِم عار نِداشته. بلکه وَختی رومِ شَهر بییَمو، مِ دِمبال بَگِردِسه تا سَر آخِر مِ ره پی دا هاکارده. خِداوند وه ره عطا هاکانه که اون روزِ دِله خِداوندِ جِم رَحمِت بَیره. و تِ تِمومِ اون خِدمِت هایی که اَفِسُسِ شَهرِ دِله هاکارده ره خوار دوندی. پَس تِ مِ وَچه، اون فیضی هِمراه که مَسیحْ عیسیِ دِله دَره قَوی بَواش، و اون چیایی که خَله شاهِدونِ روب رو مِ جِم بِشنُسی ره، وِفادارِ آدِمونِ بِسپار که توندِنی بَقیه ره هم یاد هادین. مَسیحْ عیسی خوارِ سربازِ واری، عِذاب هائه دِله شَریک باش. هیچ‌ سربازی، شه خِدمِتِ مووقه، شه ره شه زندگیِ کارائه گرفتار نَکانده، چوون که خوانه اونی که وه ره خِدمِتِ سَر بییِشته ره راضی هاکانه. یِتا پهلوونِ تاج نَدِنِنه، مگه اینکه طبقِ مسابقهِ قَوانین عَمِل هاکانه. اون کشاورزی که سَخت کار کانده، وِنه اَوِّلین نَفِر بوئه که شه مَحصولِ جِم بَهره بَوِره. اونچی که گامبه ره فکر هاکان، چوون خِداوند هر چیِ دِله تِ ره فَهم دِنه. عیسی مَسیحِ شه ‌یاد بیار که داوودِ نَسلِ جِم بییه و مَرده هائه جِم زِنده بَییه؛ اِنجیلی که مِن موعظه کامبه اینِ، اینِ وِسه ئه که یِتا جنایتکارِ واری زنجیلِ دِله دَرِمبه و دَره عِذاب کَشِمبه. ولی خِدائه کِلام زَنجیلِ دِله دَنییه. اینِ وِسه انتخاب بَییه هائه خاطِری همه چی ره طاقِت یارمه تا اونا هم اون نجاتی که مَسیحْ عیسیِ دِله دَره ره، اَبدی جِلالِ هِمراه به‌دَس بیارِن. ونه این گَبِ کاملاً اِطمینان هاکارد که: اگه وه هِمراه بَمِردیمی، وه هِمراه زندگی هم کامبی. اگه طاقت بیاریم، وه هِمراه سلطَنِت هم کامبی. اگه وه ره اِنکار هاکانیم، وه هم اِما ره اِنکار کانده. اگه بی‌وفا بَوویم، وه وِفادار موندِنه، چوون نَتونده شه ره اِنکار هاکانه. اینا چیا ره وِشونِ یاد بیار و خِدائه پیش وِشونِ سفارش هاکان که کَلِماتِ سَر دَعوا مرافه نَکِنِن، که فایده نِدارنه بلکه فِقَط باعث بونه اونایی که اِشنُنِنه، از راه به دَر بَووِن. تَقلّا هاکان که خِدائه پَلی مَقبول بوئی، یِتا کارگرِ واری که خِجالت نَکِشِنه و حَییقَتِ کِلامِ دِرِس به‌کار وَرنه. ولی دِنیائه مِفت گَب هائه جِم دوری هاکان، چوون مَردِمِ ویشتر و ویشتر بی‌دینیِ سَمت کَشِنِنه. و این طی آدِمونِ گَب، جِذامِ واری پخش بونه. هیمِنائوس و فیلیتوس همین دسه جِمِ هَسِنه، که حَییقَتِ جِم بَردَگِردِسِنه و گاننه اون روز که مِرده ها زنده بونِنه همین اَلانِ، و این طی بَعضیائه ایمونِ از بین وَرنِنه. با این وجود، اون محکم پِی که خِدا بییِشته، پابرجائه و اینِ هِمراه مُهر بَییه که: «خِداوند شه آدِمونِ اِشناسِنه،» و «هر‌ کی که خِداوندِ اسمِ، اِقرار هاکانه، وِنه نادِرِسیِ جِم دوری هاکانه.» یِتا گَتِ سِره دِله، فِقَط طِلا و نِقره ظرفا دَنیه، بلکه چویی و گلی هم دَره؛ بعضی از اونا مهمِ کارائه وِسه به کار اِنِنه و بعضیا هم دَمِ دَسیِ وِسه. پَس اگه یه نَفِر شه ره این چیائه جِم پاک هاکانه، ظرفیِ که مهمِ کارائه وِسه استفاده بونه، مِقَدَّس و مفیدِ ظَرف، صاحبخانه وِسه و هر خوارِ کارِ وِسهِ آماده ئه. پَس جوونیِ هِوا و هوسِ جِم فِرار هاکان، و وِشونِ هِمراه که پاکِ دِلِ هِمراه خِداوندِ صدا کاندِنه، صالحی و ایمون و مِحَبَّت و صِلح و سِلامتیِ دِمبال دَواش. اون بحث هایی که نادونی و نِفَهمیِ جِم هَسه دوری هاکان، چوون دوندی که دَعوا مرافهِ باعث بونه. خِداوندِ نوکِر نَوِسه دَعوا مرافه هاکانه، بلکه وِنه همهِ هِمراه مهربون بوئه و بَتونه تَعلیم هاده و بدی هائه روب رو صبرِ هِمراه طاقت بیاره. وِنه اونایی که مخالفِنه ره نرمیِ هِمراه اِصلاح هاکانه، شاید خِدا وِشونِ تووبه عطا هاکانه تا حَییقَتِ بِشناسِن و سَرساب بَووِن، و اِبلیسِ تله جِم فِرار هاکانِن چوون اونِ گرفتار بینه تا وه خواسه ره به جا بیارین. ولی اینِ بَدون که آخِرین روزائه دِله، سختِ روزگاری اِنه. چوون مَردِم خود شیفته، پولدوس، مَغرور، متکبّر، ناسزاگو، شه پییِر مارِ جِم اِطاعت نَکاندِنه، ناشِکر، ناپاک، بی‌عاطفه، کینه ای، تِهمت زَن، بی‌بندِبار، وحشی، خواریِ دِشمِن، خیانتکار، بی ملاحظه و غرور وِشونِ بَییته. که عیاشی ره خِدائه جِم ویشتر دوس دارنِنه ظاهراً دیندارِنه، ولی اونِ قِوَّتِ انکار کاندِنه. این طی آدِمائه جِم دوری هاکانین. چوون وِشونِ میون کِسایی دَرِنه که مَردِمِ سِره دِله راه پی دا کاندِنه، بی عَقلِ زَن ها ره اسیر کاندِنه، که گِناهونِ بارِ بِن دِلا بَینه و جورواجورِ هِوا و هَوِس، وِشونِ هر طَرِف کَشِنه، این زَن ها هَمِش تَعلیم گِرنِنه، ولی هیچ وَخت نَتوندِنه حَییقَتِ بِشناسِن. هَمون‌ طی که یَنّیس و یَمْبْریس موسیِ هِمراه مخالفت هاکاردِنه، این مردها هم که وِشونِ فکر خِرابِ و وِشونِ ایمون رَدِّ، حَییقَتِ هِمراه مخالفت کاندِنه. ولی وِشون به جایی نَرِسِنِنه، چوون وِشونِ نادونی تِمومِ مَردِمِ وِسه دیار بونه، هَمون طی که اون دِ تا آدِمِ نادونی هم برمِلا بَییه. ولی تِ، مِ تَعلیم و مِ رِفتار و مِ هدف و مِ ایمون و مِ صَبر و مِ مِحَبَّت و مِ طاقتِ از نزدیک شاهد بیئی و اون رَنج و آزار اذیّتی که اَنطاکیه، قونیه و لِستْرهِ شهرهائه دِله مِ سَر بییَمو و اون رَنج و آزار اذیّتیِ که طاقت بیاردِمه، ولی خِداوند تِمومِ این چیائه جِم نِجات هِدا. راس راسی، تِمومِ اونایی که بِخوائِن مَسیحْ عیسیِ دِله دینداریِ هِمراه زندگی هاکانِن، عِذاب کَشِنِنه؛ ولی شَرورِ آدِمون و شیّادون بدیِ دِله بَدتِر بونِنه؛ گول زَندِنه و گول خوارنِنه. ولی تِ اونچیِ دِله که یاد بَییتی و اونِ ایمون بیاردی پابرجا باش، چوون دوندی اونا ره کیا جِم یاد بَییتی، و چی طی از وَچِگی مِقدَّسِ نوِشته ها ره دونِسی که تونده تِ ره حِکمت هاده و ایمونِ طریق که مَسیحْ عیسیِ دِله دَره، نِجاتِ بَرِسه. تِمومِ مقدّسِ نوشته ها خِدائه الهامِ، و تَعلیم و سَراکو و اِصلاح و تربیتِ وِسه، صالحیِ دِله فایده دارنه، تا مَردِ خِدا کامل بَووه و هر خوارِ کارِ وِسه آماده. مِن خِدا و مَسیحْ عیسیِ روب رو که مِرده ها و زنده ها ره داوِری کانده، و وه بییَموئِن و وه پادشاهی‌ِ خاطِری، تِ ره سفارش کامبه که خِدائه کِلامِ اِعلام هاکان و وَخت و بی وَخت آماده باش و خَله صبر و کاملِ تعلیمِ هِمراه، اِصلاح و سَراکو و تَشویق هاکان. چوون مووقه ای رِسِنه که مَردِم دِرِسِ تعلیمِ تِحَمّل نَکاندِنه، بلکه مَلِّمونی ره شه دورِ وَر جَمع کاندِنه تا اونچیِ بِشنُئِن که وِشونِ گوش دوس دارنه بِشنُئه، و وِشونِ هِوا و هوسِ هِمراه جور دَر اِنه؛ و وِشون شه دیمِ حَییقَتِ گوش هِدائِنِ جِم دَگاردِنینه و داستان هائه سَمت گمراه بونِنه. ولی تِ همه چیِ دِله هوشیار باش؛ عِذاب ها ره طاقت بیار؛ اِنجیلِ اِعلام هاکاردِنِ کارِ اِنجام هاده و شه خدمِتِ کاملاً تِموم هاکان. چوون اَلانِم مِ خون پیشکَش بَییه شِرابِ واری، دَره دَشِندی بونه و مِ بوردِنِ مووقه این دِنیائه جِم بَرِسیه. مِن خوارِ جنگِ دِله بَجِنگِسِمه، شه مسابقه ره تِموم هاکاردِمه و شه ایمونِ حِفظ هاکاردِمه. اَز اَلان به بعد اون صالحیِ تاج مِ وِسه آماده بَییه، تاجی که خِداوند، اون عادلِ داور، اون روزِ دِله مِ ره دِنه - نا فِقَط مِ ره، بلکه تِمومِ اونایی که وه ظِهورِ شوقِ داشتِنه. تَقلّا هاکان هر چی زودتر مِ پَلی بِئی. چوون دیماس این دِنیائه دوس داشتنِ خاطِری مِ ره وِل هاکارده و تِسالونیکیِ شَهر بورده. کْریسکیس غَلاطیهِ مَنطقه بورده و تیتوس هم دَره دَلماتیهِ مَنطقه شونه. فِقَط لوقا مِ هِمراه دَره. مَرقُسِ بَیر و شه هِمراه بیار، چوون وه مِ خِدمِتِ وِسه خَله به کار اِنه. تیخیکوسِ، اِفِسُسِ شَهر راهی هاکاردِمه. وَختی دَره اِنی، مِ قَوا ره که تْروآسِ شَهرِ دِله کارپوسِ پَلی سَر اییِشتِمه ره شه هِمراه بیار، و کِتاب ها و مخصوصاً طومارها ره هم شه هِمراه بیار. اِسکندر مسگر، مِ ره خَله بَدی هاکارده. خِداوند وه کارائه سزا ره دِنه. تِ هم وه جِم دوری هاکان، چوون اَمه پِیغومِ هِمراه بَدجور مخالفت هاکارده. مِ اَوِّلین دفاعِ دِله، هیچ کی مِ پِشت دَر نییَمو، بلکه همه مِ ره وِل هاکاردِنه. نَکِنه این، وِشونِ حِساب بَنوِشته بَووه. ولی خِداوند مِ هِمراه بییه و مِ ره قِوَّت هِدا تا اون پِیغوم، مِ طَریقِ جِم کاملاً اِعلام بَووه و تِمومِ غیر یَهودیون اونِ بِشنُئِن. و این طی شیرِ دِهونِ جِم دَر بوردِمه. خِداوند مِ ره هر بَدِ کارِ جِم آزاد کانده و مِ ره سِلامتیِ هِمراه شه آسِمونی پادشاهی یارنه. جِلال تا اَبد و تا اَبد وه وِسه بوئه. آمین! پْریسکیلا و آکیلا و اونیسیفوروسِ خانوادهِ وِسه سِلام بَرِسون. اِراستوس قُرِنتُسِ شَهرِ دِله بَمونِسه، و مِن، تْروفیموس که ناخِش بییه ره، میلیتوسِ شَهرِ دِله سَر اییِشتِمه. تَقلّا هاکان قبل از زمستون اینجه بَرِسی. یوبولوس و پودِنْس، لینوس، کْلودیا و تِمومِ بِرارون تِ وِسه سِلام رِسِندِنِنه. خِداوند تِ روحِ هِمراه دَووه. خِدائه فِیض شِمه هِمراه دَووه. پولُسِ طَرِف جِم، خِدائه نوکِر و عیسی مَسیحِ رسول، که تعیین بَیمه تا خِدائه انتخاب بَییه هائه ایمونِ تقویِت هاکانِم و اون حَییقتی که طبقِ دینداری هَسه ره بارِم. و اون حییقَت طبقِ امید، اَبدی زندگیِ وِسه هَسه که خِدایی که هیچ وَخت دِراغ نَزِندِنه، قبل از اینکه دِنیا خَلق بَووه، اونِ وَعده ره اِما ره هِدا و خوار مووقه، اون وَعده دیار بَییه، اون کلامِ دِله که اونِ اِعلام اَمه نِجات​دهنده خِدائه حِکمِ هِمراه مِ ره بِسپارِسه بَییه، تیتوس وِسه، که طبقِ ایمونی که اِما همهِ نَصیب بَییه، مِ حَییقی وچه ئه: فِیض و صِلح و سِلامتی خِدائه پییِرِ و اَمه نِجات​دهنده مَسیحِ عیسیِ طَرِف جِم تِ وِسه بِیّه. اینِ وِسه تِ ره کْرتِ جزیرهِ دِله سَر اییِشتِمه تا نصف و نیمه کارا ره سَرسامون هادی و هَمون‌ طی که تِ ره بااوتِمه، هر شهری دِله مشایخی ره بییِلی. نَوِسه کلیسائه مشایخِ زندگیِ دِله هَیچی دَووه که اونِ وِسه سَرکوفت بَخُرِن، یِتا زِنائه مَردی بوئِن، و با ایمونِ وچونی دارِن که نَووه وِشونِ به هرزگی و نا اِطاعتی متهم هاکارد. چوون که یِتا ناظِر که خِدائه مِواشرِ، نَوِسه وه زندگیِ دِله هیچی دَووه که اونِ وِسه سَرکوفت بَخُره، وه نَوِسه مَغرور یا تِنِ مَزاج یا عَرِق خوار یا زورگو بوئه یا پولِ حِرصِ بَزِنه، بلکه مِهمون​نواز بوئه و خواری ره دوسدارِ و دِرِسکار و مِقَدَّس بوئه و نظم داره؛ وه وِنه اون مطمئِنِ کِلام که یاد بَییته ره قایم بچِسبه تا بَتونه دِرِسِ تعلیمِ یاد هاده و کِسایی که این تعلیمِ علیهِ نه ره، سَراکو هاکانه. چوون یاغیون، مِفتِ گَب زَندِنه و حُقّه بازون زیادِنه، بخصوص کِسایی که خَتنه​بَیِّنِ وِسه اِصرار دارنِنه، وِشونِ دِهونِ وِنه دَوِس، چوون تِمومِ خانواده​ها ره تباه کاندِنه و ناحقِّ سودِ وِسه، اون چیا ره تَعلیم دِنِنه که نَوِسه تَعلیم هادِن. شه یِتا از وِشونِ پِیغَمبِرون بااوته: «کْرتِ مَردِم همه دِراغ زَنِنه و شَرورِ وحشیِ حیوونون و اِشکم​پیس و تنبَلِنه.» این شهادت راسِ. پَس وِشونِ بَدجور سَراکو هاکان تا ایمونِ دِله دِرِس بوئِن. و یَهودِ داستان ها و کِساییِ اَحکام، که حییقتِ جِم دورِ ره گوش نَدِن. پاکِ آدِمونِ وِسه همه چی پاکِ، ولی اونایی وِسه که نَجس و بی‌ایمونِنه، هیچی پاک نییه، بلکه هم وِشونِ فکر و هم وِشونِ وجدان نَجسِ. وِشون اِدِعا کاندِنه خِدا ره اِشناسِنِنه، ولی شه کارائه هِمراه وه ره اِنکار کاندِنه. وِشون مَنفور و نافرمانِنه، و هر خوارِ کارِ وِسه ناجورِنه. ولی تِ، اونچی که طِبق دِرِسِ تَعلیم ره یاد هاده. پیرِ مَردیا هوشیار بوئن، باوقار بوئِن، شه دَمِ دارِن، و ایمون و مِحَبَّت و پایداریِ دِله، دِرِس رِفتار هاکانِن. پیر زَن ها هم وِنه شه حِرمتِ دارِن، تِهمت نَزِنِن، زیاد شِرابِ بَخُردِنِ اسیر نَبوئِن، وِشون وِنه هر چی که خوارِ ره تَعلیم هادِن، تا جوونترِ زَن ها ره یاد هادِن که مَرد دوس و وَچه دوس بوئِن شه دَمِ دارِن، پاک دامن بوئِن، کدبانو و مهروون و شه شی هائه مطیع بوئِن، تا خِدائه کِلام، بَد بااوته نَووه. همین طی جوونِ مَردها ره هم اصرار هاکان تا شه دَمِ دارِن. همه چیِ دِله، خوارِ کارائه وِسه یِتا سرمخش باش. شه تعلیمِ دِله صاف و صادق و با وقار باش، و جوری دِرِس گَب بَزِن که نَووه عیبی اونِ سَر بییِلِّن، تا وَختی که مخالفون نَتونِن اَمه جِم بَدی ای پی دا هاکانِن، شرمنده بَووِن. نوکِرونِ تَشویق هاکان که همه چیِ دِله شه اَربابونِ مطیع بوئِن، بدون اینکه وِشونِ هِمراه جرِّ بحث هاکانِن، وِشونِ راضی دارن دِزی نَکِنِن، بلکه شه خوارِ ایمونِ کاملاً سِراغ هادِن تا هر چیِ دِله اَمه نجات‌دهنده خِدائه تعلیمِ قَشِنگی ره خواریِ هِمراه سِراغ هادِن. چوون خِدائه فِیض دیار بَییه، اون فِیض که همه مَردِمِ نجات‌ دِنه و اِما ره یاد دِنه که بی‌دینی و دِنیائه هوا و هوسِ جِم دَس بَکِشیم، شه دَمِ داریم و صالحی و دینداری هِمراه این دِنیائه دِله زندگی هاکانیم، و شه اون مِوارکِ امیدِ چِش به راه بوئیم، یعنی اَمه عَظیمِ خِدا و اَمه نجات‌دهنده عیسی مَسیحِ جِلالِ دیار بَیِّن، که شه جانِ اَمه وِسه هِدا تا اِما ره هر شِرارتِ جِم آزاد هاکانه و پاکِ مَردِمی شه وِسه دِرِس هاکانه که فِقَط شه وه وِسه بوئِن که خوارِ کارِ وِسه غیرت دارنِنه. این چیا ره اِعلام هاکان و تِمومِ اقتدارِ هِمراه تَشویق و سَراکو هاکان، و نییِل هیچ کس تِ ره کِچیک بِشماره. وِشونِ یاد بیار که حاکِمون و صاحب منصبون مطیع بوئِن و هر خوارِ کارِ وِسه آماده بوئِن؛ هیچ کسِ بَد نارِن، دَعوا نَکِنِن و آرووم بوئن و تِمومِ مَردِمِ هِمراه اَدِبِ هِمراه رِفتار هاکانِن. چوون اِما هم یه مووقه نادون بیمی و نا اِطاعتی کاردیمی و گمراه بیمی، همه جور هِوا و هَوس و خِشی هائه نوکِر بیمی؛ حَسودی و کینهِ دِله زندگی کاردیمی. مَردِم اَمه جِم بیزار بینه و اِما هَمدییه جِم. ولی اون مووقه که اَمه نجات‌دهنده، خِدائه مهروونی و مِحَبَّت مَردِمِ وِسه دیار بَییه، وه اِما ره نِجات هِدا، این نِجات نا اون کارائه وِسه که اِما صالحیِ دِله هاکاردیمی، بلکه شه رَحمِتِ خاطِری، و اون بَشُسِنِ راهِ دِله بییه که وه طریق، روح القُدُس اِما ره تازه تولد و نو زندگی هِدا؛ که خِدا اون مِقَدِّسِ روحِ اَمه نِجات دهنده عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم، فَت و فِراوون اَمه سَر دَشِندیه، تا وه فِیضِ هِمراه صالح بِشمارِسه بَوویم و طبقِ اون امید که اَبدی زندگی ره دارمی وارثون بَوویم. این گَبِ بونه اِعتماد هاکارد. و تِ جِم خوامبه که این چیائه سَر اصرار داری، تا اونایی که خِدا ره ایمون بیاردِنهِ حِواس دَووه که شه ره خوارِ کارائه وِسه وَقف هاکانِن، این چیا مَردِمِ وِسه خوارِ و فایده دارنه. ولی جَنگ و جِدال که نادونیِ جِم هَسه، شجره‌نامه‌ها و اِختلافات و دَعوا مرافه هایی که شَریعتِ خَوِریِ، دوری هاکان، چوون اینا بی‌فایده و بی‌ارزشِنه. اون کسِ خَوِری که سیوایی دِم دِنه اَت کَش، و بعد دِ کَش وه ره هِشدار هاده، و بعد از اون وه هِمراه رفتِ آمد نَکِن. چوون دوندی این طی آدِم فاسد بَییه و گِناهکارِ، وه شه، شه ره مَحکوم کانده. وَختی آرتِماس یا تیخیکوسِ تِ پَلی بَفرِسِم، تا توندی تقلّا هاکان تا نیکوپولیسِ شَهر مِ پَلی بِئی، چوون تَصمیم بَییتِمه زمسونِ اونجه ‌سَر هاکانِم. تا اونجه که توندی، وکیل زیناس و آپولُسِ اون سَفِرِ دِله که دارنِنه کُمِک هاکان، تِ حِواس دَووه، کمِ کسری نِدارِن بییِل اَمه مَردِم یاد بَیرِن اِحتیاجاتِ بَرطَرِف هاکاردِنِ وِسه، شه ره خوارِ کارائه وَقف هاکانِن و بی‌ثمر نَبوئِن. تِمومِ اونایی که مِ هِمراه دَرِنه، تِ وِسه سِلام رِسِندِنِنه. اونایی که ایمون دِله اِما ره دوس دارنِنه ره سِلام بَرِسون. فِیض شِما همهِ هِمراه دَووه. پولُس طَرِف جِم، مَسیحْ عیسی زندونی، و تیموتائوس، اَمه بِرار، اَمه عزیزِ همکار فیلیمونِ وِسه، اَمه خواخِر آپْفیا و اَمه همرزم آرخیپوس و کلیسایی وِسه که تِ سِره دِله ئه: فِیض و صِلح و سِلامتی اَمه پییِر، خِدا و خِداوندْ عیسی مَسیحِ طَرفِ جِم شِمه وِسه بِیّه. مِن شه دِعاهائه دِله تِ ره یاد یارمه، هَمِش شه خِدا ره شِکر کامبه، چوون مِن تِ مِحَبَّت و ایمونِ خَوِری که خِداوندْ عیسی و تِمومِ مِقدَّسینِ دارنی ره اِشنُمبه، دعا کامبه که تِ ایمونِ شَریک بَیِّن، کُمِک هاکانه که مَسیحِ خاطِری هر خوارِ چیِ خَوِری که اَمه دِله دَره، یِتا کاملِ شناختِ ثمر بیاره. اِی بِرار، تِ مِحبّتِ جِم خَله خِشال بَیمه و تسلّی بَیتِمه، چوون مِقدَّسینِ دِل تِ خاطِری اَی هم جان بَییته. اینِ وِسه، هَرچَن مَسیحِ دِله این جِرأت دارمه که تِ ره حِکم هاکانِم، اونچی که لازمِ ره هاکانی. با این وجود، مِحَبَّتِ خاطِری صِلاح دومبه تِ جِم خواهش هاکانِم. مِن، پولُس که یِتا پیرمَردیمه و اَلان هم مَسیحْ عیسیِ زندونیمه، شه وَچه اونیسیموسِ خَوِری که زِندونِ دِله وه پییِر بَیمه، تِ جِم یِتا خواهش دارمه. وه قدیما تِ وِسه ‌فایده ای نِداشته، ولی اِسا هم تِ وِسه و هم مِ وِسه فایده دارنه. مِن شه جیگر گوشه ره تِ پَلی راهی کامبه. مِن خِشال بونِسِمه که وه ره شه پَلی داشتِمه تا این مِدّتِ دِله که انجیلِ خاطِری زِندونِ دِله دَرِمبه، وه تِ عَوِض مِ ره خِدمِت هاکانه. ولی صِلاح دونِسِمه بدون تِ رضایت کاری نَکِنِم، تا تِ خواری هاکاردِن زور زوری نَبوئه بلکه تِ ‌میلِ سَر بوئه. شاید چوون اینِ وِسه بییه که یه مِدّتی تِ جِم سیوا بَییه تا همیشه وِسه تِ پَلی بَردَگِرده، ولی دییه نا یِتا نوکِرِ واری، بلکه نوکرِ جِم بالاتر، یِتا عزیزِ بِرارِ واری. مخصوصاً مِ وِسه، ولی چَنده ویشتر تِ وِسه، هم جِسمِ دِله، هم خِداوندِ دِله. پَس اگه مِ ره شه رَفِق دوندی، وه ره هَمون‌ طی قبول هاکان که مِ ره قبول هاکاردی. اگه تِ ره بَدی هاکارده، یا یه چی تِ ره بدهکارِ، اونِ مِ حِساب بییِل. مِن، پولُس، شه ‌دَسِ هِمراه نِویسِمبه: که اونِ تلافی کامبه - البته لازم نَویمبه بارِم که تِ، شه جانِ هَم مِ مَدیونی. اَره ای بِرار، خوامبه که خِداوندِ دِله، تِ جِم یِتا نَفع مِ ره بَرِسه؛ مِ جانِ مَسیحِ دِله تازه هاکان. اینِ نِویسِمبه چوون تِ اِطاعت هاکاردِنِ جِم مِطمئِنِمه و دومبه حَتّی ویشتَر از اونچی که گامبه، کاندی. ضمناً، یِتا اِتاق هم مِ وِسه حاضر هاکان، چوون امید دارمه که خِدا شِمه دِعاها ره مستجاب کانده، مِ ره شِمه پَلی بَردِگاردِنه. اِپافْراس، که مَسیحْ عیسیِ خاطِری، مِ هِمراه زِندونِ دِله دَره، تِ وِسه سِلام رِسِندِنه. همین طی مِ همکارون، مَرقُس، آریستارخوس، دیماس و لوقا تِ وِسه سِلام رِسِندِنِنه. خِداوندْ عیسی مَسیحِ فِیض شِمه روحِ هِمراه دَووه. قدیما، خِدا خَله وختا، جورواجورِ راههائه دِله، پِیغَمبِرونِ طریق اَمه پییِرونِ هِمراه گَب بَزو، ولی این آخِرین روزائه دِله، وه شه ریکائه طریق اَمه هِمراه گَب بَزو، اون ریکا که وه ره یِتا وارثِ واری، همه چیِ دِله تَعیین هاکارده و وه طریق جهانِ خَلق هاکارده. پَس وه، خِدائه جِلالِ نورِ و وه ذاتِ کاملِ نَخشِ، و وه همه چی ره شه کِلامِ قِوَّتِ هِمراه دارنه. وه بعد از این که گِناهونِ پاک هاکارده، اون کسِ راسِ دَس که با عظمت و عرشِ برینِ دِله دَره، هِنیشته. هَمون اِندا که فرشته هائه جِم سَرترِ، اون اِسمی هم که اِرث بَوِرده، وِشونِ اسمِ جِم هم بالاترِ. چوون خِدا کِدوم یِتا از فرشته ها ره بااوته: «تِ مِ ریکایی؛ اَمروز، مِن تِ ره مولود هاکاردِمه»؟ و یا: «مِن وه پییِر بومبه، و وه مِ ریکا»؟ و اَی هم اون مووقه که وه؛ اَوِّلین وچه ره این جهانِ دِله یارنه، گانه: «تِمومِ خِدائه فرشته ها وه ره پَرَسِش هاکانِن.» فرشته هائه خَوِری گانه: « وه، شه فرشته ها ره وائه واری و شه خادِمونِ تَشِ اَلوِک واری سازِنه.» ولی ریکائه خَوِری گانه: «ای خِدا تِ سلطنتِ تخت، اَبدیِ، و تِ پادشاهیِ عَصا، عِدالَتِ عَصائه تِ صالح بییَنِ دوس دارنی و شرارتِ جِم بیزاری؛ اینِ وِسه خِدا، تِ خِدا، تِ ره تِ همراهونِ جِم ویشتر، خِشالیِ راغونِ هِمراه مَسح هاکارده.» و: «تِ، ای خِداوند، اَوِّلِ کَش، زِمین پیِ بییِشتی، و آسمونون تِ دَسِ کار هَسِنه! اونا از بین شونِنه، ولی تِ به جا موندِنی؛ تِمومِ اونا لِواسِ واری، پیت بونِنه. اونا ره یِتا قَوائه واری، پیچِندِنی، و یِتا لِواسِ واری عَوِض بونِنه. ولی تِ هَمون هَسی، و تِ سالها تِموم نَوونه.» خِدا تا اَلان کِدوم یِتا از فرشته ها ره بااوته: «مِ ‌راس دَس هِنیش تا مووقه ای که تِ دِشمِنونِ تِ لینگِ بن دِم هادِم» مگه همهِ وِشون روح هایی نینه که خِدمت کاندِنه و اون کِسائه خِدمِتِ وِسه بَفرِسی بونِنه که نِجاتِ اِرث وَرنِنه؟ پَس اَمه حِواس وِنه اون چی که بِشنُسیمی ره ویشتر بَمونه، نَکِنه اونِ جِم منحرف بَوویم. چوون از اونجه که اون پِیغومی که فرشته هائه طریق اِعلام بَییه، ثابت بَییه که قابلِ اطمینانِ، و هر تقصیر و نااِطاعتی، به حَق جَزا گِته، اگه اِما این طی گَتِ نِجاتِ جِم غافل بوئیم، چی طی اون جَزائه جِم دَر بوریم؟ این نِجات اَوِّل خِداوندِ طَریقِ جِم اِعلام بَییه و بعد اونائه طَریق که اونِ بِشنُسِنه اَمه وِسه ثابت بَییه، هَمون طی که خِدا هم جورواجورِ نشونه ها و عجیب غَریبِ معجزات، و روح‌القدسِ عطاها، که طبقِ شه اِراده دِنه، اون، نِجاتِ گواهی هِدا. چوون خِدا اون دِنیایی که اِنه و اِما اونِ جِم گَب زَمبی ره، فرشته هائه مطیع نَکارده یه جا مزمورِ کتابِ دِله شهادت هِدا بَییه که: «انسان چیِ که وه فکر دَووی، یا انسانِ ریکا، که وه ره اَهمیَّت هادی تِ وه ره یه مدّت، فرشته هائه جِم پست تر هاکاردی، و جِلال و حِرمتِ تاجِ وه سَر بییِشتی و همه چی ره وه لینگِ بِن وه مطیع هاکاردی.» اِسا که خِدا همه چی ره وه مطیع هاکارده، هیچیِ به جا نییِشته که وه مطیع نَووه. اِسا، هَمتی، همه چی ره اونِ مطیع نَویمبی. ولی اِما وه ره که یه مدّت فرشته هائه جِم پست تر بییه، ویمبی، یعنی عیسی ره که مَرگِ عِذابِ خاطِری، جِلال و حِرمتِ تاجِ وه سَر بییِشتِنه، تا خِدائه فیضِ طریق، همه وِسه، بَمِردِنِ طَعمِ مِزه هاکانه. چوون این دِرِس و به جا بییه که، خِدا که همه چی وه وِسه و وه طَریقِ جِم وجود دارنه، اینِ وِسه که خَله ریکائونِ جِلال بَرِسونه، وِنه وِشونِ نِجاتِ بانی ره، عِذابِ راهِ دِله کامل هاکانه. چوون وه که تَقدیس کانده و اونایی که تَقدیس بونِنه، همه یِتا سرچشمه دارنِنه. چوون عیسی عار نِدارنه که وِشونِ بِرار صدا هاکانه. هَمون طی که مزمورِ کتاب گانه: «تِ اسمِ، شه بِرارونِ اِعلام کامبه؛ و جمیَّت میون، تِ حمد و ثِناء ره خوندِمبه.» و اَی هم اِشعیائه پِیغَمبِرِ کِتابِ دِله گانه: «مِن وه ره تِوَکُّل کامبه.» و اَی هم گانه: «هارِش مِن، و وچونی که خِدا مِ ره هِدا.» پَس از اونجه که وچون جسم و خونِ دِله شریکِنه، وه شه هم این چیائه دِله شَریک بَییه تا مَرگِ راهِ دِله، اونی که مَرگِ قِدرَتِ دارنه، یعنی اِبلیسِ نابود هاکانه، و تِمومِ اونایی که مَرگِ تَرسِ خاطِری، تِمومِ شه عمرِ اسیری بَکِشینه، آزاد هاکانه. چوون راس راسی وه فرشته ها ره کُمِک نَکانده، بلکه وه، ابراهیمِ نَسلِ کُمِک کانده. پَس لازم بییه که وه هر لحاظِ جِم شه بِرارونِ واری بَووه تا این طی خِدائه خِدمتِ دِله یِتا وِفادار و بخشنده کاهِن اَعظِم بوئه تا مَردِمِ گِناهونِ بَخشیده بَیِّنِ وِسه کَفّاره هاده. چوون وه شه مووقه ای که آزمود بَییه، عِذاب بَکِشیه و تونده اونایی که آزمود بونِنه ره کُمِک هاکانه. پَس ای مِقَدَّسِ بِرارون، اِی شِما که آسِمونی دَعوِتِ دِله شریکِنی، شِمه چِش عیسی ره بوئه، که وهِ رَسول و کاهِن اَعظِم، که وه ره ایمون دارمی و وه ره اِعتراف کامبی. که نسبت به کِسی که وه ره تعیین هاکارده وِفادار بییه، هَمون‌ طی که موسی هم خِدائه تِمومِ سِرهِ دِله وِفادار بییه. چوون عیسی موسیِ جِم ویشتر جِلالِ لایق بییه- هَمون طی که کِسی که سِره ره سازِنه، اون سِرهِ جِم ویشتر حِرمت دارنه. چوون هر سِره یه نَفِرِ دَسِ جِم بِساته بونه، ولی اونی که همه چیِ سازِنه، خِدائه. اِسا موسی یِتا خادِم واری، خِدائه تِمومِ سِره دِله وِفادار بییه تا اون چیائه سَر که وِنه دِمبالتر بااوته بَووه، گِواهی هاده. ولی مَسیح، یِتا ریکائه واری خِدائه سِره سَر وِفادارِ، و اِما وه سِره هَسیمی، اگه راس راسی شه اِطمینان و افتخارِ شه امیدِ دِله قایم داریم. پَس هَمون‌ طی که روح‌القدس گانه: «اَمروز، اگه وه صِدا ره اِشنُنِنی، شه دلِ سَنگ نَکِنین، هَمون طی که یاغی گریِ دورانِ دِله هاکاردینی، آزمودِ روزِ دِله، صَحرائه دِله. اونجه که شِمه پییِرون مِ ره آزمود هاکاردِنه، و چهل سال مِ کارا ره بَدی بینه. اینِ وِسه، اون نَسلِ سَر، غیظ هاکاردِمه و بااوتِمه: ”وِشون هَمِش شه دلِ دِله گُمراهِنه، و مِ راهها ره نِشناسِنِنه؛“ پَس شه غیظِ دِله قَسِم بَخُردِمه وِشون مِ آسایشِ دِله نِنِّنه.» بِرارون، شِمه حواس دَووه، نَکِنه که شِمه جِم کِسی شَرور و بی‌ایمونِ دِل داره که شِما ره زنده خِدائه جِم دور هاکانه. بلکه هر روز، تا مووقه ای که اونِ «اَمروز» گانِنه هَمدییه ره نصیحت هاکانین تا شِمه جِم کِسی گِناهِ گول بَخُردِنِ خاطِری، سَنگ دِل نَووه. چوون اِما مَسیحِ دِله شَریک بَیمی، اگه راس راسی اطمینانی ره که از اَوِّل داشتمی ره تا آخِر قایم داریم. هَمون طی که مزمورِ کِتابِ دِله بااوته بَییه: «اَمروز، اگه وه صِدا ره اِشنُنِنی، شه دلِ سَنگ نَکِنین، هَمون طی که یاغی گریِ دورانِ دِله هاکاردینی.» چوون اونایی که بِشنُسِنه ولی با این وجود یاغی گری هاکاردِنه، کیا بینه؟ مگه تِمومِ اونایی نَبینه که موسیِ راهنِمائیِ هِمراه مصرِ جِم بیرون بییَمونه؟ و چه کِسائه سَر چهل سال غیظ هاکارده؟ مگه اونایی نَبینه که گِناه هاکاردِنه و وِشونِ جِنازه ها صَحرائه دِله دَکِته؟ و چه کِسایی وِسه قَسِم بَخُرده که وه آسایشِ دِله نِنِّنه؟ مگه اونائه وِسه نَییه که نااِطاعتی هاکاردِنه؟ پَس ویمبی که وِشونِ بی‌ایمونیِ خاطِری بییه که نَتونِسِنه دِله بِیِّن. پَس با اینکه این وعدهِ بوردَن وه آسایشِ دِله هَمتی پابرجائه، تَرسِمبی که نَکِنه دیار بَووه که یه نَفِر شِمه جِم اون وعدهِ به دَس بیاردِنِ وِسه شکست بَخُره. چوون اِما ره هم وِشونِ واری خَوِر خِش بَرِسیه. ولی اون پِیغوم که وِشون بِشنُسِنه، وِشونِ وِسه منفِعتی نِداشته، چوون وَختی اونِ بِشنُسِنه ایمونِ هِمراه گوش نِدانه. چوون اِما که ایمون بیاردیمی، اون آسایشِ دِله شومبی. هَمون طی که خِدا، مزمورِ کِتابِ دِله بااوته: «پَس شه غیظِ دِله قَسِم بَخوردِمه وِشون مِ آسایشِ دِله نِنِّنه،» هر چَن، وه کارا دِنیائه خَلق هاکاردِنِ مووقه، تِموم بَییه بییه؛ چوون وه یِتا جا توراتِ دِله، هَفتِمین روزِ خَوِری این طی بااوته: «و خِدا هَفتِمین روزِ دِله، شه تِمومِ کارائه جِم آسایش بَییته،» و اَی اینجه بااوته: «وِشون مِ آسایشِ دِله نِنِّنه.» پَس، از اونجه که بعضیا هَمتی فرصت دارنِنه که وه آسایشِ دِله بورِن، و اونایی که قبلتر خَوِرِ خِشِ بِشنُسِنه، نااطاعتی خاطِری، بوردِنِ دِله شکست بَخُردِنه خِدا اَت کَش دییه یِتا خاصِ روزِ تَعیین کانده، «اَمروزِ» و سالها بعد مزمورِ کِتابِ دِله داوودِ زِوونِ هِمراه، این کَلِماتِ هِمراه بااوته: «اَمروز، اگه وه صِدا ره اِشنُنِنی، شه دلِ سَنگ نَکِنین.» چوون اگه یوشَعِ پِیغَمبِر وِشونِ آسایش هِدا بییه، دِمبالتر، خِدا یِتا دییه روزِ خَوِری این طی گَب نَزو بییه. پَس خِدائه قومِ وِسه مِقَدَّسِ شنبهِ آسایش، به جا موندِنه؛ چوون هر کی خِدائه آسایشِ دِله شونه، شه کارائه دِله هم آسایش گِرنه، هَمون‌ طی که خِدا شه کارائه جِم آسایش بَییته. پَس بِئین تقلّا هاکانیم تا اون آسایشِ دِله بوریم، تا هیچ کس این طی نااطاعتی هاکاردنِ هِمراه نَکِفه. چوون خِدائه کِلام زنده ئه و کار کانده و هر دِ دَمِ شَمشیرِ جِم تیز تَرِ، جوری وِرینه که نفس و روح و مفاصل و مغز و اِستکا ره سیوا کانده، و فکرا و دلِ نیّتها ره تشخیص دِنه هیچ خَلق بَییه ای خِدائه چِشِ جِم جا هِدا نییه، بلکه همه چی وه چِشائه روب رو که اِما وِنه وه ره حِساب پَس هادیم، لِختِ پتی و دیارِ. از اونجه که اِما یِتا گَتِ کاهِن اَعظِم دارمی که آسمونونِ بالا بورده، یعنی عیسی خِدائه ریکا، بِئین شه ایمونِ اعترافِ قایم داریم. چوون اَمه کاهِن اَعظِم جوری نییه که نَتونِسه بوئه اَمه ضعفائه هِمراه هَمدردی هاکانه، بلکه کِسی که اَمه واری هر طَرِفِ جِم آزمود بَییه، بدون اینکه گِناه هاکانه. پَس اطمینانِ هِمراه فیضِ تَختِ نزیک بَوویم تا اِما ره رَحم بَووه و فیضِ به دَس بیاریم که اِحتیاجِ مووقه اِما ره کُمِک هاکانه. چوون هر کاهِن اَعظِم، که مَردِمِ میونِ جِم انتخاب بونه، تعیین بونه تا اون کارایی که خِدا ره ربط دارنه، مَردِمِ نماینده بوئه تا گِناهونِ خاطِری هَدیه ها و قِروونی ها، خِدا ره پیشکَش هاکانه. وه تونده نادونون و گمراهونِ هِمراه نرمیِ هِمراه رِفتار هاکانه، چوون وه شه ضَعف دارنه. اینِ وِسه، وه وِنه شه گِناهون وِسه، قِروونی هاده، هَمون طی که مَردِمِ وِسه دِنه. و شه هیچکس، نَتونده این کاهِنِ افتخارِ شه ره هاده، بلکه این اِفتخار اون مووقه ای که خِدا وه ره دَعوِت کانده، وه ره رِسِنه هَمون طی که هارونِ بَرِسیه. مَسیح هم شه ره بالا نَوِرده تا کاهِنِ اَعظِم بَووه، بلکه اونِ طریق تعیین بَییه که وه ره بااوته: «تِ مِ ریکا هَسی؛ اَمروز، مِن تِ ره مولود هاکاردِمه.» هَمون طی که وه یِتا دییه جا هم گانه: «تِ تا اَبد کاهِن هَسی، مِلْکیصِدِقِ رَدهِ دِله.» اون روزایی که عیسی جِسمِ دِله دَییه، بِرمه ها و اَسری ها و شونگ و شیونِ هِمراه وه پَلی که تونِسه وه ره مَرگِ جِم نِجات هاده، دِعا و اِلتماس هاکارده و شه کاملِ اطاعتِ خاطِری، وه دِعا مستجاب بَییه. هر چَن که ریکا بییه، اون عِذاب هائه خاطِری که بَکِشیه، اطاعتِ یاد بَییته. و اون مووقه که کامل بَییه، تِمومِ اونایی که وه جِم اِطاعت کاندِنهِ وِسه، اَبدی نِجاتِ سرچِشمه بَییه. و خِدائه طَرِفِ جِم تَعیین بَییه که کاهِن اَعظِم بوئه، مِلْکیصِدِقِ رَدهِ دِله. اینِ خَوِری، خَله چیا دارمی که باریم، ولی اونائه بااوتِن سَختِ، چوون که شِمه گوشا کَتِل بَییه. چوون هر چَن که شِما تا اَلان وِنه مَلِّم بوئین. احتیاج دارنِنی یه نَفِر خِدائه کِلامِ اصولِ اَوِّلیه ره اَت کَش دییه شِما ره یاد هاده. شِما هَمتی شیر خوانِنی، نا سنگینِ غِذا! چوون هر کی شیرخوارِ، صالحیِ کِلامِ دِله بی تجربه ئه، چوون وچه ئه. ولی سنگینِ غِذا گَتِ آدِمونِ وِسه ئه، وِشونی وِسه که شه قِوهِ تشخیصِ خَله تمرینِ هِمراه، جوری تربیت هاکاردِنه که بَتونِن بَد و خوارِ تشخیص هادِن. پَس بِئین مَسیحِ اَوِّلین تَعلیم ها ره پِشتِ سَر بییِلیم، بالغ بَیِّنِ سَمت جلو بوریم، اِما نَوِسه اَت کَش دییه پِیِ تووبه هاکاردِن و بیخودی کارا و خِدا ره ایمون داشتن، و غسلِ تعمیدهائه یاد هِدائِن، دسگذاری‌ها، مِرده هائه جِم زنده بَیِّن و اَبدی داوِری ره بییِلیم. اگه خِدا اِجازه هاده، این کارِ هم کامبی. چوون کِسایی که اَت کَش نورانی بَینه و کِسایی که آسِمونی هَدیه ره مِزه هاکاردِنه و روح‌القُدُسِ دِله شَریک بَینه و خِدائه کِلامِ خواری و آیندهِ دورانِ قِوَّت هائه طعمِ، مِزه هاکاردِنه، و اگه ایمونِ جِم دَکِفِن، دییه نَوونه وِشون از اَوِّل تووبه سَمت بیارِن، چوون که وِشون اَی دِواره شه ضرر، خِدائه ریکا ره صلیب کَشِنِنه و وه ره همهِ پَلی بی حِرمت کاندِنه. اگه یِتا زِمین، وارِشیِ که ویشتر مووقه اونِ سَر وارِنه ره شه تَن بَیره و کِسایی وِسه که وِشونِ خاطِری دَکاشت بَییه خوارِ محصول بار بیاره، خِدائه جِم بَرکَت گِرنه. ولی اگه لم طَلی به بار بیاره، بی‌ارزشِ زِمینِ و نزیکِ که لَعنِت بَووه، و سَرآخِر هم بَسوزنده بونه. ای عزیزون، هر چَن این‌طی گَب زَمبی، ولی شِمه خَوِری اِطمینان دارمی که خَله بهترِ چیا که نِجاتِ وِسه هَسه، شِمه نَصیب بونه. چوون خِدا بی‌انصاف نییه که شِمه کار و مِحبَّتیِ که وه اسمِ خاطِری، مِقدّسینِ خِدمِتِ دِله سِراغ هِدانی ره یاد هاکانه، هَمون طی که هَمتی هم دَره کاندینی. اَمه آرزو این بییه که هر‌ کِدوم از شِما تا آخِر این غیرتِ سِراغ هادین تا شِمه امید کاملاً دیار بَووه، تا تمبِل نَبوئین، بلکه شِمه سَرمخش اونایی بوئِن که ایمون و صبرِ هِمراه وعده‌هائه وارث بونِنه. اون مووقه که خِدا ابراهیمِ وَعده هِدا، چوون هیچکس وه جِم گَتتِر دَنی بییه که وه سَر قَسِم بَخُره، پَس شه سَر قَسِم بَخُرده و بااوته: «راس راسی تِ ره بَرکَت دِمبه و تِ ره زیاد کامبه.» و این طی، اِبراهیم بعد از اون که صبرِ هِمراه اِنتِظار بَکِشیه، وَعده ره به دَس بیارده. چوون مَردِم اون کَسِ سَر قَسِم خوارنِنه که وِشونِ جِم گَتتِر، و تِمومِ وِشونِ جرِ بحثهائه دِله قَسِمی دَنییه که سرآخر وِشونِ گَب ها ره ثابت هاکانه. پَس اون مووقه که خِدا خواسه ویشتر سِراغ هاده که وارثونِ وِسه وه وَعده عَوِض نَبونه، اونِ قَسِمِ هِمراه ضمانت هاکارده، تا دِ چیِ طریق که عوض نَبونه و محالِ که خِدا اونائه خَوِری دِراغ بَزِنه، اِما که پِناه بیاردِنِ وِسه فِرار هاکاردیمی، خَله دِلگرمی داشتیمی تا اون امیدی که اَمه جلو بییِشتِنه ره، قایم داریم. این امید، اَمه جانِ وِسه یِتا لنگرِ واریِ که قرص و مِطمئِنِ، امیدی گه خیمه پردهِ اون طرف شونه، اون درونی جایگاه، به قُدسُ الاقداس. اون جایی که عیسی اَمه جِم قبلتر و اَمه وِسه دِله بورده؛ و تا اَبد کاهِن اَعظِم بَییه، مِلْکیصِدِقِ رَدهِ دِله. چوون که این مِلْکیصِدِق، سالیمِ شَهرِ پادشاه و خِدائه مِتعالِ کاهِن بییه. وه اِبراهیم که پادِشاهونِ شکست هِدا بییه ره بَدیئه و وه ره بَرکَت هِدا. و اِبراهیم هر چی که داشتهِ جِم، وه ره ده‌ یک هِدا. وه اسم مَعنی، اَوِّل «صالحیِ پادشاه» و بعد «سالیمِ پادشاه»، یعنی «صِلح و سِلامتیِ پادشاه» هَسه. این مِلْکیصِدِق پییِر مار نِدارنه و نا وه شجره نامه معلومِ و نا وه زندگیِ اَوِّلین روزا و نا آخِرین روزا معلومِ، ولی خِدائه ریکائه واری، وه تا اَبد کاهِن موندِنه. هارِشین که وه چَنده گَتِ آدِمی بییه که اِبراهیم، اِسرائیلِ قومِ پییِر، غنایمِ جِم وه ره ده یک‌ هِدا! و طبقِ موسیِ شَریعتِ حِکم، لاویِ وَچون که کاهِن بونِنه، وِنه یَهودِ قومِ جِم که وِشونِ بِرارونِنه ده ‌یک بَیرِن، هر چَن وِشون هم ابراهیمِ نَسلِ جِم هَسِنه. ولی این مِلْکیصِدِق که وِشونِ نَسلِ جِم نییه، ابراهیمِ جِم ده‌ یک بَییته و ابراهیمِ که وعده‌هائه صاحِب بییه ره بَرکَت هِدا. و بی شک، اونی که بَرکَت دِنه اونی که بَرکَت گِرنهِ جِم گَتتِرِ. یَت ور، کِسایی که از بین شونِنه ده یک گِرنِنه؛ ولی یَت ور دییه، اونی که وه خَوِری شهادت هِدا بَییه که زنده ئه، ده یک گِرنه. حَتّی تومبی باریم شه لاوی هم که دَه‌ یک گِته، ابراهیمِ طریق دَه‌ یک هِدا. چوون اون مووقه که مِلْکیصِدِق ابراهیمِ بَدی بییه، لاوی هَمتی دِنیا نییَمو بییه اِسا اگه کامل بَیِّن، لاویِ کاهنونِ رَدهِ طریق اِنجام بونِسه، دییه چه احتیاجی بییه یِتا دییه کاهِن مِلْکیصِدِق رَدهِ جِم بِیّه، عوض این که هارونِ رَده جِم بوئه؟ چوون لاویِ کهانتِ دورهِ دِله، شَریعَت، یَهودِ قومِ هِدا بَییه چوون اگه کهانتِ خِدمِت عَوِض بَووه، ناچاراً شَریعَتِ قانون هم عَوِض بونه. چوون کِسی که این چیا وه خَوِری بااوته بَییه، یِتا دییه طایفه جِم هَسه که اون طایفهِ جِم هیچ وَخت هیچ کس قِروونگاهِ دِله خِدمِتِ نَکارده؛ چوون معلومِ اَمه خِداوند یهودائه نَسلِ جِم بییه و موسی اون طایفهِ جِم کهانتِ خَوِری هیچی نااوته. این اونجه ویشتر دیار بونه، که وَختی یِتا دییه کاهِن مِلْکیصِدِقِ واری بِیّه، وه نا شَریعتِ اون حِکمِ جِم، که وه نَسلِ ربط دارنه، بلکه اون زندگیِ قِوَّتِ جِم، که از بین نَشونه، کاهِن بونه. چوون وه خَوِری مزمورِ کِتابِ دِله این طی شِهادت هِدا بَییه که: «تِ تا اَبد کاهِن هسی، مِلْکیصِدِقِ ردهِ دِله.» چوون یَت وَر، اون اَوِّلین حِکم، اینِ وِسه که ضعیف و بی فایده بییه ره کِنار بییِشتِنه، چوون شَریعَت هیچی ره کامل نَکارده. ولی از اون طَرف، یِتا بهترِ امیدِ اِما ره بِشناسِندیه که اونِ طریق، خِدا ره نزیک بومبی. و این بدون قَسِم نَیّه! چوون کِسایی که قبلتر کاهِن بَینه، بدون این که قَسِم بَخُرِن، کاهِن بَینه ولی این یِتا کاهِن بَییه، قَسِمی هِمراه، که وه طریق وه ره بااوته: «خِداوند قَسِم بَخُرده و وه نَظِر عَوِض نَوونه: ”تِ تا اَبد کاهِن هسی“.» این، عیسی ره یِتا بهتَرِ عَهدِ ضامِن کانده. قدیمی کاهنونِ تعداد یَته خَله بییه، چوون مَرگ نییِشته، شه خِدمتِ اِدامه هادِن. ولی عیسی تا اَبد کاهِنِ، چوون تا اَبد زنده ئه. پَس عیسی تونده اونایی که وه طریق خِدا ره نزدیک بونِنه ره کاملاً نِجات هاده، چوون وه هَمِش زنده ئه تا وِشونِ وِسه شِفاعت هاکانه. چوون راس راسی این به جا بییه که اِما این طی کاهِنِ اَعظِم داریم، که مِقدّس، بی گِناه، بی‌عیب، گناهکارونِ جِم سیوا، و جِلال بَییته، آسمونونِ جِم بالاترِ. وه دییه کاهنونِ اَعظِم واری، نیاز نِدارنه که هر روز، اَوِّل شه گِناهونِ وِسه و بعد قومِ گِناهونِ وِسه، قِروونی هاکانه. چوون اَت کَش همیشه وِسه اینِ اِنجام هِدا، اون مووقه که شه ره قِروونی هاکارده. چوون شَریعَت، آدِمونِ وِشونِ ضعفائه دِله، کاهِنِ اَعظِم بَیِّنِ وِسه تعیین کانده، ولی اون قَسِمِ کلمه ها که بَعدِ شَریعَت بییَمو، اون ریکا ره تعیین هاکارده، که تا اَبد کامل بَییه. اِسا اَصل مطلبی که اِما دَره گامبی اینِ که: اِما این طی کاهِنِ اعظمی دارمی که خِدائه مِتعالِ تَختِ راسِ دَسِ طَرِف، آسِمونِ دِله نیشته مِقدَّسِ جاهائه خِدمتکار، اون حَییقی خیمه که خِداوند بر پا هاکارده، نا آدِمی. چوون هر کاهِنِ اَعظم تعیین بونه تا هَدیه ها و قِروونی ها هاده. پَس این کاهِن هم وِنه یه چی پیشکَش هاکاردِنِ وِسه داره. اِسا اگه وه زِمینِ سَر دَییه، هیچ وَخت کاهِن نَبونِسه، چوون کاهنونی دَرِنه که طبقِ شَریعتِ حِکم هَدیه ها دِنِنه. وِشون آسِمونی چیائه نمونه و سایه ره خِدمِت کاندِنه. چوون اون مووقه که موسی خواسه خیمه ره بَرپا هاکانه، خِدا وه ره دستور هِدا و بااوته: «تِ حِواس دَووه که همه چیِ طبقِ نمونه ای که کوه دِله تِ ره سِراغ هِدا بَییه، بَسازی.» ولی اِسا خِدمِتی که مَسیح به دَس بیارده، به مراتب اون قدیمی خدمِتِ جِم بالاترِ، چوون عهدی که وه اونِ وِسه واسطه گری کانده بهترِ. اون عَهد که بهترِ وعده‌هائه سَر بنا بَییه. چوون اگه اون اَوِّلین عَهد بی عیب بییه، دییه لازم نَییه که دِوّمین عَهدِ دِمبال دَوویم. ولی خِدا اونائه جِم یِتا عیب پی دا کانده و گانه: «خِداوند گانه، اِسا روزایی اِنه که مِن اِسرائیلِ ایل و تِبار و یهودائه ایل و تِبارِ هِمراه یِتا جدید عَهد وَندِمبه. نا اون عهدی واری که وِشونِ پییِرونِ هِمراه دَوِسِمه اون روز که وِشونِ دَسِ بَییتِمه تا وِشونِ مِصرِ مِلکِ جِم بیرون بیارِم؛ چوون، خِداوند گانه، وِشون اون عهدی که مِ هِمراه دَوِسِنهِ سَر وِفادار نَموندِسِنه. پَس مِن شه دیمِ وِشونِ جِم بَرگِردِندِمبه. چوون خِداوند گانه: اینِ اون عهدیِ که بعد از اون روزا اِسرائیلِ ایل و تِبار هِمراه وَندِمبه. شه شَریعتِ وِشونِ فکرهائه دِله اییِلمه، و وِشونِ دلهائه سَر نِویسِمبه. و مِن وِشونِ خِدا بومبه، و وِشون مِ قوم. و هیچ کس شه هَمساده ره تَعلیم نَدِنه و هیچ کس شه بِرارِ نارنه، ”خِداوندِ بِشناس،“ چوون از گَت تا کِچیک، همه مِ ره اِشناسِنِنه؛ چوون مِن نسبت به وِشونِ خطاها رحم کامبه و هیچ وَخت وِشونِ گِناهونِ شه ‌یاد نیارمه.» خِدا یِتا ’جَدیدِ‘ عَهدِ گَب بَزوئِنِ هِمراه، اون اَوِّلین عَهدِ بی اِعتبار کانده؛ و اونچی که ارزشِ جِم کَفِنه، کهنه بونه و آمادِئه که از بین بوره. اِسا حَتَّی اَوِّلین عَهد، عبادت هاکاردِنِ وِسه قَوانینی داشته و زِمینِ سَر هم یِتا مِقدَّسِ جا داشته. چوون خیمه ای برپا بَییه که اَوِّلین قسمت، لَمپا، میز، و مِقدَّسِ نون دَییه؛ اینجه ره «قُدس» گاتِنه. دِوّمین پردهِ پِشت، قِسمتی دَییه که وه اسم «قُدس الاقداس» بییه؛ این قِسمتِ دِله، طِلایی تَشدون، بُخور بَسوزوندِنِ وِسه دَییه و عَهدِ صَندِق که هر طَرِفِ جِم طِلا کاری بَییه بییه. که اونِ میون یِتا طِلایی پیلکا دَییه که ’مَنّا‘ ره اونِ دِله داشتِنه، هارونِ عَصا که تی تی هاکارده بییه، و دِتا سنگی لوح که عَهدِ دَه فرمان وه سَر بَنوِشته بَییه بییه. صَندِقِ سَر که اونِ رحمتِ تخت گاتِنه، ’جِلالِ‘ کَروبیونِ فرشته، سایه دِم بِدا بینه. اَلان نَتومبی این چیائه جِم ریز به ریز گَب بَزِنیم. بعد از اون که این چیا این طی آماده بونِسه، کاهِنون هَمِش اَوِّلین قسمتِ دِله شینه تا شه وظایفِ اِنجام هادِن. ولی فِقَط کاهِن اَعظِم دِوّمین قِسمتِ دِله شونه و اون هم فِقَط سالی اَت کَش، و شه هِمراه قِروونیِ خونِ وَرنه تا شه وِسه و اون گِناهونی وِسه که قوم نادونیِ خاطِری هاکارده بینه، پیشکَش هاکانه. این طی روح‌القدسِ سِراغ دِنه که تا مووقه ای که اَوِّلین قسمت پابرجائه، هَمتی اون راهی که قُدس‌الاَقداس دِله شونه واز نَییه، که این، این دورانِ وِسه یِتا نِشونه ئه. طِبق اون هَدیه ها و قرونیهایی که هِدا بونه، نَتوندِنه، اون کِسائه وجدانِ که عبادت‌کاندِنه ره کاملاً پاک هاکانِن، بلکه اینا فِقَط خِراکی ها و نوشیدنی ها و جورواجورِ غِسل ها و قانونایی نه که تَنِ ربط دارنِنه و فِقَط تا مووقه ای اعتبار دارنِنه که خِدا تازه ترتیب هاده. ولی وَختی مَسیح، کاهِنِ اعظمِ مقامِ دِله خوارِ چیائه وِسه بییَمو که اَلان اَمه نَصیب بَییه، وه یِتا گَتتِر و کاملترِ خیمهِ دِله بییَمو که دَسِ هِمراه بِسات نَییه و این خِلقتِ وِسه نییه. وه اَت کَش همیشه وِسه قُدس‌الاَقداسِ دِله بییَمو نا بِزها و گوگزاهائه خونِ هِمراه، بلکه شه خونِ هِمراه و این طی اَبدی آزادی ره آماده هاکارده. چوون اگه بِزها و نر گوهائه خون، و ماده گوئه کِلینِ دَپاشییِنِ هِمراه، اونائه سَر که ناپاکِنه، وِشونِ تَقدیس کانده تا جِسمِ دِله پاک بَووِن، چَنده ویشتر، مَسیحِ خون که اَبدی روحِ طریق، شه ره بی‌عیب، خِدا ره پیشکش هاکارده اَمه وجدانِ، بیخودی کارائه جِم پاک کانده تا زنده خِدا ره خِدمِت هاکانیم! پَس مَسیح یِتا جدیدِ عَهدِ واسِطه گَرِ، تا اونایی که دَعوِت بَینه تونِسه بوئِن اون اَبدی میراثِ که خِدا وَعده هِدا ره به دَس بیارِن. چوون یِتا مَرگ اِتفاق دَکِته که وِشونِ اون گِناهونی جِم که اَوِّلین عَهدِ دِله اِنجام بَییه، آزادی دِنه. چوون یه وَختی یِتا وصیت اِجرا بونه، که ثابت بَووه اونی که وصیت هاکارده، بَمِرده، چوون وصیتِ، بعدِ از بَمِردِن بونه اِجرا هاکاردِن و تا مووقه ای که اونی که وصیت هاکارده زنده ئه، اون وصیتِ نَوونه اِجرا هاکاردِن. اینِ وِسه، حَتَّی اَوِّلین عَهد هم بدون خون، بَرقِرار نَوونِسه. چوون اون مووقه که تِمومِ شَریعتِ اَحکام، موسیِ طریق، همهِ قومِ وِسه اِعلام بَییه، وه گوگزهائه خون و بِزهائه خونِ بَییته، اوه و سِرخِ پَشم و زوفائه چله هائه هِمراه، هم طومارِ سَر و هم تِمومِ قومِ سَر دَپاشیه و بااوته: «اینِ اون عَهدِ خون که خِدا شِما ره حِکم هاکارده.» و همین طی اون خونِ، خیمهِ سَر و هم تِمومِ ظرفائه سَر که پرسشِ وِسه ‌به کار شییه دَپاشیه. راس راسی، طبقِ شَریعَت، تقریباً همه چی خونِ هِمراه پاک بونه و بدون اینکه خون دَشِندی بَووه، گِناهونِ آمرزِش وجود نِدارنه. پَس وِنه این چیا که یِتا نمونه آسِمونی چیائه جِم هَسه، این قِروونی هائه هِمراه پاک بَووه، ولی شه آسِمونی چیا اون قرونیهائه هِمراه که اونائه جِم بهتَرِ، پاک بونه. چوون مَسیح اون قدس‌الاقداسِ دِله که دَسِ هِمراه بِسات بَییه، نَشیه و فِقَط اون حَییقی چیائه جِم یِتا نمونه ئه، بلکه خودِ آسمونِ بورده تا اَمه طَرِف جِم خِدائه حِضور ظاهر بَووه. و این طی نییه که وه شه ره هَمِش قِروونی هاکانه، یِتا کاهِنِ اعظمِ واری که هر سال قُدس‌الاقداسِ دِله شونه، اونِم اون خونی هِمراه که شه وه خون نییه. چوون این طی، مَسیح وِنه، از وَختی که دِنیا خَلق بَییه، یه سَرِ عِذاب کَشی بییه. ولی این طی نَییه، وه اَلان اَت کَش همیشه وِسه، آخِرین زِمون هائه دِله بییَمو تا شه قِروونی هاکاردِنِ هِمراه، گِناه ره از بین بَوره. و هَمون‌ طی که تعیین بَییه که، انسان اَت کَش بَمیره و بعد از اون داوِری اِنه، پَس مَسیح هم اَت کَش قِروونی بَییه تا خَیلیائه گِناهونِ از بین بَوِره، دِوّمین کَشِ وِسه اِنه، ولی نا گِناهونِ از بین بَوِردِنِ وِسه، بلکه اونائه نِجاتِ وِسه که شوقِ هِمراه وه چِش به راهِنه. چوون شَریعَت فِقَط آیندهِ خوارِ چیائه سایه ئه، نا اونائه واقعی شکل. اینِ وِسه، هیچ وَخت نَتونده اون قرونیهائه هِمراه که هر سال این طی پیشکش بونه، اونایی که پرسشِ وِسه نزیک اِنِنه ره کامل هاکانه. وگرنه مگه وِشونِ قِروونیِ پیشکَش هاکاردِن قطع نَبونِسه؟ چوون اونایی که پَرَسِش کاندِنه اَت کَش پاک بونِسِنه و دییه شه ره گِناهکار نَدونِسِنه. ولی اون قِروونی ها هر سال گِناهونِ یاد یارنِنه، چوون محالِ گوها و بِزهائه خون، گِناهونِ پاک هاکانه. اینِ وِسه، مووقه ای که مَسیح این دِنیائه دِله بییَمو، بااوته: «تِ قِروونی و هَدیه نِخواسی، بلکه یِتا تَن مِ وِسه فِراهم هاکاردی. تِ اینِ جِم کیف نَکاردی که تِ وِسه تِمام سوزِ قِروونی ها و گِناهِ قِروونی ها ره بیارِن. پَس بااوتِمه: ”هارِش! مِن اِمبه، تا تِ اِراده ره به‌جا بیارِم، اِی خِدا؛ هَمون طی که طومارِ کتابِ دِله مِ خَوِری بَنوِشته بَییه» بعد اونی که گانه: «تِ قِروونی و هَدیه و تِموم سوزِ قِروونی ها و گِناهِ قِروونی ها ره نِخواسی و اونائه جِم کیف نَکاردی»، هر چَن که اونا طِبق شَریعَت پیشکَش بونِسِنه. بعد گانه: «هارِش! مِن اِمبه تا تِ خواسه ره به‌جا بیارِم.» وه اَوِّلی ره باطل کانده تا دوِّمی ره برقِرار هاکانه. اِما عیسیِ مَسیحِ تَنِ قِروونی هاکاردِنِ طَریقِ جِم، اَت کَش همیشه وِسه، وه وِسه وَقف بَیمی. هر کاهِن، هر روز خدمِتِ وِسه بِلِند بونه و هَمون قِروونی ها ره که هیچ وَخت نَتوندِنه گِناهونِ پاک هاکانِن، هَمِش پیشکَش کانده. ولی مَسیح بعد از اون که یِتا قِروونی گِناهونِ خاطِری همیشهِ وِسه پیشکَش هاکارده، خِدائه راسِ دَسِ وَر هِنیشته. از اون مووقه، اِنتِظار کَشِنه که وه دِشمنون وه لینگِ بِنِ کرسی بَووِن، چوون یِتا قروونیِ هِمراه، اونایی که وَقف بونِنه ره همیشهِ وِسه کامل هاکارده. روح‌القدس هم اِما ره یِتا گِواهی دِنه. اَوِّل گانه: «خِداوند گانه، این اون عَهدیِ که بعد از اون روزا وِشونِ هِمراه وَندِمبه. شه شَریعتِ وِشونِ دلهائه دِله اییِلمه، و وِشونِ فکرائه سَر نِویسِمبه.» بعد اَی گانه: «وِشونِ گِناهون و شَرورِ کارا ره دییه هیچ وَخت شه‌یاد نیارمه.» اونجه که وِشونِ بَخشش دَره، دییه گِناهِ وِسه قِروونی پیشکش هاکاردِن احتیاج نییه. پَس ای بِرارون، از اونجه که خاطِر جمع هَسیمی که عیسیِ خونِ طریق تومبی قدس الاقداسِ دِله بوریم، یِتا تازه و زنده راهِ طریق که وه، اون پردهِ میون یعنی وه تَن، اَمه وِسه واز هاکارده، و از اونجه که یِتا کاهِنِ اَعظِم خِدائه سِرهِ سَر دارمی، بِئین یِتا راسِ دِل و کاملِ ایمونِ هِمراه، خِدا ره نزیک بَوویم و شه دلها ره بَدِ وجدانِ جِم پاک هاکانیم و شه تَن ها ره پاکِ اوهِ هِمراه بَشوریم. بِئین بدون اینکه شک هاکانیم، اون امیدی که اونِ اِعتراف هاکاردیمی ره قایم بِچَسبیم، چوون اونی که وَعده هِدا وِفادارِ. بِئین این فکر دِله دَوویم که چی طی هَمدییه ره تَشویق هاکانیم تا مِحَبَّت هاکانیم و خوارِ کارا اِنجام هادیم. جَمع بیِّنِ جِم هَمدییهِ هِمراه دَس نَکِشیم، هَمون طی که بَعضیائه وِسه عادِت بَییه، بلکه ویشتِر هَمدییه ره تَشویق هاکانیم - بخصوص اَلان که ویندِنی اون روز، یعنی خِداوند عیسیِ بَردَگِردِسِنِ روز، همین طی دَره نزیک بونه. چوون اگه بعد از اون که حَییقَتِ بِشناسیمی، عمداً این طی گِناه هاکانیم، دییه گِناهونِ وِسه هیچ قِروونی ای به جا نَموندِنه؛ اونچی که به جا موندِنه، تَرسِ هِمراه اِنتِظار بَکِشییَن، مجازات و یِتا گَتِ تَشِ که خِدائه دِشمنونِ بَلعِنه. هر کی که موسیِ شَریعتِ رَد کارده، دِ یا سه تا شاهدِ گِواهیِ هِمراه، بی رحمیِ هِمراه بَکوشته بونِسه. شِما گَمون کاندینی وه حَق، که خِدائه ریکا ره لینگِ لو بَییته، و اون عَهدِ خون که وه وِسه وَقف بَییه ره بی حِرمتی هاکارده و فیضِ روحِ بی عزّت هاکارده، چه بدترِ مجازاتی وه سَر اِنه؟ چوون اِما اون کِسی که اینِ بااوته ره اِشناسِمبی: «تقاص مِ وِسه هَسه؛ مِن سزا دِمبه،» و اَی هم بااوته: «خِداوند شه قومِ داوِری کانده.» زنده خِدائه دَس دَکِتِن، چَنده تَرس دارنه. ولی اون قدیمِ روزا ره ‌شه یاد بیارین، اون مووقه که تازه نورانی بَییه بینی؛ شِما یِتا سختِ مبارزهِ دِله، عِذابِ هِمراه طاقت بیاردینی. بَعضی وختا همهِ چِشِ پَلی، فحش خواردینی و عِذاب کَشینی و بَعضی وختا کِسایی دوش به دوش اِیست هاکارده بینی که وِشونِ هِمراه این طی رِفتار بونِسه. چوون شِما اونایی هِمراه که زِندونِ دِله دَینه، همدردی کاردینی و اون مووقه که شِمه مال و مِنالِ غارِت کاردِنه خِشالیِ هِمراه قبول کاردینی، چوون شِما شه دونِسِنی یِتا بهترِ مال و مِنالِ صاحابِنی که تا اَبد موندِنه. پَس شه اطمینانِ جِم دَس نَکِشین، چوون یِتا گَتِ پاداش شه دِمبال دارنه. چوون شِما احتیاج دارنِنی که طاقت بیارین تا اون مووقه که خِدائه خواسه ره به جا یارنِنی، اونچی که وَعده هِدا بَیّه ره به دَس بیارین. چوون «یه مدِّت دییه، وه که قِرارِ بِیّه، اِنه و دیر نَکانده. ولی مِ صالح آدِم ایمونِ هِمراه زندگی کانده. و اگه مِ جِم شه دیمِ بَردِگاردِنه، مِ جان اون آدِمِ جِم راضی نَبونه.» ولی اِما کِسایی جِم نیمی که بَرگِردِنِنه و هِلاک بونِنه، بلکه اونائه جِم هَسیمی که ایمون دارنِنه و شه جانِ حِفظ کاندِنه. اِسا ایمون، اون چیائه سَر اِطمینان هاکاردِنِ که اونا ره امید دارمی و اون چیائه جِم خاطِر جَمع بوئِنِ که چِشِ هِمراه نَوونه بَدیئِن. چوون ایمونِ خاطِری بییه که قدیمی مَردِمِ خَوِری، خواریِ هِمراه تَعریف تمجید هاکاردِنه. اِما ایمونِ هِمراه فَهمِمبی که جهان خِدائه کِلامِ هِمراه خَلق بَییه، جوری که اون چیا که بَدی بونه، اون چیا که بَدی نَوونهِ جِم به وجود بییَمو. ایمونِ هِمراه بییه که هابیل، قِروونی ای پیشکش هاکارده که قائِنِ قروونیِ جِم ویشتر قبول بَییه که این وِسه وه خَوِری گِواهی هِدا. که وه صالحِ. خِدا وه هَدیه هائه قبول هاکاردِنِ هِمراه وه خَوِری شهادت هِدا. و هر چَن وه بَمِرده، ایمونِ خاطری هَمتی گَب زَنده. ایمونِ هِمراه بییه که خَنوخ بالا بَوِرده بَییه تا مَرگِ نَوینه و وه پی دا نَییه، چوون خِدا وه ره بَوِرده. چوون قبل از اون که بالا بَوِرده بَووه، وه خَوِری گواهی هِدا بَییه که خِدا وه جِم راضیِ. و بدون ایمون نَبونه خِدا ره راضی هاکاردِن، چوون هر کی خِدا ره نزیک بونه، وِنه ایمون داره که وه دَره و اونایی که وه دِمبال گِردِنِنه، پاداش گِرنِنه. ایمونِ هِمراه بییه که نوح اون مووقه که اون چیائه خَوِری که هَمتی هیچ کَس نَدی بییه، خِدائه طَرِفِ جِم هِشدار بَییته، خِداترسیِ هِمراه، شه خانِوادهِ نِجاتِ وِسه یِتا کَشتی بِساته. و این طی دِنیا ره مَحکوم هاکارده و اون صالحیِ وارث بَییه که ایمونِ راهِ جِم به دَس اِنه. ایمونِ هِمراه بییه که اِبراهیم اون مووقه که دَعوِت بَییه، اِطاعت هاکارده و راهی بَییه اون جایی بورده که بعد وه اِرث بونِسه؛ و بدون اینکه بَدونه کِجه شونه، راهی بَییه. ایمونِ هِمراه بییه که وه بورده تا وعدهِ سرزمینِ دِله زندگی هاکانه، و یِتا غریبه واری اِسحاق و یَعقوبِ هِمراه که وه هِمراه این وعدهِ دِله هم اِرث بینه، خیمه هائه دِله زندگی هاکارده. چوون اون شَهرِ چِش به راه بییه، که پِی ها دارنه که وه معمار و بنّا خِدائه. ایمونِ هِمراه بییه که سارا قِوَّت بَییته که حامله بَووه با اینکه سنی وه جِم بُگذِشته بییه؛ چوون وه دونِسه کِسی که وعده‌ هِدا وِفادارِ. و این طی، یِتا مَردیِ جِم، اونِم کِسی که یِتا مِردهِ واری بییه، نَسل هایی به وجود بییَمو، که آسمونِ ستاره هائه واری و دریائه بی حدّ و حسابِ ریگِ واری، بینه. وِشون همه ایمونِ دِله بَمِردِنه، بدون اینکه وعده‌ها ره بَیرِن، ولی اونا ره از دور بَدینه و سِلام بااوتِنه. و قبول هاکاردِنه که زِمینِ سَر غَریبِنه. چوون اونایی که این طی گَب زندِنه، هم دوندِنه که شه وِسه یِتا وطنِ دِمبال دَرِنه. اگه وِشون اون مِلکِ فکر بینه که وه جِم بیرون بییَمونه، بَردَگِردِسِنِ وِسه فرصتی داشتِنه. ولی این طی که ویمبی وِشون یِتا بهترِ مِلکِ دِمبال دَینه، یعنی یِتا آسِمونی مملکت. اینِ وِسه، خِدا عار نِدارنه که وِشونِ خِدا، بااوته بَووه، چوون یِتا شَهر وِشونِ وِسه آماده هاکارده. ایمونِ هِمراه بییه که اِبراهیم اون مووقه که آزمود بَییه، اِسحاقِ پیشکَش هاکارده؛ و وه که وعده‌ها ره بَییته بییه قبول هاکارده که شه یِتا ریکا ره قِروونی هاکانه، همونی که وه ره بااوته بَییه: «تِ نَسل اِسحاقِ جِم بااوته بونه» اِبراهیم این طی فکر هاکارده که خِدا تونده، اِسحاقِ، مِرده هائه جِم زنده هاکانه، و بونه بااوتِن که اِبراهیم این طی اِسحاقِ مَرگِ جِم پَس بَییته. ایمونِ هِمراه بییه که اِسحاق، یَعقوب و عیسو ره آیندهِ چیائه جِم بَرکَت هِدا. ایمونِ هِمراه بییه که یَعقوب اون مووقه که دَییه مِرده، یوسِفِ هر کِدوم از ریکائونِ بَرکَت هِدا و هَمون طی که شه عَصا ره تکیه هِدا بییه، سِجده هاکارده و پَرَسِش هاکارده. ایمونِ هِمراه بییه که یوسِف اون مووقه که داشته مِرده، بنی‌اِسرائیلِ بوردَنِ جِم، مصرِ جِم خَوِر هِدا و شه اِستِکاهائه خَوِری وصیت هاکارده. ایمونِ هِمراه بییه که اون مووقه که موسی دِنیا بییَمو، وه پییِر مار وه ره سه ماه جا هِدانه، اینِ وِسه که بَدینه اون قشنگِ وَچه ئه؛ و پادشاهِ حکمِ جِم نَتِرسینه. ایمونِ هِمراه بییه که وَختی که موسی گَت بَییه، نِخواسه فِرعونِ کیجائه ریکا بااوته بَووه. وه حاضر بَییه که خِدائه قومِ هِمراه ذلیل بَووه، تا اینکه یه مدّت گِناهِ خِشی هائه جِم کیف هاکانه. و اون سرکوفت که مَسیحِ خاطِری بییه ره یِتا گنج، مصرِ گنجهائه جِم گتتِر بِشمارِسه، چوون وه اون پاداشِ دِمبال دَییه. ایمونِ هِمراه بییه که موسی مصرِ جِم بیرون بییَمو و پادشاهِ غیظِ جِم نَتِرسیه، وه طاقت بیارده چوون اونی که نَوونه بَدیئنِ، ویندِسه ایمونِ هِمراه بییه که موسی پِسَخ و خون دَپاشییَنِ به‌جا بیارده تا اون فرشته که اَوِّلین وَچونِ هِلاک کارده، اِسرائیلِ اَوِّلین وَچونِ سَر دَس نییِله. ایمونِ هِمراه بییه که اِسرائیلِ قوم سِرخِ دریائه میون، یِتا خِشکِ زِمینِ واری رَد بَینه؛ ولی وَختی مِصریون تَقِلّا هاکاردِنه که هَمون کارِ هاکانِن، اوه دِله غرق بَینه. ایمونِ هِمراه بییه که اَریحائه شَهرِ دیفارا بعد از اینکه اِسرائیلِ قوم هَفت روز اونائه دور بَگِردِسِنه، له بورده. ایمونِ هِمراه بییه که فاحشه راحاب اونایی هِمراه که نافرمان بینه بَکوشته نَییه، چوون وه جاسوسونِ گرمیِ هِمراه قبول هاکارده. دییه چی بارِم؟ چوون دییه وَخت دَنییه جِدعون و باراق و شَمشون و یَفتاح و داوود و سَموئیل و پِیغَمبِرونِ خَوِری گَب بَزِنِم، که ایمونِ هِمراه، مملکت ها ره فتح هاکاردِنه، عِدالَتِ برقِرار هاکاردِنه، و وعده‌ها ره به‌دَس بیاردِنه؛ شیرهائه دِهونِ دَوِسِنه، تَشِ اَلوکِ دَکوشتِنه و شَمشیرِ دَمِ جِم جان در بَوِردِنه؛ وِشونِ ضعف ها، قِوَّت بَییه، جَنگ دِله قِددار بَینه و اَجنبی هائه لشکریونِ تار و مار هاکاردِنه. زَن ها، شه مِرده ها ره زنده پی دا هاکاردِنه. بعضیا عِذاب بَکِشینه و آزادی ره قبول نکاردِنه، تا اَت کَش دییه یِتا بهترِ زندگیِ وِسه زِنده بَووِن. بَعضیا مسخره بَینه و شِلاق بَخُردِنه، و حَتَّی زَنجیلِ هِمراه دَوِسه بَینه و زندون دَکِتِنه. وِشون سَنگسار بَینه، اَرّهِ هِمراه دِ تیکه بَینه و شَمشیرِ هِمراه بَکوشته بَینه. گَسفِن و بِزِ پوسِ دَپوشی بینه، فقیر و مصیبت بَکِشی و ذلیل و آواره بَینه. وِشون که دِنیا وِشونِ لیاقتِ نِداشته، صحراها و کوه ها، و غارها و زِمینِ چاک هائه دِله، آواره بَینه. همه وِشون با اینکه وِشونِ ایمونِ خاطِری بییه که وِشونِ خَوِری خوارِ شِهادت ها هِدا بَییه وَعده ره به دَس نیاردِنه. چوون خِدا یِتا بهترِ چی اَمه وِسه حاضر هاکارده بییه، تا بدون اِما وِشون کامل نَووِن. پَس وَختی یِتا گَتِ اَبر شاهِدونِ جِم شه دور دارمی، بِئین اِما هم هر بار و هر گِناهی که سخت اَمه ‌دَس و لینگِ کَش پیچِنه ره شه جِم دور هاکانیم و پایداریِ هِمراه این مسابقه‌ِ دِله که اَمه پیش رو دَره، دوو بَیریم. و اَمه چِش فِقَط عیسی ره بوئه که اَمه ایمونِ پِی هَسه و اَمه ایمونِ کامل کانده و اون خِشالیِ خاطِری که وه پیش رو دَییه، صَلیبِ تِحَمُّل هاکارده، وه ننگ و عارِ نَدید بَییته و خِدائه راسِ دَسِ تَختِ وَر نیشته. وه ره فکر هاکانین که چی طی گِناهکارونِ طَرِفِ جِم دِشمنی ای که وه علیه بییه ره تِحَمُّل هاکارده، تا شِما خَسّه و دلسرد نَووین. شِما هَمتی گِناهِ علیه هَمون طی مقاومت نَکاردینی که شِمه خون دَشِنی بَووه مگه اون نصیحتی که اَمثالِ سِلیمونِ کِتابِ دِله دَره ره یادِ جِم بَوِردینی که شِمه هِمراه ریکائونِ واری گَب زَنده؟ و گانه: «مِ ریکا، خِداوندِ تَربیتِ کِچیک نِشمار و وه سَراکو هاکاردِنِ جِم، خَسّه نباش. چوون خِداوند اونایی که دوس دارنه ره، تربیت کانده، و هر کِسی ره که به ریکائی قبول کانده، تنبیه کانده.» این تربیت بَیِّنِ خاطِریِ که شِما وِنه تِحَمُّل هاکانین؛ خِدا شِمه هِمراه ریکائونِ واری رِفتار کانده. کدوم ریکائه که وه پییِر وه ره تربیت نَکارده بوئه؟ اگه شِما تریبت نَینی، در حالی که همه اونِ جِم سهمی داشتِنه، پَس شِما حروومزادِنی، نا حَییقی ریکائون. به علاوه اِما زمینی پییِرون داشتیمی که اِما ره تربیت کاردِنه، و اِما وِشونِ اِحترام اییِشتیمی. یعنی نَوِسه خَله ویشتر شه روحهائه پییِرِ مطیع بوئیم تا زندگی هاکانیم؟ چوون وِشون یه مدّت اون طی که صِلاح دونِسِنه، اِما ره تربیت کاردِنه. ولی خِدا اَمه مَنفعتِ وِسه اِما ره تربیت کانده تا وه قُدّوسیتِ دِله شَریک بَوویم. چوون اون مووقه که دَره تربیت بومبی، عوِضِ این که اِما ره خِش بِیّه، اِما ره درد گِرنه. ولی بعدتر اونایی وِسه که وه طریق تربیت بَینه، صالح بییَنِ بار یارنه که صِلح و سِلامتیِ جِم پِرِ. پَس شه دَکِته دَسا ره بِلِند هاکانین و شه بی قِوَّتِ زانوها ره قَوی هاکانین! راه ها ره شه لینگائه وِسه هِموار هاکانین، تا شَلِ لینگ شه جائه سَر دَر نَشوئه، بلکه شِفا بَیره. تَقِلّا هاکانین تِمومِ مَردِمِ هِمراه صِلح و سِلامتیِ دِله دَووین و مِقَدَّس بوئین، چوون بدونِ قدّوسیت هیچ‌کی خِداوندِ نَوینده. مواظب بوئین هیچ کس خِدائه فیضِ بَییتِنِ دِله شکست نَخُره تا هیچ تَلِ ریشه ای، رشد نَکِنه و دردسرِ باعث نَووه و خَیلیا ره نَجس نَکِنه تا هیچکس عیسوِ واری بی عفت و نا مِقدَّس نَووه، وه که یِتا کاسه آشِ خاطِری، شه اَوِّل بِزا بَیِّنِ حَقِّ بَروتِه. چوون دوندِنی، بعد که خواسه اون بَرکتِ، اِرث بَوِره، قبول نَییه. هر چَن وه برمه هاکاردِنِ هِمراه اونِ دِمبال دَییه ولی تووبهِ وِسه فرصتی پی دا نَکارده. شِما به یِتا کوه نییَمونی که بَووه اونِ دَس هاکاردِن، یِتا کوه که تَشِ هِمراه رووشن بَییه بوئه؛ نا ظِلِماد و تاریکی و شدیدِ وائه هِمراه؛ و نا شِیپورِ صِدائه هِمراه و نا اون صدائه هِمراه، که اونایی که اِشنُنِنه خواهش هاکاردِنه که دییه وِشونِ هِمراه گَب نَزِنه چوون وِشون نَتونِسِنه اون حِکمِ تِحَمُّل هاکانِن که گاته، «حَتَّی اگه یِتا حیوون اون کوه ره دَس بَزِنه، سَنگسار بونه.» راس راسی این صَحنه اَنده ترسناک بییه که موسی بااوته: «مِن تَرسِ جِم دَره لَرزِمبه.» ولی شِما صَهیونِ کوهِ دِله زِنده خِدائه شَهر، یعنی آسِمونی اورشَلیمِ دِله بییَمونی. شِما هِزارون هزار فِرشتهِ جَمعِ دِله که خِشالی کاندِنه بییَمونی، و اَوِّلین بِزا بَییهِ هائه مجلسِ دِله که وِشونِ اِسم آسمونِ دِله بَنوِشته بَییه و خِدایی که همه کَسِ داوِرِ، و صالحونِ روحهایی که کامل بَینه، و عیسی که یِتا جدیدِ عَهدِ واسطه ئه، و اون دَپاشیه خون که هابیلِ خونِ جِم بهتِرِ، گَب زَنده. شِمه حِواس دَووه، اون کسِ صِدائه جِم که گَب زَنده، شه دیمِ بَرنِگاردِنین. اونایی که، اون کسِ گَب هائه بِشنُسَنِ جِم که زِمینِ سَر گَب زوئه شه دیمِ بَردِگاردِنینه، نَتونِسِنه مجازات بَیّنِ جِم دَر بورِن. پَس اَگه اِما اون کسِ جِم که آسمونِ جِم گَب زَنده شه دیمِ بَردِگاردِنیم، چی طی مجازاتِ جِم دَر بوریم؟! اون مووقه، وه صدا، زِمینِ، ‌لَرزه در بیارده، ولی اَلان وه وَعده هِدا که «اَت کَش دییه نا فِقَط زِمینِ بلکه آسمونِ هم لرزه در‌ یارمه.» این کلمهِ «اَت کَش دییهِ» منظور اینِ که اون چیا که‌ لَرزِنِنه از بین شونِنه- یعنی اون چیا که خَلق بَینه - تا اون چیا که نَوونه اونا ره بَلِرزانین، به جا بَمونه. پَس بِئین اون پادشاهیِ به دَس بیاردِنِ خاطِری که نَوونه اونِ بَلِرزانین، شِکر هاکانیم و این طی یِتا قابلِ قبولِ پَرَسِش خِدائه وِسه پیشکش هاکانیم که اِحترام و تَرسِ هِمراه بوئه. چوون «اَمه خِدا تَشِ واریِ که سوزِندِنه.» بِرارونه مِحَبَّت شِمه میون برقِرار بوئه. از این که نسبت به غریبه ها مهمون نِواز بوئین غافل نَبوئین، چوون این کارِ هِمراه، بَعضیا بی اینکه بَدونِن، فرشته هائه جِم پذیرایی هاکاردِنه. اونایی ره که زِندونِ دِله دَرِنه ره شه‌یاد دارین، جوری که اِنگاری شِما هم وِشونِ هِمراه زِندونِ دِله دَرِنی؛ و اونایی که عِذاب کَشِنِنه ره شه یاد بیارین، چوون شِما هم تَنِ دِله عِذاب کَشِنِنی. بییِلین ازدواج همهِ میون حِرمت داره، و زِنا مَردیِ رابطه پاک بوئه، چوون خِدا بی‌عفتون و زِناکارونِ داوِری کانده. شه زندگی ره پولدوسیِ جِم دور دارین و اونچی که دارنِنی ره قانع بوئین، چوون خِدا بااوته: «هیچ وَخت تِ ره وِل نَکامبه، و تِ ره تینا نییِلمه.» پَس اِما تومبی اطمینانِ هِمراه باریم: «خِداوند مِ یاوِرِ، نَتِرسِمبه. آدِمی تونده مِ هِمراه چی هاکانه؟» شه رهبرونِ شه‌یاد دارین. وِشون که خِدائه کِلامِ شِمه وِسه بااوتِنه، وِشونِ آخِر عاقبتِ زندگیِ روشِ هارِشین و وِشونِ ایمونِ جِم سَرمَخش بَیرین. عیسی مَسیح دیروز و اَمروز و تا اَبد هَمونِ. جورواجور و عَجیب غریب تَعلیم هائه هِمراه گمراه نَووین؛ چوون این خوارِ که آدِمیِ دِل، فیضِ هِمراه قِوَّت بَیره، نا اون خِراکهائه هِمراه که وِشونی که اونائه دِمبال شونِنه، وِشونِ وِسه منفعتی نِدارنه. اِما یِتا قِروونگاه دارمی که اون خیمهِ خادِمون، حَق ندارنِنه اونِ جِم بَخُرِن. کاهِن اَعظِم، حیوونونِ خونِ گِناهِ قروونیِ وِسه، قُدس‌الاقداسِ دِله وَرنه، ولی وِشونِ جنازه ها اردوگاهِ بیرون‌ بَسوزِندی بونِنه. این طی، عیسی هم شَهرِ دروازهِ بیرون عِذاب بَکِشیه تا شه خونِ طریق، مَردِمِ تَقدیس هاکانه. پَس بِئین اِما هم این اَردوگاهِ جِم بیرون بِئیم و وه پَلی بوریم، و وه ننگ و عارِ دِله شَریک بَوویم. چوون اِما اینجه یِتا شَهر نِدارمی که به جا بَمونه بلکه شوقِ هِمراه اون شَهرِ اِنتِظارِ کَشِمبی که اِنه. پَس بِئین عیسیِ طریق همین طی یَک سَرِ شِکر هاکاردِنِ قِروونی ره خِدائه وِسه پیشکش هاکانیم. این قِروونی اون تِک هائه ثَمَرِئه که وه اسمِ اِعتراف کاندِنه. خواری هاکاردِنِ جِم و بَقیه ره شَریک هاکاردِن، اونچیِ دِله که دارنِنیِ جِم کِتاهی نَکِنین، چوون خِدا این طی قِروونی هائه جِم راضیِ. شه رَهبرونِ جِم اِطاعت هاکانین و وِشونِ تَسلیم بوئین؛ چوون وِشون شِمه جانهائه جِم محافظت کاندِنه و وِنه حِساب پَس هادِن. بییِلین این کارِ، خِشالیِ هِمراه هاکانِن نا آه و نالهِ هِمراه، چوون این شِمه نفع نییه. اَمه وِسه دِعا هاکانین، چوون مطمئنیمی که اَمه وِجدان پاکِ و خوامبی هر لحاظ جِم سربِلِند بَوویم. شِمه جِم خوامبه ویشتر و ویشتر دِعا هاکانین تا هر چی زودتر شِمه پَلی بَردَگِردِم. اِسا که خِدائه صِلح و سِلامتی اون اَبدی عَهدِ خونِ طریق، اَمه خِداوند عیسی ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده، یعنی گُسفِنونِ گَتِ چَپون، هَمون خِدا شِما ره هر خوارِ چیِ هِمراه مجهز هاکانه تا وه اِراده ره به جا بیارین. تا اونچی که خِدا ره راضی کانده، عیسی مَسیحِ طریق اَمه دِله اِنجام بَرِسونه، هَمون عیسی مَسیح که تا اَبد و تا اَبد وه ره جِلال بوئه. آمین. ای بِرارون، شِمه جِم خوامبه مِ گَبِ که پند و نصیحتِ ره تِحَمُّل هاکانین، چوون خلاصه شِمه وِسه بَنوِشتِمه. وِنه بَدونین که اَمه بِرار تیموتائوس آزاد بَییه. اگه وه زود بِیّه، وه هِمراه شِمه بَدیئِنِ وِسه اِمبه. تِمومِ شه رهبرون و تِمومِ مِقدّسینِ سِلام بَرِسونین. وِشونی که ایتالیائه جِم هَسِنه، شِمه وِسه سِلام رِسِندِنِنه. فِیض شِما همهِ هِمراه دَووه. یَعقوبِ جِم، خِدا و عیسی مسیح خِداوندِ نوکِر، دِوازده قَبیلهِ وِسه که جاهائه دییهِ پخش و پِلانه. سِلام! مِ بِرارون، هر وَخت جورواجورِ آزمودهائه دِله دَکِتینی، اونا ره کلاً خِشالی بَدونین! چوون دوندِنی که وَختی شِمه ایمون آزمود بَووه، استقامت به بار یارنه. ولی بییِلین استقامت شه کارِ تِموم هاکانه تا بی عیب و کامل بَووین و هیچی کم نِدارین. اگه کِسی شِمه میون حِکمِت نِدارنه، اونِ خِدائه جِم بِخوائه، هَمون خِدایی که بدون سَراکو و دَس دِلوازیِ هِمراه همه ره بَخشِنه، و وه ره دنه. ولی ایمونِ هِمراه دَرخواس هاکانه و بدون اینکه شک هاکانه، چوون کِسی که شک کانده، دریائه موجِ واریِ که وا وه ره وَرنه و هر سَمت کَشِنه. این طی آدِم نَوِسه خیال هاکانه که خداوندِ جِم یه چی گِرنه، چوون وه دِ دلِ آدِمِ، و شه تِمومِ رفتارهائه دِله ثابت نییه. فَقیرِ بِرار شه سَربِلِندی ای که دارنه ره اِفتخار هاکانه، و پولدار شه فروتنی ره اِفتخار هاکانه، چوون واشِ گُلِ واری از بین شونه. هَمون‌طی که خِرشید شه گرمائه هِمراه در اِنه و واشِ خِشک کانده و وه گُل کَلِنه و وه قَشِنگی از بین شونه، پولدارِ آدِم هَم شه کسبِ کارِ دِله، از بین شونه. خِش به حال اونی که آزمودِ بارِ بِن استقامتِ هِمراه اِسِّنه، چوون وَختی آزمودِ دِله استقامتِ هِمراه هرِسه، وه زندگیِ تاجِ گِرنه اون تاجی که خِدا شه دوسدارونِ وَعده هِدا. هیچ کس وَختی وَسوسه بونه، ناره: «خِدائه که مِ ره وسوسه کانده،» چوون خِدا هیچ بَدیِ هِمراه وَسوسه نَبونه، و هیچ کسِ هم وَسوسه نَکانده. ولی وَختی یه نَفِر وسوسه بونه، وه شه هِوا و هوسِ که وه ره گول زَنده و تَله دِله دِم دِنه. بعد وَختی هِوا و هَوس حامله بووه، گِناه ره زائِنه و گِناه وَختی کاملاً بالغ بَییه، مَرگ بار یارنه. مِ عزیزِ بِرارون، گول نَخُرین! هر خوارِ هَدیه و هر کاملِ هَدیه، آسِمونِ جِم هَسه، نورهائه پییِرِ طَرِفِ جِم اِنه که وه دِله هیچ تغییری دَنییه و نا هیچ سایه ای که تغییرِ جِم به وجود بییَمو بوئه. وه شه اِراده هِمراه اِما ره حَییقَتِ کِلامِ هِمراه به وجود بیارده تا اِما وه مخلوقاتِ نوبرِ بوئیم. مِ عزیزِ بِرارون، اینِ بَدونین: هر کی وِنه بِشنُسِنِ دِله تِند، بااوتِنِ دِله یِواش و عَصِبانی بَیِّنِ دِله یواش بوئه! چوون آدِمیِ خَشم، اون صالحی ای که خِدا خوانه ره بار نیارنه. پَس هر جور فاسدی و هر شرارتِ شه جِم دور هاکانین و فروتنیِ هِمراه، کِلامی ره که خِدا شِمه دِلِ دِله دَکاشته و تونده شِمه جانها ره نِجات هاده ره قبول هاکانین. ولی خِدائه کِلامِ به جا بیارین، نا فِقَط اونِ بِشنُئین؛ شه ره گول نَزِنین! چوون اگه کِسی خِدائه کِلامِ بِشنُئه ولی اونِ به جا نیاره، یه نَفِرِ موندِنه که شه دیمِ آینهِ دِله اِشِنه چوون شه ره اونِ دِله وینده، تا اونِ جِم دور بونه، دَرجا شه یادِ جِم وَرنه که وه دیم چی طی بییه. ولی اونی که کاملِ شَریعتِ که آزادیِ شَریعَت هَسه ره اِشِنه و اونِ دِله استقامت کانده و اِشنُنه و یاد نَکانده بلکه اونِ به‌جا یارنه، وه شه کارِ دِله بَرکَت گِرنه. اگه کِسی گمون هاکانه که دیندارِ و شه زِوونِ دَمِ نَیره ولی شه دِلِ گول بَزِنه، وه دین ارزشی نِدارنه. پاک و بی‌لکّهِ دینداری، اَمه پییِر، خِدائه نَظر، اینِ که یتیمون و بیوه‌زن هائه دَسِ مِصیبتِ مووقه بَیریم و شه ره این فاسدِ دِنیائه جِم دور داریم. مِ بِرارون، شِما ها که اَمه خِداوند عیسی مَسیح، اون خِداوندِ جِلالِ ایمون دارنِنی، آدِمونِ میون فرق نییِلین. چوون اگه کِسی یِتا طِلا انگشتر و خوارِ لِواسِ هِمراه شِمه مجلسِ دِله بِیّه و یِتا فقیر هم پیتِ لِواسِ هِمراه دِله بیّه، و اگه شِما اونی که خوارِ لِواس شه تَن دارنه ره ویشتر سَرِ چِش بَیرین و وه ره بارین: «این خوارِ جا هِنیش،» ولی اونی که فَقیرِ ره بارین: «هَمون جه اِیست هاکان!» و یا: «اینجه مِ لینگِ پَلی بنه سَر هِنیش،» مگه شه شِما، شه میون فرق نییِشتینی و پلیدِ فِکرِ هِمراه قِضاوِت نَکاردینی؟ عزیزِ بِرارون، گوش هادین! مگه خِدا این دِنیائه فقیرونِ انتخاب نَکارده تا ایمونِ دِله دولتمند بوئِن و پادشاهی‌ای ره اِرث بَوِرِن که وه شه دوسدارونِ وَعده هِدا؟ ولی شِما فَقیرِ آدِمِ بی احترامی هاکاردینی. مگه پولدارون نینه که شِما ره ظِلم کاندِنه و شما ره مَحکمه کَشِنِنه؟ مگه وِشون اونایی نینه که اون خوارِ اسمِ که شِمه سَر دَره ره کفر گانِنه؟ اگه راس راسی شاهانه شَریعتِ طبقِ اون مِقدَّسِ نوِشته به جا بیارین که گانه: «شه هَمساده ره شه واری دوس دار،» خوار، کار کاندینی. ولی اگه فرق بییِلین، گِناه هاکاردینی و شَریعَت، شِما ره تقصیرکار وینده و شِما ره مَحکوم کانده. چوون اگه یه نَفِر تِمومِ شَریعتِ به جا بیاره ولی یِتائه دِله کِتاهی هاکانه، تِمومِ اون شَریعتِ دِله گِناهکارِ. چوون اونی که بااوته: «زِنا نَکِن،» همین طیم بااوته: «قَتل نَکِن.» اگه حَتَّی زِنا نَکِنی، ولی قتل هاکانی، شَریعتِ بِشکِسی ای. پَس اون آدِمونِ واری گَب بَزِنین و عَمِل هاکانین که دوندِنه طبقِ شَریعتِ آزادی، وِشونِ داوِری بونه، چوون داوِری، نسبت به اونی که رحم نَکارده بوئه، بی‌رَحم بونه. ولی رَحم، داوِری ره پیروز بونه! مِ بِرارون، چه فایده دارنه اگه یه نَفِر ادّعا هاکانه ایمون دارنه، ولی اعمال نِداره؟ این طی ایمونی تونده وه ره نِجات هاده؟ اگه یِتا بِرار یا خواخِر لِواس و روزمره خِراکِ مِحتاج بوئه و شِمه جِم یه نَفِر وِشونِ باره: «به سِلامت بورین، و گَرم و سیر بَووین،» ولی وِشونِ نیازهائه جسمیِ رفع هاکاردِنِ وِسه هیچ کاری نَکِنه، چه فایده ای دارنه؟ پَس ایمون هم به تیناری، اگه اَعمالِ هِمراه نَبوئه، بَمِرده. ولی یه نَفِر ممکنه باره: «تِ ایمون دارنی و مِنِم اَعمال دارمه!» تِ شه ایمونِ اَعمالِ جِم سیوا مِ ره سِراغ هاده و مِنِم شه ایمونِ شه اَعمالِ هِمراه تِ ره سِراغ دِمبه. تِ باوِر دارنی که خِدا یِتائه. خوب کاندی! حَتَّی دِوها هم این‌طی باوِر دارنِنه و تَرسِ جِم لَرزِنِنه! ای نادون، خوانی بَدونی چه ایمون، بی اعمال بی‌ثَمِرِ؟ مَگه اَمه جَد اِبراهیم شه اَعمالِ هِمراه صالح بِشمارِسه نَییه، اون مووقه که شه ریکا اِسحاقِ قِروونگاهِ سَر پیشکَش هاکارده؟ ویندی که وه ایمون و اَعمال باهم عَمِل کاردِنه، و وه ایمون، وه اَعمالِ هِمراه کامل بَییه. و اون تورات حییقت بَرِسیه که گانه: «اِبراهیم خِدا ره ایمون بیارده و این وه وِسه صالحی بِشمارِسه بَییه،» و وه خِدائه رَفِق بااوته بَییه. ویندِنی اَعمالِ هِمرائه که آدِمی صالح بِشمارِسه بونه، نا فِقَط ایمونِ هِمراه. همین طی، مَگه فاحشه راحاب، اَعمالِ هِمراه صالح بِشمارِسه نَییه، اون مووقه ای که قاصِدونِ پِناه هِدا و وِشونِ یِتا دییه راهِ جِم راهی هاکارده؟ هَمون طی که تَن روحِ جِم سیوا بَمِرده، ایمون هم اَعمالِ جِم سیوا بَمرده. مِ بِرارون، نَکِنه شِمه جِم خَیلیا خِدائه کِلامِ مَلِّم بَیِّنِ دِمبال دَووِن، چوون دوندِنی که اِما مَلِّمونِ وِسه، داوِری سخت‌تِر بونه. اِما خَله راه هائه دِله خِطا کامبی. اگه کِسی شه گَب بَزوئِنِ دِله خطا نَکِنه، کاملِ آدِمِ و تونده تِمومِ شه تَنِ دَمِ بَیره. اَگه اِما اسبِ دِهونِ سَر اَفسار دَوِندیم، اونِ شه مُطیع کامبی و تومبی، حیوونِ تِمومِ تَنِ هر سَمتی خوامبی بَوِریم. کشتی ها ره هم هارِشین هر چَن اونا گَتِنه و گَتِ واهائه طَریقِ جِم بَکِشی بونِنه ولی یِتا کِچیکِ سُکانِ هِمراه هر جا که ناخِدا بِخوائه شونِنه. پَس همین‌ طی، زِوون هم یِتا کِچیک عضوِ، با این حال گَت گَتِ ادّعاها دارنه. یِتا کِچیکِ جَرِقه تونده یِتا گَتِ جنگلِ تَش بَکِشه. زِوون هم تَشِ؛ یه دِنیا نادِرِسی، که اَمه تَنِ په دِله دَره و آدِمِ تِمومِ تَنِ کثیف کانده و تِمومِ وه زندگی ره تَش کَشِنه - تَشی که جَهنِّم اونِ رووشِن هاکارده! آدِم همه جور حیوون و پَرِنده و خَزِنده و دریائه دِله ئه جاندارِ رام کانده و هاکارده، ولی هیچ آدِمی نَتونده زِوونِ رام هاکانه. زِوون شَرورِ یاغیِ و کُشِنده زهرِ جِم پِرِ! شه زِوونِ هِمراه خِداوند و پییِرِ مِوارک گامبی و هَمون زِوونِ هِمراه آدِمونیِ که خِدائه واری خَلق بَینه ره، لَعنِت کامبی. یِتا دِهونِ جِم، هم بَرکَت بیرون اِنه، هم لعنِت! مِ بِرارون، خوار نییه این طی بوئه. مگه بونه یِتا چشمهِ جِم هم شیرینِ اوه دَر بِیّه، هم شورِ اوه؟ مِ بِرارون، مگه بونه اَنجیلِ دار، زیتون بیاره؟ یا اَنگورِ دار، اَنجیل هاده؟ همین‌طی ام شورِ چشمه نَتونده شیرینِ اوه هاده. شِمه میون کی حکیم و عقل دارِ؟ بییِلین اونِ، شه دِرِس زندگی هاکاردِنِ هِمراه سراغ هاده، اون اعمالی که فروتنیِ هِمرائه و حِکمتِ جِم سَرچشمه گِرنه. ولی اگه شه دلِ دِله تَلِ حسودی و خِد خواهی دارنِنی، شه ره نَیرین و خِلافِ حَییقَت گَب نَزِنین. این طی حِکمتی آسِمونِ جِم نِننه، بلکه زِمینی و نفسانی و شیطانیِ. چوون هر جا حَسودی و خِدخواهی دَووه، اونجه بی نظمی و همه جور زشتِ کردار هم دَره. ولی اون حِکمتی که آسِمونِ جِم هَسه، اَوِّل پاکِ، بعد صِلح‌ آمیز و آرووم و نصیحت‌ِ اِشنُنه، و خوارِ ثَمِرات و رحمتِ جِم پِرِ، و فَرق بییِشتِن و ریائه جِم دورِ! صالحی، محصولیِ که صِلح و صِفائه دِله، اونایی که صلحِ دِمبال دَرِنهِ دَسِ هِمراه، دَکاشته بونه. چی باعث بونه شِمه میون دَعوا دَکِفه و چی باعث بونه شِمه میون جَنگ و جِدال دَکِفه؟ مگه شِمه هِوا و هَوِسِ وِسه نییه که شِمه وجودِ دِله دره جَنگِنِنه؟ یه چیِ آرزو ره کاندینی و وَختی اونِ به دَس نیارنِنی، آدِم کُشِنِنی. طِمَع کاندینی، و وَختی نَتوندِنی اونِ به دَس بیارین، جَنگ و دَعوا راه دینگونِنی، شِما نِدارنِنی، اینِ وِسه که دَرخواس نَکاندینی! اون مووقه ای هم که دَرخواس کاندینی، نَیرِنِنی، چوون بَدِ نیِّت هِمراه درخواس کاندینی تا شه هوس هائه وِسه صَرف هاکانین. ای زِناکارون، مگه نَدوندِنی دِنیائه هِمراه دوسی هاکاردِن، خِدائه هِمرا دِشمِنی هاکاردِنِ؟ پَس هر کی اینِ دِمبال دَره که دِنیائه هِمراه دوسی هاکانه، شه ره خِدائه دِشمِن کانده. یا اینکه گَمون کاندینی مِقدَّسِ نوِشته بیخودی بَنوِشته که: «خِدا نسبت به روحی که اَمه دِله بییِشته خَله غیرت دارنه؟» ولی خِدا ویشتر فِیض دِنه، اینِ وِسه گانه: «خدا مَغرورونِ روب رو اِیست کانده، ولی فروتَنونِ فِیض دِنه.» پَس شه ره خِدائه تَسلیم هاکانین. ابلیسِ روب رو اِیست هاکانین و وه شِمه جِم دَر شونه. خِدا ره نَزیک بَووین و وه هم شِما ره نَزیک بونه. ای شِما گِناهکارون، شه دَسا ره پاک هاکانین، و ای دِ دِل ها شه دِل ها ره پاک هاکانین. حالِ زار دَکِفین و بِرمه زاری هاکانین. شِمه خنده ماتِمِ بَووه، و شِمه خِشالی غصه. شه ره خِدائه پَلی فروتن هاکانین که وه شِما ره سَربِلِند کانده. ای برارون، هَمدییهِ بَدِ نارین. اونی که یِتا بِرارِ علیه بَد باره و یا شه بِرارِ داوِری هاکانه، شَریعتِ علیه بَد گانه و شَریعتِ داوِری کانده. ولی اگه تِ شَریعتِ داوِری کاندی، تِ شَریعَت داور بَئی نا اونی که وه ره به جا یارنه! فِقَط یه نَفِر دَره که شَریعتِ هِدا و داورِ، که وه هَمونیِ که تونده نِجات هاده و هِلاک هاکانه. پَس تِ کی هسی که دره شه هَمساده ره داوِری کاندی! اِسا شِما که گانِنی: «اَمروز یا فِردا این شَهر یا اون شَهر شومبی و یه سال اونجه موندِمبی و تجارت کامبی و سُود کامبی،» با این وجود شما حَتَّی نَدوندِنی فِردا چی بونه. شِمه زندگی چیه؟ بخاری واریِ که یه لَحظه دیار بونه و بعد نیست بونه. پَس وِنه این طی بارین: «اگه خِداوند بِخوائه، زنده موندِمبی و این طی و اون طی کامبی.» اِسا اون که شِما غرورِ دِله دَره فخر کاندینی. این طی فخر هاکاردِن، بَدِ! پَس، هر کی بَدونه چه کاری دِرِسِ و اونِ نَکِنه، اون وه وِسه گِناه محسوب بونه. شِما ای پولدارون، زاری و شیون هاکانین، چوون مِصیبت شِمه اِنتِظارِ کَشِنه. شِمه مال و مَنال نابود بَییه و شِمه لِواسا ره لِمِک بَزو! شِمه طِلا و نِقره زَنگ بَزو، و اونائه زنگ بَزوئِن، شِمه علیه گواهی دنه و تَشِ واری، شِمه تَنِ گوشتِ خوارنه. شِما آخِرِ روزائه دِله، این طی مال و مِنال جَمع هاکاردینی! اِسا اون کارگرونِ دَسمِز که شِمه زِمین سَر دِرو هاکاردِنه، و شِما حیلهِ هِمراه وِشونِ دَسمِزِ نِدانی، شِمه علیه داد زَنده. اَره، دروگرونِ داد، خِداوندِ لشکرهائه گوش بَرِسیه. شما زِمینِ سَر ناز و نعمت و و عیشِ نوشِ دِله زندگی هاکاردینی، و شه دلها ره کُشتارِ روزِ وِسه پَروار هاکاردینی! شِما اون صالح ره مَحکوم هاکاردینی و بَکوشتینی. وه شِمه روب رو مقاومت نَکانده. پَس اِی بِرارون، تا خِداوندِ بییَموئِن صبر هاکانین. هارِشین چی طی کشاورز اِنتِظار کَشِنه تا زِمین، شه با ارزشِ محصولِ بار بیاره؛ چی طی صَبر کانده تا پاییز و بهارِ وارش زِمینِ سَر بِواره. پَس شِما هم صبور بویئن و شِمه دِل قِرص بوئه، چوون اَمه خِداوندِ بییَموئِن نَزیکِ! بِرارون، هَمدییه علیه غرغر نَکِنین، تا شِما ره هَم داوِری نَووه، هارِشین ’داوِر‘ دَرِ پیش اِیست هاکارده. بِرارون، پِیغَمبِرونی جِم که خِداوندِ اسمِ هِمراه گَب زوونه، مِصیبت و صبرِ دَرسِ یاد بَیرین. اِما آدِمونی که استقامت کاندِنه ره گامبی خِش به حال وِشون. شِما اَیّوبِ استقامتِ خَوِری بِشنُسینی، و دوندِنی خِداوند سَر آخِر وه هِمراه چی هاکارده، چوون خِداوند بی نهایت مِهروون و بخشِندئه. مِ بِرارون، ولی همهِ جِم مهمتَر، قَسِم نَخُرین؛ نا آسِمون و نا زِمین و نا هیچی دییه ره. ولی بییِلین شِمه ’اَره‘ هَمون اَره بوئه و شِمه ’نا‘ هَمون نا، نَکِنه مَحکوم بَووین. شِمه میون کِسی عِذاب کَشِنه؟ بییِل دعا هاکانه. شِمه میون کِسی خِشالِ؟ بییِل حمد و ثناءِ سرودِ بَخونه. شِمه میون کِسی مَریضِ؟ بییِل کلیسائه گَت گَتِ ره صدا هاکانه و وِشون وه وِسه دعا هاکانِن و خِداوندِ اسمِ هِمراه وه ره راغونِ هِمراه مَسح هاکانِن. ایمونِ هِمراه دِعا هاکاردِن، مَریضِ نِجات دِنه و خِداوند وه ره بِلِند کانده، و اگه گِناهی هاکارده بوئه، بخشیده بونه. اینِ وِسه هَمدییه پَلی شه گِناهونِ اِعتراف هاکانین و هَمدییه وِسه دِعا هاکانین تا شِفا بَیرین. صالحِ آدِمِ دعا، خَله قِوَّتِ هِمراه عَمِل کانده. اِیلیائه پِیغَمبِر یِتا آدِم، اَمه واری بییه، ولی وَختی تِمومِ شه وجودِ هِمراه دِعا هاکارده که وارش نَییه، سه سال و نیم زِمینِ سَر وارش نییَمو؛ و اَی دِواره دعا هاکارده و آسمونِ جِم وارش بییَمو و زِمین، مَحصول بار بیارده. مِ بِرارون، اگه شِمه میون کِسی حَییقَتِ جِم منحرف بَووه، و یه نَفِر دییه وه ره بَردِگاردِنه، بَدونه که هر کی یِتا گِناهکارِ گمراهیِ جِم بَردِگاردِنه، وه جانِ مَرگِ جِم نِجات دِنه و خَله گِناهونِ پوشِندِنه. پِطرُسِ طَرِف جِم، عیسی مَسیحِ رَسول، انتخاب بَییه ها که پونتوس و غَلاطیه و کاپادوکیه و آسیا و بیطینیهِ مَنطقه، غریبونِ دِله پخشِ پِلانی؛ اونایی ره که طبقِ خِدائه پییِرِ پیشدانی، و خِدائه روحِ کارِ طریق که تَقدیس کانده، عیسی مَسیحِ اِطاعت هاکاردِنِ وِسه و وه خون که وِشونِ سَر دَپاشیه بَییه، انتخاب بَینه: فِیض و صِلح و سِلامتی فَت و فِراوون شِمه وِسه بِیّه. مِوارک بوئه خِدا و اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ پییِر که شه گَتِ رَحمتِ هِمراه، عیسی مَسیحِ زنده بَیِّنِ طریق، مِرده هائه جِم، اِما ره زنده امیدِ وِسه یِتا تازه تولّد هِدا و اِرثی که از بین نَشونه و فاسد نَوونه و بَپیسه نَوونه که اونِ آسمونِ دِله شِمه وِسه دارنِنه؛ و شِما که خِدائه قِوَّتِ هِمراه و ایمونِ طریق، حِفظ بَینی، اون نجاتی وِسه که آماده بَییه تا آخِرِ زمون دیار بَووه. و اینِ خاطِری خَله خِشالِنی، هر چَن مجبور بَینی یه مِدّتِ کِتاه جورواجورِ آزمودهائه دله غم و غصّهِ جِم پِر بَووین، تا شِمه ایمونِ اِصالت، آزمودِ دِله ثابت بَووه و اون روز که عیسی مَسیحِ ظِهور کانده حَمد و ثناء و جِلال و اِحترامِ باعث بَووه، هَمون ایمون که طِلائه جِم خَله با ارزش ترِ که هرچَن از بین شونه، ولی تشِ هِمراه آزمود بونه. با اینکه شِما عیسی مَسیح ره نَدینی، وه ره دوس دارنِنی؛ و هر چَن اَلان وه ره نَویندِنی، وه ره ایمون دارنِنی و خِشالی کاندینی، اون خِشالیِ هِمراه که نَوونه بااوتِن و پِر جِلالِ، شه ایمونِ نتیجه ره به دَس یارنِنی که شِمه جان هائه نِجاتِ. این نِجاتِ خَوِری، پِیغَمبِرون دِقّتِ هِمراه تحقیق هاکاردِنه، پِیغَمبِرونی که اون فیضِ خَوِری که قِرار بییه شِمه شِنه بوئه، شِمه وِسه نَبِوّت کاردِنه. وِشون تَقِلّا کاردِنه بِفَهمِن مووقه ای که مَسیحِ روح، وِشونِ دِله، مَسیحِ رَنج ها و جِلال هایی جِم که بعد از اون اِنه، پیشگویی هاکارده، کیِ و چه مووقه ره نِشون دائه. وِشونِ وِسه دیار بَییه که نا شه ره بلکه شِما ره خِدمِت کاردِنه، اون مووقه که اون چیائه خَوِری گَب زونه که اَلان اونِ انجیلِ پِیغوم رِسونونِ جِم اِشنُنِنی، وِشونی جِم که روح القدُسِ طریق که آسمونِ جِم بَفرِسیه بَییه، اون خَوِرِ خِشِ شِما ره دِنِنه. حَتَّی فرشته ها هم آرزو دارنِنه این چیا ره بَوینِن. پَس شه فکرا ره اِنجام هِدائِنِ وِسه حاضر هاکانین، و هوشیار بوئین و شِمه امید کاملاً اون فیضی سَر دَووه که عیسی مَسیحِ ظِهورِ مووقه شِما ره هِدا بونه. اون مطیعِ وچونی واری، اون هِوا و هوس هائه واری نَبوئین که نادونیِ دورانِ دِله داشتینی. ولی هَمون که شِما ره دَعوت هاکارده قدوسِ، شِما هم تِمومِ شه رِفتار وکِردارِ دِله مِقَدَّس بوئین؛ چوون که تورات دِله بَنوِشته بَییه: «مِقدّس بوئین، چوون مِن قدّوسمه.» اگه وه ره پییِر گانِنی که هر کسِ بدونِ اینکه وه جِم هواخواهی هاکانه، وه ره وه اَعمالِ جِم داوِری کانده، پَس خِدائه ترسِ هِمراه شه غریبی دورانِ سَر هاکانین، چوون دوندِنی شِمه آزادی اون بیخودی راه هائه دِله که شه پییِرونِ جِم اِرث بَوِرده بینی، اون چیائه هِمراه که از بین شونه، طِلا و نِقره واری، بَخری نَییه بلکه مَسیحِ با ارزشِ خونِ هِمراه بَخری بَییه اون بی‌نقص و بی عیبِ وَرهِ هِمراه، وه قَبل از اینکه دِنیا به وجود بِیّه، تعیین بَییه، ولی این آخِرِ زمون هائه دِله شِمه خاطِری دیار بَییه. شِما که وه طریق، خِدا ره ایمون بیاردینی، اون خِدایی که وه ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده و جِلال هِدا، تا شِمه ایمون و امید خِدا ره بوئه. اِسا که حَییقَتِ اِطاعت هاکاردِن هِمراه، شه جانها ره پاک هاکاردینی تا بی‌ریائه بِرارونه مِحَبَّت دارین، هَمدییه ره خالص و پاکِ دِلِ هِمراه دوس دارین. چوون شِما اَت کَش دییه دِنیا بییَمونی، نا اون تخمِ جِم که از بین شونه بلکه اون تخمی جِم که از بین نشونه، یعنی خِدائه کِلام طریق که زنده ئه و تااَبد به جا موندِنه. چوون، «تِمومی جسم، واشِ واریِ و تِمومِ وه جِلال واشِ گُلِ واریِ؛ واش خِشک بونه و وه گلها کَلِنِنه، ولی خِداوندِ کِلام تا اَبد به جا موندِنه.» و این کِلام، اون خوارِ خَوِرِ خِشِ که شِما ره اِعلام بَییه. پَس هر جور بَدی، و هرجور حیله و دِرویی و حَسودی، و هر جور تِهمَتِ شه جِم دور هاکانین و چِلیکِ وَچونِ واری، روحانیِ پاکِ شیرِ ذوقِ دارین تا ‌ اونِ طریق نِجاتِ دِله رشد هاکانین، اَگه راس راسی مِزه هاکاردینی که خِداوند خوارِ. وه ره نزیک بیِّنِ هِمراه، یعنی اون زنده سَنگ که مَردِم اونِ دِم هِدانه، ولی خِدائه پَلی انتخاب بَییه و با ارزشِ، شه شِما هم زنده سنگائه وارینی، که یِتا روحانی عمارت شِمه جِم بِساته بونه تا مِقدَّسِ کاهنونِ واری بوئین تا عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم، روحانی قِروونی ها که خِدا اونا ره قبول کانده، پیشکش هاکانین چوون اِشعیائه کِتابِ دِله بَییَموئه که: «اِسا صَهیونِ کوهِ دِله سنگی اییِلمه، انتخاب بَییه و با ارزشِ بنائه اصلی سَنگ؛ هر کس که وه ره ایمون بیاره شرمنده نَوونه.» پَس این شِمه وِسه که ایمون بیاردینی، حِرمتِ؛ ولی اونایی که ایمون نیاردِنهِ وِسه، «اون سنگیِ که بَنّاها دِم هِدانه بنائه اصلی ترین سَنگ بَییه،» و هم، اِشعیائه کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «یِتا سَنگ که دَکِتِنِ باعث بَووه، و یِتا صخره‌ که دَکِتِن باعث بَووه.» وِشون کَفِنِنه چوون خِدائه کِلامِ جِم اِطاعت نَکاندِنه، هَمون طی که این کارِ وِسه تعیین بَینه. ولی شِما اِنتخاب بَییه نَسل و کاهنونی هَسینی که شاهانه کاهنی کاندینی، شِما مِقدَّسِ مِلّت و مَردِمی هَسینی که خِدائه مِلکِنی، تا وه عالی صفت ها ره اِعلام هاکانین که شِما ره تاریکیِ جِم، شه عجیبِ نورِ وِسه دَعوِت هاکارده. قبلتر قومی نَبینی، ولی اَلان خِدائه قومِنی؛ یه مووقه خِدائه رحمِتِ جِم محروم بینی، ولی اَلان خِدائه رَحمِتِ بَییتینی. ای عزیزون، شِمه جِم که این دِنیائه دِله مسافر و غریبِنی، خواهش کامبه که جِسمِ هِوا و هوسِ جِم که شِمه روحِ علیه دَره جَنگ کاندِنه، دوری هاکانین. بی‌ایمونونِ میون شِمه کِردار محترم بوئه تا اونایی که شِمه علیه گَب زَندِنه که شِمه اَعمال بَدِ، شِمه خوارِ کارِ هارِشینِ هِمراه، خِدا ره اون روزِ دِله که ویمبی، پَرَسِش هاکانِن. خِداوندِ خاطِری، هر صاحب مَنصبِ جِم که آدِمونِ میون تَعیین بَییه، اِطاعت هاکانین، خوانه پادشاه بوئه که همه ئه جِم سَرترِ، یا فرموندارون که وه مأمورِنه تا آدِمونی که بَدِ کارا کاندِنه ره مجازات هاکانِن و آدِمونی که خوارِ کارا کاندِنه ره تحسین هاکانِن. چوون خِدائه خواسه اینِ که، شه خواری هاکاردِنِ هِمراه، نادونِ مَردِمِ احمقانه گَبِ دَمِ بَیرین. آزادِ مَردِمِ واری زندگی هاکانین، ولی شه آزادی ره یِتا سرپوش، شرارتِ وِسه نَکِنین، بلکه خِدائه نوکرونِ واری زندگی هاکانین. همه ره حِرمت بییِلین، بِرارونِ مِحَبَّت هاکانین، خِدا تَرس بوئین و پادشاه ره اِحترام بییِلین. ای نوکرون، کاملِ احترامِ هِمراه شه اَربابونِ جِم اِطاعت هاکانین، نا فِقَط اون اَربابونِ هِمراه که خوار و ملایم هَسِنه، بلکه بی اِنصافِ اَربابونِ هِمراه هم همین طی. چوون یِتا کاریِ که فیضِ جِم پِرِ که اونی که خِدا ره چِش دارنه، وَختی که ناحقِّ رَنج بَکِشه، بی اِنصافی ره تِحَمُّل هاکانه. چوون شِمه وِسه چه فایده ای دارنه وَختی که شِما گِناه کاندینی و تنبیه بونِنی و تِحَمّل کاندینی؟ ولی اگه خواری هاکانین و وه عَوِض رَنج بَوینین و تِحَمّل هاکانین، این کار یِتا کاریِ که خِدائه نَظِر فیضِ جِم پِرِ. چوون، شِما اینِ وِسه دَعوِت بَینی، چوون مَسیح هم شِمه وِسه عِذاب بَکِشیه و شِمه وِسه یِتا سَرمخش بییِشته تا اون راهی که وه بورده شِما هم بورین. «وه هیچ گِناهی نَکارده، و وه دِهونِ دِله حیله ای پی دا نَییه.» وَختی وه ره فحش هِدانه، فحشِ هِمراه جِواب نِدا؛ و اون مووقه که رَنج بَکِشیه، تَهدید نَکارده، بلکه شه ره خِدائه دس، که عادِلِ داوِرِ بِسپارِسه. مَسیح شه اَمه گِناهونِ شه تَنِ دِله صلیبِ سَر دوش بَکِشیه، تا اِما گِناهونِ وِسه بَمیریم و صالحیِ وِسه زندگی هاکانیم، وه زخم هایِ هِمراه شِفا بَییتینی. چوون شِما گُسفِنایی واری بینی که شه راهِ گم هاکارده بینی، ولی اِسا چَپونُ، شه جان هائه ناظِرِ سَمت بَردَگِردِسینی. اینِ وِسه، شِما ای زَن ها، شه شی هائه جِم اِطاعت هاکانین تا حَتَّی اَگه بعضیا خِدائه کِلامِ جِم اِطاعت نَکِنِن، بدونِ این که شِما هم یه چی وِشونِ بارین، شِمه رفتارِ وِسه ایمون بیارِن، وَختی که وِشون شِمه پاک و محترمانه رفتارِ ویندِنه. شِمه قشنگی، ظاهری نَبوئه، گیس هاکارده می و طِلا دَکاردِن و گِرون قیمت لِواسِ هِمراه، بلکه بییِلین شِمه قشنگی شِمه اون درونی آدِم بوئه که شِمه دِلِ دِلِئه و نَونه اونِ چِشِ هِمراه بَدیئِن، و یِتا آرووم و ملایمِ روح هِمراه قشنگ بَییه، که این طی قَشِنگی خِدائه نَظِر خَله با ارزشِ. چوون قدیمی مِقدَّسِ زَن ها که خِدا ره امید داشتِنه، شه ره این طی قشنگ کاردِنه. وِشون شه شی هائه جِم اِطاعت کاردِنه، هَمون طی که سارا ابراهیمِ جِم اِطاعت کارده و وه ره شه سرور صدا کارده. و شِما هم اگه خواری هاکانین و هر اونچیِ جِم که تَرس دارنه، نَترسین، سارائه وَچون هَسینی. همین‌ طی، شِما هم ای مَردا، شه زَن هائه هِمراه جوری زندگی هاکانین که وِشونِ بِفَهمین و بِشناسین اینِ وِسه که شِمه جِم ظریفتر هَسِنه، وِشونِ احترامِ دارین چوون شِمه واری زندگیِ فیضِ وارِثِنه، تا نَکِنه شِمه دِعاها بی جِواب بَمونه. سرآخر، شِما همه، همفکر و یَک دِل و بِرار دوس و دلسوز و فروتن بوئین. بَدی ره بَدیِ هِمراه و فحشِ، فحشِ هِمراه جِواب نَدین، بلکه وه عَوِض، بَرکَت بَخواین، چوون اینِ وِسه دَعوِت بَینی تا برکت به دَس بیارین. چوون، «هر‌ کی بِخوائه زندگی ره دوس داره و خوارِ روزها ره بَوینه، وِنه شه زِوونِ دَمِ، بَدیِ جِم داره و شه تِکِ گول بَزوئِنِ جِم دَوِنده. وِنه بَدیِ جِم دوری هاکانه و خواری هاکانه؛ صِلح و سِلامتیِ دِمبال دَووه و اونِ دِمبالِ رو بوئه. چوون که خِداوندِ چِشا، صالح آدِمونِ سَر دَره و وه گوش وِشونِ دِعاهائه وِسه وازه ولی خِداوند بدکارِ آدِمونِ علیهِ.» اِسا اگه خوارِ چیِ وِسه غیرت دارنِنی، کیِ که شِما ره ضرر بَرِسونه؟ ولی اگه حَتّی صالح بییَنِ وِسه عِذاب بَکِشینی، بَرکَت گِرنِنی! «اونچیِ جِم که وِشون تَرسِنِنه، شِما نَتِرسین و دِلواپس نَبوئین.» بلکه شه دلِ دِله خِداوند مَسیحِ، قُدّوس بِشمارین و وه ره اِحترام بییِلین و هَمِش آماده بوئین تا هر کی اون امیدِ دلیلِ، که شِمه دِله دَره ره، بَپِرسه، وه ره جِواب هادین، البته اِحترام و نرمیِ هِمراه. شه وِجدانِ پاک دارین تا کِسایی که شِما ره تِهمت زَندِنه، کِسایی که شِمه خوارِ رفتارِ مَسیحِ دِله بد گاننه، شرمنده بَووِن. چوون اگه خِدا بِخوائه، بهترِ که خوارِ کارِ وِسه عِذاب بَکِشین، تا بَدِ کارِ وِسه. چوون مَسیح هم اَت کَش گِناهونِ وِسه عِذاب بَکِشیه، یعنی اون صالح، اونایی وِسه که صالح نینه، تا اِما ره خِدائه پَلی بیاره. وه جِسمِ دِله بَکوشته بَییه، ولی روحِ دِله، زنده بَییه و روحِ دِله، زِندونی اِرواحِ پَلی بورده و وِشونِ خَوِر هِدا، چوون اون اِرواح که قدیم نَدیما نااِطاعتی هاکارده بینه، اون مووقه که خِدا نوحِ روزگارِ دِله، که دَییه کَشتی بِساته بونِسه، صبرِ هِمراه اِنتِظار کَشیه. اون کَشتیِ دِله فِقَط چَن تا آدِم، یعنی هشت نَفِر دَینه که اوهِ طَریقِ جِم نِجات بَییتِنه. و این اوه غسلِ تعمیدِ نِمونه ئه که اَلان شِما ره نِجات دِنه، یِتا تَعمید که تَنِ کثیفیِ وِسه نییه، بلکه یِتا پاکِ وجدانِ آرزوئه که خوانه خِدا ره بَوینه. این تَعمید عیسی مَسیحِ زِنده بَیِّن طَریقِ جِم شِما ره نِجات دِنه، هَمون عیسی مَسیح که آسِمون بورده و اِسا خِدائه راسِ دَس وَر دَره و فرشته ها و قِدرتها و قِوَّت ها وه مطیع بَینه. پَس از اونجه که مَسیح جِسمِ دِله عِذاب بَکِشیه، شِما هم، شه ره این طرزِ فِکرِ هِمراه حاضر و آماده هاکانین، چوون هر کس که جِسمِ دِله عذاب بَکِشیه، دییه گِناهِ هِمراه کاری نِدارنه. و بَقیهِ عمرِ جِسمِ دِله، نا آدِمی هِوا و هوسِ هِمراه، بلکه خِدائه ارادهِ دِله زندگی کانده. چوون که قدیم ندیما، هَمون اِندا شه عمرِ اون کارائه سَر بییِشتینی که خِدانشناسون کاردِنه. و شه زندگی ره بی عفتی و هِوا و هوس و مَستی و هرزگی و عیشِ نوش و شرم آورِ بِت‌پرسیِ هِمراه سَر هاکاردینی. اِسا که شِما این بی حدِّ حِسابِ هرزگیِ دِله وِشونِ هِمراه شَریک نَوونِنی، حیرونِنه و شِما ره فحش دِنِنه. ولی وه ره که آماده ئه تا زنده ها و مِرده ها ره داوِری هاکانه، حِساب پَس دِنِنه. چوون اینِ وِسه ئه که اِنجیل حَتّی اونایی که بَمِردِنه ره موعظه بَییه تا هر چَن جِسمِ دِله آدِمونِ هِمراه داوِری بَینه، ولی روحِ دِله هَمون طی که خِدا خوانه، زندگی هاکانِن. همه چیِ آخِر، نزیکِ؛ پَس شه دِعاهائه خاطِری هوشیار بوئین و شه دَمِ بَیرین. همه جِم مهمتر، هَمدییه ره جان و دِلِ هِمراه دوس دارین، چوون دوس داشتِن یَته خَله گِناهونِ پوشِندِنه. بدون این که غرغر هاکانین، هَمدییه ره مهمون هاکانین. و هر کِدوم از شِما طبقِ اون عطیه که بَییتِنی، هَمدییه ره خِدمِت هاکاردِنِ وِسه به کار بَیرین. یِتا خِادِمِ واری که خِدائه جورواجورِ فیضِ وِسه خِدمِت کانده هر کس گَب زَنده، خِداوندِ واری گَب بَزِنه؛ و هر کس که خِدمِت کانده، اون قِوَّتِ هِمراه که خِدا دِنه خِدمِت هاکانه، تا همه چیِ دِله، خِدا عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم جِلال بَیره. جِلال و سلطَنِت تا اَبد و تا اَبد وه هِمراه دَووه. آمین. ای عزیزون، این تشِ جِم که شِمه آزمود هاکاردِنِ وِسه شِمه میون دَکِته، تعجب نَکِنین، اِنگاری که یِتا عجیبِ چی شِمه سَر بییَمو. بلکه اینِ وِسه که مَسیحِ عِذاب هائه دِله شَریک بَینی، خِشال بوئین تا اون مووقه که وه جِلال دیار بَووه، شِما هم خِشالی هاکانین و شاد بوئین. اگه مَسیحِ اِسمِ خاطِری شِما ره فحش هادِن، خِشا به حال شِما، چوون جِلالِ روح که خِدائه روحِ شِمه سَرقِرار گِرنه. ولی اگه شِمه جِم یه نَفِر عِذاب کَشِنه، نَکِنه که قتل، دِزّی، شِرارت یا فضولیِ خاطِری بوئه. با این وجود، اگه مسیحی بییَنِ خاطِری عِذاب کَشِنه، شرمنده نَبوئه، بلکه اون اسمِ دِله خِدا ره جِلال هاده. چوون اونِ مووقه بَرِسیه که داوِری، خِدائه سِره جِم شِروع بَووه؛ و اگه اَمه هِمراه شِروع بونه، وِشونِ آخِرعاقِبت که خِدائه انجیلِ جِم اِطاعت نَکاندِنه، چی بونه؟ و «اگه صالح آدِم، ‌سختیِ هِمراه نِجات بَیره، بی دینون و گناهکارونِ سَر چی اِنه؟» پَس کِسایی که خِدائه خواسِ هِمراه، عِذاب کَشِنِنه، وِنه شه جانها ره ’وِفادارِ خالقِ‘ بِسپارِن و خوارِ کارا ره اِدامه هادِن. مِن که شه، یِتا از مشایخِمه و مَسیحِ رَنج هائه شاهد بیمه و اون جِلالی دِله که ظاهر بونه شریکِمه، مشایخی که شِمه میون دَرِنه ره سفارش کامبه: گلّه ای که خِدا شِمه ‌دَس بِسپارِسه ره چَپونی و نظارت هاکانین، نا ‌زور زوری بلکه میل و رغبتِ هِمراه، [هَمون طی که خِدا خوانه؛] و نا شرم آورِ سودِ وِسه بلکه شوقِ هِمراه. نا اینکه کِسایی ره که شِمه ‌دَس بِسپارِسه بَینه ره، سروری هاکانین، بلکه اون گلّهِ وِسه نمونه بوئین، و اون وَختی که چَپونونِ رئیس ظِهور هاکانه، اون جِلالِ تاج که از بین نشونه ره به دَس یارنِنی. همین طی شِما هم ای جوونون، مشایخِ جِم اِطاعت هاکانین. شِما همه شه رفتارِ دِله هَمدییهِ هِمراه فروتنی ره دَپوشین، چوون، «خِدا مغرورونِ روب رو اِیست کانده، ولی فروتنونِ فِیض دِنه» پَس شه ره خِدائه قِددارِ دَسِ بِن، فروتن هاکانین تا یِتا خوارِ مووقه شِما ره سَربِلِند هاکانه. تِمومِ شه دِلواپسی ها ره وه ره بِسپارین چوون وه شِمه فکر دَره. هوشیار بوئین، شِمه حِواس دَووه، شِمه دِشمِن اِبلیس، شیری واری غرّش کانده و هر طَرِف گِردِنه، یه نَفِرِ دِمبال دَره تا وه ره بِبَلعه. وه روب رو اِیست هاکانین و ایمونِ دِله پابرجا بوئین، چوون دوندِنی که شِمه بِرارون دِنیائه دِله این عِذاب هائه هِمراه روب رونه. و بعد که اَت کم سختی و عِذاب بَدینی، خِدایی که فیضِ جِم پِرِ، که شِما ره مَسیحِ دِله دعوِت هاکارده، تا وه اَبدی جِلالِ دِله شَریک بوئین، شِما ره از نو بنا کانده و پایدار و پِر قِدرت و پابرجا کانده. سلطنت تا اَبد وه وِسه بوئه. آمین. سیلاسِ طریق که وه ره یِتا وِفادارِ بِرار دومبه، شِمه وِسه خِلاصه بَنوِشتمه تا شِما ره سفارش هاکانِم و شِما ره اِعلام هاکانِم که خِدائه حَییقی فِیض اینِ. اونِ دِله پابرجا بَمونین. خواخِری که بابِلِ دِله دَره، وه که شِمه واری انتخاب بَییه شِمه وِسه سِلام رِسِندِنه و همین طی مِ ریکا مَرقُس. هَمدییه ره یِتا خاشِ هِمراه که دوس داشتنِ جِم اِنه، سِلام هاکانین. شِما همه وِسه که مَسیحِ دِله دَرنی، صِلح و سِلامتی بِیّه. شَمعونِ پِطرُسِ طَرِف جِم، عیسی مَسیحِ نوکِر و رَسول، کِسایی که خِدائه عِدالَتِ طریق و اَمه نجات‌دهنده عیسی مَسیح، ایمونی اَمه ایمونِ واری، وِشونِ نَصیب بَییه: فِیض و صِلح و سِلامتی، خِدا و اَمه خِداوند عیسیِ بِشناسییَنِ طریق، فَت و فِراوون شِمه وِسه بَیّه. وه الهی قِوَّتِ تِمومِ اونچی که زندگی و دینداریِ وِسه لازمِ ره اِما ره هِدا. وه بِشناسییَنِ خاطِریِ که اِما ره شه جِلال و خواریِ وِسه دَعوِت هاکارده. که اینائه طریق شه گَت و با ارزشِ وَعده ها ره اِما ره هِدا، تا اونائه طریق الهی طبیعتِ دِله شَریک بَووین و اون فسادی جِم که هِوا و هوسِ خاطِری دِنیائه دِله دَره، آزاد بَووین. اینِ وِسه، تا توندِنی تَقَلّا هاکانین تا خواری ره شه ایمونِ اضافه هاکانین و خواریِ هِمراه، معرفت، و معرفتِ هِمراه، خویشتنداری و خویشتنداریِ هِمراه، پایداری و پایداریِ هِمراه، دینداری، و دینداری هِمراه، بِرارونه دوس داشتِن و بِرارونه دوس داشتِنِ هِمراه، مِحَبَّت. چوون اگه این صفات شِمه دِله بَمونه و ویشتر بَووه، نییِلنه اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ بِشناسییِنِ دِله، بی‌فایده و بی‌ثَمِر بوئین. چوون هر کس که این صفاتِ نِدارنه، اَنده کورِ که شه لینگِ پیشِ نَوینده و یادِ جِم بَوِرده که شه قدیمی گِناهونِ جِم پاک بَییه. پَس اِی بِرارون، ویشتر تَقِلّا هاکانین تا شه دعوِت و انتخاب بَیِّنِ ثابت هاکانین، چوون اگه این صفاتِ کار بَیرین هیچ وَخت نَکِفِنِنی. و این طی، شِما ره کاملاً اِجازه دِنِنه که خِداوند و اَمه نجات‌دهنده عیسی مَسیحِ اَبدی پادشاهیِ دِله بورین. پَس مِن خوامبه این چیا هَمِش شِمه یاد دَووه، هر چَن این چیا ره دوندِنی و اون حَییقتِ دِله که به دَس بیاردینی، پابرجانی. مِن فکر کامبه که این دِرِسِ، تا اون مووقه که این تَنِ دِله دَرِمبه، این صفاتِ شِمه یاد بیارِم تا غیرتی بَووین، چوون دومبه خَله زود این تَنِ جِم بیرون اِمبه، هَمون طی که اَمه خداوند عیسی مَسیح مِ ره سِراغ هِدا. و تا تومبه تَقِلّا کامبه تا بَتونین بعد از این که این دِنیائه جِم بوردِمه هَمِش این چیا ره شه یاد بیارین. چوون اون مووقه که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ قِوَّت و وه بییَموئِنِ شِما ره اِعلام هاکاردیمی، داستان هائه دِمبال که زرنگیِ هِمراه بِساته بَینه، نَشیمی، بلکه شه چِشِ هِمراه وه جِلالِ بَدیمی. چوون اون مووقه که وه خِدائه پییِرِ جِم، جِلال و اِحترام بَییته، یِتا صدا اون شِکوه و جِلالِ جِم وه ره بَرِسیه که، «اینِ مِ عزیزِ ریکائه که وه جِم راضیمه.» اِما شه اون آسِمونی صِدا ره گوشِ هِمراه بِشنُسیمی، چوون اون مِقدَّسِ کوهِ سَر وه هِمراه دَیمی. و اِما پِیغَمبِرونِ گَب ها ره که بونه اِطمینان هاکاردِ، دارمی که خوارِ شِمه یاد دَووه، یِتا لمپائه واری که ظِلِمادِ دِله تابِنه تا وَختی که صِواحی دَم بَووه و صِواحی دَمِ سِتاره شِمه دلهائه دِله رووشِن بَووه. قبل از هر چی، شه یاد دارین که مِقدَّسِ کتابِ نَبِوّت هائه جِم هیچکِدوم، خودِ پِیغَمبِرِ تفسیر نییه. چوون هیچ نَبِوَّتی، آدِمیِ ارادهِ هِمراه نییَمو، بلکه آدِمون، روح‌القُدسِ طریق خِدائه طَرِفِ جِم گَب بَزونه. ولی یَهودِ قومِ میون، دِراغیِ پِیغَمبِرون هم دَیینه، هَمون‌ طی که شِمه میون هم دِراغی مَلِّمون اِنِنه که یواشکی غلطِ تعالیم یارنِنه که تونده بَکوشه و اون اربابی که وِشونِ بَخریه ره حاشا کاندِنه و این طی، یهویی بِلا ره شه سَر یارنِنه. خَیلیا وِشونِ بی عِفتیِ دِمبال شونِنه، و وِشونِ خاطری، حَییقَتِ راهِ، کفر گانِنه. و شه طِمَعِ راهِ دِله، دِراغی گَب هائه هِمراه، شِما ره غارِت کاندِنه. وِشونِ محکومیت که قبلتر تعیین بَییه بییه، بیکار نَنیشته و وِشونِ نابودی نَخواته! چوون اگه خِدا، اون فرشته هائه سَر که گِناه هاکاردِنه ره رَحم نَکارده، بلکه، وِشونِ جَهَنِمِ سیاه چالِ دِله، ظِلِمادِ تاریکی بِسپارِسه تا داوِریِ وِسه وِشونِ دارِن؛ و اگه قدیمِ دِنیا ره رَحم نَکارده، بلکه نوحِ که عِدالتِ پِیغومِ بیارده، هَفت نَفِر دییهِ هِمراه حِفظ هاکارده، بعد اون طوفانِ، بی دینونِ دِنیائه سَر بیارده ؛ اگه سُدوم و عَمورَهِ شهرا ره کِلین هاکارده و نابودیِ وِسه مَحکوم هاکارده تا بی دینیِ آخِرعاقِبتِ وِسه، دَرِسِ عبرتی بوئه، و اگه لوطِ که صالح بییه و شَریرِ آدِمونِ هرزگیِ جِم سِتوه بَییَمو بییه ره نِجات هِدا- چوون اون صالحِ مَردی هر روز وِشونِ میون زندگی کارده و وه صالحِ جان، وِشونِ زشتِ کارهائه جِم که ویندِسه و اِشنُسه، عِذابِ دِله دَییه - پَس خِداوند دونده چی طی صالحِ آدِمونِ آزمودهائه جِم نِجات هاده و گِناهکارونِ داوِریِ روزِ مکافات وِسه داره، بخصوص اونایی ره که شه فاسِدِ هِوا و هوسِ خواسه هائه دِمبال دَرِنه و اِقتدارِ کِچیک اِشمارِنه. وِشون اَنده سَرکِش و خودخواهِنه که از این که آسِمونِ گَت گَتِ ها ره کفر گانِنه ترسی ندارنِنه؛ با اینکه فرشته ها که وِشونِ قِوَّت و اِقتدار گَت تِرِ، خِداوندِ پَلی، کفرِ هِمراه وِشونِ حِکم نَکاندِنه. ولی وِشون حیوونِ وارینه که شعور نِدارنِنه و شه غریزهِ هِمراه رِفتار کاندِنه، که دِنیا بییَمونه تا تلهِ دِله دَکِفِن و هِلاک بَووِن و اون چیایی که نَتوندِنه بِفَهمِنِ، کفر گانِنه و شه فِسادِ دِله هِلاک بونِنه و اون بدیِ عَوِض که هاکاردِنه، بدی ویندِنه. وِشونِ خِشی، رووشنِ روزِ دِله، عیش و نوش هاکاردِنه. وِشون کثیفِ لکه‌هایینه که شِمه هِمراه مهمونی اِنِنه، گول بَزوئِنِ جِم کیف کاندِنه و اونِ جِم دَس نَکِشِنِنه. وِشونِ چِشا زِنائه جِم پِرِ که گِناه هاکاردِنِ جِم سیر نَوونه. وِشون جَوونونی که سُس هَسِنه ره تله دِم دِنِنه، وِشونِ دِل ها طِمع هاکاردِنِ دِله ماهِرِ، لعنتِ وچونِنه! وِشون راسِ راهِ وِل هاکاردِنه و گمراه بَینه، وِشون بَلعام، بِعورِ ریکائه راهِ پیش بَییتِنه که ناراسیِ مِزِّ دوس داشته. ولی بَلعام، شه بَدِ کارائه وِسه سَراکو بَییه، یِتا بی زِوونِ خَر، آدِمِ صِدائه هِمراه گَب بَزو و اون پِیغَمبِرِ خِل گریِ کارائه دَمِ بَییته. این دِراغی مَلِّمون، خِشک بَییته چشمه‌ها و مهِ وارینه که تِندِ وائه هِمراه حرکت کاندِنه و ظِلِمادِ تاریکی وِشونِ وِسه تعیین بَییه. چوون بِلِندِ صِدائه هِمراه گَب هایی زَندِنه که غرور و نِفَهمیِ جِم پِرِ، کِسایی که سختیِ هِمراه بَدِ آدِمونِ چنگِ جِم دَر بوردِنه ره، شه هِوا و هوسِ تَلهِ دِله دِم دِنِنه. وِشونِ، آزادیِ وَعده ره دِنِنه، ولی شه وِشون فِسادِ نوکِرِنه، چوون هر چی که آدِمِ سَر سِوارِ، آدِمی اونِ نوکر بونه. چوون اگه اونایی که بعد از اینکه خِداوند و اَمه نجات‌دهنده عیسیِ مَسیحِ بِشناسینه، دِنیائه فِسادِ جِم دَس بَکِشینه، اگه اَت کَش دییه اون چیائه دِله گرفتار بَووِن و شِکَست بَخُرِن، وِشونِ آخِر عاقبت اَوِّلِ جِم هم بَدتِر بونه. بهتر بییه که از اَوِّل، صالحیِ راهِ نِشناسینه، تا اینکه بعد از بِشناسییِن، اون مِقدَّسِ حکمِ جِم که وِشونِ بِسپارِسه بَییه، رو بَردِگاردِنِن. این مَثِل اون چیِ خَوِری گَب زَنده که وِشونِ وِسه پیش بییَمو: «سک شه لو بیاردهِ سَر بَرگِردِنه»، و « بَشُسه خی، تیلِ دِله غلت خارنه.» ای عزیزون، این دِوّمین نامه ئه که دَره شِمه وِسه نِویسِمبه. هر دِتا نامه ره این نیّتِ هِمراه شِمه وِسه بَنوِشتِمه تا شِمه یاد بیارِم و شِمه پاکِ فکرا ره شوق بیارِم، تا اون کِلامی که مِقدَّسِ پِیغَمبِرون، جلوتر بااوتِنه و خِداوند و اَمه نجات‌دهندهِ حِکمِ، که رَسولونِ طریق شِما ره هِدا ره شه یاد بیارین. قبل از هر چی، بَدونین که آخِرین روزائه دِله کِسایی که مسخره کاندِنه، اِنِنه و شه پلیدِ خواسه هائه دِمبال دَرِنه و مسخره وار گانِنه: «پَس وه بییَموئِن وَعده چی بَییه؟ چوون از وَختی که اَمه پییِرون بَمِردِنه، همه چی هَمون‌ طیِ که از اَوِّلِ دِنیا بییه» چوون وِشون عمداً این حَییقتِ ندید گِرنِنه که آسمونون قبلتر دَییه و زِمین اوهِ جِم و اوهِ طریق و خِدائه کِلامِ هِمراه شِکل بَییته؛ و همین اوهِ طریق، اون دِنیایی که اون مووقه وجود داشته، غَرق و نابود بَییه. ولی هَمون کِلامِ هِمراه، آسمونون و زمینی که الان ویندِنی، تَشِ وِسه جَمع بَییه و تا بی دیننون هِلاک بَیِّن و داوِریِ روزِ وِسه دارنِنه. ولی ای عزیزون، این حَییقتِ ندید نَیرین که خِداوندِ پَلی یِتا روز هزار سالِ و هزار سال یِتا روزِ واریِ. برخلاف بَعضیائه گَمون، خِداوند شه وعدهِ انجام هِدائنِ‌ دِله دیر نَکانده، ولی این طی نییه، بلکه شِمه هِمراه صَبورِ، چوون نِخوانه هیچ کس هِلاک بَووه بلکه خوانه همه تووبه هاکانِن. ولی خِداوند عیسیِ بَردَگِردِسِنِ روز، دِزِ واری اِنه، اون مووقه آسمونون یِتا گَتِ صِدائه هِمراه از بین شونه و ستاره ها تش گِرنِنه و نابود بونِنه، زِمین و تِمومِ وه کارا دیار بونه. اِسا که تِمومِ این چیا دَره نابود بونه، شِما وِنه چی طی مَردِمی بوئین؟ شِما وِنه یِتا مِقدّس و دیندارِ زندگی دارین خِدائه روزِ چِش به راه بوئین و اینِ وِسه که خِدائه روز زودتر بِیّه تَقِلّا هاکانین. اون روزِ دِله که آسمونون تش گِرنِنه و نابود بونِنه و آسمونِ ستاره ها تَشِ گرمیِ جِم ذوب بونِنه. ولی اِما طِبق وه وَعده، جدیدِ آسمونون و جدیدِ زِمینِ چِش به راهِمی که اونِ دِله هر چی که خِدائه دیدِ جِم دِرِسِ، دَره. پَس ای عزیزون، اِسا که این چیائه اِنتِظارِ کَشِنِنی، خَله تَقِلّا هاکانین که وه دید بی‌لکه و بی‌عیب بوئین، و صِلح و سِلامتیِ دِله دَووین. و اَمه خداوندِ صبرِ، نِجات بَدونین، هَمون‌ طی که اَمه عزیزِ بِرار پولُس هم طِبق اون حکمتی که وه ره هِدا بَییه، شِمه وِسه بَنوِشته. وه شه تِمومِ نامه‌هائه دِله وَختی که این چیائه جِم گَب زَنده نِویسِنه. وه نامه‌هائه دِله چیزایی بَنوشت بَییه که اونائه بِفَهمِسِن سَختِ و نادونِ آدِمون و سِس ایمونون اونِ دِله دَس وَرنِنه، هَمون‌ طی که دییه مِقدَّسِ نوِشته هائه هِمراه این طی کاندِنه، و این وِشونِ نابودیِ باعث بونه. پَس شِما ای عزیزون، اِسا که اینِ دوندِنی، مِواظب بوئین نَکِنه بی دینونِ نادِرِسِ راهِ دِله گمراه بَووین و شه پایداری ره از دَس هادین بلکه اَمه خِداوند و نجات‌دهنده، عیسی مَسیحِ فِیض و بِشناسییِنِ دِله رشد هاکانین، که وه ره از اَلان تا اَبد جِلال بوئه! آمین. اونچی که از اَوِّل دَییه، اونچی که بِشنُسیمی و شه چِشائه هِمراه بَدیمی، اونچی که وه ره هارِشیمی و شه دَسائه هِمراه لَمس هاکاردیمی، یعنی زندگیِ کِلام،که اونِ شِما ره اِعلام کامبی. زندگی ظاهر بَییه؛ اِما اونِ بَدیمی و اونِ گِواهی دِمبی. اَبدی زندگی ره شِما ره اِعلام کامبی، هَمون اَبدی زندگی که پییِرِ هِمراه دَییه و اِما ره ظاهر بَییه. اون کِلام که اِما بَدیمی و بِشنُسیمی ره شِما ره اِعلام کامبی تا شِما هم اَمه هِمراه رِفاقت دارین؛ حییقَتاً هم که اَمه رفاقت پییِرِ هِمرا و وه ریکا عیسی مَسیحِ هِمرائه. اِما اینِ شِمه وِسه نِویسِمبی تا اَمه خِشالی کامل بَووه. اینِ پِیغومی که وه جِم بِشنُسیمی و شِما ره اِعلام کامبی که: خِدا نورِ و هیچ تاریکی ای اَصلاً وه دِله دَنیه. اگه اِما باریم وه هِمراه رفاقت دارمی، در حالی که تاریکیِ دِله زندگی کامبی، دِراغ زَمبی و حَییقَتِ عَمِل نَکامبی. ولی اگه نورِ دِله زندگی هاکانیم، هَمون طی که وه نورِ دِله دَره، هَمدییهِ هِمراه رفاقت دارمی و وه ریکا عیسیِ خون، اِما ره تِمومِ گِناهونِ جِم پاک کانده. اگر باریم گِناه نِدارمی، شه ره گول بَزومی و اَمه دِله حَییقتی دَنیه. اگه اِما شه گِناهونِ اِعتراف هاکانیم، وه که وِفادار و عادلِ، اَمه گِناهونِ بَخشِنه و هر نادِرِسیِ جِم اِما ره پاک کانده. اگه باریم گِناه نَکاردیمی، اِما وه ره دِراغ زَن کامبی و وه کِلام اَمه دِله دَنییه. مِ کِچیکِ وَچون، اینِ شِمه وِسه نِویسِمبه تا گِناه نَکِنین. ولی اگه کِسی گِناهی هاکارده، یِتا مِدافع، پییِرِ پَلی دارمی، یعنی عیسی مَسیحِ صالح. عیسی اَمه گِناهونِ کَفّارِئه، و نا فِقَط اَمه گِناهون، بلکه تِمومِ عالِمِ گِناهون. اینجه جِم دومبی وه ره اِشناسِمبی اگه وه اَحکامِ به جا بیاریم. هر کی که گانه ”وه ره اِشناسِنه“، ولی وه اَحکامِ به جا نیارنه، دِراغ زَنِ و حَییقت وه دِله دَنیه. ولی هر کی که وه کِلامِ به جا یارنه، حَییقَتاً خِدائه مِحَبَّت، وه دِله کامل بَییه. این طی اِما دومبی که وه دِله دَرِمبی: هر کی که گانه وه دِله موندِنه، وِنه هَمون‌طی زندگی هاکانه که وه زندگی کارده. ای عزیزون، مِن یِتا تازه حِکم، شِمه وِسه نَنِویسِمبه، بلکه یِتا قدیمی حِکم که از اَوِّل داشتینی. این قدیمی حِکم، هَمون پِیغومِ که بِشنُسینی. با این حال یِتا تازه حِکم شِمه وِسه نِویسِمبه که وه حَییقت وه دِله و شِمه دِله هم دیارِ، چوون تاریکی گُذِرنه و حَییقی نور همین اَلان هم دَره تابِنه. هر کی که گانه نورِ دِله دَره ولی شه بِرارِ جِم بیزارِ، هَمتی تاریکیِ دِله به سَر وَرنه. هر کی که شه بِرارِ دوس دارنه، نورِ دِله موندِنه و وه دِله هیچ دلیلی لغزشِ وِسه دَنیه. ولی هر کی که شه بِرارِ جِم بیزارِ، تاریکیِ دِله دَره و تاریکیِ دِله قَدِم زَنده و وه نَدونده کجه شونه، چوون تاریکی وه چِشا ره کور هاکارده. شِمه وِسه نِویسِمبه، ای کِچیک وَچون، چوون شِمه گِناهون وه اسمِ خاطِری بَخشیده بَییه. شِمه وِسه نِویسِمبه، ای پییِرون، چوون وه که از اَوِّل دَییه ره بِشناسینی. شِمه وِسه نِویسِمبه، ای جوونون، چوون اون شَریرِ سَر پیروز بَینی. شِمه وِسه نِویسِمبه، ای وَچون، چوون پییِرِ بِشناسینی. شِمه وِسه نِویسِمبه، ای پییِرون، چوون وه که از اَوِّل دَییه ره بِشناسینی. شِمه وِسه نِویسِمبه، ای جوونون، چوون قِددارِنی و خِدائه کِلام شِمه دِله موندِنه، و اون شَریرِ حریف بَینی. دِنیا و اونچی که اونِ دِله دَره ره، دوس نِدارین. اگه کِسی دِنیا ره دوس داره، پییِرِ مِحَبَّت، وه دِله دَنییه. چوون هر چی دِنیائه دِله دَره، یعنی جِسمِ هِوا و هوس ها، چِشِ هِوا و هوس ها، زندگیِ غرور، نا پییِرِ جِم بلکه دِنیائه جِم هَسه. دِنیا و وه هِوا و هوس ها گُذِرنه، ولی اونی که خِدائه اِراده ره به جا یارنه، تا اَبد به جا موندِنه. وَچون، این آخِرین ساعتِ و هَمون طی که بِشنُسینی ’ضِدّمسیح‘ اِنه، اَلان هم خَله از ضدِّ مَسیحون بییَمونه، اینجه جِم فَهمِمبی که آخِرین ساعتِ. وِشون اَمه میونِ جِم بیرون بُوردِنه، ولی اَمه جِم نَبینه؛ چوون اگه اَمه جِم بینه، اَمه هِمراه موندِسِنه. ولی وِشونِ بوردِن نِشون هِدا که وِشون هیچ کِدوم، اَمه جِم نَبینه. ولی شِما اون قُدّوسِ طریق مَسح بَینی و شِما همه، همه چی ره دوندِنی. مِن شِمه وِسه نِویسِمبه، نا اینِ وِسه که حَییقَتِ نَدوندِنی، بلکه اینِ وِسه که اونِ دوندِنی و اینِ وِسه که هیچ دِراغی حَییقَتِ دِله دَنییه. دِراغ زَن کیِ، جز اون آدِمی که عیسیِ موعود بییَنِ اِنکار کانده؟ این طی آدِم هَمون ’ضدِّمسیحِ‘ که هم پییِر و هم ریکا ره اِنکار کانده. هر کی ریکا ره اِنکار هاکانه، پییِرِ هم نِدارنه و هر کی ریکا ره اِعتراف هاکانه، پییِرِ هم دارنه. بییِلین اونچی که از اَوِّل بِشنُسینی شِمه دِله بَمونه؛ اگه اونچی از اَوِّل بِشنُسینی شِمه دِله بَمونه، شِما هم، پییِر و ریکائه دِله موندِنِنی. و اینِ اونچی که وه اِما ره وَعده هِدا، یعنی اَبدی زندگی. مِن اونایی خَوِری شِمه وِسه اینا ره بَنوِشتمه که تَقِلّا کاندِنه شِما ره گمراه هاکانِن. ولی شِمه خَوِری وِنه بارِم اون مَسح که وه جِم بَییتِنی، شِمه دِله موندِنه و نیازی نِدارنِنی کِسی شِما ره تَعلیم هاده، بلکه وه مَسح، همه چیِ خَوِری شِما ره تَعلیم دِنه. اون مَسح، حَییقَتِ، نا دِراغ. پَس هَمون‌طی که شِما ره تَعلیم هِدا، وه دِله بَمونین. اِسا، ای وَچون، وه دِله بَمونین تا مووقه ای که وه ظِهور هاکانه، مِطمَئِن بوئیم و وه بییَموئَنِ مووقه وه جِم شَرمِنده نَوویم. اگه شِما بِفَهمِسِنی وه صالحِ، شِما دوندِنی اونی که صالح بییَنِ به جا یارنه، وه جِم دِنیا بییَمو. هارِشین پییِر چَنده اِما ره مِحَبَّت هاکارده تا خِدائه وَچون بااوته بَوویم! و همین طی هم هَسیمی! اینِ وِسه ئه که دِنیا اِما ره نِشناسِنه، چوون که وه ره نِشناسیه. ای عزیزون، اِما اَلان خِدائه وَچونیمی، ولی هَمتی اونچی که قرارِ بَوویم دیار نَییه. ولی دومبی اون مووقه که وه ظهور هاکانه وه واری بومبی، چوون وه ره اون طی که هَسه ویمبی. هر کی وه ره این طی امیدی دارنه، شه ره پاک کانده، هَمون طی که وه پاکِ. هر کی گِناهِ دِله زِندِگی کانده شَریعتِ علیه زندگی کانده؛ گناه، شَریعتِ علیه عَمِل کانده. شِما دوندِنی که وه ظِهور هاکارده تا گِناهونِ از بین بَوره. وه دِله هیچ گِناهی دَنیه. اونی که وه دِله موندِنه گِناهِ ادامه نَدِنه، اونی که گِناهِ ادامه دِنه، وه ره نا بَدیئه و نا بِشناسیه. ای کِچیکِ وَچون نییِلین هیچ کِسی شِما ره گمراه هاکانه. هر کی که صالحِ آدِمِ واری عَمِل هاکانه، صالحِ، هَمون طی که وه صالحِ. اونی که گِناهِ دِله زندگی کانده اِبلیسِ جِم هَسه، چوون اِبلیس از هَمون اَوِّل گِناهکار بییه. اینِ وِسه خِدائه ریکا ظِهور هاکارده تا اِبلیسِ کارا ره باطل هاکانه. اونی که خِدائه جِم دِنیا بییَمو گناهِ دِله زِندِگی نَکانده، چوون خِدائه ذات وه دِله موندِنه؛ اون آدِم، نَتونده گِناه هاکاردِنِ دِله ادامه هاده، چوون اون آدِم، خِدائه جِم دِنیا بییَمو. خِدائه وَچون و اِبلیسِ وَچون این‌طی مَعلوم بونِنه: هر کی اونچی که دِرِسِ ره اِنجام نَدِنه، خِدائه جِم نییه و همین طی کِسی که شه بِرارِ دوس نِدارنه، خِدائه جِم نییه. این هَمون پِیغومیِ که از اَوِّل بِشنُسینی، که وِنه هَمدییه ره دوس داریم. اِما نَوِسه قائنِ واری بوئیم، هَمون که اون شَریرِ جِم بییه و شه بِرارِ بَکوشته. و، چه وه ره بَکوشته؟ چوون وه اعمال بَد بییه و وه بِرارِ اعمال دِرِس بییه. ای بِرارون، تعجِّب نَکِنین از اینکه دِنیا شِمه جِم بیزارِ. اِما دومبی که مَرگِ جِم رَد بَیمی و زندگی ره بَرِسیمی، چوون بِرارونِ دوس دارمی. هر کی مِحَبَّت نَکِنه، مَرگِ دِله موندِنه. هر کی که شه بِرارِ جِم بیزار بوئه، قاتلِ و شِما دوندِنی که هیچ قاتلی دِله، اَبدی زندگی نَموندِنه. اونجه جِم مِحَبَّتِ بِشناسیمی که وه شه جانِ اَمه راهِ وِسه بییِشته، و اِما هم وِنه شه جانِ، بِرارونِ راهِ وِسه بییِلیم. ولی اگه یه نَفِر دِنیائه مالِ داره و شه بِرارِ بَوینه که مِحتاجِ، با این وجود شه دِلِ دَرِ وه رو دَوِنده، خِدائه مِحَبَّت چی طی این طی آدِمِ دِله موندِنه؟ ای کِچیکِ وَچون، بِئین مِحَبَّت هاکانیم، نا زِوونی و گَب بَزوئِنِ دِله، بلکه عَمِل و حَییقَتِ دِله! اینِ وِسه دومبی که حَییقَتِ جِم هَسیمی، و تومبی شه دلِ، خِدائه حِضور مِطمَئِن هاکانیم؛ چوون هر وَخت اَمه دِل اِما ره مَحکوم هاکانه، خِدا اَمه دِل هائه جِم گَت تِرِ و همه چی ره دونده. ای عزیزون، اگه اَمه دِل، اِما ره مَحکوم نَکِنه، خِدائه حِضور مِطمئِنیمی و هر چی وه جِم بِخوائیم، گِرمی، چوون وه اَحکامِ عَمِل کامبی و اونچی که وه ره خِشال کانده ره کامبی. و وه حِکم اینِ که وه ریکا عیسی مَسیحِ اسمِ ایمون بیاریم و هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم، هَمون طی که اِما ره دَستور هِدا. هر کی وه اَحکامِ عَمِل هاکانه، خِدائه دِله مُوندِنه و خِدا هم وه دِله موندِنه. اینجه جِم دومبی وه اَمه دِله موندِنه یعنی اون روحِ هِمراه که اِما ره هِدا. ای عزیزون، هر روحی ره باوِر نَکِنین، بلکه روح ها ره آزمود هاکانین که خِدا جِم هَسِنه یا نا. چوون دِنیائه دِله خَله دِراغی پِیغَمبِرون دَرِنه. خِدائه روحِ این‌طی اِشناسِمبی: هر روحی که اِعتراف هاکانه عیسی مَسیح آدِمِ جِسمِ دِله بییَمو، خِدائه جِم هَسه. و هر روحی که عیسی ره اِعتراف نَکانده، خدائه جِم نییه، این هَمون ’ضدّمسیحِ‘ روحِ که بِشنُسینی اِنه و اَلان هم دِنیائه دِله دَره. ای کِچیکِ وَچون، شِما، خِدائه جِم هَسینی و وِشونِ حریف بَینی، چوون اونی که شِمه دِله دَره، اونی جِم که دِنیائه دِله دَره، گَتتِرِ. وِشون دِنیائه جِم هَسِنه اینِ وِسه اونچی گانِنه دِنیائه جِم هَسه و دِنیا وِشونِ گوش دِنه. اِما خِدائه جِم هَسیمی، اونی که خِدا ره اِشناسِنه، اِما ره گوش دِنه؛ اونی که خِدائه جِم نییه، اِما ره گوش نَدِنه. این طی حَییقَتِ روحِ و گمراهی روحِ هَمدییه جِم اِشناسِمبی. ای عزیزون، بِئین هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم، چوون مِحَبَّت خِدائه جِم هَسه و هر کی مِحَبَّت کانده، خِدائه جِم دِنیا بییَمو و خِدا ره اِشناسِنه. اونی که مِحَبَّت نَکانده، خِدا ره نِشناسیه، چوون خِدا مِحبَّتِ. خِدائه مِحَبَّت این‌طی اَمه میون ظاهر بَییه که خِدا شه یِتا ریکا ره دنیائه دِله بَفرِسیه تا وه طریق زندگی داریم. مِحَبَّت همینِ، نا اون که اِما خِدا ره مِحَبَّت هاکاردیمی، بلکه وه اِما ره مِحَبَّت هاکاردو شه ریکا ره بَفرِسیه تا اَمه گِناهونِ کَفّاره بوئه. ای عزیزون، اگه خِدا این‌طی اِما ره مِحَبَّت هاکارده، اِما هم وِنه هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم. هیچ کی هیچ وَخت خِدا ره نَدیئه؛ اگه هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم، خِدا اَمه دِله موندِنه و وه مِحَبَّت اَمه دِله کامل بَییه. اینجه جِم دومبی که وه دِله موندِمبی و وه اَمه دِله، چوون وه شه روحِ جِم اِما ره هِدا. و اِما بَدیمی و گِواهی دِمبی که پییِر، شه ریکا ره بَفرِسیه تا دِنیائه نِجات دَهِنده بوئه. اونی که اِعتراف کانده عیسی خِدائه ریکائه، خِدا وه دِله موندِنه و وه خِدائه دِله. پَس اِما اون مِحبَّتیِ که خِدا اَمه وِسه دارنه ره بِشناسیمی و اونِ باوِر دارمی. خِدا مِحبَّتِ، و اونی که مِحبَّتِ دِله موندِنه، خدائه دِله موندِنه و خِدا وه دِله موندِنه. این طی مِحَبَّت اَمه دِله کامل بونه تا داوِری روز مِطمئن بوئیم، چوون این دِنیائه دِله اِما هَمون ‌طی هَسیمی که وه هَسه. مِحَبَّتِ دِله تَرس دَنیه، بلکه کاملِ مِحَبَّت، تَرسِ بیرون کانده؛ چوون تَرس تنبیهِ جِم سَرچِشمه گِرنه و اونی که تَرسِنه، مِحبَّتِ دِله کامل نَییه. اِما مِحَبَّت کامبی چوون اَوِّل وه اِما ره مِحَبَّت هاکارده. اگه کِسی گانه که خِدا ره دوس دارمه و شه بِرارِ جِم بیزارِ، اون آدِم دِراغ زَنه. چوون اون کِسی که شه بِرار که وینده ره دوس نِدارنه، نَتونده خِدایی که نَدیئه ره دوس داره. اِما این حِکمِ وه جِم بَییتِمی که هر کی خِدا ره دوس دارنه، شه بِرارِ هم وِنه دوس داره. هر کی ایمون دارنه عیسی هَمون مَسیحِ موعودِ، خدائه جِم دِنیا بییَموئه؛ هر کی پییِرِ دوس دارنه، اونی که وه جِم دِنیا بییَمو ره هم دوس دارنه. اِما اینجه جِم دومبی خِدائه وَچون ره دوس دارمی که خِدا ره دوس دارمی و وه اَحکامِ جِم اِطاعت کامبی. چوون خِدائه دوس داشتن اینِ که وه اَحکامِ عَمِل هاکانیم و وه اَحکام سنگین نییه. چوون هر کی خِدائه جِم دِنیا بییَمو بوئه، دِنیا ره حریف بونه، اَمه ایمون اون پیروزیِ که دِنیا ره شکست هِدا. کی تونده دِنیا ره حریف بَووه؟ به جِز اون که ایمون دارنه عیسی، خِدائه ریکائه؟ وه اونیِ که اوه و خونِ هِمراه بییَمو، یعنی عیسی مَسیح. نا فِقَط اوهِ هِمراه، بلکه اوه و خونِ هِمراه؛ و خِدائه روحِ که گِواهی دِنه، چوون خِدائه روح، حَییقَتِ. چوون این سه تانه که گِواهی دِنِنه: خِدائه روح و اوه و خون؛ و این سه تائه گِواهی یِتائه. اگه اِما آدِمونِ گِواهی ره قبول کامبی، خِدائه گِواهی گَت تِرِ، چوون گِواهی ایه که شه خِدا، شه ریکائه خَوِری هِدا. هر کی خِدائه ریکا ره ایمون دارنه، این گواهی ره شه دِله دارنه. اونی که خِدا ره ایمون نیاره، وه ره دِراغ زَن بِشمارِسه، چوون اون گِواهی ای که خِدا، شه ریکائه خَوِری هِدا ره قبول نَکارده. اون گِواهی اینِ که خِدا اِما ره اَبدی زندگی هِدا، و این زندگی، وه ریکائه دِله دَره. اونی که ریکا ره دارنه، زندگی ره دارنه و اونی که خِدائه ریکا ره نِدارنه زندگی ره نِدارنه. مِن این چیا ره شِمه وِسه نِویسِمبه که خِدائه ریکائه اسمِ ایمون دارنِنی، تا بَدونین که اَبدی زندگی ره دارنِنی. این هَمون اطمینانیِ که وه پَلی دارمی، اگه اِما طِبق وه اِراده یه چی بِخوائیم، وه اِما ره اِشنُنه. و اگه دومبی که هر اونچی وه جِم بِخوائیم اِما ره اِشنُنه، پَس مِطمَئِنیمی اونچی که وه جِم بَخواسیمی ره بَییتیمی. اگه یه نَفِر بَوینه وه بِرار گِناهی کانده که مَرگِ خَتم نَوونه، دعا هاکانه و خِدا وه ره زندگی دِنه. اینِ، اونی خَوِری گامبه که وه گِناه مَرگِ خَتم نَوونه. گِناهی دَره که مَرگِ خَتم بونه. مِن این طی گِناهِ خَوِری نارمه که وِنه دِعا هاکارد. تِمومِ نادِرِسِ کار گِناهِ، ولی گِناهی هم دَره که مَرگِ خَتم نَوونه. اِما دومبی که هر کی خِدائه جِم دِنیا بییَمو بوئه، گِناه ره اِدامه نَدِنه، بلکه عیسی که ’خِدائه جِم دِنیا بییَمو‘ وه ره حِفظ کانده و اون شَریرِ دَس، وه ره نَرِسِنه. اِما دومبی که خدائه جِم هَسیمی و تِمومِ دِنیا اون شَریرِ قِدرتِ بِن دَره. همین طی هم دومبی که خِدائه ریکا بَییَمو و اِما ره فَهم هِدا تا وه که حَییقَتِ ره بِشناسیم، و اِما وه دِله که حَییقَتِ دَرِمبی، یعنی وه ریکا، عیسی مَسیحِ دِله. وه خِدائه حَییقی و اَبدی زندگیِ. ای کِچیکِ وَچون، شه ره بِتهائه جِم حِفظ هاکانین. شیخِ جِم، مِحتَرَمِ خانِم و وه وَچونِ که ’حَییقَتِ‘ دِله وِشونِ دوس دارمه - و نا فِقَط مِن، بلکه تِمومِ اونایی که حَییقَتِ بِشناسینه - اون حَییقَتِ خاطِری که اَمه دِله دَره و تا اَبد اَمه هِمراه موندِنه. فِیض و رَحمِت و سِلامتی خِدائه پییِرِ طَرِفِ جِم و عیسی مَسیحِ طَرِفِ جِم، اون پییِرِ ریکا، حَییقت و مِحبَّتِ دِله اَمه هِمراه موندِنه. مِن خَله خِشال بَیمه که بِفَهمِسِمه تِ وَچونِ جِم بعضیا طبقِ هَمون حِکمی که پییِرِ جِم بَییتیمی، ’حَییقَتِ‘ دِله زندگی کاندِنه. اِسا، عزیزِ خانِم، تِ جِم یِتا دَرخواست دارمه. نا اون که یِتا تازهِ حِکم تِ وِسه بَنویسِم، بلکه هَمون حِکم که از اَوِّل داشتیمی، که هَمدییه ره مِحَبَّت هاکانیم. و مِحَبَّت اینِ که اِما طِبق وه اَحکام زندگی هاکانیم. اَره، هَمون‌ طی که از اَوِّل بِشنُسینی، وه حِکم اینِ که مِحَبَّتِ دِله زندگی هاکانین. چوون دِنیائه دِله خَله حِقِّه بازِ آدِمون دَرنه، که وِشون اِعتراف نَکاندِنه عیسی مَسیح آدِمِ جِسمِ دِله بییَمو. این‌طی آدِم، هَمون حِقِّه باز و ضدِّ مَسیحِ. هوشیار بوئین تا اون کارِ ثَمِره که اِما هاکاردیمی ره به باد نَدین، بلکه یِتا کامل پاداش بَیرین. هر کِسی که مَسیحِ تعلیمِ جِم جلوتر بوره و اونِ دِله ثابت نَمونه، خِدا ره نِدارنه، هر کِسی که اون تعلیمِ دِله ثابت بَمونه، هم پییِرِ دارنه و هم ریکا ره دارنه. اگه کِسی شِمه پَلی بِیّه و این تعلیمِ نیاره، وه ره شه سِره راه نَدین و وه ره خِش بییَموئی، نارین؛ چوون اونی که وه ره خِش بییَموئی باره، وه شَریرِ اَعمالِ دِله شَریک بونه. هر چَن خَله چیا دارمه که شِمه وِسه بَنِویسِم، ولی نِخوامبه مِرَکَّب و کاغذِ هِمراه بوئه. بلکه امید دارمه شِمه پَلی بِیِّم و رو در رو گَب بَزِنیم تا اَمه خِشالی کامل بَووه. تِ مِحتَرَمِ خواخِرِ وَچون، تِ وِسه سِلام رِسِندِنِنه.[آمین!] شیخِ جِم، عزیزِ گایوسِ که مِن وه ره ’حَییقتِ‘ دِله دوس دارمه. ای عزیز، مِ دعا اینِ که همه چی شِمه وسه خوار پیش بوره و سِلامت بوئین، و همین طی تِ جان هم سِلامَتیِ دِله دَووه. چوون خِشال بَیمه اون مووقه که بِرارون بَییَمونه و تِ وِفاداری که حییقتِ دِله زندگی کاندی ره گِواهی هِدانه. هیچ‌چی مِ ره اینِ جِم ویشتر خِشال نَکانده که بِشنُئِم مِ وَچون ’حَییقَتِ‘ دِله زندگی کانِدنه. ای عزیز، تِ تِمومِ کارائه دِله بِرارونِ وِسه، شه اَمانتِ سِراغ دِنی، بخصوص اینکه تِ پَلی غریبِنه. وِشون هم کلیسائه پَلی تِ مِحبَّتِ گِواهی هِدانه؛ پَس خوب کاری کاندی اگه وِشونِ اون طی که خِدائه شَئنِ، سَفِرِ وِسه راهی هاکانی. چوون وِشون اون اسمِ خاطِری سَفِر هاکاردِنه و غیر یَهودیونِ جِم هیچ کُمِکی نَییتِنه. پَس اِما وِنه این طی آدِمونِ واری ره کَمِک هاکانیم تا بَتونیم وِشونِ هِمراه، حَییقتِ وِسه هَمکار بوئیم. مِن یه چی کلیسائه وِسه بَنوِشتمه، ولی دیوتْرِفیس که دوس دارنه شه ره اَوِّل بَدونه، اَمه اِقتدارِ اَهمیَّت نَدِنه. پَس اگه مِن بِیِّم، کارایی که وه کانده ره رسیدگی کامبه، چوون غَرِضِ هِمراه اَمه علیه گانه و اینِ هم قانع نَییه، بِرارونِ هم قبول نَکانده؛ و وه، بِرارونی هَم که خوانِنه وِشونِ قبول هاکانِنه ئه دَمِ گِرنه و کلیسائه جِم بیرون کانده. ای عزیز، بَدی ره شه سَرمخش نَکِن، بلکه خواریِ جِم سَرمخش بَیر؛ اونی که خوارِ کار کانده، خِدائه جِم هَسه، ولی اونی که بَدِ کار کانده، خِدا ره نَدیئه. همه دیمیتریوسِ خَوِری خوار گِواهی دِنِنه، حَتَّی خِدِ حَییقت. اِما هَم این طی گِواهی دِمبی و دوندی که اَمه گِواهی راسِ. خَله چیا داشتِمه تِ وِسه بَنویسِم، ولی نِخوامبه قَلِم و مِرَکّبِ هِمراه بوئه. امید دارمه خَله زود تِ ره بَوینِم و رو در رو گَب بَزِنیم. سِلامت بوئین! رَفِقون تِ وِسه سِلام رِسِندِنِنه. تَک تَک رَفِقونِ به اسم سِلام بَرِسون. یهودائه طَرِفِ جِم، عیسی مَسیحِ نوکِر و یَعقوبِ بِرار، اونایی که دَعوِت بَینه خِدائه پییِرِ دِله، عزیزِنه، و اونایی که عیسی مَسیحِ وِسه محفوظ بَینه: رَحمِت و صِلح و سِلامتی و مِحبِّت، فِراوونیِ هِمراه شِمه وِسه دَووه. ای عَزیزون، با اینکه خَله ذوق داشتِمه تا اون نِجاتِ خَوِری که اِما همه اونِ دِله سَهم دارمی شِمه وِسه بَنویسِم، ولی لازم بَدیمه این چَن خط بَنوِشتِنِ هِمراه، شِمه جِم بِخوائم که اون ایمونی دِله که اَت کَش همیشه وِسه مِقدَّسینِ بِسپارِسه بَییه، تَقِلّا هاکانین. چوون مَردِمی که وِشونِ مَحکومیت از قدیم تعیین بَییه، یواشِکی شِمه میون نفوذ هاکاردِنه. اینا بی دینونی هَسِنه که اَمه خِدائه فیضِ، به عیاشی تبدیل کاندِنه و عیسی مَسیح تنها اَرباب و اَمه خِداوندِ اِنکار کاندِنه. با اون که شِما اَت کَش تِمومِ اینائه جِم خَوِر داشتینی، ولی خوامبه شِمه یاد بیارِم که خِداوَند عیسی یهودی مَردِمِ مصرِ مِلکِ جِم نِجات هِدا، ولی اَت کَش دییه اونایی که ایمون نِداشتنه ره نابود هاکارده. وه، فرشته هایی که شه اون اِقتدارِ مقامِ دِله نَموندِسِنه، بلکه شه دِرِسِ مَنزلِ وِل هاکاردِنه، اَبدی زَنجیلِ هِمراه دَوِسه و محاکمهِ وِسه، اون گَتِ روزِ دِله، ظِلِمادِ دِله وِشونِ داشته. همین طی، سُدوم و عَمورَه و دورِ وَرِ شهرا، که وِشونِ واری بی عفتی هاکاردِنه و اون هرزگیِ دِمبال که تَنِ وِسه غیرِطبیعی بییه بوردِنه، اَبدی تَشِ دِله مجازات بَینه، تا یِتا دَرسِ عبرت همهِ وِسه بوئِن. با این وجود، همین طی، این مَردِم هم خوهایی که ویندِنه ره تکیه کاندِنه و شه تَنِ نَجس کاندِنه و اِقتدارِ رَد کاندِنه و آسمونِ گَت گَتِ ها ره کفر گانِنه. ولی وَختی میکائیل، اون گَتِ فرشته، اون مووقه که اِبلیسِ هِمراه بحث کارده و موسیِ جِنازهِ خَوِری دَعوا کارده، شه ره اِجازه نِدا که وه محکومیتِ اِعلام هاکاردِنه مووقه وه ره توهین هاکانه، بلکه فِقَط بااوته: «خِداوند، تِ ره توبیخ هاکانه!» ولی وِشون اونچی که نِشناسِنه ره توهین کاندِنه، وِشون بی شعورِ حیوونونِ وارینه که هر اونچی که غریزهِ جِم فَهمِنِنه، هَمون وِشونِ نابودیِ باعث بونه. وای به حال وِشون، چوون هَمون راهی ره بوردِنه که قائن بورده و شه منفعتِ خاطِری، بَلعامِ غلطِ راهِ دِله دَکِتِنه و قورَحِ شورشِ دِله هِلاک بَینه. وِشون بدونِ هیچ ترسی شِمه پِر مِحَبَّتِ مهمونی هائه دِله شِمه هِمراه خارنِنه و نوش کاندِنه ولی اون صخرهِ وارینه که اوه ره جِر وَرنه و نَبونه اونا ره بَدی؛ وِشون چَپونونی هَسِنه که فِقَط شه فکرِنه؛ بی وارشِ اَبرایی وارینه که وا اونا ره وَرنه و وِشون آخِرِ پاییزِ بی میوه دارنِنه که دِ کَش بَمِردِنه و بِنهِ جِم بَکِندی بَینه. وِشون دریائه پِرتلاطِمِ موجِ وارینه که وِشونِ بَدِ اعمال، دریائه کفِ واری بیرون زَنده و سَرگردونِ ستاره هایی وارینه که اَبدی ظِلِماد، وِشونِ وِسه تعیین بَییه. خَنوخ، که هَفت نَسل بَعدِ آدِم بییه، اینائه خَوِری پیشگویی هاکارده، که: «هارش، خِداوند، شه هزارون هِزار مِقَدّسینِ هِمراه اِنه تا همه ره داوِری هاکانه و تِمومِ بی دینونِ، تِمومِ شریرونه کارایی خاطِری که بی دینیِ دِله هاکاردِنه، مَحکوم هاکانه و تِمومِ اون زشتِ گَب هائه خاطِری که بی دینِ گناهکارون، وه علیه بااوتِنه ره مَحکوم هاکانه.» وِشون غرغر کاندِنه و هَمِش ایراد گِرنِنه و شه گِناه آلودِ خواسه هائه دِمبال دَرِنه؛ وِشون مَغرور و هرزِ گَب ها شه زِوونِ سَر یارنِنه و شه منفعتِ وِسه مَردِمِ جِم تَعریف کاندِنه. ولی شِما ای عزیزون، اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ رسولونِ پیشگویی ره شه یاد دارین که شِما ره بااوتِنه: «آخِرِ زمون،کِسایی که مسخره کاندِنه اِنِنه که شه هِوا و هوس هائه دِمبال دَرِنه.» وِشونِنه که شِمه میون سیوایی دِم دِنِنه، دِنیائه آدِمِنِنه و خِدائه روحِ نِدارنِنه. ولی شِما اِی عزیزون، شه ره اون ایمونِ دِله که خَله مِقدَّسِ بنا هاکانین و روح‌القدسِ هِمراه دِعا هاکانین و شه ره خِدائه مِحبّتِ دِله دارین، هَمون طی که اَمه خِداوند عیسی مَسیحِ رَحمِتِ منتظِر هَسینی تا شِما ره اَبدی زندگیِ وِسه هدایت هاکانه. اون آدِمونِ خاطِری که شک دارنِنه، رحیم بوئین؛ بَعضیا ره تَشِ جِم بیرون بَکِشین، نِجات هادین؛ و بَعضی دییه ره تَرسِ هِمراه رَحم هاکانین. حَتَّی اون لِواسِ، که جِسمِ هِوا و هوسِ هِمراه آلوده هَسهِ جِم، بیزار بوئین. اِسا اونی که تونده شِما ره دَکِتِنِ جِم حِفظ هاکانه و شه جِلالِ حِضورِ دِله بی‌عیب و گَتِ خِشالیِ جِم پِر هاکانه، اون تنها خِدا و اَمه نجات‌دهنده، عیسی مَسیحِ طَریقِ جِم، جِلال و شکوه و سلطَنِت و اِقتدار بوئه، وه که از اَزل دَییه، اَلان دَره، و تا اَبد موندِنه! آمین. عیسی مسیحِ مکاشفه، که خِدا وه ره هِدا تا اون چیا که وِنه خَله زود اِتّفاق دَکِفه ره شه نوکِرونِ سِراغ هاده، وه اینِ شه فِرشتهِ بَفرِسییِنِ هِمراه، شه نوکِر یوحنائه وِسه دیار هاکارده. و وه خِدائه کِلام و عیسی مسیحِ شِهادتِ، یعنی هر اونچی که بَدیئه ره گِواهی هِدا. خِش به حال اون کِسی که این نبوِّتِ کِلامِ خوندِنه و خِش به حال اونایی که اونِ اِشنُنِنه و اونچی که اونِ دِله بَنوِشته بَییه ره دارنِنه؛ چوون که اون وَخت، نزیکِ. یوحنائه طَرِف جِم، هفتا کلیسائه وِسه که آسیائه منطقهِ دِله دَرِنه: فِیض و صِلح و سِلامتی شِمه وِسه بِیّه، وه طَرِفِ جِم که دَره و دَییه و اِنه، و هفتا روحِ طَرِف جِم که وه پادشاهیِ تَختِ روب رو دَرِنه، و عیسی مسیحِ طَرِفِ جِم، اون وِفادارِ شاهد، اَوِّلین کِسی که مِرده هائه جِم زنده بَیّه و پادشاهونِ حاکم، زمینِ سَر. وه که اِما ره دوس دارنه و شه خونِ هِمراه، اِما ره اَمه گِناهونِ جِم آزاد هاکارده، و وه اِما ره یِتا مملکت هاکارده و کاهنونی شه پییِر، خِدائه وِسه، جِلال و سلطَنِت تا اَبد وه هِمراه بوئه. آمین. هارِشین وه ابرهائه هِمراه اِنه، هر چِشی وه ره وینده، حَتَّی اونایی که وه ره نیزه بَزونه؛ و تِمومِ زِمینِ طایفه ها وه وِسه شیون کاندِنه. راس راسی این طی بونه. آمین. خِداوندْ خِدا گانه: «”الف“ و ”ی“؛ مِنِمه؛ اون قادرِ مطلق که دَره و دَییه و اِنه.» مِن یوحنا، شِمه بِرار، که عِذابِ دِله و پادشاهی و صبر و تِحَمُّلی که عیسیِ دِله ئه، شِمه هِمراه شریکِمه، خِدائه کِلام و عیسیِ شِهادتِ خاطِری یِتا جزیرهِ دِله دَیمه که اونِ پاتموس گاتِنه. خِداوندِ روزِ دِله، خِدائه روحِ جِم پِر بَیمه و یِتا بِلِندِ صِدا، شیپورِ صِدائه واری شه دِمبالِ سَر بِشنُسِمه که گاته: «اونچی که ویندی ره یِتا کتابِ دِله بَنویس و این هفتا کلیسا: اَفِسُس، اِسمیرنا، پِرگاموم، تیاتیرا، ساردِس، فیلادِلفیه و لائودیکیهِ وِسه بَفرِس.» بعد بَردَگِردِسِمه تا بَوینِم این صدا کیِ که مِ هِمراه گَب زَنده؛ و وَختی بَردَگِردِسِمه، هفتا طِلا لمپا پایه بَدیمه، و اون لمپا پایه هائه میون یه نَفِرِ بَدیمه که ’انسانِ ریکا‘ ره موندِسه. وه یِتا بِلِندِ قَوا شه تَن داشته و یِتا شال طِلائه جِم شه سینهِ دور. وه سَرِ می اِسبه بییه، یِتا پشمِ واری اِسبه، وَرفِ واری، وه چِشا تَشِ اَلوکِ واری بییه. وه لینگا مَفرقِ واری بییه که کوره دِله خالص بَییه بوئه، سو سو زوئه، و وه صدا، زیادِ اوه هائه واری بییه. و شه راسِ دَسِ دِله هفتا ستاره داشته و وه دِهونِ جِم یِتا دِ دَمِ تیزِ شمشیر بیرون بییَمو بییه، و وه دیم اِفتاب واری بییه که تِمومِ شه قِوَّتِ هِمراه تابِسه. وَختی وه ره بَدیمه، مِردهِ واری وه لینگائه روب رو دَکِتِمه. ولی وه شه راسِ دَسِ مِ سَر بییِشته و بااوته: «نَتِرس، اَوِّل و آخِر مِنِمه؛ مِن که زِندِمه. بَمِردِمه و هارِش همیشهِ وِسه زندِمه و مَرگ و مِرده هائه دِنیائه کِلیت ها مِ دَس دَره. «پَس اونچی بَدی ای، و اونچی که اَلان دَره و اونچی بعد اِنه ره بَنویس. اون هفتا ستاره که مِ راسِ دَسِ دِله بَدیئی و اون هفتا طِلا لمپا پایهِ راز اینِ: اون هفتا ستاره، هفتا کلیسائه فرشته هانه، و اون هفتا لمپا، هفتا کلیسانه. «اَفِسُسِ کلیسائه فِرشتهِ وِسه بَنویس: «اون که شه راسِ دَسِ دِله هَفتا ستاره دارنه و هفتا طِلا لمپا پایهِ میون قَدِم زَنده، این طی گانه: تِ کارا ره دومبه و تِ صبر و تِحَمُّل و عِذاب هائه جِم خوِر دارِمه. و دومبه که شَرورِ آدِمونِ نَتوندی تِحَمُّل هاکانی بلکه کِسایی که شه ره رسول دوندِنه ولی نینه، وِشونِ آزمود هاکاردی و بِفَهمِسی که دِراغ زَن هَسِنه. دومبه که مِ اسمِ خاطِری صبرِ هِمراه طاقت یارنی و تِحَمُّل کاندی و خسه نَئی. «ولی مِن این شکایتِ تِ جِم دارمه که اون مِحبَّتی که اَوِّل داشتی ره وِل هاکاردی. پَس شه یاد بیار که کجه جِم جِر دَکِتی. تووبه هاکان و اون کارایی که اَوِّل کاردی ره به جا بیار. اگه نَکِنی، تِ پَلی اِمبه و تِ لَمپا پایه ره وه جائه سَر گِرمه، مگه اینکه تووبه هاکانی. ولی یِتا خواری دارنی که نیکولاییانِ دار و دَسه ئه کارائه جِم بیزاری، که مِنِم بیزارِمه. «اون که گوش دارنه بِشنُئه که خِدائه روح کلیساها ره چی گانه. هر کی که پیروز بَووه، اینِ وه ره بَخشِمبه تا زندگیِ دارِ میوهِ جِم که خِدائه بهشتِ دِله دَره، بَخُره. «اِسمیرنائه کلیسائه فرشته ها ره بَنویس: «اون که اَوِّل و اون که آخِرِ، اون که بَمِرده و زنده بَییه، این طی گانه: تِ عِذاب ها و فقر جِم خَوِر دارِمه، ولی تِ دولتمندی! و اون آدِمائه تِهمتهائه جِم خَوِر دارمه که گانِنه یهودینه و نینه، بلکه شیطانِ عبادتگاهِنه. اون عِذاب هائه جِم که خَله زود کَشِنی، نَتِرس. هارِش، اِبلیس خَله زود شِمه جِم بَعضیا ره زِندونِ دِله دِم دِنه تا آزمود بَووین و ده روز عِذاب بَکِشین. تا مَرگ وِفادار بَمون، که مِن زندگیِ تاجِ تِ ره دِمبه. «اون که گوش دارنه بِشنُئه که خِدائه روح کلیساها ره چی گانه. هر کی که پیروز بَووه، دوّمین مَرگِ جِم بِلایی وه سَر نِننه. «پِرگامومِ کلیسائه فرشته ره بَنویس: «وه که دِ دَمِ تیزِ شمشیر دارنه، این طی گانه: دومبه کِجه موندِنی، اونجه که شیطانِ پادشاهیِ تَختِ. با این وجود مِ اسمِ قایم بَچِسبِسی و حَتَّی اون روزائه دِله که آنتیپاس، مِ اون وِفادارِ شاهد که شِمه میون، اونجه که شیطان موندِنه، وه ره بَکوشتِنه، ایمونی که مِ ره داشتی ره اِنکار نَکاردی. «ولی مِن اَت کم شکایت تِ جِم دارمه: اونجه بعضیا ره دارنی که بَلعامِ تعلیمِ بَچِسبِسِنه؛ همونی که بالاقِ یاد هِدا که اِسرائیلِ قومِ جِلو سنگی بوئه که دَکِتِنِ باعث بونه، تا اون غِذایی که بِتها ره پیشکَش بونه ره بَخُرِن و بی عفتی هاکانِن. و همین طی هم بعضیا ره دارنی که نیکولاییانِ دار و دَسهِ تعلیمِ بَچِسبِسِنه. پَس تووبه هاکان، واِلا خَله زود تِ پَلی اِمبه و شه دِهونِ شَمشیرِ هِمراه وِشونِ علیه جَنگ کامبه. «اون که گوش دارنه بِشنُئه که خِدائه روح، کلیساها ره چی گانه. هر کی پیروز بَووه، اون جا هِدا”مَنّائه“ جِم وه ره دِمبه. و یِتا اسبه سَنگ وه ره دِمبه که وه سَر یِتا جدیدِ اسم بَنوِشته بَییه، که هیچ کس اونِ نَدونده به جِز کِسی که اونِ گِرنه. «تیاتیرائه کلیسائه فِرشتهِ وِسه بَنویس: «خِدائه ریکا که وه چِشا تَشِ اَلوکِ موندِنه و وه لینگ مَفرقی که سو سو زَندِئه واریِ، این طی گانه: مِن تِ کارائه جِم، تِ مِحَبَّت و ایمون و خِدمِت و صَبر و تِحَمُّلِ جِم خَوِر دارِمه، و دومبه که تِ آخِرین کارا تِ اَوِّلین کارائه جِم ویشترِ. ولی این شکایتِ تِ جِم دارمه، اون زِنا که وه اسم ایزابلِ و شه ره نبیه دونده ره آسون گِرنی. وه که مِ نوکِرونِ تَعلیم دِنه و از راه به دَر کانده تا بی عفتی هاکانِن و اون غِذاهائه جِم که بِتهائه پیشکش بَییه بَخُرِن. وه ره مهلت هِدامه تا تووبه هاکانه، ولی وه نِخوانه که شه بی عفتیِ جِم تووبه هاکانه. هارِش، مِن وه ره ناخِشیِ لائه دِله دِم دِمبه و اونایی که وه هِمراه زِنا کاندِنه ره یِتا گَتِ مصیبتِ دِله دِم دِمبه، مگه اینکه وه کارائه جِم تووبه هاکانِن. و وه وَچونِ هِلاک کامبه. اون مووقه تِمومِ کلیساها فَهمِنِنه که مِن اونی هَسِمه که دلها و فکرا ره جستجو کامبه و هر کِدوم از شِما ره طِبق شِمه کارا عَوض دِمبه. ولی شِما بَقیه، تیاتیرائه دِله، شِما که این تعلیمِ نَچِسبِسِنی و ‌اون چی که بعضیا گانِنه ’شیطانِ عمیقِ رازا ره‘ یاد نَییتینی، شِما ره گامبه که، شِمه دوش سَر ویشتر از این بار نییِلمه. فِقَط این که اونچی که دارنِنی ره قایم بَچِسبین تا مِن بِیِّم. «هر‌ کی که پیروز بَووه و مِ کارا ره تا آخِر اِنجام هاده، وه ره اقتدار دِمبه تا تِمومِ قوم هائه سَر حِکومت هاکانه، و «آهنی عَصائه هِمراه وِشونِ سَر حِکومت کانده؛ و وِشونِ سفالی پیلکائه واری خورد کانده،“ دِرِس، هَمون‌ طی که مِن شه پییِرِ جِم اقتدار بَییتِمه. و مِن صِواحیِ ستاره ره وه ره دِمبه. اون که گوش دارنه بِشنُئه که خِدائه روح کلیساها ره چی گانه. «و ساردِسِ کلیسائه فِرشتهِ وِسه بَنویس: «اون که خِدائه هفتا روح و هفتا ستاره ره دارنه، این طی گانه: تِ اَعمالِ جِم خَوِر دارِمه. اینِ وِسه سرشناسی که زنده ای، ولی بَمِردی بیدار بَواش و اونچیِ که به جا بَمونِسه و دَره مییِرنه ره، تقویت هاکان! چوون که تِ اَعمالِ، شه خِدائه دیدِ پَلی کامل نَدیمه. پَس اونچی که بَییتی و بِشنُسی ره، شه یاد بیار؛ اونِ دار و تووبه هاکان. اگه بیدار نَووی، دِزِ واری اِمبه و تِ خَوِردار نَوونی که چه ساعتی تِ علیه اِمبه. «با این وجود هَمتی، بعضیا ره ساردِسِ دِله دارنی که شه لِواسا ره کثیف نَکاردِنه. و وِشون اسبه لِواسِ هِمراه، مِ هِمراه قَدِم زَندِنه، چوون که لیاقت دارنِنه. هر کی که پیروز بَووه، این طی اسبه لِواس پوشِنه و مِن وه اسمِ هیچ وَخت حیاتِ دفتِرِ جِم پاک نَکامبه، و شه پییِر و وه فرشته هائه پَلی، وه اسمِ شه زِوون یارمه. اون که گوش دارنه بِشنُئه که خِدائه روح کلیساها ره چی گانه. «فیلادِلفیهِ کلیسائه فِرشتهِ وِسه بَنویس: «اون که قدّوسِ، اون که حَقِّ، اون که داوودِ کلیتِ دارنه، اون که واز کانده و هیچ کِس نَتونده دَوِنده، و اون که وَندِنه و هیچ کس نَتونده واز هاکانه، این طی گانه: مِن تِ اَعمالِ جِم خَوِر دارمه. هارِش یِتا واز هاکارده در تِ روب رو بییِشتِمه که هیچ‌کس نَتونده اونِ دَوِنده. دومبه که تِ قِوَّت کمِ، ولی مِ کِلامِ داشتی و مِ اسمِ انکار نَکاردی. هارِش، مِن اونایی که شیطانِ عِبادَتگاهِ جِم هَسِنه و شه ره یهودی دوندِنه ولی نینه، بلکه دِراغ زَندِنه، هارِش مِن وِشونِ مجبور کامبه تا بِیّن و تِ لینگ دَکِفِن تا بَدونِن که مِن تِ ره دوس داشتِمه. چوون که تِ مِ کِلامِ صبر و تِحَمُّل خَوِری داشتی، مِنِم تِ ره اون آزمودِ ساعتِ دِله دارمه اون ساعت که تِمومِ دِنیائه سَر اِنه تا زِمینِ سَرِ مَردِمِ آزمود هاکانه. «مِن زود اِمبه. اونچی که دارنی ره قایم دار تا کِسی تِ تاجِ تِ جِم نَیره. هر کی که پیروز بَووه، شه خِدائه مَعبِدِ دِله، وه ره سِتون کامبه، و دییه هیچ وَخت اونجه جِم نَشونه. و مِن شه خِدائه اسمِ و شه خِدائه شَهرِ اسمِ وه سَر نِویسِمبه یعنی جدیدِ اورشَلیم که آسِمونِ جِم مِ خِدائه طَرِفِ جِم اِنه، و شه جدیدِ اسمِ هم وه سَر نِویسِمبه. اون که گوش دارنه بِشنُئه که خِدائه روح کلیساها ره چی گانه. «لائودیکیهِ کلیسائه فِرشتهِ وِسه بَنویس: «اون که آمینِ، اون که وِفادار و حَییقی شاهدِ، اون که خِدائه خلقتِ سرچشمه ئه، این طی گانه: تِ اَعمالِ جِم خَوِر دارمه؛ که نا بِچائی و نا داغ. کاش یا بِچا بیئی یا داغ. پَس چوون ولرمی و نا داغی و نا بِچا، تِ ره خِلیک واری دِهونِ جِم بیرون دِم دِمبه. چوون گانی: ”دولتمندِمه؛ مال و مِنال دارمه و هیچیِ مِحتاج نیمه.“ و نَدوندی که بدبخت و ذلیل و فقیر و کور و لِخت و پَتی ئی. تِ ره نصیحت کامبه که خالصِ طِلا که تَش جِم بُگذِشته ره مِ جِم بَخرینی تا دولتمند بَووی؛ و اسبه لِواس ها، تا دَپوشی و تِ لختیِ شرم بَدیئه نَووه؛ و مَرهم، تا شه چِشائه سَر بَمالی تا بَوینی. «مِن کِسایی که دوس دارمه ره سَراکو و تربیت کامبه، پس‌غیرتی بَواش و تووبه هاکان. هارِش درِ پِشت اِیست هاکارده و دَره دَر زَمبه. اَگه کِسی مِ صِدا ره بِشنُئه و دَرِ مِ وِسه واز هاکانه، دِله اِمبه و وه هِمراه شوم خارمه و وه هم مِ هِمراه. «هر‌ کی پیروز بَووه، اینِ وه ره دِمبه که مِ هِمراه مِ تَختِ سَر هِنیشه، هَمون‌ طی که مِن پیروز بَیمه و شه پییِرِ هِمراه وه تَختِ سَر هِنیشتِمه. اون که گوش دارنه بِشنُئه که خِدائه روح کلیساها ره چی گانه.» بعد هارِشیمه و یِتا واز بَییه دَر، آسِمونِ دِله بَدیمه و اون اَوِّلین صِدا که بِشنُسه بیمه که شیپورِ صِدائه واری مِ هِمراه گَب زوئه، اَت کَش دییه بااوته: «اینجه بِرو بالا، و مِن اونچی که بعد از این وِنه اِتفاق دَکِفه ره تِ ره سِراغ دِمبه.» هَمون لَحظه خِدائه روحِ جِم پِر بَیمه و یِتا تخت آسمونِ دِله بَدیمه که یه نَفِر اون تَختِ سَر نیشته بییه. و اونی که نیشته بییه ئه ظاهر، یشم و عقیقِ سَنگِ واری بییه و اون تَختِ دور تا دور یِتا رنگین‌کمون دَییه که زِمرّدِ واری بییه. اون تَختِ دور تا دور، بیست و چهار تا تخت دَییه و اون تختائه سَر بیست و چهار تا پیر نیشته بینه. که اسبه لِواس شه تَن و طِلا تاج شه سَر داشتِنه. تَختِ جِم، برق و گَتِ صِدا و رَعد اییَمو. هفتا روشنِ مشعل تَختِ جلو دَییه. که خِدائه هفتا روحِنه. و تَختِ جلو، یه چی دَییه که یِتا شیشه ای دریا ره موندِسه، بلورِ واری. تَختِ دور تا دور و چهارگوشه چهار تا زنده مخلوق دَیینه، و وِشونِ تَن هر طَرِف، پَس و پیش چِشِ جِم پِر بییه. اَوِّلین زنده مخلوق، شیرِ واری بییه و دِوّمین زنده مخلوق، گوِ واری. و سِوّمین زنده مخلوق، آدِمِ واری بییه و چهارمین زنده مخلوق، یِتاعقابِ واری بییه که داشته پرواز کارده. و اون چهارتا زنده مخلوق، هر کِدوم شیش تا بال داشتِنه و دور تا دور و وِشون میون، چِشِ جِم پِر، و شو و روز یه سَرِ گاتِنه: «قدّوسِ، قدّوسِ، قدّوسِ خِداوندْ خِدائه قادر مطلق، وه که دَییه و دَره و اِنه.» هر وَخت که اون زنده مخلوقا، اون تخت‌نشینِ وِسه، اونی که تا اَبد و تا اَبد زنده ئه، جِلال و حِرمت و شُکر پیشکش کاندِنه، اون بیست و چهارتا پیر، اون تخت‌نشینِ روب رو بِنهِ سَر کَفِنِنه و وه ره که تا اَبد و تا اَبد زنده ئه ره پَرَسِش کاندِنه و شه تاجِ وه تَختِ جلو دِم دِنِنه و گاننه: «ای اَمه خِداوندْ، اِی اَمه خِدا، تِ لایقی که جِلال و حِرمت و قِوَّت تِ ره پیشکش بَووه، چوون که همه چی ره تِ خَلق هاکاردی و همه چی تِ خواسِ هِمراه به وجود بییَمو و خَلق بَییه.» اون مووقه اون تخت‌نشینِ راسِ دَسِ دِله یِتا طومار بَدیمه که وه پِشت و رو بَنوشته‌ بَییه بییه، و هفتا مُهرِ هِمراه، مهر و موم بَییه بییه. و یِتا‌ قِددارِ فرشته بَدیمه که بِلِندِ صِدائه هِمراه اِعلام کارده: «کیِ که لیاقت داره طومارِ واز هاکانه، وه مهر ها ره بِشکِنه؟» و هیچ‌کی آسمونِ دِله، یا زِمینِ سَر، یا زِمینِ بِن، نَتونِسه طومارِ واز هاکانه یا وه دِله ره هارِشه. و مِن شِروع هاکاردِمه زار زار برمه هاکاردِن، چوون هیچ‌کی دَنی بییه که لیاقت داره تا اون طومارِ واز هاکانه یا وه دِله ره هارِشه. اون مووقه یِتا از پیرا مِ ره بااوته: «برمه نَکِن؛ هارِش اون شیر که یهودائه قَبیلهِ جِم و داوودِ ریشهِ جِم هَسه، پیروز بَییه، تا طومار و اون هفتا مُهرِ واز هاکانه.» و تَختِ میون اون چهار تا زنده مخلوق و پیرائه میون یِتا وَره بَدیمه اِیست هاکارده بییه که یِتا قِروونیِ واری، هفتا شاخ و هفتا چِش داشته،که خِدائه هفتا روحِنه که تِمومِ آدِمونی که زِمینِ سَر دَرِنهِ وِسه بَفرِسی بَینه. و وَره بورده و اون تخت‌نشینِ راسِ دَسِ جِم طومارِ بَییته. وَختی که طومارِ بَییته، اون چهارتا زنده مخلوق و اون بیست و چهارتا پیر وَرهِ روب رو، بِنهِ سَر دَکِتِنه. هر کِدوم از وِشون، یِتا سازِ چَنگ شه دَس داشتِنه و پیاله هایی طِلائه جِم داشتِنه، که بُخورِ جِم پِر بییه که هَمون مقدّسینِ دِعاها هَسه. و وِشون یِتا جدید سرود بَخوندِسِنه که گاته: «تِ لیاقت دارنی که طومارِ بَیری و وه مُهرها ره بِشکِنی، چوون که قِروونی بَئی و شه خونِ هِمراه مَردِمِ هر طایفه و زِوون و قوم و ملَّت، خِدائه وِسه بَخری ای؛ و وِشونِ اَمه خِدائه وِسه پادشاهی و کاهِنون هاکاردی و وِشون زِمینِ سَر سلطَنِت کاندِنه.» اون وَخت هارِشیمه و یَته خَله فرشته هائه صِدا ره بِشنُسِمه که اون تخت و زنده مخلوقا و اون پیرائه دور تا دور دَیینه. وِشونِ تعداد دَسه دَسه و هزارون‌هزار بینه. و بِلِندِ صِدائه هِمراه گاتِنه: «اون وَره که قِروونی بَییه لیاقت دارنه که قِدرَت و ثَروِت و حِکمَت و قِوَّت، و حرمت و جِلال و بَرکَت وه پیشکش بَووه.» بعد بِشنُسِمه که هر خَلق بَییه ای که آسمونِ دِله و زِمینِ سَر و زِمینِ بِن و دریائه دِله، و هر چی که اونائه دِله دَره، گانه: «اون تخت نشینِ وِسه و وره وِسه، حمد و ثناء و حِرمت و جِلال و قِوَّت بِیّه، تا اَبد و تا اَبد.» و اون چهارتا زنده مخلوق بااوتِنه: «آمین»، و اون پیرا شه دیمِ سَر دَکِتِنه و وه ره پَرَسِش هاکاردِنه. اون مووقه وَره ره بَدیمه که یِتا از اون هفتا مُهرِ بِشکِسه و بِشنُسِمه یِتا از اون چهارتا زنده مخلوق یِتا صدائه هِمراه که رعدِ واری بییه بااوته: «بِرو!» مِن بَدیمه و هارِش، یِتا اِسبه اسب بییه. و اونی که اون اسبِ سَر سِوار بییه، یِتا تیرکمون داشته؛ یِتا تاج وه ره هِدانه و وه که پیروزیِ هِمراه بیرون بییَمو تا فتح هاکانه. و وَختی که وَره دِوّمین مُهرِ بِشکِسه، بِشنُسِمه که دِوّمین زنده مخلوق بااوته: «بِرو!» و یِتا دییه اسب بیرون بییَمو که تشِ واری سِرخ بییه، و اونی که اون اسبِ سَر سِوار بییه ره این اِجازه هِدا بَییه تا صِلح و سِلامتی ره زِمینِ جِم بَیره تا مَردِم هَمدییه ره بَکوشن و یِتا گَتِ شمشیر وه ره هِدا بَییه. وَختی که وَره سِوّمین مُهرِ بِشکِسه، بِشنُسِمه که سِوّمین زنده مخلوق بااوته: «بِرو!» و مِن بَدیمه و هارِش، یِتا سیوِ اَسب بییه و اونی که اون اسبِ سَر سِوار بییه شه دَسِ دِله یِتا ترازو داشته. و اون چهارتا زنده مخلوق میون، یه چی صِدائه واری بِشنُسِمه که گاته: «یِتا دَئیل گندِم، یه دینار و سه تا دَئیل جو یه دینار؛ و راغون و شِرابِ ضرر نَزِن!» وَختی که وره چهارمین مُهرِ بِشکِسه، چهارمین زنده مخلوقِ صدا ره بِشنُسِمه که بااوته: «بِرو!» و مِن بَدیمه و هارِش، یِتا رنگ و رو بوِرده اسب بییه و اون کسِ اسم که اسبِ سَر سِوار بییه، مَرگ بییه و مِرده هائه دِنیا وه دِمبال اییَمو. و وِشونِ اقتدار هِدا بَییه تا زمینِ یه چهارم شمشیر و قحطی و کُشندهِ مرض و زمینِ وحشیِ جانورونِ هِمراه بَکوشِن. وَختی که وَره پنجمین مهرِ بِشکِسه، مِن قِروونگاهِ بِن، اون آدِمائه جانِ بَدیمه که خِدائه کِلامِ خاطِری و اون شِهادتایی که هِدا بینه، بَکُشته بَییه بینه. وِشون بِلِندِ صِدائه هِمراه داد زونه و گاتِنه: «ای خِداوند که قادر و قدّوس و حَقّی، تا کی داوِری نَکاندی و اَمه خونِ تقاصِ زِمینِ مَردِمِ جِم نَیرِنی؟» و هر کِدوم از وِشونِ، اسبهِ قَوا هِدا بَییه و وِشونِ بااوته بَییه که اَت کم ویشتر آروم بَیرین تا وِشونِ هم خِدمتون و بِرارونِ تعداد که قرارِ وِشونِ واری بَکوشته بَووِن، کامل بَووه. و وَختی که وره شیشمین مُهرِ بِشکِسه، مِن بَدیمه و هارِش، یِتا گَتِ زلزله بییَمو و اِفتاب پِلاسِ واری سیو بَییه، و کاملِ ماه، خونِ رنگ بَییه. و آسِمونِ ستاره ها، بنه سَر جِر دَکِتِنه، یِتا اَنجیل دارِ واری که یِتا تِندِ وائه هِمراه تکون خارنه و وه کالِ میوه ها کَلِنِنه. و آسِمون، یِتا لول بَییه طومارِ واری غیب بَییه، هر کوه و جزیره ای ‌شه جائه جِم بَکِندی بَییه. بعد زِمینِ پادشاهون و گَتِ آدِمون، و فرموندارون و پولدارون و قِددارون، و هر نوکِر و هر آزادی، شه ره غارهائه دِله و کوه و کمرِ صخره‌هائه میون جا هِدانه. وِشون کوه ها و صخره‌ها ره گاتِنه: «اَمه سَر دَکِفین و اِما ره اون تخت‌نشینِ چِشِ جِم و اون وره غَضِبِ جِم جا هادین. چوون وِشونِ گَتِ روزِ غضب بَرِسیه و کیِ که بَتونه طاقت بیاره؟» بعد، چهارتا فرشته بَدیمه، زِمینِ چهارتا گوشه اِیست هاکارده بینه و زِمینِ چهارتا وائه دَمِ گِتِنه تا هیچ وایی زِمینِ سَر و دریائه سَر و هیچ دارِ سَر نَزِنه. بعد یِتا دییه فرشته‌ بَدیمه از اونجه که اِفتابِ در اِنه، آسِمونِ سَمت بالا بورده و زنده خِدائه مُهر، وه هِمراه دَییه. و بِلِندِ صِدائه هِمراه اون چهارتا فرشته ره که وِشونِ قِوَّت هِدا بییه تا زِمین و دریا ره صَدِمه بَزِنِنِ صدا هاکارد و بااوته: «تا اون مووقه که اِما شه خِدائه نوکرونِ پیشونیِ سَرِ مُهر نَزومی، زِمین یا دریا یا دارها ره صَدِمه نَزِنین.» و بِشنُسِمه که مُهر بَییه هائه تعداد صد و چهل و چهار هزار نَفِر تِمومِ بنی‌اِسرائیلِ قومِ طایفه هائه جِم بییه. یهودائه طایفهِ جِم دِوازَه هزار نَفِر مُهر بَینه، رِئوبینِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، جادِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، اَشیرِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، نَفتالیِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، مَنَسیِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، شَمعونِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، لاویِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، یساکارِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، زِبولونِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، یوسِف طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر، و بِنیامینِ طایفهِ جِم، دِوازَه هزار نَفِر مهر بَینه. بعد که بَدیمه و هارِش، یِتا گَتِ جَمیَّت که هیچ کَس نَتونِسه اونِ بِشماره، هر ملّت و هر طایفه و هر قوم و زِوونِ جِم همه اون تخت و وَرهِ روب رو اِیست هاکارده بینه. اسبه قَوا شه تَن و نَخلِ چله ها ره شه ‌دَس داشتِنه. وِشون بِلِندِ صِدائه هِمراه گاتِنه: «نِجات اَمه خِدائه شِنه، که تَختِ سَر نیشته؛ و وَرهِ شِنه.» و تِمومِ فرشته ها، تَختِ دورِ ور و پیرا و چهارتا زنده مخلوق دور اِیست هاکارده بینه؛ و وِشون شه دیمِ هِمراه بِنهِ سَر دَکِتِنه و خِدا ره پرسِش کاردِنه و گاتِنه: «آمین! حمد و ثناء و جِلال و حِکمَت و شکر و حِرمت و قِوَّت و قِدرَت اَمه خِدائه وِسه بوئه، تا اَبد و تا اَبد. آمین!» بعد یِتا از اون پیرا مِ ره صدا هاکاردو بااوته: «اینا که اسبه قَوا شه‌تَن دارنِنه کی هَسِنه و کِجه جِم بییَمونه؟» مِن وه ره جواب هِدامه: «اِی آقا، اینِ تِ دوندی» و وه مِ ره بااوته: «اینا همونایینه که اون گَتِ عِذابِ جِم بیرون بییَمونه و شه قواها ره وَرهِ خونِ دِله بَشُسِنه و اسبه هاکاردِنه. اینِ وِسه ئه که: «اینا خِدائه تَختِ پَلی دَرِنه و شو و روز وه مَعبِدِ دِله وه ره خِدمِت کاندِنه؛ و اون تخت‌نشین، شه حضورِ هِمراه وِشونِ سرپِناه دِنه. وِشون دییه وِشنا نَوونِنه، و دییه تِشنا نَوونِنه، و نا اِفتاب وِشونِ سَر تابِنه، و نا هیچ گرمایی که بَسوزونه. چوون اون وَره که تَختِ میونِ اِیست هاکارد، وِشونِ چَپون بونه، و وِشونِ، زندگیِ اوه چشمه‌هائه سَمت راهنِمایی کانده. و خِدا هر اَسری ره وِشونِ چِشائه جِم پاک کانده.» وَختی که وَره هَفتِمین مُهرِ بِشکِسه، حدودِ نیم‌ساعت آسمونِ دِله سکوت برقرار بَییه. و اون مووقه اون هفتا فرشته ره بَدیمه که خِدائه روب رو اِسِّنِنه، و وِشونِ هفتا شیپور هِدا بَییه. و یِتا دییه فرشته‌ بییَمو که یِتا طِلا بخورسوز شه هِمراه داشته، و قِروونگاهِ پِلی اِیست هاکارده. وه ره یَته خَله بُخور هِدا بَییه تا اونِ تِمومِ مِقدّسینِ دِعاهائه هِمراه قِروونگاهِ سَر که طِلائه جِم بییه، تَختِ پَلی پیشکَش هاکانه. بُخورِ دی، اون فِرشتهِ دسائه جِم مقدَّسینِ دِعاهائه هِمراه تا خِدائه حِضور بالا بورده. بعد فرشته بخورسوزِ بَییته و قِروونگاهِ تشِ جِم پِر هاکارده و زِمینِ سَر دِم بِدا. رعدِ صِدا و برقی که آسِمونِ دِله زوئه و زلزله بییَمو. هفتا فرشته که هفتا شیپورِ داشتِنه، حاضِر بَینه تا اونائه صدا ره دَربیارِن. اَوِّلین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده، و تگرگ و تشی که خونِ هِمراه قاطی بییه، که زِمینِ سَر بِبارِسه و یه سوّم زِمین بَسوته و یه سوّم دارها بَسوتِنه و تِمومِ سبزِ واش ها بَسوتِنه. دِوّمین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده، و یه چی یِتا گَتِ کوهِ واری که تش بَییته بییه، دریائه دِله دِم بِدا بَییه و دریائه یه سوّم خون بَییه. و دریائه جانورون جِم یه سوّم بَمِردِنه و کشتیهائه جِم یه سوّم نابود بَینه. سِوّمین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده، و یِتا گَتِ ستاره یِتا مشعلِ واری که دَره سوزِنه آسمونِ جِم یه سوّم از رودخانه‌ها و چشمه‌هائه اوهِ سَر دَکِته. اون ستارهِ اسم «اَفْسَنْتینِ»، و یه سوّم از اوه ها اَفْسَنْتینِ هِمراه تَل بَینه. و یَته خَله مَردِم اون اوه هائه هِمراه که تَل بَییه بینه، بَمِردِنه. چهارمین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده، و اِفتابِ یه سوّم، و ماهِ یه سوّم و ستاره هائه یه سوّم ضربه بَخُردِنه، جوری که یه سوّم از اونائه نور تاریک بَییه. و روزِ یه سوّم بی نور بَمونِسه و شوِ یه سوّم هم همین طی. بعد بَدیمه و هارِش یِتا عقاب آسمونِ دِله هَمون طی که دَییه پرواز کارده بِلِندِ صِدائه هِمراه شونگ کَشیه: «وای، وای، وای زِمینِ مَردِمِ سَر، چوون که هیچی نَموندِسه اون سه تا فِرشتهِ شِیپورهائه صِدا دَر بِیّه.» پنجمین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده، و مِن یِتا ستاره بَدیمه که آسمونِ جِم زِمینِ سَر دَکِته. و هاویهِ چاه کلیت که ته نِدارنه وه ره هِدا بَییه. اون فرشته هاویهِ چاهِ واز هاکارده، اون چاهِ جِم یه چی، یِتا گَتِ کورهِ دیِ واری‌ بِلِند بَییه و اِفتاب و هوا اون چاهِ دیِ جِم تاریک بَینه. بعد دیِ میون، مَلِخ ها زِمینِ سَر بییَمونه و اونا ره یِتا قِدرت، زِمینِ عقرِبهائه قِدرتِ واری هِدا بَییه، و اونا ره بااوته بَییه که نا زِمینِ واش ها ره و نا هیچ سبزِ گیاه یا داری ره صدمه نَزِنِن، بلکه فِقَط مَردِمی ره صدمه بَزِنِن که خِدائه مُهرِ شه پیشونیِ سَر ندارنِنه. و اونا ره اِجازه هِدا بَییه که اون مَردِمِ پَنج ماه عِذاب هادِن، بدون این که هیچکسِ بَکوشِن. و وِشونِ عِذاب عقربِ عِذابِ واری بییه، اون مووقه که یه نَفِرِ نیش زَنده. اون روزائه دِله مَردِم مَرگِ دِمبال گِردِنِنه، ولی اونِ پی دا نَکاندِنه؛ مَرگِ آرزو ره دارنِنه، ولی مَرگ وِشونِ جِم فِرار کانده. و اون مَلِخا اَسبایی وارینه که جنگِ وِسه آماده بینه. وِشونِ کَلّهِ سَر یه چی دَییه که طِلا تاجِ واری بییه و اونائه قیافه، آدِمِ واری بییه. اونائه سَرِ می، زَن هائه میِ واری بییه و وِشونِ دَندون ها، شیرائه دَندونِ واری بییه. یِتا آهنی سینه پوش، شه سینه هائه سَر داشتِنه، و وِشونِ بال هائه صدا، اَرابه‌ها و یَته خَله اسب هائه صِدائه واری بییه که جَنگ وسه شینه. اونائه دِم و نیش، عقرِبِ دِم و نیشِ واری بییه، و شه دِمِ دِله این قِدرتِ داشتِنه که مَردِمِ پَنج ماه عِذاب هادِن. هاویهِ چاهِ فرشته، وِشونِ پادشاهِ، که عبرانیونِ زِوونِ دِله وه اسم «اَبَدونِ»، و یونانی زِوونِ دِله «آپولیونِ». یعنی نابود کننده. اَوِّلین ’وای‘ سَر بَییه؛ هارِش دِتا دییه ’وای‘ هَمتی وِنه بِیِّه. بعد شیشمین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده، و مِن یِتا صِدا طِلا قِروونگاهِ چهارشاخِ جِم که خِدائه حِضور دَره، بِشنُسِمه؛ که شیشمین فرشته که شیپور داشته ره بااوته: «اون چهارتا فرشته که فُراتِ گَتِ رودخانه پَلی اسیرِنه ره، آزاد هاکان.» پَس اون چهارتا فرشته که اون ساعت و اون روز و اون ماه و اون سالِ وِسه آماده بَییه بینه، آزاد بَینه تا یه سوّمِ آدِمونِ بَکوشِن. سِواره نظامِ تعداد دویست میلیون نَفِر بییه؛ که وِشونِ تعدادِ بِشنُسِمه. اسب ها و وه سوارونِ شه رؤیائه دِله این طی بَدیمه: اونائه زره هائه رنگ، تَشِ سِرخی و آبیِ کبودی و گوگردِ زردی ره داشته. اسبائه کلّه، شیرِ کلّهِ واری بییه و اونائه دِهونِ جِم تَش و دی و گوگرد بیرون زوئه. این سه تا بِلائه هِمراه، تَش و دی و گوگرد که اونائه دِهونِ جِم بیرون زوئه، یه سوّمِ آدِمون بَکوشته بَینه. چوون اسبائه قِد وِشونِ دِهون و دِمِ دِله دَییه. چوون وِشونِ دِم ها مَرِ واریِ که کلّه دارنه و اونائه هِمراه صَدِمه زَندِنه. بَقیه آدِمون، که این سه تا بِلائه جِم بَکوشته نَینه، نا شه دَسِ کارائه جِم تووبه هاکاردِنه و نا دِوهائه پَرَسِش هاکاردِنِ جِم و نا طِلایی و نِقره ای و برنجی و سنگی و چویی بِت هائه پَرَسِش هاکاردِنِ جِم که نا، توندِنه بَوینِن و نا، اِشنُنِنه و نا، راه شونِنه. وِشون شه آدِمکُشی ها و جادوگری ها و بی‌عفتی ها و دِزی هائه جِم هم تووبه نَکاردِنه. بعد بَدیمه یِتا دییه قِددارِ فرشته آسمونِ جِم جِر اییَمو. اون فرشته یِتا اَبرِ دِله دَپیته بییه و یِتا رنگین‌کمون وه سرِ وَر و وه قیافه اِفتابِ واری بییه و وه لینگا، سِتون هائه تشِ واری بییه. یِتا کِچیک طومارِ واز هاکارده، شه دَسِ دِله داشته. اون فرشته شه راسِ لینگِ دریائه دِله و شه چپِ لینگِ خشکیِ سَر بییِشته. و یِتا گَتِ دادِ هِمراه، شیرِ واری نعره بَکِشیه و هَمون طی که نعره کَشیه اون هفتا رعدِ صدا دربییَمونه و گَب بَزونه. و وَختی که اون هفتا رعد گَب بَزونه، خواسِمه بَنویسِم؛ ولی یِتا صدا آسمونِ جِم بِشنُسِمه که بااوته: «اونچی که اون هفتا رعد بااوتِنه ره مهر و موم هاکان و نَنویس.» بعد اون فرشته که بَدی بیمه دریا و خشکیِ سَر اِیست هاکارده بییه، شه راسِ دَسِ آسمونِ سَمت بِلِند هاکارده و وه ره که تا اَبد و تا اَبد زنده ئه و آسِمون و هر اون چی که وه دِله دَره و زِمین و هر اون چی که وه دِله دَره و دریا و هر‌ اون چی که وه دِله دَره ره خَلق هاکارده و قَسِم بَخُرده که: «دییه ویشتَر از این عَقِب نَکِفنه. بلکه اون روزائه دِله که هَفتِمین فرشته شه شیپورِ صِدا ره بیرون بیاره، خِدائه راز کاملاً اِنجام بونه، هَمون طی که شه خادِمون، یعنی پِیغَمبِرونِ اِعلام هاکارده.» بعد اون صدا که آسمونِ جِم بِشنُسه بیمه اَت کَش دییه مِ هِمراه گَب بَزو بااوته: «بور و اون واز بَییه طومارِ که اون فرشتهِ دَسِ دِله که دریا و خشکیِ سَر اِیست هاکارده ره بَیر.» پَس مِن اون فِرشتهِ سَمت بوردِمه و وه ره بااوتِمه که اون کِچیکِ طومارِ مِ ره هاده. فرشته مِ ره بااوته: «اینِ بَیر و بَخُر! تِ دِله ره تَل کانده، ولی تِ دِهونِ دِله عسلِ واری شیرین بونه.» پَس اون کِچیکِ طومارِ فرشته دَسِ جِم بَییتِمه و بَخُردِمه. مِ دِهونِ دِله عسلِ واری شیرین بییه، ولی هَمتی که بَخوردِمه مِ اِشکمِ دِله تَل بَییه. مِ ره بااوتِنه: «تِ وِنه اَت کَش دییه یَته خَله قوم ها و یَته خَله ملّتها و یَته خَله زِوون ها و یَته خَله پادشاهونِ خَوِری نبِوّت هاکانی.» بعد یِتا دِرازِ لوله که اَندازه گیریِ چوِ واری بییه، مِ ره هِدانه و بااوتِنه: «پِرِس و خِدائه معبِد و قِروونگاه ره اِندازه بَزِن و اونایی که اونجه پَرَسِش کاندِنه ره بِشمار، ولی مَعبِدِ حیاطِ که بیرون دَره ره کار نِدار و اونِ اِندازه نَزِن، چوون اونِ مِلّت ها ره بِسپارِسه بَییه، و وِشون، مِقدَّسِ شَهرِ چهل و دِ ماه لینگِ لو گِرنِنه. و مِن شه دِتا شاهدِ اِقتدار دِمبه که پلاس دَپوشِن و هزار و دویست و شصت روز نَبِوّت هاکانِن.» وِشون، هَمون دِتا زیتونِ دار و هَمون دِتا لَمپا پایه نه که زمینِ خداوندِ حِضور، اِیست کاندِنه. اگه کِسی بِخوائه وِشونِ صَدِمه بَزِنه، وِشونِ دِهونِ جِم تَش بیرون اِنه و وِشونِ دِشمِنونِ سوزِندِنه و کِلین کانده. پَس اَگه یه نَفِر بِخوائه وِشونِ صَدِمه بَزِنه، وِنه این طی بَکوشته بَووه. وِشون این قِدرَتِ دارنِنه که آسمونِ دَوِندِن تا اون روزائه دِله که نبِوّت کاندِنه، وارش نَواره و قِوَّت دارنِنه که اوه ها ره خونِ واری هاکانِن و هر چَن کَش که بَخوان هر جور بِلا ره زِمینِ سَر بیارِن. وَختی که وِشون شه شِهادتِ تِموم هاکاردِنه، اون وحشی جانور که هاویهِ چاهِ جِم بیرون اِنه، وِشونِ هِمراه جَنگ کانده و وِشونِ سَر حَریف بونه و وِشونِ کُشِنه. و وِشونِ جِنازه ها ره اون گَتِ شَهرِ جادّهِ دِله که ‌کنایهِ وار سُدوم و مصرِ گانِنه، زِمینِ سَر موندِنه؛ اونجه که وِشونِ خِداوند مصلوب بَییه. سه روز و نصفِ اِندا، بَعضی آدِمون هر قوم و هر طایفه و هر زِوون و هر ملّتِ جِم وِشونِ جِنازه هائه هارشیِنِ وِسه شونِنه و نییِلنِنه وِشونِ دَفن هاکانِن. اونایی که زِمینِ سَر دَرِنه وِشونِ بَمِردِنِ وِسه ذوق کاندِنه و جشن گِرنِنه و هَمدییه ره هَدیه ها دِنِنه‌؛ چوون اون دِتا پِیغَمبِر، اونایی که زِمینِ سَر دَینه ره عِذاب هِدا بینه. ولی سه روز و نصف که بُگذِشته، زندگیِ نَفَس خِدائه طَرِفِ جِم اون دِتا پِیغَمبِرِ دِله بورده و وِشون، لینگِ سَر اِیست هاکاردِنه و کِسایی که دَییه اِشانه ره گَتِ تَرس بَییته. بعد یِتا بِلِندِ صِدا آسِمونِ جِم بِشنُسِنه که وِشونِ بااوته: «اینجه بالا بِئین!» و وِشون یِتا اَبرِ دِله آسمونِ سمت بالا بوردِنه و وِشونِ دِشمنون، دَییه وِشونِ اِشانه. و هَمون ساعت، یِتا گَتِ زلزله‌ بییَمو و شَهرِ یه دهم له بورده و هَفت هزار نَفِر اون زلزلهِ دِله بَکوشته بَینه و اونایی که زنده بَمونِسنه خَله بَتِرسینه و آسمونِ خِدا ره جِلال هِدانه. دِوّمین ’وای‘ سَر بَییه. هارِش، سِوّمین ’وای‘ خَله زود وِنه بَرِسه. بعد هَفتِمین فرشته شه شیپورِ دِله فوت هاکارده؛ و بِلندِ صِداهایی آسمونِ دِله دَپیته که گاتِنه: «دِنیائه پادشاهی، اَمه خِداوند و وه مَسیحِ شِنه. و وه تا اَبد و تا اَبد سلطِنت کانده.» و اون بیست و چهار تا پیر که خِداوندِ حِضور، شه تختائه سَر نیشته بینه، شه دیمِ سَر دَکِتِنه و خِدا ره پَرَسِش هاکاردِنه و بااوتِنه: «اِی خِداوندْ خِدائه قادر مطلق تِ ره شِکر کامبی، ای تِ که دَری و دَئی. چوون که تِ شه گَتِ قِدرَتِ شه ‌دَس بَییتی و سلطنت هاکاردِنِ شِروع هاکاردی. و مِلّت ها عصِبانی بَینه، ولی تِ غَضِب بَرِسیه، مِرده هائه داوِریِ روز بَرِسیه، و اون مووقه بَرِسیه که تِ خادِمون، پیغمبِرون، مقدّسین و اونایی که تِ اسمِ حِرمتِ دارنِنه، از گَت تا کِچیک، پاداش دِنی و نابود کاندی اونایی که زِمینِ نابود هاکارِدنه.» بعد خِدائه معبد آسمونِ دِله واز بَییه؛ و خِدائه عَهدِ صَندِق وه مَعبِدِ دِله دیار بَییه؛ و یهویی آسِمونِ برق و رَعد و گَتِ صِدا و زلزله و تِندِ تَگِرگ بییه که اییَمو. یِتا گَتِ نشونه آسمونِ دِله دیار بَییه: یِتا زِنا که اِفتاب شه‌ تَن داشته و ماه وه لینگِ بِن و یِتا تاج که دِوازده تا ستاره داشته وه سَر دَییه. اون زِنا حامله بییه و بِزائِنِ درد و بِزائِنِ عِذابِ جِم شیون کارده. بعد یِتا دییه نشونه آسمونِ دِله ظاهر بَییه: هارِش یِتا گَتِ سِرخِ اژدِها که هَفتا کلّه و دَه تا شاخ داشته، و وه کلّه هائه سَر هفتا تاج دَییه. شه دِم هِمراه آسِمونِ ستاره هائه یه سِوّمِ جَمع هاکارده و زِمینِ سَر دَشِندیه. اژدها اون زِنائه روب رو که دییه خواسه بِزائه، اِیست هاکارده، تا همین که وه وچه دِنیا بییَمو، اونِ بِبَلعه. اون زِنا یِتا ریکا ‌بِزا، یِتا ریکا که قرارِ آهنیِ عصائه هِمراه تِمومِ ملّت ها سَر حِکومت هاکانه. ولی وه وَچه، خِدا و و وه تَختِ سَمت بَییته بَییه. و اون زِنا صَحرائه سَمت بورده، اون جایی که خِدا وه وِسه فِراهم هاکارده بییه، دَر بورده تا اونجه هزار و دویست و شصت روز وه ره دارِن. و آسمونِ دِله یِتا جَنگ بَییه. میکائیل و وه فرشته ها اژدهائه هِمراه جَنگ هاکاردِنه. اژدها و وه فرشته ها وِشونِ روب رو جنگِ وِسه اِیست هاکاردِنه، ولی اژدها شکست بَخُرده و دییه آسمونِ دِله جایی وِشونِ وِسه دَنی بییه. و گَتِ اژدها جِر دِم هِدا بَییه، یعنی اون قدیمی مَر که اِبلیس یا شیطان بااوته بونه که تِمومِ دِنیا ره گُمراه کانده. وه زِمین سَر دِم هِدا بَییه و وه فرشته ها هم وه هِمراه جِر دِم هِدا بَینه. بعد یِتا بِلِندِ صِدا آسمونِ دِله بِشنُسِمه که گاته: «اِسا اَمه خِدائه نِجات و قِوَّت و پادشاهی، و وه مَسیحِ اِقتدار بییَمو. چوون اونی که اَمه بِرارونِ تِهمت زوئه که شو و روز اَمه خِدائه حِضور وِشونِ تِهمت زَنده، جِر دِم هِدا بَییه. و وِشون، وَرهِ خونِ هِمراه و شه شِهادتِ کِلامِ هِمراه وه سَر حریف بَینه. چوون که وِشون شه جانِ دوس نِداشتِنه، حَتّی تا مَرگِ مووقه. پَس اِی آسمونون و ای کِسایی که آسمونونِ دِله دَرِنی، خِشالی هاکانین! ولی وای به حالِ شِما، ای زِمین، و اِی دریا، چوون که اِبلیس بَدجور غیظِ هِمراه شِمه سَر جِر بَییَمو، چوون دونده وَخت کَمِ.» و وَختی اژدها بَدیئه که زِمینِ سَر دِم هِدا بَییه، اون زِنائه دِمبال بورده که یِتا ریکا بِزائه بییه. ولی اون گَتِ عقابِ دِتا بال، اون زِنا ره هِدا بَییه تا اون جایی که صَحرائه دِله وه وِسه فراهم بَییه بییه پرواز هاکانه و اونجه، مَرِ جِم دور بَمونه، زِمونی و زِمونهایی و نصفِ ‌زِمونی وه ره دارِن. اون مَر یِتا اوه، رودخانهِ اوهِ واری شه دِهونِ جِم بیرون هاکارده که اون زِنائه دِمبال بوره تا سیل وه ره شه هِمراه بَوِره. ولی زِمین اون زِنائه کُمِک بییَمو و شه دِهونِ واز هاکارده و سیلیِ که اژدها شه دِهونِ جِم بیرون هاکارده بییه ره بِبَلعیه. بعد اژدها زِنائه سَر غیظ هاکارده و بورده تا وه بَقیه نَسلِ هِمراه جَنگ هاکانه؛ یعنی اونایی هِمراه که خِدائه اَحکامِ جِم اِطاعت کاندِنه و عیسیِ شِهادتِ قایم چَسبِنِنه. و اژدها دریائه پَلی منتظر بَمونِسه. بعد بَدیمه یِتا وحشیِ جانور دریائه جِم بیرون اِنه. ده تا شاخ و هفتا کلّه داشته، ده تا تاج وه شاخهائه سَر دَییه؛ و وه هر کلّهِ سَر یِتا کفرآمیزِ اسم بَنوِشته بَییه بییه. اون وحشی جانور که مِن بَدیمه پلِنگِ واری بییه، و اَشِ لیگا و شیرِ دِهونِ داشته. و اژدها شه قِدرَت و شه تَخت و یِتا گَتِ اِقتدارِ وحشی جانورِ هِدا. یِتا از اون وحشی جانورِ کلّه ها اِنگاری یِتا کُشنده زَخم بَییته بییه، ولی اون کُشنده زخم خوار بَییه بییه و تِمومِ زِمین بِهت هاکاردِنه و اون وحشی جانورِ جِم پیروی هاکاردِنه. مَردِم اژدها ره پِرسش کاردِنه، چوون شه اقتدارِ اون وحشی جانورِ هِدا بییه. و اون وحشی جانورم پرسِش کاردِنه و گاتِنه: «کیِ که بَتونه اون وحشی جانورِ واری بوئه؟ کیِ که بَتونه وه هِمراه جَنگ هاکانه؟» یِتا دِهون اون وحشی جانورِ هِدا بَییه تا غرور و کفرِ هِمراه گَب بَزِنه، و وه ره اِجازه هِدا بَییه تا چهل و دِ ماه شه اقتدارِ به‌کار بَیره. وه شه دِهونِ واز هاکارده تا خِدا ره کفر باره، کفر بااوتِن وه اسم و اونجه که موندِنه، یعنی اونایی که آسِمون دِله دَرِنه. و این هم وه ره اِجازه هِدا بَییه که مقدّسینِ هِمراه جَنگ هاکانه و اونائه سَر پیروز بَووه؛ و وه ره اقتدار هِدا بَییه تا هر طایفه، مردِم، زِوون و قوم سَر حاکم بوئه. و تِمومِ اونایی که زِمینِ سَر دَرِنه و اون وحشی جانورِ پَرَسِش کاندِنه - یعنی هر کس که وه اسم، وَرهِ حیاتِ دفتر دِله بَنوشته نَییه، هَمون وَره که قبل از این که دِنیا خَلق بَووه، قِروونی بَییه بییه. اون که گوش دارنه بِشنُئه: اگه قِرار بوئه یه نَفِر اسیر بَووه، اسیریِ وِسه شونه. اگه قِرار بوئه یه نَفِر شَمشیرِ هِمراه بَکوشته بَووه وِنه شَمشیرِ هِمراه بَکوشته بَووه و این مِقدّسینِ پایداری و وِشونِ ایمونِ خوانه. بعد یِتا دییه وحشی جانور بَدیمه که زِمینِ جِم بیرون اِنه. دِتا شاخ وَرهِ واری داشته و اژدهائه واری گَب زوئه. وه، اَوِّلین وحشی جانورِ تِمومِ اِقتدارِ وه عَوِض به کار گِته و زِمین و اونایی که زِمینِ سَر دَرِنه ره مجبور کارده که اَوِّلین وحشی جانورِ که وه کُشنده زخم خوار بَییه ره پَرَسِش هاکانِن. دِوّمین وحشی جانور گَتِ نشونه ها و معجزات نِمایِش بییِشته، جوری که حَتَّی مَردِمِ چِشِ جلو، آسِمونِ جِم، تش، زِمینِ سَر بیارده. و اون نشونه ها و معجزاتِ خاطِری که اِجازه داشته اون اَوِّلین وحشی جانورِ عَوِض به کار بَیره، اونایی که زِمینِ سَر دَینه ره گول بَزو و وِشونِ بااوته یِتا مجسمه اون وحشی جانورِ جِم بَسازِن که شَمشیرِ هِمراه زَخمی بَییه، ولی با این وجود زنده بَمونِسه. و وه ره اِجازه هِدا بَییه تا اون وحشی جانورِ مجسمهِ ره نَفَس هاده تا اون وَحشی جانورِ مجسمه بَتونه حَتّی گَب بَزِنه و باعث بَووه اونایی که وحشی جانورِ مجسمه ره پَرَسِش نکاردنه، بَکوشته بَووِن. این طی، تِمومِ آدِمونِ از گَت تا کِچیک، پولدار و فقیر، و نوکِر و آزادِ مجبور کارده تا شه راسِ دَس یا شه پیشونیِ سَر علامِت بییلِن. تا هیچ کس نَتونه بَخرینه یا بَروشه، به جز اونی که اون علامت، یعنی اون وحشی جانورِ اسم، یا وه اسمِ شماره ره داره. این حِکمَت خوانه. هر کی فَهم دارنه، بییِل تا اون وحشی جانورِ شِماره ره حِساب هاکانه، چوون که اون شماره انسانِ شماره هسه. و وه شماره شیشصد و شصت و شیش هَسه. بعد بَدیمه و هارِش، اون وَره صَهیونِ کوهِ سَر اِیست هاکارده بییه، و وه هِمراه صد و چهل و چهار هزار نَفِر دَینه که شه پیشونی سَر وه اسم و وه پیرِ اسمِ بَنوِشته داشتِنه. و مِن آسِمونِ جِم یِتا صِدا بِشنُسِمه، یَته خَله اوهِ صِدائه واری و رَعدِ واری بِلِند بییه. اون صِدا که بِشنُسِمه چنگنوازونِ صِدائه واری بییه، اون مووقه که چَنگ زَندِنه. وِشون اون تَختِ روب رو و اون چهارتا زنده مَخلوق و اون پیرائه روب رو یِتا جدیدِ سرود بَخوندِسِنه. هیچ کس نَتونِسه اون سرودِ یاد بَیره، به جز اون صد و چهل و چهار هزار نَفِر که زِمینِ مَردِمِ میون اَت کَش دییه بَخری بَییه بینه. وِشون هَمون کِسایینه که شه ره زَن هائه هِمراه نَجس نَکاردِنه، چوون این مَردا اَذِبِنه. وِشون هَمون کِسایینه که وَره هر کِجه بوره وه دِمبال شونِنه. وِشون آدِمونِ میونِ جِم اَت کَش دییه بَخری بَینه تا خِدا و وَرهِ نوبِر بوئِن. وِشونِ دِهونِ دِله هیچ دِراغی پی دا نَییه. چوون وِشون بی عِیبِنه. بعد یِتا دییه فرشته‌ بَدیمه که آسمونِ میون پرواز کارده و اَبدی اِنجیلِ شه هِمراه داشته تا اونِ اونایی که زِمینِ دِله دَرِنه، و هر ملّت و طایفه و زِوون و قومِ اِعلام هاکانه. و وه یِتا بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «خِدائه جِم بَتِرسین و وه ره جِلال هادین، چوون که وه داوِریِ ساعت بَرِسیه. وه ره پرسِش هاکانین. وه که آسِمون و زِمین و دریا و چشمه‌هائه اوه ره خَلق هاکارده.» و یِتا دییه فرشته یعنی دوِّمین فرشته وه دِمبال سَر بییَمو و بااوته: «له بورده! اون گَتِ بابِل له بورده! اونی که شه زِناکاریِ شِرابِ جِم تِمومِ ملّت ها ره هِدا.» بعد یِتا دییه فرشته یعنی سِوّمین فرشته اون دِتائه دِمبال سَر بییَمو و یِتا بِلِندِ صِدائه هِمراه بااوته: «اگه کِسی اون وحشی جانور و وه مجسمه ره پَرَسِش هاکانه و شه پیشونی سَر یا شه دَسِ سَر وه علامِتِ قبول هاکانه، وه هم خِدائه غَضِبِ شِرابِ جِم خوارنه اون شرابی که پِر‌ملات و خالصِ، خِدائه غَضِبِ پیالهِ دِله دَشِندی بَییه. وه، مِقَدَّسِ فرشته هائه جلو و وَرهِ جلو، تش و گوگِردِ هِمراه عِذاب کَشِنه. و وِشونِ عِذابِ دی تا اَبد و تا اَبد بالا شونه. و اونایی که اون وحشی جانور و وه مجسمه ره پَرَسِش کاندِنه و هر کس که وه اسمِ علامِتِ قبول کانده، نا روزِ دِله آسایش دارنه و نا شوِ دِله.» این مِقَدّسینِ پایداری ره خوانه، وِشون که خِدائه اَحکام و مَسیحِ ایمونِ دارنِنه. و آسِمون جِم یِتا صدا بِشنُسِمه که گاته، «اینِ بَنویس: خِشا به حال اونایی که بعد از این خِداوندِ دِله مییِرنِنه.» و خِدائه روح گانه: «راس راسی خِشا به حالِ وِشون که شه زحمتائه آسایشِ گِرنِنه، چوون وِشونِ اعمال، وِشونِ دِمبال سَر اِنه!» بعد بَدیمه و هارِش، یِتا اسبه اَبر، و اون اَبرِ سَر یه نَفِر نیشته بییه که انسانِ ریکا ره موندِسه و یِتا طِلا تاج شه کلّهِ سَر داشته و یِتا تیزِ داسِ شه دَسِ دِله. و یِتا دییه فرشته‌ مَعبِدِ جِم بیرون بییَمو و بِلِندِ صِدائه هِمراه اونی که اَبرِ سَر نیشته بییه ره بااوته: «شه داسِ بَیر و درو هاکان، چوون که دروِ مووقه بَرِسیه و زِمینِ محصول حِسابی بَرِسیه.» پَس اونی که اَبرِ سَر نیشته بییه شه داسِ زِمینِ سَر چَرخ هِدا و زِمین دِرو بَییه. بعد یِتا دییه فرشته‌ مَعبِدِ جِم که آسمونِ دِله بییه، بیرون بییَمو و وه هم یِتا تیزِ داس شه دَس داشته. بعد یِتا دییه فرشته که تشِ اِقتدارِ داشته‌ قِروونگاهِ جِم بیرون بییَمو و بِلِندِ صِدائه هِمراه اونیِ که تیزِ داس داشته ره بااوته: «شه تیزِ داسِ بَیر و اَنگورِ خوشه ها ره زمینِ رَزِ جِم دَچین، چوون زِمینِ انگورها بَرِسیه.» پَس اون فرشته شه داسِ زِمینِ سَر چرخ هِدا و زِمینِ انگورها ره جمع ‌هاکارده و شرابِ گَتِ حوضِ دِله که خِدائه غَضِب بییه، دَشِندیه. و انگورها شرابِ حوضِ دِله که شَهرِ بیرون بییه، لگِدمال بَییه و اون حوض جِم خون سرازیر بَییه و خون تا اَسب هائه اَفسارِ قد بالا بییَمو، و وه دِرازا سیصد کیلومتر بییه. اون مووقه یِتا دییه گَتِ نِشونه و عجیب، آسمونِ دِله بَدیمه: هفتا فرشته که هَفتا بِلا وِشونِ هِمراه بییه، وِشون آخِرین بِلاها هَسِنه- چوون وِشونِ هِمراه خِدائه غَضِب تِموم بَییه. و یه چی بَدیمه که شیشه ای دریا ره موندِسه که تَشِ هِمراه قاطی بَییه بییه، و اونا ره هم بَدیمه که شیشه ای دریائه پَلی اِیست هاکارده بینه و اون وحشی جانور و وه مجسمه و وه اسمِ شمارهِ سَر پیروز بَییه بینه. و خِدائه سازهائه چَنگ وِشونِ دَسِ دِله دَییه. و وِشون خِدائه خادِم، موسیِ سرود و وَرهِ سرودِ خوندِسِنه و گاتِنه: «تِ کارا گَت و عجیبِ، ای خداوند خِدائه قادرِ مطلق. تِ راه ها چَنده عدل و حقِّ، ای مِلّت هائه پادشاه. ای خِداوند،کیِ که تِ جِم نَتِرسه و تِ اسمِ، جِلال نَده؟ چوون فِقَط تِ قدّوسی. تِمومِ مِلّت ها اِنِنه و تِ ره پرسِش کاندِنه چوون که تِ عادلانه کارا دیار بَییه.» اَی بَدیمه که شِهادتِ خیمهِ مِقدّسِ جا، آسمونِ دِله واز بَییه. و هَفتا فرشته که هفتا بِلا ره داشتِنه اونِ مِقدَّسِ جائه جِم بیرون بییَمونه. و وِشون یِتا لِواس کَتونِ پارچهِ جِم که پاک بییه و سوسو زوئه دَپوشی بینه و یِتا شال که طِلائه جِم بییه شه سینهِ دور داشتِنه. یِتا از اون چهارتا زنده مخلوق، اون هفتا فرشته ره هَفتا طِلا پیاله که خِدائه غَضِبِ جِم پِر بییه، هِدا، خِدایی که تا اَبد و تا اَبد زنده ئه. و اون مِقدَّسِ جا، خِدائه جِلال و قِوَّتِ هِمراه دیِ جِم پِر بَییه و تا اون مووقه که اون هَفتا فِرشتهِ هَفتا بِلا تِموم نَییه، هیچکس نَتونِسه اون مِقدَّسِ جائه دِله بوره. بعد مَعبِدِ جِم یِتا بِلِندِ صِدا بِشنُسِمه که اون هفتا فرشته ره گاته: «بورین و خِدائه غضبِ هفتا پیاله ره زِمینِ سَر دَشِنین.» پَس اَوِّلین فرشته بورده و شه پیاله ره زِمینِ سَر دَشِندیه، و زخمایی که بَدنِما و دَردِ هِمراه بییه، اون مَردِمِ سَر ظاهر بَییه که اون وحشی جانورِ عِلامِتِ داشتِنه و وه مجسمه ره پَرِسش کاردِنه. دوّمین فرشته شه پیاله ره دریائه دِله دَشِندیه، و دریا بَمِرده آدِمِ خونِ واری بَییه، و هر چی که دریائه دِله جان داشته بَمِرده. سِوّمین فرشته شه پیاله ره رودخانه‌ها و چشمه‌هائه اوهِ دِله دَشِندیه، اونا خون بَینه. و بِشنُسِمه اون فرشته که اوه هائه اختیار وه ره هِدا بَییه بییه، بااوته: «اِی قدّوس، تِ عادلی، تِ که دَری و دَئی چوون که این مجازات ها ره تِ بیاردی؛ چوون که وِشون مِقدّسین و پِیغَمبِرونِ خونِ دَشِندینه، و تِ وِشونِ، خون هِدایی تا بَنوشِن این اون چیِ که وِشونِ حَقِّ!» و بِشنُسِمه قِروونگاه گانه: «اَره، ای خِداوندْ خِدائه قادرِ مطلق، تِ داوِری ها، حَقّ و عدلِ.» چهارمین فرشته شه پیاله ره اِفتابِ سَر دَشِندیه، و اِفتابِ اِجازه هِدا بَییه تا مَردِمِ تَشِ هِمراه بَسوزونه. و مَردِم گرمائه حرارتِ جِم بَسوتِنه و خِدائه اسم، که این بِلاهائه قِدرَتِ دارنه ره لعنت هاکاردِنه، وِشون تووبه نَکاردِنه و وه ره جِلال نِدانه. پنجمین فرشته شه پیاله ره اون وحشیِ جانورِ تَختِ سَر دَشِندیه و وه پادشاهیِ مملکتِ ظِلِماد بَییته. آدِمون اَنده که دَرد داشتنه، شه زِوونِ گاز گِتِنه. و شه دردها و زخم هائه خاطِری، آسمونِ خِدا ره لعنِت کاردِنه، وِشون شه کارائه جِم تووبه نَکاردِنه. شیشمین فرشته شه پیاله ره اون گَتِ رودخانه، فراتِ سَر دَشِندیه و وه اوه خِشک بَییته تا راهِ اون پادشاهون وِسه که مشرقِ جِم اِنِنه آماده هاکانه. بعد بَدیمه اژدهائه دِهونِ جِم و اون وحشی جانورِ دِهونِ جِم و دِراغی پِیغَمبِرِ دِهونِ جِم سه تا پلیدِ روح که وَکِ واری بینه بیرون بییَمونه. چوون اینا دیوهائه اِرواحِنه که نشونه و معجزات یارنِنه و تِمومِ دِنیائه پادشاهونِ پَلی شونِنه تا وِشونِ، خِدائه قادرِ مطلقِ گَتِ روزِ دِله جنگِ وِسه جَمع هاکانِن. «هارِش، مِن دِزِ واری اِمبه! خِشا به حالِ اونی که بیدار بَمونه و لِواسِ دَپوشیه بوئه، نَکِنه لِخت و پتی راه دَکِفه و همه وه رِسوایی ره بَوینِن.» و اون سه تا پلیدِ روح، زِمینِ پادشاهونِ یِتا جا جَمع هاکاردِنه که عبرانیونِ زِوون اونِ «حارمَگِدّون» گانِنه. هَفتِمین فرشته شه پیاله ره هِوائه دِله دَپاشیه و یِتا بِلِندِ صِدا اون تخت و مَعبِدِ جِم بییَمو که: «تِموم بَییه!» آسِمونِ برق و رَد بِلِند بَییه، و یِتا گَتِ زلزله‌ اِتّفاق دَکِته، اون طی گَتِ زلزله که وه واری از اون مووقه که آدِم زِمینِ دِله دَییه، تا اَلان اِتّفاق نَکِته بییه. گَتِ شَهر سه تا تیکه بَییه و ملّتهائه شهرا له بوردِنه. و خِدا اون گَتِ بابِلِ شه‌یاد بیارده و یِتا شرابِ پیاله، که شه غَضِبِ تَشِ جِم پِر بییه، وه ره هِدا بَخُره. جزیره‌ ها دَر بوردِنه و دییه هیچ کوهی دَنی بییه. و گَتِ تَگِرگِ که هر کِدوم، دورِ بَرِ پنجاه کیلو وزن داشته؛ آسِمونِ جِم آدِمونِ سَر بِوارِسه، آدِمون، خِدا ره تگرگِ بِلائه خاطِری لعنت هاکاردِنه، چوون این بِلا خَله سَخت بییه. بعد یِتا از اون هفتا فرشته که هفتا پیاله داشتِنه جلو بییَمو و مِ ره بااوته: «بِرو تا اون گَتِ فاحشهِ داوری که خَله اوه هائه سَر نیشته ره تِ ره سِراغ هادِم. وه که زِمینِ پادشاهون وه هِمراه زِنا هاکاردِنه و اونایی که زِمینِ سَر دَرِنه وه زِناکاریِ شِرابِ جِم مَست بَینه.» اون فرشته خِدائه روحِ دِله مِ ره صحرا بَوِرده. اونجه یِتا زِنا ره بَدیمه که یِتا سِرخِ وحشی جانورِ سَر سِوار بییه، اون جانورِ تَن، کفرآمیزِ اِسم هائه هِمراه دَپوشی بییه، و هفتا کلّه و ده تا شاخ داشته. اون زِنا یِتا سِرخ و اَرغِوونی لِواس شه تَن داشته که طِلا و جِواهر و مِرواریدِ هِمراه بَزِک بَییه بییه. و یِتا پیاله، طِلائه جِم شه ‌دَس داشته که وه زِنائه زشتی ها و ناپاکی هائه جِم پِر بییه. و وه پیشونیِ سَر این مرموزِ اسم بَنوِشته بَییه بییه: «گَتِ بابِل، فاحشه ها و زِمینِ زِشتی هائه مار.» و بَدیمه که اون زِنا مقدّسینِ خون و اونایی که عیسیِ خاطِری شهید بَینهِ خونِ هِمراه مَسِّ. همین که زِنا ره بَدیمه خَله تَعجِّب هاکاردِمه. ولی فرشته مِ ره بااوته: «چه اَنده تَعجِّب هاکاردی؟ مِن اون زِنائه راز و اون وحشی جانورِ رازِ که هفتا کَلّه و ده تا شاخ دارنه و زِنا وه سَر سِوارِ ره تِ وِسه گامبه. اون وحشی جانور که بَدی ای، دَییه، اَلان دییه دَنییه، و خَله زود هاویهِ چاهِ جِم بیرون اِنه و هِلاکتِ سَمت شونه. و اونایی که زِمینِ سَر دَرِنه که وِشون اسم از مووقه ای که دِنیا خَلق بَییه حیاتِ دفترِ دِله بنوشته نَییه، اون وحشی جانور بَدیئِنِ جِم تعجِّب کاندِنه، چوون وه دَییه، اَلان دَنییه، و خَله زود اِنه. «این، یِتا حَکیمِ عقل خوانه. اون هفتا کلّه، هفتا کوهِنه که اون زِنا اونائه سَر نیشته. که هفتا پادِشاهِنه که وِشونِ جِم پَنج نَفِر از بین بوردِنه، و یِتا دَره و یِتا از وِشون هَمتی نییَمو؛ و اون مووقه که بِیّه، وِنه بَمونه ولی یه مدّتِ کم. اون وحشی جانور که دَییه و اَلان دَنیه، هَشتمین پادشاهِ. وه هم هَمون هَفت نَفِرِ شِنه و هِلاکتِ سَمت شونه. «اون ده تا شاخ که بَدیئی، دَه تا پادشاهِنه که هَمتی به سلطِنت نَرِسینه. ولی وِشون قِرارِ که یه ساعت اون وحشی جانورِ هِمراه پادشاهونِ اِقتدارِ بَیرِن. وِشون همه یِتا فکر دارنِنه و شه قِدرَت و اِقتدارِ اون وحشی جانورِ دِنِنه. وِشون وَرهِ هِمراه جَنگ کاندِنه، ولی اون وَره وِشونِ سَر پیروز بونه، چوون وه، خِداوندِ خِداوندون و پادشاهِ پادشاهون هَسه - و اونایی که وه هِمراه دَرِنه وه دَعوِت بَییه ها، و انتخاب بَییه ها و وه وِفادارونِنه.» و اون فرشته مِ ره بااوته: «اون اوه ها که بَدیئی، اون جایی که فاحشه نیشته، وِشون هَمون قومها و جماعتها و ملّتها و زِوون ها هَسِنه. و اون ده تا شاخ و وَحشی جانور که بدیئی، فاحشهِ جِم بیزار بونِنه. وِشون اون فاحشه ره تینا اییِلنِنه و وه ره لِخت و پَتی وِل کاندِنه. وه تَنِ گوشتِ خوارنِنه و وه ره تَشِ دِله سوزِندِنِنه. چوون که خِدا وِشونِ دلِ دِله بییِشته تا وه خواسه ره به جا بیارِن و هم فکر بوئِن تا شه سلطنتِ قِدرتِ ‌اون وَحشی جانورِ دَس بِسپارِن، تا خِدائه کِلام اِنجام بَووه. و اون زِنا که بَدیئی هَمون گَتِ شَهرِ که زِمینِ پادشاهونِ سَر حکومت کانده.» بعد بَدیمه یِتا دییه فرشته‌ آسمونِ جِم دَره جِر اِنه. که یِتا گَتِ اِقتدار داشته و زِمین وه جِلالِ هِمراه نورانی بَییه. یِتا بِلِندِ صِدائه هِمراه داد بَزو که: «له بورده! گَتِ بابِل له بورده! اون دیوهائه سِره بَییه! و هر ناپاکِ اِرواحِ مَقَر، و هر ناپاک پَرِندهِ کِلی و هر وحشی جانورِ کِلی که ناپاک و نفرت انگیزِ. چوون وه هرزگیِ هِوا و هوسِ شِرابِ جِم تِمومِ مِلّت ها بَخُردِنه. و زِمینِ شاهون وه هِمراه زِنا هاکاردِنه، و زِمینِ تاجِرون وه زیادِ تجمّلاتِ جِم پولدار بَینه.» بعد یِتا دییه صِدا آسمونِ جِم بِشنُسِمه که گاته: «ای مِ قوم، اون شَهرِ جِم بیرون بِئین، نَووه که وه گِناهونِ دِله شَریک بَووین، نَووه که وه بِلاها شِمه سَر هم بِیّه، چوون که وه گِناهون تا آسِمون بَرِسیه، و خِدا وه خِطا ها ره شه‌یاد بیارده. هَمون طی که وه بَقیهِ هِمراه رِفتار هاکارده، وه هِمراه رِفتار هاکانین؛ اون کارائه عَوِض که هاکارده، دِ برابر وه ره عَوِض هادین. اون شِرابِ پیالهِ دِله که شه دِرِس هاکارده، دِ برابر وه ره هادین. هَمون اِندا که شه ره جِلال هِدا و تِجَمّلاتِ دِله زندگی هاکارده هَمون اِندا وه ره عِذاب و شیون هادین. چوون شه دلِ دِله گانه، ”مِن این طی یِتا مَلِکهِ واری نیشتِمه. بیوه نیمه و هیچ وَخت شیون نَکامبه.“ اینِ وِسه وه بِلاها یه روزِ دِله اِنِنه، مَرگ و شیون و قحطی. و تَشِ هِمراه سوزِنه. چوون که خِداوندْ خِدایی که وه ره داوِری هاکارده، قادِرِ.» و زِمینِ پادشاهون که وه هِمراه زنا هاکاردِنه و وه هِمراه تِجِمّلاتِ دِله زندگی هاکاردِنه، وَختی وه بَسوتِنِ دی ره بَوینِن، وه وِسه شیون و زاری کاندِنه و وه وِسه عزا گِرنِنه. وه تَرسِ عِذابِ جِم دور اِیست کاندِنه و گانِنه: «وای، وای! ای گَتِ شَهر، ای بابِل، ای قِددارِ شَهر! چوون یه ساعتِ سَر تِ داوِری بییَمو!» و زِمینِ تاجِرون وه وِسه بِرمه کاندِنه و عزا گِرنِنه، چوون هیچ کس دییه وِشونِ بارِ نَخرینه، یعنی بارِ، طِلا و نِقره و جواهرات و مِروارید؛ گرونِ نازِکِ کتون و ابریشم و اَرغِوون و سِرخِ حریرِ بار؛ جور واجورِ عطردارِ چو و جورواجورِ ظرفهائه بار و جورواجورِ عاج ها و جورواجورِ گِرونِ چویی ظَرف ها و مفرق و آهن و مرمرِ بار؛ دارچین و ادویه و خِشبو بُخور و مُر و کندرِ بار؛ شِراب و راغون زیتون و خوارِ آرد و گندِمِ بار؛ گو و گُسفِنا و گلّه ها و اسبها و وِشونِ ارابه‌ها و نوکرون؛ یعنی آدِمونِ جان. ‌وِشون گانِنه: «اون میوه که تِ جان وه آرزو ره داشته، از دَس بورده. تِمومِ تِ تِجَملّات و شکوه به باد بورده، و دییه هیچ وَخت اونا ره به دَس نیارنی.» و این بارهائه تاجِرون، که وه هِمراه پولدار بَینه، اون عذابِ تَرسِ جِم که وه کَشِنه، دور اِیست کاندنه و برمه کاندِنه و گَتِ شیونِ هِمراه گانِنه: «وای وای! ای گَتِ شَهر، که لِواسِ نازِکِ کَتونِ پارچه هائه جِم که اَرغِوونی و سِرخ بییه دَپوشیئی، طِلا و جِواهر و مِرواریدِ هِمراه بَزِک بَئی! چوون تِمومِ تِ دارایی یه ساعتِ سَر به باد بورده.» و تِمومِ ناخِداها و هر کِدوم از وِشون که هَمش کَشتِی هِمراه سَفِر کاندِنه، مَلِوانا و تِمومِ کِسایی که دریائه راهِ جِم تجارت کاندِنه، دور اِیست کاندِنه. و هَمون مووقه که وه بَسوتِنِ دی ره بَدینه داد بَزونه و بااوتِنه: «کِدوم شَهر این گَتِ شَهرِ واری بییه؟» و خاک شه سَر دَشِندینه و شیون هاکاردِنه و ماتِم بَییتِنه که: «وای، وای! اون گَتِ شَهرِ وِسه، شهری که تِمومِ کشتی‌دارا، وه ثروتِ هِمراه پولدار بَینه، چوون که اون یه ساعتِ سَر له بورده! ای آسِمون وه وِسه ذوق هاکان! ای مِقدّسین و پِیغَمبِرون و رَسولون وه وِسه ذوق هاکانین! چوون خِدا شِمه تَقاصِ وه جِم بَییته.» بعد یِتا قِددارِ فرشته، یِتا سَنگ، که یِتا گَتِ آسیوِ سَنگِ واری بییه ره بَییته و اونِ دریائه دِله دِم هِدا و بااوته: «بابِل، اون گَتِ شَهر، این طی کشت و کشتارِ هِمراه، له شونه، دییه هیچ وَخت نشونی وه جِم پی دا نَبونه. بعد دییه نا مطربون و چنگ‌نوازونِ صِدا و نا نِی زَنون و شیپور زَنونِ صِدا تِ جِم بِشنُسه نَبونه. دییه هیچ صنعتگری و هیچ صِنفی تِ دِله پی دا نَبونه. و دییه هیچ آسیوِ صِدا تِ جِم بِشنُسه نَبونه؛ دییه هیچ لمپائه سو تِ دِله نَتابِنه؛ دییه هیچ آروس و دومادِ صِدا تِ جِم بِشنُسه نَبونه. چوون که تِ تاجرون، زِمینِ گَت گَتِ بینه و تِمومِ ملّت ها تِ جادویِ هِمراه گمراه بَینه. وه دَس، مِقدَّسین و پِیغَمبِرونِ خون، و تِمومِ اونایی که زِمینِ سَر بَکوشته بَینهِ خونِ هِمراه آلوده بییه.» بعدِ این چیا، یِتا صِدا بِشنُسِمه یِتا گَتِ جمیَّتِ صِدائه واری آسمونِ دِله؛ که داد زونه: «هَلِلویا! نِجات و جِلال و قِوَّت اَمه خِدائه شِنه، چوون که وه داوِری ها حقّ و عدلِ. چوون وه، اون گَتِ فاحشه ره داوِری هاکارده اون فاحشه که شه بی عفتیِ هِمراه زِمینِ فاسد هاکارده، و خِدا، شه خادِمونِ تقاصِ وه جِم بَییته.» و اَت کَش دییه داد بَزونه: «هَلِلویاه! اون شَهرِ جِم تا اَبد و تا اَبد دی بِلِند بونه.» و اون بیست و چهارتا پیر و اون چهارتا زنده مخلوق شه دیمِ سَر دَکِتِنه ‌و خِدا که تَختِ سَر نیشته بییه ره پرسِش هاکاردِنه و بااوتِنه: «آمین. هَلِلویاه!» یِتا صدا تَختِ جِم بییَمو که گاته: «اَمه خِدا ره حمد و ثناء بارین، ای تِمومِ وه خادِمون، ای شِما که وه جِم تَرسِنِنی، از گَت تا کِچیک!» بعد یِتا صِدا بِشنُسِمه که یِتا گَتِ جَمیّتِ صِدا ره موندِسه، و فِراوونِ اوه هائه واری بییه، و رعدِ بِلِندِ صدا، که داد زوئه و گاته: «هَلِلویاه! چوون که اَمه خِدا، خِداوندْ، خِدائه قادر مطلق، دَره سلطِنت کانده. بِئین ذوق هاکانیم و خِشال بوئیم، و وه ره جِلال هادیم، چوون اون وَره ئه آروسیِ مووقه بَرِسیه، و وه آروس شه ره آماده هاکارده؛ یِتا نازِکِ کَتونِ لِواس که سو سو زَنده و پاکِ ره وه ره هِدانه تا شه‌تَن هاکانه.» چوون اون نازِکِ کَتونِ لِواس، مِقدِّسینِ صالحِ اَعمالِ. و اون فرشته مِ ره بااوته: «اینِ بَنویس، خِشا به حال اونایی که اون وَره ئه شومِ آروسی دَعوِتِنه.» و مِ ره بااوته: «اینا خِدائه حَییقی کِلامِنه!» بعد وه لینگ دَکِتِمه تا وه ره پَرَسِش هاکانِم. ولی وه مِ ره بااوته: «این طی نَکِن! چوون مِن هم تِ واری و تِ بِرارونِ واری که عیسیِ شِهادتِ قایم بَچِسبِسِنه، هم خِدمِتِمه. خِدا ره پَرَسِش هاکان! چوون عیسیِ شِهادت، نبِوّتِ روحِ.» بعد بَدیمه که آسِمون واز بَییه و هارِش، یِتا اِسبه اسب! یه نَفِر وه سَر سِوارِ، که وه اسم وِفادار و حَقِّ، وه عادِلانه داوِری کانده و جَنگِنه. وه چِشا اَلوک بَکِشی تَشِ موندِنه و وه کَلّهِ سَرِ خَله تاج ها دَره. و یِتا بَنوِشته اسم دارنه که هیچ کس نَدونده به جِز شه. یِتا قَوا دَپوشیِ که خون هاشیِ و اسمی که وه ره اونِ هِمراه صِدا کاندِنه’خِدائه کِلامِ‘ آسِمونِ لشکرها، نازِکِ کَتونِ لِواس دَپوشی بینه که اِسبه و پاک بییه، اسبهِ اسبِ سَر سِوار بینه، و وه دِمبالِ سَر اییَمونه. و وه دِهونِ جِم یِتا تیزِ شمشیر بیرون اییَمو، تا اونِ هِمراه ملّتها ره بَزِنه. «آهنی عصائه هِمراه وِشونِ سَر حکومت کانده.» وه خِدائه قادرِ مطلقِ غیظ و غَضِبِ اَنگورِ، شِرابِ حوضِ دِله لَگِد مال کانده. یِتا اسم وه قَوا و رونِ سَر بَنوِشته بَییه: «شاهِ شاهون و خِداوندِ خِداوندون.» و بعد یِتا فرشته‌ بَدیمه که اِفتابِ دِله اِیست هاکارده بییه و بِلِندِ صِدائه هِمراه تِمومِ پَرِنده ها که آسمونِ دلِ دِله پَر زونه ره صِدا هاکارده و بااوته: «بِئین، خِدائه گَتِ شومِ وِسه جَمع بَووین، تا پادشاهون و فرماندِهون و قِددارونِ گوشتِ جِم بَخُرین، و وِشون اسبون و سوارونِ گوشت، و تِمومِ آدِمون، از گَت تا کِچیک، نوکِر و آزادِ گوشتِ جِم بَخُرین.» و اون وحشی جانور و زِمینِ پاشاهونِ بَدیمه که شه لشگرهائه هِمراه جَمع بَییه بینه تا وه علیه که اسبِ سَر نیشته و وه لشگرِ علیه جَنگ هاکانِن. اون وحشی جانور گرفتار بَییه و وه هِمراه اون دِراغی پِیغَمبِر که اون وحشی جانورِ پیش نشونه ها و معجزات اِنجام دائه تا اونا ره گول بَزِنه که اون وحشی جانورِ علامتِ قبول هاکارده بینه و وه مِجَسمه ره پَرِسش کاردِنه. وِشون هر دِتا، زِنده زِنده تَش دریاچهِ دِله که گوگردِ هِمراه سوزِنه، دِم هِدا بَینه. و بَقیهِ وِشون اون شَمشیرِ هِمراه که اون اسب‌سِوارِ دِهونِ جِم بیرون اییَمو، بَکوشته بَینه و تِمومِ اون پَرِنده ها شه ره اونائه گوشتِ جِم سیر هاکاردِنه. بعد بَدیمه یِتا فرشته‌ آسمونِ جِم دَره جِر اِنه، و هاویهِ چاهِ کلیت وه هِمراه دَره، و یِتا گَتِ زنجیل شه دَسِ دِله دارنه. و فرشته، اژدها ره، که اون قدیمی مَرِ، که هَمون اِبلیس یا شیطانِ، بَییته و تا هزار سال وه ره زِندونی هاکارده و وه ره هاویهِ چاه دِله دِم هِدا و وه درِ دَوِسه و مُهرِ موم هاکارده تا دییه ملّت ها ره گول نَزِنه تا اون هزار سال تِموم بَووه. بعد وه وِنه یه مدّتِ وِسه آزاد بَووه. بعد تختهایی ره بَدیمه که اونائه سَر کِسایی نیشته بینه که وِشونِ داوِریِ اِقتدار، هِدا بَییه بییه. و آدِمونِ جان ها ره بَدیمه که عیسی مَسیحِ شهادت هِدائِنِ خاطِری و خِدائه کِلامِ خاطِری، وِشونِ کلّه ها وِشونِ تَنِ جِم سیوا بَییه بییه. و کِسایی ره بَدیمه که اون وحشی جانِوَر و وه مِجسمه ره پرسش نَکارده بینه و وه علامِتِ شه پیشونی و دَسِ سَر قبول نَکارده بینه. وِشون اَت کَش دییه زنده بَینه و مَسیحِ هِمراه هزار سال سلطَنِت هاکاردِنه. این اَوِّلین زنده بَیِّن مِرده ها جِم بییه، و مِرده ها دییه زِنده نَبونِنه تا اون هزار سال تِموم بَووه مِقدّس و مِوارک اونیِ که اَوِّلین زنده بَیِّنِ دِله سَهم دارنه. دِوّمین مَرگ این طی آدِمونِ سَر هیچ قِدرَتی نِدارنه بلکه وِشون خِدا و مَسیحِ کاهنون بونِنه و وه هِمراه هزار سال سلطَنِت کاندِنه. وَختی که اون هزار سال تِموم بَووه، شیطان شه زِندونِ جِم آزاد بونه و بیرون اِنه، تا مِلّت هائه زِمینِ چهارگوشهِ سَر گول بَزِنه- جوج و ماجوج که وِشونِ تعداد دریالوِ ریگِ واریِ - تا اونا ره جنگِ وِسه جَمع هاکانه. و وِشون زِمینِ گَتِ دَشتِ سَر پیش بوردِنه و مقدّسینِ اردوگاه، و اون عزیزِ شَهرِ دور هاکاردِنه، ولی آسمونِ جِم تش جِر بییَمو و وِشونِ نابود هاکارده. و اِبلیس، که وِشونِ گول بَزو بییه، تَش و گوگردِ دریاچهِ دِله دِم هِدا بَییه، اون جه که اون وحشی جانور و دِراغی پِیغَمبِر دِم هِدا بَییه بینه. اینا شو و روز تا اَبد و تا اَبد عِذاب کَشِنِنه. بعد یِتا گَتِ اسبهِ تخت بَدیمه، و یه نَفِر که وه سَر نیشته بییه. آسِمون و زِمین وه حِضورِ جِم فِرار کاردِنه و هیچ جایی وِشونِ وِسه پی دا نَییه. و مِرده ها ره بَدیمه، گَت تا کِچیک، اون تَختِ روب رو اِیست هاکارده بینه. و دفتِرها واز بَینه. بعد یِتا دییه دفتِر واز بَییه که حیاتِ دفتِر بییه و مِرده ها اون چیائه هِمراه که اون دفتِرهائه دِله بَنوِشته بَییه بییه و طِبق اونچی که هاکارده بینه، داوِری بَینه. دریا مِرده هایی که شه دِله داشته ره پَس هِدا؛ مَرگ و مِرده هائه دِنیا، اون مِرده هایی که شه دِله داشتِنه ره پَس هِدانه، و هر کِدوم طِبق کارایی که اِنجام هِدا بینه، داوِری بَینه. و بعد مَرگ و مِرده هائه دِنیا تَشِ دریاچهِ دِله دِم هِدا بَینه. این تشِ دریاچه، دِوّمین مَرگِ. و هر کس که وه اسم حیاتِ دفترِ دِله بَنوِشته نَئی بییه، تَشِ دریاچهِ دِله دِم هِدا بَییه. بعد یِتا جدیدِ آسِمون و جدیدِ زِمین بَدیمه، چوون اَوِّلین آسِمون و اَوِّلین زِمین از بین بورده بینه و دییه دریایی دَنی بییه. و مِقدَّسِ شَهر یعنی جدیدِ اورشَلیمِ بَدیمه که آسمونِ جِم خِدائه پلیِ جِم دَییه جِر اییَمو، یِتا آروسِ واری که شه ره شه شیِ وِسه بَزِک هاکارده بوئه، آماده بَییه. و تَختِ جِم، یِتا بِلِندِ صِدا بِشنُسِمه که گاته: «هارِش، خِدائه سِره آدِمونِ هِمرائه، و وه وِشونِ هِمراه موندِنه؛ و وِشون وه قوم بونِنه، و خِدا شه وِشونِ هِمرائه و وِشونِ خِدا بونه. وه، وِشونِ چِشائه جِم هر اَسری ره پاک کانده. و دییه مرگی دَنییه؛ و دییه هیچ شیون و هیچ برمه و هیچ دردی دَنیه، چوون اَوِّلین چیا از بین بوردِنه.» و اون تخت‌نشین بااوته: «هارِش، مِن همۀ چیا ره جدید کامبه.» و اَی هم بااوته: «اینا ره بَنویس چوون این گَب ها راسِ و بونه اِعتماد هاکارد.» و وه مِ ره بااوته: «اِنجام بَییه! مِن ”الف“ و ”ی“ و اَوِّل و آخِرِمه. مِن هر کس که تِشنا بوئه ره زندگیِ چشمهِ اوهِ جِم مجانی وه ره دِمبه. هر کس پیروز بَووه، اینا ره اِرث وَرنه، و مِن وه خِدا بومبه و وه مِ ریکا بونه. ولی ترسوا و بی‌ایمونا و فاسدا و آدِم کشا و زِناکارا و جادوگرا و بِت‌پرسا و تِمومِ دِراغ زَن ها، وِشون همهِ نَصیب اَلوک بَکِشیه دریاچه، تَش و گوگردِ هِمرائه. این دِوّمین مَرگِ. بعد یِتا از اون هفتا فرشته که هفتا پیاله که هفتا آخِرین بِلائه جِم پِر بییه ره داشتِنه، بییَمو و مِ ره بااوته: «بِرو! مِن آروس، یعنی وَرهِ زِنا ره تِ ره سِراغ دِمبه.» و وه، خِدائه روح دِله مِ ره یِتا گَت و بِلِندِ کوهِ سَر بَوِرده و اورشَلیمِ مِقدَّسِ شَهرِ مِ ره سِراغ هِدا که آسمونِ جِم خِدائه وَرِ جِم دَییه جِر اییَمو. خِدائه جِلالِ داشته و وه سو سو یِتا گرون و کمیابِ جواهرِ واری بییه، یشمِ واری و بلورِ واری شفاف. یِتا گَت و بِلِندِ دیفار داشته دِوازده تا دروازهِ هِمراه و دِوازده تا فرشته وه دروازه هائه سَر اِیست هاکارده بینه. و اون دروازههائه سَر اِسرائیلِ دِوازده طایفهِ اسم بَنوِشته بَییه بییه. سه تا دروازه مشرقِ سَمت، سه تا دروازه شِمالِ سَمت، سه تا دروازه جِنوبِ سَمت و سه تا دروازه مَغربِ سَمت دَییه. و شَهرِ دیفار، دِوازده تا پی داشته که اونائه سَر وَرهِ دِوازده تا رَسولِ اسم بَنوِشته بَییه بییه. و اون فرشته که مِ هِمراه گَب زوئه، یِتا چو اِندازه بَزوئِنِ وِسه که طِلائه جِم بییه، شه دَسِ دِله داشته تا شَهر و دروازهها و وه دیفارا ره اِندازه بَیره. شَهر مربعی شکل بییه، و وه درازا و پهنا یه اِندا بییه. فرشته اون چوِ اِندازه گیریِ هِمراه اون شَهرِ اِندازه بَییته. که دِ هزار و چهارصد کیلومتر بییه، وه درازا و پهنا و بِلِندی یه اِندا بییه. فرشته شَهرِ دیفارِ اِندازه بَییته که آدِمیِ قیاسِ هِمراه اون دیفار، شصت و پَنج متر بییه، که فِرشتهِ قیاسِ هم این بییه. شَهرِ دیفار، یشمِ جِم بِساته بَییه بییه، و شَهر خالِصِ طِلائه جِم، شیشهِ واری شفاف بییه. شَهرِ دیفارِ پی همه جور، جواهرِ هِمراه قَشِنگ بَییه بییه. اَوِّلین پِی یشمِ جِم بییه، دِوّمین پِی لاجوردی یاقوتِ جِم، سِوّمین پِی اسبه عَقیقِ جِم، چهارمین پِی زِمرّدِ جِم، پنجمین پی سِرخِ عقیقِ جِم، شیشمین پِی آتشی عقیقِ جِم، هَفتِمین پِی زِبَرجَدِ جِم، هشتِمین پِی کبودِ یاقوتِ جِم، نهمین پِی زردِ یاقوتِ جِم، دهمین پِی سبزِ عَقیقِ جِم، یازدهمین پِی فیروزهِ جِم و دوازدهمین پِی بَنِفشِ یاقوتِ جِم. و شَهرِ دِوازده تا دَروازه، دِوازده تا مِروارید بینه، هر کِدوم از دروازهها یِتا مِرواریدِ هِمراه بِساته بَییه بییه. و شَهرِ جادّه خالِصِ طِلائه جِم و شیشهِ واری شفاف بییه. شَهرِ دِله هیچ معبدی نَدیمه، چوون خِداوندْ خِدائه قادر مطلق و وَره، وه معبِد هَسِنه. شَهر اِفتاب و ماهِ احتیاج نِدارنه که اونِ رووشِن هاکانه چوون خِدائه جِلال اونِ سو دِنه و وَره اونِ لمپائه. و مِلّت ها وه نورِ دِله قَدِم زَندِنه و زِمینِ پادشاهون، شه جِلالِ اونجه یارنِنه. اون شَهرِ دروازه ها، هیچ وَخت روزِ دِله دَوِسه نَبونِنه، و اونجه هیچ وَخت شو نَبونه. و مِلّت هائه جِلال و حِرمتِ اونجه یارنِنه. ولی هیچ ناپاکی و هیچ کس که وه کارا نفرت انگیزِ و دِراغِ جِم بوئه، اَصلاً وه دِله نَشونه، بلکه فِقَط اونائه اسم که ورهِ حیاتِ دفتِرِ دِله بَنوِشته بَییه، وه دِله شونِنه. بعد اون فرشته زندگیِ رودخانهِ اوه ره مِ ره سِراغ هِدا که بلورِ واری شفاف بییه و خِدا و وَرهِ تَختِ جِم سَرازیر بونِسه و شَهرِ میدونِ میون رَد بونِسه. رودخانه ئه دِ طَرِف، زندگیِ دار دَییه که دِوازده جور میوه دائه، یعنی هر ماه یه جور میوه. و وه ورگ ها ملّت هائه وِسه شِفا بییه. و دییه هیچ لعنِتی اونجه دَنییه. بلکه خِدائه تخت و وَرهِ تخت وه دِله موندِنه و وه خادِمون وه ره پَرَسِش کاندِنه. وِشون وه دیمِ ویندِنه و وه اسم وِشونِ پیشونیِ سَر دَره. و دییه شو نَبونه. وِشون دییه لمپا یا اِفتابِ نورِ اِحتیاج نِدارنِنه، چوون خِداوندْ خِدا وِشونِ نور بونه. و وِشون تا اَبد و تا اَبد سلطَنِت کاندِنه. فرشته مِ ره بااوته: «این گَب ها راس و بونه اِعتماد هاکارد. خِداوند، پِیغَمبِرونِ اِرواحِ خِدا، شه فرشته ره بَفرِسیه تا اونچی که وِنه خَله زود اِتفاق دَکِفه ره شه نوکِرونِ سِراغ هاده.» «و هارِش، مِن خَله زود اِمبه! خِش به حال کِسی که این کتابِ نبِوَّتِ کِلامِ داره.» مِن، یوحنا، هَمون کسیمه که این چیا ره بَدیمه و بِشنُسِمه. و بعد از این که اونا ره بَدیمه و بِشنُسِمه، اون فِرشتهِ لینگِ روب رو که اونا ره مِ ره سِراغ هِدا بییه، دَکِتِمه تا وه ره پَرَسِش هاکانِم. ولی اون مِ ره بااوته: « این طی نَکِن! مِنِم تِ و تِ بِرارونِ واری، یعنی پِیغَمبِرون، و اونایی که این کتابِ کِلامِ به جا یارنِنه، هم خِدمتِمه. خِدا ره پَرَسِش هاکان.» وه مِ ره بااوته: «این کِتابِ نَبِوَّتِ کِلامِ، مُهرِ موم نَکِن، چوون اون وَخت نَزیکِ. بییِل بَدِ آدِم، شه بدی هاکاردِنِ ادامه هاده و فاسدِ آدِم، هَمون طی شه فِسادِ اِدامه هاده؛ صالحِ آدِم، اونچی که دِرِسِ ره ادامه هاده و مِقدَّسِ آدِم، هَمون طی مِقدّس بَمونه.» «هارِش، خَله زود اِمبه و شه اون پاداشِ که وِنه هادِمِ شه هِمراه یارمه تا هر کسِ طبقِ اونچی که هاکارده عَوض هادِم. مِن ”الف“ و ”ی“، اَوِّل و آخِر، شِروع و سرآخِر هَسِمه.» خِش به حال اونایی که شه قواها ره شورنِنه تا این حَقِّ دارِن تا زندگیِ دارِ جِم بَخُرِن و بَتونِن شَهرِ دروازه ها ره دِله بورِن. سکها و جادوگرا و زِناکارا و آدِمکُشا و بِت‌پَرسا و تِمومِ کِسایی که دِراغِ دوس دارنِنه و اونِ اِنجام دِنِنه، شَهرِ بیرون موندِنِنه. «مِن، عیسی، شه فرشته ره شِمه پَلی بَفرِسیمه تا این چیا ره کلیساهائه وِسه شِهادت هاده. مِن داوودِ ریشه و صِواحیِ ستارِمه که تابِنه.» خِدائه روح و آروس گاننه: «بِرو!» هر کی اینِ اِشنُنه باره: «بِرو!» هر کی تِشنا هَسه، بِیّه؛ و هر کی خوانه، زندگیِ اوهِ جِم مجانی بَیره. مِن هر کیِ که این کتابِ نَبِوَّتِ کِلامِ اِشنُنه ره هِشدار دِمبه که اگه یه نَفِر یه چی اونِ اضافه هاکانه، خِدا این بِلاها ره که این کِتابِ دِله بییَمو ره وه سَر یارنه. و اگه یه نَفِر، این کتابِ نَبِوَّتِ کِلامِ جِم یه چی کم هاکانه، خِدا وه ره زندگیِ دارِ جِم و مِقدَّسِ شَهرِ جِم، که این کتابِ دِله بییَمو، بی نَصیب کانده. اونی که این چیائه وِسه شِهادت دِنه، گانه: «حتماً، خَله زود اِمبه.» آمین. بِرو، ای خِداوندْ عیسی! خِداوندْ عیسیِ فِیض شِما همهِ هِمراه دَووه. آمین.