عیسی یه مَسیح شَجَرِه نامه داوود پادشاه نسلِ جی و ابراهیم پیغمبرِ نَسلِ جی: ابراهیم، اِسحاقِ پیَر با، اِسحاق، یعقوبِ پیَر، و یعقوب، یَهودا و اونه اَداشانِ پیَر با. یَهودا، فِرِص و زِراحِ پیَر و اوشانه مآر تامار با. فِرِص، حِصرونِ پیَر، و حِصرون، رامِ پیَربا. رام، عَمینادابِ پیَر، و عَمیناداب، نَحشونِ پیَر، و نَحشون، سَلمونِ پیَربا. سَلمون، بوعَزِ پیَر و اونه مآر راحاب با، بوعَز، عوبِیدِ پیَر و اونه مآر روت با. عوبِید، یَسا یه پیَر، و یَسا، داوودِ پادشاهِ پیَر با. وداوود، سُلِیمان پیَر، اوریا یِه زِنایِ جی با. سُلیمان، رِحُبعامِ پیَر، رِحُبعام، اَبیّا یِه پیَر، و اَبیّا، آسا یه پیَربا. آسا، یَهوشافاطِ پیَر، یَهوشافاط، یورامِ پیَر، و یورام، عُزیا یِه پیَربا. عُزیا، یوتامِ پیَر، یوتام، آحازِ پیَر، و آحاز، حِزِقیا یِه پیَربا. حِزِقیا، مَنَسی یه پیَر، مَنَسی، آمونِ پیَر، و آمون، یوشیا یِه پیَربا. یوشیا، یِکُنیا و اونه اَداشانِ پیَر با. این دورِه یَهودیِان به بابِل تَبعید هَبان. بَعدِ اینکه یَهودیِان به بابِل تَبعید هَبان: یِكُنیا، شِئَلتیئیل پیَربا، و شِئَلتیئیل، زِروبابِلِ پیَربا. زِروبابِل، اَبیهودِ پیَر، اَبیهود، اِلیاقیمِ پیر، و اِلیاقیم، عازورِ پیَربا. عازور، صادوقِ پیَر، صادوق، اَخیم پیَر، و اَخیم، اِلیودِ پیَربا. اِلیود، اِلعازارِ پیَر، اِلعازار، مَتّانِ پیَر، و مَتّان، یَعقوبِ پیَربا. یَعقوب، یوسِفِ پیَر و یوسِف، مَریَمِ شوُ با، مریم عیسی یه مُلَقَّب به مَسیح رِه دُنیا بیاردِه. پس تمام نَسلِشان، ابراهیم جی تا داوود چهاردَه نسل و داوود جی تا یَهودیِانِ تَبعید به بابِل چهاردَه نسل و تَبعیدِ دورِه تا عیسی یه مَسیح چهاردَه نسل با. عیسی یه مَسیح دنیا بَموئَن اینجور با: مریم، عیسی مآر، یوسِفِ نامزد با. ولی پیش از اینکه خودِشهِ شویه سِرِه بوشو، معلوم هَبا که مریم روح القُدُسِ جی شِکَمدار هیسِه. اوجه یه جی که یوسِف صالح مَردای با و نَخَسِّه مریم رِه مَردُمِ وَرجه رُسوا هَکونه، تصمیم بِیته یَواشَکی اونه جی سیفا هَبو. یوسِف هَلَه این فِکرِ میَن دَبا که خُداوَندِ ایتا از فِرِشتِگان خوابِ میَن اونه ظاهِر هَبا و باگوته: «اِی یوسِف داوود ریکا، اینه جی نَتِرس که مریمِ رِه تیِ زِنا هَکُنی، چون اونچه که اونه شیکَمِ میَن دَرِه روح القُدُسِ جی هیسه، همون خُدایِ روح. اون ایتا ریکا زانه و تو اونه اسمِ عیسی نَنی، چونکه اون خودشه قومِ اوشانه گُناهانِ جی نِجات دَنه.» تمام ایشان اتّفاق دَکِته تا اونچه که خداوند اِشعیایِ پِیغَمبِر زبانِ جی باگوته با به اَنجام بَرِسِه که: «ایتا اَذَب کیجا شِکَمدار بونه، ایتا ریکا زانِه که اونه عِمانوئیل گونَن،» که اونه مَعنی خُدا اَمیِ هَمرَه هیسه. یوسِف خوابِ جی بیدار هَبا و هَمونجورکه خُداوَندِ فِرِشتِه اونه دَستورهَدَه با هَکُردِه و مریم رِه به زِنی بِیته. وَلی تا وَختی مریم خودشه ریکارِه به دُنیا نیاردِه، اونه هَمرَه همبَستَر نَبا و وَچِه یه اِسمِ عیسی بَنَه. عیسی هیرودیسِ پادشاهی یه حُکمرانی یه دورِه بیت‌لِحِم شَهر دِلِه یَهودیِه مَنطَقِه جی دُنیا بوماَ، بَعد ازاینکه اون به دُنیا بومَا سِتاره شِناسان مَشرِق زَمینِ جی به اورشلیم بومَن وَ باگوتَن: «اون تَره وَچِه که یَهودِ پادشاهِ کوجهِ دَرِه؟ چون اونه سِتارِه رِه مشرق جی بَدییَیم و اونه پَرَسِّشِ وَسین بومَیم.» وَختی هیرودیسِ پادشاه اینه بِشنَوِسِّه خِیلی پَریشان هَبا و تمام اورشلیمِ مَردُم هم اونه هَمرَه پَریشان هَبان. هیرودیس، مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و مُعَلِّمانی که مَردُمِ تورات تعلیم دَنهِ بان رِه یِجا جَمع هَکُردِه و اوشانه جی بَپُرسیِه: «مَسیحِ موعود کوجه بایِسّی دُنیا بییِه؟ اوشان هیرودیسِ جِواب باگوتَن: «یَهودیِه بیت‌لِحِمِ دِلِه، چون میکایِ پِیغَمبَر طَریق، مُقَدَّسهِ نِوِشتِه های دِلِه اینجور بَنوِیشتِه هَبا: «”اِی بیت‌لِحِم، یَهودایِ مِلکِ دِلِه، تو اَصلاً یَهودایِ دیگر حاکِمانِ جی كَمتَر نییَی، چون تی جی ایتا حاکِم ظُهور کانه که می قوم، اسرائیل رِه، رَهبَری کانه.“» ایما هیرودیس یَواشَکی عالِمانِ سِتارِه شِناسِ خودشه وَرجه دُخوانِسِّه و اوشانه جی بَپُرسیِه اون سِتارِه کِی ظاهِر هَبا. ایما اوشانه بیت‌لِحِم سَمت رَوانه هَکوردِه و باگوته: «بیشین و خوُب اون وَچِه یه دُمّال بَگِردین و هَمینکِه اونه پیدا هَکوردین مَرِه خَبِرهَدین تا مَن هَم بییَم و اونه پَرَسِّش هَکُنَم.» اوشان بعدِ اینکه پادِشاهِ گَبِ بِشنَوسَّن رادَکِتَن و اون سِتارِه ایی که اونِ مشرق دِلِه بَدیه بان، اوشانه پیشاپیش شونه با تا آخَرسر اوجِه که وَچِه دَبا، بییَسَه. ایشان سِتارِه یه بَدییَنِ جی خِیلی خوشحال هَبان. وقتی اون سِرِه یه دِلِه بَشَن، وَچِه رِه اونه مآر مریم هَمرَه بَدییَن و زانو بَزَن و اونه پَرَسِّش هَکُردَن. ایما خودِشانِه صِندوخچِه شانِه واز هَکُردَن و طَلا و عطریجات اونه هَدیه هَدَن. چون خوابِ میَن اوشانه گوشزَد هَبا با که هیرودیسِ وَرجه وَنِگَردَن، ایتا راهِ دیگَرِجی خودِشانِه زادگاهِ سَمت وَگَرِسَّن. بعدِ اینکه عالِمانِ ستارِه شِناس بَشَن خُداوندِ ایتا از فِرِشتِگان خوابِ میَن یوسِفِ ظاهِر هَبا و باَگوته: «وَرِس، وَچِه و اونه مآرِ بَگیر و هَمین اِمشو مِصرِ سَمت فَرار هَکُن و اوجِه بُمان تا تِرِه خَبَر هَدَم، چون هیرودیس وچِهِ دُمّال گَردِنه تا اونه بَکوشِه.» پَس همون شُو یوسِف ورِسَه و مآر و تَرِه وَچِه رِه بِیته و مِصرسمت رادَکِتِه، وَ تا هیرودیسِ بَمِردَنِ موقِه اوجِه بُمانسِّه. همون گَبی كه خداوند هوشع پِیغَمبَرِ زِبانه جی باگوته با به اَنجام بَرِسییَه: «می ریکا رِه مِصرِ جی می وَر دُخوانِسَّم.» وَختی هیرودیس بَدییَه عالِمانِ سِتارِه شِناس اونه گول بَزَن، خِیلی بَرزَخ هَبا وطبق تاریخی که ستاره شناسانِ جی خبر دار هَبا با آدَم رَوانِه هَکوردِه تمام ریکا وَچِه شانی که دو ساله و دو سال کَمتر بان رِه، بیت‌لِحِم و تمام اون منطقه یه دِلِه بَکوشَن. این کارِ هَمرَه اون گَبی که اِرمیا یِه پِیغَمبَر بَزَه با، به اَنجام بَرِسییَه: «رامَه یه جی ایتا صدا به گوش رَسِنه، بِرمِه و زاری یه صِدا و ایتا گَتِه ماتَم. راحیل خودشه وَچِه هانِ وَسین بِرمِه کانه و نَخَنِه آرام هَبو، چونکه اوشان دِ دَنییَن.» وَلی وَختی هیرودیس بَمِردِه، خُداوندِ ایتا از فِرِشتِگان مِصر دِلِه یوسِفِ خوابِ دِلِه ظاهِر هَبا، اونه باَگوته: «وَرِس، وَچِه و اونه مآرِه بَگیر و اسرائیلِ مِلکِ دِلِه بوشو، چون اوشانیکِه خَسَّن وَچِه رِه بَکوشَن، بَمِردِن.» پَس یوسِف ورِسَه، وَچِه و اونه مآرِه بِیته و اسرائیلِ مِلکِ دِلِه بَشَه. وَلی وَختی بِشنَوِسِّه که آركِلائوس خودشه پیَرهیرودیس جا، یَهودیِه یه دِلِه پادشاه هَبا، بَتِرسییَه اوجِه بوشو، چون خوابِ دِلِه هشدار بِیتِه با جَلیلِ مَنطَقِه سمت بَشه. یوسِف بَشَه و ایتا شَهر دِلِه که اونِه اسم ناصِره با زندِگی هَکُردِه. اینجوری اون پیشگویی که پِیغَمبَرِان هَکُردهِ بان به اَنجام بَرِسییَه: او ’ناصِری‘ دُخوانده بونه. اون روزان یحیی یه تعمید دهنده یَهودیِه یه صَحرایِ دِلِه هَنِبا وتعلیم دَنِه با. گونه با: «توبِه هَکُنید، چونکه آسِمانِ پادشاهی که خُدا اونه حاکِمِ نَزّیکِه!» یحیی اونیِه که اِشعَیایِ پِیغَمبِراون باره گونهِ: «ایتا مَردَای صَحرایِ دِلِه داد زَنه: ”خُداوَندِ راه رِه آمادِه هَکُنید! و اونه مَسیرِ هَموار هکُنید!“‌» یَحیی یه لِواس شُترِ پَشم جی با و چَرمی قِیش خودشه کَمَر دَبِسِّنِه با، اونه غذا واش ووزی و صَحرایِ عَسل با. مَردُم، اورشلیم و تمام یَهودیِه و اُردُنِ روخانه گوشه کَنارِ جی همه اونه وَر هَنه بان وخودِشانِه گُناهانِ اِعتراف کانه بان و اُردُنِ روخانه یه دِلِه اونه جی غسل تَعمید گیرنه بان. وَختی یحیی خِیلی از عُلَمایِ فِرقِه فَریسی و عُلَمایِ فِرقِه صَدوقی رِه بَدییه که به اوجه ایی که اون تَعمید دَنِه هَنِن، اوشانه باَگوته: «اِی افعی زادِگان! کی شِمِره گوشزد هَکورده تا اون غضَبی که دَرِه هَنِه جی، دَر بیشین؟ پَس کارهایی که لایِق توبِه هیسه رِه اَنجام هَدین این فِکرِ میَن دَنِبید که ”اَمی پیَرابراهیمِ، چون شِمِرِه گونَم که خُدا تانهِ این سَنگِشانِ جی ابراهیمِ وَسین وَچِه خلق هَکونِه. اَسِه اَلآن هَم تُوار دارِ ریشِه یه سَر دَرِه. هر داری که خُجیرِ مَحصول نیارِه، بَبییِه و تَشِ دِلِه توُواده بونه. «مَن شِمِره توبه وَسین، اُویه هَمرَه تَعمید دَنَم، وَلی اونیکه بعدِ مَن هَنه می جی قویتَر هیسه و مَن حتّی لایِقِ این کار نیِیَم که اونه چَمیشِ اونه لِنگِ وَرجه جُفت هَکُنم. اون شِمِره روح القُدُس و تَشِ هَمرَه تَعمید دَنه. اون خودشه چنگَکِ خودِشه دَس دَاره و خودشه خَرمَنگاهِ پاک کانه. گَندُمِ کندوجِ دِلِه جَم کانه، ولی کَمِل اون تَشِ دِلِه که اَصلاً خاموش نَبونه سوزاندِنِه.» ایما، عیسی جَلیلِ شهرِ جی، به اُردُنِ روخانه بوما، تا یحییِ جی تَعمید هَگیره. یحیی تَقَلّا هَکُردِه اونه کارِ جُلوهِ هَگیره و اونه باگوته: «مَنم که بایِسّی تی جی تَعمید هَگیرَم، اَسِه تو می وَرجه هَنی؟.» وَلی عیسی اونه جِواب باگوته: «بَنی اَلان اینجور هَبو، چون اَمی وَسین اینجور دُرسِّ که تمام شَریعَت حُکم اَنجام بَرِسه.» ایما یحیی قَبول هَکُردِه. وقتی عیسی تَعمید بِیتِه، دَرجا اُو یه جی دِرگا بوما. همون موقه آسِمان واز هَبا و او خُدایِ روحِ بَدییَه که ایتا کَفتر مِثان جیر بوما و اونه سَر بِنیشتهِ. ایما ایتا صِدا آسِمانِ جی بِشنَوِسِّه هَبا که باگوته: «این می جانِ ریکائِه که اونه جی خوشحالَم.» ایما روح القُدُس، عیسی رِه صَحرایِ دِلِه بَبِرده تا اِبلیس اونه وَسوَسِه هَکونه. عیسی چهل شُو وچِهل روز، روزِه بِیته و سَرآخَر وَشنا هَبا. اونوَخت وَسوَسِه گَر اونِه نَزدیک هَبا و باَگوته: «اَگِه تو خُدای ریکائی، این سَنگِشان رِه باگو نان هَبون.» عیسی اونه جَواب باگوته: «توراتِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «”اِنسان فَقَط نان هَمرَه زندهِ نیِه، بلکه هر کلامی که خُدایِ دَهنِ جی دِرگا هَنه.“» ایما اِبلیس اونه مُقَدَّسِ شَهرِ دِلِه بَبِرده و یَهودیانِ گَتِه مَعبَدِ تُکالِه سَر بَنَه و اونه باَگوته: «اَگه تو خُدایِ ریکا هیسی، تِرِه ایجه یه جی جیر تُوواد، چون مَزمورِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «”خُدا خودشه فِرشتِگانِ دَستور دَنه و اوشان، تِره خودِشانِه دَسِّ سَر گیرنَن، نَکُنِه تی لِنگِ، سَنگی رِه بَزِنی.“» عیسی جَواب هَدَه: «این هَم توراتِ دِلِه بَنوِیشتِه هَبا که: «”خداوند تیِ خُدا رِه آزمون نَکُن.“» یِدَفِه دیگه، اِبلیس اونه گَتِه کوهِ سَر بَبِرده وتمام دنیایِ مَملکَت رِه تمام اوشانه شکوه وجلال هَمرَه اونه نشان هَدَه و عیسی رِه باَگوته: «اگه می جلو زانو بَزِنی و مَرِه پَرَسِّش هَکُنی، تمام ایشان رِه تِرِه دَنَم.» عیسی اونه باَگوته: «رَت هَباش اِی شیطان! چونکه توراتِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «”خداوند، تیِ خُدا رِه پَرَسِش هَکُن و فَقَط اونه عبادَت هَکُن.“» ایما اِبلیس عیسی رِه وِل هَکُردِه و فِرشتِگان بومَن و اونه خِدمَت هَکُردَن. وَختی عیسی بِشنَوِسِّه یحیی دَسگیر هَبا، به جَلیلِ منطقه وَگَرِسِّه. ایما ناصِره یه شَهرِ تَرک هَکوردِه، به كَفَرناحوم بَشَه و اوجِه بُمانِسِّه. کَفَرناحوم جَلیلِ دَریایِ ور و زِبولون و نَفتالی یه مَناطِقِ دِلِه دَبا. این كارِ هَمرَه اِشعَیایِ پِیغَمبر گَب به اَنجام بَرِسییَه که بَگوته با: «زِبولون مِلک ونَفتالی یه مِلک، که دَریایِ راهِ سَر و اُردُنِ اُجار دَرین، جَلیلِ مِلَتها، قومی که ظُلَماتِ دِلِه دَبان، ایتا گَتِه نوربَدییَن، و اوشانی که مِلک و مَرگ سایه دِلِه دَبان، اوشانه رَه روشِنایی بِتابِسِّه.» عیسی اَزون روز شُروع هَکُردِه به تعلیم هَدَن و گونه با: «توبِه هَکُنید، چون آسِمان پادشاهی که خُدا اونه حاکِمِ نَزّیکِه!» وَختی عیسی جَلیلِ دَریا کنار قَدَم زنه با، بَدیَه دُتا اَداش یعنی شَمعونِ مُلَقَّب به پِطرُس و اونه اَداش آندریاس، دَریایِ دِلِه سالی تُووادِنَن، چون اوشان ماهیگیربان. عیسی اوشانه باَگوته: «می دُمّالسَر بیئِین تا شِمِره مَردُمانِ صیّاد هَکُنم.» اون دُتا اَداش درجا خودِشانِ سالی شان رِه وِل هَکوردَن و اونه دُمّالسَر بَشَن. وقتی خودِشِه راه رِه ادامِه هَدَه، دُتا اَداش یَعنی یعقوب، زِبِدی یه ریکا و اونه اَداش یوحنا رِه بَدییَه که خودِشانِه پیَر، زِبِدی یه هَمرَه لوتکایِ دِلِه نیشته بان ودَبان خودِشانِ سالی شان ره حاضر کانه بان. عیسی اوشان رِه هَم باَگوته می دُمّالسَر بیئَین، اوشان دَرجا لوتکا و خودِشانِه پیَرِ وِل هَکُردنِ و اونه دُمّالسَر بَشَن. عیسی تمام جَلیلِ دِلِه گَردِنه با و یَهودیِانِ عِبادَتگاهِ دِلِه تعلیم دَنهِ با و خُدایِ پادشاهی رِه اِعلام کانِبا و مَردُمانِ مَرَض و ناخُشی رِه شَفا دَنهِ با. عیسی یه شُهرَت تمام سوریه دِلِه دَپیتِه و مردم تمام اوشانی که هَر نوع دَرد و مَرَضِ دُچار بان و اوشانیکه آلبَزه بان و پَرکَنِش داشتِن وچُلاقِشان رِه اونه وَر هارنِه بان و اون، اوشانه شَفا دَنه با. ایتا گَتِه اِزدحام جلیل شهر و دِكاپولیسِ مَنطَقِه یه جی، اورشلیمِ شَهر و یَهودیِه یه مَنطَقِه یه جی و اُردُنِ روخانه یه اُجارِ جی عیسی یه دُمّالسَر رادَکِتَن. وَختی عیسی اون همه اِزدِحامِ بَدییَه، کوهِ جی جآر بَشَه و اوجِه بنیشتهِ، ایما اونه شاگِردان اونه وَرجه بومَن. عیسی شُروع به گَب بَزَن هَکُردِه و اوشانه تعلیم هَدَه و باَگوته: «خوش بِحالِ اوشانیکه روح دِلِه فَقیرَن، چون آسِمانِ پادشاهی که خُدا اونه حاکِمِ اوشانه شی هیسه. «خوش بِحالِ ماتَم بَزِه شان، چون اوشان تَسَلی گیرنَن. «خوش بِحالِ فروتَنان، چون اوشان دُنیا رِه به اِرث بَرنِن. «خوش بِحالِ اوشانیکه وَشنا و تَشنایِ عِدالَتِن، چون اوشان سیر بونَن. «خوش بِحالِ رَحمینِشون چون براوشان رَحم بونه، «خوش بِحالِ اوشانیکه اوشانِه دِل پاکِ، چون اوشان خُدا رِه دینَن. «خوش بِحالِ اوشانیکه آشتی هَدَنِ دُمّال دَرِن، چون اوشان خُدایِ ریکا دُخوانده بونَن. «خوش بِحالِ اوشانیکه صالِحی یه راه دِلِه ظُلم دینَن، چون آسِمانِ پادشاهی که خُدا اونه حاکِمِ اوشانه شی هیسه. «خوش بِحال شما، وقتیکه می خاطِری شِمِره فاش دَنِن و ظُلم رِساندِنن و شیمی عَلیه دِرویِ هَمرَه هَمه جور بَدِ گِب زَنِن. خوشحال هَبین و شادی هَکُنید چون آسِمانِ دِلِه شِیمی اَجر زیادِ. چون پِیغَمبَرِانی که پیش از شما دَبان ره هَم هَمینجور ظُلم بَرِساندَن. «شُما دُنیایِ نَمَک هیسین. وَلی اگه نَمَک خودشه مَزِه رِه از دَست هَدِه، چِطور بونه اونِهِ یِدَفِه دیگه شور هَکنیم؟ دِ فایدِه ایی نِداره، بِجُز اینکه دِرگا بَریزی و مَردُمِ اونه لَگَدِ دَموجَ هَکونَن. «شُما دُنیایِ نور هیسین. نَشَئنِه شَهری که کوهِ سَر بِساته هَبا رِه، قایِم هَکُردَن. هیچکی لَمپا رِه روشَن نُکانه که اونِه کاسه جیر بَنه، بلکه اونِه لَمپا پایه یه سَر نَنِه تا تمام اَهلِ سِرِه رِه روشِنایی هَدِه. هَمینجور، بَنین شِیمی نور مَردُمِ رو بِتابِه تا شِیمی خُجیرِ کارانِ بَینِن و شِیمی پیَرِ که آسِمانِ دِلِه دَرِه رِه پَرَسِّش هَکُنَن. «فِکر نَکُنین که مَن بومَم تورات و پِیغَمبَرانِ بَنویشته رِه باطِل هَکُنَم. نومَم تا باطِل هَکُنَم، بلکه بومَم تا اوشانه انجام هَدَم. چون راس راسی شِمِره گونَم تا وقتیکه آسِمان و زَمین خودِشانِه جایِ سَر دَرِن، هیچ حَرف یا ایتا نُختِه تورات جی از بِین نَشونِه تا اینکه تمام اون به اَنجام بَرِسِه. پَس هر کسی ایتا از این کوچیکتَرین اَحکامِ سَر سَری بَگیره و دیگَران رِه هَم هَمینجور تعلیم هَدِه، آسِمانِ پادشاهی دِلِه کَمتَرین دُخوانده بونه. وَلی هَر کی شَریعَتِ اَحکامِ بِجا بیارِه و دیگَران رِه هَم هَینجور تعلیم هَدِه، آسِمانِ پادشاهی یه دِلِه گَتِه دُخوانده بونه. چون شِمِره گونَم تا شیمی صالحی، توراتِ مُعَلِمین و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی یه صالحی یه جی بیشتَر نبو، آسِمانِ پادشاهی یه دِلِه نَشونین. «بِشنَوِسّین مَردُمانی که اولارسالان زندگی کانه بان رِه باگوته بان: ”قَتل نَکُن و هَر کی قَتل هَکونه مُجازات بونه.“ وَلی مَن شِمِره گونَم هَر کی خودشه اَداشِ سَر خَشم هَگیرِه، مُجازات بونه و هر کی خودشه اَداشِ توهین هَکونه اونه مَحکَمِه کِشاندِنَن و اَگِه اونه باگو بی عَقل جَهَنَمِ تَشِ مُستَحَق بونه. پَس اَگِه تی قُربانی رِه، قُربانگاه بَبِردی و اوجِه تی یاد دَکِته تی اَداش، تی جی شاکیِه، تیِ قُربانی رِه قُربانگاه پیش بَنی و اوَّل بوشو و تیِ اَداشِ هَمرَه آشتی هَکُن و ایما وَگَرد و تیِ قُربانی رِه پیشکَش هَکُن. «تیِ شاکی یه هَمرَه هَلَه وَختی مَحکَمِه یه راهِ دِلِه دَری، آشتی هَکُن، نَکنِه اون شاکی تِرهِ قاضی یه دَس هَدِه و قاضی تِرِه نِگهبانِ دَس هَدِه و زِندانِ دِلِه دَکی. راس راسی شِمِرِه گونَم اَگه تا قِرانِ آخَرین نَدی، زندانِ جی دِرگا نییَنی. «بِشنَوِسین که باگوتَن: ”زَنا نَکُن.“ وَلی مَن شِمِره گونَم، اَگه کَسی ایتا زِنا رِه شَهوَت سر بِیِشِه، خودشه دِلِ میَن اونه هَمرَه زَنا هَکُردِه. پَس اَگِه تی راسِ چِش باعِث بونه گُناه دِلِه دَکی، اونِه دَر بیار و تُوواد، چون تِرِه بِهتَرِ ایتا تیکه تیِ تَنِ از دَست هَدی تا اینکه تمام تیِ تَنِ هَمرَه جَهَنَمِ دِلِه تُووادِه هَبی. اَگِه تی راسِ دَس باعث بونه گناه دِلِه دَکی، اونِه بَبین و تُوواد، چون تِرِه بِهتَرِ ایتا تیکه تیِ تَنِ از دَست هَدی تا اینکه تمام تی تَنِ هَمرَه جَهَنَمِ دِلِه تُووادِه هَبی. «هَمینجور باگُوتَن: ”هَر مَردی خودشه زِنا رِه طَلاق هَدِه، بایسّی ایتا طَلاق نامِه اونه هَدِه.“ وَلی مَن شِمِره گونَم، هَر کی خودشه زِنا رِه بِه غیر اَز زَنا هَکوردَن طَلاق هَدِه، اونه به فایِشِگی کِشاندِنِه و هَر کی طَلاق هَدَه زِنایِ هَمرَه عَروسی هَکونه، زَنا کانه. «هَمینجور بِشنَوسّین مَردُمانی که اولارسالان زندگی کانه بان رِه باگوتِه بان: ”قَسم دُرو نُخار و هر قَسَمی که بِه نامِ خداوند بُخاردی رِه بِجا بیار.“ وَلی مَن شِمِره گونَم، اَصلاً قَسَم نُخارین، نه به آسِمان چون خُدایِ تَختِ، نه به زَمین چون خُدایِ لِنگ بَنییَنِ جایِه، نه به اورشلیم چون اون گَتِ پادشاه ِشَهرِ. وَ نه به شیمی سَر، چون حتّی نَتَّنی ایتا دانِه تیِ مو رِه سیا یا اِسبی هَکُنی. شِیمی گَب فَقط آرِه یا نه هَبو. اینه جی بیشتر، شَریرِجییِه. «بِشنَوِسّین که باگوتَن: ”چِش، چشِ عَوَض و دندان، دندانِ عَوَض.“ وَلی مَن شِمِره گونَم، بَدِ آدَمِ روبِرو نِیَسین و هر کی تی راسِ جولِ چَک بَزَه، تیِ اون طرفِ جول رِه هَم اونه سَمت وَگِردان. اگه کسی خَسِّه تِرِه به مَحکَمِه بَکِشانِه و تی پیرَن رِه تی جی هَگیره، تیِ قَوا رِه هَم اونه هَدِه. هَر وَخت کَسی تِرِه زور هَکردِه یک کیلومتر اونه همرَه راه بیشی، دو کیلومتر اونه هَمرَه بوشو. هَر کی تی جی یِچی بِخواد، اونه هَدِه و هَر کی تی جی دَس قَرض بِخَسِّه، تی دیم رِه وَنِگَردان. «بِشنَوِسّین باگوتَن: ”تی هَمسادِه رِه دوس بِدار و تیِ دُشمَنِ هَمرَه دشمنی هَکُن.“ وَلی مَن شِمِره گونَم شیمی دُشمَنانِ دوس بِدارین و اوشانیکه شِمِره ظُلم رِساندِنَن، اوشانه وَسین دُعای خِیر هَکُنید. تا شیمی آسِمانی پیَرهِ وَچِه هَبین، چون اون خودِشِ آفتو رِه بَدِ آدَمِان و خُجیرِ آدَمان سَر تابانِدِنِه و خودشه وارِشِ عادِلِ آدَمِان و ظالِمِ آدَمان سَر واراندِنِه. اَگِه فقط اوشانیکه شِمِرِه دوس دارَن رِه دوس بِدارین، چه اَجری دارید؟ مَگِه حتّی خَراجگیران هَم این كارِ نُکانَن؟ اَگه فقط شیمی رَفیقِانِ سَلام هَکُنید، بَقیِه یه جی چه كارِ بیشتَری اَنجام هَدَین؟ مَگِه حتّی بی دینِان هَم این كارِ نُکانَن؟ پَس شُما بایسّی كامِل هَبین هَمونجور که شِیمی آسِمانی پیَر كامِل هیسه. شِیمی حَواس دَبو شیمی خُجیرِ اعمالِ مَردُمانِ چِشمِ ورجه این نیَّت هَمرَه اَنجام نَدین که بِینَن و شیمی جی تَعریف هَکُنَن، چون اونوَخت اَجری شیمی پیَرِ وَر که آسِمانِ دِلِه دَرِه، نِدارید. «پَس هَر وَخت صَدقه دَنی جار نَزِن، اونجور که دُرویان یَهودِیان عِبادَتگاه و کوچِه پس کوچه هانِ دِلِه کانَن تا مردم اوشانه جی تَعریف هَکُنَن. راس راسی شِمِره گونَم اوشان خودِشانِه اَجرِ بِیتَن! وَلی تو هَر وَخت صَدقِه دَنی، نُزار تی چَپِ دَس اونچه یه جی که تی راسِ دَس کانه خَبَردار هَبو. تا تی کُمَک جا هَدِه بُمانه و تی آسِمانی پیَر که جا هَدِه چیزانِ دینِه، تِرِه اَجر دَنه. «وَختی دُعا کانی دُرویانِ مِثان نَبو. که دوس دارَن یَهودیانِ عبادتگاه و کوچِه پس کوچه هانِ سَر بییَسَن و دُعا هَکونَن تا مَردُم اوشانه بِینَن. راس راسی شِمِره گونَم اوشان خودِشانِ اَجرِ بِیتَن. هَر وَخت تو دُعا کانی تی اُتاقِ دِلِه بوشو و دَرِ دَبِد و تیِ نَدیه پیَرِ ورجه دُعا هَکُن، تی آسمانی پیَر که تمام جا هَدِه چیزانِ دینه، تِرِه اَجر دَنه. «وَختی دُعا کانید، هِی بی مَعنی وِرد تکرار نَکُنین؛ همونجور که بُت پَرَسّان کانَن، چون اوشان گُمان کانَن زیاد تِكرار هَکُردَن هَمرَه اوشانه دُعا بِشنَوِسِّه بونه. پَس ایشانه مِثان نَبین، چونکه شیمی آسِمانی پیَر شیمی اِحتیاجِ پیش از اونکِه اونه جی بِخواین دانه. «پَس شُما اینجور دُعا هَکُنید: «اِی اَمیِ پیَر که آسِمانِ دِلِه دَری، تی نام مُقَدَّس هَبو. تی پادشاهی بییِه. تی خواسِّه هَمونجور که آسِمانِ دِلِه اِجرا بونه، زَمینِ سَر هَم اِجرا هَبو. اَمیِ هر روزِه نانِ اِمروز اَمَرِه هَدِه. اَمیِ خَطاها رِه ببَخش، هَمونجور که اَما هَم تی مِثان اوشانیکه اَمَرِه خَطا هَکُردَن رِه بَخشِنیم. اَمَرِه آزمونِ دِلِه نیار، بلکه اَمَرِه شِیطانِ جی نِجات هَدِه. «چون اَگِه شُما مَردُمانِ خَطا رِه بِبَخشین، شِیمی آسِمانی پیَر هَم شِمِره بَخشِنِه. وَلی اَگِه شُما مَردُمانِ خَطا رِه نِبَخشین، شیمی آسِمانی پیَر هَم شیمی خَطاهان رِه نِبَخشِنِه. «وَختی روزِه گیرنی، دُرویانِ مِثان تِره زال بیاردِه نشان نَدِه. اوشان خودِشانِ قیافِه رِه عَوَض کانَن تا خودِشانِ روزِه داری رِه مردُمِ نِشان هَدِن. راس راسی شِمِره گونَم اوشان تمامِ خودِشانِ اَجرِ بِیتَن! وَلی تو وَختی روزِه گیرنی، تیِ سَرِ مو رِه روغَن بَزِن و تی دیمِ بَشور، تا مَردُم نِفَهمِن تو روزِه داری، بلکه فقط تی پیَر که پِنهانِ اونِه دانهِ، پیَری که هیچ چی اونه دیدِ جی قایِم نیِه تِره اَجر دَنه. «شیمی گَنجِشان رِه زَمینِ سَر اَمبار نَکُنین، جایی که بید و جِرم اونه از بِین بَرنه و جایی که دُزِّشان هَنِن و گَنجِ دُزِّنِن. بلکه شیمی گَنجِشان رِه آسمانِ دِلِه اَمبار هَکُنید، جایی که نه بید زَنه، نه جِرم اونه از بِین بَرنه. جایی که دُزِّشان نییَنِن و نَدُزِّنَن. چون هَر جا تی گَنج دَرِه، تی دِل هَم اوجِه دَرِه. «چِش تَنِ چِراغِ. اَگه تی چِش خُجیر هَبو، تمام تی وجود روشنِ. وَلی اَگِه تی چِش بَد هَبو، تمامِ تی وجودِ ظُلَمات گیرنه. پَس اَگِه اون نوری که تی دِلِه دَرِه ظُلَماتِ، اون چه گَتِه ظُلَماتِی هیسه! «هیچ کَس نَتَّنِه دُتا اَربابِ خِدَمت هَکونه، چون یا اَوَّلی یه جی بیزارِه و دوّمی رِه دوس داره، وَ یا اوَّلی رِه وَفادارِ و دُوّمی رِه کوچِک شُماردِنه. شُما نَتَّنید هم خُدایِ پاکار هَبین و هم پولِ پاکار. «پس شِمِره گونَم، شیمی زندگی یه وَسین نِگَران نَبین، که چی بُخارین و چی بَنوشین، وَ نَه شیمی تَن وَسین که چی دَکُنین، مَگِه زندِگی خوراک جی و تَن لِواسِ جی با اَرزِش نییِه؟ پَرندِه شانِ بِیِشین اوشان نه کارنَن، نه دِرو کانن و نه اَمبارِ دِلِه کوپا کانَن، با این وجود شیمی آسِمانی پیَر اوشانِ روزی رِه دَنه. مَگِه شِیمی اَرزِش اوشانه جی بیشتر نیِه؟ کُدام ایتا اَز شُما تانهِ نِگَرانی یه هَمرَه یِه ساعَت خودشه عُمرِ اِضاف هَکونه؟ «چِرا لِواسِ وَسین نِگَرانید؟ صَحرایِ سوسَنِشانِ بِیِشین و بِینین چِطور قَد کَشِنَن؛ اوشان نه زَحمَت کَشِنَن و نه بافِنِن. وَلی شِمِره گونَم حتّی سُلیمانِ پادشاه هم اون هَمِه شُکوه هَمرَه ایتا اَز اوشان مِثان بَزَک نَبا. پَس اَگِه خُدا صَحرای واشِ که اِمروز دَرِه و فَردا تَنوره دِلِه تُووادِه بونه رِه، اینجور قَشَنگ کانه، شِمِره اِی سُست ایمانِشان خِیلی بِهتَر نَپوشاندِنِه؟ «پَس نِگَران نَبین و نَگید که چی بُخاریم یا چی بَنوشیم یا چی دَکُنیم؟ چون بُت پَرَسِّ قومِشان تمام این چیزانِ دُمّال دَرِن، وَلی شِیمی آسِمانی پیَر دانه که شُما تمام این چیزان رِه اِحتیاج دارید. پس شُما اوَّل خُدایِ پادشاهِی یه دُمّال و اونه عدالت دُمّال دَبین، ایما تمام این چیزان شِمِره هَدَه بونه. پَس، فَردایِ نِگَران نَبین؛ چون فَردا خودشه نِگَرانی رِه داره. اِمروزِ مُشکِلات اِمروزِ رَه بَسّه. «قِضاوَت نَکُنین تا شِمِره قِضاوَت نَکُنن. هَمونجورکه شُما دیگَران رِه قِضاوَت کانید، شِمِره هَم قِضاوَت کانَن. هر کیلِه یِه هَمرَه هَدین، همون کیلِه یِه هَمرَه عَوَض گیرِنید. چِرا کَمل ذَرِّه رِه تی اَداش چِشِ دِلِه دینی، وَلی چویی ره که تیِ چِشِ دِلِه داری رِه نِینی؟ یا چِطور تانی تیِ اَداشِ باگویی: ”اِجازه هَدِه کَمل ذَرِّه رِه تی چِشِ جی دِرگا بیارِم،“ اَسِه خودِت ایتا چو تی چِشِ دِلِه داری؟ اِی دُرو، اوَّل اون چو رِه تیِ چِشِ جی دِرگا بیار؛ ایما بِهتَر دینی تا کَمل ذَرِّه رِه تیِ اَداشِ چِشِ جی دِرگا بیاری. اونچه که مُقَدَّسِ رِه سَگِشانِ نَدین و شیمی مُرواری رِه خوشانه پیش تُونِوادین. نَکُنِه اوشانِه لَگَدِ دَموج هَکُنَن و وَگِردِن شِمِره پاره هَکونَن. «بِخواین که شِمِره هَدَه بونه. واموجین، که پیدا کانید. دَر بَزِنین، که دَر شِیمی رو واز بونه. چون هر کی بِخواد، به دست هارنه و هر کی واموجه، پیداکانه و هر کی دَر بَزِنِه، دَر اونه رَه واز بونه. شیمی میَن کسی دَرِه وَختی اونه ریکا اونه جی نان بِخواد، اونه سَنگ هَدِه؟ وَ یا وَختی ماهی بِخواد اونه مار هَدِه؟ پَس اَگِه شُما که آنقَدَر بَدین، دانید که بایِسّی شیمی وَچِه شان رِه خُجیرِ چیز هَدین، پس چَنّی بیشتر شیمی آسِمانی پیَر خُجیرِ چیزانِ هَر کَسِ که اونه جی بِخواد دَنه. دیگَران هَمرَه هَمونجور رَفتار هَکُنید که خَنید شیمی هَمرَه رَفتار هَکُنَن. اینِ، تمام تورات و پیغَمبَرانِ بَنویشتِه. «تَنگِ دَر جی دِلِه بیشین، چونکه دَری که پَهنِ و راهی که گُشادِ به مَرگ خَتم بونه و اوشانیکه این راهِ جی شونِن خیلییَن. چون اون دَر تَنگِ و راهی که به زندگی خَتم بونه سَختِه و اوشانیکه اونِه پیدا کانن کَمِن. «دُروئی پیغَمبَرانِ جی دوری هَکُنید که گوسِند لِواسِ دِلِه شِیمی ورجه هَنِن، وَلی خودِشانِه باطِنِ دِلِه دَرَندِه وِرکِن اوشان رِه اوشانه میوِه یه جی اِشناسِنید. مَگه بونه لَمبَسِ جی اَنگور و زِراعِ جی اَنجیل بَچیئَن؟ هَمینجور، سالِمِ دار خُجیرِ میوه به بار هارنه و آفَت بَزِه دار بَدِ میوه. سالِمِ دار نَتَّنِه بَدِ میوه به بار بیارِه و آفت بَزِه دار نَتَّنِه خُجیرِ میوه بیارِه. داری که خُجیرِ میوه نیارِه، بَبییِه بونه و تَشِ دِلِه توُواده بونه. پَس شُما اوشان رِه اوشانه میوه یه جی اِشِناسِنید. «نه هَر کی که مَرِه ’خُداوند، خُداوند‘ باگو آسِمانِ پادشاهی یه دِلِه شونِه، بلکه فقط اونی شونِه که می پیَره خواسِّه رِه که آسِمانِ دِلِه دَرِه رِه به اَنجام بَرِسانِه. داوَری روز خِیلیان مَرِه گونَن: ”خُداوندا، خُداوندا، مَگِه اَما تی اِسمِ هَمرَه نَبوَّت نَکُردیم؟ مَگِه تی اِسمِ هَمرَه آلِشانهِ دِرگا نَکُردیم؟ مَگِه تی اِسمِ هَمرَه خیلی مُعجِزات نَکُردیم؟“ ایما اوشانه گونَم: ”مَن اَصلاً شِمِره نِشناسِنَم. می جی دور هَبین، اِی بَدکاران.“ «پَس هَر کی می گَبِ اِشنَوِنه و اونِه عَمل کانه، ایتا عاقِلِ مَردای رِه ماندِنِه که خودشه سِرِه رِه سَنگِ سَر بِساتِه. وارِش بِبارِسِّه، لاهِ رادَکِتِه وا وَرِسَه و اونِ سِرِه رِه زور بیاردِه، وَلی اون سِرِه فور نوماَ چون اونه بُنوار سَنگِ سَر دَبا. «وَلی هر کی می گَبِ بِشنوئِه و اونِه عمل نَکُنِه، ایتا بی عَقلِ مَردای رِه ماندِنِه که خودشه سِرِه رِه وازیکِ سَر بِساته. وارِش بِبارِسِّه، لاهِ رادَکِتِه و وا وَرِسَه و اون سِرِه رِه زور بیاردِه، اون سِرِه فور بوماَ و اونه خَرابی گَته با!» وَختی عیسی خودشه گَبِ تَمام هَکُردِه، مَردُم اونه تعلیم هَدَئنِ جی بُهت هَکُردَن، چون اون اوشانه توراتِ مُعَلِّمینِ مِثان تعلیم نَدَنه با، بلکِه یِنَفَرِ مِثان تعلیم دَنه با که صاحابِ قُدرَت هیسِه. وَختی عیسی كوهِ جی جیر بوما، ایتا گَتِه اِزدِحام اونه دُمّالسَر رادَکِتَن. هَمون موقه ایتا جُذامی اونه نَزیک هَبا، اونه پیش زانو بَزَه و باَگوته: «اِی آقا، اَگِه بِخوایی تانی مَرِه شَفا هَدی.» عیسی خودشه دَسِ دِراز هَکُردِه و اونه سَر دَس بَنَه و باَگوته: «خَنِم، شَفا هَگیر!» دَرجا اون مَردَای خودِشِ جُذامِ جی شَفا بِیته. ایما عیسی اونه باَگوته: «تی حَواس دَبوهیچ کَسِ وَرجه چیزی نگویی، بلکه بوشو تِره مَعبَدِ كاهِنِ نِشان هَدِه و تی شَفایِ خاطِری قُربانی ایی که موسی حُکم هَکُردهِ با رِه هَدِه تا اوشانه ثابت هَبو که تو شَفا بِیتی.» وَختی عیسی کَفَرناحومِ دِلِه بَشَه، ایتا رومِی اَفسَر اونه وَرجه بوما و خواهِش هَمرَه اونه باَگوته: «اِی آقا، می پاکار چُلاق هَبا سِرِه یه دِلِه کَتِه و بدجور درد کَشِنِه.» عیسی اونه باَگوته: «مَن هَنَم و اونه شَفا دَنَم.» وَلی اون اَفسَر عیسیِ یِه جَواب باَگوته: «اِی آقا، مَن اونِ لایق نییَم که تو می سِرِه یه سَخفِ جیر بییَیی. فَقط باگو و می پاکار شَفا گیرنِه. چون مَن خودَم مأمورم و می دَسِ جیرهم سَربازانی دارَم. ایتا رِه گونَم ”بوشو،“ شونِه و ایتا دیگه رِه گونَم ”بیِه،“ هَنه. می پاکارِ گونَم: ”این كارِ هَکُن“ کانه.» وَختی عیسی این گَبِ بِشنَوِسِّه بُهت هَکُردِه و مَردُمِی که اونه دُمّالسر بوما بان رِه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، مَن اینجور ایمان اسرائیلِ قومِ دِلِه هم نَدییَم. شِمِره گونَم خِیلیان شَرق و غَربِ جی هَنِن، وآسِمانِ پادشاهِی یه دِلِه ابراهیم و اِسحاق و یَعقوبِ هَمرَه ایتا سُفره یه سَر نیشِنِن. وَلی وَچِهانی که آسِمانِ پادشاهی یه شی هیسَن دِرگا ظلَماتِ دِلِه تووادِه بونَن اوجِه که بِرمِه دَرِه وتَرسِ جی دَندان، دَندانِ سَرهَکِلاش خارنه.» ایما عیسی اون اَفسَرِ باگوته: «بوشو! طِبقِ تی ایمان تِرِه هَدَه بونه.» در همون دَم اونه پاکار شَفا بِیته. وَختی عیسی پِطرُسِ سِرِه یِه دلِه بَشَه، پِطرُسِ زَن مآرِ بَدییَه که لایِ دِلِه خاتِه و تَوْ داره. عیسی اونه دَسِ بِیته و اونه تَوْ قَطع هَبا. وَرِسَه عیسی رِه پَذیرایی هَکُردِه. همون شُو خیلی از آلبَزشان رِه عیسی یِه وَرجه بیاردِن و او ایتا كَلمِه یه هَمرَه آلِشان رِه دِرگا هَکوردِه و تمام مَریضان رِه شَفا هَدَه، تا اِشعَیایِ پیغمبَرِ پیشگویی به حقیقَتِ بَرِسِه که باگوته با: «او اَمیِ دَردِشانِ بِیته و اَمیِ ناخوشیها رِه به دوش بَکِشییَه.» عیسی اِزدِحامی که اونه دُور جَم هَبان رِه بَدییَه و خودشه شاگِردانِ دَستور هَدَه «دَریایِ اوتَکِه بوشون.» ایتا از توراتِ مُعَلِمین پیش بوما و باگوته: «اِی اُسّا، هَر جا بیشی تی دُمّالسَر هَنَم.» عیسی اونه جَواب باَگوته: «شوآلِاش خودِشانِه وَسین لانه و پَرندِه شان خودِشانِه وَسین فَک دارَن، وَلی انسانِ ریکا هیچ جایی نِداره خودشه سَرِ بَنِه.» ایتا دیگه از اونه شاگِردان اونه باَگوته: «اِی آقا، اِجازه هَدِه اوَّل بوشوم و می پیَرِ دَفن هَکُنَم.» عیسی جَواب هَدَه: «می دُمّال بییِه و بَنی مُردِگان خودِشانِه مُردِگانِ دَفن هَکُنَن.» عیسی لوتکا رِه سَوار هَبا و اونه شاگِردان هم اونه دُمّالسَر بَشَن. یِدَفه دَریا رِه گَتِه کولاک بِیتِه، کولاک آنقَدَر گَتِ با که دَبا لوتکا رِه غَرق هَکونِه، وَلی عیسی خاتِه با. پَس شاگِردان بومَن و اونه بیدار هَکوردَن و باگوتَن: «اِی آقا، اَمَرِه نِجات هَدِه؛ چیزی نُمانِسِّه هَلاک هَبیم!» عیسی اوشانه باَگوته: «اِی سُست ایمانِشان، چِرا آنقَدَر تَرسِنین؟» ایما وَرِسَه وا و دَریا رِه زَمتُل بَزَه و دریا کاملاً آرام هَبا. شاگِردان اونچه یه جی که اتّفاق دَکِته بُهت هَکُردَن و باگوتَن: «این چِجور آدَمیِه، حتی وا و دَریا هم اونه جی اطاعت کانَن!» وَختی عیسی دَریایِ اوتَکِه بِه جَدَریان مِلکِ بَرِسییَه، دُتا آل بَزِه قَبرِسّانی یه جی دِرگا بومَن و اونه هَمرَه چِش بِه چِش هَبان. اوشان آنقَدر خَطرناک بان که هیچ کَس جُرأت نِداشتَه اوجِه یه جی رَد هَبو. اون دو نَفَر دادِ هَمرَه باگوتَن: «اِی خُدای ریکا، اَمی هَمرَه چیكار داری؟ ایجه بُمَیی تا اَمَرِه پیش از وَختِ قَرار زَجر هَدی؟» یِکَم اونوَتَر ایتا گَتِه رَمِه خو دَبان غذا بُخارَن. و آلِشان اِلتِماسِ هَمرَه عیسی رِه باگوتَن: «اَگِه خَنیی اَمَرِه دِرگا هَکونی، اَمَرِه اون خو رَمِه یه دِلِه رَوانه هَکون.» عیسی اوشانه باَگوته: «بیشین!» پس اوشان دِرگا بومَن و خو شانه دِلِه بَشَن. و تمام اون رَمِه کوتی یه سَراجیری یه جی بِتیش دَریایِ دِلِه هجوم بَبِردَن و اُو یه دِلِه هَلاک هَبان. خو گالِشان دَر بَشَن، شَهرِ دِلِه بَشَن و تمام داستان و عَلَل خُصوص آل بَزِه شانِ جریانِ مَردُمِ وَسین باگوتَن. شَهرِ تمام مَردُم عیسی یه بَدییَنِ وَسین دِرگا بومَن و وَختی اونه بَدییَن اونه جی اِلتِماس هَکُردَن اون منطَقِه یه جی بوشو. عیسی لوتکا رِه سَوار هَبا و دَریایِ جی رَد هَبا و به خودشه شَهر بوماَ. اوجِه چَن نَفَر ایتا چُلاقِ مَردَای که لایِ دِلِه دِراز بَکِشییِه با رِه اونه وَرجه بیاردِن. وَختی عیسی اوشانه ایمانِ بَدییَه، اون چُلاق رِه باَگوته: «می ریکا، تی دِل قرص هَبو؛ تی گُناهان آمرزیده هَبا!» دَرجا، چَن نَفَر از توراتِ مُعَلِمین خودِشانِه هَمرَه باگوتَن: «این مَردَای کُفر گونه.» عیسی که دانِسِّه اوشانه فِکرِ میَن چی گُذَرنِه باَگوته: «چرا اینجور پلید فکر شیمی دِلِ میَن راه دَنید؟ کُدام یکی یه باگوتَن آسان تَره: اینکِه ”تی گُناهان آمرزیده هَبا،“ یا اینکِه ”وَرِس و راه بوشو؟“ ولی تا بِدانید انسانِ ریکا این قُدرَتِ دارِه زَمین سَرِ گُناهان رِه بیامرزه.» ایما اون چُلاق رِه باَگوته: «وَرِس، تیِ لا رِه جَمع هَکُن و تی سِرِه بوشو.» اون مَردَای ورِسَه و خودشه سِرِه بَشَه. مَردُم وَختی این مُعجِزِه رِه بَدییَن، بَتِرسیَن و خُدا رِه شُکر هَکُردَن که اینجور قُدرتی آدَم رِه هَدَه. وقتی عیسی اوجِه یه جی شونه با، ایتا مَردَای که اونه اسم مَتّی با رِه بَدییَه که خَراجگیر دَکِّه یه دِلِه نیشته با. عیسی اونه باَگوته: «می دُمّال بیِه!» مَتّی ورِسَه و اونه دُمّالسَر بَشَه. روزی عیسی مَتّی یه سِرِه یه دِلِه سُفرِه یه سَر نیشته با که خِیلی از خَراجگیران و گُناهکاران بومَن و عیسی و اونه شاگِردانِ هَمرَه ایتا سفره سَر بَنیشتَن. وَختی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی اینه بَدییَن، عیسی یِه شاگِردانِ باگوتَن: «چِرا شیمی اُسّا خَراجگیران و گُناهکارانِ هَمرَه غَذا خارنِه؟» عیسی اوشانه گَبِ بِشنَوِسِّه و باَگوته: «مَریضانَن که طَبیب احتیاج دارَن، نه سالِمِ آدمِشان. بیشین و خُدایِ این کلامِ مَعنی رِه بِفَهمین ”مَن رَحمت خَنم نه قُربانی.“ چون مَن نومَم تا صالِحانِ دعوت هَکُنَم، بلکه بومَم تا گُناهکاران رِه دَعوَت هَکُنَم.» یحییِ یه شاگِردان عیسی یه ورجه بومَن و باگوتَن: «چِرا اَما و عُلَمایِ فَریسی روزِه گیرنیم وَلی تی شاگِردان روزِه نَگیرنَن؟» عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه بونه زامایِ رَفیقان اون موقه که زاما اوشانه هَمرَه دَرِه ماتَم هَگیرَن؟ ولی زمانی رَسِنِه که زاما اوشانه جی هَگیته بونه؛ اون موقه روزِه گیرنن. «هیچ کَس نُو چِلوارِ کآنِه لِواسِ کَشِ پینیک نَزِنِه، اگه اینجور هَکونِه پینیک لِواسِ جی سیفا بونِه، نو چِلوار کآنِه لِواسِ جی سیفا بونه و اونه پارگی قَبلاً جی بَدتَر بونه. تازِه شَراب رِه هَم کآنِه پوسّی خیکِ دِلِه نَریزِنَن، اَگه بَریزِن پوسّی خیکیشان تَرکِنَن و شراب دِرگا ریزِنِه و پوسّی خیکیشان از بِین شونِن. تازِه شَراب رِه نُو پوسّی خیکِ دِلِه ریزِنِن تا هَم شراب و هَم پوسّی خیکیشان سالِم بُمانَن.» عیسی هَلَه دَبا گَب بَزنه که ایتا از یَهودیِانِ رَئیس اونه وَرجه بوما و زانو بَزَه و باَگوته: «می کیجا هَمین اَلآن بَمِردِه. وَلی دانَم اَگه تو بییَیی و اونه سَر دَست بَنی اون زندهِ بونه.» عیسی ورِسَه و خودِشِه شاگِردانِ هَمرَه اونه هَمرَه بَشَه. همون موقه، ایتا زِنا که دَوازدَه سال خونریزی داشتِه عیسی یه دُمّالسَر بوما و اونه قَوایِ لَمپَرِه دَس بَکِشییَه. چون خودشه هَمرَه گونِه با: «اَگه فقط اونه قوایِ لَمپَرِه دَس بَکِشَم، شَفا گیرنَم.» عیسی وَگَرِسِّه اون زِنا رِه بِیِشییِه و باَگوته: «می کیجا نَتِرس، تی ایمان تِرِه شَفا هَدَه.» همون دَم اون شَفا بِیته. وَختی عیسی اون رَئیسِ سِرِه بَرِسییَه و نوحِه خوانِشان و مَردُمِ شولِ شیوَنِ بَدییَه، باَگوته: «دِرگا بیشیِن. این کیجا نَمِردِه بلکه خاتِه.» وَلی اوشان فقط اونه سَر بَخنِسَّن. وَختی عیسی مَردُمِ دِرگا هَکُردِه، اُتاقِ دِلِه بَشَه کیجایِ دَسِ بِیته و کیجا وَرِسَه. این اِتِّفاقِ خَبِر تمام اون مَنطَقِه یه دِلِه دَپیتِه. وَختی عیسی اوجِه جی دَبا بوشو، دُتا کورِ مَردای اونه دُمّال بَشَن و داد زَنه بان: «اِی داوود ریکا، اَمَرِه رَحم هَکُن!» وَختی عیسی سِرِه یِه دِلِه بَشَه، اون دو نَفَر اونه ورجه بومَن. عیسی اوشانه باَگوته: «ایمان دارید که مَن تانم این کارِ اَنجام هَدَم؟» اوشان باگوتَن: «آرِه ای آقا!» پَس عیسی اوشانه چِشِ دَس بَکِشییَه و باَگوته: «طِبقِ شیمی ایمان شِمِرِه اَنجام هَبو.» وَ اوشانه چِشم واز هَبا. عیسی اوشانه هُشدار هَدَه و باَگوته: «مُواظِب هَبین هیچکی این جریان جی خَبَردار نَبو.» وَلی هَمین‌ که سِرِه یه جی دِرگا بَشَن، عیسی یِه آوازِه رِه تمام اون مَنطَقِه یِه دِلِه پَخش هَکُردَن. وَختی که اون دو نَفَر دِرگا شونه بان، ایتا آل بَزَه مَردای رِه که لال با، عیسی یِه وَرجه بیاردِن. وقتی عیسی آلِ اونه جی دِرگا هَکُردِه اونه زبان واز هَبا. مَردُم این مُعجِزِه یِه جی خِیلی بُهت هَکُردَن، گونه بان: «تا اَلآن هَمچین چیزی هیچ وَخت اسرائیلِ قومِ دِلِه بِدییِه نَبا!» وَلی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی باگوتَن: «اون آلِ شان رِه آلِشانِ رئیس کمک هَمرَه دِرگا کانه.» عیسی تمام شَهر و دِهاتِشانِه دِلِه گَردَنه با و یَهودیِانِ عبادتگاهانِ دِلِه تعلیم دَنه با و خُدایِ پادشاهی یه مُژدِه رِه اِعلام کانِبا و هر نوع ناخُشی و مَرَضِ شَفا دَنه با. وَختی اون اینقَدر اِزدِحامِ بَدییِه اونه دِل اوشانه رَه بَسوته، چونکه اوشان بی گالِشِ گوسِند مِثان پَریشان و وابُمانِسِّه بان. پَس خودِشِه شاگِردانِ باَگوته: «مَحصول زیادِ و كارگَر کَم. پس، صاب مَحصولِ جی بِخوائین خودِشِ مَحصولِ جَم هَکُردَن وَسین کارگَرانی روانه هَکونه.» عیسی خودِشه دَوازدِه شاگِردِ خودشه وَر دُخوانِسِّه و اوشانه اِقتدار هَدَه تا پَلیدِ اَرواح رِه دِرگا هَکُنَن و هر نوع ناخُشی و مَرَض رِه شَفا هَدَن. این اون دَوازدَه رَسولِ اِسمِ: اوَّل شَمعون که اونه پِطرُس هم گونه بان و اونه اَداش آندریاس، یَعقوب زِبِدی ریکا و اونه اَداش یوحَنا، فیلیپُس و بَرتولما، توما و مَتّی یه خَراجگیر، یَعقوب حَلفایِ ریکا و تَدّای، شَمعونِ وَطَن پَرَست و یَهودای اَسخَریوطی که عیسی رِه دُشمَن دَس تَسلیم هَکوردِه. عیسی این دَوازدِه شاگِردِ رَوانه هَکورده و اوشانه باَگوته: «غیرِ یَهودیانِ مِلکِ دِلِه نیشین و سامریانِ هیچکدام از شَهرانِ دِلِه شیمی لِنگ نَنین. بلکه اِسراییلِ قومِ گُم هَبوسِّه گُوسِندِشانِ وَر بیشیِن. وقتیکه شونید جار بَزِنین و باگُویید، آسِمانِ پادشاهی که خُدا اونه حاکِمِ نَزّیکِه. مَریضان رِه شَفا هَدین، مُردِگان رِه زندهِ هَکُنید، جُذامیان رِه شفا هَدین وآلِشانه درگا هَکُنید. مُفت هَیتین، مُفت هَم هَدین. هیچ طَلا و نُقرِه و مِرس شیمی غِیشِشانِ دِلِه شیمی هَمرَه نَبِرین. و سفر وَسین، بُقچه یا اِضافهِ پیرَن و چَمیش و بال دسّی نگیرین؛ چون كارگَر مُستَحَقِ خودشه مُزدِ. هر شَهر و دِهی که دِلِه شونِید، ایتا لایِقِ آدَمِ واموجین و تا وَختی که اوجِه دَرین اونه سِرِه یه دِلِه بییَسید. وَختی ایتا سِرِه یه دِلِه شونِید ”سَلام هَکُنید.“ اَگه اون سِرِه لایِق هَبو، شِیمی سَلام اونه سَر ماندِنه، وَلی اَگه لایق نبو، شیمی سَلام شِمِره وَگِردنِه. اَگه هر کی شِمِره قَبول نَکُردِه و اونچِه که گونید رِه گوش نَدَه، وَختی که اون سِرِه یا اون شَهر جی شونید، شیمی لِنگِ خاک بِتِکانید. راس راسی شِمِره گونَم، قیامتِ روز، مجازاتِ تحمل سُدوم وغُمورَّه یه شَهرِ وَسین آسانتَرِ تا اون شهر وَسین. «مَن شِمِره گُوسَندِشانِ مِثان، وِرکِشانِ دِلِه روانه کانَم. پس مارِ مِثان با هوش و کَفتر مِثان بی آزار هَبین. شیمی حواس به مَردُمِ هَبو، چونکه اوشان شِمِره مَحکَمِه یه تَحویل دَنِن و شِمِره خودِشانِه عِبادتگاه دِلِه شَلّاق زَنِن. شِمِره می خاطِری فرمانداران و پادِشاهانِ وَرجه بَرنِن تا اوشان و غیرِ یَهودیِانِ وَرجه گَواهی هَدین. وَختی شِمِره دَسگیر کانَن، نِگَران نَبین که چی و چِطور باگویین. چون اون موقه اونچه بایسّی باگویین شِمِره هَدَه بونه. چون اونیکه گَب زَنه شُما نیَین، بلکه شیمی آسِمانی پیَره روحِ که شیمی زبان هَمرَه گَب زَنه. «اَداش، اَداشِ و پیَر، وَچِه رِه مَرگِ تَسلیم کانه. وَچِه شان خودِشانِه پیَر و مآر عَلِیه وَرِسِنَن و اوشانه مَرگِ تَسلیم کانَن. تمام مَردُم می اِسمِ خاطِری شیمی جی بیزار بونَن. وَلی هَر کَس تا آخَر دَوام بیارِه و بُمانه، نِجات گیرنِه. هَر وَخت شِمِره ایتا شَهرِ دِلِه ظُلم بَرِساندِن ایتا شَهر دیگه دَر بیشین. چون راس راسی شِمِره گونَم، پیش اَز اینکه اِسراییلِ تمام شَهرانِ بیشین، انسانِ ریکا هَنه. «شاگِرد خودشه مُعَلِّمِ جی سَرتَر نیِه و پاکار خودشه اَرباب جی سَرتر نیِه. شاگِرد خودشه مُعَلِّمِ مِثان هَبو اونه بَسِه و پاکار خودشه اَرباب مِثان. اَگه سِرِه اَرباب رِه بِعِلزِبول، که اِبلیسِ دُخواندَن، اونِ اهل سِرِه رِه چی دُخواندِنِن؟ «پَس اوشانه جی نَتِرسین. هیچ قایِم هَکورده ایی دَنییِه که بَرملا نَبو و هیچ جا هَدَه ایی دَنییِه که مَعلوم نَبو. اونچه رِه مَن ظُلَماتِ دِلِه شِمِره باگوتَم، روشنایی یه دِلِه باگوئید و اونچه رِه که دَرِگوشی شِمِره باگوته هَبا، سِرِه یه بامِ سَر جار بَزِنین. اوشانِ جی که تَنِ کُشِنِن وَلی نتَّنَن روح رِه بَکوشَن، نَتِرسین. اونه جی بَتَرسین که تانه هَم تَن وهَم روح رِه، جَهَنَمِ دِلِه هَلاک هَکونه. مَگِه دُتا مَلیجَی یِشاهی بَروتِ نَبونِه؟ با این وجود، بی اِجازه شیمی آسِمانی پیَر حَتّی ایتا اَز اوشان زَمینِ سَرنَکَّنِه. حتّی تمام شیمی سَرِ مو بِشمارِسِّه هیسِه. پَس نَتِرسین؛ شیمی ارزش هزاران مَلیجی یه جی بیشتَرِه. «پَس هر کی مَردُم وَرجه مَرِه موقور بییِه، من هَم می آسِمانی پیَره وَرجه اونه موقور هَنَم. وَلی هر کی مَردُمِ وَرجه مَرِه حَشا هَکونه، مَنَم می آسِمانی پیَرهِ وَرجه اونه حَشا کانَم. «گُمان نَکُنید بومَم تا آشتی زَمینِ سَر بیارِم. نومَم آشتی بیارِم، بلکه بومَم تا شَمشیر بیارِم! مَن بَموئَم تا: «”ریکا و پیَره میَن، کیجا و مآر، عروس و شو مآره میَن جدایی تُووادَم. هَر کَسِ دُشمَنان، خودشه اَهلِ سِرِه بونِه.“ «هر کی خودشه پیَر و مارِ می جی بیشتر دوس بِدارِه، می لایِق نیِه و هَر کی خودشه کیجا یا ریکا رِه می جی بیشتر دوس بِدارِه، می لایِق نیِه. هر کی خودشه صَلیبِ نِگیرِه ومی دُمّال نییِه، می لایِق نیِه. هَر کی بخواد خودِشِه زندگی رِه حِفظ هَکونه اونِه اَز دَس دَنه؛ وَلی هَر کی می خاطِری خودشه زندگی رِه اَز دَس هَدِه، اونه زندگی دَر اَمان ماندِنه. «هر کی شِمِره قَبول هَکونه، مَرِه قَبول هَکُردِه و هر کی مَرِه قَبول هَکونه، می بَرِساندِه رِه قَبول هَکُردِه. هَر کی پِیغَمبَرِ اینه وَسین که پِیغَمبَر هیسه قَبول هَکونه، ایتا پِیغَمبَرِ اَجرِ گیرنه ولی هَر کی ایتا صالح آدَم رِه اینه وَسین که صالح هیسه قَبول هَکونه، ایتا صالحِ اَجرِ گیرنِه. وَ هر کی ایتا اَزین کوچِکانِ اینه وَسین که می شاگِردِ حَتّی ایتا پیالِه سَردِ اُو هَدِه، بِه هیچ وَجه بی اَجر نُماندِنِه.» وَختی عیسی این دَستوران رِه خودشه دَوازدَه شاگِردِ هَدَه، اوجِه یه جی بَشَه تا اوشانه شَهرانِ دِلِه تعلیم هَدِه و موعِظِه هَکونه. وَختی یحیی زِندانِ دِلِه مَسیح کارانِ جی خَبَردار هَبا، خودشه شاگِردان طریق جی اونه رِه پِیغام رَوانه هَکوردِه. تاعیسی یِه جی بَپُرسن: «تو هَمونی هیسی که قَرارِ بیِه، یا اَما یِنَفر دیگَرِ انتظارِ بَکِشیم؟» عیسی اونِه جوابِ باگوتِه: «بیشین و هر چی که اِشنَوِنید و دینین رِه یحیی رِه باگویید، کوران دینَن، شَلان راه شونَن، جُذامیان شَفا گیرنَن، کَرِشان اِشنَوِنَن، مُرده شان زندهِ بونَن و فَقیران رِه خَبَرِ خوش هَده بونه. خوش بِحالِ اونیکه می بارِه شَک نَکُنِه.» وَختی یَحیی یِه شاگِردان اوجِه یه جی شونه بان، عیسی یحیی باره اوشانِ هَمرَه که اوجِه دَبان گَب بَزَن شرِوع هَکُردِه و باَگوته: «چیه بَدییَنِ وَسین صَحرایِ دِلِه بَشَین؟ لَلِه یه بَدییَنِ وَسین بَشَین که هر وایِ جی لَرزِنِه؟ پَس چیه بَدییَنِ وَسین بَشَین؟ ایتا مَردَای یه بَدییَنِ وَسین که گِرانِ لِواس دَکُردِه؟ اونیکه گِرانِ لِواس دُکانه اونِه جا پادشاهانِ کاخِ دِلِه هیسه. پَس چیه بَدییَنِ وَسین بَشَین؟ ایتا پِیغَمبَر؟ آرِه، شِمِره گونَم اون ایتا پِیغَمبَر جی هَم سَر تَرِه. یَحیی همونیِه که مَلاکی یه پیغمبر کِتابِ دِلِه اون باره بَنوِشتیه هَبا: «”اَسِه می پِیغام آوَر تی جی پِیشتَر روانه کانَم، و اون پیشاپیش، راه رِه تی بَموئَن وَسین هَموار کانه.“ راس راسی شِمِره گونَم که هیچکَس یحیی یه تَعمید دَهَندِه جی گَته تَرمآرِ جی بِزاسِّه نَبا، با این وجود اونیکه آسِمانِ پادشاهی یه دِلِه هَمه یه جی کوچیکتَرِه، اونه جی گَت تَرِه. یحییِ تَعمید‌ دَهندِه یه دورِه تا اَلآن، آسِمانِ پادشاهِی که خُدا اونه حاکِمِ ظُلم جیردَبا، رَسدارِ مردِکان اونِه هجوم هارنه بان تا اونه بِزور صاحاب هَبون. تمام پِیغَمبَران و تورات تا یحیی، پیشگویی هَکُردَن. اَگه ایشانِ قَبول دارید بایِسّی بِدانید که یحیی همون ایلیائِه که قَرار با بییِه. هر کی گوشِ شِنَوا داره، بِشنوئهِ. «اَسِه باگُوید این دورِه یه مَردُم رِه به چی تَشبیه هَکُنَم؟ اوشان وَچِه هانی رِه ماندِنن که کوچه پسکوچه شانِ دِلِه نیشِنِن و خودِشانِه رَفیقِانِ صِدا کانَن و گونَن: «”شِمِره نِی بَزییم، نَرِقصییَین، شِمِره مَرثیِه بُخوانِسِّیم، بِرمِه نَکُردِین.“ چون یحیی بوما که نه خارنِه و نه نوش کانِه؛ گونید: اون ”آل داره.“ انسانِ ریکا بوما هَم خارنِه و هَم نوش کانِه، مَردُم گونِن: ”بِیشین، اون آدَمی شِکَم پیس و شَراب خارِه و خَراجگیران و گُناهکارانِ رَفِیقِ.“ با این وجود، حِکمَتِ اَعمالِ که حِکمَت دُرِسّی رِه ثابت کانه.» ایما عیسی اون شَهران بارِه گَب بَزَه که بیشتَرین مُعجِزِه شان رِه اوجِه اَنجام هَدَه با، اون شَهرانِ مَردُم رِه اینه خاطری که توبِه نَکُرده بان سَرامکو هَکُردِه، باَگوته: «وای بر تو، اِی خورازینِ شهر! وای بر تو، اِی بیت‌ صِیدایِ شهر! اَگه مُعجِزاتی که شُیمی دِلِه اَنجام هَبا صور و صیدون شَهرانِ دِلِه اَنجام بونِه با، خِیلی پیش اَز این پِلاس‌ دُکانِه بان و خاک کُلُم خودِشانِه سر ریزنه بان و توبِه کانه بان. وَلی شِمِره گونَم قیامتِ روز صور و صیدونِ وَسین بیشتر قابِلِ تَحَمُلِ تا شِمِره. وَلی تو اِی كَفرناحومِ شهر، فِکر کانی تا به آسِمان سَر کَشِنی؟ هرگز، بلکِه جَهَنَمِ دِلِه سَرنِگون بونی. چون اَگه مُعجِزاتی که تی دِلِه اَنجام هَبا سدومِ دِلِه اَنجام بونِه با، اون شَهر تا بِه اِمروز بِجا ماندِنهِ با. وَلی بِدان قیامتِ روز شَهرِ سدومِ وَسین بیشتر قابِل تَحَمُلِ تا تی وَسین.» ایما عیسی خودشه گَبِ اِدامِه هَدَه، باَگوته: «اِی پیَر، اِی آسِمان و زَمین خُداوَند، تِره شُکر کانَم که این چیزانِ عاقِلان و حَکیمِانِ جی قایِم هَکُردی و کوچِ وَچِه شانِ وَسین ظاهِر هَکوردی. آرِه، اِی پیَر، تی خواسِّه که مُحَبَتِ جی پُرِ اینجور با. «می پیَر هَمِه چیره مَرِه بِسپارِسِّه. و هیچکَس بِجُز پیَر ریکا رِه نِشناسِنِه و هیچکَس پیَرِ نِشناسِنِه بِجز ریکا و اوشانیکه ریکا بِخواد پیَرِ اوشانِ بِشناسانه. «می وَر بیئِین، اِی اوشانیکه زَحمَت کَشنِین و شیمی کولِوار سَنگینِه، مَن شِمِره آرامِش دَنَم. می گاجمه رِه گَردَن هَگیرین و می جی تعلیم هَگیرین، چون مَن آرام و فروتَنم و شیمی جان آرامِش گیرنِه. چون می گاجمه آسان و می بار سَبُکِه.» وختی عیسی مُقَدَّسِ شَنبِه یه دِلِه گَندُم زارِ دِلِه گُذَرنِه با، اونه شاگِردان وَشنا بان و شروع هَکوردَن گَندُم خوشه شانِ بَکَنِسَّن و بُخاردَن. وَلی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی وَختی اینه بَدییَن اونه باگوتَن: «بِیِش، تی شاگِردان كاری کانَن که مُقَدَّس شَنبِه روز دِلِه جایز نییِه.» عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه نُخوانِسّید داوود و اونه یاران وَختی وَشنا بان چه هَکُردَن؟ چطور اون خُدای سِرِه دِلِه بَشَه و خودِش و اونه یاران تَقدیس هَبوسِّه نانِشان رِه بُخاردَن، در حالیکه اون نانِشان بُخاردَن هَم اونه وَسین و هَم اونه یارانِ وَسین مَمنوع با، فقط معبدِ کاهِنان اجازه داشتِن اونِه بُخارن. مَگِه توراتِ دِلِه نُخوانِسّید که مَعبَدِ کاهِنان با اینکه شَنبِه روز، یَهودیِانِ مَعبَدِ دِلِه، مُقَدَّسِ شَنبِه یه حُکمِ اِشکَنن تَقصیرکار نییَن؟ شِمِرِه گونَم یِنَفَر ایجه دَرِه که مَعبَد جی گَتِه تر! اگِه شُما این جِملِه مَعنی رِه دانِسِّید که گونِه: ”رَحمت خَنَم نه قُربانی،“ بی گُناهِشانِ مَحکوم نُکانِه بِین. چونکه انسانِ ریکا مقَدَّسِ شَنبِه صاحاب اِختیارِه.» عیسی اوجِه رِه تَرک هَکُردِه و اوشانه عِبادتگاه دِلِه بَشَه. ایتا مَردَای اوجِه دَبا که اونه ایتا دَس چُلاق با. اوشان عیسی یِه جی بَپُرسیَن: شَنبِه روز شَفا هَدَن جایزِ؟» اَلبَتَر اوشانه نیَّت این با که ایتا بَهانِه اونه مُتَهَم هَکُردَن وَسین پیدا هَکونَن. عیسی اوشانه باَگوته: «کُدام ایتا از شُما اگِه اونه گوسِند مُقَدَّس شَنبِه چاهِ دِلِه دَکِه نَشونِه اونه دِرگا بیارِه. مَگِه اون گوسِند نَگیرنید و چاهِ جی دِرگا نیارِنید؟ چَنّی بیشتر آدمی گوسِند جی با اَرزِشتَرِه، پَس خُجیرِ کارِ اَنجام هَدَن مُقَدَّس شَنبِه یه دِلِه جایزِ.» ایما عیسی اون مَردَای رِه باَگوته: «تیِ دَسِ دِراز هَکُن!» اون خودشه دَسِ دِراز هَکُردِه و اونه دَس شَفا بِیته و اون ایتا دَسِ مِثان خُجیرهَبا. وَلی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی عِبادَتگاهِ جی دِرگا بَشَن و همدیگَرِ هَمرَه دَسیسِه دَچییَن چطورعیسی رِه بَکوشِن. وَختی عیسی اوشانه نَقشِه یه جی خَبَردار هَبا، اوجِه یه جی بَشَه. اِزدِحام زیادی اونه دُمّال بَشَن و اون تمام مَریضانِ شَفا هَدَه و اوشانه دَستور هَدَه که اونِ بارِه هیچ کَسِ هَمرَه گَب نَزَنِن. این اتّفاق دَکِته تا اِشعَیایِ پِیغَمَبر پیشگویی به حقیقت بَرِسِه كه باَگوته: «اینه می خادِم که اونه انتِخاب هَکُردَم، اون می عَزیزِ که می جان اونه جی راضیِه. می روحِ اونه سَر نَنَم تا قومِشان رِه عِدالَت هَمرَه داوَری هَکونه. اون هیچ کَسِ هَمرَه دَعوا نُکانه و داد نَزَنِه، هیچ کَس اونه صِدا رِه کوچه یه دِلِه نِشنَوِنِه. کاچولِه لَلِه رِه نِشکِندِنِه نیم سوزِ فیتیلِه رِه نَکوشانِّه، این کارانِ کانه تا عِدالَتِ بَرقَرار هَکونه. اونه اِسم تمام قومان وَسین مایِه اُمید هیسه.» ایما مَردُم ایتا آلبَزه رِه عیسی یِه وَرجه بیاردَن که کور و لال با، عیسی اونه شَفا هَدَه اونجورکه بَتَّنِسِّه بَینِه وگَب بَزَنِه. مَردُم بُهت هَکُردن باگوتَن: «این مَردای هَمون داوود ریکا نییِه؟» وَلی وَختی عُلَمایِ فَریسی اینه بِشنَوِسَّن باگوتَن: «این مَردَای آلِشانِ بِعِلزِبول کُمَک هَمرَه که آلِشانِ رَئیسِ دِرگا کانه!» عیسی اوشانه خیال جی باخَبَر هَبا و اوشانه باَگوته: «هر مَملِکَتی خودش عَلِیه قسمَت هَبو، از بِین شونِه، وَ هر شَهر یا سِرِه ایی که خودشِ عَلِیه قسمَت هَبو، دَوام نیارنِه. اَگِه شِیطان، شِیطانِ دِرگا هَکونه خودشِ عَلِیه قسمَت بونه، پس چِطور اونه حُکومَت دوام هارنه؟ اَگِه مَن بِعِلزِبول کُمَکِ هَمرَه، آلِشانه درگا کانَم، شیمی شاگِردان کیِه کُمَکِ هَمرَه اوشانه دِرگا کانَن؟ پس اوشان خودشان شِمِره قِضاوَت کانَن. وَلی اَگِه مَن خُدای روح قوَّتِ هَمرَه آلِشانِ دِرگا کانَم، این نِشان دَنه خُدای پادشاهی شِمِره بَرِسییَه. یا چطور یِنَفَر تانهِ ایتا رَسدارِ مَردَای سِرِه یه دِلِه بوشو و اونه مال و مَنالِ تاراج هَکونه، غیر از اینکه اوَّل اونه دَس و لِنگِ دَبِدِه. اونوَخت تانه اونه سِرِه رِه غارت هَکونِه. «هرکی می هَمرَه دَنیِه می عَلِیه و هر کی می هَمرَه جَمع نَکُنِه تار و مار سازِنِه. پَس شِمِرِه گونَم هر جور گُناه یا کُفری که اِنسان هَکوردِه بو آمرزیده بونه، غیر از اینکِه روح القُدُس عَلِیه کُفر باگو، این کُفر آمرزیده نَبونه. هَر کی انسانِ ریکای عَلِیه گَبی بزِنِه، آمرزیده بونه، وَلی هَر کی روح القُدُس عَلِیه گَب بَزِنِه، اصلاً آمرزیده نَبونه، نه این دورِه و نه اون دورِه یه دِلِه. «اَگِه خُجیرِ میوِه خَنید، شیمی دار بایِسّی خُجیر هَبو، بَدِ دار بَدِ میوِه به بار هارنه. چونکه دارِ اونه میوه یه جی شَئنِه بِشناختَن. اِی اَفعی زادِگان، شُما که شَریرِآدَم هیسین چِطور تانین خُجیرِ گَب بَزِنین؟ چون زبان اونچه یه جی که دِل اونه جی پُرِ، گَب زَنه. خُجیر مَردَای خودشه دِل خُجیراَمبارِ جی خوبی به بار هارنه و بَدِ مَردَای خودشه دِل بَدِ اَمبارِ جی بَدی به بار هارنه. «شِمِره گونَم بازخواس روز دِلِه تمام مَردُم بایسّی هر مُفتِ گَبی که بَزَن رِه جَواب هَدَن. چونکه طِبقِ شیمی گَب یا تبرَئِه بونید و یا مَحکوم.» ایما چَن تَن اَز توراتِ مُعَلِمین و عُلَمایِ فَریسی عیسی رِه باگوتَن: «اِی اُسّا خَنیم تی جی ایتا نِشانه بَینیم.» وَلی عیسی جَواب هَدَه: «زَناکار و شَریرِ قوم ایتا نِشانه خَنِن، وَلی تَنها نِشانِه ایی که اوشانه هَدَه بونه، یونسِ پِیغَمبَرِ نِشانِئِه. هَمونجور که یونس سِه شُو و سِه روز ایتا گَتِه ماهی یه شِکَمِ دِلِه بُمانِسّه با، انسانِ ریکا هَم، سِه شُو و سِه روز زَمینِ دِلِ میَن ماندِنِه. داوَری یه روز نینوایِ مَردُم این نَسلِ هَمرَه وَرِسِنَن و این نَسلِ مَحکوم کانَن، چونکه نینوایِ مَردُم وَختی یونسِ موعظه رِه بِشنَوِسَّن توبِه هَکُردَن، اَسِه کَسیکه ایجه دَرِه، یونسِ جی گَته تَرِه. جُنوبِ مَلَکِه داوَری یه روز وَرِسِنِه و این نَسل مَردُم رِه مَحکوم کانه، چونکه اون، دُنیایِ اُجارِ جی بوما تا سُلیمانِ پادشاهِ حِکمَتِ بِشنوئهِ، اَسِه کَسیکه ایجه دَرِه، سُلِیمان جی گَتِ تَرِه. «وَختی پَلیدِ روح یِنَفَر جی دِرگا هَنهِ، کِلاتِ دِلِه گَردَنِه تا یِه جا اِستراحتِ وَسین پیدا هَکونه. وَلی پیدا نُکانِه. اون موقه گونِه ”به اون سِرِه ایی که اونه جی بومَم، وَگَردِنَم.“ پَس وَگَردِنِه و اون سِرِه رِه خالی و ساجِه بَزِه و تَمیز هَکُردهِ دینه، ایما شونِه و هفت روح خودِشِه جی بَدتَر جَمع کانه و هارنه، اوشان همه هَنِن و اوجِه ساکِن بونَن سرآخَر اون آدَم اَوَّلِ جی هَم بَدتَر بونه. این بَلا این بَدِ نَسلِ سَر هَم هَنِه.» همون موقه که عیسی مَردُمِ هَمرَه دَبا گَب بَزنه، اونه مآر و اونه اَداشان بومَن و دِرگا ایسَبان، خَسِن اونه هَمرَه گَب بَزِنِن. یِنَفَر عیسی رِه باَگوته: «تی مآر و تی اَداشان دِرگا هیسَن و خَنِن تی هَمرَه گَب بَزِنِن.» عیسی باَگوته: «می مآر کیِه؟ می اَداشان کییَن؟» خودشه دَسِ هَمرَه شاگِردان اِشارِه هَکُردِه و باَگوته: «ایشان می مآر و اَداشانَن. هر کی می آسِمانی پیَره خواسِّه رِه اَنجام هَدِه، اون می اَداش و خاخُر و مآر هیسه.» همون روز عیسی سِرِه یه جی دِرگا بوما و دریا کنار بِنیشته. وَلی آنقَدَر اِزدِحام اونه دُور هَکُردَن که ایتا لوتکا رِه سَوار هَبا و اونه دِلِه بِنیشته، در حالی که مَردُم دریا کنار ایسَبان. ایما عیسی چیزای زیادی رِه مَثَلِ هَمرَه اوشانه وَسین گَب بَزه و باَگوته: «ایتا بَرزِگَر، توُم بِپاشییَنِ وَسین بِجار سَر بَشَه. وَختی توُم پاشنه با، یه میثقَلَی راهِ دِلِه دَکِتَن و پَرندِه شان بومَن و اوشانِ بُخاردَن. یه میثقلی دیگر سَنگ لاخِ زَمینِ دِلِه دَکِتَن که زیاد گِل نِداشته، پَس زود سَر بَکِشییَن، چون اوجِه یه گِل جَل نَبا. وَلی وَختی آفتو دَر بوما، همه بَسوتَن و خُشک هَبان، چون بَنِه نَبِسِّه بان. یه میثقلی لَمبَسِ دِلِه دَکِتَن و تیفِشان سَر بَکِشییَن و اونِه خَفِه هَکُردَن. وَلی بَقیِه تُمِشان خُجیرِ زَمینِ دِلِه دَکِتَن و بار بیاردِن: بَعضی صَد، بَعضی شَصت و بَعضی سی بَرابَر. هر که گوشِ شِنوا داره، بِشنَوئه.» ایما شاگِردان عیسی یه وَرجه بومَن و اونه جی بَپُرسیَن: «چِرا این مَردُمِ هَمرَه مَثَل هَمرَه گَب زَنی؟» عیسی جَواب هَدَه: «آسِمانِ پادشاهِی یه رازِ بِفَهمِسَّن شِمِره هَدَه هَبا، وَلی اوشانه هَدَه نَبا. چون اونیکه داره رِه بیشتر هَدَه بونه تا به فَراوانی بِدارِه، وَ اونِه جی که نِداره حَتّی اونچه که داره هَم هَگیته بونه. اینِه وَسین مَن اوشانه هَمرَه مَثَل هَمرَه گَب زَنَم، چون: «نِگاه کانَن، وَلی نِینَن، گوش دَنِن، وَلی نِشنَوِنَن و نِفَهمِنَن. راس راسی اِشعیایِ پیغمبرِپیشگویی اوشانه باره انجام برسییَه که گونه: «”شیمی گوش هَمرَه اِشنَوِنید، وَلی هیچ وَخت نِفَهمِنین، شیمی چِشمِ هَمرَه دینین، وَلی هیچ وَخت دَرک نُکانید. چون این قومِ دِل سَنگ هَبا، اوشانه گوش سَنگین هَبا، و خودِشانِه چِشِ دَبِسَّن؛ تا نَکُنِه خودِشانِه چِشمِ هَمرَه بِینَن و خودِشانِه گوش هَمرَه بِشنُئَن و خودِشانِه دِلِ میَن بِفَهمَن و وَگِردَن و مَن اوشانه شَفا هَدَم.“ «وَلی خوش بِحالِ شیمی چِش که دینِه و شیمی گوش که اِشنَوِنهِ. راس راسی شِمِره گونَم، خیلی از پِیغَمبَران و صالِحِان مُشتاق بان اونچه که شُما دینین رِه بِینَن و نَدییَن، اونچه که شُما اِشنَوِنید رِه بِشنُئَن ولی نِشنَوِسَّن. «پَس شُما بَرزِگَر مَثَلِ مَعنی رِه بِشنُئین: وَختی یِنَفَر آسِمانِ پادشاهِی یه کَلامِ اِشنَوِنِه ولی اونِهِ نِفَهمِنِه، شِیطان هَنه و اونچه که اونه دِلِ میَن کاشتهِ هَبا رِه، قاپ زَنه گیرنِه. این همون تُمی یه که راهِ دِلِه کاشتهِ هَبا. تُمی که سَنگ لاخِ زَمینِ میَن دَکِتِه، کَسی یِه که کَلامِ اِشنَوِنهِ و دَرجا اونِه خُشحالی یه هَمرَه قَبول کانه. وَلی چون بَنِه نِداره فقط یِذَرِه دَوام هارنه. وَختی کَلامِ خاطِری آزار و اَذیَت دینه، خودِشه ایمان جی دَکِنِه. تُمی که لَمبَسِ دِلِه کاشتهِ هَبا، کَسی یِه که کَلامِ اِشنَوِنِه، وَلی چون دُنیا رِه دِل دَبِسِّه و اونه چِش مال و مَنالِ دُمّال دَرِه، ایشان کَلام رِه خَفِه کانِه و بار نیارنِه. وَلی تُمی که خُجیرِ زَمینِ دِلِه کاشتهِ هَبا، کَسی یِه که کَلامِ اِشنَوِنِه و اونِهِ فَهمِنِه. اون راس راسی باروَر بونه و صَد، شَصت یا سی بَرابَر بار هارنه.» عیسی ایتا دیگه مَثَل هَم اوشانه وَسین بیاردِه: «آسِمانِ پادِشاهی ایتا مَردَای رِه ماندِنه که خودشه زَمینِ دِلِه خُجیرِ توُم بِکاشته. وَلی وَختی اونه پاکاران خاته بان، اونه دُشمَن بوما گَندُم دِلِه تَلِ واشِ تُم بِپاشییَه و بَشَه. وَختی گَندُم سَر بَکِشیِیَه، تَلِ واش هَم اونه هَمرَه سَر بَکِشیِیَه. پاکاران خودِشانِه اَرباب وَر بومَن و باگوتَن: ”اَرباب، مَگِه تو خُجیرِ تُم تیِ زَمینِ دِلِه نِکاشتی؟ پَس تَلِ واشِشان کوجِه یه جی بومَن؟“ اَرباب، پاکارانِ باگوته: ”ایتا دُشمَن این کارِ هَکُردِه.“ ایما پاکاران اونه باگوتَن: ”خَنی بیشیم تَلِ واشِشانِه جَم هَکُنیم؟“ اَرباب باَگوته: ”نه! اگه بخواین تَلِ واشِشان رِه جَم هَکونید، مُمکِنِه گَندُم رِه هَم اوشانه هَمرَه بَنِه یه جی بَکِّنین. بَنین تا دِرُویِه موقه هر دُتاشان هَمدیگَرِ هَمرَه سَر بَکِشِن. دِرُویه موقه دِرُوگَرِشانِه گونَم اَوَّل تَلِ واششانِه دَسِّه هَکُن و بَسوزاندَنِ وَسین بَنَن، وَلی گَندم شانِه کَندوجِ دِلِه اَمبار هَکُنِن.“‌» عیسی یِدَفِه دیگه ایتا مَثَل اوشانه وَسین بیاردِه و باگوته: «آسِمانِ پادشاهِی خَردِلِ تُمِ ماندِنه که یِنَفَر اونه بِیته و خودشه زَمینِ دِلِه بِکاشتِه. با اینکه خَردِلِ توُم تمام تُمِشانِ جی کوچیکتَرِه، ولی بَعدِ اینکِه سَر کَشِنِه تمام باغِ گیاهانِ جی گَته تَر و دارِ قَدَ بونه، جوریکه پَرندِه شان هَنِن و اونه شاخِه بالهِ سَر فَک سازِنَن.» عیسی اوشانه وَسین ایتا دیگه مَثَل بیاردِه و باَگوته: «آسِمانِ پادشاهی خَمیرمایه مِثان هیسه که ایتا زِنا اونِه گیرنِه سِه تا گال آردِ هَمرَه قاطی کانه تا تمام خمیر وَر بیِه.» عیسی تمام این چیزان رِه اِزدِحامِ وَسین مَثَلِ هَمرَه باَگوته و راس راسی هَم بِدونِ مَثَل اوشانه هیچی نَگوتِه. این اتّفاق دَکِته تا پِیغَمبَرِ گَب به اَنجام بَرِسِه که باگوتِه با: «مَن مَثَلِ هَمرَه شیمی هَمرَه گَب زَنَم. وَ اونچه که دُنیایِ خِلقَتِ شُروع جی، جا هَدِه بمانِسِّه رِه گونَم.» ایما عیسی اِزدِحامِ تَرک هَکُردِه و سِرِه بَشَه، اونوَخت اونه شاگِردان اونه وَرجه بومَن و باگوتَن: «تَلِ واشِ مَثَلِ اَمِرِه توضی هَدِه.» عیسی اوشانه باَگوته: «اونیکه خُجیرِ توُم بِجار دِلِه کارنِه، انسانِ ریکائِه. بِجار این دُنیائِه. خُجیرِ توُم، آسِمانِ پادشاهِی یه ریکاشانَن. تَلِ واشِشان، اون شَریرِ ریکاشانَن؛ اون دُشمَن که تَلِ واشِ تُم بِکاشتِه، اِبلیسِ. دِرویِه موقِه، آخَرِ زمانِ و دِروگَرِشان فِرِشتِگانَن. هَمونجور که تَلِ واشِشانِه جَمع کانَن و تَشِ دِلِه سوزانِدِنَن، آخَرِ زمان هَم هَمینجور بونه. انسانِ ریکا خودشه فِرشتِگانِ روانه کانه و فرشتگان، آسِمانِ پادشاهی یه دِلِه هَر کی که باعِثِ گُناه بونه و تمام بَدکاران رِه یِجا جَمع کانَه و اوشانه تَشِ کورِه یه دِلِه تُووادِنِه اوجِه که بِرمِه دَرِه و تَرسِ جی دَندان، دَندانِ سَرهَکِلاش خارنه. ایما صالِحان خودِشانِه پیَره پادشاهی یه دِلِه خورشید مِثان دِرَخشِنِن. هر کی گوش شِنوا داره بِشنوئهِ. «آسِمانِ پادشاهی جا هَدَه گَنجی رِه ماندِنه که ایتَا زَمینِ میَن دَرِه و یِنَفَر اونه پیدا کانه، هَموجِه اونه سَرِ پوشاندِنِه و خُشحالی یه جی شونِه اونچه که دَاره رِه روشِنِه و اون زَمینِ رِه هینِه. باز هم آسِمانِ پادشاهی ایتا تاجِرِ ماندِنه که با اَرزِشِ مُرواری یه دُمّال دَبا. وَختی با اَرزِشِ مُرواری رِه پیدا هَکوردِه، شونه و اونچه که داشتِه رِه روشِنِه و اون مُرواری رِه هینِه. «بازهم آسِمانِ پادشاهِی ایتا دامِ ماندِنه که دَریایِ دِلِه تُووادَه بونه و هَمِجور ماهی اونه دِلِه دَرِه. وَختی که دام ماهی یه جی مَشت بونه، ماهیگیران اونِهِ دَریایِ جی کنار کَشِنَن. بعد نیشِنِن خُجیرِ ماهی شان رِه سیفا کانَن و زَمّیلِ دِلِه نَنِن، وَلی بَدِ ماهی شان رِه دور تووادِنِن. آخرِ زمان هَم هَمینجور بونه. فِرشتِگان هَنَن صالِحان رِه بَدِ آدَمان جی سیفا کانَن و اوشانه تَشِ کورِه یه دِلِه تووادِنِن اوجِه که بِرمِه دَرِه وتَرسِ جی دَندان، دَندانِ سَرهَکِلاش خارنه.» عیسی باَگوته: «تمام این چیزانِ بِفَهمِسّین؟» شاگِردان باگوتَن: «آرِه.» عیسی اوشانه باَگوته: «پَس، هَر شَریعَتِ مُعَلِم که آسِمانِ پادشاهی بارِه تَعلیم بِیته بو، ایتا صاب سِرِه ایی رِه ماندِنه که خودشه صَندوقِ جی چیزای کانِه و نُو دِرگا هارنه.» وَختی عیسی این مَثَلِشانِ تَمام هَکُردِه اوجِه یه جی بَشَه و خودشه شَهر دِلِه بوما و عِبادَتگاهِ دِلِه اوشانه تعلیم هَدَه. جوریکِه مَردُم بُهت هَکُردَن و پُرسِنه بان: «این مَردَای کوجهِ یِه جی حِکمَت و مُعجِزاتِ قُدرَت بِدَس بیاردِه؟ مَگِه اون نَجّارِ ریکا نیِه؟ مَگِه اون مآره اِسم مریم نیِه؟ مَگِه اونه اَداشان یَعقوب و یوسِف و شَمعون و یَهودا نییَن؟ مَگِه تمام اونه خاخُران ایجه اَمیِ میِن زندِگی نُکانَن؟ پَس این چیزانِ کوجهِ یِه جی یاد بِیته؟» اینِه وَسین عیسی یه جی ناراحَت هَبان. وَلی عیسی اوشانه باَگوته: «ایتا پِیغَمبَر همه‌ جا اِحتِرام داره بِجُز خودشه زادگاه و خودشه خانواده یه وَر!» عیسی اوشانه بی ایمانی یه خاطِری اوجِه زیاد مُعجِزِه نَکُردِه. وَختی عیسی یِه آوازِه هیرودیسِ پادشاهِ گوش بَرِسییَه، اون خودشه پاکارانِ باَگوته: «این مَردَای همون یحیی یِه تَعمید‌ دَهَندِه هیسه که مُردِگانِ جی وَرِسَه و اینِه وَسین تانِه این مُعجِزاتِ هَکونه.» چون هیرودیس، هیرودیا یِه خاطِری که قبلاً اونه اَداش فیلیپُس زِنا با، یحیی رِه بِیته و اونه دَس و لِنگِ دَبِسِّه و اونه زِندانِ دِلِه تُووادَه. چون یحیی هیرودیسِ باگوته با: «حَلال نیِه این زِنایِ هَمرَه دَبی.» هیرودیس خَسِّه یَحیی رِه بَکوشِه، وَلی مَردُم جی تَرسِنِه با، چون مَردُم یَحیی رِه پِیغَمبَر دَانِسَّن. وَلی وَختی هیرودیسِ زاد روز بَرِسییَه، هیرودیا یِه کیجا مِهمانان پیش بَرِقصییَه و هیرودیس آنقَدَر اونه رَقص جی خوشحال هَبا که قَسَم بُخاردِه هَر چی کیجا بِخواد اونه هَدِه. مآر کیجا رِه آنتِریک هَکُردِه که باگو: «یحیی یه تَعمید‌ دَهَندِه یه سَر رِه ایتا مَجمِه یه دِلِه مَرِه هَدِه.» پادِشاه ناراحَت هَبا، ولی خودشه قَسَمِ خاطِری وخودشه مِهمانان اِحتِرام خاطِری دَستور هَدَه که اونه خواسِّه بَرآوَردِه هَبو. پس آدَم روانه هَکورده زِندانِ دِلِه یَحییِ یِه سَر رِه اونه تَن جی سیفا هَکُردَن و یَحیی یه سَر رِه ایتا مَجمِه یه دِلِه بیاردَن کیجا رِه هَدَن و اون هَم اونِه خودشه مآره وَرجه بَبِرده. یحیی یه شاگِردان بومَن اونه جَسد بَبِردَن و دَفن هَکُردَن، ایما بَشَن عیسی رِه خَبِر هَدَن. وَختی عیسی این خَبَرِ بِشنَوِسِّه، خودش تَنهایی لوتکا رِه سَوار هَبا و ایتا خَلوَتِ جا بَشَه. وَلی وَختی مَردُم خَبَردار هَبان، خودِشانِه شَهرانِ جی پیادِه اونه دُمّالسَر رادَکِتَن. هَمینکه عیسی لوتکایِ جی جیر بوما اِزدِحام زیادی رِه بَدییَه، اونه دِل اوشانه رِه بَسوتِه و اوشانه میَنِ مَریضان رِه شَفا هَدَه. وَختِ مِهال، شاگِردان عیسی یِه وَرجه بومَن باگوتَن: «ایجه دور دَکِته جائِه، و دیر وقت هم هیسِه. پَس اِزدِحامِ روانه هَکون بوشون دِهاتِ دِلِه تا خودِشانِه وَسین غذا بَهینَن.» وَلی عیسی اوشانه باَگوته: «لازِم نییِه مَردم بوشون شما خودِتان اوشانِ غذا هَدین.» شاگِردان باگوتَن: «‌اَما فقط پَنج تا نان و دُتا ماهی داریم.» عیسی باَگوته: «اوشانِ ایجه می وَر بیارین.» ایما مَردُمِ باَگوته واشَ سَر بِنیشَن. ایما پَنج تا نان و دُتا ماهی رِه بِیته آسِمانِ بِیشییِه و خُدارِه شُکر هَکُردِه. ایما نانِشان رِه تیکّه هَکُردِه و شاگِردانِ هَدَه. شاگِردان هم اوشانه مَردُمِ هَدَن. هَمِه بُخاردَن و سیر هَبان، وَختی نان تیکِه شانِ جَم هَکُردَن دَوازدَه تا زَمّیل پُر هَبا. بِجُز زِناکان و وچه هان پنج هِزار تا مَرد اوجِه غَذا بُخاردِن. عیسی دَرجا خودشه شاگِردانِ باَگوته لوتکا رِه سَوار هَبون تا اونه جی جلوتر دَریایِ اُتَکِه بوشون. وَلی خودش هَموجِه بُمانسِّه تا مَردُمِ راهی هَکونه. عیسی بَعدِ اینکه مَردُمِ روانه هَکوردِه، خودش کوهِ سَر بَشَه تا تَنهایی دُعا هَکونه. شُو بَرِسییَه و اون اوجِه تَنها با. اون موقع، لوتکا دَریا کِنارِ جی خِیلی دور هَبا با و کولاک دِلِه گیر دَکِته با، چون برعکسِ وا زَنه با. حدوداً ساعَتِ چهارِ صُب، عیسی همونجور که اُویه سَر راه شونه با اوشانه نَزیک هَبا. وَختی شاگِردان عیسی رِه بَدییَن اُویه سَر راه شونِه، بَتِرسیَن، باگوتَن: «این شَبَحِ»، وَ تَرسِ جی داد بَزَن. عیسی دَرجا اوشانه باَگوته: «شیمی دِل قُرص هَبو. ‌مَنَم، نَتِرسین!» پِطرُس باَگوته: «آقا، اَگه تویی مَرِه باگو تا اُویه سَر تی وَر بییَم.» عیسی باَگوته: «بیِه!» ایما ‌پِطرُس لوتکایِ جی جیر بوما و اُویه سَر عیسی یِه سَمت رادَکِته. وَلی وَختی کولاکِ بَدییِه، ‌بَتِرسیِه و همونجور که اُویِه دِلِه جیر شونه با داد بَزَه: «آقا، مَرِه نِجات هَدِه!» عیسی دَرجا خودشه دَسِ دِراز هَکُردِه و اونه بِیته و باَگوته: «اِی کَمِ ایمان، چِرا شَک هَکُردی؟» وَختی لوتکا رِه سَوار هَبان، وا بییَسهَ. وَ اوشانیکه لوتکایِ دِلِه دَبان عیسی یِه لِنگ بَکِتَن باگوتَن: «راس راسی تو خُدایِ ریکائی!» اوشان دَریایِ جی بُگذشتِن و جِنیسارِتِ مِلکِ دِلِه بَرِسیِیَن. اوجِه یه مَردُم عیسی رِه بِشناختَن و کَسانی رِه به تمام اون مَنطَقِه روانه هَکوردِن تا مَریضانِ عیسی یِه وَرجه بیارِن. اوشان اونه جی خواهِش هَکُردَن فقط اِجازِه هَدِه تا اونه قَوایِ لَمپَرِ دَست بَزَنِن، وَ هر کی اونِه لَمس کانِبا، شَفا گیرنه با. ایما عُلَمایِ فِرقِه فَریسی و توراتِ مُعَلِمین اورشلیمِ جی عیسیِ یه وَرجه بومَن وباگوتَن: «چِرا تی شاگِردان اَمی مَشایِخِ رَسم و رُسومِ نَدید گیرنَن؟ اوشان پیش از اینکه غَذا بُخارِن خودِشانِه دَسِ نَشورنَن!» عیسی اوشانه جَواب هَدَه: «چِرا شُما خودِتان اینه خاطِری که شیمی رَسم و رُسومِ حِفظ هَکُنید خُدایِ حُکمِ نَدید گیرنید؟ چون خُدا دَستور هَده: ”تی پیر و مارِ اِحتِرامِ بِدار،“ وَ ”هر کی خودشه پیَر و مارِ ناسِزا باگو، حتماً بایسّی بَکوشتِه هَبو.“ وَلی شُما گونین اَگه کَسی خودشه پیر و مارِ باگو: ”کُمَکی که خسَّم شِمِره هَکُنَم خُدای کارِ وَسین وَقف هَکُردَم،“ در این صورَت، دِ اونه واجِب نیِه خودشه پیَرِ کُمَک هَکونه. اینجوری شُما خُدایِ کَلامِ شیمی رَسم و رُسومِ هَمرَه نَدید بِیتین. اِی دورویان! اِشعیا یه پیغمبر چقدر خوُب شیمی باره پیشگویی هَکُردِه، اونموقِه که باَگوته: «”این قوم خودِشانِ زِبانه هَمرَه مَرِه حُرمَت نَنِن، وَلی اوشانه دِل می جی دورِ. اوشان بیخُدی مَرِه پَرَسِش کانَن و اوشانه تَعلیم فقط آدَمی یه حُکمِ“» ایما عیسی مَردُمِ خودشه وَر دُخوانِسِّه و باَگوته: «می گَبِ گوش هَدین و بِفَهمین. اونچه که آدَم دَهنِ جی جیر شونِه اونه نَجِس نُکانه، بلکه اونچه آدَم دَهنِ جی دِرگا هَنه، اونِه کِه آدَمی رِه نَجِس کانِه.» ایما شاگِردان عیسی یِه وَرجه بومَن و باگوتَن: «دانی فَریسیان وَختی تی این گَبِ بِشنَوِسَّن ناراحت هَبان؟» عیسی جَواب هَدَه: «هر نَهالی که می آسِمانی پیَر نِکاشتِ بو، بَنِه یه جی بَکِّندِه بونه. اوشانِ کار نِدارین. اوشان رابَلَدانی هیسَن که خودشان کورَن. وَ اگه ایتا کور ایتا کورِ دیگرِ عَصاکَش هَبو، هَر دُتاشان چاهِ دِلِه دَکِنَن.» پِطرُس اونه باَگوته: «این مَثَلِ اَمرِه توضی هَدِه.» عیسی جَواب هَدَه: «شُما هَم هَلَه دَرک نُکانید؟ مَگِه نِدانین هَر چی آدَم دَهِنِ جی جیر شونه اونه شِکَمِ دِلِه شونِه و دَفع بونه؟ وَلی اونچه که دَهنِ جی دِرگا هَنه، دِلِ جی سَرچِشمِه گیرنِه و این اونیِه که آدَمی رِه نَجِس کانِه. چون دِل جی یه که پَلیدِ خیال، قَتل، زَنا، فاسِقی، دُزّی، دِروئی شَهادت و تُهمَت، سَرچِشمِه گیرنِه. ایشان آدَمی رِه نَجِس کانَن، وَلی نَشوردِه دَسِ هَمرَه غَذا بُخاردَن هیچکَسِ نَجِس نُکانه!» عیسی اوجِه رِه تَرک هَکوردِه و صور و صیدونِ منطقه یه دِلِه بَشَه. ایتا کَنعانی زِنا که اون منطقه یه دِلِه زندگی کانِبا، عیسیِ یه وَرجه بوما و دادِ همرَه باَگوته: «اِی آقا، اِی داوود ریکا، مَرِه رَحم هَکُن! می کیجا بَدجور آلبَزِه هَبا.» وَلی عیسی هیچ جِوابی نَدَه، تا اینکه شاگِردان پیش بومَن و عیسی یِه جی خواهِش هَکُردَن، باگوتَن: «اونه مُرخَص هَکُن بوشو، چون دَرِه شولِ شیوَنِ هَمرَه اَمیی دُمّالسَر هَنِه.» عیسی باَگوته: «مَن فَقَط اِسراییلِ قومِ گُم هَبوسِّه گُوسَندِشانِ وَسین روانه هَبام.» وَلی اون زِنا پیش بوما و عیسی یِه لِنگِ وَر زانو بَزَه و باَگوته: «اِی آقا، مَرِه کُمَک هَکُن!» عیسی جَواب هَدَه: «دُرُس نیِه وَچِه هان نانِ اوشانِ دَسِ جی هَگیریم و سَگِشانِ پیش تُووادَم.» وَلی اون زِنا باَگوته: «دُرِسِّ آقا، وَلی حتّی سَگِشان هَم نان تیکِه ایی که خودِشانِه اَرباب سُفرِه یه جی کَلنِه رِه، خارنَن!» ایما عیسی باَگوته: «اِی زَن، تی ایمان خِیلی زیادِه! تی خواسِّه بَرآوَرده بونه!» همون دَم اونه کیجا شَفا بِیته. عیسی اوجِه یه جی رادَکِته و جَلیلِ دَریایِ ور بوما. اوجِه ایتا کوتی یه سَر بَشَه و بنیشتهِ. ازدِحامِ زیادی عیسی یِه وَر بومَن و خودِشانِه هَمرَه شَلان، کوران، چُلاقان و لالِشان و خِیلی مَریضانِ دیگر رِه هَم بیاردِن عیسی یه لِنگِ پیش بَنَن و اون اوشانه شَفا هَدَه. مَردُم وَختی بَدییَن لالِشان گَب زَنَن، چُلاقان خُجیر هَبان، شَلان راه شونِن و کوران دینَن، بُهت هَکُردَن و اِسراییلِ خُدا رِه حَمد باگوتَن. عیسی شاگِردانِ خودشه وَر دُخوانِسِّه و باَگوته: «می دِل این مَردُمِ رَه سوزِنِه. اَلآن سِه روزِ می هَمرَه دَرِن و دِ هیچی بُخاردَنِ وَسین نِدارَن. نَخَنَم اوشانه وَشنا راهی هَکُنَم، چون اِمکان داره راه دِلِه ضَعف هَکُنَن.» شاگِردان باگوتَن: «کوجه یه جی تانیم این صَحرایِ دِلِه این گَتِه اِزدِحامِ وَسین نان تهیِّه هَکُنیم؟» عیسی باَگوته: «چَن تا نان دارید؟» جَواب هَدَن: «هفت تا نان و چَن تا کوچِ ماهی.» عیسی مَردُمِ باَگوته زِمین سَر بِنیشَن. ایما هَفت تا نان و چَن تا ماهی رِه بِیته و بَعدِ شُکر هَکُردَن اوشانِ تیکه هَکُردِه و خودشه شاگِردانِ هَدَه و شاگِردان هَم اوشانِ اِزدِحامِ هَدَن. هَمِه بُخاردَن و سیر هَبان، اونه شاگِردان هَفتا زَمّیلِ پُر، نان تیکِه جَمع هَکُردَن. اوشانیکه اوجِه غَذا بُخاردَن، بِجُز زِناکان و وَچِه هان، چهار هِزار تا مَرد بان. بَعدِ اینکه عیسی مَردُمِ مُرخَص هَکُردِه، لوتکا رِه سَوار هَبا و مَجَدانِ منطقه بَشَه. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی و عُلَمایِ فِرقِه صَدوقی عیسی یِه وَر بومَن تا اونه آزمون هَکُنَن. عیسی یه جی بِخَسَّن تا ایتا آسِمانی نِشانه اوشانه نِشان هَدِه. عیسی اوشانه باَگوته: «وَقتِ مِهال گونید فَردا هَوا خُجیرِ، ”چون آسِمان سُرخ هیسِه،“ وَ صُبِ سَر گونید امروز هوا طوفانی بونه ”چون آسِمان سُرخ و بِیتِه هیسِه“ شما خوب دانید چِطور آسمانِ ظاهِر رِه تعبیر هَکونید، اَمّا نَتَّنید زمانهایِ نشانِه ها رِه تعبیرهَکونید! این نَسلِ شَریر و زَناکار نِشانه خَنِن، وَلی نِشانه ایی اوشانه هَدَه نَبونه بِجُز یونِسِ پِیغَمبَرِ نِشانه.» عیسی اینه باَگوته و اوشانه جی سیفا هَبا. وَختی شاگِردان دَریایِ اوتَکِه بَرِسیِیَن یاد هَکُردَن خودِشانِه هَمرَه نان هَگیرَن. عیسیِ اوشانه باَگوته: «مُواظِب هَبین و عُلَمایِ فَریسی و صَدوقی یه خَمیرمایه جی دوری هَکُنید.» شاگِردان خودِشانِه هَمرَه گَب زَنه بان و گونهِ بان: «‌اَمیی هَمرَه نان نیاردیم.» عیسی که اوشانه فِکرِ دانَسِّه باَگوته: «ای سُست ایمانشان چِرا اینه وَسین که نان نِدارین همدیگَرِه هَمرَه باگومَگو کانید؟ هَلَه هم نِفَهمِنین؟ یاد هَکُردین چِطور پَنج تا نانِ هَمرَه پَنج هِزار نَفَرِ سیر هَکُردَمِ؟ اون روز چَن تا زَمّیل خوردِه چیزان جَمع هَکُردین؟ یا شیمی یادِ جی بَبِردین یِدَفِه دیگه هَفتا نانِ هَمرَه چهار هِزار نَفَرِ سیر هَکُردَم؟ چَن تا زَمّیل خوردِه چیزان جَمع هَکُردین؟ چِرا نَتّنین بِفَهمِین که من شیمی هَمرَه نان باره گَب نَزَنَم؟ عُلَمایِ فَریسی و صَدوقیِ یِه خَمیرمایه جی دوری هَکُنید.» ایما شاگِردان بِفَهمِسَّن عیسی فَریسیان و صَدوقیِان تَعلیم هَدَن باره هُشدار دَنه، نه نانِ خَمیرمایه جی. وَختی عیسی فیلیپی قیصَریِه منطقه بَرِسییَه، خودشه شاگِردانِ جی بَپُرسیِه: «مَردُم، انسانِ ریکا رِه کی دانَن؟» شاگِردان باگوتَن: «بعضیان گونَن یَحیی یه تَعمید‌ دَهندِه ایی. بعضی دیگه گونَن ایلیایِ پِیغَمبَری و بعضیان گونَن اِرمیایِ پِیغَمبَرِ یا ایتا اَز پِیغَمبَرِانی.» عیسی اوشانِه باَگوته: «شُما چی گونید؟ شیمی نَظر مَن کییَم؟» شَمعون پِطرُس جِواب هَدَه: «تو مَسیحِ موعودی، زندهِ خُدای ریکائی!» عیسی شَمعونِ جَواب باَگوته: «اِی شَمعون، یونای ریکا، خوش بِحالِ تو، چون تو اینِ آدِمی جی یاد نِیتی، بلکه می آسِمانی پیَر اونِه تِرِه آشکار هَکوردِه. وَ تِرِه گِونَم تو پِطرُسی، یَعنی ”صخرِه،“ وَ مَن این صخرِه یه سَر می کلیسا رِه بَنا کانَم، و هیچ وَخت جَهَنَمِ قُدرَت نَتَّنِه اونه اَز بِین بَبِره. آسِمانِ پادشاهِی یه کیلیت شان رِه تِرِه دَنَم. اونچه رِه که تو زَمینِ سَر دَبِدِی، آسِمانِ دِلِه دَبِسِّه بونه و هَر چی زَمینِ سَر واز هَکُنی، آسِمانِ دِلِه واز بونه.» ایما عیسی خودشه شاگِردانِ قَدِغَن هَکُردِه هیچکَسِ وَرجه نَگون اون مَسیحِ موعودِ. مین بعد عیسی خودشه شاگِردانِ گونِه با که اون بایِسّی به اورشَلیم بوشو و اوجِه مَشایخ و مَعبَدِ گَتِ کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین جی آزار بِینِه و بَکُشِته هَبو، وَ سِوّمین روز دِلِه زندهِ هَبو. ولی پِطرُس عیسی رِه ایتا گوشِه بَکِشیِیَه و اِعتِراضِ هَمرَه اونه باَگوته: «خدا نَکُنِه آقا! این اتّفاق هیچ وقت تِرِه دَنِکِه.» عیسی وَگِرِسِّه پِطرُسِ باَگوته: «رَت هَباش اِی شِیطان! تو می راهِ جُلوه رِه گیرنی و تی فِکر و خیال آدمی یه جیه، نه خُدای جی.» ایما عیسی خودشه شاگِردانِ باَگوته: «هر کی بِخواد می دُمّالرو هَبو، بایِّسی خودشه جانِ جی بُگذَرِه و خودشه صَلیبِ هَگیره و می دُمّال بیه. چونکه هر کی بِخواد خودشه جان بِدارِه، اونِه اَز دَست دَنه، وَلی هر کی خودشه جان می وَسین فَدا هَکونه، اونِهِ باز بِدَس هارنه. اِنسانِ وَسین چِه نَفعی داره تمام دُنیا رِه بِدارِه، وَلی خودشه جان اَز دَست هَدِه؟ چون اون به هیچ قِیمَتی نَتَّنِه خودشه جان پَس هَگیره. «چون انسانِ ریکا خودشه پیَرجَلالِ هَمرَه فِرِشتِگانِ هَمرَه هَنه و ایما هَر کَس رِه طِبقِ اونه اَعمال عَوَض دَنه. راس راسی شِمِرِه گونَم، بَعضی از ایشان که اَسِه ایجه هیسَن تا انسان ریکا رِه نَینِن که خودِشِه پادشاهیِ دله هَنِه، نَمیرنِن.» شِش روز بَعد، عیسی، پِطرُس و یَعقوب و اونه اَداش یوحَنا رِه بِیته و اوشانه ایتا بُلَندِ کوهِ سَر بَبِرده تا اوجه تنها هَبون. اوجِه، اوشانه ور، عیسی یه دیم دِگَرگون هَبا. عیسی یِه دیم خورشید مِثان نورانی و اونه قَوا نورِ مِثان اِسبی هَبا. همون موقه، موسی و ایلیای پِیغَمبر شاگِردان پیش ظاهر هَبان و عیسی یه هَمرَه گَب زَنه بان. پِطرُس عیسی رِه باَگوته: «اِی آقا، چَنّی خُجیرِ که اَما ایجه دَریم. اَگه بِخوایی مَن سِه تا سایِوان سازِنَم، ایتا تِرِه، ایتا موسی و ایتا هَم ایلیایِ وَسین.» پِطرُسِ گَب هَلَه تَمام نَبا با که، ایتا نورانی اَبر اوشانه سَرِ جآر سایه هَکُرده و ایتا صِدا اَبرِ جی بِشنَوِسّه هَبا باگوته: «این می عَزیزِ ریکائِه که اونه جی راضییَم، اونه گَبِ گوش هَکُنید!» وَختی شاگِردان این صدا رِه بِشنَوِسَّن، دیمِ هَمرَه زِمین سَر بَکِتَن و بَتِرسیَن. عیسی بوما اوشانه سَر دَس بَنَه و باَگوته: «وَرِسین و نَتِرسین!» وَختی شاگِردان خودِشانِ چِشِ واز هَکُردَن، بِجُز عیسی کَس دیگَری رِه نَدییَن. اون موقه که كوهِ جی جیر هَنه بان، عیسی اوشانه دَستور هَدَه: «اونچه که بَدیِیَن رِه هیچ کَسِ ور نَگین، تا اون روز که انسانِ ریکا مُردِگانِ جی وَرِسِه.» شاگِردان عیسی یه جی بَپُرسیَن: «پَس چِرا توراتِ مُعَلِمینِ گونَن اوَّل بایِسّی ایلیایِ پِیغَمبَر بییِه؟» عیسی جَواب هَدَه: «آلبَتَر که ایلیا هَنه و هَمِه چیرهِ دُرس کانه. وَلی مَن شِمِره گونَم ایلیا بوما و اوشان اونه نِشناختَن و هر چی خَسِّن اونه هَمرَه هَکُردَن. انسانِ ریکا هَم بایسّی اینجور اوشانه دَسِّ جی زَجر بِینه.» ایما شاگِردان بِفَهمِسَّن که عیسی یه مَنظور یحیی یه تَعمید‌ دَهندِه هیسه. وَختی عیسی و اونه شاگِردان مَردُمِ ور وَگرِسَّن، ایتا مَردَای عیسی یه ورجه بوما و اونه پیش زانو بَزَه باَگوته: «اِی آقا، می ریکا رِه رَحم هَکُن. اون پَرکَنِش داره و بَدجور عَذاب کَشِنِه. بیشتر وقتان اُو و تَشِ دِلِه دَکِنِه. اونه تی شاگِردانِ وَر بیاردَم، وَلی نَتَّنِسَّن اونه شَفا هَدِن.» عیسی باگوته: «اِی مُنحَرِف وبی ایمانِ قوم، تا كِی بایسّی شیمی هَمرَه دَبوم و تا کِی شِمِره تَحَمُل هَکُنَم؟ ریکا رِه می ورجه بیارین.» عیسی آل رِه زَمتُل بَزَه، آل ریکایِ جی دِرگا بَشَه و اون همون دَم شَفا بِیته. ایما شاگِردان عیسی یه ورجه بومَن و خَلوتِ دِلِه اونه جی بَپُرسیَن: «چِرا اَما نَتَّنِسّیم اون آل رِه دِرگا هَکُنیم؟» عیسی باَگوته: «چون شیمی ایمان کَمِه. راس راسی شِمِره گونَم، اَگِه ایتا خَردلِ تُمِ قَدَر ایمان بِدارین، تانین این كوهِ باگویید که ”ایجه یه جی بِه اوجِه جابِجا هَبو“ و جابِجا بونه و هیچ کاری شِمِرِه مَحال نیه ولی این نوع آل بِجُز دُعا و روزِه دِرگا نَشونِه.» اون موقه که مَنطَقِه یه جَلیلِ دِلِه دَبان، عیسی اوشانه باَگوته: «انسانِ ریکا مَردُم دَس تَسلیم بونه. اوشان اونه کُشِنِن و اون سِوّمین روز زندهِ بونه.» شاگِردان خِیلی پَریشان هَبان. وَختی عیسی و اونه شاگِردان كفرناحوم شهر بَرِسیِیَن، اوشانیکه یَهودیِانِ مَعبَدِ مالیاتِ جَمع کانه بان، پِطرُسِ ورجه بومَن و باگوتَن: «شیمی اُسّا مَعبَدِ مالیاتِ نَخَنِه هَدِه؟ مَعبَدِ مالیات ”دو دِرهَم“ با که دو روز کارگَری دسمزد قَدَر با.» پِطرُس باَگوته: «اَلبَتَر که دَنه!» وَختی پِطرُس سِرِه بَشَه، هَلَه هیچی نَگوته با که عیسی اونه باَگوته: «اِی شَمعون، این دُنیایِ پادشاهان کیه جی باج و خَراج گیرنَن؟ خودشانِه وَچِه هان جی یا غَریبِه هانِ جی؟ چی گونی؟» پِطرُس باَگوته: «غَریبِه هانِ جی.» عیسی اونِه باَگوته: «پس وَچِه هان مُعافن! وَلی اینه وَسین که اوشانه نَرِنجانیم، دَریا کنار بوشو و میکال تُوواد اَوَّلین ماهی رِه که بِیتی، اونه دَهَنِ واز هَکُن. ایتا چهار دِرهَمی سِکِّه پیدا کانی اون سِکِّه رِه بَگیر و می مالیات و تیِ مالیات رِه اوشانه هَدِه.» ایما شاگِردان عیسی یه ورجه بومَن و اونه جی بَپُرسیَن: «کی آسمان پادشاهِی یه دِلِه هَمِه یه جی گَته تَرِه؟» عیسی ایتا وَچِه رِه دُخوانِسِّه و اونه جی بِخواسِّه شاگِردانِ میِن بیِیَسه. وَ باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، تا عَوَض نَبین و کوچِ وَچِه شانِ مِثان نَبین، هیچ وخت نَتَّنید آسمانِ پادشاهِی یه دِلِه بیشین. هَرکی خودِش رهِ این کوچِه وَچِه یه مِثان کوچِک هَکونه، آسمانِ پادشاهِی یِه دِلِه گَت تَرین بونه. هر کی اینجور وَچِه رِه می اِسمِ خاطِری قَبول هَکونه، مَرِه قَبول هَکُردِه. «وَلی هر کی باعِث هَبو ایتا ازاین کوچِکان که مَرِه ایمان داره بِه گُناه دَکِه، اونه رَه بِهتَر با که خودشه گَردَن آسیاب سَنگ دَبِدِه و دَریایِ جَلِ جایِ دِلِه غَرق هَبو! وای بر این دُنیا که آدَمی رِه بِه گُناه وَسوَسِه کانه. چون وَسوَسِه هَمِش دَرِه، وَلی وای بِحالِ کَسی که وَسوَسِه باعِث بونه! «اَگِه تی دَس یا لِنگ تِرِه بِه گُناه کِشاندِنِه، اونِه بَبین و تُوواد چونکه تِرِه بِهتَرِ که شَل یا چُلاق اَبَدی زندگی یه دِلِه بیشی تا اینکه دَس و لِنگِ هَمرَه اَبَدی تَشِ دِلِه تُووادِه هَبی. وَ اَگِه تی چِش تِرهِ بِه گُناه کِشاندِنِه، اونِه دَر بیار و تُوواد چونکه تِرِه بِهتَرِ ایتا چِشِ هَمرَه اَبَدی زندگی دِلِه بیشی، تا اینکه دُتا چِشِ هَمرَه جَهَنَمِ تَشِ دِلِه تُووادِه هَبی. «هیچ وَخت این کوچِ وَچِه شانهِ کوچِک نِشمارین. چونکه شِمِره گونَم اوشانه فِرِشتِگان آسِمانِ دِلِه هَمَش می آسِمانی پیَرِ دیمِ دینَن. چون انسان ریکا بوما تا گُم هَبوسِّه شانهِ نِجات هَدِه. چی گَمان کانید؟ اَگِه ایتا مَردَای صد تا گوسِند بِدارِه و ایتا اَز اوشان گُم هَبو، تی نَظَر اون نَوَد و نِه گوسِند دیگَرِ کوهِ دِلِه وِل نُکانِه و گُم هَبوسِّه گوسِند دُمّال نَشونِه؟ آرِه شِمِره گونَم اگه اونِه پیداهَکونه، اون ایتا گوسِند وَسین بیشَتر خوشحال بونه تا اون نَوَد و نُه گوسِند وَسین که گُم نَبان. اینه وَسین شیمی آسِمانی پیَره خواسِّه این نیِه که حَتّی ایتا از این کوچَکان هَلاک هَبون. «اَگِه تی اَداش تِرِه گُناه هَکُردِه، اونه ورجه بوشو و شیمی میَن اونه خَطا رِه اونه گوشزَد هَکُن. اَگه تی گَبِ گوش هَکُردِه، تیِ اَداشِ پیدا هَکوردی؛ وَلی اَگِه تی گَبِ گوش نَکُردِه، یکی دو نَفر دیگَرِ تیِ هَمرَه بَبِر تا هر اِتهامی، دو سِه تا شاهِد گَواهی یه همرَه ثابِت هَبو. اَگِه حاضر نَبا اوشانه گَبِ گوش هَکونِه، كلیسا رِه باگو، وَ اَگِه حاضِر نَبا حَتّی كلیسای گَبِ گوش هَکونه، بَنی تِرِه ایتا بت پَرَس یا خراجگیر مِثان هَبو. «راس راسی شِمِره گونَم، هَر چی زَمینِ سَر دَبِدین، آسِمانِ دِلِه هَم دَبِسِّه بونه؛ وَ هَر چی زَمینِ سَر واز هَکُنید، آسِمانِ دِلِه هَم واز بونه. اینم شِمِره گونَم اَگِه شیمی جی دو نفر زَمینِ سَر اونچه یه باره که خُدایِ جی خَنید یِک دِل هَبین، می آسِمانی پیَر اونِه شِمِره دَنه. چونکه هَر جا دو یا سِه نَفر می اسمِ هَمرَه جَمع هَبون، مَن اوجِه اوشانه میَن دَرَم.» ایما پِطرُس عیسی یِه ورجه بوما و اونه جی بَپُرسیِه: «آقا، اَداشی که مَرِه بَدی کانه رِه چَن دَفِه بایسّی بِبَخشِم؟ تا هَفت دَفِه؟» عیسی اونه باَگوته: «نَگونَم هَفت دَفِه، بلکه هَفتاد تا هَفت دَفِه. چونکه آسمانِ پادشاهِی ایتا پادشاهِ مِثانِ که تَصمیم بِیته خودشه پاکارانِ هَمرَه حِساب کِتاب هَکونه. پس وَختی حِساب کِتابِ شُروع هَکُردِه، یِنَفَرِ اونه ورجِه بیاردَن که آنقَدَر پادشاه رِه بِدِهکار با که حتّی اَگه دو هِزار سال پادشاهِ وَسین کار کانِبا بازهَم نَتَّنِسِّه خودشه بدهی رِه پَس هَدِه. وَ چون نَتَّنِسِّه خودشه بدهی رِه هَدِه، اَرباب دَستور هَدَه اون رِه اونه زَن و وَچِه و تمام اونه دار و نَدارِ هَمرَه بَروشَن تا خودِشه طَلَبِ هَگیره. وَلی اون پاکار اَرباب لِنگِ پیش زانو بَزَه و خواهِش هَمرَه باگوتِه: ”مَرِه مُهلَت هَدِه، تمام می قَرضِ تِره دَنَم.“ اَرباب دِل اونه رَه بَسوتِه و اونه وِل هَکُردِه و اونه قَرضِ بِبَخشیَه. «وَلی وَختی هَمین پاکار دَبا درگا بوشو، ایتا اَز خودشه هَمکارانِ بَدییِه که صَد دینار که سِه ماه کارگری دسمزد قَدَر با اونه بِدِهکار با. پَس اونه بِیته و اونه قُورتِ فشار هَدَه و باگوتِه: ”تی قَرضِ پَس هَدِه!“ اونه هَمکار اونه لِنگِ پیش زِانو بَزَه و خواهِش هَمرَه باگوتِه: ”مَرِه مُهلَت هَدِه؛ تا تمام می قَرضِ تِرِه هَدَم.“ وَلی اون قَبول نَکُردِه، وَ اون مَردَای رِه زِندانِ دِلِه تُووادَه تا خودشه بدهی رِه هَدِه. وَختی بَقیه پاکاران این ماجَرا رِه بَدییَن خِیلی ناراحَت هَبان، خودِشانِه اَرباب ور بَشَن و تمام ماجَرا رِه اونه وَسین باگوتَن. ایما اَرباب اون پاکارِ خودشه وَرجه دُخوانِسِّه و اونه باگوته: ”اِی پاکارِ شَرور، مَگِه مَن تی خواهِش و تَمَنّایِ وَسین تمام تی قَرضِ نِبَخشییَم؟ مَگِه نَبایِسّی هَمونجور که مَن تِره رَحم هَکُردَم، تو هَم تیِ هَمکارِ رَحم کانِه بِی؟“ اَرباب آنقَدَر برزَخ هَبا که اونه زِندانِ دِلِه تُووادَه تا شِکَنجِه هَبو و تمام خودشه قَرضِ هَدِه. هَمینجور هَم می پیَر که آسمانِ دِلِه دَرِه این بَلا رِه شیمی سَر هارنه، اَگِه شُما هَم شیمی اَداشه دِلِ جی نِبَخشین.» وَختی عیسی خودشه گَبِ تَمام هَکُردِه، جَلیلِ جی بَشَه و اُردُنِ روخانه یه اُتَکِه جی یَهودیِه یه منطقه دِلِه بوما. اِزدِحام اونه دُمّال رادَکِتَن و عیسی اوشانه اوجِه شَفا هَدَه. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی عیسی یه ور بومَن تا اونه آزمون هَکُنَن. اوشان باگوتَن: «ایتا مَردَای تانِه بی دَلیل خودشه زِنا رِه طِلاق هَدِه؟» عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه نُخوانِسّید اونیکه اوشانه خَلق هَکُرده اَز اَوَّل ”اوشانِه زِنا مَردَای بِساته“، عیسی باگوتِه: ”اینِ وَسین، مَرد خودشه پیَر و مآره جی سیفا بونه، خودشه زِنایِ هَمرَه جُفت بونه و اون دُتا یِتَن بونَن“؟ پَس اوشان دِ دو تَن نیَن بلکه یِتَن هیسَن. پَس اونچه رِه که خُدا جُفت هَکُردِه آدَم نباید سیفا هَکونه.» اوشان عیسی رِه باگوتَن: «پَس چِرا موسی پیغمبر باَگوته مَرد تانهِ خودشه زِنا رِه طَلاق نامِه هَدِه و اونِه وِل هَکونه؟» عیسی اوشانه باَگوته: «شیمی سَنگدِلی یه وَسین با موسی اِجازِه هَدَه شیمی زِنا رِه طِلاق هَدین. وَلی اَز اَوَّل اینجور نَبا. شِمِره گونَم هَر کی خودشه زِنا رِه به هر دَلیلی بِجُز زَنا طَلاق هَدِه و ایتا دیگه زَن بَبِره، زَنا هَکُردِه.» شاگِردان اونه باگوتَن: «اَگه مَردَای وَضع نِسبَت به خودشه زَن اینطورِه، پس زَن نَبِردَن بِهتَرِه!» عیسی اوشانه باَگوته: «هَمِه این کَلامِ نَتَّنَن قَبول هَکُنَن، مَگَر کَسانیکه اوشانه عَطا هَبا بو. چون بَعضی خواجِه اَن و خودِشانِه مآره شِیکَمِ جی اینجور دُنیا بومَن، وَ بَعضی دیگر هَم دَرِن که مَردُم اوشانه خواجِه هَکُردَن، وَ بَعضیان خودِشان، خودِشان رِه خواجه هَکوردَن چون پادشاهی یه آسِمان وَسین زن بَبِردَنِ جی چِشم پوشی کانَن تا خِدمَت هَکُنَن. هر کی تانهِ اینه قَبول هَکونه، بَنی قَبول هَکونه.» ایما مَردُم کوچِه وَچِه هان رِه عیسی یه ورجه بیاردِن تا اون، خودشه دَسِ اوشانه سَر بَنه و اوشانه وَسین دُعا هَکونه. وَلی شاگِردان مَردُمِ این کارِ وَسین زَمتُل بَزَن و اوشانه جُلوهِ بِیتَن. وَلی عیسی باَگوته: «بَنین کوچِ وَچِه هان می ورجه بییَن اوشانه جُلوهِ نگیرین، چونکه آسِمانِ پادشاهِی اینجور آدمان وَسین هیسِه.» عیسی خودشه دَسِ وَچِه هان سَر بَنَه و اوشانه بَرکت هَدَه و اوجِه یه جی بَشَه. ایتا روز ایتا مَردای عیسی یِه ورجه بوماَ و باَگوته: «اُسّا، چه خُجیرِ کاری بایسّی هَکُنَم تا بِتَّنَم اَبَدی زندِگی رِه بِدَس بیارِم؟» عیسی اونه باَگوته: «چِرا اونچه باره که خُجیرِ می جی پُرسِنی؟ تنها خُدا هیسه که خُجیرِ. اَگِه خَنی اَبدی زندِگی دِلِه بیشی، خُدایِ حُکمِ بِجا بیار.» اون مَردَای عیسی یه جی بَپُرسیه: «کُدام حُکم؟» عیسی باَگوته: «”قَتل نَکُن، زَنا نَکُن، دُزّی نَکُن، دِروئی گَواهی نَدِه، تی پیَر و مآره اِحتِرامِ بِدار، وَ تی هَمسادِه رِه تیِ مِثان دوس بِدار.» اون مَردَای عیسی رِه باَگوته: «مَن تمام ایشان رِه اَنجام هَدَم؛ دِ چی کَم دارَم؟» عیسی اونه باَگوته: «اَگِه خَنی كامِل هَبی، بوشو هر چی داری رِه بَروش و اونه پولِ فَقیران هَدِه که آسِمانِ میَن گَنج داری. ایما بیِه و می جی پِیرَوی هَکُن.» وَختی اون مَردَای اینه بِشنَوِسِّه اونه غُصِّه بِیته و اوجِه یه جی بَشَه، چونکه خِیلی پولدار با. ایما عیسی خودشه شاگِردانِ باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، پولدارانِ بَشَئن آسِمانِ پادشاهِی یه دِلِه خیلی سخته. بازهَم شِمِره گونَم، شُترِ رَد هَبوسَّن دَرزَن لوکایِ جی آسان تَرِ از پولدارِ بَشَئن خُدایِ پادشاهِی یه دِلِه هیسه.» شاگِردان این گَبِ جی بُهت هَکُردَن و باگوتَن: «پَس كی تانهِ نِجات هَگیره؟» عیسی اوشانه بِیشییِه و باَگوته: «این کار آدَمِ وَسین مَحالِ، وَلی خُدایِ وَسین هَمِه چی مُمکِنِه.» پِطرُس باَگوته: «چی اَمیِ گیر هَنهِ، اَمایی که هَمِه چی یه جی دَس بَکِشییَیم و تی دُمّال بومَیم؟» عیسی اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، اون تازِه دُنیایِ دِلِه وَختی انسانِ ریکا خودِشِه پادشاهِی یه تَختِ سَر بَنیشِه، شما که می دُمالِرو بِین دَوازدَه تَختِ سَر نیشِنِین و اِسراییلِ دَوازدِه قَبیلِه رِه داوَری کانید. هَر کی می اِسمِ خاطِری خودشه سِرِه، اَداشان و خاخُرِان، پیَر و مآر، وَچِه و خودشه مِلکِ وِل هَکُردِه، صَد بَرابَر گیرنِه و اَبَدی زندِگی رِه بِدَس هارنه. وَلی خِیلیان که اَوَّلینَن، آخرین بونَن و اوشانیکه آخَرینِن، اَوَّلین! «آسِمانِ پادشاهی صاب باغی رِه ماندِنِه که صُبِ سَر سِرِه یه جی دِرگا بَشَه تا خودشه اَنگور باغِ وَسین کارگَر هَگیره. او کارگَرانِ هَمرَه طِی هَکُردِه هَر کُدامِ یه دینار که ایتا روز دَسمُزد با، هَدِه. ایما اوشانه کار هَکُردَن وَسین اَنگور باغِ سَر روانه هَکوردِه. ساعَت نُه صُب دو مَرتِبِه دِرگا بَشَه و بَدییِه چَن نَفَر شَهرِ مِیدانِ سَر بیکار ایسَن. اوشانه باگوتِه: ”شُما هَم بیشین می اَنگور باغِ سَر و هَر چی شیمی حَقِّ شِمِره دَنَم.“ پس اوشان هَم بَشَن. باز هَم ظُهر موقه و حُدودِ ساعت سِه بَعد اَز ظُهر دِرگا بَشَه و اینجور هَکُردِه. بازهَم ساعَت پَنجِ بَعد اَز ظهر دِرگا بَشَه و چَن نَفَرِ بَدییِه بیکار ایسَن، باگوتِه ”چِرا تمام روز ایجه بیکار ایسَین؟“ اوشان جَواب هَدَن: ”هیچکی اَمَرِه كار نَده.“ صاب باغ اوشانه باگوتِه: ”شُما هَم می اَنگور باغِ سَربیشین وکار هَکونید.“ «وَختِ مِهال، صاب باغ خودشه سَرکارگَرِ باگوتِه: کارگرانِ دُخوان اوشانه دَسمُزدِ اوشانه هَدِه، آخَرِ جی شروع هَکُن بیه اَوَّل.“ اوشانیکه ساعَت پَنج بَعد اَز ظُهر خودِشانِ کارِ شروع هَکُردهِ بان هَر کُدام یه دینار بِیتَن. اون کارگَرانی که اَوَّل بوما بان خیال هَکُردَن بیشتر مُزد گیرنَن، وَلی اوشان هَم هَر کُدام یه دینار بِیتَن. وَختی خودِشانِه دَسمُزدِ بِیتَن غُرغُر هکُردَن و صاب باغِ باگوتَن: ”ایشان که سَر آخَر بومَن و یِه ساعَت کار هَکُردَن، اوشانه اَمیِ هَمرَه که تمام روز آفتو زیر جان بَکِّندیم قَدَر دَسمُزد هَدَیی!“ وَلی صاب باغ ایتا اَز اوشان جَواب هَده و باگوته: ”اِی رَفیق، مَن که تِرهِ بَدی نَکُردَم. مَگِه قَبول نَکُردی یه دینار وَسین کار هَکُنی؟ پَس تیِ حَقِ بَگیر و بوشو! می دِل خَنِه این آخرین کارگَر رِه هَم تی مِثان دَسمُزد هَدَم. مَگِه مَن حَق نِدارَم اونجور که می دِل خَنِهِ می مالِ هَمرَه هَکُنَم؟ چِشم نِداری می دَس و دِل بازی رِه بِینی؟“ «آرِه، اینجورِی یه که اوشانیکه آخَرَن، اَوَّل بونَن و اوشانیکه اَوَّلَن، آخَر.» اورشَلیمِ راهِ دِلِه عیسی خودشه دَوازدَه شاگِردِ کِنار بَکِشیِه و اوشانه باَگوته: «اَما دَرِیم بیشیم اورشَلیم، اوجِه انسانِ ریکا رِه دَسگیر کانَن و مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِّمینِ دَس دَنِن و اوشان انسانِ ریکا رِه به مرگ مَحکوم کانَن اوشان انسانِ ریکا رِه بُت پَرَسِ قومِ دَس تَحویل دَنِن. اوشان اونِه مسخره کانَن، شَلّاق زَنِن و صَلیب کَشِنَن. وَ اون سِوّمین روزِ دِلِه زندهِ بونه.» زِبدی یه ریکاشانِ مآر، خودشه دُتا ریکای هَمرَه عیسی یه ورجه بوما، اونه پیش زانو بَزَه و اونه جی بِخَسِّه اونه وَسین یِکاری هَکونه. عیسی اونه باَگوته: «چی خَنیی؟» اوشانه مآر باَگوته: «باگو تی پادشاهِی یه دِله می این دو تا ریکا ایتا تی راسِ دَس و اون یِدانه تی چَپِ دَس بِنیشَن.» عیسی باَگوته: «شُما نِدانین چی خَنید، شما تانید جامی رِه که مَن بِزودی نوشَنَم رِه بَنوشین؟» اوشان جَواب هَدَن: «آرِه، تانیم.» عیسی اوشانه باَگوته: «دُرسِّه شُما می جامِ جی نوشِنِین، وَلی مَن این اِختیارِه نِدارم که باگوُم کی می راسِ دَس و چَپِ دَسه ور نیشِنِه، این جاها اوشانِ شیِه که می آسِمانی پیَر اوشانه وَسین حاضِر هَکُردِه.» وَختی دَه شاگردِ دیگه اینِ بِشنَوِسَّن، اون دُتا اَداشِ سَرغیظ هَکُردَن. وَلی عیسی تمام شاگِردانِ خودشه وَر دُخوانِسِّه و باَگوته: «شُما دانید دیگر قومِشانِ حاکِمان مَردم سَرحُکمرانی کانَن و رَئیسِان اوشانیکه خودِشانِه دَستِ جیر دارَن رِه زور گونَن. وَلی شیمی میَن اینجور نبو. هر کی خَنِهِ شِیمی میَن گَته هَبو، بایسّی شیمی پاکار هَبو. وَ هر کی خَنِهِ شیمی میَن اَوَّل هَبو، بایسّی شیمی پاکار هَبو. حتّی انسانِ ریکا هَم نومَه تا اونه خِدمَت هَکُنَن، بلکه بوما خِدمَت هَکونه و خودشه جان خِیلیانِ نِجاتِ وَسین فَدا هَکونه. وَختی عیسی و اونه شاگِردان اَریحایِ شَهرِ جی شونِه بان، اِزدِحامِ زیادی اونه دُمّال رادَکِتَن. راهِ دِلِه دُتا کورِ مَردَای نیشته بان. وَختی بِشنَوِسَّن عیسی اوجِه یه جی رَد بونه، داد بَزَن: «اِی آقا، داوود ریکا، اَمَرِه رَحم هَکُن!» مَردُم اوشانِ زَمتُل بَزَن و بِخَسَّن ساکِت هَبون. وَلی اوشان بیشتر داد زَنه بان که: «اِی آقا، داوود ریکا، اَمَرِه رَحم هَکُن!» عیسی بییَسَه و اون دُتا مَردَای رِه خودشه وَر دُخوانِسِّه و باَگوته: «چی خَنید شِمِرِه هَکُنم؟» اوشان باگوتَن: «اِی آقا، خَنیم اَمیِ چِشم سو دَکِه.» عیسی دِل اوشانه رَه بَسوتِه و خودشه دَسِ اوشانه چِشمِ سَر بَنَه و دَرجا اوشانه چِشم شفا بِیتِه و بَتَّنِسَّن بِینَن. ایما عیسی یِه دُمّالسَر بَشَن. وَختی عیسی و اونه شاگِردان اورشَلیمِ نَزیکی بَرِسییَن وَ بِیت‌فاجی یه دِه که زیتون كوه دِلِه با بومَن، عیسی خودشه شاگِردانِ جی دو نفر رِه دِهِ دِلِه روانه هَکوردِه. اوشانه باَگوته: «دِهی که شیمی پیش دَرِه رِه دِلِه بیشیِن، هَمینکه دِلِه بَشَین ایتا خَر و اونه کُرِّه رِه دَبِسِّه دینین، اوشانِ واز هَکُنید و می وَرجه بیارین. اَگِه كَسی شِمِره چیزی باَگوته، باگویید: ”خُداوَند اوشانِ احتیاج داره،“ ایما اون اِجازِه دَنه اوشانِ بیارین.» این کارِ هَمرَه پِیغَمبَرِ پیشگویی به اَنجام بَرِسیَه که گونه: صَهیونِ کیجا رِه باگوید: «”این تی پادِشاهِ، فروتنی یه هَمرَه خَرِ سَر سَوار و هَنه خَر کُرِّه یه سَر سَوارِ و هَنِه» اون دُتا شاگِرد بَشَن و اونچه عیسی باگوته با رِه هَکُردَن. اوشان خَر و کُرِّه رِه بیاردِن و ایما خودِشانِه قَوا رهِ اوشانِ پُشت تُووادَن و عیسی سَوار هَبا. اِزدِحامِ زیادی هَم خودِشانِه قَوا رهِ راهِ دِلِه پَهن هَکُردَن و یِسِری هَم دارِ شاخ و وَلگِ بینه بان و راهِ دِلِه پَهن کانه بان. ایما جَماعَتی که پیش پیش شونِه بان و اوشانی که دُمّالسَر هَنه بان داد زَنه بان گونهِ بان: «نِجات هَدِه داوود ریکا! موبارَک اونیه کِه خداوند اِسمِ هَمره هَنه! آسِمانِ جی نِجات هَدِه!» هَمین که عیسی اورشَلیمِ دِلِه بَشَه، تمام شَهرِ مَردُم بِه وَجد بومَن. مَردُم پُرسنِه بان: «این کیِه؟» جَماعَت جَواب دَنهِ بان: «این عیسی یِه پِیغَمبَرِ که ناصره یه جَلیلِ جی بوما.» عیسی مَعبَدِ دِلِه بَشَه و تمام اوشانی که اوجه خرید وفروش کانه بان رِه دِرگا هَکُردِه. اون صَرّافانِ میز و کَفتَر فروشانِ بَساطِ فور بیاردِه. عیسی اوشانه باَگوته: «نِوِشتِه های مُقَدَّسِ دِلِه بَنوِیشته هَبا: ”می سِرِه دُعایِ سِرِه دُخوانده بونه،“ وَلی شُما اونِه ’دُزِّ لانه‘ هَکُردین.» کوران و شَلان مَعبَدِ دِلِه اونه ورجه بومَن و او اوشانه شَفا هَدَه. وَختی گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین عیسی یِه مُعجِزات رِه بَدییَن و بشنَوِسَّن که وَچِه شانِ مَعبَدِ دِلِه داد زَنَن: «نِجات هَدِه داوود ریکا.» برزَخ هَبان. پس عیسی رِه باگوتَن: «اِشنَوِنی ایشان چی گونَن؟» عیسی اوشانه جِواب باگوتِه: «آرِه! مَگِه شُما مَزمورِ کِتابِ نُخوانِسّی که، «”کوچِ وَچِه هان و تَرِه وَچِه شان هم خودِشانِه زبانِ هَمرَه اونه حَمد و ثَنا کانَن“؟» ایما عیسی اوشانه تَرک هَکُردِه و شَهرِ جی دِرگا بَشَه و بِه بیت‌عَنْیا بَشَه و شُو رِه اوجِه سَر هَکوردِه. فردا صُب، وَختی عیسی خَسِّه وَگِرده اورشَلیم راهِ دِلِه اونه وَشنا هَبا. رای وَر ایتا اَنجیل دار بَدییِه و اونه سَمت بَشَه تا اونه جی اَنجیل بَچینِه. وَلی بِجُز وَلگ هیچی اون دارِ سَر دَنِبا. پَس اون دارِ باَگوته: «دِ هیچ وَخت تی جی مَحصول به بار نییِه.» اون دار دَرجا خُشک هَبا. وَختی شاگِردان اونِه بَدییَن بُهت هَکُردنِ و عیسی رِه باگوتَن: «چِطور این اَنجیل دار دَرجا خُشک هَبا؟» عیسی اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم اَگِه ایمان بِدارین و شَک نَکُنین، نَه فقط تانید اونچه که انجیل دارِ وَسین اتفاق دَکِتِه رِه انجام هَدین، بلکه حتّی تانین این کوهِ دَستور هَدین خودشه جایِ سَر بَکِّندِه هَبو و دریای دِلِه تووادِه هَبو و اینجور بونه. هَر چی دُعایِ دِلِه بِخواین، بِدَس هارنین به شَرطی که ایمان بِدارین.» عیسی مَعبَدِ دِلِه بَشَه و شُروع هَکُردِه مَردُمِ تَعلیم هَدَن. گَتِه کاهِنان و قومِ مَشایخ اونه ورجه بومَن، باگوتَن: «به چِه حَقی این کارانِ کانی؟ کی این اختیارِه تِره هَدَه؟» عیسی اوشانه باَگوته: «مَن هَم شیمی جی ایتا سوال کانَم، اَگِه اونِه جَواب هَدین مَن هَم شِمِره گونَم به چِه حَقی این کارانِ کانَم. یحیی یه تَعمید کوجهِ یه جی با؟ خُدایِ جی یا آدَم جی؟» اوشان هَمدیگَر هَمرَه مَشوِرَت هَکُردَن باگوتَن: «اَگِه باگوییم خُدایِ جی با، اَمَرِه گونه پس چِرا اونه گَبِ باوَر نَکُردِین؟ وَ اَگِه باگوییم آدَم جی با، مَردُمِ جی تَرسِنیم، چونکه هَمِه یحیی رِه پِیغَمبَر دانَن.» پس عیسی یِه جَواب رِه باگوتَن: «اَما نِدانیم.» عیسی اوشانه باَگوته: «پَس مَن هَم شِمِره نَگونَم به چِه حَقی این کارانِ کانَم.» «شِیمی نَظَر چیِه؟ ایتا مَردَای دُتا ریکا داشتِه. اون خودشه اوَّلی ریکای ورجه بَشَه و باگوتِه: ”می ریکا، اِمروز می اَنگور باغِ سَر بوشو و اوجِه كار هَکُن.“ اون ریکا جَواب هَدَه: مَن ”نَشونَم،“ وَلی ایما اونه نَظَر وَگرِسِّه و بَشَه. پیَر خودشه اون ایتا ریکای ورجه بَشَه و هَمینِه اونه باَگوته. ریکا جَواب هَدَه: ”شُونَم آقا،“ وَلی نَشَه. شیمی نَظَر کُدام ریکا خودشه پیَره خواسِّه رِه بِجا بیاردِه؟» اوشان باگوتَن: «اوَّلی.» عیسی اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم که خَراجگیران و فایِشِه شان شیمی جی پیشتَر خُدایِ پادشاهِی دِلِه شونِن. یحیی بوما تا صالح زندگی هَکوردَنِ راه رِه شِمِرِه نِشان هَدِه، و شما اونه گَبِ باوَر نَکُردِین. وَلی خَراجگیران و فایِشِه شان اونه گَبِ باوَر هَکُردَن. وَ شُما با اینکه ایشان رِه بِدییَین شیمی نَظَرعَوَض نَبا و باور نَکوردین.» «ایتا دیگه مَثَل گوش هَدین: ایتا مِلک دار اَنگور باغی بِساته و اونه دورِ وَرِه چَپَر بَکِشیِیَه و ایتا حوض، اَنگورِ لِه هَکُردَن وَسین و ایتا سَکّو دیدِبانی یه وَسین بِساته، ایما باغِ چَن تا باغبانِ اِجارِه هَدَه و خودش مُسافِرَت بَشَه. وقتی اَنگورِ چینیِ موقه بَرِسییَه، صاب باغ خودشه پاکارانِ باغبانانِ وَرجه روانه هَکوردِه تا اونه مَحصولِ تَحویل هَگیرَن. وَلی باغبانان اونه پاکارانِ بِیتَن، ایتا رِه باکوتاندَن و ایتا دیگَرِ بَکوشتَن و اون ایتا رِه سَنگسار هَکُردَن. صاب باغ یِدَفِه دیگه، پاکارانِ بیشتَری رِه اوشانه ورجه روانه هَکوردِه، وَلی باغبانان اوشانه هَمرَه هَم هَمونجور بَرخُرد هَکُردَن. سَر آخَر خودشه ریکارِه باغبانانِ ورجه روانه هَکوردِه و خودشه هَمرَه باگوتِه: ”اوشان می ریکایِ اِحتِرامِ دارَن.“ وَلی وَختی که باغبانان ریکارِه بَدییَن هَمدیگَرِ باگوتَن: ”اون این باغِ وارِثِ. بیئِین اونه بَکوشیم و اونه اِرثِ صاحاب هَبیم.“ پَس اونه بِیتَن و اَنگور باغِ جی دِرگا تووادَن و اونه بَکوشتَن. اَسِه شیمی نَظَر، صاب باغ بییِه باغبانانِ هَمرَه چِکار کانه؟» جَواب هَدَن: «اوشانه بَدَترین وَضع هَمرَه کُشِنِه و اَنگور باغِ باغبانان دیگَرِ اِجارِه دَنه تا اونه مَحصولِ سَهمِ اونه فَصلِ موقه اونه هَدِن.» ایما عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه تا اَلآن مَزمورِ کِتاب دِلِه نُخوانِسّید که: ”همون سَنگی که بَنّائِشان اونه رَد هَکوردَن بَنایِ اصلی تَرین سَنگ هَبا. خُداوَند اینجور هَکُردِه و اَمیِ نَظَر عَجیب هَنهِ.“ «پَس شِمِره گونَم خُدایِ پادشاهِی شیمی جی بِیته و قومی رِه هَدَه بونه که باغِ کارِه بَرِسَن و اونه مَحصولِ هَدَن. هر كی این سَنگِ سَر بَکِّه، تیکِه تیکِه بونه و هَر وَخت این سَنگ یِنَفَر سَر بَکِّه، اونه لِه کانه. وَختی گَتِه کاهِنان و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی عیسی یِه مَثَلِشان رِه بِشنَوِسَّن، بِفَهمِسَّن که عیسی اوشان باره گَب زَنه. پس اوشان ایتا راهِ دُمّال گَردَنِه بان تا عیسی رِه دَسگیر هَکُنَن، وَلی مَردُم جی تَرسَنِه بان، چونکه مَردُم عیسی رِه پِیغَمبَر دانِسَّن. عیسی باز مَثَلِ هَمرَه اوشانه هَمرَه گَب بَزَه، باَگوته: «آسِمانِ پادشاهی که خُدا اونه حاکِمِ ایتا پادشاه رِه ماندِنه که خودشه ریکا یِه عروسی یه وَسین ایتا گَتِه جَشن بِیته. اون خودشه پاکارانِ روانه هَکوردِه تا دَعوَتی شانه باگو بییَن جَشن، وَلی اوشان نَخَسَّن بییَن. پادشاه پاکارانِ دیگَری رِه روانه هَکوردِه و باگوتِه: ”دَعوتی شانه باگُوید شام رِه حاضِر هَکُردَم، مَن می گو و جانکا شانه سَر بَبییَم و هَمِه چیز حاضِرِه. پس عروسی جَشن رَه بیئِین.“ وَلی اوشان اِعتنا نَکُردِن و هر کُدام خودِشانِ کارِ دُمّال بَشَن. ایتا خودشه بِجارسَر بَشَه و ایتا دیگه خودشه كَسب و کاسِبی یه دُمّال. بَقیِه هَم پادشاهِ پاکارانِ بِیتَن و بی حُرمتی هَکُردَن و اوشانه بَکوشتَن. وقتی پادشاه اینه بِشنَوِسِّه، بَرزَخ هَبا، خودشه سَربازانِ روانه هَکوردِه و قاتِلانِ بَکوشتِه و اوشانه شَهرِ تَش بَکِشییَه. ایما خودشه پاکارانِ باگوتِه: ”عروسی یه جَشن آمادِئِه، وَلی اوشانیکه دَعوَت هَکُردَم لیاقَت نِداشتَن جَشنِ دِلِه بییَن. پَس، کوچِه پَسکوچه هانِ دِلِه بیشیِن و هر کی رِه پیدا هَکوردین عروسی دَعوَت هَکُنید.“ اون پاکاران کوچِه پَسکوچه هان دِلِه بَشَن هر کی رِه پیداهَکُردَن، چه خوُب و چه بَد خودِشانِه هَمرَه بیاردِن و عروسی سِرا مِهمانان جی پُرهَبا. «وَلی وَختی پادشاه مِهمانان بَدییَنِ وَسین دِلِه بوما، ایتا مَردَای رِه بَدییَه که عروسی لِواس خودشه تَن نِداشتَه. پادشاه اونه باگوته: ”اِی رَفیق، چِطور بِدون اینکه عَروسی لِواس رِه دَکُنی ایجه بُمَیی؟“ وَلی اون مَردَای هیچ جِوابی نِداشتَه. ایما پادشاه خودشه پاکارانِ باگوتِه: ”اونِه دَس و لِنگِ دَبِدین و اونه دِرگا ظُلَماتِ دِلِه تُووادین اوجِه که بِرمِه دَرِه وتَرسِ جی دَندان، دَندانِ سَرهَکِلاش خارنه.“ چونکه دَعوَتی شان زیادِن، وَلی اِنتِخاب هَبوسِّه شان کَمِن.» ایما عُلَمایِ فِرقِه فَریسی دِرگا بَشَن و مَشوِرَت هَکُردَن که چِطور عیسی رِه خودشه گَبِ هَمرَه تَلِه میَن تووادَن. اوشان خودشانِه شاگِردانِ هیرودیسِ هَوادارانِ هَمرَه عیسی یه وَر روانه هَکوردَن و باگوتَن: «اُسّا، اَما دانیم تو مَردِ راسگویی هیسی و خُدایِ راه رِه دُرسّی یه هَمرَه یاد دَنی، و هیچ کَسِ جی نَتِرسِنی، چونکه ظاهرِگولِ نُخارنی. پَس تیِ نَظَر رِه اَمَرِهِ باگو؛ رومِ امپراطور مالیات هَدَن دُرسِّه یا نه؟» وَلی عیسی که دَانِسِّه اوشان چه نَخشِه ایی بَکِشییَن، باَگوته: «اِی دُروئِشان، چِرا مَرِه آزمون کانید؟ سِکِّه‌ایی که اونه هَمرَه شیمی مالیاتِ دَنید رِه مَرِه نِشان هَدین.» اوشان ایتا سِکِّه یِه دیناری اونه هَدَن. عیسی اوشانه باَگوته: «این سِکِّه یه نَقش و نِگار کیه شینه؟» اوشان جَواب هَدَن: «قیصرِ شین» عیسی باَگوته: «پَس قِیصَرِ مالِ قیصَرِ هَدین و خُدای مالِ خُدارِه هَدین.» اوشان اونه جَوابِ جی هاج و واج بُمانِسَّن و عیسی رِه تَنها بَنَن و بَشَن. همون روز عُلَمایِ فِرقِه صَدوقی که معتَقِد بان مُردِگان دوبارِه زندهِ نَبونَن، عیسی یِه ورجه بومَن، واونه جی بَپُرسییَن: «اِی اُسّا، موسی یه پیغمبر باگوته با اَگه ایتا مَردَای بی وَچِه بَمیرِه، اونه اَداش بایسّی اونه زَنِ هَمرَه عروسی هَکونه تا اونه جی خودشه اَداشه وَسین نسلِی بِجا بَنه. اَمیِ میَن هفت تا اَداش دَبان. اوَّلین اَداش عروسی هَکُردِه و قبل از اینکه وَچِه دار هَبو بَمِردِه و خودشه زِنا رِه خودشه دُوّمین اَداشه وَسین بَنَه. دُوّمی و سِوّمی، تا هَفتِمی اَداش هَم بِه این وَضع دُچار هَبان. سرآخر اون زِنا هَم بَمِردِه. حالا، قیامَتِ روز، اون کُدام اَداشِ زِنا بونه، چونکه هَر هَفتا اَداش اونه هَمرَه عروسی هَکُردهِ بان» عیسی جَواب هَدَه: «شُما اِشتِبا کانید، چونکه نه مُقَدَّسِ نِوِشتِه شانِ جی چیزی دانید و نه خُدایِ قُوَّتِ جی! قیامَتِ روز هیچکَس نه زَن گیرنِه و نه شو کانه، بلکه هَمِه آسِمانِ فِرِشتِگانِ مِثان بونَن. وَلی مُردِگان زنده هَبوسَّن بارِه، مَگِه توراتِ دِلِه نُخوانِسّید خُدا شِمِره چی باَگوته؟ که ”مَن ابراهیم خُدا، اِسحاق خُدا و یَعقوبِ خُدایِم.“ خُدا مُردِگانِ خُدا نییِه، بلکه زندهِ شانه خُدائِه.» وَختی مَردُم اینه بِشنَوِسَّن، عیسی یه تعلیم هَدَنِ جی بُهت هَکُردَن. وَلی وَختی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی بِشنَوِسَّن که عیسی چِطور خودشه جَوابِ هَمرَه صَدوقیانِ دَهَنِ دَبِسِّه، عیسی یه دُور جَم هَبان. ایتا اَز اوشان که وَکیل با، این نیَّت هَمرَه که عیسی رِه آزمون هَکونه اونه جی سوال هَکُردِه: «اِی اُسّا، گَته تَرین حُکمِ شَریعَت کُدامِ؟» عیسی اوشانه باَگوته: «”خداوند، تیِ خُدا رِه تمام تی دِل و تمام تیِ جان و تمام تیِ فِکرِ هَمرَه دوس بِدار.“ این اَوَّلین و گَته تَرین حُکمِ. دُوّمین حُکم هَم اَوَّلین حُکمِ مِثان مُهِمِ: ”تی هَمسادِ رِه تیِ مِثان دوس بِدار.“ تمام موسایِ شَریعَت و پِیغَمبَرانِ بَنویشتِه این دُتا حُکمِ سَر خُلاصِه هَبا.» عیسی اون موقِه که عُلَمایِ فَریسی اونه دُور و وَر ایسَبان، اوشانه جی بَپُرسیِه: «شیمی نَظَر مسیحِ موعودِ باره چیِه؟ اون کییِه ریکائِه؟» اوشان جِواب هَدَن: «داوود پادشاه ریکائِه.» عیسیِ اوشانه باَگوته: «پَس چِطور داوود خُدایِ وَحیِ هَمرَه، مَسیح رِه خداوند دُخواندِنه؟ چون داوود گونِه: «”خُداوند می خُداوَندِ باَگوته: می راسِ دَس وَر بَنیش تا وَختی که تی دُشمَنانِ تی لِنگِ جیر تُووادَم.“ اگه داوود اونه خداوند دُخواندِنه، پس چِطور اون تانه داوود ریکا هَبو؟» هیچکدام جِوابی نِداشتَن هَدَن، مین بَعد هَم دِ کسی جُرأت نَکُردِه اونه جی سوالی بَپُرسِه. ایما عیسی مَردُم و خودشه شاگِردانِ باَگوته: «توراتِ مُعَلِمین و عُلَمای فِرقِه فَریسی موسی یه پیغمبر تختِ سَر نیشتَن هَر چی شِمِره گونَن گوش هَکُنید و بِجا بیارین؛ وَلی اوشانه کارِ جی سَرمَخشق نگیرین! چون اونچه رِه که خودشان تعلیم دَنِن، خودشان اَنجام نَدِنِن. اوشان دینی اَحکام رِه ایتا سَنگینِ بارِ مِثان که نَشَئنِه اونه جابِجا هَکُردَن مَردُم دوش سَرنَنِن، وَلی خودشان حاضِر نییَن اون بارِ جابِجا هَکوردَنِ وَسین حَتّی خودِشانِ ایتا اَنگوشت رِه هَم بارِ جیر بَنِن. هَر کاری کانَن اینِ وَسینِ که مَردُم اوشانه بِینَن: چون اوشان خودِشانِ آیِه دانه شان رِه گَته تَر و خودِشانِ قَوایِ لَمپَرِه گُشادتَر گیرنَن. اوشان دوس دارَن مَجلِس دِلِه بالا سَر بِنیشَن و یَهودِ عِبادتگاه دِلِه خُجیرتَرین جا رِه بِدارِن و مَردُم کوچِه و بازارِ دِلِه اوشانه سَلام هَدَن و اوشانِه ’اُسّا‘ دُخوانَن. وَلی نُزارین شِمِره ’اُسّا‘ باگون، چون شُما تَنها ایتا اُسّا دارید و شُما هَمدیگَر هَمرَه اَداشین. زَمینِ سَرهیچکَسِ ’پیَر‘ دُنِخوانید، چونکه فَقط شُما ایتا پیَر دارید که آسِمانِ دِلِه دَرِه. نُزارین شِمِرِه ’مُعلم‘ دُخوانَن، چونکه شُما ایتا مُعلِم دارید که مَسیحِ. اون کَس شیمی دِلِه هَمه یه جی گَته تَره، که شیمی پاکار هَبو. چون هَر کی خودِش رِه گَته هَکونه، کوچِک بونه، وَ هر کی که خودِش رِه فروتَن هَکونه، سَربُلَند بونه. «وای بِحالِ شُما اِی مُعَلِمینِ تورات و عُلَمایِ فَریسی دُرو! شُما آسِمانِ پادشاهی یه دَرِ مَردُمِ رو دَبِدِنید، نه خودتان دِلهِ شونِید نه گُذارنین اوشانی که راهِ دِلِه دَرِن هَم دِله بوشون. «وای بِحالِ شُما اِی تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فَریسی دُرو! شُما از طَرَفی بیوِه زِناکانِ مالِ غارت کانید و از طَرف دیگه ظاهر سازی یه هَمرَه شیمی دُعارِه دِرازِه دَنید. اینِه وَسین، شیمی مُکافات خِیلی سَخت تَره. «وای بِحالِ شُما اِی تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فَریسی دُرو! شُما دَریا و خُشکی یه جی گُذَر کانید تا کَسی رِه بِینید که شیمی دینِ قَبول هَکونه. وَختی هَم مُوَفَق هَبَین اونه دو برابر شیمی جی بَدتَر، جَهَنَمِ ریکا سازِنید. «وای به حال شما اِی راهنَمایِانی که خودتان کورِید، گونید: ”اَگه کَسی مَعبَدِ قَسَم بُخارِه اِشکال نِداره، وَلی اَگه مَعبَدِ طلائیشانِ قَسَم بُخارِه، بایسّی خودشه قَسَمِ عَمَل هَکونه.“ اِی نَفَهم کوران! کُدام گَته تَرِه؟ طلا یا مَعبَدی که اون طلا رِه تَقدیس کانه؟ گونید: ”اَگه کَسی قُربانگاه رِه قَسَم بُخارِه اِشکال نِداره، وَلی اَگه بِه هَدیِه ایی که قُربانگاه دِلِه دَرِه قَسَم بُخارِه، بایسّی خودشه قَسَمِ عَمَل هَکونه.“ اِی کوران! کُدام گَته تَرِه؟ هَدیِه یا قُربانگاهی که هَدیِه رِه تَقدیس کانه؟ پس، کَسی که قُربانگاه رِه قَسم خارنِه، قُربانگاه و اونچه که اونه سَر دَرِه رِه قَسَم بُخاردِه. پس هر کس که مَعبَدِ قَسَم خارنِه، مَعبَد و خُدایی که اونه دِلِه دَرِه رِه قَسَم بُخاردِه. وَ هر کَس که آسِمانِ قَسَم بُخارِه، خُدایِ تَخت و اون کَس که اونه سَر نیشِنَه رِه قَسَم بُخاردِه. «وای بِحالِ شُما اِی تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فَریسی دُرو! شُما نَعنا و شیفید و زیرِه رِه دَه به یِک دَنید، وَلی شَریعَتِ مُهمتَرین اَحکامِ که عِدالَت و رَحمَت و اَمانت هیسه رِه نَدید گیرنید. ایشانهِ بایسّی بِجا بیارین، بدون اینکه اوشانِ اَنجامِ دِلِه غِفلَت هَکُنید. اِی راهنَمایِانی که خودتان کورید! شُما لَلِ اَلَکِ لوکای جی رَد کانید، وَلی شُترِ قورت دَنید! «وای بِحالِ شُما اِی تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فَریسی دُرو! شُما بُشقاب و پیالِه یه دِرگا رِه تَمیز کانید، وَلی اونه دِلِه طمع و ناپَرهیزی یه جی پُرِه. اِی فریسی کور، اوَّل بُشقاب و پیالِه یه دِلِه رِه تَمیز هَکُن که اونه دِرگا هَم تَمیز بونه. «وای بِحالِ شُما اِی تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فَریسی دُرو! شُما اِسبی قَبرِشانِ ماندِنید که اوشانه نَما قَشَنگِه، وَلی اوشانه دِلِه مُردِگانِ خاش و هَمِه جور نَجِسی یه جی پُرِه! شُما هَم هَمینجور شِمِرِه به ظاهر مَردُمِ وَر صالح نِشان دَنید، وَلی شیمی باطِن دُرویی و شِرارَتِ جی پُرِه. «وای بحال شما اِی تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فَریسی دُرو! شُما پِیغَمبرانِ وَسین مَقبرِه سازِنید و صالحانِ قَبرِ تَزئین کانید و گونید: ”اَگه اَما اَمی پیَرانِ دورِه دَبِییم، هیچ وَخت پِیغَمبَرِانِ بَکوشتَن وَسین اوشانه هَمرَه هَمدَسّی نُکانِه بِیم.“ شُما شیمی این گَبِ هَمرَه گَواهی هَدَین که شیمی پیَران پِیغَمبَرانِ بَکوشتَن. اونچه رِه که شیمی پیَران شُروع هَکُردَن، شُما تَمام هَکُنید! اِی مارِشان، اِی اَفعی زادِگان! چِطور جَهَنَّمِ مُجازاتِ جی دَر شونید؟ چون مَن پِیغَمبَرِان و حَکیمان و مُعَلِمین رِه شِمِرِه روانِه کانَم، وَلی شُما بَعضیان رِه کُشِنین و مَصلوب کانید، بَعضیانِ رِه هَم شیمی عِبادَتگاهانِ دِلِه شَلّاق زَنِین و شَهر بِه شَهر شونید و اوشانِ عَذاب دَنید. پس مَردُمِ بی گناه خون که بَریخته هَبا، هابیلِ صالح جی بَگیر تا زَكریا بَرخیای یِه ریکا که اونه مَعبَدِ دِلِه قُربانگاه و عِبادَتگاه میَن بَکوشتین، شیمی گَردَن دَرِه. راس راسی شِمِره گونَم، تمام این چیزان شیمی سَرهَنه. «اِی اورشلیم، اِی اورشلیم، ای پیامبران قاتل وسنگسار کننده رسولانی که تی وَر روانه بونَن! چَن دفه خَسَّم کُلِشکَن مِثان که خودشه چوره شانِ خودشه پَر و بالهِ زیر گیرنِه تی وَچِه شانِ رِه هَم جَمع هَکُنَم، وَلی نَخَّسی! اَسِه شیمی سِرِه، خَرابِه ایی مِثان شِمِره بِجا ماندِنه! چونکه شِمِره گونَم مین بَعد دِ مَرِه نِینین تا روزی که باگویید: ”مُبارک هیسِه اونکه خداوند اِسمِ همرَه هَنِه.“» وَختی عیسی یَهودیِانِ مَعبَدِ جی دِرگا شونه با، شاگِردان اونه وَرجه بومَن تا مَعبَدِ ساختمانان رِه اونه نِشان هَدَن. عیسی اوشانه باَگوته: «تمام این چیزان رِه دینید؟ راس راسی شِمِره گونَم، هیچ سَنگی، سَنگِ سَر نُماندِنه، بلکه همه شان فور هَنَن.» وَختی عیسی زِیتونِ كوهِ سَر نیشته با، شاگِردان اونه ورجه بومَن و باگوتَن: «اَمَرِه باگو، این چیزان کِی اتّفاق دَکِنه؟ وَ تی بَموئَن و آخَرِ زَمانِ نِشانه چیِه؟» عیسی جَواب هَدَه: «مُواظِب هَبین کَسی شِمِره راهِ جی بِدَر نَکُنِه. چون خِیلیان می اِسمِ هَمرَه هَنِن و گونِن: ”مَن مَسیحِ موعودَم!“ وَ خِیلیان رِه راه جی بِدَر کانَن. هَمینجور هَم جَنگ باره اِشنَوِنید و جَنگ خَبِر شیمی گوش رَسِنه. وَلی واهیمِه نِدارید، چونکه اینجور اتّفاقان بایسّی دَکِه، وَلی آخَرِ زمانِ دورِه هَلَه نَرِسییَه. قومان و مَملِکَتان علیه هَم وَرِسِنَن و قَحطی و زِلزِلِه جاهای مُختَلِف اتّفاق دَکِنِه. وَلی تمام ایشان تَنها شُروع بِزاسَّن دَردِ ماندِنه. «اون موقه شِمِره دُشمَنانِ تَسلیم کانَن تا شِکَنجِه یه جیر دَبین و شِمِره کُشِنِن. می اِسمِ خاطِری تمام قومان شیمی جی بیزار بونَن. اون روزان خِیلیان ایمانِ جی دَکِنِن و هَمدیگَرِ دُشمَنِ دَس تَسلیم کانَن و هَمدیگَر جی بیزار بونَن. دروئی پیغمبران وَرِسِنِن، خِیلیان رِه راهِ جی بِدَر کانَن. شِرارَت آنقَدر زیاد بونه که خِیلیانِ مُحَبَت نِسبَت به هَمدیگَه سَرد بونه. وَلی هَر کس تا به آخَر دَوام بیارِه، نِجات پیدا کانه. سَرآخَر وَختی پادشاهِی خَبَرِخوش تمام دُنیایِ آدَمان گوش بَرِسِه و هَمِه قومِشان اونه جی خَبَردار هَبون، اونوَخت دُنیا به آخَر رَسِنه. «پس اون وَحشتناکِ چیز که دانیالِ پِیغَمبَر اون بارِه بَنوِیشته رِه بِینین، که مُقَدَّس جایِ دِلِه بَرپا هَبا - اونیکه خواندِنِه اونه حالی هَبو - اونوَخت هر کس یَهودیِه یه دِلِه دَرِه بایسّی کوهِ سَمت دَربوشو. وَ هر کس سِرِه یه پُشتِ بامِ سَر دَرِه، هیچی یه بِیتَنِ وَسین جیر نییِه. هرکه بِجارسَر دَرِه، خودشه قَوایِ بِیتَن وَسین سِرِه نَشو. وای بِحالِ زِناکانی که اون دورِه شِکَمدار هیسَن و اوشانیکه وَچِه شیر دَنِن! دُعا هَکُنید که شِیمی فَرارِ موقه زِمِسانِ دِلِه یا مُقَدَّس شَنبِه دَنِکه. چونکه اون موقه مَردُمان بِه چنان مُصیبَتی دُچار بونَن که از اول دنیا تا بِحال اونِه مِثان اتفاق دَنِکِته و هیچ وَخت هَم دَنِکِنِه. اَگه اون روزان کوتاه نَبونِبا، هیچ بَشَری جانِ سالِم به دَر نَبِردِه. وَلی اِنتِخاب هَبوسِّه شانِ خاطِری اون روزانِ کوتاه کانه. «پس اَگه کَسی شِمِره باگوتِه، ”بِیِشین، مسیحِ موعود ایجه دَرِه!“ یا ”بِیِشین اوجِه دَرِه!“ باوَر نَکُنین. چونکه خِیلیان هَنِن و دُروئی ادِّعا کانَن که اَما مَسیحِ موعود و پِیغَمبَریم، وَ گَتِه مُعجِزِه و عَجیب کاران هَم کانَن تا اَگه هَبو، حتّی انتخاب هَبوسِّه شان رِه هَم گُمراه هَکُنَن. بِیشین، مَن پیشتَر شِمِره باگوتَم. «اَگه شِمِره باگوتَن، ”بیشین، اون کِلاتِ دِلِه دَرِه،“ اوجِه نَشین، وَ اَگه باگوتَن، ”بیشین، اون سِرِه یه دِلِه دَرِه،“ باوَر نَکُنین. هَمونجور که آسِمانِ بَرق شَرقِ جی هَنه و اون نور تا غَرب رَسِنه، اِنسانِ ریکا یِه بَموئَن هَم اینجورِه. هَر جا لاش دَبو، لاشخورشان اوجِه جَمع بونِن. «بِلافاصِلِه، بَعدِ اون روزانِ مُصیبَت، «”خورشید تاریک بونه و ماه دِ سو نَدِنه؛ سِتارِه شان آسِمانِ جی، جیر کَنِن، آسِمان ستونان لَرزِه دَکِنِن.“ سَرآخَر انسانِ ریکایِ بَموئَنِ نِشانه آسِمانِ دِلِه ظاهِر بونه. ایما تمام دنیایِ قوم عَزا گیرنَن و اِنسان ریکا رِه دینَن که آسمان اَبرِ میَن قُوَّت و گَتِه جَلالِ هَمرَه هَنه. اون خودشه فِرِشتگان رِه، گَتِه شیپورصِدایِ هَمرَه روانه کانه و اوشان، اونِ انتخاب هَبوسِّه شانه دُنیایِ چهار سویِ جی، آسِمانِ این سَر تا اون سَرجی جَم کانَن. «اَسِه، اَنجیل دارِ جی دَرس بَگیرین: هر وَخت اونه شاخِه نُروک زَنه و وَلگ هارنه، فَهمِنِین تابِسّان نَزّیکِه. هَمینجور هَم، وَختی تمام این چیزانِ دینین، بِدانید که اِنسانِ ریکایِ بَموئَن نَزّیکِه، بلکه دَرِ وَر دَرِه. راس راسی شِمِره گونَم، این نسل تا این چیزانِ خودشه چِشِ هَمرَه نَینه، نَمیرنِه. آسِمان و زَمین اَز بِین شونِه، وَلی می گَب هیچ وَخت اَز بِین نَشونِه. «بِجز پیَر هیچکس اون روز و ساعتِ نِدانِه، حتّی ریکا و آسِمانِ فِرِشتِگان هَم باخَبَر نییَن. انسانِ ریکایِ بَموئَن دُرُس نوحِ روزگارِ مِثانِ. روزایِ پیش از کولاک، مَردُم خاردَن و نوش کانه بان و زَن بَرنِه بان و شو کانه بان. تا اینکه نوح کَشتی یه دِلِه بَشَه و نِدانِسَّن چی پیش هَنِه. تا اینکه کولاک بوما و همه رِه خودشه هَمرَه بَبِرده. انسانِ ریکایِ بَموئَن هَم هَمینجور هیسِه. اون موقه دُتا مَردای جی که بِجارسَر دَرِن، ایتا رِه گیرنِه و ایتا دیگَرِ هَموجِه نَنِه. وَ دو تا زِنایی که همدیگر هَمرَه آسیاب کانَن، ایتا رِه گیرنِه و ایته دیگَرِ هَموجِه نَنِه. پَس بیدار بییَسین، چون نِدانین شِیمی خداوند چِه روزی هَنه. وَلی اینه بِدانید اَگه صاب سِرِه دَانِسِّه دُزد چِه ساعَت اَز شُو هَنه، بیدار ماندِنِه با و نُذارنِه با دُزد اونه سِرِه رِه بَزِنِه. پَس شُما هَم حاضِر بییَسین، چون اِنسانِ ریکا وَختی هَنه که اونه انتظارِ نِدارید. «پس اون اَمین و عَقلدارِ پاکار کیِه که اونه اَرباب اونه خودشه سِرِه یه سَرپَرَس کانه تا اوشانه خُراکِ سَرِ وَخت هَدِه؟ خوش بِحالِ اون پاکار که وَختی اونه اَرباب وَگِرده، اونه کار اَنجام هَدَئنِ سَر بِینه. راس راسی شِمِره گونَم، که اون تمام خودِشِه دارایی یه اِختیارِ اونه دَنِه. وَلی اَگه اون پاکار بَد هَبو و خودشه هَمرَه باگو ”می اَرباب به این زودیان نییَنِه،“ وَ خودشه هَمکارانِ اَذیَت و آزار هَکونه و عَیاشانِ هَمرَه، بُخارِه و نوش هَکونه، ایما اونه اَرباب روزی که اون اِنتظار نِداره و ساعتی که اون خَبِر نِداره، هَنه. اونه دو تیکه کانه و دورویان جای دِلِه تُووادِنِه، اوجِه که بِرمِه دَرِه وتَرسِ جی دَندان، دَندانِ سَرهَکِلاش خارنه. «اون روزان، آسمانِ پادشاهی دَه تا اَذَب کیجارِه ماندِنه که خودِشانِه لَمپا رِه بِیتَن و زامایِ پیشواز بَشَن. اوشانِ جی پنج نفر عَقلدار و پَنج نَفَر دیگه بی عَقل بان. بی عَقلِ کیجاشان خودِشانِه لَمپا رِه بِیتَن، وَلی روغَن خودِشانِه هَمرَه نَبِردَن. وَلی عَقلدارِ کیجاشان، خودِشانِه لَمپایِ هَمرَه پُر هَبوسِّه روغندان رِه هَم بَبِردَن. چون زامایِ بَموئَن طول بَکِشیِیَه، اوشانه چِشم سنگین هَبا و اوشانه خواب بَبِردِه. نِصفِ شُو یِنَفَر داد زَنِه با گونِه با: ”زاما دَره بیِه! اونه پیشواز بیشیِن!“ ایما تمام کیجاشان وَرِسَن خودِشانِه لَمپارِه آمادِه هَکُردَن. بی عَقلِ کیجاشان عَقلدارِشانه باگوتَن: ”یه میثقلی شیمی روغَنِ اَمَرِه هَدین، چونکه اَمیی لَمپا دَرِه دَکوشانِه هَبو.“ وَلی عَقلدارِ کیجاشان باگوتَن: ”نه نَدِنیم، چونکه روغَن هَمه رِه بَس نَبونِه. بیشین و دُکان دارِ جی شِمِرِه روغَن بَهینین“ وَلی اون موقه که اوشان روغَن بَهیَّنِ وَسین بَشَ بان، زاما سَر بَرِسییَه و اون اَذب کیجاشان که آمادِه بان، اونه هَمرَه عَروسی یه دِلِه بَشَن و دَر دَبِسِّه هَبا. ایما اون کیجاشان هم وَگَرِسَّن، باگوتَن: ”اِی آقا، اِی آقا، دَرِ اَمی وَسین واز هَکُن!“ وَلی زاما اوشانه باگوتِه: ”راس راسی شِمِره گونَم، مَن شِمِره نِشناسِنَم.“ پَس بیدار بییَسین، چون اون روز و ساعتِ جی خَبَر نِدارید. هَمینجور، آسِمانِ پادشاهی ایتا مَردَای رِه ماندِنه که خَسِّه بوشو سَفر. اون خودشه پاکارانِ دُخوانِسِّه و خودشه مال ومَنالِ اوشانه دَس هَدَه. هَر کَدامِ اوشانِه تَوانِ قَدَر هَدَه، ایتا رِه صد سال اونِه دسمُزّه قَدَر، ایتا رِه چهل سال اونه دسمُزِّه قَدَر و ایتا دیگَرِ بیس سال اونه دَسمُزِّه قدر هَدهَ. ایما راهی یِه سَفر هَبا. اون مَردای که خودِشِه صد سال دَسمُزِّه قدر بِیتِه با، دَرجا بَشَه و اونه هَمرَه کاسِبی هَکُردِه و خودشه اَرباب پولِ دو برابر هَکُردِه. هَمینجور اون مَردای که چهل سال خودِشِه دَسمُزِّه قدر بِیتهِ با، خودشه اَرباب پولِ دو برابر هَکُردِه. وَلی اون مَردای که بیس سال خودِشِه دَسمُزِّه قدر بِیتهِ با، بَشَه و زَمینِ بَکِّنده و خودشه اَرباب پولِ جا هَدَه. «خِیلی زمان بُگذشته، اَرباب سَفرِ جی وَگَرِسِّه و اوشانه جی حِساب بِخَسِّه. اون پاکار که خودِشِه صد سال دَسمُزِّه قدر بِیتهِ با، همون قَدَر که سود هَکُردهِ با رِه خودشه هَمرَه بیاردِه و باگوتِه: ”اَرباب، مَرِه صد سال می دَسمُزِّه قدرهَدَه بِیی، اونه هَمرَه می صد سال دَسمُزِّه قدر سود هَکُردم.“ اونه اَرباب باَگوته: ”آفَرین، ای باوَفا و خُجیرِ پاکار! اَسِه که این کَمِ پولِ دِلِه اَمین بِیی، پولِ بیشتَری تی اختیار نَنَم. بیه تیِ اَرباب خُشحالی یه دِلِه شَریک هَبو!“ اون پاکارِی که چهل سال خودِشِه دَسمُزِّه قَدَر بِیته با پیش بوما و باگوتِه: ”اَرباب، تو مَرِه چهل سال می دَسمُزِّه قَدَرهَدَه بِیی، بِفرمِا اونه هَمرَه چهل سال می دَسمُزِّه قَدَرسود هَکُردَم.“ اونِه اَرباب باَگوته: ”آفَرین، اِی باوَفا وخُجیرِ پاکارِ! اَسِه که این کَمِ پولِ دِلِه اَمین بِیی، پولِ بیشتَری تی اختیار نَنَم. بیه تی اَرباب خُشحالی یه دِلِه شَریک هَبو!“ ایما اون پاکار که بیس سال خودِشِه دَسمُزِّه قَدَر بِیتهِ با پیش بوما و باگوتِه: ”اَرباب، چون دانِسَّم مَردِ سَختگیری هیسی، نَکاشتِه رِه دِرُو کانی و نَپاشیه رِه جَم کانی، بَتِرسییَم و تی پولِ زَمینِ میَن جا هَدَم، بِفِرمِا این هَم تی پول!“ وَلی اونه اَرباب باگوتِه: ”اِی تَمَّل و بَدِ پاکارِ! پس تو که دانِسّی مَن اوجِه ایی که نِکاشتَمِ رِه دِرُو کانَم و اوجِه ایی که نَپاشیمِ رِه جَمع کانَم، پَس چرا می پولِ صَرّافانِ نَدَیی تا وَختی سَفرِ جی وَگَردِنَم اونِ، اونِه سودِ هَمرَه پَس هَگیرَم؟ اونِ پولِ اونه جی هَگیرین و به اونیکه دویست سال دَسمُزِّه قَدَر داره هَدین. چون هَر کَی که داره رِه، بیشتر هَدَه بونه تا بِه فَراوانی بِدارِه، ولی اونیکه نِداره، همون چی که داره هَم اونه جی بِیته بونه. این بی‌فایده پاکار رِه ظُلَماتِ دِلِه تُووادین اوجِه که بِرمِه دَرِه وتَرسِ جی دَندان، دَندانِ سَر هَکِلاش خارنه.“ «وَختی انسانِ ریکا خودشه جَلال هَمرَه تمام فِرشتِگانِ هَمرَه بییِه، خودشه پادشاهِی یه تَختِ سَر نیشِنه. تمام قومِشان اونه پیش جَمع بونَن و او ایتا گالِش مِثان گوسندِشانِ بُزِشان جی سیفا کانه، مَردُم رِه به دو دَسِّه تقسیم کانه. گوسندشان رِه خودشه راسِ وَر و بِزشان رِه خودشه چَپِ ور نَنِه. ایما اوشانی که اونه راسِ ور دَرِن رِه گونه: ”بیئِین اِی کَسانی که می پیَر شِمِره بركت هَدَه، پادشاهِی ایی رِه اِرث بَبِرین که دنیای شروعِ جی شِمِره آمادِه هَبا با. چون وَشنا بام، مَرِه غَذا هَدَین، تَشنا بام، مَرِه اُو هَدَین، غَریب بام، مَرِه جا هَدَین. لُخت بام، می تَن لِواس دَکُردین، ناخوش بام، می عیادَت بومَین، زِندانِ دِلِه دَبام، می مُلاقات بومَین.“ ایما صالحان جِواب دَنِن: ”اِی آقا، کِی تِرهِ وَشنا بَدییَیم و تِره غذا هَدَیم، یا تَشنا بَدییَیم و تِرِه اُو هَدَیم؟ کِی تِره غریب بَدییَیم و تِرِه جا هَدَیم، یا تِرِه لُخت بَدییَیم و تی تَن لِواس دَکُردیم؟ کِی تِره ناخوش یا زِندانِ دِلِه بَدییَیم و تی مُلاقات بومَیم؟“ پادشاه اوشانه گونِه: ”راس راسی شِمِره گونَم، اونچه که ایتا می کوچیکترین اَداشانِ وَسین هَکُردین، می وَسین هَکُردین.“ «ایما اوشانیکه اونه چَپِ ور دَرِن رِه گونه: ”اِی مَلعونان، می جی دور هَبین واَبدی تَشِ دِلِه که اِبلیس و اونه فِرِشتگانِ وَسین آمادِه هَبا بیشین، چونکه وَشنا بام، مَرِه غَذا نَدَین، تَشنا بام، مَرِه اُو نَدَین، غریب بام، مَرِه جا نَدَین، لُخت بام، می تَن لِواس دَنِکُردِین، ناخوش و زِندانِی بام، می مُلاقات نومَین.“ اوشان جَواب دَنِن: ”اِی آقا، کِی تِره وَشنا و تَشنا، غریب و لُخت، ناخوش و زِندانِ دِلِه بَدییَیم و تِره خِدمَت نَکُردِیم؟“ اوشانِه جَواب گونِه: ”راس راسی شِمِره گونَم، اونچه که ایتا این کوچَکانِ وَسین نَکُردِین، دَر حقیقَت می وَسین نَکُردین.“ پس اوشان اَبَدی مُجازاتِ دِلِه شونَن، وَلی صالِحان اَبَدی زندِگی یه دِلِه. وَختی عیسی تمام خودشه گَبِ تَمام هَکُردِه، خودشه شاگِردانِ باَگوته: «دانید دو روز دیگه، پِسَخِ عیدِ و انسانِ ریکا رِه تَسلیم کانَن تا مَصلوب هَبو.» پس گَتِه کاهِنان و قومِ مَشایخ، قیافایِ کاخِ دِلِه که کاهِنِ اَعظم با، جَمع هَبان. هَمدیگَرِ هَمرَه نخشه بَکِشییَن که چِطور عیسی رِه کَلَکِ هَمرَه دَسگیر هَکُنَن و بَکوشَن. وَلی گونه بان: «نه عیدِ روزِ میَن، نَکُنِه مَردُم شورِش هَکُنَن.» وَختی عیسی بِیت‌عنیای دِلِه شَمعونِ جُذامی یه سِرِه دَبا، ایتا زِنا ایتا شیشه سُمبُل عَطرِ هَمرَه که خیلی گران با عیسی یه ورجه بوما، اون موقه که اون سُفرِه سَر نیشته با، اون زِنا عَطرِ اونه سَر بَریختِه. شاگِردان وَختی زِنای کارِه بَدییَن، اوشانه غیظ بِیتِه و باگوتَن: «این اِسراف چیه وَسین هیسه؟ اَما تانِسّیم اون عَطرِ خیلی گِران بَروشیم و اونه پولِ نَدارِ شان رِه هَدیم.» عیسی بِفَهمِسِّه و اوشانه باَگوته: «چِرا این زِنارِه رَنجاندِنید؟ اون خُجیرِ كار می وَسین هَکُردِه. نَدارِ شان هَمَش شیمی هَمرَه دَرِن، وَلی مَن هَمَش شیمی هَمرَه دَنییَم. این زِنا عَطر بَریختَن هَمرَه می تَنِ سَر، مَرِه دَفن هَکُردَن وَسین آمادِه هَکُردِه. راس راسی شِمِره گونَم، تمام دُنیایِ دِلِه، هر جا که اِنجیل موعِظِه هَبو، این زِنایِ کار رِه هَم یاد هارنَن و گونَن.» ایما یَهودای اَسخریوطی که ایتا اَزون دَوازدَه شاگرد با، گَتِه کاهِنانِ وَرجِه بَشَه و باَگوته: «مَرِه چی دَنید اَگه عیسی رِه شِمِرِه تَسلیم هَکُنَم؟» پس اوشان سی تا سِكّه نُقرِه اونه هَدَن. اَزون وَخت، یَهودا ایتا فُرصتِ دُمّال دَبا تا عیسی رِه تَسلیم هَکونه. اوَّلین روزِعیدِ فَطیرِ، شاگِردان عیسی یه ورجه بومَن و بَپُرسیَن: «کوجه خَنی تی وَسین تَهَیِّه بِینیم تا پِسَخ شامِ رِه اوجِه بُخاری؟» عیسی اوشانه باَگوته اون شَهرِ دِلِه فِلانی ور بیشیِن و اونه باگویید: «اُسّا گونه ”می وَخت بَرِسییَه. خَنَم پِسَخ رَسمِ می شاگِردانِ هَمرَه تی سِرِه یه دِلِه بِجا بیارم.“‌» شاگِردان هَمونجور که عیسی باگوته با هَکُردَن و پِسَخ رِه تَهَیِّه بَدییَن. وَختی شُو بَرِسییَه، عیسی خودشه دَوازدَه شاگِرد هَمرَه سُفرِه یه سَر بنیشته. شام بُخاردَن موقه عیسی باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، ایتا اَز شُما مَرِه دُشمَنِ دَس تَسلیم کانه.» شاگِردان خِیلی ناراحَت هَبان و ایتا ایتا عیسی یه جی بَپُرسیَن: «اِی آقا، اون مَن هیسَم؟» عیسی جَواب هَدَه: «اونکه خودشه دَسِّ می هَمرَه کاسِه یه دِلِه هارنِه، همون مَرِه تَسلیم کانه. انسان ریکا هَمونجور که اونه باره بَنویشتِه هَبا، میرنِه، وَلی وای بِحالِ اون کَس که انسانِ ریکارِه دُشمَنِ دَس تَسلیم کانه. اونه رَه بِهتَر با که هیچ وَخت دُنیا نییَنِه با.» ایما یَهودا، اونیکه خَسِّه اونه تَسلیم هَکونه، اونِه جِواب باَگوته: «اُسّا، اون مَن هیسَم؟» عیسی جَواب هَدَه: «تو خودِت اینجور باگوتی!» هَلَه دَبان بُخارَن که عیسی نان بِیته، بَعد از شُکر هَکُردَن پاره هَکُردِه و شاگِردانِ هَدَه و باَگوته: «هَگیرین و بُخارین، این می تَنِ.» ایما پیالِه رِه بِیته و بَعد اَز شُکر هَکُردَن اونِه شاگِردانِ هَدَه و باَگوته: «شُما هَمِه این پیالِه یه جی بَنوشین. این می خونِ، عهدِ خون، که خیلیانِ گُناهان آمُرزشِ وَسین بَریخته بونه. راس راسی شِمِره گونَم مین بَعد دِ مَحصولِ اَنگورِ جی نَنوشِنَم تا اون روزی که شِیمی هَمرَه می پیَره پادشاهِی یه دِلِه اونِه تازِه بَنوشَم.» بعد از اون ایتا سُرود بُخوانِسَّن و زیتونِ كوهِ سَمت رادَکِتَن. ایما عیسی اوشانه باَگوته: «اِمشو شُما هَمه مَرِه تنها نَنین. چونکه زَکَریای پیغمبر کِتابِ دِلِه بَنویشتِهِ هَبا، «”گالِشِ زَنَم و رَمِه گوسِندان پَخش و پَلا بونَن.“ وَلی بَعدِ اینکه زندهِ هَبام، شیمی جی پیشتَر بِه جَلیل شونَم.» پِطرُس عیسی یه جَواب باَگوته: «اَگه هَمه تِره تَنها بَنِن، مَن تِرِه هیچ وَخت تنها نُزارنَم.» عیسی اونه باَگوته: «راس راسی تِره گونَم تو هَمین اِمشو، پِیش اَز تِلایِ دُخوانِسَّن، سه دَفه مَرِه حَشا کانی!» پِطرُس، عیسی رِه باَگوته: «حتّی اَگه لازِم هَبو تی هَمرَه بَمیرم، تِره حَشا نُکانَم.» تمام شاگِردان هَم هَمینِه باگوتَن. ایما عیسی خودشه شاگِردانِ هَمرَه یِجایی که اونِه اِسم جتسیمانی با بَشَه و اوشانه باَگوته: «ایجه بِنیشین تا مَن بوشوم اوجِه دُعا هَکُنَم.» ایما پِطرُس و زِبدی یه دُتا ریکا رِه خودشه هَمرَه بَبِرده، غُصِّه دار و پَریشان هَبا، اوشانه باَگوته: «غُصِّه یه جی دَرَم بَمیرَم. ایجه بُمانید و می هَمرَه بیدار بییَسید.» عیسی یه میثقلی پیشتَر بَشَه و دیمِ هَمرَه زمین سَر بَکِتِه دُعا هَکُردِه: «اِی پیَر، اَگه بونِه این پیالِه رِه می جی دور هَکُن، وَلی نه می خواسِّه یه هَمرَه، بلکه تی خواسِّه هَبو.» ایما خودِشِه شاگردانه ورجه وَگِرِسِّه و بَدییِه اوشان خاتَن. پَس پِطرُسِ باَگوته: «نَتَّنِسّین چَن ساعَت می هَمرَه بیدار بییَسید؟ بیدار بییَسید و دُعا هَکُنید تا ”آزمونِ دِلِه“ دَنِکین. راس راسی روح مشتاقِ، وَلی تَن ناتَوانِ. عیسی یِدَفه دیگه بَشَه و دُعا هَکُردِه: «اِی پیَر، اَگه راهِ دیگَرِی دَنیِه بِجَز اینکه مَن پیالِه رِه بَنوشَم، پَس تی اِرادِه هَبو.» عیسی وَختی دوبارِه وَگرِسِّه، بَدییِه باز هَم اوشان خاتَن، چونکه اوشانه چِشم سَنگین هَبا با. پَس یِدَفِه دیگه اوشانه به حال خودِشان بَنَه و بَشَه، سِوّمین دَفه همون دُعا رِه هَکُردِه. ایما شاگِردانِ ورجه وَگِرِسِّه و اوشانه باَگوته: «هَلَه خاتین واستراحت کانید؟ اَلآن اون ساعَت بَرِسییَه که انسانِ ریکا گُناهکارانِ دَست تَسلیم هَبو. وَرِسین بیشیم. اَلآن اونیکه خَنِه مَرِه تَسلیم هَکونه راه جی رَسِنه.» عیسی هَلَه دَبا گَب زنه با که یَهودا ایتا اَز اون دَوازدَه شاگرد ایتا گته اِزدحام شَمشیر و بال دسّی هَمرَه که گتِه کاهِنان و قوم مَشایخِ طَرَف جی بان، راه جی بَرِسییَن. اونیکه خَسِّه اونه تَسلیم هَکونه خودشه هَمراهانِه علامَت هَدَه و باگوته با: «کَسی رِه که خُش دَنَم، هَمونِه؛ اونه بَگیرین.» یَهودا دَرجا عیسی یِه ورجه بوما و باَگوته: «سَلام، اُسّا!» وَ اونه خُش هَدَه. عیسی یَهودا رِه باَگوته: «اِی رَفیق، تی کارِ اَنجام هَدِه.» ایما اون آدَمان پیش بومَن و عیسی یه سَر بَریختِن و اونه دَسگیر هَکُردَن. همون دَم، ایتا اَز اوشان که عیسیِ یه هَمرَه دَبا خودشه شَمشیرِ بَکِشیِیهَ و ایتا ضَربِه یه هَمرَه کاهِنِ اَعظمِ پاکارِ گوشِ بَبییَه. ایما عیسی اونه باَگوته: «تیِ شَمشیرِ غَلاف هَکُن. هر کی شَمشیر بَکِشِه، شَمشیر هَمرَه کُشتِه بونه. مَگِه نِدانین مَن تانَم می پیَره جی بِخوام که بیشتر اَز دَوازدِه لَشکَر فِرشتِه رِه می کُمَک بَرِسانِه؟ وَلی اگه اینطور هَکُنَم، اونوَخت نِوِشتِه های مُقَدَّسِ پیشگویی چِطور به حقیقَت رَسِنه؟» همون موقه، عیسی جَماعَتِ باَگوته: «مَگِه من راهزَنَم که شَمشیر و بال دَسّی یه هَمرَه می بِیتَنِ وَسین بومَین؟ مَن تمام روز مَعبَدِ دِلِه نیشنِه بام و تعلیم دَنِه بام، مَرِه نِیتین. وَلی این چیزان اتّفاق دَکِته تا پِیغَمبَرِان بَنویشتِه بِه اَنجام بَرِسِه.» ایما تمام شاگِردان اونه تنها بَنَن و دَر بَشَن. اوشان که عیسی رِه بِیته بان، اونه قیافایِ ورجه که کاهِنِ اَعظَم با بَبِردَن. اوجِه توراتِ مُعَلِمین و مَشایخ جَم بان. پِطرُس دورا دور عیسیِ یِه دُمّالسر بَشَه تا کاهِنِ اَعظَمِ سِرِه یه حیاطِ میَن بَرِسییَه. پس دِله بَشَه و نِگَهبانانِ هَمرَه بِنیشتهِ تا بَینهِ سَر آخَر چی بونه. گَتِه کاهِنان و تمام شورا تَقَلّا کانه بان عیسی عَلِیه دُروئی گواهیِ پیدا هَکونَن تا اونه بَکوشَن، هَرچَن خِیلیان بومَن دُروئی گواهی هَدَن، وَلی هیچی عیسی عَلِیه پیدا نَکوردَن. سرآخر دو نَفَر پِیش بومَن باگوتَن: «این مَردَای باگوتِه ”مَن تانَم خُدایِ مَعبَدِ فور بیارَم و سِه روزِ سَر باز هَم اونه بِسازَم» ایما کاهِنِ اَعظَم ورسَه و عیسی یِه جی بَپُرسیِه: «تو هیچی باگوتَن وَسین نِداری؟ این چیِه تی عَلِیه گَواهی دَنِن؟» وَلی عیسی ساكت بُمانسِّه. کاهِنِ اَعظم اونه باَگوته: «تِره بِه خُدای زندهِ قَسَم دَنَم اَمَرِه باگو که تو مَسیحِ موعود، خُدایِ ریکا هیسی؟» عیسی جَواب هَدَه: «تو خودِت اینجور گوُنی! شِمِره گونَم مین بَعد انسانِ ریکا رِه دینین که خُدایِ قادر راسِ دَس نیشتِه و آسِمانِ اَبرِشانِ سَر هَنه.» ایما کاهِنِ اَعظم خودشه پیرَن رِه جِر هَدَه و باَگوته: «کُفر باَگوته! دِ چه اِحتیاجی به گَواه داریم؟ اَسِه که اونِ کُفرِ بِشنوَسّین، شیمی حُکم چیِه؟» اوشان جِواب هَدَن: «اون مَرگِ مُستَحَقِ!» ایما عیسیِ یِه دیمِ سَر فیلی تُووادَن و اونه بَزَن. بعضیان اونه چَک بَزِن، گونه بان: «اِی مسیح، اگه پِیغَمبَرِی غِیبِ جی باگو کی تِرِه بَزَه.» وَلی پِطرُس سِرِه یه دِرگا حیاطِ میَن نیشته با که ایتا کُلفَت اونه ورجه بوما و باَگوته: «تو هم عیسی یِه جَلیلِی یه هَمرَه دَبَیی!» وَلی پِطرُس هَمِه یه وَر حَشا هَکوردِه و باَگوته: «نِدانُم چی گونی!» یِکَم بَعد دَرِ ور ایتا کُلفَتِ دیگه اونه بَدییِه و باَگوته: «این مَردَای هَم عیسی یِه ناصِری یه هَمرَه دَبا!» پِطرُس این دَفه هَم حَشا هَکورده و قَسَم بُخاردِه که «مَن این مَردَای رِه نِشناسِنَم.» یِکَم بَعد، اِزدِحامی که ایسَبان پِیش بومَن پِطرُسِ باگوتَن: «شَک نِداریم تو هَم ایتا از اوشانی! تی گَب زَدَنِ جی مَعلومِه جَلیلِی هیسی!» اونوَخت پِطرُس لَعنت هَکُردِنِ شُروع هَکوردِه و قَسَم بُخاردِه باَگوته: «مَن اصلاً این مَردَای رِه نِشناسِنَم!» همون دَم تِلا دُخوانِسِّه. ایما پِطرُس عیسی یِه گَبِ یاد بیاردِه که باگوته با: «پِیش اَز اونکه تِلا دُخوانِه، تو سِه دَفه مَرِه حَشا کانی!» ایما دِرگا بَشَه و زار زار بِرمِه هَکُردِه. وختی صُب هَبا، گَتِه کاهِنان و مَشایِخِ قوم جَمع هَبان و مَشوِرَت هَکُردَن که عیسی رِه بَکوشَن. بعد اَزون عیسی رِه دَس دَبِسِّه بَبِردَن، رومِ فَرماندار پیلاتُسِ تَحویل هَدَن. یَهودا، همون کسی که عیسی رِه دُشمنِ دس تسلیم هَکُردِه، وَختی بَدییِه عیسی مَحکوم به مرگ هَبا خودشه کارِ جی پَشیمان هَبا و سی سِکِّه نُقرِه ایی که بِیته با رِه گَتِه کاهِنان و مَشایخ قومِ ورجه بَبِرده تا اوشانه پَس هَدِه، اوشانه باَگوته: «مَن گُناه هَکُردَم و باعث هَبام ایتا بی گُناه خون بَریخته هَبو.» وَلی اوشان جَواب هَدَن: «به اَما چه ربطی داره؟ خودِت دانی!» ایما یَهودا سِکِّه شان رِه یَهودیِانِ مَعبَدِ دِلِه زَمینِ سَر بَریختیه و دِرگا بَشَه و خودِش رهِ دار بَزَه. گَتِه کاهِنان سِکِّه های نِقره رِه زَمینِ سَر جَمع هَکُردَن و باگوتَن: «جایز نیِه این سِکِّه شانِ مَعبَدِ خَزانِه یه دِلِه بَریزیم، چون خونبَها هیسه.» پس بَعدِ اونکه مَشوِرَت هَکوردَن، اون پولِ هَمرَه ایتا پیلکا سازِ زَمین رِه بَهیَّن تا اونِه غَریبه شانه قَبرِسّانی هَکُنَن. اینِه وَسین اون قَبرِسّانی تا به اِمرِوز ’خون زَمین‘ شُهرَت داره. اینجور هَبا اِرمیایِ پِیغَمبَرِ پیشگویی به حقیقت بَرِسییَه که باگوتِه با: «اوشان اون سی سِکِّۀ نُقرِه رِه بِیتَن، یَعنی قِیمَتی رِه که اسرائیلِ قوم اونه رَه بَنَه بان. وَ اونه هَمرَه پیلکا سازِ زَمینِ رِه بَهیَّن، هَمونجوری که خداوند مَرِه بَگوته با.» عیسیِ رِه، پیلاتُس، رومِ فَرماندارِ وَرجه بیاردِن. فَرماندار اونه جی بَپُرسیِه: «تو یَهودیِانِ پادشاهی؟» عیسی باَگوته: «تو اینجور گونی!» وَلی وَختی گَتِه کاهِنان و قومِ مَشایخ هر چی تُهمَت اونه بَزَن، او هیچ جِوابی نَده. ایما پیلاتُس اونه جی بَپُرسیه: «مَگِه نِشنَوِنی چَنّی چی تی عَلِیه گَواهی دَنِن؟» وَلی عیسی هیچ جوابی نَده، جوریکه فَرماندار بُهت هَکُردِه. فَرماندارِ رَسم این با که عیدِ پِسَخِ موقه ایتا زِندانِی رِه مَردُم خواسِّ هَمرَه آزاد هَکونه. اون سال دِلِه ایتا مَشهورِ زِندانِی که اونِه اِسم باراباس با حَبسِ دِلِه دَبا. وَختی مَردُم جَمع هَبان، پیلاتُس اوشانه جی بَپُرسیه: «کیِه خَنید شِمِرِه آزاد هَکُنَم، باراباس یا عیسی ایی که اونه مَسیح گونَن؟» چون دَانِسِّه که یَهودیِان حَسودی یه سَر عیسی رِه اونه تَسلیم هَکُردَن. همون موقه که پیلاتُس داوَری یه تَختِ سَر نیشته با، اونه زِنا ایتا پِیغام اونه رَه روانِه هَکوردِه و باَگوته: «این صالحِ مَردای هیسِه، اونه هَمرَه کاری نِدار، مَن دیشو خوابی ره که اونه بارِه ِبَدییَم مَرِه خِیلی بَرِنجاندِه.» وَلی گَتِه کاهِنان و مَشایخ، قوم رِه قانِع هَکُردَن که پیلاتُسِ جی بِخوان باراباس رِه آزاد هَکونه و عیسی رِه بَکوشِه. فَرماندار باز هم اوشانِ جی بَپُرسیِه: «این دُتای میَن کُتامین رِه خَنید شِمِرِه آزاد هَکُنَم؟» مَردُم باگوتَن: «باراباسِ.» پیلاتُس اوشانه باَگوته: «پس عیسی ایی که اونه مَسیح گونین رِه چه هَکُنَم؟» هَمِه باگوتَن: «اونه مَصلوب هَکُن!» پیلاتُس باَگوته: «چِرا؟ مَگِه چه بَدی ایی هَکُردِه؟» وَلی اوشان بُلَند تَر باگوتَن: «اونه مَصلوب هَکُن!» وَختی پیلاتُس بَدییِه که دیگه فایدِه ای نِداره و ممکِنِه شورِش هَبو، اُو بِخَسِّه و مَردُمِ چِشِ وَرجهِ خودشه دَسِّ اُو بَکِشیِیَه و باَگوته: «این مَردَای یه خون دِ می گَردَن دَنیِه؛ خودتان دانید!» تمام مَردُم جَواب هَدَن: «اونه خون اَمیی گَردَن و اَمیی وَچِه هانِ گَردَن دَبو!» ایما پیلاتُس باراباس رِه اوشانه رَه آزاد هَکُردِه و دَستور هَدَه عیسی رِه شَلّاق بَزَنَن و ایما اونه صَلیبِ سَر بَکوشَن. پیلاتُسِ سَربازان، عیسی رِه کاخِ فَرمانداری یه حیاطِ دِلِه بَبِردَن و تمام سَربازان دیگر هم اونه دُور جَم هَبان. ایما اونه لِواسِ اونه تَنِ جی بَکِندِن و ایتا اَرغَوانی قَوا اونه دوش سَر تُووادَن تیفِ جی ایتا تاج بِساتَن و اونه سَر بَنَن و ایتا چو پادشاهی یه نِشانه اونه راسِ دَس هَدَن و اونه جلو زانو بَزَن و مَسخره کانِه بان و گونه بان: «سَلام بر یَهودیانِ پادشاه!» ایما اونه دیمِ سَر فیلی تووادَن. و چو رِه اونه دَسِ جی گیرنِه بان اونه سَر زَنه بان. بَعدِ اینکه اونه مَسخره هَکوردِن، قَوا رهِ اونه دوش جی بِیتَن، خودشه لِواسِ اونه تَن دَکوردَن و اونه دِرگا بَبِردَن تا مَصلوب هَکُنَن. اون موقه که دِرگا شونه بان، ایتا مَردای که اونِه اسم شمعون و قیرَوان جی با رِه بَر بُخاردَن و اونه وادار هَکُردَن عیسیِ یه صَلیبِ بَبِره. وَختی مُحَلی که اونه اسم جُلجُتا که اونه مَعنی کاسِه یه سَر هیسه، بَرِسیِیَن، سَربازان عیسی رِه شَرابی که زَرخ اُویه هَمرَه قاطی با هَدَن، وَلی وَختی عیسی اونِه تُک بَزَه، نُخاردِه. سَربازان بعد ازعیسی یه مَصلوب هَکُردَن، اونه لِواسِ تقسیم هَکُردَن وَسین قُرعه تووادَن. وَ نِگَهبانی یه وَسین اوجِه بَنیشتَن. اونه جُرمِ ایتا لُوحِ سَر بَنویشتَن و لوحِ اونه سَر جآر بَچِسباندَن: «این عیسی هیسه، یَهودیِانِ پادشاه.» ایما دُتا راهزَن هَم اونه هَمرَه مَصلوب هَکُردَن، ایتا اونه راسِ ور و ایتا دیگه هَم اونه چَپِ ور. اوشانیکه اوجِه یه جی رَد بونه بان خودِشانِه سَرِ تِکان دَنهِ بان و فاشِ هَمرَه عیسی رِه گونهِ بان: «تو که خَسّی مَعبَدِ فور بیاری و اونِه سِه روزِ سَر اَز نُو بِسازی، خودِت رهِ نِجات هَدِه! اَگه خُدای ریکائی صَلیبِ جی جیر بیِه.» گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین و قوم مشایخ اونه مَسخره کانِه بان، گونهِ بان: «کَسانِ دیگر رِه نِجات هَدَه، وَلی خودِش رهِ نَتَّنِه نِجات هَدِه! اَگه اسرائیلِ پادشاه هیسه، بَنی صَلیبِ جی جیر بییِه تا اونه ایمان بیاریم. مَگِه خُدا رِه تَوَکل نَکوردِه، پس اگه خُدا اونه دوس داره اَسِه اونِه نِجات هَدِه، چونکه گونه با مَن خُدایِ ریکا هیسَم!» اون دُتا راهزَن هَم که اونه هَمرَه صَلیبِ سَر دَبان اونه توهین کانه بان. اَز دوازده ظهر تا ساعَتِ سِه بَعد اَز ظهر ظُلَمات ”تمام اون سَرزَمینِ“ بِیته. ساعت سه نزّیکی، عیسی بُلَندِ صِدای هَمرَه داد بَزَه باَگوته: «ایلی، ایلی، لَمّا سَبَقتَنی؟» یَعنی «می خُدا، می خُدا، چِرا مَرِه تنها بَنَئیی؟» بَعضی اَز اوشانی که اوجِه هیسَبان وَختی اینه بِشنَوِسَّن باگوتَن: «این مَردَای ایلیایه پِیغَمبَرِ دُخوانِدِه ایتا اَز اوشان درجا دُو هَکُردِه و پیتِه رِه بیاردِه تُرشِ شَرابِ جی پُر هَکوردِه و چویه تُک دَبِسِّه و عیسی یه دَهنِ وَر بَبِرده تا بَنوشِه. وَلی بَقیِه باگوتَن: «صَبر هَکونید، بَنین بِینیم ایلیا هَنه اونه نِجات هَدِه یا نه؟» عیسی یِدَفه دیگه دادِ بُلَندی بَکِشیِیَه و جان هَدَه. همون دَم یَهودیِانِ مَعبَدِ پَردِه اَز جآر تا جیر چاک بُخارده و دو تیکِه هَبا. وَ زَمین لَرزِه دَکِته و صخره شان اِشکاتِه هَبان. قَبرشان هَم واز هَبان و خِیلی اَز مُقَدَّسین که بَمِرده بان، زندهِ هَبان. اوشان قَبرِ جی دِرگا بومَن و بَعدِ اینکه عیسی مرگِ جی زندهِ هَبا، بِه مُقَدَّس شَهر بَشَن و خِیلی اَز مَردُم اوشانه بَدییَن. وَختی سَربازانِ فَرماندِه و اوشانی که اونه هَمرَه دَبان و عیسی یه نِگَهبان بان، زَمین لَرزه و تمام اِتِّفاقاتی که دَکِتِ با رِه بَدییَن، خیلی بَتِرسییَن و باگوتَن: «راس راسی او خُدایِ ریکا با.» خِیلی زِناکان هَم اوجِه دَبان که دور جی این اتِّفاقِ دینِبان، این زِناکان هَموشانی بان که جَلیلِ جی عیسی یِه دُمّال بومَ بان و اونه خِدمَت کانه بان. اوشانِ میَن مریم مَجدَلیِّه، مریم یَعقوب و یوسِفِ مآر، وَ زِبِدی یه ریکاشانِ مآر هَم دَبان. نِمایِ سَر، ایتا مال و مَنالدار مَردَای رامَه یه جی که اونه اسم یوسِف وعیسی یه شاگِرد با، پیلاتُسِ وَرجه بَشَه و اونه جی عیسی یه جَسَدِ بِخَسِّه. پیلاتُس دَستور هَدَه جَسَدِ اونه تَحویل هَدَن. یوسِف جَسَدِ بِیته و ایتا تَمیزِ کَتانِ کَفَنِی یه دِلِه دِپیتِه. وَ ایتا سَنگی مَقبَرِه یه دِلِه که تازِه خودشه وَسین بتراشیه با بَنَه. ایما ایتا گَتِه سَنگ، مقبره پِیش غَلت هَدَه و بَشَه. مریم مَجدَلیِّه و اون ایتا مریم اوجِه مَقبَرِه یه پِیش نیشته بان. فَردَئی، یَعنی بَعد از تَهَیِّه روز، گَتِه کاهِنان و عُلَمایِ فَریسی پیلاتُسِ ورجه بَشَن و باگوتَن: «عالیجناب! اَما اَمی یاد داریم که اون فَریبکار وَختی زندهِ با، گونِه با، ”بَعد اَز سِه روز زنده بونَم.“ پَس دَستور هَدِه تا سِوّمین روز مَقبَرِه یه جی نِگَهبانی هَکُنَن، مَبادا اونه شاگِردان بوشون و جَسَدِ بَدُزِن و مُدَعی هَبون که اون زندهِ هَبا، اَگه بَتَّنَن این کارِ هَکُنَن وَضع اَوَّل جی هَم بَدتر بونه.» پیلاتُس باَگوته: «شُما خودتان نِگَهبان دارید. بیشین و اونجور که خودتان دانید مُحافِظَت هَکُنید.» پَس بَشَن و مَقبَرِه یه سَنگِ، مُهر و موم هَکُردَن و نِگَهبانانی اوجِه بَنَن تا مَقبَرِه یه جی مُحافِظَت هَکُنَن. بَعد اَز مُقَدَّسِ شَنبِه، اوَّلین روز هَفتِه، صُبِ سَرمریم مَجدَلیِّه و اون ایتا مَریَم مَقبَرِه یه بَدییَنِ وَسین بَشَن. یِدَفه ایتا گَتِه زِلزِلِه بوما، چون خُداوندِ ایتا از فِرِشتِگان آسِمانِ جی جیر بوما و مَقبَرِه یه سَمت بَشَه، سَنگِ ایتا گوشِه غَلت هَدَه و اونه سَر بِنیشتِه. فِرِشته یه دیم آسِمانِ بَرقِ مَثان سُو کانِه با و اونه قَوا وَرفِ مِثان، اِسبی با. نِگَهبانان وَختی اونه بَدییَن تَرسِ جی بَلِرزِسَّن و مُردِه یه مِثان هَبان! ایما فِرِشتِه زِناکانِ باَگوته: «نَتِرسین! دانَم که عیسی یِه مَصلوبِ دُمّال گَردِنین. اون ایجه دَنیِه، چونکه هَمونجور که باگوته با، زندهِ هَبا! بیئِین و اوجِه ایی که خاتِه با رِه، بِینین، ایما بِتیش بیشین و اونه شاگِردِان باگویید ”اون مردِگانِ جی زندهِ هَبا و شیمی جی جلوتر به جلیل شونه و اونه اوجِه دینین.“ یاد نَکُنین این پِیغامِ اوشانه هَدین!» زِناکان بِتیش مَقبَرِه یه جی دِرگا بومَن، جوریکه هَم تَرسَنِه بان و هَم خوشحال بان، شاگِردانِ سُراغ بَشَن تا فِرِشتِه یه پِیغامِ اوشانه هَدَن. یِدَفه عیسی اوشانه هَمرَه چِشم بِه چِشم هَبا و باَگوته: «سَلام بر شُما!» زِناکان پِیش بومَن و اونه لِنگ دَکِتَن و اونه پَرَسِش هَکُردَن. ایما عیسی اوشانه باَگوته: «نَتِرسین! بیشیِن و می اَداشانِ باگویید که بِه جَلیل بوشون. اوجِه مَرِه دینَن.» وَختی که زِناکان راه دِلِه دَبان، نِگَهبانان جی چن نفر شَهرِ دِلِه بَشَن، تمام این اِتِّفاقان رِه گَتِه گاهِنانِ وَسین باگوتَن. اوشان بَعدِ اینکه مَشایِخِ هَمرَه جمع هَبان ومشوِرَت هَکوردَن سَربازان رِه خِیلی پول هَدَن و باگوتَن: «بایسّی مَردُمِ باگویید، ”اون شاگِردان شَبانِه بومَن و اونوَخت که اَما خاته بِیم، اونِ جَسَدِ بَدُزّین.“ اَگه این خَبِر فَرماندارِ گوش بَرِسِه، اَما خودِمان اونه راضی کانیم که شِمِرِه مُشکِلی پِیش نیِه.» پَس نِگَهبانان پولِ بِیتَن و طِبقِ اونچه که اوشانِ باَگوته هَبا با عَمَل هَکُردَن. وَ این داستان تا بِه اِمروز یَهودیانِ میَن شایِع هیسه. ایما اون یازدَه شاگِرد بِه جَلیل، اون کوهی که عیسی باگوته با، بَشَن. وَختی عیسی رِه اوجِه بَدییَن، اونه پَرَسِّش هَکُردَن. وَلی بَعضیان شَک هَکُردَن. ایما عیسی پِیش بوما و اوشانه باَگوته: «تمام قُوَّت، آسِمانِ دِلِه و زَمینِ سَر مَرِه هَدَه هبا. پَس بیشین و تمام قومِشان رِه شاگِرد بِسازید و اوشانه بِه اِسمِ پیَر و ریکا و روح القُدُس غسل تَعمید هَدین و اوشانه تعلیم هَدین که اونچه رِه که شِمِره دَستور هَدَم، بِجا بیارِن. بِدانین مَن تا آخَرِ زَمان هَمش شِیمی هَمره دَرَم!» عیسی یه مسیح، خُدایِ ریکایِ خَبَرِ خوش اینجور شِروع بونه. اِشعیایِ پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشته هَبا: «اَسِه مَن می قاصِدِ تی جی پیشتَر روانه کانَم، که تی راه رِه آمادِه کانه؛ یِنَفَر صَحرایِ دِلِه داد زَنِه: ”خُداوَندِ راه رِه آمادِه هَکُنید! اونه راهان رِه هموار هَکُنید.“‌» پس یحیی تعمید دهنده صَحرای دله ظاهِر هَبا، اون مَردُمِ غُسلِ تعمید دَنِه با و اعلام کانِبا شیمی گُناهانِ آمُرزِشِ وَسین توبه هَکُنید و تعمید هَگیرین. تمام یَهودیِه منطقِه مَردُم و تمام اورشلیمِ مَردُم یحییِ وَرجه شونه بان و خودِشانِه گُناهانِ اِعتراف کانه بان و اُردُنِ روخِانه دِله اونه جی تَعمید گیرنه بان. یحیی یه لِواس شُتِر پَشم جی با و چَرمی قِیش خودشه کَمَر دَبِسّنِه با، وَ واش ووزی و صَحرایِی عَسَل خارنِه با. اون موعظه کانِبا و گونه با: «بَعدِ مَن، یِنَفَر هَنه که می جی قَویتَرِ و مَن حتّی لایِق نییَم دُلّا هَبوُم و اونه چَمیشِ بَندِ واز هَکُنَم. مَن شِمِره اُویه هَمرَه تَعمید هَدَم، وَلی اون شِمِره روح القُدُسِ هَمرَه تَعمید دَنه.» اون روزان، عیسی ناصِره یه شَهرِ جی که جَلیلِ مَنطقه یه دِلِه با بوما و اُردُنِ روخانه دلِه یَحیی یِه جی تَعمید بِیته. وَختی عیسی اویه جی دِرگا بوما، دَرجا بَدییَه آسِمان واز هَبا و خُدایِ روح ایتا کَفتر مِثان اونه سَر جیر هَنِه. وَ ایتا صِدا آسِمانِ جی بوما که: «تو می عزیزِ ریکائی و مَن تی جی راضییَم.» خدایِ روح دَرجا عیسی رِه صَحرایِ دِله بَبِرده. عیسی چِهل روز صَحرایِ دِلِه دَبا و شِیطان اونه آزمون کانِبا. اون وَحشی حِیوانانِ هَمرَه دَبا و فِرشتِگان اونه خِدمَت کانه بان. بعدِ اینکه یَحیی دَسگیر هَبا عیسی جَلیلِ منطقه بَشَه. اون خُدایِ خَبَرِ خوش مُژدِه دَنِه با و گونه با: «اونه وَخت بَرِسییَه و خُدایِ پادشاهی نَزّیکه. توبِه هَکُنید و این خَبَرِ خوش ایمان بیارین.» وَختی عیسی جَلیلِ دَریا کِنارِ جی رَد بونِه با، شَمعون و اونه اَداش آندریاسِ بَدییَه که دَبان اُویِه دِلِه سالی تُووادَن، چون اوشان ماهیگیر بان. عیسی اوشانه باَگوته: «می دُمّال بیئِین و مَن شِمِره مَردُم صَیّاد کانَم.» اوشان دَرجا خودِشانِ سالی شان رِه بَنَن و عیسی یِه دُمّال رادَکِتَن. عیسی وَختی یِکَم پیشتَر بَشَه، یعقوب و اونه اَداش یوحنا که زِبِدی یه ریکاشان بان رِه بَدییَه. اوشان خودِشانِه لوتکایِ دِلِه دَبان خودِشانِ سالی شان رِه آماده هَکونَن. عیسی دَرجا اوشانه دُخوانِسِّه اوشان هَم خودِشانِه پیَر زِبِدی رِه کارگَرانِ هَمرَه لوتکایِ دِلِه تنها بَنَن و اونه دُمّال رادَکِتَن. اوشان به کَفَرناحومِ شهربَشَن. وَختی مُقَدَّس شَنبِه بَرِسییَه، عیسی دَرجا یَهودیِانِ عِبادتگاه دِلِه بَشَه و تعلیم هَدَئنِ شروع هَکورده. مَردُم عیسیِ یِه تعلیم هَدَئنِ جی بُهت هَکُردَن، چون اون توراتِ مُعَلِّمانِ مِثان تعلیم نَدَنِه با، بلکه یِنَفَرِ مِثان تعلیم دَنِه با که قُدرَت و اختیار دارِه. همون موقه، اوشانه عِبادَتگاه دِلِه ایتا مَردای دَبا که پلیدِ روح داشتِه. اون داد بَزَه: «اِی عیسی یِه ناصری، اَمی هَمرَه چیکار داری؟ بُمَیی اَمَرِه نابود هَکُنی؟ دانَم کی هیسی! تو اون خُدایِ قُدّوسی!» وَلی عیسی پلیدِ روحِ زَمتُل بَزَه و باَگوته: «ساکِت هَبو و اونه جی دِرگا بیِه!» ایما پَلیدِ روح اون مَردَای رِه بَدجور تِکان هَدَه و نَعرِه هَمرَه اونه جی دِرگا بوما. تمام مَردُم جوری تَعَجُب هَکُردهِ بان که هَمدیگَرِ جی پُرسِنهِ بان: «این دِ چیِه؟ ایتا جدیدِ تعلیم قُدرَت و اختیارِ هَمرَه! اون حتّی پَلیدِ ارواح رِه هَم دَستور دَنه و اوشان اونه جی اطاعَت کانَن.» پس خِیلی نُگذَشتِه که عیسی یِه آوازِه تمام جَلیلِ مَنطقه دِلِه دَپیتِه. عیسی تا یَهودیِانِ عبادَتگاهِ جی دِرگا بوما، درجا یعقوب و یوحنایِ هَمرَه، شَمعون و آندریاس سِرِه بَشَه. شَمعونِ زَن مآر تَوْ داشتِه و لایِ دِلِه خاته با. اوشان دَرجا عیسی رِه اونه حالِ جی باخَبَر هَکُردَن. عیسی اون زِنایِ سَرِ وَر بَشَه و اونه دَسِ بِیته و اونه وَرِساندِه. اونه تَوْ قطع هَبا و اوشانه جی پَذیرایی هَکُردِه. نِمایِ سَر، بعدِ اینکه آفتو غُروب هَکُردِه، مَردُم تمام مَریضان و آلبَزِه شان رِه عیسی یِه وَرجه بیاردِن. شهرِتمام مردم، اونِ سِرِه یه دَرِ پیش جَم هَبا بان! عیسی خِیلیان که جور وا جور مریضی داشتِن رِه، شَفا هَدَه و خیلی آلِشان رِه هم آلبَزِه شانِ جی دِرگا هَکُردِه. اون نُذاشته آلِشان هیچ گَبی بَزِنِن، چون عیسی رِه اِشناسِنِه بان. صُبِ سَر که هَلَه هَوا تاریک با، عیسی وَرِسَه و سِرِه یه جی دِرگا بَشَه. اون ایتا خَلوتِ جا بَشَه و اوجِه دُعا هَکُردِه. شَمعون و اونه هَمراهان عیسیِ یِه دُمّال گَردِنِه بان. وَختی عیسی رِه پیداهَکُردَن، اونه باگوتَن: «هَمِه تی دُمّال گَردِنِن!» عیسی اوشانه باَگوته: «بیئِین این دور و وَر دِهاتانِ دِلِه بیشیم تا اوجِه هَم تعلیم هَدَم، چون اینِه وَسین بومَم.» پس عیسی رادَکِته و تمام جَلیلِ مَنطقه یه دِلِه بَشَه. اون اوشانه عبادتگاهانِ دِلِه تعلیم دَنِه با و آلِشانه دِرگا کانِبا. ایتا جُذامی مَردَای عیسی یه وَر بوما، زانو بَزَه و آجِز نالِه یه هَمرَه باَگوته: «اَگه بِخوائی، تانی مَرِه شَفا هَدی.» عیسیِ یِه دِل اون مَردَای وَسین بَسوتِه و خودشه دَسِ دِراز هَکُردِه، اونه سَر دَس بَنَه و باَگوته: «خَنَم، شَفا هَگیر!» دَرجا، اونه جُذام خوُب هَبا و شَفا بِیته. عیسی اون مَردَای رِه دَرجا مُرخَص هَکُردِه و اونه سِفارِش هَکُردِه و باَگوته: «تی حَواس دَبو این جَریانِ هیچ کَسِ وَر نَگویی؛ بلکه بوشو و تِرِه مَعبَدِ کاهِنِ نِشان هَدِه و تیِ شَفای خاطِری، قُربانی ایی که موسی دَستور هَدَه با رِه، پیشکَش هَکُن تا اوشانه ثابِت هَبو که تو شَفا بِیتی.» وَلی اون مَردَای وقتی دِرگا بَشَه، هَمه جا این جَریانِ گَبِ بَزَه و اونه خَبَرِ پَخش هَکُردِه. اینِه وَسین عیسی دِ نَتَّنِسِّه عَلَنی شَهرِ دِلِه بیه، بلکه شهر دِرگا خَلوَتِ جایِ دِلِه ماندِنه با. وَ مَردُم هر طَرَفِ جی عیسی یِه وَرجه هَنه بان. بعدِ چَن روز، وَختی عیسی کَفَرناحومِ شهر وَگرِسِّه، مَردُم خَبَردار هَبان که عیسی سِرِه دَرِه. ایتا گَتِه جماعت جَمع هَبان، جوریکه حتّی دَرِ پِیش هَم جا دَنِبا، وَ عیسی دَبا خدایِ کَلامِ اوشانه وَسین تعلیم هَدِه. همون موقِه، چَن نَفر راه جی بومَن که ایتا چُلاقِ مَردَای رِه چهارتایی عیسی یِه وَر هارنِه بان. وَلی چون آنقَدَر ازدحام زیاد با اوشان نَتَّنِسَّن اونه عیسی وَر بیارِن، پَس اوشان عیسی سَرِ جآرِ سَخفِ وَچییَن. بعدِ اینکه سَخفِ وَچییَن، چُلاقِ مردای رِه دوشَکِ هَمرَه که اونه سَر خاتِه با، جیر روانه هَکوردن. وَختی عیسی اوشانه ایمانِ بَدییَه، اون چُلاقِ باَگوته: «اِی ریکا، تی گُناهان آمرزیده هَبا.» بعضی اَز توراتِ مُعَلِمین که اوجِه نیشته بان، خودِشانِ دِلِ میَن گونِه بان: «این مَردَای چرا اینجور گَب زَنه؟ دَرِه کُفر گونِه! بِجز خُدا کی تانِه گُناهان بیامُرزِه؟» همون موقِه، عیسی خودشه روحِ دِلِه بِفَهمِسِّه که اوشان خودِشانِ دِلِ میَن چی گونَن، اوشانه باَگوته: «چِرا شیمی دِلِ میَن اینجور گونین؟ این چُلاقِ چی باگوتَن آسانتَرِ، اینکه ”تی گُناهان آمرزیدِه هَبا“ یا اینکه ”وَرِس و تی لا رِه جَمع هَکُن و راه بوشو“؟ ولی اینِه وَسین که بِدانید اِنسانِ ریکا زَمینِ سَر این قدرت و اِختیارِه دارِه که گُناهانِ بیامُرزِه» - اون چُلاقِ باَگوته: «تِره گونَم، وَرِس، تیِ لا رِه جَمع هَکُن و سِرِه بوشو!» اون چُلاقِ مَردَای ورِسَه دَرجا خودشه لا رِه جَمع هَکُردِه و هَمِه یه چِشِ وَر اوجِه یه جی دِرگا بَشَه، هَمِه تَعجب هَکُردَن و خُدا رِه شُکر هَکُردَن گونه بان: «هیچ وَخت اینجور چیزی نَدیه بِیم.» عیسی یِدَفِه دیگه دَریایِ ور بَشَه. تمام جَماعَت اونه وَر هَنِه بان و اون اوشانه تعلیم دَنِه با. موقِه ایی که دَبا اوجه یه جی رَد بونِه با، لاوی حَلْفایِ ریکا رِه بَدییَه که خراجگیر دَکِّه یه دِلِه نیشته با. اونِ باَگوته: «می دُمّال بیِه.» اون ورِسَه و عیسی یِه دُمّال رادَکِته. وَختی عیسی لاوی یه سِرِه یه دِلِه سُفرِه یِه سَر نیشته با، خِیلی اَز خراجگیران و گُناهکاران عیسی و اونه شاگِردانِ هَمرَه هَمسُفرِه بان، چون خِیلی از اوشان اونه دُمّال شونه بان. وَختی توراتِ مُعَلِمین که فَریسی یه فرقِه یه جی بان، بَدییَن که عیسی گُناهکاران و خراجگیرانِ هَمرَه غذا خارنِه، اونه شاگِردان باگوتَن: «چِرا عیسی خراجگیران و گُناهکارانِ هَمرَه غذا خارنِه؟» عیسی وَختی این گَبِ بِشنَوِسِّه اوشانه باَگوته: «مَریضانَن که به طَبیب احتیاج دارِن، نه سالِمِ آدَمِشان. مَن نومَم تا صالِحانِ دَعوت هَکُنَم بلکه بومَم گُناهکارانِ دعوت هَکُنَم.» وَختی که یَحیی یِه شاگِردان و فَریسیِان روزه‌ داشتِن، مَردُم عیسی یِه وَرجه بومَن و باگوتَن: «چِرا یَحیی شاگِردان و فَریسیِانِ شاگِردان روزِه گیرنَن، وَلی تی شاگِردان روزِه نِگیرنَن؟» عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه بونه عَروسی مِهمانان تا وَختی که زاما اوشانه هَمرَه دَرِه، روزِه هَگیرَن؟ تا وَختی زاما اوشانه هَمرَه دَرِه نَتَّنَن روزِه هَگیرَن. وَلی روزی رَسِنه که زاما اوشانه جی هَگیته بونه. اون موقه روزِه گیرنِن. «هیچکس نُو چِلوارِه کآنِه پیرَنِ کَشِ پینیک نَزَنِه. اَگه اینجور هَکونه، پینیک، پیرَنِ جی کَندِه بونه، نُو چِلوار، کآنِه پیرَن جی سیفا بونه و اونه پارگی قَبلاً جی بَدتر بونه. هیچکی هَم تازِه شَرابِ کآنِه پوسّی خیکِ میَن نَریزِنِه. اَگه اینجور هَکونه، اون شراب پوسّی خیکِشانِ تِرکانِدِنه، وَ اینجوری، هَم شراب و هَم پوسّی خیکشان از بِین شونَن. بلکه تازِه شرابِ بایسّی نُو پوسّی خیکِ دِلِه بَریختَن.» ایتا مُقَدَّس شَنبِه روز، عیسی دَبا گَندُم زارِ دِلِه رَد بونِه با، وَختی دَبان راه شونه بان اونه شاگِردان، گَندُم خوشِه شانِ بَچیَّن شُروع هَکُردَن. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی عیسی رِه باگوتَن: بِیِش «چِرا تی شاگِردان کاری کانَن که شرعاً مُقَدَّسِ شَنبه دِلِه دُرِس نیِه؟» عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه توراتِ دِلِه نُخوانِسّید وَختی داوودِ پادشاه و اونه یاران مُحتاج و وَشنا بان، داوود چی هَکُردِه؟ چِطور اون اَبیّاتارِ دورِه که کاهِن اعظم با، خُدایِ سِرِه یه دِلِه بَشَه و تَقَدیس هَبوسِّه نان بُخاردِه و خودشه یاران رِه هَم هَدَه، هَر چَن جایِز نَبا بِجز کاهِنان هیچکی اون نان بُخارِه.» وَ اوشانه باَگوته: «مُقَدسِ شَنبِه روز آدَمی یه وَسین دُرس هَبا، نه آدَمی مُقَدسِ شَنبِه روزِ وَسین. اینِه وَسین، انسانِ ریکا حتَّی شَنبِه یه مُقَدَّس صاحاب اِختیارَم هیسه.» عیسی یِدَفِه دیگه یَهودیانِ عبادتگاهِ دِلِه بَشَه. اوجِه ایتا مَردَای دَبا که اونه ایتا دَس خُشک هَبا با. بعضیان عیسی رِه پآنه بان تا بِیِشَن مُقَدَّس شَنبِه یه دِلِه اون مَردَای رِه شَفا دَنه یا نه، تا اینجوری اونه تُهمَت بَزَئن وَسین ایتا بَهانِه پیدا هَکونَن. عیسی اون مَردَای که اونه دَس خُشک هَبا با رِه باَگوته: «همه یه وَر بییَس.» ایما اوشانه جی بَپُرسیِه: «مُقَدَسِ شَنبِه یه دِلِه خوبی هَکُردَن جایزِ یا بَدی هَکُردَن؟ یِنَفرِ جان نِجات هَدَئن یا بَکوشتَن؟» وَلی اوشان هیچی نَگوتَن. عیسی، اوشانیکه اونه دُور و وَر دَبان رِه عصبانیَّتِ هَمرَه بِیشییِه و اوشانه سَنگ دِلی یه جی نارحت هَبا. ایما اون مَردَای رِه باَگوته: «تی دَسِ دِراز هَکُن.» اون خودِشِه دَسِ دِراز هَکُردِه و اونه دَس خُجیر هَبا. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی دِرگا بَشَن و دَرجا هیرودیسِ پادشاهِ هَوادارانِ هَمرَه نخشه بَکِشییَن که چِطور عیسی رِه بَکوشَن. ایما عیسی خودشه شاگِردانِ هَمرَه دَریایِ سَمت بَشَه. ایتا گَتِ جماعَت هم جلیلِ منطقه یه جی اونه دُمّال بَشَن. وَ هَمینجور یه دَسِّه یَهودیه منطقه مردم و اورشلیم و اَدومیِه یه منطقه و اُردُنِ روخِانه یه اوتَکِه و صور و صیدونِ دور و وَر جی، وَختی عیسی یِه تمام کارانِ خَبَرِ بِشنَوِسَّن، اونه وَرجه بومَن. اون اِزدحامِ خاطری که اوجِه دَبان، عیسی خودشه شاگِردانِ باَگوته تا مَردُم اونه سَر نَکِتَن ایتا لوتکا اونه وَسین آمادِه هَکُنَن. چون عیسی خِیلیان رِه شَفا هَدَه با، اینِه وَسین تمام مَریضان اونه سَمت هجوم هارنه بان تا اونه لَمس هَکُنَن. هر وَخت پَلیدِ اَرواح عیسی رِه دینِه بان، اونه پِیش زمین سَر کَنِه بان و داد زَنه بان: «تو خدای ریکائی!» وَ عیسی اوشانه قَدغَن کانِبا تا هیچ کَسِ وَرجه نَگوون اون کیِه. عیسی ایتا کوهِ سَر بَشَه و اوشانیکه خَسِّه رِه خودشه وَر دُخوانِسِّه، اوشان هَم اونه وَر بومَن. اون دَوازدَه نَفَرِ اِنتِخاب هَکُردِه و اوشانه اِسمِ رَسول بَنَه، تا اونه هَمرَه دَبون و اوشانه روانه هَکونه تا مَردُمِ تعلیم هَدِن، وَ این قدرت و اِختیارِه بِدارِن که آلِشان رِه دِرگا هَکُنَن. اون دَوازدَه نَفرِ که انتخاب هَکُردِه ایشان بان: شَمعون که عیسی اونه اِسمِ پِطرُس بَنَه؛ یعقوب و یوحنا، زِبِدی یه ریکاشان که اوشانه اِسمِ ’بوآنِرجِس‘، یَعنی ’رَعد ریکاشان‘ بَنَه؛ آندریاس، فیلیپُس، بَرتولْما، مَتّی، توما، یعقوب حَلْفایِ ریکا، تَدّای، وَطَن پَرَستِ شَمعون، وَ یَهودای اَسخَریوطی که عیسی رِه دُشمَنِ تَسلیم هَکُردِه. ایما عیسی سِرِه بَشَه و باز جَماعَت جَمع هَبان، جوریکه حتّی اون و اونه شاگِردان نَتَّنِسَّن غذا بُخارِن. وَختی عیسیِ فامیلان اینه بِشنَوِسَّن، بَشَن تا اونه خودِشانِه هَمرَه بَبِرَن، چون گونهِ بان: «تور هَبا.» توراتِ مُعَلِمین که اورشلیمِ جی بوما بان گونه بان: «‌بِعِلزِبول دارِه،» و «‌آلِشانِ رِه، آلِشانه رَئیسِ کُمَکِ هَمرَه دِرگا کانه.» پس عیسی اوشانه خودشه وَر دُخوانِسِّه و مَثَلِ هَمره اوشانه باَگوته: «چِطور شیطان تانه شِیطانِ دِرگا هَکونه؟ اَگه ایتا مملکتِ دِلِه دو دَسِگی هَبو، اون مملکت نَتَّنِه دَوام بیارِه. وَ اگه ایتا سِرِه یه دِلِه دو دَسِّگی هَبو، اون سِرِه نَتَّنِه دَوام بیارِه. وَ اَگه شِیطان هم خودش علیِه وَرِسه و دو دَسِّه هَبو، نَتَّنِه دَوام بیارِه، بلکه نابود بونه. هیچکی نَتَّنِه ایتا رَسدارِ مَردَای یه سِرِه یه دلِه بوشو و اونه مال و اموالِ غارت هَکونه، مَگِه اینکه اَوَّل اون رَسدارِ مَردَای رِه دَبِدِه. ایما تانِه اونه سِرِه رِه غارت هَکونه. «راس راسی شِمِره گونَم آدَمیزاد تمام گُناهان و هر کُفری که باگو آمُرزیدِه بونه؛ وَلی هر کی روح القُدُسِ کُفر باگو، هیچ وَخت آمُرزیده نَبونه، بلکه اونه گُناه تا اَبَد اونه سَر ماندِنه.» عیسی اینِه وَسین این گَبِ بَزَه که گونهِ بان: «اون پَلیدِ روح دارِه.» ایما عیسی یِه مآر و اَداشان بومَن. اوشان دِرگا بییَسَن، یِنَفَرِ روانه هَکوردَن تا عیسی رِه دُخوانِه جَماعَتی که عیسی یِه دور و ور نیشته بان، اونه باگوتَن: «تی مآر و اَداشان دِرگا دَرِن و تی دُمّال گَردِنِن.» عیسی اوشانِه باَگوته: «می مآر و اَداشان کییَن؟» ایما اوشانیکه اونه دور و ور نیشته بان رِه بِیشییِه و باَگوته: «ایشان می مآر و اَداشانَن! چون هر کی که خُدایِ خواسِّه رِه بجا بیارِه، می اَداش و خاخُرِ و مآرِه.» یِدَفِه دیگه عیسی دَریایِ وَر تعلیم هَدَئنِ شُروع هَکُردِه. اِزدِحام زیادی اونه دور جَمع هَبان، جوریکه مجبور هَبا ایتا لوتکا که دَریایِ دِلِه دَبا رِه سَوار هَبو و اونه دِلِه بَنیشِه، وَ تمام ازدحام دَریا کنار دَبان. عیسی خِیلی چیزانِ مَثَلِشانِ هَمرَه اوشانه یاد هَدَه. اونموقِه که دَبا اوشانِه تعلیم هَدِه اوشانِه باَگوته: «گوش هَدین! یه روز ایتا برزگر توُم بِپاشیَنِ وَسین بِجار سَر بَشَه. وَختی توُم پاشنه با، یه میثقلی راه دِلِه دَکِته و پَرندِه شان بومَن و اوشانِه بُخاردَن. یه میثقلی دیگه سَنگلاخ زَمینِ دِلِه دَکِته که خِیلی گِل نِداشته. پس زود سَر بَکِشییَه، چون اوجِه یه گِل جَل نَبا. وَلی وَختی آفتو دَر بوما، بَسوتَن و چون بَنِه نِداشتَن خُشک هَبان. یه میثقلی توُم هَم تیفِ شانه دِلِه دَکِته. تیفِ شان سَر بَکِشیَن، اوشانِه خَفِه هَکُردَن و اون تُمِشان بار نیاردَن. وَلی بَقیه تُمِشان خُجیرِ گِلِ میَن دَکِتَن و نُروک بَزَن، سَر بَکِشییَن و بار بیاردِن و زیاد هَبان، بَعضی سی، بَعضی شَصت و بَعضی صد برابر بار بیاردِن.» ایما عیسی باَگوته: «هر‌ کی گوش شِنَوا دارِه، بِشنوئهِ.» وَختی که عیسی تَنها با، اون دَوازدَه نَفر و اوشانیکه اونه دُورِوَر دَبان مَثَلِشان بارِه اونه جی بَپُرسیَن. عیسی اوشانه باَگوته: «خُدایِ پادشاهی یه رازِ بِفَهمِسَّن شِمِرِه هَدَه هَبا، وَلی دِرگایِ مَردُمانِ وَسین، هَمِه چیرِه بایسّی مَثَلهِ هَمرَه اوشانه باگوُم؛ تا: «”راس راسی بِینَن، وَلی نِفَهمِن، راس راسی بِشنُئَن، وَلی اوشانه حالی نَبوُ، تا نَکُنِه وَگِردِن و آمُرزیدِه هَبون!“» ایما عیسی اوشانه باَگوته: «این مَثَلِ نِفَهمِنین؟ پَس چِطور مَثَلای دیگَرِ خَنید بِفَهمین؟ برزگر خُدایِ کَلامِ کارنِه. بَعضی مَردُم راهِ وَرِ تُمِشانِ مِثانَن، هموجِه که کَلام کاشتهِ بونه، اوشان وختی که کلامِ اِشنَوِنَن، شِیطان هَنه و کلامی که اوشانه دِلِه کاشتهِ هَبا رِه، دُزِّنه. بَعضی مَردُم، ایتا سَنگلاخ زَمینِ دِلِه بِکاشتِه تُمِشانِ مِثانَن، اوشان وَختی که کَلامِ اِشنَوِنَن دَرجا اونِه خُشحالی یه هَمرَه قبول کانَن، وَلی چون بَنِه نِدارَن، فقط یِذرِه دَوام هارنَن. ایما وَختی که خُدایِ کلامِ خاطِری، اذیت و آزار دِلِه دَکِنَن، دَرجا خودِشانِ ایمان جی دَکِنَن. بَعضی دیگه، تیفِشانِ دِلِه یه بِکاشتِه تُمِشانِ مِثانَن؛ ایشان اوشانیِیَن که خُدایِ کَلامِ اِشنَوِنَن، وَلی چون اوشان دُنیا رِه دِل دَبِسَّن و اوشانه چِشم مال و مَنالِ دُمّال دَرِه و چیزای دیگَرِ هَوَسِ خودِشانِ دِلِ میَن دارَن، ایشان خدای کلامِ خَفِه کانه و کلام بار نیارنِه. وَلی تُمایی که خُجیرِ زَمینِ دِلِه بِکاشتهِ هَبان، اوشانیِیَن که خُدایِ کَلامِ اِشنَوِنَن، اونِه قبول کانَن و سی، شَصت و صد بَرابَر بار هارنَن.» عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه لَمپا رِه هارنین تا اونه کاسه جیر یا تَختِ جیر بَنین؟ مَگِه اونِه چراغدانِ سَر نُزارنین؟ چون هیچ جا هَدَه چی ائی دَنیِه که مَعلوم نَبوُ، وَ هیچ قائِم هَکُرده ایی دَنیِه که بَرمَلا نَبوُ. هر کی گوش شِنَوا دارِه، بِشنوئه.» ایما عیسی اوشانه باَگوته: «مُواظب هَبین چی اِشنَوِنید. هر کیلِه یِه هَمرَه که هَدین، همون کیله هَمرَه، حتّی بیشتر هَم عوض گیرنید. چون اونیکه دارِه رِه، بیشتر هَدَه بونه و اونِ جی که نِداره، حتّی اونچه که دارِه هَم هَگیته بونه.» عیسی اوشانه باَگوته: «خُدایِ پادشاهی ایتا مَردَای رِه ماندِنه که زَمینِ سَر توُم پاشِنِه. شُو و روز، چه اون مَردَای خاته بو و چه بیدار هَبو، توُم نُروک زَنِه و سَر کَشِنِه. وَلی اون مَردَای نِدانِه چِطور این اِتفاق دَکِنه. زَمین خود به خود بار دَنه: اَوَّل ساقِه سَر کَشِنِه، ایما خوشِه دُرس بونه و ایما خوشِه تُمِ جی پُر بونه. ولی وختی توُم بَرِسِه، برزگر دَرجا خودشه داز گیرنِه، چون دِرُویه موقِه بَرسییَه.» عیسی اوشانه باگوتِه: «خُدایِ پادشاهی چی رِه ماندِنه، یا چه مَثَلِ هَمرَه اونِه توضی هَدیم؟ خدایِ پادشاهی ایتا خَردَلِ تُمِ ماندِنِه. خَردَل کوچیکتَرین تُمی هیسِه که اونِه زَمینِ دِلِه کارنَن. وَلی وَختی بِکاشتهِ هَبا، سَر کَشِنِه و باغِ تمام گیاهانِ جی گَت تَر بونه و گَتِه شاخِه هارنه، جوریکه آسِمانِ پَرندِه شان تانَن اونه سایه یه جیر فَک بِسازَن.» عیسی تا اوجِه که تانِسَّن بِفَهمَن خیلی اینجور مَثَلایِ هَمرَه، خُدایِ کَلامِ اوشانه وَسین گونه با. اون بِجُز مَثَلِ هَمرَه جورِ دیگه اوشانه هَمرَه گَب نَزَنِه با؛ وَلی وَختی خودشه شاگِردانِ هَمرَه خَلوَتِ دِلِه دَبا، هَمِه چیرهِ اوشانه وَسین توضی دَنهِ با. اون روز، وَختی نِمایِ سَر بَرِسییَه، عیسی خودشه شاگِردانِ باَگوته: «بیئِین دَریایِ اوتَکِه بیشیم.» اوشان جَماعَتِ تَرک هَکُردَن و عیسی رِه همون لوتکایِ هَمرَه که اونه دِلِه نیشته با، خودِشانِه هَمرَه بَبِردَن. چَن تا لوتکا دیگه هم اوشانه هَمرَه شونه با. یِدَفه دَریا رِه گَتِه کولاک بِیته. موجِشان جوری لوتکایِ کَشِ خارنِه با که نَزیک با لوتکا اُویه جی پُر هَبو. وَلی عیسی لوتکایِ پُشِّسَر، خودشه سَرِ، مُتَکایِ سَر بَنَ با و خاتِه با. شاگِردان اونه بیدار هَکُردَن و باگوتَن: «اُسّا، تِرِه مهِم نیِه، هَلاک هَبیم؟» عیسی ورِسَه و وا رِه زَمتُل بَزَه و دَریا رِه باَگوته: «ساکت هَبو! آرام بَگیر!» ایما وا بییَسَه و همه جا کامِلاً آرام هَبا. ایما خودشه شاگِردانِ باَگوته: «چِرا اینجور بَتِرسییَین؟ هَلَه ایمان نِدارین؟» اوشانه دِل بَدجور تَرس دَکِتِ با، هَمدیگَرِ گونهِ بان: «این کیِه که حتّی وا و دَریا هم اونه جی اطاعَت کانَن!» اوشان دَریایِ اوتَکِه، گِراسیانِ مَنطَقِه بَشَن. وَختی عیسی لوتکایِ جی جیر بوما، ایتا مَردای که پَلیدِ روح داشتِه، دَرجا قَبرِسّانی یه جی دِرگا بوما و اونه هَمرَه چِش به چِش هَبا. اون مَردَای قَبرِسّانی یه دِلِه زندگی کانِه با و دِ هیچکی نَتَّنِسّه حتّی زَنجیلِ هَمرَه هَم اونه دَبِدِه. چون چَن دفعه اونه قُل و زَنجیلِ هَکوردِه بان ودَبِسِّه بان، وَلی اون زنجیلِشانِ پاره هَکُردهِ با و اون آهینی که اونِه لِنگِ کَشِ دَبِسِّه بان رِه بِشکَندِه با. هیچکسِ زور نَرسِنِه با اونه آرام بِدارِه. شُو و روز قَبرِسّانی یه دِلِه و کوتی شانه سَر شول شیوَن کَشِنه با و سَنگِ هَمرَه خودِش رِه زَخم و زِیلی کانِبا. وختی اون مَردَای دورِ جی عیسی رِه بَدییَه، دُویه هَمرَه بوما و عیسی یِه لِنگ دَکِته. اون شول بَکِشیِیَه و باَگوته: «اِی عیسی، خُدای مُتِعالِ ریکا، می هَمره چیکار داری؟ تِرِه خُدا رِه قَسَم دَنَم مَرِه عَذاب نَدی!» چون عیسی اونِه باگوته با: «اِی پَلیدِ روح، این مَردای یه جی دِرگا بیِه!» عیسی اونه جی بَپُرسیِه: «تی اِسم چیِه؟» اون باَگوته: «می اِسم لشگَرِ؛ چون اَما خِیلی زیادیم.» وَ عیسی رِه خِیلی التماس هَکُردَن که اوشانِ اون مَنطقه یه جی دِرگا نَکُنِه. اون دُورِوَر کوتی یه سَر، ایتا گَتِه خو رَمِه، دَبان غَذا بُخارَن. پَلیدِ ارواح عیسی رِه التِماس هَکُردَن، باگوتَن: «اَمرِه خو شانه دِلِه روانه هَکون؛ بَنی اوشانه دِلِه بیشیم.» عیسی اوشانه اِجازه هَدَه. پَلیدِ اَرواح دِرگا بومَن و خو شانه دِلِه بَشَن. اون رَمِه یِه دِلِه حُدودِ دو هِزار تا خو دَبان. خو شان کوتی یه سَرازیری یه جی دَریایِ سمت بَشَن، اونه دِلِه دَکِتَن و اُویه دِلِه غَرق هَبان. خو گالِشان دَربَشن و این جَریانِ شَهر و آبادی یه دِلِه تَعریف هَکُردَن. مَردُم هم دِرگا بومَن تا اونچه اتّفاق دَکِتِ با رِه، بِینَن. اوشان عیسی یِه وَرجه بومَن و وَختی بَدییَن اون آلبَزَه مَردَای که قَبلاً اون لَشگَرِ گِرِفتار با، اَسِه لِواس دَکُردِه و عاقِل اوجِه نیشتِه، بَتِرسییَن. اوشانیکه این جَریانِ بَدیه بان، هر چی اون آلبَزِه مَردَای و خو شانه وَسین اتفاق دَکِتِ با رِه، مَردُم رَه تَعریف هَکُردَن. اوشان عیسی رِه التماس هَکُردَن که اوشانه مَنطقِه یه جی دِرگا بوشو. وختی عیسی دَبا لوتکا رِه سَوار هَبو، اون مَردَای که قَبلاً آلبَزِه با، عیسی جی خواهش تمنا هَکُردِه اونه هَمرَه بوشو. وَلی عیسی اِجازه نَده و اونه باَگوته: «بوشو سِرِه تی رَفیقانِ وَرجه و اوشانه باگو خداوند تی وَسین چی هَکُردِه و چِطور تِرِه رَحم هَکُردِه.» اون مَردَای هم بَشَه و دِکاپولیسِ منطقه یه دِلِه اعلام هَکُردِه که عیسی اونه وَسین چی هَکُردِه، تمام مَردُم حیران هَبان. عیسی یِدَفه دیگِه لوتکایِ هَمرَه دریایِ اوتَکِه بَشَه. دریا کنار وَر ایتا گَتِه اِزدِحام اونه دُور جَم هَبان. ایما ایتا اَز یَهودیِانِ عبادتگاهِ رئیسان، که اونه اِسم یایروس با بوما و وَختی عیسی رِه بَدییِه اونه لِنگ دَکِته و خواهش تَمنایِ هَمرَه اونه باَگوته: «می کوچِ کیجا دَرِه بَمیرِه. بیِه و تیِ دَسِ اونه سَر بَنی تا شَفا هَگیره و زندهِ بُمانه.» عیسی هم اونه هَمرَه بَشَه. ایتا گَتِه ازدحام هم عیسی یِه دُمّال رادَکِتَن. اوشان هر طرف جی اونه فِشار هارنِه بان. اوجِه ایتا زِنا دَبا که دَوازده سال خونریزی داشتِه. اون طَبیبانِ دَسِ جیر خیلی زَجر بَکِشیِیَه و تمام خودشه دارایی رِه خَرج هَکُردهِ با؛ وَلی عَوَضِ اینکه بِهتر هَبو، بَدتَر هَبا با. این زِنا عیسی یه باره بِشنَوِسّه با، وَ ازدحامِ دِلِه بوما و عیسی یه دُمّال سَر اونه قَوا رِه لَمس هَکُردِه. چون خودشه وَر گونه با: «اَگه حتّی اونه قَوا رِه هَم لَمس هَکُنَم، شَفا گیرنَم.» دَرجا اونه خونریزی قَطع هَبا و خودشه تَنِ دِلِه اونه حالی هَبا که خودشه مریضی یه جی شَفا بِیته. عیسی دَرجا بِفَهمِسِّه که ایتا قُوَّت اونه جی دِرگا بَشَه. پَس اِزدحامِ دِلِه خودشه دُور و وَرِ بِیشییِه و بپُرسیِه: «کی می قَوا رِه لَمس هَکُردِه؟» اونه شاگِردان اونه باگوتَن: «دینی مَردُم هر طرفِ جی تِرهِ فِشار هارنَن بعد گونی، ”کی مَرِه لَمس هَکوردِه» وَلی عیسی خودشه دُور و وَرِ بِیِشیِه تا بِینه کی این کارِه هَکُردِه. پَس اون زِنا که دانِسِّه چی اونه سَر بوما، تَرس و لَرزِ هَمرَه بوما، عیسی یِه لِنگ دَکِته و تمام حَقیقَتِ اونه باَگوته. عیسی اونه باَگوته: «دِتَر، تی ایمان تِره شَفا هَدَه. بِسلامت بوشو و این مریضی یه جی شَفا هَگیر!» عیسی هَلَه گَب زنه با که چن نَفر رَئیسِ عبادتگاهِ سِرِه یه جی بومَن و باگوتَن: «تی کیجا بَمِردِه! دِ چِرا اُسّا رِه زَحمَت دَنی؟» ولی وَختی عیسی اوشانه گَبِ بِشنَوِسِّه، عبادتگاهِ رَئیسِ باَگوته: «نَتِرس! فقط ایمان بِدار.» وَ اِجازه نَده بِجُز پِطرُس و یعقوب و یَعقوبِ اَداش یوحنا، هیچکی دیگه اونه دُمّال بوشو. وَختی عبادتگاهِ رَئیسِ سِرِه بَرِسییَن، عیسی بَدییَه اوجِه قیامَتِ و مردُم بُلَندِ صدایِ هَمرَه بِرمِه زاری و موری کانَن. پَس دِلهِ بَشَه و اوشانه باَگوته: «چرا شول شیون و بِرمِه زاری کانید؟ کیجا نَمِردِه، بلکه خاتِه.» اوشان عیسیِ یِه سَر بَخَنِسَّن. ولی عیسی تمام اوشانه دِرگا هَکُردِه، وَ کیجایِ پیَر و مآر و هَمینجور شاگِردانِی که اونه هَمرَه دَبان رِه خودشه هَمرَه بِیته و اوجِه ایی که کیجا دَبا، دِلِه بَشَه. عیسی کیجای دَسِ بِیته و اونه باَگوته: «تالیتا، کُم!» یَعنی: «اِی کوچِ کیجا، تِره گونَم وَرِس!» اون دَوازده سالِه کیجا دَرجا ورسَه و رادَکِته. اوشان این اِتِّفاقِ جی خِیلی بُهت هَکُردَن. عیسی اوشانه قَدِغَن هَکُردِه که نُذارَن هیچکی این اِتِّفاقِ جی خَبَردار هَبو، وَ اوشانه باَگوته که اون کیجا رِه یِچی هَدَن بُخارِه. عیسی اوجِه یه جی بَشَه و به خودشه شَهرِ بوما. شاگِردان هَم اونِه دمّال بَشَن. عیسی یهودیانِ مُقدَّسِ شَنبه، عِبادتگاه دِلِه بَشَه و اوجِه تعلیم دَنه با. خِیلیان وختی اونه گَبِ اِشنَوِسَّن بُهت کانه بان و گونهِ بان: «این مَردَای ایشانه کوجه یه جی بِدَس بیاردِه؟ این چه حِکمتیِه که اونه هَدَه هَبا؟ این چه معجِزاتیِه که اون انجام دَنه؟ مَگِه اون همون نَجّار نیِه؟ مَگِه مریمِ ریکا نیِه؟ مَگِه یَعقوب و یوشا و یَهودا و شَمعونِ اَداش نیِه؟ مَگِه اونه خاخُران ایجه، اَمیِ میَن زندگی نُکانَن؟» اینِه وَسین عیسی یِه جی ناراحَت هَبان. عیسی اوشانه باَگوته: «ایتا پیغَمبَر رِه هَمه جا حُرمَت نَنِن، بِجُز خودشه شهر و خودشه فامیلان و خودشه خانوادهِ یه دِلِه!» عیسی نَتَّنِسِّه اوجِه هیچ مُعجزه‌ایی هَکونه، بِجُز اینکه خودشه دَسِ چن تا مریضِ سَر بَنِه و اوشانه شَفا هَدَه. اون اوشانه بی ایمانی یه جی تعجِب هَکُردهِ با. ایما، عیسی اون منطقه یه آبادی هایِ دِلِه گَردِنه با و مَردُمِ تعلیم دَنهِ با. عیسی خودشه دَوازدَه شاگِردِ خودِشِه وَر دُخوانِسِّه و اوشانه دُتا دُتا روانه هَکوردِه و اوشانه قدرَت و اختیار هَدَه تا پَلیدِ اَرواحِ مردُمِ جی دِرگا هَکُنَن. عیسی اوشانه قَدِغَن هَکُردِه: «سَفَرِ وَسین، هیچی جُز ایتا بال دسّی خودشانِ هَمرَه نِگیرَن؛ نه نان، نه بُقچه، نه پول شیمی کَمَر قیشِ دِلِه. شیمی لِنگ چَمیش دَکُنین، وَلی اِضافِ پیرَن دَنِکُنین. عیسی باز هم اوشانه باَگوته وَختی ایتا سِرِه یه دِلِه شونِید، تا وَختی اون مُحَلِ دِلِه دَرین، اون سِرِه یه دِلِه بُمانید. وَ اَگه جایی شِمِره تَن نِیتَن، یا شِیمی گَبِ گوش نَدَن، وَختی اوجِه یه جی شونِید، شیمی لِنگِ گرد و خاکِ بِتِکانین، تا اوشان علیه ایتا شهادت هَبو.» پس اوشان بَشَن، مَردُمِ اعلام کانِه بان که بایسّی توبِه هَکُنَن. اوشان خیلی آلِشان رِه مَردُم جی دِرگا هَکُردَن و خِیلی مَریضانِ روغَنِ هَمرَه مَسح هَکُردَن و شَفا هَدَن. این جریان هیرودیس پادشاهِ گوش بَرِسییَه، چون عیسیِ یِه آوازِه همه جا دَپیته با. بَعضی از مَردُم گونهِ بان: «یحیی یِه تعمید دَهنده مُردِگانِ جی زندهِ هَبا. اینِ وَسینِ که تانِه اینجور مُعجِزاتی هَکونه.» بَقیِه گونهِ بان: «‌ایلیایه پیغمبرِ» بعضیان هَم گونهِ بان: «اون ایتا پِیغَمبَر، قَدیمی پِیغَمبَرانه مِثان.» وَلی وَختی هیرودیس اینه بِشنَوِسِّه، باَگوته: «این همون یحیائِه که مَن اونه سَرِ اونه تنِ جی سیفا هَکُردَم و اَلان مُردِگانِ جی زندهِ هَبا!» چونکه هیرودیس با که دَستور هَدَه یحیی رِه بَگیرن و اونه دَبِدَن و زِندانِ دِلِه تُووادَن. هیرودیس این کارِ هیرودیا یِه خاطِری هَکُردهِ با. هیرودیا، فیلیپُسِ زِنا با که اَلآن هیرودیس اونه هَمرَه عروسی هَکُردهِ با. فیلیپُس هیرودیسِ اَداش با. یحیی هیرودیسِ باگوتِه با: «حَلال نیِه تو تیِ زَن بِرَرِ هَمرَه دَبی.» پس هیرودیا، یحیی یِه جی کینِه داشتِه و خَسِّه اونه بَکوشِه، وَلی نَتَّنِسِّه. چون هیرودیس یحیی یِه جی تَرسِنِه با. چونکه دَانِسِّه یحیی صالِح و مُقَدَّس مردای هیسهِ، اینِه وَسین با که اونه جی مُحافِظَت کانِبا. هر وَخت یحییِ یِه گَبِ اِشنَوِنِه با، خیلی پَریشان بونِه با. وَلی هَلَه خُشحالی یه هَمرَه اونه گَبِ گوش دَنِه با. هیرودیا سَرآخَر ایتا فُرصت پیدا هَکوردِه. هیرودیس خودشه زاد روز وَسین ایتا مِهمانی بِیته و دَرباریِان و خودشه لَشگرِ فرماندهان و جَلیلِ منطقه یه گَتِه شانهِ دَعوَت هَکُردِه. هیرودیا یِه کیجا مَجلِس دِلِه بوما رَقص هَکُردِه و هیرودیس و اونه مِهمانانِ خوشحال هَکُردِه. ایما پادشاه کیجا رِه باَگوته: «هر چی دوس داری می جی بِخواه که تِرِه دَنَم.» اون قَسَم بُخاردِه و کیجا رِه باَگوته: «هر چی می جی بِخوایی تِرِه دَنَم حتّی اگه نصف می مَملِکَتِ بِخوایی هَم، تِرِه دَنَم.» کیجا دِرگا بَشَه و خودشه مآرِ باَگوته: «چی باگوُم؟» اونه مآر باَگوته: «باگو یحیی یِه تَعمید دَهندِه یه سَرِه خَنَم.» کیجا دَرجا بِتیش پادشاهِ وَرجه وَگرِسِّه و باَگوته: «تی جی خَنَم اَلآن یحیی یِه تَعمید دَهندِه یه سَر رِه ایتا مَجمَه یه دِلِه مَرِه هَدی.» پادشاه خِیلی ناراحَت هَبا، وَلی خودشه قَسَمِ خاطری و خودشه مِهمانان حُرمتِ وَسین نَخَسِّه کیجای خواسِّه رِه رَد هَکونه. پادشاه دَرجا ایتا جَلاد روانه هَکوردِه و دستور هَدَه یَحیی یِه سَرِه بیارِه. جَلاد بَشَه و زِندانِ دِلِه یَحیی یِه سَرِه اونه تَنِ جی سیفا هَکُردِه و اونه سَرِه ایتا مَجمَه یه دِلِه بیاردِه و کیجا رِه هَدَه. کیجا هَم اونِه خودشه مآرِ هَدَه. وَختی یَحیی یِه شاگِردان اینه بِشنَوِسَّن، بومَن و اونه جِنازِه رِه بِیتَن و مقبره یه دِلِه بَنَن. رَسولان عیسی یِه وَرجه وَگَرِسَّن و هر چی که هَکُردهِ بان و تعلیم هَدَه بان رِه اونه باگوتَن. عیسی اوشانه باَگوته: «می هَمرَه ایتا خلوتِ جا بیئِین و یِکَم استراحت هَکونید.» چون آنقَدَر مَردُم هَنه بان و شونه بان که اوشان حتّی نَتَّنِسَّن چیزی بُخارِن. پَس تَنهایی، لوتکایِ هَمرَه ایتا خلوتِ جا بَشَن. وَلی وَختی دَبان بوشون، خِیلیان اوشانه بَدییَن و بِشناختَن. وَ مردُم تمام شَهرانِ جی پیادِه اون محلِ سَمت دُو هَکُردَن و اوشان جی پیشتَر اوجِه بَرِسییَن. وَختی عیسی لوتکایِ جی جیر بوما، ایتا گَتِه اِزدِحام بَدییَه و اونه دِل اوشانه رَه بَسوتِه، چون ایتا بی گالِشِ گوُسِند مِثان بان. پس خِیلی چیزان رِه اوشانه تعلیم هَدَه. نِمایِ سَر، اونه شاگِردان اونه وَر بومَن و باگوتَن: «ایتا دور دَکِتِه جائِه و دیروقت هم هیسِه. مَردُمِ راهی هَکُن تا دُور و وَرِ دِهات و زَمینانِ دِلِه بوشون و خودِشانِه وَسین خوراک بَهینَن.» وَلی عیسی اوشانِه باَگوته: «شُما خودتان یِچی اوشانه هَدین تا بُخارِن.» باگوتَن: «خَنی بیشیم و دُویس دینار قَدر نان بَهینیم و اوشانِه هَدیم تا بُخارَن؟» عیسی اوشانه باَگوته: «چَن تا نان دارید؟ بیشین و بِیشین.» اوشان بعد از اینکه خَبِر بِیتَن باگوتَن: «پَنج تا نان و دُتا ماهی.» ایما عیسی خودشه شاگِردان دستور هَدَه تا تمام مَردُمِ دَسِه دَسِه هَکُنَن و واشِ سَر بِنیشانَن. اینجوری شاگِردان مَردُمِ، دَسِّه های صد تایی و پنجاه تایی دِلِه زِمین سَر بِنیشاندَن. ایما عیسی پَنج تا نان و دُتا ماهی رِه بِیته و آسِمانِ بِیشییَه و شُکر هَکُردِه. نانِشانِ پاره هَکُردِه و خودشه شاگِردانِ هَدَه تا مَردُمِ پِیش بَنِن، دُتا ماهی رِه هَم، هَمِه یه میِن قسمَت هَکُردِه. تمام اوشان بُخاردَن و سیر هَبان، وختی شاگِردان اضاف بوما نان تیکه و خُردِه ماهی شانه جَمع هَکُردَن دَوازدَه تا زَمّیل پُر هَبا. اون مَرداکانی که نان بُخاردَن پَنج هِزار نَفر بان. دَرجا عیسی خودشه شاگِردانِ روانه هَکوردِه تا همونجور که اون جماعتِ مُرخَص کانه، لوتکا رِه سَوار هَبون و پِیش از اون، به بیت صِیدای شهر که دریایِ اوتَکِه با بوشون. بعدِ اینکه عیسی جماعتِ راهی هَکُردِه، خودش کوهِ سَر بَشَه تا دُعا هَکونه. وَختی شُو هَبا، لوتکا دَریایِ میَن بَرِسییَه و عیسی خُشکی یه دِلِه تنها با. عیسی بَدییَه که شاگِردان زحمتِ هَمرَه پارو زَنَن، چون بر عکسِ وا زنه با. حدود ساعت سِه نِصف شُو عیسی همونجور که دریایِ سَر راه شونه با اوشانه سَمت بَشَه و خَسِّه اوشانِ وَرِ جی رَد هَبو. وَلی وَختی شاگِردان عیسی رِه بَدییَن که دریایِ سَر راه شونِه، گَمان هَکُردَن ایتا روحِ وَ داد بَزَن، چون تمام اوشان اونه بَدییَنِ جی وحشت هَکُردهِ بان. وَلی عیسی دَرجا اوشانه هَمرَه گب بَزَه و باَگوته: «هول نُخارید، مَنَم. نَتِرسین!» ایما لوتکایِ دِلِه اوشانه وَر بَشَه وَ وا بییَسَه. اوشان بدجور بُهت هَکُردهِ بان چون نانِشان مُعجِزِه رِه نِفَهمِسِّه بان، بلکِه اوشانه دِل سَنگ هَبا با. وَختی اُویِه اوتَکِه بَرِسییَن، جِنیسارتِ مِلکِ دِلِه بومَن و هَموجِه لَعبَر تُووادَن. وَختی لوتکایِ جی جیر بومَن، مَردُم دَرجا عیسی رِه بِشناختَن. اوشان دُو هَکُردَن و تمام اون مَنطَقِه یه دِلِه بَشَن و مَریضانِ اوشانه لایِ هَمرَه، هَرجا که اِشنَوِسَّن عیسی اوجِه دَرِه، بَرنِه بان. عیسی هر آبادی و شهر و زَمین سَر که شونه با، مَردُم مَریضانِ مِیدانِ سَر نَنِه بان و اونه جی خواهِش تمنا کانه بان که اِجازِه هَدِه تا مَریضان فقط اونِه قَوایِ لَمپَرِ لَمس هَکونَن، وَ هر کی لَمس کانِبا، شَفا گیرنه با. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی بعضی از توراتِ مُعَلِّمینِ هَمرَه که اورشلیمِ شَهرِ جی بوما بان، عیسی یِه وَر جَمع هَبان. اوشان بَدییَن که عیسی یِه بعضی از شاگِردان نَجِسِ دَسِ هَمرَه، یَعنی نَشوردِه دَسِ هَمرَه، غذا خارنَن. فَریسیِان و تمام یَهودیِان، طِبقِ مشایخِ رَسم و رسوم، تا خودِشانِ دَسِ خوُب نَشورن غذا نُخارنن. وَختی بازارِ جی هَنِن، تا بوشوردوشور نَکُنن هیچی نُخارنِن. هَمینجور هم خیلی رسم و رسومای دیگه هَم انجام دَنِن. مثلِ پیالِه و تییَن و مِرسی کاسه بُشقاب و میزِ بَشوردَن. فَریسیِان و توراتِ مُعَلِمین عیسی یِه جی بَپُرسیَن: «چِرا تی شاگِردان طبق مَشایخِ رَسم و رسوم رَفتار نُکانَن و نَجِسِ دَسِ هَمرَه غذا خارنَن؟» عیسی اوشانه باَگوته: «اِشعَیایِ پِیغَمبر شُما دُرویانِ باره چقدر خوُب پیشگویی هَکُردِه! هَمونجور که بَنویشتِ هَبا: «‌این قوم خودِشانِ زبانِ هَمرَه مَرِه حُرمَت نَنِن، وَلی اوشانه دِل می جی دورِ. اوشان بیخُدی مَرِه پَرَسِش کانَن، وَ اوشانه تَعلیم فقط اِنسانِ حُکمِ.“ شُما خُدایِ حُکمِ وِل هَکوردین و آدَمی یه رَسم و رسومِ بَچِسبِسّین.» وَ اوشانه باَگوته: «شُما زِرَنگی یه هَمرَه خُدایِ حُکمِ رَد کانید تا شیمی رسم و رسومِ بِدارین! چون موسی یِه پیغمبر باگوته: ”تی پیَر و مارِ اِحترام بَنی،“ وَ ”هر‌ کی خودشه پیَر یا مارِ ناسِزا باگو، حتماً بایسّی اونِه بَکوشَن.“ وَلی شُما گونین: ”اَگِه یِنَفر خودشه پیَر یا مارِ باگو: ”هر کُمَکی که بایسّی شِمِرِه هَکُنَم، خُدایِ کارِ وَسین وَقف هَکُردَم“ اینجوری شُما دِ نُزارنین اون هیچ کاری خودشه پیَر یا مآره وَسین هَکونه. اینجوری شُما شیمی رَسم و رسومِ هَمرَه، که اوشانِه بَقیِه رِه هَم گونید، خُدایِ کَلامِ نَدید گیرنید و زیاد اینجور کاران کانید.» عیسی یِدَفِه دیگه مَردُمِ خودشه وَر دُخوانِسِّه و اوشانه باَگوته: «شُما همه می گَبِ گوش هَدین و اینه بِفَهمین: هیچ چیزی دَنیِه که دِرگایِ جی آدَمی یه وجودِ دِلِه بوشو و بِتَّنهِ اونه نَجِس هَکُنِه. بلکه اون چیزایی که آدَمی یه وجودِ جی دِرگا هَنه اونه نَجِس کانه. هر‌ کی گوش شِنَوا داره، بِشنوئهِ!» عیسی بعد اَز اونکه جَماعَتِ ترک هَکُردِه و سِرِه بوما، اونه شاگِردان اون مَثَلِ معنی رِه اونه جی بَپرسییَن. عیسی اوشانه باَگوته: «شُما هَم نِفَهمِنین؟ مَگِه نِدانین اونچه که دِرگایِ جی آدَمی یه وجودِ دِلِه هَنه نَتَّنِه اونه نَجِس هَکونه؟ چون اونه دِلِ میَن نَشونِه، بلکه اونه شِکَمِ میَن شونِه و ایما دَفع بونه.» عیسی خودشه این گَبِ هَمرَه، باَگوته که تمام غذائِشان پاکِن. عیسی باَگوته: «اونچه که آدَمی یه وجودِ جی دِرگا هَنه، اونِه که آدَمی ره نَجِس کانه. چون آدَمی یه وجود و دِلِ جییه که پلیدِ خیال، فاسِقی، دُزّی، قتل، زَنا، طَمع، شِرارَت، حیلِه، هَرزِگی، حَسودی، تُهمَت، غُرور و نَفَهمی دِرگا هَنه. تمام این بَدِ چیزانِ که آدَمی یه وجودِ جی دِرگا هَنه و اونه نَجِس کانه.» عیسی اوجِه رِه تَرک هَکُردِه و به صور و صیدونِ مَنطقه بَشَه. ایتا سِرِه یه دِلِه بَشَه و نَخَسِّه هیچکس خَبَردار هَبو. وَلی باز هَم نَتَّنِسِّه خودِشِ قایم هَکونِه. ایتا زِنا که اونه کوچِ کیجا پَلیدِ روح داشتِه، وَختی عیسی یِه بارِه بِشنَوِسِّه، دَرجا بوما و عیسی یِه لِنگ دَکِته. اون زِنا غیر یَهودی و سوریه فینیقیۀ جی با. اون عیسی رِه التماس هَکُردِه که آلِ اونه کیجایِ جی دِرگا هَکونه. عیسی اون زِنا رِه باَگوته: «بَنی اَوَّل وَچِه هان سیر هَبون، چونکه وَچِه هانِ نان هَگیتَن و سَگِشانِ پِیش توُوادَن دُرُس نیه.» وَلی اون زِنا عیسی رِه باَگوته: «آرِه آقا، وَلی حتّی سَگِشان هم خُردِه چیزائی که وَچِه هانِ سُفرِه یه جی کَلنِه رِه خارنَن.» عیسی اون زِنا رِه باَگوته: «تی این گَبِ خاطِری، بوشو که آل تی کیجای جی دِرگا بوما!» اون زِنا خودشه سِرِه بَشَه، وَ بَدییَه اونه وَچِه لایِ دِلِه دِراز بَکشییَه و آل اونه جی دِرگا بَشَه. ایما عیسی صورِ مَنطَقِه یه جی وَگرِسِّه، وَ صِیدونِ راهِ جی جَلیلِ دَریایِ سَمت بَشَه. اون دِکاپولیسِ منطقه یه جی رَد بونه با. اوجِه ایتا مَردَای رِه عیسی یِه وَرجه بیاردِن که هَم کر با و هَم اونه زبان گیرنه با. اوشان عیسی رِه اِلتِماس هَکُردَن خودشه دَسِ اون مَردَای یه سَر بَنِه. عیسی اون مَردَای رِه جَماعَتِ جی دِرگا بَکِشییَه، ایتا گوشِه بَبِرده و خودشه اَنگوشتِ اونه دُتا گوش دِلِه بَنَه. ایما فیلی تُووادَه و اون مَردَای یه زِبانِ کَشِ بَزَه. عیسی آسِمانِ بِیشییِه، ایتا آه بَکِشییَه و اون مَردَای رِه باَگوته: «‌اِفَّتَح!» یَعنی «واز هَبو!» دَرجا اون مَردَای یه گوش واز هَبا و اونه زِبان رادَکِته و راحت گَب بَزَه. عیسی اوشانه قَدِغَن هَکُردِه که این جَریانِ هیچکَسِ وَرجه نَگوُن. وَلی هر چی بیشتر اوشانه قَدِغَن کانِبا، بیشتر این جریانِ جی گَب زَنه بان. مَردُم خیلی بُهت هَمرَه گونهِ بان: «هَر کاری هَکُردِه خُجیرِه؛ اون حتّی کَرِشانِ گوش و لالِشانِ زبانِ واز کانه!» اون روزان دِلِه، باز ایتا گَتِه اِزدِحام عیسی یِه دور جَم هَبان و چون هیچی بُخاردَن وَسین نِداشتَن، عیسی خودشه شاگِردانِ خودشه وَر دُخوانِسِّه و اوشانه باَگوته: «می دِل این جماعَتِ رَه سوزِنِه، چون اَلآن سِه روزِ می هَمرَه دَرِن و هیچی بُخاردَن وَسین نِدارَن. اَگه اوشانِ وَشنا راهی هَکُنَم تا خودِشانِه سِرِه بوشون، راه دِلِه ضَعف کانَن. اوشانِ جی بعضیان دورِ راهِ جی بومَن.» شاگِردان اونه جَواب باگوتَن: «چِطور یِنَفر تانهِ این کِلاتِ میَن، این مَردُم سیر هَکُردَن وَسین نان فَراهم هَکونه؟» عیسی اوشانه جی بَپُرسییَه: «چَن تا نان دَارید؟» باگوتَن: «هفت تا.» عیسی جَماعَتِ دستور هَدَه تا زِمین سَر بِنیشَن. ایما هَفت تا نان بِیته و بعد اَز شکر هَکُردَن، پاره هَکُردِه، خودشه شاگردانِ هَدَه تا مَردُم پِیش بَنَن، وَ شاگِردان هَم اوشانه جماعَتِ پِیش بَنَن. اوشان چَن تا کوچِ ماهی هَم داشتِن. عیسی اوشانه بَرکَت هَدَه، باَگوته تا اوشان رِه هم مَردُمِ پِیش بَنَن. هَمِه بُخاردَن و سیر هَبان و هَفت تا زَمّیل پُر خُردِه چیزان هم جَم هَکُردَن. اوجِه حُدودِ چهار هزار نَفر دَبان. ایما عیسی جَماعَتِ مُرخَص هَکُردِه و دَرجا خودشه شاگِردانِ هَمرَه لوتکا رِه سَوار هَبا و دَلمانوتَه مَنطَقه بَشَه. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی عیسی یِه وَرجه بومَن و بحث هَکُردَنِ اونه هَمرَه شروع هَکُردَن. اوشان عیسی یِه آزمون هَکُردَن وَسین، اونه جی ایتا آسِمانی نِشانه بِخَسَّن. عیسی خودشه دِلِ جی ایتا آه بَکِشیِه و باَگوته: «چِرا این نسل نِشانه یه دُمّال دَرِن؟ راس راسی شِمِره گونَم، این نَسلِ هیچ نِشانه ایی هَدَه نَبونه.» ایما اوشانه جی سیفا هَبا و باز لوتکا رِه سَوار هَبا، اُویِه اوتَکِه بَشَه. شاگِردان یاد هَکُردهِ بان خودِشانِه هَمرَه نان هَگیرین، وَ لوتکایِ دِلِه ایتا نان بیشتر نِداشتَن. عیسی اوشانه گوشزَد هَکُردِه و باَگوته: «مُواظِب هَبین، فَریسیِان و هیرودیسِ خمیرمایِه جی دوری هَکُنید.» پس شاگِردان اینه باره که نان نِدارَن همدیگَرِ هَمرَه بَحث هَکُردَنِ شروع هَکُردَن. عیسی که اینِ دانِسِّه، اوشانه باَگوته: «چِرا اینه بارِه که نان نِدارید هَمدیگَرِ هَمرَه بَحث کانید؟ هَلَه هَم نِدانین و نِفَهمِنین؟ مَگِه شیمی دِل هَلَه سَنگِ؟ چِش دارِین و نَینین؟ گوش دارِین و نِشنَوِنین؟ مَگِه یاد هَکُردین؟ وَختی اون پَنج هزار نَفرِ غذا هَدَم، چن تا زَمّیل پُر، خُردِه چیزان جَمع هَکُردین؟» باگوتَن: «دَوازدَه تا زَمّیل.» «وَ وَختی اون چهار هزار نَفرِ غذا هَدَم، چَن تا زَمّیل پُر، خُردِه چیزان جَمع هَکُردین؟» باگوتَن: «هَفتا زَمّیل.» عیسی اوشانه باَگوته: «هَلَه هَم نِفَهمِنین؟» وَختی اوشان بِیت‌صِیْدای شهرِ دِلِه بَرِسیِیَن، چَن نفر ایتا کورِ مَردَای رِه عیسی یه وَرجه بیاردِن، اونه اِلتِماس هَکُردَن اونه سَر دَس بَنِه. عیسی اون کورِ مَردَای دَسِ بِیته و اونه دِهاتِ جی دِرگا بَبِرده. ایما اونه چِشِ سَر فیلی تُووادَه و خودشه دَسِ اون مَردَای یه سَر بَنَه و اونه جی بَپُرسیِه: «هیچّی دینی؟» اون مَردَای خودشه سَرِ بُلَند هَکُردِه و باَگوته: «مَردُمِ دینَم ولی ایتا دارِ مِثانَن که راه شونِن.» ایما عیسی یِدَفِه دیگه خودشه دَسِ اونه چِشِ سَر بَنَه. وَ اون مَردَای چِش واز هَبا، اونه چِش سُو دَکِته، وَ هَمِه چیره خوُب دینِه با. عیسی اون مَردَای رِه سِرِه راهی هَکُردِه و باَگوته: «حتّی اون دِهاتِ دِلِه هم نَشو.» عیسی خودشه شاگِردانِ هَمرَه قیصریۀ فیلیپی دهات های دورِوَر بَشَه. راه دِلِه، خودشه شاگِردانِ جی بَپُرسیِه: «مَردُمِ نظر مَن کیَم؟» اوشان باگوتَن: «بعضیان گونَن یحیی یه تعمید دَهندِه هیسی، بَعضیان گونَن ایلیایِ پیغمبرِی و بَعضی دیگر هَم گونَن ایتا اَز پِیغمبَرِانی.» عیسی اوشانه جی بَپُرسیِه: «شما چی گونید؟ شیمی نَظَر مَن کیَم؟» پِطرُس جَواب هَدَه: «تو مَسیحِ موعودی.» عیسی اوشانه بَدجور غَدِغَن هَکُردِه که اونه بارِه هیچکَسِ وَرجه هیچی نَگوُن. ایما عیسی شُروع هَکُردِه اوشانه تعلیم هَدَن که انسانِ ریکا بایِسّی خِیلی عذاب بَکِشِه، وَ مَشایِخ و مَعبدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین اونه رَد هَکُنَن، بایِسّی اونه بَکوشَن و بعدِ سِه روز باز زندهِ هَبو. عیسی این گَبِ واضح اوشانه باَگوته، پِطرُس اونه ایتا گوشِه بَبِرده و شُروع هَکُردِه اونه سَرامکو هَکوردَن. وَلی عیسی وَگرِسِّه خودشه شاگِردِانِ بِیشییِه و پِطرُسِ سَرامکو هَکوردِه و باَگوته: «اِی شیطان! می جی دور هَبو، چون تی فِکر و خیال آدمِی یه جیه، نه خُدایِ جی.» عیسی جَماعَتِ خودشه شاگِردانِ هَمرَه خودشه وَر دُخوانِسِّه و اوشانه باَگوته: «اَگه کَسی بِخواد می دُمّال بیه، بایسّی خودشه جانِ جی بگذَرِه، خودشه صَلیب هَگیره و می دُمّال بیه. چون هر کی بِخواد خودشه جان نِجات هَدِه، اونِه اَز دَس دَنه؛ وَلی هر کی می خاطری و اِنجیلِ خاطِری خودشه جان از دَس هَدِه، اونِه نِجات دَنه. آدَمی یه وَسین چه نَفعی دَاره تمام دُنیا رِه بِدارِه وَلی خودشه جان از دَس هَدِه؟ آدَمی خودشه جانِ عوض چی تانهِ هَدِه؟ چون هر کی این زَناکار و گُناهکارِ نسلِ دِلِه می جی و می گَبانِ جی عار بِدارِه، انسانِ ریکا هم وَختی که خودشه آسِمانی پیَره جَلالِ دِلِه مُقَدَّس فِرِشتِگانِ هَمرَه بیِه، اون آدَم جی عار دارِه.» عیسی جماعت و خودشه شاگِردِانِ باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، بَعضیان ایجه ایسَن که تا نَینَن خُدایِ پادشاهی قُوَّتِ هَمرَه هَنِه، نَمیرنَن.» شش روز بعد، عیسی پِطرُس و یعقوب و یوحنا رِه بِیته و اوشانِ خودِشه هَمرَه ایتا گَتِ کوهِ سَر بَبِرده تا تنها هَبون. اوجِه، اوشانه چِشِ وَر، اونه دیم وَگرِسِّه اونه قوا سوکانه با و خیلی اِسبی هَبا، جوریکه دُنیایِ دِلِه هیچّی نَتَّنِه ایتا قوا رِه اینجوری اِسبی هَکونه. اوجِه، ایلیا و موسی یِه پیغمبر اوشانه چِشِ وَرجه ظاهِر هَبان و دَبان عیسی یِه هَمرَه گَب بَزَنِن. پِطرُس عیسی رِه باَگوته: «اُسّا، چقدر خوبِ اَما ایجه دَریم. بَنی سِه تا سایبان بِسازیم، ایتا تِرِه، ایتا موسی رِه و ایتا هَم اِیلیایِ وَسین.» پِطرُس نِدانِسِّه چی باگو، چون اوشان خِیلی بَتِرسیه بان. ایما ایتا اَبر اوشانه سَرِ ور سایه هَکُرده و ایتا صِدا اَبرِ جی بوما که: «این می عزیزِ ریکائِه، اونه گَبِ گوش هَدین.» یِدَفه، وَختی خودِشانِه دورِوَرِ بِیِشییَن، بجز عیسی کَس دیگَری خودِشانِه ور نَدییَن. وَختی کوهِ جی جیر هَنِه بان، عیسی اوشانه دَستور هَدَه اونچه که بَدییَن رِه هیچکَسِ ور نَگوُن تا وَختی که انسانِ ریکا مُردِگانِ جی زندهِ هَبو. اوشان این جَریانِ خودِشانِه وَر داشتِن، وَلی هَمدیگَر جی پُرسِنِه بان ’مُردِگانِ جی زندهِ هَبوسَّن‘ یعنی چی. اوشان عیسی یِه جی بَپُرسیَن: «چِرا توراتِ مُعَلِمین گونَن اَوَّل بایسّی ایلیایِ پِیغمبر بییِه؟» عیسی باَگوته: «البَتَر که اَوَّل ایلیا هَنه تا هَمِه چیرهِ اوَّلِ مِثان دُرس هَکونه. وَلی چِرا مُقَدَّسِ نِوشتِه های دِلِه بَنوِیشته هَبا انسانِ ریکا بایسّی خِیلی زَجر بَکِشِه و اونه هَمرَه بَد رَفتاری هَکُنَن؟ وَلی مَن شِمِره گِونَم که ایلیا بوما و اوشان هر چی خَسَّن اونه هَمرَه هَکُردَن، دُرس هَمونجور که اونه بارِه بَنویشتِه هَبا.» وَختی اوشان بَقیِه شاگِردانِ وَر بَرِسیِیَن، بَدییَن گته ازدحامِ اوشانه دور ایسَن و توارتِ مُعَلِمین اوشانِه هَمرَه بَحث کانَن. جماعَت تا عیسی رِه بَدییَن، هَمِه تَعَجُب هَکُردَن و دُویِه هَمرَه عیسی یه وَرجه بومَن و اونه سلام هَکُردَن. عیسی اوشانه جی بَپُرسیِه: «چیه باره اوشانِ هَمرَه بحث کانید؟» ایتا مَردَای اِزدحامِ دِلِه جَواب هَدَه: «اُسّا، مَن می ریکا رِه تی وَرجه بیاردَم. چون اون ایتا پَلیدِ روحِ گِرِفتارِ که اون روح اونه لال کانه. روح وَختی اونه گیرنِه اونه زِمین زَنه، جوریکه اونه دَهَن کَف کانه، دَندانِشان قُفل و اونه تَن خُشک بونه. تی شاگِردانِ جی بِخَسَّم اون روحِ می ریکایِ جی دِرگا هَکُنَن، وَلی نَتَّنِسَّن.» عیسی اوشانه جَواب باَگوته: «اِی بی ایمانِ نَسل، تا کِی بایسّی شیمی هَمرَه دَبوم؟ تا کِی بایسّی شِمِره تَحَمُل هَکُنَم؟ اونه می وَر بیارین.» اوشان ریکا رِه عیسی یِه وَرجه بیاردَن. اون روح وَختی عیسی رِه بَدییِه، دَرجا ریکا رِه پَرکَنِش هَدَه ریکا زِمین سَر بَکِتِه و هَمونجور که اونه دَهَن کَف کانِبا، خاکِ سَر غَلت خارنِه با. عیسی ریکا یِه پیَره جی بَپُرسیِه: «چَن وَختِ اینجورِ؟» جَواب هَدَه: «وَچگی جی تا اَلآن. این روح چن دَفِه اونه تَش و اُویِه دِلِه تُووادَه تا اونه نابود هَکونه. اَگه تانی اَمَرِه رَحم هَکُن و کُمَک هَکُن.» عیسی باَگوته: «اَگه تانی؟ اونه رَه که ایمان بِدارِه همه چیز ممکِنِه.» اون ریکایِ پیَر دَرجا بُلَندِ صِدای هَمرَه باَگوته: «ایمان دارَم؛ مَرِه کُمَک هَکُن تا می بی ایمانی یه حریف هَبوُم!» وَختی عیسی بَدییِه ایتا جَماعَت دُووِ هَمرَه اوجِه هَنَن، اون پَلیدِ روحِ زَمتُل بَزَه، باَگوته: «اِی لال و کَرِ روح، تِرِه دَستور دَنَم اونه جی دِرگا بییَی و دِ هیچ وَخت اونه دِلِه نیشی!» روح نَعرِه بَکشییَه و ریکا رِه بَدجور تِکان هَدَه و اونه جی دِرگا بوما. ریکا ایتا مِیِّتِ مِثان هَبا، جوریکه خِیلی از جَماعت باگوتَن: «بَمِردِه.» وَلی عیسی ریکایِ دَسِ بِیته، اونه وَرِساندِه، وَ ریکا خودشه لِنگِ سَر بییَسَه. وَختی عیسی سِرِه بَشَه، اونه شاگِردان خَلوَتِ دِلِه اونه جی بَپُرسیَن: «چِرا اَما نَتَّنِسّیم اون پَلیدِ روحِ دِرگا هَکُنیم؟» عیسی اوشانه باَگوته: «اینجور روح بجز دُعا هیچی یه هَمرَه دِرگا نَشونِه.» اوشان اوجِه یه جی بَشَن و جَلیلِ مَنطَقِه یه جی بُگذَشتَن. عیسی نَخَسِّه هیچکس بِدانه اون کوجه دَرِه، چونکه خودشه شاگِردانِه تَعلیم دَنه با و اوشانه گونه با: «انسانِ ریکا مَردُمِ دَس تَسلیم بونه و اوشان اونه کُشِنَن. وَلی سِه روز بَعدِ بَمِردَن، زندهِ بونه.» شاگِردان اونه مَنظورِ نِفَهمِسَّن و تَرسِنه بان اونه جی سوال هَکُنَن. ایما اوشان کَفَرناحومِ شهر دِلِه بَرِسییَن. وَختی سِرِه یه دِلِه دَبان، عیسی شاگِردانِ جی بَپُرسیِه: «راه دِلِه چیه باره بَحث کانِه بِین؟» وَلی اوشان هیچی نَگوتَن، چونکه راه دِلِه همدیگَرِ هَمرَه این بَحثِ کانه بان که کی همه یه جی گَت تَره. عیسی بِنیشته و اون دَوازدَه شاگِردِ خودشه وَر دُخوانِسِّه و باَگوته: «هر‌ کی خَنِه اَوَّلین هَبو، بایسّی آخَرین و همه یه پاکار هَبو.» ایما عیسی ایتا وَچِه رِه بِیته، اوشانه میَن بَنَه و وَچِه رِه کَشه بَزَه و اوشانه باَگوته: «هر‌ کی اینجور وَچِه رِه می اسمِ خاطری قَبول هَکونه، مَرِه قَبول هَکُردِه؛ وَ هر کی مَرِه قَبول هَکونه، نه مَرِه، بلکه اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه رِه قَبول هَکُردِه.» یوحنا عیسی رِه باَگوته: «اُسّا، یِنَفرِ بَدییَیم تی نامِ هَمرَه آل دِرگا کانِبا، وَلی چون اَمیِ جی نَبا، اونه جُلوهِ بِیتیم.» وَلی عیسی باَگوته: «اونه جُلوهِ نِگیرین، چون هیچکی نَتَّنِه می اسمِ هَمرَه مُعجِزه هَکونه و یِکَم بَعد، می بَدی رِه باگو. چون هر کی اَمی علیه نَبو، اَمیِ جییه. راس راسی شِمِره گونَم، هر کی اینِه وَسین که شُما مسیحِ شی هیسید حتّی ایتا پیاله اُو شِمِره هَدِه، به هیچ وَجه بی اَجر نُماندِنِه. «هرکی باعِث هَبو ایتا اَزین کوچِکان که مَرِه ایمان دارَن به گُناه دَکِه، اونه رَه بهتَر با ایتا گَتِه آسیاب سَنگ اونه گَردَن دَبِسِن و اونه دَریایِ دِلِه تُووادِن! اَگه تی دَس تِره به گُناه کِشاندِنِه، اونِهِ بَبین. تِرِه بِهتَرِه که ایتا دَس هَمره اَبدی زندگی یه دِلِه بیشی تا اینکه دُتا دَسِ هَمرَه جَهنمِ دِلِه بیشی. اون تَشِی که هیچ وَخت دَکوشانی نَبونه. جایی که اوشانه اَجیک نَمیرنِه و تَش هیچ وَخت دَکوشانی نَبونه. اَگه تی لِنگ تِرِه به گُناه کِشاندِنِه، اونِه بَبین. تِرِه بِهتَرِه که ایتا لِنگِ هَمرَه زندگی اَبدی یه دِلِه بیشی، تا اینکه دُتا لِنگِ هَمرَه جَهنمِ دِله تُووادَه هَبی. جایی که اوشانه اَجیک نَمیرنِه و تَش هیچ وَخت دَکوشانی نَبونه. اَگه تی چِش تِره به گُناه کِشاندِنِه، اونِه دَر بیار، تِرِه بِهتَرِه که ایتا چِش هَمرَه خُدایِ پادشاهی یه دِلِه بیشی، تا اینکه هر دُتا چِشِ هَمرَه جَهَنَمِ دِلِه تُووادَه هَبی، ”جایی که اوشانه اَجیک نَمیرنِه و تَش هیچ وخت دَکوشانی نَبونه.“ چون هَمِه تَشِ هَمرَه نَمَکین بونَن. نَمَک خوبِ، وَلی اَگه نَمَک خودشه شوری رِه اَز دَس هَدِه، چِطور بونِه باز اونِه شور هَکُردَن؟ شُما هَم شیمی دِلِه نَمَک بِدارین و هَمدیگَرِ هَمرَه صُلح و صفایِ دِلِه زندگی هَکُنید. عیسی کفرناحومِ شَهرِ جی دِرگا بوما و یهودیه یه منطقه و اُردن روخانِه یه اوتَکِه بَشَه. باز هَم جَماعَت اونه دُور جَمع هبان، اون طِبقِ خودِشِه عادَت، اوشانه تَعلیم هَدَه. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی عیسی یِه وَرجه بومَن و اونه آزمون هَکُردَن وَسین، بَپُرسیَن: «شَرعاً دُرسِّه ایتا مَردَای خودشه زِنا رِه طَلاق هَدِه؟» عیسی اوشانه جَواب باَگوته: «موسی یِه پیغَمبَر شِمِره چه حُکمی هَدَه؟» اوشان باگوتَن: «موسی اِجازه هَدَه که مَرد ایتا طَلاق نامه بَنویسِه و خودشه زِنا رِه وِل هَکونه.» عیسی اوشانه باَگوته: «موسی شِیمی سَنگدِلی یه وَسین با کِه این حُکمِ شِمِره بَنویشتِه. وَلی از همون اوَّل که دُنیا به وجود بوما، ”خُدا اوشانِه زِنا مَردَای بِساته.“ وَ ”اینه وَسین، مَرد خودِشه پیَر و مارِ جی سیفا بونه و خودشه زِنایِ هَمرَه جُفت بونه، واون دُتا یِه تَن بونَن.“ پَس دِ اوشان نه دو تَن بلکه یِه تَن هیسَن. اینِه وَسین اونچه که خُدا جُفت هَکُردِه، آدَم نباید سیفا هَکونه.» وَختی سِرِه یه میَن دَبان، یِدَفِه دیگه شاگِردان این موضوع بارِه عیسی یِه جی سوال هَکُردَن. عیسی اوشانه باَگوته: «هر‌ کی خودشه زِنا رِه طَلاق هَدِه و ایتا دیگه زَن بَبِره، خودشه زِنایِ حَق، زَنا هَکُردِه. وَ اَگه ایتا زِنا خودشه شو یه جی طَلاق هَگیرِه و ایتا دیگه شوُ هَکونه، زَنا هَکُردِه.» مَردُم وَچِه هان رِه عیسی یِه وَرجه هارنِه بان تا خودشه دَسِ اوشانه سَر بَنِه و اوشانه بَرکَت هَدِه. وَلی شاگِردان مَردُمِ سَرامکو هَکوردَن. عیسی وَختی این بَدییَه، عصبانی هَبا و خودشه شاگِردان باَگوته: «بَنین وَچِه هان می وَرجه بییَن؛ اوشانه جُلوهِ نِگیرین، چون خُدایِ پادشاهی اینجور کَسانِ شی هیسه. راس راسی شِمِره گونَم، هر کی خُدایِ پادشاهی رِه ایتا وَچِه یه مِثان قَبول نَکُنِه، هیچ وَخت اونه دِلِه نَشونِه.» ایما وَچِه هان رِه کَشهِ بَزَه، خودشه دَسِ اوشانه سَر بَنَه و اوشانه بَرکَت هَدَه. وَختی عیسی رادَکِته، ایتا مَردَای دُو هَکُرده بوما، عیسی یِه پِیش زانو بَزَه و اونه جی بَپُرسیَه: «اِی خُجیرِ اُسّا، چه بایسّی هَکُنَم تا اَبدی زندگی یه وارِث هَبوُم؟» عیسی اونه باَگوته: «چِرا مَرِه خُجیر دُخواندنی؟ هیچکس بِجز خُدا خُجیر نیِه. اَحکامِ دانی: ”قَتل نَکُن، زَنا نَکُن، دُزی نَکُن، دِروئی شَهادَت نَدِه، حُقِّه بازی دَر نیار، تی پیر و مارِ احترامِ بِدار.“» اون مَردَای عیسی یِه جَواب باَگوته: «اُسّا، تمام ایشان رِه از جَوانی بِجا بیاردِم.» عیسی محبَتِ هَمرَه اونه بِیشییِه و باَگوته: «تو یِچی کَم داری؛ بوشو هر چی داری رِه بَروش و اونه پولِ فَقیرِانِ هَدِه که آسِمانِ دِلِه گنج داری، ایما بیه و مَرِه پیروی هَکُن.» اون مَردَای این گَبِ جی دِلسَرد هَبا و غُصِّه یه هَمرَه اوجِه یه جی بَشَه، چون خِیلی پولدار با. عیسی دور و وَرِ بِیشییِه، خودشه شاگِردانِ باَگوته: «چقدر سَختِ پولداران خدایِ پادشاهی یه دِلِه بوشون!» شاگِردان اونه این گَبانِ جی تَعجب هَکُردَن. وَلی عیسی یِدَفِه دیگه اوشانه باَگوته: «وَچِه هان، خُدایِ پادشاهی یه دِلِه بَشَئن چَنّی سَختِه! شُتر رَد هَبوسَّن دَرزَنِ لوکا یه جی آسانتَر از پولدارِ رَد هَبوسَّن خُدایِ پادشاهِی دِلِه هیسِه.» شاگِردان خِیلی بُهت هَکُردَن و عیسی رِه باگوتَن: «پَس کی تانِه نِجات هَگیره؟» عیسی اوشانه بِیشییِه و باَگوته: «این آدَمی یه وَسین مَحالِه، وَلی خُدایِ وَسین اینجور نیِه؛ چون خُدایِ وَسین هیچی مَحال نیِه.» ایما پِطرُس عیسی رِه باَگوته: «بِیِش، اَما هَمِه چی یه جی دَس بَکشییَیم و تی دُمّال بومَیم.» عیسی باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، هیچکی دَنیِه که می خاطری و اِنجیلِ خاطری، سِرِه یا اَداش یا خاخُر یا مآر یا پیَر یا وَچِه یا خودشه مِلکِ جی دَس بِیته بو، و این دُنیایِ دِلِه رَنج و زَحمتی که دینه یه عَوَض صد بَرابَر بیشتر سِرِه و اَداش و خاخُر و مآر و وَچِه و مِلک بِدَس نیارِه، وَ اون دُنیایِ دِلِه هَم اَبَدی زندگی اونه قِسمت نَبوُ. وَلی خِیلیان که اوَّلین هیسَن آخَرین بونَن، وَ آخرینشان اوَّلین بونَن!» اوشان اورشلیمِ راهِ دِلِه دَبان و عیسی اوشانه جی پیشتَر راه شونه با. شاگِردان تَعَجُب هَکُردَن و کسایی که اوشانه دُمّال سَر شونه بان، بَتِرسیه بان. یِدَفِه دیگه عیسی اون دَوازدَه شاگِردِ ایتا گوشِه بَبِرده و اونچه که خَسِّه اونه سَر بیه رِه، اوشانه وَسین باَگوته. عیسی باَگوته: «اَسِه به اورشَلیمِ شونیم، اوجه انسانِ ریکا رِه مَعبدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِّمینِ دَس تَسلیم کانَن. اوشان اونه بَمِردَنِ وَسین مَحکوم کانَن و غیر یَهودیِانِ دَس اِسپاردِنَن. اوشان اونه مسخره کانَن، اونِه سَر فیلی تووادِنَن اونه شَلّاق زَنِن و کُشِنِن، وَ بعد از سِه روز اون زندهِ بونه.» یعقوب و یوحنا زِبدی یه ریکاشان، عیسی یِه وَرجه بومَن و باگوتَن: «اُسّا، خواهِش کانیم اونچه تی جی خَنیم رِه اَمی وَسین هَکنی!» عیسی اوشانه باَگوته: «چی خَنید شِمِره هَکُنَم؟» اوشان باگوتَن: «اجازِه هَدِه تی جَلالِ دِلِه ایتا تی راسِ دَس و ایتا دیگه تی چَپِ دَسِ وَر بَنیشیم.» عیسی اوشانه باَگوته: «شُما نِدانید چی خَنید. شُما تانید اون پیالِه یه جی که مَن نوشِنَم، بَنوشین؟ وَ غُسلِ تَعمیدی که مَن گیرنَم رِه، بَگیرین؟» باگوتَن: «آرِه، تانیم.» عیسی باَگوته: «اون پیالِه یه جی که مَن نوشِنَم، نوشِنِین و تَعمیدی که مَن گیرنَم رِه، گیرِنید. وَلی می دَس نیِه که باگوُم کی می راسِ دَس و کی می چَپِ دَسِّ ور بَنیشِه. این جاها اوشانِ شیهِ که اوشانه وَسین حاضِر هَبا.» وَختی دَه تا شاگِردِ دیگه این جریانِ جی خَبَردار هَبان، یعقوب و یوحنایِ جی خیلی عَصبانی هَبان. عیسی اوشانه خودشه ور دُخوانِسِّه و باَگوته: «شُما دانید اوشانیکه دیگر قومِشانِ حاکِمان دُخوانِسِّه بونَن، مَردُمِ سَر حُکمرانی کانَن، وَ رَئیسِان اوشانیکه خودِشانِه دَستِ جیر دارَن رِه زور گونَن. وَلی شِیمی میَن اینجور نبو. هر کی خَنِه شِیمی میَن گَت هَبو، بایسّی شِیمی پاکار هَبو. وَ هر کی خَنِه شِیمی میَن اوَّل هَبو، بایسّی هَمِه یه پاکار هَبو. چون حتّی انسانِ ریکا نومَه تا اونه خِدمَت هَکُنَن، بلکه بوما تا خِدمَت هَکونه و خودشه جان خِیلیانِ آزادی یه وَسین فَدا هَکونه.» اوشان اَریحایِ شهر دِلِه بومَن. وَختی عیسی خودشه شاگِردان و اِزدِحامِ هَمرَه اَریحایِ جی دِرگا شونه با، ایتا کورِ گدا که اونه اِسم بارتیمائوس با، رایِسَر نیشته با. بارتیمائوس، تیمائوسِ ریکا با. بارتیمائوس وَختی بِشنَوِسِّه عیسی یِه ناصری یِه، داد بَکشیِه و باَگوته: «اِی عیسی، داوودِ پادشاهِ ریکا، مَرِه رَحم هَکُن!» خِیلیان اونه زَمتُل بَزَن گونه بان که ساکِت هَبو، وَلی اون بیشتر داد زنه با که: «اِی داوودِ پادشاهِ ریکا، مَرِه رَحم هَکُن!» عیسی بییَسَه و باَگوته: «اونه دُخوانید.» پَس اون کورِ مَردَای رِه دُخواندَن و اونه باگوتَن: «تی دِل قُرص هَبو! وَرِس که دَرِه تِرِه دُخواندِنِه.» بارتیمائوس خودشه قَوا رهِ ایتا گوشِه تُووادَه بَپِرِسِّه و عیسی یِه ورجه بوما. عیسی اونه جی بَپُرسیِه: «چی خَنی تِرِه هَکُنَم؟» کورِ مَردَای جَواب هَدَه: «اُسّا، خَنَم می چِشم سو دَکِه.» عیسی اونه باَگوته: «بوشو که تی ایمان تِره شَفا هَدَه.» دَرجا اون مَردَای یه چِش سو دَکِته و عیسی یِه دُمّالسَر رادَکِته. وَختی بِیت‌ فاجی و بِیت‌ عَنْیایِ دِهاتِ دِلِه که اورشلیمِ نَزیکی و زیتونِ کوهِ دِلِه با بَرِسیِیَن، عیسی دُتا ازخودشه شاگِردان روانه هَکوردِه. و اوشانه باَگوته: «به اون دِهاتی که شِیمی پِیش دَرِه، بیشین. هَمین که دِلهِ بَشَین، ایتا دَوِسِّه خَر کُرِّه رِه پیدا کانید که تا اَلآن هیچکس اونه سَر سَوار نَبا. اونِه واز هَکُنید و بیارین. اَگه کسی شیمی جی بَپُرسییَه: ”چِرا اینجور کانید؟“ باگویید: ”خُداوند اونِه احتیاج دارِه و دَرجا خَر کُرِّه رِه شِمِره وَگِرداندِنِه“‌.» اون دُتا شاگِرد بَشَن و کوچه یه دِلِه ایتا خَر کُرِّه پیدا هَکُردَن که ایتا دَرِ ور دَبِسِّه با. اونِه واز هَکُردَن. بعضی از اوشانیکه اوجِه ایسَبان، اوشانه جی بَپُرسییَن: «چِرا خَر کُرِّه رِه واز کانید؟» اون دُتا شاگِرد هَمونجور که عیسی اوشانه باگوتِه با، باگوتَن؛ پَس بَنَن بوشون. شاگِردان اون خَر کُرِّه رِه عیسی یِه وَرجه بیاردِن، خودِشانِه قواشانه اونه سَر تُووادَن، وَ عیسی سَوار هَبا. مَردُم جی خیلیان هم خودِشانِه قَوا رهِ رایِسَر پَهن هَکُردَن و بَعضیان هَم وَلگدارِ شاخه شانهِ که اون دُور و وَر زَمینِ جی بَبییِه بان رِه، راه دِلِه پَهن کانه بان. اوشانیکه عیسی یِه پیش شونه بان و اوشانیکه عیسی یِه دُمّالسَر هَنِه بان، داد هَمرَه گونه بان: «نِجات هَدِه! «موبارکِ اونیکِه خداوندِ اِسمِ هَمرَه هَنه!» «اَمیِ جَد داوود پادشاهی یه بَموئَن موبارَکِ!» «نِجات آسِمانِ عَرشه دِلِه!» عیسی به اورشلیمِ شَهر بوما و مَعبدِ دِلِه بَشَه. اوجِه، خودشه دُور و وَر همه چیرهِ بِیشییِه، وَلی چون دیر وَخت با، اون دَوازَّه شاگِردِ هَمرَه بِیت‌عَنْیایِ آبادی یه سَمت بَشَه. فَردَئی، وَختی که دَبان بِیت‌عَنْیایِ آبادی یه جی دِرگا بوشون، عیسی رِه وَشنا هَبا. دورِ جی ایتا اَنجیل دارِ بَدییَه که وَلگ داشتِه؛ جلو بَشَه تا بِیشِه دارِ سَر میوِه دَرِه یا نه. وَختی دارِ نَزدیک هَبا، بِجُز وَلگ هیچی پیدا نَکوردِه، چون هَلَه اَنجیلِ موقه نَبا. عیسی اون دارِ باَگوته: «دِ هیچ وَخت هیچ کَس تی جی میوه ایی نُخارنِه!» اونه شاگِردان اینه بِشنَوِسَّن. وَختی اورشَلیمِ شهر بَرِسیِیَن، عیسی مَعبدِ دِلِه بَشَه و اوشانیکه اوجِه دَبان کاسِبی هَکُنَن رِه دِرگا هَکُردِه. اون صَرّافانِ تخت و کَفتَر فروشانِ بَساطِ فور بیاردِه. وَ هیچ کَسِ اِجازِه نَده بار جا بجا هَکُردَن وَسین مَعبَدِ حیاطِ دِلِه رَد هَبو. ایما اوشانه تَعلیم هَدَه و باَگوته: «مَگِه مقَدَّسِ نِوِشتِه های دِلِه بَنوِشتِه نَبا که، «‌”می سِرِه، تمام قومِشانِ وَسین دُعایِ سِرِه دُخوانده بونه“؟ وَلی شُما اونِه ’دُزِّ لانه‘ هَکُردین. مَعبدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین وَختی اینه بِشنَوِسَن، ایتا راهِ دُمّال گَردَنِبان تا عیسی رِه از بین بَبِرَن، چونکه اونه جی تَرسِنِه بان، چون تمام جَماعَت اونه تَعلیم هَدَنِ جی حِیران بان. نِمایِ سَر عیسی و شاگِردان شَهرِ جی دِرگا بَشَن. صُبِ سَر، راهِ دِلِه، اون اَنجیل دارِ بَدییَن که بَنِه جی خُشک هَبا با. پِطرُس جَریانِ یاد بیاردِه و عیسی رِه باَگوته: «اُسّا، بِیِش! اون اَنجیل داری که نِفرین هَکُردی، خُشک هَبا.» عیسی باَگوته: «خُدا رِه ایمان بِدارین. راس راسی شِمِره گونَم، هر کی این کوهِ باگو، تی جایِ سَربَکِّندِه هَبو، دَریایِ دِلِه تووادِه هَبو،“ وَ خودِشِه دِلِ میَن شَک نَکُنِه بلکه ایمان بِدارِه اونچه که گونِه بونه، اونه رَه بونه. پَس شِمِره گونَم، هرچی دُعایِ دِلِه خَنید، ایمان بِدارین که اونِه بِیتین، وَ اون شیمی شین بونه. «پَس هر وخت دَرید دُعا هَکونید، اَگه یِنَفرِجی یِچی بِه دِل دارید، اونه بِبَخشین تا شِیمی پیَر هَم که آسِمانِ دِلِه دَرِه، شِیمی تَقصیرانِ بِبَخشه. وَلی اَگه شُما نِبَخشین، شِیمی پیَر هَم که آسِمانِ دِلِه دَرِه، شِیمی تَقصیرانِ نِبَخشِنِه.» اوشان یِدَفِه دیگه بومَن اورشَلیمِ. وَختی که عیسی دَبا مَعبدِ دِلِه قدَم بَزِنِه، مَعبدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین و مشایخ اونه وَرجه بومَن، اوشان عیسی یِه جی بَپُرسیَن: «بِه چِه حَقّی این کارانِ کانی؟ کی تِرِه این حَقِّ هَدَه اینجور کارانِ هَکُنی؟» عیسی اوشانه جواب باَگوته: «مَنَم شِیمی جی ایتا سوال دارَم. می جَواب هَدین تا مَنَم شِمِره باگوُم بِه چِه حَقی این کارانِ کانَم. یحیی یه تَعمید خُدایِ جی با یا آدَم جی؟ می جِوابِ هَدین.» اوشان هَمدیگَر هَمرَه مَشورَت هَکُردَن و باگوتَن: «اَگه باگوییم، ”خُدایِ جی با“، گونِه، ”پس چِرا اونه ایمان نیاردین؟“ وَلی اَگه باگوییم، ”آدَمِ جی با“...» - اوشان مَردُمِ جی تَرسِنه بان، چون هَمِه یحیی رِه راس راسی پِیغَمبر دانِسَّن. پَس عیسی یِه جَواب باگوتَن: «نِدانیم.» عیسی باَگوته: «مَنَم شِمِره نَگونَم به چه حَقّی این کارانِ کانَم.» ایما عیسی مَثلِ هَمرَه اوشانه وَسین گَب بَزَه و باَگوته: «ایتا مَردَای اَنگور باغ دُرس هَکُردِه و اونه دُورِ چَپَر بَکِشییَه، ایتا حوض اَنگورِ لِه هَکُردَن وَسین و ایتا سَکّو دیدبانی یه وَسین بِساته. ایما باغِ چَن تا باغبان اجاره هَدَه و خودش ایتا دیگه مَملِکَت بَشه. اَنگورچینیِ موقِه، ایتا پاکار باغبانانِ ور روانه هَکوردِه تا خودشه اَنگورباغِ مَحصولِ سَهمِ اوشانِه جی هَگیره. وَلی اوشان، پاکارِ بِیتَن، بَزَن و دَس خالی وَگِرداندَن. ایما صاب باغ ایتا دیگه پاکار اوشانه وَرجه روانه هَکوردِه، وَلی باغبانان اونه سَرِه بِشکِندَن و اونه بی حُرمَتی هَکُردَن. باز صاب باغ ایتا دیگه پاکار روانه هَکوردِه، اوشان اون رِه هَم بَکوشتَن. وَ خِیلیانِ دیگَرِ هَمرَه هَم اینجور هَکُردَن؛ بعضیان رِه بَزَن و بعضیان رِه بَکوشتَن. صاب باغ فقط یِنَفر دیگَه داشتِه که روانه هَکونه و اون هم اونه عزیزِ ریکا با. پس سَرآخر اونه باغبانانِ ور روانه هَکوردِه و خودشه هَمرَه باگوتِه: ”اوشان می ریکا رِه حُرمَت نَنِن.“ وَلی باغبانان هَمدِیگَرِ بآگوتَن: ”این اونه وارثِ؛ بیئین اونه بَکوشیم تا این اِرث اَمی شی هَبو.“ پَس اونه بِیتَن، بَکوشتَن و انگور باغِ جی دِرگا تووادَن. اَسِه، صاب باغ چی کانه؟ هَنه و باغبانان از بین بَرنِه و انگور باغِ کَس دیگَرِ دَس دَنه. مَگِه مَزمورِ کِتابِ دِلِه نُخوانِسّید که: «”اون سَنگی که بَنّائِشان رَد هَکوردَن، ساختِمان اَصلی ترین سَنگ هَبا، خُداوند اینجور هَکُردِه و اَمیِ نَظَر عَجیب هَنه.“» اوشان خَسَّن عیسی رِه گیر تُووادَن، چون بِفَهمِسَّن که این مَثَلِ اوشان باره باَگوته، وَلی مَردُم جی تَرس داشتِن، پس عیسی رِه وِل هَکُردَن و بَشَن. ایما اوشان چَن نفر فَریسی فِرقِه و هیرودیسِ هَوادارانِ جی عیسی یِه وَرجه روانه هَکوردَن تا اونه خودشه گَبِ هَمرَه تَلِه میَن تُووادَن. اوشان بومَن و عیسی رِه باگوتَن: «اُسّا، دانیم تو راسگو مَردی هیسی و تِرِه مُهم نیِه مَردُم چی گونَن، چون ظاهرِگولِ نُخارنی، بلکه خُدایِ راه رِه دُرسّی یه هَمره تَعلیم دَنی. اَسِه شرعاً رُوم امپراطورِ خراج هَدَئن دُرِسِّه یا نه؟ بایِسّی اونه خراج هَدیم یا نه؟» وَلی عیسی که اوشانه دُرویی رِه دانِسِّه، اوشانه باَگوته: «چِرا مَرِه آزمون کانید؟ ایتا سِکِّه یه دیناری مَرِه بیارین تا اونِه بِینَم» اوشان ایتا سِکِّه‌ بیاردَن. عیسی اوشانه جی بَپُرسیِه: «کی یِه نَقش و نِگار این سِکّه یه سَر دَرِه؟» جَواب هَدَن: «رومِ امپراطورنَقش و نِگار.» عیسی اوشانه باَگوته: «پَس امپراطور مالِ امپراطورِ هَدین و خُدایِ مالِ خُدا رِه.» اوشان اونه گَبِ جی هاج و واج بُمانِسَّن. ایما عُلَمایِ فِرقِه صَدوقی که مُردِگانِ زندهِ هَبوسَّن قَبول نِداشتَن، عیسی یِه وَرجه بومَن و اونه جی ایتا سوال هَکُردَن، باگوتَن: «اُسّا، موسی یِه پیغمبر اَمِرِه بَنوِیشته اَگه ایتا مَردَایِ اَداش بَمیرِه و اونه زِنا وَچِه نِداشتِه بو، اون مَردَای بایسّی خودشه بَمِردِه اَداشِ زِنا رِه بَبِره تا خودشه اَداشِ وَسین ایتا نسل بِجا بَنِه. هفت تا اَداش بان. اوَّلین اَداش زَن بَبِرده و بی وَچِه بَمِردِه. دُوّمین اَداش خودشه بَمِردِه اَداشِ زِنا رِه بَبِرده، وَلی اون هم بی وَچه بَمِردِه. سِوّمین اَداش هَم هَمینجور هَبا. هَمینجوری، هیچکِدام از هَفتا اَداش خودِشانِه جی هیچ وَچِه ایی بِجا نُذاشتَن، سَرآخَر، اون زِنا هَم بَمِردِه. اَسِه، قیامتِ روز وَختی که اوشان باز زندهِ بونَن، اون زِنا کُدام ایتا اَداشِ زِنا بونه، چون هَر هَفتا اَداش اونه بَبِردِه بان؟» عیسی اوشانه باَگوته: «شُما چَنِّی گُمراهین، چون نه مُقَدَّسِ نِوِشتِه های جی چیزی دانید نه خُدایِ قُوَّتِ جی؟ چون وَختی مُردِگان زندهِ هَبون، نه زَن گیرنَن و نه شو کانَن، بلکه آسِمانی فِرِشتِگانِ مِثان بونَن. وَلی مُردِگانِ زندهِ هَبوسَّن بارِه مَگِه موسیِ کِتابِ دِلِه لَمبَسِ جَریانِ سَر نُخوانِسّید، خُدا چِطور اونه باگوته ”مَن ابراهیمِ خدا و اسحاقِ خدا و یعقوبِ خُدا هیسَم“؟ خُدا مُردِگانِ خُدا نییِه، بلکه زندهِ شانه خُدا هیسِه. شُما خِیلی گُمراهین!» توراتِ ایتا از مُعَلِمین که اوجِه ایسَبا و اوشانه بَحثِ گوش دَنِه با. وَختی بَدییَه عیسی چقدر خوُب اوشانه جَوابِ هَدَه، عیسی یِه جی بَپُرسیِه: «کُدام حُکم، هَمِه یه جی مُهِمتَرِه؟» عیسی اونه باَگوته: «این حُکم همه یه جی مُهِمتَره: ”اِی اِسراییلِ قوم بِشنُئین، خُداوند اَمیی خُدا، ایتا خداوند هیسه. خُداوند تیِ خُدا رِه تمام تیِ دِلِ هَمرَه و تمام تیِ جانِ هَمرَه و تمام تیِ فِکر هَمرَه و تمام تیِ قُوَّتِ هَمرَه دوس بِدار.“ دُوّمین حُکم اینِه: ”تی هَمسادِه رِه تیِ مِثان دوس بِدار.“ این دُتا حُکمِ جی گَتِ تَر دَنییِه.» اون توراتِ مُعلِم عیسی رِه باَگوته: «اُسّا دُرس گوُنی! دُرس باگوتی که خُدا ایتا هیسه و بِجُز اون دِ خُداییِ دَنییِه، اونه تمام دِلِ هَمره و تمام عقلِ هَمرَه و تمام تیِ قُوَّتِ هَمرَه دوس داشتَن و تی هَمسادِه رِه تیِ مِثان دوس داشتَن، همه یه تمام سوزهَدایا و قُربانیهای جی مُهمتَرِه.» وَختی عیسی بَدییَه اون مَردَای چقدر عاقلانِه جَواب هَدَه، اونه باَگوته: «تو خُدایِ پادشاهی یه جی دور نییَی.» ایما، دِ هیچ کَس جرأت نَکُردِه عیسی یِه جی هیچی بَپُرسِه. وَختی که عیسی دَبا مَعبَدِ دِلِه تَعلیم هَدِه، بَپُرسیِه: «چطوریه که توراتِ مُعَلِمین گونَن مَسیحِ موعود داوودِ پادشاهِ ریکائِه؟ داوود خودِش روح القُدُسِ وَحی هَمرَه باَگوته: «‌”خداوند می خُداوَندِ باَگوته: «می راس دَس بِنیش تا موقِه ایی که تی دُشمَنانِه تی لِنگِ جیر تووادَم.“» اَگه خودِ داوودِ پادشاه اونه خداوند دُخواندِنِه، پس چِطور مسیحِ موعود تانهِ داوود ریکا هَبو؟» اون ازدِحام که اوجِه دَبان خُشحالی یه هَمرَه عیسی یِه گَبان رِه گوش دَنهِ بان. عیسی خودشه تَعلیم هَدَئنِ موقِه باَگوته: «توراتِ مُعَلِّمینِ جی دُوری هَکُنید، اوشان دوس دارَن بُلَندِ قَوایِ هَمرَه راه بوشون و مَردُم، کوچِه بازارِ دِلِه اوشانه سلام هَکُنَن، وَ عِبادَتگاهِ دِلِه خُجیرتَرین جا رِه بِدارِن و مِهمانی یه دِلِه بالاسَر بِنیشَن. اوشان یه طَرَفِ جی بیوِه زِناکانِ سِرِه رِه بالا کَشِنَن و از طَرَفی دیگه خُدنَمایی یه وَسین، خودِشانِه دُعا رِه کِش دَنِن. اوشانه مُجازات خِیلی گَت تَرِه.» عیسی معبد بیت المالِ صِندوخ جلو نیشته با و مردمی که صندوخِ دِلِه پول تووادِنِه بان رِه دینه با. خیلی از پولداران گَتِه پول تووادِنِه بان. ایما ایتا فَقیرِ بیوِه زِنا بوما و صِندوخِ دِلِه دو قَرَن تُووادَه. عیسی خودشه شاگِردانِ خودشه ور دُخوانِسِّه و اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، این فَقیرِ بیوِه زِنا تمام اوشانیکه صِندوخِ دِلِه پول تُووادَن جی، بیشتر پول تُووادَه. چون تمام اوشان، خودِشانِه اضافِه مالِ جی هَدَئن، ولی این زِنا خودشه فَقیری یه دِلِه، هَر چی که داشتِه رِه هَدَه، یَعنی تمام خودشه روزی رِه هَدَه.» وَختی عیسی مَعبَدِ جی دِرگا هَنِبا، ایتا اَز اونه شاگِردان اونه باَگوته: «اُسّا! بِیِش، این سَنگِشان و بَنائیشان چَنّی قَشَنگن!» عیسی اونه باَگوته: «تمامِ این گَتِه بنائیشان رِه دینی؟ بِدان ایجه سَنگ سَنگِ سَر نُماندِنه، بلکه همه فور هَنِن.» وَختی عیسی مَعبدِ روبِرو زِیتونِ کوهِ سَر نیشته با، پِطرُس و یعقوب و یوحنا و آندریاس خَلوتِ دِلِه اونه جی بَپُرسیَن: «اَمِرِه باگو این چیزان کِی اِتِفاق دَکِنه. تمام این چیزانِ نِشانه وَختی که اونه اتفاق دَکِتَن نزیک بونه چیِه؟» عیسی اوشانه باَگوته: «مُواظِب هَبین تا هیچکس شِمِره راه جی به در نَکُنِه. چون خِیلیان می اِسمِ هَمرَه هَنِن، گونَن، ”مَن همون مَسیحَم“ وَ خِیلیان رِه راه جی به در کانَن. وَختی جَنگِشانِ بارِه اِشنَوِنید و جَنگِشانِ خَبِر شِیمی گوش رَسِنه، پَریشان نَبین. اینجور چیزان بایسِّی اتّفاق دَکِه، وَلی هَلَه این آخِرِ زِمان نیِه. قومان و مَملِکَتان همدیگَرِ عَلِیه وَرِسِنَن. خیلی جاها زِلزِلِه هَنه، قَحطی بونه. وَلی ایشان تَنها شُروع بِزاسَّن دَردِ ماندِنِه. «وَلی شُما شیمی مُواظِب هَبین، چون شِمِره مَحکَمِه یه تَحویل دَنِن و عِبادَتگاهانِ دِلِه زَنِن و می خاطِری فَرمانداران و پادِشاهانِ وَرجه هیسِنین تا اوشانه پِیش شَهادَت هَدین. اَوَل بایسّی انجیل تمام قومِشانِ وَسین اِعلام هَبو. پَس هر وَخت شِمِره دَسگیر هَکُردَن و مَحکَمِه بَکِشاندَن، پیش پیش نِگَران نَبین که چی باگویین، بلکه اونچه که همون موقِه شِمِرِه هَدَه بونه، اونِه باگویید، چون اونیکه گَب زَنه شُما نییَین، بلکه روح القُدُسِ. اَداش، اَداشِ و پیَر وَچِه رِه مَرگِ تسلیم کانه. وَچِه شان خودِشانِه پیَر و مآر عَلِیه وَرِسِنَن و اوشانه کُشتَن دَنِن. هَمِه می اسمِ خاطِری شیمی جی بیزار بونَن، وَلی هر کی که تا آخَر دَوام بیارِه و بِمانه، نِجات گیرنِه. «وَلی وَختی اون ”وَحشتناک چیرهِ“ اوجه که نباید دَبو، بَرپا بِینین - اونیکه دَره خواندِنه رِه حالی هَبو - ایما اوشانیکه یَهودیِه مَنطَقِه یه دِلِه دَرِن، کوهِ سَمت دَر بوشون. هر کی سِرِه یه پُشتِ بامِ سَر دَرِه، هیچی یه بِیتَنِ وَسین جیر نییِه و سِرِه یه دِلِه نَشو. هر کی بِجار سَر دَرِه، خودشه قَوایِ بِیتَنِ وَسین سِرِه وَنِگردَه. وای بِحالِ زِناکانی که اون روزان شِکَمدارَن و اوشانیکِه وَچِه شیر دَنِن! دُعا هَکُنید این اِتِّفاقان زِمِسّانِ دِلِه دَنِکه. چون اون روزان ایتا مُصیبَتی اتّفاق دَکِنِه که اونِه مِثان از اوَّلِ خِلقت که خُدا دُنیا رِه بِوجود بیاردِه تا اَلآن اتّفاق نَکِتِه و هیچ وَخت هم دَنِکِنِه. اَگه خداوند اون روزان رِه کوتاه نَکُرده با، هیچ بَشَری جانِ سالِم بِدَر نَبِردِه. وَلی اِنتخاب هَبوسِّه شانه خاطِری، که خودش اوشانه اِنتخاب هَکُرده، اون روزان رِه کوتاه هَکُردِه. اون دورِه، اَگه کَسی شِمِره باگو: ”بِیِش، مَسیحِ موعود ایجه دَرِه“، یا ”بِیِش، اون اوجِه دَرِه!“ باوَر نَکُنین. چون دروئی مَسیحان وپیغمبران وَرِسِنِن، وَ عَجیب کاران و مُعجِزِها کانَن تا اَگه هَبو اِنتخاب هَبوسِّه شان رِه هم راه جی بِدَر هَکُنَن. پَس شِیمی حَواس دَبو، چون پیشتَر تمام ایشان رِه شِمِره باگوتَم. «وَلی اون روزان، اون گَتِ مُصیبَت دُمّال، «”خورشید تاریک بونه و ماه دِ سو نَدِنه. سِتارِه شان آسِمانِ جی جیر کَنِن و آسِمانِ ستونان لَرزِه دَکِنه.“ ایما مَردُم اِنسانِ ریکا رِه دینَن که گَتِه قُدرَت و جلالِ هَمرَه اَبرشانِ دِلِه هَنِه. اون فِرشتِگان رِه روانه کانه و خودشه انتخاب هَبوسِّه شانِ دُنیایِ چار سویِ جی، زَمینِ این سَر تا آسِمانِ اون سَر، یِجا جَم کانه. «اَنجیل دارِ جی این دَرسِ یاد بِگیرین: هَمینکه اونه شاخِه شان نُروک زَنِه و وَلگ دَنِه، فَهمِنین تابِسّان نَزّیکِه. هَمینجور هَم، هر وَخت بِدیِیَن این چیزان اتّفاق دَکِنِه، بِدانید انسانِ ریکایِ بَموئَن نَزّیکِه، بلکه دَرِ وَر دَرِه. راس راسی شِمِره گونَم تا تمام این اتّفاقان دَنِکه، این نسل از بِین نَشونِه. آسِمان و زَمین از بِین شونِه، وَلی می گَبِشان هیچ وَخت از بِین نَشونِه. «بِجزآسِمانی پیَر هیچکی اون روز و ساعَتِ نِدانه؛ حتّی آسِمانِ فِرِشتِگان و ریکا هَم اونه جی خَبِر نِدارَن. پَس بیدار بییَسید و شِیمی حَواس دَبو، چون نِدانین اون موقِه کِی رَسِنه. اون روزِ بَموُئن، یِنَفَرِه ماندِنه که سَفر بَشَه و وَختی که دَبا بوشو، خودشه سِرِه یه اختیاره خودشه پاکارانِ دَس هَدَه، وَ هَر کُدامِ ایتا وظیفِه هَدَه و دَربان رِه هَم دَستور هَدَه که بیدار بُمانه. پَس شُما هَم بیدار بییَسید، چونکه نِدانین صاب سِرِه کِی هَنه، شُو یا نِصفِ شُو، تِلایِ دُخوانِسَّنِ موقِه یا صُبِ سَر. نَکُنِه اون یِدَفه بییِه و شِمِرِه خُوابِ دِلِه بِینِه. اونچه که شِمِره گونَم، هَمِه رِه گونَم: بیدار بییَسید!» دو روز بِه عیدِ پِسَخ و فَطیر بُمانِسِّه با. مَعبدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین ایتا راهِ دُمّال دَبان که عیسی رِه کَلَکِ هَمرَه گیر تُووادَن و بَکوشَن. چونکه گونه بان: «نباید عیدِ روزانِ دِلِه این کارِه هَکنیم، نَکُنِه یِه موقِه مَردُم شورِش هَکُنَن.» وَختی عیسی بِیت‌عَنْیایِ دهاتِ دِلِه شَمعون جُذامی یه سِرِه سُفرِه یه سَر نیشته با، ایتا زِنا ایتا مَرمری ظرفِ هَمرَه که اونه دِلِه عَطرِی روغن دَبا عیسی یِه وَرجه بوما. اون عطری روغن، خالِصِ سُمبل جی با و خیلی هم گِران با. اون زِنا ظرفِ بِشکِندِه و عَطرِی روغَنِ عیسیِ یِه سَر بَریختِه. بعضی از اوشانیکه اوجِه دَبان خیلی عصبانی هَبان، هَمدیَگَر باگوتَن: «چِرا بایسّی این عطری روغَن اینجور هَدَر بوشو؟ بونِه با اونِهِ سیصد دینار قَدَر بیشتر بَروتَن و اونه پولِ فَقیرِانِ هَدَئن.» اوشان اون زِنا رِه خِیلی سَرامکو هَکوردَن. وَلی عیسی باَگوته: «اونه کار نِدارید. چِرا اونه ناراحَت کانید؟ او خُجیرِ کار می وَسین هَکُردِه. چونکه فَقیرِان هَمَش شِیمی هَمرَه دَرِن و هر وَخت بِخواین تانین اوشانه کُمَک هَکُنید، وَلی مَن هَمَش شِیمی هَمرَه دَنییَم. هر چی این زِنایِ دَس بر هَنِبا، هَکُردِه. اون خودشه این کارِ هَمرَه، پِیش پِیش می تَنِ دَفن هَکُردَن وَسین، عطری روغَن بَزَه. راس راسی شِمِره گونَم، تمام دُنیایِ دِلِه، هر جا که اِنجیل موعظه هَبو، این زِنایِ کار رِه هم گونَن و خودِشانِه یاد هارنَن.» ایما یهودا یه اَسخَریوطی که ایتا اَزون دَوازَّه شاگرد با، مَعبدِ گَتِه کاهِنانِ وَرجه بَشَه تا عیسی رِه اوشانه تَسلیم هَکونه. اوشان وَختی یَهودا یِه گَبِ بِشنَوِسَّن، خوشحال هَبان و اونه پولِ وَعدِه رِه هَدَئن. یهودا ایتا فُرصَتِ دُمّال دَبا تا عیسی رِه تَسلیم هَکونه. فَطیر عیدِ اولین روز که پِسَخِ وَرِّه رِه قُربانی کانَن، عیسی یِه شاگِردان اونه جی بَپُرسیَن: «خَنی کوجهِ بیشیم و تِرِه تَهیِّه بِینیم تا پِسَخِ شامِ بُخاری؟» عیسی دُتا از خودشه شاگِردانِ روانه هَکوردِه و اوشانه باَگوته: «شَهرِ دِلِه بیشیِن؛ اوجِه ایتا مَردَای رِه ایتا پیلکا اُویِه هَمرَه دینین. اونه دُمّالسر بیشین. هر جا که اون مَردَای دِلهِ بَشَه، اون صاحاب سِرِه رِه باگویید، ”اُسّا گونِه، می مِهمان خانه کوجه یهِ تا پِسَخِ شامِ می شاگِردانِ هَمرَه بُخارَم؟“ اون ایتا گَتِه بالا خانه فرش هَکُردهِ و آمادِه هَبوسِّه شِمِره نِشان دَنه. اوجِه اَمِرِه تَهیِّه بِینین.» ایما شاگِردان شَهرِ دِلِه بَشَن، هَمِه چیرهِ هَمونجوری که عیسی اوشانه باگوتِه با بَدییَن و پِسَخِ عیدِ شامِ تَهیِّه بَدییَن. وَختی شُو هَبا، عیسی خودشه دَوازدَه تا شاگِرد هَمرَه اوجِه بَشَه. وَختی سُفرِه سَرنیشته بان و غذا خاردَن، عیسی باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم ایتا اَز شُما که می هَمرَه غذا خارنِه، مَرِه دُشمَنِ تَسلیم کانه.» شاگِردان پَکَر هَبان و ایتا ایتا عیسی یِه جی بَپُرسیَن: «من که اون کَس نییَم؟» عیسی اوشانِ باَگوته: «ایتا اَز شُما دَوازدَه نَفَرِ، همون که خودشه نان می هَمرَه کاسِه یه دِلِه زَنه. انسانِ ریکا هَمونجور کِه اونه بارِه بَنوِشتِ هَبا، شونِه، وَلی وای بِحال اونیکه انسانِ ریکا رِه دُشمنِ تَسلیم کانه. اونه وَسین بِهتر با هیچ وَخت بِزاسِّه نَبونه با.» وختی دَبان غَذا بُخارَن عیسی نان بِیته و بعد اَز شُکر هَکُردَن، پاره هَکُردِه و شاگِردِانه هَدَه و باَگوته: «بَگیرین، این می تَنِ.» ایما پیالِه رِه بِیته و بعد اَز شُکر هَکُردَن، اوشانه هَدَه و هَمِه اونه جی بُخاردَن. ایما عیسی اوشانه باَگوته: «این می خونِ، عَهدِ خون، که خیلیانِ وَسین بَریخته بونه. راس راسی شِمِره گونَم که دِ اَنگورِ مَحصولِ جی نَنوشِنَم تا اون روزی که اونِه خُدایِ پادشاهی یه دِلِه، تازِه بَنوشَم.» اوشان بعد اَز اینکه ایتا سرود بخوانِسَّن، زیتونِ کوهِ سَمت رادَکِتَن. عیسی شاگِردانِه باَگوته: «شُما همه مَرِه تنها نَنین، چون زَکریای پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِ هَبا، «‌”گالِشِ زَنَم و گوسِندِشان پَخش و پَلا بونَن.“ وَلی بعد اَز اونکه زندهِ هَبام، شیمی جی پیشتر جَلیلِ مَنطقه یه سَمت شونَم.» پِطرُس عیسی رِه باَگوته: «حتّی اَگه هَمِه تِرِه تنها بَنِن، مَن تِرِه تنها نُزارنَم.» عیسی پطرسِ باَگوته: «راس راسی تِرِه گونَم هَمین اِمشو، پِیش اَز اونکه تِلا دو دَفه دُخوانهِ، تو سِه دفعه مَرِه حَشا کانی!» وَلی پِطرُس خودشه گَبِ سَر بییَسَه و باَگوته: «اَگه لازِمِ هَبو تی هَمره بَمیرَم هَم تِرِه حَشا نُکانَم.» تمام شاگِردان هَم اینه باگوتَن. ایما اوشان یِجا که اونه اِسم جِتْسیمانی با بَشَن. عیسی خودشه شاگِردانِه باَگوته: «وختی مَن دَرَم دُعا هَکونَم ایجه بِنیشین.» عیسی پِطرُس و یعقوب و یوحنا رِه خودشه هَمرَه بَبِرده. اون پَریشان و دِلواپَس با، اوشانه باَگوته: «غُصِّه یه جی، دَرِم بَمیرَم. ایجه بُمانید و بیدار بییَسید.» ایما یِکَم اونوَتَر بَشَه، خودشه دیمِ زِمین سَر بَنَه و دُعا هَکُردِه اَگه بونه اون ساعَت اونه جی رَد هَبو. عیسی هَمینجور باَگوته: «اِی اَبّا، اِی پیَر، تو تانی هر کاری هَکُنی. این پیالِه رِه می جی دور هَکُن، وَلی نه می خواسِّه یه وَسین بلکه تی خواسِّه هَبو.» وَختی عیسی شاگِردانِ وَرجه وَگِرِسِّه بَدییِه اوشان خاتَن. پَس پِطرُسِ باَگوته: «شَمعون، خاتی؟ نَتَّنِسِّی یه ساعت بیدار بییَسی؟ بیدار بییَسید و دُعا هَکُنید تا آزمونِ میَن دَنِکین. راس راسی روح خَنِه وَلی تَن تَوان نِداره.» پَس عیسی یِدَفِه دیگه بَشَه و همون دُعا رِه هَکُردِه. وقتی وَگِرِسّه باز هم بَدییِه اوشان خاتَن، چون اوشانه چِشم سَنگین هَبا با. اوشان نِدانِسَّن عیسی رِه چه باگون. ایما عیسی سوّمین دَفِه شاگِردانِ وَرجه وَگِرِسِّه و اوشانه باَگوته: «هَلَه خاتین و استراحت کانید؟ دِ بَسّه! اون ساعت بَرِسییَه. اَسِه انسانِ ریکا گُناهکارانِ دَس تَسلیم بونه. وَرِسین بیشیم. اَسِه اونیکه خَنِهِ مَرِه تَسلیم هَکونه راهِ جی رَسِنه.» عیسی هَلَه دَبا گَب بَزنه که یِدَفه یَهودا، ایتا اَزون دَوازدَه شاگِرد، یه دَسِّه جَماعَتِ هَمرَه که شَمشیر و بال دسّی داشتِن، وَ مَعبدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین و مَشایخِ طَرَفِ جی بان بومَن. اون خائِن خودشه هَمراهانِ علامت هَدَه و باگوتِه با: «اونی رِه که خوش دَنَم، هَمونِه، اونه بَگیرین و بَبِردَنِ موقِه شِیمی حواس دَبو.» وَختی یَهودا اوجِه بَرِسییَه، دَرجا عیسی یِه وَرجه بَشَه و باَگوته: «اُسّا!» وَ اونه خوش هَدَه. ایما اون آدَمان عیسی یِه سَر بَریختَن و اونه بِیتَن. وَلی ایتا از اوشان که اوجه ایسَبا خودشه شَمشیرِ بَکشیِه و کاهِنِ اعظم پاکارِ ایتا ضربِه بَزَه و اونه گوشِ بَبییَه عیسی اوشانه باَگوته: «مَگِه مَن راهزَنَم که شَمشیر و بال دَسّی هَمرَه می بِیتَنِ وَسین بومَین؟ مَن هرروز مَعبدِ دِلِه شیمی وَر تَعلیم دَنِه بام و مَرِه نِیتین. وَلی مُقَدَّس نِوشتِه شان بایسّی اَنجام هَبو.» ایما تمام شاگِردان اونه وِل هَکوردَن و دَربَشن. جَوانی که فقط ایتا کتانِ پارچِه خودشه تَن دَپیتِه با، عیسی دُمّال رادَکِته. اوشان اون رِه هَم بِیتَن، وَلی اون کتانِ پارچه ایی کِه خودشه تَن داشتِه رِه دَر بیاردِه و لُخت دَربَشَه. اوشان عیسی رِه کاهِنِ اَعظمِ وَرجه بَبِردَن. اوجِه تمام گَتِه کاهِنان و مشایخ و توراتِ مُعَلِمینِ جَم هَبا بان. پِطرُس دورادور عیسی یِه دُمّالسر بَشَه تا کاهِن اعظم سِرِه یه حیاط دِلِه بَرِسییَه. اوجِه، تَشِ وَرجه، نِگَهبانانِ هَمرَه بَنیشته تا خودِش رهِ گَرم هَکونه. گَتِه کاهِنان و تمام شورا اینهِ دُمّال دَبان کِه ایتا شَهادَت عیسی علیِه پیداهَکونَن تا اونه بَکوشَن، وَلی هیچی پیدا نَکوردَن. هر چَن خِیلیان عیسی علیِه دِروئی شَهادَت هَدَن، وَلی اوشانه شَهادت همدیگَرِ هَمرَه جور دَر نومَه. ایما چَن نَفَر پِیش بومَن و عیسی علیِه دُروئی شَهادَت هَدَن، باگوتَن: «اَما خودِمان بِشنَوِسّیم که گونه با، ”این مَعبدِ که آدَمی یه دَس بِساتِه هَبا رِه فور هارنَم و سِه روزِ سَر، ایتا دیگه مَعبَد سازَنَم که آدَمی یه دَسِ هَمرَه بِساته نَبا بو.“‌» وَلی حتی اوشانه این شهادت هم هَمدیگَر هَمرَه جور دَر نومَه. ایما کاهن اعظم ورسَه و هَمِه یه میَن عیسی یِه جی بَپُرسیِه: «هیچ جوابی نِداری هَدی؟ این چیِه که این مَردُم تی علیِه شهادت دَنِن؟» وَلی عیسی هَمونجور ساکِت بُمانِسِّه و جِوابی نَدَه. یِدَفِه دیگه کاهِن اعظم اونه جی بَپُرسیِه: «تو مَسیحِ موعود، خُدای مُتِوارَکِ ریکائی؟» عیسی اونه باَگوته: «هیسَم، وَ انسانِ ریکا رِه دینین که خُدای قادِرِ راسِ دَس نیشتِه و آسِمانِ اَبرشانِ هَمرَه هَنه.» ایما کاهِنِ اَعظم خودشه یَقِه رِه چاک هَدَه و باَگوته: «دِ چه احتیاجی بِه شاهِد هیسِه؟ اونِ کُفرِ بِشنَوِسّین. چی تَصمیم گیرِنید؟» تمام اوشان عیسی رِه مَحکوم هَکُردَن که اونه حَقِ بَمیرِه. ایما بَعضیان عیسی یِه سَر فیلی تُووادَن، اوشان اونه چِشمِ دَبِسَّن و هَمونجور که اونه زَنه بانِ، گونه بان: «پیشگویی هَکُن!» نِگَهبانان هَم عیسی رِه بِیتَن و بَزَن. وَختی که پِطرس هَلَه پایین، حیاطِ دِلِه دَبا، کاهِنِ اعظمِ ایتا کُلفَت اوجِه بوما و پِطرُسِ بَدییِه کِه تَشِ وَرجه دَرِه خودِشِ گَرم هَکونِه. اون کُلفَت اونه بِیشییِه و باَگوته: «تو هَم عیسی یِه ناصِری یه هَمرَه دَبِیی.» وَلی پِطرُس حَشا هَکورده و باَگوته: «نِدانَم و نِفَهمِنَم چی گوُنی!» این باَگوته و دَروازِه یه سَمت بَشَه. همون موقِه تِلا دُخوانِسِّه. یِدَفِه دیگه، اون کُلفَتِ چِشم اونه دَکِته و باز هَم اوشانیکه اوجِه ایسَبان رِه، باَگوته: «این مَردَای هَم ایتا اَز اوشانه.» وَلی پِطرُس باز هَم حَشا هَکورده. یِکَم بعد، اوشانیکه اوجِه ایسَبان، یِدَفِه دیگه پِطرُسِ باگوتَن: «بی شَک تو هَم ایتا اَز اوشانی، چون جَلیلی هیسی.» وَلی پِطرُس شروع هَکُردِه خودِشِ لَعنَت هَکُردَن و قَسَم بُخاردِه، باَگوته: «مَن این مَردَای که گونین رِه، نِشناسِنَم!» همون دَم، تِلا دوّمین دفِه دُخوانِسِّه. ایما پِطرُس عیسی یِه گَبِ خودشه یاد بیاردِه که اونه باگوتِه با: «پِیش اَز اونکه تِلا دو دفعه دُخوانهِ، سِه دفه مَرِه حَشا کانی.» پس اونه دِل پُر هَبا و بِرمه هَکُردِه. صُبِ سَر، دَرجا مَعبدِ گَتِه کاهِنان و مَشایخ و توراتِ مُعَلِمین و تمام یَهودِ شورا یِجا جَم هَبان هَمدیگَرِ هَمرَه مَشورت هَکُردَن. اوشان عیسی رِه دَس دَبِسِّه بَبِردَن و پیلاتُس، رومِ فرماندار تَحویل هَدَن. پیلاتُس عیسی یِه جی بَپُرسیِه: «تو، یَهودیانِ پادشاه هیسی؟» عیسی جَواب هَدَه: «تو خودِت اینجور گونی!» مَعبدِ گَتِه کاهِنان خِیلی تُهمتها اونه زَنِه بان. پیلاتُس باز هَم عیسی یِه جی بَپُرسیِه: «هیچ جِوابی نِداری هَدی؟ بِیِش چَنّی دَرِن تِرِه تُهمَت زَنِن!» ولی باز هَم عیسی هیچ جِوابی نَدَه، جوریکه پیلاتُس تعجُب هَکُردِه. پیلاتُسِ رَسم این با که پِسَخِ عیدِ موقِه، ایتا زِندانِی که مَردُم خَسِّن رِه اوشانه وَسین آزاد هَکونه. یه دَسِّه یاغی زِندانِ دِلِه دَبان که شورِش هَکُردهِ بان و آدَم بَکوشت بان. اوشانه دِلِه ایتا مَردَای دَبا که اونه اِسم باراباس با. مَردم پیلاتُسِ وَر بومَن و اونه جی بِخَسَّن که اون رَسمی که هَمَش اوشانه وَسین بِجا هارنه با رِه بِجا بیارِه. پیلاتُس اوشانه جی بَپُرسیِه: «خَنید یَهودِیانِ پادشاه رِه شِمِرِه آزاد هَکُنَم؟» پیلاتُس اینِه وَسین اینه باَگوته که بِفَهمِسّه با گَتِه کاهِنان حَسودی یه جی عیسی رِه اونه تَسلیم هَکُردَن. وَلی گَتِه کاهِنان جَماعتِ آنتِریک هَکُردَن تا پیلاتُسِ جی بِخوان عیسی یِه عَوَض، باراباسِ اوشانه رَه آزاد هَکونه. یِدَفِه دیگه پیلاتُس اوشانه جی بَپُرسیِه: «پَس این مَردَای یه هَمرَه که شُما اونه یَهودیِانِ پادشاه گونین، چه هَکُنَم؟» یِدَفِه دیگه داد بَکِشیَن: «اونه مَصلوب هَکُن!» پیلاتُس اوشانه جی بَپُرسیِه: «چِرا؟ چه بَدی ایی هَکُردِه؟» وَلی اوشان بُلَند تَر داد بَزَن: «اونه مَصلوب هَکُن!» پَس پیلاتُس که خَسِّه مَردُمِ راضی هَکونه، باراباسِ اوشانه وَسین آزاد هَکُردِه و دستور هَدَه تا عیسی رِه شَلاق بَزِنِن و اونه مَصلوب هَکُنَن. ایما سَربازان، عیسی رِه فَرمانداری یِه کاخِ حیاطِ دِلِه بَبِردَن و تمام سَربازان رِه هَم یِجا جَم هَکُردَن. اوشان ارغوانی قوا اونه تَن دَکُردَن و ایتا تاج تیفِ جی بِبافتَن و عیسی یِه سَر بَنَن. ایما اونه تَعظیم کانه بان و گونه بان: «دُرود بر یَهودیِانِ پادشاه!» اوشان چویه هَمرَه عیسی یِه سَر میَن زَنه بان و اونه سَر فیلی تُووادِنِه بان، اونه پِیش زانو زَنِه بان و اونه مَسخره کانِه بان و تَعظیم کانه بان. بعدِ اونکه اونه مَسخره هَکوردَن، اَرغَوانی قَوا رهِ اونه تَنِ جی دَر بیاردِن، خودشه لِواسِ اونه تَن دَکُردَن. ایما اونه دِرگا بَبِردَن تا مَصلوب هَکُنَن. سَربازان یِنَفر که اونه اِسم شَمعون با و اوجِه یه جی دَبا رَد هَبو رِه مَجبور هَکُردَن عیسی یِه صَلیبِ به دوش بَکِشِه. اون قیروانِ جی با و اسکندر و روفُسِ پیر با. اون همون موقِه دَبا بِجارسَرِ جی بیِه. اوشان عیسی رِه ایتا مَحل که اونه اِسمِ جُلجُتا، که اونه مَعنی کاسِه سَر با بَبِردَن. ایما اوشان شَرابی که مُرِ هَمرَه قاطی با رِه، عیسی رِه هَدَن. وَلی اون نُخاردِه. اوشان عیسی رِه مَصلوب هَکُردَن و اونه لِواسِ خودِشانِه میَن قسمَت هَکُردَن، قُرعه تُووادَن تا معلوم هَبو هر کُدامِ قِسمَت چی بونه. ساعَتِ نُه صُبح با که اوشان عیسی رِه مَصلوب هَکُردَن. اونه تَقصیر نامِه یه سَر بَنویشتَن: «یَهودیانِ پادشاه.» دُتا راهزَن هَم عیسی یِه هَمرَه مَصلوب هَکُردَن، ایتا رِه اونه راسِ ور و ایتا دیگَرِ اونه چَپِ ور. اینجوری اون مُقَدَّسِ نِوشتِه به اَنجام بَرسییَه که گونِه: «او تَقصیرکارانِ مِثان مَحکوم بونه.» اوشانیکه اوجِه یه جی رَد بونه بان خودِشانِه سَرِ تِکان دَنِه بان و فاشِ هَمرَه گونهِ بان: «اِی تو که خَسّی مَعبدِ فور بیاری و باز اونِه سه روزِ سَر بِسازی، تِرهِ نِجات هَدِه و صَلیبِ جی جیر بیِه!» گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین هَم خودِشانِه میَن اونه مسخره کانِه بان و گونهِ بان: «دیگَران رِه نِجات هَدَه، خودِشه نَتَّنِه نِجات هَدِه! بَنی مَسیح، اِسراییلِ پادشاه، اَلان صَلیبِ جی جیر بیه تا بَینیم و ایمان بیاریم.» اون دو نَفر که عیسی یِه هَمرَه صَلیبِ سَر دَبان هَم اونه فاش دَنهِ بان. از ساعَتِ دَوازدَهِ ظُهر، تمام اون سَرزَمینِ تاریکی بِیته و تا ساعتِ سِه اِدامِه داشتِه. ساعتِ سه بعد از ظهر عیسی داد بَکِشیِه و باَگوته: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» یَعنی «می خُدا، می خُدا، چِرا مَرِه تنها بَنَیی؟» بَعضی از اوشانیکه اوجِه ایسَبان وَختی اینه بِشنَوِسَّن، باگوتَن: «بِیشین، اِیلیای پِیغَمبَرِ دُخواندِنِه.» ایتا از اوشان دُو هَکُردِه و ایتا پیتِه تُرشِ شَرابِ دِلِه بَزَه و اونِه ایتا چویه سَر بَنَه، عیسی یِه تُکِ ور بَبِرده تا بُخارِه، وَ باَگوته: «بییَسین، بِیشیم ایلیا هَنه اونه صَلیبِ جی جیر بیارِه؟» عیسی ایتا گَتِه داد بَکِشییَه و جان هَدَه. مَعبدِ پَردِه از جآر تا جیر چاک بُخارده و دو تیکه هَبا. وَختی سَربازانِ فَرماندِه که عیسی یِه پِیش ایسَبا، بَدییِه عیسی چِطور جان هَدَه، باَگوته: «راس راسی این مَردَای خُدایِ ریکا با.» یه دَسِّه زِناکان هَم دور جی نِگاه کانِه بان «اوشانه میَن مَریم مَجْدَلیّه، مریم کوچِ یَعقوب و یوشا یه مآر و سالومِه دَبان. این زِناکان وَختی که عیسی جَلیلِ منطقه یه دِلِه دَبا، اونه دُمّالِرو بان و اونه خِدمت کانه بان. خِیلی از زِناکان دیگر هم که اونه هَمرَه اورشَلیمِ بوما بان، اوجِه دَبان. نِمایِ سَر بَرِسییَه، وَ اوجِه جی که اون روز، روز ’تَهیِّه‘ با، روزی که یَهودیِان خودِشان رهِ عیدِ روزِ وَسین آمادِه کانه بان یَعنی ایتا روز قبل از مُقَدَّس شَنبِه. یَنفر به اِسم یوسِف که رامِه جی با جُرعَت هَکُردِه و پیلاتُسِ وَرجه بَشَه و عیسی یِه جِنازِه رِه بِخَسِّه. یوسِف یَهودِ شورایِ جی با و اونه احترام نَنِه بان، وَ خُدایِ پادشاهِی یه انتظارِ کَشِنه با، پیلاتُس که باوَر نَکُردِه عیسی آنقَدَر زود بَمرده بو، سربازانِ فَرماندِه رِه خودشه وَر دُخوانِسِّه تا بِینهِ عیسی بَمِردِه یا نه. وَختی که پیلاتُس اون فرماندِه یه جی بِشنَوِسِّه که عیسی بَمِردِه، اجازِه هَدَه جِنازِه رَه یوسِفِ هَدِن. یوسِف ایتا کَتان کَفَنی بَهیَّه و جِنازِه رِه صلیبِ جی جیر بیاردِه، اونِه کَتان کَفَنی یِه میَن دَپیتِه و مَقبَرِه ایی که صخره یه دِلِه بِتراشیه با، بَنَه. ایما ایتا سَنگ مَقبَرِه یه دَهَنِه یه پِیش غَلت هَدَه. مریم مَجْدَلیّه و مریم، یوشا یه مآر، بَدییَن که عیسی یِه جِنازِه رِه کوجهِ بَنَن. وَختی مُقَدَّس شَنبِه روز تَمام هَبا، مریم مَجْدَلیّه و مریم، یَعقوبِ مآر و سالومِه، عَطرِی روغَن بَهیَّن تا بوشون و عیسی یِه جِنازِه رِه عطری روغَن بَزِنِن. پَس اوَّلین روزهفته، صُبِ سَر، موقِه ای که خورشید دَبا دَر بیِه، زِناکان مَقبَرِه یه سَمت رادَکِتَن. اوشان هَمدِیگَرِ گونهِ بان: «کی خَنِهِ اَمی وَسین سَنگ رِه، مَقبَره یه دَهَنِه یه جی غَلت هَدِه؟» وَلی وَختی مقبَرِه یه پِیش بَرِسییَن، بَدییَن اون سَنگ که خِیلی هَم گَت با، مَقبَره یه دَهَنِه یه جی ایتا گوشِه غَلت هَدَئن. وَختی مَقبَره یه دِلِه بَشَن، بَدییَن ایتا جَوان مَردَای اِسبی قَوای هَمرَه راسِ طَرَف نیشتِه. زِناکان اونه بَدییَنِ جی هَراسان هَبان. اون جَوان اوشانه باَگوته: «نَتِرسین. شُما عیسی یه ناصِری یه دُمّال گَردِنین، همون که اونه مَصلوب هَکُردَن. اون زندهِ هَبا، ایجه دَنییِه. اوجِه ایی که اونه جِنازِه رِه بَنَ بان رِه بیشین. اَسِه، بیشین و اونه شاگِردان و پِطرُسِ باگویید که اون شیمی جی پیشتر جَلیلِ مَنطقه شونِه؛ اونه اوجِه دینین، هَمونجور که پیشتَر شِمِره باگوتِه با.» پَس زِناکان دِرگا بومَن، مَقبَره یه جی دَربَشن، چون اوشانه جان پَرکَنِه با و بُهت هَکُردهِ بان. اوشان هیچ کَسِ هیچی نَگوتَن، چون تَرسِنِه بان. وَختی عیسی هفته یه اولین روز صب سر زندِه هَبا، اول مَریم مَجدَلیِه که اونه جی هَفتا آل دِرگا هَکُردهِ با رِه ظاهِر هَبا. مَریم هَم بَشَه و اونه شاگِردان که ماتَم داشتِن و بِرمِه کانه بان رِه، خَبر هَدَه. وَلی اوشان وَختی بِشنَوِسَّن که عیسی زندهِ هَبا و مریم اونه بَدییَه، باور نَکُردِنِ. بعد ازین، عیسی خودِش رهِ یه شِکل دیگَرِ هَمرَه به دو نَفَر از اوشان که ایتا دِهاتِ سَمت شونه بان ظاهر هَکُردِه. اون دو نَفَر وَگَرِسَّن و بَقیِه شاگِردانِ این جَریانِ جی باخَبَر هَکُردَن، وَلی اوشان ایشانه گَبِ باوَر نَکُردِن. وختی که اون یازدَه شاگِرد سُفره یه سَر نیشته بان عیسی اوشانه ظاهِر هَبا. عیسی اوشانِ بی ایمانی و سَنگ دِلی یه وَسین سَرامکو هَکوردِه، چون اوشانه گَبِ که اونه بَعدِ زندهِ هَبوسَّن بَدیه بان رِه باوَر نَکُردِن. ایما اوشانه باَگوته: «تمام دُنیایِ دِلِه بیشین و اِنجیلِ تمام مَردُم رَه اعلام هَکُنید. هَر کی ایمان بیارِه و غُسلِ تَعمید هَگیره، نِجات گیرنِه. وَلی هَر کی ایمان نیارِه، مَحکوم بونه. واین نشانه ها و معجزه ها اوشانِ شییِه که مَره ایمان دارَن: می اِسمِ هَمرَه آلِشانه دِرگا کانَن و جدیدِ زِبانِ هَمرَه گَب زَنِن. وَ مارِشان رِه خودِشانِه دَسِ هَمرَه گیرنَن، اگه کُشَندِه زَهر هم بُخارَن، اوشانه هیچی نَبونِه، اوشان مَریضانِ سَر دَس نَنِن و مَریضان شَفا گیرِنَن.» پس عیسی یِه خداوند بَعدِ اونکه این گَبان رِه اوشان بَزَه، آسِمانِ سَمت بَبِردِه هَبا و خُدایِ راسِ دَس بِنیشتهِ. شاگِردان هم دِرگا بَشَن و هَمِه جا تَعلیم دَنهِ بان. خداوند اوشانه هَمرَه کار کانِبا و خودشه کَلامِ اون نِشانه و معجزاتِ هَمرَه که شاگِردان انجام دَنهِ بان، ثابِت کانِبا. عالیجناب تِئوفیلوس: اوجِه جی که خِیلیان اقدام به بَنویشتَن کارایی که اَمی وَرجِه اتِّفاق دَکِتِه هَکُردَن، دُرس هَمونجور اوشانیکه از اوَّل خودِشانِه چِشمِ هَمرَه بَدییَن و کلام خادمین بان اَمَره بِسپارِسَّن، مَن هم که همه چیزه از اوَّل دِقَّت هَمرَه بَررِسی هَکُردَم، اینجور صَلاح بَدییَم که اوشانِ به طور مُنَظَم شِمِره بَنویسَم. تا اونچه یه دُرُسّی جی که یاد بِیتین، مطمعن هَبین. هیرودیس دورِه دِلِه، یَهودیِه یه پادشاه، ایتا كاهِن که اونِه اسم زَکَریا و اَبیّا یه کاهنانِ دَسّه جی با زندگی کانِه با. اونه زنا اِلیزابِت هَم هارونِ کاهِنِ تَلک و طایفه جی با. هَر دُتاشان خُدایِ نَظر صالِح بان و خُداوند تمام اَحکام و دستوراتِ بی عیب بِجا هارنِبان. وَلی اوشان بی زاک و زِکال بان، چون اِلیزابِت نازا و هر دُتاشان پیر بان. یِدَفِه که زکریای دَسِّه خدمت هَکوردَنِ نوبت با، وَ او خُدایِ حضورکاهِنی کانِبا، بَنا به رَسمِ کاهِنان، قُرعه اونه اسم دَکِته که خُداوند مَعبَدِ دِلِه بوشو و بُخور بوسوجانه. بوخور بوسوجانیَنِ موقِه، تمام جَماعت دِرگا ایسَبان و مشغول دعا هَکوردَن بان. یِدَفه خُداوند ایتا ازفِرِشتِگان که بُخور تَشکَلِه یه راسِ وَر ایسَبا زَکَریا رِه ظاهِر هَبا. زَكَریا اونه بَدینِ جی پَریشان هَبا و اونه تَرس بِیتِه وَلی فِرشتِه اونه باَگوته: «اِی زَكَریا، نَتِرس! تی دُعا مُستَجاب هَبا. تی زِنا اِلیزابِت تِرِه ایتا ریکا دُنیا هارنه و تو اونه اِسمِ یحیی نَنی. تو شادی و خُشحالی یه جی پُر بونی و خِیلیان اونه دُنیا بَموئَنِ جی خوشحال بونَن، چون او خُداوَندِ نَظرگَتِ مَردی بونه. یحیی هیچ وَخت نباید شراب و عَرَقِ تُک بَزِنِه. اون خودشه مآره شیکَمِ دِلِه روح القُدُسی جی پُر بونه، و خِیلیان رِه اسراییل قومِ جی خُداوَند سمت، اوشانِه خُدا وَگِرداندِنِه. اون ایلیایِ قُوَّت و روحِ هَمرَه، خُداوند پیشاپیش هَنه تا پیَرانِه دِل رِه به وَچِه هان نَزدیک هَکونه، وَ سَرکِشِ آدَمانِ یاد هَدِه خودِشانه پیَرانِ مِثان خُداوَندِ دوس بِدارَن تا قومی آمادِه خُداوند وَسین فَراهم هَکونه.» زَكَریا فِرشتِه جی بَپُرسیِه: «اینه کوجه یه جی بِدانَم؟ مَن پیرِمَردَم و می زِنا هَم پیرِ.» فِرشتِه جِواب هَدَه: «مَن جِبرائیلِم كه خُدایِ حَضور ایسَنَم. اَلان روانه هَبام تا تی هَمرَه گَب بَزَنَم و این خَبَرِ خُشِ تِرِه هَدَم. اِسِه لال بونی و تا اون روزی که این اِتِّفاق دَکِنه، نَتَّنی گَب بَزِنی، چون می گَبِ که اون وَختِ موقِه اِتفاق دَکِنِه رِه، باوَر نَکُردی.» جِماعتی که زکریایِ انتظارِ کَشِنِه بان، اینه وَسین که اون اَندی مَعبَدِ دِلِه بُمانِسِّه تَعجِب هَکُردَن. وَختی زَکَریا دِرگا بوما نَتَّنِسِّه مَردُمِ هَمرَه گَب بَزِنِه، پس بَفَهمِسَّن مَعبَدِ دِلِه رویایی بَدییَه، چون فقط ایما و اِشارِه کانِبا و نَتَّنِسِّه گَب بَزِنِه. زَكَریا بعد از اینکه خودشه خِدمَتِ تَمام هَکُردِه، خودِشه سِرِه وَگَرِسِّه. چَن وَخت دیگه، اونه زِنا اِلیزابِت شِکَمدار هَبا و پنج ماه خودِش رِه سِرِه دِلِه قایِم هَکوردِه. اِلیزابِت گونه با: «خُداوند می وَسین اینجور هَکُردِه. او این روزان، مَرِه لُطف هَکُردِه و اونچه که مَردُمِ وَر می وَسین مایِه نَنگ با رِه بِیته.» شِشمین ماهِ دِلِه، خُدا خودشه فِرِشتِه جبرائیلِ ایتا شَهر که اونه اسم ناصِرِه با وجَلیل منطقه دِلِه دَبا رَوانه هَکوردِه، تا ایتا اَذَب کیجا یِه ورجه که اونه اِسم مریم با بوشو. مریم ایتا مَردَای نامزد با که اونه اِسمِ یوسِف با، داوودِ پادشاهِ تَلک و طایفه یه جی. فِرشتِه مریمِ ورجه بَشَه و باگوته: «سَلام بر تو، اِی کسی که مورد لُطف قرار بِیتی، خداوند تی هَمرَه دَرِه.» وَلی وَختی مریم اونه گَبِ بشنَوِسِّه خِیلی پریشان هَبا و خودشه هَمرَه کَلَنجار شونِه با تا بِفَهمِه این چِجور سَلامیِه. وَلی فِرشتِه اونه باگوته: «اِی مریم، نَتِرس! چون خُدا تِرِه لُطف هَکُردِه. اَسه شِکَمدار بونی و ایتا ریکا دُنیا هارنی و اونه اِسمِ عیسی نَنی. اون گَتِ مَردی بونه و خُدای مُتِعالِ ریکا دُخوانده بونه. خُداوند، خُدا، اونِ جَد داوودِ پادشاهی یه تَختِ اونه دَنِه. اون تا اَبَد یَعقوبِ تَلکُ طایِفه رِه پادشاهِی کانه و اونه پادشاهِی هیچ وَخت تَمام نَبونه.» مریم فِرشتِه یه جی بَپُرسییَه: «چِطور اینجور بونه؟ چون مَن هیچ مَردِ هَمرَه دَنِیه بام؟» فِرشتِه جِواب هَدَه: «روح القُدُس بر تو نازِل بونه و خُدای مُتِعالِ قُوَّت تی سَر سایِه تُووادِنِه. اینِه وَسّین، اون وَچِه مُقَدَّس و خُدایِ ریکا دُخوانده بونه. بِدان تی فامیل اِلیزابِت پیری یه دِلِه ایتا ریکا خودشه شِکَمِ دِلِه داره. آرِه، اونکه گونَن نازایِه، شِش ماه بونه که شِکَمدارِه. چون هیچ کاری خُدای وَسین مَحال نیِه!» مریم باگوته: «مَن خُداوند کَنیزَم؛ اونچه که می باره باگوتی، هَبو.» آنگاه فِرشتِه اونه وَرِ جی بَشَه. همون روزان، مریم ورِسَه و بِتیش به ایتا شهر، که یَهودیِه یِه کوهِ دِلِه دَبا بَشَه. اون به زَكَریایِ سِرِه بَشَه و اِلیزابِتِ سَلام هَکُردِه. وَختی اِلیزابِت مریمِ سَلامِ بِشنَوِسِّه، وَچِه اونه شِکَمِ دِلِه تِکان بُخاردِه وَ اِلیزابِت، روح القُدُسِ جی پُر هَبا. اِلیزابِت بُلَندِ صِدایِ هَمرَه باگوته: «تو زِناکانِ دِلِه مُوارَکی و تی شِکَمِ ثَمَرِه مُوارک! مَن کییَم كه می سَرورِ مآر می بَدییَن وَسین بیِه؟ چون وَختی تی سَلام می گوش بَرِسییَه، وَچِه خُشحالی جی می شِکَمِ دِلِه تِکان بُخاردِه. خوش بِحالِ اونیکه باوَر هَکونِه اونچه که خداوند طَرَفِ جی اونه بَاگوتن، به اَنجام رَسِنه.» مریم اونِه جواب، باگوته: «می جان خُداوَندِ پَرسِّش کانه می روح در می نِجات دَهَندِه خُدا، خُشحالی کانه، چون او خودشه کَنیزِ کوچِکی رِه نَظرِ لُطف هَکُرده. مین بَعد، تمام نَسلان مَرِه مُوارَک خواندِنَن، چون اون تَوانا که اونه اِسم قُدوسِ، می وَسین گَتِه کاران هَکُردِه. اونه رَحمت، نسل اَندَر نسل اوشانِ شیِه كه اونه جی تَرسِنِن. خُداوندِ دَس، قُوَّتِ هَمرَه کار هَکُردِه؛ وَ اوشانیکه خودِشانِه فِکر و دِل میَن مَغرورهیسَن رِه، تارومار هَکُردِه. رَسداران رِه تخت جی زمین سَر تُووادِنِه وَ فروتَنان رِه سربُلند کانه؛ وَشنا شان رِه خُجیرِ چیزانهِ هَمرَه سیر کانه وَلی پولدارانِ دَسِ خالی روانه کانه. او خودشه رَحمَتِ یاد بیاردِه، خودشه خادِم، اِسرائیلِ کُمَک هَکُردِه، هَمونجور كه اَمیی پیَر ابراهیم و اونه نَسلِ وَعدِه هَدَه با که تا اَبَد اینجور هَکونه.» مریم سِه ماه قَدَر اِلیزابِتِ ور بُمانسِّه و ایما خودِشِه سِرِه وَگِرِسِّه. وقتی اِلیزابِتِ بِزاسَّنِ وقت بَرِسییَه، ایتا ریکا دُنیا بیاردِه. هَمسادِشان و اونه فامیلِان وَختی بِشنَوِسَّن كه خداوند چه گَتِ رَحمَتی اونه وَسین هَکُردِه، اونه خُشحالی یه دِلِه شَریک هَبان. هَشتمین روز، تَرِه وَچِه یه خَتنِه هَکُردَن وَسین بومَن و خَسِّن اونه پیَره اِسم، زَکَریا رِه او سَر بَنَن. وَلی وَچِه مآر باگوته: «نه، اونه اِسم بایسّی یحیی هَبو.» اوشان باگوتَن: «تی فامیلانِ دِلِه کسی اینجور اِسمی نِداره.» پس اِشارِه هَمرَه، تَرِه وَچِه پیَره جی بَپُرسیَن خَنِه وَچِه یِه اِسم چی هَبو. زَکَریا تَختِه ایی که بَنویشتَن وَسین با رِه بِخَسِّه و بَنویشته: «اینه اِسم یحیائِه!» هَمه تَعجِب هَکُردَن. همون دَم، اونه زَبان واز هَبا و خُدا رِه پَرَسِش هَکُردِه. تمام هَمسادِشان بَتِرسیَن و مَردُم، تمام یَهودیِه کوهِ دِلِه اینه باره گَب زَنِه بان. هر کی این گَبِ اِشنَوِسِّه، خودشه دِلِ میَن گونه با: «این وَچِه چیجور آدَمی بونه؟» چون خُداوَندِ دَس اونه هَمرَه دَبا. اونوَخت اونه پیر زَكَریا، روح القُدُس جی پُر هَبا و اینجور نَبُوَّت هَکُردِه: «مُوارَک هَبو خداوند، خُدای اِسرائیل، چونکه خودشه قومِ کُمَک بوما و اوشانه آزاد هَکُردِه. او اَمی وَسین ایتا رَسدارِنجات دهنده داوود تَلکُ و طایفه جی روانه کانه. دُرُس همونجور که قَدیم جی خودِشه مُقَدَّسِ پِیغَمبَرانِ زِبانِ جی وَعدِه هَدَه که اَمَرِه دُشمَنانِ دَسِّ جی و همه اوشانیکه اَمی جی بیزارِن، نِجات هَدِه، تا اون رَحمَتی که اَمی پیرانِ قول هَدَه با رِه نِشان هَدِه و خودشه مُقَدَّس عَهدِ به یاد بیَارِه. همون قَسمی رِه که اَمیی جَد ابراهیمی وَسین بُخاردِه كه اَمَرِه دُشمَنانِ دَسِّ جی نِجات هَدِه تا اَما اونه بی تَرس خِدمَت هَکُنیم، وَ تمام اَمی عُمر رِه، قُدّوسیَت و عِدالتِ دِلِه اونه حُضور سَر هَکُنیم. وَ تو، اِی وَچِه، خُدای مُتِعالِ پِیغَمبَر دُخوانده بونی؛ چونکه خداوند پیشاپیش شونی تا اونه راهانِ اونه وَسین آمادِه هَکُنی، وَ اونه قومِ آگاه هَکُنی که نِجات اینِه دِلِه دَرِه که اوشانِ، گُناهان آمُرزیدِه هَبو. چون اَمیی خُدایِ رحم ودِلسوزی جی هیسه، كه آفتو آسِمانِ جی اَمی وَسین دَر هَنِه تا اوشانیکه ظُلَمات و سایِه مَرگِ دِلِه نیشتَن رِه روشَنایی هَده، وَ اَمیی قَدَمِ، صُلح و سَلامتی یه راه دِلِه هِدایَت هَکونه.» اون وَچِه گَتِ بونِه با و در روح رَسدار بونِه با، وَ تا روزی كه خَسِّه اِسرائیل ظاهِر هَبو، صَحرایِ دِلِه به سَر بَرنِه با. اون روزان دِلِه، آگوستوس که رومِ اِمپراطور با دَستور هَدَه تا تمام اوشانیکه رومِ اِمپراطوری یِه دِلِه زندگی کانَن، سَرشُماری هَبون. این اوَّلین سَرشُماری با و موقعه ایی انجام هَبا که كورینیوس سوریِه یِه فَرماندار با. پَس هَر کی خودشه شَهرِ سمت بَشَه تا خودِشه اِسمِ بَنویسه. یوسِف هَم چون داوودِ پادشاهِ تَلکُ و طایفه جی با ناصِره شَهر جی که جَلیلِ مَنطَقِه دِلِه دَبا به بیت لِحِم شَهر، یَعنی داوود زادگاه که یَهودیِه مَنطَقِه دِلِه با بَشَه. او اوجه بَشَه تا خودشه نامزد مریمِ هَمرَه که اونه بِزاسَّنِ وقت نزدیک با، خودِشانِه اِسمِ بَنویسِن. موقه ایی که اوجِه دَبان، مریمِ بِزاسَّن وقت بَرِسییَه. مریم خودشه اوَّلین وَچِه كه ریکا با رِه دُنیا بیاردِه. اونه قُنداقِ میَن دَپیته و پالوکا یه دِلِه بخواباندِه، چون مُسافِر خانه یه دِلِه اوشانه وَسین جا دَنِبا. اون دور و وَر، گالِشانی دَبان که صَحرایِ دِلِه زندگی کانه بان و شُویه دِلِه خودِشانِه گَلِّه یه جی مُواظِبَت کانه بان. یِدَفه خُداوَندِ ایتا از فرشتگان اوشانه ظاهِر هَبا و خُداوندِ جَلالِ نور اوشانه دور بِتابِسِّه وگالِشان بَدجور بَترسییَن، وَلی فِرشتِه اوشانه باگوته: «نَتِرسین، مَن شِمِرِه ایتا خُجیرِ خَبِر دارَم، ایتا خُجیرِ خبرکه تمام قومِ خوشحال کانِه: اِمروز داوود زادگاهِ دِلِه، ایتا نِجات دَهَندِه شِمِرِه دُنیا بوما. اون خداوند، مَسیحِ موعودِ. اونه نِشانِه هَم شِمِرِه اینه که ایتا تَره وَچِه قُنداقه دِلِه دَپیته پالوکا یه دِلِه بَخُته پیدا کانید.» یِدَفهِ اون فِرِشتِه هَمرَه ایتا گَتِ لَشکَرِ آسِمانی ظاهِر هَبان که خُدا رِه پَرَسِّش کانه بان و گونه بان: «جَلال خُدا رِه آسِمانِ عَرشِ دِلِه، وَ صُلح و سَلامتی اوشانه وَسین که خُدا زَمینِ سَر اوشانه جی راضیِه!» وَختی فِرشتِه گان ایشانِ چِشمِ ور آسِمان سَمت بَشَن، گالِشان هَمدیگَرِ باگوتَن: «بیئِین بیشیم بیت‌لِحِم و اونچه که اتّفاق دَکِته و خداوند اَمَرِه اون جی باخَبَر هَکُردِه رِه، بِینیم.» پس بِتیش بَشَن و مریم و یوسِف و تَرِه وَچِه رِه پالوکا یه دِلِه بَخُتِه پیداهَکُردَن. وَختی تَرِه وَچِه رِه بَدییَن، گَبی كه دَربارِه اون بِشنَوِسِّه بان رِه، پَخش هَکُردَن. هر کی گالِشانِ گَبِ اِشنَوِنِه با، اونچه جی که اوشان گونه بان تَعجِب کانه بان. وَلی مریم، همه این اِتِّفاقان رِهِ خودشه خاطِر اِسپاردِنِه با و خودشه دِلِ میَن به اوشان فِکر کانِبا. گالِشان وَگَرِسَّن و اونچه یه خاطِری که بِشنَوِسِّه بان و بَدیه بان خُدارِه شُکر و پَرَسِش گونِه بان، چون اونچه که اوشانِ باگوتِه بان اوشانه رِه اتّفاق دَکِتِ با. هَشتمین روز، وَختی خَسِّن وَچِه رِه خَتنِه هَکُنَن، اونه اِسمِ عیسی بَنَن. این همون اِسمی با كه فِرشتِه، پیش از مریمِ شِکَمدار هَبوسَّن اونه رو بَنَ با. بعدِ اینکه یوسِف و مریم تَطهیرِ رَسمِ طِبقِ موسایهِ شَریعَت بِجا بیاردِن، عیسی رِه به اورشلیم بَبِردَن تا خُداوَندِ پیشکَش هَکُنَن، طِبقِ خُداوندِ شَریعَتِ حُکم که گونهِ: «اوَّلین ریکائی که خودشه مآره شِکمِ جی به دُنیا بیه، بایسّی خداوند وَقفِ هَبو.» وَ طِبقِ اونچه که خُداوندِ شَریعَتِ دِلِه بوما، «یِه جُفت قُمری وَ یا دتا چورِه کَفتَر» بِعنوانِ قُربانی پیشکَش هَکُنَن. اون وَختان، اورشلیمِ دِلِه ایتا مَردای که اونه اِسمِ شَمعون با زندگی کانِبا كه صالِح و خُدا تَرس با. وَ اِنتِظار کَشَنه با تا مَسیحِ موعود ظهور هَکونه. شَمعون روح القُدُسِ داشتِه. روح القُدُس اونه رَه آشکار هَکُردهِ با که تا مَسیحِ خُداوندِ نَینه، نَمیرنِه. پس شمعون روح القُدُسِ هِدایتِ هَمرَه یَهودیِانِ مَعبَدِ دِلِه بَشَه. وَختی که عیسیِ یه پیَر و مآر وَچِه رِه بیاردِن تا اونچه كه طِبقِ شَریعَت رَسم با رِه اَنجام هَدَن، شَمعون وَچِه رِه خودشه بَقَلِ میَن بِیته و خُدا رِه شُکر هَکُردِه و باگوته: «اَسِه اِی خداوند، طِبقِ تیِ وَعدِه، تیِ خادِمِ به سَلامَت مُرخَص هَکُن. چونکه می چِش تی نِجاتِ بَدییَه، نِجاتی که مَردُمانِ چِشِ وَر فَراهَم هَکُردی، نوری که حَقیقَت رِه دیگر قومانِ وَسین آشکار کانه و تی قوم اِسرائیل سَر بُلَندیِه باعث بونه.» عیسی یِه پیَر و مآر اون گَبانِ جی که عیسی یه باره باگوتِه هَبا بُهت هَکُردَن. ایما شَمعون اوشانه بَرکَت هَدَه و مریم، عیسیِ مارِ با گوته: «قَرارِ که این وَچِه باعِثِ بَکِتَن و بلَند هَبوسَّنِ خِیلیان اِسرائیل قوم جی هَبو و نِشانه ایی که اونه هَمرَه مُخالِفَت کانَن تا خِیلیانِ جا هَدَه خیال آشکار هَبو و ایشان شَمشیرِ مِثان تی جان چاک دَنه.» اوجِه ایتا زِنا که اونه اِسم حَنّا با زندگی کانِبا. حَنّا فَنوئیل کیجا اَشیر طایفِه جی با، خُداوند طَرفِ جی نَبوَّت کانِبا. او پیرِ زِنا با. حَنّا بعد اینکه هفت سال خودِشِه شویه هَمرَه زندگی هَکوردِه، خودِشِه شو رِه از دَس هَدَه با و تا هشتاد و چهار سالِگی بیوِه بُمانِسِّه با اون هیچ وَخت مَعبَدِ جی دِرگا نَشَونه با، بلکه شُو و روز دُعا و روزِه یه هَمرَه خُدا ره پَرَسِّش کانِبا. اون همون موقه جلو بوما، خُدا رِه شُکر هَکُردِه و تمام اوشانه هَمرَه که اورشلیم آزادی یه چِشم بِراه بان عیسی یه باره گَب بَزَه. وَختی یوسِف و مریم همه اون چیزایی که خُداوندِ شَریعَتِ دِلِه بوما با رِه بِجا بیاردِن، به خودِشانِه شهر ناصِره که جَلیل مَنطَقِه یه میَن با وَگَرِسَّن. اون وَچِه گَته و رَسدار بونِه با. او حِکمَت جی پُر با و خُدای فیض اونه هَمرَه دَبا. عیسی یه پیَر و مآر هَر سال پسَخِ عیدِ وَسین اورشلیم شونِه بان. وَختی عیسی دَوازدَه سالِه هَبا، طِبقِ عیدِ رَسم و رُسوم به اورشلیم بَشَن. بعدِ اینکه عید تَمام هَبا، و اوشان خَسِّن به خودِشانِه شَهر وَگِردِن عیسی اورشلیمِ دِلِه بُمانسِّه. وَلی اونه پیَر و مآر نِدانِسَّن، به گَمانِ اینکه اون کاروانِ دِلِه دَرِه ایتا روز تَمام سَفرِ اِدامِه هَدَئن. سَرآخَر خودِشانه فامیلِان و رَفیقِانِ میَن عیسی یِه دُمّال گَردَنِه بان. وَختی اونه پیدا نَکُردَن، وَگَرِسَّن اورشلیم تا اونه دُمّال بَگِردَن. بَعدِ سه روز، اونه مَعبَدِ دِلِه پیداهَکُردَن. عیسی مُعَلِّمینِ میَن نیشته با و اوشانه گَبِ گوش دَنهِ با و اوشانه جی سوال کانِبا. هر کی اونه گَبِ اِشنَوِنِبا، اونه فَهم جی و جَوابانی که دَنهِ با بُهت کانِبا. وَختی اونه پیَر و مآر اونه اوجِه بَدییَن بُهت هَکُردَن. اونه مآر اونه باگوته: «می ریکا، چِرا اَمیِ هَمرَه اینجور هَکُردی؟ من و تی پیَر خِیلی دِلواپَسی یه هَمرَه همه جا رِه تی دُمّال بَگَرسِّیم.» وَلی عیسی اوشانه باگوته: «چرا می دُمّال بَگَرسّین؟ مَگِه نِدانِسّین مَن بایِسّی می پیَره سِرِه یِه دِلِه دَبوُم؟» وَلی اوشان اونچه که عیسی اوشانه باگوته رِه نَفَهمِسَّن. پس اوشانه هَمرَه به ناصِرِه وَگِرِسِّه و اوشانه مُطیع با. وَلی اونه مآر تمام این اِتِّفاقان رِه خودِشه خاطِر داشتِه. عیسی حِکمَت و قامَت دِلِه گَته بونِه با. وَ هَم خُدایِ وَرجه و هَم مَردُمانِ وَرجه مَحبوب با. تیبریوس فرمانروایی پونزدَهمین سالِ دِلِه، رومِ امپراطور، وَختی پِنتیوس پیلاتُس یَهودیِه فَرمانداربا، وَ هیرودیس جَلیلِ مَنطَقِه یه حاکِم با، و اونه اَداش فیلیپُس ایتوریِه و تَراخونیتیس مَنطَقِه یه حاکِم با، وَ لیسانیوس، آبیلینی یه مَنطَقِه حاکِمِ با، وَ حَنّا و قیافا یَهودیِانِ مَعبَدِ گَتِه کاهِنان بان، خُدایِ کَلام صَحرایِ دِلِه، زَكَریایِ ریکا، یحیی رِه، نازِل هَبا. پس یحیی تمام اُردُنِ روخانه یه دور و وَرشونه با و مَردُمِ گونه با خودِشانِه گُناهانِ آمُرزِشِ وَسین توبِه هَکُنَن و غُسل تَعمید هَگیرَن. هَمونجور که اِشعیایِ پِیغَمبَرِ کتابِ دِلِه بوما: «یِنَفر صَحرایِ دِلِه داد زَنِه ”خُداوَندِ راه رِه آمادِه هَکُنید! وَ اونه راهان رِه هَموار هَکونید! تمام دَرِّه شان پُر و تمام کوه و کوتی شان هَموار بونَن؛ وَلِ راهِشان راس و چالِه چولِه شان هَموار بونَن. اونوَخت تمام مَردُم خُدایِ نِجات رِه دینَن“‌» یَحیی اون جَماعَتی که تَعمید بِیتَنِ وَسین اونه وَرجه هَنِه بان رِهِ گونه با: «اِی اَفعی زادگان، كی شِمِره خَبِر هَدَه تا اون غَضَبی که دره هَنِه جی دَربیشید؟ اَعمالی که نِشان دَنه شُما توبِه هَکُردین رِه اَنجام هَدین و شیمی هَمرَه نَگین که: ”اَمِی جَد ابراهیمِ.“ چون شِمِره گونَم، خُدا تانه این سَنگِ جی اِبراهیمِ وَسین وَچِه هان دُرس هکونِه. اَلَان تُوار دارِ ریشِه یه سَر دَرِه و هر داری كه خُجیرِ میوِه نیارِه، بَبیه و تَشِ دِلِه تُووادِه بونه.» مَردُم اونه جی بَپُرسیَن: «پس چه هَکونیم؟» یحیی جَواب هَدَه: «اونیکه دُتا پیرَن دَاره، ایتا رِه به اونیکه نِدارِه هَدِه، وَ اونیکه غَذا داره هَم هَمینجور هَکونه.» خَراجگیران هَم بومَن تا تَعمید هَگیرَن. اوشان اونه جی بَپُرسیَن: «اُسّا، اَما چه هَکُنیم؟» یحیی اوشانه باگوته: اونچه که شِمِره باگوتَنِ جی بیشتَر خَراج نِگیرین.» سَربازان هم اونه جی بَپُرسیَن: «اَما چه هَکُنیم؟» یحیی اوشانه باگوته: «هیچکَسِ جی زور هَمره پول نِگیرین و هیچکَسِ تُهمَت نَزِنین وبه شیمی دَسمُزِد قانِع هَبین.» مَردُم چِش بِرا بان و خودِشانِه هَمرَه گونه بان بونه یحیی همون مَسیح موعود هَبو؟ یحیی همه اوشانه اینجور جَواب هَدَه و گونِه با: «مَن شِمِره اُویه هَمرَه تَعمید دَنَم، وَلی كسی می جی رَسدارتر هَنه که حَتّی من لایق نیِیَم اونه چَمیشِ بَندِ واز هَکُنَم. اون شِمِره روح القُدُس و تَشِ هَمرَه تَعمید دَنه. اون خودشه چَنگَک رِه خودشه دَس دَاره تا خودشه خَرمَنگاهِ تَمیز هَکونه و گَندُم رِه خودشه کَندوجِ دِلِه جَم کانه. وَلی کمِل اون تَشِ دِلِه که هیچ وَخت دَکوشانی نَبونه سوزاندِنِه.» وَ یحیی اینجور نَصیحَتهای هَمرَه خُدایِ کَلام رِه مَردُمِ اعلام کانِبا. وَلی چون هیرودیسِ حاکِم، خودشه زن بِرَر، هیرودیایِ جَریانِ سَر و دیگر شِرارَتی که هَکِردهِ با، یحیی یه جی توبیخ هَبا با، اونه زِندانِ دِلِه تووادَه و این کارِ هَمرَه خودشه شِرارَتِ بیشتر هَکُردِه. موقه ایی که هَمه یه مَردُم تَعمید گیرنه بان و عیسی هَم تَعمید بِیتهِ با و دُعا کانِبا، آسِمان واز هَبا و روح القُدُس جِسم دِلِه، ایتا کَفترمثان اونه سَر جیر بوما و ایتا صِدا آسِمانِ جی بوما که: «تو می عزیزِ ریکایی، مَن تی جی راضییَم.» عیسی حدودِ سی سال داشتِه که خودشه خِدمَت شِروع هَکُردِه. اون مَردُمانِ گُمان یوسِفِ ریکا با و یوسِف هِلی یه ریکا، هِلی مَتّاتِ ریکا، مَتّات لاوی یه ریکا، لاوی مِلکی یه ریکا، مِلکی یَنّا یِه ریکا، یَنّا یوسِفِ ریکا، یوسِفِ مَتّاتیا یه ریکا، مَتّاتیا عاموسِ ریکا، عاموس ناحومِ ریکا، ناحومِ حِسلی یه ریکا، حِسلی نَجَّی یه ریکا، نَجَّی مَعَتِ ریکا، مَعَت مَتّاتیا یه ریکا، مَتّاتیا سِمِعین ریکا، سِمِعین یُسِکِ ریکا، یُسِک یَهودا یِه ریکا، یَهودا یوحَنانِ ریکا، یوحَنان ریسا یِه ریکا، ریسا زَروبابلِ ریکا، زَروبابل شِئِلتیئیلِ ریکا، شِئِلتیئیل نیری یه ریکا، نیری مِلکی یه ریکا، مِلکی اَدّی یِه ریکا، اَدّیِ قوصامِ ریکا، قوصام اِلمادامِ ریکا، اِلمادام عیرِ ریکا، عیر یوشَعِ ریکا، یوشَع اِلعازارِ ریکا، اِلعازار یوریمِ ریکا، یوریم مَتّاتِ ریکا، مَتّات لاوی یه ریکا، لاوی شَمعونِ ریکا، شَمعون یَهودا یِه ریکا، یَهودا یوسِفِ ریکا، یوسِف یونامِ ریکا، یونام اِلیاقیمِ ریکا، اِلیاقیمِ مِلیا یه ریکا، مِلیا مِنّا یه ریکا، مِنّا مَتّاتا یِه ریکا، مَتّاتا ناتانِ ریکا، ناتان داوود ریکا، داوود یَسا یِه ریکا، یَسا عوبیدِ ریکا، عوبید بوعَزِ ریکا، بوعَز سَلمونِ ریکا، سَلمون نَحشونِ ریکا، نَحشون عمّینادابِ ریکا، عمّیناداب رامِ ریکا، رام حِصرونِ ریکا، حِصرون فِرِصِ ریکا، فِرِص یَهودا یِه ریکا، یَهودا یعقوبِ ریکا، یعقوب اسحاقِ ریکا، اسحاق ابراهیمِ ریکا، ابراهیم تارَحِ ریکا، تارَح ناحورِ ریکا، ناحور سِروجِ ریکا، سِروج رِعو یِه ریکا، رِعو فِلِجِ ریکا، فِلِج عِبِرِ ریکا، عِبِر شِلَخِ ریکا، شِلَخ قینانِ ریکا، قینان اَرفَکشادِ ریکا، اَرفَکشاد سامِ ریکا، سام نوحِ ریکا، نوح لَمِکِ ریکا، لَمِک مَتوشالَحِ ریکا، مَتوشالَح خَنوخِ ریکا، خَنوخ یارِدِ ریکا، یارِد مَهَلَلئیلِ ریکا، مَهَلَلئیل قینانِ ریکا، قینان اَنوشِ ریکا، اَنوش شِیثِ ریکا، شِیث آدَمِ ریکا، وَ آدَم خُدایِ ریکا با. عیسی روح القُدُس جی پُر اُردُنِ روخانِه یه جی وَگَرِسِّه و خُدای روح اونه صَحرایِ دِلِه بَبِرده. اوجِه چِهل روز شیطان اونه وَسوَسِه هَکُردِه. او تمام اون روزان هیچی نُخاردِه، وَختی اون روزان تَمام هَبا عیسی رِه وَشنا هَبا. اِبلیس اونه باگوته: «اَگه خُدای ریکائی، این سَنگِ باگو نان هَبوُ.» عیسی جَواب هَدَه: «توراتِ دِلِه بَنویشته هیسِه ”آدَمی فقط نانِ هَمرَه زندهِ نیِه.“» ایما اِبلیس اونه ایتا بُلَندی یه سَر بَبِرده و ایتا پِریک بَزَئنِ دِلِه تمام دُنیایِ مَملِکَتِ اونه نِشان هَدَه و باگوته: «مَن تمام قُدرَت و تمام این شُکوه و جَلالِ تِرِه بَخشِنَم، چون ایشانِ اِختیار مَرِه هَدَه هَبا و مَن تانَم اونِه هر کی رِه که بِخوام هَدَم. پس تواَگه مَرِه پَرسِّش هَکُنی، تمام ایشان تیشین بونه.» عیسی جِواب هَدَه: «تورات دِلِه بَنویشته هَبا، «”تو بایسّی خداوند تیِ خُدا رِه پَرَسِّش هَکُنی و فقط اونه خِدمَت هَکُنی.“» ایما اِبلیس اونه اورشَلیمِ شَهرِ دِلِه بَبِرده و گَتِ مَعبَدِ تُکالِه یه سَر بَنَه و باگوته: «اَگه خُدایِ ریکا هیسی، تِرهِ ایجه یه جی جیر توُواد، چونکه مَزمورِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «”اون خودشه فِرشتِه گانِ تی بارِه دَستور دَنه تا تی جی مُحافِظَت هَکُنَن. وَ اوشان تِرِه خودِشانِه بالِ سَر گیرِنَن نَکُنِه تی لِنگ سَنگی رِه بَزِنی.“» عیسی جَواب هَدَه: «توراتِ دِلِه بوماَ خُداوند تی خُدا رِه آزمون نَکُن.“» وَختی اِبلیس تمام خودشه وَسوَسِه ها رِه تَمام هَکُردِه، تا ایتا فرصَت دیگه عیسی رِه وِل هَکُردِه. عیسی روح القُدُسِ قُوَّتِ هَمرَه به مَنطَقِه جَلیل وَگَرِسِّه و اونه آوازِه تمام اون مَنطَقِه یه دِلِه دَپیتِه. او اوشانه عِبادَتگاهانِ دِلِه تَعلیم دَنهِ با، وَ تمام مَردُم اونه جی تَعریف کانه بان. وَختی عیسی به ناصِرِه اون شهری که اونه دِله گَته هَبا با بَرِسییَه، طِبقِ خودشه عادَت مُقَدَّس شَنبِه ِیه روزعبادَتگاه دِلِه بَشَه و وَرِسَه تا خُدایِ کَلام بُخوانه. اِشعیایِ پِیغَمبَرِ طومارِ اونه هَدَن. وَختی اونه واز هَکُردِه، یه قِسمَتِ پیداهَکوردِه که گونه: «خُداوَندِ روح می سَر دَرِه، چونکه مَرِه مَسح هَکُردِه تا فَقیرِان رِه خَبَرِ خوش هَدَم. مَرِه روانه هَکوردِه تا اَسیرانِ آزادی و کورانِ بینایی رِه اِعلام هَکُنَم وَ زَجر بَکِشیه شانِ آزاد هَکُنَم، وَ خُداوَند سالِ لُطفِ اِعلام هَکُنَم.» ایما طومارِ دَپیته و عبادَتگاهِ خادمِ هَدَه و بَنیشتِه. تمام اوشانیکه عِبادَتگاهِ دِلِه دَبان عیسی رِه زُل بَزَه بان. ایما عیسی گَب بَزَن شروع هَکُردِه و اوشانه باگوته: «اِمروز این نِوِشته، وَختی که دَبِین اونه گوش هَدید به حقیقت بَرِسییَه.» تمام اوشانیکه اوجِه دَبان اونه جی تَعریف کانه بان و اونه کلامِ فِیض بَخشِ جی بُهت کانه بان. وگونهِ بان: «مَگِه این یوسِفِ ریکا نیِه؟» عیسی اوشانه باگوته: «بی شَک این مَثَلِ می وَسین هارنین ”ای طَبیب، تِرِه شَفا هَدِه. اونچه که بِشنَوِسّیم کَفَرناحومِ دِلِه هَکُردی رِه، ایجه تی زادگاهِ دِلِه هَم هَکُن.“‌» باز هَم باگوته: «راس راسی شِمِره گونَم هیچ پِیغَمبَری خودشه زادگاهِ دِلِه موردِ قَبول نیِه. وَلی راس راسی شِمِره گونَم، ایلیایه پِیغَمبَرِ دورِه اونوَخت که اسراییلِ دِلِه سِه سال و نیم وارِش نِبارِسِّه و بَدجور قَحطی با، اون دورِه اسرائیلِ دِلِه بیوِه زِناکانِ زیادی دَبان. وَلی ایلیا، هیچ کُدامِ وَرجه رَوانِه نَبا، بِجز ایتا بیوِه زِنایِ وَرجه که صَرِفَه یه شَهر، صیدونِ مَنطَقِه یه دِلِه دَبا. هَمینجور اِلیشَعِ پِیغَمبَرِ دورِه هَم جُذامیِانِ زیادی اسرائیلِ دِلِه دَبان، وَلی هیچکدام خودِشانِه جُذامِ جی شَفا نِیتَن اِلا نَعَمانِ سُریانی.» ایما تمام اوشانیکه یَهودیِانِ عبادَتگاهِ دِلِه دَبان، وَختی این گَبِ بِشنَوِسَّن عَصبانی هَبان اوشان وَرِسَن و عیسی رِه شَهرِ جی دِرگا هَکُردَن و اونِه کوتی یه سَر كه شَهر، اونه سَر بِساته هَبا با بَبِردَن تا اوجِه یِه جی اونه جیر تووادَن وَلی عیسی اوشانه میَن جی رَد هَبا و بَشَه. بعد از اون عیسی به كَفرناحوم كه جَلیل ایتا از شَهران با بَشَه و شَنبِه روزِ دِلِه مَردُم رِه تَعلیم هَدَه. مَردُم اونه تَعلیم هَدَنِ جی خِیلی تعَجِب هَکُردَن، چون او، اِقتِدارِ هَمرَه گَب زنه با. اون عبادَتگاهِ دِلِه ایتا آلبزِه مَردای دَبا که پَلیدِ روح داشتِه. او دادِ هَمرَه باگوته: «اِی عیسی یه ناصری، اَمیِ هَمرَه چیکار داری؟ بوُمَیی اَمَرِه هَلاک هَکُنی؟ دانَم کی هیسی، تو اون خُدای قُدّوسی!» وَلی عیسی پلیدِ روح رِه زَمتُل بَزَه و باگوته: «ساكِت هَبو، اونه جی دِرگا بیِه!» ایما آل اون مَردای رِه تمام مَردُمانِ وَرجه زِمین سر تُووادَه و بدون اینکه آسیبی اونه بَزِنِه اونه جی دِرگا بوما. هَمِه تَعَجب هَکُردَن و هَمدیگَرِ گونه بان: «این چِجور گَبیِه؟ پَلیدِ ارواح رِه قُوَّت و اِقتدارِ هَمرَه دَستور دَنه و اوشان دِرگا هَنِن!» اینه وَسین اونه آوازه تمام اون مَنطَقِه یه میَن دَپیتِه. عیسی عبادَتگاهِ جی دِرگا بوما و شَمعونِ سِرِه بَشَه. شَمعونِ زَن مآر بَدجور تَوْ هَکُردهِ با. پس، عیسی یه جی بِخَسَّن اونه کُمَک هَکونه. عیسی اونه سَرِ وَر بَشَه وتَوْ رِه زَمتُل بَزَه، اونه تَوْ بَبییَه هَبا. اون دَرجا ورسَه و اوشانه پَذیرایی هَکُردِه. نِمایِ سَر، مَردُم تمام خودِشانِه مَریضانِ عیسی یه وَرجه بیاردِن، عیسی تَک تَکِشانِ سَر دَستِ بَنَه و اوشانه شَفا هَدَه. آلِشان هم خِیلیانِ جی دِرگا هَنِه بان و شولِ شیوَنِ هَمرَه گونهِ بان: «تو خُدایِ ریکائی!» وَلی اون اوشانه زَمتُل زنه با و نُذارنِه با گَب بَزِنِن، چون دانِسَّن عیسی مَسیحِ موعودِ. صُبِ سَر عیسی دِرگا بوما و ایتا خَلوَتِ جا بَشَه. ولی مَردُم اونه دُمّال گَردِنِه بان وختی به جائی که اون دَبا بَرِسییَن، تَقَلّا هَکُردَن نُذارَن اوشانه وَرِ جی بوشو. وَلی عیسی اوشانه باگوته: «مَن بایسّی خُدایِ پادشاهِی یه خَبَرِ خُوشِ دیگَر شَهرانِ دِلِه هَم بَرِسانَم، چونکه این كارِ وَسین روانه هَبام.» وَ عیسی یَهودیِه یه مَنطَقِه، عِبادتگاهانِ دِلِه موعِظِه کانِبا. ایتا روز که عیسی جِنیسارِتِ دَریایِ وَرجه ایسَبا، ومَردُم هر طرف جی اونه هجوم بیاردَن تا خُدایِ کَلام بِشنُئَن. عیسی دریا کنار دُتا لوتکا بَدییَه که ماهیگیران اوشانه جی دِرگا بوما بان ودَبان خودشانِه دامِشان رِه بَشورَن. او ایتا لوتکا که شَمعونِ وَسین با رِه سَوار هَبا و اونه جی بِخَسِّه یِکَم لوتکا رِه دریا کِنارِ جی دور هَکونه. ایما خودش، لوتکایِ دِلِه بَنیشتِه و مَردُمِ رِه تَعلیم هَدَه. وَختی اونه گَب تَمام هَبا، شَمعونِ باگوته: «لوتکا رِه ایتا جَلِ جا بَبِر و دامِشان رِه ماهی بِیتَنِ وَسین اُویه دِلِه تُووادین شَمعون جَواب هَدَه: «اُسّا، اَما تمام شُو رِه تَقَلّا هَکُردیم و هیچی نِیتیم، وَلی چون تو گونی دامِشان رِه اُویه دِلِه تووادِنیم وَختی این کارِ هَکُردَن، آنقَدَر ماهی بِیتَن كه نَزدیک با اوشانه دام پاره هَبو! اینه وَسین، خودِشانِ رَفیقانِ جی که ایتا لوتکایِ دیگَرِ دِلِه دَبان بِخَسَّن اوشانه کُمَک بیئَن. اوشان بومَن و هر دُتا لوتکا رِه ماهی یِه جی مَشت هَکُردَن جوریکه نَزدیک با غَرق هَبون. وَختی شَمعونِ پِطرُس اینه بَدییَه، عیسی یه لِنگ دَکِتِه و باگوته: «اِی خداوند، می جی دور هَبو، چون مَن گُناهکارِ مَردایَم!» شَمعون و تمام اونه هَمراهان اون اِتِّفاقِ جی که ماهی صید هَکُردَن موقه دَکِتِه با بُهت زَده هَبابان. یَعقوب و یوحَنا، زِبِدی یه ریکاشان هَم که شَمعونِ شَریک بان، هَمین حالِ داشتِن. عیسی شَمعونِ باگوته: «نَتِرس؛ مین بَعد مَردُم رِه صید کانی.» وَختی اوشان خودِشانِه لوتکاشانِ دریا کِنارِ وَر بیاردِن، هَمِه چیره وِل هَکُردَن و اونه دُمّال بَشَن. ایتا روز که عیسی ایتا از شَهرانِ دِلِه دَبا، ایتا مَردای بوما که اونه تمام تَنِ جُذام بِیته با. وَختی عیسی رِه بَدییَه، اونِه لِنگ بَکِته و خواهِش هَمرَه باگوته: «اِی آقا، اَگه بِخوایی تانی مَرِه شَفا هَدی.» عیسی خودشه دَسّ دِراز هَکُردِه و خودشه دَسِّ اونه سَر بَنَه و باگوته: «خَنِم، شَفا هَگیر!» دَرجا، اونه جُذام از بِین بَشَه. ایما عیسی اونه دَستور هَدَه باگوته: «هیچکَسِ وَرجه هیچی نَگو، وَلی بوشو مَعبَدِ کاهِنِ وَرجه تِرِه نِشان هَدِه و تی شَفا بِیتنِ خاطِری قُربانی ایی كه موسی یه پیغمبردَستور هَدَه رِه پیشکَش هَکُن تا اوشانه ثابِت هَبو.» وَلی عیسی یه کاران خَبر بیشتر و بیشتر پَخش بونِه با، جوریکه خِیلی جَماعت جَمع بونه بان تا اونه گَبِ بِشنوئَن و خودِشانِه مَریضی یه جی شَفا هَگیرَن. ولی بیشتر وَقتان عیسی دعا هَکوردَنِ وَسین دور دَکِته جاهان شونه با. ایتا از اون روزان عیسی تَعلیم دَنه با، عُلَمایِ فِرقِه یه فَریسی و توراتِ مُعَلِمین اورشلیم و جَلیل تمام شَهران و یَهودیِه جی بوما بان و اوجِه نیشته بان، عیسی، خُداوندِ قُوَّتِ هَمرَه مَریضانِ شَفا دَنِه با. یِدَفهِ چَن تا مَردای رایه جی بَرِسیِیَن که ایتا فَلَجِ تَختِ سَر هارنه بان. اوشان تَقَلّا کانه بان اونه سِرِه دِلِه بَبِرَن و عیسی یه پِیش بَنَن. وَلی چون اِزدِحام آنقَدَر زیاد با نَتَّنِسَّن راهی پیدا هَکونَن دِلِه بوشون، پس پُشتِ بامِ سَر بَشَن و سُفالِ وَچییَن و فَلَجِ اونه دوشَکِ هَمرَه جیر بَرِساندَن و جَماعتِ میَن عیسی یه پِیش بَنَن. وَختی عیسی اوشانِ ایمانِ بَدییَه، باگوته: «اِی مَردای، تی گُناهان آمُرزیدِه هَبا!» فَریسیان و توراتِ مُعَلِمین خودِشانِه هَمرَه فِکر هَکُردَن: «این کیِه که کُفر گونِه؟ کی بِجُز خُدا تانه گُناهانِ بِبَخشه؟» عیسی اوشانه خیالِ بِفَهمِسِّه و باگوته: «چِرا شیمی دِله میَن اینجور خیال کانید؟ کُدامِ شان راحَت تَرَن: باگوُیی ”تی گُناهان آمُرزیدِه هَبا“ یا اینکه باگویی ”وَرِس و راه بوشو“؟ اَسِه بِدانید که انسان ریکا زَمینِ سَر اختیارِ آمُرزِشِ گُناهان رِه دارِه» اون فَلَجِ مَردای رِه باگوته: «تِرِه گُونَم، وَرِس، تیِ دوشَکِ جَم هَکُن و بوشو سِرِه!» اون مَردای دَرجا اوشانه چِشمِ وَرجه ورسَه دوشَکِی كه اونه سَر خاته با رِه بِیته و خُدا رِه پَرَسِّش کُنان سِرِه بَشَه. هَمِه این اِتِّفاق جی خِیلی بُهت هَکُردَن، خُدا رِه پَرَسِش کانه بان و در حالی که تَرس اوشانِ وجودِ بِیتهِ با، گونه بان: «اِمروز عَجیبِ چیزان بَدییَیم» ایما عیسی اون سِرِه یه جی دِرگا بوما و ایتا خَراجگیر که اونه اِسمِ لاوی با رِه بَدییَه كه خَراجگیر دَکّه دِلِه نیشته با. اونه باگوته: «می دُمّال بیِه.» لاوی وَرِسَه و هَمِه چیرِه هَموجِه بَنَه و اونه دُمّال بَشَه. لاوی عیسی یه وَسین خودشه سِرِه یه دِلِه ایتا گَتِ دَعوَتی هَدَه. و ایتا گَتِه جماعت خراجگیران و دیگر کَسانِ جی، اوشانِ هَمرَه سُفرِه سَر بَنیشتَن. وَلی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی و دسِّه ای از تورات مُعَلِمین که اوشانه فِرقِه یه جی بان، اعتراضِ هَمرَه عیسی یه شاگِردانِ باگوتَن: «چِرا خَراجگیران و گُناهکارانِ هَمرَه خارنین و نوشِنِین؟» عیسی اوشانه باگوته: «مریضانَن که به طَبیب احتیاج دارَن، نه سالِمِ آدَمِشان. مَن نومَم تا صالِحان رِه دَعوت هَکونَم، بلکه بومَم گُناهکاران رِه به توبِه دَعوت هَکُنَم.» اوشان عیسیِ رِه باگوتَن: «یَحیی یه شاگِردان بیشتَرِ وَقتان روزِه گیرنَن و دُعا کانَن، فَریسیانِ شاگِردان هَم هَمینجور، وَلی تی شاگِردان هَمَش خارنَن و نوش کانَن.» عیسی جَواب هَدَه: «شَئنِه عَروسیِ یِه مِهمانان رِه تا موقه ایی که زاما اوشانه هَمرَه دَرِه، مَجبور هَکُنید روزِه هَگیرَن؟ وَلی موقه ایی رَسِنه كه زاما اوشانه جی بِیته بونه؛ اون روزان دِلِه روزِه گیرنَن.» عیسی این مَثَل رِه هَم اوشانه وَسین بیاردِه و باگوته: «هیچکَس ایتا نُو پیرَن رِه نِبینِه تا اونِه ایتا کانِه پیرَن کَشِ پینیک هَکونه. چون اَگه اینجور هَکونه، هم نُو پیرَن پاره بونه و هَم نُو پینیک، کانِه پیرَن رِه ناجور کانه. هَمینجور هَم هیچکَس تازِه شَرابِ کانه پوسّی خیکِ دِلِه نَریزِنِه. چونکه اگه اینجور هَکونه، تازِه شَراب پوسّی خیکِ تِرکانِدِنه و شراب ریزِنه و پوسّی خیک هَم از بِین شونِه. تازِه شَرابِ بایسّی نُو پوسّی خیکِ دِلِه بَریختَن. وَ کسی که کانِه شَرابِ بُخارِده دِ تازِه شَرابِ هَوَسِ نُکانه، چون گونه ”کانِه شَراب بِهتَرِه.“‌» ایتا مُقَدَّس شَنبِه روز، وَختی که عیسی گَندُم زارِ دِلِه رَد بونِه با، اونه شاگِردان گَندُم خوشِه رِه چینِه بان و خودِشانِه دَسِ کَفِ دِلِه سابِسَّن و خارنِه بان. وَلی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی جی چَن نَفَر باگوتَن: «چِرا شُما كاری كه شَنبِه روزِ دِلِه جایِز نیِه رِه کانید؟» عیسی جَواب هَدَه: «مَگِه نُخوانِسّید داوود وَختی خودش و اونه یاران وَشنا بان چه هَکُردَه؟ اون خُدایِ سِرِه یه دِلِه بَشَه و تقدیس هَبوسِّه نانِ بِیته بُخاردِه و خودِشِه یارِان رِه هَم هَدَه، درحالی که فقط کاهِنان اِجازه داشتِن اون نان جی بُخارِن.» ایما عیسی اوشانه باگوته: «انسان ریکا شَنبِه روزِصاحاب اختیارهَم هیسَه.» عیسی ایتا دیگه شَنبِه روز، یَهودیِانِ عبادتگاهِ دِلِه بَشَه و دَبا تَعلیم هَدِه. ایتا مَردای اوجِه دَبا که اونه راسِ دَس خُشک هَبا با. توراتِ مُعَلِمین و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی عیسی رِه زیرنظر داشتِن که بِینَن شَنبِه روز دِلِه کسی رِه شَفا دَنه یا نه، چون یِچّیه دُمّال دَبان تا دَلیلی گیر بیارَن که عیسی رِه تُهمَت بَزِنِن. وَلی عیسی که اوشانِ خیال جی باخَبَر با، اون مَردای که اونه دَس خُشک هَبا با رِه باگوته: «بیه ایجه بییَس.» او هم ورسَه و اوجِه بیَسَه. عیسی اوشانه باگوته: «شِیمی جی ایتا سوال دارَم، کُدام کار شَنبِه روزِ دِلِه دُرسِّه: خوبی هَکُردَن یا بَدی هَکُردَن، آدَمی جان نِجات هَدَئن یا اونه اَز بِین بَبِردَن؟ تمام اوشانیکه اونه دور و ور دَبان رِه بِیِشییِه و ایما اون مَردای رِه باگوته: «تی دَسِّ دِراز هَکُن!» اون خودِشِه دَسِّ دِراز هَکُردِه و اون دَس خوب هَبا. وَلی اوشان خِیلی عصبانی هَبان و همدیگَرِ هَمرَه مَشوِرَت هَکُردَن که عیسی یِه هَمرَه چِی هَکُنَن. ایتا اَزین روزان، عیسی دُعای وَسین کوهِ سَر بَشَه و تمام شو رِه خدای حضور دَعا هَکوردِه. صُبِ سَر خودشه شاگِردانِ دُخوانِسِّه و اوشانه دِلِه دَوازدَه نَفَرِ انتخاب هَکُردِه و اوشانه اِسمِ رَسول بَنَه: شَمعون كه اونه اِسمِ پِطرُس بَنَه و اونه اَداش آندِریاس، یَعقوب و یوحَنا، فیلیپُس و بَرتولما، مَتّی و توما، یَعقوب حَلفایِ ریکا، شَمعون که اونه وطن پرست هَم گونهِ بان، یَهودا، یَعقوبِ ریکا، وَ یَهودای اَسخَریوطی که عیسی رِه خیانَت هَکُردِه. عیسی شاگِردانِ هَمرَه کوهِ جی جیر بوما و ایتا صافِ زمینِ دِلِه بیَسَه، خِیلی از اونه شاگِردان و خیلی اِزدِحام یَهودیِه سَرتاسَر جی، اورشلیم، و صوروصیدون که دریایِ وَر با اوجِه دَبان. اوشان بوما بان تا اونه گَبِ بِشنوئَن و خودِشانِه مَریضیِ یِه جی شَفا هَگیرَن، وَ اوشانیکه پَلیدِ روح اوشانه آزار دَنهِ با، شفا گیرنه بان. تمام مَردُم تَقَلّا کانه بان خودِشان رِه به عیسی بَرِسانَن و اونه لَمس هَکُنَن، چون نیرویی که اونه جی دِرگا هَنِبا، هَمِه رِه شَفا دِنه با. ایما عیسی خودِشِه شاگِردانِ بِیِشییِه و باگوته: «خوش بِحالِ شُما كه فَقیرین؛ چون خُدایِ پادشاهِی شِیمی شییِه. «خوش بِحالِ شُما كه اَلان وَشنایید؛ چونکه سیر بونید. خوش بِحالِ شُما كه اَلان بِرمِه کانید؛ چون خَندِنید. «خوش بِحالِ شُما اون موقه که مَردم، انسانِ ریکایِ اِسمِ خاطِری شیمی جی بیزار هَبون و شِمِره خودِشانِ جَمعِ دِلِه دِرگا هَکونَن و شِمِره فاش هَدَن و تُهمَت بِزَنَن. اون روز، خوشحال هَبین و رَقص هَکُنید، چونکه شیمی پاداش آسمانِ دِلِه گَتِه هیسِه. چونکه اوشانه اَجداد هَم پِیغَمبَرانِ هَمرَه همینجور هَکُردَن. «وَلی وای بِحالِ شُما اِی پولداران؛ چونکه هَمین اَلآن هَم شیمی راحتی رِه بِیتین. وای بِحالِ شُما که اَلآن سیرین؛ چونکه وَشنا بونید. وای بِحالِ شُما كه اَلآن خَندِنید؛ چونکه ماتَم گیرنید و بِرمِه کانید. «وای بِحالِ شُما وَختی که مَردُم شیمی جی تَعریف هَکُنَن، چونکه اوشانه اَجداد هَم دُروئی پِیغَمبَران هَمرَه اینجور هَکُردَن. «وَلی اِی شُما که می گَبِ اِشنَوِنید، شِمِره گونَم شیمی دُشمَنانِ مُحَبَت هَکُنید و اوشانیکه شِیمی جی بیزارن رِه خوبی هَکُنید. هَر کی شیمی هَمرَه گوفتارو کانه اوشانه وَسین دُعای بَرکت هَکُنید، وَ هَر کی شِمِره آزار دَنه اونه وَسین دُعای خِیر هَکُنید. هرکَسی تی جوُلِ اینوَرِه چَک بَزَه، تی جوُلِ اونوَرم وَگِردان تا بَزِنِه. اَگه کَسی تی قوا ره تی جی خَسِّه هَگیره، بَنی تی پیرَن رِه هَم بَبِره. اَگه کَسی چیزی تی جی خَسِّه اونه هَدِه، وَ اَگه تی اَموالِ بِزور بِیته، نَخواه تِرِه پَس هَدِه. مَردُمانِ هَمرَه هَمونجور رَفتار هَکُنید که اِنتِظار دَرید شِیمی هَمرَه رَفتار هَکُنَن. «اَگه فَقَط اوشانیکه شِمِره مُحَبَت کانَن رِه مُحِبَت هَکُنید، شِمِره چه خیری دارِه؟ حَتّی گُناهکاران هَم اوشانیکه اوشانه دوس دارَن رِه مُحَبَت کانَن. وَ اَگه فقط اوشانیکه شِمِره خوبی کَانَن رِه خوبی هَکُنید، شِمِره چِه خِیری داره؟ حَتّی گُناهکاران هَم اینجور کانَن. وَ اَگه اوشانی رِه قَرض هَدین که دانین شِیمی قَرضِ وَگِرداندِنَن، شِمِرِه چه نَفعی دارِه؟ حَتّی گُناهکاران هَم دیگر گُناهکارِانِ قَرض دَنِن، چون دانَن ایتا روز خودِشانِه قَرضِ پَس هَگیرنَن. وَلی شُما شیمی دُشمَنانِ مُحَبَت هَکُنید و اوشانه خوبی هَکُنید و بِدون اینکه پس هَگیتَن فِکر دَبین اوشانه قَرض هَدین، چون شِیمی پاداش گَتِئه و خُدای مُتعالِ ریکا بونید، چون او ناشُکران و بَدکارانه هَمرَه مِهربانه. پس رَحیم هَبین، هَمونجور که شیمی آسِمانی پیَر رَحیمه. داوَری نَکُنین تا شِمِرِه داوَری نَبو. مَحکوم نَکُنین تا مَحکوم نَبین. بِبَخشین تا بَخشیدِه هَبین. هَدین تا شِمِره هَدَه هَبو؛ ایتا کیله پُر هَکُردهِ و فِشار هَدَه و تِکان هَدَه و سَرمَشت هَبا شِیمی دامَنه میَن بَریخته بونه! چون هر کیلِه یِه هَمرَه هَدین، همون کیله یِه هَمرَه شِمِره هَدَه بونه.» وَ این مَثَلِ اوشانِ وَسین بیاردِه و باگوته: «مَگِه ایتا کور تانهِ ایته دیگر کورِ عَصاکش هَبو؟ مَگِه هر دتاشان چاهِ دِلِه دَنِکَنَن؟ شاگِرد، خودشه اُسّایه جی سَرتَر نیِه، وَلی وَختی کامِلاً خودشه تَعلیم و تَربیَتِ تَمام هَکونه، تانه خودِشه اُسّایهِ مِثان هَبو. «چجوری کَمل ذَرِّه رِه تیِ اَداشِ چِشِ میَن دینی، وَلی اون چوئی كه تیِ چِشِ میَن دَاری رِه، نَینی؟ چطور تانی تیِ اَداشِ باگویی: ”اَداش، بَنی کَمل ذَرِّه رِه تی چِشم جی دِرگا بیارَم“، وَلی اینکه چو رِه تیِ چِشمِ میَن نَینی؟ ای دُرو، اوَّل چو رِه تیِ چِشمِ جی دِرگا بیار، ایما بِهتَر تانی بِینی و کَمل ذَرِّه رِه تیِ اَداشِ چِشمِ جی دِرگا بیاری. «هیچ وَخت خُجیر دار، بَدِ میوِه بِه بار نیارنِه، وَ هیچ وَخت بَدِ دار خُجیرِ میوِه نَدِنه. هر داری رِه اونه میوِه یه جی شَئنِه بِشناختِن. نَشَئنِه خاربُنِ جی اَنجیل بَچیَن ولَمبَس جی اَنگور! خجیرِ مَردای خودشه خُجیر دِلِ اَمبار جی، خوبی به بار هارنه و بَد مَردای خودشه بَدِ دِلِ اَمبارِ جی، بَدی به بار هارنه. چون زِبان اونچه جی که دِله میَن سرمَشتِ، گَب زَنه. «چِطور بونه که، مَرِه ’آقا، آقا‘ دُخوانید، وَلی اونچه که گونَم رِه عَمَل نُکانید؟ اونکه می وَرجه هَنه و می گَبِ اِشنَوِنه و اونِه عَمَل کانه، شِمِره گونَم کِیه ماندِنِه. او، کَسی ره ماندِنه که خودشه سِرِه یه بساتَنِ وَسین زِمین رِه جَل بَکَنِسّه و سِرِه یه بُنوارِ صخره سَر بَنَه وَختی لاه بوما و آب اون سِره رِه فشار بیارده، نَتَّنِسِّه اونِه تِکان هَدِه، چون مُحکَم بِساته هَبابا. وَلی اونیکه می گَبِ اِشنَوِنه و اونِه عَمَل نُکانه، اونه رِه ماندِنه که خودشه سِره رِه بِدون بُنوار زِمینِ سَر بِساته. وَختی لاه اون سِرِه رِه فشار بیارده، دَرجا فور بوماَ و اون سِرِه یه ویرانی چقدر گَتهِ با.» وَختی عیسی تمام خودشه گَب مَردُمانِ هَمرَه تَمام هَکُردِه، به كَفرناحوم شَهر بَشَه. اوجِه ایتا رُومی اَفسَر دَبا که ایتا پاکار داشتِه و خِیلی اونه رَه با ارزش با. اونه پاکار مَریض هَبا و دَبا بَمیرِه. وَختی اَفسَر، عیسی یِه آوازِه رِه بِشنَوِسِّه، یَهودِ گَتِه شانِ جی چَن نَفَر رِه اونه وَرجه روانه هَکوردِه تا اونه جی بِخوان بیه و اونه پاکارِ شَفا هَدِه. اوشان عیسی یِه وَرجه بومَن و اونه جی خواهِش تَمَنّا هَکُردَن و باگوتَن: «این مَردای لیاقت داره این لُطفِ اونه وَسین هَکُنی، چونکه اَمیی مَردُم رِه دوس دَاره و همونیه که اَمیی عبادَتگاه رِه اَمِرِه بِساته.» عیسی اوشانه هَمرَه بَشَه. وَختی سِرِه یه نَزیکی بَرِسییَه، اون اَفسَر چَن نَفَر از خودشه رَفِیقانِ این پِیغامِ هَمرَه عیسی یه ورجه روانه هَکوردِه و باگوته: «اِی آقا، تِره زَحمَت نَدِه، چونکه مَن لایِق نیَم تو می سِرِه یِه سَخفِ جیر بیئَیی. اینه وَسین، خودَم رِه لایق نِدانِسَّم تی وَرجه بیَم. فَقَط یه کَلَمِه باگو می پاکار شَفا گیرنِه. چونکه مَن خودَم فَرماندِه دارَم و سَربازانی هَم می دَسِّ جیر دارَم. ایتا رِه گونَم ”بوشو!“ شونِه، ایتا دیگَرِ گونَم ”بیِه!“ هَنه. می پاکارِ گونَم ”این كارِ هَکُن!“ اون این کارِ کانه.» عیسی وَختی اینه بِشنَوِسِّه، اونه گَبِ جی تَعَجِب هَکُردِه و جَماعَتی كه اونه دُمّالسَر هَنِه بان رِه بیِشیِه و باگوته: «شِمِره گونَم، اینجور ایمانی حَتّی اسراییلِ مَردُمانِ دِلِه هَم نَدییَم.» وَختی اَفسَرِ پِیغام رِسانان سِرِه وَگَرِسَّن، اون پاکاررِه سالِم وتندرس بَدییَن. چَن وَخت دیگه، عیسی به شَهری که اونِه اِسم نائین با بَشَه. اونه شاگِردان و ایتا گَتِه ازدِحام اونه همراهی کانه بان. وختی شَهرِ دروازۀ یه نَزیکی بَرِسیَه، بَدییَه ایتا مِیِّتِ بَرنِن که ایتا بیوِه زِنا یِه تنها ریکا با. شَهرِ مَردُم جی خیلیان هم اون زِنا رِه هَمراهی کانه بان. عیسی یه خداوند وَختی اونه بَدییَه، اونه دِل اونه رِه بَسوتِه و اون بیوِه زِنا رِه باگوته: «بِرمِه نَکُن!» ایما پِیش بَشَه و تابوتِ سَر دَس بَنَه. اوشانیکه تابوتِ بَرنِه بان، بییَسَن. عیسی باگوته: «اِی جَوان تِرِه گونَم، وَرِس!» مُرده راس هَبا و بِنیشته و شُروع هَکُردِه به گَب بَزَئن! عیسی اونه خودِشه مآره دَست بِسپارسِّه. تمام مَردُم بَتِرسیَن و همونجور که خُدا رِه شُکر کانه بان، گونه بان: «ایتا گَتِ پِیغَمبَر اَمی میَن ظهور هَکُردِه. خُدا خودشه قومِ کمک هَکوردَنِ وَسین بوما.» عیسی یه این کارِ خَبَر تمام یَهودیِه یه دِلِه و تمام اون دور و وَر دَپیتِه. یَحیی یه شاگِردان یحیی رِه تمام این اِتِّفاقانِ جی خَبَردار هَکُردَن. اون دو نَفَر از خودشه شاگردانِ دُخوانِسِّه و این پِیغامِ هَمرَه عیسی یه خُداوَندِ وَرجه روانه هَکوردِه و باگوته: «تو هَمونی هیسی كه بایسّی بییِه، یا یِنَفَر دیگَرِ منتظِر هَبیم؟ اون دو نَفَر وَختی عیسی یه وَرجه بومَن اونه باگوتَن: «یحیی یه تَعمید‌ دَهندِه اَمَرِه روانه هَکورده تا تی جی بَپُرسیم تو هَمونی هیسی که بایسّی، بییِه یا یِنَفَر دیگَرِ منتظِر هَبیم؟» همون موقه، عیسی خِیلی از اوشانیکه درد و مَرَض و پَلیدِ اَرواح داشتَن رِه شَفا هَدَه و خِیلی از کوران رِه بینا هَکُرده. ایما قاصِدانِ جَواب باگوته: «بیشین و اونچه که بِدیِیَن و بِشنَوِسّین رِه یَحیی وَسین باگویید، كه کوران دینَن، شَلان راه شونَن، جُذامیان شَفا گیرنَن، کَران اِشنَوِنَن، مُردِگان زنده بونَن، وَ فَقیران رِه خَبَرِ خوش هَدهَ بونه. خوش بِحالِ کَسی که مَرِه شَک نَکُنِه.» وَختی یَحیی یه قاصِدان بَشَن، عیسی یحیی یه بارِه شُروع به گَب بَزَن هَکُردِه و جَماعَتِ باگوته: «چیه بَدییَنِ وَسین صَحرایِ دِلِه بَشَیین؟ لَلِه یه بَدییَنِ وَسین كه وایِه جی لَرزِنِه؟ پس چیه بَدییَنِ وَسین بَشَین؟ ایتا مَردای که نَرمِ پیرَن خودشه تَن داره؟ اوشانیکه پُر زَرق و بَرق لِواس دُکانَن و تَجملاتی زندگی کانَن، پادشاهانِ کاخِ دِلِه دَرِن. پَس چیه بَدییَنِ وَسین بَشَین؟ ایتا پِیغَمبَرِ بَدییَنِ وَسین؟ آرِه، شِمِره گونَم او ایتا پِیغَمبَر جی هم گَتِ تَره. او هَمونیِه كه نِوِشتِه های مُقَدَّسِ دِلِه اونه بارِه بَنویشتِه هَبا: «”اَسِه می قاصِدِ تی جی جلوتر روانه کانَم که تی راه رِه تی وَسین آمادِه هَکونه.“ شِمِره گونَم یحیی جی گَته تَر کسی مآره جی بِزاسِّه نَبا، وَلی کوچیکترین، خُدایِ پادشاهِی یه دِلِه اونه جی گَته تَرِه.» تمام مَردُم که این گَبِ بِشنَوِسَّن، حتّی خَراجگیران، تایید هَکُردَن که خُدایِ راه حَقِ، چونکه یحیی یه دَّسِ جی غسل ِتَعمید بِیته بان. وَلی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی و توراتِ مُعَلِمین که یَحیی یه جی تَعمید نِیتَه بان، اینجوری خُدایِ اِراده رِه خودِشانِه وَسین رَد هَکُردَن. عیسی باگوته: «پس، این نسلِ مَردُم به چی تَشبیِه هَکُنَم؟ چیرِه ماندِنَن؟ وَچِه هانی رِه ماندِنَن كه بازار دِلِه نیشِنِن و هَمدِیگَره دُخواندِنَن گونَن: «”شِمِرِه نِی بَزییم، نَرِقصییَین، مَرثیِه بُخوانِسِّیم، بِرمِه نَکُردِین.“ چونکه یحیی یه تَعمید‌ دَهندِه بوما كه نه نان خاردِه و نه شراب نوش کانِبا؛ باگوتین ”آل دارِه.“ انسانِ ریکا بوما که خارنِه و نوش کانه؛ گونید ”آدَمی هیسه شِکَم پیس و شراب خوار، خراجگیران و گُناهکارانِ رَفیقِ.“ ولی وچِهانِ عقل و حکمَتَن که دُرسِّی یه حکمت رِه ثابت کانَن.» یه روز ایتا ازعُلمایِ فرقی فَریسی عیسی رِه غَذا بُخاردَنِ وَسین دَعوَت هَکُردِه. عیسی اون فَریسی یه سِره بَشَه و سُفرِه یه سَر بِنیشته. اون شَهرِ دِلِه، ایتا گُناهکارِ زِنا دَبا که وَختی بِشنَوِسِّه عیسی اون فَریسی یِه سِرِه مِهمانِ، ایتا مَرمَری ظَرف که عَطر جی پُربا خودشه هَمرَه بیاردِه وَ بِرمِه یه هَمرَه عیسی یه دَمّال سَر، اونه لِنگِ وَر بییَسَه. ایما خودشه آرسو یه هَمرَه عیسی یه لِنگِ بَشوردِه و خودشه گیسِ هَمرَه اونِه خُشک هَکُردِه. بعد اونه لِنگِ خوش هَدَه و اونه سَر عَطر بَریختِه. وَختی اون فَریسی اینه بَدییَه، خودشه وَرجه باگوته: «اَگه این مَردای راس راسی پِیغَمبَر با دَانِسِّه این زِنا که اونه دَس کَشِنِه چِجور زَنییِه؛ دَانِسِّه که گُناهکارِ.» عیسی اونه باگوته: «اِی شَمعون، خَنِم یِچی تِرِه باگوُم.» باگوته: «بِفَرما، اُسّا!» عیسی باگوته: «یِنَفَر، دو نَفَرِ جی طَلَب داشتِه: یِنَفَرِ جی پونصَد روز دَسمُزِّه قَدَر و اون یِکی جی پَنجاه روز دَسمُزِّه قَدَر. وَلی چونکه هیچی نِداشتَن اونه هَدَن، هَر دُتایِ بدهی رِه بِبَخشییَه. اَسِه تی نَظَر کُدام یکی اونه بیشتر دوس دارن؟» شَمعون جِواب هَدَه: «می نَظَر اونیکه بیشتر بِدِهکار با و بَخشیدِه هَبا.» عیسی باگوته: «دُرُس باگوتی.» پس اون زِنا رِه اِشارِه هَکُردِه و شَمعونِ باگوته: «این زِنا رِه دینی؟ تی سِرِه بومَم، تو می لِنگِ بَشوردَنِ وَسین اُو نیاردی. وَلی این زِنا خودشه آرسو یه هَمرَه می لِنگِ بَشوردِه و خودشه گیسِ هَمرَه خُشک هَکُردِه! تو مَرِه خُش نَدَییی، وَلی این زِنا از وَختی که بومَم، یه لَحظِه هَم می لِنگِ خوش هَدَنِ جی نییَسَا. تو می سَرِ روغَن نمالِسِّی، وَلی اون می لِنگِ عَطر بُمالِسِّه. پس تِرِه گونَم، اینه وَسّین اون مُحَبَتِ بیشتَری نِشان دَنه چونکه اونه تمام گُناهان که خِیلی بان آمُرزیدِه هَبا. وَلی اونیکه کَمتَر بَخشیدِه هَبا، کَمتر هم مُحَبَت کانِه.» پس اون زِنا رِه بِیشیِه و باگوته: «تی گُناهان آمُرزیدِه هَبا.» مِهمانان هَمدیگَرِ باگوتَن: «این کیِه كه گُناهان رِه هَم بَخشِنِه؟ عیسیِ اون زِنا رِه باگوته: «تی ایمان تِرِه نِجات هَدَه؛ بوشو به سَلامَت!» بَعد اَزون، عیسی شَهر به شَهر و دِه به دِه گَردِنِه با و خُدایِ پادشاهِی یه خَبَرِ خُوشِ اِعلام کانِبا. اونه دَوازدَه شاگِرد هَم اونه هَمرَه دَبان، وَ زِناکان جی چَن نَفَر كه پَلیدِ اَرواح و مَریضی یه جی شَفا بِیته بان اونه هَمرَه دَبان: مَریم که اونه مَجدَلیِّه هم گونه بان، که اونه جی هَفت تا آل دِرگا هَبا با، یوآنّا خوزا یه زِنا که خوزا هیرودیسِ مُواشِر با، سوسَن و خِیلی زِناکانِ دیگر. این زِناکان خودِشانِه دارایی یه هَمرَه عیسی و اونه شاگِردانِ خِدمَت کانه بان. مَردُم خِیلی شَهرانِ جی عیسی یه بَدییَنِ وَسین هَنِه بان و جَماعتِ زیادی جَمع هَبا، عیسی ایتا مَثَل اوشانه وَسین بیاردِه: «یه روز ایتا بَرزِگَر توُم بِپاشیَنِ وَسین دِرگا بَشَه. وَختی توُم پاشنه با، یه میثقلی راهِ دِلِه دَکِتِه و دَموجَن هَبا و پَرَندِه شان اوشانه بُخاردِن. یه میثقلی سَنگلاخِ زَمینِ دِلِه دَکِتِه و وَختی سَر بَکِشییَه، خُشک هَبا، چون نم نِداشتِه. یه میثقلی دیگه تیفِشانِ دِلِه دَکِته و تیف، تُمِ هَمرَه سَر بَکِشیَه و اوشانه خَفِه هَکُردِه. وَلی یه میثقلی تُمِشان خُجیرِ زَمینِ دِلِه دَکِتِه و سَر بَکِشیِه و صد بَرابَر بار بیاردِه.» عیسیِ بَعد از اینکه این چیزانِ باگوته: بلَندِ صِدایِ هَمرَه باگوته: «هر کی گوشِ شِنَوا دَارِه، بِشنوئِه!» وَختی شاگِردان این مَثَلِ مَعنی رِه اونه جی بَپُرسیَن، عیسی باگوته: «خُدایِ پادشاهِی یه سِرِّه بِفَهمِسَّن شِمِره هَدَه هَبا وَلی بَقیِه یه هَمرَه مَثَل هَمرَه گَب زَنَم، تا: «”بِیشَن وَلی نِینَن؛ بِشنُئَن، وَلی نِفَهمَن“ «مَثَلِ مَعنی اینه: توُم، خُدایِ کَلامِ. اون تُمِشان که راهِ دِلِه دَکِتَن، اوشانیِیَن كه خُدایِ کَلام رِه اِشنَوِنَن، ایما اِبلیس هَنه و اونه اوشانه دِلِ جی دُزِّنه، تا نَتَّنَن ایمان بیارِن و نِجات هَگیرَن. اون تُمِشان که سنگ لاخ زَمینِ دِلِه دَکِتَن اوشانیِیَن که وَختی خُدایِ کَلامِ اِشنَوِنَن، اونِه خُشحالی یه هَمرَه قَبول کانَن، ولی بَنِه نَبِندِنِن. ایشان مُدَّتِ کَمی ایمان دارَن، وَلی آزمونِ موقه خودِشانِه ایمانِ از دَست دَنَن. اون تُمِشان که تیفِ دِلِه دَکِتَن، اوشانیِیَن که خُدایِ کَلامِ اِشنَوِنَن، وَلی وَختی هَمینجور که زندگی یه دِلِه پِیش شونَن نِگَرانی و پول و این دُنیایِ خُوشی اوشانه خَفِه کانه و اوشانه میوه به ثمر نَرِسِنِه. وَلی اون تُمِشان كه خُجیر زَمینِ دِلِه دَکِتَن، اوشانییَن که خُدایِ کَلامِ اِشنَوِنَن اونِه خَجیر و صاف دِل هَمرَه، مُحکَم گیرنَن، وَ پایدار ماندِنَن و ثَمَر هارنَن. «هیچکی لمپا رِه روشَن نُکانه تا اونه سَر، سَرپوش بَنِه یا اونِه تَختِ جیر بَنِه. بلکه لمپا ره، لَمپا پایِه سَر نَنِه تا هر کی دِلِه هَنه اونه روشِنایی رِه بِینه. چونکه هیچ جا هَدِه ایی دَنیِه که مَعلوم نَبو و هیچ قایم هَکورده ایی دَنیه که بَرمَلا و آشکار نَبو. پس دِقَّت هَکُنید چجوری اِشنَوِنید؛ چون به اونیکه دارِه بیشتر هَدَه بونه و اونِ جی که نِدارِه، همون هم که گَمان کانه داره، هَگیته بونه.» همون موقه عیسی یه مآر و اَداشان بومَن تا اونه بَینِن، وَلی آنقَدَر اِزدحام زیاد با که نَتَّنِسَّن اونِه نَزدیک هَبون. پس عیسی رِه خَبِر هَدَن و باگوتَن: «تی مآر و اَداشان دِرگا هیسَن و خَنِن تِرِه بِینَن.» وَلی عیسی اوشانه جِواب باگوته: «می مآر و اَداشان اوشانیِیَن که خُدایِ کَلامِ اِشنَوِنَن و اونِه عَمَل کانَن.» ایتا روز عیسی خودشه شاگِردانِ باگوته: «دَریایِ اوتَکِه بیشیم.» پس ایتا لوتکا سَوار هَبان و رادَکِتَن. وَختی دَبان بوشون، عیسیِ رِه خواب بَبِردِه. یِدَفِه دَریا رِه ایتا گَتِه کولاک بِیتِه، جوریکه لوتکا اویه جی پُر بونِه با و اوشانه جان خَطَر دَکِته. شاگِردان عیسی یِه وَر بَشَن و اونه بیدار هَکُردَن و باگوتَن: «اِی اُسّا، اِی اُسّا، دَریم هَلاک هَبیم!» عیسی بیدار هَبا و کولاک و وا رِه زَمتُل بَزَه. کولاک بِنیشته و آرام هَبا. عیسی اوشانه باگوته: «شیمی ایمان کوجه دَرِه؟» شاگِردان بُهت و وَحشَتِ هَمرَه هَمدیگَرِ گونه بان: «این دِ کیِه، حتّی وا و اُو رِه دَستور دَنه و اوشان اونه جی اِطاعت کانَن.» پس اوشان لوتکایِ هَمرَه گِراسیان مَنطَقِه که جَلیلِ روبِرو با بَشَن. وَختی عیسی لوتکایِ جی جیر بوما، ایتا آلبَزِه مَردای هَمرَه که اون شَهرِ اَهالی جی با، روبِرو هَبا که خِیلی وَخت با نه لِواس دُکانه با و نه سِرِه یه دِلِه زندگی کانِبا، بلکه قَبرِسّانی دِلِه ماندِنه با. وَختی اون آلبَزِه عیسی رِه بَدییَه، نَعرِه بَکِشییَه و اونه لِنگ دَکِته و دادِ هَمرَه باگوته: «اِی عیسی، خُدای مُتِعالِ ریکا، می هَمرَه چیکار دَاری؟ تی جی خواهِش کَانَم مَرِه عَذاب نَدی!» چون عیسی پَلیدِ روحِ دَستور هَدَه با اون مَردای یه جی دِرگا بیه. اون آل چَن دَفه اونه بِیته با و با اینکه مَردای یِه دَسّ و لِنگِ غُل و زَنجیلِ هَمرَه دَبِسِّنه بان و اونه جی نِگهبانی کانه بان، زَنجیلِ شانه پاره کانِبا و آل اونه صَحرایِ دِلِه بَرنِه با. عیسی اونه جی بَپُرسیِه: «تی اِسم چیِه؟» جَواب هَدَه: «لَشگَر» چون خِیلی آل اون مَردای دِلِه بَشَه بان. آلِشان خواهِش هَمرَه عیسی یه جی بِخَسَّن که اوشانه جَهَنِم دِلِه تونِوادِه. اون نَزیکی ایتا گَتِه رَمِه خو دَبا که دَبان کوتی یه سَر غَذا بُخارِن. آلِشان اونه جی اِلتِماس هَکُردَن كه اِجازه هَدِه خو شانه دِلِه بوشون. وَ عیسی هم اوشانه اِجازه هَدَه. پس، آلِشان اون مَردایِ جی دِرگا بومَن و خو شانه دِلِه بَشَن، وَ خو شان کوتی سَرِ جی دَریاییِ سَمت دُو هَکردَن و دَریایِ دِلِه دَکِتَن و غَرق هَبان. وَختی خو گالِشان اینه بَدییَن دَر بَشَن و این جریانِ شَهر و آبادی یه دِلِه پَخش هَکُردَن. پس مَردُم دِرگا بومَن تا اونچه که اتّفاق دَکِتِ با رِه بِینَن، وَختی عیسیِ یِه وَرجه بَرسیِیَن و بَدییَن اون مَردَای که آلِشان، اونه جی دِرگا بومَا بان لِواس دَکُردِه و عاقِل عیسی یِه لِنگِ پِیش نیشتِه، بَتِرسییَن. اوشانیکه جریانِ خودِشانِ چِشِ هَمرَه بَدیه بان، اوشانه رَه تَعریف هَکُردَن که اون آلبَزَه مَردَای چطور شَفا بِیته. ایما تمام گِراسیانِ مَنطَقِه یِه مَردِم عیسی یه جی بِخَسَّن اوجه یه جی بوشو، چونکه اوشان خیلی بَتِرسیه بان. عیسی هَم لوتکا رِه سَوار هَبا و بَشَه. اون مَردَای كه آلِشان اونه جی دِرگا بوما بان، عیسی یه جی خواهِش و تَمَنّا هَکُرده تا بَنِه اونه هَمرَه دَبو، وَلی عیسی اونه اِجازِه نَده و باگوته: «تی سِرِه وَگِرد و اونچه که خُدا تی وَسین هَکُردِه رِه تَعریف هَکُن.» اون مَردَای بَشَه و اونچه كه عیسی اونه رَه هَکِرده با رِه تمام شَهرِ دِلِه پَخش هَکُردِه. وَختی عیسی وَگرِسِّه، مَردُم گَرمی هَمرَه اونه جی اِستِقبال هَکُردَن، چون هَمِه اونه چِش بِرا بان. همون موقه، ایتا مَردَای که اونه اسم یایروس با و یَهودیِانِ عبادَتگاهِ رَئیس با، بوما عیسی یِه لِنگ دَکِته و خواهِش تَمَنّا هَکُردِه که عیسی اونه سِرِه بوشو. چون اونه یِدانه کیجا كه حُدوداً دوازدَه سالِه با، دَبا بَمیره. وَختی عیسی راهِ دِلِه دَبا، جَماعَت هَر طَرَف جی اونه فِشار هارنِه بان. اونِ میَن، ایتا زِنا دَبا که دَوازدَه سال خونریزی داشتِه و با اینکه تمام خودشه دارایی رِه طَبیبانهِ وَسین خَرج هَکُردهِ با، هیچکَس نَتَّنِسِّه اونه مآلِجِه هَکونه. اون زِنا پشتِ سَرِ جی عیسیِ رِه نَزدیک هَبا و عیسی یه قوایِ لَمپَرِه لَمس هَکورده. دَرجا اونه خونریزی بَند بوما. عیسی بَپُرسیِه: «كی مَرِه دَس بَزَه؟» وَختی هَمِه حَشا هَکُردَن، پِطرُس باگوته: «اُسّا، مَردُم تِرِه هَر طَرَف جی دُوره هَکُردَن و فِشار هارنَن!» وَلی عیسی باگوته: «ینَفَر مَرِه دَس بَزَه! چونکه بِفَهمِسَّم نیرویی می جی خارِج هَبا!» وَختی اون زِنا بَدییَه که دِ نَتَّنِه خودِش رهِ قایِم هَکونه، تَرس و لَرزِ هَمرَه پِیش بوما و عیسی یه لِنگ دَکِته و هَمِه یِه وَرجه باگوته که چِرا اونه لَمس هَکُردِه و چِطور دَرجا شَفا بِیته. عیسی اونه باگوته: «دِتَر، تی ایمان تِرِه شَفا هَدَه؛ بوشو به سَلامَت.» عیسی هَلَه گَب زنه با که یه نَفَر اون رَییس سِرِه یه جی بوما و باگوته: «تی کیجا بَمردِه، دِ اُسّارِه زَحمَت نَدِه.» وَختی عیسی اینه بِشنَوِسِّه، یایروسِ باگوته: «نَتِرس، فقط ایمان بِدار! تی کیجا خوُب بونه.» وَختی عیسی، یایروسِ سِرِه بَرِسییَه، نُذاشته هیچکی بجُز پِطرس و یوحَنا و یعقوب و کیجایِ پیَر و مآر اونه هَمرَه سِره یه دِلِه بوشون. تمام مَردُم کیجایِ وَسین بِرمِه زاری کانه بان. وَلی عیسی باگوته: «بِرمه نَکنین؛ چون کیجا نَمِردِه بلکه خواب میَن دَرِه.» اوشان اونه نیشخَن بَزَن، چون دانِسَّن کیجا بَمِردِه. عیسی کیجایِ دَسِّ بِیته و باگوته: «دِتَر، وَرِس!» اونه روح وَگِرِسِّه و دَرجا خودشه جایِ جی ورسَه. عیسی باگوته اونه یِچی هَدین بُخارِه. کیجایِ پیر و مآر بُهت هَکُردَن، وَلی عیسی اوشانه سِفارِش هکُردِه این جَریانِ هیچ کَسِ وَرجه نَگوُن. عیسی اون دَوازدَه رَسولِ خودشه دُور جَم هَکُردِه و اوشانه قُوَّت و اِقتدار هَدَه تا تمام آلِشان رِه دِرگا هَکُنَن و مَریضیها رِه شَفا هَدِن؛ وَ اوشانه روانه هَکوردِه تا خُدایِ پادشاهی یِه خَبَرِ خُوشِ اِعلام هَکُنَن و مَریضانِ شَفا هَدَن. اوشانه باگوته: «سَفَرِ وَسین هیچ چی نَگیرین، نه بال دَسِّی، نه بُقچه، نه نان و نه پول و نه اِضافِه پیرَن. هَر سِرِه یه دِلِه که بَشَین، تا وَختی اون مُحَلِ جی نَشَین، اون سِرِه یه دِلِه بُمانید. اَگه مَردُم شِمِره تَن نِیتَن، وَختی اوشانِ شَهرِ جی شونید، شیمی لِنگِ خاکِ بِتِکانین تا ایتا گَواهی اوشانه علیه هَبو.» رَسولان را دَکِتَن و ایتا آبادی یه جی ایتا دیگه آبادی شونه بان و هر جا رَسِنه بان، خُدایِ پادشاهِی یه خَبَرِ خُوشِ اِعلام کانه بان و مَریضانِ شَفا دَنِه بان. تمام این جَریانانِ خَبِر هیرودیسِ پادشاهِ گوش بَرِسییَه. هیرودیس حِیران و سَرگَردان هَبا با، چونکه بَعضیان گونه بان عیسی همون یَحیی یه که مُردِگانِ جی وَرِسَه. بَعضی دیگر گونهِ بان ایلیا یه پیغمبر ظهور هَکُردِه، بَعضیان هَم گونه بان ایتا از قَدیمی پِیغَمبَران زندهِ هَبا. ولی هیرودیس باگوته: «مَن یَحیی یه کَلِّه رِه اونه تَنِ جی سیفا هَکُردَم. پَس این کیِه که مَن این چیزان رِه اونه بارِه اِشنَوِنَم؟» وَ تَقَلّا کانِبا عیسی رِه بِینِه. وَختی رَسولان وَگَرِسَّن، هَر چی هَکُردهِ بان رِه عیسی یه وَسین تعریف هَکُردَن. ایما اوشان رِه خودشه هَمرَه بِه شَهرِ بِیت صِیدا بَبِرده تا اوجِه تَنها هَبون. وَختی جَماعت اینه بِفَهمِسَّن عیسی یه دُمّال رادَکِتَن. عیسی هم اوشانه قَبول هَکُردِه و اوشانه هَمرَه خُدایِ پادشاهِی یه باره گَب بَزَه و اوشانیکه نیاز به شَفا داشتِن رِه شَفا هَدَه. وَختِ مِهال سَر، دَوازدَه رَسول عیسی یه وَرجه بومَن و باگوتَن: «جَماعَتِ مُرخَص هَکُن تا به دِهات و این دور و وَر زَمینِانِ سَر بوشون و غَذا و سَر پَناه پیدا هَکُنَن، چون ایجه ایتاَ دُور افتادِه جائِه.» عیسی اوشانه جَوابِ باگوته: شُما خودِتان اوشانه غَذا هَدین.» اوشان باگوتَن: «اَما بِجُز پَنج تا نان و دُتا ماهی هیچی نِداریم، مَگِه اینکه بیشیم و تمام این مَردُم وَسین غَذا بَهینیم.» اوجِه حدودِ پَنج هزارتا مَرد دَبان. عیسی خودشه شاگردانِ باگوته: «مَردُمِ پَنجاه تا پَنجاه تا تَخسیم هَکُنید و بِنیشانین.» شاگِردان هَم هَمونجور هَکُردَن و هَمِه رِه بِنیشاندِن. ایما عیسی پَنج تا نان و دُتا ماهی رِه بِیته، آسِمانِ بِیشییَه وشُکر هَکُردِه، اون نانِ شانه تیکِّه هَکوردِه و خودشه شاگِردانِ هَدَه تا مَردُمِ پِیش بَنَن. هَمِه بُخاردَن و سیر هَبان و دَوازدَه تا زَمّیل اون تیکِه هایی جی که بُمانِسّه با رِه جَمع هَکُردَن. ایتا روز عیسی خَلوتِ دِلِه دُعا کانِبا، و فقط اونه شاگِردان اونه هَمرَه دَبان. عیسی اوشانه جی بَپُرسییَه: «مَردم گونَن مَن کییَم؟» شاگِردان جَواب هَدَن: «بَعضیان گونَن یحیی یه تَعمید دَهَندِه ایی، بَعضی دیگر گونَن اِیلیایی، وَ بَعضیان هَم تِرِه ایتا از قَدیمی پِیغَمبَرِان دانَن که زندِه هَبا.» عیسی اوشانه جی بَپُرسیِه: «شُما چی؟ شِیمی نَظَر مَن کییَم؟» پِطرُس جَواب هَدَه: «تو مَسیحِ موعودِ خُدایی.» ایما عیسی اوشانه قَدغَن هَکُردِه و دَستور هَدَه اینه هیچ کَسِ نَگُون. وَ باگوته: «انسانِ ریکا بایسّی خِیلی رَنج بَکِشِه و یَهودیِانِ گَتِه و مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و تورات مُعَلِمین اونه رَد هَکُنَن و بَکوشَن و سِوّمین روز دِلِه زندهِ هَبو.» ایما هَمِه رِه باگوته: «اَگه كَسی خَنِه می دُمّال بیه، بایسّی خودشه جی بِگذَرِه، هر روز خودشه صَلیبِ دوش هَگیره و می دُمّال بیه. چون هر کی بِخواد خودشه جان نِجات هَدِه، اونِه از دَس دَنه، وَلی هر که خودِشه جان می خاطِری از دَس هَدِه، اونِه نِجات دَنِه. آدَمی یه وَسین چه فایدِه دارِه كه تمام دُنیا رِه بِدَس بیارِه، وَلی خودشه جان از دَس هَدِه یا اونِه تَلَف هَکونه؟ چون هر کی می جی و می گَبِ جی عار بِدارِه، انسانِ ریکا وَختی خودشه جَلال و خودشه پیَره جَلالِ دِلِه مُقَدَّسِ فِرشتِگانِ هَمرَه بیه، اونه جی عار دارِه. راس راسی شِمِره گونَم، بَعضیان ایجه هیسَن تا خُدایِ پادشاهِی رِه نِینَن، نَمیرنَن.» حُدوداً هَشت روز بعد از این گَب عیسی، پِطرُس، یوحَنا و یَعقوبِ بِیته و ایتا کوهِ سَر بَشَه تا دُعا هَکونه. همون موقه که دُعا کانِبا، اونه دیمِ وَضع وَگَرِسِّه و اونه لِواس اِسبی و نورانی هَبا. یِدَفِه دُتا مَردِای، موسی و ایلیا یه پیغمبر ظاهِر هَبان اونه هَمرَه گَب بَزَن. اوشان باشکوه و نورانی ظاهِر هَبان و عیسی یه هَمرَه اونه بَمِردَن باره كه بایسّی اورشلیمِ دِلِه اتّفاق دَکِه گَب بَزَ‌‌ن. پِطرُس و اونه هَمراهان خواب بَشَه بان، وَلی وَختی بیدار هَبان، عیسیِ جَلال و اون دُتا مَردِکانی که اونه وَر ایسَبان رِه بَدییَن. وَختی اون دو نَفَر عیسی یه وَرِ جی شونه بان، پِطرُس عیسیِ رِه باگوته: «اُسّا، چَنِّی خُبِ اَما ایجه دَریم! بَنی سه تا سایِبان بِسازیم، ایتا تِرِه، ایتا موسایه وَسین، ایتا دیگه هَم ایلیایه وَسین.» اون نِدانِسِّه که دَرِه چی گونه. پِطرُسِ گَب هَلَه تَمام نَبا با كه ایتا اَبر بوما و اوشانه سَر سایه تووادَه وَختی اَبر اوشانه دُورِه بِیته شاگِردان بَتِرسییَن. اونوَخت اَبرِ جی ایتا صِدا در بوما که: «این می ریکائِه که اونه اِنتخاب هَکُردَم، اونه گَبِ گوش هَدین.» وَختی صِدا قَطع هَبا، عیسی رِه تَنها بَدییَن. شاگِردان اون موقه اونچه جی که بَدیه بان، هیچکسِ هیچی نُگُوتَن. فَردَئی، وَختی عیسی کوهِ جی جیر بومَه، جَماعَتِ زیادی اونه بَدییَنِ وَسین بومَن. یِدَفِه ایتا مَردای ازدِحامِ دِلِه داد بَزَه «اُسّا، تی جی اِلتِماس کانَم می ریکا که می تَنها وَچِه هیسه رِه بِیِشی و کُمَک هَکُنی. یِدَفِه روح اونه گیرنِه و اون دَرجا نَعرِه کَشِنِه وپَرکَنِش گیرنه، اونجور که اونه دَهِن کَف کانه اونه تَن لَرزِه دَکِنِه و سَختی یه هَمرَه اونه وِل کانه. تی شاگِردانِ جی اِلتِماس هَکُردَم اونه دِرگا هَکُنَن، وَلی نَتَّنِسَّن.» عیسی جَواب هَدَه: «اِی منحرف و بی ایمانِ نَسل، تا كِی شِیمی هَمرَه دَبوم و شِمِره تَحَمِل هَکُنَم؟ تی ریکا رِه ایجه بیار.» همون موقه که ریکا عیسی یِه وَر هَنِبا، آل اونه زمین بَزَه و اون پَرکَنِش بِیتِه. وَلی عیسی آلِ زَمتُل بَزَه و ریکارِه شَفا هَدَه و اونه پیَرِه دَس بِسپارِسِّه. تمام مَردُم خُدایِ بُزِرگی یه جی حِیرَت هَکُردَن. وَلی هَمونجور که هَمِه عیسی یه کارانِ جی هاج و واج بُمانِسّه بان، اون خودشه شاگِردانِ باگوته: «اونچه که خَنِم شِمِره باگوم خوُب شیمی خاطِر بِسپارین: انسانِ ریکا مَردُمِ دَس تَسلیم بونه.» وَلی اوشان اونه مَنظورِ نِفَهمِسَّن، چونکه اوشانه جی مَخفی بُمانِسِّه با تا نِفَهمَن. وَ تَرسِنه بان اینِ باره هَم اونه جی سوال هَکُنَن. ایتا روز شاگِردانِ میَن بَحث هَبا که اوشانه دِلِه کی هَمِه یه جی گَتِ تَرِه. عیسی اونچه یه جی که اوشانه دِلِ مین دَبا خَبِر داشتِه ایتا کوچِ وَچِه رِه بِیته و خودشه وَر بَنَه، و اوشانه باگوته: «هر کی این وَچِه رِه می اسمِ خاطِری قَبول هَکونه، مَرِه قَبول هَکُردِه، وَ هر که مَرِه قبول هَکونه، اونیکِه مَرِه روانه هَکوردِه رِه قَبول هَکُردِه. چون شِیمی میَن اونی گَتِ تَرِه که هَمِه یه جی کوچِکتَر هَبو.» یوحَنا باگوته: «اِی اُسّا، یِنَفَرِ بَدییَیم که تی اسمِ هَمرَه آل دِرگا کانِبا، وَلی چونکه اَمی جی نَبا، اونه جُلوهِ بِیتیم.» وَلی عیسی اونه باگوته: «اونه جُلوهِ نِگیرین، چونکه هَر کی شیمی علیه نَبو، شِیمی هَمرَئِه.» وَختی اون روزا بَرِسییَه که قَرار با عیسی به آسِمان وَگِرده، او مُصَمَم با که بوشو اورشلیم. اون قَبل ازاینکه بوشو چَن نَفَرِ روانه هَکوردِه تا ایتا از سامریِانِ آبادی یه دِلِه بوشون و یِجارِه اونه وَسین تَدارک بِینَن. وَلی اوجِه یِه مَردُم اونه قَبول نَکُردِن، چون دَبا بوشو اورشَلیم. وَختی اونه شاگِردان، یَعقوب و یوحَنا، اینه بَدییَن، عیسی رِه باگوتَن: «اِی آقا، خَنیی باگوییم آسِمانِ جی تَش بِبارِه و تمام اوشانه هَلاک هَکونه؟» وَلی عیسی وَگِرِسِّه و اوشانه زَمتُل بَزَه و باگوته: «شُما نِدانین کُدام روحِ جی هیسین! چونکه انسانِ ریکا نومَه تا مَردُم جان هَلاک هَکونه بلکه بوما تا اونه نِجات هَدِه.» ایما عیسی و اونه شاگِردان ایتا دیگه آبادی بَشَن. راهِ دِلِه یِنَفَر عیسی رِه باگوته: «هَر جا بیشی تی دُمّال هَنَم.» عیسی اونه جَواب باگوته: «شوآلِاشان لانه و پَرَندِه شان فَک دارَن، وَلی انسان ریکا حَتّی جایی نِداره خودشه سَرِ بَنه.» عیسی یِنَفَر دیگَرِ باگوته: «مَرِه پیرَوی هَکُن.» وَلی او جَواب هَدَه: «اِی آقا، بَنی اوَّل بوشوم و می پیَر دَفن هَکُنَم.» عیسی اونه باگوته: «بَنی مُردِگان، خودِشانِ مُردِه شان رِه دَفن هَکونَن. تو بوشو و خُدایِ پادشاهِی یه خَبَرِ اِعلام هَکُن.» یه نَفَر دیگه باگوته: «اِی آقا، مَن تی هَمرَه هَنَم، وَلی اِجازه هَدِه اوَّل می خانواده یه هَمرَه خُدافِظی هَکُنَم.» عیسی اونه جِواب باگوته: «کَسی که شُخم بَزَئن شُروع هَکُرده و خودِشه دُمّالسَرِ بِیشِه، خُدایِ پادشاهِی یه لیاقَتِ نِداره.» بعد ازاون، عیسی یه خُداوند هَفتاد نَفَرِ دیگَرِ اِنتِخاب هَکُردِه و اوشانه دُتا دُتا خودِشه جی پیشتَر به شَهر و دیاری که خودش دَر نَظَر داشتِه اوجِه بوشو، رَوانه هَکوردِه. اوشانه باگوته: «مَحصول زیادِ، وَلی کارگَر کَم. پس صاحاب مَحصولِ جی بِخواین تا کارگَرانِ بیشتَری رِه دِرو هَکوردَنِ مَحصولِ وَسین رَوانه هَکونه. بیشین! مَن شِمِره ایتا وَرِّه یه مِثان وِرکِشانِ دِلِه روانه کانَم. شیمی هَمرَه پول و بُقچه و چَمیش نَبِرین، وَ راه میَن شیمی وَختِ سَلام هَکُردَن وَسین تَلَف نَکُنین. هر سِرِه یه دِلِه شونِید اوَّل باگویید ”صُلح و سَلام این سِرِه یه سردَبو.“ اَگه اون سِره یه دِلِه کسی اَهلِ صُلح و سَلام هَبو، شیمی صُلح و سَلام اونه سَر ماندِنه، وَگَرنَه، شِمِرِه وَگِردِنِه. اون سِرِه یه دِلِه بِمانید و هر چی شِیمی پیش بَنَن، بُخارین و بَنوشین، چونکه كارگَر خودشه مُزدِ مُستَحَقِ. این سِرِه اون سِرِه نَکنین. وَختی ایتا شَهرِ دِلِه بَشَین و شِمِرِه قَبول هَکُردَن، هر چی شِیمی پِیش بَنَن، بُخارین. اوجِه یه مَریضانِ شَفا هَدین و باگویید: ”خُدایِ پادشاهِی شِمِرِه نَزّیکِه.“ وَلی هَر وَخت ایتا شَهرِ دِلِه بَشَین و شِمِره قَبول نَکُردَن، اون شَهر کوچه هانِ دِلِه بیشین و باگویید: ”اَما حَتّی شِیمی شَهرِ خاک و خُولِه که اَمیِ لِنگِ سَر نیشتِه رِه، شیمی عَلیه تِکاندِنیم. وَلی اینه بِدانید خُدایِ پادشاهی نَزّیکِه.“ بِدانید داوَری روز، مُجازاتِ تَحَمُل، سُدوم شَهرِ وَسین که گُناه جی پُر با راحَت تَرِ تا اون شَهرِ وَسین. «وای بر تو، اِی خورَزین، وای بر تو، اِی بیت‌ صِیدا! چون اَگه مُعجِزاتی كه شِیمی دِلِه اَنجام هَبا صور و صیدونِ شَهرانِ دِلِه اَنجام بونِه با، اوجِه یِه مَردُم خِیلی جلوتر پِلاس دُکانه بان وخاکِ کُلُمِ سر نیشِنِه بان و توبِه کانه بان. وَلی داوَری روز، مُجازات تَحَمل، صور و صیدونِ وَسین راحَت تَرِه تا شِمِرِه. وَ تو اِی كَفرناحوم، خیال کانی تا آسِمان سَر کَشِنی؟ نه، بلکه جَهَنِم دِلِه سَرنِگون بونی. ایما خودِشه شاگِردانِ باگوته: «هر کی شِمی گَبِ گوش هَکونِه، می گَبِ گوش هَکُردِه، وَ هر کی شِمِره قَبول نَکُنِه، مَرِه قَبول نَکُردِه، وَلی هر کی مَرِه قبول نَکُنِه، اونیکه مَرِه رَوانه هَکوردِه رِه قَبول نَکُردِه.» اون هَفتاد نَفَر خُشحالی یه هَمرَه وَگرسَّن و باگوتَن: «اِی آقا، تی اسم هَمرَه حتّی آلِشان هم اَمی جی اِطاعت کانَن.» عیسی اوشانه باگوته: «مَن شیطانِ بَدییَم که بَرقِ مِثان آسِمانِ جی جیر کَنِه با. اَسِه شِمِره اِقتدار دَنَم كه مارِشان و عَقرَبِشان رِه شیمی لِنگِ جیر لِه هَکُنید و دُشمَنِ تمام قُوَّتِ از بِین بَبِرین، وَ هیچ چی شِمِره آسیب نَرِساندِنِه، وَلی اینه وَسین خُشحالی نَکُنین که پَلیدِ ارواح شِیمی جی اِطاعَت کانَن، بلکه اینه وَسین خوشحال هَبین که شیمی اِسم آسِمانِ دِلِه بَنویشتِه هَبا.» همون دَم، عیسی روح القُدُس دِلِه شاد هَبا و باگوته: «اِی پیَر، آسِمان و زَمینِ صاحاب، تِرِه شُکر کانَم كه این چیزان رِه حَکیمان وعاقِلانِ جی قایِم هَکُردی و کوچِ وَچِه هانِ رَه آشکار هَکُردی. آرِه، اِی پیَر، چون تی خوشحالی اینه دِلِه با. می پیَر هَمِه چی رِه می دَس بِسپارِسِّه. هیچکَس نِدانه ریکا کیِه بِجز پیَر، وَ هیچکَس نِدانه پیَر کیِه بِجز ریکا، وَ اوشانیکه ریکا بِخواد پیَرِ اوشانه وَسین آشکار کانه.» ایما تنهایی دِلِه، خودشه شاگِردانِه بِیشییِه و باگوته: «خوش بِحالِ چِشائی که اونچه شُما دینینِ، دینَن. چون شِمِره گونَم خِیلی از پِیغَمبَران و پادشاهان آرزو داشتن اونچه که شُما بَدییَین رِه، بَینَن ولی نَدییَن، وَ اونچه که شُما اِشنَوِنید رِه، بِشنُئَن ولی نِشنَوِسَّن.» ایتا روز توراتِ عُلَمایِ جی یِنَفَر وَرسَه تا این سوالِ هَمرَه عیسی رِه آزمون هَکونه، باگوته: «اِی اُسّا، چه هَکُنَم تا اَبَدی زندگی رِه بِدَس بیارَم؟» عیسی اونه جواب باگوتِه: «توراتِ دِلِه چی بَنویشتِه هَبا؟ اونه جی چی فَهمِنی؟» جَواب هَدَه: «”خُداوند تیِ خُدا رِه تمام تیِ دِل و تمام تیِ جان و تمام تیِ قُوَّت و تمام تیِ فِکرِ هَمرَه دوس بِدار، وَ تی هَمسادِه رِه تیِ جانِ مِثان دوس بِدار.“» عیسی اونه باگوته: «دُرس جَواب هَدَیی. اینه بِجا بیار که زندگی رِه داری.» وَلی اون خودشه توجیه هَکُردَن وَسین عیسی یه جی بپُرسییَه: «می هَمسادِه کیِه؟» عیسی اونه جَواب باگوته: «ایتا مَردَای اورشلیم جی اَریحایِ شَهرِ سمت شونِه با. راهِ دِلِه راهزَنانِ دَس دَکِته. اوشان اونه لُخت هَکُردَن و کُتَک بَزَن، وَ اونه نیمِه جان وِل هَکُردَن و بَشَن. از قَضا مَعبَدِ ایتا کاهِن اوجِه یِه جی رَد بونِه با. وَلی وَختی اونه چِش اون مَردَای رِه بُخاردِه، خودشه راه رِه وَل هَکُردِه و راهِ اون دَسِّ جی بَشَه. هَمینجور، مَعبَد ایتا خادم هَم اوجِه یِه جی رَد بونه با. اون هم وَختی اوجِه بَرِسییَه و اون مَردَای رِه بَدییَه، خودشه راه رِه وَل هَکُردِه و راهِ اون دَسِّ جی بَشَه. وَلی ایتا مُسافِر که سامِری با وَختی اوجِه بَرِسییَه و اون مَردَای رِه بَدییَه، اونه دِل اونه رَه بَسوتِه. پس اونه وَر بَشَه و اونه زَخمِشانِ سَر شَراب بَریختِه و روغَن بِمالِسِّه و دَبِسِّه. ایما اونه خودشه خَرِ سَر سَوار هَکُردِه و ایتا کاروانسرا یِه دِلِه بَبِرده و اونه جی پَرَستاری هَکُردِه. فَردَئی، صاب کاروانسرا رِه دو دینار که دو روز کارگری دسمُز قدر با هَدَه و باگوته ”این مَردَای یِه جی پَرَستاری هَکُن و اَگه اینه جی بیشتر خَرج هَکُردی، وقتیکه وَگَرِسَّم تِره دَنَم.“ اَسِه تی نَظَر این سِه تایه دِلِه، کُدام ایتا اون مَردَای که راهزَنانِ دَس دَکِتِه با یِه هَمسادِه بان؟» اون عالِم جِواب هَدَه: «اونیکه اونه رَحم هَکُردِه.» عیسی باگوته: «بوشو و تو هَم اینجور هَکُن.» وختی راهِ دِلِه دَبان بوشون، به ایتا آبادی بَرِسییَن. اوجِه ایتا زِنا که اونه اِسم مارتا با عیسی رِه خودشه سِرِه دَعوَت هَکُردِه. مارتا ایتا خاخُر داشتِه که اونه اِسم مَریم با. مریم عیسی یه لنگِ وَر نیشته با و اونه گَبِ گوش دَنِه با. وَلی مارتا سَخت پَذیرایی یه مَشغول با، مارتا عیسی یه وَر بوما و باگوته: «اِی آقا، تِرِه مُهِم نیِه که می خاخُر مَرِه پَذیرایی یه دِلِه تَنها بَنَه؟ اونِ باگو مَرِه کُمَک هَکونه!» وَلی عیسی یه خُداوند جَواب هَدَه: «مارتا! مارتا، تو خِیلی چیزانِ وَسین تِره پَریشان و نِگَران کانی. اَسِه اونکه یِچّی اَهَمیَت داره، مریم خُجیرِه چی رِه اِنتِخاب هَکُردِه که اونه جی بِیته نَبونه.» ایتا روزعیسی دَبا یِجا دُعا هَکونه. وَختی اونه دُعا تَمام هَبا، ایتا از اونه شاگِردان اونه باگوته: «اِی آقا، دُعا هَکُردَنِ اَمَرِه یاد هَدِه. هَمونجوری كه یحیی خودشه شاگِردانِ یاد هَدَه.» عیسی اوشانه باگوته: «هر وَخت دُعا کانید، باگویید: «”اِی پیَر، تی اسم مُقَدَّس هَبو، تی پادشاهی بییِه. اَمیِ هَر روزه نان رِه هر روز اَمَرِه هَدِه. اَمیِ گُناهانِ بِبَخش، چون اَما هَم تمام اوشانیکه اَمَرِه مَدیونَن رِه بَخشِنیم. اَمَرِه آزمونِ دِلِه نیار.“‌» ایما اوشانه باگوته: «کُدام ایتا از شُما رَفیقی داره که نِصفِ شُو اونه وَر بوشو و باگو ”اِی رَفیق، سه تا نان مَرِه قَرض هَدِه؛ چون ایتا از می رَفیقان سَفرِ جی بَرِسییَه و هیچی نِدارم اونه پیش بَنَم،“ وَ اون سِرِه دِلِه جِواب هَدِه: ”مَرهِ زَحمت نَدِه. دَر کیلیتِ، ومی وَچِه هان می هَمرَه لایِ دِلِه دَرِن. نَتَّنَم لایِ جی وَرِسَم و یِچّی تِرِه هَدَم.“ شِمِره گونَم حتّی اگه رِفاقتِ وَسین وَنَرسِه و اونه نان نَدِه، اونه اِصرارِ خاطِری وَرِسِنه و هر چی نیاز بِداره اونه دَنِه. «پَس شِمِره گونَم، بِخواین که شِمِره هَدَه بونه؛ بَگِردین که پیدا کانین؛ دَر بَزِنین که دَر شِمِرِه واز بونه. چون هر کی بِخواد، بِدَس هارنه؛ وَ هر کی بَگِردِه، پیدا کانه، وَ هر کی دَر بَزِنِه، دَر اونه رَه واز بونه. کُدام ایتا از شُما پیَران، اگه اونه ریکا اونه جی ماهی بِخواد، ایتا مآر اونه دَس دَنِه؟ یا اگه مُرغانه بِخواد، ایتا عَقرَب اونه دَس دَنه؟ پس اگه شُما که آنقَدَر بَد ذاتید دانید که بایسّی شیمی وَچِه هان رِه خُجیرِ چیزانِ هَدین، چقدر بیشتر شِیمی آسِمانی پیَر روح القُدُسِ به هر کی که اونه جی بِخواد، بَخشِنِه.» یِدَفه عیسی ایتا لالِ آلِ یِنَفَرِ جی دِرگا کانه با. وَختی آل دِرگا بَشَه، لالِ مَردَای بَتَّنِسِّه گَب بَزِنِه و مَردُم بُهت هَکُردَن. وَلی بَعضیان باگوتَن: «اون آلِشانِ بِعِلزِبول کُمَک هَمرَه، که آلِشانِ رَئیسِ دِرگا کانه.» بَقیِه هم این نیَّت هَمرَه که اونه آزمون هَکُنَن اونه جی نِشانِه آسِمانی بِخَسَّن. عیسی اوشانه فِکرِ بُخوانِسِّه و اوشانه باگوته: «هر مَملِکتی كه خودِشه علیه دو دَسِّه هَبو، نابود بونه، وَ هر سِرِه ایی که اونه دِلِه دو دَسِّگی هَبو، از هم پاشِنه. اَگه شِیطان هم خودشه علیه دو دَسِّه هَبو، چِطور اونه مَملِکَت پا بَرجا ماندِنِه؟ چونکه گونین مَن آلِشانِ بِعِلزِبولِ کُمَکِ هَمرَه دِرگا کانَم. اَگه مَن بِعِلزِبولِ کُمَکِ هَمرَه آلِشانِ دِرگا کانَم، شِیمی شاگِردان کِیه کُمَکِ هَمرَه اوشانه دِرگا کانَن؟ پَس اوشان، شِمِرِه داوَری کانَن. وَلی اَگه مَن خُدایِ قُوَّتِ هَمرَه آلِشانِ دِرگا کانَم، پس این نِشان دَنه خُدایِ پادشاهی شِمِره بَرِسییَه. وَختی ایتا رَسدارِ مَردَای که کامِلاً مُسَلَّحِ خودشه سِرِه جی مُحافِظَت هَکونه، اونه اَموال در اَمان ماندِنه. وَلی وَختی یِنَفَر اونه جی رَسدارتر، اونه حَملِه هَکونه، اونه شِکَست دَنه و سِلاحی که اون مَردَای اونه سَر بالِسِّه رِه اونه جی گیرنِه و تمام اونه دارایی رِه تاراج کانه. هر کی می هَمرَه نیِه، می عَلیه، وَ هر کی می هَمرَه جَمع نَکُنِه، تارومار سازِنِه. «وَختی پَلیدِ روح یِنَفَرِ جی دِرگا هَنه، خُشک و بَرَهوتِ جایِ دِلِه شونِه تا ایتا جا خودشه اِستراحتِ وَسین پیدا هَکونه. وَلی چون پیدا نَکُرده خودشه هَمرَه گونِه: ”به اون سِره ایی که اونه جی بومَم، وَگَردِنَم.“ وَ وَختی اوجِه رَسِنه و اون سِرِه رِه ساجِه بَزِه و تمیز دینِه، شونِه و هَفت تا روح خودِشه جی بَدتَر هارنه و همه با هم دِلِه شونَن و اوجِه ساکِن بونَن. اون وَخت اون آدم عاقِبَت اونه اَوَّلِ جی هم بَدتَر بونه.» وَختی که عیسی این گَبِشانِ گونِه با، ایتا زِنا اِزدحامِ دِلِه خودِشِ صدا رِه بلند هَکورده و باگوته: «خوش بِحالِ مآری كه تِره بِزاسِّه و تِرِه شیر هَدَه.» وَلی عیسی اونه جَواب باگوته: «خوش بِحالِ اوشانیکه خُدایِ کَلامِ اِشنَوِنَن و اونِه بِجا هارنَن.» وَختی که اِزدِحام زیاد بونه با، عیسی باگوته: «این نسلِ مَردُم چقدر شَرور هیسَن، اوشان ایتا نِشانه خَنِن! وَلی نِشانه ایی اوشانه هَدَه نَبونه، جُز یونِسِ پِیغَمبَرِ نِشانه. چون هَمونجور كه یونِس نینوایِ مَردُمِ وَسین نِشانه با، انسانِ ریکا هَم این نَسلِ وَسین نِشانه بونه. داوَری یه روز، جُنوبِ مَلَکِه این نَسلِ هَمرَه وَرِسِنه و اوشانه مَحکوم کانه، چون اون، دُنیایِ اوتَکِه جی بوما تا سُلیمانِ حِکمَتِ بِشنوئِه، اَسِه اونیکه ایجه دَرِه سُلیمانِ جی گَت تَرِه. نینوایِ مَردُم داوَری یه روز این نَسلِ هَمرَه وَرِسِنَن و اوشانه مَحکوم کانَن، چونکه اوشان یونِسِ موعظِه یه خاطِری توبِه هَکُردَن، اَسِه اونیکه ایجه دَرِه یونِسِ جی گَتِ تَرِه. «هیچکس لَمپا رِه روشن نُکانه تا اونه جا هَدِه یا اونه کاسِه جیر بَنه، بلکه لمپا رِه پایِه یه سَر نَنِه تا هر کی دِلِه بیه روشِنایی رِه بِینِه. تی چِشم، تی تنِ لمپایه. اَگه تی چِشم سالِم هَبو، تمام تی وجود روشن بونه. وَلی اَگه تی چِشم فاسِد هَبو، تمام تی وجودِ ظُلَمات گیرنِه. مُواظِب هَبو نَکُنِه اون نوری که تی دِلِه دَرِه، ظُلَمات هَبو. اَگه تمام تی وجود روشَن هَبو و هیچ ظُلِماتی اونه دِلِه دَنِبو، اونوَخت موقه ایی رِه ماندِنِه که لمپا یه نور ترِه تابِنِه، تمام تی وجود روشِنایی دِلِه دَرِه.» وَختی عیسی خودِشه گَبِ تَمام هَکُردِه، ایتا ازعلمای فرقه فَریسی اونه غذایِ وَسین دَعوَت هَکُردِه. پس عیسی اونه سِرِه بَشَه و بَنیشتِه. وَلی وَختی فَریسی بَدییِه عیسی خودشه دَسِّ پیش ازغذا نَشوردِه، خیلی تعجب هَکُردِه. اونوَخت عیسی یه خُداوند اونه باگوته: «شُما فَریسیِان بُشقاب و پیالِه یه دِرگا رِه تمیز کانید، وَلی اونه دِلِه طَمع و بَدی یه جی پُرِه! اِی نادانان، مَگِه اونیکه دِرگا رِه بِساته، دِلِه رِه هَم نِساتِه؟ پس اون چیزانِ جی که شیمی دِلِ میَن دارین صَدَقِه هَدین تا همه چیز شِمِرِه پاک هَبو.» «وای بر شُما اِی عُلمایِ فَریسی! شُما نَعنا و شِفید و هَمِه جور سَبزی یه جی دَه به یِک دَنید، وَلی عِدالَت رِه نَدید گیرنید و خُدایِ مُحَبَتِ جی غافِلید. ایشان رِه هم باید بِجا هارنِه بِین ولی اوشان رِه هم یاد جی نَبِرنِه بِین «وای بِحالِ شُما اِی عُلَمایِ فَریسی! چون دوس دارید عِبادتگاه دِلِه بِهتَرین جا بَنیشید و مَردُم، کوچه بازارِ دِلِه شِمِره سَلام هَکُنَن. وای بر شُما! چون شُما بی عَلامَتِ قَبرِشانِ ماندِنید که مَردُم نِدانَن و اوشانِ سَر راه شونِن.» ایتا از تورات مُعَلِمین عیسی یه جَواب باگوته: «اُسّا، تو این گَبِ هَمرَه اَمَرِه هَم توهین کانی.» عیسی باگوته: «وای بر شُما هَم، اِی تورات مُعَلِمین، شما مَردُمِ دوش سَر سَنگینِ بار نَنین، وَلی خودتان حاضِر نییَین کُمَکِ وَسین حتّی شیمی اَنگوشتِ بارِ جیر بَنین. وای بر شُما، چون پِیغَمبَرانِ وَسین که شیمی پیَرانِ دَس بَمِردَن مَقبَرِه سازِنید! پس شُما شیمی پیَرانِ شاهِدانید و اوشانه کارِ تایید کانید. اوشان پِیغَمبَرانِ بَکوشتَن و شُما اوشانِه مَقبَرِه رِه سازِنید. اینه وَسین خُدایِ حِکَمت گونِه ”مَن اوشانه وَسین پِیغَمبَران و رَسولان روانه کانَم. وَلی اوشان بَعضیان رِه کُشِنِن و بَعضیان رِه شِکنجه دَنِن،“ پس، تمام پِیغَمبَرِانی که اوشانه خون دنیایِ خِلقَتِ شِروعِ جی تا به اَلان بَریخته هَبا، این نَسلِ گَردَن دَرِه - هابیلِ خونِ جی بَگیر تا زَكَریا که اونه خونِ قربانگاه و مِحرابِ میَن بَریختِن. آرِه، شِمِره گونَم این نسل تمام ایشانِ وَسین حِساب پس دَنِه. «وای بر شُما اِی توراتِ مُعَلِمین! چون شُما حَقیقَتِ مَردُمانِ جی قایِم کانید، نه خودتان اونِه قَبول دارین نه گُذارنین دیگَران که خَنَن، اونه ایمان بیارِن.» وَختی عیسی دِرگا بَشَه، تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی بَدجور اونه فِشار هارنه بان و تَقَلّا کانه بان اونه تَحریک هَکُنَن خِیلی چیزان باره گَب بَزِنِه. وَ مَتَّل بان عیسی یه تُکِ جی ایتا گَب در بیه تا خودشه گَبِ هَمرَه اونه تَلِه میَن تُووادَن. همون موقه هِزاران نَفَر جَمع هَبان جوریکه هَمدیگَرِسَر، پا نَنِه بان. عیسی اَوَّل خودشه شاگِردانِ هَمرَه گَب بَزَه و باگوته: «عُلَمایِ فِرقِه فَریسی یِه خَمیرمایه جی که دُروئیِه، دوری هَکُنید. هیچ قایِم هَکُردِه چی ایی دَنیِه که مَعلوم نَبوُ و هیچ جا هَدِه چی ایی دَنییِه که بَرمَلا نَبو. اونچه که ظُلَماتِ دِلِه باگوتید، روشِنایی دِلِه بِشنَوِسِّه بونه، وَ اونچه که دَوِسِّه دَرِ پُشت یَواشکی باگوتید، سِرِه یه پُشتِ بامِ سَر اعلام بونه. «می رَفِیقان، شِمِره گونَم اوشانِ جی که تانَن فقط شِیمی تَن بَکوشَن و اینه جی بیشتر دِ نَتَّنَن کاری هَکُنَن نَتِرسین. وَلی شِمِره هُشدار دَنَم بایسّی کییِه جی بَتِرسییَن: اونه جی که بَعد از اونکه بَکوشتِه، اِقتِدار دَاره جَهَنَمِ دِلِه تووادِه. آرِه، شِمِره گونَم، اونه جیه که بایَسّی بَتِرسییَن. مَگِه پَنج تا مِلیجِه رِه دو قِران نَروشِنِن؟ با این وجود، خُدا حتّی ایتا از اوشانه یادِ جی نَبِرنه. حتّی تمام شِیمی سَرِ مو هَم بِشمارِسِّه هیسه. پَس نَتِرسین، چون شیمی اَرزِش هِزاران مِلیجِه یه جی بیشتَرِه. «شِمِره گونَم، هر کی مَردُمِ وَرجه اِقرار هَکونه می دُمّاله رویه، انسانِ ریکا هم اونه خُدایِ فِرِشتِگانه وَرجه اِقرار کانه. وَلی هر که مَرِه مَردُم وَرجه حَشا هَکونه، مَن هَم خُدایِ فِرِشتگانِ وَر اونه حَشا کانَم. هَر کی انسان ریکایِ علیه گَب بَزِنِه، آمُرزیدِه بونه، وَلی هر کی روح القُدُسِ کُفر باگو، آمُرزیدِه نَبونه. وَختی شِمِره یَهودیِانِ عِبادَتگاه و حاکِمان و اوشانیکه اِقتِدار دارَن وَرجه بَرنِن، نِگَران نَبین که چِطور شیمی جی دِفاع هَکُنید یا چی باگویید، چونکه همون موقه روح القُدُس اونچه که بایسّی باگویید رِه، شِمِره یاد دَنِه.» یِهویی یِه نَفَرجَماعتِ میَن اونه باگوته: «اُسّا، می اَداشِ باگو می پیَرهِ اِرثِ می هَمرَه تخسیم هَکونه.» وَلی عیسی اونه باگوته: «اِی مَردای، کی مَرِه شِیمی میَن داوَر یا تخسیم گر هَکُردِه؟» وَ عیسی مَردُمِ باگوته: «هوشیار هَبین و حِرص و طَمَعِ جی دوری هَکُنید، چونکه آدَمی یه زندگی به این رَبطی نِداره که اونه دارایی چَنّی زیادِه.» ایما این مَثَلِ اوشانِ وَسین بیاردِه: «ایتا پولدارِ مَردَایِ بِجار خِیلی مَحصول بیاردِه. اون مَردَای خودشه هَمرَه باگوته ”چه هَکُنَم، چونکه جایی نِدارم می مَحصولِ اَمبار هَکُنَم؟“‌ پس باگوته: ”بِفَهمِسَّم چی بایسّی هَکُنَم! می کَندوج ِشانهِ خراب کانَم و کَندوجِ گَته تَری سازِنَم، وَ تمام گَندُم و می اَموالِ اوشانه دِلِه اَمبار کانَم. ایما می جانِ گونَم، اِی جان، خِیلی سالِ وَسین اَموال جَمع هَکُردی. اَسِه آرام بَگیر و بُخار و بَنوش و خوش باش.“ وَلی خُدا اونه باگوته: ”اِی نادان! هَمین اِمشو تی جانِ تی جی گیرنَم. پَس اونچه که جم هَکُردی کی شین بونه؟ این عاقبتِ کَسیِه که خودِشه رَه مال و مَنال جمع کانه، وَلی خدای وَسین پولدار نییِه.» اونوَخت عیسی خودِشه شاگِردانِ باگوته: «شِمِره گونَم، شیمی زندگی یه وَسین نِگَران نَبین که چی بُخارین، وَ نَه شیمی تَن وَسین که چی دَکُنین. چون زندگی غذایِ جی و تَن لِواسِ جی مُهِمتَرِه. کِشکِرِته شانِ بِیشین: نه کارنَن و نه دِرُو کانَن، نه اَمبار دارَن و یا جایی که اَمبار هَکُنَن، با این وجود خُدا اوشانه روزی رِه دَنِه. وَ شُما چَنّی با اَرزِشتَر از این پَرَندِه شان هیسین! کی شیمی میَن تانهِ نِگَرانی یه هَمرَه، یِذَرِه خودشه عُمرِ زیاد هَکونه؟ پَس، اَگه این کوچِ کارِ نَتَّنید هَکُنید، چیه وَسین دیگَر کارانِ نِگَرانید؟ سوسَنِشان رِه بِیشین چِطور سَر کَشِنَن، نه زَحمَت کَشِنَن و نه ریسِنَن. شِمِره گونَم حتّی سُلیمان پادشاه هم تمام خودشه شُکوه و جَلال هَمرَه ایتا اوشانه مِثان هم بَزَک نَبا. پَس اَگه خُدا صَحرایِ واشِ كه اِمروز دَرِه و فَردا تَنورهِ دِلِه تُوواده بونه رِه، اینجور بَزَک کانه، چَنّی بیشتر شِمِره بَزَک کانه، اِی کم ایمانِشان! پس اینِه دُمّال دَنِبین که چی بُخارین و یا چی دَکُنین، اینِ نِگَران نَبین، چون این دُنیای خُدانَشناسِ مَردُم این چیزانِ دُمّال دَرِن، وَلی شیمی پیَر که آسِمانِ دِلِه دَرِه دانِه که شُما تمام ایشانِ اِحتیاج دارین. پس شُما اونه پادشاهی یه دُمّال دَبین، که تمام ایشان هَم شِمِره هَدَه بونه. «اِی کوچِ گَلِّه، نَتِرسین، چونکه شِیمی آسِمانی پیَرِ خُشحالی اینه که پادشاهی رِه شِمِره هَدِه. اونچه که دارید رِه بَروشید و فَقیرِان هَدین؛ شِمِرَه پول کیسِه ایی درُس هَکُنید که نَپیسِه و گَنجی آسِمانِ دِلِه که تَمام نَبونه، جایی که نه دُزد اونه دُزِّنه و نه پوتار اونه از بِین بَرنِه. چون هر کوجه شیمی گَنج دَبو، شِیمی دِل هَم اوجِه دَرِه. «شیمی کَمَرِ خِدمَت وَسین دَبِدید، و شیمی لمپا رِه روشَن بِدارین. اوشانه مِثان هَبین که انتظار کَشِنَن اوشانه اَرباب عَروسیِ یِه جَشنِ جی وَگِرده، تا وَختی راهِ جی رَسِنه و دَر زَنه، دَرجا دَرِ اونه وَسین واز هَکُنَن. خوش بِحالِ پاکارانی كه وَختی اوشانه اَرباب وَگِردِنِه، اوشانه بیدار و هوشیار بِینِه. راس راسی شِمِره گونَم، اون خودِشه لِواسِ خِدمَت دُکانه و اوشانه سُفره یه سَر نیشاندِنِه و هَنهِ اوشانه جی پَذیرایی کانه. خوش بِحالِ اون پاکارانی که وَختی اوشانه اَرباب هَنِه، خواه نِصف شُو هَبو و خواه سِه صُب، اوشانه بیدار و هوشیار بِینِه. «وَلی اینه بِدانید اگه صاب سِرِه دَانِسِّه دُزد چه ساعَتی هَنِه، نُذارنه با اونِه سِرِه یه جی دُزّی هَکُنَن. پَس شُما هم آمادِه هَبین، چون انسان ریکا اون موقه ایی هَنِه که اِنتظار نِدارید.» پِطرُس بَپُرسییَه: «آقا، این مَثَلِ اَمَرِه بیاردی یا هَمه یِه وَسین؟» عیسی یِه خُداوند جَواب هَدَه: «پس اون مُواشِرِ وَفادار و دانا کیِه که اونه اَرباب خودِشه سِرِه یه پاکارانِ سَرپَرَسّی رِه اونه هَدَه تا اوشانه غَذایِ سَهمِ بِه موقه اوشانه هَدِه؟ خوش بِحالِ اون پاکاری كه وَختی اونه اَرباب هَنه اونه کارِ سَر بِینِه. راس راسی شِمِره گونَم، تمام خودِشه دارایی رِه اونه دَس دَنِه. وَلی اَگه اون پاکار خودشه وَر باگو ”می اَرباب وَگرِسَّن دیر هَبا،“ پاکاران و کُلفَتانِ اَذیَت و آزار هَکونه و بُخارِه و بَنوشِه و عیاشی هَکونه، اونه اَرباب روزی که اِنتظار نِدارِه و ساعتی که اونه جی باخَبَر نیِه هَنه و اونه دوشَقِّه کانه، وَ اونه خیانتکارانِ جایِ دِلِه تُووادِنِه. «اون پاکاری كه خودشه اَرباب خواسِّه رِه دانِه و با این وجود خودِش ره اونه اَنجام هَدَئنِ وَسین آمادِه نُکانه، بَدجور مُجازات بونه. وَلی اونیکه خودشه اَرباب خواسِّه رِه نِدانه و کاری کانه که تَنبیهِ سِزاوارِه، کَمتر مُجازات بونه. هر کی رِه بیشتر هَدِه هَبو اونه جی بیشتر هَم درخواس بونه، وَ هر کی رِه که بیشتر بِسپارِسِّه هَبو، بیشتر هم اونه جی طَلَب بونه. «مَن بومَم تا زَمینِ تَش بَکِشَم، اِی كاش تا اَلان تَش بِیتِه با! مَن غسل تَعمیدی دارم که بایسّی اونِه هَگیرَم و تا اون اَنجام هَبو چقدر فِشارِ میَن دَرم. گمان کانید بومَم تا زَمینِ سَر صُلح و آشتی بیارَم؟ نه، بومَم جُدایی تُووادَم مین بَعد، خانواری که پَنج نَفَرییَن اوشانه میَن جُدایی دَکِنه، سِه نَفَر دو نَفَرعَلِیه و دو نَفَر سِه نَفَرعَلِیه. پیَر ریکایِ عَلیه و ریکا پیَر عَلیه، مآر کیجای عَلیه و کیجا مآر عَلیه، شو مآر عَروس عَلیه و عَروس شومآرعَلیه.» ایما عیسی جَماعَتِ باگوته: «وَختی دینین مَغِربِ جی اَبرِشان هَنِن، دَرجا گونید: ”خَنهِ وارِش بیه،“ وَ هَمونجور هم بونه. وَختی جُنوبِ جی وا زَنه، گونید: ”هوا خَنِه گَرم هَبو،“ وَ همونجور هَم بونه. اِی دورویان! شُما كه دانید چِطور آسِمان و زَمینِ وَضعیَتِ تَعبیر هَکُنید، چِطور نَتَّنید این زَمانه یه وَضعیَتِ تَعبیر هَکُنید؟ «چِرا خودتان اونچه بارِه که دُرِسِّه داوَری نُکانید؟ وَختی هَلَه تیِ شاکی یه هَمرَه قاضی یه وَر شونی، تَقَلّا هَکُن راهِ دِلِه اونه هَمرَه آشتی هَکُنی، نَکُنِه اون تِرِه قاضی یِه وَر بَکِشانِه و قاضی تِرهِ مأمورِ دَست هَدِه، وَ مأمور هم تِرهِ زِندانِ دِلِه تُوواده. تِرِه گونَم تا قِرانِ آخَرِ نِدی، هیچ جور زِندانِ جی دِرگا نییَنی.» هَمون موقه، چَن نَفَر جَماعتِ دِلِه عیسی رِه جَلیلیانِ جی خَبِر هَدَن که پیلاتُس اوشانه قُربانی هَکُردَنِ موقه قَتل و عام هَکُردهِ با، جوریکه اوشانه خون قُربانی شانِ خونِ هَمرَه قاطی هَبا با. عیسی اوشانه جَواب باگوته: «گَمان کانید چون این جَلیلیان این روزِ دُچار هَبان، بقیه جَلیلیِان جی گُناهکارتَر بان؟ شِمِره گونَم اینجور نیِه. ولی اگه توبِه نَکُنین، تمام شُما هَم هلاک بونید. وَ یا گَمان کانید اون هیجدَه نَفَر که سیلوآمِ بُرج اوشانه سَر فور بوماَ و بَمِردَن، اورشلیمِ دیگر مَردُمانِ جی خَطاکارتَر بان؟ شِمِره گونَم اینجور نیِه. بلکه اگه توبِه نَکُنین، تمام شُما هَم هَلاک بونید.» ایما عیسی این مَثَلِ بیاردِه: «ایتا مَردَای خودشه باغِ دِلِه اَنجیل دار بِکاشتِه. وَختی خَسِّه اونه میوِه رِه بَچینِه، هیچی پیدا نَکوردِه. پَس خودشه باغبانِ باگوته: ”بِییش سِه سالِه این اَنجیل دارِ وَر هَنَم که اونه جی میوه بَچینَم، وَلی هیچی پیدا نُکانَم. اونِه بَبین تا زَمینِ هَدَر نَدِه.“ وَلی باغبان جَواب هَدَه ”آقا، بَنی یه سال دیگه هم بُمانه، مَن اونِه دورِ کَندِنَم و اونِه کود دَنَم. اَگه سال دیگه میوه بیاردِه که هیچ، اگه نیاردِه ایما اونِه بَبین» ایتا مُقَدَّسِ شَنبِه یه روز، عیسی ایتا از یَهودیِانِ عِبادَتگاهِ دِلِه تَعلیم دَنِه با. اوجِه ایتا زِنا دَبا که ایتا روح هیجدَه سال اونه علیل هَکُردهِ با، جوریکه قوز بیاردِه با و اَصلاَ نَتَّنِسِّه راس بیِیَسِه. وَختی عیسی اونه بَدییَه، اونه دُخوانِسِّه و باگوته: «اِی زن، تو، تیِ این علیلی یِه جی آزاد هَبَیی!» ایما عیسی خودشه دَسِ اونه سَر بَنَه و اون زِنا دَرجا راس بییَسَه، و خُدا رِه پَرَسِّش هَکُردِه. وَلی عبادَتگاهِ رَئیس از اینکه عیسی شَنبِه روزِ دِلِه شَفا هَدَه با، عصبانی هَبا و مَردُمِ باگوته: «شِش روز کار هَکُردَن وَسین دارین. اون روزانِ میَن بیئِین و شَفا هَگیرین، نه شَنبِه روزِ دِلِه.» عیسیِ یه خُداوند اونه جِواب باگوته: «اِی دورویان! شیمی جی هیچکدام شَنبِه روزِ دِلِه خودِشِه گُو یا خَر رِه پالوکا یه جی واز نُکانه تا اُو هَدَنِ وَسین دِرگا بَبِره؟ پَس مَگِه نَبایسّی این زِنا رِه كه ابراهیمِ کیجائِه و شیطان هیجدَه سال اونه اَسیر هَکُردهِ با رِه، شَنبِه روزِ دِلِه این بَندِ جی آزاد هَکُردَن؟» عیسی وَختی اینه باگوته، اونه مُخالِفین همه شَرمَندِه هَبان، وَلی تمام اِزدِحام اون هَمه پُر شُکوه وعجیبِ کارانِ جی خُشحالی هَکُردَن. ایما عیسی باگوته: «خُدایِ پادشاهی چی رِه ماندِنه؟ اونِه چیِه هَمرَه مقایسِه هَکُنَم؟ ایتا خَردِلِ توُمِ ماندِنه که ایتا مَردَای اونِه بِیته و خودشه باغِ دِلِه بِکاشتِه. اون توم سَربَکشییَه و دار هَبا. جوریکه آسِمانِ پَرندِه شان بومَن و اونه شاخِه بالِه سَر فَک بِساتَن.» بازهَم باگوته: «خُدایِ پادشاهی رِه چیِه هَمرَه مقایسِه هَکُنَم؟ ایتا خَمیرمایه رِه ماندِنِه که ایتا زِنا اونِه بِیته و سِه تا کیله آردِ هَمرَه قاطی هَکُردِه تا تمام خَمیر ور بوما.» عیسی اورشلیمِ راهِ دِلِه، شَهران و آبادیانِ دِلِه شونه با و تَعلیم دَنِه با. همون موقه، یِه نَفَر اونه جی بَپُرسیِه: «اِی آقا، اوشانیکه نِجات گیرنَن کَمِن؟ عیسی اوشانه باگوته: «تَقَلّا هَکُنید تا تَنگِ دَرِ جی دِلِه بیشیِن، چونکه شِمِره گونَم، خِیلیان تَقَلّا کانَن تا دِلِه بوشون، وَلی نَتَّنَن. وَختی صاب سِرِه وَرِسه و دَرِ دَبِدِه، دِرگا ایِسِنین، وَ دَرِ کوبِنین و گونین: ”آقا، دَرِ اَمی وَسین واز هَکُن!“ وَلی اون جِواب دَنِه: ”شِمِره نِشناسِنَم، نِدانَم کوجه یه جی هیسین.“ اون موقه شُما گونید: ”اَما تی هَمرَه بُخاردیم و بَنوشییَم و تو اَمِی کوچه پسکوچه یِه دِلِه تَعلیم دَنِه بِی.“ ولی اون شِمِره گونِه: ”شِمِره گونَم؛ شِمِره نِشناسِنَم، نِدانَم کوجه یه جی هیسین. می جی دور هَبین، اِی تمام شما که بَدکارید!“ ایما اوجِه بِرمِه دَرِه و تَرسِ جی دَندان، دَندانِ سَر هَکِلاش خارنه، چونکه اِبراهیم و اِسحاق و یعقوب و تمام پِیغَمبَران رِه خُدایِ پادشاهِی یِه دِلِه دینین، وَلی شُما دِرگا دَرین. مَردُم شرق و غرب و شُمال و جُنوبِ جی هَنِن و خُدایِ پادشاهی یه سُفرِه یه سَر نیشِنِن. آرِه، دَرِن آخَریانی که اوَّل بونَن و اَوَّلیانی که آخَر.» همون موقه، چَن نَفر عُلَمایِ فِرقِه فَریسی جی عیسی یِه وَر بومَن و باگوتَن: «ایجه رِه تَرک هَکُن و یِجایه دیگه بوشو، چون هیرودیس خَنِه تِرِه بَکوشِه.» عیسی جِواب هَدَه: «بیشین و اون شُآلِ باگویید: ”اِمروز و فَردا آلِشانِ دِرگا کانَم و مَردُمِ شَفا دَنَم و سِوّمین روز، می کارِ تَمام کانَم. وَلی اِمروز و فَردئی و پس فَردئی بایسّی می راه رِه اِدامِه هَدَم، چون مَحالِ پِیغَمبَر اورشلیمِ دِرگا هَلاک هَبو.“ «اِی اورشلیم، اِی اورشلیم، اِی پِیغَمبَرِانِ قاتِل و سَنگسار کُنَندِه رَسولانی که تی وَر روانه بونَن! چَن دَفِه بِخَسَّم ایتا کُلِشکَن مِثان که خودشه کیشکا شانه خودشه بال و پَرِ جیر جَمع کانه، تی وَچِه هان رِه یِجا جَم هَکُنَم، وَلی نَخَسِّی! اَسِه شیمی سِرِه ویرانه ایی مِثان ماندِنِه و شِمِرِه گونَم که دِ مَرِه نَینین تا روزی که باگَویید ”مُبارکِ، اونیکه خداوند اِسمِ همره هَنِه.“» ایتا مُقَدَّس شَنبِه روز که عیسی غذا بُخاردَنِ وَسین ایتا از رَهبَرانِ فِرقِه فَریسی یه سِرِه بَشَ با، اوشانیکه اوجِه دَبان اونه دِقَّت هَمرَه زیرِ نَظر داشتِن. اونه پیش ایتا مَردَای دَبا که اونه تَن آولِه داشتِه. عیسی تورات مُعلِّمینِ و فَریسیِان جی بَپُرسیِه: «شَنبِه روزِ دِلِه شَفا هَدَئن جایزِ یا نه؟» اوشان هیچی نَگوتَن. پَس عیسی اون مَردای رِه بِیته شَفا هَدَه و مُرخَص هَکُردِه. ایما اوشانه بِیشییِه و بَپُرسیه: «کُدام ایتا از شُما دَرِه که اونه ریکا یا اونه گو مُقَدَّسِ شَنبِه یه دِلِه چاهِ میَن دَکِه دَرجا اونه دِرگا نیارِه؟» اوشان هیچ جِوابی نِداشتَن هَدِن. وَختی عیسی بَدییَه مِهمانان چِطور تَقَلّا کانَن بوشون مجلس بالا سَر بِنیشَن، این مَثَلِ اوشانه رِه بیاردِه: «وَختی کسی تِرِه عروسی دَعوت کانه، بالا سَر نَنیش، چون شاید کسی تی جی سَرشِناس تَر هم دَعوت هَبا بو. اون موقه صاب مَجلِس که هر دُتای شُما رِه دَعوت هَکُردِه، هَنه و تِرِه گونه: تی جارِه این آدَمِ هَدِه.“ اونوَخت شَرمندگی یه هَمرَه تَهِ مجلِس نیشِنی. وَلی هر وَخت کسی تِرِه دَعوَت کانِه، بوشو و تَهِ مَجلِس بِنیش، تا وَختی صاب مَجلِس بیه، تِرِه باگو ”می رَفیق، بِفَرمِا بالاتَر بِنیش.“ اونوَخت دیگر مِهمانان وَرجه که سُفرِه یه سَر نیشتَن سَربُلَن بونی. چون هر کی خودِش رهِ گَته هَکونه، کوچِک بونه، وَ هر کی خودِش رِه فروتَن هَکونه، سَربُلَن بونه.» ایما عیسی صاب مَجلِسِ باگوته: «وَختی ناهار یا شام دَعوَتی دَنی، رَفِیقان و اَداشان وفامیلان و تیِ پولدارِ هَمسادِشانِه دَعوَت نَکُن، چون اوشان هم تِرِه دَعوَت کانَن و اینجوری عوَض گیرنی. وَلی وَختی دَعوَتی دَنی، فَقیران و چُلاقان و شَلان و کوران رِه دَعوَت هَکُن که تو بَرکت گیرنی، چونکه اوشان چیزی نِدارَن که دَر عوَض تِرِه هَدَن، وَ تو تی اَجرِ صالِحانِ قیامتِ دِلِه گیرنی.» وَختی ایتا از مِهمانان که عیسیِ یه هَمرَه هَمسُفرِه با اینه بِشنَوِسِّه، عیسیِ رِه باگوته: «خوش بِحالِ اونیکه خُدایِ پادشاهِی یه دَعوَتی یه دِلِه نان بُخارِه.» عیسیِ اونِه جَواب باگوته: «یِه نَفَر ایتا گَتِ دَعوَتی بِیته و خِیلیان رِه دَعوَت هَکُردِه. وَختی شامِ موقه هَبا، خودشه پاکارِ روانه هَکوردِه تا دَعوَتی شانه باگو ”بییَن که هَمِه چی حاضِرِه.“ وَلی اوشان هَر کُدام ایتا بَهانِه بیاردِن. اوَّلی باگوته: ”ایتا زَمین بَهیَّم که بایسّی بوشوم اونِه بِینَم. خواهِشاً می عُذرِ قَبول هَکُن.“ ایته دیگه باگوته ”مَن پَنج جُفت گو بَهیَّم، اَلان دَرَم بوشوم اوشانه بِیشَم بَینَم چِطوریَن. خواهِشاً می عُذرِ قبول هَکُن.“ ایته دیگه هَم باگوته ”من تازِه زَن بَبِردَم، اینه وَسین نَتَّنَم بییَم.“ ایما پاکار وَگَرِسِّه و همه چیرِه خودِشه اَربابِ باگوته. اَرباب عصبانی هَبا و خودِشه پاکارِ دَستور هَدَه بِتیش شَهرِ کوچه پسکوچه شانِ دِلِه بوشو و فَقیران و چُلاقان و کورانِ و شَلانِ بیارِه. پاکار باگوته ”آقا، تی دَستورِ اَنجام هَدَم، وَلی هَلَه جا دَرِه.“ پس اونه اَرباب باگوته ”شاه راه و کورِ راهانی که شَهرِ جی دِرگا دَرِن بوشو و اِصرارِ هَمرَه مردُمِ می دَعوَتی یه دِلِه بیار تا می سِرِه پُرهَبو. شِمِره گونَم دَعوَتی شان جی هیچکدام می شامِ حتّی مَزِه هَم نُکانَن.“‌» اِزدِحامِ زیادی عیسیِ رِه هَمراهی کانِه بان. عیسیِ اوشانه بِیشیَه و باگوته: «هر کی می وَر بییَه و خودِشه پیَر و مآر، زَن و وَچِه، اَداش و خاخُر و حتّی خودشه جانِ جی نفرت نِدارِه، نَتَّنِه می شاگِرد هَبو. هرکی خودِشه صَلیبِ خودِشه دوش نَکِشِه و می دُمّال نیِه، نَتَّنِه می شاگِرد هَبو. کُدام ایتا از شُما دَرِه که بِخواد ایتا بُرج بِسازِه و اوَّل نَنیشه اونه خَرجِ حِساب نَکُنه و بَینِه تانهِ اونِهِ تَکمیل هَکونه یا نه؟ چون اگه اونه بُنوارِ بِسازِه وَلی بَنا رِه تَکمیل نَکُنِه، هر کی بِینِه اونه مَسخَرِه کانه، گونه: ”این آدَم ایتا بَنایِ بِساتَنِ شِروع هَکُردِه، وَلی نَتَّنِسِّه اونِه تَمام هَکُنِه.“‌ «وَ یا کُدام پادشاه پیش از اینکه ایته دیگه پادشاهِ هَمرَه راهیِه جَنگ هبو، بی اونکه اوَّل بَنیشِه وفِکر هَکونه که آیا دَه هِزار سَربازِ هَمرَه تانهِ یِنَفَرِ پیش بوشو که بیست هِزار سَرباز هَمرَه اونه جَنگ هَنه؟ وَ اَگه بَینِه نَتَّنِه اونِ پَس بر بیه، هَلَه تا دُشمَنِ لَشکر دورِ، ایتا نمایَندِه روانه کانه تا صُلح هَکونه. هَمینجور، هیچکدام شیمی جی تا تمام خودِشِ دارائی جی دَس نَکِشِه، نَتَّنِه می شاگِرد هَبو. «نَمَک خوبِ، وَلی اَگه نَمَک خودشه فایده رِه از دَس هَدِه، چِطور شَئنِه اونِ باز هَم شور هَکُردَن؟ دِ اِستِفادِه ایی نِداره، نه زَمینِ به دَرد خارنِه و نه شَئنِه کود هَکوردَن؛ بلکه اونِه دور ریزِنَن. هر کی گوشِ شِنَوا دَاره بِشنوئهِ!» وَلی خَراجگیران و گُناهکاران همه عیسیِ یه دور جَمع بونه بان تا اونه گَبِ بِشنُئَن. عُلَمایِ فِرقِه فَریسی و توراتِ مُعَلِمین، غُرغُر کانه بان و گونه بان: «این مَردای گُناهکارانِ قَبول کانه و اوشانه هَمرَه هَمسُفرِه بونه.» پَس عیسی این مَثَلِ اوشانه وَسین بیاردِه: «کُدام ایتا از شُما دَرِه که صد تا گوسِند بِدارِه و وَختی اوشان جی ایتا گُم هَبو، اون نَود و نُه تای دیگَرِ صَحرایِ میَن نُزارنه و اون گُم هَبوسِّه یه دُمبال نَشونه تا اونِه پیدا هَکونه؟ وَختی گُم هَبوسِّه گوسِند پیدا هَکورده، اونِه خُشحالی یِه هَمرَه خودشه دوشِ سَر نَنِه و سِرِه هَنه، خودشه رَفیقان و هَمسادِگانِ جَمع کانه و گونه ”می هَمرَه خُشحالی هَکُنید؛ چون می گُم هَبوسِّه گوسِندِ پیدا هَکوردَم.“ شِمِره گونَم هَمینجور ایتا گُناهکار وَسین که توبِه کانه، آسِمانِ دِلِه جَشن و شادیِ گَته تَری بَرپا بونه تا اون نَود و نُه تا دُرسکارِ وَسین که نیاز به توبِه نِدارَن. «وَ یا کُدام زِنا هیسه که دَه تا سِکِّه نُقرِه بِدارِه و وَختی اوشان جی ایتا گُم هَبو، لَمپا رِه روشن نُکانِه و سِرِه رِه ساجِه نَزِنِه و تا اونِه پیدا نَکُنِه بَگرِسَّن جی نییَسِنِه؟ وَختی اونِه پیدا هَکورده، خودشه رَفِیقان و هَمسادِگانِ جَمع کانه و گونه ”می هَمرَه خُشحالی هَکُنید؛ چون می گُم هَبوسِّه سِکِّه رِه پیداهَکوردَم.“ شِمِره گونَم، هَمینجور ایتا گُناهکارِ توبه هَکُردَن وَسین، خُدایِ فِرِشتگانِ وَر جشن و شادی بَرپا بونه.» ایما عیسی اِدامِه هَدَه و باگوته: «ایتا مَردَای دُتا ریکا داشتِه. یه روز کوچِ ریکا خودشه پیَرِ باگوته: ”اِی پیَر، سَهمی که تی دارایی یه جی مَرِه رَسِنه رِه اَلان مَرِه هَدِه.“ پَس پیَر خودِشه دارایی رِه اون دُتا ریکایِ میَن تخسیم هَکُردِه. هَلَه خِیلی زمان نُگذَشتِ با که کوچِ ریکا هر چی که داشتِه رِه جَمع هَکُردِه و ایتا دور دَستِ دیار بَشَه، وَ اوجِه خودشه دارایی رِه عیاشی یه هَمرَه به باد هَدَه. وَختی هر چی داشتِه رِه خَرج هَکُردِه، اون دیارِ دِلِه بَدجور قَحطی بوما و به تنگدَسّی دَکِته. پس بَشَه و ایتا اون مَنطَقِه یه مَردُمِ پاکارهَبا. اون مَردَای هم اونه خودشه زَمینِ سَر روانه هَکوردِه تا اونه خو شانه غَذا هَدِه. اون ریکا آرِزو داشتِه خو شانه غَذای هَمرَه خودِشِه شِکَمِ سیر هَکونه، وَلی هیچکی اونه هیچی نَدَنه با. سَرآخَر خودِشِه وَر باگوته ”می پیَرِ پاکاران، اِضافِه غذا هم دارَن و مَن ایجه وَشنایی جی دَرَم تَلف هَبوم. پس وَرِسِنَم و می پیَرِ وَر شونَم و اونه گونَم: ’پیَر، مَن تی حَق وخُدایِ حق گُناه هَکُردَم. دِ لایق نییَم تی ریکا دُخواندِه هَبوم، می هَمرَه هَم ایتا از تیِ پاکارانِ مِثان رفتار هَکُن.“‘ «پَس وَرِسَه و خودشه پیَرِ سِرِه یه سَمت رادَکِته. وَلی هَلَه سِرِه یه جی دور با که، اونه پیَر اونه بَدییِه و اونه دِل ریکایِ وَسین بَسوتِه دُویه هَمرَه اونه سَمت بَشَه و اونه کَشِه بِیتِه و خُش هَدَه. ریکا خودِشه پیَرِ بَاگوته: ”پیَر، مَن تی حَق و خُدایِ حق گُناه هَکُردَم. دِ لایق نییَم تی ریکا دُخواندِه هَبوم.“ وَلی پیَر خودشه پاکارانِ باگوته: ”زود بیشین و بِهترین قوا رِه بیارین و اونه تَن دَکُنین. ایتا مِچِک اونه اَنگوشت و ایتا چَمیش اونه لِنگ دَکُنین. اون پَروارِ جانکا رِه بیارین، سَر بَبینین تا بُخاریم و جَشن بَگیریم. چون می این ریکا بَمِرده با، باز زنده هَبا، گُم هَبا با، پیدا هَبا.“ پس جَشن بِیتَن و شادی هَکُردَن. «وَلی گَتِ ریکا بِجار سَر دَبا. وَختی سِرِه یه نَزیکی بَرسییَه و رَقص و آوازِ صِدا رِه بِشنَوِسِّه، ایتا از پاکارانِ دُخوانِسِّه و بَپُرسیِه: ”چه خَبَرهیسه؟ پاکار جَواب هَدهَ: ”تی اَداش وَگَرِسِّه و تی پیَر اون پَروارِ جانکا رِه سَر بَبییَه، چون خودشه ریکا رِه صَحیح و سالِم پیدا هَکوردِه.“ گَتِ ریکا وَختی اینه بِشنَوِسِّه، عَصبانی هَبا و نَخَسِّه سِرِه بییِه. اونه پیَر دِرگا بوما و اونه جی التماس هَکُردِه. وَلی اون خودشه پیَرِ جِواب باگوته: ”بِیِش مَن اَلآن خِیلی سالِه ایتا پاکارِ مِثان تِرِه خِدمَت هَکوردَم و هیچ وَخت تی دَستورِ جی سَرپیچی نَکُردَم. وَلی تو هیچ وَخت حتّی ایتا بوزکوله هم مَرِه نَدَیی تا می رَفیقانِ هَمرَه ایتا مِهمانی بَگیرَم. وَلی اَسِه تی این ریکا وَگَرِسِّه، ریکائی که تی دارایی رِه فایِشِه شانِ هَمرَه به باد هَدَه، اونه وَسین اون پَروارِ جانکا رِهِ سَر بَبییَی!“ پیَر اونه باگوته: ”ریکا، تو هَمِش می هَمرَه دَری و هَر چی دارَم تی شینِه. وَلی اَلآن بایسّی جَشن بَگیریم و شادی هَکُنیم، چون تی اَداش بَمِرده با، باز زنده هَبا؛ گُم هَبا با، پیدا هَبا.“» ایما عیسی خودشه شاگِردانِ باگوته: «ایتا پولدارِ مَردَای مُواشِرِی داشتِه. شِکایتی اونه بَرِسییَه که تی مُواشِر تی اَموالِ حیف و میل کانه، مُواشِرِ دُخوانِسِّه و بَپُرسیَه: ”این چیه تی بارِه اِشنَوِنَم؟ می هَمرَه حِساب کِتاب هَکُن. دِ نَتَّنی می مُواشِر هَبی“ مُواشِر خودشه وَرجه فِکر هَکُرِده: ”چی هَکُنَم؟ اَرباب خَنِه مَرِه کارِ جی دِرگا هَکونه. نه اون قَد زور دارَم زَمین بَکَّنَم، وَ گدائی هَکوردَنِ جی هم عار دارَم. بِفَهمِسَّم چی هَکُنَم تا وَختی مَرِه می مُواشِرِی یه جی دِرگا هَکُردِه، کَسایی دَبون مَرِه خودِشانِه سِرِه راه هَدِن.“ پَس، اوشانیکه اونه اَربابِ بِدِهکار بان رِه تَک تَک دُخوانِسِّه اونه وَر بییَن. اوَّلی یه جی بَپُرسیِه: ”چَنّی می اَربابِ بِدِهکاری؟“ جَواب هَدهَ: ”صَد تا خُمرِه زیتونِ روغَن،“ باگوته: ”تی صورت حِسابِ بَگیر و زود بَنویس پَنجاه تا خُمرِه!“ ایما دوّمی یه جی بَپُرسیِه: ”تو چَنِّی بِدِهکاری؟“ جِواب هَدهَ: ”صَد خَروار گَندُم.“ اونه باگوته: ”تی صورت حِسابِ بَگیر و بَنویس هَشتاد خَروار.“ اَرباب، خودِشه حُقِّه بازِ مُواشِرِ زرنگی جی تَعریف هَکُرده، چون عاقِلانِه رَفتار هَکُردهِ با. چون این دنیای وَچِه هان خودِشانه هَمسُرامالانِ همرَه خودِشانِه رفتار و کِردار دِلِه نورِ وَچِه هان جی عاقِلتَرِن. شِمِره گونَم این دُنیایِ فاسِدِ مالِ رَفیق پیدا هَکوردَنِ وَسین خَرج هَکُنید تا وَختی اون مال تَمام هَبا، اوشان شِمِره اَبَدیِ سِرِه یه دِلِه قَبول هَکُنَن. «اونیکه کوچِ کارِ دِلِه اَمین هَبو، گَتِ کارِ دِلِه هم اَمینِ، وَ اونیکه کوچِ کارِ دِلِه اَمین نَبو، گَتِ کار دِلِه هَم اَمین نیِه. پَس اَگه این دُنیایِ فاسِدِ مالِ دِلِه اَمین نَبین، کیه که اَصلی ثروتِ شِیمی دَس هَدِه؟ اَگه یِه نَفَر دیگَرِ مالِ دِلِه اَمین نَبین، کی اونچه که شیمی شی هیسه رِه شِمِره دَنه؟ هیچ پاکاری نَتَّنِه دُتا اَربابِ خِدمَت هَکونه، چون یا ایتا یِه جی بیزار و اون یکی رِه دوس دارِه، یا ایتا رِه دِل دَبِندِنه و اون ایتا رِه کوچِک شماردِنه. نَتَّنید هَم خُدایِ بَندِه هَبین و هَم پولِ بَندِه.» پولدوسِ فَریسیِان وَختی این گَبانِ بِشنَوِسَّن، عیسی رِه پوسخَن بَزَن. عیسی اوشانه باگوته: «شُما اوشانی هیسید که شِمِرِه مَردُمانِ وَرجه دُرُسکار نِشان دَنید، وَلی خُدا شیمی دِلِ جی باخَبَره. اونچه که مَردُم اونه اَرزِش هَدِن، خُدایِ نَظر ناپَسنِّ! «تورات و پِیغَمبَرانِ بَنویشتِه تا یحیی یه دورِه با. بعد اَزون، خُدایِ پادشاهی یِه خَبَرِ خوش هَدَه بونه و هر کی خَنِه زور هَمره اونه دِلِه بوشو. با این وجود، آسِمان و زَمین از بِین بوشو آسانتَرِ تا اینکه ایتا نُخطِه توراتِ جی بَکِّه! «هر کی خودشه زِنا رِه طَلاق هَدِه و ایتا دیگه زَن بَبِره، زَنا هَکُردِه. وَ هر کی هَم ایتا طَلاق هَدَه زِنا رِه بَبِره، زَنا هَکُردِه. «ایتا پولدارِ مَردَای با که ایتا اَرغَوانی لِواس نَرم کَتانِ جِنسِ جی خودشه تَن دُکانِبا و هر روز خوش گُذَرانی یه دُمّال دَبا. این مَردَای یِه سِرِه یه دَرِ وَر ایتا فقیر مَردَای که اونه اِسم ایلعازَر با و تمام اونه تَن زَخم و زِیلی با ره نَنِه بان. ایلعازَر آرِزو داشتِه اون غذای جی که اون پولدارِ مَردَای یه سُفره یه سَر کَلِسِّه، خودِشه شِکَمِ سیر هَکونه. حتّی سگِشان هم هَنه بان و اونه زَخمِشانه لیسِنِه بان. سَرآخَر اون فقیر بَمِردِه و فِرِشتِگان اونِه ابراهیمِ وَرجه بَبِردَن. پولدارِ مَردَای هَم بَمِردِه و اونه دَفن هَکُردَن. وَلی وَختی اون پولدارِ مَردَای مُردگانِ دُنیایِ دِلِه چِش واز هَکُردِه، خودِش رهِ عذابِ دِلِه بَدییَه. دورِ جی، ابراهیمِ بَدییَه که ایلعازَر هَم اونه وَر دَبا. پس بُلَندِ صِدایِ هَمرَه باَگوته: ”می پیَر ابراهیم، مَرِه رَحم هَکُن. ایلعازَرِ رَوانه هَکون تا خودِشه اَنگوشتِ تُکِ اُویه دِلِه بَزِنِه و می زَبانِ خُنِک هَکونه، چون این تَشِ دِلِه عَذاب کَشِنَم.“ وَلی ابراهیم باَگوته: ”وَچِه، تیِ یاد بیار تیِ زندگی یه دِلِه تو خُجیرِ چیزانِ بِیتی و ایلعاَزر هم بَدِ چیزانِ. وَلی اَلآن اون ایجه آسایشِ دِلِه دَرِه و تو عذابِ دِلِه دَری. اینه جی بُگذَریم، اَمیِ میَن و شِیمی میَن ایتا گَتِه پَرتگاه دَرِه، اوشانیکه بِخوان ایجه یه جی تی وَرجه بییَن نَتَّنَن، وَ اوشانی هم که اوجِه دَرَن نَتَّنَن اَمیِ وَرجه بییَن.“ پولدارِ مَردَای باَگوته: ”پس، اِی پیَر، التماس کانَم ایلعازَرِ می پیَرهِ سِرِه روانه هَکُنی، چون مَن پنج تا اَداش دارِم. اونه روانه هَکُن تا می اَداشانِ هُشدار هَدِه، نَکُنِه اوشان هم ایجه دَکِن و عَذاب بَکِشِن.“ وَلی ابراهیم جَواب هَدَه: ”اوشان موسی و پِیغمبَران رِه دارَن؛ پس بَنی اوشانه گَبِ گوش هَدِن.“ پولدارِ مَردَای باَگوته: ”نه، می پیَر ابراهیم، وَلی اگه یِه نَفَر مُردِگانِ جی اوشانه وَرجه بوشو، توبِه کانَن.“ ابراهیم اونه باَگوته: ”اَگه موسی و پِیغَمبَرانِ گَبِ گوش نَدَن، حتّی اَگه یِه نَفَر مُردگانِ جی زندهِ هَبو و اوشانه وَرجه بوشو، بازهم باوَر نُکانَن» عیسی خودشه شاگِردانه باگوته: «یَقیناً گُناه وَسوَسِه دارِه، وَلی وای بِحالِ اون کَس که وَسوَسِه باعث هَبو. اونه رَه بِهتَر با ایتا آسیابِ سَنگ اونه گَردَن دَبِسِّن و اونه دَریایِ دِلِه تُووادِن تا اینکه باعث هَبو ایتا از این کوچِکان گُناه دِلِه دَکِه. پَس شِمِره بِپّایین. اَگه تی اَداش گُناه کانه، اونه توبیخ هَکُن، وَ اگه توبِه هَکُردِه، اونه بِبَخش. اَگه روزی هَفت دَفِه تِرِه گُناه هَکونِه و هَفت دَفِه تی وَرجه وَگِردِه و باَگو: ”توبِه کانَم،“ تو بایِسّی اونه بِبَخشی.» رَسولان عیسی یه خُداوندِ باگوتَن: «اَمیِ ایمانِ زیاد هَکُن!» عیسی یه خُداوند باگوته: «اَگه خَردِلِ تُمِ قَدَر ایمان بِدارین، تانین این توتِ دارِ باگویید بَنِه جی بَکِّندِه هَبو و دریایِ دِلِه کاشتهِ هَبو، وَ شِیمی دَستورِ جی اطاعَت کانه. «کُدام ایتا اَز شُما دَرِه وَختی اونه پاکار بِجاره شُخم بَزَئنِ جی یا گوُسِند چرانی صَحرایِ جی وَگِرده، اونه باگو: ”زود بییِه سُفرِه یِه سَر بِنیش؟“ مَگِه اونه نَگونِه: ”اَوَّل می شامِ حاضِر هَکُن و تی لِواسِ عَوَض هَکُن و مَرِه پَذیرایی هَکُن تا بُخارم و بَنوشَم و ایما تو بخار و بنوش؟“ مَگِه اونِه اَرباب اینه وَسین که اونه پاکار اونه گَبِ گوش هَدَه اونه جی تَشَکُر کانه؟ پس شُما هم وَختی اونچه شِمِره دَستور هَدَن رِه اَنجام هَدَین، باگُوین: ”اَما ایتا پاکار بیشتر نییَیم و فقط اَمی وَظیفه رِه اَنجام هَدَیم» عیسی اورشلیمِ راهِ دِلِه، سامِرِه و جَلیلِ مَرزِ جی شونه با. وختی خَسِّه ایتا دِهاتِ دِلِه بوشو، دَه تا جُذامی اونِه بَدییَن. اوشان دور ایسَبان بُلنِّ صدای هَمره باگوتَن: «اِی عیسی، اِی اُسّا، اَمَرِه رَحم هَکُن!» وَختی عیسی اوشانه بَدییَه، باگوته: «بیشین و شِمِرِه كاهِنِ نِشان هَدین.» اوشان رادَکِتَن و راهِ دِلِه شَفا بِیتَن. ایتا از اوشان وَختی بَدییَه شَفا بِیتِه، هَمونجور که بُلَن بُلَن خُدا رِه پَرَسِّش کانِبا، وَگَرِسِّه و عیسی یه لِنگ دَکِته و اونه جی تَشَکُر هَکُردِه. اَسِه، این جُذامی سامِری با. عیسی باگوته: «اوشانیکه شَفا بِیتَن مَگِه دَه نَفَر نَبان؟ پَس اون نُه تای دیگه کوجِه دَرِن؟ بِجُز این غَریبِه كَسِ دیگَرِی دَنِبا وَگِردِه تا خُدا رِه شُکر هَکونه؟» ایما اونه باگوته: «وَرِس و بوشو، تی ایمان تِرِه شَفا هَدَه.» عیسی عُلَمایِ فِرقِه فَریسی یِه جَوابِ که بَپُرسیَه بان خُدایِ پادشاهی کِی هَنه رِه، باگوته: «خُدای پادشاهی جوری نییَنِه که بَشِه اونِه بَدییَن. کسی هم نَگوُنِه بِیِشین خُدایِ پادشاهِی ایجه یا اوجِه هیسِه، چون خُدای پادشاهی شِیمی میَن دَرِه.» عیسی خودِشه شاگِردانِ باگوته: «موقه ایی رَسِنه که آرِزو کانید انسانِ ریکا رِه ایتا روز بَینین، وَلی نَینین. مَردُم شِمِره گونَن: بِیِش اون ایجه،“ یا ”اوجِه دَرِه.“ اوشانه دُمّالسَر نیشین، چون هَمونجور که رَعد یه لَحظِه زَنه و آسِمانِ این سَر تا اون سَرِ روشن کانه، انسانِ ریکا هَم خودشه روزِ موقه اینجور هَنِه. وَلی اوَّل بایِسّی خِیلی رَنج بَکِشِه و این نسل اونه رَد هَکُنَن. انسانِ ریکای دورِه نوحِ دورِه یه مِثانِ. مَردُم خارنِه بان و نوش کانه بان و زَن گیرنه بان و شو کانه بان تا اون روز که نوح کَشتی یه دِلِه بَشَه. لاه بوما و هَمِه رِه هَلاک هَکُردِه. لوطِ دورِه هم اینجور با. مَردُم بُخاردَن و نوش هَکُردَن و بَهیَّن و بَروتَن و دکاشتَن و بِساتَن مشغول بان. وَلی روزی که لوط سُدوم جی دِرگا بوما، تَش و گوگِرد آسِمانِ جی بِبارِسِّه و هَمه رِه هَلاک هَکُردِه. روزی که انسانِ ریکا ظُهور کانه اینجور بونه. اون روزِ دِلِه، کسی که خودشه سِرِه یِه پُشتِ بامِ سَر دَبو و اونه اَثاث سِرِه یِه دِلِه دَبو، اونِه بِیتَنِ وَسین جیر نییِه. وَ اونیکه بِجارسَر هَم دَبو سِرِه وَنَگردِه. لوطِ زِنا رِه یاد بیارین! هر کی بِخواد خودشه جان حِفظ هَکونه، اونِه از دَس دَنه. وَلی هر کی خودشه جانِ جی بُگذَرِه، اونِه نِجات دَنه. شِمِره گونَم، اون شُو دو نَفَری که ایتا لایِ دِلِه دَرِن، ایتا رِه بَرنه و ایتا دیگه ماندِنه. وَ دُتا زِنا که سِرِه یه دِلِه یِجا نیشتَن و آسیاب کانَن، ایتا رِه بَرنِه و ایتا دیگه ماندِنِه. وَ دوتا مَردَای هم كه بِجارهِ سَر کار کانَن، ایتا رِه بَرنِه و ایتا دیگه ماندِنِه. شاگِردان عیسی یه جی بَپُرسیَن: «کوجِه، اِی خداوند؟» عیسی باگوته: «هر جا لاش دَبو، لاشخورشان هم اوجِه جَمع بونَن.» عیسی خودشه شاگِردانِ وَسین مَثَلی بیاردِه تا اوشانه نِشان هَدِه بایسّی هَمِش دُعا هَکُنَن و هیچ وَخت دِلسَرد نَبون. عیسی باگوته: «ایتا شَهرِ دِلِه ایتا قاضی دَبا که نه خُدایِ جی تَرسِنِه با و نه مَردُمِ مَهَل کانه با. همون شَهرِ دِلِه ایتا بیوِه زِنا دَبا، که یِسَرِه اونه وَرجه هَنِبا و گونه با می حَقِّ می دُشمَنِ جی هَگیر. قاضی چن وَختی اونه مَهَل نَکُردِه. وَلی سَرآخَر خودشه هَمرَه باَگوته: ”هر چَن خُدایِ جی نَترسِنَم و مَردُمِ رِه هَم مَهَل نُکانَم، وَلی چون این بیوِه زِنا هَمِش می مُزاحِم بونه، اونه داد رَسِنَم، نَکُنِه هَمِش بیه و مَرِه وازِدِه بیارِه!“‌» ایما عیسی یه خُداوند باگوته: «بِشنَوِسّین این بی انصافِ قاضی چی باگوته؟ اَسِه، مَگِه خُدا به دادِ خودشه اِنتخاب هَبوسِّه شان که شُو و روز اونه پیشگاه اِلتِماس کانَن، نَرِسِنِه؟ این کارِ هَمینجور عَقب تووادِنِه؟ شِمِره گونَم به زودی اوشانه داد رَسِنه. وَلی وَختی انسانِ ریکا بییِه، زَمینِ سَر ایمانی پیدا کانه؟» ایما عیسی بَعضیانِ وَسین که خودِشانِه دُرسکاری یه جی مُطمَئِن بان و بَقیِه رِه کوچِک شُماردِنِه بان، این مَثَلِ بیاردِه: «دو نَفَر عِبادتِ وَسین بَشَن مَعبَد، ایتا عُلَمایِ فَریسی جی و ایتا دیگه خراجگیر. فَریسی وَرِسَه و خودشه هَمرَه اینجور دُعا هَکُردِه: ”خُدایا تِرِه شُکر کانَم كه دیگر مَردُمانِ مِثان دُزد و ظالِم و زَنا کار نییَم، حتّی این خراجگیر مِثان هَم نییَم. هَفتِه یِه دِلِه دو دفه روزِه گیرنَم و هَر چیزی بِدَس هارنَم، می اَموالِ دَه به یِکِ خُدا رِه هِدیِه دَنَم.“‌ وَلی اون خراجگیر، دور ایسَبا و نَخَسِّه حتّی خودشه سَرِ آسِمانِ سَمت بُلَند هَکونه، بلکه خودشه دِلِ سَر زَنِه با و گونِبا: ”خُدایا مَنِه گُناهکارِ رَحم هَکُن.“ شِمِره گونَم این مَردَای بَخشیدِه هَبا و خودشه سِرِه بَشَه، وَلی اون فَریسی نه، چون هر کی خودِش رهِ گَته هَکونه، کوچِک بونه، هَر کی خودِش رهِ فروتَن هَکونه، سَر بلَن بونه.» مَردُم حتّی تَرِه وَچِه هان رِه عیسی یه وَرجه هارنِه بان تا اوشانه سَر دَس بَنه. وَختی شاگِردان اینه بَدییَن، اوشانه زَمتُل بَزَن. وَلی عیسی شاگِردانِ خودِشِه وَر دُخوانِسِّه و باگوته: «بَنین وَچِه هان می وَر بییَن، اوشانه جُلوهِ نگیرین، چون خُدایِ پادشاهی اینجور کَسانِ شیه. راس راسی شِمِره گونَم، هَر کی خُدایِ پادشاهِی رِه وَچِه هانِ مِثان قبول نَکُنِه، هیچ وَخت اونه دِلِه نَشونِه.» ایتا از رئیسان، عیسی یه جی بَپُرسییَه: «اِی خُجیرِ اُسّا، چه هَکُنَم تا زِندگی اَبَدی یِه وارِث هَبوُم؟ عیسی باگوته: «چِرا مَرِه خُجیر دُخواندِنی؟ هیچکَس جُز خُدا خُجیر نیِه. اَحکامِ دانی: زَنا نَکُن، قَتل نَکُن، دُزّی نَکُن، دِروئی شَهادَت نَدِه، تی پیَر و مآرِ اِحتِرامِ بِدار.» اون مَردَای باگوته: «تمام ایشانِ جَوانی جی بِجا بیاردِم.» عیسی وَختی اینه بِشنَوِسِّه، باگوته: «هَلَه یِچّی کَم داری؛ تمام اونچه که دَاری رِه بَروش و فَقیرانِ میَن قسمَت هَکُن، كه آسِمانِ میَن گَنج دَاری. ایما بیِه مَرِه پِیرَوی هَکُن.» اون مَردَای وَختی اینه بِشنَوِسِّه، اونه غُصِّه بِیته، چون خِیلی پولدار با. عیسی اونه بِیشییِه و باگوته: «چَنّی سَختِه پولداران خُدایِ پادشاهی یه دِلِه بوشون! شُتر رَد هَبوسَّن دَرزَنِ لوکایِ جی آسانتَرِ تا ایتا پولدار خُدایِ پادشاهی یه دِلِه بوشو.» اوشانیکه این گَبِ بِشنَوِسَّن، باگوتَن: «پَس کی تانه نِجات هَگیرِه؟» عیسی باگوته: «اون کاری که آدَم نَتَّنِه هَکونه رِه، خُدا تانِه اَنجام هَدِه.» پِطرُس باگوته: «اَما که اَمی سِرِه و زندگی رِه وِل هَکُردیم تا تی جی پِیرَوی هَکُنیم!» عیسی اوشانه باگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، هیچکی دَنیِه که سِرِه یا زِنا یا اَداشان یا خودِشِه پیَر و مآر یا وَچِه شانِ رِه خُدای پادشاهی یه خاطِری وِل هَکونه، و این دُنیایِ دِلِه چَن برابر بِدَس نیارِه، وَ اون دُنیایِ دِلِه هَم اَبَدی زندگی اونه قِسمَت نَبوُ.» ایما عیسی خودشه دَوازدَه شاگردِ ایتا گوشِه بَکِشیِیَه و اوشانه باگوته: «اَلآن شونیم اورشلیم. اوجِه هر چی پِیغمبَران انسانِ ریکای بارِه بَنویشتِن، اتّفاق دَکِنه. چون اونه غیرِ یَهودیِانِ دَس تَسلیم کانَن، اوشان اونه مسخره و توهین کانَن و اونه دیمِ سَر فیلی تووادِنَن و اونه شَلّاق زَنَن و کُشِنَن. وَلی سِوّمین روز دِلِه زنده بونه.» وَلی شاگِردان اونه گَبِ نِفَهمِسَّن. اونه گَبِ مَعنی اوشانِ جی پِنهان با و نِفَهمِسَّن چیه باره گَب زَنه. وَختی اَریحایِ شهرِ نَزیکی بَرِسییَه، ایتا کورِ مَردَای رایِسَر نیشته با و گدائی کانِبا. وَختی اون جَماعتِ صِدا که اوجِه یه جی رَد بونِه بان رِه بِشنَوِسِّه، بَپُرسیِه: «چه خَبَرِ؟» اونه باگوتَن: «عیسی یه ناصِری دَرِه رَد بونه.» اون داد بَزَه: «اِی عیسی، داوود ریکا، مَرِه رَحم هَکُن!» اوشانیکه جَماعتِ پیشاپیش شونه بان، اونه زَمتُل بَزَن و باگوتَن ساکِت هَبو. وَلی اون بیشتر داد زنه با: «اِی داوود ریکا، مَرِه رَحم هَکُن!» ایما عیسی بییَسَه و دَستور هَدَه اون مَردَای رِه اونه وَر بیارِن. وَختی نَزدیک هَبا، عیسی اونه جی بَپُرسیِه: «چی خَنیی تِرِه هَکُنِم؟» اون مَردَای باگوته: «اِی آقا، خَنِم می چِش، بِینه.» عیسی اونه باگوته: «تی چِش بِینه! تی ایمان تِرِه شَفا هَدَه.» اون کورِ مَردَایِ چِشم دَرجا بَدییَه و هَمونجوری که خُدا رِه شُکر کانِبا عیسی یِه دُمّالسر بَشَه. وَختی تمام مَردُم اینه بَدییَن، خُدا رِه شُکر هَکُردَن. عیسی اَریحایِ شهر دِلِه بَشَه و شَهرِ جی دَبا رَد هَبو. اوجِه ایتا پولدارِ مَردَای دَبا که اونه اِسم زَکّا با، اون خَراجگیرانِ رَئیس با. زَکّا خَسِّه بِینه عیسی کیِه، وَلی چون اون پاچ مَردَای با و اِزدحام زیاد با نَتَّنِسِّه. اینه وَسین، پِیش پِیش دُو هَکُردِه و ایتا پِلَت دارِ سَر جآر بَشَه تا عیسی رِه بِینه، چون عیسی اوجِه یه جی رَد بونِه با. وَختی عیسی اوجِه بَرِسیِیَه، جآرِ بِیشییِه و اونه باگوته: «زَكّا، زود جیر بییِه، بایسّی اِمروز تی سِرِه بییَسَم.» زَکّا دَرجا جیر بوما و خُشحالی یه هَمرَه اونه قَبول هَکُردِه. وَختی مَردُم اینه بَدییَن، هَمِه غُرغُر هَمرَه گونهِ بان: «ایتا گُناهکارِ سِرِه مِهمانی بَشَه.» وَلی زَكّا خودشه جایِ سَر وَرِسَه و عیسی یه خُداوندِ باگوته: «اِی آقا، اَلآن نِصفِ می اَموالِ فَقیرانِ دَنَم، وَ اگه یِنَفَری جی یِچی به ناحَق بِیته بوم، چهار بَرابَر اونه وَگِرداندِنَم.» عیسی باگوته: «اِمروز نِجات این سِرِه یِه دِلِه بوما، چون این مَردَای هم ابراهیمِ پِیغَمبَرِ وَچِئِه. چون انسانِ ریکا بوما تا گُم هَبوسِّه رِه واموجه و نِجات هَدِه.» همون موقه که اوشان این گَبا رِه گوش دَنِه بان، عیسی خودشه گَبِ دُمّال ایتا مَثَل بیاردِه، چون اورشلیمِ نَزیکی دَبا، مَردُم گَمان کانه بان خُدایِ پادشاهِی همون موقه ظاهِر بونه. پس باگوته: «ایتا نَجیب زادِه ایتا دور دَسِ مَملِکَت بَشَه تا خودشه وَسین مَقامِ پادشاهِی هَگیره و وَگِرده. پس، خودشه دَه تا پاکارانِ دُخوانِسِّه و هر کَدامِ ایتا سِکِّه طلا که سه ماه کارگری دسمُز قَدَر باهَدَه و باَگوته: ”تا می وَگَرِسَّن موقه این پولِ هَمرَه کاسبی هَکُنید.“ وَلی اون مَردُمی که قَرار با اوشانه سَلطَنَت هَکونه، اونه جی بیزار بان؛ اوشان اونه دُمّالسَر ایتا نَمایَنده روانه هَکوردَن این پِیغامِ هَمرَه که: ”اَما نَخَنیم این آدَم اَمَرِه سَلطَنَت هَکونه.“ با این وجود این مَردَای پادشاهِی مَقامِ رِه بِیته و وَگِرِسِّه، ایما اون پاکارانِی که اوشانه سِکِّه هَدَه با رِه دُخوانِسِّه تا بِفَهمِه هر کُدام چَنّی سود هَکُردَن. اوَّلی بوما و باگوته ”آقا، تی سِکِّه دَه تا سِکِّه یه دیگه سود بیاردِه.“ اونه باَگوته: ”آفَرین، اِی خُجیرِ پاکار! چون کَمِ چی یه دِلِه اَمین بِیی، دَه تا شَهرِ حکومَتِ تِرِه دَنَم.“ دُوّمی بوما و باگوته ”آقا، تی سِکِّه پنج تا سِکِّه یه دیگه سود بیاردِه.“ اونه هَم باَگوته: ”پنج تا شَهرِ حُکومَت هَکُن.“ ایما سِوّمی بوما و باگوته ”آقا، این هَم تی سِکِّه! اونِه ایتا دَسمالِ دِلِه دَپیتِم و بِداشتِم. چون تی جی تَرسِنِه بام، چون ایتا سَختگیرِ مَردَای هیسی. اونچه که نُزاشتی رِه گیرنی، وَ اونچه که نِکاشتی رِه دِرُو کانی.“ اَرباب اونه باگوته: ”اِی بَدِ پاکار، طِبقِ تی باگوته تِرِه مَحکوم کانَم. تو که دانِسّی مَن سَختگیرِ مَردای هیسَم، اونچه که نُزاشتَم رِه گیرنَم و اونچه که نِکاشتِم رِه دِرُو کانَم، چرا می پولِ صَرّافانِ نَدَیی تا وَختی وَگِردِنَم اونِه سودِ هَمرَه پَس هَگیرَم؟“ پس اوشانیکه اوجِه دَبان رِه باگوته: ”سِکِّه رِه اونه جی هَگیرین و به اونیکه دَه تا سِکِّه داره، هَدین.“ اونه باَگوتَن: ”آقا، اون که خودش دَه تا سِکِّه داره!“ اون مَردَای باگوته: ”شِمِرِه گونَم هر کی که دَاره، اونه بیشتر هَدهَ بونه، وَ اونیکه نِدارِه، حتّی هَمونی هم که دَاره اونه جی بِیته بونه. آسِه اون دُشمَنان که نَخَسَّن اوشانه سَلطَنت هَکُنَم رِه ایجه بیارین و اوشانه می جِلو بَکوشین.“‌» بعد از این گَبا، عیسی مَردُمِ جی جلوتر اورشلیمِ سَمت رادَکِتِه. وَختی بیت‌فاجی و بیت‌عَنْیایِ آبادی یه نَزیکی که زیتونِ کوه سَر دَبا بَرِسییَه، دو نَفَر از خودشه شاگِردانِ روانه هَکوردِه و باگوته: «به اون دِهاتی که شِیمی پِیش دَرِه، بیشین. وَختی دِلِه بَشَین، ایتا کُرِّه اُلاغ رِه دَبِسِّه پیدا کانید که تا اَلآن هیچکَس اونه سَر سَوار نَبا. اونِه واز هَکُنید و ایجه بیارین. اَگه كَسی شیمی جی بَپُرسیِه: ”چرا اونِه واز کانید؟“‌ باگوید: ”خُداوَند اونِه لازم داره» اون دو نَفر بَشَن و هَمِه چیرِه هَمونجور كه عیسی اوشانه باگوته با پیداهَکُردَن. وَختی کُرِّه اُلاغ رِه واز کانه بان، اونه صاحِبان اوشانه باگوتَن: «چِرا کُرِّه اُلاغ رِه واز کانید؟» اوشان باگوتَن: «خداوند اونِه اِحتیاج داره.» اوشان کُرِّه اُلاغ رِه عیسی یه وَرجه بیاردِن. ایما خودِشانِه قَوا شانه اونه سَر تووادَن و عیسی رِه اونه سَر بِنیشاندِن. هَمینجور كه عیسی شونه با، مَردُم خودِشانِه قَوا شانِه رایِسَر پَهن کانه بان. وَختی زیتونِ کوه سَراجیری وَر بَرِسییَه، تمام شاگِردان هَمِه خُشحالی یِه هَمرَه خُدا رِه بخاطِر مُعجِزاتی که اونه جی بَدیه بان شُکر کانه بان و گونه بان: «موبارکِ پادشاهِی که خُداوند اِسم همرَه هَنِه! صُلح و سَلامتی آسِمانِ دِلِه و جَلال آسِمانِ عَرشِ دِلِه!» عُلَمایِ فِرقِه فَریسی جی بعضیان جَماعتِ میَن عیسی رِه باگوتَن: «اُسّا، تیِ شاگِردانِ ساکِت هَکُن!» عیسی اوشانه باگوته: «شِمِره گونَم اگه ایشان ساکِت هَبون، این سَنگِشانِ داد دَر هَنه!» وَختی عیسی اورشلیمِ نَزدیک هَبا و شَهرِ بَدییَه، بِرمِه هَکُردِه و باگوته: «كاش تو هم اِمروز فَهمِنِه بِی چی تی وَسین صُلح و سَلامتی هارنه. وَلی حیف که اَلآن ایشان تی چِشمِ جی پِنهانِ. روزایی رَسِنه تی دُشمَنان تی دور و وَرِه گیرنَن وتِرِه مُحاصِرِه کانَن و هر طَرف جی تِره فِشار هارنَن و تو و تی وَچِه هان رِه تی زَمینِ دِلِه به خاک و خون کَشِنَن. وَ سَنگ سَنگِ سَر نُماندِنِه، چون موقه ایی که خُداوند تی کُمَکِ وَسِّین بوما با، اونه جی غافِل بُمانِسّی.» ایما عیسی مَعبَدِ دِلِه بَشَه و شروع به دِرگا هَکُردَنِ اوشانی هَکُردِه که اوجِه کاسبی کانِه بان، اوشانه باگوته: «نِوِشتِه های مُقَدَّسِ دِلِه بَنویشتِه هَبا ”می سِرِه عِبادَتِ جائِه،“ وَلی شُما اونِه ’دُزِّلانه‘ هَکُردین.» عیسی هر روز مَعبَدِ دِلِه تَعلیم دَنه با. مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین و قومِ رَئیسان اونه بَکوشتَن دُمّال دَبان، وَلی خودِشانِه کارِ وَسین هیچ راهی نَتَّنِسَّن پیدا هَکُنَن، چونکه تمام مَردُم عاشِقِ اونه گَب زَدَن بان. ایتا روز که عیسی مَعبَدِ دِلِه مَردمِ تَعلیم دَنهِ با و خَبَرِ خوشِ اعلام کانِبا، مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین و قومِ مَشایخ اونه وَر بومَن و باگوتَن: «اَمرِه باگو، به چه اِجازِه ایی این کاران رِه کانی؟ کی این اِختیارِ تِره هَدَه؟» عیسی اوشانه باگوته: «مَن هم شِیمی جی ایتا سوال دَارَم؛ مَرِه باگویید، یحییِ یه تَعمید خُدایِ جی با، یا آدَمِ جی؟» اوشان همدیگر هَمرَه مَشورِت هَکُردَن و باگُوتَن: «اَگه باگویم خُدایِ جی با، گونِه، ”پس چرا اونه ایمان نیاردین؟“ وَ اَگه باگویم آدَمِ جی با، تمام مَردم اَمَرِه سَنگسار کانَن، چون اِعتقاد دارَن که یحیی ایتا پِیغَمبَر با.» پَس باگوتَن: «نِدانیم کوجه یه جی با.» عیسی باگوته: «مَن هم شِمِره نَگونَم چه اِختیارِ هَمرَه این کاران رِه کانَم.» ایما عیسی مَردُم وَسین این مَثَلِ بیاردِه: «ایتا مَردَای ایتا اَنگور باغ دُرس هَکُردِه و اونِه چَن تا باغبان اجاره هَدَه و یه مُدَتِ طولانی یه وَسین بَشَه سَفَر. اَنگور چینی موقه، ایتا پاکار باغبانانِ وَرجه روانه هَکوردِه تا خودشه مَحصولِ سَهمِ هَگیره. وَلی باغبانان اونه باکوتاندَن و دَس خالی اونه وَگِرداندَن. پس ایتا دیگه پاکار روانه هَکوردِه، وَلی اون رِه هَم بَزَن و اونه هَمرَه بی حُرمَتی هَکُردَن و اونه دَسِ خالی روانِه هَکوردَن. پس سِوّمین دَفِه ایتا دیگه پاکار روانه هَکوردِه، وَلی اون رِه هَم زَخمِ زِیلی هَکُردَن و دِرگا تووادَن. «صاب باغ باَگوته: ”چی هَکُنَم؟ می عَزیزِ ریکا رِه روانه کانَم، شاید اونه حُرمَت بَنِن.“ وَلی باغبانان وَختی ریکا رِه بَدییَن، هَمدیگَرِ هَمرَه باگوتَن: ”این اونه وارِثِ؛ بیئیَن اونه بَکوشیم تا اِرث اَمی شین هَبو.“ پَس اونه اَنگور باغِ جی دِرگا تووادَن و بَکوشتَن. «اَسِه شِیمی نَظر صاب باغ اوشانه هَمرَه چی کانه؟ صاب باغ هَنه و باغبانانِ کُشِنِه و اَنگور باغِ کَسِ دیگَرِ دَس دَنِه.» اوشان وَختی اینه بِشنَوِسَّن، باگوتَن: «نه، اینجوری نَبونه!» وَلی عیسی اوشانه چِشمِ دِلِه رِه بِیشییِه و باگوته: «پَس نِوِشتِه های مُقَدَّسِ مَنظور چیِه که گونه: ”سَنگی كه بَنّائِشان اونه رَد هَکوردَن.، ساختِمانِ اصلی ترین سنگ هَبا.“؟ هر که اون سَنگِ سَر بَکِّه تیکه پاره بونه و اَگه اون سَنگ هر كَسِ سَر بَکِّه اونه لِه کانه.» توراتِ مُعَلِمین و مَعبَدِ گَتِه کاهِنان وَختی بِفَهمِسَّن این مَثَلِ اوشان باره گونه، خَسَّن همون لحظِه عیسی رِه گیر تووادَن، وَلی مَردُمِ جی تَرسِنه بان. پَس عیسی رِه پآنه بان و جاسوسان اونه وَرجه روانه هَکوردَن که خودِشان رهِ صادِق نِشان دَنِه بان. اوشان اینِه دُمّال دَبان که عیسی یِه گَبِ جی یِچّی پیداهَکونَن و اونه مَقامات و فرماندارِ دَس تَحویل هَدَن. پس جاسوسان اونه جی بَپُرسیَن: «اُسّا، اَما دانیم که تو حقیقَتِ گونی و تَعلیم دَنی. وَ هیچکسِ طَرفِ نَگیرنی بلکه خُدایِ راه رِه به دُرسّی تَعلیم دَنی. رومِ امپراطورِ مالیات هَدَئن شَرعاً اَمی وَسین دُرِسِّه یا نه؟» عیسی اوشانه حیلِه رِه بِفَهمِسِّه و باگوته: «ایتا سِکِّه مَرِه نِشان هَدین. کیه نقش و نگار این سِکه سَر دَرِه؟ جَواب هَدَئن: «اِمپراطور.» اوشانه باگوته: «پَس اِمپراطور مالِ امپراطورِ هَدین و خُدایِ مالِ خُدا رِه.» اینجوری هَبا که نَتَّنِسَّن مَردُمِ وَرجه اونه خودشهِ گَبِ هَمرَه تَلِه دِلِه تووادَن. اونه جِوابِ جی مات و مَبهوت هَبان و دِ هیچی نَگُوتَن. ایما عُلَمایِ فِرقِه صَدوقی جی چن نَفَر كه زنده هَبوسَّنِ مردِگان رِه قَبول نِداشتَن بومَن و عیسی یه جی ایتا سوال هَکُردَن، باگوتَن: «اُسّا، موسی اَمی وَسین بَنوِیشته اگه ایتا مَردَایِ اَداش بَمیرِه و خودشه جی ایتا زَنِ بی زاک و زِکال بَنِه، اون مَردَای بایِسّی اون زِنا رِه بَبِره. تا خودشه اَداشِ وَسین نسلِی بِجا بَنه. اَسِه، یِدَفه هَفت تا اَداش بان. اوّلین اَداش زَن بَبِرده و بی وَچه بَمِردِه. ایما دُوّمین و ایما سوّمین اَداش هَم اونه بَبِرده، وَ هَمینجور هر هَفت تا اَداش اونه بَبِردَن و بدونِ اینکه اونه جی وَچه ایی بِدارِن بَمِردَن. سَرآخَر اون زِنا هم بَمِردِه. اَسِه قیامَتِ روز اون زِنا کُدامِ ایتا یِه زِنا بونه؟ چون هر هَفتا اَداش اونه بَبِردَن.» عیسی جَواب هَدَه: «این دُنیایِ مَردُم زَن بَرنِن و شو کانَن. وَلی اوشانیکه لایقِ بَرِسییَن به اون دُنیا و زندِه هَبوسَّنِ مُردِگان هیسَن، نه زَن گیرنَن و نه شو کانَن، وَ دِ نَمیرنَن، چونکه فِرِشتِگانِ مِثان بونَن، اوشان خُدایِ وَچِهانَن، چونکه قیامتِ وَچِه هان هَم هیسَن. وَلی این جریان که مُردِگان زندهِ بونَن رِه حتّی موسی هم تَش بِیته لَمبَسِ دِلِه گونه، اوجِه که موسی، خُداوند رِه، ابراهیم خُدا و اسحاق خُدا و یعقوب خُدا دُخواندِنه. اَسِه خُدا مُردگانِ خُدا نیِه، بلکه زندهِ شانه خُدا هیسه، چونکه اونه وَرجه هَمِه زِندِه اَن.» اون موقه، مُعَلِمینِ تورات جی بعضیان باگوتَن: «اُسّا، چه خوُب باگوتی!» دِ هیچکَس جرأت نَکُردِه اونه جی سوالِ بَپُرسِه. پس عیسی اوشانه باگوته: «چِطورهیسه که گونَن مسیحِ موعود داوودِ پادشاهِ ریکائِه؟ چونکه خودِ داوود مَزمورِ کِتابِ دِلِه گونهِ: «”خداوند می خُداوندِ باگوته: می راسِ دَس بَنیش تا موقه ایی که تی دُشمَنانِ تی لِنگِ جیر تووادَم. اگه داوود اونه ’خداوند‘ دُخواندِنه، چِطور اون تانه داوود ریکا هَبو؟» همون موقه که همه یه مَردُم اونه گَبِ گوش دَنهِ بان، عیسی خودشه شاگِردانِ باگوته: «تورات مُعَلِمینِ جی دوری هَکُنید، اوشان دوس دارَن بُلَندِ قَوای هَمرَه راه بوشون و مَردُم، کوچِه بازارِ دِلِه اوشانه سَلام هَکُنَن و عبادَتگاه دِلِه بِهترین جا رِه بِدارِن و مِهمانی یه دِلِه بالا سَر بَنیشَن. اوشان یه طَرَف جی بیوِه زِناکانِ سِرِه رِه غارَت کانَن و یه طَرَفِ دیگه جی، خُدنَمایی یه وَسین خودِشانِ دُعا رِه طول دَنِن. اوشانه مُجازات خِیلی سَختَرِه.» عیسی خودِشه دورِوَرِ بِیشییِه و پولدارانی رِه بَدییِه که خودِشانِه هَدایا رِه مَعبدِ صِندوخِ دِلِه تووادِنِه بان. اوجِه ایتا فَقیرِ بیوِه زِنا رِه بَدییِه که دو قِران صِندوخِ دِلِه تووادَه عیسی باگوته: «راس راسی شِمِره گُونَم، این فَقیرِ بیوِه زِنا تمام اوشانه جی بیشتر هَدَه. چون تمام اوشان خودِشانِه مالِ زیادی یه جی هَدَن، وَلی این فَقیرِ زِنا تمام خودشه روزی رِه هَدَه.» بَعضیان گَتِه مَعبَدِ گَبِ زَنه بان و قَشنگِ سَنگ و هَدایایِ جی که اونه هَمرَه تَزئین هَبا با تَعریف کانه بان، عیسی باگوته: «روزی رَسِنه تمام این چیزانِی که دینین، فور هَنِه و سَنگ، سَنگِ سَر نُماندِنِه.» اوشان بَپُرسیَن: «اُسّا، این اتّفاق كِی دَکِنه و اونه نَزدیک هَبوسَّنِ نِشانه چیِه؟» عیسی باگوته: «مُواظِب هَبین که گُمراه نَبین، چون خِیلیان می اِسمِ هَمرَه هَنِن اِدّعا کانَن: ”مَن همون مَسیحَم“ و گونَن ”دُنیا به آخَر بَرِسییَه.“ اوشانه جی پیروی نَکُنید. «وَختی جَنگها و جِدال های خَبَرِ اِشنَوِنید، نَتِرسین. چون بایِسّی اَوَّل این چیزان اتّفاق دَکِه، وَلی دُنیا دَرجا به آخَر نَرِسِنِه.» ایما اوشانه باگوته: «قومها و مَملِکَتها هَمدیگَر عَلیه جَنگ کانَن. گَتِه زِلزِلِه ها و قَحطی و طاعون خِیلی جاهان هَنه و اتفاقات وحشتناک دَکِنِه و آسِمانهِ دِلِه عجیب و غریب چیزان ظاهر بونه. «وَلی پِیش از این اتّفاق، شِمِره گیرنَن، اَذیَت کانَن و مُحاکِمه یه وَسین عبادتگاهِ دِلِه بَرنِن و شِمِره زِندانِ دِلِه تووادِنَن. می اِسمِ خاطِری شِمِره پادِشاهان و فرماندارانِ وَرجه بَرنِن وَلی این فُرصَتی بونه تا بَتَّنین شَهادت هَدین. اینه شیمی خاطِر بِدارین که پیش پیش دِلواپَس نَبین چطور شیمی جی دِفاع هَکُنید. چون مَن شِمِره کَلام و حِکمَتی دَنَم که هیچ کُدام از شِیمی دُشمَنان نَتَّنَن شیمی جَوابِ هَدِن و شِیمی پَس بَربییَن. حتّی شِیمی پیَر و مآر و اَداشان و فک و فامیلِان و شِیمی رَفیقِان شِمِره دُشمَنِ دَس تَسلیم کانَن و شیمی جی بَعضیان رِه کُشِنِن. تمام مَردُم می اِسمِ خاطِری شیمی جی بیزار بونِن. وَلی ایتا مو هَم شیمی سَرِ جی کَم نَبونه. شیمی تَحَمُلِ هَمرَه، شیمی جان نِجات دَنید. «وَختی بَدییَین دُشمَن لَشگَر، اورشَلیمِ دورِه هَکُردِه، بِدانید اونه نابودی نَزّیکِه. اونوَخت اوشانیکه یَهودیِه دِلِه دَرِن کوهِ سَمت دَربوشون و اوشانیکه شَهرِ دِلِه دَرِن شهرِ جی دِرگا بوشون، وَ اوشانیکه دَشت و صَحرایِ دِلِه دَرِن شَهرِ دِلِه نییَن. چون اون روزان مُکافاتِ روزِ، که اونه دِله هر چی بَنویشتِه هَبا به اَنجام رَسِنه. وای بِحالِ زِناکانی که شِکَمدارَن و مآرانی که خودِشانِه وَچِه رِه اون روزان دِلِه شیر دَنِن! چون گَتِ مُصیبَتی این سَرزمینِ دِلِه اتّفاق دَکِنه و خُدایِ غَضَب این قومِ دامَنگیر بونه. اوشانه شَمشیر هَمرَه کُشِنِن و اَسیر کانَن و ایتا دیگه مِلکِ دِلِه تَبعید کانَن و اورشلیم هَم غیرِ یَهودیِانِ دَس دَکِنه و لَگَد دَموج بونه تا موقه ایی که غیرِ یَهودیانِ دورِه تُمام هَبو. «خورشید و ماه و سِتارِه شانه دِلِه نِشانه هایی ظاهِر بونه. زَمینِ سَرِ مَردُم دَریایِ کولاکِ جی پَریشان بونِن. مَردُم اونچه یه تَرسِ جی که خَنِه دُنیایِ سَر بیه، بیهوش بونَن، چون آسِمانِ قُوَّتان به لَرزِه دَکِنه. ایما انسانِ ریکا رِه دینَن که قُوَّت و گَتِه جَلالِ هَمرَه اَبرِ دِلِه هَنِه. وَختی این اِتِّفاقان دَکِنه، راس بییَسید و شیمی سَرِ بالا هَگیرین، چونکه شیمی آزادی نَزّیکِه!» عیسی این مَثَلِ اوشانه وَسین بیاردِه و باگوته: «اَنجیل دار و تمام دارِشان رِه بِیشین. وَختی وَلگ دَنِن تانید بِینین و بِفَهمین تابِسّان نَزّیکِه. اینه وَسّین، وَختی دینین این چیزان اتّفاق دَکِنه، فَهمِنِید خُدایِ پادشاهی نَزّیکِه. راس راسی شِمِره گونَم، تا تمام ایشان اتّفاقان دَنِکه این نسل از بِین نَشونِه. آسِمان و زَمین از بِین شونِن، وَلی می گَب هیچ وَخت از بِین نَشونِه. «هوشیارهَبین، نَکُنِه عیش و نوش و مَسّی و زندگی یِه نِگَرانی شِیمی دِلِ سَخت هَکونه و اون روز ایتا دامِ مَثان یِدَفِه شِمِره غافلگیر هَکونه. چون این اتّفاق تمام دُنیایِ مَردُمانِ سَر هَنِه. پَس هَمَش مُواظِب هَبین و دُعا هَکُنید تا بِتَّنید تمام این چیزانِ جی که خِیلی زود اتّفاق دَکِنه، دَر اَمان دَبین و انسانِ ریکایِ وَرجه بییَسین.» عیسی هَر روز یَهودیانِ عبادَتگاهِ دِلِه تَعلیم دَنِه با و هَر شُو شَهرِ جی دِرگا شونه با و زِیتونِ کوه سَر شُو رِه صُب کانِبا. صُبِ سَر مَردُم اونِه گَبِ بِشنَوِسَّنِ وَسین مَعبَدِ دِلِه جَمع بونه بان. عیدِ فَطیر که به پِسَخ هم مَعروفِ نَزیک بونِه با. مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین ایتا راهِ دُمّال دَبان چِطور عیسی رِه بَکوشَن، چون مَردُمِ جی تَرسِنه بان. ایما شیطان یَهودای مَعروف بِه اَسخَریوطی دِلِ میَن که ایتا اَزون دَوازدَه شاگِرد با، بَشَه. یَهودا مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و نِگَهبانانِ مَعبَدِ وَرجه بَشَه و اوشانه هَمرَه صُحبَت هَکُردِه که چِطور عیسی رِه اوشانه دَس تَسلیم هَکونه. اوشان خوشحال هَبان و قبول هَکُردَن اونه پول هَدِن. یَهودا هَم قَبول هَکُردِه و ایتا فُرصَتِ دُمّال گَردَنِه با دور از مَردُم، عیسی رِه اوشانه تَسلیم هَکونه. پس فَطیرِ عیدِ روز که بایِسّی پِسَخِ وَرِّه قُربانی هَبو، بَرِسییَه. عیسی، پِطرُس و یوحَنا رِه روانه هَکوردِه و باگوته: «بیشین و عیدِ پِسَخِ شامِ اَمَرِه تَهیِّه بِینِین تا بُخاریم.» اوشان بَپُرسییَن: «کوجهِ خَنیی تَهیِّه بِینیم؟» عیسی جَواب هَدَه: «هَمینکه شَهرِ دِلِه بَشَین، ایتا مَردای رِه ایتا پیلکا اُویه هَمرَه دینین. هَر سِرِه یه دِلِه بَشَه اونه دُمّال بیشین. اون صاب سِرِه رِه بآگویید: ”اُسّا گونه: ’مِهمان خانه کوجِئِه تا پِسَخِ شامِ می شاگِردانِ هَمرَه بُخارَم؟“ او هَم ایتا بالاخانه دِلِه ایتا فَرش هَکُرده گته اطاق رِه شِمِره نِشان دَنه. اوجِه تَهیِّه بِینین.» اوشان بَشَن و هَمِه چیزه اونجور كه عیسی باگوته با، پیداهَکُردَن و پِسَخِ عیدِ شامِ تَهیِّه بَدییَن. شامِ موقه بَرِسییَه وعیسی خودشه رَسولان هَمرَه سُفرِه یِه سَر بَنیشته. ایما اوشانه باگوته: «خِیلی شوق داشتِم قَبل از اینکه اَذیَت و آزار بِینَم، این پِسَخِ شامِ، شیمی هَمرَه بُخارَم. شِمِره گونَم دِ این شامِ نُخارنَم تا اون موقه که خُدایِ پادشاهی بیه.» پَس ایتا پیالِه بِیته شُکر هَکُردِه و باگوته: «اینِ هَگیرین و شیمی میَن قسمَت هَکُنید. چون شِمِره گونَم تا خُدایِ پادشاهی نییِه دِ اَنگورِ میوِه یه جی نُخارنَم.» ایما نان بِیته، شُکر هَکُردِه و اونِه پاره هَکوردِه و اوشانه هَدَه و باگوته: «این می تَنِ که شِمِره فَدا بونه، اینه به می یاد بِجا بیارین.» بعدِ شام پیالِه‌ رِه بِیته و باگوته: «این پیالِه، خُدایِ تازِه عَهدِ می خونِ دِلِه، که شِیمی خاطِری بَریخته بونه. وَلی هَمونیکه قَصد دارِه مَرِه تَسلیم هَکونه، اونِه دَس می دَسِّ هَمرَه سُفرِه یه سَر دَرِه. دُرسِّه که انسانِ ریکا هر چی اونه تَقدیرِ اونه سَر هَنه، وَلی وای بِحالِ اون کَسی که مَرِه دُشمَنِ دَس تَسلیم کانه.» ایما رَسولان هَمدیگَر جی سوال کانه بان کُدام ایتا از اوشان تانه این کارِ هَکونه. شاگِردانِ دِلِه بَحث دَکِته که اوشانه دِلِه کی گَته تَرِ. عیسی اوشانه باگوته: «غیرِ یَهودیِانِ پادشاهان اوشانه سَرحکومت کانَن، وَ اوشانیکه اوشانِ سَرقُدرَت دارَن ’اَرباب‘ دُخوانده بونَن. وَلی شُما اینجور نَبین. شیمی میَن اونیکه گَتِه تَرینِ جوری رَفتار هَکونه که اِنگار کوچیکتَرینِ، وَ رَهبر جوری رَفتار هَکونه که اِنگار ایتا پاکارِ. کُدام یکی گَته تَرِ؟ اونیکه سُفرِه یه سَر نیشتِه یا اونیکه خِدمَت کانه؟ مَگِه اونیکه سُفرِه یه سَر نیشتِه گَته تَر نیِه؟ وَلی مَن شِیمی میَن یِنَفَر مِثانَم که دَرِه خِدمَت کانه. «شُما کَسایی هیسین که می سَختی یه دِلِه می هَمرَه دَبِین. پس همونجور كه می پیَر پادشاهی رِه مَرِه هَدَه، مَنَم شِمِره دَنَم. تا می سُفرِه یه سَر می پادشاهی یه دِلِه بُخارین و بَنوشین، تَختِشانِ سَر بَنیشید و اسراییلِ دَوازدَه قَبیلِه رِه داوَری هَکُنید. «اِی شَمعون، اِی شَمعون، شِیطان اینهِ دُمّال دَبا که شِمِره گَندُم مِثان اَلَک هَکونه. وَلی مَن تِرِه دُعا هَکُردَم تا تی ایمان از بِین نَشو. پَس وَختی که وَگرِسّی، تیِ اَداشانِ قُوَّت هَدِه.» پِطرس اونه جِواب هَدَه: «اِی آقا، مَن حاضِرم تی هَمرَه زِندانِ دِلِه دَکِم و بَمیرم.» عیسی باگوته: «اِی پِطرُس تِره گونَم، بِدان اِمروز پِیش از اینکه تِلا دُخوانه، سِه دَفه حَشا کانی که مَرِه اِشناسِنی.» عیسی اوشانه باگوته: «اونوَخت که شِمِره بدونِ پول و بُقچه و چَمیش روانه هَکوردَم، چیزی یه مُحتاج هَبِین؟ جَواب هَدَن: «نه.» عیسی اوشانه باگوته: «وَلی اَلآن هر کی پول و بُقچه داره هَگیره، وَ اگه شَمشیر نِداره، خودشه قَوا رِه بَروشِه خودِشه رَه ایتا شَمشیر بَهینِه. چون شِمِره گونَم که این پیشگویی یِه نِوِشتِه های مُقَدَّس می باره بایِسّی به اَنجام بَرِسِه که گونه: ”اون تَقصیرکارانِ مِثان مَحکوم بونه،“ آره، اونچه می باره بَنویشتِه هَبا، عَمَلی بونه.» شاگردان باگوتَن: «اِی آقا، بِیش، این هَم دُتا شَمشیر.» اوشانه باگوته: «بَسّه!» عیسی دِرگا بَشَه و طِبقِ خودشه عادت زیتونِ کوه سَمت را دَکِته و شاگِردان هم اونِ دُمّالسَر بَشَن. وَختی اوجِه بَرِسییَن، اوشانه باگوته: «دُعا هَکُنید تا آزمونِ دِلِه دَنِکین.» بعد ایتا سَنگ پرتاب هَکوردَنِ قَدَر اوشانه جی دور هَبا و زانو بَزَه و اینجور دُعا هَکُردِه: «اِی پیر، اَگه تی خواسِّه اینه، این پیالِه رِه می جی دور هَکُن؛ امّا نه می خواسِّ وَسین، بلکه تی خواسِّه اَنجام هَبو.» ایما ایتا فِرِشتِه آسِمانِ جی ظاهِر هَبا و اونه تقویَّت هَکورده. عیسی اون رَنج و عذابِی که کَشِنه با یه دِلِه، صَمیمیَتِ بیشتر هَمرَه دُعا کانِبا و اونه عَرَق خون چیکِّه یه مِثان زِمینِ سَر کَلِسِّه. وَختی دُعایی سَرِ جی وَرِسَه و شاگِردانِ وَر وَگرِسِّه، بَدییِه غُصِّه یه فِشار جی خاتَن. اوشانه باگوته: «چِرا خاتین؟ وَرِسین و دُعا هَکُنید تا آزمونِ دِلِه دَنِکین.» عیسی هَلَه گَب زنه با که یِه دَسِّه سَر بَرِسیِیَن. یَهودا، که ایتا اَزون دَوازدَه شاگِرد با اوشانه بیاردِه با. اون عیسی یه نَزیکی بوما تا اونه خُش هَدِه، وَلی عیسی اونه باگوته: «اِی یَهودا، انسانِ ریکا رِه ایتا خُشِ هَمرَه تَسلیم کانی؟» وَختی اوشانیکه عیسی یه دورِوَر دَبان بَدییَن چه اِتِّفاقی دَره دَکِنه، باگوتَن: «اِی آقا، اَمی شَمشیرشان رِه بَکِشیم؟» وَ ایتا از اوشان کاهِنِ اَعظَمِ پاکارِ شمشیرِ هَمرَه بَزَه و اونه راسِ گوشِه بَبییَه. وَلی عیسی باَگوته: «این کارِ نَکنین!» اون پاکارِ گوشِه دَس بَکِشیِیهَ و شَفا هَدَه. ایما مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و مَعبَدِ نِگَهبانان و مَشایِخی که اونه بِیتَنِ وَسین بوما بان رِه باَگوته: «مَگِه مَن راهزَنم که بال دَسّی و شَمشیر هَمرَه می سُراغ بومَین؟ مَن هر روز مَعبَدِ دِلِه شیمی هَمرَه دَبام وَلی شُما می دَسگیری یه وَسین حتّی شیمی دَسِّ دِراز نَکُردین. وَلی اَلآن شِیمی وَخت و ظُلَماتِ قُدرَتِ وَختِ.» ایما عیسی رِه بِیتَن و کاهِنِ اَعظَمِ سِرِه بَبِردَن. پِطرُس هَم دورا دور اوشانه دُمّالَسر شونه با. سِرِه یه حیاطِ میَن تَش روشَن با، چن نَفر اونه دُور نیشته بان. پِطرُس هَم اوشانه میَن بِنیشتِه. همون موقه، ایتا کُلفَت پِطرُسِ تَشِ روشِنایی یه دِلِه بَدییِه و اونه زُل بَزَه و باَگوته: «این مَردَای هَم عیسی یه هَمرَه دَبا.» وَلی پِطرُس حَشا هَکورده و باَگوته: «اِی زَن، مَن اونه نِشناسِنَم.» یِکَم دیگه، یِنَفَر دیگه پِطرُسِ بَدییَه و باَگوته: «تو هم ایتا از اوشانی.» وَلی پِطرُس باَگوته: «اِی مَرد، من اوشانه جی نیِیَم.» یه ساعَت بُگذشته و یِنَفَر دیگه اونه بَدییَه و اِصرارِ هَمرَه باَگوته: «بی شک این مَردَای هم اونه هَمرَه دَبا، چونکه اون هَم جَلیلیِه.» وَلی پِطرُس جَواب هَدَه: «اِی مَرد، نِدانم تو چی گوُنی.» هَلَه گَب زنه با که تِلا دُخوانِسّه. ایما عیسی یه خُداوند وَگرِسّه و پِطرُسِ بِیشییَه، پِطرُس عیسی یه خُداوندِ گَبِ یاد بیاردِه که اونه باگوته با: «اِمروز پِیش از تِلایِ دُخوانِسَّن، تو سِه دفعه مَرِه حَشا کانی.» پِطرُس دِرگا بَشَه و زار زار بِرمِه هَکُردِه. اوشانیکه عیسی رِه بِیتِه بان، عیسی رِه مَسخَرِه کانه بان و اونه زَنه بان. اوشان اونه چِشمِ دَبِسَّن و اونه جی پُرسِنه بان: «اَسِه غِیبِ جی باگو كی تِره زَنِه؟» وَ خیلی فاشای دیگر هَم اونِه هَدَن و اونِه ناسِزا گونهِ بان. وَختی هَوا روشَن هَبا، شورای مَشایخِ قوم، یعنی گَتِه کاهِنان و تورات ِمُعَلِمین، هَمدیگَرِ هَمرَه جَلِسِه بِیتَن و عیسی رِه شورایِ ورجه بیاردِن. عیسی رِه باگوتَن: «اگه تو مَسیحِ موعودی اَمَرِه باگو؟» عیسی جَواب هَدَه: «اَگه باگوُم، می گَبِ باوَر نُکانید، وَ اَگه شِیمی جی سوال هَکُنَم، می جِواب نَدِنِین. وَلی مین بَعد، انسانِ ریکا خُدایِ قُدرَتِ راسِ دَس نیشِنه.» هَمِه باگوتَن: «پَس، تو خُدایِ ریکائی؟» عیسی جَواب هَدَه: «شُما خودِتان باگوتید که هیسَم.» پس باگوتَن: «دِ چی نیاز داریم یِنَفَر دیگه بیه شَهادَت هَدِه؟ اَما خودِمان اونه زِبانِ جی بِشنَوِسّیم.» ایما تمام شورا وَرِسَن و عیسی رِه پیلاتُسِ وَرجه بَبِردَن اونه جی شِکایت هَکُردَن و باگوتَن: «این مَردَای رِه بِیتیم که اَمیی قومِ گُمراه کانه و اَمَرِه نُزارنه اِمپراطورِ مالیات هَدیم و اِدّعا کانه مسیحِ موعود، یَعنی ایتا پادشاه.» پیلاتُس اونه جی بَپُرسییِه: «تو یَهودِ پادشاه هیسی؟» عیسی باَگوته: «تو باگوتی که هیسَم!» ایما پیلاتُس مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و جَماعتِ اعلام هَکُردِه: «این مَردَای دِلِه خَطایی پیدا نُکانَم که اونه مَحکوم هَکُنَم.» وَلی اوشان اِصرارِ هَمرَه باگوتَن: «اون تمام یَهودیِه یه دِلِه مَردُمِ خودشه تَعلیم هَمرَه آنتِریک کانه. جَلیلِ مَنطقِه یه جی شُروع هَکُردِه و اَسِه ایجه هم بَرِسییَه.» وَختی پیلاتُس اینه بشنَوِسِّه، خَسِه بِدانه عیسی جَلیلیِه. وَ وَختی بِفَهمِسِّه هیرودیسِ مَنطقِه یِه جیه، عیسیِ رِه اونه ورجه روانه هَکوردِه، چون هیرودیس خودش اون موقه اورشلیمِ دِلِه دَبا. هیرودیس وَختی عیسی رِه بَدییِه، خِیلی خوشحال هَبا، چون خِیلی وَخت با خَسِّه اونه بِینِه، چون عیسیِ باره بشنَوِسّه با، اُمید داشتِه مُعجِزاتی اونه جی بِینِه. پس عیسی یه جی خِیلی سوال بَپُرسیِه، وَلی عیسی هیچ جِوابی اونه نَدَه. مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و توراتِ مُعَلِمین که اوجِه دَبان، بَدجور اونه تُهمَت زَنِه بان. هیرودیس و اونه سَربازان هم عیسیِ رِه بی حُرمَتی و مَسخَرِه هَکُردَن. ایما ایتا شاهانِه قَوا اونه تَن دَکُردَن و پیلاتُسِ ورجه وَگِرداندَن. همون روزِ دِلِه هیرودیس و پیلاتُس هَمدیگَرِ هَمرَه رَفیق هَبان، چون قَبلاً دُشمَن بان. ایما پیلاتُس مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و قومِ رَئیسِان و مَردُمِ خودِشِه وَر دُخوانِسِّه و اوشانه باگوته: «این مَردَای رِه این اِتِهامِ هَمرَه می وَرجه بیاردِین که مَردُمِ گُمراه کانه. مَن شِیمی وَرجه اونه جی بازجویی هَکُردَم. اونه دِلِه چیزی که شیمی تُهمتان رِه ثابت هَکونه پیدا نَکوردَم. هیرودیسِ نَظر هم اینه. چون اونه اَمیی ورجه وَگِردانده. همینجور که دینین، اون کاری نَکُردِه که بَمِردَن مُستَحَق هَبو. پَس اونه شَلّاق زَنَم و آزاد کانَم.» هر عیدِ دِلِه پیلاتُس بایسِّی ایتا زِندانِی رِه اوشانِ وَسین آزاد کانِبا. وَلی اوشان یه صِدا داد بَزَن: «این مَردای رِه بَکوش، باراباسِ اَمی وَسین آزاد هَکُن!» باراباس شورشِ خاطِری که شَهرِ دِلِه اتّفاق دَکِتِ با، وَ هم قَتل خاطِری، زِندانِ دِلِه دَبا. پیلاتُس که خَسِّه عیسی رِه آزاد هَکونه، یِدَفِه دیگه مَردُم هَمرَه گَب بَزَه. وَلی اوشان هَمونجور داد زَنه بان: «اونه مَصلوب هَکُن! اونه مَصلوب هَکُن!» پیلاتُس سِوّمین دَفه اوشانه باَگوته: «چِرا؟ چه بَدی ایی هَکُردِه؟ مَن که هیچ خَطایی اونه بَکوشتَن وَسین پیدا نَکوردَم. پس اونه شَلّاق زَنَم و آزاد کانَم.» وَلی مَردُم داد زَنه بان و اِصرارِ هَمرَه خَسِّن اون مَصلوب هَبو. سَرآخَر اوشانه داد و فریاد جَواب هَدَه. وَ پیلاتُس اون حُکمی که اوشانِ خَسَّن رِه، صادر هَکوردِه. اون ایتا مَردَای رِه که قتل و شورِش خاطِری زِندانِ دِلِه دَبا و جَماعت خَسِّن آزاد هَبو رِه، وِل هَکُردِه، وَلی عیسیِ رِه اوشانه تَحویل هَدَه تا خودِشانِه دِلبِخواه اونه هَمرَه رَفتار هَکُنَن. وَختی عیسیِ رِه بَرنِه بان، ایتا مَردَای که اونه اسم شَمعون و قیرَوانِ جی با و دَبا بِجار سَرِ جی شَهر سَمت بیِه رِه بِیتَن و صَلیبِ اونه دوشِ سَر بَنَن و اونه زور هَکُردَن اونِه عیسی یه دُمّال سَر بَبِره. دَسِّه یه زیادی از مَردُم، و زِناکانی که خودِشانِه دِلِ سَرِ زَنه بان و برمه کانِبان، عیسیِ یِه دُمّالسر را دَکِتَن. عیسی خودشه دیمِ وَگِردانده و اوشانه باَگوته: «اِی اورشلیمِ کیجاشان، می وَسین بِرمِه نَکُنین، شیمی وَچِه شانِ وَسین بِرمِه هَکُنید. چون موقه ایی رَسِنه که گونید: ”خُش بِحالِ زِناکانی که مُردِه سورِن، خوش بِحالِ اون شِکَمی که هیچ وَخت نِزاسِّه و سینه هایی که هیچ وَخت شیر نَدَن!“ اون موقه، کوهِشانِ گونَن: ”اَمِی سَر فور بییَین!“ وَ کوتی شانهِ گونَن: ”اَمِرِه جا هَدین!“ چون اگه تَرِه چویه هَمرَه اینطور کانَن، اَسِه بَینِین خُشکِ چویِه سَر چی هَارنَن؟» دُتا دیگر مَردَای رِه هم که هر دُتا جِنایتکار بان، رِه بَرنِه بان تا عیسی یِه هَمرَه بَکوشَن. وَختی به مَحلی که اونه اِسم جُلجُتا که اونه معنی کاسه یه سَر با بَرَسیِیَن، عیسی رِه اون دُتا جِنایتکارِ هَمرَه مَصلوب هَکُردَن، ایتا رِه اونه راسِ وَر و ایتا دیگَرِ اونه چَپِ وَر. عیسی باَگوته: «اِی پیَر، ایشانهِ بِبَخش، چونکه نِدانَن چِی کانَن.» ایما سَربازان قُرعه تووادَن. تا اونه لِواسِ خودِشانِه میَن تَخسیم هَکونَن. مَردُم ایسَبان و تَماشا کانه بان و قومِ رَئیسِان هم نیشخَن زَنه بان و گونه بان: «بَقیِه رِه نِجات هَدَه! اَگه اون خُدایِ مسیحِ، یَعنی همون انتخاب هبوسِّه، خودِشِ نِجات هَدِه.» سَربازان هَم اونه مَسخَرِه کانه بان. اوشان اونه نَزدیک هَبان، تُرش هَبوسِّه شرابِ اونه دَنهِ بان و گونهِ بان: «اَگه یَهودِ پادشاهی، تِره نِجات هَدِه.» ایتا نِوِشتِه اونه سَرِ جآر بچِسباندِه بان که ’این یَهودیانِ پادشاهِ.‘ اون دُتا جِنایتکارِ جی که صَلیبِ سَر دَبان، ایتا توهینِ هَمرَه عیسی رِه باَگوته: «مَگِه تو مَسیحِ موعود نییَی؟ پس خودِت و اَمَره نِجات هَدِه!» وَلی اون یکی اونه زَمتُل بَزَه و باَگوته: «تو خُدایِ جی نَتِرسِنی؟ تو هَم همون حُکمِ جیر دَری! اَمیِ مجازات به حَقِّ، چون اَمیِ اعمالِ سِزائِه. وَلی این مَردَای هیچ خَطایی نَکُردِه.» ایما باَگوته: «اِی عیسی، وَختی تیِ پادشاهِی رِه بَرِسیَیی، مَرِه هم یاد بیار.» عیسی جَواب هَدَه: «راس راسی تِرِه گونَم، اِمروز می هَمرَه بِهشتی دِلِه دَرِی.» ساعت حدود دَوازدَهِ ظُهر با که تاریکی تمام اون سَرزَمینِ بِیته و تا ساعت سِه بعد از ظُهر اِدامِه داشتِه. چون خورشیدِ نور دِ نِتابِسِّه. همون موقه، مَعبَدِ پَردِه از وَسَط چاک بُخارده و دو تیکه هَبا. ایما عیسی بُلَندِ صِدای هَمرَه داد بَکشیِه: «اِی پیَر، می روحِ تی دَست اِسِپاردِنَم.» اینه باَگوته و جان هَدَه. سَربازانِ فَرماندِه وَختی این اتِّفاقِ بَدییَه، خُدا رِه شُکر هَکُردِه باَگوته: «راس راسی این مَردَای بیگناه با.» تمام مَردُم كه تَماشایِ وَسین جَمع هَبا بان، وَختی اونچه اتّفاق دَکِته رِه بَدییَن، هَمونجور که خودِشانِه دِلِ سَرِ زَنه بان، اوجِه جی بَشَن. وَلی تمام اونه آشنایان، اون زِناکانی که جَلیلِ جی اونه دُمّال بوما بان، دور ایسَبان و این اِتِّفاقان رِه دینِبان. اوجِه ایتا مَردَای دَبا که اونِه اِسمِ یوسِف با که خَجیر و صالِح مَردای با. یوسِف با اینکه عضو شورا با، وَلی شورایِ رأی و تَصمیمِ هَمرَه مُوافِق نَبا. یوسِف رامِه یه جی با، ایتا از یَهودیِان شهران و خُدایِ پادشاهی یه اِنتظارِه کَشِنه با. یوسِف پیلاتُسِ ورجه بَشَه و عیسی یه جَسَدِ بِخَسِّه. ایما عیسی یه جَسَدِ جیر بیاردِه و اونِه کَتان کَفَنِ دِلِه دَپیتِه و ایتا مَقبَرِه یه دِلِه که صخره دِلِه بَتراشیه با بَنَه که تا اون موقه هیچکَسِ اونه دِلِه نَنَه بان. اون روز، ’روزی با که خَسَّن عیدِ وَسین تَهیِّه بَینَن.‘ دِ چیزی نُمانِسِّه با مُقَدَّس شَنبِه شِروع هَبو. زِناکانی كه جَلیلِ جی عیسی یِه دُمّالسر بوما بان، یوسفِ دُمّالسَر بَشَن و مَقبَرِه جا و چِطور جَسَدِ اونه دِلِه بَنَن رِه بَدییَن. ایما خودِشانِه سِرِه وَگَرِسَّن و اَدویِه و عَطریجاتِ آمادِه هَکُردَن و شَنبِه روز طِبقِ شَریعَتِ حُکم، اِستِراحَت هَکُردَن. یِکشَنبِه روز صُبِ سَر، زِناکان اَدویِجاتی که تهیّه هَکُردهِ بان رِه خودِشانِه هَمرَه بِیتَن و مَقبَرِه یِه سَر بَشَن. وَلی بَدییَن سَنگی که مَقبَرِه یه پیش دَبا ایتا گوشِه غَلت هَدَه هَبا. وَختی مَقَبَرِه یه دِلِه بَشَن، عیسی یه خُداوندِ جَسَدِ پیدا نَکوردَن. اینه وَسین مات و مَبهوت بان که یِدَفِه دُتا نورانی مَردَای اوشانه ور بییَسَن. زِناکان تَرسِ جی خودِشانِه سَرِ جیر بیاردَن، وَلی اون دُتا مَردای اوشانه باگوتَن: «چرا زنده دُمّال مُردِگانِ دِلِه گَردِنین؟ اون ایجه دَنیِه، بلکه زنده هَبا! شیمی یاد بیارین موقه ایی که جلیلِ دِلِه دَبا، شِمِره چی باَگوته. باگوته انسانِ ریکا بایسّی گُناهکارانِ دَسِ هَمرَه تَسلیم و مَصلوب هَبو و سِوّمین روز دِلِه زندهِ هَبو.» ایما زِناکان اونه گَبِ یاد بیاردِن. وَختی مَقبَرِه یه جی وَگَرِسَّن، تمام جَریان رِه اون یازدَه رَسول و بَقیِه یِه وَسین تَعریف هَکُردَن. اون زِناکانی که این خَبَرِ رَسولانِ هَدَن، مَریمِ مَجدلیّه، یوآنّا، مریم یَعقوبِ مآر و زِناکانی که اوشانِ هَمرَه دَبان. وَلی رَسولان فِکر هَکُردَن زِناکان خیالاتی هَبان و اوشانه گَبِ باوَر نَکُردِن. وَلی پِطرس ورِسَه و مَقبَرِه یه سَمت دُو هَکُردِه دُلا هَبا و دِلِه رِه بِیشیَه، وَلی جُز کَفَن هیچی نَدییَه. پس اونچه جی که اتّفاق دَکِتِه با مات و مَبهوت با وَ سِرِه وَگرِسِّه. همون روز، دو نَفَر اَز اوشان ایتا آبادی سمت که اونه اِسمِ عِمائوس با شونِه بان، که اورشَلیمِ جی حُدودِ دَه کیلومِتر فاصِلِه داشتِه. اوشان تمام این جَریانِ بارِه که اتّفاق دَکِتِ با، هَمدیگَر هَمرَه گَب زَنه بان. هَمینجور كه گَب بَزَن و بَحث هَکُردَن مَشغول بان، عیسی، خودش، اوشانِ وَرجه بوما و اوشانه هَمرَه، همراه هبا. وَلی اونه نِشناختَن چون اوشانه چِشم دَبِسِّه با. عیسی اوشانه جی بَپُرسیِه: «راه دِلِه، چیه بارِه هَمدیگَرِ هَمرَه گَب زَنین؟» اوشان ناراحَت قیافِه یِه هَمرَه، ساکِت بییَسَن. ایما ایتا از اوشان که اونه اِسم کلِئوپاس با، عیسی یِه جَواب باگوته: «تو تنها غریبِه ایی هیسی که اورشَلیمِ دِلِه اون چیزانِ جی که این روزان اتّفاق دَکِته بی خَبَری؟ عیسی بَپُرسیِه: «چه چیزایی؟» باگوتَن: «اونچه که عیسی یه ناصِری سَر بوما. اون ایتا پِیغَمبَر با که خُدایِ ورجه و تمام مَردُم ورجه، هَم عَمل دِلِه و هَم کَلام دِلِه قَوی با.» اَمیِ مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و رَئیسان اونه تَسلیم هَکُردَن تا به مَرگ مَحکوم هَبو و اونه مَصلوب هَکُردَن. وَلی اَما اُمید داشتیم اون هَمونی هَبو که بایسّی اِسرائیلِ نِجات هَدِه، از این گُذَشتِه، در واقع اَلآن سِه روزِ این جَریانِ جی گُذَرنِه. بَعضی زِناکان هَم که اَمیِ میَن دَرِن، اَمَرِه مات و مَبهوت هَکُردَن. اوشان اِمروز صُبِ سَر مَقبَرِه یه سَر بَشَن، وَلی اونه جَسَدِ پیدا نَکوردَن. اونوقت بومَن، اَمَرِه باگوتَن فِرِشتگانی رِه رویایِ دِلِه بَدییَن که اوشانه باگُوتَن اون زندهِ هیسه. بَعضی از اوشانیکه اوجِه اَمی هَمرَه دَبان مَقبَرِه یه سَمت بَشَن و اوضاع رِه هَمونجور که زِناکان بَگوته بان، بَدییَن، وَلی اونه نَدییَن.» ایما عیسی اوشانه باَگوته: «اِی بی عَقلان، چرا آنقَدَر شِمِره سَختِ تمام اونچه که پِیغَمبَرِان باگوتَن رِه باوَر هَکُنید! مَگِه نباید مَسیحِ موعود این رَنجانِ بِینِه و ایما به خودشه جَلال بَرِسِه؟» عیسی، موسی و تمام پِیغَمبرِان جی شُروع هَکُردِه و اونچه که تمام نِوِشتِه های مُقَدَّسِ دِلِه اون باره باَگوته بان رِه، اوشانه وَسین توضیح هَدَه. وَختی به اون دِهاتی که خَسَّن اوجه بوشون نَزدیک هَبان، عیسی وانِمود هَکُردِه که خَنِه دورتَر بوشو. اوشان خِیلی اِصرار هَکُردَن و باگوتَن: «اَمیِ هَمرَه بِمان، چون روز دَرِه تمام بونه و شُو نَزیکِ.» پس عیسی دِلِه بَشَه تا اوشانه وَرجه بُمانه. وَختی اوشانه هَمرَه سُفرِه یِه سَر نیشته با، نان بِیته و شُکر هَکُردِه، تیکه هَکُردِه و اوشانه هَدَه. درهمون دَم، اوشانه چِشم واز هَبا و اونه بِشناختَن، وَلی عیسی اوشانه چِشمِ وَر غِیب هَبا. اوشان هَمدیگَرِ باگوتَن: «وَختی راهِ دِلِه اَمیِ هَمرَه گَب زنه با و مُقَدَّسِ نِوِشتِه ها رِه اَمِرِه توضیح دَنِه با، مَگِه اَمیی دِل تَپ تَپ نَزَنِه با؟ اوشان وَرِسَن و به اورشلیم وَگَرِسَّن. اوجِه اون یازدَه رَسولِ پیدا هَکُردَن که خودِشانِه رَفیقانِ هَمرَه جَمع بان، گونهِ بان: «راس راسی عیسی یه خُداوند زنده هَبا و خودش رِه شَمعون نشان هَدَه» بعد، اون دُتا باگوتَن راهِ دِلِه چه اِتِّفاقی دَکِته و چطور عیسی رِه وَختی دَبا نان رِه تیکه هَکونِه بِشناختَن. هَلَه دَبان این گَبان رِه زَنه بان که عیسی خودش اوشانه میَن بییَسَه و باَگوته: «سَلام بر شُما!» وَلی همه حِیران و پَریشان هَبان و خیال هَکُردَن روح دینَن. عیسی اوشانه باَگوته: «چِرا آنقَدَر پَریشانید؟ چرا شیمی دِلِ میَن شَک و تَردید راه دَنید؟ می دَس و لِنگِ بِیشین؛ این مَنَم. مَرِه لَمس هَکُنید و بَینین؛ روح، گوشت و خاش نِداره، وَلی هَمونجور که دینین مَن دارَم.» اینه باَگوته و خودشه دَس و لِنگِ اوشانه نِشان هَدَه. اوشان خُشحالی و بُهتِ جی نَتَّنِسَّن باوَر هَکُنَن. پس اوشانه باَگوته: «خوردَن وَسین چیزی دارین؟» یه تیکه بَپِتِه ماهی اونه هَدَن. اونِه بَیته و اوشانه چِشمِ وَرجه بُخاردِه. ایما اوشانه باَگوته: «ایشان هَمونِه که وَختی شیمی هَمرَه دَبام، گونِه بام؛ که تمام اونچه که موسایه تورات و پِیغَمبَرانه کِتاب و مَزمورِ دِلِه می بارِه بَنوِشتِه هیسه، بایسّی اَنجام بَرِسِه.» ایما اوشانه فِکرِ واز هَکُردِه تا بِتَّنَن نِوِشتِه های مُقَدَّس بِفَهمِن. اوشانه باَگوته: «بَنویشته هَبا كه مَسیحِ موعود رَنج کَشِنِه و سِوّمین روز مُردِگانِ جی وَرِسِنِه. وَ اینکه اونه نامِ هَمرَه توبِه و آمُرزِشِ گُناهان تمام قومانِ هَدَه بونه که اونه شروع اورشَلیمِ جییه. شُما این چیزانِ شاهِدانید. اَسِه مَن اونچه که می آسمانی پیَر شِمِره وَعدِه هَدَه با رِه شِمِره روانه کانَم. وَلی این شَهرِ دِلِه بِمانید تا موقه ایی که خُداوندِ قُوَّت رِه اَعلی جی شیمی تَن دَکُنین.» ایما عیسی اوشانه تا بیت عَنیایه نَزیکی شَهرِ جی دِرگا بَبِرده و خودشه دَسِ آسِمانِ سَمت بُلَند هَکُردِه و اوشانه بَرکَت هَدَه. درحالی که اوشانه بَركَت دَنِه با، اوشانه جی سیفا هَبا و آسِمانِ سَمت بَبِردِه هَبا اوشان اونه پَرَسِش هَکُردَن و گَتِ خُشحالی یه هَمرَه به اورشَلیم وَگَرِسَّن. اوجِه یِسَرِه مَعبَدِ دِله مانِدِنه بان و خُدا رِه پَرَسِش کانه بان. از اوَّل کَلام دَبا و کَلام خُدایِ هَمرَه دَبا و کَلام، خُدا با؛ همون شِروعِ جی خُدایِ هَمرَه دَبا. هَمِه چیره اون بِساته، وَهر چی یِه جی که بِساتِه هَبا هیچی بدون او بِساتِه نَبا. اونِه دِلِه زندِگی دَبا و اون زندگی، آدَمیان نور با. این نور تاریکی یه دله تابِنِه و تاریکی نَتَّنِسِّه اونِه دَکوشانه. ایتا مَردَای بوما که خُدای طرف جی روانه هَبا با؛ اونه اِسم یَحیی با. اون ایتا شاهِد مِثان بوما تا اون نور رِه شَهادَت هَدِه تا هَمِه اونه طَریقِ جی ایمان بیارِن. یَحیی اون نور نَبا، بلکه بوما تا اون نور رِه شَهادَت هَدِه. اون حَقیقی نور که هر آدَمی رِه روشِنایی بَخشِنِه، دَبا دُنیایِ دِلِه بیه. اون دُنیایِ دِلِه دَبا و دُنیا اونه طَریقِ جی بِوجود بوما؛ وَلی دُنیا اونه نِشناختِه. اون خودشه قومِ دِلِه بوما، وَلی اونه قوم اونه قَبول نَکُردِن. وَلی هَمه اوشانی که اونه قَبول هَکُردَن یَعنی هَر کی که اونه اِسم ایمان بیاردِه رِه این حَقِ هَدَه که خُدایِ وَچِه هان هَبون؛ اوشان که نه خونِ جی، نه تَنِ خواسِّه جی، وَ نه ایتا مَردَای یه خواسِّه جی دُنیا بومَن، بلکه خُدایِ جی دنیا بومن. وَ کَلام آدَم هَبا و اَمی میَن مَنزِل هَکُردِه، وَ اَما اونه جَلالِ بَدییَیم، جَلالِی اون ایتا ریکای لایق که پیَرِ طَرفِ جی بوما، که فیض و حقیقَتِ جی پُرِ. یَحیی اونه باره شَهادَت دَنِه با و جار زنه با و گونه با: «این هَمونیِه که اونه باره باگوتَم: ”اونکه بعدِ مَن هَنه می جی سَر تَرِه، چون می جی پِیش تر دَبا“.» اَما اونه پُری یه جی بِیتیم، فیض، فیضِ سَر. چونکه شریعَت موسی طَریقِ جی هَدَه هَبا؛ فیض و حقیقَت مَسیح عیسی طَریقِ جی بوما. هیچ کَس هیچ وَخت خُدا رِه نَدییَه. ولی اون ایتا ریکا که پیَره وَرجِه دَرِه اون خُدا رِه اَمَرِهِ بِشناساندِه. این یَحییِ تعمید دَهندِه شَهادَتِ اون موقه که یَهودیِان، مَعبَدِ کاهِنان و مَعبَدِ خادِمان رِه، اورشَلیمِ شَهرِ جی اونه وَرجه روانه هَکوردَن تا اونه جی بَپُرسَن که «تو کی هیسی؟» یَحیی اِعتراف هَکُردِه، حَشا نَکُردِه، بلکه اِعتراف هَکُردِه که «مَن مَسیحِ موعود نیِیَم.» اوشان اونه جی بَپُرسیَن: «پَس کی هیسی؟ ایلیایِ پِیغَمبری؟» اون باَگوته: «نیِیَم.» بَپُرسیَن: «تو اون پِیغَمبَرِی هیسی که موسی باگوته هَنِه؟» جِواب هَدَه: «نه!» ایما اونه باگوتَن: «کی هیسی؟ اَما بایسّی اوشانیکه اَمَرِه روانِه هَکوردَن رِه ایتا جَواب هَدیم؟ تی بارِه چی گوُنی؟» یَحیی باَگوته: «مَن اون صِدایی هیسَم که صَحرایِ دِلِه جار زَنه و گونه، ”خُداوندِ راه رِه هَموار هَکُنین.“‌» دُرس هَمونجور که اِشعیایِ پِیغَمبر پیشگویی هَکُرده با. اوشان عُلَمایِ فِرقِه فَریسی طَرفِ جی روانه هَبا بان، اوشان یَحییِ جی بَپُرسیَن: «اَگه تو نه مَسیحِ موعودی، نه ایلیای پِیغَمبَر، وَ نه اون پِیغَمبَر، پَس چی یه وَسین غُسل تَعمید دَنی؟» یَحیی اوشانِه جَواب باَگوته: «مَن اُویه هَمرَه تَعمید دَنَم، وَلی شیمی میَن یِنَفَر ایسَا که شُما اونه نِشناسِنین، اون هَمونیِه که بعدِ مَن هَنه و مَن حَتّی لایِق نیِیَم اونه چَمیشِ بَندِ واز هَکُنَم.» این چیزان بِیت‌عَنْیایِ دِه دِلِه که اُردُنِ روخانه یه اوتَکِه با اتِّفاق دَکِته، اوجِه که یَحیی تَعمید دَنه با. فَردَئی، وقتی یَحیی عیسی رِه بَدییَه که اونه سَمت هَنه، باَگوته: «بِیِیشین، این خُدایِ قُربانی وَرِّه که گُناهِ دُنیایِ جی گیرنِه و بَرنِه! این هَمونیِه که اونه باره باگوتَم: ”بَعد اَز مَن ایتا مَردَای هَنه که می جی سَرتَرِه، چون می جی پیش تر دَبا.“ مَن خودَم هَم اونه نِشناسِنِه بام، وَلی اینِه وَسین بومَم و اُویه هَمرَه تَعمید هَدَم که اون اِسراییلِ قوم رِه ظاهِر هَبو.» وَ یَحیی شَهادَت هَدَه، باَگوته: «مَن خُدایِ روح رِه بَدییَم که ایتا کَفتر مِثان آسِمانِ جی جیر بوما و اونه سَر بُمانسِّه. مَن خودَم هَم اونه نِشناسِنِه بام، وَلی همون که مَرِه روانه هَکوردِه تا اُویه هَمرَه تَعمید هَدَم، مَرِه باگوتِه: ”هَر وَخت بِدیِیَی خُدایِ روح یِنَفَرِ سَر جیر بوما و بُمانسِّه این هَمونیِه که روح القُدُسِ هَمرَه تَعمید دَنِه.“ وَ مَن بَدییَم و شَهادَت دَنَم که این خُدایِ ریکائِه.» فَردئی، یِدَفِه دیگه یَحیی خودشه دُتا شاگِرد هَمرَه ایسَبا. او عیسی رِه که دَبا اوجه یه جی بوشو بَدییَه و باَگوته: «بِیشین، این خُدایِ قُربانی وَرِّه یه!» وَختی اون دُتا شاگِرد این گَبِ بِشنَوِسَّن عیسی یِه دُمّال رادَکِتَن. عیسی وَگِرِسِّه و بَدییِه که اونِه دُمّالسر هَنَن. اوشانه باَگوته: «چی خَنید؟» اوشان باگوتَن: «رَبّی، یعنی اِی اُسّا، کوجهِ ماندِنی؟» عیسی اوشانه باَگوته: «بیئِین و بَینین.» پَس اون دُتا شاگِرد بَشَن و بَدیَن اون کوجهِ ماندِنِه و اون روزِ اونه هَمرَه سَر هَکُردَن. چونکه حُدوداً ساعَت چهار بَعد از ظهر با. ایتا اَزون دُتا که یَحییِ گَبِ بِشنَوِسَّنِ خاطِری عیسی یه دُمّال رادَکِته با، آندریاس، شَمعونِ پِطرُسِ اَداش با. اون اَوَّل خودشه اَداش شَمعونِ پیدا هَکوردِه و اونه باَگوته: «اَما ماشیَح رِه پیدا هَکوردیم، یَعنی مَسیحِ موعود.» اون شَمعونِ پِطرُس رِه عیسی وَرجه بَبِرده. عیسی اونه بِیشییِه و باَگوته: «تو شَمعون یوحَنایِ ریکائی، وَلی کیفا دُخوانده بونی که اونه مَعنی صخره هیسِه» فَردئی، عیسی تَصمیم بِیته جَلیل مَنطَقِه سمت بوشو. اون فیلیپُسِ پیدا هَکوردِه و اونه باَگوته: «می دُمّال بیِه!» فیلیپُس بِیت‌صِیْدای جی، آندِریاس و پِطرُسِ هَمشَهری با. فیلیپُس، نَتَنائیلِ پیدا هَکوردِه و اونه باَگوته: «اونیکه موسی، توراتِ دِلِه و پِیغَمبَرِان هَم اونِ بارِه بَنویشتِن رِه پیدا هَکوردیم! اون عیسی، یوسِفِ ریکا، ناصِره یه شَهرِ جییِه!» نَتَنائیل اونه باَگوته: «مَگِه بونه ناصِره یه جی هَم خُجیرِ چی دِرگا بیه؟» فیلیپُس جَواب هَدَه: «بیِه و بَوین.» وَختی عیسی بَدییَه نَتَنائیل اونه سَمت هَنه، اونِ بارِه باَگوته: «بِیشین، این مَردَای اِسرائیلیِه واقعیِه که اونه دِلِه هیچ کَلَکی دَنیِه!» نَتَنائیل اونه باَگوته: «کوجِه یه جی مَرِه اِشناسِنی؟» عیسی جِواب هَدَه: «پِیش اَز اونکه فیلیپُس تِرِه دُخوانِه وَختی که هَلَه اَنجیل دارِ جیر دَبَیی تِره بَدییَم.» نَتَنائیل جَواب هَدَه: «اُسّا، تو خُدایِ ریکائی! تو اِسراییلِ پادشاهی!» عیسی اونه جَواب باَگوته: «اینِ خاطِری که تِره باگوتَم اون اَنجیل دارِ جیر تِرِه بَدییَم ایمان هارنی؟ مین بعد این چیزان جی گَته تَر دینی.» ایما باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم شُما آسِمانِ دینین که واز هَبا و خُدایِ فِرشتِگان دینین که انسانِ ریکایِ جی جآر شونِن و جیر هَنِن.» سِوّمین روز، قانای دِهِ میَن، جَلیل مَنطَقِه یه میَن عَروسی با و عیسی یِه مآر هَم اوجِه دَبا. عیسی و اونه شاگِردان هَم عَروسی دَعوَت هَبا بان. وَختی شراب تَمام هَبا عیسی یِه مآر اونه باَگوته: «اوشان دِ شراب نِدارَن!» عیسی اونه باَگوته: «اِی زَن، این کار مَرِه چه رَبطی داره؟ می موقه هَلَه نَرِسییَه.» اونِ مآر پاکارانِ باَگوته: «هر چی شِمِره گونِه، هَکُنید.» اوجِه شش تا سَنگی خُمرِه دَبا که یَهودیِانِ مذهَبی رَسم وَسین و غُسل هَدَئن و پاکی یه وَسین اِستِفادِه بونِه با. هر کُدامِ دِلِه صَد و بیست لیتر قَدَر جا داشتِه. عیسی پاکارانِ باَگوته: «این خُمرِه شانِه اُو یه جی مَشت هَکُنید.» اوشان خمرِشانِ سَرمَشت هَکوردَن. ایما عیسی اوشانه باَگوته: «اَسِه یه میثقلی اونه جی بَگیرین و سَرپا مُجِ وَر بَبِرین.» پَس اوشان بَبِردَن. وَختی سَرپا مُج اون اُویی که شَراب هَبا با رِه مَزِه هَکُردِه. نِدانِسِّه کوجِه جی بیاردِن، هر چَن پاکاران که اُو رِه بَکِشیِه بان، دَانِسَّن. پس سَرپا مُجِ زاما رِه دُخوانِسِّه و اونه باَگوته: «هَمِه اَوَّل خُجیرِ شَرابِ هَمرهَ پَذیرایی کانَن و وَختی مِهمانان مَس هَبان بَدِ شَرابِ هارنَن؛ وَلی تو خُجیرِ شَرابِ تا اَلآن بِداشتی!» اینجوری عیسی خودِشِه اوَّلین نِشانه و مُعجِزِه رِه قانایِ جَلیلِ دِلِه اَنجام هَدَه و خودشه جَلالِ ظاهر هَکُردِه و اونه شاگِردان اونه ایمان بیاردِن. بَعدِ اون خودشه مآر و اَداشان و شاگِردانِ هَمرَه کَفَرناحوم شَهر بَشه و چَن روز اوجِه بُمانِسَّن. یَهودیِانِ پِسَخ عید نَزیک با، عیسی به اورشَلیم شَهر بَشَه. مَعبدِ حَیاطِ دِلِه، چَن نَفَرِ بَدییَه که دَبان گُو و گوسِند و کَفتَر بَروشَن، وَ صَرّافان هَم نیشته بان دَبان کاسِبی هَکونَن. پَس لافِندِ هَمرَه ایتا شَلّاق بِساته و هَمه یه اوشان رِه، اوشانه گو و گوسِندانِشانِ هَمرَه مَعبَدِ جی دِرگا هَکُردِه. وَ صَرّافانِ سِکِّه رِه زَمینِ سَر بَریختِه و اوشانه میزِشان رِه فور بیاردِه، وَ کَفتَر فُروشانِ باَگوته: «ایشانِ ایجه یه جی دِرگا بَبِرین و می پیَرِه سِرِه رِه کاسِبی مُحل نَکُنین!» ایما اونه شاگِردان یاد بیاردِن که مَزمورِ کِتابِ دِلِه بَنویشته هَبا با: «غیرتی که تی سِرِه یه وَسین دارَم مَرِه سوزاندِنِه.» پَس یَهودیِان عیسی رِه باگوتَن: «چه نِشانه و مُعجِزِه ایی اَمَرِه نِشان دَنی تا بِدانیم اینجور کاران اِجازِه رِه داری؟» عیسی اوشانه جَواب باگوتِه: «این مَعبَدِ فور بیارین و مَن سِه روزِ سر اونِه باز هم سازِنَم.» پس یَهودیِان باگوتَن: «چهل و شیش سال طول بَکِشییَه تا این مَعبَدِ بِسازِن، اَسِه تو خَنی سِه روزِ سَر اونِه بِسازی؟» وَلی مَعبَدی که عیسی اونِ جی گَب زنه با خودشه تَن با. پس وَختی که مُردِگانِ جی ورِسَه، اونه شاگِردان اونه این گَبِ یاد بیاردِن و مُقَدَّس نِوِشتِه ها و اونه گَبِ ایمان بیاردِن. مُدَّتی که اون پِسَخِ عیدِ وَسین اورشَلیمِ دِلِه دَبا، خِیلیان وَختی نِشانه و مُعجِزِهایی که اون کانِه با رِه بَدییَن اون اِسم ایمان بیاردِن. وَلی عیسی اوشانه اِعتماد نِداشتِه، چون تمام مَردُمِ اِشِناسِنِه با. وَ لازِم نَبا هیچکس آدَمی باره شَهادَت هَدِه، چون اون خودش دَانِسِّه آدَمی یه دِلِ میَن چی گُذرنِه. ایتا مَردَای عُلَمایِ فِرقِه فَریسی جی با که اونه اِسم نیقودیموس با، اون ایتا یهودیانِ گتِ گَتِه شانِ جی با. اون ایتا شُو عیسی یِه وَرجه بوما و اونه باَگوته: «اُسّا، دانیم تو مُعَلِّمی هیسی که خُدایِ طَرفِ جی بومَیی، چون هیچکَس نَتَّنِه این نِشانه ها و مُعجِزاتی که تو هَکُردی رِه هَکونه، مَگِه اینکه خُدا اونه هَمرَه دَبو.» عیسی اونه جَواب باَگوته: «راس راسی تِره گونَم، تا یِنَفَر اَز نُو دُنیا نیِه، نَتَّنِه خُدایِ پادشاهی رِه بِینِه.» نیقودیموس اونه باَگوته: «کَسی که پیرِ چِطور تانِه باز دُنیا بیه؟ مَگِه تانِه یِدَفِه دیگه خودشه مآره شیکَمِ دِلِه وَگِرده و دُنیا بیِه؟» عیسی جَواب هَدَه: «راس راسی تِرِه گونَم تا یِنَفَر اُو و روحِ جی دُنیا نیِه نَتَّنِه خُدایِ پادشاهی یه دِلِه بوشو. اونچه بَشَرِ جی دُنیا بیه بَشَرییِه؛ وَلی اونچه روحِ جی دُنیا بیه روحانیِه. تَعَجِب نَکُن که تِره باگوتَم بایسّی اَز نُو دُنیا بیئِین! وا هر کوجِه که بِخواد زَنه؛ اونه صدا رِه اِشنَوِنی، وَلی نِدانی کوجِه یِه جی هَنه و کوجِه شونِه. هر کی که خُدایِ روحِ جی دُنیا بیه اینطورِه.» نیقودیموس اونه باَگوته: «چِطور اینجور چیزا مُمکِنِه؟» عیسی جَواب هَدَه: «تو اِسراییلِ قومِ مُعَلِّمی و هَلَه این چیزان رِه نِفَهمِنی؟ راس راسی تِرِه گونَم اَما اونچه جی که دانیم گَب زَنیم و اونچه که بَدییَیم رِه شَهادَت دَنیم، وَلی شُما اَمیِ شَهادَتِ قَبول نُکانید. وَختی زَمینِی چیزانِ بارِه شیمی هَمرَه گَب بَزَم باوَر نَکُردین، اگه آسِمانی چیزانِ بارِه شِمِره باگوُم چِطور باوَر کانید؟ هیچکی آسِمانِ جآر نَشَه، مَگِه اونیکه آسِمانِ جی جیر بوما، یَعنی انسانِ ریکا که آسِمانِ دِلِه دَرِه. هَمونجور که موسی اون مَفرقی مارِه صَحرایِ دِلِه چویه سَر میخکوب هَکُردِه و بُلَند هَکُردِه، انسانِ ریکا هَم بایسّی هَمونجوری بُلَند هَبو، تا هر کی اونه ایمان بیارِه اَبَدی زندگی بِدارِه. «چون خُدا دُنیا رِه اَندیی مُحَبَت هَکُردِه که خودشه یِدانه ریکا رِه هَدَه تا هر کی اونه ایمان بیارِه هَلاک نَبو، بلکه اَبَدی زندِگی بِدارِه. چون خُدا خودشه ریکارِه دُنیایِ دِلِه روانه نَکوردِه تا مَردُمِ دُنیا رِه مَحکوم هَکونه، بلکه روانه هَکوردِه تا دُنیا اونه طَریقِ جی نِجات هَگیره. هر کی اونِ ایمان بِدارِه مَحکوم نَبونه، وَلی هر کی اونه ایمان نِدارِه، هَمین اَلآن هَم مَحکوم هیسِه، چون خُدایِ یِدانه ریکایِ اِسمِ ایمان نیاردِه. وَ مَحکومیَت اینه که نور دُنیایِ دِلِه بوما، وَلی مَردُم ظُلَمات رِه نورِ جی بیشتر دوس داشتِن، چون اوشانه اعمال بَد با. چون هر کی بَدی رِه بِجا هارنه نورِ جی نِفرَت داره و نورِ وَرجه نییَنِه، نَکُنِه اونه کاران بَرمَلا هَبو و رُسوا هَبو. وَلی اونیکه حَقیقَتِ بِجا هارنه نورِ وَرجه هَنه تا مَعلوم هَبو که اونه کاران خُدایِ کُمَکِ هَمرَه اَنجام هَبا.» بَعدِ اون عیسی و اونه شاگِردان یَهودیِه مَنطَقِه دِهاتِ دُور و اطراف بَشَن. اون چَن وَخت اوشانه هَمرَه اوجِه دَبا و مَردُمِ غسلِ تَعمید دَنِه با. یَحیی هَم عِیْنونِ دِهِ دِلِه سالیمِ شَهرنَزیکی تَعمید دَنِه با، چون اوجِه اُو زیاد با و مَردُم هَنه بان تَعمید گیرنه بان. اون موقه هَلَه یَحیی رِه زِندانِ دِلِه تُنِوادِه بان. یِدَفِه، یَحییِ شاگِردان و ایتا یَهودی یه میَن بَحث دَکِته که چِطور بونه نَجِسی یه جی پاک هَبون. اوشان یَحییِ وَرجه بومَن اونه باگوتَن: «اُسّا، اونیکه تی هَمرَه اُردُنِ روخِانه یه اوتَکِه دَبا، وَ تو اونه شَهادَت هَدَیی، اَسَه خودش تَعمید دَنِه و تمام مَردُم اونه وَرجه شونِن.» یَحیی اونه جَواب باَگوته: «آدَمی نَتَّنِه چیزی بِدَس بیارِه، مَگِه اینکه خُدایِ طَرفِ جی اونه هَدَه هَبا بو. شُما خودتان شاهِدین که مَن باگوتَم مَسیحِ موعود نیِیَم، بلکه اونه جی پیشتر روانه هَبام. عَروس زامایِ شی هیسِه، ولی زامایِ رَفیق که ایتا گوشِه ایسَنِه و اونه گوش دَنه، زامایِ صِدایِ جی خِیلی خُشحالی کانه. می خُشحالی هَم اینجور کامِل هَبا. اون بایسّی گَتِ هَبو، وَلی مَن بایسّی کوچِک هَبوُم. «اونکه آسِمانِ جی هَنهِ، هَمِه یه جی سَرتَرِه، وَلی اونیکه زَمینِ جییه، زَمینیِه و چیزایِ زَمینِی یه جی گَب زَنه. اونکه آسِمانِ جی هَنه هَمه یه جی سَرتَرِه. اون اونچه بَدییِه و بِشنَوِسِّه رِه شَهادَت دَنِه، وَلی هیچکس اونه شَهادَتِ قَبول نُکانه. اونیکه اونه شَهادَتِ قَبول هَکُنِه، تأیید کانه که خُدا حَقیقَتِ. چون اونیکه خُدا اونه روانِه هَکوردِه، خُدایِ کَلامِ گونِه، چون خُدا خودشه روحِ بی حَد و اَندازِه دَنه. پیَر، ریکا رِه مُحَبَت کانه و هَمِه چیرِه اونه دَس بِسپارِسِّه. اونیکه ریکا رِه ایمان داره، اَبَدی زندگی داره؛ وَلی اونیکه ریکایِ جی اِطاعَت نَکونِه، زندگی رِه نِینِه، بلکه خُدایِ خَشم اونه سَر ماندِگارِه.» وَختی عیسی بِفَهمِسِّه که عُلَمایِ فِرقِه فَریسی بِشنَوِسَّن اون یَحییِ جی بیشتر دُمّالرو داره و غسل تَعمید دَنِه - هر چَن عیسی یه شاگِردان تَعمید دَنِه بان نه خودش - یَهودیِه یه مَنطَقِه رِه تَرک هَکُردِه و یِدَفِه دیگه جلیل منطقه سَمت بَشَه. وَ بایسّی سامِرِه یه مَنطَقِه یه جی رَد هَبو. پَس به ایتا ازسامِره شهران که اونِه اِسم سوخار با بَرِسییَه، اوجِه ایتا قَوارِه زَمینِ نَزیکی با که یَعقوب خودشه ریکا یوسِفِ هَدَه با. یَعقوبِ چاه اوجِه دَبا و عیسی سَفرِ جی خَسِّه با و چاهِ وَرجه بِنیشتِه. ساعت حُدوداً دَوازدَهِ ظهر با. ایتا سامِری زِنا بوما تا چاهِ جی اُو بَکِشِه. عیسی اونه باَگوته: «یِکَم اُو مَرِه هَدِه،» چون اونه شاگِردان غَذا بَهیَّنِ وَسین شَهر بَشَ بان. سامری زِنا اونه باَگوته: «چِطور تو که یَهودی هیسی می جی که سامِری زِنایَم اُو خَنی؟» چون یَهودیان سامِریِانِ هَمرَه مُعاشِرت نُکانَن. عیسی اونِه جَواب باَگوته: «اَگه خُدایِ هَدیِه رِه فَهمِنِه بِی و دانِّسی کیِه که تی جی اُو خَنِه خودِت اونه جی خَسّی، وَ اون تِرِه اُویی دَنه با که تِرِه زندگی هَدِه.» زِنا اونه باَگوته: «آقا، هیچی نِداری اونه هَمرَه اُو بَکِشی و چاه هم جَلِه، پَس اون اُویی که زندگی دَنِه رِه کوجِه یه جی هارنی؟ مَگِه تو اَمیِ جَد یَعقوبِ جی گَته تَری؟ اون این چاهِ اَمَرِه هَدَه و خودش و اونه ریکاشان و اونه گَلِّه شان این چاهِ جی بُخاردَن؟» عیسی اونِه باگوته: «هر‌ که این اُویِه جی خارنِه باز هَم تَشنا بونه. وَلی هر کس اون اُویِه جی که مَن اونه دَنَم بُخارِه هیچ وَخت باز تَشنا نَبونه. اُویی که مَن اونه دَنَم اونه وجودِ میَن ایتا چِشمِه‌ یه مِثان بونه که تا اَبَدی زندِگی جوشِنِه و سرمَشت بونه.» زِنا باَگوته: «آقا این اُویه جی مَرِه هَم هَدِه تا دِ تَشنا نَبوم و اُو بَیتَنِ وَسین ایجه نییَم.» عیسی اونه باَگوته: «بوشو تیِ شویِه دُخوان و وَگِرد.» زِنا جَواب هَدَه: «شو نِدارم.» عیسی باَگوته: «راس گوُنی که شو نِداری، چونکه پَنج تا شو داشتی و اونیکه اَلآن داری تی شو نیِه. اونچه باگوتی راسِّه!» زِنا باَگوته: «آقا دینَم تو ایتا پِیغَمبَرِی. اَمیِ اَجداد این کوهِ دِلِه پَرَسِش کانه بان، وَلی شُما گونین جایی که مَردُم بایِسّی اونه دِلِه پَرَسِّش هَکُنَن اورشَلیمِ شهرِ.» عیسی باَگوته: «اِی زَن، باوَر هَکُن موقه ایی رَسِنه که آسِمانی پیَر رِه نه این کوهِ دِلِه پَرَسِّش کانید نه اورشَلیمِ دِلِه. شُما اونچه نِشناسِنِین رِه پَرَسِّش کانید، وَلی اَما اونچه اِشناسِنیم رِه پَرَسِّش کانیم، چون نِجات یَهودِ قوم طَریقِ هَنه. وَلی موقه ایی رَسِنه که اَلآن هَم بَرسییَه که پَرَسَّندِگانِ حَقیقی آسِمانی پیَر رِه روح و حَقیقَتِ دِلِه پَرَسِّش کانَن، چونکه آسِمانی پیَر اینجور آدَمانِ دُمّال دَرِه که اونه پَرَسِّش هَکُنَن. خُدا روحِ و اونه پَرَسَّندگان بایسّی خدا رِه روح و حَقیقَتِ دِلِه پَرَسِّش هَکُنَن.» زِنا باَگوته: «دانَم که ماشیَح هَمون مَسیح موعود هَنِه؛ وَختی اون بیِه هَمِه چیرهِ اَمِرِه گونِه.» عیسی اونه باَگوته: «مَن که تی هَمرَه گَب زَنَم، هَمونم.» همون دَم، عیسیِ یه شاگِردان وَگرِسَّن. اوشان تَعَجِب هَکُردَن که عیسی دَرِه ایتا زِنایِ هَمرَه گَب بَزِنه. وَلی هیچکِدام نَپُرسین «چی خَنی؟» یا «چِرا اونه هَمرَه گَب زَنی؟» ایما زِنا خودشه پیلکا رِه زِمین بَنَه و شَهرِ دِلِه بَشه و مَردُمِ باَگوته: «بیئِین مَردی رِه بِینِین که هر اونچه تا اَلآن هَکُرده بام رِه مَرِه باَگوته. مُمکِن نیِه اون مَسیحِ موعود هَبو؟» پَس اوشان شَهرِ جی دِرگا بومَن و عیسی یِه وَرجه بَشَن. اینِ میَن، شاگِردان اونه جی خواهش هَکُردَن باگوتَن: «اُسّا، یِچی بُخار.» وَلی عیسی اوشانه باَگوته: «مَن غَذایی دارَم که شُما اونه جی خَبِر نِدارید.» شاگِردان هَمدِیگَرِ باگوتَن: «مَگِه کَسی اونه رَه غَذا بیاردِه؟» عیسی اوشانه باَگوته: «می غذا اینه که می بَرِساندِه اِرادِه رِه بِجا بیارِم و اونه کارِ اَنجام هَدَم. این گَبِ نِشنَوِسِّین که ”هَلَه چهار ماه دِرُویه موقه بُمانسِّه؟“ ولی من شِمِره گونَم شیمی چِشمِ واز هَکُنید و بَینِین که زَمینِ آمادِۀ دِرو هیسِه. اَلآن دِرُوگَر خودشه دَسمُزدِ گیرنِه واَبَدی زندگی یه وَسین مَحصول جَمع کانه تا اونیکه کارنِه و اونیکه دِرُو کانه با هم خوشحال هَبون. این مَثَلِ جا ایجِه یِه که ”ایتا کارنِه و ایتا دیگه دِرُو کانه.“ مَن شِمِره روانه هَکوردَم تا مَحصولِی رِه دِرُو هَکُنید که شیمی دَسترنج نیِه. بَقیِه زَحمت بَکِشییَن و شُما اوشانه دَسترنجِ بَرداشت کانید.» اون زِنایِ شَهادَتِ خاطِری که باگوتِه با «هر اونچه که تا اَلآن هَکُردهِ بام رِه مَرِه باَگوته،» خِیلی اَز سامِریان که اون شَهرِ دِلِه زندگی کانه بان عیسی رِه ایمان بیاردِن. وَختی اون سامِریان عیسی یه وَرجه بومَن اونه جی بِخَسَّن اوشانه وَرجه بُمانه. پَس عیسی دو روز اوجِه بُمانسِّه. وَ خِیلیانِ دیگر اونه گَبِ خاطِری ایمان بیاردِن. اوشان اون زِنا رِه گونه بان: «دِ فقط تی گَبِ خاطِری نیِه که اونه ایمان هارنیم، چونکه اَما خودِمان اونه گَبِ بِشنَوِسّیم و دانیم که این مَردَای راس راسی دُنیایِ نِجات دَهَندِئه.» دو روز بعد عیسی اوجِه یه جی به جَلیل مَنطَقِه بَشَه، چونکه عیسی خودش باگوتِه با که «پِیغَمبَر، خودشه زادگاهِ دِلِه حُرمَت نِداره.» پس وَختی بِه جَلیل بَرِسییَه، جَلیلیان خُشحالی یه هَمرَه اونه جی اِستِقبال هَکُردَن، چون اوشان هَم عیدِ وَسین به اورشَلیم بَشَه بان و تمام اونچه عیسی اوجِه هَکُردهِ با رِه بَدییِه بان. ایما یِدَفِه دیگه عیسی قانای جَلیلِ دِلِه بَشَه هَموجِه که اُو رِه شَراب هَکُردهِ با. اوجِه ایتا اَز دَرباریِان دَبا که ایتا مَریضِ ریکا کَفَرناحومه شَهرِ دِلِه داشتِه. وَختی اون مَردَای بِشنَوِسِّه عیسی یَهودیِه جی به جَلیل بوما، اونه وَرجه بَشَه و اونه جی خواهش هَکُردِه بییِه و اونه ریکا رِه شَفا هَدِه، چون اونه ریکا دَبا بَمیره. عیسی اونه باَگوته: «تا نِشانه و مُعجِزات نَینین ایمان نیارنین.» اون دَرباری مَردَای باَگوته: «آقا، پِیش اَز اونکه می وَچِه بَمیرِه، بیِه.» عیسی اونه باَگوته: «بوشو؛ تی ریکا زندهِ ماندِنِه.» اون مَردَای عیسی یه گَبِ باوَر هَکُردِه و رادَکِته. هَلَه راهِ دِلِه دَبا که اونه پاکاران اونه پیشواز بومَن و اونه باگوتَن: «تی ریکا دَرِه خوُب بونه.» اوشانه جی بَپُرسیِه: «از چه ساعَتی اونه حال دَرِه خوب هَبو؟» باگوتَن: «دیروز، ساعَتِ یک بعد از ظُهر اونه تَوْ قَطع هَبا.» اونوَخت پیَر بِفَهمِسِّه که این همون ساعَتی با که عیسی اونه باگوتِه با: «تی ریکا زندِه ماندِنه.» پَس خودش و اونه تمام اَهلِ سِرِه ایمان بیاردِن. این دُوّمین نِشانه و مُعجِزِه ایی با که عیسی موقِه ایی که یَهودیِه جی بِه جَلیل بوما اَنجام هَدَه. چَن وَخت دیگه، یَهودِ ایتا ازعیدان با و عیسی به اورشَلیم شَهر بَشَه. اورشَلیمِ دِلِه «گوُسِند دَروازۀ» وَرجه ایتا حوض دَرِه که آرامی یه زِبان اونِه «بِیت‌حِسْدا» گونَن و پَنج تا تِلار داره و هَر کُدام سایِبان دارَن. اوجِه ایتا گَتِه دَسِّه عَلیلان خاتِه بان، یعنی کوران، شَلان و چُلاقان. وَ منتظِر بان که اُو تِکان بُخارِه. چون اوشان خیال کانه بان هَر اَز گاهی ایتا فِرِشتِه خداوند طَرفِ جی هَنَه و اُو رِه تِکان دَنِه؛ اوَّلین نَفر بَعد اَز اینکه اُو تِکان خاردِه حوضِ دِلِه شونه با، هر مَرضی که داشتِه جی شَفا گیرنه با. اوجِه، ایتا مَردَای دَبا که سی و هَشت سال عَلیل با. وَختی عیسی اونه اوجِه بَخُته بَدییَه و بِفَهمِسِّه که خِیلی وَختِ این حال میَن دَرِه، اونه باَگوته: «خَنی شَفا هَگیری؟» عَلیلِ مَردَای جَواب هَدَه: «آقا، هیچکی رِه نِدارم وَختی اُو تِکان خارنِه مَرِه حوضِ دِلِه بَنِه، وَ تا مَرهِ اوجِه بَرسانَم یِنَفر دیگه میجی پِیشتر اونِه دِلِه شونِه.» عیسی اونه باَگوته: «وَرِس، تیِ لا رِه جَم هَکُن و راه بوشو.» اون مَردَای دَرجا شَفا بِیته و خودشه لا رِه جَم هَکُردِه و رادَکِته. اون روز، یَهودیِانِ مُقَدَّس شَنبِه با. پَس یهودیان اون مَردَای که شفا بِیتِه با رِه باگوتَن: «اِمروز شَنبِه هیسه و تو شَرعاً اجازِه نِداری تی لا رِه بَگیری واینطرف و اونطرف بیشی.» اون جَواب هَدَه: «اونیکه مَرِه شَفا هَدَه مَرِه باگوتِه، تی لا رِه جَم هَکُن و راه بوشو“.» اونه جی بَپُرسیَن: «اونیکه تِره باَگوته تیِ لا رِه جَمع هَکُن و راه بوشو، کیِه؟» وَلی اون مَردای که شفا بِیتِه با نِدانِسِّه اون کیِه، چون عیسی جَمعیَتِ دِلِه غِیب هَبا با. یِکَم بَعد عیسی اونه مَعبَدِ دِلِه پیدا هَکوردِه و اونه باَگوته: «بِیِش دِ خوُب هَبَیی، دِ گُناه نَکُن تا یِچّی بَدتَر تی سَر نییِه.» اون مَردَای بَشَه و یَهودیِانِ باَگوته: «اونیکه مَرِه شَفا هَدَه، عیسائِه.» اینِه وَسین با که یَهودیِان عیسی رِه اَذیَت کانه بان، چونکه مُقَدَّس شَنبِه یه دِلِه اینجور کارانِ کانِبا. وَلی عیسی اوشانه جَواب هَدَه: «می پیَر هَلَه دَرِه کار هَکونِه، وَ مَن هَم کار کانَم.» اینِه وَسین، یَهودیِان قَبلاً جی بیشتر اونه بَکوشتَنِ دُمّال دَبان، چون نه فَقط مُقَدَّسِ شَنبِه قانون اِشکَندنِه با، بلکه حَتّی خُدا رِه خودشه پیَر دُخواندِنِه با و خودِشِه خُدایِ هَمرَه بَرابر دَانِسِّه. پس عیسی اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم که ریکا خودِشِه جی نَتَّنِه کاری هَکونه مَگِه کارهایی که دینه خودِشِ پیَر کانه؛ چون هَر‌ چی پیَر کانه، ریکا هَم همون کارِه کانه. چون پیَر، ریکا رِه دوس داره و هَر چی خودش کانه رِه اونه هَم نِشان دَنه واین کارانِ جی گَته تَر هَم اونه نِشان دَنه تا شُما بُهت هَکُنید. چون هَمونجور که پیَر مُردِگانِ زندهِ کانه و اوشانه زندِگی دَنه، هَمونجور هَم ریکا هر کی رِه که بِخواد، زندِگی دَنه. چونکه پیَر کَسی رِه داوَری نُکانه، بلکه تمام داوَری رِه ریکا رِه بِسپارِسِّه. تا تمام مَردُم ریکا رِه حُرمَت بَنِن، هَمونجور که پیَرِ حُرمَت نَنِن. چون کَسی که ریکا رِه حُرمَت نُزاره، پیری کِه اونه روانه هَکوردِه رِه هَم حُرمَت نُزاشتِه. راس راسی شِمِره گونَم هر کی می کَلامِ بِشنوئِه و اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه رِه ایمان بیارِه، اَبَدی زندِگی رِه داره و داوَری نَبونه، بلکه مَرگِ جی به زندِگی مُنتَقِل هَبا. راس راسی شِمِره گونَم، موقه ایی رَسِنه، بلکه هَمین اَلآنَم بَرِسییَه که مُردِگان خُدایِ ریکایِ صِدا رِه اِشنَوِنَن و اوشانیکه اِشنَوِنَن زندهِ بونَن. چون هَمونجور که پیَر خودش دِلِه زندگی داره، هَمونجور هم ریکا رِه عَطا هَکُردِه تا خودشه دِلِه زندگی بِدارِه، وَ اونه این اِختیارِه هَدَه که داوَری هَم هَکونه، چونکه اون انسانِ ریکائِه. این گَبِ جی تَعَجِب نَکُنین، چون موقه ایی رَسِنه که تمام اوشانیکه قَبرِ دِلِه دَرِن اونه صِدا رِه اِشنَوِنَن. و دِرگا هَنَن و اوشانیکه خوبی هَکُردَن زندهِ بونَن که تا اَبَد زندگی هَکُنَن، وَ اوشانیکه بَدی هَکُردَن زندهِ بونَن تا داوَری هَبون. مَن می جی نَتَّنَم کاری هَکُنَم، بلکه طِبق اونچه که اِشنَوِنَم داوَری کانَم و می داوَری عادِلانِئِه، چون می خواسِّه یه دُمّال دَنییَم، بلکه اونه خواسِّه یه دُمّال دَرِم که مَرِه روانه هَکوردِه. «اَگه مَن خودَم می خَبَری شَهادَت هَدَم، می شَهادَت اِعتِباری نِداره. یِنَفر دیگه دَرِه که می خَبَری شَهادَت دَنه و مَن دانَم اونه شَهادَت می خَبَری اِعتِبار دارِه. اَلبَتَر شُما کَسایی رِه یَحییِ یه وَرجه روانه هَکوردین و اون حَقیقَت رِه شَهادَت هَدَه. نه اینکه مَن آدَمی یه شَهادَتِ قَبول دارَم، بلکه اینِه وَسین این گَبارِه زَنَم تا شُما نِجات هَگیرین. یَحیی ایتا لَمپایه مِثان سوتِه و نور دَنِه با و شُما خَسّین یه لَحظِه اونه نور دِلِه خوش هَبین. وَلی مَن شَهادَتی یَحیی یِه شَهادَت جی گَت تَردارَم. چون کارایی که پیَر مَرِه بِسپارِسِّه تا اَنجام هَدَم، یعنی هَمین کارایی که کانَم، می خَبَری شَهادَت دَنَن که پیَر مَرِه روانه هَکوردِه. وَ همون پیَری که مَرِه روانه هَکوردِه خودش می خبَری شَهادَت دَنِه. شُما هیچ وَخت اونه صِدا رِه نِشنَوِسِّین و هیچ وَخت اونه دیمِ نَدییَین. وَ اونه کَلام شِیمی دِلِ میَن دَنییِه، چون اونیکه اونه روانه هَکوردِه رِه ایمان نِدارید. شُما مُقَدَّسِ نِوِشتِه ها رِه دقت هَمرَه خواندِنید، چون خیال کانید اونه طَریقِ جی اَبَدی زندِگی دارید، اَسِه اونکه هَمین بَنویشته شان هَم می خَبَری شَهادَت دَنِن. وَلی هَلَه هم نَخَنین می ورجه بیئِین تا زندِگی بِدارین. «آدَمی یه جی جَلال قَبول نُکانَم، وَلی دانَم که شُما خُدایِ مُحَبتِ شیمی دِلِ میَن نِدارید. مَن می پیَرِاسمِ هَمرَه بومَم، وَلی شُما مَرِه قَبول نُکانید. اَگه یِنَفر دیگه خودِشِه اِسم هَمرَه بیه اونه قَبول کانید. چِطور تانید ایمان بیارین وقتی همدیگَرِ جی جلال قبول کانید، وَ اون جَلالِ دُمّال که خُدای یِکتایِ طَرفِ جی هَبو، دَنیَین؟ خیال نَکُنین مَنَم که پیَرهِ وَرجه شِمِره مُتَهَم کانَم؛ کسیکه شِمِرِه متهم کانه موسی یِه پِیغَمبَرِ، هَمونکه اونه اُمید دَبِسّین. چون اَگه موسی رِه ایمان هارنِه بِین مَرِه هَم ایمان هارنه بِین، چونکه اون، می خَبَری بَنوِیشته. وَلی اَگه اونه نِوِشتِه شانهِ باوَر نِدارید، چِطور می گَبِ باوَر کانید؟» چَن وَخت دیگه، عیسی جَلیلِ دَریایِ اوتَکِه که همون تیبِریِه یه دَریا با، بَشَه. جَماعَت زیادی اونه دُمّالسَر رادَکِتَن، چون نِشانه و مُعجِزِه ایی رِه که مَریضانِ شَفا هَدَئنِ موقه اَنجام دَنهِ با رِه، بَدیه بان. پَس عیسی ایتا کوتی یه سَر بَشَه و خودشه شاگِردانِ هَمرَه اوجِه بِنیشتِه. یَهودیِانِ پِسَخِ عید نَزدیک با. وَختی عیسی بِیشییِه و بَدییَه جَماعَتِ زیادی اونه سَمت هَنِن، فیلیپُسِ باَگوته: «کوجهِ یِه جی نان بَهینیم این مَردُم بُخارَن؟» اینه باَگوته تا اونه آزمون هَکونه، چون خودش خوب دَانِسِّه چی خَنِه هَکونه. فیلیپُس جَواب هَدَه: «اگه شِش ماه کارگَری دَسمُزد قَدَر هَم نان بَهینیم اوشانه کَفافِ نَدِنه، حَتّی اَگه هَر کُدام فَقط یه تیکه بُخارَن.» ایتا اَز اونه شاگِردان که اونه اِسم آندِریاس و شَمعونِ پِطرُسِ اَداش با، باگوته: «ایتا ریکا وَچِه ایجه دَرِه که پَنج تا نان جُو و دُتا ماهی دارِه، وَلی این چِطور این جَماعَتِ کَفافِ دَنِه؟» عیسی باَگوته: «مَردُمِ بِنیشانین.» اوجِه خِیلی واش دَبا. پَس مَردِکان که حُدود پنج‌ هِزار نَفر بان، بَنیشتَن. ایما عیسی نانِشان رِه بِیته و بعد اَز شُکر هَکُردَن، اوشانِ میَن که نیشته بان تخسیم هَکُردِه، وَ ماهی شان رِه هَم به اَندازِه ایی که خَسِّن اوشانه هَدَه. وَختی سیرهَبان، عیسی خودشه شاگِردانِ باَگوته: «اِضافِه تیکِه نانِشانِ جَمع هَکُنید تا چیزی هَدَر نَشو.» پس اوشانِه جَم هَکُردَن و اون پنج تا نان جُو تیکِه هایِ جی که جَماعَت بُخاردِه بان، دَوازدَه تا زَمّیل پُر هَبا. وَختی مَردُم این نِشانه و مُعجِزِه که عیسی هَکُردِه با رِه بَدییَن، باگوتَن: «راس راسی اون همون پِیغَمبَریِه که بایِسّی دُنیایِ دِلِه بییِه.» عیسی وَختی بِفَهمِسِّه که مَردُم خَنِن بییَن و اونه به زور بَبِرَن پادشاه هَکُنَن، اوجِه رِه تَرک هَکُردِه و یِدَفِه دیگه تَنهایی کوهِ سَر بَشَه. نِمایِ سَر، عیسی یه شاگِردان دَریایِ سَمت بَشَن و لوتکا رِه سَوار هَبان دَریایِ اوتَکِه کَفرناحومِ سَمت رادَکِتَن. هَوا تاریک هَبا با، وَلی عیسی هَلَه اوشانه وَر نومَه با. اون موقِه ایتا سیا وا وَرِسَه و دَریا رِه کولاک بِیتِه. وَختی یِه فَرسَخِ قَدَر پارو بَزَه بان، عیسی رِه بَدییَن که دَریایِ سَر راه شونِه و لوتکا رِه نَزیک بونه. پس وَحشت هَکُردَن. وَلی عیسی اوشانه باَگوته: «مَن هیسَم؛ نَتِرسین.» ایما خَسِّن اونه لوتکا رِه سَوار هَکُنَن که لوتکا همون دَم به جایی که خَسَّن بوشون، بَرِسییَه. فَردَئی، جَماعَتی که دَریایِ اوتَکِه بُمانِسِّه بان بِفَهمِسَّن که بِجز ایتا لوتکا، لوتکای دیگَرِی اوجِه دَنِبا، وَ هَم دَانِسَّن که عیسی خودشه شاگِردانِ هَمره لوتکا رِه سَوار نَبا با، بلکه شاگِردان تَنهایی بَشَه بان. ایما چَن تا لوتکایِ دیگه تیبِریِه یه جی بومَن و نَزیکِ جایی بَرِسیِیَن که اوشان بعدِ اینکه خُداوند شُکر هَکُردَه بان، نان بُخاردِه بان. پس وَختی جَماعَت بِفَهمِسَّن نه عیسی اوجِه دَرِه و نه اونه شاگِردان، اون لوتکائیشانِه سَوار هَبان و عیسی یه واموتَنِ وَسین به کَفَرناحوم بَشَن. وَختی عیسی رِه دَریایِ اوتَکِه پیدا هَکوردَن، اونه باگوتَن: «اُسّا، کِی ایجه بُمَییی؟» عیسی جَواب هَدَه: «راس راسی شِمِره گونَم، می دُمّال گَردِنِین نه نِشانه و مُعجِزات خاطِری که بدییَین، بلکه اون نانِ خاطِری که بُخاردین و سیر هَبَین. کار هَکُنید، وَلی نه خوراکِ وَسین که از بِین شونِه، بلکه اون خوراکِ وَسین که تا اَبدی زندِگی بِجا ماندِنِه، خوراکی که انسانِ ریکا شِمِره دَنه. چون خُدای پیَر اونه سَر مُهر تأیید بَزَه.» ایما اونه جی بَپُرسیَن: «چی بایِسّی هَکُنیم تا خُدایِ کارانِ اَنجام هَدِه هَبیم؟» عیسی جَواب هَدَه: «خُدای کار اینه که، اونیکه اونه روانه هَکوردِه رِه، ایمان بیارین.» اوشان عیسی رِه باگوتَن: «پس چه نِشانه و مُعجِزِه ایی اَمَرِه نشان دَنی تا بِینیم و تِرِه ایمان بیاریم؟ چی کانی؟ اَمیِ اَجداد صَحرایِ دِلِه مَنّا اون نانی که آسِمانِ جی وارِسِّه رِه بُخاردَن، هَمونجور که نِوِشتِه های مُقَدَّسِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: ”موسی آسِمانِ جی اوشانه نان هَدَه تا بُخارَن.“» عیسی جَواب هَدَه: «راس راسی شِمِره گونَم، موسی یه پیغمبر نَبا که اون نانِ آسِمانِ جی شِمِره هَدَه، بلکه می پیَرِ که حَقیقی نان آسِمانِ جی شِمِره دَنِه. چونکه خُدایِ نان، اونیِه که آسِمانِ جی هَنه و دُنیا رِه زِندگی بَخشِنِه.» پَس باگوتَن: «آقا، هَمِش این نانِ اَمَرِه هَدِه.» عیسی اوشانه باگوته: «اون نانِی که زندگی بَخشِنِه مَن هیسَم. هر کی می وَرجه بییِه وَشنا نَبونه، وَ هر کی مَرِه ایمان بیارِه هیچ وَخت تَشنا نَبونه. ولی هَمونجور که شِمِره باگوتَم، هر چَن مَرِه بدییَین، وَلی هَلَه ایمان نیارِنین. تمام کسایی که پیَر مَرِه دَنه می وَرجه هَنِن، وَ هر کس که می وَرجه هَنهِ، اونه هیچ وَخت می وَرِ جی دِرگا نُکانَم. چون آسِمانِ جی جیر نومَم تا می خواسِّه رِه اَنجام هَدَم، بلکه بومَم تا کسیکه مَرِه روانه هَکوردِه یه خواسِّه رِه بِه اَنجام بَرِسانَم. می روانه هَکوردِه یه خواسِّه اینه که اَزون کَسایی که اون مَرِه هَدَه، هیچکُدامِ اَز دَس نَدَم، بلکه اوشانِ قیامَتِ روزِ دِلِه زندهِ هَکُنِم. چون می پیَرهِ خواسِّه اینه که هر کی که ریکا رِه اُمید دَبِدِه و اونه ایمان بیارِه، اَبدی زندِگی رِه دارِه و مَن قیامَت روز دِلِه اونه زندهِ کانَم.» ایما یَهودیِان اونِ باره غُرغُر هَکُردَن، چونکه باگوتِه با: «مَن اون نانِی هیسَم که آسِمانِ جی بوماَ.» اوشان باگوتَن: «مَگِه این مَردَای، عیسی یوسِفِ ریکا نییِه که اَما اونه پیَر و مآرِ اِشناسِنیم؟ پَس چِطور اَلآن گونِه، ”آسِمانِ جی بوما“؟» عیسی اوشان جَوابِ باَگوته: «همدیگَرِ هَمرَه اَنّی غُرغُر نَکنین. هیچ کَس نَتَّنِه می وَرجه بیه بِجز اینکه پیَری که مَرِه روانه هَکوردِه اونه می سَمت بَکِشانِه، وَ مَن قیامَت روز دِلِه اونه زندهِ کانَم. پِیغَمبَرانِ بَنویشته دِلِه بوما که ”همه خُدایِ جی تَعلیم گیرنَن.“ پَس هر کی خُدایِ جی بِشنَوِسِّه بو و اونه جی تَعلیم بِیتِه بو می وَرجه هَنه. هیچکس آسِمانی پیَرِ نَدییَه، بِجز اونیکه خُدایِ جییِه. اون پیَرِ بَدییَه. راس راسی شِمِره گونَم، هر کی مَرِه ایمان بِدارِه، اَبَدی زندِگی رِه دارِه. مَن اون نانِی هیسَم که زندگی بَخشِنَم. شیمی اَجداد، مَنّا رِه صَحرایِ دِلِه بُخاردَن، با این حال بَمِردَن. نانی که آسِمانِ جی هَنه جوریه که هر کی اونه جی بُخارِه، دِ نَمیرنِه. من اون نانِی هیسَم که زندگی بَخشِنِه و آسمانِ جی هَنه. هر کی این نانِ جی بُخارِه، تا اَبَد زندهِ ماندِنِه. می تَن اون نانی یه که دَنَم تا دُنیایِ مَردُم زندگی بِدارِن.» پَس یَهودیِانِ میَن بَحث دَکِته و گونه بان: «چِطور این مَردَای تانهِ خودشه تَنِ اَمَرِه هَدِه بُخاریم؟» عیسی اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، تا انسانِ ریکایِ تَنِ نُخارین و اونه خونِ نَنوشین، شیمی دِلِه زندگی نِدارید. هر کی می تَنِ بُخارِه و می خونِ بَنوشِه، اَبَدی زندِگی دارِه، وَ مَن قیامَت روز دِلِه اونه زندهِ کانَم. چون می تَن خوردَنی یه حَقیقی و می خون نوشیدنی یه حَقیقی هیسه. اونیکه می تَنِ خارنِه و می خونِ نوشِنِه، می دِلِه ماندِنِه و من اونه دِلِه. هَمونجور اون پیَری که زندگی دَنِه مَرِه روانه هَکوردِه و مَن هَمون پیَرِ خاطِری زِندِه ام، هَمونجور هم اونیکه مَرِه بُخارِه می خاطِری زندهِ ماندِنِه. این همون نانی یه که آسِمانِ جی بوما؛ نه اون نانِ مِثان که شِیمی اَجداد بُخاردَن و با این حال بَمِردَن؛ بلکه هر کس که این نانِ جی بُخارِه، تا اَبَد زندهِ ماندِنِه.» عیسی این گَبِ وَختی بَزَه که کَفرناحومِ ایتا عِبادَتگاهِ دِلِه دَبا تَعلیم هَدِه. خِیلی از عیسی یه شاگِردان وَختی این گَبِ بِشنَوِسَّن باگوتَن: «این گَب سنگینِ، کی تانِه اونِه قَبول هَکونه؟» وَلی عیسی که دَانِسِّه اونه شاگِردان این جَریان خاطِری غُرغُر کانَن، اوشانه باَگوته: «این جَریان شِمِره ناراحَت کانه؟ پَس اَگه انسانِ ریکا رِه بَینِین به جایی که اوَّل دَبا جآر شونِه، چی کانید؟ خُدایِ روحِ که زندهِ کانه؛ تَن فایدِه ایی نِداره. گَبایی که مَن شِمِره بَزَم، روح و زندِگیِه. وَلی شیمی جی بَعضیان دَرِن که ایمان نیارنَن.» چون عیسی اَز اول دَانِسِّه چه کَسایی ایمان نیارنَن و اون کیِه که اونه دُشمَنِ تَسلیم کانه. وَ باَگوته: «اینِه وَسین شِمِره باگوتَم هیچکَس نَتَّنِه می وَرجه بیه، بِجز اینکه آسمانی پیَرِ طرف جی اونه هَدَه هَبا بو.» ایما، خِیلی از اونه شاگِردان وَگَرِسَّن و دِ اونه هَمراهی نَکُردِن. پَس عیسی اون دِوازدَه شاگِردِ باَگوته: «شُما هَم خَنید بیشین؟» شَمعون پِطرُس جَواب هَدَه: «آقا، کیه وَرجه بیشیم؟ اَبَدی زندگی یه کَلام تی وَرجه دَرِه. وَ اَما ایمان بیاردِیم و دانیم که تو اون قُدّوسِ خُدا هیسی.» عیسی اوشانه جَواب هَدَه: «مَگِه شُما دَوازدَه نَفَرِ مَن اِنتِخاب نَکُردَم؟ با این وجود، یِنَفَر شیمی جی ایتا اِبلیسِ.» عیسی، یَهودا، شَمعون اَسخَریوطی یه ریکا رِه اِشارِه کانِبا، چون اونکه ایتا اَزون دَوازدَه نَفَر با، خَسِّه عیسی رِه دُشمَنِ تَسلیم هَکونِه. بعدِ اون، یِه چَن وَخت عیسی جَلیلِ مَنطَقِه یه دِلِه گَردِنه با، اون نَخَسِّه یَهودیِه مَنطَقِه یه دِلِه دَبو، چون یَهودیِان اونه بَکوشتَنِ دُمّال دَبان. عیدِ خِیمِه ها که ایتا از یَهودِ عیدان با، نَزیک هَبا، پس عیسی یِه اَداشان اونه باگوتَن: «ایجه رِه تَرک هَکُن و بوشو یَهودیِه تا تی شاگِردان هم کارایی که کانی رِه بِینَن، چون هر کی بِخواد مَعروف هَبو، پِنهانی کار نُکانه. تو که این کارانِ کانی، تِرِه دُنیا رِه نِشان هَدِه.» چون حَتّی اونه اَداشان هَم اونه ایمان نیارده بان. عیسی اوشانه باَگوته: «هَلَه می وَخت نَرِسییَه، وَلی شِمِره هر وَختی مُناسِبِ. دُنیا نَتَّنِه شیمی جی بیزار هَبو وَلی می جی بیزارِه، چونکه مَن شَهادَت دَنَم که اونه کاران بَدِه. شُما عیدِ وَسین بیشین، مَن این عیدِ رَه نیِیَنَم، چون هَلَه می وَخت نَرِسییَه.» عیسی اینه باَگوته و جَلیلِ دِلِه بُمانسِّه. وَلی بعدِ اونکِه اونه اَداشان عیدِ وَسین بَشَن، خودش هَم بَشَه، وَلی نه آشکارا بلکه پِنهانی. یَهودیِان، عیدِ موقِه اونه دُمّال گَردَنِبان و گونهِ بان: «اون مَردَای کوجهِ دَرِه؟» مَردُمِ میَن عیسی باره خِیلی باگو مَگو با. بَعضیان گونهِ بان: «خُجیرِ مَردایِ.» وَلی بَعضی دیگر گونهِ بان: «نه! مَردُمِ از را به دَر کانه.» وَلی چون یَهودیانِ جی تَرسِنه بان، اون بارِه هیچکَس عَلَنی گَب نَزَنِه با. یک هفته یه عید نِصف هَبا با که عیسی یَهودیانِ مَعبَدِ دِلِه بوما و شُروع بِه تَعلیم هَدَئن هَکُردِه. یَهودیِان بُهت هَکُردَن، باگوتَن: «این مَردَای که اَصلاً دینِ دَرسِ نُخوانِسِّه، چِطور تانِه اینجور عِلمی بِدارِه؟» پس عیسی اوشانِ جواب باَگوته: «می تعالیم می جی نییِه، بلکه اونه طَرَف جییِه که مَرِه روانه هَکوردِه. اَگه کَسی بِخواد خُدایِ خواسِّه رِه اَنجام هَدِه، فَهمِنِه که این تعالیم خُدایِ جییه یا مَن می جی گونَم. اونیکه خودشه جی گونِه، خودشه جَلالِ دُمّال دَرِه، وَلی اونیکه خودشه بَرِساندِه یه جَلالِ خواهانِ، راس گونِه و اونه دِلِه هیچ دُروئی دَنییِه. مَگِه موسی یه پیغمبر شَریعَت رِه شِمِره نَده؟ وَلی هَلَه هَم شیمی جی هیچکِدام اونِه عَمل نُکانه، چرا می بَکوشتَن دُمّال دَرین؟» جَماعَت جَواب هَدَئن: «تو آل داری! کی تی بَکوشتَن دُمّال دَرِه؟» عیسی اوشانه جَواب باَگوته: «مَن ایتا کار هَکُردَم و شُما همه اونه جی بُهت هَکُردین. موسی خَتنِه هَکُردَن حُکمِ شِمِره هَدَه - البَتَر این نه موسی یه جی بلکه قومِ اَجدادی جی با - اینِه وَسین، مُقَدَّسِ شَنبِه یه دِلِه ریکاشان رِه خَتنِه کانید. اَگه ایتا آدَم مُقَدَّسِ شَنبِه یه دِلِه خَتنِه بونه تا موسایِه شَریعَت نَشکِه، پس چرا عَصبانی بونید وَختی ایتا آدَم رِه مُقَدَّسِ شَنبِه یه دِلِه سَلامَتی کامِل دَنَم؟ ظاهِر جی داوَری نَکُنین، بلکه به‌ حَق داوَری هَکُنید.» پس بَعضی از اورشَلیمِ مَردُم باگوتَن: «مَگِه این هَمونی نیِه که اونه بَکوشتَن دُمّال دَرِن؟ اون ایجه عَلَنی دَرِه گَب زَنه و اوشان اونه هیچی نَگونَن! مُمکِنِه قومِ گَتِشان راس راسی بِفَهمِسَّن که اون همون مَسیحِ موعودِ؟ اَما دانیم این مَردَای کوجِه یه جی بوما، وَلی وَختی مَسیحِ موعود ظهور هَکونه، هیچ کس نِدانِه کوجِه یه جی هَنه.» ایما عیسی تَعلیم هَدَئنِ موقِه مَعبَدِ دِلِه بُلَندِ صِدایِ هَمرَه باَگوته: «مَرِه اِشناسِنِین و دانید کوجِه جی هَنَم. وَلی مَن خودَم نومَم. اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه حَقِ و شُما اونه نِشناسِنین. وَلی مَن اونه اِشناسِنَم، چون مَن اونه طَرَفِ جی بومَم و اون مَرِه روانه هَکوردِه.» پس اوشان اینهِ دُمّال دَبان اونه دَسگیر هَکُنَن، وَلی هیچکَس اونه سَمت دَس بُلَند نَکُردِه، چون هَلَه اونه وَخت نَرِسییِه با. با این وجود، خِیلی از مَردُم اونه ایمان بیاردِن. اوشان گونِه بان: «مَگِه وَختی مَسیحِ موعود بیه، این مَردَای یه جی بیشتر مُعجِزِه کانه؟» فَریسیانِ گوش بَرِسییَه که جَماعَت عیسی بارِه اینجور گَبایی زَنِن. پس مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی، مَعبَدِ نِگَهبانانِ روانِه هَکوردَن تا اونه دَسگیر هَکُنَن. ایما عیسی باَگوته: «یه چَن وَخت دیگه شِیمی هَمرَه دَرَم و ایما می بَرِسانده یه وَرجه شونَم. می دُمّال گَردِنِین، وَلی مَرِه پیدا نُکانین؛ اوجِه که مَن دَرِم، شُما نَتَّنید بیئِین.» پَس یَهودیِان هَمدِیگَرِ گونِه بان: «این مَردَای کوجِه خَنِه بوشو که اَما نَتَّنیم اونه پیدا هَکونیم؟ خَنِه یَهودیِانِ وَرجه که یونانِ دِلِه پَخش و پَلا هیسَن بوشو و یونانی شانِه تَعلیم هَدِه؟ اونه مَنظور چی با که گونِه با، ”مِی دُمّال گردِنِین، وَلی مَرِه پیدا نُکانید؛ وَ اوجِه که مَن دَرَم، شُما نَتَّنید بیئِین“؟» عیدِ هَفته یه آخرین روز که عیدِ گَته تَرین روز با، عیسی بیَیسَه و بُلَندِ صِدایِ هَمرَه باَگوته: «هر‌ کی تَشنایِه، می وَرجه بیه و بَنوشِه. هر کی مَرِه ایمان بیارِه، هَمونجور که مُقَدَّسِ کِتابِشان گونَن: اونه دِلِ جی چشمه یِه اُوئی راه دَکِنه که زندگی بَخشِنِه.» عیسی این گَبِ روح القُدُس بارِه بَزَه که اوشانیکه اونه ایمان بیارِن، اونه پیداکانَن، چونکه روح القُدُس هَلَه هَدهَ نَبا با، اینِه وَسین که عیسیِ هَلَه جَلال نِیته با. بَعضی از جَماعَت وَختی این گَبِ بِشنَوِسَن باگوتَن: «راس راسی که این مَردَای همون پِیغَمبریِه که موسی پیشگویی هَکُرده با.» بَقیِه گونه بان: «مَسیحِ موعودِ.» وَلی یه دَسِّه دیگه گونهِ بان: «مَگِه مَسیح جَلیلِ جی هَنِه؟ مَگِه مُقَدَّس کِتابِشان دِلِه نَگوتِه که مَسیح داوود نسلِ جی هیسه و بِیت‌لِحِم جی، دِه ایی که داوود اونه دِلِه زندگی کانِبا، هَنه؟» پَس مَردُم دِلِه عیسی خاطِری اِختلاف دَکِته. بَعضیان خَسِّن اونه دَسگیر هَکُنَن، وَلی هیچ کس اونه سَمت دَس بُلَند نَکُردِه. ایما مَعبَدِ نِگَهبانان، وَگَرِسَّن مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و عُلَمایِ فِرقِه یه فَریسی یه وَرجه. اوشان نِگهبانانِ جی بَپُرسیَن: «چِرا عیسی رِه نیاردین؟» نِگَهبانان جَواب هَدَن: «تا اَلآن هیچکَس این مَردَای یه مِثان گَب نَزَه!» فَریسیِان اوشانه جَواب باگوتَن: «مَگِه شُما هَم گول بُخاردین؟ قومِ گَتِشان یا فَریسیانِ جی کَسی دَرِه که اونِه ایمان بیارده بو؟ اَلبَتَر که نه! وَلی این جَماعَتی که شَریعَتِ جی هیچی نِدانَن، مَلعونَن.» نیقودیموس، که پیشتَر عیسی یِه وَرجه بَشَه با و ایتا از فَریسیِان با، اوشانه باَگوته: «مَگِه اَمیِ شَریعَت کسی رِه بِدونِ اینکه اوَّل اونه گَبِ بِشنوئِه و بِفَهمِه چی هَکُردِه مَحکوم کانه؟» اوشان جَواب هَدَن: «مَگِه تو هَم جَلیلِی هیسی؟ تَحقیق هَکُن و بَوین که هیچ پِیغَمبَرِی جَلیلِ جی نوما.» ایما هَر کُدام خودِشانِه سِرِه بَشَن. عیسی زیتون کوه سَربَشَه. صُبِ سَر، عیسی باز هَم مَعبَدِ دِلِه بَشَه. تمام مَردُم اونه دور جَمع هَبان، اون بِنیشتِه و اوشانه تَعلیم هَدَه. همون موقِه، تورات مُعَلِمین و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی، ایتا زِنا رِه که زَنایِ موقِه بِیتِه بان رِه مَردُم میَن بیاردَن، عیسی رِه باگوتَن: «اُسّا، این زِنا رِه زَنایِ موقِه بِیتَن. موسی یه پیغمبرشریعَتِ دِلِه اَمَرِه حُکم هَکُردِه که اینجور زِناکان بایسّی سَنگسار هَبون. اَسِه، تو چی گونی؟» اینه باگوتَن تا اونه آزمون هَکُنَن و یِچّی اونه مُتِهَم هَکُردَن وَسین پیداهَکونَن. وَلی عیسی خودِشِه سَرِ جیر تُووادَه و خودشه اَنگوشت هَمره زَمینِ سَر نِویسِنِه با. وَلی چون اوشان هَمینجور اونه جی سوال کانه بان، عیسی خودِشِه سَرِ جآر بیاردِه و اوشانه باَگوته: «شیمی دِلِه، هر کی گُناه نَکُردِه، اوَّلین سَنگِ اونه بَزِنِه.» وَ باز هَم خودِشِه سَرِ جیر تُووادَه و، زَمینِ سَر نِویسِنِه با. وَلی وَختی اوشان این گَبِ بِشنَوِسَّن، تَک تَک گَته تا کوچِیک اوجِه یِه جی بَشَن، وَ عیسی اون زِنایِ هَمرَه که اونه جلو ایسَبا تنها بُمانسِّه. عیسی خودِشِه سَر جآر بیاردِه و اونه باَگوته: «اِی زَن، اوشان کوجِه دَرِن؟ هیچکی تِرِه مَحکوم نَکُردِه؟» زِنا باَگوته: «هیچکی، آقا.» عیسی اونه باَگوته: «مَن هم تِرِه مَحکوم نُکانَم. بوشو و دِ گُناه نَکُن.» عیسی یِدَفه دیگه مَردُم هَمرَه گَب بَزَه، باَگوته: «مَن دُنیایِ نور هیسَم. هر کی می دُمّال بیه، ظُلَمات دِلِه راه نَشونِه، بلکه زندگی یِه نورِ رِه دارِه.» پس عُلَمایِ فِرقِه فَریسی اونه باگوتَن: «تو خودِت تی خَبَری شَهادت دَنی، پَس تی شَهادَت اِعتباری نِداره.» عیسی اوشانه جَواب باَگوته: «حَتّی اگه مَن خودَم می خَبری شَهادت هَدَم، می شَهادَت راسِّه، چون دانَم کوجِه یه جی بومَم و کوجِه شونَم. وَلی شُما نِدانین مَن کوجِه یه جی بومَم و کوجِه شونَم. شُما آدَمیزادِ فِکرِ هَمرَه داوَری کانید، وَلی مَن هیچکَسِ داوَری نُکانَم. وَلی حَتّی اَگه داوَری هَم هَکُنَم، می داوَری دُرِسِّه، چون تَنها نییَم، بلکه پیری که مَرِه روانه هَکوردِه هَم می هَمرَه دَرِه. شِیمی شَریعَتِ دِلِه بَنویشتِه هیسه دُتا شاهِدِ شَهادَت اعتبار دارِه. مَن خودَم می خَبَری شَهادَت دَنَم، وَ پیری هَم که مَرِه روانه هَکوردِه، می خَبَری شَهادَت دَنه.» ایما اونه باگوتَن: «تی پیَر کوجهِ دَرِه؟» عیسی جَواب هَدَه: «نه مَرِه اِشناسِنِین و نه می پیَرِ. اَگه مَرِه اِشناسِنِه بِین می پیَرِ رِه هَم اِشِناسِنِه بِین.» عیسی این گَبِ وَختی بَزَه که مَعبَدِ خَزانِه دِلِه دَبا تَعلیم هَدِه، وَلی هیچکس اونه دَسگیر نَکُردِه، چون هَلَه اونه وَخت نَرِسیه با. ایما یِدَفِه دیگه اوشانه باَگوته: «مَن شونَم و شُما می دُمّال گَردِنِین، وَلی شیمی گُناه دِلِه میرنین. اوجِه که مَن شونَم شُما نَتَّنید بیئِین.» پس یَهودیِان باگوتَن: «مَگِه خَنِه خودِشِ بَکوشِه که گونِه ”اوجِه که مَن شونَم، شُما نَتَّنید بیئِین“؟» عیسی اوشانه باَگوته: «شُما زَمینِ جی هیسین، مَن آسِمانِ جی. شُما این دُنیایِ جی هیسین، مَن این دُنیایِ جی نیِیَم. شِمِره باگوتَم که شیمی گُناهانِ دِلِه میرنین، چون اَگه ایمان نیارین که مَن اون هیسَم، شیمی گُناهانِ دِلِه میرنین.» عیسی رِه باگوتَن: «تو کی هیسی؟» اون جَواب هَدَه: «هَمونی که از اوَّل شِمِره باگوتَم. خِیلی چیزا دارَم که شیمی بارِه باگوُم و شِمِره مَحکوم هَکُنَم. وَلی اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه حَقِّ و مَن اونچه که اونه جی بِشنَوِسَّم رِه دُنیا رِه اعلام کانَم.» اوشان نِفَهمِسَّن که عیسی آسِمانی پیَر بارِه اوشانه هَمرَه گَب زَنِه. ایما عیسی اوشانه باَگوته: «وَختی که انسانِ ریکا رِه بُلَند هَکُردین، اون موقِه فَهمِنین که مَن اون هیسَم و می جی کاری نُکانَم، بلکه فقط اونی رِه گونَم که پیَر مَرِه یاد هَدَه. وَ اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه می هَمرَه دَرِه. اون مَرِه تَنها نُذاشته، چون مَن هَمَش اونچه رِه که اونه خوشحال کانه بِجا هارنَم.» وَختی که دَبا این گَبان رِه بَزِنه خِیلیان اونِ ایمان بیاردِن. ایما عیسی یَهودیانی که اونه ایمان بیارد بان رِه باَگوته: «اَگه می کلامِ دِلِه بُمانید، راس راسی می شاگِردان بونید. وَحَقیقَتِ اِشناسِنِین و حقیقَت شِمِره آزاد کانه.» اوشان جَواب هَدَن: «اَما ابراهیم پِیغَمبَرِ وَچِهانیم و هیچ وَخت هیچ کَسِ پاکار نَبِیم. پَس چطوریه که گوُنی آزاد بونیم؟» عیسی جَواب هَدَه: «راس راسی شِمِره گونَم، کسی که گُناه کانه، گُناه پاکارِ. پاکار هَمَیشه سِرِه یه دِلِه نُماندِنِه، ولی ریکا هَمَش سِرِه یه دِلِه ماندِنِه. پَس اَگه ریکا شِمِره آزاد هَکونه، راس راسی آزاد بونید. «دانَم که ابراهیمِ پِیغَمبَرِ وَچه هانید، با این وجود باز هم می بَکوشتنِ دُمّال دَرِین، چون می کَلام شِیمی دِلِ میَن جایی نِداره. مَن اونچه یه جی که می پیَرِه وَرجه بَدییَم گونَم. وَ شُما اونچه که شیمی پیَرِه جی بِشنَوِسین رِه اَنجام دَنید.» اوشان جَواب هَدَن: «اَمیِ پیَر ابراهیمِ پِیغَمبَرِ.» عیسی باَگوته: «اَگه ابراهیمِ وَچِه هان بِین، ابراهیم مِثان رفتار کانِه بِین. وَلی شُما می بَکوشتَن دُمّال دَرِین؛ وَ مَن اونییَم که حَقیقَتی که خُدایِ جی بِشنَوِسَّم رِه شِمِره باگوتَم. ابراهیم اینجور کاری نَکُردِه. ولی شُما شیمی پیَرهِ کاران رِه اَنجام دَنید.» اوشان اونه باگوتَن: «اَما زَنا زادِه نییَم! ایتا پیَر داریم که اون خُدائِه.» عیسی اوشانه باَگوته: «اَگه خُدا شِیمی پیَر با، مَرِه دوس داشتین، چون مَن خدای طَرَفِ جی بومَم و اَلآن ایجه دَرِم. مَن سَرخُد نومَم، بلکه اون مَرِه روانه هَکوردِه. دانین چِرا می گَبِ نِفَهمِنین؟ اینِه وَسین که شُما نَتَّنید اونچه که گونَم رِه تَحمُل هَکُنید. شُما شیمی پیَر اِبلیسِ وَچه هانید و خَنید شیمی پیَرِ خواسِّه ها رِه بِجا بیارین. اون اَز اوَّل قاتِل با و حَقیقَتِ هَمرَه کاری نِداشتِه، چون هیچ حَقیقَتی اونه دِلِه دَنیِه. هر وَخت دُرو گونِه، خودشه ذاتِ جی گونِه؛ چِون دُروزَنِه و دُروزَنِشانِ پیَرِ. وَلی چون حَقیقتِ شِمِرِه گونَم، می گَبِ باوَر نُکانید. کُدام ایتا اَز شُما تانهِ مَرِه بِه گُناهی مَحکوم هَکونه؟ پَس اَگه حَقیقَتِ شِمِره گونَم، چِرا می گَبِ باوَر نُکانید؟ کَسی که خُدایِ جییه، خُدایِ کَلامِ گوش دَنه؛ دلیلِ اینکه شما خُدایِ کَلامِ گوش نَدِنِین، اینِه که خُدایِ جی نییَن.» یَهودیِان اونه جَواب باگوتَن: «مَگِه دُرِس نَگوتیم که سامِری هیسی و آل داری؟» عیسی جَواب هَدَه: «مَن آل نِدارَم، بلکه می پیَرِ حُرمَت نَنَم، وَلی شُما مَرِه بی‌ حُرمَتی کانید. با این وجود مَن می جَلالِ دُمّال دَنییَم. ولی یه نَفَر دیگه دَرِه که اونه دُمّال دَرِه، هَمون هَم داوَرِه. راس راسی شِمِره گونَم، اَگه کَسی می کَلامِ عَمل هَکونه، هیچ وَخت نَمیرنِه.» یَهودیِان اونه باگوتَن: «اَلآن دِ باوَر هَکُردیم که آل داری! ابراهیم و پِیغَمبَران بَمِردَن، اَسِه تو گونی ”اگه کَسی می کَلامِ عَمل هَکونه، هیچ وَخت نَمیرنِه!“ مَگِه تو اَمیِ پیَر ابراهیمِ جی سَرتَری؟ اون بَمِردِه و پِیغَمبَرِان هَم بَمِردِن. تِرِه کی دانی؟» عیسی جَواب هَدَه: «اَگه مَن مَرِه جَلال هَدَم، می جَلال اَرزِش نِداره. اونیکه مَرِه جَلال دَنه می پیَرِ، هَمونی که شُما گونین اَمیِ خُدائِه. شُما اونه نِشناسِنِین، وَلی مَن اونه اِشناسِنَم. اَگه باگوُم اونه نِشناسِنَم، شِیمی مِثان دُروزَنَم. وَلی مَن اونه اِشناسِنَم و اونه کَلامِ عَمل کانَم. شیمی پیَر ابراهیم، خُشحالی کانِبا که می روزِ بِینِه؛ اونِه بَدییَه و خوشحال هَبا.» یَهودیِان اونه باگوتَن: «هنوز پَنجاه سال نِداری و ابراهیمِ بِدییَی؟» عیسی اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، پِیش اَز اونکه ابراهیم دَبو، مَن هیسَم!» پَس اوشان سَنگ بِیتَن تا اونه سَنگسار هَکُنَن، وَلی عیسی خودِش رهِ قایِم هَکُردِه و مَعبَدِ جی دِرگا بَشَه. وختی عیسی راهِ دِلِه شونه با، ایتا کورِ مادرزادِ بَدییَه. اونه شاگِردان اونه جی بَپُرسیَن: «اُسّا، کی گناه هَکوردِه که این مَردَای کور بِه دُنیا بوما؟ اون گُناه هَکُردِه یا اونه پیَر و مآر؟» عیسی جَواب هَدَه: «نه اون و نه اونه پیَر و مآر؛ بلکه اینجور هَبا تا خُدایِ کاران اونه دِلِه ظاهِر هَبو. تا روزِ بایسّی می بَرِسانده یه کارانِ اَنجام هَدیم؛ شُو دَرِه نَزّیک بونِه که اونه دِلِه کَسی نَتَّنِه کار هَکونه. تا وَختی که دُنیایِ دِلِه دَرِم، دُنیایِ نور هیسَم.» اینه باَگوته و زَمینِ سَر فیلی تُووادَه، گِل بِساته و اونِه اون مَردَای چِشمِ سَر بِمالِسِّه و اونه باَگوته: «بوشو و سْیلوآمِ حوضِ دِلِه تیِ چِشمِ بَشور، سیلوآم معنی ’بَرِساندِه‘ هیسه» پَس اون کور بَشَه و بَشوردِه، اونه چِشم سو دَکِته و وَگِرِسِّه. هَمسادِشان و اوشانیکه اونه پیشتَر گدایی یه موقِه بَدیه بان، گونهِ بان: «مَگِه این همون مَردای نیِه که نیشِنه با و گدایی کانِبا؟» بَعضیان باگوتَن: «هَمونِه.» بَعضی دیگه باگوتَن: «نه، اونه ماندِنه.» وَلی خودش هِی گونه با: «مَن همون هیسَم.» پَس اونه باگوتَن: «چِطور تی چِشم سو دَکتِه؟» اون جَواب هَدَه: «ایتا مَردَای که اونه اِسم عیسی با، گِل بِساته و اونِه می چِشمِ سَر بِمالِسِّه و باگوتِه ”به سْیلوآمِ حوض بوشو و تیِ چِشمِ بَشور.“ پَس بَشَم و بَشوردَم و می چِشم سو دَکِته.» اونه باگوتَن: «اون کوجهِ دَرِه؟» جَواب هَدَه: «نِدانَم.» پَس اون مَردَای که قَبلاً کور با رِه عُلَمایِ فِرقِه فَریسی یه وَرجه بیاردِن. اون روزی که عیسی گِل بِساته و اونه چِشمِ واز هَکُردِه، مُقَدَّس شَنبِه با. پس فَریسیِان باز هم اونه جی بَپُرسییَن که چِطور اونِه چِشم سو دَکِته. اون اوشانه جَواب باَگوته: «می چِشمِ سَر گِل بِمالِسِّه و بَشوردَم و اَسِه دینَم.» فَریسیِان جی بعضیان باگوتَن: «اون مَردای خُدایِ طَرفِ جی نیِه، چون یَهودیِانِ مُقَدَّس شَنبِه یه قانونِ بِجا نیارنِه.» وَلی بَعضی دیگر باگوتَن: «چِطور ایتا گُناهکار تانِه اینجور نِشانه و مُعجِزاتی هَکونه؟» وَ اوشانه میَن اختِلاف دَکِته. پس یِدَفِه دیگه اون کورِ مَردَای رِه باگوتَن: «تو اون بارِه چی گوُنی؟ چون اون تی چِشمِ واز هَکُردِه.» اون باَگوته: «اون ایتا پِیغَمبَرِ.» وَلی یَهودیِان هَلَه باوَر نِداشتَن اون کور با و اون چش سو دَکِته، تا اینکه اون مَردَای یه پیَر و مارِ که اونه چِشم سو دَکِتِ با رِه بِخَسَّن. وَ اوشانه جی بَپُرسیَن: «این شیمی ریکائِه، هَمونی که گونین کور دُنیا بوما؟ پَس چطور اَلآن تانه بِینِه؟» اون مَردَای یه پیَر و مآر جَواب هَدَن: «دانیم که اَمیِ ریکائِه و دانَیم که کور دُنیا بوما. وَلی اَلآن چِطور دینِه و یا کی اونه چِشمِ واز هَکُردِه رِه اَما نِدانیم. خودِشِ جی بَپُرسین. اون خودش گَتِه هیسِه و خودشه خَبَری گَب زَنِه.» ایشان اینه خاطِری اینجور باگوتَن که یَهودیانِ جی تَرسِنه بان. چون یَهودیِن قَبلاً هَمدَس هَبا بان هر کی اِقرار هَکونه که عیسی همون مَسیحِ موعودِ، اونه عِبادَتگاهِ جی دِرگا هَکُنَن. اینِه وَسین با که اونه پیَر و مآر باگوتَن، «اون خودش گَتِه هیسِه، اونه جی بَپُرسین.» پس یِدَفِه دیگه اون مَردَای که قَبلاً کور با رِه، دُخوانِسَّن و اونه باگوتَن: «جَلالِ خُدا رِه هَدِه! اَما دانیم که این مَردَای ایتا گُناهکارِ.» اون مَردَای جَواب هَدَه: «نِدانَم اون گُناهکارِ یا نه. فقط یِچّی دانَم و اون اینه که کور بام، اَلآن دینَم.» فَریسیِان اونه باگوتَن: «تی هَمرَه چی هَکُردِه؟ چِطور تی چِشمِ واز هَکُردِه؟» اون مَردَای جَواب هَدَه: «مَن که شِمِره باگوتَم، وَلی شُما گوش نَدِنِین؛ چِرا خَنید دُوارِه بِشنُئین؟ مَگِه شُما هَم خَنید اونه شاگِرد هَبین؟» اوشان اونه فاش هَدَن، باگوتَن: «تو خودِت اونه شاگِردی! اَما موسی یِه پِیغَمبَرِ شاگِردیم. اَما دانیم خُدا موسی یه هَمرَه گَب بَزَه. وَلی نِدانیم این مَردَای کوجِه یه جی بوما.» اون مَردَای اوشانه جَواب باَگوته: «این دِ خِیلی عَجیبِه! با اینکه می چِشمِ واز هَکُردِه، هَلَه هَم نِدانین کوجِه یِه جی بوما. اَما دانیم خُدا گُناهکارانِ دُعا رِه نِشنَوِنِه، وَلی اَگه کَسی خُداپَرَس هَبو و اونه خواسِّه رِه اَنجام هَدِه، خُدا اونه دُعا رِه اِشنَوِنِه. اَز اوَّلِ دُنیا تا اَلآن هیچ وَخت بِشنَوِسِّه نَبا هیچکی کورِ مادرزادِ چِشمِ واز هَکونه. اَگه این مَردَای خُدای طَرَفِ جی نَبا، نَتَّنِسّه کاری هَکونه.» اوشان اونه جَواب باگوتَن: «تو که تماماً گُناه دِلِه دُنیا بُمَیی. اَسِه، اَمَرِه هَم دَرس دَنی؟» پَس اونه دِرگا هَکُردَن. وَختی عیسی بِشنَوِسّه که اون مَردَای رِه دِرگا هَکُردَن، اونه پیدا هَکوردِه و اونه جی بَپُرسیِه: «انسانِ ریکا رِه ایمان داری؟» جَواب هَدَه: «آقا، باگو کیِه تا اونِه ایمان بیارَم.» عیسی اونه باَگوته: «تو اونه بِدییَی! اون هَمونیِه که اَلآن دَرِه تی هَمرَه گَب بزَنه.» مَردَای باَگوته: «آقا، ایمان دارَم.» اونه پِیش زانو بَزَه و اونه پَرَسِّش هَکُردِه. عیسی باَگوته: «مَن داوَری یه وَسین بِه این دُنیا بومَم تا اوشانیکه کورَن بَینَن و اوشانیکه دینَن کور هَبون.» بَعضی اَز عُلَمایِ فِرقِه فَریسی که اونه وَرجه دَبان این چیزانِ بِشنَوِسَّن، بَپُرسیَن: «اَما هَم کوریم؟» عیسی اوشانه باَگوته: «اَگه کور بِین تَقصیر نِداشتین؛ وَلی اَسِه که گونین دینین، تَقصیرکار ماندِنید. «راس راسی شِمِره گونَم، اونیکه گوُسِند پالوکا یِه دَرِ جی دِلِه نَشو، بلکه ایتا راه دیگَرِ جی جآر بوشو، دُزد و راهزَنِ. وَلی اونیکه دَرِ جی دِلِه بیه، گُوسَندِشانِ گالِشِ. دَربان، دَرِ اونه وَسین واز کانه و گوسِندِشان اونه صِدا رِه اِشنَوِنَن؛ اون خودشه گوسِندِشانِ بِه اِسم دُخواندِنِه و اوشانه دِرگا بَرنِه. وَختی تمام خودشه گوسِندِشانِ دِرگا بَبِردِه، اوشانه پِیش راه شونِه و گوسِندِشان اونه دُمّالسَر شونَن، چون اونه صِدا رِه اِشناسِنَن. هیچ وَخت غَریبِه یه دُمّال نَشونَن، بلکه اونه جی دَرشونَن، چون غَریبِه شانه صِدا رِه نِشناسِنَن.» عیسی این مَثَلِ اوشانه وَسین بیاردِه، وَلی اوشان نِفَهمِسَّن اوشانه چی گونِه. پس یِدَفِه دیگه اوشانه باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، مَن گوسِندِشانِ وَسین ’دَر‘ هیسَم؛ تمام اوشانی که می جی پیشتر بومَن دُز و راهزنِن، وَلی گوسِندِشان اوشانه گَبِ گوش نَدَن. مَن ’دَر‘ هیسَم؛ هر کی که می راهِ جی دِلِه بییِه نِجات گیرنِه، وَ آزادانِه دِلِه دِرگا کانِه و چراگا پیداکانه. دُز نییَنِه بِجز اینِه وَسین که بِدُزِّه و بَکوشِه و نابود هَکونه؛ مَن بومَم تا اوشان زندگی بِدارِن و اونِه فَراوانی یه هَمرَه بِدارِن. «مَن خُجیرِ گالِشَم. خُجیرِ گالِش خودشِ جان گوسِندِشانِ وَسین نَنِه. اونیکه دَسمُز گیرنِه، چون گالِش نیِه و گوسِندِشان اونِ شی نیَن، هر وَخت بِینِه وِرک هَنهِ گوسندِشانِ نَنِه ودَر شونه، وِرک اوشانِ حمله کانه گیرنِه و پَخش و پَلا کانه. کسیکه دَسمُز گیرنِه دَر شونه، چِون دَسمُز وَسین کار کانه و گوسِندِشانِ فِکر نییِه. مَن خُجیرِ گالِشَم. مَن می گوسندِشانِه اِشناسِنَم و می گوسِندِشان مَرِه اِشناسِنَن، هَمونجور که پیَر مَرِه اِشناسِنِه ومن پیَرِ اِشناسِنَم. مَن می جان گوسِندِشانِ وَسین نَنَم. گوسِندانِ دیگَرِی هَم دارَم که این گله یه جی نییَن. اوشان رِه هم بایسّی بیارَم و اوشان هم می صِدا رِه اِشنَوِنَن. ایما ایتا گله بونَن ایتا گالِش هَمرَه. پیَر، اینِه وَسین مَرِه دوس داره که مَن می جان نَنَم تا اونِه یِدَفِه دیگه پس هَگیرَم. هیچکَس اونِه می جی نِگیرنِه، بلکه مَن می میلِ هَمرَه اونِه دَنَم. اختیار دارَم اونِه هَدَم و اختیار دارَمِ باز هَم اونِه پَس هَگیرَم. این حُکمِ می پیَرِ جی بِیتَم.» این گَبِ وَسین یِدَفِه دیگه یَهودیِانِ دِلِه اختِلاف دَکِته. خِیلی اَز اوشان باگوتَن: «اون آلبَزه و تورِ؛ چِرا اونه گَبِ گوش دَنید؟» وَلی بَقیِه باگوتَن: «این ایتا آلبَزِه یه گَب نیِه. مَگِه آل تانِه کورِ چِشمِ واز هَکونه؟» عیدِ وَقف مَعبَدِ اورشَلیمِ دِلِه بَرِسیِه با. زِمِسّان با و عیسی مَعبَدِ دِلِه سُلِیمان تِلارِ دِلِه راه شونه با. پس یَهودیِان اونه دُور جَم هَبان و باگوتَن: «تا کِی خَنی اَمَرِه شَکِ دِلِه بِداری؟ اَگه مَسیحِ موعود هیسی اَمَرِه عَلَنی باگو.» عیسی جَواب هَدَه: «شِمِره باگوتَم، وَلی باوَر نُکانید. کارایی که مَن می پیَرِه اِسمِ هَمرَه کانَم مَرِه شَهادَت دَنِن. وَلی شُما ایمان نیارنین، چون می گوسِندانِ جی نییَن. می گوسِندِشان می صِدا رِه اِشنَوِنَن؛ مَن اوشانه اِشناسِنَم و اوشان می دُمّالسَر هَنِن. مَن اوشانه اَبَدی زندگی بَخشِنَم و اوشان هیچ وَخت هَلاک نَبونَن. هیچکس اوشانه می دَسِ جی قاپ نَزِنِه و نگیرنِه. می پیَر که اوشانه مَرِه هَدَه هَمه یه جی گَت تَرِه، وَ هیچکی نَتَّنِه اوشانه پیَره دَسِ جی قاپ بَزِنِه و هَگیره. مَن و پیَر ایتا هیسیم.» بعد یِدَفِه دیگه یَهودیِان سَنگ بِیتَن تا اونه سَنگسار هَکُنَن. عیسی اوشانه باَگوته: «پیَرِ طَرفِ جی خِیلی خُجیر کاران شِمِره نِشان هَدَم. کُدام ایتا یه وَسین خَنید مَرِه سَنگسار هَکُنید؟» یَهودیِان جَواب هَدَن: «خُجیرِ کاران وَسین تِرِه سَنگسار نُکانیم، بلکه اینِه وَسین که کُفر گوُنی، چونکه آدَمی و گونی خُدایی.» عیسی اوشانه جَواب باَگوته: «مَگِه شیمی شَریعَتِ دِلِه بَنوِیشتِه نَبا که مَن ”باگوتَم شُما خُدایانِین“ اَگه اوشانی که خُدایِ کَلام، اوشانه بَرِسییَه، ’خُدایان‘ دُخواندِه هَبان - و مُقَدَّس نِوِشتِه باطِل نَبونه - چِطور تانین کَسی رِه که پیَر وَقف هَکُردِه و دُنیایِ دِلِه روانه هَکوردِه رِه باگویید ”کُفر گوُنی،“ فقط اینِه وَسین که باگوتَم خُدای ریکا هیسَم؟ اَگه می پیَرِه کاران رِه اَنجام نَدَنَم، پس مَرِه ایمان نیارین. وَلی اَگه اَنجام دَنَم، حَتّی اَگه مَرِه ایمان نیارنین، لااَقَل به اون کاران ایمان بیارین تا بِدانید و بِفَهمین که پیَر می دِلِه دَرِه و مَن پیَرِ دِلِه.» ایما یِدَفِه دیگه خَسِّن اونه دَسگیر هَکُنَن، وَلی عیسی اوشانه دَسِ جی دَر بَشه. عیسی باز هَم اُردُنِ روخانِه یه اوتَکِه بَشه، اوجِه ایی که یحیی قَبلاً تَعمید دَنِه با، وَ اوجِه بُمانسِّه. خِیلیانِ اونه وَرجه بومَن. اوشان گونِه بان: «یحیی هیچ نِشانه و مُعجِزِه ایی نَکُردِه، وَلی هر چی این مَردَای بارِه باَگوته، راس با.» پَس خِیلیان اوجِه عیسی رِه ایمان بیاردِن. ایتا مَردَای که اونه اِسم ایلعازَر با مَریض با، اون اَهلِ بیت عَنیا با، همون دِهاتی که مریم و اونه خاخُر مارتا اونه دِلِه زندگی کانه بان. مریم همون زَنی با که خُداوَندِ عَطرِ هَمرَه عَطرپاشی هَکُردِه و خودشه گیسِ هَمرَه اونه لنگِ خُشک هَکُردِه. اَسِه اونه اَداش ایلعازَر ناخوش با. پَس ایلعازَر خاخُرِان عیسی یه وَسین پِیغِام روانِه هَکوردَن و باگوتَن: «آقا، تی عَزیزِ رَفیق ناخوشِ.» وَختی عیسی این خَبَرِ بِشنَوِسِّه باَگوته: «این ناخوشی بَمِردَنِ هَمرَه تَمام نَبونه، بلکه خُدایِ جَلالِ وَسین هیسه، تا خُدایِ ریکا اونِ طَریقِ جی جَلال هَگیره.» عیسی، مارتا و اونه خاخُر و ایلعازَرِ دوس داشتِه. پس وَختی بِشنَوِسِّه ایلعازَر ناخوشِ، دو روز دیگه هم اون جایی که دَبا، بُمانسِّه. ایما خودشه شاگِردان باَگوته: «بییَن باز هم یَهودیِه منطَقِه یه سمت بیشیم.» شاگِردان اونه باگوتَن: «اُسّا، خیلی وَخت نُگذَرنِه که یَهودیِان خَسِّن تِرِه سَنگسار هَکُنَن، تو باز هَم اوجِه خَنی بیشی؟» عیسی جَواب هَدَه: «مَگِه روز، دَوازدَه ساعَت نیِه؟ اگه کسی روزِ دِلِه راه بوشو، سَر سُم نَزِنِه و زَمین نُخارنِه، چون این دُنیایِ نورِ دینِه. وَلی اگه کسی شُو یه دِلِه راه بوشو، سَر سُم زَنِه و زِمین خارنِه، چون شو یه دِلِه نوری نِدارِه.» بعد از این گَبا عیسی، شاگردانِ باَگوته: «اَمیِ رَفیق ایلعازَر خاتِه، وَلی شونَم تا اونه بیدار هَکُنَم.» شاگِردان اونه باگوتَن: «آقا، اَگه خاتِه خوُب بونه.» عیسی اونه بَمِردَنِ جی گَب زنه با، وَلی اونه شاگِردان خیال کانه بان عیسی یه مَنظور اینه که ایلعازَر خاتِه تا اِستراحَت هَکونه. ایما عیسی عَلَنی اوشانه باَگوته: «ایلعازَر بَمِردِه. وَ شیمی وَسین خُشحالَم که اوجِه دَنِبام تا ایمان بیارین. وَلی اَلآن بیئِین اونه وَرجه بیشیم.» پس توما که اونه دوقولو هم گونه بان دیگر شاگِردِانِ باَگوته: «بیئِین اَما هَم بیشیم تا اونه هَمرَه بَمیریم.» وَختی عیسی اوجِه بَرِسییَه، بِفَهمِسِّه چهار روزِ که ایلعازَرِ قَبر دِلِه بَنَن. بِیت‌عَنْیا اورشلیم نَزّیکی با وحدود سه کیلومتر اورشلیمِ جی فاصِلِه داشتِه. یَهودیِانِ جی خیلییان مریم و مارتایِ وَرجه بوما بان تا اوشان رِه، اوشانه اَداشِ مَرگِ خاطری تَسلی هَدِن. پس وَختی مارتا بِشنَوِسِّه عیسی اوجِه هَنه اونه پیشواز بَشه، وَلی مریم سِرِه یه دِلِه نیشتِه با. مارتا عیسی رِه باَگوته: «آقا، اَگه ایجه دَبِیی می اَداش نَمیرنِه با. وَلی دانَم که اَلآن هم هر چی خُدایِ جی بِخوای، خُدا تِرِه دَنه.» عیسی اونه باَگوته: «تی اَداش باز هَم زندهِ بونه.» مارتا اونه باَگوته: «دانَم که باز قیامَتِ روز دِلِه زندهِ بونه.» عیسی اونه باَگوته: «قیامَت و زندگی مَن هیسَم. اونیکه مَرِه ایمان بیارِه حَتّی اَگه بَمیرِه، باز هَم زندهِ بونه. وَ هر کی زندهِ هیسِه و مَرِه ایمان داره هیچ وَخت نَمیرنِه؛ اینه باوَر کانی؟» مارتا باَگوته: «آرِه آقا، مَن ایمان دارَم که تو مسیحِ موعودی، خُدایِ ریکا، هَمونی که بایسّی این دُنیایِ دِلِه هَنِه با.» مارتا اینه باَگوته و بَشه خودشه خاخُر مریمِ دُخوانِسّه و خَلوتِ جایِ دِلِه اونه باَگوته: «اُسّا ایجه دَرِه و تِرِه دُخواندِنِه مریم وَختی اینه بِشنَوِسِّه دَرجا ورسَه و عیسی یِه وَرجه بَشَه. عیسی هَلَه دِهاتِ دِلِه نَشَه با، بلکه هَلَه هَموجِه ایی دَبا که مارتا اونه بَدییَنِ وَسین بَشَه با. یَهودیانی که مریمِ هَمرَه سِرِه یه دِلِه دَبان و اونه تسلی دَنهِ بان وَختی بَدییَن مریم عَجله یه هَمرَه ورِسَه و دِرگا بَشَه اونه دُمّال رادَکِتَن. گَمان کانه بان مَقَبرِه سَر شونِه تا اوجِه بِرمِه هَکونه. وَختی مریم اوجِه ایی که عیسی دَبا بَرِسییَه و اونه بَدییَه، اونه لِنگ دَکِته و باگوته: «آقا، اَگه ایجه دَبِیی می اَداش نَمیرنه با.» وَختی عیسی مریمِ بِرمِه و یَهودیِانِی که اونه هَمرَه دَبان بِرمِه رِه بَدییَه، روح دِلِه خِیلی ناراحَت و پَریشان هَبا. عیسی بَپُرسیِه: «ایلعاذَرِ کوجهِ بَنَین؟» اوشان اونه باگوتَن: «آقا، بیِه و بَوین.» عیسی بِرمِه هَکُردِه. پس یَهودیِان باگوتَن: «بِیِشین چقدر اونه دوس داشتِه؟» وَلی اوشانِ جی بَعضیان باگوتَن: «کَسی که اون کورِ مَردَای یه چِشمِ واز هَکُردِه نَتَّنِسِّه ایلعازَر بَمِردَنِ جُلوهِ هَگیرِه؟» ایما عیسی یِدَفِه دیگه ناراحَت هَبا و مقَبرِه سَر بوما. مَقَبره ایتا غار با که اونه دَهَنِه یه سَر ایتا سَنگ بَنَ بان. عیسی باَگوته: «سَنگِ بَگیرین.» مارتا، اون بَمِردِه مَردَای یه خاخُر باَگوته: «آقا اَلآن دِ بَدِ بو کانه، چون چهار روز بونه که بَمِردِه.» عیسی اونه باَگوته: «مَگِه تِرهِ نگوتَم اَگه ایمان بِداری خُدایِ جلالِ دینی؟» پس سَنگِ بِیتَن. ایما عیسی آسِمانِ بِیشییِه و باَگوته: «پیَر، تِرِه شُکر کانَم که می دعا رِه بِشنَوِسّی. مَن دانِسَّم که هَمَش می دُعا رِه اِشنَوِنی. وَلی اینه اوشانه خاطِری باگوتَم که ایجه ایسَن، تا ایمان بیارِن که تو مَرِه روانه هَکوردی.» اینِه باَگوته و ایما بُلَندِ صِدایِ هَمرَه داد بَزَه: «ایلعازَر، دِرگا بییِه!» پس اون مُرده که اونه دَس و لِنگ کَفَنِ دِلِه دَپیتِه با و ایتا جِل اونه دیمِ دُور دَپیتِه با، دِرگا بوما. عیسی اوشانه باَگوته: «اونه واز هَکُنین و بَنین بوشو.» پس خِیلی اَز یَهودیِان که مریمِ هَمرَه بوما بان و عیسی یه کارِ بَدیه بان اونِ ایمان بیاردِن. وَلی اوشان جی بعضیان عُلَمایِ فِرقِه فَریسی یه وَرجه بَشَن و اوشانه باگوتَن که عیسی چه هَکُردِه. پَس مَعبَدِ گَتِه کاهنان و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی جَلَسِه بِیتَن، باگوتَن: «چه هَکُنیم؟ این مَردَای خِیلی مُعجِزِه ونِشانه دَرِه هَکونه. اَگه بَنیم هَمینجور پِیش بوشو هَمِه اونه ایمان هارنَن و رومیان هَنِن اَمیِ مَعبَد و اَمیِ قومِ اَمیی دَسِّ جی گیرنَن.» وَلی ایتا از اوشان که اونه اِسم قیافا و اون سال کاهِنِ اعظم با، بَقیِه رِه باَگوته: «شُما هیچی نِدانین و فِکر نُکانید شیمی صَلاح اینه که یِنَفر مَردُمِ وَسین بَمیرِه تا اینکه تمام قوم نابود هَبون.» وَلی این اونه دَهنِ گَب نَبا، بلکه چون اون سال کاهِنِ اعظم با اینجور پیشگویی هَکُردِه که عیسی قومِ وَسین میرنِه، وَ نه فقط قومِ وَسین، بلکه خُدایِ وَچِه شان رِه یِجا جم هَکوردَنِ وَسین که تمام دُنیایِ دِلِه پَخش و پَلا هیسَن. پس، از همون روز نَخشه بَکِشییَن عیسی رِه بَکوشِن. اینِه وَسین عیسی دِ عَلَنی یَهودیِانِ دِلِه رَفت و آمَد نُکانِه با، بلکه اوجِه یه جی بِه ایتا شَهر بِه اِسم اِفرایِم که صَحرایِ نَزیکی با بَشَه و خودشه شاگِردانِ هَمرَه اوجِه بُمانسِّه. یَهودیِانِ پِسَخِ عیدِ نَزّیک هَبا، پِیش از عید خِیلیانِ دُور و اطراف جی بَشَن اورشَلیم تا پِیش از اینکه عید بَرسِه خودِشانِه رَسم و رُسومِ پاکی رِه بِجا بیارِن. اوشان عیسی یه دُمّال گَردِنه بان، هَمونجور که مَعبَدِ دِلِه ایسَبان، هَمدِیگَرِ گونه بان: «چی گُمان کانید؟ یعنی اصلاً عیدِ وَسین نییَنِه؟» وَلی مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی دَستور هَدَه بان هر کی که دانِه عیسی کوجهِ دَرِه خَبِر هَدِه، تا اونه دَسگیر هَکُنَن. شش روز پِیش اَز پِسَخ عید عیسی بِیت‌عَنْیایِ دِهات دِلِه هَموجِه که ایلعازَر زندگی کانِبا بوما، هَمونکه عیسی اونه مُردِگانِ جی زندهِ هَکُردهِ با. اوجِه اونه وَسین شام هَدَن. مارتا پَذیرایی کانِبا و ایلعازَر هم ایتا از اوشانی با که عیسی یِه هَمرَه سُفرِه سَر نیشته با. همون موقِه، مریم ایتا شیشِه گِران قِیمَتِ عَطر سُمبُلِ خالصِ جی که نیم لیترِ قَدَر با رِه بِیته و عیسی یه لنگِ اونه هَمرَه عَطرپاشی هَکُردِه و خودشه گیسِ هَمرَه خُشک هَکُردِه. سِرِه عَطرِ بو یه جی پُر هبا. وَلی یَهودایِ اَسخَریوطی، ایتا از عیسی یِه شاگِردان که بَعدها اونه دُشمَنِ دَس تَسلیم هَکُردِه، باَگوته: «چرا این عَطرِ که اونه قیمَت سیصَد روز کارگَری دَسمُز قَدَر بونه رِه نَروتی تا اونه پولِ فَقیرِان هَدین؟» اون اینِه وَسین اینه نَگوتِه که فَقیرانِ فِکر دَبا، بلکه چون دُز با اینه باَگوته، عیسی و شاگِردانِ خَرج و بَرجِ پول کیسِه اونه دَس دَبا و یَهودا اون پولِ جی دُزِّنِه با. پَس عیسی باَگوته: «اونه کار نِدارید! چون این عَطرِ می دَفنِ روزِ وَسین بِداشتِه با. چون فَقیران رِه هَمَش شیمی هَمرَه دارین، وَلی مَرِه هَمَش نِدارین.» جَماعت زیادی یَهودیِان جی وَختی بِشنَوِسَّن عیسی اوجِه دَرِه، بومَن تا نه فَقط عیسی، بلکه ایلعازَر رِه که زندهِ هَکُردهِ با رِه هَم بِینَن. پَس، مَعبدِ گَتِه کاهِنان نَقشِه بَکِشییَن که ایلعازَر رِه هَم بَکوشَن، چون باعِث هَبا با خیلی اَز یَهودیِان بوشون و عیسی رِه ایمان بیارِن. فَردَئی، ایتا گَتِه ازدحام که عیدِ وَسین بوما بان، وَختی بِشنَوِسَّن عیسی به اورشَلیم هَنه، نَخلِ شاخِه شانهِ خودِشانِه دَسِّ میَن بِیتَن و اونه پیشواز بَشَن. اوشان فریاد هَمرَه گونِه بان: «نجات هَدِه! موبارکِ اونیکه خداوند اِسمِ هَمرَه هَنهِ، موبارکِ اسرائیلِ پادشاه!» ایما عیسی ایتا خَر کُرِّه پیدا هَکوردِه و اونه سَر سَوار هَبا؛ هَمونجور که مُقَدَّسِ نِوشتِه های دِلِه بَنویشته هَبا: «نَتِرس، اِی صَهیونِ کوهِ کیجا! بِیِش تی پادِشاه هَنه، تی پادشاه خَر کُرِّه سَر سَوارِه و دَرِه هَنه.» اونه شاگِردان اَوَّل این چیزانِ نِفَهمِسَّن، وَلی وَختی عیسی بعد از بَمِردَن باز هَم زندهِ هَبا، خودِشانِ یاد بیاردِن که ایشان هَمِه مُقَدَّسِ نِوشتِه های دِلِه اون بارِه بَنوِیشتِه هَبا با، وَ هَمونجور هَم هَبا. اون جَماعتی که ایلعازَر دُخوانِسَّن موقِه مَقبَرِه یه جی و اونه زندهِ هَکُردَن مَرگِ جی عیسی یِه هَمرَه دَبان، اینجوری این اتِّفاقِ شَهادَت دَنِه بان. اینِه خاطِری ایتا گَتِه جَماعت اونه پیشواز بَشَن، چون بِشنَوِسّه بان این نِشانه و مُعجِزِه رِه هَکُردِه. پس عُلَمایِ فِرقِه فَریسی هَمدیگَرِ باگوتَن: «دینین دِ اَمیِ دَس کاری بر نییَنِه؛ بِیشین تمام دُنیا اونه دُمّال بَشَن.» اوشانه دِلِه که عیدِ عِبادَتِ وَسین به اورشلیم بوما بان، بَعضیان یونانی بان. اوشان فیلیپُسِ وَرجه، که اَهل بِیت‌صِیْدا جَلیل مَنطَقِه جی با، بومَن و اونه باگوتَن: «آقا، خَنیم عیسی رِه بَینیم.» فیلیپُس بَشَه آندریاسِ باَگوته و اوشان هَر دُتا بَشَن عیسی رِه باگوتَن. عیسی اوشانه باَگوته: «انسانِ ریکایِ بَمِردَن و زندهِ هَبُوسَّنِ موقِه بَرِسییَه. راس راسی شِمِره گونَم، اَگه گَندُم توُم گِلِ جیر نَشو و نَمیرِه، تَنها ماندِنِه؛ وَلی اَگه بَمیرِه خِیلی بار هارنه. کسی که خودشه جان دوس بِدارِه، اونِه اَز دَس دَنِه. وَلی کسی که این دُنیایِ دِلِه خودشه جانِ جی بِگذَرِه، اونِ تا اَبَدی زندگی حِفظ کانه. اگه کسی بِخواد مَرِه خِدمَت هَکونه، بایسّی می دُمّال بیه؛ و جایی که مَن دَرِم، می خادِم هَم اوجِه دَرِه. کسی که مَرِه خِدمَت هَکونه، پیَر اونه عِزَّت دَنه. «اَلآن می جان پَریشانِ. چی باگوُم؟ یعنی باگوم، ”پیَر! اونچه یه جی که خَنِه می سَر بیه مَرِه نِجات هَدِه“؟ وَلی مَن این کارِ خاطِری این دُنیایِ دِلِه بومَم. پیَر، تیِ اِسمِ جَلال هَدِه!» ایما ایتا صِدا آسِمانِ جی بوما که: «جَلال هَدَم و باز هَم جَلال دَنَم.» پس جَماعتی که اوجِه ایسَبان و اینه بِشنَوِسَن، باگوتَن: «آسِمانِ گورتَک با.» بَقیِه باگوتَن: «ایتا فِرِشتِه اونه هَمرَه گَب بَزَه.» عیسی باَگوته: «این صِدا شیمی وَسین با، نه می وَسین. اَسِه این دُنیایِ داوَری یه موقِئِه؛ وَ این دُنیایِ رَئیس شیطان دِرگا تُووادِه بونه. وَختی مَن صَلیب بَکِشیهِ هَبوُم و زَمینِ جی بُلَند هَبوُم، تمام مَردُم رِه می سَمت کَشِنَم.» عیسی اینه باَگوته تا نِشان هَدِه قَرارِ چِطور بَمیرِه. پس جَماعت اونه باگوتَن: «طِبقِ اونچه توراتِ جی بِشنَوِسّیم، مَسیحِ موعود تا اَبد زندهِ ماندِنِه، پَس چطوریه که گوُنی انسانِ ریکا بایِسّی مَصلوب هَبو؟ این انسانِ ریکا کیِه؟» عیسی اوشانه باَگوته: «نور یه میثقلی دیگه شیمی هَمرَه دَرِه. پَس تا وَختی که هنوز نور رِه دارید راه بیشین، نَکُنِه ظُلَمات شِیمی دُورِه هَگیره. اونیکه ظُلَمات دِلِه راه شونِه، نِدانه کوجِه شونِه. تا وَختی که نور رِه دارید نورِ ایمان بیارین تا نورِ وَچِه هان هَبین.» عیسی وَختی این گَبِان رِه بَزَه، اوجِه جی بَشَه و خودِش رِه اوشانه جی قایِم هَکُردِه. با اینکه عیسی خِیلی نِشانه و مُعجِزِه اوشانه چِشمِ وَرجه هَکُردهِ با، هَلَه اونِه ایمان نیاردَن. اینجوری هَبا که اِشعیایِ پِیغَمبَرِ گَب به اَنجام بَرِسییَه که باگوتِه: «اِی خداوند، کی اَمیِ پِیغامِ باوَر هَکُردِه، خُداوَندِ قُدرَت کیه وَسین آشکار هَبا؟» هَمونجور که اِشَعیای پِیغَمبَر یِجایِ دیگه باَگوته، اوشان نتَّنِسَّن ایمان بیارَن، چونکه: «خُدا اوشانه چِشمِ کور و اوشانه دِلِ سَخت هَکُردِه، تا خودِشانِه چِشمِ هَمرَه نَینِن و خودِشانِه دِلِ هَمرَه نَفَهمِن، وَ می سَمت وَنِگردَن تا من اوشانه شَفا هَدَم.» اِشَعیا اینِه وَسین ایشانِ باَگوته که عیسی یِه جَلالِ بَدییَه و اون بارِه گَب بَزَه. با این وجود حَتّی قومِ گَتِه شان جی خیلیان عیسی رِه ایمان بیاردِن، وَلی فَریسیِانِ تَرسِ جی خودِشانِ ایمانِ مُقُر نومَن تا نَکُنِه اوشان رِه عِبادَتگاهِ جی دِرگا هَکُنَن. چون مَردُمِ تَعریف و تَمجیدِ، خُدایِ تَعریف و تَمجیدِ جی بیشتَردوس داشتِن. اونوَخت عیسی بُلَندِ صِدایِ هَمرَه باَگوته: «هر‌ کی مَرِه ایمان بیارِه، نه مَرِه، بلکه اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه رِه ایمان بیاردِه. هر کی مَرِه بَدییَه، اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه رِه بَدییَه. مَن ایتا نورِ مِثان این دُنیایِ دِلِه بومَم تا هر کی مَرِه ایمان بیارِه، ظُلَمات دِلِه نُمانِه. اَگه کَسی می گَبِ بِشنوئهِ، وَلی اونِه بِجا نیارِه، مَن اونه داوَری نُکانَم؛ چون نومَم این دُنیایِ مردُم رِه داوَری هَکُنَم، بلکه بومَم تا اوشانه نِجات هَدَم. کَسیکه مَرِه رَد هَکونِه و می گَبِ قَبول نَکُنِه، ایتا دیگه داوَر دَرِه، همون گَبایی که بَزَم قیامَت روز اونه داوَری کانه. چون مَن می جی گَب نَزَم، بلکه پیَری که مَرِه روانه هَکوردِه خودش مَرِه دَستور هَدَه که چی باگوُم و چی یه جی گَب بَزَنَم. مَن دانَم که اونه دَستور اَبَدی زندگی هیسِه. پَس اونچه که مَن گونَم دُرُس همون چیزیه که پیَر باَگوته تا باگوم.» پِیش اَز پِسَخ عیدِ، عیسی دَانِسِّه اونه ساعَت بَرِسییَه تا این دُنیایِ جی پیَرِه وَرجه بوشو، شاگِردانِی که این دُنیایِ دِلِه دوس داشتِه رِه تمام و کَمال مُحَبَت هَکُردِه. شامِ موقِه با. اِبلیس پیشتَر یَهودایِ اَسخَریوطی، شَمعونِ ریکایِ دِلِ میَن بَنَ با که عیسی رِه دُشمَنِ دَس تَسلیم هَکونه. عیسی که دَانِسِّه پیَر هَمِه چیره اونه دَس بِسپارِسِّه و خُدایِ طرفِ جی بوما و خُدایِ وَرجه شونِه، شامِ سَر ورِسَه و خودشه قَوا رِه خودشه تَنِ جی دَر بیاردِه و ایتا حولِه‌ بِیته خودشه کَمرِ دَبِسِّه. ایما لَگنِ دِلِه اُو بَریختِه و خودشه شاگِردانِ لنگِ بَشوردِه و اون حولِه یه همرَه که خودشه کَمَر دَبِسِّه با، اوشانه لِنگِ خُشک هَکُردِه. وَختی شَمعونِ پِطرُسِ بَرِسییَه، اون عیسی رِه باَگوته: «آقا، تو خَنی می لنگِ بَشوری؟» عیسی باَگوته: «تو اَلآن نِفَهمِنی مَن چی کانَم، وَلی بعداً فَهمِنی.» پِطرُس اونه باَگوته: «اَصلاً نُزارنَم می لنگِ بَشوری!» عیسی اونه باَگوته: «اگه تِرِه نَشورَم می جی سَهمی نَبِرنی.» شَمعونِ پِطرُس باَگوته: «آقا، نه فقط می لنگ، بلکه می دَس و سَر رِه هَم بَشور!» عیسی باَگوته: «اونیکه حَمام هَکُردِه بَشُوردَن نیاز نِداره بِجز اونه لِنگ. اونه سَر تا پا پاکِ و شما پاک هیسین، وَلی نه هَمِه شُما.» چون دَانِسِّه کی اونه دُشمَنِ تَسلیم کانه، اینِه وَسین باَگوته: «تمام شُما پاک نییَین.» بعدِ اونکه عیسی اوشانه لنگِ بَشوردِه، خودِشه قَوا رِه دَکُردِه و باز هَم شامِ سُفرِه یه سَر بِنیشتِه. ایما اوشانه باَگوته: «بِفَهمِسّین شِیمی وَسین چه هَکُردَم؟ شُما مَرِه اُسّا و شیمی آقا دُخواندِنید و دُرس هم گونین، چونکه هیسَم. پَس اَگِه مَن که شِیمی آقا و اُسّایَم شِیمی لنگِ بَشوردَم، شُما هَم بایسّی هَمدیگَر لنگِ بَشورین. چون مَن این کارِ هَمرَه شِمِره سَرمشقی هَدَم تا شُما هَم همونجور هَکُنید که من شیمی هَمرَه هَکوردَم. راس راسی شِمِره گونَم، نه پاکار خودشه اَرباب جی گَتِ تَرِه، نه قاصِد خودشه بَرِسانده یه جی. اَسِه که اینِه دانید، خوش بِحالِ شُما اَگِه اینِه اَنجام هَدین. «اونچه گونَم شیمی هَمه یه باره نیِه. مَن اوشانیکه اِنتِخاب هَکُردَمِ رِه اِشناسِنَم. وَلی نِوِشتِه یه مُقَدَّسِ این گَب بایسّی بِه انجام بَرِسِه که گونِه، ”اونیکه می نان بُخاردِه، می هَمرَه دُشمَنی هَکُردِه.“ اَسِه پیش از اینکه این اتّفاق دَکِه شِمِرِه گونَم تا موقِه ایی که اتّفاق دَکِته، ایمان بیارین که مَن اون هیسَم. راس راسی شِمِره گونَم، هر کی می بَرِسانده رِه قَبول هَکونه مَرِه قَبول هَکُردِه، وَ هر کی مَرِه قَبول هَکونه می بَرِسانده رِه قَبول هَکُردِه.» عیسی بعدِ اینکه این گَبِ بَزَه روح دِلِه پَریشان هَبا و شَهادَت هَدَه و باَگوته: «راس راسی شِمِره گونَم، ایتا اَز شُما مَرِه دُشمَنِ دَس تَسلیم کانه.» شاگِردان هَمدیگَرِ بِیِشیَن و تعجب هَکوردِن که اینه کِیه باره گونه. ایتا اَز شاگِردان که عیسی اونه دوس داشتِه اونه تَکِ نَزیکی لَم هَدَه با. پس شَمعونِ پِطرُس اِشارِه یه هَمرَه اونه جی بِخواسِّه تا عیسی یه جی بَپُرسِه کِیه گَبِ زَنه. اون شاگِرد هَمونجور که لَم هَدَه با خودِشِ بیشتر عیسی رِه نَزدیک هَکُردِه و بَپُرسیِه: «آقا، اون کیِه؟» عیسی جَواب هَدَه: «هَمونیه که این تیکِه نان بعدِ اینکه پیالِه یه دِلِه زَنَم اونه دَنَم.» ایما ایتا تیکه نان پیالِه یه دِلِه بَزَه و اونِه یَهودا، شَمعونِ اَسخریوطی یه ریکا رِه هَدَه. یَهودا وَختی لُقمِه رِه بِیته شِیطان اونه دِلِ میَن بَشَه. ایما عیسی اونه باَگوته: «اونچه که خَنی اَنجام هَدی رِه زودتَر اَنجام هَدِه.» وَلی هیچکِدام اَز اوشانی که سُفرِه یه سَر نیشته بان عیسی یه منظورِ نِفَهمِسَّن. بَعضی گَمان کانِه بان چون یهودا خرج و بَرجِ پول کیسه رِه داره، عیسی اونه گونِه اونچه عیدِ وَسین لازِمِ بَهین، یا اونکِه یَهودا بایِسّی یِچّی فَقیرِان هَدِه. بعدِ اینکه یَهودا لُقمِه رِه بِیته دَرجا دِرگا بَشه. وَ شُو با. بعدِ اونکِه یَهودا دِرگا بَشَه، عیسی باَگوته: «اَلآن انسانِ ریکا جَلال بِیته و خُدا اونِه دِلِه جَلال بِیته. اگه خُدا اونه دِلِه جَلال بِیته، پس خُدا هَم اونه خودشه دِلِه جَلال دَنه و اونه دَرجا جَلال دَنه. می عزیزِ ریکاشان، یِکَم دیگه شِیمی هَمرَه دَرِم. می دُمّال گردِنِین هَمونجور که یَهودیِان رِه باگوتَم اَلآن شِمِره هَم گونَم اوجِه که مَن شونَم شُما نَتَّنید بیئِین. ایتا تازِه حُکم شِمِره دَنَم، وَ اون اینه که هَمدِیگَرِ مُحَبت هَکُنید. هَمونجور که مَن شِمِره مُحَبَت هَکُردَم، شُما هَم بایسّی هَمدِیگَرِ مُحَبَت هَکُنید. اگه هَمدیگَرِ مُحَبَت هَکُنید تمام مَردُم اینِه جی فَهمِنِن که شُما می شاگِردانین.» شَمعونِ پِطرُس باَگوته: «آقا، کوجه شونی؟» عیسی باَگوته: «تو اَلآن نَتَّنی اوجِه ایی که مَن شونَم می دُمّال بییَیی؛ وَلی ایما می دُمّال هَنی.» پِطرُس باَگوته: «آقا، چِرا اَلآن نَتَّنَم تی دُمّال بییَم؟ مَن می جان تی خاطِری دَنَم.» عیسی باَگوته: «تو تیِ جان می خاطِری دَنی؟ راس راسی تِرِه گونَم، پِیش اَز اینکه تِلا دُخوانِه سِه دَفِه مَرِه حَشا کانی.» «شِیمی دِل پَریشان نبو. خُدا رِه ایمان بِدارید؛ مَرِه هَم ایمان بِدارید. می پیَرِ سِرِه خیلی جا دارِه. اگه اینجور نَبا شِمِره گونه بام. شونَم تا ایتا جا شِمِره حاضِر هَکُنَم. بعدِ اینکه بَشَم و ایتا جا شِمِره حاضِر هَکوردَم، اون موقِه، باز هَم هَنَم و شِمِره می وَرجه بَرنَم، تا اوجِه که مَن دَرَم شُما هَم دَبین. جایی که مَن شونَم، شُما اون راه رِه دانید.» توما اونه باَگوته: «آقا اَما نِدانیم کوجهِ شونی، پَس چِطور تانیم بِدانیم راه کوجِئِه؟» عیسی اونه باَگوته: «مَن راه و راسّی و زندِگی هیسَم؛ هیچکس جز می طریق جی، آسِمانِی پیَرِ وَرجه نییَنِه. اَگه مَرِه شناسِنِه بِین، می پیر رِه هَم شِناسِنِه بین؛ مین بعد اونه اِشناسِنِین و اونه بَدییَین.» فیلیپُس اونه باَگوته: «آقا، آسِمانی پیَرِ اَمَرِه نِشان هَدِه، که هَمین اَمِرِه بَسّه.» عیسی اونه باَگوته: «فیلیپُس، خِیلی وَختِ شیمی هَمرَه دَرَم، هَلَه مَرِه نِشناختی؟ کسی که مَرِه بَدییَه آسِمانی پیَرِ بَدییَه؛ پَس چطوریه که گونی ”آسِمانی پیَرِ اَمَرِه نِشان هَدِه“؟ مَگِه باوَر نِداری که مَن پیَرِ دِلِه و پیَرمی دِلِه دَرِه؟ گَبایی که مَن شِمِره زَنَم می جی نیِه، بلکه پیَری که می دِلِه دَرِه، اونِه که خودشه کارانِ اَنجام دَنِه. می این گَبِ باوَر هَکُنید که من پیَرِ دِلِه و پیَر می دِلِه دَرِه؛ وَ گَرنَه اون کاران خاطِری اینه باوَر هَکُنید. «راس راسی شِمِره گونَم، اونیکه مَرِه ایمان بِدارِه، اون هَم کارایی که مَن کانَم رِه کانه، وَ حَتّی کارای گَت تَر اَزون هَم کانه، چونکه مَن پیَرِ وَرجه شونَم. هر چی می اسم هَمرَه دَرخواس هَکُنید، مَن اونِه اَنجام دَنَم، تا پیَر ریکایِ دِلِه جَلال هَگیره. اَگه می اسم هَمرَه یِچّی می جی بِخواین اونِه اَنجام دَنَم. «اَگِه مَرِه دوس بِدارِین، می اَحکامِ بِجا هارنید. و مَن پیَرِ جی خَنِم و اون ایتا دیگه پُشتیبان شِمِره دَنِه که هَمَش شِیمی هَمرَه دَبو، یَعنی روحِ راسّی که دُنیا نَتَّنِه اونه قَبول هَکونه، چون نه اونه دینِه و نه اِشناسِنِه؛ وَلی شُما اونه اِشناسِنِین، چون اون شِیمی هَمرَه یِجا دَرِه و شیمی دِلِه ماندِنِه. «شِمِره یَتیم نُزارنَم؛ شِیمی وَرجه هَنَم. بعدِ مُدتی دِ دُنیا مَرِه نَینِه، وَلی شُما دینید، و چون مَن زِندِه ام، شُما هَم زندگی کانید. اون روز دِلِه فَهمِنین که مَن پیَرِ دِلِه دَرَم و شُما می دِلِه دَرِین و مَن شیمی دِلِه دَرَم. اونیکه می اَحکامِ داره و اونِه بِجا هارنِه، اون هَمونیِه که مَرِه دوس داره، و اونیکه مَرِه دوس دارِه، می پیَرهَم اونه دوس داره و مَنَم اونه دوس دارَم. وَ مَرِه اونه نِشان دَنَم.» یَهودا، نه یَهودای اَسخَریوطی، عیسی رِه باَگوته: «آقا، چطوریه که تِرِه اَمَرِه نِشان دَنی، وَلی نَه این دُنیا رِه؟» عیسی باَگوته: «اگه کسی مَرِه دوس بِدارِه، می کَلامِ بِجا هارنه و می پیَر هَم اونه دوس داره، وَ اَما اونه وَرجه هَنیم و اونه هَمرَه زندگی کانیم. اونیکه مَرِه دوس نِداره، می کَلامِ بِجا نیارنِه؛ وَ این کَلامِ که اِشنَوِنید می جی نیِه، بلکه پیَرِ جییِه که مَرِه روانه هَکوردِه. «اینِه وَختی شِمِره باگوتَم که هَلَه شِیمی هَمرَه دَرَم. وَلی اون پُشتیبان یَعنی روح القُدُس که پیَر اونه می اسم هَمرَه روانه کانه، اون هَمِه چیزه شِمِره یاد دَنه و هر چی مَن شِمِره باگوتَم رِه شِیمی یاد هارنه. شِمِره آرامش و سَلامتی بِجا نَنَم؛ می آرامش و سَلامتی رِه شِمِره دَنَم. اونچه مَن شِمِره دَنَم، اونجوری نییِه که دُنیا شِمِره دَنِه. شِیمی دِل پَریشان نبو و نُزارین شِیمی دِل تَرس دَکِه. بِشنَوِسّین که شِمِره باگوتَم ”مَن شونَم وَلی باز هَم شیمی وَرجه هَنَم.“ اَگِه مَرِه دوس داشتین، می هَمرَه خُشحالی کانِه بِین، اینِه وَسین که پیَرِه وَرجه شونَم، چون پیَر می جی گَت تَرِه. اَسِه اینه پِیش از اینکه اتّفاق دَکِه شِمِره باگوتَم تا وَختی اتّفاق دَکِته ایمان بیارین. دِ خیلی وخت نُمانِسِّه که شِیمی هَمرَه گَب بَزِنَم، چون این دُنیایِ رَئیس که شیطانِ دَرِه بیِه. اون می سَر هیچ قدرتی نِداره؛ وَلی مَن کاری رِه کانَم که پیَر مَرِه دَستور هَدَه، تا دُنیا بِدانه که پیَرِ دوس دارَم. وَرِسین، ایجه یه جی بیشیم. «مَن حَقیقی اَنگور دارهیسَم و می پیَر باغبانِ. هر اَنگور رَزی که میوِه نیارِه می پیَر اونِه بینِه، وَ هر اَنگور رَزی که میوِه بیارِه، اونِه هَرَس کانه تا بیشتر میوِه بیارِه. شُما اَلآن هَم کلامِ خاطِری که شِمِره باگوتَم، تَمیزین. شُما می دِلِه بُمانید و مَن شیمی دِلِه ماندِنَم. هَمونجور که رَز نَتَّنِه خودشه جی میوِه بیارِه اگه دارِ دِلِه نُمانه، شُما هم نَتَّنید میوِه بیارین اگه می دِلِه نُمانید. «مَن اَنگور دارَم و شُما اونه رَزین. کسی که می دِلِه ماندِنه و مَن اونه دِلِه، خیلی میوِه هارنه؛ چون می جی سیفا هیچ کاری نَتَّنید هَکُنید. اَگِه کَسی می دِلِه نُمانِه، ایتا رَزِ مِثانِ که اونه دور تُووادِنَن و خُشک بونه. خُشکِ رَزِ شانِه جَم کانَن و تَشِ دِلِه تُووادِنَن و سوزانِدِنَن. اَگِه می دِلِه بمانید و می کَلام شیمی دِلِه بمانه، هر چی خَنید درخواس هَکُنید که بَرآوَردِه بونه. می پیَرِ جَلال اینجور آشکار بونه که شُما خِیلی میوِه بیارین، وَ اینجور می شاگِردان بونید. «هَمونجور که پیر مَرِه دوس داره، مَنَم شِمِره دوس دارَم؛ می مُحَبَتِ دِلِه بمانید. اَگِه می اَحکامِ بِجا بیارین، می مُحَبَتِ دِلِه ماندِنید؛ هَمونجوری که مَن می پیَرِه اَحکامِ بِجا هارنَم و اونه مُحَبَتِ دِلِه ماندِنَم. این چیزان رِه شِمِره باگوتَم تا می خُشحالی، شیمی دِلِه دَبو و شیمی خُشحالی کامِل هَبو. «می حُکم اینه که هَمدِیگَرِ مُحَبَت هَکُنید، هَمونجور که مَن شِمِره مُحَبَت هَکُردَم. این مُحَبَتِ جی گَتِه تَر دَنیِه که یِنَفر خودشه جان خودِشه رَفیقِانِ وَسین هَدِه. اَگِه اونچه شِمِره حُکم کانَم رِه عَمل هَکُنید، می رَفیقانید. دِ شِمِره پاکار نُخواندِنَم، چون پاکار خودشه اَرباب کاران جی خَبر نِداره. بلکه شِمِره می رَفیق دُخواندِنَم، چون تمام چیزایی که می پیَرِ جی بِشنَوِسَّم رِه شِمِره اونه جی خَبَردار هَکُردَم. شُما مَرِه اِنتِخاب نَکُردِین، بلکه مَن شِمِره اِنتِخاب هَکُردَم و روانه هَکوردَم تا بیشین و میوِه بیارین و شِیمی میوِه بُمانه، تا هر چی پیَرِ جی می اِسمِ هَمرَه بِخواین شِمِره هَدِه. می حُکم شِمِرِه اینه که هَمدِیگَرِ مُحَبَت هَکُنید. «اَگِه دُنیا شِیمی جی بیزارِ، بِدانید که شیمی جی پِیشتَر می جی بیزار با. اَگِه شُما دُنیایِ وَسین بِین، دُنیا شِمِره ایتا خودشه آدَمانِ مِثان دوس داشتِه. وَلی چون دُنیایِ وَسین نییَین، بلکه مَن شِمِره دُنیایِ جی اِنتِخاب هَکُردَم، دُنیا شِیمی جی بیزارِ. کلامی که شِمِره باگوتَم رِه شیمی یاد بِدارین: ”پاکار خودشه اَرباب جی گَته تَر نیِه.“ اَگِه مَرِه اَذیَت و آزار هَکُردَن، شِمِره هَم اَذیَت وآزار کانَن؛ وَ اَگه می کَلامِ عَمل هَکُردَن، شیمی کَلام رِه هَم عَمل کانَن. وَلی می اسمِ خاطِری یِه که تمام این کاران رِه شیمی هَمرَه کانَن، چون اونیکه مَرِه روانه هَکوردِه رِه نِشناسِنَن. اَگه نومَه بام و اوشانه هَمرَه گَب نَزَبام گُناه نِداشتَن؛ وَلی اَلآن، خودِشانِه گُناهانِ وَسین عُذر و بَهانِه ای نِدارَن. کَسی که می جی بیزار هَبو، می پیَرِ جی هَم بیزارِ. اَگِه اوشانه دِلِه کارایی نَکُردِه بام که جُز مَن هیچکَس نَکُردِه، گُناه نِداشتَن؛ وَلی با اینکه اون کاران رِه بَدییَن، هَم می جی و هَم می پیَرِ جی بیزارِن. وَلی کلامی که اوشانه توراتِ دِلِه بوما، بایِسّی حقیقَت بَرِسِه که گونِه: ”اوشان بی دلیل می جی بیزار بان.“ «وَلی وَختی اون پُشتیبان که پیَر طَرفِ جی شِمِره روانه کانَم بییِه، یَعنی روحِ راسّی که پیَرِ طَرَفِ جی هَنه، اون خودِش می بارِه شَهادَت دَنِه. و شُما هَم شَهادَت دَنید، چون اَز اوَّل می هَمرَه دَبِین. «تمام این چیزانِ شِمِره باگوتَم تا شیمی ایمان جی دَنِکین. شِمِره عِبادَتگاهانِ جی دِرگا کانَن و واقعاً هَم موقه ایی رَسِنه که هر کی شِمِره بَکوشِه خیال کانه خُدا رِه خِدمَت هَکُردِه. این کارانِ کانَن، چون نه آسِمانی پیَرِ اِشناسِنَن، نه مَرِه! این چیزان رِه شِمِره باگوتَم تا وَختی اونِ موقه بَرِسیِه، شیمی یاد بیارین که شِمِره باگوتِه بام. این چیزان رِه اَوَّل شِمِره نگوتُم، چون خودَم شِیمی هَمرَه دَبام. «اَسِه اونِ وَرجه شونَم که مَرِه روانه هَکوردِه و هیچکِدام نَپُرسِنِین، ”کوجِه شونی؟“ وَلی چون این چیزانِ شِمِره باگوتَم، شِیمی دِل غَمِ جی پُر هَبا. با این وجود، حَقیقتِ شِمِره گونَم شِیمی نَفعِ که مَن بوشوم. چون اَگِه نَشوم اون پُشتیبان شِیمی وَرجه نییَنِه؛ وَلی اَگِه بوشوم اونه شِیمی وَرجه روانه کانَم. وَختی اون پُشتیبان بیِه، مَردمِ دُنیا رِه گُناه و صالحی و داوَری یه وَسین مَحکوم کانه. گُناه وَسین، چون مَرِه ایمان نیارِنِن. صالحی وَسین، چون پیَرِه وَرجه شونَم و دِ مَرِه نَینین. داوَری یه وَسین، چون این دُنیایِ رَئیس که شیطانِ مَحکوم هَبا. «اَسِه خِیلی چیزان دارَم شِمِره باگوم، وَلی اَلآن اونه بِشنَوِسَّن طاقَتِ نِدارید. وَلی وَختی روحِ راسّی بیِه، شِمِره به تمام حقیقَت رَهبری کانه؛ چون اون خودشه جی گَب نَزِنِه، بلکه اونچه اِشنَوِنِه رِه گونِه و شِمِره آیندِه یه جی خَبَردار کانه. اون مَرِه جَلال دَنه، چون اونچه که می شی هیسه رِه گیرنِه، شِمِره خَبر دَنه. هر چی پیَر داره، می شی هیسه. اینِه وَسین باگوتَم اونچه که می شی هیسه رِه گیرنِه، شِمِره خَبر دَنه. «یِکَم دیگه مَرِه نَینین، وَلی یکَم دیگه باز هَم مَرِه دینین.» ایما بَعضی اَز اونه شاگِردان هَمدِیگَرِ باگوتَن: «اونه مَنظوراین گَبِ جی چی با که، ”یِکَم دیگه مَرِه نَینین، وَلی یکَم دیگه باز هَم مَرِه دینین“؟ یا اینکه گُونِه: ”چون پیَرِ وَرجه شونَم“؟» پَس اوشان هَمدِیگَرِ گونهِ بان: «اونه منظور از اینکه گونِه ’یِکم دیگه‘ چیِه؟ نِفَهمِنیم چی بارِه گَب زَنه؟» عیسی که دانِسِّه خَنِن اونه جی سوال هَکُنَن؛ پَس اوشانه باَگوته: «اینِه وَسین هَمدیگَرِ هَمرَه بَحث کانید که باگوتَم، ”یِکَم دیگه دِ مَرِه نَینین، وَلی یِکَم دیگه باز هَم مَرِه دینین“؟ راس راسی شِمِره گونَم، شُما بِرمِه و زاری کانید، وَلی دُنیا خوشحال بونه؛ شِمِرِه غَم و غُصِّه گیرنِه، وَلی شِیمی غَم و غُصِّه خُشحالی رِه تَبدیل بونه. ایتا زِنا بِزاسَّنِ موقه دَرد کَشِنِه، چونکه اونه موقِه بَرِسیِه؛ وَلی وَختی اونه وَچِه دُنیا بوما، دِ خودشه دَردِ یاد نیارنِه، چون ایتا آدَم به دُنیا بوما خُشحالِ. هَمینجور، شُما هَم اَلآن غَم و غُصِّه دارید؛ وَلی باز هَم شِمِره دینَم و شِیمی دِل خوشحال بونه و هیچکس شِیمی خُشحالی رِه شِیمی جی نَگیرنِه. اون روز، دِ هیچی می جی نَخَنین. راس راسی شِمِره گونَم هر چی آسِمانی پیَرِ جی می اسم هَمرَه بَخواین، اونِه شِمِره دَنه. تا اَلآن می اسم هَمرَه هیچی نَخَسّین؛ بَخواین تا پیدا هَکونین و شیمی خُشحالی کامِل هَبو. «ایشانِ مَثَلِ هَمرَه شِمِره باگوتَم؛ وَلی موقِه ایی رَسِنه که دِ اینجور شِیمی هَمرَه گَب نَزَنَم، بلکه پیَرِ بارِه عَلَنی شِمِره گونَم. اون روز دِلِه، می اسم هَمرَه دَرخواس کانید. وَ شِمِره نَگونَم که من شِیمی طَرَف جی پیَرِه جی دَرخواس کانَم، چون پیَر خودش شِمِره دوس داره، چون شُما مَرِه دوس داشتین و باوَر هَکُردین که خُدایِ طَرفِ جی بومَم. مَن پیَرِ طَرفِ جی این دُنیایِ دِلِه بومَم؛ وَ اَلآن این دُنیا رِه تَرک کانَم و پیَرِه وَرجه شونَم.» ایما اونه شاگِردان باگوتَن: اَسِه عَلَنی گَب زَنّی، نه مَثَلِ هَمرَه. اَسِه دانیم هَمِه چی یه جی خَبِر داری و نیاز نِداری کَسی تی جی سوال بَپُرسِه. اینِه وَسین باوَر داریم که خدایِ طَرفِ جی بومَیی.» عیسی اوشانه باَگوته: «راس راسی اَلآن باوَر دارید؟ موقه ایی رَسِنه که راس راسی هَمین اَلآن هَم بَرِسییَه، که شُما هَمه پَخش و پَلا بونید و هَر کُدام شیمی سِرِه شونید و مَرِه تَنها نَنید؛ وَلی مَن تَنها نییَم، چون آسِمانی پیَر می هَمرَه دَرِه. ایشانِ شِمِره باگوتَم تا می دِلِه آرامِش بِدارین. دُنیایِ دِلِه شِمِرِه زَحمَت و عَذاب دَرِه؛ وَلی شیمی دِل قِرص هَبو، چون مَن دُنیا رِه پیروز هَبام.» عیسی خودشه گَبِ تَمام هَکُردِه، آسِمان بِیشییِه و باَگوته: «پیَر، اونه موقِه بَرِسییَه. تیِ ریکا رِه جَلال هَدِه تا ریکا هَم تِرِه جَلال هَدِه. چون تمام آدَمان اختیارِه اونه هَدَیی، تا هَمه اوشانیکه تو اونه هَدَیی رِه اَبَدی زندگی هَدِه. وَ اَبَدی زندِگی اینه که تِرِه تَنها حَقیقی خُدا و عیسی مَسیح که تو روانه هَکوردی رِه بِشناسَن. مَن کاری که تو مَرِه بِسپارِسّی رِه اَنجام هَدَم و اینجوری زَمینِ سَر تِرِه جَلال هَدَم. پس اِی پیَر، اَسِه تیِ وَرجه مَرِه جَلال هَدِه، همون جَلالِی که پیش اَز اونکه دُنیا به وجود بیِه تی وَرجه داشتِم. «مَن تی اسمِ اوشانِ رَه که تو این دُنیایِ دِلِه مَرِه هَدَیی، آشکار هَکُردَم. اوشان تِی شین بان و تو اوشانه مَرِه هَدَیی، وَ اوشان تی کَلامِ بِجا بیاردِن. اَسِه بِفَهمِسَّن اونچه که مَرِه هَدَیی راس راسی تی طَرفِ جی با. چون کلامی رِه که مَرِه هَدَیی، اوشانه هَدَم، وَ اوشان اونِه قَبول هَکُردَن و راس راسی بِفَهمِسَّن تی طَرفِ جی بومَم، وَ باوَر هَکُردَن که تو مَرِه روانه هَکوردی. مَن اوشانه وَسین دُعا کانَم؛ مَن این دُنیایِ وَسین دُعا نُکانَم، بلکِه اوشان وَسین که تو مَرِه هَدَیی دُعا کانَم؛ چون اوشان تی شیئَن. هر چی مَن دارَم تِی شین هیسِه و هر چی تو داری می شین هیسِه؛ وَ مَن ایشانِ دِلِه جَلال بِیتَم. اینِ جی بیشتر دِ دُنیایِ دِلِه نُماندِنَم، وَلی اوشان هَلَه دُنیایِ دِلِه دَرِن؛ مَن تی وَرجه هَنَم. اِی قدّوسِ پیَر، اوشانیکه مَرِه هَدَیی رِه تیِ اسمِ هَمرَه حِفظ هَکُن، تا ایتا هَبون، همونجوری که اَما ایتاَ هیسیم. مَن تا وَختی که اوشانه هَمرَه دَبام اوشانیکه تو مَرِه هَدَیی رِه تی اسمِ هَمرَه حِفظ هَکُردَم، مَن اوشانه جی حِفاظَت هَکُردَم، اوشانِ جی هیچکدام هَلاک نَبان، جز اون هَلاکتی ریکا، تا اونچه مُقَدَّسِ نِوِشتِه های دِلِه بَنوِشتِ هَبا بِه حقیقَت بَرِسِه. وَلی اَسِه تی وَرجه هَنَم و این گَبارِه موقِه ایی زَنَم که هَلَه این دُنیایِ دِلِه دَرِم، تا می خُشحالی رِه خودِشانِه دِلِ میَن کامِل بِدارِن. مَن تی کَلامِ اوشانه هَدَم، وَلی دُنیا اوشانه جی بیزار با، چون این دُنیایِ جی نییَن، هَمونجور که مَن این دُنیایِ جی نییَم. مَن نَخَنَم اوشانه این دُنیایِ جی بَبِری، بلکه خَنِم اوشانه اون شَریرِ جی حِفظ هَکُنی. اوشان این دُنیایِ جی نییَن، هَمونجور که مَن این دُنیایِ جی نییَم. حَقیقَتِ اوشانه یاد هَدِه تا مُقَدَّس هَبون، تی کَلام حَقیقَتِ. هَمونجور که تو مَرِه دُنیایِ دِلِه روانه هَکوردی، مَنَم اوشانه دُنیایِ دِلِه روانه هَکوردَم. مَن خودَم رِه اوشان وَقف کانَم تا اوشان هَم خودشانِ حقیقَت وَقف هَکُنَن. «می دَرخواس فقط اوشانِ وَسین نییِه، بلکه کَسانی رِه هَم که تَوسطِ اوشانه پِیغِام مَرِه ایمان هارنَن، تا هَمه ایتا هَبون، هَمونجوری که تو اِی پیَر می دِلِه دَری و مَن تی دِلِه. جوری هَکُن که اوشان هَم اَمی دِلِه دَبون، تا دُنیا باوَر هَکونه که تو مَرِه روانه هَکوردی. مَن جَلالِی که مَرِه هَدَیی رِه اوشانه هَدَم تا ایتا هَبون، هَمونجور که اَما ایتا هیسیم؛ مَن اوشانِ دِلِه و تومی دِلِه دَری. جوری هَکُن تا اوشان هَم کامِلاً ایتاَ هَبون تا دُنیا بِدانه که تو مَرِه روانه هَکوردی، وَ اوشان رِه هَمونجوری دوس داشتی که مَرِه دوس داشتی. اِی پیَر، خَنَم اوشانی که مَرِه هَدَیی می هَمرَه دَبون، هَموجِه که مَن دَرَم، تا می جَلالِ بِینَن، جَلالِی که تو مَرِه هَدَیی؛ چون قبل اَز اینکه دُنیا شِروع هَبو مَرِه دوس داشتی. «اِی صالِحِ پیَر، هر چَن دُنیا تِرهِ نِشناسِنِه، وَلی مَن تِرِه اِشناسِنَم، وَ ایشان دانَن که تو مَرِه روانه هَکوردی. مَن تی اسم اوشانه بِشناساندَم و باز هَم شناساندِنَم، تا مُحَبَتی که تو مَرِه داشتی، اوشانه دِلِه هَم دَبو و مَنَم اوشانه دِلِه دَبوم.» بَعد از اینکه عیسی خودشه گَبِ بَزَه، خودشه شاگِردانِ هَمرَه قِدرونِ دَرِّۀ اوتَکِه بَشَه. اوجِه ایتا باغ دَبا، عیسی و اونه شاگِردان باغِ دِلِه بَشَن. ولی یَهودا، کسی که عیسی رِه خیانت هَکُردِه هَم اوجِه یه جی خَبر داشتِه، چون عیسی و اونه شاگِردان چند بار اوجِه جَمع هَبا بان. پَس یَهودا یِه دَسِّه اَز سَربازان و مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و عُلَمایِ فِرقِه فَریسی یه مأمورانِ بِیته اوجِه بوما. اوشان فانوس و مَشعل و سِلاحِ هَمرَه اوجِه بَرِسیِیَن. عیسی با اونکِه دَانِسِّه چی اونه سَر هَنِه، پِیش بَشَه و اوشانه باَگوته: «کِیه دُمّال گَردِنِین؟» اوشان باگوتَن: «عیسی یِه ناصِری.» باَگوته: «اون مَن هیسَم.» یَهودا کسی که اونه خیانت هَکُردهِ با هَم اوشانه هَمرَه ایسَبا. وَختی عیسی باَگوته، «مَن اون هیسَم،» اوشان پَسا پَسا بَشَن و زِمین سَربَکِتَن. عیسی یِدَفِه دیگه اوشانه جی بَپُرسیِه: «کِیه دُمّال گَردِنین؟» اوشان باگوتَن: «عیسی یه ناصری.» عیسی باَگوته: «شِمِره باگوتَم که اون مَن هیسَم. پس اَگِه مَرِه خَنید بَنین ایشان بوشون.» این باَگوته تا اونچه که پیشتَر باگوتِه با بِه حقیقَت بَرِسِه که: «هیچکِدام اَز اوشانیکه مَرِه هَدَیی رِه اَز دَس نَدَم.» ایما شَمعونِ پِطرُس شَمشیرِی که خودشه هَمرَه داشتِه رِه بَکشییَه و کاهِن اعظَمِ پاکارِ راسِ گوشِه بَزَه و بَبییَه. اون پاکارِ اِسم مالخوس با. عیسی، پِطرُسِ باَگوته: «تیِ شَمشیرِ غَلاف هَکُن! مَگِه نبایِسّی پیالِه ایی که پیَر مَرِه هَدَه رِه بَنوشَم؟» ایما سَربازان خودِشانِه فَرماندِه و یَهودیِانِ مأمورانِ هَمرَه عیسی رِه بِیتَن و اونه دَبِسَّن. اَوَّل اونه حَنّایه وَرجه بَبِردَن. چونکه حَنّا قیافایه زَن پیَر با. وَ قیافا اون سال قومِ کاهِنِ اعظَم با. قیافا هَمونی با که یَهودیِانِ باَگوته: بهتَرِه یِنَفر قومِ وَسین بَمیرِه. شَمعونِ پِطرُس و ایتا دیگه شاگِرد عیسی یِه دُمّال بَشَن. چون اون شاگِرد کاهِنِ اعظَمِ آشنا با. عیسی یِه هَمرَه کاهِنِ اعظَمِ سِرِه یه حیاطِ دِلِه بَشَه. وَلی پِطرُس دَرِ پُشت بیَیِسَه. پَس اون ایتا شاگِرد که کاهِنِ اعظَمِ آشنا با دِرگا بَشَه و ایتا زِنایِ هَمرَه که دَربان با گَب بَزَه و پِطرُسِ دِلِه بَبِرده. ایما اون زِنا که دَربان با پِطرُسِ جی بَپُرسیِه: «مَگِه تو هَم ایتا از اونه شاگِردان نییَی؟» پِطرُس جَواب هَدَه: «نه، نییَم.» هَوا سَرد با. پاکاران و مأموران زُغالِ هَمرَه تَش روشِن هَکُردهِ بان و اونه دُور ایسَبان و خودِشان رِه گَرم کانه بان. پِطرُس هَم اوشانه هَمرَه ایسَبا و خودِش رِه گَرم کانِبا. ایما کاهِنِ اعظَم عیسی یه جی اونه شاگِردان و تعالیم بارِه بَپُرسیَه. عیسی جَواب هَدَه: «مَن دُنیایِ هَمرَه عَلَنی گَب بَزَم و هَمَش عِبادَتگاه و مَعبَدِ دِلِه که تمام یَهودیِان جمع بونَن تَعلیم هَدَم و خَلوتِ دِلِه هیچی نگوتَم. چِرا می جی پُرسِنی؟ اوشانِ جی بَپُرس که می گَبِ بِشنَوِسَّن! اوشان خوب دانَن اوشانه چی باگوتَم.» وَختی عیسی اینه باَگوته ایتا اَز مأموران که اوجِه ایسَبا اونه جولِ چَک بَزَه و باَگوته: «کاهِنِ اعظَمِ جَوابِ اینجور دَنی؟» عیسیِ باَگوته: «اَگه اِشتِباه باگوتَم اونِه ثابِت هَکُن؛ وَلی اَگه راس باگوتَم چِرا مَرِه زَنی؟» پس حَنّا اونه دَس بَسِّه قیافایِ وَرجه که کاهِنِ اعظَم با روانه هَکوردِه. همون موقِه ایی که شَمعونِ پِطرُس تَشِ وَرجه ایسَبا و خودِشِ گَرم کانِبا، بَعضیان اونه جی بَپُرسیَن: «مَگِه تو هَم ایتا از اونه شاگِردان نییَی؟» اون حَشا هَکورده و باَگوته: «نه نیِیَم.» کاهِنِ اعظَمِ ایتا از پاکاران همون کَسِ فامیل که پِطرُس اونه گوشِ بَبیِه با، باَگوته: «مَگِه مَن خودَم تِرِه اون باغِ دِلِه اونه هَمرَه نَدییَم؟» پِطرُس باز هَم حَشا هَکوردِه. همون دَم تِلا دُخوانِسِّه. عیسی رِه قیافایِ وَرِ جی فَرمانداری کاخِ دِلِه بَبِردَن. اوشان خودشان، فَرمانداری کاخِ دِلِه نَشَن تا نَجِس نَبون و بَتِّنَن پِسَخِ عیدِ شامِ بُخارَن. پس پیلاتُس اوشانِ وَر دِرگا بوما و بَپُرسیِه: «این مَردَای رِه به چه جُرمی مُتَهَم کانید؟» اوشان جَواب هَدَن: «اَگه این مَردَای گُناهکار نَبا اونه تی تَحویل نَدَنِه بِیم.» پیلاتُس اوشانه باَگوته: «شُما خودتان اونه بَبِرین و طِبقِ شیمی شَریعَت اونه مُحاکِمِه هَکُنید.» یَهودیِان باگوتَن: «اَما اجازِه نِداریم کَسی رِه مَحکوم به بَمِردَن هَکُنیم.» اینجوری عیسی گَب اینه خبَری که باگوتِه با چِطور میرنِه به حقیقت بَرسییَه. باز هَم پیلاتُس کاخِ دِلِه وَگرِسّه و عیسی رِه دُخواندِه، اونه باَگوته: «تو یَهودیِانِ پادشاهی؟» عیسی باَگوته: «تو خودِت تیِ جی اینجور گونی یا بَقیِه می بارِه تِرِه باگوتَن؟» پیلاتُس باَگوته: «مَگِه مَن یَهودیَم؟ تی قوم و مَعبَدِ گَتِه کاهِنان تِرِه می تَحویل هَدَن؛ چه هَکُردی؟» عیسی باَگوته: «می پادشاهی این دُنیایِ جی نیِه. اَگه می پادشاهی این دُنیایِ جی با، می پاکاران جنگِنِه بان تا یَهودیِانِ دَس گِرِفتار نَبوم. وَلی می پادشاهی این دُنیایِ جی نیِه.» ایما پیلاتُس عیسی رِه باَگوته: «پَس تو پادشاهی؟» عیسی باَگوته: «تو خودِت گونی مَن پادشاهَم. چونکه مَن اینِه وَسین مآره جی بِزاسِّه هَبام و اینِه وَسین این دُنیایِ دِلِه بومَم تا حَقیقَت رِه شَهادَت هَدَم. پس هر کی که حَقیقَتِ جیئِه می گَبِ گوش دَنه.» پیلاتُس بَپُرسیِه: «حقیقَت چیِه؟» وَختی اینه باَگوته باز هَم دِرگا یَهودیِانِ وَرجه بَشَه و اوشانه باَگوته: «مَن هیچ دَلیلی اونه مَحکوم هَکُردَن وَسین پیدا نَکوردَم. وَلی شیمی رَسم اینه که پِسَخِ عیدِ دِلِه ایتا زِندانِی رِه شِمِره آزاد هَکُنَم؛ خَنید یَهودیانِ پادشاه رِه شِمِرِه آزاد هَکُنَم؟» اوشان باز هَم داد بَزَن و باگوتَن: «این مَردَای رِه نه، باراباس رِه آزاد هَکُن!» ولی باراباس ایتا راهزَن با. ایما پیلاتُس دَستور هَدَه عیسی رِه بَگیرَن و شَلّاق بَزِنَن. سَربازان تیفِ جی تاجی بِبافتَن، اونه سَر بَنَن و ایتا اَرغَوانی قَوا اونه تَن دَکُردَن و اونه وَرجه هَنه بان، گونهِ بان: «سَلام بر یَهودیِانِ پادشاه!» وَ اونه چَک زَنه بان. پیلاتُس یِدَفِه دیگه دِرگا بوما و اوشانه باَگوته: «بِیِشین، اَلآن اونه شِیمی وَرجه دِرگا هارنَم تا بِدانید مَن هیچ جرمی اونه مَحکوم هَکُردَن وَسین پیدا نَکوردَم.» پس عیسی ایتا تاج تیف جی اونه سَر و اَرغَوانی قَوا اونه تَن دِرگا بوما. پیلاتُس اوشانه باَگوته: «بِیِشین، این هَم همون مَردَای!» وَختی مَعبَدِ گَتِه کاهِنان و مَعبَدِ مأموران اونه بَدییَن داد بَزَن، باگوتَن: «اونه مَصلوب هَکُن! اونه مَصلوب هَکُن!» پیلاتُس اوشانه باَگوته: «شُما خودتان اونه بَبِرین و مَصلوب هَکُنید، چون مَن هیچ جرمی اونه مَحکوم هَکُردَن وَسین پیدا نَکُردَم.» یَهودیِان جواب هَدَن: «اَما شَریعَتی داریم، طِبقِ اَمیِ شَریعَت اون بایسّی بَمیرِه، چون اِدِّعا کانه خُدایِ ریکائِه.» وَختی پیلاتُس اینه بِشنَوِسِّه بیشتر بَتِرسیِه، باز هَم کاخِ دِلِه وَگِرِسِّه و عیسی یِه جی بَپُرسیِه: «تو کُوجه یه جی هیسی؟» وَلی عیسی هیچ جِوابی نَده. پیلاتُس اونه باَگوته: «می هَمره گَب نَزِنی؟ مَگِه نِدانی مَن این اختیارِ دارَم تِرِه آزاد هَکُنَم یا تِرِه مَصلوب هَکُنَم؟» عیسی باَگوته: «اَگه خُدا این اختیارِ تِرهِ نَدَنه با تو هیچ اِختیاری می سَر نِداشتی. اینِه وَسین اونیکه مَرِه تی تسلیم هَکوردِه، اونه گُناه بیشترِه.» بعد اَز اون پیلاتُس اینِه دُمّال دَبا که اونه آزاد هَکونه، وَلی یَهودیان داد زَنه بان و گونِه بان: «اَگه این مَردَای رِه آزاد هَکُنی، قیصَرِ رَفیق نییَی. هر کی اِدِّعایِه پادشاهی هَکونه، قیصَرِ هَمرَه مُخالِفَت کانه.» وَختی پیلاتُس این گَبِ بِشنَوِسِّه عیسی رِه دِرگا بیاردِه و خودشه داوَری یه تَختِ سَر بِنیشتِه، جایی که بِه «سَنگ فَرش» مَعروف با و آرامی یه زِبان اونِه «جَبّاتا» گونهِ بان. اون روز، ایتا روز قبل از پِسَخ عید با که یَهودیِان خودِشان رهِ پِسَخِ عیدِ وَسین حاضِر کانه بان. ظُهر نَزیکی با. پیلاتُس یَهودیِانِ باَگوته: «بِیشین، این هَم شیمی پادشاه!» اوشان هَوار بَکِشییَن: «اونه بَکوش! اونه بَکوش! اونه مَصلوب هَکُن!» پیلاتُس اوشانه باَگوته: خَنید شِیمی پادشاهِ مَصلوب هَکُنَم؟» مَعبَدِ گَتِه عُلَما جَواب هَدَن: «اَما بِجز قیصر پادشاهِ دیگَرِی نِداریم.» سَر آخَر پیلاتُس عیسی رِه اوشانه تَحویل هَدَه تا اونه مَصلوب هَکُنَن. پس اوشان عیسی رِه بِیتَن و بَبِردَن. عیسی خودشه صَلیبِ دوش بَکِشییَه، به مُحَلی که اونه اسم جُمجمه و آرامی یه زَبان جُلجُتا گونهِ بان بَشَه. اوجِه اونه مَصلوب هَکُردَن. اونه هَمرَه دو نَفر دیگه هَم مَصلوب هَبان، وَ اون دُتا عیسی یه دو طَرَف دَبان و عیسی اوشانه میَن دَبا. پیلاتُس دَستور هَمرَه ایتا کَتیبِه بَنویشتِن و اونِه صَلیبِ سَر بَزَن. اونه سَر بَنویشتِه با: ’عیسی یه ناصِری، یَهودیِانِ پادشاه.‘ خِیلی از یَهودیِان اون کَتیبِه رِه بخوانِسَّن، چون جایی که عیسی رِه مَصلوب هَکُردَن شَهرِ نَزیکی با و اون کَتیبِه آرامی، لاتینی و یونانی زبان هَمرَه بَنویشتِه هَبا با. پَس یَهودیِانِ گَتِه کاهِنان پیلاتُسِ باگوتَن: «نَنویس ’یَهودیِان پادشاه‘، بلکه بَنویس این مَردَای باگوتِه مَن یَهودیِانِ پادشاه هیسَم.» پیلاتُس باَگوته: «هر چی بَنویشتِم دِ بَنویشتِم.» وَختی سَربازان عیسی رِه مَصلوب هَکُردَن، اونه لِواس رِه بِیتَن چهار قِسمَت تقسیم هَکُردَن و هر کُدام ایتا قِسمَتِ بِیتَن، وَختی اونه قَوا رِه بَرِسییَن بَدییَن یِسَرِه هیسه و دَرز نِداره. پس هَمدیگَرِ باگوتَن: «اینه پاره نَکُنیم، بلکه قُرعه تُووادیم بِینیم کِی شین بونه.» اینجوری مَزمورِ کِتابِ نوشته به حقیقت بَرِسیَه که: «می لواس رِه خودِشانِه میِن قسمَت هَکُردَن و می قَوایِ سَر قُرعه تووادَن» پس سَربازان اینجور هَکُردَن. عیسیِ یه صَلیبِ نَزیکی، اونه مآر، اونه خالِه، وَ مریم کْلوپاسِ زِنا و مریم مَجْدَلیّه ایسَبان. وَختی عیسی خودشه مآر و اون شاگِردی که اونه دوس داشتِه رِه بَدییَه همدیگرِ وَر ایسَن، خودشه مارِ باَگوته: «بانو، بِیِش این تی ریکائِه.» ایما اون شاگِردِ باَگوته: «بِیِش این تی مآر.» اَزون ساعت اون شاگِرد عیسیِ یه مآرِ خودشه سِرِه بَبِرده. بعدِ اون عیسی که دَانِسِّه دِ هَمِه چی تَمام هَبا، اونه وَسین که نِوِشتِه یه مُقَدَّس به اَنجام بَرِسِه، باَگوته: «مَرِه تَشنایِه.» اوجِه ایتا ظَرف دَبا که تُرش هَبوسِّه شَراب جی مَشت با. پس ایتا پیتِه که تُرش هَبوسِّه شَرابِ دِلِه بَزَه بان رِه ایتا زُوفا دارِ شاخِه یه سَر بَنَن و عیسی یه دَهنِ وَرجه بَبِردَن. وَختی عیسی تُرش هَبوسِّه شَرابِ بَچِشیِه، باَگوته: «تَمام هَبا.» ایما خودشه سَرِ جیر بیاردِه و خودشه روحِ تَسلیم هَکُردِه. چون اون روز، پِسَخِ عیدِ آماده هَبوسَّنِ روز با، وَ فَردَئی، یَهودیِانِ گَتِ مُقَدَّس شَنبِه با. اوجه یه جی که یَهودیِانِ گَتِشان نَخَسَّن جَسَدِشان تا فردا صَلیبِ سَر بُمانه، پیلاتُسِ جی بِخَسَّن تا اون سِه نَفرِ لِنگِ ساقِ بَشکَنِن تا بَتَّنَن اوشانه جَسَدِ صَلیبِ جی جیر بیارِن. پَس سَربازان بومَن و اون دو نَفرِ لِنگِ ساقِ که عیسی یه هَمرهَ مَصلوب هَبا بان رِه بِشکَندِن. وَلی وَختی به عیسی بَرسییَن و بَدییَن بَمِردِه، اونه ساقِ نِشکَندَن. وَلی ایتا اَز سَربازان اونه تَکِ دِلِه نیزِه بَزَه و دَرجا اونه تَکِ جی خون و اُو دِرگا بوما. کسی که اینه بَدییَه، شَهادَت دَنه تا شُما هَم ایمان بیارین. اونه شَهادَت راسِه. وَ اون دانهِ که حَقیقَتِ گونِه. ایشان اتّفاق دَکِته تا مُقَدَّسِ نِوِشتِه بِه حقیقَت بَرِسِه که: «هیچکِدام اَز اونه خاشِه شان بِشکِسِّه نَبونه.» وَ هَمینجور هَم ایتا قِسمَت دیگه اَز نِوِشتِه یه مُقَدَّس گونِه: «اونیکه نیزِه بَزَن رِه اِشِنِن.» بعد از این اِتِّفاقان، یوسِف که رامه جی با، پیلاتُسِ جی اِجازه بِخَسِّه تا عیسی یه جَسَدِ هَگیره. یوسِف، عیسی یه شاگِرد با، وَلی یَواشکی، چون یَهودیِانِ جی تَرسِنِه با. پیلاتُس اونه اجازِه هَدَه. پس بوما عیسی یه جَسَدِ بِیته. نیقودیموس هَم که پیشتَر شَبانِه عیسی یه وَر بَشَ با، بوما و خودشه هَمرَه سی کیلو مُر و عود بیاردِه. پس اوشان عیسی یِه جَسَدِ بِیتَن، اونِه طِبقِ یَهودِ رَسم عَطریجاتِ هَمرَه کَفنِ دِلِه دَپیتَن. اوجِه که عیسی مَصلوب هَبا، ایتا باغ با و اون باغِ دِلِه ایتا تازِه مَقبَرِه دَبا که هنوز مُرده ایی رِه اونه دِلِه نَنَه بان. پس چون یَهودیان آماده هَبوسَّن روز، پِسَخِ عیدِ وَسین با و اون مَقبَرِه هَم همون نَزّیکی با، عیسی یه جَسَدِ اونه دِلِه بَنَن. هَفتِه اوَّلین روز، صُبِ سَر، موقِه ایی که هَلَه هَوا تاریک با، مریم مَجْدَلیّه مَقبَرِه یه سَر بوما و بَدییَه که سَنگ، مَقبَرِه یه دَرِ وَر کِنار بَشَه. پَس دُویِه هَمرَه شَمعونِ پِطرُس و اون شاگِردی که عیسی اونه دوس داشتِه یه وَر بَشَه و اوشانه باَگوته: «اَمیِ سَروَرِ مَقبَرِه یه جی بَبِردَن و نِدانیم کوجِه بَنَن.» پس پِطرُس و اون ایتا شاگِرد دِرگا بومَن و مَقبَرِه یه سَمت رادَکِتَن. هر دُتا با هم دُو کانه بان؛ وَلی اون ایتاَ شاگِرد پِطرُسِ پِیش دَکِته و اوَّل مَقبَرِه وَر بَرِسیَه. دُلّا هَبا و مَقبَرِه یه دِلِه رِه بِیشییِه، بَدییِه که کَفَن جِل اوجِه دَرِه، وَلی دِلِه نَشَه. ایما شَمعونِ پِطرُس هَم اونه دُمّال بوما و مَقبَرِه یه دِلِه بَشَه، بَدییَه که کَفَنِ جِل اوجِه دَرِه، ولی دَسمالی که عیسی یِه سرِ دُورِه دَبِسِّه بان کَفَنِ ور دَنِبا، بلکه سیفا تاهَکُرده یِجا دیگه دَبا. پس اون ایتاَ شاگِرد که اَوَّل مَقبَرِه سَر بَرِسیه با هَم دِلِه بَشَه و بَدییِه و ایمان بیاردِه. چون هَلَه مُقَدَّس نِوِشتِه رِه نِفَهمِسِّه بان که عیسی بایسّی مُردِگانِ جی زنده هَبو. ایما اون دُتا شاگِرد خودِشانِه سِرِه وَگَرِسَّن. وَلی مریم، مَقبَرِه یه دِرگا ایسَبا و بِرمِه کانِبا. اون هَمونجور که بِرمِه کانِبا دُلّا هَبا تا مَقبَرِه یه دِلِه رِه بِیشِه. همون موقِه دُتا فِرِشتِه رِه اِسبی لِواسِ هَمرَه اوجِه ایی که عیسی یِه جَسَدِ بَنَ بان بَدییَه، ایتا اونه سَرِ جایِ وَر و ایتا دیگه اونه لِنگِ جایِ وَر نیشته بان. اوشان اونه باگوتَن: «اِی زِنا، چِرا بِرمِه کانی؟» مریم جواب هَدَه: «می سَروَرِ بَبِردَن و نِدانم اونه کوجهِ بَنَن.» وَختی اینه باَگوته وَگِرِسِّه و بَدییِه عیسی اوجِه ایسَا، وَلی نِفَهمِسِّه که اون عیسائِه. عیسی اونه باَگوته: «اِی زِنا، چِرا بِرمِه کانی؟ کِیه دُمّال گَردِنی؟» مریم خیال هَکُردِه باغبانِ، باَگوته: «آقا، اَگه تو اونه بِیتی مَرِه باگو کوجِه بَنَیی تا بوشوم و اونه بَگیرَم.» عیسی اونه باَگوته: «مریم!» مریم وَگِرِسِّه و به زِبانِ آرامی باَگوته: «رَبّونی! یَعنی اُسّا. عیسی اونه باَگوته: «مَرِه دَس نَزِن، چون هَلَه پیَرِ وَرجه جآر نَشَم. وَلی می اَداشانِ وَرجه بوشو و اوشانه باگو که مَن می پیَر و شیمی پیَر و می خُدا و شیمی خُدای یِه وَرجه جآر شونَم.» مریمِ مَجْدَلیّه بَشَه و شاگِردانِ خَبَر هَدَه که «خُداوَندِ بَدییَم!» وَ اون چیزایی که عیسی اونه باگوتِه با رِه اوشانه باَگوته. همون روز نِمایِ سَر، که هَفتِه اوَّلین روز با، وقتیکه شاگِردان دُورِ هَم جَم بان و یَهودیانِ تَرسِ جی دَرِشانِ کیلیت هَکُردِه بان، عیسی بوما و اوشانِ میَن بییَسَه و باَگوته: «سَلام بر شُما!» وَختی اینه باَگوته، خودشِ دَس و تَکِ اوشانِ نِشان هَدَه. شاگِردان وَختی خُداوَندِ بَدیَن خوشحال هَبان. عیسی باز هَم اوشانِ باَگوته: «سَلام بر شُما! هَمونجور که پیَر مَرِه روانه هَکوردِه، مَنَم شِمِره روانه کانَم.» وَختی اینه باَگوته، فو هَکوردِه و باَگوته: «روح القُدُسِ هَگیرین. اَگه یِنَفر گُناهانِ بِبَخشین، اوشانِه بَخشیدِه بونِه؛ وَ اَگه یِنَفرگُناهانِ نِبَخشین، بَخشیده نَبونِه.» موقِه ایی که عیسی بوما، توما ایتا از دَوازدَه شاگِردان، که اونه دوقولو گونهِ بان، اوشانه هَمرَه دَنِبا. پس بَقیِه شاگِردان اونه باگوتَن: «خُداوَندِ بَدییَیم!» وَلی توما اوشانه باَگوته: «تا خودَم میخِشانِ جا رِه اونه دَسِّ سَر نِینَم و می اَنگوشتِ میخِشانِ جایِ سَر نَنَم و می دَسِّ اونه تَکِ لوکایِه دِلِه نَنَم، باوَر نُکانَم.» هَشت روز دیگه عیسی یه شاگِردان باز هَم سِرِه یه دِلِه دَبان و توما اوشانه هَمرَه دَبا. با اینکه دَرِشان کیلیت بان عیسی بوما و اوشانه میَن بیَیِسَه و باَگوته: «سَلام بر شُما!» ایما توما رِه باَگوته: «تیِ اَنگوشتِ ایجه بَنی و می دَسِ بَوین، تیِ دَسِ پِیش بیار و می تَکِ لوکایِه دِلِه بَنی. بی ایمان نَبو، بلکه ایمان بِدار.» توما اونه باَگوته: «می خداوند و می خُدا!» عیسی باَگوته: «چون مَرِه بِدیِیَی ایمان بیاردی؟ خوش بِحالِ اوشان که نَدیه ایمان بیاردِن.» عیسی خِیلی نِشانه و مُعجِزهای دیگر هَم شاگِردانِ وَرجه هَکُردِه که این کتابِ دِلِه بَنِویشته نَبا. وَلی ایشان بَنِویشته هَبا تا باوَر هَکُنید که عیسی، همون مَسیحِ موعود، خُدایِ ریکائِه، تا این ایمان هَمرَه، اونه اِسمِ دِلِه اَبَدی زندگی بِدارین. بعدِ این اِتِّفاقان، عیسی یِدَفِه دیگه ”تیبِریِه یه دَریا کنارِ“ ور که هَمون ”جَلیلِ دَریا“ با، خودِش رهِ شاگِردانِ آشکار هَکُردِه. اون اینجور خودِش رهِ آشکار هکُردِه: ایتا روز شَمعونِ پِطرُس، توما که اونه دوقولو گونِه بان، نَتَنائیل قانایِ جَلیل جی، زِبِدی یه ریکا شان و دُتا شاگردِ دیگه با هَم دَبان. شَمعونِ پِطرُس اوشانه باَگوته: «مَن دَرَم بوشوم ماهی گیری.» اوشان باگوتَن: «اَما هَم تی هَمرَه هَنیم.» پَس دِرگا بَشَن و لوتکا رِه سَوار هَبان. وَلی اون شُو هیچ ماهی ایی نِیتَن. صُبِ سَر، عیسی دَریا کنار ایسَبا؛ وَلی شاگِردان نِفَهمِسَّن اون عیسائه. عیسی اوشانه باَگوته: «وَچِه هان، هیچ ماهی ائی بِیتین؟» جَواب هَدَن: «نه!» عیسی باَگوته: «سالی رِه لوتکایِه راسِ طَرف تُووادین که گیرِنید.» اوشان اینجور هَکُردَن. وَ آنقَدَر ماهی زیاد با که نَتَّنِسَّن سالی رِه لوتکایِ دِلِه بَکِشَن. اون شاگِردی که عیسی اونه دوس داشتِه پِطرُسِ باَگوته: «خُداوَندِ!» شَمعونِ پِطرُس وَختی بِشنَوِسِّه خُداوَندِ، خودشه پیرَنِ رِه دَکُردِه، - چون پیرَن رِه کارِ وَسین خودشه تَنِ جی دَر بیاردِه با- و خودِشِ دَریایِ دِلِه تُووادَه. بقیه شاگِردان هَمونجوری که دامِ پُر از ماهی رِه خودِشانِه دُمّال کَشِنِه بان، لوتکایِ هَمرَه بومَن، چون اوشان دَریا کِنارِ جی دور نَبان و حدودِ صَد مِتر فاصِلِه داشتِن. وَختی دَریا کنار بَرسیِیَن، بَدییَن ایتا تَش زغالِ هَمرَه روشنِ و اونه سَر ماهی دَرِه و نان هَم دَرِه. عیسی اوشانه باَگوته: «اون ماهی یه جی که اَلآن بِیتین، بیارین.» شَمعونِ پِطرُس لوتکایِ دِلِه بَشَه و سالی رِه دَریا کنار بَکِشییَه. سالی گَتِ ماهی یه جی مَشت با، صد و پَنجاه و سِه تا ماهی سالی یه دِلِه دَبا، با اینکه سالی یه دِلِه خِیلی ماهی دَبا، وَلی سالی پاره نَبا. عیسی اوشانه باَگوته: «بیئِین صُبانِه بُخارین.» شاگِردانِ جی هیچکِدام جُرأت نَکُردَن اونه جی بَپُرسَن، «تو کی هیسی؟» چونکه دَانِسَّن خُداوَندِ. عیسی پِیش بوما، نان و ماهی رِه بِیته و اوشانه هَدَه. این سِوّمین دفه با که عیسی بعدِ زندهِ هَبوسَّن، خودِش رِه شاگِردانِ ظاهِر کانِبا. بعدِ صُبانِه، عیسی شَمعونِ پِطرُسِ جی بَپُرسیِه: «اِی شَمعون، یوحَنایِ ریکا، مَرِه ایشانِه جی بیشتر دوس داری؟» اون جَواب هَدَه: «آرِه آقا؛ تو که دانی تِره دوس دارَم.» عیسی اونه باَگوته: «می وَرِّه شانِه جی مراقبت هَکُن.» دُوّمین دفه عیسی اونه جی بَپُرسیِه: «اِی شَمعون، یوحَنایِ ریکا، مَرِه دوس داری؟» شَمعونِ پِطرُس جَواب هَدَه: «آرِه آقا؛ تو که دانی تِرِه دوس دارَم.» عیسی باَگوته: «می گوسِندِشانِه گالِشی هَکُن.» سِوّمین دفه عیسی اونه باَگوته: «اِی شَمعون، یوحَنایِ ریکا، مَرِه دوس داری؟» پِطرُس اَز اینکه عیسیِ سِه دفعه اونه جی بَپُرسییَه مَرِه دوس داری؟» ناراحَت هَبا و باَگوته: «آقا، تو هَمِه چیرِه دانی؛ تو که دانی تِرِه دوس دارَم.» عیسی باَگوته: «می گوسندِشانِه جی مراقبت هَکُن. راس راسی تِرِه گونَم، وَختی که جَوانتَر بِیی تیِ کَمَرِ دَبِسِّنِه بِی و هَر جا که خَسّی شونِه بِی، وَلی وَختی پیر هَبی، تیِ دَس واز کانی و یِنَفر دیگه تی کَمَرِ دَبِدِنِه و تِرِه به جایی که نَخَنی بیشی بَرنِه.» عیسی اینه باَگوته تا پِطرُس بِدانه چِطور میرنِه و خُدا رِه جَلال دَنِه. ایما عیسی اونه باَگوته: «می دُمّال بیِه.» ایما پِطرُس وَگِرِسِّه و بَدییِه اون شاگِرد که عیسی اونه دوس داشتِه اوشانه دُمّالسَر هَنِه. اون هَمونی با که شامِ سَر عیسی یِه تَکِ وَر لَم هَدَه با و اونه جی بَپُرسیه با، «آقا، کی تِرهِ دُشمَنِ دَس تَسلیم کانه؟» وَختی پِطرُس اونه بَدییَه، عیسی یِه جی بَپُرسیِه: «آقا، پس اونه سَر چی هَنه؟» عیسی پِطرُسِ باَگوته: «اَگه بِخوام تا می وَگَرِسَّن موقِه اون زندهِ بِمانه، تِرهِ چیِه؟ تو می دُمّال بیِه!» پَس این گَب اَداشانِ دِلِه دَپیتِه که اون شاگِرد نَمیرنِه، اَسِه اینکه عیسی پِطرُسِ نَگوته با اون نَمیرنِه، بلکه باَگوته «اگه بِخوام تا می وَگَرِسَّن موقِه زندهِ بُمانه، تِرِه چیِه؟» این همون شاگِردِ که این چیزانِ شَهادَت دَنه و ایشان رِه بَنوِیشته. اَما دانیم که اونه شَهادَت راسِه. عیسی خِیلی کارایِ دیگر هَم هَکُردِه که اَگه ایتا ایتا بَنوِشتِه بونِه با، گَمان نُکانَم حَتّی تمام دُنیایِ کِتابِشان هَم تانِسِّه بون اون نِوِشتِه شانِ خودِشانِه دِلِه جا هَدَن. اِی تئوفیلوس، مَن می اوَّلین کِتابِ، تمام اون کارانِ باره بَنویشتَم که عیسی اونه انجام هَدَئن و تَعلیمِ شِروع هَکُردِه تا روزی که روح القُدُس طریقِ جی اون رَسولانی که انتخاب هَکوردِه رِه دَستوراتی هَدَه و ایما آسِمانِ سَمت جآر بَبِردِه هَبا. عیسی بعدِ اینکه زَجر بَکشییَه، خودِش رِه رَسولانِ نِشان هَدَه و خِیلی کارانِ هَمرهَ ثابت هَکردِه که زندِه هَبا. پَس چِهل روزِ قدَر خودِش رِه اوشانِه ظاهر کانِه با و خُدایِ پادشاهی یه بارِه اوِشانِ هَمرهَ گَب زَنِه با. یه بار وقتی اوشانه هَمرَه دَبا غذا بُخارِه اوشانِه دَستور هَدَه که: «اورشلیمِ شهرِ جی نَشین، بَلکِه اون وعدِه یه انتظارِ بَکِشین که میجی بِشنَوِسّین. چون یحیی اُویه هَمرهَ غسلِ تَعمید دَنِه با، وَلی شما چَن روز دیگَه روح القُدُسِ هَمرهَ غسلِ تَعمید گیرنید.» پس وَختِی که رَسولان هَمدیگَرِ هَمرَه جَم بان، عیسی یه جی بَپُرسیَن: «خُداوندا، اونِه موقِه اَلَانِ که تو اسرائیلِ پادشاهی رِه اونِه وَگِردانی؟» عیسی جِواب هَدَه: «لازِم نیِه روزا و وَختایی که پیَر خودِشِه قدرتِ هَمرهَ مُعَیَّن هَکُردِه رِه بِدانین؛ وَلی وَختِی روح القُدُس شِیمی سَر نازِل هَبو، قُوَّت گیرنین و اورشلیمِ شهرِ دِلِه و تمام یهودیه و سامِره یه منطقه و دنیایِ دورترین نُخطه یه جی، می شاهِدان بونین.» بعد اینکه عیسی این گَبِ بَزَه، هَمونجور که رَسولان نِگاه کانِه بان، آسِمانِ سَمت جآر بَبِردِه هَبا و اوشانِ چِشمِ وَر ایتا اَبر اونِه دُور هَکردِه و دِ اوشان عیسی رِه نَدییَن. وَختی که عیسی دَبا بوشو و رَسولان آسِمانِ زُل بَزَه بان، یِدَفه دُتا مَردای که اِسبی قَوا داشتِن اوشانِ وَر بیَسَن و باگوتِن: «اِی جَلیلی مَرداکان، چِرا ایسَین و آسِمانِ زُل بَزَین؟ هَمین عیسی که شِیمی میَن جی آسِمانِ سَمت جآر بَبِردِه هَبا، باز هَم وَگِردِنِه، هَمونجور که بَدییَین آسِمانِ سَمت جآر بَشَه.» ایما رَسولان زیتونِ کوه جی که حدودِ یِک کیلومتر اورشَلیمِ شهرِ جی فاصِلِه داشتِه و فقط یَهودیان مُقَدَّسِ شنبِه روز تانِسَّن اینقدر شهری جی دور هَبون، به اورشَلیمِ وَگِرِسَّن. وَختِی به اورشلیم بَرِسیَن، ایتا بالاخانِه که اوِشانِ منزلگاه با بَشَن. اوشانیکه اوجِه دَبان ایشان بان: پِطرُس و یوحنا، یعقوب و آندریاس، فیلیپُس و توما، بَرتولْما و مَتّی، حَلفایه ریکا یَعقوب، وطن پرست شَمعون، وَ یَعقوبِ ریکا یَهودا. تمام اوشان، زِناکانِ هَمرهَ و مریم عیسی یه مآر و اونِه اَداشانِ هَمرهَ، یکدِل تمام خودِشانِ وَختِ دُعایِ سَر نَنِه بان. ایتا اَزون روزان، پِطرُس اَداشان میَن که حدودِ صَد و بیس نفر بان، بییَساَ و باگوتِه: «اِی اَداشان، مقَدَّس نِوشته های پِشگویی بایِسّی به حقیقَت بَرِسِه. اون نِوشته هایی که روح القُدُس خِیلی وَخت پیشان داوودِ پادشاه زَبانِ جی یَهودای بارِه باگوتِه. اونه بارِه که عیسی یه دَسگیر کُنندِگانِ راهنِما با. چون اون ایتا اَمی جی با و این خِدمَتِ دِلِه سَهمی داشتِه.» یَهودا خودِشِ شِرارتِ مزدِ هَمرهَ که خودِشِ خیانتِ وَسین هَیته با، ایتا زَمین بَهیِّه و هَموجه دَمربَکِتِه و بَتِرکِسِّه و اونِه دِل و رودِه دِرگا بَریختِه. تمام اورشلیمِ مَردم این جریانِ جی خَبَردار هَبان وبه خودِشانِه زَبان اون مَحَلِ اِسمِ «حَقِلْ‌دَما»، یَعنی زَمین خون بَنَن. «مَزمورِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِه: «”اونِه سِرِه مَتروکِه هَبو و دیگه هیچکَس اوجِه زندگی نَکُنِه،“ وَ: «”اونِه مقام و منصَبِ یِنَفَر دیگَه گیرنِه.“ پس لازِمِ یِنفر که هَمَش اون موقِه ایی که عیسی یه خداوند اَمِی هَمرهَ دَبا، اَمِی جَمع دِلِه بیِه. یعنی یحیی تَعمیدِ موقِه تا روزی که عیسی اَمِی وَرِ جی جآر بَبِردِه هَبا. ایتا از این آدَمان بایِسّی اَمِی هَمرهَ عیسی یه زندِه هَبوسَّنِ شاهِد هَبو.» اوشان دو نَفَرِ مُعَرِفی هَکُردَن: یوسِف که اونِه بَرسابا گونِه بان و اونِه یوستوسِ اِسمِ هَمرهَ هَم شِناسِنِه بان، وَ مَتیاس. ایما اینجور دُعا هَکُردَن و باگوتَن: «اِی خُداوند، تو تمام آدَمانِ دِلِ جی خَبَر داری. تو خودِت اَمَرِه نَشان هَدِه این دُتای جی کُدام ایتا رِه اِنتخاب هَکُردی تا این خِدمَت و رَسول هَبوسَّن هَگیره، خِدمتی که یَهودا اونِه پَس بَزه و جایی که اونِه دِل دَبا بَشَه.» ایما قرعه تُووادَن و مَتیاسِ اِسم دَکِتِه. اینجوری اون یازدَه تا رَسول دیگَرِ مُلحَق هَبا. وَختِی پِنتیکاست روز بَرِسییَه، هَمِه یکدِل یِجا جَم بان که یدَفه ایتا صدا تُنِّ وایه صدایِ مِثان آسِمانِ جی بوما و تمام سِرِه ایی که اونه میَن نیشته بان رِه، پُر هَکردِه. ایما یِچّی تَشِ اَلویه مِثان بَدییَن که تقسیم هَبا و هر کُدامِ سَر بَنیشتِه. ایما هَمِه روح القُدُسِ جی پُر هَبان و هَمونجور که روح اوشانِه قُوَّتِ گَب بَزَئن دَنِه با، دیگَر زَبانانِ هَمرهَ گَب بَزئنِ شروع هَکُردَن. اون روزان، دیندار یَهودیِان، آسِمانِ جیر تمام مَملِکَتانِ جی، اورشَلیمِ شهرِ دِلِه دَبان. وَختِی این صِدا وَرِسَه، جماعَت جَم هَبان، اوشان بُهت بَزَه بان، چون هر کدام از اوشان اِشنَوِسَّن که اوشان، اوشانه زَبان هَمرَه، گَب زَنِن. پس بُهت و حیرَتِ هَمرهَ گونه بان: «مَگِه ایشان که گَب زَنِن هَمِه جَلیلی نییَن؟ پَس چِطوره که اِشنَوِنیم هر کدام اَمِی مآری زَبانِ مِثان گَب زَنَن؟ پارتها و مادها و عیلامیِان، بین‌النهرینِ مَردم و یهودیه و کاپادوکیه و پونتوس و آسیایه منطقه یه امپراطوری فْریجیه و پامفیلیه و مصر و لیبی یه اون قسمتان که قیرَوانی جی با، وَ رُوم زائِران هَم یَهودی و هَم اوشانیکه یَهودِ دینِ قبول هَکُردَن؛ وَ همینجور کْرِت و عربستان مَردم - هَمِه اِشنَوِنیم که ایشان اَمِی زَبان هَمرَه خُدای قوَّت و عجیبِ کارانِ جی گَب زَنِن.» پس هَمه حیران و سَرگَردان هَمدیگر گونه بان: «این اِتِّفاق معنی چیِه؟» وَلی بعضیان ریشخَن زَنِه بان گونه بان: «ایشان تازِه شَرابِ جی مَس هَبان!» ایما پِطرُس اون یازدَه رَسولِ هَمرهَ وَرِسَه و خودِشِه صِدا رِه بُلَند هَکردِه، اوشونه باگوتِه: «اِی یَهودیان و اِی اورشلیمِ مَردم، اینِ بِفَهمین و اونچه گونَم رِه دِقَّتِ هَمرهَ گوش هَدین! این مَرداکان اونجور که شما گَمان کانین مَس نییَن، چون اَلَان ساعَت نُه صُبِ! بَلکِه این هَمونِه که یوئیلِ پِیغَمبَر اونِه بارِه اینجور پیشگویی هَکُرده با: «‌”خدا گونِه: آخرین روزای دِلِه می روحِ جی تمام مَردُمِ سَر ریزِنَم. شِیمی ریکاشان و کیجاشان نَبُوّت کانَن، شِیمی جَوانان رؤیاها و شِیمی پیران خواب دینَن. اون روزان، حتّی می پاکاران و کُلفتان سَر، می روحِ جی ریزِنَم و اوشان نَبوَّت کانَن. جآر آسِمانِ دِلِه عجیبِ چیزا وَ جیر، زَمین سَر نِشانِه ها ظاهِر کانَم، خون و تَش و دود. پیش اَز اونکه خداوَندِ روز بَرِسِه، اون پُرشکوه و گَتِ روز خُرشید تاریک بونِه و ماه خونِ رَنگ بونِه. وَ اینجور بونِه که هر کی خُداوند اِسمِ دُخوانِه، نِجات گیرنِه.“ «اِی یَهودیان، اینِ بِشنُئین: عیسی یه ناصِری، اونکه خدا معجزات و عجیبِ چیزان و نِشانِه هایی که اونِه دَس هَمرهَ شِیمی میَن ظاهِر هَکردِه، اون حقیقَتِ گَواهی هَدَه، همونجور که خُدِتان دانین. این عیسی طِبقِ خُدای اِراده و نقشِه شِیمی تَسلیم هَبا، وَ شما کافَرانِ دَس اونِه صَلیب بَکِشیَن و بَکوشتین. وَلی خدا اونِه مَرگِ دَردای جی آزاد هَکردِه و زندِه هَکردِه. چون مَحال با مَرگ بِتَّنه اونِه خودِشِه چَنگِ دِلِه بِدارِه. همونجور که داوود عیسی یه بارِه گونِه: «‌”خداوندِ هَمَش می چِشمِ پیش بَدییَم چون اون می راسِ دَس وَر دَرِه تا لَرزِه دَنِکَم. اینه وَسین می دِل شادِ و می زَبان خوشحالی کانِه می تَن اُمیدِ دِلِه ماندِنِه؛ چون می جانِ مُردگانِ دُنیای دِلِه وِل نُکانِی، وَ نُزارنی تی اِنتخاب هَبوسِّه یه تَن بَپیسِه. تو زندگی یه راهِشانِ مَرِه یاد هَدَیی، تو تی حضورِ هَمرهَ مَرِه شادی یه جی پِرُ کانی «اِی آداشان، تانَم یَقینِ هَمرهَ شِمِرِه باگوم که اَمِی جَد داوود بَمِردِه و دَفن هَبا و اونِه مَقبَره هَم تا امروز اَمِی وَرجه دَرِه. داوود ایتا پِیغَمبر با و دانِسِّه خدا اونه وَسین قَسَم بُخاردِه که اونِه نَسلِ جی یِنَفرِ اونِه سَلطَنَتِ تَختِ سَر نیشاندِنِه. داوود پیشتَر آیندِه رِه بَدیِه، اون مَسیحِ زندِه هَبوسَّنِ بارِه باگوتِه که اونِه جان مردگانِ دُنیای دِلِه نُماندِنِه و اونِه تَن نَپیسِنِه خدا هَمین عیسی رِه زندِه هَکردِه و اَما هَمه هَم شاهِدیم. عیسی خُدای راسِ دَس وَر جآر بَبِردِه هَبا و آسِمانِی پیَرِ جی، روح القُدُسِ موعودِ بِیتِه و بَریختِه، اینه که اَلان دینین و اِشنَوِنِن رِه. داوود به آسِمان جآر نَشَه، وَلی خودِش گونِه: «‌”خداوند، می خداوَندِ باگوتِه: «’می راسِ دَس وَر بِنیش تا تی دُشمنانِ تی لِنگِ جیر تُووادَم.»“‘ «پَس اِی یَهودِ قوم، هَمِه یَقینِ هَمرهَ بِدانین که خدا این عیسی رِه که شما اونِه صَلیب بَکِشییَین، هم خداوند و هم مسیحِ موعود هَکردِه.» وَختِی اوشان این گَبان رِه بِشنَوِسَّن جوری هَبان که اِنگار اوشانِ دِل خَنجر بُخاردهِ بو، پِطرُس و دیگَر رَسولانِ باگوتِن: «اِی آداشان، چی هَکنیم؟» پِطرُس اوشانِه باگوتِه: «توبِه هَکُنین و هر کُدام از شما عیسی یه مسیحِ اِسمِ هَمرهَ شیمی گناهانِ آمرزِشِ وَسین غسلِ تَعمید هَگیرین، که روح القُدُسِ عطا رِه گیرنین. چون این وَعدِه شیمی و شِیمی وَچِهان وَسین و تمام اوشانه وَسین هیسه که دور دَرِن، یعنی هر کی خُداوند اَمِی خدا اونِه خودِشِه وَر دُخانِه.» پِطرُس خِیلی گَبایِ دیگَرِ هَمرهَ شهادَت هَدَه و اوشانِه تَشویق هَکردِه باگوتِه: «شِمِرِه این نا خَلَفِ نَسلِ جی آزاد هَکُنین!» پس اوشانیکه پِطرُسِ پیغامِ قبول هَکُردَن، تَعمید بِیتَن. همون روز حدودِ سِه هزار نفر اوشانِه مُلحَق هَبان. اوشان خودِشان رِه وَقف تَعلیم بِیتَن رَسولانِ جی و دیگَر ایماندارانِ هَمرهَ مُشارکت و نان پارِه هَکُردَن و دُعا هَکُردَن. هر کدام از اوشانِه تَرس بِیتِه، وَ خِیلی عجیبِ چیزان و نِشانِه ها رَسولانِ دَس همرَه اَنجام بونِه با. تمام ایمانداران هَمدیگَرِ هَمرهَ دَبان و همه چی یه دِلِه شَریک بان. خودِشانِه مال و مَنالِ روشِنِه بان و اونِه پولِ هر کسِ اِحتیاجِ قدر هَمه یه میِن تقسیم کِانِه بان. اوشان هر روز مَعبَدِ دِلِه جَم بونه بان و هَمدیگَرِ هَمرهَ خودِشانِه سِرِه یه دِلِه نان پارِه کِانِه بان، وَ خوشی و سادِه دِلِی یه هَمرهَ غَذا خارنه بان. اوشان خَدا رِه حَمد و ثَنا گونِه بان. تمام مَردم اوشانِه اِحترام نَنِه بان، وَ خُداوند هر روز اوشانیکه نِجات گیرنِه بان رِه اوشانِ جَمع دِلِه اِضافِه کانهِ با. ایتا روز ساعت سه بعد از ظهر که دُعایِ موقِه با، پِطرُس و یوحَنا دَبان معبَد سَمت بوشون. اون موقِه، چَن نَفر ایتا مَردای که مادر زادی چُلاق با رِه، هارنِه بان. اوشان اونِه هر روز اون معبدِ دَروازِه یه وَر که اونِه اِسم «قَشَنگِ دروازه» با نَنِه بان تا مَردُمی که مَعبدِ دِلِه شونه بان جی صَدَقِه هَگیره. وَختی اون مَردای پِطرُس و یوحنا رِه بَدییِه که خَنِن مَعبدِ دِلِه بوشون، اوشانِ جی صَدَقِه بِخَسِّه. پِطرُس و یوحنا اونِه زُل بَزَن؛ پِطرُس باگوتِه: «اَمَرِه بِیش!» اون مَردای اوشانِه بِیشیِه و اِنتظار داشتِه یِچّی اونِه هَدِن. وَلی پِطرُس اونِه باگوتِه: «مَن نه نُقرِه دارمِ نه طِلا، وَلی اونچه دارمِ رِه تِرِه دَنَم! به اِسمِ عیسی مسیحِ ناصری وَرِس و راه بوشو!» ایما پطرس اون مَردای یه راسِ دَسِ بِیتِه و اونِه وَرِساندِه. هَمون دَم اونِه لنگ و زانو قُوَّت بِیتِه خودِشِه جایه سَر وَرِسَه و خودِشِه لِنگِ سَر بیِسَا رادَکِتِه. ایما همونجور که پَرنِه با، اوشانِ هَمرهَ معبدِ دِلِه بَشَه و خَدارِه شکر کانِه با. تمام مَردم اونِه همونجور که راه شونِه با و خدا رِه شُکر کانه با بَدییَن، وَ بِفَهمِسِّن اون هَمونیِه که قبلاً صَدقِه هَیتَن وَسِین ’قَشنگِ دَروازه یه‘ وَر نیشِنِه با، پس، اونچه جی که اونه وَسین اِتِّفاق دَکِت با، خِیلی تعَجِب هَکُردَن. هَمون موقِه که اون مَردای پطرس و یوحَنایِ هَمرهَ شونِه با و اوشانِ جی سیفا نَبونِه با، تمام جَماعَت حیرتِ هَمرَه سُلیمانِ ایوانِ سمت، اوشانِ سَمت دُو هَکُردَن. وَختِی پِطرُس اینه بَدییِه، جَماعَتِ باگوتِه: «اِی یَهودی مَرداکان، چِرا اینقدر تَعجِب هَکوردین؟ چِرا زُل بَزَیین اَمَرِه نِگاه کانین، اِنگار که اَما اَمی قُوَّت و شریعتِ ایمانِ هَمرهَ، این مَردای رِه باگوتیم راه بوشو؟ ابراهیم خدا و اِسحاق خدا و یعقوبِ خدا، اَمِی پیَرانِ خدا، خودِشه خادِم عیسی رِه جَلال هَدَه، هَمونیکه شما اونِه تَسلیم هَکوردین و پیلاتُسِ فرماندارِ وَرجه اونِه حَشا هَکوردین، هر چَن پیلاتُسِ نَظر این با که اونِه آزاد هَکونِه. وَلی شما اون صالِح و قُدّوسِ رَد هَکوردین و بِخَسّین اونه عوَض ایتا قاتِل آزاد هَبو. شما زندگی یه سَر چِشمِه رِه بَکوشتین، وَلی خدا اونِه مُردِگانِ جی زندِه هَکردِه و اَما اینه شاهِدیم. عیسی یه اِسمِ ایمانِ خاطِری، اونِه اِسم، این مَردای رِه قُوَّت هَدَه، کسی که دینین و اِشناسِنین رِه، وَ اون ایمانِی که اونه تَوَسطِ، این مَردای رِه شما هَمه یه وَر کامِلاً شفا هَدَه. «وَ اَسه اِی آداشان، دانَم که شما و شِیمی قومِ گَتِه یه رَفتار، نادانی یه جی با. وَلی خدا این راهِ جی اونچه رِه که تمام پِیغمبَران زَبانِ جی پیشگویی هَکُرده با که اونه مسیح زَجر کَشِنِه رِه، اَنجام هَدَه. پَس توبِه هَکُنین و خُدای سَمت وَگِردین تا شِیمی گُناهان پاک هَبو و خداوند حضورِ جی شیمی وَسین وَختایی بیِه که شِمِرِه تازِگی هَدِه. وَ تا خدا، هَمون مسیحِ موعود یعنی عیسی که پیشتَر شیمی وَسین اِنتخاب هَبوسِّه با رِه، روانه هَکونه، که آسِمان بایِسّی اونِه قَبول هَکونِه تا روزایی که هَمه چی طبقِ اونچه که خدا قدیم جی تمام خودِشِه مُقَدَّسِ پِیغَمبَرانِ زَبانِ جی باگوتِه، هَبو. موسی یه پیغمبر باگوته: ”خداوند، شِیمی خدا، شِیمی اَداشان میِن، ایتا پِیغمبَر می مِثان شِمِرِه روانه کانه، بایِسّی اونچه که اون شِمِرِه گونِه رِه گوش هَدین. هر کی اون پِیغمبَرِ گوش نَدِه، قومِ میَنِ جی نابود بونِه.“ «تمام پِیغَمبَران هَم، سَموئیلِ جی به بعد، هَمه یک صِدا این روزانِ بارِه پِشگویی هَکُردَن. وَ شما پِیغَمبَرانِ وَچِهانید. اون عهدِ وَچِهان که خدا شِیمی پیرانِ هَمرهَ دَبِسِّه. خدا اِبراهیمِ باگوتِه: ”تی نَسل ِجی تمام زَمین ِطایفِه شان بَرکَت گیرِنِن.“ وَختِی که خدا خودِشِه خادِم عیسی رِه اِنتخاب هَکردِه، اَوَّل اونِه شِیمی وَرجه روانه هَکوردِه تا شیمی جی هرکُدام رِه شِیمی گناهانِ راهانِ جی وَگِردانه و شِمِرِه بَرکت هَدِه.» پِطرُس و یوحنا هَلَه دَبان مَردُمِ هَمرهَ گَب بَزِنِن که مَعبدِ کاهِنان و معبدِ نِگَهبانان فَرماندِه و عُلَمای فِرقِه صَدوقی سَر بَرِسیَن. اوشان اَز اینکه رَسولان مَردمِ تعلیم دَنِه بان و عیسی یه زندِه هَبوسَّنِ بارِه گَب زَنِه بان، خیلی اوشانِ غِیظ بَیتِه با. پَس اوشانِه بِیتَن و چون نِمای سَر با، تا فَردَئی اوشانِه زندان دِلِه بِداشتِن. وَلی خِیلی از اوشان که پِیغامِ بِشنَوِسِّه بان، ایمان بیاردِن و مَرداکان حدودِ پنج هِزار نَفر هَبان. فَردَئی، یَهودیِان گَتِه و مَشایخ و توراتِ مُعَلِمین اورشَلیمِ شهرِ دِلِه جَم هَبان. این مجلِسِ دِلِه، کاهِنِ اَعظم حَنّا و قیافا و یوحنا و اِسکندر و تمام کاهِنِ اَعظم خانِوادِه دَبان. اوشان پِطرُس و یوحَنا رِه خودِشانِه وَر بیاردِن، اوشانِ جی بَپُرسییَن: «شما کیه قدرَت و کیه اِسمِ هَمرهَ این کارِ هَکوردین؟» ایما پِطرُس روح القُدُسِ جی پُر هَبا، اوشانِه جَواب هَدَه: «اِی قومِ گَتِه و مَشایخ، اَگه امروز این خُجیرِه کارِ خاطِری که علیلِ مَردای یه وَسین هَکردیم اَمِی جی بازخواس بونِه، و پُرسِنین اون چِطور شَفا بِیتِه، پس شما هَمه و تمام یَهودِ مَردم بِدانین که عیسی یه مسیحِ ناصِری یه اِسمِ هَمرَئه که این مَردای شِیمی وَرجه سالِم ایساَ، هَمون اِسمِ هَمرهَ که شما اونِه صَلیب سَر بَکِشییَن وَلی خدا اونِه مُردِگانِ جی زندِه هَکردِه. این عیسی هَمون سَنگیِه که شما بَنّائان اونِه رَد هَکوردین و اَسه بَنایه اَصلی تَرین سَنگ هَبا. بِجُز اون هیچ کَسِ دِلِه نِجات دَنیِه، چون هیچ اِسمی آسِمانِ جیر آدَمانِ هَدَه نَبا تا اونه جی نِجات هَگیریم.» وَختِی اوشان پِطرُس و یوحنایِ جرأتِ بَدییَن و بِفهمسِّن که بیسواد و عادی هیسَن، تَعجب هَکُردَن و بِفَهمِسِّن عیسی یه هَمرهَ دَبان. وَلی چون اون مَردای که شَفا بِیته با پِطرس و یوحنایِ وَر ایسَبا، نَتَّنِسَّن هیچی باگون. پس دَستور هَدَن مجلِسِ جی دِرگا بوشون، وَ خُدِشان هَمدیگَرِ هَمرهَ مَشوِرَت هَکُردَن. هَمدِیَگرِ باگوتَن: «این دُتایه هَمرهَ چی هَکنیم؟ چون تمام اورشَلیم دانَن اوشان مُعجِزِه هَکُردَن و اَما هم نَتَّنیم اونِه حَشا هَکنیم. وَلی اینه وَسین که این جَریان بیشتَر از این قومِ میَن چو دَنِکِه، بایِسّی این آدَمانِ قَدغَن هَکنیم که دیگه هیچکسِ هَمرهَ این اِسمِ جی گَب نَزِنِن.» ایما باز اوشانِه خودِشانِه وَر دُخوانِسَّن و حکم هَکُردَن که هیچ وَخت عیسی یه اِسمِ نیارِن و تَعلیم نَدِن. وَلی پِطرُس و یوحنا جِواب هَدَن: «شما خُدِتان داوَری هَکُنین، خُدایِ نظر کُدام دُرُسِّه، شِیمی جی اِطاعَت هَکُردَن یا خُدایِ جی اِطاعت هَکُردَن؟ چون اَما نَتَّنیم اونچه بَدییَیم و بِشنَویسّیم رِه، نَگوییم.» شورای آدَمان بَعدِ اینکه پطرس و یوحنا رِه خِیلی تهدید هَکُردَن اوشانِ وِل هَکُردَن، چون هیچ راهی اوشانِه مُجازات هَکُردَنِ وَسین پیدا نَکوردَن. چون تمام مَردم اونچه یه خاطِری که اِتفاق دَکِت با خَدارِه حَمد و ثنا گونِه بان. چون اون مَردایی که مُعجزِه یه هَمرهَ شَفا بِیته با، چِهل سال بیشتر داشتِه. پِطرُس و یوحنا بعدِ اینکه آزاد هَبان خودِشانِه رَفیقانِ وَرجه وَگِرِسِّن و اونچه که گَتِه کاهِنان و مَشایخ اوشانِه باگوته بان رِه خَبَر هَدَن. وَختِی اینِ بِشنَوِسَّن، یکصِدا خُدایِ حُضور دُعا هَکُردَن و باگوتِن: «اِی خُداوندی که هَمه چیه حاکِمی، اِی خُدایی که آسِمان و زَمین و دَریا و اونچه اوشانِ دِلِه دَرِه رِه خَلق هَکُردی، تو خودِت روح القُدُسِ هَمرهَ اَمِی پیَرِ زَبانِ جی، تی خادم داوودِ پادشاه باگوتی: «”چِرا قومِشان شورِش هَکُردَن و مَردم بی دلیل توطئِه هَکُردَن؟ دُنیایِ دِلِه یه پادشاهان هَمدَس هَبان و حاکِمان جَم هَبان، خُداوند علیِه و اونِه مسیحِ علیِه. راس راسی که این شَهرِ دِلِه، هیرودیسِ حاکم و پُنتیوس پیلاتُس غیر یَهودیِان و یَهودی مَردُمِ هَمرهَ تی مُقَدَّس خادِمِ علیه عیسی که اونِه مَسح هَکُردی، هَمدَس هَبان. تا اونچه رِه که تی دَس و اِرادِه پیشتَر مُعَیَن هَکُردِ با رِه بِجا بیارِن. اَسه، اِی خِداوند، اوشانِ تَهدیدارِه بِیش وتی خادِمانِ لُطف هَکُن تا تمام خوِدشانِه جُرعَت هَمرهَ تی کَلامِ باگون. وَ تی دَس رِه هَم شَفا هَدَئنِ وَسین دراز هَکن و تی مُقَدَّسِ خادِم عیسی یه اِسمِ هَمرهَ، نِشانِه ها و مُعجزات هَکُن.» بعد از اوشانِ دُعا، جایی که اوجِه جَم بان لَرزِه دَکِتِه و هَمه روح القُدُسِ جی پُر هَبان، وَ خُدایِ کَلام رِه جِرأتِ هَمرهَ گونه بان. تمام ایمانداران یکدِل و یِک جان بان و هیچکس خودِشِه اَموالِ خودِشه شی نِدانِسِّه، بَلکِه هَمِه چی یه دِلِه هَمدیگَرِ هَمرهَ شَریک بان. رَسولان عیسی یه خُداوند، زندِه هَبوسَّنِ خَبَری قُوّت هَمرهَ شَهادَت دَنِه بان و خُدایِ گَتِ فیض، تمام اوشانِ سَر دَبا. اوشان دِلِه هیچکس مُحتاج نَبا، چون هَر کی زَمین یا سِرِه ایی که داشتِه رِه، روشِنِه با و اونِه پولِ رَسولانِ پِش نَنِه با تا هر کَسِ احتیاجِ قدر اوشانِ میَن تقسیم هَبو. یوسِف هَم که لاوی یه قبیله یه جی و قبرسِ جی با و رَسولان اونِه برنابا یَعنی ’تشویقِ ریکا‘ لَقب هَدَه بان، زَمینی که داشتِه رِه بَروتِه و اونِه پولِ بیاردِه، رَسولانِ پِش بَنَه. وَلی یِنَفر که اونِه اِسم حَنانیا با خودِشِه زِنا سَفیرِه یه هَمرهَ ایتا تیکه زَمین بَروتِه. حَنانیا یِذَرِه اون پولِ جی که اونِه زِنا خَبَر داشتِه جا هَدَه و بَقیِه رِه بیاردِه رَسولانِ پیش بَنَه. پِطرُس اونِه باگوتِه: «اِی حَنانیا، چِرا بَنَیی شیطان تی دِلِ اینجور پُر هَکونِه که روح القُدُسِ دُرو باگویی و یِذَرِه تی زَمین بَروتِ پولِ تی وَر بدارِی؟ مَگِه قبل از اینکه بَروشی تی شین نَبا؟ مَگِه بعدِ اینکه بَروتی هم اون پولِ اِختیار تی دَس دَنِبا؟ چی باعث هَبا تی دِلِ میَن این کارِ هَکُنی؟ تو نه آدَمی رِه، بَلکِه خَدارِه هَم دُرو باگوتی!» وَختِی حَنانیا این گَبِ بِشنَوسِّه، زَمین سَر بَکِتِه و دَرجا جان هَدَه! تمام اوشانیکه اینه بِشنَوِسَّن خِیلی بَتِرسین. ایما جَوانان بومَن و اونِه کَفنِ دِلِه دَپیتِن و دِرگا بَبِردَن، دَفن هَکُردَن. بعد ازسه ساعت، اونِه زِنا که جَریانِ جی خَبَر نِداشته بوما. پِطرُس اونه جی بَپرسیِه: «مَرِه باگو زَمین رِه این قیمت بَروتین؟» سَفیره باگوتِه: «آرِه، هَمین قیمت.» پِطرُس اونِه باگوتِه: «چِرا هَمدیگَر هَمره هَمدَس هَبِین تا خداوَندِ روحِ آزمون هَکنین؟ اوشانیکه تی مَردای رِه دَفن هَکُردَن اَلَان دَرِ وَر دَرِن و تِرِه هم دِرگا بَرنِن.» دَرجا، سَفیره هَم پِطرُسِ لِنگِ وَر بَکِتِه و جان هَدَه. وَختِی جَوانان دِلِه بومَن، بَدییَن اون هَم بَمِردِه. پَس اونِه دِرگا بَبِردَن و اونِه شویه وَرجه دَفن هَکُردَن. ایما ایتا گَتِه ترس تمام کلیسا و اوشانیکه اینِ بِشنَوِسَّن رِه بِیتِه. رَسولان هَمیشه قومِ دِلِه خیلی نِشانه ها و معجِزات کِانِه بان و تمام ایمانداران یکدِل سُلیمانِ تِلارِ دِلِه جَم بونه بان. وَلی بَقیِه جی کَسی جُرأت نُکانِه بان اوشانِه مُلحَق هَبو. هر چَن تمام مَردم اوشانِه خِیلی اِحترام نَنِه بان. خِیلی از مَرداکان و زِناکان ایمان هارنِه بان و خداوَندِ مُلحق بونه بان، تا جایی که حتّی مَریضان رِه شهرِ میدانِ سَر هارنِه بان و اوشانِه تَخت و دوشَکِ سَر نَنِه بان تا وَختِی پِطرُس اوجِه یه جی رَد بونِه، لااَقَل اونِه سایِه، بعضیانِ سَر دَکِه و شَفا هَدِه. مَردم هَم دَسِّه دَسِّه اورشَلیمِ شَهرِ دور و اطرافِ جی هَنِه بان و مَریضان و کَسایی که پَلیدِ اَرواحِ گرفتار بان رِه هارنِه بان و همه شَفا گیرنِه بان. وَلی کاهِنِ اعظم و تمام اوشانیکه اونِه هَمرهَ دَبان یعنی صَدّوقیِان فِرقِه، وَرِسَن و حَسودی یه جی دَس بِکار هَبان و رَسولانِ بِیتَن و زندان دِلِه که هَمِه جورِ آدَم اونه دِلِه دَبا توُوادَن. وَلی شُو، خُداوند ایتا فِرِشتِه زندان دَرِشانِ واز هَکردِه و اوشانِه دِرگا بیاردِه و باگوتِه: «بیشین و مَعبدِ دِلِه بییَسید و تمام این زِندگی یه پیغامِ مَردمِ باگویید.» پَس صَبِ سَر طِبقِ اونچه که اوشانِه باگوتِه هَبا با به مَعبدِ بَشَن و مَردمِ تَعلیم هَدَن. وَختِی کاهِنِ اعظم و اوشانیکه اونِه هَمرهَ دَبان بومَن، تمام شورا و تمام یَهودِ قومِ مَشایِخِ خودِشِانه وَر دُخوانِسَّن و کسایی رِه روانه هَکوردَن تا رَسولانِ زندان جی بیارِن وَلی وَختِی مأموران زندان دِلِه بَشَن، رَسولانِ پیدا نَکوردَن. پَس وَگرِسِّن و خَبَر هَدَن: «اَما بَدییَیم زندان دَرِشان قائِم دَبسِّه با و نِگَهبانان هَم دَرِشانِ پِیش ایسَبان. وَلی وَختِی دَرِشان واز هَکُردیم، هیچکی رِه زندان دِلِه پیدانَکوردیم.» وَختِی مَعبدِ نِگَهبانان فَرماندِه و گَتِه کاهِنان این خَبَرِ بِشنَوِسَّن هاج و واج بُمانِسِّن، فکِرِ دِلِه بَشَن که «این کارِ عاقبت چی بونِه؟» هَمون موقِه، یِنَفر بوما و اوشانِه خَبَر هَدَه، باگوتِه: «اوشانیکه شما زندانی دِلِه توُوادِبین، اَسِه مَعبدِ دِلِه ایسَن و دَرِن مَردمِ تعلیم هَدِن.» پَس مَعبدِ نِگَهبانان فرماندِه، مأمورِانِ هَمرهَ بَشَن و رَسولانِ بیاردِن، ولی نه زور هَمرَه، چون تَرسِنِه بان مَردم اوشانِه سنگسار هَکُنَن. وَختِی رَسولانِ بیاردِن، اوشانِه شورایِ وَر بِداشتَن. ایما کاهن اعظم اوشانِ جی بَپُرسیِه: «مَگِه اَما شِمِرِه سَخت قَدغَن نَکُردیم که دِ این اِسمِ هَمرهَ تعلیم نَدین، با این حال شما اورشلیمِ شَهرِ شیمی تَعلیم جی پُر هَکوردین و خَنین این مَردای یه خونِ اَمِی گردَن تُووادین.» ولی پِطرُس و دیگَر رَسولان جواب هَدَن: «اَما باید خُدایِ جی اطاعت هَکنیم نه آدَمی یه جی. اَمِی پیَرانِ خدا، هَمون عیسی که شما صَلیب بَکِشییَین و بَکوشتین رِه مُردگانِ جی زندِه هَکردِه و اونِه خودِشِه راسِ دَسِ وَر جآر بَبِردِه، رَهبر و نجات دَهَندِه هَکردِه تا یَهودِ مَردم توبِه هَکُنَن و اوشانِ گُناهان آمُرزیدِه هَبو. وَ اَما این جریانِ شاهِدیم، هَمونجور که روح القُدُس هم شاهِدِ، هَمون روحی که خدا اونِه خودِشِه مُطیعانِ بِبَخشیِه.» وَختِی این گَبِ بِشنَوِسَّن اینقدر عَصَبانی هَبان که خَسَّن اوشانِه بَکوشَن. وَلی یِنفر عُلَمایِ فرقِه فَریسی یه جی، که اونِه اِسم گامالائیل و شَریعت مُعَلِم با و همه اونِه احترام نَنِه بان، مجلِس دِلِه وَرِسَه و دَستور هَدَه چَن لَحظِه رَسولانِ دِرگا بَبِرَن. ایما اوشانیکه اوجِه دَبان رِه باگوتِه: «اِی یَهودِ مَردم، شِیمی حواس دَبو این آدَمانِ هَمرهَ چی خَنین هَکُنین. چون چَن وَخت پیش، ایتا مَردای که اونِه اِسم تِئوداس با وَرِسَه که اِدّعا کانه با خودِشِ رَه کَسیِه، وَ حدودِ چهار صَد نَفَر رِه خودِشِه دور جَم هَکردِه. وَلی اونِه بَکوشتِن و تمام اونِه دُمّالرو شان هم پَخش و پَلا هَبان. بعدِ اون، یَهودایِ جَلیلی سَرشماری یه موقِه شورش هَکردِه و یه دَسِّه رِه خودِشِه دُمّال بَکِشاندِه. وَلی اون هَم هَلاک هَبا و تمام اونِه دُمّالرو شان پَخش و پَلا هَبان. پس این جریانِ بارِه هَم شِمِرِه گونَم این آدَمانِ هَمرهَ کاری نِدارین و اوشانِه خودِشانِه حال بَنین. چون اگه اوشانِ قصد و نیَّت آدَمی یه جی هَبو، بجایی نَرِسِنِن. وَلی اَگه خُدایِ جی هَبو، نَتَّنین اوشانِ جِلویِ بِگیرین، چون اون موقِه خُدایِ هَمرهَ جَنگِنین!» اوشان اونِه نَصیحَتِ گوش هَدَن و رَسولانِ خودِشانِه وَر دُخوانِسَّن، شَلّاق بَزَن و باگوتَن که عیسی یه بارِه هیچکسِ هَمرهَ گَب نَزِنین، ایما اوشانِه وِل هَکُردَن که بوشونِ. پس رَسولان شورای وَرِ جی دِرگا بَشَن و از اینکه اینقدر لایق بِشمارِسِّه هَبان که عیسی یه اِسمِ خاطِری بی حُرمتی بِینَن، خوشحال بان. وَ هیچ روزی، چه معبدِ دِلِه و چی سِرِه شان دِلِه، تَعلیم و خَبَرِ خوشِ جی دَس نَکِشییَن که عیسی هَمون مَسیحِ موعودِ. اون روزان که شاگِردان بیشتَر بونه بان، یَهودیان یونانی زَبان، یَهودیان عبرانی زَبانِ جی گِلِه هَکوردَن که اوشانِ بیوِه زِناکانِ سَرچِش نَگیرنِن و اوشانِ هر روزِه غذایِ سهمِ دُرُس نَدِنِن. پس اون دوازدَه تا رَسول، تمام شاگِردانِ خودِشانِه وَر دُخوانِسَّن و باگوتِن: «دُرُس نیِه اَما مَردُمِ غذا هَدَئنِ وَسین، خُدای کَلامِ تَعلیم هَدَئنِ وِل هَکنیم. اِی آداشان، اینه وَسین شیمی میِن هَفت نَفَر که خُش نامَن و خُدای روح و حکمتِ جی پُرِن رِه دوجین هَکُنین تا اوشانِ این کارِ سَر بَنیم. ولی اَما اَمرِه دُعا هَکُردَن و خُدای کلامِ خِدمتِ وَسین وقف کانیم.» اونچه که رَسولان باگوتِن هَمِه یه نَظر خوب بوما، وَ این آدَمانِ دوجین هَکُردَن: استیفان مَردی که روح القُدُس و ایمانِ جی پُر با، فیلیپُس، پْروخُرُس، نیکانُر، تیمُن، پارمِناس، وَ نیکُلائوس که اَنطاکیِه یه دِلِه یَهودی هَبا با. این مَردِکان رِه رَسولانِ وَرجه بیاردِن و رَسولان اوشانِ وَسین دُعا هَکُردَن و اوشانِ سَر دَس بَنَن و اوشانِ این خِدمتِ سَر بَنَن. پس خُدای کَلام همه جا اعلام بونِه با و اورشلیمِ دِلِه یه شاگِردان خیلی زیاد بونه بان، وَ یَهودی کاهِنانِ جی ایتا گَتِ جماعَت ایمان بیاردِن. استیفان فیض و قوَّتِ جی پُر با و قومِ دِلِه خِیلی عجیبِ کارا و معجِزات کانِه با. اون موقِه چَن نفر ایتا عبادتگاهِ جی که اونه اِسم ’آزاد هَبوسِّه شانه عبادتگاه‘ با، که قیرَوانی یَهودیِان جی و اسکندریِه و کیلیکیه و آسیایه منطقه یه جی هَم بان، اِستیفانِ هَمرهَ بَحث هَکُردَن. وَلی اِستیفان اون حِکمت و خُدای روحِ هَمرَه که گَب زَنِه با، هیچکی نَتِنِسِّه اونِه پیش بییَسِه. پَس اوشان یَواشکی چَن نَفَرِ خَلوتِ جا بَبِردَن و اوشانِه آنتریک هَکُردَن تا باگون: «اَما بِشنَویسّیم که اِستیفان، موسی یه پیغمبر و خَدارِه کُفر گونِه با.» اوشان مَردم و مشایخ و توراتِ مُعلِّمینِ علیِه استیفان آنتیریک هَکُردَن، وَ اوشان استیفانِ سَر بَریختِن، اونِه دَسگیر و شورایِ وَر بَبِردَن. اوشان چَن تا دروزَن شاهِد هَم بیاردِن که گونه بان: «این آدَم این کارِ جی دَس نَکِشِنه و هَمَش مقدَّسِ مَعبَد و شریعتِ بَد گونِه. چون اَما خودِمان بِشنَویسّیم که گونِه با این عیسی یه ناصِری این مَعبَدِ فور هارنِه و رَسم و رسومی رِه که موسی اَمَرِه هَدَه رِه، عَوَض کانِه.» هَمون موقِه، تمام اوشانیکه شورای دِلِه نیشته بان و استیفانِ زُل بَزه بان، بَدییَن که اِستیفانِ دیم ایتا فِرشته یه دیمِ مِثان هَبا. کاهِن اعظم اِستیفانِ جی بَپُرسیِه: «ایشان دُرُس گونِن؟» اِستیفان باگوتِه: «اِی آداشان و اِی پیَران، مَرِه گوش هَدین! خدای پُر جَلال وَختِی اَمِی پیَر ابراهیمِ پیغمبر، بین‌النهرینِ منطقه یه دِلِه دَبا و هَلَه حَران نَشَه با، اونِه ظاهر هَبا و باگوتِه: ”تی مِلک و تی فامیلان وِل هَکُن و مِلکی رِه که تِرِه نَشان دَنَم بوشو.“ «پس، ابراهیم کَلدانیِانِ مِلکِ جی دِرگا بَشَه و حَرانِ دِلِه مَنزِل هَکردِه. بَعدِ اینکه اونِه پیَر بَمِردِه، خدا اونِه این مِلکِ دِلِه که امروز اونه دِلِه دَرین کوچ هَدَه. با این وجود خدا این مِلکِ دِلِه حتّی یه وَجَب زَمین قَدر هم اونِه اِرث نَده. وَلی وَعدِه هَدَه که این مِلکِ، اونِه و بعدِ اون، اونِه نَسلِ هَدِه، هر چَن ابراهیم اون موقِه هَلَه وَچِه نِداشته. خدا اِبراهیمِ باگوتِه: ”تی نَسل، غُربتِ مِلکِ دِلِه ایتا غریبه یه مِثان زندگی کانَن و چهار صَد سال اوشانِه اَسیری گیرنِن و اوشانِه ظُلم کانَن.“ خدا باز هَم باگوته: ”مَن اون قوم که اوشان اونِه اَسیران رِه مُجازات کانَم، وَ بعدِ اون، می قوم اون مِلکِ جی شونِن و مَرِه ایجه پَرَسِش کانَن.“ وَ خدا خَتنِه هَکُردَنِ عَهدِ ابراهیمِ هَدَه. پس ابراهیم اِسحاق پیَر هَبا، وَ اِسحاق رِه هَشتِمین روزِ دِلِه خَتنِه هَکردِه. وَ اِسحاق هم یَعقوب پیَر هَبا، وَ یَعقوب هم دوازدَه تا پاتریارخی یه پیَر، یَعنی اَمِی دوازدَه تایی گَتِ پیَرِ جَدّ هَبا. «پاتریارخی شان حَسودی یه سَر یوسِفِ مِصریان بَروتن. وَلی خدا یوسف هَمرهَ دَبا و اونِه تمام اون عذابای جی آزاد هَکردِه و اونِه حِکمت هَدَه و فِرعونِ نَظر عزیز هَکردِه، جوریکه فرعون، یوسِف رِه مِصرِ فرمانروا و خودِشِه دَربارِ رئیس هَکردِه. «ایما تمام مصر و کَنعان دِلِه گَتِ قَحطی و مُصیبَت بوما و اَمِی پیران هیچی بُخاردَنِ وَسین پیدانَکوردَن. اَمِی جَد یَعقوب وَختِی بِشنَوسِّه مِصرِ دِلِه غَلِّه پیدا بونِه، اَوّلین دَفِه اَمِی پیَرانِ اوجِه روانه هَکوردِه. دوّمین سفر دِلِه، یوسِف خودِش رِه خودِشِه اَداشانِ نشان هَدَه و فرعون یوسِفِ خانِوادِه یه هَمرهَ آشنا هَبا. پس یوسِف خودِشِه پیَر یَعقوب و تمام خودِشِه خانِوادِه رِه که سر جَم هفتاد و پَنج نفر بانِ دُمّال روانه هَکوردِه و خَبَر هَدَه مِصرِ سَمت بیئین. یعقوب به مِصر بَشَه و اوجِه بَمِردِه، هَم اون و هَم اَمِی پیَران، وَلی اوشانِ جِنازِه رِه به شَکیمِ منطقه بَبِردَن و مقَبره یه دِلِه که ابراهیم اونِه حَمورِ ریکاشانِ جی یِمقدار نُقرِه یه هَمرهَ بَهِیّه با، بَنَن. «هَمونجور که خُدای وَعده که خَسِّه ابراهیم وَسین اَنجام هَدِه نَزیک بونِه با، اَمِی قوم هم مِصر دِلِه زیاد بونِه با، تا اینکه ایتا دیگَه پادشاه بوما که یوسِفِ نِشناسِنِه با. اون پادشاه اَمِی قومِ هَمرهَ حیله یه هَمرهَ رَفتار هَکردِه و اَمِی پیرانِ خیلی ظُلم هَکردِه و اوشانِه مَجبور هَکردِه خودِشانِه تَرِه وَچِهان رِه دِرگا وِل هَکُنَن تا زندِه نمانَن. «اینجور روزگارِ دِلِه با که موسی یه پیغمبر دُنیا بوما. اون خُدای نظر قَشَنگِ وَچه با. موسی سه ماه خودِشِه پیَرِ سِرِه یه دِلِه زندگی هَکردِه. وَختِی اونِه دِرگا وِل هَکُردَن، فرعونِ کیجا اونِه بِیتِه و خودِشِه ریکایِ مِثان اونِه گَت هَکردِه. اینجوری موسی تمام مِصریانِ حِکمتِ یاد بِیتِه و کِردار و گِفتار دِلِه قُوَّت بِیتِه. «وَختِی موسی چهل سالِه هَبا، اونِه دِل دَکِتِه که خودِشِه آداشان یَعقوب نَسل سَمت بوشو و اوشانِ اوضاع رِه بَینِه. وَختِی بَدییَه ایتا مِصری مَردای، ایتا از اوشانِ ظُلم کانِه، اونِه پُشت دَر بوما و اون مِصری یه بَکوشتَن هَمرهَ، اون مَظلومِ حَقِّ بِیتِه. موسی گمان هَکوردِه اونِه آداشان فَهمِنِن که خدا خَنِه اونِه دَس هَمرهَ اوشانِه نِجات هَدِه، وَلی اوشان نِفَهمِسَّن. فردَئی، دو نَفَرِ بَدییِه که هَمدیگَرِ هَمرهَ دَعوا کِانِه بان. این نیَّتِ هَمرهَ که اوشانِه آشتی هَدِه باگوتِه: ”اِی مَرداکان، شما اَداشین، چِرا هَمدیگر بَدی کانین؟“ «وَلی اون مَردای که دَبا خودِشِه هَمسادِه رِه بَدی هَکونه موسی رِه ایتا کِنار هُل هَدَه و باگوتِه: ”کی تِرِه اَمِی رئیس و داور هَکردِه؟ خَنی مَرِه هَم بَکوشی، هَمونجور که دیروز اون مِصری رِه بَکوشتی؟“ وَختِی موسی اینه بِشنَوسِّه، دَربَشَه و مِدیانِ مِلکِ دِلِه غریب هَبا و اوجِه دُتا ریکائه صاحاب هَبا. «چهل سال بُگذشتِه. ایتا روز صَحرایِ دِلِه، سینایِ کوه نَزیکی، ایتا فِرِشتِه ایتا تَش بِیتِه لَمبَس دِلِه موسی رِه ظاهر هَبا. وَختِی موسی اینه بَدییِه اون منظَرِه یه جی خیلی تَعَجِب هَکردِه. وَ هَمونجور که نزیک بونِه با تا بَینِه، خُداوند صِدا اونه گوش بَرِسییَه که: ”مَن تی پیَرانِ خُدایَم، ابراهیم و اسحاق و یعقوبِ خدا.“ موسی بَتِرسیِه و جِرأت نَکُردِه بِیشِه. «خُداوَند اونِه باگوتِه تی لِنگِ چَمیشِ دَر بیار، چون زَمینی که اونه سَر ایسَیی مُقَدَّسِ. یَقیناً مَن می قومِ مُصیبَتِ مِصرِ دِلِه بَدییَم و اوشانِ نالِه رِه بِشنَوِسَّم، وَ بومَم تا اوشانِه دِرگا بیارِم. اوشانِ نِجاتِ وَسین بومَم. اَسه بییِه تِرِه به مِصر روانه هَکونَم.“ «هَمین موسی که اَمِی قوم اونِه رَد هَکُردَن و باگوتَن: ”کی تِرِه اَمِی رئیس و داوَر هَکردِه؟“ خدا این مَردای رِه روانه هَکوردِه تا شیمی وَسین هم نِجات دهنده و هم رئیس هَبو. هَمون فِرِشتِه یه طَریق که لَمبَس دِلِه اونِه ظاهر هَبا. هَمین موسی با که مِصرِ دِلِه سرخِ دَریایِ وَر و صحرای دِلِه چِهل سال اوشانِ وَسین نِشانه ها و معجِزات بیاردِه و اَمِی قومِ مِصرِ جی دِرگا بیاردِه. «هَمین موسی یَعقوب نَسلِ باگوتِه: ”خدا شِیمی اَداشانِ دِلِه، ایتا پِیغَمبَر می مِثان شِمِرِه روانه کانِه.“ این هَمون موسی با که صَحرای دِلِه جَماعَتِ هَمرهَ دَبا. وَ اون فِرِشتِه یه هَمرهَ که سینای کوه دِلِه اونِه هَمرهَ گَب بَزه، وَ هَم اَمِی پیرِانِ هَمرهَ. موسی زندِه کَلامِ بِدَس بیاردِه تا اَمِرِه بَرِسانِه. «وَلی اَمِی پیران اونه جی اِطاعَت نَکُردِن، اونِه رَد هَکُردَن و خودِشانِ دِلِ میَن مِصر سَمت وَگَرِسَّن اوشان هارونِ باگوتَن: ”اَمِرِه خِدایِانی بِساز تا اَمِی پیشاپیش بوشون، چون نِدانیم این موسی یه سَر که اَمَرِه مِصرِ جی دِرگا بیاردِه چی بوما!“ اون روزانِ دِلِه با که ایتا بُت گوکِ مِثان بِساتِن و اونه وَسین قربانی هَکُردَن و اونچه بِساته بان وَسین جَشن بِیتَن. وَلی خدا خودِشِه دیمِ اوشانِ جی وَگِرداندِه و اوشانِه خودِشانِه حال بَنَه تا آسِمانِ آفتو و ماه و سِتارِه رِه پَرَسِّش هَکُنَن، هَمونجور که پِیغَمبَرانِ کِتابِ دِلِه بَنویشته هَبا: ”اِی یعقوبِ تلک وطایفه، مَگِه اون چِهل سالی که صحرای دِلِه دَبِین مَرِه سَر بَبییِه حیوان و قربانی ها بیاردین؟ شما مُلوکِ بُتِ خیمه رِه بِیتِن، وَ شیمی بُت رِفانی سِتارِه رِه. وَ این بُتِشان که شما پَرَسِش وَسین بِساتین. پس شِمِرِه به بابِل تَبعید کانَم.“ «اَمِی پیران صحرایِ دِلِه شَهادَتِ خیمه رِه هَم خودِشانِه هَمرهَ داشتِن. هَمون خیمه ایی که موسی خُدای دَستور هَمرهَ طِبقِ نِمونِه ایی که بدییَه با، بِساتِه. اَمِی پیران وَختِی یوشَع رَهبَر با شَهادتِ خیمه رِه خودِشانِه هَمرهَ به کَنعان بیاردِن، اون موقِه که اوشان اون قومِشانِ مِلکِ که خدا اَمِی پیرِانِ چِشمِ وَرِ جی دِرگا هَکردِه بِیتَن، وَ اون خیمه تا داوودِ پادشاه موقِه اوجِه بُمانِسّه. خدا داوودِ لُطف کانِه با و داوود خواهش هَکردِه یَعقوب خُدای وَسین ایتا سِرِه بِسازه. وَلی سُلیمان پادشاه با که خُدای وَسین سِرِه بِساتِه. «با این وجود، خدای مُتِعال اون سِرِه هایی که آدَمی یه دَس جی بساتِ هَبا بو، مَنزِل نُکانِه، هَمونجور که اِشعیای پیغَمبَر باگوتِه: «‌خداوند گونِه: ”آسِمان می پادشاهی یه تَختِ و زَمین می لنگ جیر دَرِه! «’می وَسین چِجور سِرِه ایی سازنین؟ می آسایشِ جا کوجه یه؟ مَگِه می دَس تمام ایشانه نِساتِه؟»“‘ «اِی سَرکِشِ قوم، اِی کَسایی که شِیمی دِل و گوش خَتنِه نَبا! شما هَم شیمی پیَرانِ مِثان هَلَه روح القُدُسِ پیش مقاومت کانین. کُدام ایتا از پِیغمبَرانِ که شِیمی پیَرانِ دَس جی آزار ندییِه بو. اوشان پِیغَمبَرانی که اون صالِح ظهورِ پِشگویی هَکُردِ بان رِه، بَکوشتن، وَ اَلان شما خُدِتان اونِه تسلیم هَکوردین و اونِه بَکوشتین، شُمایی که شَریعتِی که فِرشتِگان طَریق شِمِرِه بَرِسیِه رِه قبول هَکوردین، وَلی اونه جی اطاعت نَکُردِین.» شورای آدَمان وَختِی این گَبا رِه بِشنَوِسَّن، عَصبانیتِ جی اَلو بِیتَن و خودِشانِه دَندانِشان رِه هَکِلاش دَنِه بان. وَلی اِستیفان روح القُدُس جی مَشت آسِمانِ زُل بَزه، خُدای جلالِ بَدییَه، وَ عیسی رِه که خُدای راسِ دَس وَر ایسَبا. اِستیفان باگوتِه: «اَلان آسِمانِ دینَم که واز هَبا و اِنسانِ ریکا رِه دینَم که خُدای راسِ دَس وَر اِیساَ.» وَلی اوشان بلَندِ صدای هَمرهَ داد بَکِشییَن و گوش نَدَن و با هم اونِه سَمت هجوم بَبِردَن اونِه کِرِش هَدَن و شهرِ جی دِرگا بَبِردَن و سَنگسار هَکُردَن. شاهِدان خودِشانِه لِواسِشان بَکِّندَن و ایتا جَوانِ لِنگِ وَر که اونِه اِسم سولُس با بَنَن. وَختِی اِستیفانِ سنگسار کِانِه بان، اون بلَندِ صدای هَمرهَ باگوتِه: «اِی عیسی یه خُداوَند، می روحِ قَبول هَکُن!» ایما زانو بَزه و بلَندِ صدای هَمرهَ باگوتِه که «خُداوندا، این گناهِ اوشانِ حِساب نیار.» اینه باگوتِه و جان هَدَه. سولُس اِستیفانِ بَکوشتَن هَمرهَ موافِق با. از اون روز به بعد، ایتا گَتِه آزار و اَذیت اورشلیمِ کلیسا علیِه شِروع هَبا. جوریکه بِجز رَسولان، همه یَهودیِه و سامِرِه یه منطقه سَمت پَخش و پَلا هَبان. وَلی چَن تا خداشناسِ مَردای اِستیفانِ جِنازِه رِه دَفن هَکُردَن و اونه وَسین گَتِ عزاداری بِیتَن. وَلی سولُس تمام خودِشِه غِیظِ هَمرهَ کلیسا رِه حملِه کانِه با و سِرِه به سِرِه گَردِنِه با، زِناکان و مَردِکان رِه دِرگا کَشِنِه با و زندان دِلِه تُووادِنِه با. وَلی اون ایماندارنی که اَذیت و آزار خاطِری پَخش و پَلا هَبا بان، هر جا که شونه بان، خُدایِ کَلامِ خَبَرِ خوشِ دَنِه بان. فیلیپُس هَم سامِره یه ایتا شَهرانِ دِلِه بَشَه و اوجِه مَسیحِ پیغامِ مَردمِ تعلیم دَنِه با. جَمائَتِشان هَمدِل فیلیپُسِ گَبِ بِشنَوِسَّن و معجِزاتی که اون کانِه با رِه بَدییَن، همه دِقّتِ هَمرهَ اونچه که گونِه با رِه گوش دَنِه بان، چون پَلیدِ اَرواح بلَندِ صدا و نَعرِه یه هَمرهَ خیلیانِ جی که اوشانه گِرِفتار بان دِرگا هَنِه بان و خیلی از چُلاقان و شَلان شَفا گیرنِه بان. اینه وَسین اون شهر خوشحالی یه جی پُر هَبا. وَلی اون شهرِ دِلِه ایتا مَردای که اونِه اِسم شَمعون با زندگی کانِه با، اون سامِره یه مَردمِ پیشتَر خودِشِه جادوگَری یه هَمرهَ متَعجب هَکوردِه با و اِدّعا کانِه با، خودِشِه رَه کَسییِه. از گَت تا کوچیک همه اونِه گَبِ گوش دَنِه بان و گونه بان: این مَردای هَمون خُدای قدرتِ، که اونِه گَتِه قدرت گونَن.» مَردم اونِه گَبِ گوش دَنِه بان، چون خیلی وَخت با خودِشِه جادوگری یه هَمرهَ، اوشانِه متَعجب هَکُردِ با. وَلی وَختِی مَردم فیلپُسِ پِیغامِ هَمرهَ که خُدای پادشاهی یه خَبَرِ خُش و عیسی یه مسیحِ اِسمِ بارِه با رِه ایمان بیاردِن، همه، چه زَن و چه مَرد غسلِ تَعمید بِیتَن. حتّی شَمعون هَم ایمان بیاردِه و بَعدِ اینکه تعمید بِیتِه هَمَش فیلیپُسِ هَمرهَ دَبا و گَتِ معجِزات و نِشانه یه بَدییَنِ جی که اَنجام بونِه با، مات و مَبهوت با. وَختِی رَسولان اورشلیمِ دِلِه خَبَردار هَبان که سامِریِان خُدای کَلامِ قبول هَکُردَن، پِطرُس و یوحنا رِه اوشانِ وَر بَرِساندِن. اون دُتا به سامِرِه بَرِسیَن، مَردُمِ وَسین دُعا هَکُردَن تا روح القُدُسِ هَگیرِن، چون روح القُدُس هَلَه هیچ کدام سَر نوماَ با، بلکه فقط به اسمِ عیسی یه خُداوند تعمید بِیته بان و بَس. پَس پِطرُس و یوحنا خودِشانِه دَسِ اوشانِ سَر بَنَن و اوشان روح القُدُسِ بِیتَن. وَختِی شَمعون بَدییِه رَسولان خودِشانِه دَسِ مَردُمِ سَر نَنَن و مَردم خُدای روحِ گیرِنِن، یِکَم پول بیاردِه و رَسولانِ باگوتِه: «این قدرَتِ مَرِه هم هَدین تا هر کَسِ سَر دَس بَنَم، روح القُدُسِ هَگیرِه.» وَلی پِطرُس باگوتِه: «تی نُقرِه، تی هَمرهَ نابود هَبو! چون خیال هَکُردی خُدای هَدیِه رِه تانی پولِ هَمرهَ بَهینی! تو این خِدمتِ دِلِه هیچ سهم و نقشی نِداری، چون تی دِل خُدایِ هَمرهَ راس نیِه. پس تی این شرارت جی توبِه هَکُن و خداوَندِ جی بِخواه تا شاید تی دِلِ این فِکر آمُرزیدِه هَبو؛ چون دینَم حَسودی و گُناه، تی دِلِ سیا هَکردِه.» شَمعون باگوتِه: «شما خُداوند وَر مَرِه دُعا هَکُنین تا اونچه باگوتین می سَر نیِه.» پِطرُس و یوحنا بعد از اینکه شَهادَت هَدَن و خُداوند کَلامِ اعلام هَکُردَن، به اورشَلیمِ وَگرِسَّن و سامِرِه یه خیلی دِهاتِ دِلِه اِنجیلِ خَبَرِ خُشِ هَدَئن. ایما خُداوندِ ایتا فِرِشتِه فیلیپُسِ باگوتِه: «وَرِس و جنوبِ سَمت بوشو، اون راهی که اورشلیمِ جی به غزه شونه.» این راه بیابانِ دِلِه با. پس فیلیپُس وَرِسَه و را دَکِتِه. اوجِه ایتا خواجِه مَردای دَبا که حَبَشه یه جی با. اون حَبَشه یه مَلکِه یه دَرباریان جی با که اونِه اِسم کَنداکِه با، وَ مَلکِه یه خزانِه داری اونِه دَس دَبا. اون به اورشلیمِ بوما با تا خدا رِه پَرَسِش هَکونِه. اَلَان دَبا وَگِرده و خودِشِه اَرابِه یه دِلِه نیشته با و اِشعیایه پِیغَمبَرِ کِتابِ خواندِنِه با. ایما خُدای روح فیلیپُس باگوتِه: «نَزیک بوشو و اون اَرابِه رِه بَرِس.» فیلیپُس اونِه سَمت دُو هَکردِه و بِشنَوسِّه که دَرباری خواجِه اِشعیایه پِیغمبر کِتابِ خواندِنِه. اونِه باگوتِه: «اونچه خواندِنی رِه، فَهمِنی؟» دَرباری خواجِه باگوتِه: «اگه کَسی مَرِه راهنِمایی نَکُنِه، چِطور تانَم بِفَهمم؟» پس فیلیپُسِ جی خواهِش هَکردِه سَوار هَبو و اونِه وَر بِنیشِه. خواجِه دَبا مُقَدَّسِ نوشته یه اون قِسمَتِ بُخوانِه که گونِه با: «دُرُس، ایتا گوسَندِ مِثان که اونِه کُشتارِ سَمت بَرنِن، وَ ایتا وَرِّه یه مِثان که خودِشِه پَشم چینِ پیش آرامِ، اون هَمونجورهم خودِشِه دَهَنِ واز نُکانِه. اونِه کوچیک هَبوسَّنِ موقِه، هرجور بی عِدالَتِی ایی اونِه حَق هَکُردَن، کی تانِه باگو اون کیه نَسلِ جیه؟ چون اونِه زندگی، زَمینِ جی بِیتِه هَبا.» خواجِه‌ فیلیپُسِ باگوتِه: «خواهش کانَم مَرِه باگویی پِیغمبر ایجه کیه باره گَب زَنِه، خودِشه جی یا یَنفَر دیگَری جی؟» پس فیلیپُس شِروع به گب بَزَن هَکردِه و مُقَدَّسِ نوشتِه یه هَمون قِسمتِ جی شِروع هَکردِه و عیسی یه بارِه خَبَرِ خُش هَدَه. هَمونجور که راه دِلِه شونه بان، یِجا بَرِسین که اُو دَبا. خواجِه‌ باگوتِه: «بِیش، ایجه اُو دَرِه، اَلان چی می تَعمید بِیتَن جلوه گیرنِه؟» فیلیپُس باگوتِه: «اَگه تمام تی دِلِ هَمرهَ ایمان بیاردی، هیچی تی جلوه نِگیرنِه.» خواجِه‌ باگوتِه: «ایمان دارمِ که عیسی مَسیح خُدایه ریکائِه.» پس خواجِه‌ دَستور هَدَه اَرابِه رِه بِدارَن، وَ فیلیپُس و خواجِه، هر دو اُویه دِلِه بَشَن و فیلیپُس اونِه تَعمید هَدَه. وَختِی اُویه جی دِرگا بومَن، یِدَفه خُداوند روح فیلیپُسِ بِیتِه و بَبِردِه و خواجِه دیگه اونِه نَدییَه، وَ خوشحالی یه هَمرهَ خودِشِه راهِ بَشَه. وَلی فیلیپُس خودِشه اَشدودِ منطقه یه دِلِه پیداهَکوردِه. اون تمام اون منطقه یه شَهرایِ دِلِه گَردِنِه با و اِنجیلِ خَبَرِ خوشِ دَنِه با، تا به قیصریه شَهر بَرِسییَه. وَلی سولُس که خُداوند شاگِردانِ تهدید کانِه با و اوشانِ بَکوشتَنِ اِدامِه دَنِه با، کاهِن اعظمِ وَر بَشَه و اونه جی دَمِشقِ عِبادتگاهانِ وَسین نامِه بِخَسِّه تا اوشانیکه عیسی یه دُمّالرُو هَیسَن و اوشانِه اَهل طریقت گونه بان، چه زِنا و چه مَردای رِه، دَسگیر هَکونِه وبه اورشلیمِ بیارِه. راه دِلِه، وَختِی سولُس دَبا دَمِشقِ نَزیکی بَرِسه، یِدَفه ایتا نور آسِمانِ جی بوما و اونِه دورِه بِیتِه. اون زَمین سَر بَکِتِه، ایتا صِدا بِشنَوسِّه که اونِه گونِه با: «شائول، شائول، چِرا مَرِه آزار دَنی؟» سولُس باگوتِه: «خُداوندا، تو کی هیسی؟» جَواب هَدَه: «مَن عیسی هیسَم، هَمون که تو اونِه آزار دَنی. اَسه، وَرِس وبه شَهر بوشو. اوجِه تِرِه گونَن چه بایسّی هَکُنی.» سولُس هَمسَفَران زَبان قُفل هَبا با و ایسَا بان، اوشان صدا رِه اِشنَوِسَّن، وَلی هیچکس رِه نَینِه بان. سولُس زَمین جی وَرِسَه، هَر چَن اونِه چِشم واز با وَلی نَتَّنِسِّه چیزی رِه بِینِه، پس اونِه دَسِ بِیتِن و اونِه به دَمشقِ بَبِردَن. اون سِه روز کور با و هیچی نُخاردِه و نَنوشیِه. دَمشقِ دِلِه عیسی یه شاگرد که اونِه اِسم حَنانیا با زندگی کانِه با. خُداوَند ایتا رویای دِلِه اونِه باگوتِه: «حَنانیا!» جَواب هَدَه: «بفرمِا اِی خُداوند.» خُداوَند اونِه باگوتِه: «وَرِس و ایتا کوچه که اونِه اِسم ”راسِ“، بوشو و یهودای سِرِه یه دِلِه سولُسِ تارسوسی یه سُراغِ بِگیر. اون دَرِه دعا کانِه و رویای دِلِه ایتا مَردای رِه بَدییِه که اونِه اِسم حَنانیا هیسه، که هَنِه و اونِه سَر دَس نَنِه تا باز هَم بَینِه.» وَلی حَنانیا جواب هَدَه: «خُداوندا، خِیلیانِ جی این مَردای یه بارِه بِشنَوِسَّم که تی مُقَدَّسِ آدَمانِ اورشَلیمِ دِلِه اَذیت و آزار بَرِساندِه. وَ ایجه هم گَتِه کاهِنانِ جی این اختیارِ داره تا هر کی که تی اِسمِ ایمان داره رِه دَسگیر هَکونِه.» وَلی خُداوَند حَنانیا رِه باگوتِه: «بوشو، چون این مَردای وسیله ایی یه که مَن دوجین هَکُردَم تا می اِسمِ غیر یَهودیِان و پادِشاهان و یَهودی مَردُمِ بَرِسانِه. چون مَن اونِه نِشان دَنَم که می اِسمِ خاطِری چَنّی بایسّی عذاب بَکِشِه.» پَس حَنانیا رادَکِتِه و اون سِرِه یه دِلِه بَشَه. خودِشِه دَسِ سولُس سَر بَنَه، باگوتِه: «شائول اَداش، خُداوَند عیسی که وَختِی ایجه هَنِه بِیی راه دِلِه تِرِه ظاهر هَبا، مَرِه روانه هَکوردِه تا تی بینایی رِه باز هَم بِدَس بیاری و روح القُدُسِ جی مَشت هَبی.» هَمون موقِه یِچی فَلسِ مِثان شائولِ چِشمِ جی جیر بَکِته و باز هم بَتِّنِسِّه بَینِه. ایما وَرِسَه و غسلِ تَعمید بِیتِه و غذا بُخاردِ و باز هَم خودِشِه قوَّت بِدَس بیاردِه. شائول چَن روز شاگِردانِ هَمرهَ دَمشقِ دِلِه دَبا. اون بِتیش یَهودیِان عبادتگاهانِ دِلِه بَشَه و این پِیغام که عیسی خُدای ریکا هیسه رِه شِروع هَکردِه. هر کی اونِه پِیغامِ اِشنَوِسّه مات و مَبهوت بونِه با و گونِه با: «مَگِه این هَمون نیِه که اورشلیمِ دِلِه اوشانِ میَن که عیسی یه اِسمِ خودِشانِه زَبان هارنِه بان آشوب کانِه با. مَگِه اینه وَسین ایجه نوماَ تا اوشانِه دَسگیر هَکونِه و گَتِه کاهِنانِ وَر بَبِرِه؟» وَلی شائول روز به روز بیشتر قُوَّت گیرنِه با و دَمِشقِ یَهودیِان وَسین دَلیلِ هَمرهَ ثابِت کانِه با که عیسی، هَمون مَسیحِ موعود هیسه. وَختِی که روزای زیادی بُگذشتِه، یَهودیِان دَسیسِه دَچین تا شائولِ بَکوشَن. وَلی شائول اوِشانِ دَسیسه یه جی خَبَردار هَبا. اوشان شُو و روز شَهرِ دَروازِه یه وَر کِشیک کَشِنِه بان تا اونِه بَکوشَن. وَلی شائولِ شاگِردِان اونِه شَبانِه زَمّیلِ دِلِه بَنَن و شَهرِ دیوارِ دَرزِ جی اونِه جیر بَرِساندِن. وَختِی شائول به اورشَلیمِ بَرِسییَه، خَسِّه شاگِردانِ مُلحق هَبو، وَلی هَمِه اونه جی تَرسِنِه بان، چون باور نُکانِه بان اون راس راسی عیسی یه شاگِرد هَبا بو. وَلی بَرنابا، شائولِ بِیتِه و رَسولانِ وَر بیاردِه، باگوتِه که چِطور دَمِشقِ راهِ دِلِه خداوَندِ بَدییِه و چِطور خُداوَند اونِه هَمرهَ گَب بَزه و اون چِطور دَمشقِ دِلِه شجاعَتِ هَمرهَ به اِسمِ عیسی تعلیم هَدَه. پَس شائول اوشانِ وَر بوما و عَلَنی اورشَلیمِ دِلِه رَفت و آمد کانِه با و شَهامتِ هَمرهَ به اِسمِ خداوند تعلیم دَنِه با. اون یَهودیان یونانی زَبانِ هَمرهَ گَب زَنِه با و بَحث کانِه با، ولی اوشان اینِه دُمّال دَبان که اونِه بَکوشَن. وَختِی آداشان این جریانِ جی خَبَردار هَبان، شائولِ به شهرِ قیصَریه بَبِردَن و اوجِه یه جی به تارسوسِ شهرِ روانه هَکُردَن. اینجوری کلیسا تمام یَهودیه و جَلیل و سامره یه دِلِه آرامش بِیتِه و قوَّت گیرنِه با. اوشان خداوند تَرسِ دِلِه زندگی کِانِه بان و روح القُدُسِ تَشویقِ هَمرهَ اوشانِ تِعداد بیشتر بونِه با. وَلی پِطرُس که تمام منطقه یه دِلِه گَردِنِه با، لُدَّه یه مقَدَّسینِ بَدییَنِ وَسین بَشَه. اوجِه یِنَفر که اونِه اِسم اینیاس با و هَشت سال چُلاق و زمینگیر با رِه بَدییِه. پِطرس اونِه باگوتِه: «اینیاس، عیسی یه مَسیح تِرِه شَفا دَنِه. وَرِس و تی لارِه جَم هَکُن!» اون دَرجا وَرِسَه، تمام لُدَّه و شارونِ مَردم اونِه بَدییَن و خُداوندِ ایمان بیاردِن. یافایه شَهرِ دِلِه ایتا شاگرد که اونِه اِسم طابیتا با زندگی کانِه با. یونانیِان زَبان طابیتا رِه دورکاس گونه بان که اونِه معنی شوکا هیسه. این زِنا خودِشه خُجیرِه کارِ وَسین وَقف هَکُردِه با و فَقیرانِ دَسِ گیرنِه با. اون روزان طابیتا مَریض هَبا و بَمِردِه. پس اونِه جِنازِه رِه بَشوردِن و ایتا بالاخانِه یه دِلِه بَنَن. چون لُدَّه، یافایه نَزیکی با، وَختِی شاگِردِن بِفَهمِسِّن پِطرُس لُدَّه یه دِلِه دَرِه، دو نَفَرِ اونِه وَرجه روانه هَکوردَن و باگوتِن: خواهِش کانیم «بِتیش، اَمِی وَرجه بییِه.» پِطرُس وَرِسَه و اوشانِ هَمرهَ بَشَه. وَختِی اوجِه بَرِسیِه، اونِه بالاخانِه بَبِردَن. بیوِه زِناکان هَمِه اونِه دُور جَم هَبان، بِرمِه یه هَمرهَ لِواسایی که دورکاس وَختِی زندِه با اوشانِ وَسین بَدوتِه با رِه، اونِه نَشان دَنِه بان. وَلی پِطرُس هَمِه رِه اتاقِ جی دِرگا هَکردِه و زانو بَزه و دُعا هَکُرده. ایما جِنازِه رِه بِیشیِه و باگوتِه: «طابیتا، وَرِس!» طابیتا خودِشِه چِشمِ واز هَکردِه و وَختِی پِطرسِ بَدییِه بَنیشتِه. پِطرُس طابیتایه دَسِ بِیتِه و اونِه وَرِساندِه. ایما بیوِه زِناکان و اوشانیکه عیسی رِه ایمان داشتِن رِه دُخواندِه و اونِه زندِه اوشان تَحویل هَدَه. این خَبَر تمام یافایه دِلِه دَپیتِه و خِیلیان خداوَند ایمان بیاردِن. پِطرُس هَم روزای زیادی یافایه دِلِه ایتا دَبّاغِ وَرجه که اونِه اِسم شَمعون با بُمانِسّه. قیصریِه شَهرِ دِلِه ایتا رومی اَفسَر زِندگی کانِه با که اونِه اِسم کُرنِلیوس با، اون رومِ گُردان فرمانده، معروف به ’ایتالیایی گُردان‘ با. کُرنِلیوس ایتا دیندارِ مَردای با و تمام اونِه خانِواده خُدا تَرس بان. کُرنِلیوس دَس و دِل بازی یه هَمرهَ فَقیرانِ صَدَقِه دَنِه با و هَمیشه خُدای پِیش دُعا کانِه با. ایتا روز حدودِ ساعتِ سه بعد از ظهر، رویای دِلِه واضِح بَدییِه که خُدایِ ایتا فِرِشتِه اونِه وَرجه بوما و باگوتِه: «کُرنِلیوس!» کُرنِلیوس تَرسِ هَمرهَ اونِه بِیشیِه و باگوتِه: «چی خَنی باگویی، آقا؟» فِرشته باگوتِه: «تی دُعاها و صَدَقِه ها ایتا هَدیه یادگاری مِثان خُدایِ وَر بَرسییَه. اَلَان چَن نَفَرِ یافایِ شهرِ سَمت روانه هَکون و شَمعونِ مَعروف به پطرسِ ایجه بیار. اون ایتا دَبّاغِ وَرجه که اونِه اِسم شَمعونِ و اونِه سِرِه دَریاکِنار هیسه، مِهمانِ.» وَختِی فِرِشتِه ایی که اونِه هَمرهَ گَب زَنِه با اونِه وَرِ جی بَشَه، کُرنِلیوس دُتا از خودِشِه پاکاران و ایتا اَز خودِشِه سِپاهیانِ سرباز که وفادارِ مَردای با رِه خودِشِه وَر دُخوانِسِّه. کُرنِلیوس تمام جَریانِ اوشانِه باگوتِه و اوشانِه یافایِ سمت روانه هَکوردِه. فَردَئی، ظُهر موقِه، وَختِی راه دِلِه دَبان و شَهرِ نَزیک بونه بان، پِطرس سِرِه یه پُشت بامِ سَر بَشَه تا دُعا هَکونِه. پِطرسِ اوجِه وَشنا هَبا و خَسِّه یِچی بُخارِه. وَلی وَختِی دَبان غَذا رِه آمادِه کانِه بان، خَلسِه یه دِلِه بَشَه. همون حالِ دِلِه بَدییَه که آسِمان واز هَبا و یِچّی ایتا گَتِ سُفرِه یه مِثان که اونِه چهار گوش آویزان با زَمین سَمت جیر هَنِه، اون سُفرِه یه سَر هَمِه جور حیوانان و خَزَندِگان و پرندِه شان پُرِن. ایما ایتا صِدا اونِه گوش بَرِسییَه که: «پِطرُس، وَرِس، سَر بَبین و بُخار!» پِطرُس باگوتِه: «اَصلاً، خُداوندا، چون مَن هیچ وَخت حَرام و نَجِسِ چیرِه تُک نَزَم.» بازهَم اون صِدا دوّمین دَفِه بوما که «اونچه خدا پاک هَکردِه رِه تو نَجِس نِشمار!» این رویا سِه دَفِه تِکرار هَبا و ایما دَرجا سُفرِه آسِمانِ سمت جآر بَشَه. پطرس هَمون حال که تَعَجِبِ هَمرهَ رویای معنی فِکر دَبا، اوشانیکه کُرنِلیوس روانه هَکوردِه با شَمعونِ سِرِه رِه پیدا هَکوردَن و سِرِه یه دَرِ وَر بَرِسییَن. اوشان بلَندِ صِدای هَمرهَ گونه بان: «اون شَمعونِ مَعروف به پِطرس ایجه دَرِه؟» هَمونجور که پِطرُس دَبا رویای بارِه فِکر کانِه با خدایِ روح اونِه باگوتِه: «بِیش، سِه نَفر تی دُمّال گَردِنِن. وَرِس جیر بوشو و شَک نَکُن که اوشانِ هَمرهَ بیشی، چون مَن اوشانِه روانه هَکوردَم.» پِطرُس جیر بَشَه و اوشانِه باگوتِه: «مَن هَمونمِ که اونِه دُمّال گَردِنین. چیه وَسین بومَین؟» اوشان باگوتِن: «کُرنِلیوس فَرماندِه اَمَرِه روانه هَکوردِه. اون آدَمِی دُرسکار و خُداترسِ و تمام ِیهود قوم اونِه خُوبی رِه گونِن. اون ایتا مُقَدَّسِ فِرِشتِه یه جی دَستور بِیتِه که تی دُمّال بَرِسانِه و تِرِه خودِشِه سِرِه دَعوَت هَکونِه و تی گَبِ بِشنُئِه.» پس پِطرُس اوشانِه سِرِه یه دِلِه بَبِردِه تا اون مِهمان هَبون. فردئی پِطرس وَرِسَه اوشانِ هَمرهَ رادَکِتِه. چَن تا یافایِ شهرِ اَداشان هم اونِه هَمرهَ بَشَن. فردَئی به شهرِ قیصریه بَرِسین. کُرنِلیوس خودِشِه فامیلِان و نَزیکِ رَفیقانِ جَم هَکُردِ با و اوشانِ چِش بِرا با تا بیئِن. وَختِی پِطرُس سِرِه یه دِلِه بوما، کُرنِلیوس اونِه پِشواز بَشَه و اونِه لنگ دَکِتِه و اونِه پَرَسِش هَکردِه. وَلی پِطرُس اونِه وَرِسانده و باگوتِه: «وَرِس؛ مَنَم ایتا آدَمِم.» ایما هَمونجور که اونِه هَمرهَ گَب زَنِه با سِرِه یه دِلِه بوما و بَدییِه که خیلی آدَم اوجِه جَم هَبان. پِطرُس اوشانِه باگوتِه: «شما خُدِتان دانید یَهودیِان وَسین جایز نیِه که ایتا دیگَر قومِ هَمرهَ معاشِرَت هَکُنَن یا اوشانِ سِرِه بوشونِ. وَلی خدا مَرِه نِشان هَدَه که نباید هیچکَسِ نَجِس یا ناپاک باگوم. پَس وَختِی می دُمّال روانه هَکوردین، بدون اینکه مخالفتی هَکُنَم بومَم. اَسه باگویید، چیه وَسین می دُمّال روانه هَکوردین؟» کُرنِلیوس جواب هَدَه: «چهار روز پیش هَمین موقِه، ساعتِ سه بَعد از ظهر، می سِرِه یه دِلِه دُعا کانه بام که یدَفِه ایتا مَردای که ایتا نورانی قَوا داشتِه می پِیش بییَسَه و باگوتِه: ”کُرنِلیوس، تی دُعا مستَجاب هَبا و صَدَقِه هایی که دَنِه بِیی رِه خدا خودِشِه یاد بیاردِه. اَسه چَن نَفَربه یافا روانه هَکون و شَمعونِ مَعروف به پِطرُسِ ایجه بیار. اون شَمعون دَبّاغِ وَرجه که اونِه سِرِه دَریاکِنار هیسه مِهمانِه.“ پس دَرجا تی دُمّال روانه هَکوردَم و تو هم لُطف هَکُردی و بومَیی. اَسه اَما هَمِه خُدای پِش حاضِریم تا هَر چی خُداوند تِرِه دستور هَدَه، بِشنُئیم.» ایما پِطرُس خودِشِه گَبِ اینجور شِروع هَکردِه: «اَسِه بِفَهمِسَّم که راس راسی خدا مَردُمِ میَن هیچ فَرقِی نُذاشته؛ بَلکِه هر قومِ جی، هر کی که خُدایِ جی بَترسِه و اون چیرِه که دُرُسِّه رِه انجام هَدِه، خدا اونِه قبول کانِه. خدا طبق خودِشِه کَلام که یَهودِ قومِ وَسین روانه هَکورده صلح و سلامتی یه خَبَرِ خوشِ عیسی یه مسیح طَریق که همه یه خداوند هیسه اعلام هَکردِه. شما خُدِتان دانید که چِطور این کار بَعد از تَعمیدی که یَحیی اونِه موعظِه کانِه با جَلیلِ دِلِه شِروع هَبا و تمام یَهودیه یه دِلِه پَخش هَبا، وَ خدا چِطور عیسی یه ناصری رِه روح القُدُس و قدرَتِ هَمرهَ مَسح هَکردِه، جوریکه هَمِه جا گَردِنِه با و خُجیرِه کار کانِه با و تمام اوشانیکه اِبلیسِ ظُلمِ جیر دَبان رِه شَفا دَنِه با، اینه وَسینِ که خدا اونِه هَمرهَ دَبا. «وَ اَما تمام اون کارایی که اون یَهودِ مِلک و اورشَلیمِ شهرِ دِلِه هَکُرده یه شاهِدیم. اوشان اونِه صَلیب بَکِشین، بَکوشتن. وَلی خدا اونِه سِوّمین روز زندِه هَکردِه و ظاهِر هَکردِه، وَلی نه تمام مَردُمِ وَسین، بَلکِه اَمِی وَسین که خُدای طرفِ جی اِنتخاب هَبا بِیم که شاهِدان هَبیم، اَمایی که بَعدِ اینکه مُردِگانِ جی زندِه هَبا، اونِه هَمرهَ بُخاردِیم و بَنوشییَم. اون اَمَرِه دَستور هَدَه تا این حَقیقَتِ قومِ وَسین اعلام هَکنیم و شَهادَت هَدیم که خدا اونِه اِنتخاب هَکردِه تا زندِه شان و مُردِشانِ داوَر هَبو. تمام پِیغَمبَران عیسی یه بارِه شَهادَت دَنِن که هر کی اونِه ایمان بیارِه، اونِه اِسم هَمرَه اونِه گُناهان آمُرزیدِه بونِه.» هَلَه پِطرسِ گَب تَمام نَبا با که روح القُدُس تمام اوشانِ سَر که این پِیغامِ اِشنَوِسَّن، بوما. اون ایماندارانی که اَهل خَتنِه بان یَعنی اوشانی که اِصالَتاً یَهودی بان و پِطرسِ هَمرهَ بوما بان، وَختِی بَدییَن روح القُدُس حتّی غیر یَهودیِان سَر هم بوما، مات و مَبهوت بُمانِسَّن. چون اِشنَوِسَّن که اوشان دیگَر زَبانانِ هَمرهَ گَب زَنه بان و خَدا رِه جَلال دَنِه بان. ایما پِطرُس باگوتِه: «اَسه که ایشان اَمِی مِثان روح القُدُس بِیتَن، کی تانه می جلوه هَگیره که چِرا اوشانِ غسلِ تَعمید دَنَم؟» پس دَستور هَدَه اوشانِه به اِسمِ عیسی یه مَسیح تَعمید هَدَن. ایما پِطرُسِ جی بِخَسَّن چَن روزی اوشانِ وَرجه بُمانِه. رَسولان و اَداشان، تمام یَهودیِه منطقه یه دِلِه بِشنَوِسَّن که غیر یَهودیِان هم خُدای کَلامِ قَبول هَکُردَن. پَس وَختِی پِطرُس به اورشَلیمِ وَگَرِسِّه، اون گروهی که خَتنِه هَبوسَّنِ طرفدار بان ایراد بِیتَن و باگوتِن: «تو خَتنِه نَبوسّه شانه سِرِه یه دِلِه بَشَیی و اوشانِ هَمرهَ غذا بُخاردی.» پِطرُس تمام جَریانِ از اوَّل تا آخر اوشانِ وَسین تَعریف هَکردِه، باگوتِه: «مَن یافایِ شهرِ دِلِه دَبام دُعا هَکونَم که خَلسِه یه دِلِه ایتا رویا بَدییَم یِچّی ایتا گَتِ سُفرِه یه مِثان که چهار گوشه جی آویزان با می وَسین آسِمانِ جی جیر بوما. وَختِی خوب بِیشییَم، حِیوانان و وَحشی جانداران و خَزَندِگان و پَرَندِگانِ اونه سَر بَدییَم. ایما ایتا صِدا می گوش بَرِسیِه که باگِوتِه: ”پِطرُس، وَرِس، سَر بَبین و بُخار.“ «وَلی مَن جَواب هَدَم: اصَلاً، خُداوندا، چون مَن هیچ وَخت حَرام و نَجِسِ چیرِه تُک نَزَنَم.“ «دوّمین دَفِه آسِمانِ جی صِدا بوما که ”اونچه خدا پاک هَکردِه رِه تو نَجِس نِشمار.“ وَ این دَستور سِه دَفِه تِکرار هَبا؛ ایما تمام اون چیزان آسِمانِ سَمت جآر بَشَه. «هَمون موقِه، سِه نَفَر که قِیصَریِه شهرِ جی می وَر بَرِساندِه هَبا بان، اون سِرِه یه دِلِه که دَبام بَرِسین. خُدایِ روح مَرِه باگوتِه اوشانِ هَمرهَ بوشوم و فَرق نَنَم. این شیش تا اَداش هَم می هَمرهَ بومَن، وَ اَما اون مَردای یه سِرِه بَشَیم. اون اَمَرِه تَعریف هَکردِه که چِطور خودِشِه سِرِه یه دِلِه ایتا فِرِشتِه بَدییِه که اونِه باگوتِه: ”چَن نَفَرِ به یافا روانه هَکون و شَمعون مَعروف بِه پِطرُسِ ایجه بیار. اون تی وَسین ایتا پِیغام هارنِه که اونه خاطری تو و تی خانِوادِه نِجات گیرِنین.“ «وَختِی گب بَزَئن شِروع هَکُردَم، روح القُدُس اوشانِ رَه بوما، دُرس هَمونجور که اوَّل اَمَرَه بوما با. ایما خُداوند گَبِ می یاد بیاردم که باگوته با: ”یحیی اُویه هَمرهَ غسلِ تعمید دَنِه با وَلی شما روح القُدُسِ هَمرهَ تعمید گیرِنین.“ پس اَگه خدا اوشان رِه هَمون هَدیه ایی رِه هَدَه که اَمَرِه هَدَه اون موقِه که اَما عیسی یه مَسیحِ خداوندِ ایمان بیاردیم، من کی بام که بِتَّنَم خُدای کارِ جلوه هَگیرَم؟» وَختِی اوشان این گَبا رِه بِشنَوِسَّن، ساکِت هَبان و خَدا رِه جلال هَدَن و باگوتَن: «پس خدا غیر یَهودیِان رِه هم فُرصت هَدَه تا اوشان هَم خودِشانِه گناهانِ جی توبه هَکُنَن و اَبدی زِندگی رِه بِدَس بیارِن!» اون ایماندارانی که بعد از اِستیفانِ اَذیت و آزار پَخش و پَلا هَبا بان، تا فینیقیه و قبرس و اَنطاکیه یه سَمت سَفر هَکُردَن. اوشان فقط خُدای کلامِ یَهودیان اِعلام کانِه بان و بَس. وَلی اوشانِ میَن چَن نَفر قِبرس و قیرَوانِ آدَمانِ جی دَبان، اوشان وَختِی که اَنطاکیه دِلِه بَرِسیَن یونانیِان هَمرهَ هَم گَب بَزَن و عیسی یه خُداوند خَبَرِ خوشِ اوشانِه هَدَن. خداوَندِ دَس هَم اوشانِ هَمرهَ دَبا و خِیلیان ایمان بیاردِن و خداوَندِ مُلحَق هَبان. وَختِی این خَبَر اورشَلیمِ کلیسا رِه بَرِسیِه، بَرنابا رِه به اَنطاکیِه روانه هَکوردَن. وَختِی بَرنابا اوجِه بَرِسیِه و خُدایِ فیضِ بَدییِه، خوشحال هَبا و هَمِه رِه تَشویق هَکردِه تا تمام دِلِ هَمرهَ خُداوَند وفادار هَبون، چون بَرنابا خُجیرِه مَردای با، اون ایمان و روح القُدُسِ جی پُر با. اینه وَسین ایتا گَتِ جَماعت خُداوندِ ایمان بیاردِن. پس بَرنابا، به شهرِ تارسوس بَشَه تا شائولِ پیدا هَکونِه. وَ وَختِی اونِه پیداهَکوردِه، اونِه به اَنطاکیه بیاردِه. اوشان اوجِه یِک سال تَمام کلیسای آدَمانِ هَمرهَ جَم بونه بان و ایتا گَتِ جَماعتِ تَعلیم دَنِه بان. اَنطاکیه دِلِه با که اَوَّلین دَفِه عیسی یه شاگِردِانِ ’مَسیحی‘ باگوتِن. اون روزان چَن تا پیغمبر اورشَلیمِ جی به اَنطاکیه بومَن. ایتا از اوشان که اونه اِسم آگابوس با، وَرِسَه و خُدای روحِ هَمرهَ پیشگویی هَکردِه که تمام دُنیای دِلِه بَدجور قَحطی هَنِه. این قَحطی کلودیوسِ امپراطوریه حُکومَتِ دورِه اِتِّفاق دَکِتِه. پَس شاگِردِان تصمیم بِیتَن هر کدام خودِشانه توانِ قَدَر یهودیه یه اَداشانِ وَسین کمک روانه هَکونَن پس اینجور هَکُردَن و اون هدایایی رِه که جَم هَکُردِ بان رِه بَرنابا و شائولِ هَدَن تا مَشایِخِ دَس بَرِسانِن. هَمون موقِه ها هیرودیسِ پادشاه بَنا بِیته یِدَسّه کلیسایِ آدمان رِه اذیَت آزار هَکُردَن. اون یعقوب یوحنایِ اَداشِ شَمشیرِ هَمرهَ بَکوشتِه. وَ وَختِی بَدییِه که یَهودیِان این کارِ جی خوشحال هَبان، پِطرس رِه هَم دَسگیر هَکردِه. این کارعید فطیرِ موقِه اِتِّفاق دَکِتِه. هیرودیس بعدِ پِطرُسِ دَسگیر هَکُردَن، اونِه زندان میَن تُووادَه و چهار تا دَسِّه یه چهارتایی سَرباز اونِه نِگَهبانی یه وَسین بَنَه. وَ خَسِّه بعدِ عید پِسَخ، اونِه مَردُمِ وَر مُحاکِمِه هَکونِه. پَس پِطرُسِ زندان دِلِه داشتِن، وَلی کلیسا یِکسَرِه اونه وَسین خُدای وَر دُعا کانِه با. یِه شُو، پیش از اون روزی که هیرودیس خَسِّه پِطرُسِ مُحاکِمه هَکونِه، اون دُتا زَنجیلِ هَمرهَ دَبِسِّه با و دُتا سَربازِ میَن خاته با، وَ نِگَهبانان هَم زندان دَرِ وَر کِشیک دَنِه بان. یِدَفه خُداوند ایتا فِرِشتِه ظاهِر هَبا و ایتا نور زندان دِلِه بِتابِسِّه. فِرِشتِه پطرسِ تَکِ بَزه و اونِه بیدار هَکردِه، باگوتِه: «تُنِ هَباش وَرِس!» دَرجا زنجیلِشان اونِه دَسِّشانِ جی واز هَبا و زمین سَر بَکِتِه. فِرشتِه اونِه باگوتِه: «تی کَمرِ دَبِد و تی چَمیشِ دَکُن.» پِطرُس هم اینجور هَکردِه. ایما فِرشتِه اونِه باگوتِه: «تی قَوا رِه تی دوش بَنی و می دُمّال بییِه.» پِطرُسَم اونِه دُمّالسَر زندان جی دِرگا بَشَه. پِطرس باوَر نَکُردِه اونچه فِرِشته کانِه، واقِعیِه، بَلکِه فِکر کانِه با رویا دینه. اوشان اَوَّلین و دوّمین نِگَهبانان جی بُگذشتِن و آهینی دَروازۀ یه وَر بَرِسیَن که شَهرِ سَمت واز بونِه با. دَروازِه خُد به خُد اوشانِ وَسین واز هَبا. اوشان دِرگا بَشَن و هَمونجور که دَبان را شونه بان یدَفِه فِرِشتِه غِیب هَبا. پطرس وَختِی به خود بوماَ، باگوتِه: «اَسه دِ مُطمَئنم که خُداوند خودِشِه فِرِشتِه رِه روانه هَکوردِه و مَرِه هیرودیسِ چَنگ و اون اذیت و آزار جی که یَهودِ قوم اونِه توقع رِه داشتِن نِجات هَدَه.» وَختِی پِطرُس اینه بِفَهمِسِّه، مریم، یوحنای مَعروف بِه مَرقُسِ مآرِه سِرِه بَشَه. اوجِه خیلی مَردم جَم هَبا بان و دَبان دُعا هَکونَن. وَختِی پِطرُس سِرِه یه دَرِ بَزه، ایتا کُلفَت که اونِه اِسم رُودا با بوما تا دَرِ واز هَکونِه. اون کُلفت وَختِی پطرسِ صِدا رِه بِشناخته، خوشحالی یه جی، اینه عَوَض که دَرِ واز هَکونِه، سِرِه یه دِلِه بَشَه و همه رِه باگوتِه: «پِطرُس دَرِ پِشت اِیساَ!» اون کُلفَتِ باگوتِن: «خُل هَبَیی.» وَلی وَختِی اون کُلفَت اصرارِ بَدییَن، باگوتِه: «لابِد اونِه فِرِشتِئِه.» هَمون موقِه، پِطرس یکسَرِه دَر زَنِه با. سَرآخَر، وَختِی دَرِ واز هَکُردَن و اونِه بَدییَن خِیلی تعجِب هَکُردَن. پِطرس خودِشِه دَس هَمرهَ اِشارِه هَکردِه که ساکت هَبون، وَ تعریف هَکردِه که چِطور خداوند اونِه زندان جی دِرگا بیاردِه. ایما باگوتِه: «یعقوب و بَقیِه اَداشانِ این جَریانِ جی باخَبَر هَکُنین.» ایما یِجای دیگه بَشَه. وَختِی صُب هَبا، سَربازان میِن بَلبَشو هَبا، چون نِدانِسَّن پِطرسِ سَر چی بوما. هیرودیس دَستور هَدَه هَمِه جا پِطرُسِ دُمّال بَگِردَن. وَ وَختِی اونِه پیدا نَکوردَن سَربازان جی بازجویی هَکردِه و اوشانِ بَکوشتَن حکمِ هَدَه. ایما پِطرس یَهودیِه جی به شهرِ قیصَریِه بَشَه و چَن وَخت اوجِه بُمانِسّه. هیرودیس صور و صیدونِ شهرِ مَردُمِ هَمرهَ غیظ هَکُردِ با. اوشان بْلاستوس، پادشاه دَربارِ خِدمتکارِ راضی هَکُردَن تا هیرودیسِ وَر بیئِن تا آشتی هَکُنَن، چون اوشانِ غذا و مایَحتاج هیرودیسِ مِلکِ جی تَهَیِّه بونِه با. ایتا معیَنِ روز، هیرودیس خودِشِه شاهانِه لِواس دَکردِه، تَختِ سَر بَنیشتِه و جَماعتِ وَسین سخنرانی هَکردِه. مَردم داد زَنِه بان: «این ایتا از خدایِانِ صِدائِه، نه آدَمی یه صِدا!» دَرجا، خُداوندِ ایتا فِرِشتِه هیرودیسِ بَزه، اینه وَسین که خَدا رِه جَلال نَدَبا. ایما کِرمِشان اونِه تَنِ بُخاردِن و اون بَمِردِه. ولی خُدایِ کَلام بیشتَر و بیشتَر پِیش شونِه با و پَخش بونِه با. وَختِی بَرنابا و شائول خودِشانِه مأموریتِ تَمام هَکُردَن، اورشلیمِ جی وَگرِسَّن و یوحنایِ مَعروف به مَرقُس رِه هَم خودِشانِه هَمرهَ بیاردِن. اَنطاکیِه کلیسای دِلِه مُعَلِمین و پیغمبَران دَبان: بَرنابا، شَمعون مَعروف بِه نیجِر، لوکیوسِ قیرَوانی، مَنائِن که هیرودیسِ حاکم ناتَنی اَداش با، وَ شائول. موقِه ایی که اوشان روزِه بان و دَبان خَدا رِه پَرَسِش هَکونَن، روح القُدُس باگوتِه: «بَرنابا و شائول رِه اون کارِ وَسین که مَن اوشانِه دعوت هَکُردَم، سیفا هَکُنین.» ایما، بعد از روزِه و دُعا، اون دُتایِ سَر دَس بَنَن و اوشانِه سَفرِ وَسین راهی هَکُردَن. اینجوری، اون دُتا که روح القُدُسِ طرفِ جی بَرِساندِه هَبا بان، به بَندرِ سِلوکیه بَشَن و اوجِه یه جی کَشتی یه هَمرهَ به قبرِسِ بَرِسین. وَختِی سَلامیسِ شَهرِ دِلِه بَشَن، یَهودیِانِ عبادتگاهانِ دِلِه خُدایِ کَلامِ اعلام هَکُردَن. اوشان ”یوحَنایِ“ معروف به ”مَرقسِ“ خودِشانِه هَمرهَ بَبِردِه بان تا اوشانِه کمک هَکونِه. اوشان تمام جزیره رِه بَگَرِسَّن تا به پافوسِ شَهر بَرِسین. اوجِه ایتا یَهودی مَردای که اونِه اِسم باریِشوع با رِه بَدییَن که دِروئی پیغَمبَر و جادوگر با. اون رومِ فرماندار، سِرگیوس پولُسِ‘ رَفیق با. فرماندار که عاقِلِ مَردای با، بَرنابا و شائولِ خودِشِه وَر دُخوانِسِّه، چون خَسِّه خُدای کَلامِ بِشنوئِه. وَلی اون جادوگر که اونِه اِسمِ معنی عالِم با اوشانِ هَمرهَ مُخالِفَت هَکردِه و تَقلّا کانه با نُزارِه فَرماندار ایمان بیارِه. وَلی شائول، که اونِه پولُس هم گونه بان، روح القُدُسِ جی پِرُ هَبا، اون مَردای چِشمِ میَن رِه بِیشیِه و باگوتِه: «تو اِی اِبلیسِ وَچِه، تو اِی تمام خوبیان دشمن، اِی که مَکر و فَریبِ جی پُری، اینه جی که خُداوند راسِ راها رِه کَج هَکونی دَس نَکِشِنی؟ بِدان که خُداوند دَس تی بَزَئنِ وَسین تی سَرِ وَر دَرِه. اَسه کور بونی و تا چَن وَخت آفتابِ نَینی.» دَرجا، اونِه چِشم تیرِه و تار هَبا، خودِشِه دور چَرخِسِّه و ینَفَرِ دُمّال گَردِنِه با که اونِه دَسِ بَگیرِه و را رِه اونِه نَشان هَدِه. وَختِی فرماندار این جریانِ بَدییِه، ایمان بیاردِه، چون تَعلیمی که خُداوند بارِه دَنِه بانِ جی بُهت هَکُردِه با. پولس و اونِه هَمراهان دَریای راهِ جی، پافوس جی به پِرجِه بَشَن که پامفیلیِه منطقه یه دِلِه با. وَلی اوجِه یوحنای معروف به مَرقُس اوشانِ جی سیفا هَبا وبه اورشَلیمِ وَگرِسِّه. وَلی اوشان پِرجِه یه جی رَد هَبان وبه اَنطاکیۀ پیسیدیه منطقه بَرِسین. مُقَدَّس شَنبِه روز، عبادتگاهِ دِلِه بومَن و بنیشتَن. بعدِ اینکه تورات و پِیغمبَران نِوِشتِه رِه بُخوانِسَّن، عبادتگاهِ رَئیسان اوشانِ وَسین پِیغام روانه هَکوردَن و باگوتَن: «آداشان، اَگه گَبی دارِین که مَردمِ تشویق کانِه، باگویید.» پولُس وَرِسَه و دَس هَمرهَ اِشارِه هَکردِه، باگوتِه: «اِی یهود مَردم، وَ شما اِی خُداتَرسان، گوش هَدین! این یَهود قومِ خدا، اَمِی پیرانِ اِنتخاب هَکردِه و اون موقِه ایی که اَمِی قومِ مصر مِلکِ دِلِه غریب بان رِه سَربُلَن هَکردِه، وَ قوَّتِ هَمرهَ اوشانِه اون مِلکِ جی دِرگا بیاردِه، وَ نزیکِ چِهل سال صحرای دِلِه اوشانِه تَحمل هَکردِه. اون بعدِ اینکه هَفتا قوم که کَنعان دِلِه دَبان رِه از بِین بَبِردِه، اوشانه مِلک رِه به اوشان اِرثیِه هَدَه. این جریان حدودِ چهار صد و پَنجاه سال طول بَکشیِه. «بعدِ اون، خدا تا سَمَوئیلِ پِیغَمبرِ دورِه، داوَران اوشانِه هَدَه. ایما اوشان ایتا پادشاه بِخَسَّن و خدا، شائول، قِیسِ ریکا، بنیامینِ قَبیلِه یه جی رِه اوشانِه هَدَه، که چِهل سال حکومت هَکردِه. بعدِ اینکه شائول برکِنار هَبا، داوودِ اِنتخاب هَکردِه تا اوشانِ پادشاه هَبو، وَ اونِه بارِه شهادت هَدَه و باگوته: ”من داوود یِسی یه ریکا رِه، مَردی بَدییَم که خیلی می دِل نیشِنِه، اون تمام می خواسِّه رِه بِجا هارنِه.“ «خدا طِبق خودِشِه وَعدِه، این مَردای یه نَسلِ جی، یَهودِ قومِ وَسین ایتا نِجات دهندِه یعنی عیسی رِه بیاردِه. پیش از اینکه عیسی بییِه، یحیی تمام یَهودِ مَردُمِ وَسین غسلِ تَعمیدِ توبِه رِه اعلام کانِه با. وَختِی یحیی خودِشِه خِدمَتِ تَمام کانِه با، باگوتِه مَرِه کی دانید؟ مَن اون نیَم، بَلکِه اون بعدِ مَن هَنِه و مَن حتّی لایق نیَم اونِ چَمیشِ بَنِّ واز هَکُنَم.“ «اِی آداشان، اِی ابراهیم وَچِهانِ نَسل، وَ اِی خداتَرسانی که شِیمی میِن دَرِن! این نِجاتِ پِیغام اَمِی وَسین روانه هَبا. چون اورشلیمِ مَردم و اوِشانِ گَتِ عیسی رِه نِشناختِن، وَ پِیغَمبَرانِ گَبِ شانِه که هر مُقَدَّسِ شَنبِه اوشانِ وَسین خواندِه بونِه با رِه نِفَهمِسَّن. اوشان اونِه مَحکوم هَکُردنِ هَمرهَ پیغَمبَرانِ گَبِ شانِه به اَنجام بَرِساندِن. هر چَن اوشان هیچ دَلیلِی اونِه بَکوشتن وَسین پیدا نَکوردَن، پیلاتُسِ جی بِخَسَّن اونِه اعدام هَکونِه. وَ وَختِی تمام اونچه که اونِه باره بَنویشته هَبا با رِه، اَنجام هَدَن، اونِه صَلیب جی جیر بیاردِن، مقَبره یه دِلِه بَنَن. وَلی خدا اونِه مُردِگانِ جی زندِه هَکردِه. خیلی روزان عیسی خودِشه اوشانِ رَه که اونِه هَمرهَ جلیلِ جی اورشلیمِ سَمت بوما بان ظاهر هَکردِه، که اَلانَم اوشان قومِ وَسین اونِه شاهِدانَن. «اَسه اَما این خَبَر خوشِ شِمِرِه دَنیم که خدا اونچه که اَمِی پیرانِ وَعدِه هَدَه با رِه، عیسی یه زندِه هَکردَنِ هَمرهَ، اَمِی وَسین که اونِه وَچِهانیم وَفا هَکردِه. هَمونجور که دوّمین مزمورِ دِلِه بَنویشته هَبا: «”تو می ریکائی؛ امروز، مَن تِرِه مولود هَکُردَم.“ «خدا اونِه مردگانِ جی زندِه هَکردِه تا دِ هرگز فِسادِ نَینِه، خدا اینجور باگوتِه: «‌”مَن مُقَدَّس و مطمئنِ بَرکات که داوودِ وعدِه هَدَه هَبا رِه، شِمِرِه دَنَم.“ وَ هَمینجورَم ایتا دیگَر مَزمور دِلِه گونِه: «تو نُزارنی تی مُقَدَّس، فِسادِ بَینِه.“ «داوود بعدِ اونکه خُدایِ اِراده یه هَمرهَ خودِشِه دورِه یه مَردمِ خِدمت هَکردِه، بَمِردِه و خودِشِه اَجدادِ مُلحق هَبا، و فِسادِ بَدییَه. وَلی اونیکه خدا اونِه زندِه هَکردِه، فِسادِ نَدییَه. «پَس، اِی آداشان، بِدانین که این مَردای یه طریقِ جی گناهان آمرزِش شِمِرِه اعلام بونِه. اَسه هر کی عیسی رِه ایمان بیارِه، اونِ طَریق صالِح بِشمارِسِّه بونِه، هر اونچه یه دِلِه که نَتِّنِسین موسایه شَریعَت طَریق صالِح بِشمارِسِّه هَبین. پس بِپّائین پِیغَمبَرانِ این بَنویشته شِیمی سَر نیِه که گونِه: «”بِیشین، اِی کسایی که مسخره کانین، بُهت هَکُنین و نابود هَبین، چون شِیمی روزگارِ دِلِه کاری کانَم، که هر چی اونِه شیمی وَسین تعریف هَکُنَن هَرگز باوَر نُکانین.“ وَختِی پولُس و بَرنابا عِبادَتگاهِ جی دِرگا شونه بان، مَردم اوشانِ جی خَواهِش هَکُردَن که شَنبِه بعدی هم این جَریانِ بارِه اوشانِ وَسین گَب بَزِنَن. بعدِ اینکه جَماعَت عِبادَتگاهِ جی بَشَن، خِیلی از یَهودیِان و اون خداپَرَس مَردم که یَهودی هَبا بان، پولُس و بَرنابای دُمّالسَر رادَکِتَن. پولُس و برنابا این دَسِّه یه هَمرهَ گَب بَزَن و اوشانِه تشویق کانِه بان که خُدای فیضِ دِلِه اِدامِه هَدِن. شَنبِه بَعدی، حدوداً، تمام مَردم شَهر جَم هَبان تا خداوَندِ کَلامِ بِشنُئِن. وَلی وَختِی یَهودیِان جَماعتِشانه بَدییَن، حَسودی یه جی پُر هَبان و بی حِرمتی یه هَمرهَ پولُس گَبانِ هَمرَه مُخالِفَت کِانِه بان. ایما پولُس و بَرنابا جُرأتِ هَمرهَ باگوتِن: «لازِم با خُدای کَلام هَمِه جی پیشتر شِمِرِه باگوتِه هَبو. وَلی وَختِی اونِه رَد هَکوردین و شِمِرِه اَبَدی زندگی یه لایِق ندانِسّید، پَس اَلان اَما غیرِ یَهودیِان سَمت شونیم. چون خُداوَند اَمَرِه اینجور باگوتِه که: «”مَن تِرِه غیرِ یَهودیِانِ وَسین نُور بِساتِم، تا نِجاتِ دُنیای چهار سو بَرِسانی.“ وَختِی غیر یهودیان اینه بِشنَوِسَّن، خوشحال هَبان و خداوَندِ کَلامِ حُرمَت بَنَن، وَ اوشانیکه اَبدی زندگی یه وَسین اِنتخاب هَبا بان، ایمان بیاردِن. اینجوری خداوَندِ کَلام تمام اون مَنطقه یه دِلِه دَپیتِه. وَلی یَهودیِان، متِعَصِب و سَرشِناسِ زِناکان و شهرِ مَرداکان که رَهبر بان رِه آنتِریک هَکُردَن و اوشان پولُس و بَرنابا رِه اَذیت و آزار هَکُردَن. پس پولُس و بَرنابا رِه اون مَنطقه یه جی دِرگا هَکُردَن. اوشان هَم اون شَهرِ خاکِ خودِشانِه لِنگِ جی بِتِکاندِن و به شَهرِ قونیه بَشَن. شاگِردِان روح القُدُس و خوشحالی یه جی پُر بان. پولُس و بَرنابا قونیه یه شهرِ دِلِه هَم یَهودِ عِبادتگاهِ دِلِه بَشَن و جوری گَب بَزَن که خِیلی از یَهودیِان و یونانیِان ایمان بیاردِن. وَلی یهودیِانی که ایمان نیاردِ بان، غیر یهودیِانِ آنتریک هَکُردَن و اوشانِ فکرِ علیِه آداشان، مَسموم هَکُردَن. پس پولُس و بَرنابا خِیلی زَمان اوجِه بُمانِسَّن و جرأتِ هَمرهَ خُداوند وَسین گَب بَزَن، خُداوندی که اوشانِه قوَّت هَدَه تا نِشانه ها بیارِن و مُعجِزات هَکُنَن، اینجوری خودِشِه فیض بَخشِ پِیغامِ تأیید کانه با. اون شَهرِ مَردم دو دَسِّه هَبان؛ یه دَسِّه یَهودیِان طَرَفدار هَبان و یِه دَسِّه رَسولانِ طَرَفدار. وختی غیرِ یَهودیِان و یَهودیِان خودِشانِه گَتِه شانِ هَمرهَ تَصمیم بِیتَن که پولس و برنابا رِه اَذیَت هَکُنَن و سَنگسار هَکُنَن، پولُس و بَرنابا این جریانِ جی خَبَردار هَبان، لِسترِه و دِربه یه سَمت که لیکائونیِه یه شهرانِ جی با، وَ اون دور و اطرافِ منطقه فَرار هَکُردَن. وَ اوجِه خُدای خَبَرِ خوشِ اعلام کِانِه بان. لِستْره یه دِلِه ایتا مَردای نیشته با که نَتَّنِسِّه خودِشِه لِنگِ تِکان هَدِه و هیچ وَخت راه نَشَه با، چون مادَر زادی چُلاق با. وَختِی که پولُس گَب زَنِه با، اون گوش دَنِه با. پولُس اونِه زُل بَزه و بَدییِه این ایمانِ داره که شَفا هَگیره. پولُس بلَندِ صِدایِ هَمرهَ اونِه باگوتِه: «تی لِنگِ سَر راس بیَاس!» اون مَردای خودِشِه جایِ سَر بَپِّرِسِّه و رادَکِتِه. وَختِی مَردم اونچه که پولُس هَکُردِه با رِه بَدییَن، لیکائونی یه زبانِ هَمرهَ داد بَزَن: «خدایِان آدَمی یه مِثان اَمِی میِن جیر بومَن!» اوشان باگوتِن بَرنابا ’زئوسِ‘ و پولُس ’هِرمِسِ‘ چون پولُس با که گَب زَنِه با. زئوسِ کاهِن که اونِه مَعبَد شهرِ دَروازِه یه دِرگایِ وَر با، چَن تا گُو و چَن دَسِه گُل شَهرِ دَروازِه یه وَر بیاردِه، اون و جَماعت خَسَّن اوشانِ وَسین قربانی هَکُنَن. وَلی وَختِی اون دُتا رَسول، یَعنی بَرنابا و پولُس، این کفرِ بِشنَوِسَّن، خودِشانِه لواسان رِه چاک هَدَئن و جَماعتِ دِلِه بَشَن، داد بَزَن که: «اِی مَردم، چِرا اینجور کانین؟ اَما هَم ایتا شِیمی مِثان، آدَمِیم. اَما خَبَرِ خوشِ شِمِرِه دَنیم تا این بیخِدِ کارانِ جی دَس بَکِشین و زندِه خَدا رِه ایمان بیارین که آسِمان و زَمین و دریا و اونچه که اوشانِ دِلِه دَرِه رِه، خَلق هَکردِه. قَبلاً خدا تمام قومِشانِ خودِشانِ حال وِل هَکردِه که هر کُدام خودِشِه راهِ پِی بوشون، وَلی با این حال خودِشه بی شَهادت نُذاشته، اون آسِمانِ جی وارِش بَرِساندَن و پُر بارِفصلهای بِبَخشیَن هَمرهَ، شِمِرِه خُوبی هَکردِه، خِیلی غذا شِمِرِه هَدَه و شِیمی دِلِ خوشحالی یه جی پُر هَکردِه.» حتی این گَبانِ هَمرهَ هَم، اوشان سَختی یه هَمرهَ بَتنِسَّن مَردُمِ قربانی هَکِردنِ جلوه بِگیرِن. وَلی یَهودیِان، اَنطاکیه و قونیه یه شهرانِ جی بومَن و مَردمِ خودِشانِه هَمرهَ هَمدَس هَکُردَن، پولُسِ سَنگسار هَکُردَن و این گمانِ هَمرهَ که بَمِردِه، اونِه شَهرِ جی دِرگا بَبِردَن. وَلی وَختِی شاگِردان اونِه دُور جَم هَبان، پولس وَرِسَه و به شَهرِ وَگرِسِّه. فَردَئی، اون و بَرنابا دِربِه یه شهرِ سَمت رادَکِتَن. اوشان اون شَهرِ دِلِه هَم خَبَرِ خوشِ اعلام هَکُردَن و خِیلیان رِه عیسی یه شاگِرد هَکُردَن. ایما به لِستْره و قونیه و اَنطاکیه وَگَرِسَّن. اون شَهرانِ دِلِه شاگِردانِ جانِ قُوَّت هَدَن، اوشانِه تشویق کِانِه بان خودِشانِه ایمانِ دِلِه بُمانَن و نَصیحَت کِانِه بان که «بایسّی خِیلی مصیبَتا رِه تَحمِل هَکنیم تا خُدایِ پادشاهی یه دِلِه بیشیم.» اوشان هر کلیسای دِلِه مشایخی رِه ایماندارانِ وَسین بَنَن و دُعا و روزه یه هَمرهَ اوشانِه خُداوندی که اونِه ایمان بیارد بان دَس، بِسپارِسَّن. ایما پیسیدیه منطقه یه جی بگذشتِن و پامفیلیه یه منطقه یه دِلِه بَشَن، اوشان پِرجِه یه دِلِه خُدای کَلامِ تعلیم هَدَن و اوجِه یه جی به آتّالیا بَشَن. آتّالیای جی کَشتی یه هَمرهَ به اَنطاکیه وَگِرِسَّن، هَموجه که ایمانداران پولُس و بَرنابا رِه خُدای فیضِ دَس بِسپارِسّه بان تا اون کاری رِه هَکُنَن که اَلان اونِه اَنجام هَدَبان. وَختِی پولُس و بَرنابا اوجِه بَرِسین کلیسای آدَمانِ جَم هَکُردَن، باز اوشانِ وَسین باگوتِن که خدا اوشانِ هَمرهَ چیها هَکردِه و چِطور ایمانِ دَرِ غیرِ یَهودیِان وَسین واز هَکردِه. ایما شاگِردانِ هَمرهَ خِیلی زَمان اوجِه بُمانِسَّن. وَلی چَن نَفر یهودیه منطقه یه جی به اَنطاکیِه بومَن. اوشان اَداشانِ تعلیم دَنِه بان که: «اگه موسی یه شَریعت طَریق خَتنِه نَبین، نَتَّنین نِجات هَگیرین.» پس وَختِی پولُس و بَرنابا خِیلی اوشانِ هَمرهَ مخالِفَت و بَحث هَکُردَن، اینجور قرار بَنَن که اون دُتا چَن نفر دیگَرِ هَمرهَ که اوشانِ جی بان به اورشلیمِ بوشون و این قضیِه رِه رَسولان و مشایخِ هَمرهَ دَر میَن بَنِن. پَس کلیسا اوشانِه راهی هَکُردِه؛ اوشان وَختِی دَبان فینیقیه و سامِره یه جی رَد هَبون، اینه بارِه که چِطور غیرِ یَهودیِان ایمان بیاردِن گَب بَزَن و تمام آداشانِ این خَبَرِ جی خِیلی خوشحالی هَکُردَن. وَختِی به اورشَلیم بَرِسیَن، کلیسا و رَسولان و مشایخ اوشانِ پیشواز بومَن. پولُس و بَرنابا هر اونچه خدا اوشانِ دَس هَمرهَ هَکُرده با رِه، اوشانِه باگوتِن. وَلی بعضی از علمای فِرقِه فَریسی که ایمان بیارد بان، وَرِسَن، باگوتِن: «واجِبِ که اوشان خَتنِه هَبون، وَ اوشانِه دَستور هَدَئن که موسی یه شریعَتِ بِدارِن.» پَس رَسولان و مشایخ جَم هَبان تا این قضیِه رِه بَررِسی هَکُنَن. بعدِ اینکه خِیلی بَحث هَکُردَن، سَرآخَر پِطرُس وَرِسَه و اوشانِه باگوتِه: «اِی آداشان، شما دانین که اوَّلین روزایِ دِلِه، خدا مَرِه شِیمی میَن اِنتِخاب هَکردِه تا غیرِ یَهودیِان، می زَبانِ جی اِنجیلِ پِیغام بِشنُئَن و ایمان بیارِن. وَ خُدایی که دِلِ جی خَبَر داره اوشانِ وَسین شهادت هَدَه، وَ روح القُدُسِ اوشانِه هَدَه، هَمونجور که اَمَرِه هَدَه. خدا اوشانِ میِن و اَمِی میِن هیچ فرقی نُذاشته، بَلکِه ایمانِ خاطِری، اوشانِ دِلِ پاک هَکردِه. پَس اَسه چِرا خَدا رِه آزمون کانین و ایتا گاجمه شاگِردانِ گردَن نَنین که نه اَما تِانِسِّیم اونِه بَکِشیم، نه اَمِی پیران؟ چون اَما ایمان داریم که عیسی یه خداوندِ فیضِ هَمرهَ نِجات بِیتیم، هَمونجور که اوشان هَم بِیتَن.» ایما تمام اوشانیکه اوجِه جَم بان ساکت هَبان و بَرنابا و پولُسِ گَبِ گوش هَدَئن. اوشان نِشانه ها و مُعجزاتی رِه که خدا اوشانِ دَس هَمرهَ غیرِ یَهودیِانِ میَن هَکُرد با رِه، گونه بان. وَختِی اوشانِ گَب تَمام هَبا، یعقوب باگوتِه: «اِی آداشان، می گَبِ گوش هَدین! شَمعونِ پطرس باگوتِه که چِطور خدا اوَّلین دَفه غیرِ یَهودیان لُطف هَکردِه و اوشانِ دِلِه ایتا قومِ خودِشِه وَسین دوجین هَکردِه. این دُرس هَمونیِه که عاموسِ پِیغَمبَرِ کتابِ دِلِه بَنویشته هَبا: «‌”بعد اَز این، وَگِردِنَم و داوود فوسِسِّه خیمه رِه دومَرتِبِه سازِنَم؛ یِدَفِه دیگَه اونِه خَرابی رِه گیرنَم، وَ اونِه خودِشِه اوَّلِ مِثان کانَم، تا اوشانیکه آدَمِ نَسلِ جی بِجا بُمانِسَّن و تمام غیرِ یَهودیان که می اِسمِ خودِشانِه سَر دارِن، خُداوند دُمّال بَگِردَن. خداوند گونِه، خُداوندی که این چیزان رِه قدیم جی مَعلوم هَکردِه.“ «پَس می نَظر اینه، اوشانیکه غیرِ یَهودیِانِ جی خُدایِ سَمت وَگِردَنِن رِه، زَحمَت نَدیم. وَلی بایِسّی ایتا نامِه‌ یه دِلِه اوشانِ جی بِخوایم که بُتشانه قربانی خُراک، زَنا، خَفِه هَبا حیوانان گوشت و خونِ جی دوری هَکُنَن. چون قدیم جی موسی هَر شَهرِ دِلِه کَسایی رِه داشتِه که اونه رَه موعظه هَکُنَن، هَمونجور که هرمُقَدَّسِ شَنبِه یه دِلِه اونِه نِوِشتِه شانِه عبادَتگاهانِ دِلِه خواندِنِن.» پَس رَسولان و مشایخ، تمام کلیسایِ هَمرهَ تَصمیم بِیتَن خودِشانِه میَن مَردِکانی رِه دوجین هَکُنَن و اوشانِه پولُس و بَرنابایِ هَمرهَ به شهرِ اَنطاکیه روانه هَکونَن. پَس یهودای مَعروف بِه بَرسابا و سیلاس که اَداشانِ میَن رَهبر بان رِه، انتخاب هَکُردَن. ایما ایتا نامِه‌ اوشانِ دَس هَدَن، که بَنوِشت با: «اَما رَسولان ومَشایخ جی که شیمی اَداشان هیسیم، به شما غیرِ یهودِ اَداشان که اَنطاکیه، سوریه و کیلیکیه یه دِلِه دَرین، سَلام! اوجه یه جی که بِشنَوِسّیم کَسایی اَمِی میَنِ جی، بی‌ اینکه اَمِی جی دَستوری بِدارِن، بومَن و شِمِرِه خودِشانِه گَبِ هَمرهَ نارحت هَکُردَن، وَ باعث هَبان شِیمی فِکر پَریشان هَبو. پس اَما یکدِل اینجور صَلاح بَدییَیم که مَردِکانی رِه اِنتخاب هَکنیم و اوشانِه اَمی عَزیزان، بَرنابا و پولُسِ هَمرهَ، شِیمی وَرجه روانه هَکونیم، این مَردِکان هَمرهَ که اَمِی خداوند عیسی یه مسیحِ اِسمِ خاطری، خودِشانِه جانِ خودِشانِه دَس دِلِه بَنَن. پَس یهودا و سیلاسِ شِیمی وَر روانه هَکوردیم تا گَبِ هَمرهَ شِمِرِه این کارانِ جی خَبَردار هَکُنَن. اَما و روح القُدُس اینجور صَلاح بَدییَیم که باری شِیمی دوشِ سَر نَنیم، بِجُز ایشان که ضَروریَن بُتِشانه قربانی خُراک و خون و خَفِه هَبا حیوانان گوشت و زَنایه جی دوری هَکُنین. اَگه ایشانِ جی دوری هَکُنین، خَجیرِ کارِ کانید. سلامت هَبین.» پَس اوشان رادَکِتَن، به اَنطاکیه شهر بَشَن. اوجِه کلیسای آدَمانِ جَم هَکُردَن، نامِه رِه بَرِساندَن. وَختِی اوشان نامِه رِه بُخوانِسَّن، اون دِلگرمِ پِیغامِ جی خوشحال هَبان. یهودا و سیلاس هَم که پیغمبر بان، خِیلی گَبایِ هَمرهَ، اَداشانِ تَشویق هَکُردَن و قوَّت هَدَن. یهودا و سیلاس چَن وَخت اوجِه بُمانِسَّن، وَ ایما آداشان اوشانِه بِسلامت راهی هَکُردَن تا خودِشانِه بَرِساندِه یه وَرجه وَگِردِن. وَلی پولُس و بَرنابا اَنطاکیه یه دِلِه بُمانِسَّن. اوشان دیگَر ایماندارانِ هَمرهَ خداوَندِ کَلامِ تعلیم دَنِه بان و اعلام کانِه بان. بعدِ چَن وَخت، پولُس، بَرنابا رِه باگوتِه: «اون شهرانِ دِلِه که خداوند کَلامِ اوجِه اعلام هَکُردِیم، وَگِردیم و اَداشانِ جی دیدَن هَکنیم تا بَینیم چه وَضعی دارِن.» برنابا خَسِّه یوحنای مَعروف بِه مَرقُس رِه هَم خودِشانه هَمرَه بَبِرَن، وَلی پولُس صَلاح نَدییَه کَسی که پامفیلیه یه دِلِه اوشانِه تَنها بَنَه و خودِشِه هَمکاری رِه اِدامِه نَدَبا رِه خودِشِه هَمرهَ بَبِرِه. اوجِه پولُس و بَرنابایه میَن بَدجورِ اختلاف دَکِتِه جوریکه هَمدیگَرِ جی سیفا هَبان. بَرنابا، مَرقُس رِه بیتِه و دَریای راهِ جی به قبرسِ بَشَن؛ وَلی پولُس، سیلاسِ بِیتِه و اَداشانِ دَس و خداوَندِ فیضِ هَمرهَ سَفر راهی هَبا. پولُس وَختِی دَبا سوریه و کیلیکیه یه جی رَد هَبو، کلیسا شانِه تقویت کانِه با. پولُس اوَّل دِربِه و ایما به لِستْره شهر بَشَه. اوجِه ایتا شاگرد که اونِه اِسم تیموتائوس با زندگی کانِه با که اونِه مآر یهودِی و ایماندار با، وَلی اونِه پیر یونانی با. لِستْره و قونیه یه دِلِه آداشان اونِه خُوبی رِه گونه بان. پولُس چون خَسِّه اون سَفرِ دِلِه اونِه هَمراهی هَکونِه، یَهودیانِ خاطِری که اون مَنطقه یه دِلِه زندِگی کانِه بان، اونِه خَتنِه هَکردِه، چون هَمِه دانِسَّن اونِه پیَر یونانیِه. اوشان وَختِی ایتا شَهرِ جی ایتا شَهرِ دیگَر شونه بان، اون قانونایی که رَسولان و مَشایخ، اورشلیمِ دِلِه باگوته بان رِه، مَردم رِه گونه بان تا اوشانِ رعایت هَکُنَن. پَس، کلیسا شان ایمانِ دِلِه قوَّت گیرنِه بان و هر روز اوشانِ تعداد بیشتَر بونِه با. ایما، اوشان تمام فْریجیه و غَلاطیه یه منطقه رِه بَگَرسَّن چون روح القُدُس اوشانِه اَز اینکه کَلامِ آسیای منطقه یه دِلِه بَرِسانَن مَنع هَکُرده با. وَختِی میسیه یه منطقه یه دِلِه بَرِسیَن، تَقَلّا هَکُردَن به بیطینیه بوشون، وَلی عیسی یه روح اوشانِه اِجازه نَده. اینه وَسین، میسیه یه جی رَد هَبان و به تْروآسِ شهر بَشَن. شُویه موقِه، پولُس رویای دِلِه بَدییَه که ایتا مَقدونیه ایی مَردای اونِه پیش اِیساَ و اونِه التماس کانِه «به مَقدونیه بییِه و اَمَرِه کمک هَکُن.» پولُس وَختِی این رویا رِه بَدییِه، بِتیش مَقدونیه سَمت بَشَیم، چون مُطمئِن هَبَیم خدا اَمَرِه دُخوانِسِّه تا اِنجیلِ خَبَرِ خوشِ اوشانِه هَدیم. پَس، کَشتی یه هَمرهَ یِکراست تروآسِ شهرِ جی به جزیره ساموتْراکی بَشَیم، وَ فردَئی به نیاپولیس بَرِسییَم. اوجِه یه جی به شهر فیلیپی بَشَیم که ایتا از شهرایی با که رومیِان اوجِه زندگی کانِه بان و مَقدونیه یه خاک دِلِه دَبا. وَ چَن روز اون شَهرِ دِلِه بُمانِسّیم. مُقَدَّسِ شنبه یه روز شَهرِ جی دِرگا بومَیم و ایتا روخِانِه یه وَر بَشَیم، این اِنتظارِ هَمرهَ که اوجِه یِجا دُعایِ وَسین دَرِه. پس بَنیشتیم و زِناکانی که اوجِه جَم هَبا بانِ هَمرهَ گَب بَزَیم. اوشانِ دِلِه ایتا خداپَرسِ زِنا تیاتیرا یه شَهرِ جی دَبا که اَمِی گَبِ گوش دَنِه با. اونِه اِسم لیدیه با و اَرغوانی پارچه که خیلی گِران با رِه روشِنِه با. خُداوَند اونِه دِلِ واز هَکردِه تا پولُسِ پِیغامِ گوش هَدِه. وَختِی لیدیه خودِشِه خانِوادِه یه هَمرهَ غسلِ تَعمید هَیتِه، خِیلی اِصرار هَکردِه و اَمَرِه باگوتِه: «اَگِه باوَر دارِین که خداوَندِ ایمان بیاردِم، بییَین و می سِرِه یه دِلِه بمانین.» سَرآخَر اونِه خواسِّه یه تَسلیم هَبَیم. یِبار به اون محلی که هَمَش دُعا کانه بِیم شونِه بِیم، ایتا کُلفَتِ بَر بخاردِیم که غیبگویی روحِ داشتِه و فالگیری یه هَمرهَ خودِشِه اَربابانِ خِیلی سود رَساندِنِه با. اون اَما و پولُسِ دُمّالسَر هَنِه با و دادِ هَمرهَ گونِه با: «این مَردِکان، خدای متعالِ خادِمِن و نِجاتِ راه رِه شِمِرِه اعلام کانَن.» اون خِیلی روزا اینجور کانِه با. سَرآخَر پولُسِ صَبر سَر بوما و وَگِرِسِّه اون روحِ رِه باگوتِه: «به اِسمِ عیسی یه مَسیح ترِه دَستور دَنَم این کیجای جی دِرگا بیئَیی!» هَمون دَم، روح اونه جی دِرگا بوما. وَلی اون کُلفَت اَربابان وَختِی بَدییَن اوشانِ کسب و کاسِبی به باد بَشَه، پولُس و سیلاسِ بِیتَن و اوشانِه کِرِش هَدَن و شهرِ میدانِ میَن رَئیسان وَرجه بَبِردَن. پَس اوشانِه قاضیِان وَرجه بیاردِن و باگوتِن: «این مَردِکان یَهودیَن و اَمِی شَهرِ آشوب بَکِشیَن. رَسم و رُسومایی رِه تبلیغ کانَن که اوشانِ قبول هَکُردَن و بِجا بیاردَن اَما رومیِانِ وَسین جایِز نیِه.» مَردم پولُس و سیلاسِ هجوم بیاردِن و اوشانِ هَمرهَ هَمدَس هَبان. وَ قاضیِان دستور هَدَن اوشانِ لِواسِ در بیارِن و اوشانِه چُو بَزِنِن. وَختِی اوشانِه خِیلی چُو بَزَن، اوشانِه زندان دِلِه تُووادَن و زندانبانِ دستور هَدَئن خِیلی اوشانِ مواظِب هَبو. وَختِی زندانبان این دستورِ بِیتِه، اوشانِه دِلِه زندان میَن دِلِه بَبِردِه و اوشانِ لِنگِ دار بینه یه کَش زَنجیلِ هَمرهَ دَبِسِّه. نِصفِ شُو، پولُس و سیلاس دَبان دُعا کانه بان و سُرودِ هَمرهَ خدا رِه پَرَسِش کِانِه بان و بَقیِه زندانیان هَم اوشانِه گوش دَنِه بان که یَدَفِه ایتا گَتِه زلزِلِه دَکِتِه، جوریکه زندان بُنوار لَرزه دَکِتِه و دَرجا زندان دَرِشان واز هَبان و تمام زَنجیلِشان واز هَبان. زندانبان بیدار هَبا، وَختِی زندانِ واز هَبا دَرِ بَدییَه، شَمشیر بَکشیَه تا خودِشه بَکوشِه، چون خیال هَکوردِه زندانی شان دَر بَشَن. وَلی پولُس دادِ هَمرهَ، باگوتِه: «تِرِه صَدمِه نَزِن که اَما هَمِه ایجِه دَریم!» زندانبان لَمپائیشانِ بِخَسِّه و هُولِ هَمرهَ زندان دِلِه بَشَه و هَمونجور که ترسِ جی پَرکَنِه با پولُس و سیلاسِ لنگ دَکِتِه. ایما، اوشانِه دِرگا بیاردِه و بَپُرسیِه: «آقایان، چه هَکُنَم تا نِجات هَگیرم؟» اوشان جَواب هَدَن: «عیسی یه مَسیحِ خُداوندِ ایمان بیار که تو و تی خانِوادِه نِجات گیرِنین.» ایما خُداوند کَلامِ اونه وَسین و تمام اوشانیکه اونِه سِرِه یه دِلِه دَبان وَسین، باگوتِه. هَمون موقِه اَز شُو، زندانبان اوشانِه دِرگا بیاردِه، اوشانِ زَخمِ بَشوردِه، وَ دَرجا اون و تمام اونِه خانِوادِه تَعمید بِیتَن. اون اوشانِه خودِشِه سِرِه بَبِردِه و اوشانِ وَسین سفره پَهن هَکردِه. اون و تمام اونِه خانِوادِه اینه جی که خدا رِه ایمان بیارد بان خِیلی خوشحال بان. وَلی وَختِی روز هَبا، قاضیِان مأمورانِ زندانبانِ وَر روانه هَکوردَن، باگوتِن: «اون مَردِکان رِه آزاد هَکُن!» زندانبان پولُسِ این پیغامِ جی خَبَردار هَکردِه و باگوتِه: «قاضیِان دَستور هَدَئن که شِمِرِه آزاد هَکُنَم. پس اَسِه دِرگا بیئَین و بیشین بِسلامت.» وَلی پولُس اونِه جِواب باگوتِه: «اَما که رومِ تابعیتِ داریم رِه بی محاکمِه و همه یه چِشمِ وَر چُو بَزَن و زندان دِلِه تُووادَن. اَسه خَنِن یَواشکی اَمَرِه آزاد هَکُنَن؟ اصلاً! بَنی خُدِشان بیئِن و اَمَرِه ایجه یه جی دِرگا بیارِن.» مأموران اینه قاضیِان باگوتِن، اوشان وَختِی بِشنَوِسَّن پولُس و سیلاس رومِ تابعیتِ دارِن، خِیلی بَتِرسین پس بومَن و اوشانِ جی عذرخواهی هَکُردَن و تا زندان دِرگایِ وَر اوشانِه هَمراهی هَکُردَن، خواهِش هَکُردَن که شَهرِ جی بوشون. اوشان بعدِ اینکه زندان جی دِرگا بَشَن، لیدیه یه سِرِه بَشَن. اوجِه اَداشانِ بَدییَن و اوشانِه تَشویق هَکُردَن. ایما اوجِه یه جی بَشَن. پولُس و سیلاس آمْفیپولیس و آپولونیایه شهرانِ جی بُگذشتَن و به شهرِ تِسالونیکی بومَن، که اوجِه یَهودیِان عبادتگاه با. پولُس طِبق خودِشِه عادت به عبادتگاه بَشَه، اون سِه تا مُقَدَّسِ شَنبِه اوشانِ هَمرهَ نِوشتِه های مُقَدَسِ جی بَحث کانِه با و توضیح دَنِه با و دَلیل هارنه با که بایسّی مَسیح عذاب بَکِشِه و مُردِگانِ جی زندِه هَبو. اون گونِه با: «این عیسی که اونِه شِمِرِه اِعلام کانَم، هَمون مَسیحِ موعودِ.» بَعضی از اوشان قانع هَبان که پولُس و سیلاسِ مُلحَق هَبون. وَ هَمینجور ایتا گَتِه دَسّه یونانیِان خداپَرَس و خِیلی سَرشِناس زِناکان جی، اوشانِه مُلحَق هَبان. وَلی یَهودیِان حَسودی هَکُردَن و چَن تا شریرِ آدَمانِ بازارِ جی جَم هَکُردَن، یه دَسِّه لات و لوت راه تُووادَن و شَهرِ دِلِه بَلوا هَکُردَن. اوشان پولُس و سیلاسِ پیدا هَکوردَنِ وَسین یاسونِ سِرِه یه سَمت هُجوم بَبِردَن تا اوشانِه جَماعتِ دِلِه دِرگا بیارِن. وَلی وَختِی اوشانِه پیدا نَکوردَن، یاسون و بعضی دیگَر اَز اَداشانِ شَهرِ حاکِمانِ وَر بَکِشاندَن و داد بَزَئن که «این مَرداکان که تمام دنیا رِه زیر و رو هَکُردَن، اَسه ایجِه بومَن و یاسون اوشانِه خودِشِه سِرِه بَبِردِه. ایشان هَمه رومِ پادشاه قیصرِ دَستوراتِ جی سَرپیچی کانَن و مدَعین که ایتا دیگَه پادشاه، بِه اِسم عیسی دَرِه.» وَختِی مَردم و شَهرِ حاکِمان اینه بِشنَوِسَّن، پَریشان هَبان. ایما یاسون و بَقیِه جی ضِمانت بِیتَن، اوشانِه آزاد هَکُردَن. آداشان شَبانِه دَرجا پولُس و سیلاسِ به بیریِه شهر راهی هَکُردَن. وَختِی اوشان اوجِه بَرِسین، یَهودیانِ عبادتگاهِ دِلِه بَشَن. این یَهودیان اون یَهودیان جی که تِسالونیکی یه دِلِه دَبان نَجیب تَر بان، اوشان ذوقِ هَمرهَ پِیغامِ قبول هَکُردَن و هر روز مُقَدَّسِ بَنویشتِه شان رِه خواندِنِه بان تا بِینَن پولُس و سیلاسِ گَب خُدایِ کلامِ مِثان هیسه یا نه. اینجوری، خِیلی اَز یهودیِان، وَ خِیلی از سَرشِناسِ یونانی زِناکان و مَرداکان هَم ایمان بیاردِن. ولی وَختِی تِسالونیکی یه یَهودیِان بِفَهمِسِّن که پولُس بیریه یه دِلِه هَم خُدای کَلام اعلام کانِه، اوجِه بَشَن و مَردمِ آنتریک هَکُردَن و شهرِبه آشوب بَکِشیَن. آداشان دَرجا پولُسِ دریا کِنار سَمت راهی هَکُردَن، وَلی سیلاس و تیموتائوس بیریه دِلِه بُمانِسَّن. اوشانیکه پولُسِ هَمراهی کانِه بان اونِه تا آتِن بیاردِن. بعدِ اینکه پولُسِ جی سیلاس و تیموتائوسِ وَسین دستور بِیتَن که هر‌ چه تُن تَر پولُسِ مُلحَق هَبون، اوجِه یه جی بَشَن. اون موقِه که پولُس آتِنِ دِلِه اون دُتای اِنتظارِ کَشِنِه با، اَز اینکه دینِه با شَهر بُتشانه جی پُرِ، اونِه روح غُصِّه بِیتِه. اینه وَسین، عبادتگاهِ دِلِه یهودیِان و خُداپَرَس یونانیِان، وَ هم هر روز شَهرِ میدانِ دِلِه اون مَردُمِ هَمرهَ هَم که اوجِه دَبان بَحث کانِه با. رَواقی و اِپیکوری یه فیلسوفان جی بعضیان هَم اونِه هَمرهَ بَحث کِانِه بان. بعضی اَز اوشان گونه بان: «این مُفت گَب زَن چی خَنِه باگو؟» بَقیِه گونه بان: «اِنگار غریبِ خِدایانِ تبلیغ کانِه.» چون پولُس، عیسی و مردگانِ زندِه هَبوسَّنِ بارِه اوشانِ هَمرَه گَب زَنِه با. ایما پولُسِ بِیتَن، ’آریوپاگوسِ‘ دِلِه که ایتا کوچِ کوتی آتِنِ دِلِه با و مَردم اوجِه جَم بونه بان بَبِردَن و اونِه باگوتِن: «تانیم بِدانیم این جَدیدِ تَعلیم که تو دَنی، چیِه؟» تی گَب اَمِی گوش عجیب هَنِه. پَس خَنیم اونِه معنی رِه بِدانیم.» تمام آتِنیان و غَریبه شان که اوجِه زندگی کِانِه بان، کاری نداشتِن بِجُز اینکه خودِشانِه وَختِ تازِه عقاید گب بَزَئنِ سَر بَنَن. پَس پولُس ’آریوپاگوسِ‘ میَن وَرِسَه و باگوتِه: «اِی آتِنی مَردِکان، مَن شِمِرِه هر لحاظ جی خِیلی دیندار بَدییَم. چون وَختِی که شَهرِ دِلِه گَردِنِه بام و اونچه که شما پَرَسِش کانین رِه بَدییَم، ایتا قربانگاه پیدا هَکوردَم که اونه سَر بَنوِشت هَبا با: ”تَقدیم بِه خُدایی که هَلَه بِشناخته نَبا“. اَسه مَن اونچه که شما اونِه نِشناسِنِین و پرَسِش کانین رِه شِمِرِه اِعلام کانَم. «خُدایی که دُنیا و هر اونچه اونه دِلِه دَرِه رِه خَلق هَکردِه، آسِمان و زمینِ صاحاب هیسِه و معبدایی که آدَمی یه دَس هَمرَه بِساته هَبا یه دِلِه زندگی نُکانِه. آدَمی یه دَس نَتَّنِه اونِه خِدمتی هَکونِه، جوریکه گونی یِچّی یه مُحتاج هَبو، چون خودِش اونییِکه که تمام آدَمانِ زندگی و نَفس و هر چی یه دیگَرِ بِبَخشییَه. اون تمام مَردمان ایتا آدَمِ جی بِوجود بیاردِه تا تمام زمین دِلِه زندگی هَکُنَن؛ وَ اوشانِ وَسین تعیین هَبا وخت و اوشانِ زندگی یه مُحلِ حَد و حدودِ تعیین هَکردِه. تا مَردم خُدای دُمّال بَگِردن و شاید اونِه دُمّال بوشون، اونِه پیدا هَکونَن، هر چَن خدا اَمی هیچ کُدامِ جی دور نیِه. چون اونِه دِلِه یه که زندگی و حرکت و هَستی داریم؛ هَمونجور که بعضی اَز شِیمی شاعِران هَم باگوتِن که راس راسی اونِه نَسلِ جی هیسیم. «اَسه که خُدای نَسلِ جی هیسیم، خوب نیِه اینجور فِکر هَکنیم که خدا ایتا طِلا یا نُقره یا سَنگِ مِثانِ، ایتا مجَسَمِه یه مِثان که آدَمی یه هنر و خیالات هَمرهَ بِتراشیه هَبا بو. اولارسالان، خدا اینجور نادانی یه جی چِشم پوشی کانِه با. وَلی اَلَان تمام مَردم، اَسه هر جا که دَرِن رِه دستور دَنِه که توبِه هَکُنَن. چون اون ایتا روز تعیین هَکردِه که اونه دِلِه اون آدَمی طریق که مُعیَن هَکردِه، دنیا رِه عِدالتِ هَمرهَ داوری کانِه، وَ اونِه زندِه هَکِردَنِ هَمرهَ مُردِگانِ جی، هَمِه رِه این جَریانِ جی مُطمئِن هَکردِه.» وَختِی اوشان مُردِگانِ زندِه هَبوسَّنِ باره بِشنَوِسَّن، بعضیان پوسخَن بَزَن، وَلی بَقیِه باگوتَن: «اَما خَنیم این جَریانِ بارِه باز هم تی جی بِشنوئیم.» پس پولُس اوشانِ جَمعِ جی بَشَه. وَلی چَن نفر اونِه مُلحَق هَبان و ایمان بیاردِن. وَ اوشانِ میَن دیونیسیوس که ’آریوپاگوسِ‘ دَسِّه یه جی با، ایتا زِنا به اِسم داماریس، وَ چَن نَفر دیگَر هَم، اون دَسِّه یه جی بان. بعدِ این، پولُس آتنِ جی به قُرِنتُس شهر بَشَه. اوجِه ایتا یَهودی مَردای یه هَمرهَ، که اونِه اِسم آکیلا و پونتوسِ منطقه یه جی با آشنا هَبا. اون خودِشِه زِنا پْریسکیلایه هَمرهَ جدیدَاً ایتالیایِ جی بوما با، چون رومِ امپراطور کْلودیوس دستور هَدَه با که تمام یَهودیِان رومِ جی بوشون. پولُس اوشانِ بَدییَین وَسین بَشَه، وَ اینه خاطری که اون هَم اوشانِ مِثان چادِر دوتِه، اوشانِ وَرجه بُمانِسّه و مَشغولِ کار هَبا. پولُس هر مقدَّسِ شَنبه عبادتگاهِ دِلِه یَهودیِان و یونانیِان هَمرهَ بَحث کانِه با و تَقَلّا کانِه با اوشانِه قانع هَکونِه. وَختِی سیلاس و تیموتائوس مَقدونیه جی بومَن، پولُس تمام خودِشِه وخَتِ خُدای کَلامِ وَسین بَنَه با، یَهودیانِ شهادت دَنِه با که مسیحِ موعود هَمون عیسائِه. وَلی وَختِی یَهودیِان پولُسِ هَمرهَ مخالفت هَکُردَن و عیسی رِه ناسِزا باگوتَن، پولُس اون شهرِ خاک و خُلِه خودِشِه لِواسِ جی بتِکاندِه و اوشانِه باگوتِه: «شِیمی خون شِیمی گَردَن دَبو! مَن تقصیر کار نیَم. مین بعد، غیرِ یهودیِان وَرجه شونَم.» ایما عبادتگاهِ جی دِرگا بَشَه و تیتوس یوستوسِ سِرِه بَشَه که آدَمِ خداپَرسّی با و اونه سِرهِ عبادتگاهِ وَرجه با. وَلی عبادتگاهِ رئیس کْریسپوس تمام خودِشِه خانِواده یه هَمرهَ خداوَندِ ایمان بیاردِن. هَمینجورم قُرِنتُسِ اَهالی جی خیلیان وَختِی پِیغامِ بِشنَوِسَّن، ایمان بیاردِن و غسلِ تَعمید هِیتَن. ایتا شُو خُداوَند رویایِ دِلِه پولُسِ باگوتِه: «نَتِرس! گَب بَزِن و ساکت نَباش! چون مَن تی هَمرَه دَرَم و هیچکی نَتّنِه خودِشِه دَسِ دِراز هَکونِه تا تِرِه صدمِه بَزَنِه، چون این شهرِ دِلِه خِیلی آدَم دارم.» پَس، پولُس یه سال و نیم اوجِه بُمانِسّه و خُدایِ کلامِ اوشانِه تعلیم هَدَه. وَلی اون موقِه که گالیو، اَخائیه یه منطقه یه حاکِم با، یَهودیِان هَمدَس هَبان پولُسِ سَر بَریختِن و اونِه مَحکَمِه بیاردِن. اوشان باگوتِن: «این آدَم مَردمِ قانع کانِه خدا رِه ایتا رَوِشِ هَمرهَ که خلافِ شَریعَتِ پَرَسِش هَکُنَن.» ایما وَختِی پولُس خَسِّه گَب بَزِنِه، گالیو یَهودیان باگوتِه: «اِی یَهودیِان اَگِه جُرم یا جِنایَتی دَر کار با، مَن دلیلی داشتِم شِیمی شکایتِ گوش هَدَم. وَلی اوجِه جی که شِیمی مُرافِه کلمات و اِسمها و شِیمی شریعَتِ مَسئَلِه هیسه، پَس شما خودِتان اونِه بَررسی هَکُنین. مَن نَخنَم اینجور چیزانِ بارِه داوَری هَکُنَم.» پَس اوشانِه داوَری یه تَختِ پِیش جی دِرگا هَکردِه. تمام اوشان عبادتگاهِ رئیس سوسْتِنِسِ سَر بَریختِن و اونِه حاکم تَختِ پیش بَزَن. وَلی گالیو هیچکدام از ایشانه اَهمیّت نَده. پولُس بعدِ اینکه خِیلی زَمان قُرِنتُسِ دِلِه بُمانِسّه، اَداشانِ هَمرهَ خدافظی هَکردِه و دَریای راهه جی سوریه سَمت بَشَه. این سَفرِ دِلِه، پْریسکیلا و آکیلا هَم اونِه هَمرهَ دَبان. پولُس کِنخْریه یه دِلِه خودِشِه سَرِ بِتراشیِه، چون اینجور نَذر هَکُردِ با. وَختِی به اَفِسُس شهر بَرِسیَن، پولُس خودِشِه هَمسَفَران جی سیفا هَبا و خودِش به عبادتگاه بَشَه و یَهودیِان هَمرهَ بَحث هَکردِه. اون موقِه که اوشان پولُسِ جی بِخَسَّن یِذرِه بیشتَر اوشانِ هَمرهَ بُمانِه، پولُس قَبول نَکُردِه. وَ اوشانِ هَمرهَ خداحافظی هَکردِه، باگوتِه: «اَگه خدا بِخواد باز هَم شِیمی وَرجه هَنَم.» ایما ایتا کِشتی سَوار هَبا و اَفسُسِ جی بَشَه. وَختِی قیصریه دِلِه کِشتی یه جی جیر بوما، بَشَه و کلیسای مَردمِ ملاقات هَکردِه، ایما اَنطاکیه یه سَمت رادَکِتِه. چن وَخت اوجِه بُمانِسّه و باز سَفرِ وَسین راهی هَبا، اون تمام غَلاطیه و فْریجیه یه منطقه یه جا به جا رِه گَردِنِه با و تمام شاگِردانِ تَقویت کانِه با. اون روزا، ایتا یهودِی که اونِه اِسم آپولُس و اسکندریه جی با به اَفسُس بوما. اون سخَنرانی هَکِردَنِ دِلِه اُسّا با و نِوشتِه های مُقَدَّسِ رِه خِیلی خوب دانِسِّه؛ خداوَندِ راهِ دِلِه آموزش بِیته با و روحِ حرارتِ هَمرهَ گَب زَنِه با و دُرُسی یه هَمرهَ عیسی یه بارِه تعلیم دَنِه با، هر چَن فقط یحیی یه تَعمیدِ جی خَبَر داشتِه. آپولُس جرأتِ هَمرهَ یَهودیانِ عبادَتگاهِ دِلِه شروع به گَب بَزَئن هَکردِه. ولی وختی پْریسکیلا و آکیلا اونِه گَبِ بِشنَوِسَّن، اونِه ایتا گوشِه بَکشین و خُدای راه رِه درستَر اونِه نِشان هَدَئن. آپولُس وَختِی خَسِّه به منطقه اَخائیه بوشو، آداشان اونِه تَشویق هَکُردَن و شاگِردانِ وَسین بَنوِشتن اونِه گَرمی یه هَمرهَ قبول هَکُنَن. وَختِی آپولُس اوجِه بَرِسیَه، اوشانیکه فیضِ جی ایمان بیارد بان رِه، خِیلی کمَک هَکردِه. چون هَمه یه چِشمِ وَر یهودیانِ هَمرهَ بَحث کانِه با، وَ اوشانِ عَقایدِ قُوّت هَمرهَ رَد کانِه با، وَمُقَدَّسِ نِوشتِه های هَمرهَ ثابت کانِه با که مَسیحِ موعود هَمون عیسائِه. وَلی موقِه ایی که آپولُس قُرِنتُسِ شهرِ دِلِه دَبا، پولُس بعدِ اینکه اون منطقه یه خُشکی یه راهِ جی بُگذشتِه، به اَفِسُسِ شهر بَرِسیِه. اوجِه چَن تا شاگِرد پیدا هَکوردِه و اوشانِ جی بَپُرسیِه: «اون موقِه که ایمان بیاردین، روح القُدُسِ بِیتین؟» اوشان باگوتِن: «نه، اَما حَتّی نِشنَوِسّیم که روح القُدُس هَم دَرِه.» پولُس اوشانِه باگوتِه: «چه غُسل تعمیدی هَیتین؟» اوشان باگوتِن: «یحیی یه تَعمید.» پولُس باگوتِه: «یَحیی اوشانیکه توبِه کانِه بان رِه تَعمید دَنِه با. اون قومِ گونِه با، اونیکه بعدِ اون هَنِه رِه ایمان بیارِن، یَعنی عیسی رِه.» اوشان وَختِی اینه بِشنَوِسَّن، به اِسمِ عیسی یه خُداوَند تَعمید بِیتَن. وَ موقِه ایی که پولُس اوشانِ سَر دَس بَنَه، روح القُدُس اوشانِ سَر بوما، اوشان ایتا دیگَه زَبانِ هَمرهَ گَب بَزَن و نَبوَّت هَکُردَن. اون مَرداکان، حدودِ دوازده نَفر بان. ایما پولُس یَهودیِان عبادتگاه دِلِه بَشَه، اوجِه سِه ماه جرأتِ هَمرهَ گَب زَنِه با و خُدای پادشاهی یه بارِه بَحث کانه با و اوشانِه قانع کانِه با. وَلی بَعضیان سَرسَختی کانِه بان و ایمان نیارنه بان و همه یه چِشمِ وَر اَهلِ ’طَریقَتِ‘ بَد گونه بان. پَس پولُس خودِشِه شاگِردانِه بِیتِه و اوشانِ جی دور هَبا، وَ تمام روز تیرانوسِ مَدرِسِه یه دِلِه بَحث کانِه با و گَب زَنِه با. دو سال هَمینجور بُگذشتِه و این مدّت دِلِه، تمام آسیایِ منطقه یه مَردم، چه یَهودی و چه یونانی، خُداوند کَلامِ بِشنَوِسَّن. خدا پولُسِ دَس هَمرَه عَجیب غَریبِ معجزات کانِه با، جوریکه مَردم دسمال و پیشبندهایی که پولوسِ تَنِ بُخارد با رِه مریضانِ وَسین بَرنِه بان، وَ اوشانِ مریضی خوب بونِه با و پلیدِ اَرواح اوشانِ جی دِرگا شونِه با. پَس چَن تا یَهودی دورِه گَرد که جِن گیر بان هَم تَقَلّا هَکُردَن عیسی یه خداوَندِ اِسمِ اوشانِ وَسین که پَلیدِ اَرواح داشتِن، بُخوانَن. اوشان گونه بان: «بِه اون عیسی که پولُس اونِه موعظه کانِه شِمِرِه قَسم دَنیم!» اوشانیکه اینجور کانِه بان، اِسکیوایِ هَفتا ریکا بان، که ایتا اَز یَهودِ گَتِ کاهِنان با. وَلی پَلیدِ روح اوشانِ جواب باگوتِه: «عیسی رِه اِشناسِنَم، پولُس رِه هَم اِشناسِنَم، وَلی شما کی هیسین؟» پَس اون مَردای که پَلیدِ روح داشتِه اوشانِ سَر بَپِّرِسِه، همه رِه بکُتاندِه، وَ جوری اوشانِه بَزه که زَخمی و لخت اون سِرِه یه جی دَر بَشَن. اَفِسُسِ شهرِ تمام مَردم، چه یَهودی و چه یونانی، این جریانِ جی خَبَردار هَبان، هَمِه یه اوشان رِه تَرس بِیتِه، جوریکه مین بعد عیسی یه خداوند اِسمِ خِیلی اِحترام نَنِه بان. وَ خِیلی از اوشانیکه ایمان بیارد بان، پیش بومَن، خودشانِه کاران رِه آشکارا اعتراف هَکُردَن. خِیلیان هَم که پِش اَزون جادوگری کِانِه بان، خودشانِه کتابِشانِ بیاردِن و همه یه چِشمِ وَر بَسوزاندِن. وَختِی کتابِشانِ قیمَتِ حِساب هَکُردَن، پَنجاه هِزار تا سِکِّه نِقره با. اینجوری، خُداوند کَلام همه جا پَخش بونِه با و قِوَّت گیرنِه با. بعدِ این اِتفاقان، پولُس خُدای روحِ هَمرهَ هِدایت هَبا که مَقدونیه و اَخائیه یه منطقه یه راهِ جی به اورشَلیمِ وَگِردِه. پولُس گونِه با: «بعدِ اینکه اوجِه بَشَم، بایسّی رومِ شهرِ جی هم دیدَن هَکُنَم.» ایما خودِشِه همکارانِ جی دو نفر، تیموتائوس و اِراستوسِ به مَقدونیه روانه هَکوردِه و خودِش چَن وَخت آسیای منطقه یه دِلِه بُمانِسّه. هَمون موقِه، علیِه اَهلِ ’طریقت‘ ایتا گَتِه بَلوا بُلَند هَبا. ایتا نقره‌ کار که اونِه اِسم دیمیتریوس با و آرتِمیسِ معبدِ جی نُقرِه ایی چیزان سازِنِه با، وَ این راهِ جی خِیلی درآمد صنعتگرانِ عایِد هَکُرده با، اوشان و اینجور کارانِ صاحابِ جَم هَکردِه و اوشانِ باگوتِه: «آقایان، اَمِی دارایی این کارِ جیه. وَلی هَمونجور که دینین و اِشنوِنین، این پولُس نه فقط اَفِسُسِ دِلِه بَلکِه تمام آسیای منطقه یه دِلِه خِیلی از مَردمِ قانع و گُمراه هَکردِه. اون گونِه خدایِانی که آدَم دَس جی بِساتِ بونَن، خدایِان نییَن. وَ این خطر دَرِه که نه فقط اَمِی کاسبی رونقِ جی دَکِه، بَلکِه آرتِمیس اَمِی گَتِه اِلهه یه معبد هم هیچ هَبو، وَ حتی خودِشِه عَظِمَتِ اَز دَس هَدِه. اونکه تمام آسیای منطقه و دُنیایِ دِلِه پَرسِش بونِه.» اوشان وَختِی اینه بِشنَوِسَّن، خِیلی عَصبانی هَبان، داد بَزَن که «گَتِه هیسِه، اَفِسُسیِانِ آرتِمیس!» تمام شَهرِ دِلِه بَلوا هَبا! تمام مَردم هَمدَس هَبان و میدانِ مسابقاتِ سَمت هُجوم بَبِردَن. اوشان گایوس و آریستارخوس که اَهل مَقدونیه و پولُسِ هَمراهِان بان رِه، کِرِش دَنِه بان و خودشانِه هَمرهَ بَرنِه بان. پولُس خَسِّه خودِش رِه جمعیتِ نَشان هَدِه، وَلی شاگِردِان نُزاشتن. حتّی بعضی اَز آسیای منطقه یه حاکِمان که اونِه رَفِیقان بان اونه رَه پِیغام روانه هَکوردَن و اونه جی خواهش هَکُردَن تی لِنگِ مسابقاتِ مِیدانِ دِلِه نُزار. جمعیتِ دلِه غوغا با و مَردم گیج بان. هَمِه شول کَشِنِه بان و هر کَس یِچی گونِه با و بیشتَرِ مَردم نُدانِسَّن چی یه وَسین جَم هَبان. بعضیان گمان هَکُردَن اسکندر مَسئولِ، چون یَهودیِان اسکندرِ پِش تُوواده بان، وَ بعضیان جمعیتِ میَنِ جی اونِه دَستوراتِی دَنِه بان. اون خودِشِه دَسِ تِکان هَدَه، مَردُمِ جی بِخَسِّه ساکت هَبون و تَقَلّا هَکردِه یِچی باگو و خودِشِه جی دِفاع هَکونِه. وَلی وَختِی مَردم بِفَهمِسِّن یَهودیِه، هَمِه یِک صِدا، حدودِ دو ساعَت شول کَشِنِه بان: «گَتِ هیسِه، اَفِسُسیِان آرتِمیس!» سَرآخَر، شَهرِ داروغۀ جمعیتِ آرام هَکردِه و باگوتِه: «اِی اَفِسُسِ مَردِکان، کیِه که نِدانه اَفِسُس شهر گَتِ آرتِمیسِ مَعبدِ نِگهبانِ؟ کیِه که نِدانه اَفِسُس شهر مُقَدَّسِ سَنگِ نِگهبانِ که آسِمانِ جی جیر بَکِته؟ پَس اَسه که نَبونِه این چیزان رِه حَشا هَکُردَن، شما بایسّی آرام هَبین و هُول هُولِی کاری نَکُنین. چون شما این مَردِکانی که ایجِه بیاردین، نه اَمِی مَعبدِ بی حِرمتی هَکُردَن نه اَمِی الهۀ رِه کُفر باگوتِن. اَگه دیمیتریوس و اونِه صَنعتگر هَمکاران، کَسی یه جی شِکایت دارِن، مَحکَمه‌ شانه دَر وازِ و حاکِمان هَم آمادِئَن. تانَن خودِشانِ شِکایتِ اوجِه بَبِرَن. وَلی اَگه شکایَتِ بیشتَری دارِین، بایسّی اونِه شَهرِ اَنجمَن رَسمی یه جَلسات دِلِه حَل و فصل هَکُنید. چون این خطرِ دِلِه دَریم که امروزِ اِتِفاقایِ خاطِری، مُتَّهَم بِه شورِش هَبیم. اَگه اینجور هَبو، نَتَّنیم این بَلوای وَسین دَلیلِی بیاریم.» وَختِی که داروغه این گَبِ بَزه جَمعیَتِ متفرِق هَکردِه. وَختی بَلوا تَمام هَبا، پولُس شاگِردانِ خودِشِه وَرجه دُخوانِسِّه و بعدِ اینکه اوشانِه تَشویق هَکردِه، اوشانِ هَمرهَ خُدافِظی هَکردِه و مَقدونیِه یه منطقه یه سَمت رادَکِتِه. پولُس اون منطقه یه جی گذر هَکردِه، خودِشِه گَبِ هَمرهَ ایمانداران خِیلی دِلگَرمی هَدَه، تا به یونان بَرِسیَه. پولُس سِه ماه اوجِه بُمانِسّه. موقِه ایی که خَسِّه کَشتی یه هَمرهَ به سوریِه بوشو، یَهودیِان اونه علیِه دَسیسِه هَکوردَن. پَس تَصمیم بِیتِه مَقدونیه یه راهِ جی وَگِردِه. پولُسِ هَمراهِان ایشان بان: بیریه جی سوپاتِر پیروسِ ریکا، تِسالونیکی یه جی آریستارخوس و سِکوندوس، دِربِه جی گایوس و تیموتائوس، آسیای جی تیخیکوس و تْروفیموس. اوشان پیش اَز اَما بَشَن و تْروآسِ دِلِه اَمِی اِنتظارِ کَشِنِه بان. ولی اَما بعدِ فَطیر عید، کَشتی یه هَمرهَ فیلیپی یه شهرِ جی رادَکِتِم و بَعدِ پَنج روز، تْروآسِ دِلِه اوشانِه مُلحق هَبَیم و هفت روز اوجِه بُمانِسّیم. هَفته یه اوَّلین روزِ دِلِه، نان پارِه هَکُردَنِ وَسین جَم هَبَیم. پولُس مَردُمِ وَسین موعظه کانِه با، وَ چون تَصمیم داشتِه فردَئی اوجِه یه جی بوشو تا نِصفِ شُو خودِشِه گَبِ ادامِه هَدَه. اون بالاخانه‌ یه دِلِه که جَم هَبَبِیم، خِیلی لَمپا روشِن با. ایتا جَوان که اونِه اِسم اِفتیخوس با و آبِشکِه یه وَر نیشته با، موقِه ایی که پولُس هَلَه دَبا خودِشِه گَبِ ادامِه هَدِه، اون جَوان کَم کَم سَنگین خواب دِلِه بَشَه و یدَفه سِوّمین طَبقه یه جی جیر بَکِته، وَختِی اونِه بِیتَن بَدییَن اون بَمِردِه. پولُس جیر بَشَه، خودِشه اون جَوانِ مَردای یه سَر توُوادَه و اونِه کَشِه بَزه و باگوتِه: «نَتِرسین، هَلَه جان داره!» ایما جآر بَشَه و نان پارِه هَکردِه و بُخاردِه. اون تا سَحر اوشانِ هَمرهَ گَب بَزه، وَ ایما اوجِه یه جی بَشَه. مَردم اون جَوانِ زندِه سِرِه بَبِردَن و خِیلی تَسلّی بِیتَن. وَلی اَما اَمی سَفرِ دِلِه، پولُس جی پیشتر ایتا کَشتی سَوار هَبَیم و آسوسِ شهرِ سَمت رادَکِتِیم. تا طِبقِ پولُسِ قَرار اوجِه اونِه کَشتی یه دِلِه بیاریم، چون پولُس بِخَسِّه با تا اوجِه رِه خشکی یه راهِ جی بوشو. پَس وَختِی پولُسِ آسوسِ دِلِه بَدییَیم، اونِه کَشتی یه دِلِه بیاردِیم وبه میتیلینی شهر بَشَیم. اوجِه جی کَشتی یه هَمرهَ رادَکِتِیم و فردای اون روز به جزیره خیوس بَرِسییَم. فَردَئی به جزیره ساموس بَشَیم و پس فَردَئی، به میلیتوس شهر بَرِسییَم. پولُس تَصمیم داشتِه دَریای راهه جی اَفِسُسِ وَرِ جی بگذرِه تا خودِشِه وَختِ آسیای منطقه یه دِلِه هَدَر نَدِه، چون عجله داشتِه که اَگه هَبو، پِنتیکاست روز اورشلیمِ دِلِه دَبو. اون میلیتوسِ جی ایتا پِیغام اَفِسُسِ وَسین روانه هَکوردِه و کلیسای مَشایِخ رِه خودِشِه وَر دُخوانِسِّه. وَختِی بومَن، پولس اوشانِه باگوتِه: شما خودِتان هم خَبَر دارِین که هَمون اَوَّلین روز که می لنگ آسیای منطقه یه دِلِه بَنَم، چِطور تمام می وَختِ شِیمی هَمرهَ سَر هَکُردَم. چِطور تمام فروتنی و آرسویِ هَمرهَ خداوَندِ خِدمَت کانِه بام، سختیهایی که یَهودیِان دَسیسه یه خاطری می سَر بوما رِه تَحمل هَکُردَم. دانید که چِطور اونچه که ممکن با شیمی وَسین فایدِه بِدارِه رِه، هیچ دَریغ نَکُردم، بَلکِه پِیغامِ شمِرِه اعلام هَکُردَم، چه جَمعِ دِلِه چه سِرِه به سِرِه شِمِرِه تَعلیم هَدَم. هَم یَهودیان و هم یونانیانِ اعلام هَکُردَم که بایسّی توبه یه هَمرهَ خُدایِ سَمت وَگِردَن و اَمِی خُداوند عیسی یه مَسیحِ ایمان بیارِن. «وَ اَسه، خُدای روحِ هِدایتِ هَمرهَ به اورشَلیمِ شونَم و نِدانَم اوجِه چی می سَر هَنِه؛ جز اونکه هر شَهرِ دِلِه روح القُدُس هُشدار دَنِه که سَختی و زندان می انتظار دَرِه. وَلی مَن هَم جان و هَم زِندگی رِه می وَسین بی اَرزِش دانَم، فقط اگه بَتَّنَم می دورِه رِه تَمام هَکُنَم و خِدمَتی که عیسی یه خُداوند جی هِیتَم رِه، سَر اَنجام بَرِسانِم، وَ خُدای فیضِ خَبَرِ خوشِ شهادَت هَدَم. «اَسه دانَم شیمی جی هیچکِدام که مَن شِیمی دِلِه بَگرِسَّم و خُدای پادشاهی رِه اعلام هَکُردَم، دِ مَرِه نَینِه. پَس امروز شیمی وَسین شهادَت دَنَم که مَن هَمه یه خون جی پاکم، چون مَن هیچکَسِ حَقِّ کوتاهی نَکُردَم، بَلکِه تمام خُدایِ پِیغامِ هَمِه یه وَسین اعلام هَکوردَم. شیمی حَواس دَبو و تمام گَلِّه ایی که روح القُدُس شِمِرِه اوشانِ نظارتِ وَسین بَنَه یه مواظب هَبین، وَ خُدایِ کلیسا رِه که اون خودِشِه خون هَمرهَ بَهیَّه، گالِشی هَکُنین. دانَم بعدِ می رفتن، دَرَندِه وِرکِشان شِیمی دِلِه هَنِن که گَلِّه رِه رَحم نُکانَن. حتّی شِیمی دِلِه کَسایی وَرِسِنَن که حقیقَتِ وَگِرداندِنَن تا شاگِردانِ خودِشانِه دُمّال بَکِشانَن و راه جی به دَر هَکُنَن. پَس هوشیار هَبین و شیمی خاطِر بیارین که مَن سِه سالِ تَمام، شُو و روز، آرسوی هَمرهَ یه لحظه هَم شِیمی هُشدار هَدَئنِ جی، نییَسَم. «اَسه شِمِرِه خدا و اونِه فیض بَخش کَلامِ دَس اِسپاردِنَم که تانه شِمِرِه بَنا هَکونِه و تمام کَسانِ دِلِه که تقدیس هَبان، اِرثیه هَدِه. مَن هیچکسِ نقره و طِلا یا لِواسِ چِش نِداشتم. شما خودِتان دانید که می دَس هَمرهَ، خودَم و می هَمراهانِ نیازِشانِه فراهم هَکُردَم. همه جورِ شِمِرِه نشان هَدَم که باید اینجور سخت کار هَکنیم تا بَتَّنیم ضَعیفانِ دَسِ بَگیریم، وَ عیسی یه خداوند گَبِ اَمی یاد بِداریم که چِطور خودِش باگوته: ”هَدَئن، بِیتَن جی بِهتَرِه.“‌» پولُس وَختِی خودِشِه گَبِ تَمام هَکردِه، زانو بَزه و همه یه هَمرهَ دُعا هَکردِه. هَمِه خِیلی بِرمِه هَکُردَن، وَ اونِه کَشِه زَنِه بان و خُش دَنِه بان. اونچه بیشتَر اَز هَمِه اوشانِه ناراحَت کانِه با، پولُسِ این گَب با که باگوتِه: «دیگه مَرِه نَینین.» ایما تا کَشتی یه وَر اونِه بَدرَقِه هَکُردَن. بعد اَز اینکه اوشانِ جی سیفا هَبَیم، دریای جی سَفرِ وَسین راهی هَبَیم و مستَقیم تا ’کوس‘ جزیره یه سَمت پیش بَشَیم. فردای اون روز، به جزیره رودِس بَرِسییَیم و اوجِه یه جی به پاتارای بَندرِ بَشَیم. اوجِه ایتا کشتی پیدا هکوردیم که دَبا بوشو فینیقیه. اونِه سَوار هَبَیم و راه دَکِتِیم. قبرسِ اَمی چَپِ وَر بَدییَیم و اوجِه یه جی بُگذشتِیم، سوریه یه سَمت رادَکِتِیم. ایما صورِ دِلِه پیادِه هَبَیم، چون بایِسّی اوجِه کَشتی یه بارِ خالی هَکونَن. شاگِردانِ اوجِه پیدا هکوردیم، هفت روز اوشانِ وَرجه بُمانِسّیم. اوشان خُدای روحِ هِدایتِ هَمرهَ پولُسِ باگوتِن به اورشَلیمِ نَشو. وَختِی اَمِی بُمانِسَّن فرصَت تَمام هَبا، سَفرِ وَسین راهی هَبَیم. تمام شاگِردِان خودِشانِه زِناکان و وَچِه هانه هَمرهَ اَمَرِه تا شهرِ دِرگا بَدرَقِه هَکُردَن. اوجِه دریاکنار زانو بَزَیم و دُعا هَکُردیم. بعدِ اینکه خدافظی هَکُردیم، کَشتی رِه سَوار هَبَیم، وَ اوشان هَم خودِشانِه سِرِه وَگرِسَّن. اَما اَمی دریایی سَفرِ صورِ بندرِ جی شروع هَکُردیم و به پْتولامائیس شهر بَرِسییَیم. اوجِه اَداشانِ جی دیدَن هَکُردیم و ایتا روز اوشانِ وَر بُمانِسِّیم. فردَئی، اوجِه یه جی بَشَیم و به قیصریه شهر بومَیم. مُبَشر فیلیپُسِ سِرِه بَشَیم که ایتا اَزون هَفت نفری با که خِدمتِ وَسین انتخاب هَبا با، وَ اونِه وَرجه بُمانِسّیم. فیلیپُس چهار تا اَذَب کیجا داشتِه که نَبوَّت کِانِه بان. بعد چند روز که اوجِه دَبَییم، ایتا پِیغمبر که اونِه اِسم آگابوس با یَهودیه جی بَرِسیه. اون اَمِی وَرجه بوما و پولُسِ قیشِ بِیتِه، خودِشِه دَس و لِنگِ اونه هَمرهَ دَبِسِّه و باگوتِه: «روح القُدُس گونِه: ”اورشلیمِ یَهودیِان این قِیشِ صاحابِ اینجوری دَبِدِنِن و غیرِ یهودیِان دَس تَسلیم کانِن.“‌» وَختِی اینه بِشنَویسّیم، اَما و اوجِه یه مَردم پولُسِ اِلتماس هَکُردیم که به اورشلیمِ نَشو. وَلی پولُس جواب هَدَه: «این چه کاریِه کانین؟ چِرا شیمی بِرمِه یه هَمرهَ می دِلِ اِشکِندِنین؟ مَن حاضِرم عیسی خُداوند اِسمِ خاطری نه فقط زِندان بوشوم، بَلکِه اورشلیمِ دِلِه بَمیرم.» وَختِی بَدییَیم قانِع نَبونِه، دَس بَکِشییَیم و باگوتیم: «اونچه خداوند خَنِه، هَبو.» بعدِ این روزا، سَفرِ وَسین تَدارک بَدییَیم و اورشلیمِ سمت رادَکِتِیم. شاگردان جی بعضیان که قیصریه زندگی کِانِه بان هَم اَمِی هَمرهَ بومَن و اَمَرِه مِناسونِ سِرِه بَبِردَن تا اونِه مِهمان هَبیم. مِناسون، قبرس جی و ایتا اَز قَدیمی شاگردان با. وَختِی اورشَلیم بَرِسییَم، آداشان خوشحالی یه هَمرهَ اَمِی پیشواز بومَن. فردَئی پولُسِ هَمرهَ یعقوبِ بَدییَین وَسین بَشَیم. تمام مشایخ اوجه دَبان. پولُس اوشانِه سَلام هَکردِه و اونچه که خدا اونِه خِدمتِ هَمرهَ غیر یهودیِان دِلِه هَکُرد با رِه ایتا ایتا توضیح هَدَه. اوشان وَختِی بِشنَوِسَّن، خدا رِه حمد و ثنا باگوتِن. ایما پولُسِ باگوتِن: «اِی اَداش، هَمونجور که دینی هِزاران یَهودی ایمان بیاردِن و همه شریعَتِ وَسین غیرت دارِن. اوشانِ میِن اینجور شایع هَبا که تو تمام یَهودیِانی که غیرِ یهودیِان دِلِه زندگی کانَن رِه تَعلیم دَنی که موسی یه پیغمبرِ شَریعَتِ جی وَگِردِن، وَ اوشانِه گونی نباید خودِشانِه وَچِهان رِه خَتنِه هَکُنَن و طِبق رَسم و رُسوم رفتار هَکُنَن. اَسه چه باید هَکُردَن؟ حتما، اوشان تی بَموئَنِ جی خَبَردار بونَن. پَس اونچه که تِرِه گونیم رِه هَکُن. ایجِه اَمِی وَر چهار تا مَردای دَرِن که نَذر دارِن. اوشانِه تی هَمرهَ بَبِر و اوِشانِ هَمرهَ تطهیرِ رَسم و رُسومِ بِجا بیار و اوشانِ خَرجِ هَدِه تا بَتَّنَن خودِشانِه سَرِ بِتراشَن. اینجوری هَمِه فَهمِنِن این چیزان که تی باره چو دَکِتِه راس نییِه، بَلکِه تو هَم شریعَتِ داری، وَ اونه دِلِه زندگی کانی. وَلی غیرِ یَهودی ایماندارنِ بارِه، اَما اَمی حکمِ ایتا نامِه یه دِلِه اوشانِ وَسین بَرِساندیم و باگوتیم که بایسّی بُتِشانه تَقدیم هَبا خُوراکی یه جی، خون جی، خَفِه هَبا حیوان گوشتِ جی، وَ زَنایه جی دوری هَکُنَن.» پس، فردای اون روز پولُس اون آدَمان رِه خودِشِه هَمرهَ بَبِردِه و اوشانِ هَمرهَ تطهیرِ رَسم و رُسومِ بِجا بیاردِه. ایما معبدِ دِلِه بَشَه تا تطهیر تاریخ تمام هَبوسَّنِ روزِ که اون دِلِه هر کدام از اوشانِ رَه قربانی پیشکش بونه با رِه اعلام هَکونه. چیزی نُمانِسِّه با تطهیرِ هفت روز تَمام هَبو که چَن یَهودی آسیای منطقه یه جی، پولُسِ مَعبدِ دِلِه بَدییَن. اوشان تمام جَماعتِ آنتریک هَکُردَن و اونِه بِیتَن، شول کَشِنِه بان: «اِی یَهودیِان، کمک هَکُنین؛ این هَمونِه که تمام مَردم رِه هَمِه جا اَمِی قوم و اَمِی شریعَت علیه و این مَکان علیه تعلیم دَنِه. پِیش از این یونانیِان رِه مَعبدِ دِلِه بیاردِه و این مقدَّس جا رِه نَجِس هَکردِه.» اوشان پِیش تَر تْروفیموسِ اَفِسُسی رِه شَهرِ دِلِه پولُسِ هَمرهَ بَدیه بان و خیال هَکُردَن پولُس اونِه مَعبدِ دِلِه بَبِردِه. تمام شَهر شلوغ هَبا! مَردم هر طرف جی هجوم بیاردِن و پولُسِ بِیتَن، مَعبدِ جی دِرگا بَکِشین و دَرجا مَعبدِ دَرِشانِ خودِشانِ دُمّالسَر دَبِسَّن. وَ هَمونجور که خَسَّن اونِه بَکوشَن، رومِ سَربازان فرماندِه رِه خَبَر هَدَئن که تمام اورشلیمِ دِلِه آشوب هَبا. اون فَرماندِه بِتیش خودِشِه سَربازان و اَفسَرانِ هَمرهَ جَماعتِ سمت بَشَه. وَختِی جَماعتِ چِشم فَرماندِه و اونِه سَربازانِ بخاردِه، پولُسِ بَزَئنِ جی دَس بَکِشییَن. فَرماندِه پِیش بوما و پولُسِ دَسگیر هَکردِه و دَستور هَدَه اونِه دو زنجیلِ هَمرهَ دَبِدَن. ایما بَپرسیِه که اون کیِه و چه هَکردِه. جَماعتِ میَن جی هر کی داد زَنِه با و یِچی گونِه با. فَرماندِه که اون همه سَر و صدای جی نَتَّنِسِّه حَقیقَتِ بِفَهمِه، دَستور هَدَه پولُسِ قلعه یه سَمت بَبِرَن. وَختِی پولُس قلعه یه پِلِّه یه نَزیکی بَرِسیِه، جَماعت اینقدر عصبانی بان که سَربازان مَجبور هَبان اونِه خودشانِه بالِ سَر بَبِرَن. جماعتی که اوشانِ دُمّالسَر هَنِه بان، داد زَنِه بان: «اونِه بَکوشین!» هَلَه پولُس رِه قَلعه یه دِلِه نَبِردِه بان که فَرماندِه رِه باگوتِه: «اِجازه دَنی یِچی شِمِرِه باگوم؟» فَرماندِه باگوتِه: «تو یونانی بَلَدی؟ مَگِه تو هَمون مِصری نییَیی که چَن وَخت پیش شورِش هَکردِه و چهار هِزار تا آدمکشِ خودِشِه هَمرهَ صَحرای دِلِه بَبِردِه؟» پولُس جِواب هَدَه: «مَن یَهودیمِ و کیلیکیه‌ تارسوسِ جی هیسَم، شَهری که بی‌نام و نِشان نیِه. خواهش کانَم اِجازه هَدین مَردُمِ هَمرهَ گَب بَزِنَم.» وَختِی فَرماندِه اِجازه هَدَه، پولُس پِلِّه‌ یه سَر بیِسَا و خودِشِه دَسِ مَردُمِ سَمت تِکان هَدَه، وَختِی همه جا کُلاً ساکِت هَبا، عبرانیانِ زَبانِ هَمرهَ اوشانِه اینجور باگوتِه: «اِی آداشان و اِی پیران، می دِفاعیِه رِه که اَلان شِیمی عَرض رِساندِنَم گوش هَدین.» وَختی اوشان بِشنَوِسَّن که پولُس عبرانیانِ زَبان اوشانِ هَمرَه گَب زَنِه، بیشتر ساکت هَبان. ایما پولُس باگوتِه: «مَن یَهودی مَردای هیسَم و کیلیکیه تارسوسِ شهرِ دِلِه دُنیا بومَم، وَلی این شَهرِ دِلِه گَت هَبام. می اَجدادِ شریعَتِ کامِلاً، گامالائیلِ دَسِ جیر یاد بِیتَم و خُدای وَسین غیرَت داشتِم، هَمونجوری که شما همه امروز دارِین. من ’اَهلِ طریقَت رِه‘ تا مرگ آزار رِساندِنه بام و اوشانِه چه زِنا و چه مَردای دَسگیر کانِه بام و زندان دِلِه توُوادِنِه بام. کاهنِ اعظم و تمام یهودِ اعضای شورا تانَن این کارِ وَسین شهادت هَدئن، چون اوشانِ جی نامِه‌هایی اَداشان وَسین که دَمشقِ دِلِه دَرِن بِیتَم تا اوجِه بوشوم و این اَهلِ طریقَتِ دَسگیر هَکُنَم و مجازاتِ وَسین به اورشَلیمِ بیارِم. «وَلی وَختِی راه دِلِه دَمشقِ نَزیکی بونِه بام، ظُهر موقِه، یدَفه ایتا گَتِه نور که آدَمِ چِشمِ زَنِه با آسِمانِ جی می دُور بِتابِسِّه. زَمین سَر بَکِتَم و ایتا صدا بِشنَوِسَّم که مَرِه گونِه با: ”شائول! شائول! چِرا مَرِه عذاب دَنی؟“ «بَپُرسیم: ”خداوندا، تو کی ایی؟“ «جَواب هَدهَ: ”من هَمون عیسی یه ناصریمِ که تو اونِه عذاب دَنی.“ می هَمراهِان نورِ بَدییَن، وَلی اونه صِدا که می هَمرهَ گَب زَنِه با رِه، نِشنَوِسَّن. «بُاگوتَم: ”خُداوندا، چه هَکُنَم؟“ «خُداوَند مَرِه باگوتِه: ”وَرِس و به دَمشقِ بوشو. اوجِه اونچه که تو بایسّی اَنجام هَدی رِه، تِرِه گونَن.“ اوجه یه جی که مَن اون نورِ روشنایی جی کور هَبا بام، می هَمراهان می دَسِ بِیتَن وبه دَمشق بَبِردَن. «دَمشقِ دِلِه، ایتا دیندارِ مَردای که اونِه اسم حَنانیا با و شریعَتِ اَنجام هَدَئنِ دِلِه غیرت داشتِه زندگی کانِه با. اون تمام یهَودیانِ میَن خُش نام با. حَنانیا بوما و می وَر بیِسَا و باگوتِه: ”شائول اَداش! بینا هَباش!“ هَمون دَم، باز می چِشم سو دَکِتِه و اونِه بَدییَم. «حَنانیا باگوتِه: ”اَمِی پیرانِ خدا تِرِه اِنتِخاب هَکردِه تا اونِه ارادِه رِه بِدانی و اون صالِح رِه بِینی و اونِه دَهَنِ جی گَبایی رِه بِشنُئی. چون تو تمام مَردُمِ وَر، اونِه شاهِد بونی و اونچه که بدییَی و بِشنَوِسّیی رِه، شهادت دَنی. اَسه چیه انتظار کَشِنی؟ وَرِس و اونِه اِسمِ دُخوان و غسلِ تَعمید بِگیر. وَ تی گُناهانِ جی پاک هَبو!“ «وَختِی به اورشَلیمِ وَگرِسَّم و دَبام مَعبدِ دِلِه دُعا هَکونَم، خَلسِه یه دِلِه بَشَم و خداوَندِ بَدییَم که باگوتِه: ”عَجله هَکُن و هر چه زودتر اورشلیمِ جی بوشو، چون اوشان تی شهادتِ می بارِه قبول نُکانَن.“ «مَن بُاگوتَم: ”خداوندا، اوشان خُدِشان دانَن که مَن عبادتگاهانِ دِلِه شونه بام و اوشانیکه تِرِه ایمان داشتِن رِه، زندان دِلِه تُووادِنِه بام و زَنِه بام. وَختِی تی شاهد استیفانِ خونِ ریزِنِه بان، مَن خودَم اوجِه ایسَه بام، اون کارِ هَمرهَ موافِق بام، وَ اونِه قاتِلانِ لِواسِ مواظب بام.“ «خداوند مَرِه باگوتِه: ”بوشو؛ چون مَن تِرِه دور دَکِتِه جاهای سَمت، غیرِ یهودیِان وَر روانه کانَم» مَردم تا ایجِه پولُسِ گَبِ گوش دَنِه بان، وَلی وَختِی اینه باگوتِه خودشانِه صِدا رِه بُلَند هَکُردَن و داد بَزَن: «زمین رِه اینجور آدَمِ جی پاک هَکُنین، نباید اجازِه هَدین اینجور آدَم زندِه بُمانِه!» اون موقِه ایی که اوشان شولِ هَمرهَ خودِشانِه قَوا رِه خودِشانِه سَرِ وَر تِکان دَنِه بان و خاک بُلَند کانِه بان، فَرماندِه دستور هَدَه پولُسِ قلعه یه دِلِه بَبِرَن، شَلّاق بَزِنَن و اونه جی بازخواس هَکُنَن تا مَعلوم هَبو چیه وَسین مَردم اینجوری علیه اون داد کَشِنِن. وَختِی که پولُسِ شَلّاق بَزَئن وَسین دَبِسِّنه بان، پولُس اَفسَری که اوجِه هیسَبا رِه، باگوتِه: «قانون شِمِرِه این اِجازه رِه دَنِه یِنَفَر که رومِ تابعیَتِ داره رِه بی اینکه مُحاکِمِه هَکُنین شَلاق بَزِنین؟» اون اَفسَر وَختِیکه اینه بِشنَوسِّه، فرماندِه یه وَرجه بَشَه و اونِه باگوتِه: «هیچ دانی چی دَری هَکونی؟ چون این مَردای رومِ تابعیتِ داره!» فَرماندِه پولُسِ وَرجه بوما و اونه جی بَپُرسیِه: «باگو بِیشَم، تو رومِ تابعیتِ داری؟» پولُس جِواب هَدَه: «آرِه، دارمِ.» ایما فرماندِه باگوتِه: «مَن این تابعیَتِ بِدَس بیاردَنِ وَسین، خِیلی بَها هَدَم.» پولُس اونِه جواب باگوتِه: «وَلی مَن این تابِعیتِ هَمرهَ دُنیا بومَم!» اوشان که قَرار با اونه جی بازخواس هَکُنَن، دَرجا خودِشانِه کِنار بَکِشیَن. فرماندِه هَم که بِفَهمِسِّه با ایتا رومی رِه دَسگیر هَکردِه، بَتِرسیِه. فَردَئی، چون فرماندِه خَسِّه دقّت هَمرهَ بِفَهمِه که چِرا یَهودیِان پولُسِ مُتَّهم هَکُردَن، اونِه زندان جی آزاد هَکردِه و دستور هَدَه گَتِه کاهِنان و تمام یَهودِ شورایِ اعضا جَم هَبون. ایما، پولُسِ جیر بیاردِه تا اوشانِ پِیش حاضِر هَبو. پولُس شورای اعضا رِه بِیشیِه و باگوتِه: «اَداشان، مَن تا امروز وِجدانِ پاکِ هَمرهَ خُدای حُضور زندگی هَکُردَم.» وَختِی اینه باگوتِه، کاهِن اعظم، حَنانیا، اوشانیکه پولُسِ ور هیسَا بان رِه، دَستور هَدَه تا اونِه تُک سَرِ بَزِنِن. پولُس حَنانیا رِه باگوتِه: «خدا تِرِه زَنِه، اِی اِسبی هَبا دیوار! تو اون تَختِ سَر نیشتی تا طِبق شریعَت مَرِه محاکمِه هَکُنی، وَلی تو بَرخَلافِ شریعَت، دَستور دَنی مَرِه بَزِنِن؟» اوشانیکه پولُسِ وَر ایسَبان، باگوتِن: «خُدای کاهنِ اعظمِ بی حِرمتی کانی؟» پولُس باگوتِه: «اِی آداشان، مَن نِدانِسَّم کاهِنِ اعظمِ؛ چون توراتِ دِلِه بَنوِشت هَبا: ”تی قومِ رَهبَرِ بَد نُگو.“ ایما پولُس که دانِسِّه بعضی از اوشان عُلَمای فِرقه صَدّوقی و بعضیان عُلَمای فِرقِه فریسین، شورای دِلِه بلَندِ صِدای هَمرهَ باگوتِه: «اِی آداشان، مَن فَریسی و فَریسی‌ زاده اَم، اینه خاطِری که مُردِگان زندِه هَبوسَّنِ امید دارم، دَرَم محاکمِه هَبوم.» وَختِی پولُس اینه باگوتِه، فَریسیِان و صَدوقیِان میَن جَرّ و بَحث دَکِتِه و جَماعت دو دَسِّه هَبان، چون صَدوقیِان مُردِگانِ زندِه هَبوسَّن و فِرشتِه و روحِ اعتقاد نِدارَن، وَلی فَریسیِان تمام ایشانِ اعتقاد دارِن. ایتا گَتِه بَلبَشو هَبا! بَعضی اَز توراتِ مُعَلِمین که فَریسی بان، وَرِسَن و بدجور اعتراض هَکُردَن و باگوتِن: «این مَردایِ دِلِه هیچ خَطایی نَینیم. اَز کوجِه معلوم که ایتا روح یا فِرِشتِه اونِه هَمرهَ گَب نَزَه بو.» دَعوا جوری بالا بِیتِه که فرماندِه بَترسیِه نَکُنِه پولُسِ تیکه پارِه هَکُنَن. پَس سَربازانِ دَستور هَدَه جیر بوشون و پولُسِ اوشانِ چَنگِ جی دَر بیارِن، وَ قلعه یه دِلِه بَبِرَن. هَمون شُو، خُداوَند پولُسِ وَر بیِسَا و باگوتِه: «تی دِل قُرص هَبو! هَمونجور که اورشلیمِ دِلِه مَرِه شَهادَت هَدَیی، رومِ دِلِه هَم بایسّی شَهادَت هَدی.» وَختِی صُب هَبا، یهَودیِان هَمدیگَرِ هَمرهَ دَسیسِه دَچین، قَسَم بُخاردِن تا پولُسِ نَکوشِن، هیچی نُخارَن و هیچی نَنوشِن. این دَسیسِه دِلِه بیشتَر از چِهل نَفر دَس داشتِن. اوشان گَتِه کاهِنان و مَشایِخِ وَر بَشَن و باگوتِن: «اَما قَسَم بُخاردِیم تا پولُسِ نَکوشیم، هیچی نُخاریم. پس اَسه شما و شورای اعضا، رومی فَرماندِه یه جی بِخواین اونِه شِیمی وَرجه بیارِه، این بَهونِه یه هَمرهَ که خَنین دقیقتر اونِه قضیِه رِه بَررِسی هَکُنین. اَما آماده ایم پِیش اَز اینکه ایجه بَرِسِه اونِه بَکوشیم.» وَلی پولُسِ خاخورزا این دَسیسِه یه جی خَبَردار هَبا و به قَلعه بَشَه و پولُسِ خبردار هَکردِه. پولُس ایتا از اَفسران دُخواندِه و باگوتِه: «این جَوانِ فرماندِه یه وَرجه بَبِر، چون اونه وَسین ایتا خَبَر داره.» پس اَفسَر اونِه فرمانده یه وَرجه بَبِردِه و اونِه باگوتِه: «پولُسِ زندانی مَرِه دُخواندِه و میجی بِخَسِّه این جَوانِ شِیمی وَرجه بیارِم؛ خَنِه شِمِرِه یِچی باگو.» فرماندِه اون جَوان دَسِ بِیتِه، اونِه ایتا گوشِه بَکِشیِه و بَپُرسیِه: «چی خَنی مَرِه باگویی؟» پولُسِ خاخورزا باگوتِه: «یَهودیِان هَمدَس هَبان شِیمی جی بِخوان که فَردا پولُسِ شورایه وَر بَبِرین، این بَهانِه یه هَمرهَ که خَنِن دقیقتر اونِه قضیِه رِه بَررِسی هَکُنَن. اوشانِ دَرخواسِ قبول نَکُنین، چون بیشتَر اَز چِهل نَفَر اونِه کَمین نیشتِن. اوشان قَسَم بُخاردِن تا اونِه نَکوشِن، هیچی نُخارِن و نَنوشِن. اَسه آمادِئَن، وَ فقط منتَظِرن شما اوشانِ دَرخواسِ قَبول هَکُنین.» فرماندِه، جَوانِ مرخَص هَکردِه و اونِه قَدِغَن هَکردِه، باگوتِه: «هیچکَسِ نُگو این چیزان رِه مَرِه خَبَر هَدَیی.» پس فرماندِه دو نَفَر اَز خودِشِه اَفسَرانِ خودِشِه وَر دُخوانِسِّه و اوشانِه باگوتِه: «دویست تا پیادِه سَرباز، هَفتاد تا سوارِه سَرباز و دویست تا نِیزه‌ دارِ آمادِه هَکُنین تا اِمشو ساعتِ نُه به قیصریه بوشون. پولُسِ وَسین هَم ایتا اَسب فَراهَم هَکُنین و اونه صحیح و سالم فِلیکْسِ فَرماندارِ تَحویل هَدین.» ایتا نامِه هَم، اینجوری بَنویشتِه: «ا کْلودیوس لیسیاسِ جی بِه عالیجناب فِلیکْسِ فرماندار: سَلام، یَهودیِان این مَردای رِه بِیتَن، خَسَّن اونِه بَکوشَن، وَلی مَن می سَربازان هَمرهَ بَشَم اونِه نِجات هَدَم، چون بِشنَوِسِّه بام رومِ تابعیَتِ رِه داره. چون خَسَّم بِدانَم چیه وَسین اونِه اِتِهام زَنِن، اونِه اوشانِ شورای وَر بَبِردَم. بِفَهمِسَّم اونِه اِتهام مربوط بِه خودِشانِه شریعتِ و اونِه جُرم اینقدر نیِه که اون سِزا مرگ یا حَبس هَبو. ایما وَختِی خَبَردار هَبام اونه عَلیه دَسیسِه دَچیَن، دَرجا اونِه شِیمی وَر روانه هَکوردَم. اونِه شاکیِان رِه هَم دستور هَدَم تا شکایَتی که اونه جی دارِن رِه، شِیمی وَر بیارِن.» اینجوری، سَربازان طِبق دستور، پولُسِ شَبانِه خودِشانِه هَمرهَ به آنتیپاتْریس شهر بَبِردَن. فردَئی، پیادِه سَربازان به قلعه وَگِرِسَّن، فقط سوارِه سَربازان اونِه هَمراهی کِانِه بان. وَختِی سواره‌ سَربازان به قیصریه شهر بَرِسیَن، اون نامِه رِه فَرماندارِ تَحویل هَدَئن و پولُس رِه هم اونِه وَر بیاردِن. فَرماندار نامِه رِه بُخوانِسِّه و پولُسِ جی بَپُرسیِه کوجه یه جی هیسی. وَختِی بِفَهمِسِّه کیلیکیه یه مَنطَقه یه جییِه، اونِه باگوتِه: «وَختِی تی شاکیِان ایجِه بَرِسییَن، تی گَبِ گوش دَنَم.» ایما دَستور هَدَه تا پولُسِ هیرودیسِ کاخِ دِلِه بِدارَن و اونه بِپّائَن. بَعدِ پَنج روز، کاهِن اعظم حَنانیا، چَن نفر اَز مَشایِخ و ایتا وَکیلِ هَمرهَ که اونِه اِسم تِرتولُس با به قیصریه بومَن. اوشان خودِشانِه شِکایتِ پولُس عَلیه، فَرماندارِ پِیش بَبِردَن. وَختِی پولُسِ احضار هَکُردَن، تِرتولُس، پولُسِ مُتهَم هَکردِه و باگوتِه: «عالیجناب فِلیکس، چون خِیلی وَخت شِیمی سایِه یه جیر صلح و آرامِش داریم و شِیمی پیشبینی باعِث هَبا این قومِ وَضع خُجیرتَر هَبو، اَمی وَظیفِه دانیم هر وَخت و هر جا، شِیمی جی قدردانی هَکنیم. وَلی اینه وَسین که شِیمی وَختِ بیشتَر نَگیریم، خَواهِش کانیم لُطف هَکُنی و یِکَم اَمِی گَبِ بِشنُئی. «اَمِرِه ثابت هَبا که این مَردای، آدَمی یِه که فِتنِه تُووادِنِه و تمام دنیای یَهودیِان میَن آشوب به پا کانِه. هَمینجورَم ناصری یه فِرقه یه سَردَسِّیِه. وَ این آدم حتّی تَقَلّا هَکُردِه مَعبدِ بی‌حرمت هَکونِه؛ ولی اَما اونِه دَسگیر هَکردیم. وَ خَسّیم طِبق اَمی شریعَت اونِه محاکمه هَکنیم وَلی لیسیاسِ فرماندِه بوما و اونِه بِزور اَمِی دَسِ جیر دِرگا بیاردِه، وَ اونِه شاکیِان دَستور هَدَه تا شِیمی وَر بیَئن. اَسه اَگه شما اونه جی بازخواس هَکُنین، هر اونچه ایی حقیقَتِ که اونِه متَهم کانیم، شِمِرِه آشکار بونِه.» یَهودیان هَم یکصدا تمام این چیزان رِه تأیید هَکُردَن. وَختِی فرماندار پولُسِ اِشارِه هَکردِه که گَب بَزِنِه، اون اینجور جَواب هَدَه: «دانَم خِیلی سالِ که این قومِ داوَری کانی؛ پَس خوشحالی یه هَمرهَ، می جی دِفاع کانَم. شما خودِتان تانید تحقیق هَکُنین و بِفَهمین اون موقه یه جی که مَن عِبادَتِ وَسِین به اورشَلیمِ بَشَم، دَوازده روز بیشتَر نُگذَرنِه، وَ این مدّت دِلِه، نَدییَن مَن هیچکسِ هَمرهَ مَعبَدِ دِلِه جَرّ و بَحث هَکُنَم یا اینکه عِبادَتگاها یا شَهرِ دِلِه، مَردمِ آنتِریک هَکُنَم. اوشان نَتّنَن اِتهامایی که مَرِه زَنَن رِه ثابت هَکُنَن. وَلی شِیمی وَر اعتراف کانَم که طبق طریقت که اوشان اونِه ایتا فِرقِه دانَن، می پیَرانِ خدا رِه پَرَسِّش کانَم و هر اونچه هم که تورات و پیغَمبَران نِوشتِه یه دِلِه بَنویشته هَبا رِه، اعتقاد دارم. وَ مَن هم اوشان مِثان خدا رِه اُمید دارم و اعتقاد دارم خُجیرِه آدَمان و بَدِ آدَمانِ وَسین زندِه هَبوسَّن دَرکارِه. دُرس این آدَمان مِثان که قبول دارِن. اینه وَسین، خِیلی تَقَلّا کانَم تا خدا و مَردُمِ وَر پاکِ وجدانِ هَمرهَ زندگی هَکُنَم. «مَن بعدِ چَن سال، به اورشَلیمِ بَشَم تا می قومِ وَسین صدَقِه بَبِرَم و هَدایا تقدیم هَکُنَم. وقتیکه دَبام اینه بِجا بیارَم مَرِه موقِه ایی که پاک بام، مَعبدِ دِلِه پیدا هَکوردَن. نه جَماعتی دَر کار با و نه بَلوایی با. وَلی اوجِه چَن تا یَهودی آسیای مَنطقه یه جی دَبان که بایِسّی ایجِه شِیمی پِیش حاضِر بونه بان تا اَگه می عَلیه شکایتی دارِن، باگون. وَ یا اینکه اوشانیکه ایجِه دَرِن، باگون وَختِی که شورای پیش ایسَه بام، می دِلِه چه جُرمی پیدا هَکوردَن، بِجُز اینکه اوشانِ میَن بلَندِ صدای هَمرهَ باگوتَم: ”مردِگان زندِه هَبوسَّنِ خاطری یِه که امروز شِیمی وَر مُحاکِمِه بونَم» ایما فِلیکْس که طریقَتِ خِیلی خوب شِناسِنِه با، محاکمِه رِه یه وَخت دیگَر بَنِه و باگوتِه: «وَختِی فرمانده لیسیاس بیِه، اون موقِه شِیمی شکایت وَسین تصمیم گیرنَم.» ایما اَفسَری که مَسئول با رِه دستور هَدَه تا پولُس رِه بِپّائِه، وَلی یِکَم آزادی هم اونِه هَدِه و اونِه جِلوه نَگیره که اونِه آشنایان اونِه احتیاجاتِ برطرف هَکُنَن. چَن روز دیگَه، فِلیکْس خودِشِه زِنا دْروسیلای هَمرهَ که یَهودی با، بوما و پولُسِ دُمّال روانه هَکوردِه، اون پولُسِ گَبِ که عیسی یه مسیحِ ایمان خبری با رِه گوش هَدَه. وَختِی پولُس، صالِح هَبوسَّن و پرهیزگاری و آینده یه داوری جی گَب میَن بیاردِه، فِلیکْس هَراسان هَبا و باگوتِه: «فعلاً بَسِّه! تانی بیشی. باز یِدَفِه دیگَه تِرِه می وَر دُخواندِنَم.» علاوِه بر این، اُمید داشتِه پولُس اونِه رِشوِه هَدِه. اینه وَسین، چَن دَفِه اونِه احضار هَکوردِه و اونِه هَمرهَ گَب زَنِه با. دو سال دیگَه، پورکیوس فِستوس، فِلیکْسِ جانِشین هَبا. وَلی فِلیکْس، اینه وَسین که یَهودیِان سَر مِنَّت بَنِه، پولُسِ هَمونجور زندان دِلِه داشتِه. فِستوس سِه روز بعدِ اینکه خودِشِه مُحلِ فرمانداری یه دِلِه بوما، قیصریه جی به اورشَلیمِ بَشَه. اوجِه گَتِه کاهِنان و یهودِ قومِ گَتِشان اونِه پیش حاضِر هَبان و خودِشانِه شکایَتِ پولُس علیِه باگوتِن. اوشان اصرارِ هَمرهَ فِستوسِ جی بِخَسَّن اوشانِ سَر مِنَّت بَنِه، پولُسِ به اورشَلیمِ روانه هَکونه، چون کمین نیشته بان تا راهِ دِلِه اونِه بَکوشَن. وَلی فِستوس اوشانِ جواب باگوتِه: «پولُس قیصریه شهر زندان دِلِه دَرِه و مَن خَنَم بِزودی اوجِه بوشوم. فِستوس باگوتِه شِیمی دِلِه اوشانیکه رَهبَرن، تانَن می هَمرهَ بییَن تا اگه این مَردای یه جی خَطایی سَر بَزه، خودِشانِه شکایتِ اونِ علیِه باگون.» فِستوس بعدِ هَشت دَه روز که اوشانِ هَمرهَ دَبا، به قیصریه وَگَرِسِّه. وَ فردَئی مَحکمِه رِه تشکیل هَدَه و دستور هَدَه پولُسِ بیارِن. وَختی پولُس دِلِه بوما، یَهودیِانی که اورشلیمِ جی بوما بان، اونِه دُور بییَسَن و بَدجور اِتهامایی اونِه بَزَن، وَلی نَتَّنِسَّن اوشانِ ثابت هَکُنَن. پولُس خودِشه جی دِفاع هَکردِه و باگوتِه: «مَن نه یَهودِ شریعَت علیِه خطایی هَکُردَم نه مَعبد علیِه نه امپراطوری علیِه.» فِستوس که خَسِّه یَهودیِان سَرمِنَّت بَنِه، پولُسِ باگوتِه: «خَنی بیشی اورشَلیمِ تا اوجِه این اِتهامانِ وَسین می وَر محاکمه هَبی؟» پولُس جواب هَدَه: «مَن اَلان امپراطور مَحکمِه یه دِلِه هیسَم که اونه دِلِه بایسّی مُحاکمه هَبوم. شما خودِتان خوب دانید که مَن یَهودیانِ علیه هیچ خطایی نَکُردَم. اَسه اَگه خَطایی هَکُردَم یا کاری میجی سَر بَزه که مرگِ مستَحَق هَبو، بَمِردَنِ جی ترسی نِدارَم. وَلی اَگه اِتهامایی که ایشان مَرِه زَنِن بیخُدیه، هیچکَس نَتَّنِه مَرِه اوشانِ دَس تَسلیم هَکونِه. مَن خَنَم می قضیِه امپراطورِ مَحکمِه یه دِلِه رسیدگی هَبو.» فِستوس بعدِ اینکه خودِشِه شورای اعضای هَمرهَ مشورَت هَکردِه باگوتِه: «خَسّی تی قضیِه امپراطورِ مَحکمِه یه دِلِه رسیدگی هَبو؟ پَس به امپراطور مَحکمِه شونی!» بعدِ اینکه چند روز بُگذشتِه، آگْریپاس پادشاه و بِرنیکی، فِستوسِ خُشامَدگویی وَسین، به شهرِ قیصریه بومَن. وَ چون خیلی روزا اوجِه بُمانِسَّن، فِستوس پولُسِ قضیۀ رِه پادشاه وَسین تعریف هَکردِه و باگوتِه: «ایجِه ایتا مَردای دَرِه که فِلیکْس اونِه زندان دِلِه داشتِه. وَختِی اورشَلیم دَبام، گَتِه کاهِنان و یهودِ مَشایِخ اونِه اِتهامایی بَزَن و خَسَّن اون مَحکوم هَبو. «اوشانِه باگوتَم رومیانِ دِلِه رَسم نیِه که متَهمی رِه، پیش اَز اونکه خودِشِه شاکیانِ هَمرهَ رو به رو هَبو و بِتَّنه اِتهامایی که اونِه زَنَن رِه خودِشه جی دِفاع هَکونِه، تَسلیم هَکُنَن. وَختِی اوشان ایجِه بومَن، مَن مَتَّل نَکُردَم و فردای اون روز، مَحکَمِه رِه تَشکیل هَدَم و دستور هَدَم اونِه می وَر بیارِن. وَختِی اونِه شاکیِان وَرِسَن تا گَب بَزِنِن، اونِه هیچکِدام از بَدِ کارایی که مَن اِنتِظار داشتِم، متَهم نَکُردِن. بَلکِه خودِشانه دینِ بارِه و عیسی نامی که بَمِردِه و پولُس اِدعا کانِه با زندِه یه، جَرّ و بَحث هَکُردَن. مَن که نِدانِسَّم چِطور بایِسّی اینجور قضیه رِه بَررِسی هَکُردَن، اونه جی بَپُرسیَم خَنِه به اورشَلیمِ بوشو تا اوجِه این اِتهامانِ وَسین مُحاکِمه هَبو. ولی وختی که پولُس بِخَسِّه تا زندان دِلِه بُمانِه و اونِه قضیِه امپراطورِ محکمه یه دِلِه رسیدگی هَبو، دَستور هَدَم اونِه بِدارِن، تا روزی که بِتَّنَم اونِه امپراطورِ وَر روانه هَکونَم.» ایما آگْریپاس، فِستوسِ باگوتِه: «دوس دارمِ خودَم اونِه گَبان رِه بِشنُئِم.» فِستوس باگوتِه: «فَردا اِشنَوِنی.» فردَئی، آگْریپاس و بِرنیکی دَبدَبِه و کَب کَبه یه هَمرهَ بومَن و نظامی فرماندِهان و شَهرِ سَرشناسِ مَردِکانانِ هَمرهَ مَحکمِه یه سالنِ دِلِه بَشَن. فِستوسِ دَستور هَمرهَ پولُسِ بیاردِن. فِستوس باگوتِه: «اِی آگْریپاسِ پادشاه، وَ اِی تمام حضار! تمام یهودِ مَردم چه ایجِه و چه اورشلیمِ دِلِه، این مَردای یه جی که دینین می وَر شکایت هَکُردَن. وَ داد و بیداد هَکُردَن که نباید زندِه بُمانِه. وَلی مَن بِفَهمِسَّم که اون کاری نَکُردِه که اونِه سِزا بَمِردَن هَبو. وَ چون اون خودِش بِخَسِّه امپراطورِ مَحکَمِه یه دِلِه بوشو، مَنَم تَصمیم بِیتمَ اونِه به رومِ روانه هَکونَم. وَلی مَن نِدانَم امپراطورِ وَسین چی بَنویسَم، اینه وَسین اونِه شِیمی وَرجه بیاردِم، مَخصوصاً شِیمی وَرجه اِی آگْریپاسِ پادشاه، تا اونه جی بازخواس هَکنیم و مَن یِچی بَنویشتَنِ وَسین بِدارَم. چون عقلانی نیِه ایتا زندانی رِه امپراطورِ وَرجه روانه هَکونَم وَلی نَنویسَم اونِه اِتهامان چیِه.» آگْریپاس پولُسِ باگوتِه: «اِجازه داری تی جی دِفاع هَکُنی.» ایما پولُس خودِشِه دَسِ پِیش بَبِردِه و خودِشه جی اینجور دِفاع هَکردِه: «اِی آگْریپاس پادشاه، چِقدر خُش شانسِم که امروز شِیمی پِیش هیسَم، تا تمام یَهودیِان شِکایَتِ پِیش می جی دِفاع هَکُنَم. خصوصاً اینکه دانَم شما یَهودِ رَسم و رُسوم و اوشانِ میَن اِختلافانِ جی کامِلاً آشنایی. اَسه خَواهِش کانَم صبرِ هَمرهَ می گَبِ گوش هَدین. «تمام یَهودیِان می زندگی رِه جَوانی جی دانَن، هَمون اَوَّل جی که می قومِ مین و اورشلیمِ دِلِه زندگی کانِه بام. اوشان قَدیم جی خَبَر دارِن و اَگه بخوان، تانَن شهادت هَدَن که مَن بعنوانِ ایتا فَریسی، می دینِ سَخت گیرتَرین فِرقِه یه جی پیرَوی کانِه بام. وَ امروز اون امیدِ خاطری که خدا اَمِی پیرانِ وَعدِه هَدَه با، مُحاکِمِه بونَم. این هَمون وَعدِه ایی یه که اَمِی دوازده تا قبیله اُمید داشتِن که اونِه بِدَس بیارِن. اینه وَسین خودِشانِه دِلِ جی شُو و روز دُعا کِانِه بان تا اونِه بَرِسِن. آرِه، اِی پادشاه، یَهودیان هَمین اُمیدِ خاطری یه که مَرِه متَهم کانَن. چِرا شِیمی نظر، اینکه خدا مردِگانِ زندِه کانِه اینقدر عجیب غَریب هَنِه؟ «می باوَر هم این با که عیسی یه ناصری یه اِسم علیه هَر کاری که می دَس بَر هَنِه رِه هَکُنَم. وَ این هَمون کاری با که اورشلیمِ دِلِه هَکُردَم. مَن گَتِه کاهِنانِ جی مُجَوِز گیرنه بام و مقدّسینِ زیادی رِه زندانِ دِلِه تُووادِنه بام، وَ وَختِی مرگِ وَسین محکوم بونه بان، اوشانِ علیه رأی دَنهِ بام. خیلی وَختان اوشانِ مجازاتِ وَسین، عِبادَتگاهانِ دِلِه شونه بام و تَقَلّا کانِه بام و اوشانِه مَجبور کانِه بام کُفر باگون. می خَشم اینقدر با که حتّی تا غریبه شانه شَهران هم اوشانِه تَعقیب کانِه بام. «ایتا اَز این سَفرانِ دِلِه، اون حکم و اختیارِ کامل هَمرهَ که گَتِه کاهِنانِ جی بَیتِم، دَمشقِ شهرِ سَمت راهی هَبام. ظُهر موقِه، اِی پادشاه، راه دِلِه ایتا نور خُرشیدِ نورِ جی روشنتَر آسِمانِ جی مَن و می هَمراهانِ دُور بتابِسِّه. همه زَمین سَربَکِتیم، وَ مَن ایتا صِدا بِشنَوِسَّم که عبرانیِانِ زَبانِ هَمرهَ مَرِه باگوتِه: ”شائول، شائول، چِرا مَرِه عذاب دَنی؟ مِیخِشانِه لَگَد هَکُردَن تِرِه سَختِه، فقط تِرِه اَذیت کانی!“ «بَپرسیمِ: ”خُداوندا، تو کی هیسی؟“ «خُداوَند باگوتِه: ”من هَمون عیسی هیسَم که تو اونِه آزار رساندنی. وَرِس و تی لِنگِ سَر بییَس. مَن اینه وَسین تِرِه ظاهر هَبام تا تِرِه می خادِم و می شاهِد هَکُنَم، تا اونچه یه دِلِه که مَرِه بدییَی و اونچه یه دِلِه تِرِه ظاهِر بونَم، شهادت هَدی. مَن تِرِه تی قوم و غیرِ یَهودِیانِ دَس جی، که تِرِه اوشانِ وَر روانه کانَم نِجات دَنَم تا اوشانِ چِشمِ واز هَکُنی، جوریکه تاریکی یه جی نورِ سَمت، وَ شیطانِ قُدرَتِ جی خُدای سَمت وَگِردَن، تا اوشانِ گُناهان آمُرزیدِه هَبو، وَ اون ایمانِ خاطری که مَرِه دارِن مُقَدَّسینِ بَرَکاتِ دِلِه سهمی بِدارِن.“ «پَس اون موقِه، اِی آگْریپاسِ پادشاه، مَن آسِمانِ رؤیای جی که می وَسین بوما سَرپیچی نَکُردَم. بَلکِه اَوَل دَمشقیانِ میَن، ایما اورشلیم و تمام یَهودیِه منطقه یه دِلِه، وَ غیرِ یهودیِان میَن هَم این پِیغامِ اعلام هَکُردَم که بایسّی توبِه هَکُنَن و خُدای سَمت وَگِردن و خودشانِه عَملِ هَمرهَ نِشان هَدن که واقِعاً توبِه هَکُردَن. اینه وَسین با که یهودیِان مَرِه معبدِ دِلِه دَسگیر هَکُردَن و خَسَّن مَرِه بَکوشَن. وَلی تا امروز، خدا مَرِه کُمَک هَکردِه و اَلان ایجِه ایسَم و هَمِه یه وَسین، اَز گَت تا کوچیک، شهادت دَنَم. اونچه گونَم هیچی نیِه بِجُز اونچه پِیغَمبَران و موسی یه پیغمبر باگوتَن که باید اِتِفاق دَکِه: اینکه مَسیح بایسّی رَنج بِینِه و اوّلین نَفَری هَبو که مُردِگانِ جی زندِه بونِه، تا روشِنایی رِه هم اَمِی قوم و هم دیگَر قوما ن رِه اِعلام هَکونِه.» وَختِی پولُس این گَبانِ هَمرهَ خودِشه جی دِفاع کانِه با، فِستوس داد بَزه: «پولُس، تو تی عَقلِ بُخاردی! عِلم زیادی، تِرِه خُل هَکردِه.» ولی پولُس جِواب هَدَه: «عالیجناب فِستوس، مَن خُل نییَم، بَلکِه عقلِ هَمرهَ حَقیقَتِ گونَم. پادشاه خودِش این کارِ جی خَبَر داره و مَنَم واضِح اوشانِ هَمرهَ گَب زَنَم، چون باوَر دارمِ هیچکِدام اَز ایشان اوشانِ نظرِ جی دور نیِه، چون چیزی نَبا که خَلوَتِ دِلِه یَواشکی اِتِفاق دَکِت بو. اِی آگْریپاس پادشاه، تو پِیغَمبَرانِ اعتقاد داری؟ دانَم که داری.» آگْریپاس پولُسِ باگوتِه: «اینقدر زود خَنی مَرِه قانع هَکُنی مسیحی هَبوم؟» پولُس اونِه جَواب باگوتِه: «خُدای جی خَنَم که دیر یا زود، نه فقط شما، بَلکِه تمام کَسایی که امروز می گَبِ اِشنَوِنَن، می مِثان هَبون، البته نه زنجیلِ دِلِه!» ایما پادشاه وَرِسَه و اونِه هَمرهَ فرماندار و بِرنیکی و بقیه مجلسیان هَم وَرِسَن، وَ وَختِی دَبان گَب زَنِه بان دِرگا بَشَن، هَمدیگر گونه بان: «این مَردای کاری که بَمِردَن یا زندان مستَحق هَبو نَکُردِه.» آگْریپاس فِستوسِ باگوتِه: «اَگه این مَردای نَخَسِّه بو اونِه قضیِه امپراطورِ جی رسیدگی هَبو، اَلان هَم بونِه با اونِه آزاد هَکُردَن.» وَختِی تصمیم بِیتَن که اَما دَریای راه جی ایتالیایِ سَمت بیشیم، پولُس و چَن تا دیگَه اَز زِندانیِان رِه ایتا اَفسَر که اونِه اِسم یولیوس و اِمپراطورِ گُردانِ جی با، تَحویل هَدَئن. پَس کَشتی ایی که اَدرامیتینوسِ شهرِ جی بوما با و آسیای منطقه بَندران رِه شونِه با سَوار هَبَیم و رادَکِتِیم. آریستارخوسِ مَقدونی، که تِسالونیکی یه جی با هَم اَمِی هَمرهَ دَبا. فردَئی به صیدونِ شهر بَرِسییَیم. یولیوس پولُسِ لُطف هَکردِه، اِجازه هَدَه خودِشِه رَفیقِانِ وَر بوشو تا اونِه اِحتیاجان رِه برطرف هَکُنَن. یه بار دیگه اوجِه یه جی دریای سمت رادَکِتِیم، وَلی چون بَرعَکسِ وا زَنِه با پس مجبور هَبَیم قِبرِسِ اون وَرِ جی که وا نَزَنِه با رادَکیم. بعدِ اینکه کیلیکیه و پامفیلیه دریا کِنار جی بُگذشتِیم، میرایِ بَندرِ دِلِه، که لیکیِه منطقه دِلِه با پیادِه هَبَیم. رومی اَفسَر اوجِه ایتا کَشتی پیدا هَکوردِه که اسکندریه شهرِ جی به ایتالیا شونِه با، وَ اَمَرِه اونه سَوار هَکردِه. چَن روز یَواش یَواش بَشَیم و سَختی یه هَمرهَ به کْنیدوسِ دریا کِنار بَرِسییَم. وَلی چون برعَکسِ وا زَنِه با مَجبور هَبَیم اَمی مَسیرِ عَوَض هَکنیم و کرِت جَزیره اون وَرِ جی که وا نَزَنِه با بیشیم. تا سالمونِی یه شهرِ وَر پِیش بَشَیم. سختی یه هَمرهَ دریا کِنار جی بُگذشتِیم و یِجا که اونِه اِسم ’قَشنگِ بَندرشان‘ با بَرِسییَم که لاسائیه یه شَهرِ نَزیکی با. اوجِه یه جی که خیلی وَخت تَلف هَبا با، حتّی اون روزایی که روزه گیرنه بان موقِه هم بُگذشت با، اَسه دیگه دریایی سَفر این موقِه دِلِه خَطرناک با. اینه وَسین پولُس اوشانِه هُشدار هَدَه باگوتِه: «آقایان، دینَم که پُر خطرِ سَفری داریم و نه فقط کَشتی و اونِه بارِ ضَرَر زَنِه، بَلکِه اَمِی جان رِه هم صَدمِه زَنِه.» وَلی رومی اَفسَر، ناخدا و صاحاب کَشتی یه گَبِ بیشتَر اهمیت هَدَه تا پولُسِ گَبِ. چون اون بَندر زِمِسّان سَر هَکوردَنِ وَسین خوب نَبا، اینه خاطری بیشترِ این آدَمان تصمیم بِیتَن که اَمی سَفرِ اِدامِه هَدیم، این امیدِ هَمرهَ که به فینیکس بَندر بَرِسیم و زِمِسّانِ اوجِه سَر هَکونیم. این بندر کْرِت دِلِه با و اونِه دیم هَم جِنوب غربی و هَم شمالِ غربی یه سَمت با. پس وَختِی یَواش یَواش جنوبی وا وَرِسَه، اوشان گمان هَکُردَن به خودِشانِه مَقصَد بَرِسیَن؛ لَعبَرِ بَکِشیَن و کْرِت راسِه، دَریاکِنار نَزیکی پِیش بَشَن. وَلی خیلی زَمان نُگذشتِه که ایتا تنِّ وا، که شمال شرقی یه وا رِه معروف با، خُشکی یه سَمتِ جی اَمِی سَمت بَزه. کَشتی کولاکِ گِرِفتار هَبا و نَتَّنِسِّه خلافِ وا پِیش بوشو؛ اینه وَسین، خودِمان رِه وایه دَس بِسپارِسِّیم و اونِه هَمرهَ بَشَیم. بِالاخَرِه کَشتی رِه ایتا کوچِ جزیره‌، جنوبِ طَرف که اونِه اِسم کُودا با بَرِساندیم و اوجِه هِزار زَحمت هَمرهَ نِجاتِ لوتکا که کَشتی یه دُمّال دَبا رِه کَشتی یه سَر بیاردِیم. وَختِی مَلَوانان لوتکا رِه کَشتی یه سَر بیاردَن، لافند کُمَک هَمرهَ، کَشتی یه دُور و وَرِه قایِم دَبِسّن تا فور نیِه، وَ این تَرسِ هَمرهَ که نَکُنِه کَشتی سیرتیس گِلِ دِلِه دُماسِه، لَعبَرِ تُووادَن و کَشتی رِه وایه سَمت وِل هَکُردَن. فردَئی، چون کولاک اَمَرِه بَدجور ضَربِه زَنِه با، مَجبور هَبان کَشتی یه بارِ دَریای دِلِه بَریزِن. سوّمین روز، خودِشانِه دَس هَمرهَ کَشتی وَسایِلِ دَریای دِلِه بَریختِن. هَمینجوری روزا شونِه با و اَما خُرشید و سِتارِه شانه رَنگِ نَینِه بِیم و کولاک هَم کَم نَبونِه با، جوریکه هَمه اَمیی اُمیدِ نِجاتِ اَز دَس هَدَیم. اوجه یه جی که خیلی وَخت با غذا نُخاردِه بان، پولُس اوشانِ دِلِه بیِسَا و باگوتِه: «آقایان، شما می گَبِ بایِسّی قبول کانِه بِین و کْرِت جی دِرگا نیَنِه بِین تا اینقدر ضَرَر و زیان نَینِه بِین. اَلَان هَم شِمرِه تشویق کانَم که شِیمی دِل قُرص هَبو، چون شِیمی هیچکِدامِ جانِ ضَرَری نَرِسِنِه؛ فقط کَشتی اَز دَس شونه. چون هَمین دیشو خُدایِ ایتا فِرِشتِه، خُدایی که اونِه جییَم و اونِه خِدمَت کانَم، می ور بییَساَ و باگوتِه: ”پولس، نَتِرس. تو بایسّی محاکمه یه وَسین، امپراطورِ پِیش حاضِر هَبی، وَ راس راسی، خدا تمام تی هَمسَفَران جانِ هَم تِرِه بِبَخشیَه.“ پَس اِی مَردِکان، شِیمی دِل قُرص هَبو، چون مَن ایمان دارم هَمونجور که خدا مَرِه باگوتِه بونِه. وَلی اَمِی کَشتی بایسّی ایتا جزیره دِلِه به گِل بِنیشِه.» چهاردهمین شُو، هَلَه وا اَمَرِه آدریاتیکِ دریای دِلِه این طَرف و اون طَرف بَرنِه با که نِصف شُویه نَزیکی، مَلَوانان گمان هَکُردَن خشکی رِه نَزیک بونَن. پَس اُویه عمقِ اندازِه بَزَن و بِفَهمِسِّن که حدودِ چهل مِتر بونِه. ایما، یِدَفِه دیگَه اُویه عمقِ اندازِه بَزَن و بَدییَن سی مِترِ. چون تَرسِنِه بان صخره شانِ بُخاریم، چهار تا لَعبَرکشتی یه دُمّال تُووادَن، وَ دُعا کانِه بان هر چه زودتر روز هَبو. مَلَوانان قصد داشتِن کَشتی یه جی دَر بوشون، نجاتِ لوتکا رِه دَریای دِلِه تُووادَن، این بَهونه یه هَمرهَ که خَنِن چَن تا لَعبَر کَشتی یه سینه یه جی دَریایِ دِلِه تُووادَن. پولُس اَفسَر و سَربازانِ باگوتِه: «اَگه این مَرداکان کَشتی یه دِلِه نُمانَن، نَتَّنین نِجات بَگیرین.» پَس سَربازان اون لافند که نجاتِ لوتکا رِه دَبسِّه با رِه بَبییَن و لوتکا رِه وِل هَکُردَن. وَختِی که آفتو دَبا دَر بیِه، پولُس هَمِه رِه تَشویق هَکردِه که یِچی بُخارِن. باگوتِه: «امروز چهارده روزِ که انتظارِ دِلِه دَبِین و هیچی نخاردِین، بی‌غذا بُمانِسِّین. پَس شِمِرِه تشویق کانَم غذا بُخارین، چون شِمِرِه قُوَّت دَنِه. ایتا تار مو هَم شِیمی سَرِ جی کَم نَبونِه.» وَختِی اینه باگوتِه، نانِ بِیتِه و هَمه یه چِشمِ وَر خدا رِه شُکر هَکردِه و نانِ پارِه هَکردِه، شروع به بُخاردَن هَکردِه. پَس هَمِه تَشویق هَبان و یِکَم غذا بُخاردِن. جَمعاً کَشتی دِلِه، دویست و هفتاد و شش نَفر بِیم. اوشان بعدِ اینکه غذا بُخاردِن، بَقیِه غَلّه رِه دَریای دِلِه بَریختِن و کَشتی رِه سَبک هَکُردَن. وَختِی روز هَبا، خُشکی رِه نِشناختِن، وَلی ایتا کوچِ خلیج که دریا کنار وازیکِ جی پُر با رِه بَدییَن. پَس خَسَّن اگه هَبو کِشتی رِه اوجِه به گِل بِنیشانِن. لَعبَرِشانِ لافِندِ بَبییَن و اوشانِ دَریای دِلِه تُووادَن و اون لافندی که سُکانِ داشتِه رِه هَم واز هَکُردَن. ایما، کَشتی یه سینِه یه بادبان وای مَسیرِ سَمت جآر بَکِشیَن و دَریا کِنارِ سَمت بَشَن. وَلی کَشتی، اُویه جیر ایتا ازصخره شانِ بُخارده و به گِل بَنیشتِه. کَشتی یه سینۀ دُماسِسّه و بی‌حرکت بُمانِسّه، وَلی کَشتی یه دُمّال کولاکِ ضَرَباتِ هَمرهَ بِشکِسِّه. سَربازان خَسَّن زِندانیانِ بَکوشَن نَکُنِه کَسی شِنو هَکونِه و دَر بوشو. وَلی رومی افسر که خَسِّه پولُسِ جانِ نِجات هَدِه، اوشانِ جلو بِیتِه و دَستور هَدَه اَوّل اوشانیکه تانَن شِنو هَکُنَن، خودِشانِه دریای دِلِه تُووادَن و خُشکی یه دِلِه بَرِسانَن. بَقیه هَم بایسّی خودِشانِه اَلوار یا کَشتی یه وَسایِل سَر خُشکی یه دِلِه رِساندِنِه بان. اینجوری هَمِه سلامت خُشکی یه دِلِه بَرِسین. وَختِی سَلامتی یه هَمرهَ دریاکنار بَرِسییَم، بِفَهمِسّیم اون جزیره یه اِسم مالتِ. اون جزیره یه مَردم اَمَرِه خیلی محبت هَکُردَن. اوشان اَمِرِه تَش روشِن هَکُردَن، چون وارِش وارِسِّه و هَوا سرد با، وَ اَمِی جی گرمی یه هَمرهَ پذیرایی هَکُردَن. پولُس یِمقدار هیمِه جَم هَکردِه و وَختِی اونِه تَشِ سَر نَنِه با، تَشِ گرمی یه وَسین، ایتا مار اونه جی دِرگا بوما و اونِه دَس کَش بَچِسبِسِّه. اون جزیره یه مَردم وَختِی بَدییَن که مار اونِه دَس جی آویزانِه، هَمدیگر باگوتِن: «بی شَک این مَردای قاتلِ، هر چَن دَریای جی نِجات بَیتِه، عِدالَت نُزارنه زندِه بُمانِه.» وَلی پولُس مارِ تَشِ میَن تُووادَه و خودِش هیچی نَبا. مَردم اِنتِظار داشتِن اونِه تَن وَرَم هَکونِه یا اینکه یدَفه بَکِّه و بَمیرِه. وَلی بعدِ اینکه خیلی اِنتظار بَکِشیَن، وَختِی بَدییَن اونِه هیچی نَبا، اوشانِ فِکر عَوض هَبا و باگوتِن اون ایتا از خدایِانِ. اون نَزیکی زَمینایی دَبا که جزیره یه رَئیسِ شی با که اونِه اِسم پوبلیوس با. اون اَمَرِه خودِشِه سِرِه دَعوَت هَکردِه و سِه روز اَمِی جی گرمی یه هَمرهَ پَذیرایی هَکردِه. اَز قضا، پوبلیوسِ پیَر مَریض با و تَو و اِسهال داشتِه. پولُس اونِه وَر بَشَه و دُعا هَکردِه، خودِشِه دَسِ اونِه سَر بَنَه و اونِه شَفا هَدَه. بعدِ این اِتِفاق، بَقیِه مَریضان که جزیره یه دِلِه دَبان، هَنِه بان و شَفا گیرنِه بان. اوشان اَمَرِه خِیلی احترام بَنَن، وَ وَختِی خَسّیم اوجِه یه جی بیشیم، هر چی که لازم داشتیم رِه کَشتی یه دِلِه اَمِی وَسین بَنَن. بعدِ سِه ماه، اون کَشتی یه هَمرهَ که زِمِسّان جزیره یه دِلِه بُمانِسّه با، دَریای دِلِه راهی هَبَیم. اون کَشتی اسکندریه یه جی با و ”خدایانِ دوقولویه“ نِشانه رِه داشتِه. به سیراکوز بَرِسییَم، لَعبَر توُوادَیم و سِه روز اوجِه بُمانِسِّیم. ایما دَریایی سَفَرِ اِدامِه هَدَیم و به ریگیونِ شَهر بَرِسییَم. فردَئی، جِنوبی وا شِروع هَبا، وَ پس فَردَیی به پوتیوُلی یه شَهر بَرِسییَم. اَما چَن تا اَداش اوجِه پیدا هکوردیم که اَمِی جی دَعوَت هَکُردَن هفت روز اوشانِ هَمرهَ بُمانیم. سَرآخَر به رومِ شهر بَرِسییَم. اوجِه یه آداشان وَختِی بِشنَوِسِّه بان که راهِ دِلِه دَریم، تا آپیوس و ’سِه میخِانه یه‘ بازارِ دِلِه بومَن تا اَمِی پِشواز بیئِن. پولُس وَختِی اوشانِه بَدییِه خدا رِه شُکر هَکردِه و اونِه دِل قُوَّت بِیتِه. وَختِی به رومِ بَرِسییَم، پولُسِ اِجازه هَدَن ایتا سَربازِ مُحافِظِ هَمرهَ خودِشِه سِرِه یه دِلِه بُمانِه. بَعدِ سِه روز، پولُس یهودِ گَتِه شان رِه خودِشِه وَر دُخوانِسِّه. وَختِی جَم هَبان، اوشانِه باگوتِه: «اِی آداشان، با اونکه مَن کاری عَلیِه می قوم یا می پیَرانِ رَسم و رُسوم نَکُردِه بام، مَرِه اورشلیمِ دِلِه دَسگیر هَکُردَن و رومیانِ تَحویل هَدَن. اوشان میجی بازخواس هَکُردَن و خَسَّن مَرِه آزاد هَکُنَن، چون می دِلِه جُرمی نَدییَن که اونِه سِزا مرگ هَبو. وَلی وَختِی یَهودیِان اعتراض هَکُردَن، مجبور هَبام امپراطورِ جی رسیدگی بِخوام، البتِه نه تا می قومِ جی شکایت هَکُردِ بوم. اینه وَسین بِخَسَّم شِمِرِه بِینَم و شِیمی هَمرهَ گَب بَزِنِم، چون اون اسرائیلِ امیدِ خاطری یِه که مَرِه این زنجیلِ هَمرهَ دَبِسَّن.» اوشان پولُسِ جِواب باگوتِن: «اَما هیچ نامه‌ایی تی بارِه یهودیه یه جی نِیتِیم، وَ هیچکِدام اَز اَداشانی که اوجِه یه جی بومَن، هیچ بَدِ چی ایی تی بارِه نَگوتَن و خَبَری نَدَن. وَلی خَنیم تی نظراتِ بِشنُئیم، چون دانَم که مَردم این فِرقِه علیِه هَمه جا گَب زَنِن.» پَس اوشان ایتا روز تَعیین هَکُردَن و خِیلی آدَمان پولُسِ سِرِه بومَن تا اونِه بَینِن. اون صُب تا شُو، خُدای پادشاهی یه بارِه اوشانِ وَسین شهادت دَنِه با. وَ تَقَلّا کانِه با موسایه تورات و پِیغَمبَرانِ نِوِشتِه های هَمرهَ، عیسی یه بارِه اوشانه قانع هَکونِه. بَعضیان اونِه گَب قبول هَکُردَن، وَلی بَقیِه ایمان نیاردِن. پَس همونجور که هَمدیگَرِ هَمرهَ جَرّ و بَحث کِانِه بان، اوجِه یه جی بَشَن. وَلی پیش اَز اونکه اوجِه یه جی بوشون، پولُس خودِشِه آخَرین گَبِ بَزه و باگوتِه: «روح القُدُس چَنّی خوب شِیمی پیَرانِ هَمرهَ گَب بَزه، اون موقِه که توَسطِ اِشعیایه پِیغَمبَر باگوتِه: «‌”این قومِ وَر بوشو و باگو، ’راس راسی شیمی گوشِ هَمرهَ اِشنَوِنِین، وَلی هیچ وَخت نِفَهمِنِین؛ راس راسی شیمی چِشمِ هَمرهَ دینین، وَلی هیچ وَخت دَرک نُکانین.‘ چون این قومِ دِل سنگ هَبا، اوِشانِ گوش سنگین هَبا، وَ خودشانِه چِشمِ دَبِسَّن، نَکُنِه خوشانِه چِشمِ هَمرهَ بَینِن، وَ خودشانِه گوشِ هَمرهَ بِشنُئِن، وَ خودشانِه دِلِ میَن بِفهمِن و وَگِردَن و مَن اوشانِه شَفا هَدَم.“ «پَس بِدانین که خُدای نِجات غیرِ یهودیِان وَر بَرِساندِه هَبا و اوشان گوش دَنِن!» بعدِ اونکه پولُس اینه باگوتِه، یَهودیِان هَمونجور که هَمدیگَرِ هَمرهَ جَرّ و بَحث کِانِه بان، اوجه یه جی بَشَن. اینجوری پولُس دو سال تَمام خودِشِه سِرِه یه دِلِه که اِجارِه هَکُردِه با دَبا و هَر کی که اونِه وَر هَنِه با رِه، قبول کانِه با. پولُس خُدای پادشاهی رِه اِعلام کانِه با و تمام جُرأتِ هَمرهَ و بِدون اینکه کسی اونِه جلوه هَگیره خداوند عیسی یه مَسیحِ بارِه تَعلیم دَنِه با. پولُسِ طَرَفِ جی، عیسیِ مسیحِ پاکار، که رِسالتِ وَسین دُخوانده هَبا و خُدای اِنجیلِ وَسین وقف هَبا؛ همون اِنجیلِی که پیشتر خُدا، خودشه پِیغمبَرِان طَریقِ جی، مُقَدَّسِ کِتابهایِ دِلهِ اونه وعده رِه هَدَه با، وَ اونه ریکایِ بارِه، که جسماً داوود نسلِ جی دُنیا بوما، و طبقِ روحِ قدوسیت خودِشِه زِندِه هَبوسَّنِ هَمره مُردَگانِ جی، قُوَّتِ دِلِه اعلام هَبا که خُدایِ ریکائِه، یعنی اَمی خُداوند عیسی مسیح. خُدا مسیحِ طریقِ جی اَمَرِه فیض هَدهَ تا اونه رسولان هَبیم و تمامِ قومِشان رِه راهنِمایی هَکُنیم که مسیحِ اِسمِ ایمان بیارِن و اونه جی اطاعت هَکُنَن. وَ این شیمی شین هم هیسه، که دُخوانده هَبَین تا عیسی مَسیح وَسین هَبین؛ تمام اوشانه وَسین که رومِ شهرِ میَن دَرِن، که خُدا اوشانه دوس دارِه و اوشانه دُخوانِسِّه تا خُدایِ مُقَدَّس قوم هَبون: فیض و سلامتی اَمیی پیَر، خُدا، و خُداوند عیسی مَسیح طَرَفِ جی، شیمی هَمرَه دَبو. پِیش از هر چی، می خُدا رِه عیسی مَسیح طَریقِ جی، شیمی هَمه یه خاطِری شُکر کانَم، چون شیمی ایمان آوازِه تمام دُنیایِ دِلهِ دَپیتِه. چون خُدایی که اونه تمامِ می دِل و جانِ همره، اونه ریکایِ اِنجیلِ کارِ دِلِه دَرِم خِدمت کانَم می وَسین گَواهی دَنِه که چطور یِکسرِه می دُعاهایِ دِلِه شِمِرِ یاد هارنَم همَش می دعاهای دِلِه خَنَم که اَگه خُدا بِخواد سَرآخَر بِتَّنَم شیمی بَدییَنِ وَسین بییَم. چون شیمی بَدییَنِ وَسین ذوق دارم تا روحانی عطایا شیمی ایمانِ تقویتِ وَسین شِمِرِه هَدَم- یَعنی تا اَما همدیگَرِ ایمان هَمرَه دلگرم هَبیم، هَم من و هم شَما. اِی اَداشان، نَخَنَم بی‌خَبَر هَبین که چَن دفه خَسَّم شیمی وَرجه بییَم، وَلی هر دفه یِچّی پِیش بوماَ. خَنَم که شیمی میِن هم یِکَم محصول دِرُو هَکُنَم، همونجور که دیگر غیرِ یَهودیِان میَن هَکُردَم. مَن خودَم رِه هَم یونانی شان، هم بَربَرشان، هم حَکیمان و هم نادانانِ مدیون دانَم اینه وَسین، خیلی ذوق دارم اِنجیلِ شیمی وَسین که رومِ دِلِه زندگی کانین، اعلام هَکُنَم. چون مَن اِنجیلِ جی خجالت نَکِشِنَم، چونکه اِنجیل خُدایِ قوَّتِ، هر کَسِ نِجاتِ وَسین که ایمان بیارِه، اَوَّل یهود و ایما غیر یَهود. چون اِنجیلِ دِلِه، اون صالحی ای که خُدایِ جییِه آشکار بونِه، که شروعِ جی تا آخر ایمانِ سَر پابرجائه. هَمونجور که حَبَقوقِ پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشت هَبا: «صالِح آدَمان ایمانِ همره زندگی کانَن.» چون خُدایِ غَضَب آسِمانِ جی هرجور بی خُدایی و آدمِانِ ناراسّی یه سَر هَنِه، که خودِشانِ ناراسّی یه همره حَقیقَتِ از بین بَرنِن. چون اونچه خُدایِ جی شَئنِه بِشناختِن اوشانه وَسین مَعلومِه، چون خُداوند اونِهِ اوشانه وَسین معلوم هَکوردِه. چون اون خُدای صِفات که نشَئنِه بَدییَن، یَعنی اونه اَبدی قُدرَت و الهی ذات، اون موقه یه جی که دُنیا خلق هَبا، اون چیزانِ دِلِه که بِساته هَبا، واضح بَدییِه بونه، پَس اوشان هیچ بَهونِه ایی نِدارَن. چون هرچَن خُدا رِه بِشناختِن، ولی اونه ایتا خُدای مِثان حُرمَت نُذاشتِن و شُکر نَکُردِن، بلکه خودِشانِ فِکرِ دِلِه هیچ و پوچِ گرفتار هَبان و اوشانِ نادانِ دِلِشان رِه تاریکی بِیتِه هرچَن اِدِّعا هَکوردَن حَکیمَن، ولی نادان هَبان وَ اوشان خُدایِ اَبدی جَلالِ، اون بُتهایِ همرهَ که آدَمِ فانی و پرندِگان و حیوانان و خَزَندِگانِ مِثانِ عَوَض هَکُردِن. پس خُدا هم اوشانِه، خودِشانِ دِلِ هوا وهَوسهایِ میَن ناپاکی یه همره وِل هَکُردِه، تا خودِشانِ تَنِ رِه خودِشانِ مین بی حُرمت هَکُنِن. چون اوشان اون حقیقتی که خُدایِ بارِه هیسِه رِه دُرویی یه هَمره عوض هَکُردِن و مخلوق رِه، خالقِ عوض پَرسِّش و خِدمت هَکُردن، خالقی که بایِسّی تا اَبد اونه پرسِّش هَکُردن، آمین. اینِه وَسین خُداوند اوشانه شرم‌آور هوا و هَوسهای دِلهِ وِل هَکُردِه. چونکه اوشانه زِناکان، طبیعی رابِطه رِه غیر طبیعی رابطه یه هَمرَه عوض هَکُردَن. اینه وَسین مَرداکان هَم طَبیعی رابطه یه جی زِناکانِ هَمرَه دَس بَکِشیَن، همدیگَرِ هوا و هَوَس تَشِ دِلهِ بَسوتَن. مَردِکان، مَردِکانِ هَمرَه شرم‌آور کار هَکُردَن و خودِشانِه بَدِ کارهایِ مکافاتِ بِیتَن. اوجه یه جی که خُداِی بِشناسیَن اوشانِ وَسین اَرزِشی نِداشته، خُدا هم اوشانِ بَد فکرهایِ دِلِه وِل هَکُردِه تا اون کاری که نَباید هَکُنَن رِه، انجام هَدَئن اوشان هر جور نادرسّی، شِرارَت، طمع و بد خواهی یه جی پُرِن. اوشان حَسودی، قَتل، دَعوا، فَریب و بدخواهی یه جی پُرِن. اوشان پُشتِ سَر گو، تُهمت‌زَن، خُدایِ دُشمنن، گستاخ و مغرورِن، خودِشان رهِ بالنِن. شَریرانه کارانِ هَکُردَن وَسین، جدیدِ راه دُرس کانَن. وخودِشانِه پیر و مآره گَبِ جی اطاعت نَکانَن. نَفَهم، بی‌ وفا، بی‌عاطفه و بی‌رحمِن. هَر چَن خُدایِ عادِلانِه حُکمِ دانِن که اوشانیکه اینجور کارانِ کانَن اوشانه مُکافات بَمِردَنِ، ولی نه فقط خودِشان اوشانه انجام دَنِن، بلکه اوشانیکه این کارانِ کانَن رِه هَم، تایید کانَن. پَس، تو اِی آدمی که یِنفر دیگَر رِه قضاوت کانی، هر کی که هیسی هیچ عُذر و بَهانه ای نِداری. چون یِنَفَر دیگَرِ قضاوت هَکُردَنِ هَمرَه، تِرِه محکوم هَکُردی، چون تو، که قضاوت کانی، خودِت هَمون کارِه کانی. اَما دانیم که خُدایِ قِضاوت اوشانِ وَسین که اینجور کاران رِه کانِن، به حقِّ تو اِی آدمی که بَقیه رِه قضاوت کانی، و خودِت اون کاران رِه کانی، گمان کانی که خُداِی قضاوتِ جی دَرشونی؟ یا اینکه خُدایِ مِهربانی و تَحمُل و اونه گَتِ صبوری رِه کوچِک شُمادِرنی، و نِدانی که خُدایِ مِهربانی اینه وَسین هیسِه که تِرِه توبِه یه سَمت بَرنِه؟ وَلی تو تی سَرسختی و تی دِلِ خاطری که نَخنِه توبِه هَکونِه، خُداِی غضبِ تی وَسین غضبِ روزِ دِلِه اَمبار کانی، روزی که اونه دِلِه خُدای عادِلانِه قضاوت معلوم بونِه. خُدا «هرکَسِ طِبق اونه کاران سِزا دَنه.» خُدا اَبدی زندگی رِه اوشانی رِه دَنِه که صبر همره خُجیرِ کارهایی اَنجام هَدَئَنِ دِلِه، جَلال و حرمت و اَبدی زِندگی یه دُمّال دَرِن؛ وَلی اوشانِ وَسین که خُد خواهَن وحَقیقَتِ جی اطاعت نُکانَن، وناراسّی یه دُمّال شونَن، غیظ و غضبِ داره. هر کی که بَدی یه دَمّال دَبو، رنج و عذاب اونه نصیب بونِه، اَوَّل یهود و ایما غیرِ یهود. وَلی هر کی که خوبی هَکونِه، خُدایِ جلال و حرمت و صُلح و سلامتی اونه نصیب بونِه، اَوَّل یهود و ایما غیرِ یهود. چون خُدا هیچکَسِ میَن فَرق نُزارنِه. تمام اوشانیکه بدون موسی یه شریعَت گُناه کانَن، بدون شریعَت هَم هَلاک بونَن؛ وَ تمام اوشانیکه شریعَتِ جیر گُناه کانَن، طبقِ شریعَت محکوم بونِن. چون اوشانیکه شریعَتِ اِشنَوِنَن خُدایِ نَظَر صالِح نییَن، بلکه اوشانی صالِح بِشمارِسِّه بونَن که شریعَتِ بِجا هارنَن. چون وَختی غیرِ یهودیِان که شریعَت نِدارَن، شریعتِ اعمالِ طبقِ غریزِه بِجا هارنَن، اوشان هر چَن شریعتِ نِدارَن، ولی خودِشان خودِشانِ وَسین شَریعَت هیسَن. اوشان نِشان دَنِن که شریعَتِ اعمال اوشانه دِلِ سَر بَنوِشتِ هَبا، جوریکه اوشانه وجدان اینِ گواهی دَنه چون اوشانه فِکرا یا اوشانه محکوم کانه یا حتّی اوشانه تبرئه کانه. این اون روزِ دِلِه اِتفاق دَکِنِه که خُدا طبق اون اِنجیلی که مَن اعلام کانَم، آدمانِ رازِشانِ عیسی مسیحِ طریقِ جی قضاوت کانِه. ولی توکه تِرِه یَهودی دانی و شریعَتِ تَکیِه هَدَیی و اینه وَسین که خُدا رِه اِشناسِنی تِرِه فَخر کانی، و اونه اِرادِه رِه دانی، و چون شریعتِ جی تعلیم بِیتی، بهترین چیزان رِه سیفا کانی، وَ اگه مطمَئِن هیسی که کُورانِ راهنِما و اوشانیکه تاریکی یه میَن دَرِن وَسین نورهیسی، تو که نادانانِ مربی و، وچه شانِ مُعلِمی، توکه شریعتِ دِلهِ معرفت و حَقیقَت رِه داری. پس تو که بَقیِه رِه یاد دَنی، تِرِه یاد نَدِنی؟ تو که دُزدی هَکُردَن علیه موعظه کانی، خودِت دُزدی کانی؟ تو که گونی نباید زَنا هَکُردَن، خودِت زَنا کانی؟ تو که بُتِشانِ جی بیزارِی، خودِت معَبَدیشانِ غارت کانی؟ تو که شریعتِ داشتَن رِه فَخر کانی، شریعتِ بَشکَندَنِ هَمرَه خُدا رِه بی‌حرمت کانی؟ چون هَمونجور که پیغمبرانِ کتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «شیمی خاطری، خُدایِ اِسمِ غیرِ یَهودیانِ میَن کُفر گونَن.» چون موقِه ایی خَتنِه هَکُردَن اَرزِش داره که شریعَتِ بِجا بیارین، وَلی اَگه شریعتِ بَشکِنین، اینه مِثانِ که ختنه نَبِین. پس اَگِه ایتا مَردای که خَتنِه نَبا، شَریعَتِ احکامِ بِجا بیارِه، مَگه اون خَتنِه هَبوسِّه به حساب نییَنِه؟ پس اونیکه جِسماً خَتنِه نَبا، وَلی شریعَتِ بِجا هارنه، تِرِه محکوم کانه تِرِه که هم شریعتِ بَنویشتِه احکام داری و هم خَتنِه رِه داری، ولی خُدایِ شریعتِ اِشکَندِنی. چون یهودی این نیِه که ظاهراً یهودی هَبو، وَ خَتنِه هم کاری نیِه که ظاهر و جسمِ دِلِه هَبو. بَلکه یهودی اونِه که باطِنِ دِلِه یهودی هَبو و خَتنِه هم کاریه دِلی، که خُدایِ روح اونِه انجام دَنِه، نه ایتا نِوشتِه یه طریقِ جی. اینجور کسی رِه خُدا تحسین کانِه، نه آدَم. پَس یَهودی بودَنِ فایِدِه چیِه؟ یا خَتنِه هَبوسَّن چه اَرزشی دارِه؟ خِیلی هر نَظَرِ جی. اوَّل اونکه، خُدایِ کَلام یَهودیانِ اَمانَت بِسپارِسِّه هَبا. اَگه اوشانِ جی، بعضیان وفادار نَبان، چی بونه؟ مَگِه اوشانِ بی وفائی، خدایِ وفاداری رِه باطل کانِه؟ اَصلاً! حتی اَگه تمام آدَمان دُروزَن هَبون، خُدا راسگوئه! هَمونجور که داوود پادشاه مَزمورِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «اینه وَسین، وقتی گَب زَنی، راس گونی وَ اون موقه که قضاوت کانی، تی قضاوت دُرسِّه.» وَلی اَگه اَمِی ناراسّی خُدایِ راسّی رِه معلوم کانِه، چی بایسّی باگوییم؟ مَگِه خُدا اون موقِه که اَمیی وَسین غضب کانه ظالِمِ؟ مَن آدَمِ مِثان دَرَم گَب زَنَم. اَصلاً. پس خُدا چِطور تانِه دُنیا رِه قضاوت هَکونه؟ ولی اگه می دُروئی طَریقِ جی خُدایِ حقیقت بیشتر جلالِ گیرنه، چرا هَلَه ایتا گناهکار مِثان مَحکوم بونَم؟» وَ چِرا نَگوییم «بیئین بدی هَکُنیم تا خوبی بِدَس بیه»، جوریکه بعضی اَمَرِهِ تُهمَت زَنِن، اِدِّعا کانَن که اینجور گونیم، اوشانه مَحکومیت خیلی عادلانِئه. پس چی بایسّی باگوتَن؟ مَگِه اَما یهودیانِ وَضع غیر یَهودیان جی بِهتَرِه؟ نه اَصلاً! چون پِیشتَر اِدِّعا هَکوردیم که یَهود و غیر یَهود همه دوتا گُناه جیر دَرِن. هَمونجور که مقَدَسِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «هیچکی صالِح نیِه، حتی یه نَفَر. هیچکی با فَهم نییِه، هیچکی خُدایِ دُمّال نَگِردِنِه. همه از راه بِدَر هَبان، اوشان هَمدیگَرِ هَمرَه بی ارزش هَبان. هیچکی خوبی نُکانه، حتّی یِنَفَر.» «اوشانه قُورت ایتا وازِ گُورِ مِثانِ و خودِشانِه زبانِ گول بَزَئنِ وَسین به کار بَرنَن.» «اَفعی یه زَهر اوشانه تُکِ جیر دَرِه؛» «اوشانه دَهَن نفرین و زَرخی یه جی پُرِ.» «اوشانه لِنگ خون بَریختَنِ وَسین دو کانِه؛ هر جا شونِن ویرانی و بدبختی بِجا نَنِن، وَ اوشان صُلح و سلامتی راه رِه نِشناسِنَن.» «خُدایِ تَرس اوشانه چِشمِ دِلهِ دَنیِه.» اَسِه دانیم که هر چی شریعَت گونِه اوشانه هَمرَئِه که شریعَتِ جیر دَرِن تا هر دَهَنی دَبِسِّه هَبو و تمام دُنیا خُداوندِ وَر جِوابگو هَبون. چون هیچ آدَمی دَنییِه که شَریعَتِ اعمالِ بِجا بیاردَنِ هَمرَه، خُدایِ نظر صالِح بِشمارِسِّه هَبو، بلکه شریعت، گُناه رِه اَمَرِه شِناساندِنِه. وَلی اَسه، شریعَت جی سیفا، اون صالحی ای که خُدایِ جییِه، معلوم هَبا، همونجور که شریعَت و پِیغَمبَران اونِه گَواهی دَنِن این صالحی که خُدایِ جییِه، عیسی مسیحی ایمانِ راه جییِه، تمامِ اوشانِ نصیب بونِه که ایمان هارنَن. چون هیچ فرقی نُزارنِه: چون هَمِه گُناه هَکُردَن و خُدایِ جَلالِ پیش کَم هارنَن. و خُدایِ فیضِ هَمره که ایتِا هدیه مِثانِ و اون آزادی یه خون بَها طریقِ جی که مسیحْ عیسی دِلِه دَرِه، صالِح بِشمارِسِّه بونِن. خُدا، عیسی مسیح رِه گُناهانِ کَفّاره یه مِثان معرِفی هَکُردِه. اون کَفّاره ای که اونه خونِ هَمره و ایمانِ راهِ جی بِدس هَنِه. این خُدایِ عدالتِ نَشان هَدَئنِ وَسین با، چون اون خودِشِه الهی صبرِ همره، اون گُناهانی که پیشتر اِتفاق دَکِته با رِه، نَدید بِیتِه. این کار اینه وَسین با تا خودِشِه عِدالَتِ این زَمانِه یه دِلِه نِشان هَدِه تا خودش عادل هَبو و تمام اوشانی هم که عیسی رِه ایمان دارِن، صالِح بِشمارِسِّه هَبون. پَس دِ چیه فَخر کانیم؟ دِ هیچ فَخری دَنیِه؟ رو چه حسابی؟ طبقِ اعمالِ شریعت؟ البَتَر که نه، بَلکه طبقِ ایمانِ شریعت. چون اَما اینه اعتقاد داریم که آدمی ایمانِ راهِ جی و بدون اینکه شریعت اعمال بِجا بیارِه، صالِح بِشمارِسِّه بونه. مَگِه خُدا فقط یَهودیِانِ خُدائِه؟ مَگِه اون غیرِ یهودیِانِ خُدا نیِه؟ اَلبَتَر که اون غیر یهودیِانِ خُدا هَم هیسه. چون فَقط ایتا خُدا دَرِه، و این خُدا خَتنِه‌ هَبوسِّه شان رِه ایمانِ طَریق و خَتنِه نَبوسِّه شان رِه هَمون ایمانِ طَریقِ جی، صالِح شُماردِنِه. پس، مَگِه اَما این ایمانِ همرهَ شریعتِ از بین بَرنیم؟ اَلبَتَر که نه! برعکس، اَما شریعتِ برقرار کانیم. پَس اونچه یه بارِه که ابراهیم بِدَس بیاردِه چی شَئنِه باگوتَن، اونیکه جسماً، اَمِی جَد بِشمارِسِّه بونِه؟ چون اَگه ابراهیم خودِشِه اعمالِ هَمرَه صالِح بِشمارِسِّه بونه با، یِچی فَخر هَکوردَنِ وَسین داشتِه؛ وَلی نه خُدایِ پیش. چون توراتِ دِلِه چی بَنویشتِه هَبا؟ «ابراهیم خُدا رِه ایمان بیاردِه و اونه وَسین صالِحِ بِشمارِسِّه هَبا.» اَسِه اونیکه کار کانه، اونه مُزد اونه حَقِّ، نه هَدیه. وَلی اونیکه کار نُکانه، بلکه اون خُدایِی رِه توکل کانه که بی خُدایان رِه هَم صالِح شُماردِنِه، اونه ایمان اونه وَسین صالِحِی بِشمارِسِّه بونه. هَمونجور که داوود پادشاه هَم اونِیکه خُدا اونه بدون اعمال صالِح شُماردِنه رِه، مبارک خواندِنِه گونِه: «خوش بِحال اوشانیکه اوشانه خطاها بَخشیدِه هَبا و اوشانه گُناهان پوشانده هَبا. خوش بِحال اونیکه خداوند اونه گُناه رِه اونه حِساب نُزارنه.» پس مَگِه این خوش بِحال ها، فقط خَتنه هَبوسِّه شانه وَسین هیسه یا ختنِه نَبوسِّه شانه وَسین هَم هیسه؟ چون باگوتیم که ابراهیم ایمان، اونه رَه صالِحِی بِشمارِسِّه هَبا. پس چِطور اونه وَسین اینجور بِشمارِسِّه هَبا؟ موقِه ایی که اون خَتنِه هَبا با یا پیش از اون؟ اَلبَتَر پِیش از اونه خَتنِه هَبوسَّن با، نه بعد از اون، ابراهیم خَتنِه یه نِشانه رِه بِیتِه تا اونه صالِحی یه وَسین مُهری هَبو که پیش از ختنه هَبوسَّن و ایمانِ طَریقِ جی اونه نَصیب هَبا با. اینجوری، اون تمام اوشانیکه بدون خَتنِه ایمان هارنَنِ پیَر هیسِه، تا اوشان هم صالِح بِشمارِسِّه هَبون. وَ ابراهیم خَتنِه‌ هَبوسِّه شانِ پیَر هم هیسِه، یعنی اوشانِ پیر که نه فقط خَتنِه هَبان، بَلکه ایمانِ راهِ طریقِ جی قدم نَنِن، همون راهی که اَمی پیَر ابراهیم هَم پیش اَز اونکه خَتنِه هَبو، قَدَم بَنَه. چون شریعَتِ راه جی نَبا که ابراهیم و اونه نَسلِ وَعدِه هَدَه هَبا که این دُنیایِ وارِث بونَن، بلکه اون صالِحی یه راه جی با که ایمان سَر پابر جائِه. چون اَگه اوشانیکه شریعَتِ طَرَفداران وارث هَبون، ایمان باطِل و وَعده هیچ بونه. چون شریعَت خُدایِ غَضَب هارنه؛ وَلی اوجه ایی که شریعَت دَنیِه، شریعَتِ بِشکِندَن هم دَنیِه. اینِه وَسینِ که وعدِه، ایمانِ طَریقِ جی هَنِه، تا اینکه فیضِ سَر استوار هَبو، و ابراهیمِ پیغمبرِ تمامِ نَسلِ وَسین ایتا ضِمانت، یعنی نه فقط اوشانِ وَسین که شریعَتِ جی اطاعت کانَن، بَلکه اوشانِ وَسین هم هیسِه که ابراهیمِ ایمانِ جی اطاعت کانَن، که اَمی هَمِه یه پیَرِ. هَمونجور که توراتِ کِتابِ دِلِه بَنوِیشتِه هَبا: «ترِه خیلی قومهایِ پیَر هَکُردَم.» وَ خُدایِ نظرهم اینجورِه، خُدایی که ابراهیم اونه ایمان بیاردِه، اونیکه مُردِگانِ زنده کانه و اون چیزانی که وجود نِدارِه رِه، هستی دَنِه. اوجِه ایی که هیچ اُمیدی دَنِبا، ابراهیم اُمیدِ هَمره باور هَکُردِه که خِیلی قومهایِ پیَر بونِه، هَمونجور که اونه باگوته هَبابا، که: «تی نَسل اینجور بونِه.» ابراهیم خودشه ایمان دِلهِ سُس نَبا، اون موقِه که خودشه بَمِردِه تَنِ بِیشییِه، چون حدودِ صد سال داشتِه و سارایِ رَحِم هَم خُشک هَبا با. ولی اون بی ایمانی یه سَر خُدایِ وَعدِه رِه شَک نَکُردِه، بَلکه ایمانِ دِلِه قوی هَبا و خُدا رِه جَلال هَده. او مُطمَئن با که خُدا تانهِ خودِشِه وَعدِه رِه انجام هَدِه. اینه خاطری اونِ ایمان «اونه وَسین صالِحِی بِشمارِسِّه هَبا.» ولی این جملِه که «اونه وَسین بِشمارِسِّه هَبا»، فقط اونه خاطری بَنویشتِه نَبا بلکه اَمی وَسین هم بَنویشتِه هَبا، تا اَمِرِه هم بِشمارِسِّه هَبو، اَما که اونه ایمان داریم که اَمی خُداوند عیسی رِه مُردِگانِ جی زنده هَکُردِه، اون اَمی گُناهانِ خاطری مرگِ تَسلیم هَبا و اَمی صالِح بِشمارِسِّه هَبوسَّنِ وَسین، مُردِگانِ جی زندِه هَبا. پَس چون ایمان راهِ جی صالِح بِشمارِسِّه هَبَیم، اَمیی خُداوند عیسی مسیح طَریقِ جی خُدایِ هَمرَه صلح داریم. اَما اونه طَریقِ جی، وَ ایمان راهِ جی، فیضِی رِه بِیتیم که اَلآن اونه دِلهِ استواریم، وَ این اُمیدِ هَمرَه که خُدایِ جلالِ دِلهِ شَریک هَبیم فخر کانیم نه فقط این، بَلکه سختیهایِ دِلِه هم خشحالی کانیم، چون دانیم که سختیها صَبر به‌ بار هارنه وَ صبر، شخصیتِ به بار هارنِه، وَ شخصیت اُمیدِ باعث بونِه؛ وَ اُمید اَمَرِه شرمنده نُکانِه، چون خُدایِ مُحَبَت روح القدسِ طریقِ جی که اَمَرِه هَدَه هَبا، اَمیی دِلِ میَن بَریخته هَبا. چون اون موقِه ایی که هَلَه اَما ضَعیف بِیم، مَسیح به موقِه بی خدایانِ وَسین خودِشِ جانِ هَدَه. اَسِه اونکه خیلی کَم پِیش هَنه یِنَفر صالح آدَمی یه خاطِری خودشه جانِ جی بُگذَرِه، هر چَن شاید یِنفر این جرأتِ بِدارِه که خودِشِه جانِ ایتا خُجیر آدَمِ وَسین هَدِه. وَلی خُدا اینجوری خودشه محبتِ اَمَرِه نِشان هَدَه وَختی که حَلا اَما گُناهکار بِیم، مَسیح اَمی وَسین بَمِردِه. پَس اوجِه یه جی که اَلان اونه خونِ طریقِ جی صالِح بِشمارِسِّه هَبَیم چَنّی بیشتر اونه طَریقِ جی خِدایی غضَبِ جی نِجات گیرنیم. چون اَگِه اون موقِه که خُدایِ هَمره دَشمَن بِیم، وَ اونه ریکایِ بَمِردَنِ طریقِ جی خُدایِ هَمره آشتی هَدهَ هَبَیم، چَنّی بیشتَر، اَسه که اونه همره آشتی یه دِلِه دَریم، اونه زندگی یه طریقِ جی نِجات گیرنیم. نه فَقط این، بَلکه اَما که اَمِی خُداوند عیسی مَسیحِ طریقِ جی، خُدایِ آشتی اَمی نصیب هَبا، خُدایِ دِلِه خشحالی کانیم. پَس، هَمونجور که گُناه ایتا آدَمِ طریقِ جی این دنیایِ دِلِه بوما ومَرگ گناه طَریقِ جی بوما، وَاینجوری مرگ تمام آدَمان دامنگیر هَبا، چون که هَمِه گُناه هَکوردَن چون راس راسی پیش اَز اونکه شریعَت هَده هَبو، گُناه دُنیایِ دِلِه دَبا، وَلی اوجِه ایی که شَریعت دَنِبا، گُناه به حِساب نیَنِه. با این وجود، آدَمِ جی تا موسی، مرگ تمام مَردُمِ سَر حاکِم با، حتّی اوشانِ وَسین که اوشانِ گُناه ایتا آدمِ نافرمانی یه مِثان نَبا. آدَم، اونه مِثان با که بایِسّی بیِه. وَلی هَدیِه گُناهِ مِثان نیِه. چون اَگه ایتا آدمِ گُناه خاطری خِیلیان بَمِردِن، چَنّی بیشتَر خُدایِ فیضِ و هَدیِه که ایتا آدَمِ فیضِ طریقِ جی، یَعنی عیسی مَسیح فراهَم هَبا، فراوانی یه هَمره خیلیانِ نصیب هَبا. و این هَدیِه اون آدمِ گُناهِ نتیجه یه مِثان نیِه. چون اون گُناهِ دُمّالسَر قضاوت بوما و محکومیتِ بیاردِه؛ وَلی خیلی گُناهانِ دُمّالسَر هَدیِه بوما و صالِحی رِه خودِشِه همره بیاردِه. چون اَگه ایتا آدمِ گُناهِ خاطری، مرگ اونِ طریقِ جی حکومت هَکُردِه، چَنّی بیشتر اوشانیکه خدایِ بی حد و حسابِ فیض و صالِحی یه هَدیِه رِه بِیتَن، اون ایتا دیگه آدمِ طَریقِ، یَعنی عیسی مَسیح، زندگی یه دِلِه حکومت کانَن. پَس هَمونجور که ایتا گُناه تمام آدَمانِ مَحکومیتِ باعث هَبا، ایتا عملِ صالح هَم صالح بِشمارِسِّه هَبوسَّن و تمام آدَمانِ زِندگی یه باعث بونِه. چون هَمونجور که ایتا آدَمِ گناهِ همره، خِیلیان گُناهکار هَبان، ایتا آدمِ اِطاعَتِ همره هَم خِیلیان صالِح بونَن. اَسِه، شریعَت بوما تا گُناه زیاد هَبو؛ وَلی اوجه که گُناه زیاد هَبا، فیض بی حَدّ و حِساب زیاد هَبا تا هَمونجوری که گُناه مرگ دِلهِ حکومت هَکُردِه، فیض هَم صالحی یه طریقِ جی حکومت هَکونه که اَمیی خداوند عیسی مَسیح طریقِ جی، اَبَدی زندگی سمت هدایت هَبو. پَس چی باگوییم؟ همینجور گُناه هَکُنیم تا فیض زیاد هَبو؟ اَصلاً! اَما که گُناه وَسین بَمِردیم، چِطور تانیم اونه دِلهِ باز هم زندگی هَکُنیم؟ مَگِه نِدانین تمام اَما که مسیحِ عیسی دِلهِ غُسلِ تعمید بِیتیم، اونه مرگ دِلهِ هم تعمید بِیتیم؟ پس مرگِ دِلِه تعمید بِیتَنِ همره، اونه هَمره دَفن هَبَیم تا هَمونجور که مَسیح، پیَرِ جَلالِ همره مُردِگانِ جی زِندِه هَبا، اَما هَم ایتا نُو زندگی یه دِلِه قَدم بَنَیم. پس اَگه مرگِ دِلِه که اونه مَرگِ مِثانِ، اونه هَمره ایتا هَبَیم، حتماً زنده هَبوسَّنِ دِلِه هم اونه زنده هَبوسَّنِ مثان، اونه همره ایتا بونیم. چون دانیم اون آدمی که قدیمان بِیم، اونه هَمره مَصلوب هَبا تا تَنِ گُناه از بین بوشو و دِ گُناه پاکار نَبیم چون اونیکه بَمِردِه، گُناه جی آزاد هَبا. اَسِه اگه مَسیح هَمرَه بَمِردِیم، ایمان داریم که اونه هَمرَه زندگی هَم کانیم. دانیم که وختی مَسیح مُردِگانِ جی زندهِ هَبا، دِ هیچ وَخت نَمیرنِه و دِ مرگ اونه سَر قدرتی نِداره. چون اون خودِشِ مرگِ هَمره گُناهِ خاطری، یِدَفِه هَمیشه یه وَسین بَمِردِه، واَسِه خودِشِه زندگی دِلِه، خِدایِ وَسین زندگی کانه. پس شُما هَم بایسّی شِمِرِه گُناه وَسین بَمِرده بِدانید و مسیحِ عیسی دِلهِ خدایِ وَسین، زندهِ. پَس نَنین گُناه شیمی تِنِ دِلِه که ازبین شونِه دستور هَدِه تا اونه خواسِّه ها رِه اِطاعَت هَکُنین. شیمی تَنِ اَعضا رِه گُناهِ دَس نَدین تا ناراسّی یه وسیلِه هَبون، بَلکه اون آدَمانِ مِثان که مرگِ جی زندگی یه سمت وَگَرِسَّن، شِمِرِه خِدایِ دَس هَدین. تا شیمی تَنِ اعضا خُدایِ دَس، صالحی یه وسیله هَبون. چون گُناه شِیمی سَر حُکم نُکانِه، چون شُما شریعَتِ جیر دَنیَین، بلکه فیضِ جیر دَرِین. پَس چه باگوییم؟ چون شریعَتِ جیر دَنییَیم، بلکه فیضِ جیر دَریم گُناه هَکُنیم؟ اَصلاً! مَگِه نِدانید که اگه شِمِرِه ایتا پاکارانِ مِثان که اطاعت کانَن یِنَفرِ دَس هَدین، اون آدمِ پاکاران بونید که اونه جی اطاعت کانید، چه گُناهِ پاکار که مرگ رِه خَتم بونه، چه خُدایِ اِطاعتِ پاکار که صالحی رِه خَتم بونِه؟ وَلی خُدا رِه شُکر، شما که یه وختی گُناهِ پاکاران بِین، اَسه تمامِ شیمی دِلِ هَمرهَ اون تَعلیمِ جی اطاعت کانید که خُدا شِمِرِه هَدَه شُما گُناهِ جی آزاد هَبوسَّنِ هَمرهَ، صالِحی یه پاکاران هَبَین. مَن دَرَم آدمی یه زَبانِ هَمره شیمی همرهَ گَب زَنَم، اینه وَسین که آدَمین و شیمی جسم ضعیفِ. چون هَمونجور که پیشتَر شیمی تَنِ اعضا رِه ایتا پاکارِ مِثان ناپاکی و بی قانونی یه دَس که روز به روز بیشتر بونه با رِه بِسپارِسّین، پس، اَسه، اوشان رِه صالحی یه پاکاری یه دَس بِسپارین که قدّوسیت رِه ختم بونِه. اون موقِه ایی که گُناه پاکار بِین، صالحی یه جی آزاد بِین. پس اون موقِه، اون کارانِ جی که اَلان اوشانِ جی خِجالت کَشِنین، چه سودی بَبِردین؟ چون اون کارانِ عاقبت، مَرگِ! وَلی اَسه که گُناهِ جی آزاد و خُدایِ پاکاران هَبَین، اونه ثمره شیمی وَسین تقدیس هَبوسَّنِ که سرآخر اَبدی زندگی رِه ختم بونِه. چون گُناهِ مُزد مَرگِ، وَلی خُدایِ هدیه اَمیی خُداوند مسیحِ عیسیِ دِلِه اَبدی زندگیه. اِی اَداشان، مَگِه نِدانید - چون اوشانِ هَمرهَ، دَرَم گَب زَنَم که شریعَتِ دانَن- فقط تا موقِه ایی که آدَمی زِندِئه شریعت اونه سَر حُکومت کانه؟ چون طبقِ شریعَت، ایتا شو داره زِنا تا وَختی که اونه شو زنده هیسِه، اونه وابستِئه. وَلی اَگه اونه شو بَمیرِه، اون زِنا شَرعاً اونه جی آزاد بونِه. پس اَگه اون موقِه ایی که اونه شو زِندِئِه، ایتا دیگَر مَردایِ هَمرهَ دَبو، زَناکارِ. وَلی اَگه اونه شو بَمیرِه، این شریعَتِ جی آزادِه، وَ اَگِه ایتا دیگَر مَردایِ هَمره عَروسی هَکونِه، زَناکار نیِه. اینه وَسین، اِی می اَداشان، شُما هَم مَسیحِ تَنِ طَریقِ جی شریعَتِ وَسین بَمِردین تا یِنَفر دیگَرِ همرهَ وصلت هَکُنین، یعنی اونه همرهَ که مُردِگانِ جی زنده هَبا، تا خُدایِ وَسین ثمر بیاریم چون اون موقِه ای که اَما جِسمِ دِلِه زندگی کانِه بِیم، اَمی هوا و هوس که گُناهِ جی پُر با و شریعتِ طریقِ جی بیدار هَبا با، اَمِی اعضاء دِلِه کار هَکوردِه تا مَرگِ وَسین ثَمر بیاریم. وَلی اَلآن اَما شریعَتِ جی آزاد هَبَیم، و اون چیه وَسین که اونه گرفتار بِیم بَمِردیم، تا روح القدُسِ همره ایتا تازِه راهِ دِلِه خِدمت هَکُنیم، نه قدیمِ راه، که ایتا بَنویشته بیشتر نیِه. پَس چه باگوییم؟ مَگِه شریعَت گُناهِ؟ اَصلاً! با این حال اگه شریعَت دَنِبا، نِدانِسّیم گُناه چیِه. چون اَگه شریعَت نَگوتِه با «طَمع نَکُن»، نِدانِسّیم طَمع هَکُردَن چیِه. وَلی گُناه شَریعَتِ حُکمِ طریقِ جی ایتا فِرصت پیدا هَکوردِه تا هر جور طمعِ می دِلِه بِوجود بیارِه. چون سیفا از شَریعت، گُناه بَمِردِه. مَن یه وختی سیفا از شریعت زندِه بام؛ وَلی وَختی شریعتِ حُکم بوما، گُناه زنده هَبا و مَن بَمِردَم. همون حُکمی که زندگی یه وعدِه رِه دَنهِ با، می مَرگ باعث هَبا. چون گُناه شریعتِ حُکمِ طریقِ جی، ایتا فُرصت پیدا هَکوردِه، مَرِه گول بَزَه و اونِ طریقِ جی مَرِه بَکوشتِه پس شریعت مُقَدَّسِ و شریعتِ حُکم هم مُقَدَّسِ، عادلانِه و خُجیرِ. پَس مَگِه اونچه خُجیر با، می مرگ باعِث هَبا؟ اَصلاً! بَلکه گُناه اونچه یه طریق که خَجیر با، مَرگِ می دِلِه بِوجود بیاردِه تا اینجوری معلوم هَبو که گُناه، گُناهِ، وَ شریعتِ حُکمِ طریقِ جی معلوم هَبا که گُناهِ پلیدی چَنّی بی حد و حِسابِ. اَما دانیم که شریعَت روحانیِه، وَلی مَن آدَمِ جِسمانی هیسَم و ایتا نوکر مِثان گُناهِ بَروتِ هَبام چون نِدانَم دَرَم چِکار هَکونَم، چون اونچه که خَنَم رِه نُکانَم، بلکه همون کاری رِه کانَم که اونه جی بیزارم. اَسِه اَگه اونچه که نَخَنَم رِه کانَم، پس قبول کانَم که شریعَت خُجیرِ. پس اینجوری دِ مَن نیِیَم که این کارِ کانَم، بلکه گُناهیِه که می دِلِه دَرِه. چون دانَم که می دِلِه، یعنی می جِسمِ دِلِه، هیچ خوبی ای دَنیِه. چون خَنَم اونچه که دُرُسِ رِه هَکُنِم، وَلی نَتَّنَم اونِه انجام هَدَم. چون اون خوبِ کار که خَنَم رِه، نکانَم، بَلکه اون بَدِ کار که نَخَنَم رِه، به جا هارنَم. اَسه اَگه اون کاری که نَخَنَم هَکُنَم رِه، کانَم، پس دِ مَن نییَم که اون کارِه کانَم، بَلکه اون گُناهیِه که می دِلِه دَرِه. پَس این قانونِ فَهمِنَم که وَختی خَنَم خوبی هَکُنَم، بَدی، می دَسِ وَر دَرِه چونکه مَن می باطنِ دِلِه خُدایِ شریعَتِ جی، کیف کانَم، وَلی ایتا دیگه قانونِ می اعضایِ دِلِه دینَم که اون شریعتِ هَمره که می عقل قبول کانِه، جَنگِنِه و مَرِه شریعتِ گُناهِ اَسیر کانِه که می اعضایِ دِلِه دَرِه آی چه بدبختی هیسَم مَن! کیِه که مَرِه این بَمِردِه تَنِ جی آزاد هَکُنِه؟ خُدا رِه شُکر- اَمی خُداوند عیسی مَسیحِ طریقِ جی! پس، مَن خُدایِ شریعتِ می عقلِ هَمره نوکری کانَم، وَلی می جِسمِ هَمره گُناهِ شریعتِ نوکری کانَم. پَس اَلآن اوشانه وَسین که مسیحِ عیسی دِلهِ دَرِن، دِ هیچ مَحکومیتی دَنیِه، چون زندگی یه روح شریعت، مسیحْ عیسیِ دِلِه، شِمِرِه گُناهِ شریعت و مرگِ جی آزاد هَکُردِه. چون اونچه رِه که شریعت آدمی یه ضعیفِ جِسم خاطِری نَتَّنِسِه انجام هَدِه، خُدا انجام هَده. اون خودِشِه ریکا رِه ایتا گُناهکارِ مثان جسم دِلِه روانه هَکوردِه تا ’گُناهِ قربانی‘ هَبو، وَ اینجوری جِسمِ دِلِه، گُناهِ محکوم هَکُردِه. تا اون دُرسِ چیزانی که شریعَت خَنِه، اَمی دِلِه انجام هَبو، اَمی دِلِه که طِبقِ خُدایِ روح زندگی کانیم، نه طِبقِ جسم. اوشانیکه طبقِ جِسم زندگی کانَن، خودِشانِ فِکرِ اونچی یه سَر نَنِن که جِسمِ جییِه، وَلی اوشانیکه خُدایِ روحِ دارِن، خودِشانِ فِکرِ اونچی یه سَر نَنَن که روحِ جییِه چون اون آدَمی که خودِشِ فِکرِ اون چیزانِ سَر که جِسمانیِه نَنِه، مَرگِ، وَلی اون فکری که خُدایِ روحِ دُمّال دَرِه، زندگی و سلامتیِه. چون اون آدَم که خودِشِ فکرِ جِسمِ سَر نَنِه خُدایِ هَمره دُشمَنی کانِه، چون خُدایِ شریعَتِ جی اطاعت نُکانِه و نَتَّنِه هم هَکُنِه، اوشانیکه جِسم اوشانِ سَر حُکم کانِه، نَتَّنَن خُدا رِه راضی هَکُنن. وَلی جسم شِمِرِه حُکم نُکانِه، بَلکه خُدایِ روحِ که دَرِه حُکم کانِه، البَتَر اَگه خُدایِ روح شیمی دِلِه دَبو. کسی که مسیحِ روحِ نِدارِه، اون مَسیحِ شین نیِه. وَلی اَگه مَسیح شیمی دِلهِ دَرِه، هر چَن شِیمی تَن گُناه خاطری بَمِردِه، وَلی چون صالِح بِشمارِسِّه هَبِین، خُدایِ روح شیمی وَسین زندگیِه. اَگه روحی که عیسی رِه مُردِگانِ جی زنده هَکُردِه شیمی دِلِه دَبو، اونیکه مسیحْ عیسی رِه مُردِگانِ جی زنده هَکُردِه، خودِشِه روحِ طریقِ جی که شیمی دِلِه دَرِه، شیمی تَن که میرنِه رِه هم زندگی دِنِه. پَس اِی اَداشان، اَما مَدیونِیم، وَلی نه جِسمِ مَدیون، تا جسمِ طَریق زندگی هَکُنیم. چون اَگه جسم طَریق زندگی هَکُنین، میرنید، وَلی اَگه خُدایِ روحِ همره، کارایی که تَن کانِه رِه بَکوشین، زندگی کانید چون اوشانیکه خُدایِ روحِ جی هدایت بونَن، خُدایِ ریکاشان هیسَن. چونکه شُما پاکاری یه روحِ نَیتین تا باز هم بَتِرسین، بَلکه شِما ریکایِ مقامِ دِلِه فرزند خواندگی یه روحِ بِیتین که اونِ طریقِ جی داد زَنیم: «اَبّا، ای پیر.» وَ خَدِ خُدایِ روح، اَمیِ روحِ هَمرَه شهادت دَنهِ که اَما خُدایِ وَچه هانیم. وَ اَگه خُدایِ وَچه هانیم، پَس وارِثان هَم هیسیم، یَعنی خُدایِ وارِثان و مَسیح هَمرَه اِرثِ دِلِه شَریکیم. چون اَگه مسیحِ رَنجهای دِلهِ شریک هَبیم، اونه جَلالِ دِلهِ هم شریک بونیم. می نَظَر اینِه که، این دُنیایِ عذابان رِه، نَشئنِه اون جلالِ همره که اَمِی دِلِه آشکار بونِه، قیاس هَکُردن. چون خِلقت تمام ذوقِ هَمره خُدایِ ریکاشانِ ظاهر هَبوسَّنِ اِنتِظارِ کَشِنِه چونکه خلقت خودِش رِه باطل هَکُردِه، نه خودِشِه خواسِّه همره، بَلکه اونِ خواسِّه یه همره که اونه تسلیم هَکُردِه، این اُمیدِ همره که خودِ خلقت هم فسادِ پاکاری یه جی آزاد بونِه و خُدایِ وَچیله هان پُر جلالِ آزادی یه دِلِه شَریک بونِه. چون اَما دانیم که تمام خلقت تا اَلآن ایتا دَردِ جی که بِزاسَّن دَردِ مِثان نالنِه. وَ نه فقط خِلقت، بَلکه اَما خودِمان هم که خُدایِ روحِ نوبَرِه داریم، اَمی دِلِ میَن نالِه کانیم، همونجور که ذوقِ همره ریکایِ مقامِ دِلِه، فرزند خواندگی و اَمی تَنِ آزادی یه انتظارِ کَشِنیم. چون این اُمیدِ هَمره نِجات بِیتیم. اَسه اُمیدی که بَدییِه بونِه، دِ اُمید نییِه. چونکه چطور یِنفر تانه یِچّی که دینه رِه اُمید دَبِندِه؟ ولی اگه یِچّی که هَلَه نَدییَیم رِه اِمید داریم، صَبرِ هَمرهَ اونه انتظارِ کَشِنیم. اینجوری هم، اَمی ضَعفِ دِلِه خِدا اَمی کُمَک هَنِه، چون نِدانیم که چطور بایِسّی دُعا هَکُنیم. وَلی خُدایِ روح اون ناله‌هایِ همره که عمیقِنِ و نَشَئنِه باگوتَن، اَمی وَسین شفاعت کانه. اونیکه دِلِشانِ دِلِه رِه واموتانه، روحِ فِکرِ دانه، چون روح طبقِ خُدایِ اِرادِه مُقَدَّسینِ وَسین شفاعت کانه. دانیم اوشانِ حَق که خُدا رِه دوس دارن وطبق اونه اِراده دُخوانِسِّه هَبان، همه چی با هم اوشانِ خِیریتِ وَسین دَره کار کانِه. چون اوشانیکه خُدا قبلاً بِشناسیِه رِه، اوشانِه هم پیشتر تعیین هَکُردِه تا اونه ریکایِ مِثان هَبون، تا اینجوری مسیح خِیلی اَداشانِ دِلِه اوّلین وَچِه هَبو. وَ اوشانیکه قبلاً تعیین هَکوردِه رِه هم، دُخوانِسِّه؛ و اوشانیکه دُخوانِسِّه رِه هم؛ صالِح بِشمارِسِّه؛ و اوشانیکه صالِح بِشمارِسِّه رِه هم، جَلال هَدَه. پس تمام ایشانِ بارِه چی تانیم باگوئیم؟ اَگه خِدا اَمی هَمرَئِه، کی تانِه اَمی علیه هَبو؟ اونیکه خودشه ریکا رِه دریغ نَکُردِه، بلکه اونه اَمی همه وَسین فَدا هَکُردِه، چطور، اون، دَسّ و دلبازی یه همره هَمِه چیرِه اَمَرِه نَدَنِه؟ کیِه که خُدایِ انتخاب هَبوسِّه شانهِ تهمت بَزِنِه؟ خُدائِه که اوشانه صالِح شُماردِنه! کیه که اوشانه محکوم هَکونه؟ مسیح عیسی که بَمِردِه، بلکه مردگانِ جی هم زندهِ هَبا و خُدایِ راسِ دَس دَرِه، اونه که اَمی وَسین شَفاعت کانه! کیِه که اَمَرِه مَسیح مُحبتِ جی سیفا هَکونه؟ مُصیبت یا پریشانی، آزار و اذیت، قَحطی، لُختی، خطر یا شَمشیر؟ هَمونجورکه مزمورِ کِتابِ دِلِه بَنوِشتِهِ هَبا: «اَما تی خاطری تمام روز بَمِردَنِ سمت شونیم و ایتا اون گوسِندِشانِ مثان که کشتارِ وَسین حاضر بونَن، بِشمارِسِّه بونیم.» بر عکس، تمام این کارهایِ دِلِه اَما اوشانِ جی که پیروزِن سَرتَریم، اونه خاطری که اَمَرِه مُحبت هَکُردِه. چون مطمَئنَم که نه مرگ و نه زندگی، نه فِرشتِگان و نه رئیسان، نه چیزایِی که اَلَان دَرِه و نه چیزایِیکه آینده دَرِه، نه هیچ قُدرتی وَ نه بُلَّندی و نه پَسّی، وَ نه تمام خلقَتِ دِلهِ هیچ‌ چیز دیگه، نَتَّنِه اَمَرِهِ خُدایِ مُحبتِ جی که اَمیی خُداوند مسیحِ عیسیِ دِلهِ دَرِه، سیفا هَکونه. مَن مَسیح دِلهِ راس گونَم، دُرو نَزَنَم، و می وُجدان روح القدُس طَریقِ جی می وَسین گواهی دَنه که می دِلِ میَن ایتا گَتِه غم دارَم و همَش غُصِه دارَم. چون کاشکی می اَداشانِ راهِ دِلِه، که می تلک و طایفه ئَن، لعنت هَبوُم و مَسیح جی سیفا هَبوُم. اوشان اسرائیلِ قومِن، فرزند خواندگی، جلال، عهدها، شریعَتِ اوشانِه هَدَه هَبا، پرسِّش، وَ وعده‌ها، همه اوشانه شیه؛ وَ پیَران هم اوشانه شییَن و مسیح هم جسماً اوشانه تَلک و طایفه جیه، خُداییِ که همه یه جی سرتَرِه، اونه تا اَبد شُکر گونیم. آمین. ولی منظور این نیِه که خُدایِ کلام انجام نَبا، چون تمامِ اوشانیکه اسرائیلِ قومِ جییَن، راس راسی اسرائیلی نییَن؛ وَ تمامِ اوشانیکه ابراهیمِ نَسلِ جییَن هم، اونه وَچِهان بِشمارِسِّه نَبونَن. بَلکه توراتِ دِلِه باگوته هَبا: «تی نَسل اسحاقِ جی دُخواندِه بونِه.» یَعنی وچه هانی که طبق جسم دُنیا بومَن خُدایِ وَچِهان نییَن، بَلکه وعدِه یه وَچیه هان ابراهیمِ نَسلِ جی بِشمارِسِّه بونِن. چون اونچه که اون وَعده باگوته این با که «سال دیگه همین موقِه وَگِردَنَم و سارا ایتا ریکایِ صاحاب بونِه.» و نه فقط این، بلکه ربِکایِ وَچِه هان هَم ایتا پیَرِ جی، یَعنی اَمیی جَد اسحاقِ جی بان. هر چَن پیش از اونکه اوشان دُنیا بیئَن و خُجیرِ کار یا بَدِ کارهَکونَن، اینه وَسینِ که خُدایِ هدف خودِشِه اِنتِخابِ دِلِه پابرجا بُمانِه، نه اعمالِ راهِ جی، بلکه اونه طریقِ جی که خودِشِه وَر دُخواندِنِه. ربکا رِه باَگوته هَبا که «گَت تَر کوچیکتَرِه خِدمَت کانه.» هَمونجور که ملاکی یه کتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «یعقوب رِه دوس داشتِم، وَلی عیسویه جی بیزار بام.» پَس چی باگوییم؟ باگوئیم خُدا بی انصافِ؟ اَصلاً! چون موسی پیغمبر رِه گونِه: «هرکَسِ که بِخوام رحم هَکُنم، رحم کانَم؛ و دِلسوزی کانَم، هر کسِ وَسین که می دِل اونه وَسین سوزِنِه.» پس آدَمی یه خواسِّه یا تَقَّلا رِه ربطی نِداره، بلکه خُدایی رِه مربوطِ که رَحم کانه. چون توراتِ دِلِه خدا فرعونِ گونِه: «مَن این هدفِ وَسین تِرِه به قُدرت بَرِساندَم تا می قدرَتِ تی دِلِه نِشان هَدَم، و تا می اِسم تمامِ زمینِ دِلِه اِعلام هَبو.» پَس خُدا هر کی یه که بِخواد رَحم کانه و هر کی یه که بِخوادِ سنگ دِل کانه. ایما مَرِه گونید: «پس، دِ، چِرا آمَرِه سَرامکو کانه؟ چون کی تانه خُدایِ اِرادِه یه پیش بییَسِه؟» وَلی اِی آدَمی، تو کی ایی که خُدای هَمرَه دَهَن به دَهَن بونی؟ «مَگِه مخلوق تانِه خودشه خالِقِ باگو چِرا مَرِه اینجور بِساتی؟» مَگِه ایتا پیلکا ساز اختیار نِداره که ایتا مُشت، گِلِ جی ایتا ظرف، مُهمِّ کارانِ وَسین و ایتا دیگه ظرف، معمولی کارانِ وَسین بِسازِه؟ چی بایسّی باگوتَن اَگِه خُدا با اینکه خَنِه خودِشِه غِیظ نِشان هَدِه و خودِشِه قدرَتِ بِشناسانِه، ظَرفهایی که اوشانِ سَر غیظ هَکُردِه و هلاکتِ وَسین آمادِه هَبان رِه خیلی صبرِ هَمرهَ تَحمل هَکونِه، تا بَتَّنِه خودِشِه گَتِ جلالِ اون ظرفهایِ سَر که اوشانِ رحم هَکُردِه معلوم هَکونِه، ظرفهایی که اوشانِ پیشتر جلالِ وَسین آمادِه هَکِردِه. حتّی اَما هم که اونه طرفِ جی دُخوانِسِّه هَبَیم رِه شامِل بونه، نه فقط یَهودیان، بَلکه غیرِ یهودیِان هَم همینجور. هَمونجور که هوشَعِ پیغمبرِ گونِه: «اوشانیکه می قوم نَبان رِه، می قوم‘ دُخواندِنَم، وَ اوشانیکه می عَزیز نَبان رِه می عزیز‘ دُخواندِنَم.» وَ هَم: «هَموجه که اوشانِه باگوتِه با: ”شُما می قوم نیَین“، هَموجِه ’زنده خُدایِ ریکاشان‘ دُخوانده بونَن.» وَ اِشعیای پیغمبر اِسرائیلِ قومِ بارِه گونه که: «حتّی اَگِه اسرائیلِ قومِ تعداد دریایِ وازیکِ مِثان هَبو، فقط یِکَم نِجات گیرِنِن چون خداوند خودشه کلامِ کامل و بدونِ مَتَّلی زَمینِ سَر انجام دَنِه.» وَ هَمونجوری که اِشعیای پیغمبر پیشگویی هَکُردِه: «اَگه خُداوندِ لشگرها اَمی وَسین نسلِی بِجا نُزاشتِه با، اَما سُدوم و غَمورَه یه مِثان بونِه بِیم.» پَس چی باگوییم؟ غیرِ یهودیان که صالِحی یه دُمّال دَنِه بان، اونِهِ بِدَس بیاردِن، یَعنی اون صالحی ایی که ایمان راهِ جی بِدَس هَنه؛ وَلی اسرائیلِ قوم که اون شریعتِ دُمّال دَبان که اوشان به صالحی رساندِنِه با، اونِهِ بِدَس نیاردِن. چِرا؟ چون نه ایمان راهِ جی، بلکه اعمالِ هَمرَه اونه دُمّال دَبان. بَلکه اون ’سَنگی که اوشانِ بَکِتَن باعث با‘ اوِشانِ زَمین بَزَ. هَمونجور که اشعیایِ پیغمبرِ کتابِ دِلِه بَنویشته هَبا: «بِیشین صَهیونِ دِلِه ایتا سَنگ نَنَم که بَکِتَنِ باعث هَبو، وَ ایتا صخره که بَکِتَنِ باعث هَبو؛ وَ هر کی که اونه ایمان بیارِه، شرمنده نَبونه» اِی اَداشان، اسرائیلِ قومِ وَسین می دِلِ آرِزو و می دُعا خُدایِ پیش اینِه که نِجات هَگیرَن. چون مَن تانَم اوشانِه بارِه شَهادت هَدَم که خُدایِ وَسین غیرت دارِن، وَلی نه معرفتِ سَر. چون اون صالِحی ایی نِدانِسَّنِ خاطری که خُدایِ جییِه و اینه وَسین که خودِشانِ صالِحی یه ثابت هَکُردنِ دُمّال دَبان، اون صالِحی یه پیش که خُدایِ جییِه، خودِشانِ سَرِ جیر نیاردِن. چون مَسیح، آخَرِ شریعَتِ تا هر کی ایمان بیارِه، صالِح بِشمارِسِّه هَبو. چونکه موسی پیغمبراون صالِحی یه بارِه که شریعَتِ سَر بَنائه اینجور نِویسِنِه که: «اونیکه احکامِ اَنجام دَنِه، اوشانِ طریقِ جی زندگی داره.» وَلی اون صالِحی ایی که ایمانِ سَر بَنائِه گونِه: «تی دِلِ میَن نَگو ”کیِه که آسِمونِ جآر شونِه؟“» - تا مَسیحِ جیر بیارِه - یا «”کیِه که مُردگانِ دُنیایِ دِلِه بوشو؟“»- تا مَسیحِ مُردِگانِ جی زنده هَکونِه. ولی اون چی گونِه؟ اینکه «این کَلام تی نَزیکی، تی دَهَنِ میَن، وَ تی دِلِ میَن دَرِه.» این همون ایمان کَلامِ که اَما اعلام کانیم، چون اَگه تیِ زِبانِ هَمرهَ اعتراف هَکُنی که «عیسی خُداوَندِ» و تیِ دِلِ میَن ایمان داری که خُدا اونه مُردِگانِ جی زندهِ هَکُردِه، نِجات گیرنی. چون دِلِ همرَئِه که آدَم ایمان هارنه و صالِح بِشمارِسِّه بونه، وَ زَبانِ هَمرَئِه که اِعتراف کانه و نِجات گیرنِه. همونجور که اِشعیای پیغمبر کِتاب گونه: «هر‌ کی اونه ایمان بیارِه، شرمنده نَبونه.» چون یهود و یونانی یه دِلِه هیچ فَرقی دَنیِه، چون همون خداوند، هَمِه یه خُداوندِ و تمام اوشانیکه اونه دُخواندِنَن رِه، خِیلی بَرکَت دَنه. چون «هر‌ کی خُداوَندِ اِسمِ دُخوانهِ، نِجات گیرنِه.» پس چِطور کَسی که اونه ایمان نیاردِن رِه دُخوانِن؟ وَچِطور کَسی که اَصلاً اونه جی نِشنَوِسَّن رِه ایمان بیارِن؟ وَ چِطور بِشنوئَن، اگه کَسی اوشانه وَسین موعظه نَکونِه؟ اگه بَرِساندِه نَبون، چطور موعظه هَکُنن؟ هَمونجور که اِشعیای پِغیمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشته هَبا: «اون آدَمانِ لِنگ که اِنجیلِ خَبَرِ خوشِ موعظه کانَن، چَنّی قَشَنگِ.» وَلی تمامِ اوشان اِنجیلِ قبول نکُردِن، چون اِشعیای پیغمبر کِتابِ دِلِه گونه: «اِی خِداوند، کیِه که اَمی پیغامِ باور هَکُردِه» پَس ایمان، پیغامِ بشنَوِسَّن جی هَنه و پِیغامِ بِشنَوِسَّن، مَسیح کلامِ راهِ جی هَنه. وَلی مَن پُرسِنَم: مَگِه اوشان نِشنَوِسَّن؟ البَتَر که بِشنَوِسَّن، چون «اوشانِ آوازه تمام زمینِ دِلهِ دَپیتِه، وَ اوشانه کَلام دُنیایِ این سَر تا اون سَرِ بَرِسیِه.» ولی باز مَن پُرسِنَم: مَگه اسرائیلِ قوم اونچه که بِشنَوِسِّه رِه، نِفَهمِسِّه؟ اَوَّل، موسی گونِه: «اوشانه طَریقِ جی که قومی بِحِساب نییَنِن، شِمِرِه غیرتِ سِر هارنَم؛ وَ نادانِ قومِ خاطِری، شیمی تَشِ غیظِ روشَن کانَم.» ایما، اِشعیایِ پیغمبر جُرأت هَمرَه گونِه: «اوشانیکه می دُمّال نَگَرِسِّه بان، مَرِه پیداهَکُردَن وَ مَرِه اوشانی رِه نِشان هَدَم که مَرِه نَخَسَّن.» وَلی اسرائیلِ قومِ بارِه گونِه: «تمام روز می دَسِ نافَرمان و سَرکِشِ مردم سَمت دِراز هَکُردَم.» پَس پُرسِنَم: مَگه خُدا خودشه قومِ رَد هَکُردِه؟ اَصلاً؛ چون مَن خودَم اسرائیلیَم، ابراهیمِ نسل و بِنیامینِ تلک وطایفه جی هیسَم. خدا خودِشِه قوم که پیشتر سیفا هَکُرد با رِه، رَد نَکُردِه. مَگِه نِدانید مُقَدَّسِ نوشتِه ها ایلیایِ پیغمبرِ بارِه چی گونه؟ که اون چطور اسرائیلِ قومِ علیِه، خِدای وَر شکایت هَکُردِه و باگوته: «خُداوندا، تی پِیغَمبَرانِ بَکوشتَن و تی قربانگاهِ شان رِه فور بیاردِن. فقط مَن بُمانِسَّم و اَسِه خَنَن مَرِه هم بَکوشِن.» وَلی خُدا اونه چی جَواب هَدَه؟ اینکه «مَن هفت هزار نَفَرِ که بَعَلِ بُتِ پِیش زانو نَزَن می وَسین بِداشتم.» اینه وَسین، هَمین اَلآنَم یِکَم دَرِن که خُدایِ فیضِ راهِ جی انتخاب هَبان. وَلی اَگه فیضِ راهِ جی هَبو، دِ اعمالِ جی نیِه؛ وَ اِلّا فیض دِ فیض نیِه. وَلی اَگه اعمالِ راهِ جی هَبو، دِ فیضِ جی نیِه؛ وَ اِلّا عَمَل دِ عَمَل نیِه. ایما چه نتیجه گیرنیم؟ اینکه اسرائیلِ قوم اونچه که ذوق و شوقِ هَمره اونه دُمّال دَبا رِه، بِدَس نیاردِه. اِنتخاب هَبوسِّه شان اونِه بِدَس بیاردِن ولی بَقیِه سنگدِل هَبان. هَمونجور که اِشعیایه پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «تا اِمروز خُدا لَسِ روحِ اوشانه هَدَه و چِشایی که نَتَّنَن بَینَن و گوشهایی که نتَّنَن بِشنُئِن.» وَ داوودِ پادشاه گونِه: «اوشانِ سُفرِه اوشانه وَسین دام و تَلِه هَبو و سَنگی که اوشانه زَمین زَنِه اوشانِ وَسین مکافات هَبو. اوشانه چِشم تار هَبو تا نَتَّنَن بَینِن اوشانه کَمَر هَمَش دُلّا هَبو.» پس پُرسِنَم: اوشان بِلَغزِسَّن تا هَمیشِه یه وَسین بَکِّن؟ اَصلاً! بَلکه اوشانِه نافرمانی یه همره، غیرِ یهودیان نِجاتِ بِیتَن، تا اسرائیلِ قومِ دِلِه غیرت به وجود بیِه. ولی اَگه اوشانِ تقصیرات دُنیا رِه پولدار هَکُردِه و اوشانِ شِکست غیرِ یهودیانِ پولدار هَکُردِه، پس وختی که یهودِ قوم کامِلاً نِجات هَگیرَن چَنّی بیشتر پولدار هَبوسَّنِ باعث بونه؟ اَسِه مَن شُما غیرِ یهودیِانِ هَمرَه گَب زَنَم. اوجه یه جی که مَن غیرِ یَهودِیان رَسولم، می خِدمَت سَر خِیلی فَخر کانَم، این اُمیدِ همره که می تلک وطایفه شانِ غیرتی هَکُنَم، اوشانِ جی، بعضیان رِه نِجات هَدَم. چون اَگه اوشانِ رَد هَبوسَّنِ معنی خُدایِ آشتی دُنیایِ همرَئه، اوشانِ قَبول هَبوسَّنِ معنی چیِه، بِجز مَردِگانِ جی زِندِه هَبوسَّنِ؟ اَگه خمیرِ جی ایتا تیکه که نوبَرِ مِثان خُدایِ پِیشکِش بونِه مُقَدَّس هَبو، پس اینجوری تمام اون خمیر مُقَدَّسِ؛ وَ اَگه ریشه مُقَدَّس هَبو، پَس شاخِه شان هَم مُقَدَّسِن. وَلی اَگه شاخه شانه جی بعضیان بَبییِه هَبان و تو که وَحشی زیتونِ شاخِه بِیی، و زیتون دارِ دیگر شاخِه های کَشِ پیوند بُخاردی و اَلآن اونه ریشه یه مقوّی شیره یه جی خارنی، اون شاخِه شانهِ سَر فَخر نَکُن. اَگه اینجور کانی، یاد نَکُن که تو ریشه رِه نِداری، بلکه ریشه تِرِه دارِه. شاید گوُنی: «شاخه شانِ بَبییَن تا من پیوند بُخارَم.» راس گوُنی. اوشان بی ایمانی یه خاطِری بَبییِه هَبان، ولی تو فقط ایمان سَر پابَرجائی. پَس مغرو نَبو بلکه بَتِرس. چون اَگه خُداوند طبیعی شاخِه شانهِ رَحم نَکُردِه، تِرِه هَم رَحم نُکانه. پَس خُدایِ مِهرَبانی و سَختگیری رِه تی یادِ جی نَبِر؛ سَختگیری اوشانِ شیه که ایمانِ جِی بَکِتَن، وَلی تی وَسین مِهرَبانِ، البَتَر این شرطِ هَمره که اونه مهرَبانی یه دِلِه ثابت بُمانی؛ وَ اِلّا تو هَم بَبییِه بونی. وَ اگه اوشان هَم بی ایمانی رِه اِدامِه نَدِن، باز هم پیوند خارنِن، چون خِدا تانه یِدَفِه دیگه اوشانه پیوند بَزِنِه. چون اَگه تو وَحشی زیتون دارِ جی بَبییِه هَبَی و بَرخَلافِ تی طبیعت آزادِ زیتون دارِ کَش پیوند بَزِه هَبَی، پس چَنّی بیشتَر اصلی شاخِه شان تانَن اون زیتون داری که اونه جی بَبییِه هَبان رِه، پیوند بَزِه هَبون. اِی اَداشان، نَخَنَم این رازِ جی بی خَبَر هَبین - نَکُنِه شِمِرِه حَکیم بِدانید - که اسرائیلِ ایتا تیکه رِه سنگدلی بِیته، تا اوشانِ تعداد که قرارِ غیرِ یهودیِانِ میَن مسیحِ ایمان بیارِن کامِل هَبو. وَ اینجوری تمام اسرائیل نِجات گیرنِه. هَمونجور که مُقدّسِ نوشته های دِلِه بَنوِشتِ هَبا: «صَهیونِ جی یِنفر هَنِه که نِجات دَنِه و یعقوبِ جی بی‌دینی رِه دِرگا کانِه. وَ می این عهد اوشانه هَمرَه دَرِه وختی که اوشانه گُناهانِ هَگیرَم.» اِنجیلِ بارِه، یهودیِان شیمی خاطری دُشمَنِن؛ وَلی خُدایِ اِنتخابِ خاطری، و شیمی اجدادِ خاطری خُدایِ عزیزِن. چون خُدا اصلاً خودِشه عَطایا و دَعوتِ پَس نَگیرنِه. دُرس هَمونجور که شما یه وَختی نسبت به خدا نافرمان بِین، وَلی اَلآن یهودیانِ نافرمانی یه خاطری خُدایِ رحمت بِیتین، پس اَلآن اوشان هم نافرمان هَبان تا خُدایِ رَحمَتِ خاطری که شِمِرِه بَرِسییَه، اَلآن اوشان رِه هَم رَحم هَبو. چون خُداوند هَمِه رِه نافرمانی گرفتار هَکوردِه، تا همه رِه رَحم هَکونه. آه چَنّی خُدایِ دولتمندی و حکمت و معرفت جَلَّ! اونه داوری رِه نَشَئنه واموجُسَّن. و اونه راهها رِه نَشَئنِه بِفَهمِسَّن. «چون کیِه که خُداوندِ فِکرِ دانِسِّه بو یا کی اونه هَمرَه مشورَت هَکوردِه؟» «کیه که یِچّی خُدا رِه هَدَه بو تا اونِ اونه جه پَس هَگیره؟» چون هَمِه چی اونه جی، وَ اونه طَریقِ جی، وَ اونه شین هیسه. اونه تا اَبد جَلال گونیم. آمین. پَس اِی اَداشان، خُدایِ رحمت هایِ خاطری، شیمی جی خواهِش کانَم که شیمی تَنِ ایتا زندهِ و مُقَدَّس و خُدایِ دِل بابِ قُربانی یه مِثان پیشکَش هَکُنید که شیمی روحانی عبادَت همینِه. و دِ این دُنیایِ مِثان نَبین، بلکه شیمی فکر نُو هَبوسَّنِ هَمره تغییر هَکُنید. اون موقِه تانید خُدایِ اِرادِه رِه بِفهمین، خُدایِ دِل بابِ و کامِلِ اِرادِه رِه. چون اون فیضِ طریقِ جی که مَرِه هَدِه هَبا، شُما هر کدامِ گونَم که اونچه یه جی که هیسین شِمِرِه بیشتَر نِدانین، بلکه اون ایمان قَدَر که خُدا هَر کُدام از شِمِره هَدَه، دُرُس قضاوت هَکُنید. چون هَمونجور که اَما ایتا تَنِ دِلهِ خیلی اعضا داریم و تمام اعضا یه وظیفِه نِدارَن پس اَما که خیلییم، مَسیح دِلهِ یِه تَن هیسیم و هَر کُدام تَک به تَک، هَمدیگَرِ اعضاییم. طبق فیضِی که اَمَرِه هَدَه هَبا، جورواجورِ عَطایا داریم، بییَئن اوشانه بِکار هَگیریم، اَگِه نَبوَّتِ، اونِه اَمی ایمانِ قَدَر بِکار هَگیریم. اَگِه خِدمَتِ، خِدمَت هَکونیم. اونیکه تعلیمِ دَنِه، تعلیم هَدِه. اونیکه تَشویق کانِه، تَشویق هَکُنِه. اونیکه کُمک کانِه، دَسّ و دِلبازی یه همره کُمک هَکونِه. اونیکه رَهبَری کانه، این کارِ غیرتِ همره هَکونِه. وَ اونیکه بَقیِه رِه رَحم و مِهربانی کانِه، خُشحالی یه همره این کارِ هَکونِه. محبت بایِسّی بی‌ریا هَبو. بَدی یه جی دوری هَکونید و اونچه که خُجیرِ رِه، مُحکَم بَچِسبین. اَداش مِثان همدیگر محبت هَکُنید، اِحتِرام بُگذاشتَنِ دِلهِ، همدیگَرِ جی پِیش دَکِین. هیچ وَخت شِیمی غیرت خُدایِ وَسین کَم نَبوُ؛ روحِ دِلهِ تَشِ مِثان اَلو هَگیرین و خُداوَندِ خِدمَت هَکُنید. اُمید دِلهِ خوشحال هَبین، سختی هایِ دِلهِ صَبور هَبین و هَمَش دُعا هَکنید. مُقدَّسین اِحتیاجاتِ برطَرف هَکُردَن دِلهِ شَریک هَبین و مِهمان‌نَواز هَبین. اوشانیکه شِمِرِه آزار رِساندِنَنِ وَسین، بَرکَت بِخواین؛ بَرکَت بِخواین و نِفرین نَکُنین! اوشانه هَمرَه که خوشحالِن، خُشحالی هَکُنید، وَ اوشانه هَمرَه که بِرمِه کانَن، بِرمِه هَکُنید. همدیَگرِ هَمره مُدارا هَکُنید. مغرور نَبین، بَلکه اوشانِ هَمره که سادِه و ضَعیفِن، رفت و آمد هَکُنید. هیچ وخت شِمِرِه حکیم نِدانین. هیچ کَسِ بَدی یه عوض، بَدی نَکُنین. بلکه کاری رِه هَکِنید که بقیِه یه نظر حُرمت داره. اَگِه بونِه، تا اوجِه که شِمِرِه مربوط بونه، هَمِه یه همره صُلح و صفایِ دِلِه زندگی هَکُنید. اِی عزیزان، هیچ وخت خودِتان، اِنتقام نَگیرین، بَلکه اونِه خُدایِ غضبِ دَس بِسپارین. چون توراتِ دِلِه بَنویشته هَبا که «خُداوند گونه: ”مَنم که انتقام گیرنَم؛ مَنم که سِزا دَنَم.» برعکس، «اَگِه تی دُشمن وَشنایه، اونه غذا هَدِه، وَ اَگِه تَشنایِه، اونه اُو هَدِه. چون اَگِه اینجور هَکُنی، اونه شرمنده کانی.» بَدی یه تَسلیم نَباش، بلکه بَدی رِه خوبی یه هَمرَه شِکَست هَدِه. هر کَس بایسّی صاحاب مَنصَبِ مُطیع هَبو، چون هیچ صاحاب منصبی دَنیِه که خُدایِ جی نبو. صاحاب مَنصبانی هم که دَرِن، خُدایِ طَرَفِ جی تعیین هَبان. پَس هر کی که صاب مَنصبانِ عَلیه بُلَن هَبو، اونچه یه علیه که خُدا تعیین هَکُردِه، بُلَند بونه؛ و اوشانیکه اینجور کانَن، داوری بونِن چون اوشانیکه دُرس رفتار کانَن حُکمرانانِ جی تَرسی نِدارَن، ولی خلافکاران اوشانِ جی تَرسِنِن. خَنی صاب مَنصبانِ جی نَتِرسی؟ پس، اونچه که دُرسِ رِه، هَکُن که تِرِه تَحسین کانِن. چون اون تی خیر و صَلاحِ خاطِری خُدایِ پاکارِ. ولی اگه کارِ خلاف هَکُنی، بَتِرس، چون اون بیخدی خودِشِه کمر، شمشیر دَنِبِسِّه. اون خُدایِ پاکارِ، و کَسییِه که خُدایِ وَسین انتقام گیرنِه و خُدایِ غضبِ خلافکارِ سَر هارنه. پَس آدم بایسّی نه فقط خُدایِ غضبِ وَسین، بلکه وُجدانِ وَسین هم مُطیع هَبو. اینه وَسینِ که شما مالیات دَنید، چون صاحاب منصَبان خُدای پاکارانَن، واین چیزانِ جی مواظبت کانَن. هر کسِ حقِّ اونه هَدین: اگه مالیاتِ، مالیات هَدین. اگه خَراجِ، خَراج هَدین. اگه اِحترامِ، اِحترام بَنین. و اگه حُرمَتِ، حُرمَت بَنین. هیچ کَسِ دِین شیمی گَردَن دَنِبو، اِلّا اینکه همش هَمدیگَرِه مُحبت هَکُنید. چون هر کی یِنَفَر دیگَرِ مُحبت هَکونِه، شریعتِ بِجا هارنه. چون این احکامِ «زَنا نَکُن»، «قتل نَکُن»، «دُزدی نَکُن»، «طَمَع نَکُن»، و هر حُکمِ دیگَرِی که هَبو، هَمِه این کلامِ دِلهِ خلاصه بونه که «تیِ هَمسادِه رِه ایتا تیِ مِثان محبت هَکُن.» محبت، خودشه هَمسادِه ره بَدی نُکانه؛ پَس مُحبت شریعَتِ تمام و کمال به انجام رِساندِنِه. علاوه بر این، شما دانید که چه زَمانِه یه دِلِه دَرین، اَسه اونه وخت بَرِسیِه که خوابِ جی بیدار هَبین. چون اَلآن در قیاس اون موقِه ایی که ایمان بیاردِیم، اَمی نجات نزدیکتَر هَبا. شُو دِ تَمام بونه و روز نَزّیکِه. پَس بیَئین تاریکی یه بَدِ کاران رِه کِنار بَنیم و نورِ زِرِه رِه دَکُنیم. بیئِین جوری رفتار هَکُنیم که اوشانیکه روزِ روشِنایی یه دِلِه دَرِنِ لایق هَبو، نه عیاشی و مَسی یه دِلِه، نه زَنا و هوس بازی یه دِلِه، نه دَعوا مُرافِه و حَسودی یه دِلِه. پس خُداوند عیسی مسیحِ شخصیتِ ایتا لِواسِ مِثان دَکُنین، و شیمی نفسِ هوسهایِ بِجا بیاردَنِ دُمّال دَنِبین اونیکه اونه ایمان ضعیفِ رِه، شیمی میَن راه هَدین، ولی نه اینه خاطِری که اونه عقایدِ سَر اونه همره جر و بحث هَکُنید. یِنَفَرِ ایمان اونه اِجازِه دَنه هر غَذایی رِه بُخارِه، وَلی یِنَفَر دیگه که اونه ایمان ضَعیفِ، فقط سَبزی خارنِه. اونیکه هَمِه چی خارنِه، نباید اونیکه نُخارنِه رِه کوچِک بِشمارِه، وَ اونیکه هیچّی نُخارنِه، نباید اونیکه همه چی خارنِه رِه، قضاوت هَکونه. چون خُدا اونه قبول هَکُردِه. توو کیئی که یِنفر دیگَرِ پاکارِ قضاوت کانی؟ چه، اون خودِشِه ایمانِ سَر بُمانِه یا بَکِّه اونه اربابِ ربط داره. وَ اون هم خودِشه لِنگِ سَر ماندِنِه، و خُداوَند تانه اونه سَرپا بِدارِه. یِنَفَر ایتا روزِ بَقیِه روزانِ جی بهتر دانهِ؛ یِنَفر دیگر، تمام روزان رِه یِجور دانهِ. هر کی بایسّی خودشه فِکرِ دِلهِ خودِشِه عقایِدِه سَرخاطِر جَم هَبو. اونیکه ایتا خاصِ روزِ احترامِ داره، خُداوَندِ احترامِ وَسین این کارِ کانِه. اونیکه خارنِه، خُداوَندِ احترامِ وَسین خارنِه، چون خُدا رِه شُکر کانِه. وَلی اونی هم که نُخارنِه، اون هَم خُداوَندِ احترامِ وَسین این کارِ کانِه و خُدا رِه شُکر کانِه. چون هیچکِدام از اَما اَمی وَسین زندگی نُکانیم و هیچکِدام از اَما اَمی وَسین نَمیرنیم. چون اَگه زندگی کانیم، خُداوَندِ وَسین زندگی کانیم، وَ اَگه میرنیم، اونَم خُداوَندِ وَسین میرنیم. پَس چه زندگی هَکُنیم، چه بَمیریم، خُداوندِ شین هیسیم. چون مَسیح اینهِ خاطری بَمِردِه و زندهِ هَبا تا زندهِ شان و مُردِشانِ خُداوند هَبو. پس چرا تو تیِ اَداشهِ قضاوت کانی؟ یا چِرا تو تیِ اَداشِ کوچِک شماردِنی؟ چون اَما همه خُدایِ داوَری یه تَختِ وَرجه ایسَنیم. چون اِشعیای پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «خداوند گونِه: می زندگی رِه قَسَم که هر زِانو ایی می پِیش خَم بونه و هر زَبانی خُدا رِه اِقرار کانه.» پَس اَمی جی هَر کُدام اَمی حِسابِ خُدا رِه پَس دَنه. پس، بیئیِن مین بَعد هَمدیگَرِ قضاوت نَکُنیم. بلکه تَصمیم هَگیرن که هیچ سَنگِ لَغزِش یا مانعی شیمی اَداشِ راهِ سَر نَنین. مَن خُداوند عیسی دِلِه دانَم و مطمعنَم که هیچی خُد به خُد نَجِس نیِه. وَلی اَگه کَسی یِچّی رِه نَجِس دانه، اونه رَه نَجِسِ. اَگه تی اَداش رِه اون غذایِ همره که خارنی اَذیت هَکُنی، دِ مُحبتِ همره رفتار نُکانی. تی غذای هَمره، تی اَداشِ که مَسیح اونه خاطری بَمِردِه رِه، هَلاک نَکُن. پس نُزارید اونچه یه بارِه که شُما خوب دانید، بَد باگون. چون خُدایِ پادشاهی بُخاردَن و بَنوشیَن نیِه، بلکه صالحی، صُلح و سلامتی، وخوشحالی روح القُدُسِ دِلِئِه. هر کی اینجوری مَسیحِ خِدمَت هَکونه، خُدا اونه قبول داره و مَردُم هم اونه تأیید کانَن. پَس بیئَین اونچه که صُلح و صفا و هَمدِیگَرِ ایمانِ تقویتِ باعث بونه رِه، دُمّال هَکُنیم. غذا بُخاردنِ خاطِری خُدایِ کارِ خَراب نَکُن! راس راسی تمام غذائِشان پاکِن، وَلی بُخاردَنِ هَر غذایی که یِنفر دیگَرِ لغزشِ باعث هبو، کارِ دُرُسّی نیِه. بِهتَرِه که گوشت بُخاردَن یا شراب بُخاردَن یا هرکارِ دیگَرِ اَنجام هَدَئنِ جی که تی اَداشِ لَغزِشِ باعث بونه، دوری هَکُنی پس تی ایمانِ این چیزانِ بارِه، تی میَن و خُدایِ میَن بِدار. خوش بِحالِ کسی که اونچه یه خاطِری که خُجیر دانه خودِش رِه محکوم نُکانِه وَلی اونیکه ایتا غذایِ بُخاردَنِ بارِه شَک داره، اَگه اونِه بُخارِه مَحکوم بونِه، چون ایمانِ هَمره نُخاردِه و اونچه ایمانِ جی نَبو، گُناهِ. اَما که قَوی هیسیم، بایسّی اوشانیکه ضعیفِن رِه تَحمّل هَکُنیم و اَمی راحتی دُمّال دَنِبیم. اَمی جی هَر کُدام بایسّی هر خُجیرِ چی ایی که خودِشِه هَمسادِه یه دِلِه دینه هَمونِ بارِه اونه خُشحال هَکونِه، تا اونه ایمانِ تقویتِ باعث هَبو چون مَسیح خودِشِه خُشحال هَکُردنِ دُمّال دَنِبا، بلکه هَمونجور که داوودِ مزمورِ دِلِه بَنویشت هَبا: «اوشانیکه تِرِه سرامکو هَکُردَنِ سرامکو، می سَر بَکِتِه.» چون هر چی که اولارسالان بَنویشتِ هَبا، اَمِی تعلیمِ وَسین با تا پایداری و اون دلگرمی یه هَمره که مُقَدَّسِ نِوشتِه ها دَنِن رِه، اُمید بِداریم. هَبو، خُدایی که پایداری و دلگرمی دَنِه، شِمِرِه عطا هَکونِه تا اونجور که مسیحْ عیسی خواسِّه یه هَمره جورِه هَمدیگرِ هَمره مُدارا هَکُنید، تا با هم، یِکدِل و یِک زَبان، خُدا یَعنی اَمِی خُداوند عیسی مَسیحِ پیَرِ جلال هَدین. پَس هَمونجور که مَسیح شِمِرِه گرمی یه همره قبول هَکُردِه، شُما هَم هَمدیگرِه گرمی یه همره قبول هَکُنید تا خِدا جَلال هَگیره. چون شِمِرِه گونَم که مَسیح ختنِه هَبوسِّه شانِ پاکار هَبا تا خُدایِ راستی رِه نَشان هَدِه، تا اون وعده هایی که خُدا اَمی اجدادِ هَده با یه سَر، مُهر تأیید بَزِنِه، وَ تا غیرِ یهودیان، خُدا رِه اونِ رَحمتِ خاطری جلال هَدِن. هَمونجور که مُقدّسِ نوشتِه های دِلِه بَنوِیشته هَبا: «پس من تِرِه غیرِ یَهودیانِ دِلهِ حمد و ثَنا کانَم، وَ تی اِسمِ هَمرَه آواز خواندِنَم.» باز هم گونِه: «اِی غیرِ یهودیان، اونه قومِ هَمرَه خوشحالی هَکونید!» وَ باز هَم مزمورِ کِتابِ دِلِه گونِه: «اِی تمام غیرِ یَهودیان، خُداوَندِ حمد و ثَنا هَکُنید! هَبو که تمام مَردُم اونه جلال هَدِن.» وَیِدَفه دیگه اِشعیایِ پیغمبر هَم گونِه: «یَسایی ریشِه هَنه، اونیکه وَرِسَه تا غیرِ یهودیِانِ سَر حُکمرانی هَکونِه؛ غیرِ یهودیان اونه اُمید دَبِدِنَن.» هَبو خُدایی که اُمید دَنِه شِمِرِه ایمانِ دِلِه، خُشحالی و آرامشِ جی پُر هَکونِه، اونجور که روح القُدُسِ قُوَّتِ هَمره، اُمیدِ جی پُر هَبین. اِی می اَداشان، مَن خودَم مُطمعنَم که خودِ شُما خوبی یه جی پُرین، وکاملِ معرفتِ دارین و تانید هَمدیگَرِ تعلیم هَدین. با این وجود، جِسارت هَکُردَم، چن تا مَطلَب رِه شِمِره بَنویشتَم، تا اوشانِه شیمی یاد بیارِم، چون خُدا این فیضِ مَرِه هَدَه که غیرِ یَهودیانِ وَسین، مسیحْ عیسی پاکار هَبوم و خُدایِ اِنجیلِ خِدمت هَکُردنِ وَسین کاهِنی هَکُنَم، تا غیرِ یهودیِان ایتا قابِلِ قَبولِ هَدیِه خُدایِ پیش هَبون که روح القُدُسِ طَریقِ جی تَقدیس هَبا. پَس مَن مسیحْ عیسی دِلِه این خِدمتی که خُدایِ وَسین دَرَم هَکونَم ره فخر کانَم. چون جُرأت نُکانَم هیچی یه جی گَب بَزِنَم، اِلّا اونچه که مَسیح می طریقِ جی انجام هَدَه، تا غیر یَهودیانِ می گَب و کارهایِ طریقِ جی ایمانِ مُطیع هَکُنَم،. اون این نِشانِه ها و معجِزات رِه قوّتِ هَمره، یَعنی خُدایِ روحِ قُوَّت هَمره انجام هَدهَ، اونجور که اورشلیمِ جی تا ایلیریکوم بَگَرِسَّم، وَ کاملاً مسیحِ اِنجیلِ خدمتِ انجام هَدَم. هَمِش می آرِزو این با که یِجایی اِنجیلِ موعظه هَکُنَم که مَسیحِ اِسمِ نِشنَوِسِّه بون، تا نَبو که مَن یِنَفر دیگَرِ بُنوار سَر بَنایی بِسازَم، ولی هَمونجور که اِشعیای پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِهِ هَبا: «اوشانیکه اونه جی بی‌خَبَر بان، دینَن وَ اوشانیکه نِشنَوِسِّه بان، فَهمِنِن.» اینه خاطِریِه که چَن دَفه خَسَّم شیمی وَر بییَم ولی نَبا. وَلی اَسه چون این منطقه هایِ دِلِه، دِ کاری نُمانِسِّه که هَکُنَم، وَ اوجِه یه جی که خِیلی سا‌لِ مُشتاقَم شیمی وَر بییَم، اُمید دارِم که وَختی دَرَم بوشوم اِسپانیا، می رایِسَر شِمِرِه بَینَم تا بعد اَز اونکه یِکَم شِمِرِه بَدییَم، مَرِه اوجِه یه سَفرِ دِلِه کُمَک هَکُنید. ولی اَلآن خَنَم بوشوم اورشلیم تا اوجِه یه مُقَدَّسینِ وَسین کمک مالی بَبِرَم، چون مقدونیه و اَخائیه یه کلیساها خَنِن اورشلیمِ مُقدَّسینِ فقیرانِ وَسین کُمکِ مالی جَم هَکُنَن. اوشان خودِشان خَسِّن این کارِ هَکُنِن؛ وَ راس راسی هم، اوشان، اورشلیمِ ایماندارانِ مَدیون بان. چون اَگه غیرِ یهودیان، یَهودیِانِ روحانی برکاتِ دِلِه شریک هَبان، غیرِ یَهودیان هم بایسّی برکاتِ مالی یه دِلِه اوشانِه خِدمت هَکُنَن پس وَختی این کارِ انجام هَدَم و اونچه که جم هَبا با رِه اوشانه دَس بَرِسانییَم، شیمی راهِ جی اسپانیایِ سمت شونَم. مَن دانَم وَختی که شیمی وَرجه بییَم، مسیحِ بَرکتِ هَمرَه که فراوانِ هَنَم. اِی اَداشان، اَمیی خُداوند عیسی مَسیح و روح القُدُسِ محبتِ خاطِری، شیمی جی خواهِش کانَم که خُدایِ وَرجه همیشه می وَسین دُعا هَکُنید، وَ این کارِ هَمرَه می خدمت دِلهِ شریک هَبین. تا یَهودیه بی ایمانانِ جی جان سالِم به‌ در بَبِرَم و می خِدمَت اورشلیمِ مُقَدَّسینِ وَر قَبول هَبو. ایما، خُدا بِخواد ذوقِ همره شیمی وَر بیئِم تا شیمی وَر می جان تازِه هَبو. خُدایِ صُلح و سلامتی شیمی هَمرَه دَبو. آمین. اَمی خاخور فیبی یه سِفارِشِ شِمِرِه کانَم. او کِنخْریه یه شهرِ کلیسای خادمانِ جییه. تا اونه خُداوَندِ دِلهِ، اونجور که مُقَدَّسینِ لایِقِ قبول هَکُنید، و هر کُمکی که شِیمی جی بِخوادِ کوتاهی نَکُنین، چون اون خِیلیان رِه، حَتّی مَرِه، خِیلی کُمَک هَکُردِه. پْریسکیلا و آکیلا رِه، که می همکاران عیسی مسیحِ دِلهِ هیسَن رِه، سَلام بَرِسانین. اوشان خودِشانِه جانِ می خاطِری خطرِ میَن توُوادَن، وَ نه فقط مَن، بلکه تمام غیر یهودیانِ کلیساها اوشانِ جی مَمنونَن. هَمینجور کلیسایی که اوشانه سِرِه یه دِلهِ هَمدیگَرِ هَمرَه جَم بونَن رِه، سَلام بَرِسانین. می عزیزِ رَفیق اِپینِتوسِ سَلام بَرِسانین. اون اوَّلین نفری با که آسیایِ دِلهِ مسیحِ ایمان بیاردِه. مریمِ که شِمِره خِیلی زَحمَت بَکِشیِه سلام بَرسانین. می فامیلانِ وَسین، آندْرونیکوس و یونیا که می هَمرَه زِندانِ دِلهِ دَبان رِه، سَلام بَرِسانین. اوشان رَسولان میَن، سَرشِناسِه آدَمِن که مَی جی پیشتَر مسیحِ ایمان داشتِن. می عَزیزِ رَفیق آمپْلیاتوسِ که اونه خُداوَندِ دِلِه دوس دارَمِ، سَلام بَرِسانین. اَمیی هَمکار اوربانوسِ مَسیح دِلِه، وَ می عزیزِ رَفیق، اِستاخیسِ سَلام بَرِسانین. آپلیس رِه که خودشه آزمونِ مسیحِ دِلهِ پَس هَدَه، سَلام بَرِسانین. آریستوبولُسِ خانوادِه رِه سَلام بَرِسانین. می فامیلِ هیرودیون وَسین و هَم نارکیسوسِ خانواده که خُداوَندِ دِلهِ دَرَن رِه، سَلام بَرِسانین. تْریفینا و تْریفوسایِ وَسین، اون خادمانی که خُداوَندِ خِدمتِ دِلِه زحمت کَشِنِن رِه، سَلام بَرِسانین. وَمی عزیزِ رَفیق پِرسیس که خُداوندِ دِلِه خیلی زحمت کَشِنِه رِه، سَلام بَرِسانین. روفُسِ وَسین که خُداوَندِ دِلِه انتِخاب هَبا، وَ اونه مآره وَسین که می حق مآریی هَکُردِه رِه، سَلام بَرِسانین. آسینکْریتوس، فْلِگون، هِرماس، پاتْروباس و هِرمِس و دیگَر اَداشانی که اوشانه هَمرَه دَرنِ وَسین، سَلام بَرِسانین. فیلولوگوس، یولیا، نیریاس و اونه خاخُر، وَ اولیمپاس و تمام مُقدَّسینی که اوشانه هَمرَه دَرنِ وَسین، سَلام بَرِسانین. هَمدِیگَرِ ایتا مقَدّسِ خُوشِ هَمرَه سَلام بَرِسانین. تمام مسیحِ کلیساها شِمِرِه سَلام رِساندِنَن. اِی اَداشان، خَنَم شیمی جی خواهِش هَکُنِم اوشانیکه جُدایی یه باعِث بونَن و شیمی راهِ سَر مانع نَنَن مُواظِب هَبین، و اون تَعلیمِ هَمره که شِما بِیتین، مخالِفت کانَن؛ اوشانِ جی دوری هَکُنید، چون اینجور آدَمان اَمیی خُداوند مَسیحِ خِدمَت نُکانَن، بلکه خودِشانِه شِکَمِ سیر هَکوردَنِ دُمّال دَرِن و قَشنگِ گَبانِ و چاپلوسی هَمرَه سادِه آدَمان گول زَنَن. شیمی اِطاعَتِ آوازِه همه یه میَن دپیتِه؛ شِیمی خاطری خِیلی خوشحالَم. وَلی شِیمی جی خَنَم اونچه یه پیش که خوبِ حکیم، وَ اونچه یه پیش که بَدِ، سادِه هَبین. خُدای صُلح و سلامتی خیلی زود شِیطانِ شِیمی لِنگِ جیر لِه کانه. اَمیی خُداوند عیسی یِه فیض شِیمی هَمرَه دَبو. می هَمکار تیموتائوس، شِمِرِه سَلام رِساندِنهِ. می فامیلان لوکیوس، یاسون و سوسیپاتر هَم شِمِره سَلام رِساندنَن. مَن، تِرتیوس، کسی که این نامِه رِه بَنوِیشته، خُداوَندِ دِلهِ شِمِره سلام رِساندِنَم. گایوس که می جی و تمام ایجه یه کلیسای آدَمانِ جی مِهمان نوازی هَکُردِه، شِمِرِه سَلام رِساندِنِه. اِراستوس که شهرِ خَزانِه دارِ، وَ اَمیی اَداش کوآرتوس شِمِرِه سلام رِساندِنَن. «اَمیی خُداوند عیسی مسیحِ فیض شیمی همه یه هَمرَه دَبو. آمین». اَسه اونه جلال که تانه طبق می انجیل و عیسی مسیحِ موعظه همرَه شِمِرِه تقویت هَکونِه یعنی طبق کَشف هَکُردَن اون رازی که دُنیایِ شِروعِ جی جا هَدَه با، وَلی اَلآن طِبقِ پِیغَمبرانِ بَنویشته و خُدای اَبدی حُکمِ هَمره، تمامِ مردُمِ وَسین معلوم هَبا، تا اوشان ایمان بیارِن و اطاعت هَکُنَن- اونیکه تنها حکیمِ خُدائِه، عیسی مَسیح طریقِ جی تا اَبد جَلال هَبو! آمین. پولُس طَرفِ جی، که خُدایِ خواسِّ هَمرَه دُخوانده هَبا تا عیسیِ مَسیح رَسول هَبو، و اَمیی اَداش سوسْتِنِس طَرفِ جی، به خُدای کلیسا که قُرِنتُسِ شهرِ دِلِه دَرِه، اوشانی رِه که مسیحِ عیسیِ دِلِه تقدیس هَبان و دُخوانده هَبان تا مقدس زندگی هَکونَن، تمام اوشانه هَمرَه که هر جای دیگه اَمیی خُداوند عیسیِ مَسیح اِسم دُخواندِنِن، که اَمیی خُداوند و اوشانه خُداوَندِ: فیض و صلح وسلامتی اَمیی پیَر، خدا، و خُداوند عیسیِ مَسیح طرفِ جی، شِمِرِه بیِه. مَن هَمِش می خُدا رِه شِیمی خاطِری و خُدایِ اون فیضِ خاطری که عیسیِ مسیحِ دِلِه شِمِره هَدَه هَبا، شُکر کانَم. چون شُما مَسیحِ دِلِه هر چی یه جی بی نیاز هَبَین چه گب بزَئنِ دِلِه وچه تمامِ معرفتِ دِلِه. حتی اون جوریکه اَمی گَواهی مَسیح بارِه شیمی میَن تأیید هَبا، هَمونجور که اَمیی خُداوند عیسیِ مَسیح وَگَرِسَّن اِنتِظار کَشِنِین، هیچ پیشکشی یه جی بی نصیب نییَین اون تا آخَر شِمِره پابرجا داره، تا اَمیی خُداوند عیسی مَسیح روزِ دِلِه بی تقصیر هَبین. خُدا وفادارِ، اون خدایی که شِمِره خودشه ریکا، اَمیی خُداوند عیسی مسیحِ رفاقت هَمرَه دُخوانِسِّه. اِی اَداشان، اَمیی خُداوند عیسی مَسیح اِسم هَمرَه شِیمی جی خواهِش کانَم که همدیگَرِ هَمرَه یِکدل هَبین و شِیمی میَن جدایی دَنِبو، بلکِه هَمدیگَرِه هَمرَه هم فِکر و هم نَظَر هَبین. چونکه می اَداشان، خلوئه یه اَهلِ سِرِه مَرِه خَبِر هَدَن که شیمی مین دَعوا مُرافِه دَرِه. می منظور اینه که شیمی جی یِنَفَر گونِه، «مَن پولُس دُمّالرو هیسَم»؛ اون ایتا گونِه، «مَن آپولُسِ دُمّالرو هیسَم»؛ ایتا دیگه گونِه، «مَن کیفای دُمّالرو هیسَم»؛ و یِنَفر دیگه هم گونه، «مَن مَسیح دُمّالرو هیسَم.» مَگِه مَسیح قسمَت هَبا؟ مَگِه پولُس با که شیمی خاطری صلیب سر بَشَه؟ مَگه پولُس اِسمِ هَمرَه غُسلِ تعمید بِیتین؟ خُدا رِه شُکر کانَم که اِلّا کْریسپوس و گایوس، شِیمی جی هیچکسِ دیگَر رِه تعمید نَدَم، تا کَسی نَتَّنِه باگو می اِسمِ هَمرَه تعمید بِیتِه. من اِستیفاناسِ خانوادهِ رِه هَم تعمید هَدَم؛ اینه جی بیشتر می یاد نیارنَم کَس دیگَرِی رِه تعمید هَدَه بوم. چون مَسیح مَرِه روانه نَکورده تا تعمید هَدَم بلکه تا اِنجیلِ موعظه هَکونَم، ولی نه دُنیایِ حَکیمانِه گَبانِ هَمرَه که قانع کانه، نَکُنِه مسیحِ صلیبِ قُوَّت هیچ هَبو. چون صلیبِ پِیغام اوشانه وَسین که هلاک بونَن نادانیِه، وَلی اَمی وَسین که نِجات گیرنیم خُدایِ قُوَّتِ. چون اِشعیای پیغمبرکِتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «حَکیمانِ حکمت رِه از بین بَرنَم فهیمِ آدمانِ فَهمِ هیچ کانَم.» حَکیمِ آدم کوجهِ دَرِه؟ توراتِ مُعلِم کوجهِ دَرِه؟ اوشانیکه این زمونه یه دِله نَظَر دَنِن کوجهِ دَرِن؟ مَگِه خُدا، دُنیایِ حکمت رِه نادانی نَکُردِه؟ چون اوجِه یه جی که طبق خُدایِ حکمت، دُنیا نَتَّنِسِّه حِکمتِ راهِ جی خُدا رِه بِشناسِه، خدا اینجور صلاح بَدییِه که این نادانی یه راهِ جی که اَما موعظه کانیم، اوشانیکه ایمان هارنَن رِه نِجات هَدِه. چون یَهودیان نِشانه ها خَنِن و یونانیان حکمتِ دُمّال دَرِن، ولی اَما مصلوب هَبوسِّه مسیحِ رِه موعظه کانیم که یهودیان وَسین ایتا سنگ مَثانِ که لَغزِنِه و غیر یَهودیِانِ وَسین نادانیه، وَلی اوشانی که دُخوانده بونَن، چه یهودی و چه یونانی، مسیحْ خُدایِ قُوَّت و خُدایِ حکمتِه. چون اونچه که خدای باره نادانی دانیم آدَمی یه حکمتِ جی حَکیمتره و اونچه خُدایِ باره ضعف دانیم آدَمی یه قُوّت جی قویتَرِه. اِی اَداشان، شیمی وَضعِ شیمی یاد بیارین، اون موقِه که خُدا شِمِره دُخوانِسِّه، بیشتَرِ شُما دُنیایِ ارزشهای هَمرَه، حکیم بِشمارِسِّه نَبونِه بِین؛ وَ بیشتَرِ شُما رَسدار یا نجیب زادِگان جی نَبِین. وَلی خُدا اونچه که دُنیا نادانی دانهِ رِه، اِنتخاب هَکُردِه تا حَکیمان رِه شَرمنده هَکونه؛ وَخدا اونچه که دُنیا ضعیف شُمارنِه رِه، اِنتخاب هَکُردِه تا رَسداران رِه شرمنده هَکونه؛ خُدا اونچه رِه که این دُنیایِ دِلِه پست و کوچِک ِ، حتی اون چیزانی که هیچ هیسَن رِه، اِنتخاب هَکُردِه تا هر اونچه که دَرِه رِه از بیِن بَبِره، تا هیچ آدَمی خُدایِ پیش فَخر نَکُنِه. اونه خاطری یه که شُما مسیحِ عیسی دِلِه دَرِین، اون مسیح عیسی که خُدایِ طَرَفِ جی اَمی وَسین حکمت هَبا، یَعنی صالحی، قدّوسیت و آزادی. تا هَمونجور که اِرمیایه پیغمبر کِتابِ دِلِه بوما: «هر‌ کی فخر کانه، خُداوَندِ فخر هَکونه.» اِی اَداشان، اون موقه که شیمی وَرجه بومَم، نومَم که خدای رازِشان رِه شیمی وَسین گَتِه گَب یا حکمت هَمرَه اعلام هَکونَم. چون تصمیم بِیته بام شِیمی میَن هیچ چیزی رِه نَگوم اِلّا عیسی مَسیح، اون هم عیسی ِ مَصلوب. مَن ضَعف و تَرس و لَرزِ هَمرَه شِیمی وَرجه دَبام، و می گبان و پِیغام، حَکیمانه کلمات هَمرَه که قانع کانه، نَبا، بلکه اوشان رِه خدای روح و خدای قوت همرَه باگوتم. تا شِیمی ایمان نه آدَمانِ حکمتِ هَمرَه، بلکه خُدایِ قُوَّتِ هَمرَه هَبو. با این وجود، اَما گَتِه آدمان میَن حکمتِ گونیم، هرچن نه حکمتی که این زمانِه یه جی هَبو یا اوشانیکه این زمانه یه حاکمانِ جییَن، که به بَمِردَن مَحکومِن، بلکه اَما خُدایِ حکمتِ جی که رازِ هیسه و جا هَدِئِه گَب زَنیم، همون حکمتی که خدا اونه پیش از اینکه دنیا رِه خَلق هَکونه اَمیی جَلالِ وَسین مُعَیَّن هَکورده. این زمانه یه حاکمان هیچکدام این حکمت رِه نِفَهمِسَّن، چون اَگه اونِهِ فَهمِنِه بان، خُداوندِ جلالِ مصلوب نُکانه بان. هَمونجور که اِشعیایه پیغمبر کِتابِ دِلِه، بنویشته هَبا: «اونچه رِه که هیچ چِشمی نَدیه، هیچ گوشی نِشنَوِسِّه، و هیچکسِ فِکر نَرسیِه رِه، خُدا خودشه دوسدارانِ وَسین فَراهم هَکُردِه.» خُدا این چیزان رِه خودشه روحِ طریقِ جی اَمِرِه آشکار هَکُردِه، چون خدای روحْ، هَمِه چیره واموتانه، حتّی خُدایِ جَلتَرین رازِشانَم. چون کیِه که آدَمی یه فِکرایِ جی خبر داره، اِلّا خودِشِه روح که اونه دِلِه دَرِه؟ اینه وَسین، فقط خُدایِ روحِ که خُدای فِکرایِ جی خَبَر دارهِ. اَسه روحی رِه که اَما بِتیم دنیایِ جی نییِه بلکه خدای جییِه تا اونچه خُدا اَمَرِهِ پیشکِش هَکُردِه رِه بِفَهمیم. و اینه جی گَب زَنیم، اونم نه اون کلماتی که آدمی یه حکمت جی یاد بِیتِه بیم، بلکه اون کلماتِ هَمرَه که خدای روح اَمَرِه یاد دَنه؛ اینه وَسین روحانی حقایق رِه اوشانه وَسین که خدای روح رِه خودِشانِه دِلِه دارَن گونیم. آدَمی که هوا و هوس دمّال دبو اون چیزانی که خدای روح رِه ربط داره رِه قبول نُکانه، چون اونه نظر نادانیِه، و نَتّنِه اونه بِفَهمِه، چون فقط خدای روحِ همرَه شَئنِه اون درُسّی رِه تَشخیص هَدَئن. آدَمی که خدای روح رِه داره هَمِه چیزهِ بارِه داوری کانه، ولی هیچکی نَتَّنِه اونه بارِه داوری هَکونه. «چون کیِه که خُداوندِ فِکرِ بِفهمه تا اونه تعلیم هَدِه؟» وَلی اَما مَسیح فکرِ داریم. اِی اَداشان وَلی مَن، نَتَّنِسَّم اوشانه مثان که خدای روح اوشانِ دِلِه دَرِه گَب بَزِنِم بلکه اوشانِ مِثان که هوا و هوس دمّال دَرِن گب زَنَم، یعنی ایتا اوشان ِمثان که مسیح دِلِه کوچِ وَچِئِن. مَن شِمِره شیر هَدَم نه گوشت، چون اونه آمادگی رِه نِداشتین و هَلَه هم نِدارید، چونکه هَلَه هوا وهَوَس دُمّال دَرین. وَختی شِیمی میَن حَسودی و دعوا دَرِه، مَگِه این نِشان نَدَنه که هوا وهوس دُمّال دَرین و ایتا بقیه آدَمان مِثان رفتار کانین؟ چون وَختی یه نفر گونِه: «مَن پولُس دُمّالرو هیسَم،» و یه نفر دیگه گونِه: «مَن آپولُسِ دُمّالرو هیسَم،» مَگِه بقیه آدَمانِ مثان نیَین؟ مَگِه آپولُس کیِه؟ پولُس کیِه؟ اوشان فقط خادمانی هیسَن که خُدا هر کُدام رِه وظیفه‌ایی هَدَه تا اوشانه طریقِ جی شُما ایمان بیارین. مَن تُم بِکاشتِم و آپولُس اونِهِ اُو هَدهَ، وَلی خُدا با که اونه سبز هَکوردِه. پَس نه اونیکه کارنِه حساب هَنِه و نه اونیکه اُو دَنِه، بلکه فقط خُدائِه که اونِه سبز کانه. اونیکه کارنِه و اونیکه اُو دَنه، هر دُتا ایتا هیسِن و هَر کُدام خودِشه زحمت قَدَر، پاداش گیرنَه. چون اَما فقط خُدایِ همکارانیم، و شُما خُدایِ کشت و کارِ زَمین و خُدایِ ساختِمانانین. اون فیضی که خُدا مَرِه هَدَه هَمرَه، ایتا ماهِر معمارِ مِثان بُنوار بَکِّندَم و یه نفر دیگه اون بُنوار سَر، ساختمان سازِنِه. هر کی بایسّی مُواظِب هَبو که چِطور سازِنِه. چون هیچکس نَتّنِه بجز اون بُنواری که کَندِه هَبا ایته دیگه بُنوار بَکِّنِه، و اون بُنوار خودِش همون عیسیِ مَسیحِ. اَسِه، اَگه یِنَفَر این بُنوار سَر ایتا ساختِمان طَلا یا نُقرِه یا گِرانِ سنگِشان یا چُو یا واش یا کَمِل جی بِسازِه، هر کسِ کار معلوم بونه، چون اون ’روز‘ هَمِه چیزهِ بَرمَلا کانِه. چون تَش نتیجه کارِ رِه معلوم هَکُردِه، وتَش هر کاری که آدمان هَکوردَن رِه آزمون کانه. اَگه کاری که اون بُنوار سَر بِساتِه هَبا بِجا بُمانِه، اون آدم خودِشه پاداش گیرنِه. اَگه ینَفرِ کار، تَش بِگیره، ضَرر دینِه؛ هر چَن خودِش نِجات گیرنِه، وَلی اونه مِثانِ که تَشِ اَلو یه جی جان سالِم به در بَبِردِه بو. مَگِه نِدانین که خُدایِ مَعبدین و خُدایِ روح شیمی دِلِه دَرِه؟ اَگه کَسی خُدایِ معبدِ فور بیارِه، خُدا اونه نابود کانه؛ چون خُدایِ معبد مُقَدَّس و شُما، اون معبدین. شِمِرِه گول نَزَنین. اَگِه شِیمی جی کَسی فکر هَکونه این زمانِه یه دِله حَکیمِ آدِمی هیسِه، اینه وَسین که حَکیم هَبو، بایسّی نادان هَبو. چون این دُنیایِ حکمت خُدایِ نظر نادانیه. هَمونجور که ایوب کِتابِ دِلِه بَنوِیشتِه هَبا: «حَکیم آدمان رِه خودِشان حیلِه هَمرَه گرفتار کانه.» و باز هم مزمورِ کِتابِ دِلِه بَنوِیشتِه هَبا: «خداوند حَکیم آدمانِ فکرانِ جی باخَبِر و دانهِ که اونِ فکران بیخُدیِن.» پَس هیچ کَسی دِ آدَمانِ فخر نَکُنِه. چون هَمِه چی شِیمی شین هیسه، چه پولُس، چه آپولُس، چه کیفا، چه زندگی، چه بَمِردَن، چه حال و چه آینده، تمام ایشان شیمی شین هیسه و شُما مسیحِ وَسین هیسین و مَسیح خُدایِ وَسین. هرکی بایسّی اَمَرِه مَسیح خادِمان و مُباشرِان دید بِیِشِه که خُدایِ رازِشان اوشانه اَمانت بِسپارِسِّه هَبا. علاوه بر این انتظاری که مُباشرِ جی شونِه اینه که وَفادار هَبو. وَلی مَرِه، شیمی قِضاوت یا ایتا دیگه آدَمِ محکَمِه یه قِضاوت مُهم نیِه. در واقع حتی مَن خودَم هَم مَرِه قضاوت نُکانَم. چون می دِلِه عیبی نِینَم، وَلی این مَرِه تبرئِه نُکانِه. بلکه خُداوَندِ که مَرِه قِضاوت کانه. پَس هیچی یه بارِه پِیش اَز اونه موقِه قِضاوت نَکُنین تا اینکه خداوند بیه. او اونچه رِه که اَلآن ظُلَمات دِلِه جا هَدِه هیسَه رِه، روشِنایی یه دِلِه معلوم کانه و دِلِشانِ نیَّتِ برملا کانه. ایما هر کَس خودِشه تعریف و تمجید خُدایِ جی گیرنه. اِی اَداشان، مَن تمام این چیزان رِه می بارِه و آپولُسِ باره شیمی خیر و صلاح وَسین باگوتَم تا شُما این گَبانِ معنی رِه اَمی جی یاد هَگیرین که: اونچه یه جی که بَنوِشتِهِ هَبا، پِیش تَر نَشین. تا شیمی جی هیچکِدام یِنَفَرِ دیگَرِ پِیش فَخر نَکونِه. چون کی ترِه یِجور دیگه دینه؟ چی داری که تِرِه هَدَه نَبا بو؟ پس اَگِه تِرِه هَدَه هَبا، چِرا یِجور فخر کانی که انگار اینجور نیِه؟ اِنگار شُما اَلآن هر اونچه که خَسّین رِه بَرِسییَین! اِنگار اَلآن پولدار هَبَین! بدون اَما شما پادشاه هَبِین! و کاش که پادشاهی کانِه بِین تا اَما هم شِیمی هَمرَه پادشاهی کانِه بِیم! چون مَن فکر کانَم که خُدا اَما رَسولِان رِه ایتا اون اسیرانِ مِثان که به بَمِردَنِ مَحکوم هیسَن تمام مردم آخرِ سَر تماشای وَسین بَنَه، چون دنیایِ، فرشتگان و آدمان اَمَرِه تماشا کانن. اَما مَسیح خاطری نادانیم، وَلی شُما مَسیح دِلِه حَکیمین! اَما ضعیفیم، وَلی شُما رَسدارین! شُما مُحتَرمِین، ولی اَما حرمتی نداریم! اَما تا اَلانَم وَشنا و تَشناییم، و فَقیرانِ لِواس دَکوردیم. کُتک بُخاردیم و آواره هَبِیم. اَمی دستِ هَمرَه کار کانیم و زحمت کَشِنیم. وَختی اَمَرِه نِفرین هَکُنَن، اوشانه وَسین دعای خیر کانیم؛ وَ وختی آزار بِینیم، تَحَمُل کانیم؛ وَختی اَمَرِه تُهمَت زَنِن، خوبی یه هَمرَه جَواب دَنیم. تا همین‌ اَلانَم، اَما دُنیایِ دِلِه یه تُفالِه و هَمِه چی یه آشغالِ هَبَیم. اینه نَنویسِنَم تا شِمِرِه شَرمَندِه هَکُنَم، بلکه تا می عزیزِ وَچِه هان مِثان شِمِره نصیحت هَکونَم. چون حتّی اَگه هِزاران مُعلِم مَسیح دِلِه بِدارین، ولی ایتا پیَر بیشتر نِدارید، چون مَن انجیلِ طَریقِ جی، عیسی مسیحِ دِلِه شِیمی پیَر هَبام. پَس شیمی جی خواهش کانَم می جی سَرمشق هَگیرین. اینِه خاطری تیموتائوسِ که می عزیزِ وَچِه و خُداوندِ دِلِه وفادار هیسِه رِه شِیمی وَرجه روانه هَکوردَم، تا می راه رِه عیسی یه مسیح دِلِه شِیمی یاد بیاره، هَمونجور که اون راهان رِه تمام کلیساهای دِلِه و همه جا تعلیم دَنَم. بعضیان اینِ خاطِری که گمانِ کانَن من دِ شیمی وَرجه نییَنَم مغرور هَبان. وَلی اگه خُدا بِخواد خِیلی زود شیمی ورجه هَنَم و نه فقط این مغرورِانِ گَب وَسین، بلکه اوشانه قُوَّت رِه پِی بَبِرَم. چون خُدایِ پادشاهی، بِحَرف نیِه، بلکه قُوَّتِ دِلِئِه. کُدام ایتا ره خَنید؟ چویه هَمرَه شیمی ورجه بییَم یا ایتا آرام روح و مهربانی یه هَمرهَ؟ راسّی خَبِر بَرِسییَه که شیمی میَن بی عفتی دَرِه، اون هم جوریکه حتّی بُت پَرسّان هَم نَتَّنِن اونه تحمل هَکونَن. چون بِشنَوِسَّم ایتا مَردَای خودشه زَن پیَر هَمرَه دَرِه. و شُما هم فَخر کانید! مَگِه نَباید ماتَم هَگیرین و اونیکه اینجور هَکُردِه رِه شیمی میِن جی دِرگا هَکُنید؟ چون هر چَن مَن جِسمِ دِلِه اوجه دَنییَم، وَلی روحِ دِلهِ شِیمی همرَه دَرَم، وَ اَلآن، یه یَنفرِ مِثان که اوجه دَرِه، پیشتر می قضاوت رِه اونه بارِه که این کارِ هَکُردِه اعلام هَکوردَم، وَختی شُما خداوند عیسی مسیح اسم هَمرَه همدیگر هَمرَه جَم بونید، و من خداوند عیسی مسیحی قوَّت هَمرهَ روحِ دِلهِ شِیمی میَن دَرِم، شما بایسّی این مَردَای رِه شِیطانِ دَس بِسپارین تا اونه جسم بَکوشتَنِ هَمرَه، اونِه روح، خُداوند عیسی یه روزِ دِلهِ نِجات هَگیره. شِیمی فخر هَکُردَن اَصلاً دُرس نیِه. مَگِه نِدانین که یه میثقلی خَمیرمایه تانهِ تمام خمیرِ ور بیارِه؟ شِمِرِه کُهنِه خَمیرمایه جی پاک هَکُنید تا تازه خمیر هَبین، هَمونجور که واقعاً هَم فطیرِین. چون مَسیح، اَمیی پِسخِ وَرِّه، قُربانی هَبا. پَس بییَئین عید رِه نه کُهنِه خَمیرمایه هَمرَه، یَعنی بدخواهی و شِرارَتِ خمیرمایِه، بلکه راسّیی و صداقَتِ فطیرِ نانِ هَمرَه جشن بَگیریم. می قَبلی نامِه یه دِلِه، شِمِره بَنویشتَم که بی عفتانِ هَمرَه رفت و آمد نَکُنین. وَلی اَصلاً می مَنظور این نَبا که این دُنیایِ بی عفتان هَمرَه، حریصِان یا حیله گران و بُت پَرَسّان هَمرَه رفت و آمد نَکُنین، چون اینجوری بایسّی دُنیایِ جی دِرگا بیشین. وَلی اَلان شِمِرِه نِویسِنِم که اونه هَمرَه که خودِش رِه اَداش دُخواندِنهِ، وَلی بی عفت، یا حریص، بُت پَرَسِ و فاش دَنه، عرق خور یا حیله گر هیسه، رفت و آمد نَکُنین و اینجور آدَمِ هَمرَه حتّی همسُفرِه هم نَبین. چون مَن چیکار دارَمِ که دِرگایِ مَردُم بارِه قضاوت هَکُنَم. مَگِه قضاوت اوشانه بارِه که کلیسای دِلهِ دَرِن، شِیمی وَظیفِه نیِه؟ خُدا خودِش، دِرگای مَردُمانِ بارِه قضاوت کانه. پَس «اون شرورِ آدَمِ شیمی میَن جی دِرگا هَکُنید.» هر وَخت یِنَفر شیمی جی یَنفر دیگَرِ جی شِکایت بِدارِه، چِطور جُرأت کانه اونِه، نه مُقَدَسین ور، بلکه گُناهکارانِ مَحکمه بَبِره؟ مَگِه نِدانین که مُقدَّسین دُنیا رِه داوری کانَن؟ پَس شُما که قَرارِ دُنیا رِه داوری هَکُنید، چِطور نَتَّنِین این کوچِ چیزانِ بارِه قِضاوت هَکنید؟ مَگِه نِدانین که اَما فِرشتِگان رِه داوری کانیم؟ چه بَرِسِه این چیزانِ باره داوری هَکُردَن که زندگی رِه مربوط بونه. پَس چرا اون موقه که این چیزان شِیمی میَن اتفاق دَکِنِه، اوشانه پیش بَرنین که کلیسای دِلهِ هیچی بِه حِساب نییَنِن؟ اینه گونَم تا شِمِره شَرمَندِه هَکُنَم. مَگِه شِیمی میَن یِنَفَرعاقِلِ آدَم دَنیِه که بِتَّنهِ این چیزان رِه اَداشانِ میَن حَل و فصل هَکونه؟ ولی، اَداش اَداش عَلیه به محکمه شونِه، اونم بی‌ایمانان ورجه! اصلاً شِیمی میَن اینجور دعوا مُرافه هایی، خودِش شِمِره سرشکستِگیه. چِرا نَخَنین مظلوم آدَمان مثان هَبین؟ چِرا حاضِر نیَین ضرر هَکونید؟ ولی، شما خودتان ظلم کانید وبقیه رِه هم ضرر زَنید، حتّی شیمی اَداشان رِه. مَگِه نِدانین اوشانیکه بقیه ره ظلم کانِن خُدای پادشاهی یه وارِث نَبونَن گول نُخارین! نه بی عفتان، نه بُت پَرَسّان، نه زَنا کاران، نه لواط گران نه دُزِّشان، نه حریصِان، نه عرق خوران، نه اوشانیکه فاش دَنَن و نه حیله گران خُدایِ پادشاهی یه وارِث نَبونَن. شیمی جی بعضیان قبلاً اینجور بِین، وَلی عیسی مسیحِ خُداوندِ اِسمِ دِلِه و اَمیِ خُدایِ روحِ طریقِ جی بَشوردِ هَبَین، تقدیس هَبَین و صالِح بِشمارِسِّه هَبَین. «مَرِه هَمه چی جایزِ،» وَلی هَمِه چی مفید نییِه. «مَرِه هَمِه چی جایِزِه،» وَلی نُزارنَم هیچ چی می سَرمُسلّط هَبو. «غذا شِکَمِ وَسین هیسه و شِکَم غذای وَسین، و خُدا، هم این وهم اونِه از بیِن بَرنهِ.» وَلی تَن بی عفتی یه وَسین نیِه، بلکه خُداوندِ وَسین هیسه و خداوند هَم تنِ وَسین، و خُدا، خداوند رِه مردگانِ جی زندهِ هَکُردِه و اَمَرِه هم خودِشِ قوَّتِ همرَه زندهِ کانه. مَگِه نِدانین که شِیمی تَن مسیحِ اعضائِه؟ مَسیحِ اعضا رِه هَگیریم و اوشانه ایتا فاحشه‌ یه اعضا مثان هَکُنَم؟ اَصلاً! مَگِه نِدانین یِنَفَر که فاحشه‌ یه هَمرَه دَبو، اونه هَمرَه یه تن بونه؟ چون تورات کتابِ دِلِه بَنوِیشتِ هبا: «اون دُتا یه تن بونَن.» وَلی اونیکه خُداوَندِ هَمرَه ایتا هَبو، اونه هَمرَه ایتا روحِ. بی عفتی یه جی دَر بیشین! هر گُناه دیگَرِی که آدَم هَکونه اونه تَنِ جی دِرگائه، وَلی اونیکه بی عفتی کانه، خودِشه تَن گُناه کانه. مَگِه نِدانین که شِیمی تَن روح القدُس معبدِ که شیمی دِلِه دَرِه و اونِه خُدایِ جی بِیتین؟ شما دِ شیمی شین نییَین. چون شُما یِه قیمتِ هَمرَه بَهیِّه هَبَین، پَس خُدا رِه شیمی تَنِ دِلِه جَلال هَدین. اَسِه اون چیزانِ بارِه که مَرِه بَنویشتِه بِین: «مَردَای وَسین خوب نیه که ایتا زِنا رِه لَمس هَکونِه.» وَلی بی عفتی های وسوسه یه خاطری که دَرِه، هر مَردی بایسّی خودشه زِنا رِه بِدارِه، و هر زن خودشه شو رِه بِدارِه. مَرد بایسّی دِینی که نسبت به خودشه زِنا دارِه رِه بِجا بیارِه و زَن هَم بایِسّی دِینی که نسبت به خودشه شو داره رِه بجا بیارِه. چون زَن خودشه تَن اختیارِ نِداره بلکه اونه شو اونِه تَنِ اختیارِ دارِه، و مَرد هَم خودشه تَنِ اختیارِ نِداره بلکه اونه زِنا اونِ تَنِ اختیارِه دارِه. هَمدِیگَرِ بی نَصیب نَنین، بجز اینکه یِه مدَت همدیگَرِ رضایتِ هَمرَه هَبو، تا شیمی وَقتِ دُعای وَسین بَنین. ایما باز هم هَمدِیگَرِ هَمرَه دَبین، نَکُنِه شِیطان شِمِره اینهِ خاطِری که نَتَّنین شیمی جُلوهِ بِدارین وَسوَسِه یه دِلِه تووادِه. مَن اینه حُکم نُکانَم، بلکه فقط جایِز دانَم. کاش هَمِه می مِثان بان، وَلی هر کی خودِشِ عطیه رِه خُدایِ جی بِیته؛ ایتا یِجور عطیه دارِه و اون ایتا یِجور دیگه عطیه دارِه. اَذَبان و بیوه‌ زِناکان گونَم که خوبِ می مِثان اَذَب بُمانِن. وَلی اَگِه نَتَّنَن خودِشانِ جُلوهِ بِگیرَن، بایسّی عروسی هَکُنَن، چون عروسی هَکُنَن بهتره تا هوسِ تَشِ دِلِه بَسوزِن. می حُکم اوشانیکه عروسی هَکوردَنِ وَسین اینه - نه می حُکم، بلکه خُداوندِ حُکم - که زِنا نباید خودشه شو یهِ جی سیفا هَبو. وَلی اَگه اینجور هَکُردِه، دِ نباید شو هَکونه و یا اینکه بایسّی خودشه شو یه وَرجِه وَگِردِه. مَرد هَم نباید خودشه زِنا رِه طلاق هَدِه. بَقیه رِه گونَم - مَن گونَم نه خداوند - که اَگه ایتا اَداش بی ایمانِ زِنا دارِه و اون زِنا راضیه که اونه هَمرَه زندگی هَکونه، اون اَداش نباید خودشه زِنا رِه طلاق هَدِه. اَگِه ایتا زِنا، بی ایمانِ شو دارِه و اون مَردَای راضیه اونه هَمرَه زندگی هَکونه، اون زِنا نباید خودشه شو رِه طلاق هَدِه. چون بی ایمانِ مَردای خودشه زِنایِه خاطِری تقدیس بونه و بی ایمانِ زِنا خودشه شویه خاطری تقدیس بونه. وَگَرنَه، شیمی وَچِه هان نَجِس بونه بان؛ وَلی اینجور نیِه، بلکه اوشان مُقدَّسِن. وَلی اَگه اونیکه بی ایمانِ بِخواد سیفا هَبو، بَنی اینجور هَکونه. اینجور موقه دِ ایماندارِ اَداش یا خاخور مَجبور نیِه اونه هَمرَه زندگی هَکونه. خُدا اَمَرِهِ صُلح و سلامتی یه وَسین دُخوانِسِّه. چون اِی زَن، کوجهِ یه جی دِانی که نَتَّنیِ تی شو رِه نجات هَدی؟ یا ای مَرد، کوجهِ یه جی دانی که نَتَّنیِ تی زِنا رِه نِجات هَدی؟ فقط، هر کی هَمونجور زندگی هَکونه که خداوند اونه وَسین دَر نَظَر بِیته و خُدا اونِ وَسین اونه دُخوانِسِّه. این حَکمیه که مَن تمام کلیساهای دِلِه گونَم. اگه کسی دُخوانِسَّن موقه ختنه هَبا بو، همون وَضعِ دِلِه دَبو، ولی اگه کسی دُخوانِسَّن موقه ختنه نَبا بو، ختنه هَبوسَّنِ دُمّال دَنَبو. چون خَتنِه هَبوسَّن یا نبوسَّن مُهم نیِه، بلکه خُدای احکامِ داشتن مُهمّه. هر کی هر وضعیت دِلِه که دُخوانده هَبا بُمانه. اون موقه که دُخوانده هَبَیی، پاکار بِیی؟ نَتِرس. وَلی اَگِه بَتَّنی تی آزادی رِه بِدَس بیاری، فرصتِ اَز دَس نَدِه. چون اونیکه خُدایِ طرفِ جی پاکاری یه وَسین دُخوانده هَبا، خداوند اونه آزاد هَکُردِه؛ همونجور اونی هم که آزادی یه دِلِه دُخوانده هَبا، مَسیح پاکار. یه قیمتِ هَمرَه بَهیِّه هَبَین، آدَمان پاکار نَبین. اِی اَداشان، هر کی هر وضعِ دِلِه که دُخوانده هَبا، همون وَضعِ دِلِه خُدای وَر بُمانه. وَلی اَذبانِ بارِه، خُداوندِ جی حُکمی نِدارَم؛ ولی بعنوان کَسی که خُداوندِ رَحمَت طریقِ جی قابل اعتمادِ، می گَبِ زَنَم. مَن فکر کانَم که این زَمانه یه سختیهای خاطِری، آدَمی یه وَسین بهترِه همون وضعیت دِلِه که دَرِه، بُمانه. اَگِه زَن داری، سیفا هَبُسَّنِ دُمّال دَنِبو، و اَگِه زَن نِداری، زَن بَبِردَنِ دُمّال دَنِبو. وَلی اَگِه زن بَبِری، گُناه نَکُردی؛ و اَگِه ایتا اَذب کیجا عروسی هَکونه، گُناه نَکُردِه. با این وجود اوشانیکه عروسی کانَن، این زندگی یه دِلِه سختی کَشِنَن و مَن نَخَنَم شُما زَجر بَکِشین. اَداشان، می منظور اینه که وَخت کَمِه. مین بعد، اوشانیکه زَن دارَن جوری زندگی هَکُنَن که اِنگار زَن نِدارَن؛ و اوشانیکه عزادارِن، جوری رفتار هَکونَن که اِنگار عَزادار نیَنِ؛ و اوشانیکه خوشحالِن، جوری رفتار هَکونَن که اِنگار خوشحال نیَن؛ و اوشانیکه یِچّی هینَن، جوری رَفتار هَکونَن که اِنگار هیِچّی نَهیَّن؛ و اوشانیکه این دُنیایِ جی منفعت بَرنِن جوری رفتار هَکونَن که اِنگار منفعتی نَبِرنَن. چون این دُنیایِ اَلئَنِ وضع دَرِه گُذرنِه. می خواسِّه اینه که هر دِلواپسی یه جی دور هَبین. اَذَبِ مَردَای خُداوندِ کارانِ دِلواپسِه، اینهِ دِلواپسِه که چِطور خُداوندِ خوشحال هَکونه؛ ولی زَن دارِه مَردَای این دُنیایِ کارانِ دِلواپسِه، اینهِ دِلواپسِه که چِطور خودشه زِنا رِه خوشحال هَکونه، و اونه حواس خدا وخودِشه زِنایِ میَن تقسیم بونه. اینجوری، اَذب و یا نامزِدارِ کیجا، خُداوندِ کارانِ دِلواپَسِ، اینهِ دِلواپسِ که چِطور جسم دِلِه و روحِ دِلِه مُقدّس هَبو. ولی شو دارِه زِنا این دُنیایِ کارانِ دِلواپَسِ، اینهِ دِلواپَسِ که چِطور خودشه شو رِه خوشحال هَکونه. مَن اینِه شیمی مَنفعتِ وَسین گونَم، نه اینکه شیمی جلوه بِگیرَم. بلکه می منظور اینه که دُرس زندگی هَکُنید وبی هیچ دلواپسی ایی شِمِرِه خُداوندِ وَسین وَقف هَکونید. اَگِه یِنَفَر گَمان هَکونِه که دَرِه خودِشِه نامزَدِه هَمرَه درُس رفتار نَکُنِه، وَ نَتَّنِه خودِشِ جلوه بِگیرِه، و باید هم اینجور هَبو، بَنین اون چه که اونه نَظَر دَره رِه هَکونه: بَنین عروسی هَکونَن، این گناه نیه. وَلی اَگِه یِنَفَر خودشه تَصمیمِ سَر دَرِه و فشارِ میَن دَنیِه، بلکِه تانه خودشه جلوه بِگیره وخودِشه تصمیم بِیتِه که فعلاخودشه نامزد هَمرَه عروسی نَکُنِه، اون هم خُجیرِ کار کانه. پَس اونیکه خودشه نامزَده هَمرَه عروسیِ کانه، خُجیرِ کار کانه؛ وَلی اونکه عروسیِ نُکانه، حتی کارِ بهتری هَکوردِه. ایتا زِنا تا وَختی که اونه شو زِندِه هیسه، اونِه پابندِه. وَلی اَگِه اونه شو بَمِردِه، آزادِه تا هر کی هَمرَه که خَنِهِ عروسی هَکونِه، ولی فقط خداوندِ دِلِه. با این وجود من فکر کانم اَگِه شو نَکُنِه، خُش بَخت تَره؛ و گُمان کانَم که مَنَم خُدایِ روحِ دارَم! و اَسِه بُتِشانِ پیشکَش هَبا خوراک بارِه: دانیم که «اَما همه معرفت داریم.» همین معرفت غرورِ باعث بونه، وَلی مُحبت، آدَم رِه بَنا کانه. اگه یِنَفَر گُمان کانه یِچّی دانهِ، هَلَه اونچه که بایسّی بِدانه رِه نِدانِه. وَلی اونیکه خُدا رِه دوس دارِه، خُدا اونه اِشناسِنِه. پَس بُتِشانِ پیشکش هَبا خوراکِ بُخاردنِ بارِه، دانیم که این دُنیایِ دِلِه «بُت هیچِ» و «اِلّا ایتا خُدا، خُدایِ دیگَرِی دَنیِه.» چون هر چَن دَرِن اوشانیکه خُدایِان خوانده بونَن، چه زَمینِ دِلِه و چه آسِمانِ دِلِه، همونجور که واقعاً هم خِیلی ’خُدایِان‘ و خِیلی ’خداوندان‘ دَرِه - با این وجوداَما فقط ایتا خُدا داریم، یَعنی آسمانی پیَر، که هَمِه چی اونِه جیه و اَما اونه شین هیسیم؛ و فقط ایتا خداوند دَرِه، یَعنی عیسی مَسیح، که هَمِه چی اونه طَریق جی به وجود بوما و اَما اونِه طَریقِ جی هیسیم. هرچند هَمِه این معرفت رِه نِدارَن. ولی بعضیان تا اَلآن جوری بُتیشانِ عادت هَکُردَن که اگه همین الان هَم اینجور خُراکهایی بُخارَن، خیال کانَن اون خوراک راس راسی بُتِشانِ پیشکَش هَبا؛ و اوجِه یه جی که اوشان وُجدان ضعیفِ، نَجِس بونِن. «خوراک، اَمَرِه خُدا رِه نَزدیک نُکانه»؛ نه نُخاردَنِ هَمرَه بَدتَر بونیم، نه بُخاردَن هَمرَه بِهتر. وَلی مواظب هَبین شیمی این حق، ضَعیفِ آدمان لَغزشِ باعث نبو. چون اَگِه اونیکه ایتا ضعیفِ وِجدان دارِه، تِرِه که اینهِ بارِه معرفت داری، بُت خانه یه دِلِه غذای سَر بِینهِ، مَگِه اون هَم وسوسه نَبونه بُتِشانِ پیشکَشِ هَبا خُراکِ بُخارِه؟ اینجوری، تی معرفت باعث بونه اون ضعیفِ آدم هلاک هَبو که مَسیح اونه خاطری بَمِردِه. پس وَختی اینجوری تیِ اَداشانِ علیه گُناه کانید و اوشانه ضَعیفِ وِجدانِ زخمی کانید، مسیح علیه دَرید گُناه کانید. اینِه وَسین، اَگِه خوراک می اَداشِ لغزشِ باعث بونه، هیچ وقت گوشت نُخارنَم تا اونه لَغزِشِ باعث نَبوم. مَگِه آزاد نییَم؟ مَگِه رَسول نییَم؟ مَگِه اَمیِ خُداوند عیسی رِه نَدییَم؟ مَگِه شُما خُداوَندِ دِلهِ می کارِ ثَمرِه نییَین؟ حتّی اَگِه بَقیه یه وَسین رَسول نَبوم، لآاَقل شیمی وَسین هیسَم؛ چون شُما مُهرِ تأییدی هیسین که ثابت کانه من خداوند دِلِه رَسولَم. اوشانِ پیش که می باره قضاوت کانَن اینجور می جی دفاع کانَم. مَگِه حَق نِداریم بُخاریم و بَنوشیم؟ مَگِه حَق نِداریم بَقیه رَسولان و خُداوَندِ اَداشان و کیفایه مِثان، اَمی هَمرَه ایتا ایماندارِ زِنا بِداریم؟ فقط مَن و بَرنابا هیسیم که بایسّی اَمی احتیاجاتِ وَسین کار هَکُنیم؟ کُدام سربازه که خودِشِ خدمتِ خرجی رِه هَدِه؟ کیِه که ایتا اَنگور باغِ درُس هَکونه و اونه میوه یه جی نُخارِه؟ کیِه که ایتا گَلِّه‌ رِه گالِشی هَکونه و اونه شیرِ جی نُخارِه؟ مَگِه این چیزان رِه آدمی یه فکرانِ هَمرَه گونَم؟ مَگِه شریعَت هَم اینه نَگونِه؟ چون موسایهِ شریعتِ دِلِه بوما که «گُویی که دَره خَرمَن کانه یه، دَهَنِ دَنِبِد.» مَگِه خُدا گُوئیشانِه وَسین دِلواپَسِ؟ مَگِه راس راسی اینه اَمیِ بارِه نَگونِه؟ اَرِه، این کَلام اَمی وَسین بَنوِشتِ هَبا، چون موقه ایی که یه نَفر زمینِ شُخم زَنه، و یا خَرمَن کانه، بایسّی امید بِدارِه که مَحصولِ جی سهم بَرنهِ. اَگه اَما شیمی مین روحانی چیزان بِکاشتیم، مَگِه گَتِه خواسِئِه که شیمی جی کمک مالی بِخوایم؟ اَگِه بَقیِه حَق دارَن که اینجور چیزان رِه شیمی جی بِخوان، مَگِه اَما بیشتر حَق نِداریم؟ با این وجوداَما این حق جی استفاده نَکوردیم بلکه هر چیره تَن هَدَیم تا مسیحِ اِنجیلِ راههِ سَر مانعی نُزاشتِه بیم. مَگِه نِدانین اوشانیکه معبدِ دِلِه کار کانَن، خودشانِه غَذا رِه معبدِ جی گیرِنَن، و قُربانگاه خادِمان هم اونچه یه جی که قربانگاهِ سَر پیشکَش بونه، سَهم بَرنَن؟ همینجور هم، خداوند حُکم هَکُردِه که اوشانیکه اِنجیلِ اعلام کانَن باید خودِشانه روزی رِه، اِنجیلِ جی هَگیرِن. وَلی مَن هیچکدام از این حَقّ و حقوقِ جی استفادِه نَکُردَم و این رِه هم نَنویسِنَم تا در می حَق، اینجور هَکُنید. چون بَمیرِم بهتره تا اینکه کسی می این افتخارِه هیچ هَکونه. چون اگه مَن دَرِم اِنجیلِ موعظه کانَم این حَقِّ مَرِه نَدَه که فخر هَکونَم، چون می وَظیفِئِه این خدمت رِه انجام هَدَم، وای بر مَن اگه این اِنجیلِ موعظه نَکونَم! چون اَگِه این کارِه می میلِ هَمرَه اَنجام هَدِم، پاداش گیرنَم، وَلی اگه میلِ هَمرَه نبو، فقط می وظیفِه رِه انجام دَنَم. پس می پاداش چیه؟ اینه که اِنجیلِ مَجانی موعظه هَکونَم و اون حقّ و حقوقی که اونه جی دارَم رِه استفاده نَکُنِم. چون با اینکه هَمه چی یه جی آزادم، مَرهِ هَمِه یه پاکار هَکُردَم تا خیلیان رِه مسیحِ وَسین بِدَس بیارِم. یهودیانِ ور ایتا یَهودیانِ مِثان رَفتار هَکُردَم، تا یَهودیِان رِه مَسیح وَسین بِدس بیارِم، اوشانه هَمرَه که شَریعَتِ جیر دَرَن ایتا اوشانه مِثان که شَریعَتِ جیر دَرِن رَفتار هَکُردَم تا اوشانیکه شَریعتِ جیر دَرِن رِه مَسیح وَسین بِدَس بیارِم، هر چَن خودَم شریعتِ جیر دَنیمِ. اوشانیکه شریعت جیر دَنییَن پیش ایتا اوشانی که شریعت جیر دَنییَنِ مِثان رفتار هَکُردَم تا اوشانیکه شریعت جیر دَنییَن رِه مسیح وَسین بدس بیارِم - هر چَن خودَم بدونِ خُدایِ شریعت نیِیَم، بلکه مسیحِ شریعتِ مُطیعم. ضَعیفِانِ هَمرَه، ضعیف هَبام تا ضَعیفان رِه مَسیح وَسین بدس بیارِم. همه‌ کَس هَمرَه اوشانه مِثان هَبام تا هرجور بونه بعضیان رِه نِجات هَدَم. من تمام این کاران رِه اِنجیلِ خاطری کانَم، تا بلکه اونه بَرکتِ دِلِه سهمی بِدارم. مَگِه نِدانین که دو یه مسابقه دِلِه، همه دُو کانَن، ولی فقط یِنفر جایزه رِه بَرنهِ؟ پس شُما جوری دُو هَکُنید که بَبِرین. هر کی مسابِقه دِلِه شونه، هر چی یه دِلِه، خودِشِ جلوه گیرنه. اوشان اینجور کانَن تا اون تاجی که از بِین شونِه رِه بِدَس بیارِن ولی اَما این کاران رِه کانیم تا اون تاجی که از بیِن نَشونِه رِه بِدَس بیاریم. پَس مَن بی هَدَف دُو نُکانَم، من اون آدم مِثان که هوا رِه پَم زَنِه؛ پَم نَزَنَم؛ بلکه می تَنِ سختی دَنَم و اونِهِ ایتا برده یه مثان اسیر دارَم، تا نَکُنِه بعدِ اینکه بقیِه رِه موعظه هَکُردَم، خودَم رَد هَبوُم. اِی اَداشان، چون نَخَنَم این جریانِ جی بی خَبر هَبین که اَمیی پیَران هَمِه اَبرِ جیر دَبان و هَمِه دریایِ میَن جی رَد هَبان. تمام اوشان اَبرِ دِلِه و دریایِ دِلِه غُسل تعمید بِیتَن، واین کار هَمرَه نشان هَدَن که خَنِن موسایهِ دُمّالرو هَبون، و همه همون روحانی غَذا رِه بُخاردِن و همون روحانی نوشیدنی رِه بَنوشییَن؛ چون اون روحانی صخره جی که اوشانه دُمّال هَنِبا نوشِنِه بان، و اون صخره مَسیح با. با این وجود، خُدا بیشتَرِ اوشانه جی راضی نَبا، اینه وَسین اوشانه جنازه شان تمام صحرای دِلِه پخش و پَلا هَبا. اَسِه، این چیزان اِتفاق دَکِته تا اَمَرِه نمونه ای هَبو، تا اَما ایتا اوشانه مِثان بَدی هَکوردَنِ، دُمّال دَنِبیم. پَس بُت پَرَس نَبین، هَمونجور که اوشانه جی بعضیان هَبان؛ جوریکه تورات ِدِلِه بَنویشتِه هَبا: «قوم عیش و نوشِ وَسین بَنیشتَن و اَلواتی و عرق خوری یه وَسین وَرِسَن.» و اَما نباید بی عفتی هَکنیم، هَمونجور که اوشانه جی بعضیان هَکُردَن، و ایتا روز دِلِه بیست و سِه هزار نفر هلاک هَبان. و اَما نباید مَسیح رِه آزمون هَکُنیم، هَمونجور که اوشانه جی بعضیان هَکُردَن و مارِ هَمرَه بَکوشت هَبان. و همینجور هم غُرغُر نکنید، هَمونجور که اوشانه جی بعضیان هَکُردَن و هلاک‌ کننده اوشانه هَلاک هَکُردِه. این کار ایتا نمونه یه مِثان اوشانه وَسین اِتِّفاق دَکِته و بَنوِشتِه هَبا تا اَمِرِه درس عبرتی هَبو که اون دوره دِلهِ زندگی کانیم که آخر زمانِ. پَس اونیکه گَمان کانه پا بر جائه، هوشیار هَبو که نَکِّه! هیچ آزمونی شِمِرِه نومَه که بقیه آدمان وَسین نوما بو. خُدا وَفادارِ؛ اون نُزارنه شیمی توانِ جی بیشتر آزمون هَبین، ولی آزمون دِلِه ایتا راه فَرار نَنِه تا شما بَتَّنین طاقت بِیارین. پَس اِی می عَزیزان، بُت‌ پرسّیی یه جی دَربیشید. من اون آدمان هَمرَه که فَهمِنَن گَب زَنَم؛ اونچه یه بارِه که گونَم خودتان قضاوت هَکُنید. مَگِه اون بَرکتِ پیالِه که اونه وَسین شُکر گزاری کانیم، مسیحِ خونِ دِلِه شریک هَبوسَّن نیِه؟ مَگِه اون نانِی که پاره کانیم، مسیحِ تَنِ دِلِه شریک هَبوسَّن نیِه؟ همونجورکه نان ایتایه، اَما هَم که خیلیئیم، یه تَن هیسیم، چون هَمِه ایتا نانِ جی سهم بَرنیم. اسرائیلِ قومِ بَییشین: مَگِه اوشان که قُربانی هایِ جی خارنه بان قربانگاهِ دِلِه شریک نَبونِه بان؟ پس می مَنظور این گبانِ جی چیه؟ اینه که اون غذایی که بُت وَسین پیشکش کانید ارزش داره، یا اینکه بُت ارزش داره؟ نه، می منظور اینه که بُت پرسّانِ قُربانیها، آلِشانه پیشکِش بونه نه خُدای پیشکِش، و مَن نَخَنَم شُما آلِشانه شریک هَبین. شما نَتَّنین هم خُداوندِ پیاله یه جی بَنوشین هم آلِشانه پیاله یه جی؛ شما نَتَّنین هم خُداوندِ سُفره یه جی سهم بَبِرین، هم آلِشانه سُفرِه یه جی. مَگِه خَنیم خُداوندِ غیرتِ جوش بیاریم؟ مَگِه اونه جی رَسدارتَریم؟ «همه چی جایِزِ»- وَلی هَمِه چی مفید نیه. «هَمِه چی جایزِ»- وَلی هَمِه چی بَنا نُکانه. هیچکی خودشه نفعِ دُمّال دنِبو، بلکه خودِشه همسادِه یه نفعِ دُمّال دَبو. هر گوشتی رِه که قصابی یه دِلِه روشِنِن رِه، بدونِ اینکه شیمی وُجدان جی سوالی بپرسین، بُخارین. چون «زمین و هر اونچه که اونه دِلِه دَرِه خُداوندِ شین هیسه.» اَگِه ایتا بی ایمان آدم شِمِره غذا بُخاردَن وَسین دعوت کانه و شما هم میل دارین بیشین، هر چی شیمی پِیش بَنَه رِه بدونِ اینکه شیمی وِجدانِ جی سوالی بپرسین بُخارین، ولی اگه یِنفر شِمِره باگو: «این گوشت بُتِشانِ پیشکش هَبا.» اون موقه، اونه خاطری که این گَبِ شِمِره بَزَه و، وجدانِ خاطری، اونه جی نُخارین- می مَنظور اون آدَم وِجدانِ، نه شیمی وِجدان. چون، چِرا یِنفر دیگَرِ وِجدان بایسّی می آزادی یه وَسین حُکم هَکونه؟ اَگِه غذایی رِه شکرگزاری یه هَمرَه خارنَم، چِرا بایسّی اونچه یه خاطری که خُدا رِه اونه وَسین شُکر کانَم، مَرِه محکوم هَکُنَن؟ پَس هر چی خارنین، و هرچی نوشِنین یا هر کارِی کانیید رِه، هَمِرِه خُدایِ جَلالِ وَسین هَکُنید. هیچکس رِه ناراحت نَکُنین، چه یَهودیان، چه یونانیان و چه کلیسای خدا رِه، هَمونجور که مَن هم تَقَّلا کانَم تا هَمِه رِه هر کارِ دِلِه که انجام دَنَم راضی هَکُنَم. من می نَفعِ دُمّال دَنییَم، بلکه خیلیانِ نَفعِ دُمّال دَرِم، تا نِجات هَگیرَن. پَس، می جی سرمَخش هَگیرین، هَمونجور که مَن مَسیح جی سرمَخش گیرنَم. اَسِه شیمی تعریفِ کانَم که هَمِه چی یه دِلِه مَرِه شیمی یاد هارنین و حتّی اون رسم و رسومِایی که شِمِره بِسپارسَّم رِه حفظ کانید. وَلی خَنَم بِدانید که هر مَردِ سَر، مَسیحِ، وهر زِنایِ سَر، اونه شویِه، وَ مسیحِ سَر خُدائِه. هر مَردی که خودشه سَر بَپوشانِه دُعا یا نبوّت هَکونه، خودشه سَرِ بی‌حِرمت هَکُردِه. ولی هر زِنایِی که سَرلخت دُعا یا نبوّت هَکونه، خودشه سَرِ بی‌حِرمت هَکُردِه؛ اونه این کار دُرس اینهِ مِثانِ که خودشه سَرِ بَتراشیه بو. چون اَگِه ایتا زِنا خودشه سَرِ لُخت کانه، پَس بایسّی خودشه مو رِه کوتاه هَکونه؛ ولی اوجه یه جی که زِنایِ وَسین عارِ که خودشه مو رِه کوتاه هَکونه یا بِتراشه، پَس بایسّی خودشه سَر یِچّی بَنِه. مَرد نباید خودشه سَر بَپوشانِه، چون اون خُدایِ دیم و جلالِ؛ وَلی زِنا، مَردَای جلالِ. چون مَرد، زِنایِ جی بِوجود نومَه، بلکه زِنا مَردَای جی بِوجود بوما؛ وَ مَرد، زِنایِ وَسین خَلق نَبا، بلکه زِنا، مَردَای وَسین خلق هَبا. اینِه وَسین و فِرشتِگانِ خاطِری، زِنا بایسّی اقتدارِ جی نِشانِه ایی خودشه سَر بِدارِه. با این وجود، خُداوَندِ دِلِه، نه زِنا مَردَای جی سیفائِه، نه مَردَای زِنایِ جی. هَمونجور که زِنا مَردَای جی بِوجود بوما، مَردای هَم زِنایِ طریقِ جی بِوجود هَنه، وتمام این چیزان خُدایِ جیه. خودتان قضاوت هَکُنید: زِنایِ وَسین دُرِسِّه که سَرلُخت خُدای وَر دُعا هَکونه؟ مَگِه طبیعت خودِش شِمِره یاد نَدِنه که اَگِه ایتا مَردَای بُلَندِ مو بِدارِه، اونه وَسین عارِ، وَلی اَگِه ایتا زِنا بُلَندِ مو بِدارِه، اونه وَسین افتخاره؟ چون بُلَندِ مو بَپوشانیَن وَسین زِنا رِه هَدَه هَبا. اَگِه یِنَفَر بِخواد خودِشه ساز بَزِنِه، باید باگوُم که اَما و خدایِ کلیساهای دِلِه اینجور رسمی دَنیِه. وَلی اونچه که اَلآن شِمِره حُکم کانَم، اَصلاَ شیمی جی تعریف نُکانَم، چون موقه ایی که شما همدیگر هَمرَه جَم بونین، فایده ایی که نِداره هیچ، ضرر هم داره. اَوَل اینکه اِشنَوِنَم وختی که کلیسای مثان هَمدیگَرِ هَمرَه جَم بونید، شیمی میِن دو دَسِّگی دَرِه، و اینه تا اندازه ایی باور کانَم. چون بایسّی این دودسِّگی شیمی میِن دَبو تا اینجوری اوشانیکه شیمی مین راس راسی ایمان دارِن معلوم هَبون. موقه ایی که شُما یِجا همدیگر هَمرَه جَم بونید، خُداوندِ شام بُخاردَن وَسین نیِه. چون غذا بُخاردَن موقِه، شیمی جی هر کدام بدون اینکه یِنفر دیگَرِ منتظر هَبو خودشِ شامِ خارنِه، جوریکه یِنفر وَشنا ماندِنِه، یِنفر دیگر مَس بونه. مَگِه سِرِه نِدارید که اونه دِلِه بُخارین و بَنوشین؟ یا اینکه کلیسایِ خُدا رِه بی حرمت کانید و فقیرِ آدَمان رِه کوچِک اِشمارنین؟ شِمِره چی باگوُم؟ این کارِ وَسین شیمی جی تعریف هَکُنَم؟ نه نُکانَم. چون مَن اونچه که شِمِره بِسپارِسِّم رِه، خُداوَندِ جی بِیتَم، که عیسیِ خداوند اون شُویی که اونه دُشمنِ تسلیم هَکُردَن، نان رِه بِیته و شکر هَکُردِه، پاره هَکُردِه و باَگوته: «این می تَن شیمی وَسین. اینه به می یاد بِجا بیارین.» همینجور هم، بعدِ شام، پیالِه رِه بِیته و باَگوته: «این پیالِه، می خونِ دِلِه تازه عهدِ. هر دفه که اونه جی نوشِنِین، به می یاد اینجور هَکُنید.» چون هر وَخت این نانِ جی بُخارین و این پیالِه یه جی بَنوشین، خُداوندِ بَمِردَنِ اِعلام کانید تا وَختی که وَگِرده. پَس هر کی اونجور که درُس نیه نانِ جی بُخارِه و خُداوَندِ پیاله یه جی بَنوشِه، عیسی یه خداوند خونِ خاطِری تقصیرکار بونه. هر کی پِیش اَز اونکه نانِ جی بُخارِه و پیاله یه جی بَنوشِه، خودِشِ آزمون هَکونِه. چون هر کی بدون اینکه خداوندِ تَنِ تشخیص هَدِه، بُخارِه و بَنوشِه، در اصل خودشه محکومیتِ بُخاردِه و بَنوشیِه. اینِ وَسینِ که شَیمی جی خیلیان ضعیف و مَریضَن و بعضیان هم بَمِردَن. وَلی اَگِه خودِمان رِه حکم کانِه بِیم، اَمِرِه حکم نَبونِه با. ولی اون موقِه که خداوند اَمَرِه حکم کانه، اَدَب بونیم تا دُنیایِ هَمرَه مَحکوم نَبیم. پَس اِی می اَداشان، وختی غذا بُخاردَن وَسین همدیگر هَمرَه جَم بونید، هَمدِیگَرِ منتظر بُمانید. اَگِه یِنَفَرِ وَشنایه، خودشه سِرِه یه دِلِه غذا بُخارِه تا شِیمی دورِ هَم جَمع هَبوسَّن محکومیتِ باعث نَبوُ. وَختی شیمی وَرجه بیئَم، بقیه چیزان بارِه گونم که چی هَکونین. اَسِه اِی اَداشان، نَخَنَم روحانی عطایایِ بارِه، بی خَبِر هَبین. دانید اون موقه که بُت پَرَس بِین، به هر شکلی گُمراه بونِه بِین، وَ لالِ بُتِشانه سمت بَکشیه بونِه بِین. پَس شِمِره گونَم هر کی خُدایِ روح طَریق گَب بَزِنِه هیچ وقت نَگونه لعنت بر عیسی، و هیچکی اِلّا روح القُدُسِ طَریق نَتِنِّه باگو «عیسی خُداوَندِ.» و جورواجورِ عطیه دَرِه، وَلی روحْ هَمونِه؛ جورواجورِ خدمتِ دَرِه، وَلی خداوند هَمونِه؛ جورواجورِ کار دَرِه، وَلی همون خُدائه که اَما همه رِه همه چی یه دِلِه قوَّت دَنِه. خَدای روح ظاهر هَبوسَّن، هر کَسِ رَه، همه یه مَنفعتِ وَسین هَدَه بونه. چونکه یِنَفَر رِه خدای روحِ طریقِ جی، حکمتِ کلام هَدَه بونه، ایتا دیگَرِ همون روحِ طریق جی، معرفت کلامِ هَدَه بونه، و یَنفر رِه همون روحِ طریقِ جی، ایمان و یِنفر دیگَرِ همون روحِ طریقِ جی، شَفا هَدَئنِ عطا هَدَه بونه. یِنَفر رِه معجزاتِ انجام هَدَئنِ قدرت هَدَه بونه، و یِنفر دیگَر رِه نَبِوّت، و یِنَفر رِه روحهایِ تَشخیص هَدَئن قدرت هَدَه بونه. یِنَفر رِه، جورواجور زِبانهای ِگَب بَزَئن هَدَه بونه و یِنَفَر دیگر رِه، جورواجور زِبانهای ترجمه هَکوردَن هَدهَ بونه. وَلی تمام ایشان همون ایتا روح طریق جی که خدای روحِ قوَّت گیرنه. و اونجور که خودش خَنِه اونه قسمَت کانه، و هر کی رِه دَنه. چون همونجور که تن ایتا هیسه، و خیلی اعضا داره؛ و تمام تَنِ اعضا، با اینکه خیلیِیَن، یه تن هیسَن. مَسیح هَم اینجور هیسِه. چون اَما هَمِه، چه یهود و چه یونانی، چه پاکار و چه آزاد، ایتا روحِ دِلِه غُسلِ تعمید بِیتیم تا یه تَنِ هَبیم و اَما هَمِه ایتا روحِ جی بَنوشانیه هَبَیم. چون تَن نه ایتا عضوِ جی، بلکه خیلی اعضای جی دُرِس هَبا. اَگِه لِنگ باگو، «چون دَس نیِیَم، تَنِ وَسین نیِیَم،» این دلیل نَبونه که ایتا عضو، تَنِ جی نبو. اَگِه گوش باگو، «چون چِش نیِیَم، تَنِ وَسین نیِیَم» این دلیل نَبونه که ایتا عضو تَن جی نبو. اَگِه تمام تَن چِشم با، چِطور بونِه با بِشنَوِسَّن؟ و اَگِه تمام تَن گوش با، چِطور بونِه با بو هَکُردَن؟ وَلی اینجوری خُدا اعضا رِه اونجور که خودِش خَسِّه، تک به تک تَنِ دِلِه بَنَه. اَگِه هَمِه اعضا یجور بان، تَن کوجهِ دَبا؟ وَلی اعضا خیلییَن، درحالی که تَن ایتا هیسه. چِشم نَتَنِّه دَسِ باگو، «تی محتاج نییَم!» و سَر هَم نَتَنِّه لنگِ باگو، «شِیمی محتاج نییَم!» برعکس، اون تَنِ اعضا که ضعیفتر نشان دَنِن، واجِبتَرِن. و اون تَنِ اعضا رِه که گمان کانیم کمتر حرمت دارِن، اوشانه بیشتر حرمت نَنیم، و اون اعضایی که قَشنگ نییَن رِه، بیشتر رَسِنیم. اَسِه اونکه اَمیی قَشَنگِ اعضا، اینجور اِحترامی رِه احتیاج نِدارَن. ولی خُدا تَنِ آنقدر منظَّم بِساته که اون اعضا که کمتر حرمت دارِن بیشتَرِ حُرمت بِدارَن. تا تَنِ دِلِه جُدایی دَنِبو، بلکه تمام اعضا، یِه اندازه همدیگَرِ فکر دَبون. اگه ایتا عضو عذاب کَشِنِه بقیه اعضا اونه عذابِ دِلِه شَریک هَبون؛ و اَگِه ایتا عضو حرمت داره، هَمِه اونه خوشی یه دِلِه شَریک هَبون. اینجوری، شُما مَسیح تَن هیسین ایتا عضو اونه اعضا جی هیسین. خُدا کِلیسایِ دِلِه، اوّل رَسولان، دوّم پیغَمبَرِان، سِوّم مُعَلِمینِ؛ ایما معجزاتِ قدرت، ایما شفا هَدَئَن عطایا، و کُمک و مدیریت و جورواجورِ زبانهای گَب بَزَئنِ تعیین هَکورده. مَگِه هَمِه رَسولِن؟ مَگِه هَمِه پیغمبَرِن؟ مَگِه هَمِه مُعلمِن؟ مَگِه هَمِه قُدرَتِ معجِزه رِه دارَن؟ مَگِه هَمِه شَفا هَدَئنِ عطایا رِه دارِن؟ مَگِه هَمِه جورواجور زبانهای هَمرَه گَب زَنَن؟ مَگِه هَمِه ترجمه کانَن؟ وَلی شُما اشتیاقِ هَمرَه گَت تَرِ عطایا یه دُمّال دَبین. و مَن بهترین راه رِه شِمِره نِشان دَنَم. اَگِه آدَمان و فِرشتِگان و زبانان هَمرَه گَب بَزِنم، ولی مُحبت نِدارَم، ایتا سِنجی که خیلی سر و صدا کانه، وایتا توخالی طبل مِثانَم. اَگِه نَبوَّت هَکوردَنِ قُدرَتِ بِدارِم و بِتَّنَم تمام رازها و معرفت رِه بِفَهمَم، و اَگِه اینجور ایمانی بِدارِم که کامل هَبو جوریکه بِتَّنَم کوهِشان رِه جا‌به‌جا هَکُنَم، وَلی مُحبت نِدارَم، هیچَم. اَگِه هر چی بِدارم رِه صدقه هَدَم و می تنِ تَشِ الو یه بِسپارَم، ولی مُحبَت نِدارَم، هیچ سودی می عاید نَبونه. مُحبت صبور و مِهرَبان؛ مُحبت حَسودی نُکانه و فَخر نُکانِه محبت غرور نِدارِه. محبت بی اَدَب نیه و خودشه منفعتِ دُمّال دَنیِه؛ محبت غیض نُکانِه وکینِه به دِل نَگیرنِه؛ مُحبت بَدی یه جی خوشحال نَبونه، وَلی حَقیقَتِ هَمرَه خُشحالی کانه. مُحبت هَمِه چی یه هَمرَه مُدارا کانه، محبت همه چیره باور کانه، هَمِش امید دارِه و همه چی رِه تَحمُل کانه. مُحبت هیچ وَخت تَمام نَبونه. وَلی نَبوَّتِشان از بِین شونِه و زبانها تَمام بونه و معرفت نیست بونه. چون اَمیِ معرفت کَم و کاسّی داره و اَمی نبوَّت هم کَم و کاسّی داره وَلی وَختی کامِل بییِه، کم و کاسّی از بِین شونِه. اون موقِه که ایتا کوچِ وَچِه بیشتر نَبام، ایتا کوچِ وَچِه یه مِثان گَب زَنِه بام و ایتا کوچِ وَچِه یه مِثان فِکر کانِه بام و ایتا کوچِ وَچِه یه مِثان دلیل هارنه بام. وَختی گته مَردای هَبام، می وَچه گی رفتارِ جی دَس بَکِشییَم. چون اونچه که اَلآن دینیم، آینِه یه دِلهِ ایتا تیره و تارِه عکس ماندِنِه، ولی موقِه ایی رسِنِه که رو دَر رو اونه دینیم. اَلآن می معرفت کم و کاسّی داره، ولی موقِه ایی رَسِنه که کامل بونَم، اونجور که خدا می باره همه چیره کامل دانه. پس اَسِه، این سه چیز ماندِنِه: ایمان، اُمید و مُحبت. وَلی ایشانه دِلِه گَت ترین محبتِ. مُحبتِ دُمّال دَبین و غیرت هَمرَه روحانی عطایا رِه بِخواین، بخصوص اینکه نَبوّت هَکُنید. چون اونکه دیگر زِبانهای هَمرَه گَب زَنه، نه آدَمان هَمرَه بلکه خُدایِ هَمره گب زَنه. چون هیچکی اونه گَبِ نِفَهمِنِه، ولی اون آدم خدای روح طَریق جی، رازِشانِه گونِه. وَلی اونیکه نَبُوَّت کانه، دیگر آدَمانِ هَمرَه گَب زَنِه، تا اوشانِ ایمان رِه تقویت و تشویق هَکونِه و اوشانه دِلداری هَدِه. اونیکه دیگر زبانِ هَمرَه گَب زَنه خودِشِه ایمانِ تقویت کانه، ولی اونیکه نَبوّت کانه کِلیسایِ ایمانِ تقویت کانه. اَسِه من خَنَم که تمام شُما دیگر زبانهای هَمرَه گَب بَزِنین، وَلی بیشتر خَنَم که نَبوَّت هَکُنید. اونکه نَبوَّت کانه، اونیکه دیگر زبانِ هَمرَه گَب زَنه جی گَته ترِ، مَگِه اونکه یِنَفَر ترجمه هَکونه تا کِلیسایِ ایمان تقویت هَبو. اَسِه اِی اَداشان، اَگِه مَن شیمی ور بییَم و دیگر زبانهای هَمرَه گَب بَزِنِم، چه منفتعی شِمِره رِساندِنَم، مَگِه اینکه مکاشفه یا معرفت یا نَبوَّت یا تعلیمی شِمِرِه بِدارَم؟ حتّی بی جانِ سازِشان مثلِ نِی و چنگ اگه درُس بَزِه نَبوُن، چِطور شَئنِه بِفَهمِسَّن که چی آهنگی دَرِه بَزِه بونه؟ اَگِه شیپورِ صدا خوب دَر نییِه، کی جنگِ وَسین آمادِه بونه؟ شیمی بارِه هَم اینجورِه. اَگِه شیمی زبانِ هَمرَه گَبی بَزِنین که نَشَئنِه بِفَهمِسَّن، چِطور یِنَفَر بِفَهمه که چی گونین؟ چون اون موقه، اینه ماندِنِه که هَوای هَمرَه گَب بَزِنین. بی‌ گمان دُنیایِ دِلِه خیلی جورواجورِ زبان دَرِه، وَلی هیچکِدام بی‌ معنی نییَن. پَس اگه مَن نَتَّنَم یِنَفر دیگَرِ گَبِ معنی رِه بِفَهمَم، اونه وَسین که دَرِه می هَمرَه گَب بَزِنِه غریبِه اَم و اون هم می هَمرَه غریبِئِه. شِیمی بارِه هَم اینطورِه. اوجِه یه جی که غیرت هَمرَه خدای روحِ عَطایایِ دمّال دَرین، تَقلّا هَکُنید تا کلیسای ایمانِ تقویت وَسین ترقّی هَکُنید. اینه وَسین، اونکه دیگر زِبان هَمرَه گَب زَنه بایسّی دُعا هَکونه تا بَتَّنِه خودشه گَبِ ترجمه هَکونه. چون اَگِه مَن دیگر زِبانهای هَمرَه دُعا هَکُنَم، می روح دُعا کانه، وَلی می عقل سودی نَبِرنه. پَس چه باید هَکُنَم؟ می روحِ هَمرَه دُعا کانَم ولی می عقلِ هَمرَه هَم دُعا کانَم؛ روحِ هَمرَه حمد وثَنایه سرود خواندِنَم ولی می عقلِ هَمرَه هم حمد و ثَنایه سرود خواندِنَم. به غیر از این، اَگِه تو روحِ دِلهِ شُکر هَکونی، چِطور اونیکه نِفَهمِنِه تو چی گونی، تی شُکر هَکوردَن رِه آمین باگو؟ چونکه نِدانِه تو دَری چی گوُنی! چون تو دَری درُس شکر کانی، وَلی تی شُکر هَکُردَن یِنَفر دیگَرِ ایمانِ تقویت باعث نَبونه. خُدا رِه شُکر کانَم که شیمی همه یه جی بیشتر دیگر زبانهای هَمرَه گَب زَنَم؛ با این وجود، اینه دانَم کِلیسایِ دِلهِ پَنج تا کَلمه می عَقلِ هَمرَه گَب بَزِنَم تا بقیِه رِه تعلیم هَدَه بوم، اینه جی بهتر که هِزاران کلمه دیگر زبانهای هَمرَه گَب بَزَنَم. اِی اَداشان، فکر هَکُردَن دِلِه وَچِه هانِ مثان نَبین، بلکه بَدی هَکُردَن دِلِه وَچِه هانِ مثان هَبین. و فکر هَکُردَنِ دِلِه گَتِه آدم هَبین. توراتِ دِلِه بَنوِیشتِه هَبا که: «خداوند گونِه، ”دیگر زبانهای هَمرَه و غَریبِه شانه تُکِ هَمرَه این قومِ هَمرَه گَب زَنَم. با این وجود حتی اوشان مَرِه گوش نَدِنَن.» پَس دیگر زبانها، ایتا نِشانِئه نه ایمانداران وَسین بلکِه بی ایمانانِ وَسین، ولی نَبوَّت ایتا نِشانِئه ایمانداران وَسین و نه بی ایمانانِ وَسین. پس، اَگِه تمام کلیسای آدمان همدیگر هَمرَه جَم هَبون و هَمِه دیگر زبانهای هَمرَه گَب بَزِنِن، وَ همون موقِه اوشانی که هیچ چیه جی خَبِر نِدارَن یا اوشانی که ایمان نِدارَن مَجلسِ دِلِه بییَن، مَگِه نَگونَن که شُما خُلین؟ وَلی اَگِه همه نبوَّت هَکونَن و اوشانیکه هیچی یه جی خبر نِدارَن و یا اوشانیکه ایمان نِدارَن مَجلسِ دِلِه بییَن، هَمِه باعث بونِن که اون آدم قانع هَبو که گناهکارِه، و اون هَمِه یه پیش قِضاوت بونه. اون آدَمِ دِلِ رازشان فاش بونه. همون موقه خودشه دیمِ زِمین سَر نَنِه، خُدا رِه پَرَسِش کانه و اعلام کانه که: «راس راسی خُدا شِیمی میَن دَرِه.» پَس اِی اَداشان، منظور چیِه؟ وختی که همدیگَرِ هَمرَه جَم بونید، هر کی حمد و ثنایی سرودی، تعلیمی، مکاشفه‌ایی، زِبانی و یا ترجمِه‌ایی دارِه. بَنین ایشان هَمِه یه ایمانِ تقویت وَسین بِکار بوشو. اَگِه یِنَفَر دیگر زبانِ هَمرَه گَب بَزِنِه، بَنین فقط دونفر یا نهایتاً سِه نَفر، اونَم نوبتی گَب بَزَنَن و یِنَفر هم ترجمِه هَکونه. وَلی اَگِه یِنَفَر دَنِبو ترجمه هَکونه، هرکدام از اوشان کلیسای دِلِه ساکت بُمانَن وخودشانِ دِلِ میَن و خُدایِ هَمرَه گَب بَزِنَن. بَنین اوشانِ جی، دو یا سِه نفر که نَبوَّت کانَن گَب بَزِنَن و بقیه اوشانه گبِ سَبُک سنگین هَکُنَن. و اَگِه یِنفر دیگه که اوجِه نیشتِه مکاشفه‌ بِگیره، اوّلین نفر بایسّی ساکت هَبو. چون هَمِه تانید نوبَتی نبوّت هَکُنید تا هَمِه تعلیم هَگیرَن و هَمِه تَشویق هَبون. انبیایِ روح انبیایِ مُطیعِ. چون خُدا، هرج و مرج خدا نیه، بلکه صلح و سلامتی یه خُدائِه، هَمونجور که تمام مُقدَّسین کلیساهایِ دِلِه اینجوره. زناکان بایسّی کلیسای دِلِه ساکِت بُمانَن. چون اوشان اجازِه هَدَه نَبا گَب بَزِنِن، بلکِه بایسّی طبق اونچه که شریعت گونِه، مُطیع هَبون. اَگِه یِچی دَرِه که خَنِن یاد بِگیرَن، سِرِه یه دِلِه خودِشانه شو یه جی بَپرسِن، چون زِنایِ وَسین عیبِ کِلیسایِ دلِه گب بَزَنه. مگه خُدایِ کَلام شیمی جی بوماَ یا فقط شِمِره بَرِسیِه؟ اَگِه یِنَفَر خودِشِه پیغمبر یا آدَمی که خدای روح رِه دارِه بِدانهِ، اون بایسّی تایید هَکونه که اونچه شِمِره نِویسِنِم ایتا حکم خُداوندِ جییه. اَگِه یِنَفَر این رِه تائید نَکُنِه، اون خودِش هم تائید نَبونه. پَس اِی می اَداشان، تمام غیرت هَمرَه نَبوّت هَکُردَن دُمّال دَبین و دیگر زبانهای گَب بَزَئنِ جلو نِگیرین. وَلی هَمِه چی بایسّی دُرس و به قاعده انجام هَبو. اِی اَداشان، ولی، اَلآن خَنَم اِنجیلِی که شِمِرِه موعظه هَکوردَم رِه شِیمی یاد بیارِم، همون اِنجیلی که قبول هَکُردین و اونِهِ دِلِه قُرص هیسَین. و اونه طَریق جی نِجات گیرِنید، البَتَر اگه اون کلامی که شِمِره موعظه هَکُردم رِه، قایم بِدارین. اگه اینجور نَبو، بیخُدی ایمان بیاردین. چون مَن مهمترین چیزی که مَرِه بَرِسیِه رِه، شِمِرِه اعلام هَکوردَم: اینکه مَسیح اَمیی گُناهِانِ وَسین بَمِردِه، همونجور که مقدس نوشته های دله بوما و اینکه دَفن هَبا، و اینکه سومین روز دِلِه مُردگانِ جی زنده هَبا همونجور که مقدس نوشته های دِلِه بوما، و اینکه خودِشِ کیفایه معروف به پطرس ظاهر هَکُردِه و ایما اون دَوازده شاگرد رِه ایما، یِدَفه، بیشتر از پونصد نفراز اَداشان رِه ظاهر هَبا. اوشانه جی خیلیان هَلَه زنده هیسَن، هر چَن بعضیان بَمِردَن. ایما یعقوب رِه ظاهر هَبا و بعد تمام رسولان رِه، و سرآخر هم مَرِه، ایتا تَرِه وَچِه یه مِثان که نارَس دنیا بوماَ بو، ظاهِر هَبا. چون مَن رسولانِ میَن کوچیکترینِم، و یِذَره هم لایِق نییَم که خدای رَسول دُخوانده هَبوُم، چونکه خُدایِ کِلیسا رِه آزار دَنِه بام. وَلی اونیکه الان دینین هیسَم خُدایِ فیضِ خاطری یه، و اونه فیض می وَسین بی فایده نَبا. برعکس، مَن تمام اوشانه جی سخت تر کار هَکُردَم، ولی من نَبام، بلکِه خُدایِ فیض خاطری با که می هَمرَه دَرِه. پس چه من چه ایشان، اَما اینجوری موعظه کانیم وشما هم اینجوری ایمان بیاردید. وَلی اَگِه اعلام بونه که مَسیح مُردِگانِ جی زندهِ هَبا، چطوریه که شِیمی جی بعضیان گونَن مُردِگان زندهِ نَبونَن؟ ولی اگِه مُردِگانِ زندهِ نَبونِن، پَس حتّی مَسیح هَم مردِگانِ جی زندهِ نَبا. و اَگِه مَسیح مُردگان جی زندهِ نَبا، پس هَم اَمیی موعظه هیچ، هم شِیمی ایمان هیچِ. اَما حتی خدای وَسین دِروزَن شاهدان حِساب بونیم، چون خدای بارِه شهادت هَدَیم که مسیح رِه مُردِگانِ جی زندهِ هَکُردِه، که اگه مُردِگان زندهِ نَبونَن، پس خُدا اونه زندهِ نَکُردِه. چون اَگِه مُردِگان زندهِ نَبونَن، پَس مَسیح هَم زندهِ نَبا. و اَگِه مَسیح زندهِ نَبا، شِیمی ایمان هیچ و شُما هَلَه هم شیمی گُناهانِ دِلِه دَرین. بلکِه اوشانِی که مسیح رِه ایمان داشتِن، بَمِردَن و هلاک هَبان. اَگِه فقط این زندگی یه دِلِه مسیح رِه اُمید دَبِسّیم، اَما تمام دیگر آدَمان جی بَدبَخت تَریم. وَلی راس راسی مَسیح مُردگانِ جی زندهِ هَبا و اوَّلین نَفری یه که مُردِگانِ جی زندهِ هَبا. چون هَمونجور که مرگ ایتا آدَم طریقِ جی بوما، مُردگانِ زندهِ هَبوسَّن هم ایتا آدَم طریقِ جی هَنِه. چون هَمونجور که همه آدَم دِلِه میرنِن، همه مسیحِ دِلِه هم زندهِ بونَن. وَلی هر کی خودشه نوبِه: اَوَّل مَسیح که نوبر با؛ و ایما، اوشانیکه اونه بموئَنِ موقِه، مَسیح شین هیسَن. ایما آخَرِ زمان رَسَنه وَمَسیح هر حکومت و اقتدار و هر قُدرَتی رِه نابود کانه و همون موقِه پادشاهی رِه خُدای پیَرِ دَس اِسپاردِنِه چون اون بایسّی تا وَختیکه تمام خودشه دُشمَنانِ خودشه لِنگِ جیر بَنِه، سلطنت هَکونه. مرگ آخِرین دُشمنیِه که بایسّی اَز بِین بوشو. چون خُدا «هَمِه چیزِه اونه مُطیع و اونه لِنگِ جیر بَنَه.» وَلی وَختی گونه همه چی‘ اونه مُطیع و اونه لِنگ جیر دَرِه، معلومِ که این خودِ خُدا که هَمِه چیرهِ مسیحِ لِنگِ جیر بَنَه رِه، شامِل نَبونه. وَختی که هَمِه اونه مطیع هَبان، اون موقع خودِ ریکا هَم اونه مُطیع بونه که هَمِه چیرهِ اونه مطیع و لِنگِ جیر بَنَه، تا خُدا کُل در کُل هَبو. اگه مردگان زنده نَبونَن مردمی که مردگانِ نیابَتِ جی غسل تعمید گیرنَن چه هَکونَن؟ اَگِه اصلاً مُردِگان زندهِ نَبونَن، چرا مردم اوشانِ نیابت جی تعمید گیرنَن؟ چِرا هرساعَت اَما، اَمی جان خطر میَن تُووادِنیم؟ اَداشان فَخری که اَمیی خُداوند عیسی مسیحِ دِلِه شِیمی بارِه دارَمِ رِه قَسَم که مَن هر روز دَرَم میرنَم. اَگِه من اَفِسُسِ شهر آدمان هَمرَه که ایتا وحشی حیوانانِ مِثانَن جنگ کانهِ بام، می وَسین چه سودی داشته؟ اگه مُردِگان زندهِ نَبونَن، «بیئِین بُخاریم و بَنوشیم چون فَردا میرنیم.» گول نُخارین: «بَدِ همنشین، خُجیرِ اخلاقِ خراب کانه.» دُرس فکر هَکنید و دِ گناه هَکوردَن ِ دُمّال دَنِبید؛ چون بعضیان دَرِن که خُدا رِه نِشناسِنَن. اینه گونَم تا شَرمَندِه هَبین. وَلی یِنفر پُرسِنه: «مُردِگان چِطور زندهِ بونَن و چیجور تَنِ هَمرَه هَنَن؟» اِی نادانِ آدَم! اونچه کارنی، تا نَمیرِه زندهِ نَبونه. و اونچه که تو کارنی، اون تَنی که بایسّی هَبو، نیه، بلکه فقط ایتا تُمِ، چه گَندُم هَبو چه ایتا دیگر تُم. وَلی خُدا اون تُم رِه تَنی که خودِش انتخاب هَکُردِه دَنه، و هر جور تُم رِه، خودِش مِثان تَن دَنِه. چونکه تمام تنِشان یِجور نییَن. آدَمان یِجور تَن دارَن، حیوانان یِجور دیگه، و پَرندِه شان یِجور دیگه؛ مایی شان هَم یِجور دیگه تَن دارِن. آسمانی تَنِشان و زمینِی تَنِشان وِجود دارِن. وَلی آسِمانی تَنِشانِ جَلال یِجوره و زمینِی تَنِشانِ جَلال یِجور دیگه. آفتو خودشه جلالِ داره، ماه خودِشِ جلال و سِتارِه شان هَم خودِشانِ جَلال دارَن؛ چون هر سِتارِه یه جَلال ایتا دیگه سِتاره یه جَلالِ هَمرَه فَرق دارِه. مُردگانِ زندهِ هَبُوسَّنِ بارِه هَم اینجوره. اونچه بِکاشتهِ بونه، از بیِن شونِه؛ اونچه زندهِ بونه، از بین نَشونِه. ذِلَّتِ دِلِه بِکاشتهِ بونه، عِزَّتِ دِلِه وَرِسِنِه. ضَعفِ دِلِه کاشتهِ بونه، قُوَّت دِلِه وَرِسِنِه. جسمانی تَن بِکاشتهِ بونه، روحانی تَن وَرِسِنِه. اگه جسمانی تَن دَرِه روحانی تَن هم دَرِه. هَمونجور که توراتِ دِلِه بَنوِشتِ هَبا: «اوَّلین اِنسان، یَعنی آدَم، موجود زندهِ هَبا»؛ آخِرین آدَم، روحی هَبا که زندگی دَنِه. ولی اوّل روحانی نومَه بلکه جسمانی بوما، ایما روحانی. اوّلین انسان زمین و خاکِ جی با؛ دُوّمین انسان آسِمانِ جی هیسِه. هَمونجور که خاکی انسان دَرِه، اوشانیکه خاکِ جی هیسَن همونجورییَن. هَمونجور که آسمانی انسان دَرِه، اوشانیکه آسمانِ جی هیسَن همونجورییَن. و هَمونجور که خاکی انسانِ شِکل هَبَیم، آسمانی انسانِ شکل هم بونیم. اِی اَداشان، اینه شِمِرِه گونم که جسم و خون نَتَّنِه خُدایِ پادشاهی یه وارث هَبو و اونچه که از بین شونِه، نَتَّنِه اونچه که از بین نَشونِه یه وارث هَبو. گوش هَدین! ایتا راز رِه شِمِره گِونَم: اَما هَمِه نَمیرنیم بلکه همه تبدیل بونیم. یه لَحظه و یه چِش بِهم بَزَنِ قَدَر، همون موقِه که آخرین شیپور بَزِه بونه. وقتی شیپورِ صدا درهَنه، مُردِگان زندهِ بونَن و دِ از بین نَشونِن واَما هَم تبدیل بونیم. چون این تَن که از بین شونِه بایسّی اون تنی که از بین نَشونِه رِه دَکُنِه و این تَنی که فانیه بایسّی اون تنی که فانی نیه رِه دَکونِه. وختی این تن که از بین شونه، اون تنی که از بین نَشونِه رِه دَکُنِه و این تن که فانیه اون تنی که فانی نیه رِه دَکونه، اون موقه اشعیایِ پیغمبر نوشته حقیقت رَسِنِه که گونه: «پیروزی، مَرگِ قورت دَنِه» «اِی گور، تی پیروزی کوجهِ دَرِه؟ و اِی مرگ، تی نیش کوجهِ دَرِه؟» مرگ نیشِ گُناهِ و گُناهِ قُوَّت، شریعَت. وَلی خُدا رِه شکر که اَمیی خُداوند عیسیِ مَسیح طَریق جی اَمَرِه پیروزی دَنِه. پَس، می عزیزِ اَداشان، پابرجا و پایدار هَبین، هَمَش خُداوندِ کار بیشتَر و بیشتر انجام هَدین، چون دانین شِیمی زحمت خُداوندِ دِلِه بیخُدی نیِه. اَسِه هدایای جَم هَکُردَنِ بارِه، مُقدسینِ وَسین: شما هَم اونچه که غلاطیِه یه کلیساها رِه باگوتَم، انجام هَدین. هر هفته اوَّلین روز، شیمی جی هر کُدامِ به نسبت شیمی درآمدِ، یِچّی کِنار بَنه، جمع هَکونه، تا اون موقِه که شِیمی ور هَنَم، لازم نَبوُ هدایا جَم هَکنین. وَختی بومَم، اون آدَمایی که شُما اوشانه اطمینان دارین رِه معرفی نامِه هایی دَنَم و اوشانه شِیمی هَدایای هَمرَه به اورشلیمِ شهر روانه کانَم. اَگِه اینجور صَلاح هَبو که خودَم هَم بوشوم، اون موقِه اوشان مَرِه هَمراهی کانَن. بعدِ اینکه مقدونیه یه منطقه یه جی بُگذَشتَم شِیمی وَر هَنَم، چون مقدونیه یه جی رَد بونَم. شاید یه مدت شِیمی وَرجه بمانَم، و یا حتی تمام زِمِسّان شِیمی هَمرَه دَبوم، تا هر کوجه که شونَم مَرِه می سفَرِه دِلِه کُمک هَکُنید. چون اَلآن نَخَنَم راهِ دِلِه شِمِرِه بِینَم؛ بلکه اُمید دارَمِ، اگه خداوند بِخواد، چن وَقتی شِیمی وَر دَبوم. وَلی تا پِنتیکاستِ عید اَفِسُسِ شهرِ دِلِه ماندِنَم. چون ایتا گَتِه دَر، خِدمتِ وَسین مَرِه واز هَبا، که خیلی فایده داره، ودشمنان هم زیادِن. وقتی تیموتائوس بوماَ، اونه هَمرَه جوری رفتار هَکُنید که شیمی وَرجه هیچ نگرانی نِداشتِه بو. چون اون هَم می مِثان خُداوندِ کارِ انجام دَنِه؛ پَس کسی اونه کوچِک نِشمارِه. اونه سلامتی یه هَمرَه سَفرِ وَسین راهی هَکُنید تا می وَرجه وَگِرده؛ چون مَن و اَداشان اونه منتظِریم. اَسِه اَمیی اَداش آپولُسِ بارِه، خیلی اونه جی بِخَسَّم که بَقیه اَداشانِ هَمرَه شیمی وَرجه بیه، وَلی اصلاً راضی نَبا که اَلآن بیه، هر وَخت فُرصَت هَکونِه، هَنهِ. هوشیار هَبین؛ ایمان دِلِه پایدار بُمانید؛ جوانمرد و رَسدار هَبین. تمام شیمی کاران محبتِ هَمرَه هَبو. دانید که اِستِفاناسِ خانوادِه اوَّلین کَسایی بان که اَخائیه منطقه یه دِلِه ایمان بیاردِن، وَ اوشان خودِشانِ رِه مُقَدَسین خِدمتِ وَسین وقف هَکُردَن. اِی اَداشان، شیمی جی خَواهِش کانَم اینجور آدمانِ مطیع هَبین و هَمینجور هر کَسِ دیگَرِ مُطیع هَبین که این خِدمَت دِلِه همکاری کانه و زَحمَت کَشِنِه. اِستِفاناس، فورتوناتوس و اَخائیکوس بموئَنِ جی خوشحال هَبام، چون شِیمی جای خالی رِه پُر هَکُردن. چون اوشان می روح و شیمی روح رِه هم تازِه هَکُردَن. اینجور آدَمانِ قَدرِ بِدانید. آسیایی کلیساهائِشان شِمِرِه سلام رِساندِنَن. آکیلا و پْریسکیلا، و کلیسایی هم که اوشانه سِرِه یه دِلِه برپا بونه، شِمِرِه خُداوَندِ دِلهِ گرمی یه هَمرَه سلام رِساندِنَن. تمام اَداشانی که ایجه دَرِن شِمِرِه سلام رِساندِنَن. مُقَدَّس خُوشِ هَمرَه هَمدیگَرِ سلام باگویید. مَن، پولُس، می دَس خَطِ هَمرَه این سلامِ شِمِرِه نِویسِنِم. لعنت به اونیکه خُداوَندِ دوس نِداره. اَمیی خُداوند، بِیه! خُداوند عیسی یه فیض شیمی هَمرَه دَبو. می مُحبت مسیحِ عیسی دِلِه شیمی همه هَمرَه دَبو. آمین. پولُس طرفِ جی که خُدایِ خواسِّ هَمرَه مسیحِ عیسی رسولِ، و اَمی اَداش تیموتائوس، خُدایِ کلیسا رَه قُرِنتُسِ شهرِ دِلِه، و اَخائیه منطقه یه سرتاسرِتمام مُقَدَسین وَسین: فیض و سلامتی اَمیی پیَر خُدا، و خداوند عیسیِ مَسیح طَرَفِ جی، شِمِرِه بیِه! مُبارک هَبو خُدا، اَمیی خُداوندِ پیَر، عیسی مَسیح، که رَحمتِشانِ پیَر و تمام تسلی یه شانِ خُدائِه؛ اون خدا که اَمَرِه تمام اَمیی سختیهایِ دِلهِ تسلی دَنه، تا اَما هَم بِتَّنیم اون تسلی یه هَمرَه که اونه جی بِیتیم، بَقیِه رِه که سختی دِلِه دَرِن رِه، تسلی هَدیم. چون همون جور که فَتّ و فراوان مسیحِ رَنجِشانِ جی سهم بَرنیم، همونجور هم مسیحِ طریق فَتّ و فراوان تسلی یه جی سهم بَرنیم. اَگِه اَما سختی یه دِلهِ دَریم، شِیمی تسلی و نِجات یه خاطری یِه؛ و اَگِه تسلی داریم، باز شِیمی تسلی یه خاطری یه، واین اون موقِه ایی اتفاق دَکِنِه که شُما همون عذابائی رِه که اَما کَشِنیم رِه صبر وحوصله هَمرَه تَحمُل کانید. اَمیی اُمید شیمی بارِه پا برجائِه، چون دانیم هَمونجور که اَمیی رَنجهای دِلهِ سهم بَرنین، اَمیی تسلی یه دِلهِ هم سهم بَرنین. اِی اَداشان، نَخَنیم اون مصیبتهای جی که آسیایِ منطقه یه دِلهِ اَمی سَر بوما، بیخَبَر هَبین. چون فشارهایی که اَمی سَر بوما جوری سخت و اَمیی طاقتِ جی بیشتر با که اَمی زندهِ بُمانِسَّنِ جی هم نا اُمید هَبَیم. راس راسی گمان کانِه بِیم اَمَرِه به مَرگِ محکوم هَکوردَن. وَلی تمام این اِتِفاقان اینه وَسین دَکِته تا نه خودمان رِه، بلکه خُدائی رِه تَوکُل هَکُنیم، که مُردِگانِ زندهِ کانه. خدا اَمَرِه اینجور خطرِجی که کُشِنِه آزاد هَکوردِه و باز هم آزاد کانِه. اَما اونه اُمید دَبِسّیم که باز هم اَمَرِه آزاد کانِه، شُما هَم بایسّی شیمی دُعای هَمرَه اَمَرِه کُمک هَکُنید. تا خِیلیان آمی خاطری شکر هَکُنَن، اون برکتِ خاطری که خیلی آدَمانِ دُعایِ جَوابِ دِلِه اَمَرِه هَده هَبا. چونکه اَمیی فَخر، اَمیی وُجدانِ که گُواهیِ دَنِه که این دنیایِ دِلِه راسّی و صاف و صادقی یه همره که خدایِ جیه رفتار هَکوردیم، نه آدَمی یه حِکمتِ همرهَ، بَلکه خُدای فیضِ هَمرَه رفتار هَکوردیم، علل خصوص شیمی هَمره. چونکه اَما بِجز اونچه که شِما خواندِنین وفَهمِنین چیز دیگَری شِمِره ننویسِنیم. وَ من امید دارم که شما اینه خوب بِفَهمین هَمونجور که شما تا حَدّی اَمَرِه بِشناسییَین، تا اَمِی خداوند عیسی یه روزِ دِلِه شما اَمَرِه فَخر هَکونید، همونجور که اَما شِمِرِه فَخر کانیم. چون اینِ جی مطمئن بِیم، خَسیم اَوَّل شیمی بَدییَنِ وَسین بییَیم تا دومین دَفه فیضِ تَجربِه هَکُنید مَن خَسَّم می رایِسَر به مقدونیه شِمِرِه بَینَم و مقدونیه یه جی باز هَم شیمی وَر وَگِردَم تا مَرِه یهودیه یه منطقه یه سمت راهی هَکُنید. مَگِه وختی خَسَّم این کارِه هَکُنَم، دو دِل بام؟ مَگِه مَن آدمی یه فِکرایِ همره تَصمیم گیرنَم، اون جور که یه لحظه، هم باگوم ’آرِه‘ و هم باگوم ’نه‘؟ خُدای وفاداری سَر قَسَم که اَمیی گَب شِیمی هَمرهَ ’اَرِه‘ و ’نه‘ نَبا. چون خُدایِ ریکا، عیسیِ مَسیح، که مَن و سیلاس و تیموتائوس شیمی میَن اونه موعظه هَکُردیم، ’آرِه‘ و ’نه‘ نَبا، بلکه اونه دِلهِ هَمِش ’آرِه‘ هیسِه. چون خدایِ تمامِ وعده‌هان مَسیحِ دِلِه ’آرِه‘ هیسِه. اینه خاطری اونه طریقِ جی یِه که اَما ’آمین‘ گونیم، تا خُدا جَلال هَگیرِه. وَلی خدائه که اَمَرِه شیمی هَمره مسیحِ دِلِه بَرقرار کانِه. و اون اَمَرِه مَسح هَکُردِه، اون خودِشِه مُهرِ اَمی سَر بَزَه و خودِشِه روح رِه ایتا بَیانِه یه مثان اَمی دِلِ میَن بَنَه. خُدا رِه شاهد گیرنَم فقط اینه وَسین که شِمِرِه نارحت نَکُنم قُرِنتسِ شهری سَمت نَشَم. نه اینکه شیمی ایمانِ سَر سَروری هَکُنیم، بَلکه شیمی همره، شیمی خُشحالی یه وَسین تَقلّا هَکُنَم، چونکه ایمانِ دِلِه پابرجا هیسین. چون تصمیم بِیتَم یِدَفه دیگه شیمی وَرجه نییَم تا شِمِرِه غُصِّه دار نَکنم چون اَگِه شِمِره غُصِّه دار هَکُنَم، دِ کی تانِه مَرِه خوشحال هَکونه، اِلّا شُمایی که شِمِره غُصِّه دار هَکُردَم؟ مَن جوری شِمِره نامه بَنویشتم تا موقِه ایی که شِیمی وَرجه هَنَم، اوشانیکه بایسّی مَرِه خوشحال هَکُنَن، می ناراحتی یه باعث نَبوُن. چونکه شما همه یه جی مطمئن بام که می خُشحالی شِیمی همه یه خُشحالیِه. چون خیلی مصیبَتِ هَمرَه و غُصِّه دار دِل و آرسو دَکِته چِش هَمرَه شِمِره بَنویشتِم، نه اینکه شِمِره غُصِّه دار هَکُنَم، بلکه تا بدانید چَنّی زیاد شِمِرِه دوس دارِم. اَسه اَگِه یِنفر غُصِّه یه باعث هَبو،- نه فقط مَرِه، بَلکه اگه نَخوام زیادی باگوم- تا حَدّی همه یه شِمِرِه غُصِّه دار هَکُردِه. چون اینجور آدمِ وَسین این تنبیهی که بیشترِ شِما اونِه وَسین سِزاوار دانِسّین، بَسِه. اَسِه دِ بایسّی اونه بِبَخشین و دِلداری هَدین، نَکُنِه زیادی غُصِّه، اونه اَز پا دَربیارِه. پس، شیمی جی خَواهِش کانَم اونه شیمی مُحبتِ جی مُطمَئِن هَکُنید. چون اینه وَسین اینه شِمِرِه بَنویشتم تا شِمِره آزمون هَکُنَم و بِینَم هر چیه دِلِه اطاعت کانین یا نه؟ اَگِه شُما یِنَفَرِ بِبَخشین، مَنَم اونه بَخشِنَم. و راس راسی اَگِه یِنَفَرِ بِبَخشییَم- البته اَگِه بَخشِش وَسین دلیلی دَبو- من شِیمی خاطِری، مَسیح وَر اینجور هَکُردَم، تا شِیطان اَمَرِه گول نَزِنِه، چون اَما اونه نخشه های جی بی‌خَبَر نییَیم. وختی تْروآسِ شهر بَشَم تا مَسیحِ اِنجیلِ موعظه هکُنَم، با اینکه خداوَند اوجِه ایتا گَتِه دَروازِه می وَسین واز هَکُردِه. وَلی باز آرام و قرار نِداشتَم، چون می آداش تیتوسِ پیدا نَکوردَم. پَس اوجِه یه مَردمِ همرهَ خدافظی هَکُردِم، مَقدونیه یه منطقه یه سمت بَشَم. ولی خدا رِه شکر کانم که هَمَش اَمَرِه مَسیح دِلهِ، خودشه پیروزی یه دِلهِ بَرنهِ و خودِشِه معرفتِ عَطر رِه اَمیی طَریقِ جی هَمِه جا پَخش کانه. چونکه اَما خُدایِ وَسین مسیحِ خوشِ عَطر و بو هیسیم، چه اوشانِ مین که نِجات بَیتَن و چه اوشانِ میَن که هلاک بونَن یَنفرِ وَسین مَرگِ عَطرِ بو رِه دَنیم که به مرگِ خَتم بونه؛ و یَنفر دیگَرِ وَسین زندگی یه عَطرِ بو رِه دَنیم که به زندگی ختم بونِه، کیِه که اینجور چیزانِ لیاقتِ بِدارِه؟ چون اَما اون آدمانِ مِثان نییَیم که منفعتِ وَسین خُدایِ کَلامِ روشِنِن، بلکه اَما خُدایِ چشِ پیش، مَسیحِ دِلِه گَب زَنیم. ایتا اون آدمانِ مِثان که خالِصِ نیّت دارن و خدایِ طرفِ جییَن. مَگِه یِدَفِه دیگه اَمی جی تعریف هَکُردَن شِروع کانیم؟ یا بعضیانِ مِثان، لازمِ شِمِره سفارش نامه هَدیم یا شِیمی جی سِفارش نامِه هَگیریم؟ شُما خودتان اَمی سِفارش نامه هیسین، ایتا نامِه که اَمیی دِلِ سَر بَنویشتِه هَبا که همه تانَن اونِه بخوانَن و بِفَهمَن. شما نِشان هَدَین که مسیحِ نامِه هیسین، که اَمی طریق شِمِرِه بَرسیِه که مُرَکبِ هَمره بَنویشته نَبا، بَلکه زِندِه خُدایِ روحِ هَمرهَ اَمی وَسین بَنویشته هَبا، و نه سَنگی لُوحِ سَر، بَلکه آدمانِ دِلِ لُوحِ سَر بَنویشته هَبا. اَما مسیحِ طَریقِ جی خُدایِ وَرجه اینجور اطمینانی داریم. نه اونکِه خودِمان لیاقت داریم که اِدّعا هَکُنیم یِچّی اَمی دَس بَر هَنِه، بلکِه اَمی لیاقت خُدایِ جییه. خدا با که اَمَرِه لیاقت هَدهَ که تازه عهدِ پاکاران هَبیم- عهدی که خُدایِ روحِ سَر پابرجائه، نه اونچی یه سَر که ایتا بَنویشته بیشتر نیِه. چون ’بَنویشتِ‘ کُشِنِه، ولی خُدایِ روح زندگی دَنِه. اَسه، اَگه اون خِدمتی که به مرگِ خَتم بونه با و سنگی لوحِ سَر حَک هَبا با جلالِ همره ظهور هَکُردِه، جوریکه بَنی اسرائیلِ قوم نَتَّنِسَّن موسی یه دیمِ اونه جَلالِ خاطِری بِیشِن، هر چَن اون جَلال دَبا از بِین بوشو. چَنّی بیشتر، اون خِدمتی که خُدایِ روحِ طریقِ جییِه جَلالِ هَمره هیسِه. چون اَگِه خِدمتی که به محکومیتِ خَتم بونِه با، جلالِ هَمرَه با، چَنّی بیشتر خِدمتی که به صالِح بِشمارِسَّنِ ختم بونه جلالِ جی پُرِ. چون اونچه که یه وَختی پُر جلال با، اَسِه در قیاسِ این جلال که سَرتَرِه، دِ جلالی نِداره. و اَگِه اونچه که از بِین شونه جَلالِ هَمره با، اونچه بِجا ماندِنِه چَنّی بیشتَر جلالِ هَمرَئه. پَس چونکه اینجور اُمیدی داریم، جرأتِ هَمرَه گَب زَنیم؛ نه موسایهِ مِثان که ایتا نِقاب خودشه دیمِ سَر بَکِشیِه تا بنی اسرائیل اونچه یه عاقِبَتِ که دَبا از بین بوشو رِه، نَینَن. وَلی اوشانِ افکار تاریک هَبا چون هَمون نِقاب عهد عتیقی بُخوانِسَّنِ موقِه تا اِمروز بِجا بُمانِسِّه و بَیتِه نَبا، چون فقط مسیحِ دِلِه بِئیتِه بونِه. حتّی تا اِمروز، هر وَخت موسی یه تورات رِه خواندِنَن، ایتا نِقاب اوشانه دِلِ سَر بِجا ماندِنِه؛ وَلی هر وَخت یِنفر خُداوندِ وَرجه وَگَردِنِه، نِقاب بِیته بونه. خداوند، روحِ و هر جا خُداوَندِ روح دَبو، اوجِه آزادی دَرِه. و اَما همه که بی نِقابِ دیمِ هَمرَه، خُداوندِ جَلالِ، ایتا آینِه دِلِه دینیم، همون عکسِ مِثان، ایتا جلالِ جی ایتا دیگَه جلالی که بیشتر بونه عوض بونیم؛ وَ این خُداوندِ جی شروع بونه که روحِ. پَس چون اون رحمتِ خاطری که اَمَرِه هَدَه هَبا اینجور خِدمتی رِه دَریم هَکونیم، ناامید نَبونیم. بلکه جا هَدَه وشرم آورِ راهای جی دوری هَکُردیم وحُقِّ بازی یه هَمرَه رفتار نُکانیم و خُدایِ کَلام رِه هم دَسکاری نُکانیم، بلکِه حقیقتِ ره آشکارا گونیم، و تَقَّلا کانیم خُدایِ وَر، همه یه وِجدانِ پیش تایید هَبیم. حتی اَگِه اَمیی اِنجیل نامفهومِ، اوشانه وَسین نامفهومِ که هَلاکتِ راهِ دِلِه دَرِن این دُنیایِ خُدا بی ایمانانِ فِکران رِه کور هَکُردِه تا مسیحِ جَلالِ اِنجیلِ نور که خُدایِ دیمِ رِه، نَینِن. چون اَما آمِرِه موعظه نُکانیم، بلکه اعلام کانم که عیسیِ مَسیح خداوندِ، وَ اَمی جی فقط عیسی یِه خاطِری، و اون هم فقط شِیمی پاکارانِ مِثان گَب زَنیم. چون همون خُدا که باَگوته: «نور ظُلَمات مینِ جی بِتابِه،» خودشه نورِ اَمیی دِلِ میَن بِتاباندِه تا خُدایِ جَلالِ بِشناسیَن هَمرَه، مسیحِ دیمِ میَن، اَمَره نورانی هَکونه. وَلی این گنجینِه رِه گِلی پیلکائِشانِ دِلِه داریم، تا معلوم هَبو که این گَتِه قُدرَت خُدایِ جییه نه اَمیی جی. اَما هر طرفِ سختی یه دِلِه دَرِیم، وَلی نَشکِسّیم؛ بُهت کانیم، وَلی نا اُمید نییَیم؛ عذاب کَشِنیم، وَلی وِل هَکُردهِ نَبَیم؛ زمینِ سَر بَکِتیم، وَلی کم نیاردیم. هَمَش عیسی یِه مَرگِ اَمی تَن دِلِه دَریم بَرنیم تا عیسی یِه زندگی هم اَمی تَن دِلِه ظاهر هَبو. چون اَما که زنده ایم، هَمَش عیسی یِه خاطِری به مرگ بِسپارِسِّه بونیم تا اونه زندگی اَمیی تَنِ دِلِه که ازبین شونه ظاهِر هَبو. پَس مَرگ اَمیی دِلِه کار کانه، وَلی زندگی شِیمی دِلِه. مَزمورِ کِتابِ دِلهِ بوما که «ایمان بیاردِم، پَس گَب بَزَم.» هَمین ایمانِ روحِ هَمرَه، اَما هَم ایمان داریم و گَب زَنیم. چون دانیم اونیکه عیسیِ خُداوَندِ مُردِگانِ جی زندهِ هَکُردِه، اَمَرِهِ هَم عیسی یِه هَمرَه زندهِ هَکُردِه، وشِیمی هَمرَه خودِشِه حُضور هارنه. این هَمِه شِیمی خاطِری یِه، تا هر قدر که خدایِ فیض مردُمِ وَسین بیشتر و بیشتر بونِه، شُکر هَکُردن هم خُدایِ جَلالِ جی بیشتر هَبو. پَس نا اُمید نَبونیم. هر چَن اَمیِ ظاهرِ دَرِه از بین شونه، اَمی باطن هر روز تازه تر بونه. چونکه اَمیی کوچِ و زود گُذَرِه رَنجِشان، اَبدی جَلال اَمِرِه هارنه، که نَشَئنِه اون رنجهایِ هَمرَه قیاس هَکُردَن. پَس نه اونچه رِه که بَدیه بونه، بلکِه اونچه رِه که نَشَئنِه اونِ بَدییَنِ چِشم دوزِنیم، چون اون چیزان که بَدیه بونه گُذرائه، ولی اون چیزان که نَشَئنِه اونِ بَدییَن اَبَدیِه. اَلآن دانیم هر وخت این خیمِه یعنی اَمی زمینِی سِرِه که اونه دِلِه زندگی کانیم، فور بییِه، خُدایِ جی ایتا عِمارت داریم، ایتا سِرِه که دَسِّ هَمرَه بِساته نَبا و آسِمانِ دِلهِ اَبَدیِه. راس راسی که این خیمِه یه دِلهِ آه کَشِنیم، چون اینهِ مُشتاقیم که اَمی آسِمانی سِرِه رِه ایتا لِواسِ مِثان اَمی تَن دَکُنیم. چونکه راس راسی اونه دَکُردَنِ هَمرَه، دِ لُخت نییَیم. چون تا وَختی که این خیمِه یه دِلِه دَریم سنگینِ بارِ هَمره آه کَشِنیم، نه اینِ وَسین که لُخت بونیم، بَلکه بیشتر بَپوشانیه بونیم، تا زندگی، اونچه که از بِین شونِه رِه قورت هَدِه. و خُدائه که اَمَرِه این کارِ وَسین آمادِه هَکُردِه و روح القدسِ ایتا بیعانِه یه مِثان اَمَرِه هَدَه. پَس اَما هَمِش دِل گَرمیم، اَما دانیم تا وقتیکه این تَنِ دِلِه سِرِه داریم خداوندِ جی دور هیسیم، چون ایمان هَمرَه زندگی کانیم، نه اونچه یه هَمرَه که دینیم. آره، اَما حِسابی دِلگَرمیم، و اینه بهتر دانیم که این تَنِ جی دور هَبیم و خُداوندِ هَمره سِرِه یه دِلِه زندگی هَکنیم. پَس چه تَنِ دِلِه زندگی هَکُنیم و چه اونه جی دور هَبیم، اَمی نیَّت اینه که اونِه راضی هَکُنیم. چون اَما همه بایسّی مسیحِ داوری یه تختِ پیش حاضر هَبیم، تا هر کی طبقِ خُجیر اعمال یا بَدِ اعمالی که خودِشِه تَنِ دِلِه زندگی هَکُردِه، انجام هَدَه، سِزا بِینِه. پَس چون خُداوندِ ترسِ معنی ره دانیم، تَقلّا کانیم مَردُمِ قانِع هَکُنیم. ولی اونچه هیسیم خُدایِ وَسین مَعلومِ و امیدوارَم شیمی وِجدانِ وَسین هم معلوم هَبو. آما نَخَنیم باز اَمی جی تعریف هَکُنیم، بلکِه خَنیم ایتا دلیل شِمِرِه بیاریم که اَمَرِه فَخر هَکُنید، تا بِتَّنید اوشانه جَواب که ظاهرِ فخر کانَن رِه هَدین، نه اونچه که دِلِ میَن دَرِه رِه. اَگِه اَمی عقلِ از دَس هَدَیم، خُدایِ خاطریِه، و اگه عاقِلیم، شِیمی خاطریِه. چون مَسیح مُحبت اَمَرِه کنترل کانه، چون بِفَهمِسّیم: که یِنَفَر هَمه یه وَسین بَمِردِه. پس همه بَمِردِن. و همه یه خاطِری بَمِردِه تا زندهِ آدَمان دِ نه خودِشانِ وَسین، بلکِه اونه وَسین زندگی هَکُنَن که اوشانه خاطِری بَمِردِه و زندهِ هَبا. پس، اَما دِ مین بَعد هیچکسِ طبقِ جسم نِشناسِنیم. هر چَن پیشتَر مَسیحِ طبقِ جسم اِشناسِنِبِیم، اَسه دِ اینجور نیِه. پَس اَگِه کَسی مَسیح دِلهِ دَبو، تازه زندگی دارِه. کهنه چیزان دِ تَمام هَبا؛ اَسِه، هَمِه چی تازِه هَبا! تمام ایشان هَمِه خُدایِ جییه که مسیحِ طَریقِ جی اَمَرِه خودشه هَمرَه آشتی هَدَه و آشتی یه خِدمَتِ اَمَرِه بِسپارِسِّه. یعنی، خُدا مَسیح دِلِه دُنیا رِه خودشه هَمرَه آشتی هَدَه و مَردُمانِ گناهان رِه اوشانه حِساب نُزاشته، و آشتی یه پِیغامِ اَمَرِه بِسپارِسِّه. پَس اَما مسیحِ سفیرِان هیسیم، خدا خودِشِه خواسِّه رِه اَمی طَریقِ جی انجام دَنِه. اَما مسیحِ طَرَفِ جی شِیمی جی خواهِش کانیم که خُدایِ هَمرَه آشتی هَکُنید. خدا اونیکه گُناهِ نِشناخته با رِه اَمی وَسین گُناه هَکُرده، تا اَما اونه دِلِه خُدایِ صالِحِی هَبیم. پس اونچه یه دِلِه که خدایِ هَمرَه هَمکاریم، شیمی جی خَواهِش کانیم که خُدایِ فیضِ اَلَکی نِیتِه بین. چون خُدا اشعَیایِ پیغمبَرِ کِتابِ دِلِه گونِه: «ایتا خُجیرِ موقِه تی جَوابِ هَدَم و نِجاتِ روز دِلهِ، تی کمک بومَم.» بِیِیش اَلان خُدای خُجیرِ موقِئِه؛ بِیِیش، اَلآن نِجاتِ روزِ. اَما هیچ‌ کَسِ راهِ دِلِه سَنگ تُنِوادِنیم، تا اَمی خِدمتِ دِلهِ هیچ ایرادی دَنِبو، بلکه هر کار دِلِه که کانیمِ نِشان دَنیم که خُدایِ پاکاران هیسیم، خیلی تحمل هَمرَه مُصیبتهای دِلهِ، سختیها و بلاهای دِلِه، کُتَک بُخاردَنهایِ موقه، زندانهایِ دِلهِ، بَلواهایِ دِلِه، سختِ کارانِ دِلهِ، شُویه بی خوابی دِلِه، و وَشنایی یه دِلِه؛ نِشان دَنیم که خُدایِ پاکاران هیسیم پاکی یه هَمرَه، معرفت هَمرَه، صبرِ هَمرَه، مهربانی یه هَمرَه، روح القُدُسِ هَمرَه، بی منت محَبت هَمرَه، راسگویی یه هَمرَه، خُدایِ قُوَّتِ هَمرَه، صالِحِی یه اسلحۀ یه هَمرَه اَمی راسِ دَس و چَپِ دَسِ دِلِه؛ عِزَّت و ذِلَّتِ دِلِه، تُهمت و تعریف دِلِه. اَمی هَمرَه ایتا حُقِّ بازانِ مِثان رفتار بونه، با این حال راسگو هیسیم؛ اَمی هَمرَه ایتا بی نام و نِشانانِ مِثان رفتار بونه، با این حال اَمِرِه اِشناسِنِن؛ اَمی هَمرَه ایتا مُردِه یه مِثان رفتار بونه، با این حال بِیشین هَلَه زنده ایم؛ اَمی هَمرَه جوری رفتار بونه که انگار مُجازاتِ دِلِه دَریم، با این حال هَلَه اَمِرِه نَکوشتِن؛ اَمی هَمره ایتا غم دارانِ مِثان رفتار بونِه، با این حال هَمِش خُشحالیم؛ اَمِی هَمره ایتا فَقیرانِ مِثان رفتار بونِه، با این حال خِیلیان رِه پولدار کانیم؛ اَمِی همره جوری رفتار بونِه که اِنگار چیزی نِداریم، با این حال همه چی یه صاحِبیم. اِی قُرِنتُسِ شَهرِ مَردُم، اَما رُک شِیمی هَمرَه گَب بَزییم و اَمی دِل شیمی وَسین واز هَکردیم. اَما اَمی مُحبت شِیمی جی دریغ نُکانیم. بلکه شمایید که شیمی محبتِ اَمیی جی دریغ کانید. شِیمی هَمرَه ایتا اَمی وَچِه هان مِثان گَب زَنَم؛ شُما هَم شیمی دِلِ اَمی وَسین واز هَکُنید. بی ایمانان گاجمِه یه جیر نَشین، چون صالِحِی و شِرارَت میَن چه رابطه ایی دَرِه و نور و ظُلَمات مین چه رِفاقتی؟ مَسیح و بِلیعال یعنی شیطان چه سازِشی دارَن و مؤمن و کافر چه شباهتی دارِن؟ خُدایِ معبد، بُتِشان هَمرَه چه سازشی دارَن؟ چون اَما زندهِ خُدایِ مَعبَدِیم. هَمونجور که خُدا تورات وپیغمبرانِ کِتابِ دِلِه گونِه: «مَن اوشانه میَن مَنزِل کانَم و اوشانه میَن راه شونَم و مَن اوشانه خُدا بونَم و اوشان می قوم بونِن.» پَس، خداوند گونِه: «اوشانه میَنِ جی دِرگا بیئین و سیفا هَبین. هیچ نَجِسِ چی ایی رِه لَمس نَکُنین و مَن شِمِرِه قبول کانَم.» «مَن شیمی پیَر بونَم و شُما می ریکاهان و کیجاهان بونید، خداوندِ قادر مُطلق گونِه.» پَس اِی عَزیزان، اَسِه که این وعده‌ شان رِه داریم، بیئن اَمَرِه هرجسم و روحِ ناپاکی جی پاک هَکنیم و خُدایِ ترسِ هَمرَه، تَقدیسِ هَبوسَّنِ کامِل هَکنیم. اَمَرِه شیمی دِلِ میَن جا هَدین. اَما هیچکسِ حَق بَدی نَکُردیم، هیچکَسِ فاسِد نَکُردیم و هیچکَسِ جی سواستفاده نَکُردیم. مَن این نَگونَم تا شِمِره محکوم هَکُنَم. چونکه شِمِرِه پیشتَر باگوتَم که جوری اَمی دِل میَن جا دارین که حاضریم شیمی هَمرَه بَمیریم و شیمی هَمره زندگی هَکنیم. من دِل و جُرأتِ همره دَرَم شیمی هَمره گَب زَنَم. و خیلی شِمِرِه فَخر کانَم؛ مَن خِیلی تسلّی بِیتَم. تمام می مِصیبتهایِ دِلِه خُشحالی یه جی پُرِم. چون حتّی موقِه ای که اَما مقدونیه منطقه بَرِسییَیم، اَمِی این تَن استراحت نَکُردِه، بَلکه هر طرف مُصیبتِ دِلِه دَبِیم- دِرگا دعواها داشتیم، و اَمی دِلِ میَن تَرس داشتیم. وَلی اون خُدایی که بِشکِسِّه دِلِشان رِه تسلّی دَنِه، اَمَرِه تیتوسِ بَموئَنِ هَمره تسلّی هَدَه. و اَما نه فقط اونه بموئَنِ جی، بلکه اون تسلی که تیتوس شِیمی جی بِیتهِ با، تسلی بِیتیم. تیتوس شیمی حسرتِ جی و غُصِّه و غیرَتی که مَرِه دارین، مَرِه خَبَر بیاردِه، جوریکه مَن بیشتر خُشحال هَبام. چون حتّی اگه مَن می نامِه یه هَمره شِمِرِه غُصِّه دار هَکُردم، می هَکُردِه یه جی پَشیمان نییَم. با اینکه یِکَم پَشیمان بام - اینِه وَسین که دینَم می اون نامِه یه مدت کم شِمِرِه غُصِّه دار هَکُردِه- وَلی اَلآن خوشحالَم، نه اینِه وَسین که غُصِّه دار هَبَین، بلکه شیمی این غُصِّه توبه باعث هَبا. چون شِیمی غُصِّه خُدایِ وَسین با، تا اَمیی جی هیچ ضررِی شِمِره نَرِسِه. چون غُصِّه ایی که خُدایِ وَسین هَبو، توبِه یه باعث بونه، که به نِجاتِ خَتم بونه و پشیمانی نِداره. وَلی غُصِّه ایی که دُنیایِ وَسین هَیسِه، مَرگ به بار هارنه. چونکه بِیشین این غُصِّه ای که خُدایِ وَسین با شیمی دِلِه چه شور و شوقی به بار بیاردِه: اَلبَتَر همین شور و شوقِ که نِشان دَنِه تقصیرکار نییَین، چه غیظِ دِلِه، چه ترسِ دِلِه، چه حسرتِ دِلِه، چه غیرتِ دِلِه، چی مُجازاتِ دِلِه. هر لَحاظِ جی ثابِت هَکُردین که اون قضیه یه دِلِه بی‌تقصیر بِین. پَس هر چَن که این نامِه رِه شیمی وَسین بَنویشتِم ولی نه اون آدمِ خاطِری که بَدی هَکُردِه و یا نه اون آدمِ وَسین که اونه بَدی هَبا، بَلکه اینه وَسین با که خُدایِ وَر شیمی اون غیرت که اَمی وَسین دارین آشکار هَبو. اینه وَسینِ که اَما تسلّی داریم. علاوِه بر اَمی تسلّی، اَما تیتوسِ بَدییَنِ جی بیشتر خُشحال هَبَیم، چونکه اونه روح شیمی هَمِه یه خاطری تازِه هَبا. مَن اونه وَر هر لَحاظِ جی شِمِرِه افتخار هَکُردَم و شُما مَرِه شرمنده نَکُردین، بلکه هَمونجور که هر اونچه شِمِرِه باگوتیم دُرس با، ثابت هَبا که اَمیی فخر تیتوسِ وَرجه هم بِجا با. هر دَفِه که تیتوس شیمی همه یه اِطاعَت هَکوردَنِ یاد هارنه و اینکه چِطور تَرس و لَرزِ هَمرَه اونه قبول هَکُردین، بیشتَر شِمِرِه دِل دَبِسِّنِه خوشحالَم که هر چیِه دِلِه شِمِرِه اطمینان دارَم. اَسِه اِی اَداشان، خَنیم شِمِرِه اون فیضِ جی که خُدا مَقدونیه یه کلیساها رِه هَدَه، باخَبَر هَکُنیم. چون اوشان مُصیبتِ خاطری، بَدجور آزمون هَبان، ولی بی حَد و حساب خُشحالِن و با اینکه خیلی فقرِ دِلِه دَرِن ولی دَس و دِلبازن. چونکه مِن شاهدم که اوشان خودِشانِ توانِ قَدَر و حتّی اونه جی بیشتر، پیش قدم هَبان، خیلی اِصرارِ هَمرَه اَمیی جی خواهِش هَکُردَن این خِدمتِ دِلِه که مُقَدسینِ وَسین هیسه شریک هَبون. اوشان نه فقط اونجور که اَما انتظار داشتیم بلکه اَوَّل خودِشان رِه خُداوَندِ وقف هَکُردِن، و ایما طبقِ خِدایِ اِراده خودِشان رِه اَمی وقف هَکوردِن. اینِه وَسین، تیتوسِ جی بِخَسَّم هَمونجور که پیشتَر خودِش اوَّلین قدمها رِه بِیتِه با، اَلآن هم شیمی میَن اون کارِ خیرِ کاملاً تمام هَکُنِه. ولی همونجور که هَمِه چی یه دِلهِ سَرتَرین- ایمان دِلِه، گَب بَزَئن دِلِه، معرفتِ دِلِه، کامِلِ غیرَتِ دِلِه، و شیمی محَبَت دِلِه نسبت به اَما- پس این کارِ خیرِ دِلِه هم همه یه جی سَرتَر هَبین. من اینِه شِمِرِه حکم نُکانَم، بلکه خَنَم شیمی خالِصِ محبتِ نسبت به بقیه یه شور و شوق آزمون هَکُنَم. چون اَمیی خُداوند عیسیِ مسیحِ فیضِ جی باخَبَرین که هر چَن دولتمند با، شیمی خاطری فقیر هَبا تا شُما اونه فقیرِی یه دِلهِ دولتمند هَبین. پَس می نَظَرِه این جریانِ باره گونَم، این شِیمی نفعِ: پارسال، شما نه فقط این کارِ خیرِ انجامِ دِلِه، بلکِه اونه انجامِ ذوق و شوقِ دِلِه هم پیش قدم بِین. پَس اَلان این کارِه تَمام هَکُنید، تا ذوق و شوقی که این کار وَسین داشتین، اونه تمام هَکُردن، شیمی توانِ مالی یه همره جور دَر بییِه چون اَگه ذوق و شوق دَبو، اون آدَمِ هدیه طبق اونچه که داره قبول بونه، نه طبق اونچه که نِداره. چون اَمیی منظور این نیِه که بَقیِه راحتی یه دِلهِ دَبون و شُما فِشاری دِلهِ، بلکه خَنیم مُنصفانِه هَبو، تا شِیمی فَراوانی، اوشانه احتیاجاتِ برطرف هَکونه، تا ایتا روز هَم اوشانه فَراوانی شِیمی احتیاجاتِ برطرف هَکونِه. تا اینجوری اِنصاف برقرار هَبو، هَمونجور که توراتِ دِلِه بَنوشت هَبا: «اونیکه زیاد جَم هَکُردهِ با، اِضافه نِداشتِه، و اونکه کَمِ جَم هَکُردهِ با، کَم و کسری نِداشتِه.» خُدا رِه شُکر کانَم که اون غیرتی که مَن شیمی وَسین دارم تیتوسِ دِلی میَن هَم دَرِه. چونکه اون نه فقط اَمیی خواهِشِ قبول هَکُردِه، بلکِه خودِش خیلی ذوق و شوقِ هَمرَه، شِیمی وَرجه بموئَنِ وَسین پِیش قَدَم هَبا. و اَما ایتا دیگه اَداش تیتوسِ هَمرَه روانه کانیم که تمام کلیساهایِ دِلِه انجیلِ موعظِه یه خاطِری سَرشِناسِ. و نه فقط این، بلکه اون اَداش کلیساهایِ طرفِ جی تعیین هَبا تا هَین کارِ خیری که اونه انجام هَدَئن و ادارِه هَکُردَن اَمی وظیفِئه، اَمی همره همسفر هَبو. اون کاری که خداوندِ جلالِ وَسینِ و اَمی خیرخواهی رِه هَم نِشان دَنِه. اَما خِیلی مواظبیم که این خِدمَتِ دِلِه که هدیه هایِ جَم هَکُردَن که دِلِ جی و اَمی طریق ادارِه بونِه هیچکس اَمِه جی ایراد نَگیرِه چون تَقلّا کانیم نه فقط خُداوندِ نَظَر، بلکِه مَردُم نَظر هم اونچه دُرسِّ رِه هَکُنیم. و این آدَمانِ همره، اَمی اَداش رِه روانه کانیم که خیلی اونه آزمون هَکُردم و بِفهمِسَّم که خیلی چیزانِ دِلِه ذوق و شوق داره، ولی اَلَان اون اَداش، اون زیادی اطمینانِ خاطری که شِمِرِه داره قبلاً جی بیشتر ذوق و شوق داره. تیتوسِ بارِه بایسّی باگوُم که شِیمی خِدمَت هَکُردَن دِلهِ می شریک و همکارِ؛ و اَمیی اَداشانِ بارِه هم بایسّی باگوُم که اوشان کلیساهای بَرِسانده و مسیحِ جلالِن. پس شیمی محبتِ اوشانه عمل دِلِه ثابت هکونید ونشان هَدین که اَمی فَخر شِمِرِه بی خودی نییِه تا همه کلیساهان بَینِن. اَسه دِ لازم نیه این خدمت باره مقدَسین وَسین شِمِرِه بَنویسَم چون دانَم چه ذوق و شوقی این کار وَسین دارین و اینه وَسین هم مقدونیه ایماندارانِ وَرجه شِمرِه افتخار هَکُردَم. اوشانِه باگوتَم که شما پارسال تا اَلان اَخائیه منطقه یه دِلِه هدیه هَدئنِ وَسین حاضر بِین. شیمی این غیرت خیلی از اوشان رِه هم، این کارِ وَسین تحریک هَکُرده. وَلی این اَداشان رِه روانه کانَم تا ثابت هَبو که اَمی افتخار شِمِرِه این جریانِ بارِه بیخدی نَبا، بَلکه هَمونجور که باگوتَم، آماده هَبین. نَبو که، اگه مقدونیه ایماندارانِ جی چن نفر می هَمره بیِئن و بِفَهمِن که آماده نییَین، اَما- و چقدر بیشتر شُما- اون اطمینانِی که شِمِره داشتیم جی، شرمندِه بونیم پَس لازم بِدانِسَّم اَداشانِ جی بِخوام که پیشتر شیمی بَدییَنِ وَسین بییَن و اون هدیه هایی که وَعده هَدَه بِین رِه، تدارک بَینین. تا این هَدیه، هدیه ای هَبو که شیمی میلِ همره دَنین نه زور هَمرَه. شیمی خاطر بِدارین که: هرکی کم بِکارِه، کم هم دِرو کانه، و هر کی زیاد بِکارِه، زیاد هم دِرو کانه. هر کی بایسّی همون قَدَر که خودشه دِلِ میَن نیَّت هَکُردِه، هَدِه، نه بی میلی و زور هَمرَه، چون خُدا اونیکه خوشحالی یه هَمرَه دَنِه رِه دوس دارِه. و خُدا تانِه هر نعمتی رِه شیمی وَسین خیلی بیشتر هَکونِه تا هَمِه چی یه دِلهِ هَمَش شِیمی احتیاجانِ قَدَر بِدارین و هر خُجیرِ کارِ انجامِ دِلِه، فراوانی یه هَمرَه بِدارین. هَمونجور که مَزمورِ کِتابِ دِلِه بَنویشتِه هَبا: «دَّس ودلبازی یه هَمرَه فَقیرِان هَدَه، اونه صالحی تا اَبد پابرجائِه.» و اونیکه، تُم کشاورزی وَسین و نان بُخاردنِ وَسین دَنِه، شیمی تُم رِه کِشت و کارِ وَسین آماده هَکوردِه برکت دَنِه و شِیمی صالحی یه محصولِ زیاد کانه. شما هر نظرِ جی دولتمند بونین تا هر لحاظِ جی دس و دلباز هَبین، و شیمی این دَس و دِلبازی اَمی طریقِ جی خُدای شکر هَکُردَن رِه خَتم بونه. چون این خِدمَت، نه فقط مقَدَسینِ احتیاجاتِ برطرف کانه، بَلکه باعث بونِه خِیلیان خُدا رِه بی حد و اندازه شُکر هَکُنِن. این خِدمتِ خاطری مَردُم خُدا رِه جلال دَنِن، چونکه شُما نه فقط اعتراف کانید مسیحِ اِنجیلِ ایمان دارین بلکه اوشان و بقیِه رِه اونچه که دارینِ دِلِه شریک کانید. همونجور هم خُدایِ گَتِه فیضِ خاطری که شیمی سَر دَرِه، اوشان شیمی وَسین ذوق و شوقِ همره دعا کانَن خداوندِ اون هدیه خاطری که نَشَئنِه اونِه باگوتَن شُکر کانَم! مَن، پولُس، مسیحِ نرمی و مهربانی یه هَمرَه شیمی جی خواهش کانَم مَنی که شیمی جی خیلیان گونِن وختی شیمی وَرجه درم سر به زیرِم و اون موقِه که شیمی وَرجه دَنییَم شُجاعِم! مَن شیمی جی اِلتماس کانَم که موقِه ای که شیمی وَرجه هَنَم مجبور نَبوم شیمی همره جِسارتِ همرهِ گَب بَزِنَم، جوریکه مردمِ جی بعضیان گَمان کانَن که اَما آدمی یه فِکرهای همره دَریم رفتار کانیم چون هر چَن جِسمِ دِلِه زندگی کانیم، ولی جسم طَریقِ جی نَجِنگِنیم. چونکه اَمیِ جَنگِ اَسلحه جِسمِ جی نیِه، بلکِه خُدایِ قوتِ داره تا قلعِه شانِه نابود هَکونِه. اَما هر بحث و هرکسی که خُدایِ معرفتِ علیه گَتِه نظر دَنِه رِه از بِین بَرنیم، و هر فکری رِه مجبور کانیم که مسیحِ جی اطاعت هَکونِه اون موقه که مسیحِ جی کاملاً اطاعت کانید اَما آماده ایم تا هر نااطاعتی رِه تنبیه هَکُنیم. بِیشین، بَینین شیمی چِشِ پیش چی دَرِه. اگه یِنفر مُطمئنِه که مسیحِ شینِ، اون آدم بایسّی بِدانه همونجور که اون مسیحِ شینِ اَما هم مسیحی شینیم چون حتّی اَگِه یِذرِه بیشتر می اقتدارِ فَخر هَکُنم شرمنده نَبونَم. اون اقتدار که خُداوند شیمی بَنا هَکُردَنِ وَسین مَرِه هَده، نه شیمی نابودی یه وَسین. نَخَنَم به نَظَر بیه که من تقلا کانم می نامه‌ شانه هَمرَه شِمِرِه بَتِرسانَم، چونکه اوشان گونَن: «اونه نامِه شان سخت و سنگینِ، وَلی رو دَر رو ضعیفِ و اونه گَب بَزَئن تعریفی نِدارِه.» بَنی اونیکه اینجور گونه بِفَهمِه که هر اونچه که وقتی دَنییَم می نامِه هایی دِلِه گونَم، وختی که بییَم همون کارِ کانَم. اَما جُرأت نُکانیم خودِمان رِه اون کَسانِ جی بِدانیم که خودِشانه جی تعریف کانَن یا خودِشان رِه همدیگَرِه هَمرَه قیاس کانَن. ولی اون موقِه اوشانیکه خودِشان رِه همدیگرِ هَمره سبک سنگین کانَن و خودِشان رِه همدیگَرِ همره قیاس کانَن، نفَهمِنَن ولی اَما بیش از حد فَخر نُکانیم، بلکه دَر حَدّی فخر کانیم که خُدا اَمیی وَسین تعیین هَکُردِه، اون حَدّی که شِمِرِه هم رَسِنِه چونکه اَما اَمی لِنگِ اَمی حَدِّ جی پیشتَر نَنِیم، جوریکه انگار اصلاً شِمِرِه خِدمَت نَکورده بِیم، چون اَما اوَّلین کَسانی بِیم که مسیحِ اِنجیلِ شِمِرِه بَرِساندیم. اَما اَمی حَدِّ دانیم، و اونچه یه جی که بقیه زحمت بَکِشییَن رِه فَخرنُکانیم. ولی اُمید داریم که هر چی شِیمی ایمان گَتِه تَر هَبو، اَمیی خِدمت هَکُردَن هم شِیمی میَن بیشتر بونه. تا بَتَّنیم اِنجیلِ اون منطقه های دِلِه که شیمی جی دورِن اعلام هَکُنیم. چون نَخَنیم اون کاری رِه که یِنفر دیگه پیشتَر، خودِشِه منطقه یه دِلِه هَکُردِه رِه فَخر هَکُنیم بَنین «هر‌ کی فخر کانه، خُداوَندِ فخر هَکونه.» چون اونیکه خودِشه جی تعریف هَکونِه قَبول نَبونه، بلکه اون آدمی قبول بونه که خُدا اونه جی تعریف هَکونه. کاش شُما یِذرِه نادانی رِه می دِلِه تَحَمِل کانِه بِین، مَرِه تَحمِل هَکنید چون مَن شیمی سَر غیرت دارِم، و این غیرت خُدایِ جییِه، چون مَن شِمِرِه ایتا مَردای، یَعنی مَسیحِ همره، نامزد هَکوردَم، تا ایتا پاکِ اَذب کیجایِ مِثان شِمِرِه اونه دَس بِسپارَم وَلی تَرسِنَم هَمونجور که مار حوا رِه گول بَزَ، شیمی فِکر هَم صاف و صادقی و خالِصی ایی که مسیحِ جی دارین، مُنحرف هَبو. چون اَگِه یِنفر شیمی وَرجه بیِه و شِمِرِه ایتِا عیسی بِجِز اونکه اَما شِمِرِه اعلام هَکُردِیم رِه، اعلام هَکُنِه، یا اَگِه شُما ایتِا روح بِجز روح القدس که هَیتین رِه هَگیرین یا اگه اِنجیلِ پیغام غیر اَزون اِنجیلِ پیغام که قبول هَکُردین رِه، قبول هَکُنین، شما راحت اونِه تحمل کانید. راس راسی گُمان نُکانَم مَن اون ’گَتِه رَسولان‘ جی چیزی کَم بِدارَم. حتی اَگه گَب بَزَئنِ دِلِه اُسّآ نَبوم، معرفت دِلهِ چیزی کَم نِدارَم؛ راس راسی اَما هرلحاظِ جی همه چی یه دِلِه اینه شیمی وَسین معلوم هَکُردِیم. مَگِه گُناه هَکُردِم که مَرِه کِوچِک هَکُردِم تا شما سَربُلَن هَبین، چونکه خُدای اِنجیلِ پیغام مجانی شِمِرِه اعلام هَکُردم؟ مَن دیگَر کلیساها رِه غارت هَکُردَم و اوشانِ جی کمکِ مالی بِیتَم، تا بَتَّنَم شِمِرِه خِدمَت هَکُنَم. و اون موقِه که مَن شیمی هَمره دَبام، و یِچّی یه مُحتاج بام، هیچکسِ دوشِ سَر باری نَنَم، چون اَداشانی که مقدونیه یه منطقه یه جی بومَن می احتیاجاتِ برطرف هَکوردَن. و مَن هیچ باری شیمی دوشِ سَر نَنَم ومین بعد هم نُزارنَم. اون مَسیحِ حقیقت که می دِلِه دَرِه رِه قَسَم، که هیچکَس اَخائیه یه منطقه دِلِه می این افتخارِ میجی نَگیرنه. مَگِه اینِه وَسین اینجور گونَم که شِمِره دوس نِدارَم؟ خُدا دانهِ که شِمِره دوس دارَمِ! و می این کارِ اِدامِه دَنَم تا فرصت رِه فرصت‌ طَلَبانِ جی پَس هَگیرَم اوشانِ جی که تقلّا کانَن تا خودِشان رِه اونچه یه دِلِه که اونِه افتخار کانَن اَمی همره بَرابر هَکُنَن. چون اینجور آدَمان، دِروزَن رَسولِان و حُقِّه بازِ کارگرانِن که خودِشان رِه مسیحِ رَسولِانِ مِثان در هارنَن و این عجیب نیِه، چون شِیطان هَم خودِش رِه نورِ فِرِشتِه مِثان در هارنه؛ پَس تعجبی نِداره که اونه پاکاران هَم خودِشان رهِ صالِحانِ پاکاران مِثان هَکُنَن. سرآخر اون مُجازاتی که اوشانِ حَقِّ رِه گیرنِن. باز هَم گونَم: کَسی مَرِه نادان نِدانِه. وَلی اَگِه اینجور کانید، اَقَلاً مَرِه ایتا نادانِ آدَم مِثان قبول هَکُنید، تا مَنَم بِتَّنَم یِذَرِه فَخر هَکُنَم. وَختی من اینجور اطمینانِ هَمرَه می فخر جی گونَم، خُداوَندِ طرفِ جی نَگونَم، بلکه نادانی یه سَرِ گونَم. اوجِه یه جی که خیلیان آدمی یه فِکرهایِ همره خودِشان رِه فخر کانَن، مِنَم مَرِه فخر کانَم. نا اینکه شما عاقِلین، اینه وَسین که شما نَفَهمان رِه خُشحالی یه هَمره تَحمُل کانید، چونکه اگه ینفر شِمِرِه خودِشِه پاکار هَکُنِه، یا شیمی جی کار هَکِشِه، یا شیمی جی سوءاستفاده هَکُنِه، یا خودِش رِه شیمی جی سَرتر بِدانه، یا شیمی دیمِ چَک بَزنِه، تَحمِل کانید. شرمندگی یه هَمره بایسّی باگوم که اَما این کاری وَسین خیلی ضعیف بِیم! ولی اَگِه کَسی جُرأت دارِه ایتا جریانِ سَر فَخر هَکونه - مَن باز هم ایتا نادانِ مِثان گَب زَنَم - منَم مَرِه جُرأت دَنَم اون جریانِ سَر فَخر هَکُنَم. اوشان عبرانییَن؟ مَنَم هیسَم! اوشان اسرائیلیَن؟ مَنَم هیسَم! اوشان ابراهیمِ وَچِهانَن؟ مَنَم هیسَم! اوشان مَسیح پاکارانَن؟ مَن بیشتر هیسَم! ایتا خُلِشانِ مِثان گَب زَنَم- هَمِه یه جی سخت‌تر کار هَکُردَم، خیلی بیشتر زِندانِ دِلهِ دَکِتَم، همه یه جی بیشتر شلاق بُخاردَم، چَن دَفِه دَبام بَمیرَم. پَنج دفه یهودیانِ جی، سی و نِه تا ضربه شَلاق بُخاردَم. سِه دفه مَرِه چُو بَزَن، یِدَفِه سنگسار هَبام، سِه دفه می سَفرِ کَشتی غَرق هَبا، ایتا شُو وَ روز دریایِ دِلِه دَبام. اون سفرهایِ دِلِه که پُشت دَر پُشت شونه بام: روخانِه شانِ خطرِ دِلِه، دُزِّ شانِ خطر، می قوم خطرِ جی، غیرِ یهودیانِ خَطَر؛ شهرِ دِلِه یه خطر، صَحرای دِلِه یه خطر، دریایِ دِلِه یه خطر؛ خطری که دِروئی اَداشانِ جی داشتِم سختی و تنگی یه دِلِه، خیلی شُوها که بی‌خوابی بَکِشییَم؛ وَشنایی و تَشنایی یه دِلِه، بیشترِ وختان بی‌غذا بام، و سرمایِ دِلِه لُخت و پَتی بام. علاوِه بر ایشان، تمام کلیساهانِ دلواپسی بار، که هَمَش می دوش سَر سنگینی کانه. کیِه که ضعیف هَبو و مَن ضعیف نَبوم؟ کیِه که لغزِش بُخارِه و مَن نَسوزَم؟ اَگِه بایسّی فخر هَکُنَم، اون چیزهایی رِه فخر کانَم که می ضعفِ نِشان دَنه. خُداوند عیسی یِه پیَر، که اونه تا اَبد شُکر کانَم، دانهِ که دُرو نَزَنَم. دَمشقِ شهرِ دِلِه، اون حاکم که حارثِ پادشاه تعیین هَکُردِه، نِگَهبانِانی رِه دَمشقِ شَهری دِلِه بَنَه تا مَرِه دَسگیر هَکونَن. وَلی مَرِه زنبیلِ دِلِه، شِکافِ جی که شَهرِ دیفار دِلِه با، جِیر بَرِساندِن و اینجوری اونه چَنگِ جی دَر بَشَم. مَن بایسّی اینجوری فخر هَکُنِم. هر چَن اونِ جی منفعتی نَبِرنَم، اَلان می فَخر رِه رؤیاها و خُداوندِ مُکاشفاتِ باگوتَنِ همرهَ ادامِه دَنَم. مَن یِنفر رِه مَسیحِ دِلِه اِشناسِنَم که چهارده سال پیش به سِوّمین آسِمانِ بَبِرده هَبا. نِدانَم تَنِ دِلِه یا تَنِ جی دِرگا، خدا دانه و دانَم که این آدم به بهشت بَبِردِه هَبا- تَنِ هَمرَه یا تَنِ جی دِرگا، خُدا دانهِ- و اون چیزهایی رِه بِشنَوِسِّه که نَشَئنِه باگوتَن، که گَب بَزَئن اوشانه جی آدَمی یه وَسین خوب نیِه. مَن اینجور آدَمی رِه فخر کانَم. وَلی می بارِه، بِجُزمی ضعفِشان رِه فخر نُکانَم. حتی اَگِه بِخوام فخر هَکُنَم، نادان نیِیَم، چون حَقیقَتِ گونَم. وَلی این کارِ جی دوری کانَم تا کَسی مَرِه اون چیه جی گَتِه تَر خیال نَکُنِه که می دِلِه دینِه و می جی اِشنوِنهِ. پس، اینه وَسین که این گَتِ مُکاشِفات که بی حد و اندازه هم هیسه مَرِه مغرور نَکُنِه، ایتا تیف می تَنِ دِلِه مَرِه هَدَه هَبا، یَعنی شیطانِ طرفِ جی، تا مَرِه عذاب هَدِه و می غُرورِ جِلو رِه هَگیرِه. سِه دفه خُداوَندِ جی خواهش هَکُردَم اونِهِ می جی هَگیره، وَلی خداوند مَرِه باَگوته: «می فیض تِرِه بَسّه، چون می قُوَّت ضعفِ دِلهِ کامِل بونه». پَس اینه وَسین مَن بیش از این خُشحالی یه هَمره می ضَعفِشان رِه فَخر کانَم تا مسیحِ قُوَّت می سَر بُمانِه. پس مَسیحِ خاطِری، ضعفها، فاشها، سختیها، اذیت و آزار، و بلاهایِ دِله راضییَم، چون ضعف دِلِه رَسدارَم. من نادانانِ مثان رفتار هَکوردَم! شُما مَرِه مجبور هَکُردین. شُما بایسّی می جی تعریف کانِه بِین، چون هر چن هیچی نییَم، وَلی اون ’گَتِه رسولِانِ‘ جی هیچی کَمِ نِدارَم. ایتا واقعی رسولِ نِشانِه ها، تمام صَبر و تَحمِلِ هَمره شیمی مین آشکار هَبا، نِشانِه ها و معجزات و کارهایی که قوتِ همَرئه. چونکه چی یه دِلِه دیگر کلیساهایِ جی کمتر شمِرِه لِطف هَبا، بِجُز اینکه هیچ وَخت باری شِیمی دوش سَرنَبام؟ می این اشتباه رِه بِبَخشین! اَسِه آمادِه اَم سوّمین دفه شِیمی بَدییَنِ وَسین بییَم، و هیچ باری شِیمی دوش سَر نییَم. چون شِیمی مال واموال دُمّال دَنییَم، بلکه خودِ شِمِره خَنَم. چون که وَچِه هان وَظیفِه نییِه خودِشان پیر و مآره وَسین مال و اموال جَم هَکُنَن، بلکه پیَر و مآر وظیفِئِه. مَن خُشحالی یه هَمرَه تمامِ می مال و اموال رِه شِیمی جانِ راهِ دِلِه خَرج کانَم و حتی می جان رِه هَم شیمی جی دریغ نُکانَم. اَگِه مَن شِمِره اینقَدَر دوس دارَم، مگه شُما بایِسّی مَرِه کمتر دوس بِدارین؟ وَلی با اینکه قبول دارین مَن باری شیمی دوشِ سَر نییَم، لابُد گونید حُقِّ بازم و حیله یه همره شِمِرِه بِدس بیاردِم. مَگِه اوشانیکه شیمی وَر روانه هَکوردَمِ طریقِ جی، شیمی جی منفعتی بَبِردَم؟ مَن تیتوسِ جی خواهِش هَکُردَم شِیمی وَرجه بیه و اَمیی اَداش رِه هَم اونه هَمرَه روانه هَکوردَم. مَگِه تیتوس شِیمی جی منفعتی بَبِردِه؟ مَگِه اَما ایتا روحِ دِلِه عمل نَکانیم؟ مگه ایتا راه دِلِه همدیگَرِ هَمرَه نَشونیم؟ مَگِه تا ایجه این فِکرِ دِلهِ دَبِیین که تَقلّا کانیم شِیمی پِیش اَمی جی دِفاع هَکُنیم؟ اَما خُدای وَرجه ایتا اوشانه مِثان گَب زَنیم که مسیحِ دِلِه دَرِن، و هر اونچه کانیم، اِی عَزیزِان، شیمی ایمانِ تقویت وَسین هیسِه. چون اونه جی تَرسِنَم که شِیمی وَرجه بییَم و شِمِره اونجور که اِنتِظار دارمِ، نَینَم، و شُما هَم مَرِه جوریکه اِنتِظار دارِین، نَینین. اونه جی تَرسِنَم شِیمی میَن دعوا مُرافِه، حَسودی، غیظ، دشمنی، تُهمَت، غیبت، غرور و هرکی هرکی بِینَم. و اونه جی هَم تَرسِنَم که وختی شِیمی وَرجه بییَم، می خُدا شِیمی وَرجه مَرِه فروتَن هَکونه و مَن مجبور هَبوم بعضیانِ خاطِری که قَبلاَ گُناه هَکُردَن و خودشانِه ناپاکی، بی‌عفتی و عیاشی یه جی توبِه نَکُردَن، ماتَم بَگیرَم. این سوّمین دَفِه که شیمی بَدییَنِ وَسین هَنَم. «هر گَبی دو یا سِه تا شاهدِ هَمرَه ثابت بونه.» مَن می دوّمین دیدارِ دِلِه که اوجِه دَبام، اوشانی رِه که پیشتر گُناه هَکُرده بان، و بَقیِه رِه هَم هُشدار هَدَم و اَلان هَم که اوجِه دَنییَم باز هم هُشدار دَنَم که اگه یِدَفِه دیگه شیمی وَرجه بییَم، اوشانِ رحم نُکانَم. چون شُما ایتا دلیلِ دُمّال دَرین که ثابت هَکُنید که مَسیح می طریقِ جی گَب زَنِه. مسیح شیمی پیش ضعیف نیِه، بَلکه شیمی میِن رَسدارِه. چون هرچَن ضَعفِ دِلهِ مَصلوب هَبا، وَلی خدایِ قوّت هَمرَه زندگی کانه. چون اَما هَم اونه دِلهِ ضعیفیم، وَلی شیمی پیش اونه هَمرَه خُدایِ قوَّتِ هَمرَه زندگی کانیم. شِمِرِه آزمون هَکنید تا بَینین ایمان دِلهِ دَرِین یا نه. شِمِرِه مَحَک بَزِنین. یا مَگِه اینه شیمی باره نِفَهمِنین که عیسی مَسیح شِیمی دِلهِ دَرِه؟ مَگِه اینکه این آزمونِ دِلهِ رَد هَبین! و امیدوارَم اینه بِفَهمین اَما این آزمون دِلِه رَد نَبَیم. ولی اَمی دُعا خُدایِ وَر اینه که خطا نَکُنین؛ نه تا معلوم هَبو که اَما آزمونِ جی سَر بُلَند دِرگا بومَیم، بلکه تا شُما اونچه که دُرس هیسِه رِه، هَکُنید، حتی اَگِه اینجوری نشان هَدِه که اَما رَد هَبَیم. چون نَتّنیم حقیقَت علیه هیچ کاری هَکُنیم، بَلکِه هر چی کانَیم حَقیقَتِ وَسین هیسِه. چون هر وخت اَما ضعیف هَبیم و شُما رَسدار، اَمی خوشحالی یه باعِث بونه، و اَمیِ دُعا این که شُما باز هَم جان هَگیرین. اینِ وَسین، این چیزان رِه وقتی شیمی وَر دَنییَم شِمِرِه نِویسِنَم تا وَختی شِیمی وَرجه بومَم، مَجبور نَبوم می اقتدارِ جی تُندی یه هَمرَه رفتار هَکُنَم، اون اقتدارِی که خداوند نه ویران هَکُردَن وَسین، بَلکِه بَنا هَکُردَن وَسین مَرِه هَدَه. سَر آخَر، اِی اَداشان، خوشحال هَبین؛ شیمی فِکر این هَبو که باز هَم جان هَگیرین؛ و همدیگرِ تسلّی هَدین، همدیگرِ هَمره هم نظر هَبین، صُلح و سلامتی یه دِلِه زندگی هَکُنی؛ که خدایِ مُحبت و صُلح و سلامتی شِیمی هَمرَه ماندِنِه. هَمدِیگَرِ مُقَدَّس خُوشِ هَمرَه سَلام هَکُنید. تمام مُقَدَسین، شِمِرِه سِلام رِساندِنَن. خداوند عیسی مَسیحِ فِیض، خُدایِ مُحَبَت و روح القدوسِ رِفاقت شِیمی هَمرَه دَبو. پولُسِ طرفِ جی، رَسولی که اونه رِسالَت نه آدَمانِ جی و نه آدمی یه طریق، بَلکه عیسی مَسیح و خدای پیَرِ جییِه که اونه مُردِگانِ جی زنده هَکُردِه. وَ هَمینجور تمام اَداشانی هَم که می هَمرَه درِن، غَلاطیه کلیساهان وَسین: فیض وصلح و سلامتی، اَمی پیَر، خُدا، و خداوند عیسیِ مَسیح طرفِ جی شِمِرِه بییِه. که خودِشِه جانِ اَمِی گُناهانِ وَسین هَدَه تا اَمی پیَر، خُدایِ اِرادِه یه هَمره، این شَرِّ دورانِ جی آزاد هَکُنِه. اونه تا اَبد جَلال هَبو. آمین. بُهت هَکوردَم که شُما اینقدر زود اونیکه شِمِرِه مَسیحِ فِیضِ همره دُخوانِسِّه رِه وِل هَکُردین، و شیمی دیمِ ایتا دیگَر اِنجیلِ سَمت وَگِرداندین. البَتر که ایتا دیگه اِنجیل دَنیِه، وَلی کَسایی دَرِن که شِمِرِه پریشان کانَن وخَنِن مَسیح اِنجیلِ دسکاری هَکُنَن. وَلی اَگه حتّی اَما یا ایتا فِرشتِه آسمانِ جی، به غیر از این اِنجیلی که اَما شِمِره اعلام هَکوردیم رِه موعظه هَکونِه، لعنت هَبو! هَمونجور که پیشتَر باگوتیم، اَسِه بازهم گونَم: اَگه کَسی اِنجیلِی بجز اونچه قبول هَکُردین رِه شِمِرِه موعظه هَکونه، لعنت هَبو! اَسه یعنی مَن مَردُمِ تأییدِ دُمّال دَرِم یا خِدایِ تأییدِ دُمّال؟ یا تَقَلا کانَم مَردُمِ راضی هَکُنم؟ اَگه هَمَش مَردُمِ راضی هَکُردنِ دُمّال دَبام، مَسیحِ پاکار نَبونه بام. اِی اَداشان، خَنَم بِدانید این اِنجیلِی که مَن اونه اعلام هَکوردَم، آدمی یه اِنجیل نیِه، چونکه مَن اونِه آدَمِ جی نِیتَم، وَ هیچکی هم اونِه مَرِه یاد نَدهَ؛ بلکه عیسی مسیح اونِه مَرِه آشکار هَکُردِه. چونکه شُما می قدیمی زندگی یه تعریفِ اون موقِه که یَهودی بام بِشنَوِسِّین، که چطور خُدایِ کِلیسا رِه اَذیت آزار کانه بام و تقلّا کانه بام اونِه نابود هَکُنِم. وَ من یَهودیگری یه دِلِه، خِیلی می هَمسُرامالانِ جی پیش دَکِتَم، می قومِ دِلِه و اَمِی اَجدادِ رَسم و رسومانِ انجام هَدَئنِ سَرخِیلی غیرت داشتِم. ولی وختی اونیکه مَرِه حتّی می مآرِ شِکَمِ دِلِه خودِشِه کارِ خاطری وقف هَکُرده با و خودِشِه فیضِ طریقِ جی مَرِه دُخوانِسِّه، اونه خُشحالی اینه دِلِه با که خودشه ریکا رِه می دِلهِ ظاهر هَکونه تا اونه غیرِ یهودیِان میَن اعلام هَکونَم، اون موقِه جسم و خونِ هَمرَه مَشوِرَت نَکُردَم. وَ اورشلیمِ دِلِه هم، اوشانیکه می جی پیشتر رَسول بانِ وَر هَم، نَشَم. بلکه بَشَم عربِستان و ایما به دَمِشق وَگَرِسّم. ایما سِه سال بعد، به اورشَلیمِ بَشَم تا کیفا رِه بِینَم، وَ پونزده روز اونه وَرجه بُمانِسَّم. وَلی بَقیه رَسولان جی، بجز یَعقوب خُداوند عیسی یه اَداش، دِ هیچکَسِ نَدییَم. خُدایِ حُضور شِمِره اطمینان دَنَم که اونچه نِویسِنَم دُرو نیِه. بعد اَزون، به سوریه و کیلیکیه منطقه بَشَم. یَهودیه یه کِلیساها که مسیحِ دِلِه دَرِن، هَلَه می قیافِه رِه نِشناسِنه بان. اوشان فقط بِشنَوِسِّه بان که گونه بان، «اون مَردای که پیشتر اَمَرِه آزار و اَذیت کانِبا، اَسِه همون ایمانی رِه موعظه کانه که قَبلاً تَقلّا کانِبا اونه نابود هَکونِه» وَ اوشان می خاطِری خُدا رِه جَلال دَنِه بان. بعدِ چهارده سال، یِدَفِه دیگه برنابایِ هَمرَه بَشَم اورشَلیم و تیتوس رِه هَم می هَمرَه بَبِردَم. مَن ایتا مُکاشفه یه خاطری با که بَشَم. و اِنجیلی که غیرِ یَهودیِانِ دِلِه موعِظِه کانم رِه اوشانِ وَسین توضیح هَدَم. البتِه خَلوتِ دِلِه، وَ فقط اوشانی که می نظر با نفوذ بان رِه باگوتَم، چون نِگران بام که نَکُنِه بیخدی دُو هَکُردِه بوم. وَلی حتّی تیتوس که می هَمره دَبا، با اینکه یونانی با، اونه مَجبور نَکُردِن که خَتنِه هَبو. این نِگَرانی اون دِروئی اَداشانِ خاطری با که زیر زیرکی اَمی جمِ دِلِه بوماَبان، تا اون آزادی که مسیحْ عیسی یه دِلِه داریم رِه جاسوسی هَکُنَن و اَمَرِه به بردگی بَبِرَن. ولی اَما یه لَحظِه هم اوشانه تَسلیم نَبَیم تا اِنجیل حَقیقت، شِمِرِه کامِلاً مَحفوظ بُمانه. وَلی اوشانیکه به نظر بانفوذ هَنِن- هر کی خَنِه هَبو مَرِه فَرقی نُکانِه، چونکه خُدا بیخدی هیچکسِ جی طرفداری نُکانِه- اوشان هیچی مَرِه اِضافِه نَکُردِن، بلکه بر عکس، اوشان بِفَهمِسَّن که اِنجیلِ خَبَرِ خوشِ اعلام هَکُردن غیر یَهودیِانِ وَسین، مَرِه بِسپارِسِّه هَبا، هَمونجور که اِنجیلِ خَبَرِ خوشِ اعلام هَکُردن یَهودیانِ وَسین پِطرسِ بِسپارِسِّه هَبا. چون اونیکه پِطرسِ طریقِ جی کار هَکُردِه که غیرِ یهودیانِ رسول هَبو، می دِلِه هم کار هَکُردِه تا غیرِ یَهودیانِ رسول هَبوم. وختی که یعقوب و کیفا و یوحنا که به کلیسایِ ستون معروف بان، اون فیضی که می نَصیب هَبا با رِه بَدییَن، مَن و بَرنابای هَمره دَسِ رِفاقت هَدَن تا اَما غیرِ یَهودیانِ وَر بیشیم و اوشان یَهودیانِ وَر بوشون. اوِشان فقط اَمی جی بِخَسَّن که فقیران فِکر دَبیم، همون کاری که خودِ مَن هم اونه مُشتاق بام. وَلی وختی که کیفا به اَنطاکیه بوماَ، رو دَر رو اونه هَمرَه مخالِفت هَکُردَم، چون واقعاً مُقصِر با. چون پیش اَز اونکه اوشانیکه یَعقوب، راهی هَکُرده با بییَن، غیرِ یَهودیانِ هَمره همسُفرِه بونه با، وَلی وختی اوشان بومَن، یَهودیان ترسِ جی خودِش رِه، کِنار بَکِشییَه و سیفا هَکُردِه. دیگر یهودیِانَم این دُرویی یه دِلهِ اونه هَمرَه هَمدَس هَبان، جوریکه حتّی بَرنابا هم اوشانه دُرویی یه خاطِری از راه به دَر هَبا. وَلی همونجور که مَن بَدییَم اوشان اِنجیلِ حقیقتِ راسّی یه دِلِه قدم نَگیرنَن، هَمِه یه پیش کیفا رِه باگوتَم: «اَگه تو، که یهودی هیسی، ایتا غیرِ یهودیانِ مِثان زندگی کانی نه یهودیانِ مِثان، چطوریه که غیرِ یَهودیانِ مَجبور کانی که یَهودیِانِ رَسم و رُسومِ جی پیروی هَکُنَن؟» اَما که یَهودی زادِه ایم و ’گُناهکار غیرِ یهودی‘ نییَیم، اَما دانیم که هیچکس شَریعَتِ اعمالِ هَمره، صالح بِشمارسِّه نَبونه، بَلکه عیسی مسیحِ ایمانِ طریق جی صالح بِشمارسِّه بونِه. پس اَما هم مسیحْ عیسی رِه ایمان بیاردیم تا مسیحِ ایمانِ هَمره صالح بِشمارِسِّه هَبیم، و نه شریعتِ اعمالِ هَمره، چون هیچ آدمی شریعَتِ اعمالِ هَمره صالح بِشمارِسِّه نَبونه. وَلی اَگه اینه دُمّال دَریم که مسیحِ دِلِه صالح بِشمارِسِّه هَبیم، مَعلوم هَبو که گُناهکاریم، یعنی مسیح، گُناهِ پاکارِ؟ اَصلاً! چون اَگه اونچه که خودَم فور بیاردَم رِه باز هم بِسازَم، نِشان دَنَم که خطاکارم، چون مَن شریعتِ طریق نسبت به شریعَت بَمِردَم تا خدایِ وَسین زندگی هَکُنَم مَن مَسیحِ هَمره صَلیبِ سَر مصلوب هَبام، وَ دِ مَن نییَم که زندگی کانَم، بَلکه مسیحِ که می دِلِه زندگی کانه؛ وَ این زندگی که اَلآن جسمِ دِلِه دَرَم هَکونَم، خُدایِ ریکایِ ایمانِ همرَئه که مَرِه دوس داشتِه و خودِشِه جانِ می خاطری هَدَه. من خُدایِ فِیض باطل نُکانَم، چون اگه صالحی، شَریعَتِ راهِ جی بِدس هَنِه با، پس مَسیح بیخُدی بَمِردِه. اِی نادانِ غَلاطیِان، کی شِمِرِه جادو هَکُردِه؟ عیسی مَسیحِ بَمِردَن آنقدر آشکار شِمِرِه باگوته هَبا که انگار خودِش شیمی چِشِ پیش مصلوب هَبا. فقط خَنَم اینِه شیمی جی بِدانَم: شریعتِ اعمالِ همره خُدایِ روحِ بِیتین یا ایمان به اونچه که بِشنَوِسّینِ هَمرَه؟ شما اینقدر نادانین؟ که روحِ همره شِروع هَکُردین و اَسه خَنید جِسمِ همره کامِل هَبین؟ مَگِه تمام اون عذابا رِه، بیخُدی تَحَمُل هَکُردین؟ مَگِه اینکه راس راسی بیخُدی زحمت بَکِشیه بِین! آیا خُدا اینِه وَسین روح رِه شِمِره دَنه و شِیمی میَن معجزها ظاهر کانه که شریعتِ اعمالِ بِجا هارنین، یا اینِه وَسین که اونچه بِشنَوِسّین رِه ایمان دارین؟ هَمونجور که ابراهیم «خُدا رِه ایمان بیاردِه و اینِ وَسین صالح بِشمارِسِّه هَبا.» پَس دینین اوشانیکه ایمان دارِن ابراهیمِ وَچِهانَن. وَ مُقدّسِ نِوشتِه ها پِیشتَر بَدییَه که خُدا غیرِ یهودیان رِه ایمانِ خاطری صالح شُماردِنِه، اینه وَسین، اون خَبَرِخوشِ ابراهیمِ اعلام هَکُردِه و باگوته «تمامِ قومِشان تی طریقِ جی بَرکَت گیرنِن.» پَس اوشانیکه ایمانِ تکیِه دارِن، ابراهیمِ هَمرَه، اون مَردِ ایمان، بَرکت گیرنِن. چون تمام اوشانیکه خَنِن شریعتِ اعمالِ بِجا بیارِن، همه لَعنَتِ جیر دَرِن، چون توراتِ کِتابِ دِلِه بَنویشته هَبا: «مَلعونِ هر کی تمام اونچه که شریعتِ کِتابِ دِلِه بَنویشت هَبا رِه پایبَن نَبو و اوشانِه بِجا نیارِه.» اَسه، مَعلومِ که هیچکَس شریعَتِ خاطری خُدایِ وَر صالِح بِشمارِسِّه نَبونِه، چون «صالح آدم ایمانِ هَمره زندگی کانه.» وَلی شریعَت ایمانِ جی نیِه، بَلکه «اونیکه، اوشانِه بِجا هارنِه اوشانِ دِلِه زندگی کانه.» اَمی عَوض مسیح لعنت هَبا و اینجوری اَمَرِه شریعَتِ لعنتِ جیر آزاد هَکُردِه، چون توراتِ دِلِه بَنویشت هَبا که: «هر‌ کی دار بَزِه هَبو، ملعونِ.» اون اینجور هَکُردِه تا ابراهیمِ بَرکَت، مسیحِ عیسیِ دِلهِ، غیرِ یهودیِانِ نصیب هَبو، وَ تا اَما اون روحی که وَعده هَدَه هَبا رِه، ایمان راهِ جی هَگیریم. اِی اَداشان، بَنین روزمَرِه زندگی یه جی ایتا مثال بیارِم. هیچکَس نَتَّنِه ایتا عهد که آدم رسمی هَکُرده بو رِه، باطل هَکُنِه یا یِچّی اونِه اِضافِه هَکونه. اَسِه، ابراهیم و اونه نَسلِ وَعدِه ها هَدَه هَبا. نَگونِه «وَ نَسلِشان،» جوریکه اِنگار خیلیانِ بارِه هَبو، بلکه گونِه «تی نَسل،» که منظور مَسیحِ. خَنَم اینه باگوم: شریعتی که چهارصد و سی سال بعد بوما، اون عهدی رِه که خُدا پِیش تَر دَبِسِّه با رِه باطِل نُکانه، جوریکه وَعدِه باطِل هَبو. چون اَگِه اِرث شریعَتِ جی هَبو، دِ وعده یه جی نیِه؛ وَلی خُدا اونِه وعده یه راهِ جی ابراهیمِ هَدَه. پَس منظور شریعَتِ جی چی با؟ شریعَت نافرمانیهایِ خاطری زیاد هَبا، اون هم فقط تا موقِه ایی که اون «نسل» که وَعدِه اونه اِشارِه کانِبا، بیه. شریعَت فِرشتِگانِ طریقِ جی و ایتا واسطه‌ یه دَس طَریق برقرار هَبا. اَسِه هیچ واسطه‌ایی فقط یه طَرَفِ نمایندۀ نیِه، ولی خُدا ایتائِه. پس مَگِه شریعَت خُدایِ وعدِه هایِ ضِدِ؟ اَصلاً! چون اَگِه شریعتی هَده هَبا با که تانِسِّه زندگی هَدِه، پس راس راسی صالحی هَم شریعتِ راهِ جی بِدَس هَنِه با. وَلی مُقدَّسِ نِوشتِه ها اعلام هَکُردِه که همه گُناهِ دِلِه اَسیرِن، تا اون وعده که عیسی مسیح ایمانِ راهِ جییِه، اوشانیکه ایمان بیاردِن رِه هَده هَبو. اَما پیش از اینکه ایمان بییِه، شریعتِ تسلطِ جیر اَسیر بِیم و تا ایمان ظاهِر هَبوسَّن زِندانِ دِلهِ اَمَرِه داشتِن. پَس تا موقِه ای که مَسیح بیِه شریعَت اَمی سَرپرس هَبا، و ایمانِ همره صالِح بِشمارِسِّه هَبَیم. وَلی اَسِه که ایمان بوما، دِ اون سَرپَرَسِ دَس جیر دَنییَیم. چون عیسیِ مسیحِ دِلِه، شُما هَمِه ایمان خاطِری، خُدایِ ریکائین. چون شُما همه که مَسیح دِلهِ تعمید بِیتین، مَسیح رِه شیمی تَن دَکُردین دِ نه یهودی معنی داره نه یونانی، نه پاکار نه آزاد، نه مَردای نه زِنا، چون شُما همه عیسی مسیحِ دِلِه ایتا هیسین. وَ اَگِه شُما مَسیحِ شین هیسین، پَس ابراهیمِ نَسلِین و طبق وَعده، وارِثین هَم هیسین. می گَب اینه: تا موقِه ایی که وارِث وَچِئِه، هر چَن همه چی یه صاحاب هَبو، پاکارِ هَمرَه فرقی نِداره. وَ تا موقِه ایی که اونه پیَر تعیین هَکُردِه سرپَرَسان و وَکیل و وَصییانِ دَستِ جیر دَرِه. اَمیی بارِه هَم اینجورِه: تا موقِه ایی که وَچه بِیم، این دُنیایِ قانونایِ پاکار بِیم وَلی موقه ای که اون تعیین هَبا وخت کامِلاً بَرسِیَه، خُدا خودِشِه ریکا رِه روانه هَکوردِه که ایتا زِنایِ جی بِزاسِّه هَبا و شَریعتِ جیر دُنیا بوماَ، تا اوشانیکه شریعَتِ جیر دَبان رِه آزاد هَکونِه، وَ اینجوری اَما ریکایِ مقامِ دِلِه فرزند خواندگی یه حَق، اَمی نصیب هَبو. پَس چون وَچِهانید، خُدا خودِشه ریکایِ روحِ اَمیِ دِلِ میَن بَنَه که داد زَنِه «اَبّا، پیَر!» پس تو دِ پاکار نییَی، بلکه ریکائی؛ وَ اگه ریکائی، خُدا ترِه وارِث هَم هَکُردِه. پیشتر موقِه ای که خُدا رِه نِشناسِنِه بِین، یَه چیزایِ نوکر بِین که راس راسی خُدایان نییَن. وَلی اَسِه که خُدا رِه اِشناسِنین، یا بهتر باگوُم، خُدا شِمِرِه اِشناسِنِه، چطوریه که باز هم اون سُست و بی اَرزِشِ قانونایِ سَمت وَگَردِنِین؟ مگِه خَنید یه دَفِه دیگه اوشان رِه بندگی هَکُنید؟ روزان و ماها و فَصلها و سالها رِه دارِین! تَرسِنَم زَحمتایی که شِمِرِه بَکِشییَم هَدر بَشَ بو. اِی اَداشان، شِیمی جی خواهش کانَم که ایتا می مِثان هَبین، چون مَنَم ایتا شیمی مِثان هَبام. شما می حَق هیچ بَدی ایی نَکُردین. هَمونجور که دانید، اَوّلین بار، اون مریضی یه خاطری که می تَنِ دِلِه دَبا، اِنجیلِ پیغامِ شِمِرِه موعظه هَکُردمِ. وَ هر چَن می وضع و اوضاع شِمِرِه ایتا آزمون با، مَرِه بی حرمت و کوچیک نَکُردین، بَلکه مَرِه ایتا خُدایِ فرشته یه مثان قبول هَکُردین، اِنگار که مسیحِ عیسی رِه، قبول کانید. پَس شیمی اون ذوق و شوق چی هَبا؟ چون تانَم شهادت هَدَم که اَگه تانِسِّین، حتّی شیمی چِشِ دِرگا هارنِه باین و مَرِه دَنِبِید. پس اَسِه چون حَقیقَتِ شِمِرِه گِونَم شیمی دُشمَن هَبام؟ اون آدَمان شیمی وَسین غیرت دارَن، وَلی نه خُجیرِ نیّتِ هَمرَه. اوشان خَنَن شِمِره اَمی جی سیفا هَکُنَن تا شما اوشانه وَسین غیرت بِدارین. خوبِ که غیرت دارین، به‌ شرطی که خُجیرِ نیَّتِ هَمره هَبو و هَمِش دَبو، نه فقط موقِه ای که مِن شیمی هَمره دَرِم می عزیزِ وَچِهان، که باز هَم شیمی وَسین بِزاسَّنِ دردِ دارم تا اون موقِه که مَسیح شیمی دِلِه شکل هَگیرِه، کاشکی اَلآن شِمِه وَرجه دَبام تا یِجور دیگه گَب بَزِنَم، چون شیمی بارِه مات و مبهوتِم. شُما که خَنید شریعَتِ جیر دَبین، مَرِه باگویید، مَگِه اونچه که شریعَت گونِه گوش نَدِنین؟ چون توراتِ کِتابِ دِلهِ بَنویشتِه هَبا که ابراهیم دُتا ریکا داشتِه، ایتا کُلفَتِ جی و ایتا دیگه آزادِ زِنایِ جی. ولی کُلفتِ ریکا طبق جسم دُنیا بوما؛ با اینکه، آزادِ زِنایِ ریکایِ دِنیا باموئَن، طبق وَعدِه با. اینه شَئنِه ایتا مَثلِ مِثان باگوتَن. این دُتا زِنا، دُتا عَهدِن. ایتا سینایه کوهِ جییه، که وَچِهانی پاکارِی یه وَسین دُنیا هارنه: اون هاجرِ. اَسِه هاجر سینایِ کوهِ، عربستان دِلهِ، اورشلیمِ شهرِ همره که اَلَآن دَرِه برابری کانه، چون خودِشِه وَچِهانِ هَمره پاکاریه دِلِه دَرِه. وَلی جآرِ اورشَلیم آزادِه، که اَمی هَمِه یه مآرِ. چون اشعیای پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بَنویشته هَبا: «اِی نازا که نِزاسّیی، خُشحالی هَکُن؛ اِی که بِزاسَّنِ دردِ نَکِشییَیی، خُشحالی هَکُن و داد بَزِن؛ چون بی کَسِ زِنای وَچِه هان شو دارِ زِنای وَچِه هان جی بیشتر بونه.» وَلی شُما اِی اَداشان، اِسحاقِ مِثان وَعده یه وَچِهانید. ولی همونجور که اون موقِه ریکائی که طبق جسم دُنیا بوما با، اونیکه طبقِ خُدایِ روح دُنیا بوما با رِه، آزار دَنِه با. اَلآنم هَینجورِه. وَلی تورات چی گونِه؟ «کُلفَت و اونه ریکا رِه دِرگا هَکُن، چون کُلفتِ ریکا، آزادِ زِنایِ ریکایِ مِثان، اِرث نَبِرنه.» پَس اِی اَداشان، اَما کُلفتِ وَچِه هان نییَم، بلکه آزادِ زِنایِ جی هیسیم. آزادی یه وَسین با که مَسیح اَمَرِه آزاد هَکُردِه؛ پَس قائِم بییَسید و یِدَفه دیگه نوکری یه گاجمه رِه شیمی گَردَن نَنین. اینه خوب گوش هَدین! مَن، پولُس، شِمِرِه گونَم که اَگه خَتنِه هَبین، مَسیح شِمِرِه هیچ منفعتی نِداره. و من یه بار دیگه شهادَت دَنَم هر کی که خَتنِه هَبو بایسّی تمام شریعتِ بِداره. شمایی که خَنید شَریعتِ طریقِ جی صالح بِشمارِسِّه هَبین، شُما مسیحِ جی سیفا هَبَین، شُما فِیضِ جی دور هَبَین. چون اَما خُدایِ روحِ طریقِ جی ایمانِ همره اون صالحی یه چِش بِراهیم که اونه اُمیدِ دِلِه بِسَر بَرنیم. چون مسیحِ عیسی دِلِه نه خَتنِه هَبوسَّن مُهِمِ نه خَتنِه نَبوسَّن، بَلکه مُهم ایمانیِه که مُحبَتِ طریقِ جی کار کانه. خُجیر دُو کانِه بِین. کی شیمی راهِ جلوه بِیته تا حَقیقَتِ جی اطاعت نَکُنید؟ اینکه شُما اینجور قانع هَبَین، اونیکه شِمِرِه دُخوانِسِّه یه جی نیِه. «یِذَرِه خَمیرمایه، تمام خَمیر ور هارنه.» مَن خُداوَندِ دِلِه شیمی جی مُطمئنم که شُما ایتا دیگه نظری رِه قبول نُکانید، وَ اونیکه شِمِرِه پریشان کانه، هر کی هَبو، خودِشِه سِزا رِه دینه. ولی اِی اَداشان، اَگه هَلَه مَن خَتنِه هَکُردنِ موعظه کانه بام، دِ چِرا اذیت و آزار دینه بام؟ پس اگه اینجور کانه بام، دِ صلیبِ پیغام هیچکسِ بَر نُخارنه با. کاش اوشانیکه شِمِرِه پَریشان کانَن، کار رِه تَمام کانه بان و خودِشان رِه یِدَفِه مَردانگی یه جی توُوادِنِه بان! اِی اَداشان، شُما آزادی یه وَسین دُخوانده هَبَین، فقط شیمی آزادی رِه ایتا فُرصت شیمی نفسِ اِرضایِ وَسین نَکُنید، بَلکه مُحبتِ هَمره، هَمدِیگَرِه خِدمَت هَکُنید. چون تمام شریعَت ایتا حُکمِ دِلهِ خُلاصِه بونه و اونم اینه که «شیمی هَمسادِه رِه ایتا شیمی مِثان مُحبت هَکُن.» ولی اگه چنگ و دندان هَمرَه همدیگَرِ جان دَکین، مُواظب هَبین که هَمدیگرِ دَسِّ هَمره از بیِن نَشین. وَلی من گونَم خُدای روحِ هَمرَه رفتار هَکُنید که جسم خواسِّها رِه بِجا نیارِنین. چون جسمِ خواسِّها خُدایِ روحِ ضِدِّ و خُدایِ روحِ خواسِّها جسمِ ضِدِّ؛ چونکه این دوتا هَمدیگر ضِدَّن، جوریکه دِ نَتَّنین هر چی که خَنید رِه، بِجا بیارین. وَلی اَگه خُدای روحِ هَمرَه هِدایت هَبین، شما دِ شریعَتِ جیر دَنییَین. اَسِه جسمِ اَعمال مَعلومِه: بی‌عفتی، ناپاکی، وَ هرزگی؛ بُت‌پرسّیی و جادوگری؛ دُشمَنی، جنگ ودعوا، حسودی، غیظ؛ زیاده خواهی، تفرقه، دَسِّه دَسِّه هَکوردَن، حَسودی؛ مَسّی، عیاشی ویه چیزانی ایشانهِ مِثان. شِمِره هُشدار دَنَم، هَمونجور که پیشتَر شِمِره هُشدار هَدَه بام، اوشانیکه اینجور کارانِ کانَن خُدایِ پادشاهِی رِه به اِرث نَبِرنَن. وَلی خدای روحِ ثَمَرِه، مُحبت، خُشحالی، صلح وسلامتی، صبر، مهرَبانی، خوبی، وَفاداری، ملایمت و خویشتن داریِ یه. هیچ شریعتی ایشانهِ ضِد نیِه. اوشانیکه مسیحْ عیسی یِه شین هیسَن، جسم رِه اونه هوا و هوس خواسِّه های هَمرَه صَلیبِ سَر بَکِشییَن. اَگه خدای روحِ هَمرَه زندگی کانیم، خدای روحِ هَمرَه هَم رفتار هَکُنیم. بیخدی مغرور نَبیم و هَمدیگَر خشمِ جآر بیاردَنِ جی و هَمدیگَرِ حَسودی هَکُردَنِ جی دَس بَکِشیم. اِی اَداشان، اَگه یِنَفر ایتا خَطایی هَکُنِه شُما که خُدایِ روحِ دارین، بایسّی مُلایمِ روحِ همره اونه راسِ راهِ سَمت وَگِردانین. با این وِجود، تی حَواس تِرِه هَبو که وَسوَسه یه دِلِه دَنِکی. هَمدیگَرِ بارِشان رِه دوش بَکِشین که اینجوری مَسیح شَریعَتِ بجا هارنین. چون اَگه یِنَفر خودِشِه یِچّی حساب هَکُنِه که نییِه، خودِشه گول زَنِه. ولی هر کی بایسّی خودِشِه کارِ آزمون هَکُنِه. اون موقِه اونه فخر هَکُردنِ دلیل خودِشه وَسین هیسِه نه همسادِه یه وَسین. چون هر کی بایِسّی، خودشه بارِ بَبِرِه. اونیکه خُدایِ کَلامِ جی تعلیم گیرنِه، بایسّی تمامِ خُجیرِ چیزان رِه اونه همره که اونه تعلیم دَنِه شَریک هَبو. گول نُخارین: نَشَئنِه خُدا رِه مسخرِه هَکُردن، چون آدَمی هَر چی بِکارِه، هَمونِه دِرُو کانه. چون هر کی که خودِشِه جسمِ وَسین کارنِه، خودِشِه جسمِ جی هَم فساد دِرُو کانه؛ وَلی هر کی که خُدایِ روحِ وَسین کارنِه، اَبدی زندگی رِه خُدایِ روحِ جی دِرُو کانه. پس خوبی هَکوردَنِ جی دِلسرد نَبیم، چون اگه کارِ جی دَس نَکِشیم، خُجیرِ فصلِ موقِه دِرُو کانیم. پَس تا فُرصت داریم تمام مَردُمِ خوبی هَکُنیم، بِخصوص اوشانیکه مسیح رِه ایمان دارِن. بِیشین، می دَسِّ هَمره، چطور گَتِ حروفِ همرَه شِمِرِه نِویسِنَم! اوشانیکه خَنِن به ظاهِر خودِشان رِه خوب نِشان هَدِن، شِمِرِه مجبور کانَن که خَتنِه هَبین، فقط اینه وَسین که مَسیحِ صَلیبِ خاطری عذاب نَکِشَن. چون اوشانیکه خَتنِه بونِن حتّی خودِشان هم شریعَتِ بِجا نیارنِن، بَلکه خَنِن شُما خَتنِه هَبین تا شیمی جسمِ دِلِه افتخار هَکُنَن. وَلی نَکُنِه که مَن هیچ وَخت یِچّی رِه بِجِز اَمی خُداوند عیسی مَسیحِ صَلیبِ فَخر هَکُنَم، که اونِ طریق، دُنیا می وَسین مَصلوب هَبا و مَن دُنیایِ وَسین. چون نه خَتنِه هَبوسَّن چیزیِه و نه خَتنِه نَبوسَّن؛ اونچه مُهِمّه تازه خلقت هیسه. و تمام اوشانیکه این قانونِ همره رفتار کانَن، صُلح و سلامتی و رَحمَت اوشانِ رَه، و اسرائیلِ خُدا رِه هَبو. مین بعد دِ کَسی مَرِه عذاب نَدِه، چون داغایی می تَنِ دِلِه دارِم که نِشان دَنِه مَن عیسی پاکارَم. اِی اَداشان، اَمی خُداوند عیسی مَسیح فِیض شِیمی روحِ هَمرَه دَبو! آمین! پولُس طَرَفِ جی که خدایِ خواسِّ هَمرَه عیسی مسیحِ رَسولِ، مقدّسینِ وَسین که اَفِسُسِ شهرِ دِلِه دَرِن، اوشانیکه مسیحِ عیسی دِلِه وَفا دارِن: فیض وصلح و سلامتی، اَمیی پیَر، خدا، وَ خداوند عیسیِ مَسیحِ طَرَفِ جی، شِمِرِه بیِه. مُبارَک هَبو خُدا و اَمیی خُداوند عیسی مَسیح پیَر، که اَمَرِه مَسیح دِلهِ هر روحانی بَرکَتِ هَمرَه که آسِمانِ جاهای دِلِه دَرِه موبارَک هَکورده. چون پِیش اَز اینکه دُنیا خلق هَبو، اَمَرِه مسیحِ دِلِه دوجین هَکُردِه، تا اونه حُضور مُقَدَّس و بی‌عیب هَبیم. مِحبتِ دِلِه، اون خودِشِه خُجیرِ خواسّ و اِرادِه یه هَمرَه، اَمَرِه پیشتر خودِشِه فرزند خواندگی یه وَسین تعیین هَکُردِه، تا عیسی مسیحِ طریقِ جی خُدایِ ریکاشان هَبیم، تا اینجوری اونه پُر جَلالِ فیضِ شُکر هَکُنیم، فیضی که اونه عزیزِ ریکای دِلهِ مَجانی اَمَرِه بَخشیدِه هَبا. اَما مسیحِ دِلِه، اونه خونِ طریقِ جی، آزادی داریم؛ که این هَمون خطاهای بَخشِشِ، که اونِه خودِشِه بی حَد و حسابِ فیضِ قَدَر، حِکمت و کاملِ فَهمِ هَمرَه، فَت و فَراوان اَمَرِه هَدَه. اون خودِشِه اِراده یه راز رِه اَمَرِه بِشناساندِه، طبقِ خودِشِه خُجیرِ خواسِّ هَمرَه که مَسیح دِلِه ظاهِر هَکُردِه خُدایِ نَخشِه این با، تا همونجور که اونه وخت بَرسِه، همه چیرِه، چه آسمانِ دِلِه و چه زمینِ سَر، همدیگر همره مسیحِ دِلِه جَم هَکونِه. اَما اونه دِلِه وارِثان هَبَیم. چون طبقِ اونه خواسِّه که هَمِه چیرِه طِبقِ خودِشِه اِراده انجام دَنِه، پیشتر انتخاب هَبَبِیم. تا اَما که اوَّلین کَسایی بِیم که مَسیحِ اُمید دَبِسّیم، اونه جَلالِ حمد و ثنا هَکُنیم. شُما هَم اونه دِلهِ جا بِیتین، اون موقِه کهِ حَقیقَت پِیغام، یَعنی شیمی نِجاتِ خَبَرِ خوش بِشنَوِسّین و اونِه ایمان بیاردین، روح‌القدسِ موعودِ هَمره مُهر هَبَین، که اَمیی میراثِ بیانِه هیسِه، و اوشانِ آزادی یه تَضمینِ وَسینِ که خُدای شییَن، تا اونه جَلال حمد و ثَنا هَبو. اینه وَسین، همونجور که مَنَم شیمی ایمانِ تعریفِ به عیسی خُداوند و شیمی مُحبتِ به تمام مُقَدَسینِ بِشنَوِسَّم، شیمی شُکر هَکُردنِ جی دَس نَکِشییَم، شِمِرِه هَمِش می دِعاهای دِلِه یاد هارنَم، تا اَمی خُداوند عیسی مَسیحِ خُدا، اون پُر جلالِ پیَر، خَنَم حِکمت و مکاشفه یه روح رِه شِمِرِه هَدِه، تا اونه بِشناسین، تا شیمی چِشِ دِل روشَن هَبو، تا اون اُمیدی که خُدا شِمِرِه اونه وَسین دُخوانِسِّه بِشناسین، و خُدایِ اون بی حد و حِساب و پُرجلالِ میراثِ، مقَدَّسینِ دِلِه بِفهمین، وَ اونه بی حد و حِساب قوّتِ جی نسبت به اَما که ایمان داریم، باخَبَر هَبین. اون قُوَّت، خُدایِ پُر زورِ قدرتِ جی که دَرِه کار کانه، هَنِه که اونِه مَسیح دِلِه بِکار بِیته، اون موقِه که اونه مُردِگانِ جی زندهِ هَکُردِه و آسِمانِ جاهایِ دِلِه، خودشه راسِ دَسه ور بِنیشاندِه، هر ریاست و اقتدار و قُوَّت و فرمانروایی جی بالاتر، و هر اِسمِ جی بالاتر نه فقط این دوره یه دِلِه بَلکه آینده یه دورانِ دِلِه هم همینجور. وَ اون هَمِه چیرِه مسیحِ لِنگِ جیر بَنَه، وَ تعیین هَکُردِه که کلیسایِ وَسین هَمِه چی یه دِلِه سَر هَبو، کلیسایی که اونه تَنِ، وَ اونه پُری، هَمِه چیرِه هَمِه چی یه دِلِه پُر کانه. وَلی شُما شیمی خطاها و گُناهانِ دِلِه بَمِرده بِین، وَ یه وختی اوشانِ دِلِه زندگی کانه بِین، اون موقِه که این دُنیایِ راهای دِلِه، و هوای رئیسِ قُدرَت، یعنی اِبلیسِ جی اطاعت کانه بِین، اون روحِ جی که اَلآنم نافرمانِ وَچِهانِ دِلِه کار کاِنه. تمام اَما هَم یه وَختی اوشانِ میَن اَمی جسمِ هوا و هوسِ دِلِه زندگی کانِه بِیم، و اَمی جسمِ خواسّه‌ها و فِکران رِه بِجا هارنِه بِیم؛ و اَما هَم بَقیِه آدمانِ مِثان، طبقِ اَمی ذات خُدایِ غضبِ مَحکوم بِیم. وَلی خُدایِ رحم که بی حد و حسابِ، خودِشِه گَتِ مُحبتِ خاطِری اَمَرِه دوس داشتِه، حتّی وَختی که اَمی خَطاهای دِلهِ بَمِرده بِیم، اَمَرِه مَسیح هَمرَه زندهِ هَکُردِه - شما، فیضِ راهِ جی نِجات بِیتین؛ وَ خدا اَمَرِه مَسیح هَمرَه زندهِ هَکُردِه و آسِمانِ جاهایِ دِلِه عیسی مسیحِ هَمرَه بِنیشاندِه، تا اون زمانهای دِلِه که خَنِه بییِه، خودشه بی حد و حساب فیضِ، خودِشِ مِهرَبانی یه طریق نسبت به اَما، مسیحْ عیسی یه دِلِه نِشان هَدِه، چون فیضِ همره و ایمانِ راهِ جی نِجات بِیتین. وَ این شیمی جی نیِه؛ بَلکه خدایِ هَدیِه هیسه، و این اَمی اَعمالِ جی نییِه، تا هیچکَس نَتَّنِه خودِش رِه فخر هَکونِه. چون خُدای دَس اَمَرِه بِساتِه، وَ مسیحْ عیسی دِلِه خَلق هَبَیم تا خَجیرِ کاران هَکُنیم، اون کارایی که خُدا پیشتر آمادِه هَکُردِه تا اوشانِ دِلِه قَدم بَنیم. پس شما که غیر یهودی به دُنیا بومَین، و اوشان که خودِشان رِه خَتنِه هَبوسِّه دُخواندِنِن وشِمِرِه خَتنِه نَبوسِّه دانَن- اَسه اونکه اوشانِ خَتنِه کاری جسمانیِه که آدَمی یه دَسِ هَمرَه اَنجام هَبا- و شیمی یاد بِدارین موقِه ایی که مَسیح جی سیفا، اسرائیلِ تابِعیَت جی مَحروم و عَهدهایِ هَمرَه که شامِلِ وَعده بونه با، غریبه بِین، وَ بی‌امید و بی‌خدا این دُنیایِ دِلهِ زندگی کانه بِین. وَلی اَسِه عیسی مسیحِ دِلهِ، شُما که یه وَختی دور بِین، مَسیحِ خونِ طَریقِ جی نزّیک هَبَین. چون مسیح خودِش اَمی صُلح و سلامتیِه، اونیکه اَما هَر دو دَسِّه رِه، یعنی یهود و غیرِ یهودِ ایتا هَکُردِه. و خودِشِه جسمِ دِلِه جُدایِی یه دیفارِ که دُشمنی یه باعث با رِه فور بیاردِه، رسم و رسومی که شریعَتِ احکامِ دِلِه دَبا رِه باطل هَکُردِه، این نیَّتِ هَمرَه که اون دُتا دَسِّه یه جی ایتا تازِه آدَم خلق هَکونه، تا صُلح و سَلامتی برقرار هَکونِه وَ هر دُتا دَسِّه رِه ایتا تَنِ دِلِه خُدایِ هَمره آشتی هَدِه، خودِشِ صَلیبِ طریقِ جی که، دُشمَنی رِه بَکوشتِه. اون بوما و صُلح و سلامتی خَبِر خُوشِ شِمِره که دور بِین و اوشانیکه نَزدیک بان رِه، اعلام هَکوردِه، چون اونه طریقِ جی، اَما دوتا، ایتا روحِ دِلِه آسمانی پیَرِ دسرَسی داریم. پَس دِ شُما غَریبِه و اَجنبی نییَین، بَلکه مُقَدَّسینِ همره هَموطن و خُدایِ خانواده یه اعضای جی هیسین؛ شُما اون عمارتِ سَر که رَسولان و پِیغَمبَران اونه پِی بان، بَنا هَبَین، که مسیحْ عیسی خودِش اون بَنایِ اَصلی سَنگ هیسِه. مسیحِ دِلِه تمام این بَنا همدیگرِ وصل بونِه، و ایتا مُقَدَّسِ مَعبد خُداوَندِ دِلِه بَرپا بونِه. وَ شُما هَم هَمدیگَر هَمره مسیحِ دِلِه بَنا بونِین تا ایتا سِرِه مِثان دَر بییَین که خُدا خودِشِه روحِ طریقِ جی اونه دِلِه ماندِنِه. اینِه وَسین مَن، پولُس، که شُما غیر یَهودیانِ خاطِری مسیحْ عیسی زِندانییَم - بی شک شُما این جریانِ بارِه که خُدای فیضِ نظارت شیمی خدمتِ وَسین مَرِه هَده هَبا بِشنَوِسّین، می مَنظور رازی یِه که مُکاشِفِه یه راهِ جی مَرِه معلوم هَبا، هَمونجور که تا اَلآن اونه خلاصه رِه شِمِرِه بَنویشتَم، وَ اونه بُخوانِسَّن هَمرَه، تانید پِی بَبِرین که مَن چطور مَسیحِ رازِ بِفَهمِسَّم اون رازی که قدیمی نسلهایِ دِلِه آدَمانِ ریکاشانِ وَسین آشکار نَبا با، اونجور که اَلآن روح القدسِ طریقِ جی، اونه مُقَدَّسِ رَسولان و پیغمبرانِ وَسین آشکار هَبا. اون راز اینِه که غیرِ یهودیانَم مسیحْ عیسی یه دِلِه اِنجیلِ طریق هم اِرثن، و همون تَنِ اعضائِن و خَدایِ وعده یه دِلِه شَریکِن. مَن طبقِ خُدایِ فیض هَدیِه این اِنجیلِ خادم هَبام، که اونه قدرتِ اعمالِ طریق مَرِه هَدهَ هَبا. هَرچَن که مَن تمام مُقَدَّسینِ میَن همه یه جی کمتَرم، این فیض مَرِه هَدهَ هَبا تا مَسیحِ بی حد و حسابِ گنجها رِه غیرِ یهودیانِ وَسین اعلام هَکُنَم، وَهمه یه وَسین ایتا راز رِه روشَن هَکُنَم که قدیم جی خُدایِ وَر که هَمِه چیرِه خَلق هَکُردِه، جا هَدَه بِداشته هَبا با. تا اَسِه کلیسای طریقِ جی خُدایِ جور واجور حکمت، ریاستها و آسِمانِ جایهایِ قدرتهایِ دِلِه آشکارهَبو، این همون هدفی با که خُدا از اَزل داشتِه، که خُدا اونِه اَمی خُداوند مسیحْ عیسی یه دِلِه انجام هَده. اَما مسیحِ دِلِه و اون ایمانی که اونه داریم هَمرَه، تانیم جُرأت و اطمینانِ هَمره خُدا رِه نَزیک هَبیم. پَس شیمی جی خواهش کانَم اون رنجهایِ خاطری که دَرَم شیمی خاطِری کَشِنَم، دِلسرد نَبین، چون اوشان شیمی افتخارِ باعثِ. اینِه وَسین من، آسمانی پیَرهِ پیش زانو زَنَم که هر خانواده آسِمانِ دِلهِ و زَمینِ سَر، اونه جی اسم گیرنَن، و دُعا کانم که طبقِ خودِشِه جَلال دولتمندی شِمِرِه هَدِه، تا شیمی باطِنِ دِلهِ اونه روحِ کمک هَمرَه قَوی و رَسدار هَبین، تا مَسیح، ایمانِ طریقِ جی شیمی دِلِ میَن بُمانِه، وَ مُحبتِ دِلِه ریشِه دَبِدین، پابرجا بُمانید، تا قوّت بدارین که تمام مُقَدَّسینِ هَمره، مَسیحِ مُحبتِ دِرازا و پَهنا و جَلی و بُلَندی رِه بِفهمین وَ مسیحِ محبت که بَشرِ معرفتِ جی بالاتر هیسِه رِه بِشناسین - تا خُدایِ کاملِ پُری یه جی سَرمشت هَبین. جلال هَبو اون خُدا رِه که تانه اون قُوَّتِ طریق که اَمی دِلِه کار کانه، خِیلی بیشتر اَز اونچه که اَما گَمان هَکُنیم یا بِخوایم، کار هَکُنِه. کلیسایِ دِلِه و مسیحْ عیسی یه دِلِه، تمام نَسلهایِ دِلِه، تا اَبد خُدا رِه جَلال هَبو! آمین. پَس مَن که خُداوَندِ خاطِری زندانِ دِلِه دَرِم، شیمی جی خواهِش کانَم که شیمی رَفتار، اون دعوتی که شُما اونه وَسین دُخواندِه هَبِینِ لایق هَبو تمام فروتَنی و ملایمتِ همره؛ وَ صبر و مُحبتِ دِلِه هَمدِیگرِ تحمل هَکُنید. تقَّلا هَکُنید تا اون ایتا هَبوسَّن که خُدایِ روحِ جییِه، صلح و سلامتی یه دِلِه بِدارین. همونجور که ایتا تَن و ایتا روح دَرِه، خُدا هم اون موقِه که شِمِرِه دُخوانِسِّه ایتا اُمید شِمِرِه هَدَه؛ ایتا خداوند، ایتا ایمان، ایتا تَعمید؛ وَ ایتا خُدا و هَمِه پیَر که همه یه جی بالاترِ وهَمِه دِلِه کار کانه وهَمِه دِلهِ دَرِه. وَلی هر کُدام اَز اَمَرِه مَسیح بَخشِشِ قَدَر، فیض هَدَه هَبا. اینِه وَسین گونِه: «وختی که عرش بَرینِ سَمت جآر بَشَه، اَسیرِان رِه، اَسیری بَبِرده وَ مرُم رِه هَدیه ها هَدَه.» این گَبِ معنی که ’اون جآر بَشَه‘ چیِه، بِجُز اینکه زمینِ پَست تَرین جاها رِه هَم جیر بوماَ؟ اونیکه جیر بوماَ، هَمونیه که تمام آسِمانانِ جی جآرتَر بَشَه، تا هَمِه چیرِه خودِشِه حُضورِ همرهَ پُر هَکُنِه. وَ اون با که بعضیان رِه عنوان رَسول بِبَخشییَه، بعضیان رِه پیغمبران، مُباشِران، گالِشان وبعضیان رِه عنوان مُعلِمانِ هَدَه تا مُقَدَسین رِه خِدمَتِ کارِ وَسین آمادِه هَکُنَن، مَسیح تَنِ بَنایِ وَسین، تا وَختی که اَما هَمِه اَمی ایمان ایتا هَبو و اَمی همه یه شِناخت خُدایِ ریکایِ جی ایتا هَبو تا اینجوری ایتا کامِلِ آدمِ قَد گَتِ هَبیم، تا مسیحِ قامتِ پُری یه قَدَر بَرسیم. ایما دِ ایتا کوچِ وَچِه یه مِثان نییَیم تا موجِشانِ هَمرَه هر طرف توُواده هَبیم و جور واجور تَعالیم و آدَمان دوز و کَلَک وَ اون نَقشِه های دِلِه که گمراهی یه وَسین کَشِنَن، اَمَرِهِ این سَمت و اون سَمت بَبِرِه. بَلکه حقیقتِ باگوتَنِ همره مُحبتِ دِلِه، هر لَحاظِ جی اونه قَدَر که سَرِ، یَعنی مَسیح، رشد کانیم. اونه جییِه که تمام بَدَن به وسیله هر مَفصلی که اوشانِ وَسین آماده هَبا، به هم چِفت و بَس بونَن وقتیکه هر عضوی دُرس عَمل هَکونِه، باعث بونه بَدَن رشد هَکونه تا خودِش رِه مِحبتِ دِلِه بَنا هَکونِه. اَسه اینِه گونَم و باز هم خُداوَندِ دِلِه گونَم که دِ شیمی رفتار نباید اون مَردم مثان که خُدا رِه نِشناسِنَن هَبو که خودِشانِ بیخُدی فِکرانِ دِلِه رفتار کانَن. اوشانه عقل تاریک هَبا، وَ نادانی یه خاطِری که اوشانه سَنگ دِلی یه نَتیجِئِه، خُدایِ زندگی یه جی دور هَبان. اوشان سنگدِل هَبان و خودِشان رِه هرزگی یه دِلِه وِل هَکوردَن، جوریکه طمعِ هَمره هر ناپاکی رِه دَس بَزَن. وَلی شُما مَسیحِ اینجوری یاد نِیتین، البَتَر که شُما اونه بارِه بِشنَوِسّین و طِبق اون حَقیقَتی که عیسی دِلِه دَرِه، تعلیم بِیتین. شما یاد بِیتین تا شیمی قَدیمی زندگی یه روش یعنی اون قَدیمی آدَم که گول زَنَکِ خواسِه هایِ طریقِ جی فاسد با رِه، شیمی تَنِ جی دِرگا بیارین. و روحِ دِلِه شیمی فکر تازه هَبو وَ تازِه آدَمی رِه شیمی تَن دَکُنین، که صالحی و حَقیقی قُدّوسیَتِ دِلِه، خُدایِ مثان هَبو. پَس، دُرو نَزِنین، و هر کدام شیمی هَمسادِه یه همره راسی یه همره گَب بَزِنِه، چون اَما هَمِه، هَمدیگرِ همره ایتا اعضائیم. «عصبانی هَبین، وَلی گُناه نَکُنین» و نُزارید شیمی روز غیظِ دِلِه تَمام هَبو، وَ ابلیسِ فُرصت نَدین. دُزد دِ دُزّی نُکُنِه، بلکه کارِ سَر بوشو، وَ خودِشِه دَسِّ هَمره صداقتِ همره کار هَکونِه، تا بِتَّنِه محتاجانَم رِه هَم یِچّی هَدِه. شیمی دَهَن بَدِ گَبِ وَسین وا نَبو، بَلکه تمام شیمی گَب بَقیِه یه بَنای وَسین کار هَکونِه و احتیاجی رِه بَرآوَردِه هَکُنِه، و اوشانیکه اِشنَوِنَن رِه فِیض بَرِسانِه. خُدایِ قدّوسِ روح رِه که اونه هَمرَه آزادی یه روز وَسین مُهر هَبَین، نارحت نَکُنین. هَر جور زَرخی، خشم، غیظ، داد و بیداد، تهمت و هر جور بَدخواهی رِه شیمی جی دور هَکُنید. هَمدِیگَرِ هَمرَه مِهرَبان و دِلسوز هَبین و هَمونجور که خُدا شِمِره مَسیح دِلهِ بِبَخشیِه، شُما هَم هَمدِیگَرِ بِبَخشین. پَس ایتا عزیز وَچِهانِ مِثان، خُدایِ جی سَرمَخش هَگیرین. وَ محبَتِ هَمرَه رَفتار هَکُنید، هَمونجور که مَسیح هم اَمَرِه محبت هَکُردِه و خودِشِ جانِ اَمی وَسین ایتا قربانی و خوش عَطرِ هَدیِه یه مثان خُدا رِه پیشکِش هَکُردِه. نَکُنِه شِیمی میَن بی‌عفتی یا هر جور ناپاکی یا هوا و هوَسِ جی حتی گَب میَن بیه، چون ایشان مُقَدَسینِ لایِق نیِه. بَدِ گَب و بیخُدی گَب و رکیکِ گَب شیمی میَن دَنِبو که شیمی لایق نیِه، بایِسّی اونِ عوض شُکر هَکُنین. چون مُطمئن هَبین که هیچ بی حیا یا ناپاک یا طمعکارِ آدم که هَمون بُت پَرَس بونه، خُدا و مسیحِ پادشاهی یه دِلِه سَهمی نِداره. نُزارید هیچکی شِمِرِه مُفتِ گَبِ هَمرَه گول بَزِنِه، چون این چیزانِ خاطری یه که خُدایِ غیظ اوشانِ سَر که نافرمانی کانَن هَنِه پَس اوشانه هَمرَه شریک نَبین. شُما یه وَختی ظُلَمات بِین، وَلی اَسِه خداوندِ دِلهِ نورِین. پَس نورِ وَچِهانِ مِثان رَفتار هَکُنید. چون نورِ ثَمَره، هر جور خوبیه دِلِه، صالحی و راسّی هیسِه. تَقَلّا هَکُنید تا بِفَهمین که چی خُداوند رِه راضی کانه. ظُلَماتِ بی فایده کارانِ دِلِه شَریک نَبین، بَلکه اوشانِه بَرمَلا هَکُنین. چون حتّی زبان بیاردنِ اونچه که اوشان خلوتِ دِلِه کانَن، شَرم آوَرِه. وَلی وختی که هر چی نورِ همره بَرمَلا هَبو، آشکار بونِه. چون هَر چی که آشکار بونه نورِ. اینه وَسین باگُوته هَبا که: «اِی تویی که خوابِ دِلهِ دَری، بیدار هَبو، مُردِگانِ جی زنده هَبو، که مَسیح خودِشِ نورِ تی سر تابِاندِنه.» پَس، خِیلی مواظب هَبین که چِطور رفتار کانید، شیمِی رفتار عاقِلِ آدمانِ مِثان هَبو نه نادانِ آدَمانِ مِثان. شیمی وختِ قَدرِ بِدانید، چون این روزان، بَد روزائِیه. پَس نادان نَبین، بلکه بِفَهمین که خُداوندِ اراده چیِه. وشرابِ جی مَس نَبین، که شِمِرِه بَدِ کارانِ سَمت کِشاندِنِه؛ بلکه خُدایِ روحِ جی پُر هَبین. مزامیر و سرودها و روحانی آوازهایِ همره همدیگَرِ هَمره گَب بَزِنین و تمام دِلِ جی خُداوندِ وَسین بُخوانید و آهنگ بِسازین. هَمَش خُدای پیَر رِه، اَمیی خُداوند عیسی مَسیح اِسمِ هَمرَه هَمِه چی یه وَسین شُکر هَکُنید. مَسیح حُرمَتِ خاطِری، هَمدِیگَرِ جی اطاعت هَکُنید. اِی زِناکان، شیمی مَرداکانِ جی اطاعت هَکُنید، هَمونجور که خُداوندِ جی اطاعت کانید. چون مَرد، خودِشِ زِنایِ سَرِه، هَمونجور که مَسیح هَم خودِشه تَن، یعنی کلیسایِ سَر وَ اونه نِجات دَهَندِئِه. پَس هَمونجور که کلیسا مَسیح جی اطاعت کانه، زِناکان هَم بایسّی هر کارِ دِلهِ خودِشانِه مَردِکانِ جی اطاعت هَکونَن. اِی مرداکان، شیمی زِناکان دوس بِدارید، هَمونجور که مَسیح هَم کلیسا رِه دوس داشته و خودشه جان اونه وَسین هَدَه، تا اونه خُدایِ کَلامِ اُویه هَمره بَشورِه و اینجوری کلیسا رِه تَقدیس هَکُنِه. و کلیسا رِه اون شکوهِ همره که داره خودِشِ وَرجه بیارِه، بدون هیچ لک و چین و چروک یا هر چیزِ دیگه، تا کلیسا مُقدّس و بی عیب هَبو اینِه وَسین، مَرداکان بایسّی خودِشانِه زِناکانِ ایتا خودِشانِه تَنِ مِثان دوس بِدارَن. اونیکه خودشه زِنا رِه دوس داره، خودِشِه دوس داره. چون هیچکی هیچ وَخت خودشه تَنِ جی بیزار نیِه، بلکه اونِه غذا دَنه و اونِه جی مُواظِبَت کانه، هَمونجور که مَسیح هم کِلیسایِ جی مُواظِبَت کانه. چون اَما اونه تَنِ اَعضائیم. «اینه وَسین مَرد، خودشه پیر و مآرِه جی سیفا بونه، خودشه زِنا رِه چَسبِنِه، و اون دُتا یِه تَن بونَن.» این راز، ایتا گَتِ رازِ- وَلی مَن کلیسا و مَسیح بارِه گَب زَنَم. خُلاصِه اینکه، شیمی جی هَر کُدام بایسّی خودشه زِنا رِه ایتا خودشه مِثان دوس بِدارِه، وَ زِنا بایسّی خودشه شو رِه حُرمَت بَنه. اِی وَچِهان، شیمی پیَر و مآرِ جی خُداوندِ دِلِه اِطاعَت هَکُنید، چون دُرسِ کار اینِه. «تی پیَر و مآرِ اِحترام بَنی»، که این اولین حکمِ که وَعده یه هَمرَئِه: «تا خوش وَخت هَبی و زَمینِ سَر دِرازِ عمر بِداری.» اِی پیَران، شیمی وَچِه هان رِه عصبانی نَکُنین، بلکه اوشانه خُداوندِ تعلیم و تربیتِ هَمرَه گَته هَکُنید. اِی پاکاران، شیمی زَمینی اَربابانِ احترام وترسِ همرَه، و دِل و جانِ همره، اِطاعَت هَکُنید، همونجور که اِنگار مَسیح رِه اِطاعَت کانید. وَ اینَم، نه فقط اون موقِه که شیمی مراقب هیسَن، ایتا اوشانِ مثان که آدَمی یه راضی هَکُردنِ دُمّال دَرِن، بَلکه ایتا مَسیحِ پاکارانِ مثان خُدایِ اِرادِه رِه دِل و جانِ هَمره بِجا بیارید. خُجیرِ نیَّتِ هَمره خِدمَت هَکُنین، همونجور که اِنگار خُداوَندِ خِدمَت کانید نه آدَمی رِه، دانید که خداوند هر کَسِ خُجیرِ کارِ جوابِ اونه دَنِه، چی پاکار هَبو، چی آزاد. اِی اَربابان، شیمی پاکارانِ هَمره اینجور رَفتار هَکُنید، وَ اوشانِ خط و نِشان بَکِشییَنِ جی دَس بَکِشین، چون دانید اونیکه هم اوشانِ اَربابِ و هم شیمی اَربابِ، آسِمانِ دِلِه دَرِه، وَ اون هیچکسِ میَن فرق نُزارنه. سرآخر، خُداوندِ دِلِه و اون قوّتِ دِلِه که اونه قدرتِ جی هَنِه، رَسدار هَبین خُدایِ کاملِ اسلَحه رِه شیمی تَن دَکُنین تا بِتَّنید اِبلیسِ حُقِّه هایِ پِیش بییَسید. چون اَمِی جنگ جسم و خون، یعنی آدمی یه همره نیِه، بَلکه اَما قُدرتهایِ علیِه، رئیسِانِ علیِه، و اون ظُلماتِ نیروهایِ علیه که این دُنیایِ سَر حاکِمَن، وَ شَریرِ روحانی لشگرانِ علیِه، که آسِمانِ جاهایِ دِلِه دَرِن، جَنگِنیم. پَس خُدایِ کاملِ اَسلَحِه ره شیمی تَن دَکُنین، تا شَرِّ روز دِلهِ بِتَّنید تاب و تَوان بِدارین، وَ بِتَّنین بعدِ اینکه همه چیرِه انجام هَدَین، بییَسید. پَس قایم بییَسید، حَقیقَتِ کَمَر قیشِ دَبِسین و شیمی صالحی یه زِرِه رِه شیمی تَن دَکُنین. اِنجیلِ صلح و سلامتی رِه ایتا چَمیشِ مِثان دَکُنین، اونجور که اِنگار اونه اعلامِ وَسین آمادِئین هر وضعِ دِلِه ایمانِ سِپَرِه هَگیرین، تا بِتَّنین اونه هَمرَه، اون شَریرِ تمامِ تَش دارِ تیرها رِه دَکوشانین. نِجاتِ کُلاهخودِ شیمی سَر بَنین و روحِ شَمشیر که خُدایِ کلامِ رِه، شیمی دَس بَگیرین. وَ هَمَش، هر جور دُعا و خواهشِ هَمرَه، خدای روحِ دِلهِ دُعا هَکُنید و اینِه وَسین بیدار و هوشیار هَبین ویِکسَرِه پایداری یه هَمرَه تمام مُقَدَسین وَسین دُعا هَکُنید. و مَرِه هَم دُعا هَکُنید، تا هَر وَخت می دَهَنِ گَب بَزَئنِ وَسین واز کانَم، اون کَلامِ قُوَّت مَرِه هَده هَبو، تا اِنجیلِ راز رِه، دِل و جُرأتِ هَمره اعلام هَکُنَم، اون اِنجیلی که اونِ سَفیرَم، هر چَن زنجیلِ دِلِه! دُعا هَکُنید که اونِه جُرأتِ هَمره اونجور که اونِ لایقِ، اعلام هَکُنَم. اینه وَسین که می حال و روزِ جی خَبَردار هَبین و بِدانید چه کانَم، تیخیکوس، که عزیزِ اَداش و خُداوندِ وفادارِ خادِمِ، هَمِه چیرِه شِمِره گونِه. مَن اونه اینِ خاطِری شیمی وَر روانه کانَم تا اَمی حال و روزِ جی خَبَردار هَبین، و تا اون شِمِرِه دِلگرم هَکُنِه. خُدای پیَرِ طرفِ جی و خُداوند عیسی مَسیحِ طرفِ جی، آداشانِ وَسین صُلح و سلامتی و مُحبت ایمانِ هَمرَه هَبو. اونه فیض تمامِ اوشانِ همرَه هَبو که اَمی خُداوند عیسی مسیحِ، اون مُحبتِ همرَه که از بیِن نَشونِه دوس دارِن. پولُس و تیموتائوسِ طرفِ جی، مسیحِ عیسیِ پاکاران، تمام مُقَدَسینِ وَسین که مسیحْ عیسی دِلِه فیلیپی شهرِ دِلِه دَرِن، ناظِران و شَمّاسان: فیض و صلح و سلامتی، اَمی پیَر، خُدا، وَ خُداوند عیسیِ مَسیحِ طَرَفِ جی، شِمِره بییِه. هر وَخت شِمِره می یاد هارنَم، می خُدا رِه شکر کانَم وَ تمام می دُعاهای دِلِه هَمَش، شُما همه یه وَسین خُشحالی یه هَمرَه دُعا کانَم، چون از اوَّلین روز تا اِمروز، مسیحِ اِنجیلِ کارِ دِلِه شریک بِین. و مَن مُطمَعِنَم اونیکه شیمی دِلِه خَجیرِ کارِ شِرو هَکُردِه، اونِه تا مسیحْ عیسیِ وَگَرِسَّنِ روز به آخر رِساندِنِه. مَن این حقِّ دارِم که شُما همه یه بارِه اینجور حِسّی بِدارَم، چونکه می دِلِ میَن جا دارین، چون شُما همه می همرَه خدایِ فیضِ دِلِه شریکین، هم می زِندان دَکِتَنِ دِلِه، هم اِنجیلِ جی دِفاع هَکُردَن، و هم اونِ حقیقتِ ثابت هَکُردن. چون خُدا می گَواهِ که چطور اون احساساتِ همره که مسیحْ عیسی جی سرچشمِه گیرنِه، شُما هَمه یه مُشتاقم. و می دُعا اینه که شِیمی مُحبت بیشتر و بیشتر هَبو و معرفت و فهم کاملِ هَمرَه هَبو، تا بِتَّنید اونچه که بهتَرینِ رِه قَبول هَکُنید و مسیحِ روز دِلهِ، پاک و بی‌عیب هَبین صالِحی یه ثمره یه جی پُرهَبین که عیسی مَسیحِ طریقِ جی به بار هَنِه، و خُدایِ جلال و حمد و ثنا هَکُردن رِه ختم بونِه. اِی اَداشان، خَنَم بِدانید اونچه که می سَر بوماَ، در اَصل اِنجیلِ ترقی یه باعث هَبا، اون جوریکه تمام سلطنتی کاخِ نِگَهبانان و همه وَسین معلوم هَبا که مَن مَسیح خاطِری زندانِ دِلهِ دَرَم؛ وَ می زندان دَکِتَن باعث هَبا که بیشتَرِ اَداشان، خُداوَندِ دِلِه اوشانه دِل قَویتر هَبو تا تمام جرأتِ هَمرَه، بی تَرس خُدایِ کلامِ باگوئَن. وَلی بعضیان حَسودی و چِش و هم چشمی یه سَر مَسیحِ موعِظِه کانَن، ولی بعضیان خُجیرِ نیَّتِ هَمرَه. ایشان مُحبتِ جی اینجور کانَن، چون دانَن که مَرِه اِنجیلِ دِفاع هَکُردنِ وَسین ایجِه بَنَن. وَلی اوشان چِش و هم چِشمی یه سَر مَسیحِ موعظه کانَن، نه خُجیرِ نیَّتِ هَمره، چون خیال کانَن که می عذابان رِه زندانِ دِلِه بیشتر کانَن. پس چی؟ مُهم اینه که هر جور بونه، مَسیح اعلام هَبو، چه دُرسِ نیَّتِ همره هَبو، چه نادُرس نیَّتِ همره! اینه وَسین مَن خُشحالی کانم. آرِه، باز هم خُشحالی کانم، چون دانَم که شیمی دعاها وعیسی مسیحِ روحِ کُمکِ هَمرَه، این به می آزاد هَبوسَّن خَتم بونه، هَمونجور که اشتیاقِ هَمرَه اِنتِظار کَشِنَم و اُمید دارَم که هیچی یه دِلهِ شَرمندِه نَبونَم، بلکه جرأت کاملِ هَمرَه، اَلآن هَم هَمیشه یه مِثان، چه بَمِردَنِ دِلهِ و چه زندگی یه دِلهِ، مسیح می تَنِ دِلهِ جَلال گیرنِه،. چون زندگی می وَسین مَسیحِ و بَمِردَن می وَسین سود اَگه قراره می زندگی رِه این تَن دِلِه اِدامِه هَدَم، این مَرِه پُر ثَمرِه کار هیسِّه. با این وجود نَتَّنَم باگوم کُدامِ انتخاب هَکُنَم! چون این دُتایِ میَن بَدجور دَرَم جَنگِنَم: چونکه آرزو دارَم این دُنیایِ جی بوشوم و مَسیح هَمرَه دَبوم، چون این خِیلی بهتَرِه؛ وَلی می بُمانِسَّن جسم دِلِه شیمی وَسین واجِب تَرَه. چونکه اینه جی مُطمَعِنَم، دانم که شیمی ترقی و خُشحالی یه وَسین، ایمانِ دِلِه زنده ماندِنَم و شِما هَمه یه هَمره اِدامِه دَنَم، تا وختی که یِدَفه دیگه شیمی وَر بییَم، شیمی افتخار مسیحْ عیسی دِلِه می خاطری بیشتر و بیشتر هَبو. فقط شیمی جی خَنَم که شِیمی رفتار مسیحِ اِنجیلِ لایق هَبو.، اونجور که چه بییَم و شِمِرِه بَینَم و چه نییَم، شیمی جی بِشنُئَم که ایتا روحِ دِلِه پابرجا هیسین و ایتا فِکرِ همره اِنجیلِ ایمانِ وَسین، دوش به دوش ِهَم تَقَّلا کانید، وَهیچی یه دِلهِ مُخالِفانِ جی تَرسِی نِدارید، که هَمین اوشانه بارِه هلاکتِ نِشانِئِه، وَلی شِیمی نِجاتِ نِشانِئِه، وَ این خُدایِ جییه چون این افتخار شِیمی قِسمَت هَبا که نه فقط مَسیحِ ایمان بیارین، بلکه اونه راه دِلِه رنج هَم بَکِشین. شِمِرِه هم هَمون جنگیِه که مَرِه اونه دِلِه بَدییَین و اَلآنَم اِشنَوِنین که هَلَه هم اونی همره سَر و کَلِه زَنَم. پَس اَگه مَسیح دِلِه دِلگَرمی دارین، اَگه اونه مُحبت شیمی تَسلی یه باعث بونه، اَگه خُدای روحِ دِلِه رفاقت دارِین، وَ اَگه مِهرَبانی و دِلسوزی دارِین، هم فِکر هَبوسَّنِ همره واین مُحبتِ همره، یکدِلی و هَم نَظر هَبوسَّنِ همره، می خُشالی رِه کامِل هَکُنید. هیچ کاری رِه خُدخواهی و چِش و هَم چِشمی سَر نَکُنین، بلکه فروتنی یه هَمرَه بَقیِه رِه شیمی جی بِهتَر بِدانید. هیچکِدام شیمی جی فقط خودشه منفعَتِ فِکر دَنِبو، بلکه بَقیِه یه فکر هم دَبو. هَمون فِکرا که مسیحْ عیسی داشتِه رِه بِدارین: اونیکه هر چَن خُدایِ هَمره همشِکل با، برابری جی خدای هَمرَه خودِشَه نَفع سود نَبِردِه، بلکه خودِش رِه خالی هَکُردِه وَ پاکاری یه شِکلِ بِیتِه، آدَمان مِثان دُنیا بوما. وَ چون آدَمان شکلِ مِثان هَبا خودِش رِه فروتن هَکُردِه وَ تا بَمِردَنِ موقِه، حتّی صَلیبِ سَر بَمِردَن مُطیع هَبا. پَس خُدا هَم اونه خِیلی سَربُلَن هَکُردِه وَ ایتا اِسم همه یه اِسمهایِ جی بالاتر اونه هَده، تا عیسی یِه اِسمِ هَمرَه هَر زانو ایی خَم هَبو، آسِمانِ دِلِه، زَمینِ سَر و زمینِ جیر، وَ هر زِبانی اِقرار هَکونه که عیسی مسیح ’خداوَندِ‘، خُدای پیَرِه جَلالِ وَسین. پَس اِی عَزیزِان، هَمونجور که هَمَش مُطیع بِین، اَلآن نه فقط می وَرجِه، بلکه خِیلی بیشتر، وَختی مَن دَنییَم، شیمی نِجات رِه بایسّی ترس و لَرزِ هَمرَه عمل هَکُنید؛ چون خُدائه که شیمی دِلِه خودِشِه راضی هَکُردَنِ وَسین کار کانه، هم اِراده یه دِلِه، هم عملِ دِلِه. هر کاری رِه بدون غُرغُر و جر و بحث اَنجام هَدین، تا بی عیب و ساده دِل، و خُدایِ بی عیبِ وَچِه هان هَبین، خطاکار و گُمراهِ نَسلِ دِلِه که اوشانِ میَن سِتارِه شانِ مثان این دُنیایِ دِلِه سوسو زَنید، زندگی یه کَلامِ قائم بِدارین، تا مسیحِ وَگَرِسَّنِ روزِ دِلِه، افتخار هَکونَم که بیخُدی دُو نَکوردَم و بیخُدی زحمت نَکِشییَم. حتّی اَگه لازم هَبو که می خون ایتا پیشکِشِ مِثان شیمی ایمانِ قربانی یه وَسین بَریخته هَبو، ذوق دارم و شیمی هَمِه یه هَمره خُشحالی کانَم. و شُما هَم بایسّی اینجور خوشحال هَبین و می هَمرَه خُشحالی هَکُنید. خُداوند عیسی یِه دِلهِ اُمید دارَم تیموتائوسِ خیلی زود شیمی وَرجه روانه هَکونَم تا شیمی حال و اَحوالِ جی باخَبَرِ هَبوُم و می دِل خوشحال هَبو. چونکه دِ هیچکَسِ نِدارَم که راس راسی شیمی راحتی یه فکر دَبو. چون که همه خودِشانِه نَفعِ دُمّال دَرِن، نه عیسی مسیحِ کارِ دُمّال. وَلی شُما دانید که تیموتائوس خودشه آزمونِ پَس هَدَه، که چطور می هَمره، ایتا ریکایِ مثان خودِشِه پیَرِ هَمرَه، اِنجیلِ کارِ دِلِه خِدمَت هَکُردِه. پَس اُمید دارَم هَمینکه می تکلیف روشَن هَبا، اونه شِیمی وَرجه روانه هَکونَم؛ وَ خُداوَندِ دِلِه مُطمَعنم که مَنَم خیلی زود هَنَم. من لازِم بِدانِسَّم اِپافْرودیتوس رِه شیمی وَرجه رَوانه هَکونَم، اونی که یک طرف جی می اَداش و هَمکار و می هَمرزمِ، وَ یک طرفِ دیگر جی، کَسیِه که شُما اونِه می احتیاجاتِ برطرف هَکُردنِ وَسین روانه هَکوردِه بِین. چون اون مُشتاقِ شُما هَمِه رِه بِینه و اینه خاطِری که بِشنَوِسّه بِین ناخوش با، پَریشانِ. راس راسی که ناخوش با و دَبا بَمیره. وَلی خُدا اونه رَحم هَکُردِه، وَ نه فقط اونه، بلکه مَرِه هَم رَحم هَکوردِه، تا ایتا غُصِّه می غُصِّه های سر زیاد نَبو. پَس خَنَم هر چی زودتر اونه روانه هَکونَم، تا یِدَفه دیگه اونه بَدییَنِ همره خُشحال هَبین و می غُصِّه یه جه هَم کَم هَبو. پس خُداوَندِ دِلِه، اونه تمام خُشحالی یه هَمرَه قبول هَکُنید و اینجور آدَمانِ حُرمت بَنین، چونکه اون، مَسیحِ کارِ وَسین دَبا بَمیره، و شِیمی خِدمتِ کَم و کاسّی یه جُبرانِ وَسین می خاطِری، خودشه جان خطر میَن توُوادَه. سَرآخر، اِی می اَداشان، خُداوندِ دِلِه خُشحال هَبین! تمام اون چیزانی که دَرَم شِمِرِه نِویسِنَم مَرِه زحمتی نیِه، بلکه شیمی اَمنیَّتِ وَسین هیسِه. اون سَگانِ جی دوری هَکُنید؛ اون گُناهکارانِ جی دوری هَکُنید! اوشانیکه خَتنِه هَکُردن وَسین جِسمِ بینَنِ جی، دوری هَکُنید. چون خَتنِه‌ هَبوسِّه واقعی اَمائیم، که خُدایِ روحِ همره پرسِّش کانیم، وَ مسیحْ عیسی یه دِلِه فَخر کانیم، و اَمی تکیه جسمِ سَر نییِه- هر چَن که مَن، خودَم، خُجیرِ دَلیلایی تَکیِه هَکُردَنِ وَسین جسمِ سَردارم. اَگِه یِنَفر گَمان کانه که دلیلی تَکیِه هَکُردَنِ وَسین جسمِ سَر داره، مَن بیشتر دارِم: هَشتِمین روزِ دِلِه خَتنِه هَبام، اسرائیلی قومِ جی، بنیامینِ تَلک و طایفه جی، عبرانی وَچِه، عبرانی پیَر و مآر جی؛ طبقِ شریعت، فریسی؛ طبقِ غیرت، کلیسایِ آزار دهنده؛ طبقِ صالِحی که شریعتِ جی هَنِه، بی عیب. وَلی هر چی که می نَفع با رِه، اونِه مَسیحِ خاطِری ضرر بِشمارِسَّم. راس راسی، مَن هَمِه چیرِه اینه وَسین که می خداوند مسیحْ عیسی بِشناختَن همه چی یه جی بالاتر هیسِه، ضرر دانَم، و اونه خاطِری هَمِه چیرِه اَز دَس هَدَم و اوشانِه ایتا آشغالِ مِثان دانَم تا مَسیح رِه بِدَس بیارَم وَ اونه دِلِه پیدا هَبوم، نه می صالحی یه همره که شریعتِ جی هَنِه، بَلکه اون صالحی یه همره که مَسیحِ ایمانِ راهِ جی بِدَس هَنِه، همون صالحی که خُدایِ جییِه و طبقِ ایمانِ. خَنَم مَسیح و اونه زندهِ هَبوسَّنِ قُوَّتِ بِشناسِم و اونه عذابایِ دِلِه شَریک هَبوُم، اونه مرگ دِلِه اونه مِثان هَبوُم، تا هر جور که هَبو مُردگانِ جی، زِندِه هَبوسَّنِ بِدس بیارِم. نَگونَم اَلآن ایشانهِ بِدَس بیاردَم یا کامل هَبام، بلکه مَرِه پِیش بَرنَم تا چیزی رِه بِدَس بیارِم که مسیحِ عیسی اونه خاطِری مَرِه بِدَس بیاردِه اَداشان، گَمان نُکانَم هَلَه اونِهِ بِدَس بیاردِه بوم؛ وَلی یه کاری کانَم، وَ اون اینه که اونچه دُمّال سَر دَرِه رِه یاد کانَم و اونچه یه سمت که دَر پِیش دَرِه یه وَسین، تَقلّا کانَم، هدفِ برِسیَنِ وَسین تَقلّا کانَم، تا جایزه‌ای که خُدا اونِه مسیحْ عیسی دِلِه مَرِه جآرِ سَمت دُخوانِسِّه رِه، بِدس بیارِم. همه اَما که بالِغ هیسیم، بایسّی اینجور فکر هَکُنیم؛ و اَگِه هر چی یه دِلِه یِجور دیگه فِکر کانید، خُدا این رِه هم شِمِره معلوم کانه. مُهم اینه که به هرمرحله‌ ایی که بَرِسییم، اون مِثان رفتار هَکُنیم. اِی اَداشان، با هم می جی سرمشق هَگیرین، وَ شیمی توجه رِه اوشانه وَسین بَنین که طِبق الگویی که اَمیی دِلهِ سُراغ دارِن، رفتار کانَن. چونکه مَن اوشانِ بارِه چَن دَفه شِمِرِه باگوتَم و حتّی اَلآن هَم خودَم آرسویه همره گونَم، خِیلیان، مسیحِ صلیبِ دُشمَنانِ مِثان رفتار کانَن. اوشانِ آخَرعاقبت هَلاکَتِ. اوشانِ خُدا، اوشانِ شِکَمِ و نَنگ آورِ چیزان ره فَخر کانَن، اوشان زمینی چیزانِ بارِه فکر کانَن. اَسِه اونکه اَما آسِمانِ شی هیسیم وتمام شوقِ هَمرَه انتظار کَشِنیم که نِجات دَهَنده، یعنی اَمی خداوند عیسی مَسیح، اوجه یه جی بییِه. اونیکه اَمی ذلیلِ تَنِ عوض کانه تا اونه جلال بِیتِه تَنِ مِثان هَبیم، اون قُوَّتِ همره، که اونه قُوَّت دَنِه تا تمام چیزان رِه خودِشِه مُطیع هَکونِه. پَس، می اَداشان که شِمِرِه دوس دارِم و شیمی بَدییَنِ وَسین مُشتاقِم، اِی شُما که می خُشحالی و تاجِ سَرین، اِی عزیزان، اینجوری خُداوَندِ دِلِه قایم بییَسید. اِفُودیه یه جی خواهِش کانَم و سینتیخی یه جی اِلتِماس کانَم که خُداوَندِ دِلِه همفکر هَبون. وَ تی جی هَم اِی وَفادارِ همکار، خواهِش کانَم که این دُتا زِنا رِه کُمَک هَکُنی، چون اَکْلیمِنتُس و دیگر همکارانِ هَمرَه که اوشانه اِسم زندگی یه دَفترِ دِلِه بَنوِشتِ هَبا، می دوشادوش اِنجیلِ کارِ وَسین تَقَلّا هَکُردَن. هَمَش خُداوَندِ دِلهِ خوشحال هَبین؛ باز هم گونَم: خوشحال هَبین. بَنین شِیمی مهربانی هَمِه وَسین معلوم هَبو، خُداوَند نَزیکِ. هیچی یه وَسین دِلواپَس نَبین، بلکه هر چی یه دِلِه دُعا وخواهش و تمنا و شکر هَکُردَنِ هَمرَه، شیمی خواسِّه ها رِه خُدا رِه باگویید. خُدایِ صلح وسلامتی که هر فهم جی بالاترِه، شِیمی دِلِشان و فِکرِشان رِه مسیحِ عیسی یِه دِلِه محافظت کانه. سَرآخَر، اِی اَداشان، هر اونچه که راسِ، هر اونچه که حرمت داره، هر اونچه که دُرسِّ، هر اونچه که پاکِ، هر اونچه که دوس داشتَنِی و هر اونچه که قابل پرَسِّشِ، اگه عالیِه، اَگه پرسِّش هَکُرَدنِ اِرزِشِ داره، اونه سَر فِکر هَکُنید. اونچه که می جی یاد بِیتین و قبول هَکوردین و هر اونچه می جی بِشنَوِسّین و یا می دِلِه بَدیِیَین، هَمونِه بِجا بیارین، که خُدای آرامش شیمی هَمرَه دَرِه. خُداوَندِ دِلهِ خِیلی خوشحالَم که اَسِه یِدَفِه دیگه می وَسین دِلواپَس هَبَین. اَلبَتَر شُما هَمَش می فِکر دَبِین، وَلی فِرصَت نِداشتین اونِهِ نِشان هَدین. اینِ احتیاجِ سَرِ جی نَگونَم، چون یاد بِیتَم که هر وضعیت دِلهِ قانِع هَبوم. من احتیاجِ معنی رِه دانَم، و فَراوانِی یه دِلِه زندگی هَکُردن معنی رِه. زندگی راز رِه هر وَضع و حالِ دِلِه، سیری و وشنائی یه دِلِه احتیاج و بی نیازی یه دِلِه یاد بِیتَم. اونِ طریقِ جی که مَرِه قُوَّت دَنِه، هر کاری رِه تانَم هَکُنِم. با این وجود، لُطف هَکُردین که می زَحماتِ دِلِه شریک هَبِین. اِی فیلیپی یه آدمان، شما خوب دانید اون موقه که تازه اِنجیلِ ایمان بیاردِه بِین، بعد اَز اونکه مقدونیه یه منطقه یه جی بَشَم، هیچ کلیسایی اِلّا شُما دَخل و خرجِ دِلِه می هَمره شریک نَبا. حتّی اون موقِه که تَسالونیکی یه شهر دِلِه دَبام، چَن دفه می احتیاجاتِ رفع هَکُردَنِ وَسین کمک روانه هَکوردین. نه اینکه هَدیه بِیتَنِ دُمّال دَبوم، بَلکه ایتا ثَمره دُمّال دَرِم که شیمی اعتبارِ خُدایِ وَر زیاد کانه. شیمی کُمکِشان کامِل می دَس بَرِسییَه و می احتیاجِ جی بیشتر دارمِ. اَسه که شیمی کُمکِ، که اِپافْرودیتوسِ طریقِ جی می وَسین روانه هَکوردِه بِین رِه، بِیتَم، هَمِه چی یه جی فَراوان دارم. شیمی هَدیِه خوش بو عطر و قابِلِ قَبولِ قُربانی ایِه که خُدا رِه راضی کانه. وَ می خُدا، تمام شیمی اِحتیاجان رِه، خودِشِه پُر جلالِ دولت طَریقِ جی، مسیحْ عیسی دِلِه برطرف کانه. خُدا و اَمیی آسمانی پیَر رِه تا اَبد جَلال هَبو. آمین. تمام مُقَدَّسین وَسین عیسی یِه مسیحِ دِلهِ سَلام بَرِسانین. اَداشانی که می هَمرَه دَرِن، شِمِره سَلام رِساندِنِن. ایجه یه تمام مُقَدَّسین شِمِرِه سَلام رِساندِنِن، بخصوص اوشانیکه قیصرِ اَهلِ سِرِه هیسَن. خُداوند عیسی مَسیح فیض شِیمی روحِ هَمرَه دَبو. آمین. پولُس طرفِ جی که خُدایِ خواسِّ هَمرَه، مسیحِ عیسی یِه رسولِ، وَ اَمیی اَداش، تیموتائوسِ طرَفِ جی، مسیحِ دِلِه یه مُقَدَسین و وفادارِ اَداشان کِه کولسیِ یه شهرِ دِلِه دَرِن: فیض وصُلح و سلامتی اَمیی پیَر، خُدایِ طرفِ جی، شِیمی وَسین بیه. اَما هَمَش دعایِ موقِه شیمی وَسین، خُدا، اَمیی خُداوند عیسی مسیح پیَرِ شکر کانَیم، چون اَما شیمی ایمان باره مسیحِ عیسی دِلِه و محبتی که تمامِ مُقَدَسینِ دارین رِه بِشنَوِسّیم. که ایشان اون امیدِ جی سَر چِشمِه گیرنِه کِه شیمی وَسین آسِمانِ دِلهِ محفوظِ که پیشتر اون حَقیقَتِ کلامِ باره، یعنی انجیل، بِشنَوِسّین. اِنجیلی که شِمِره بَرِسییَه، و تمامِ دُنیایِ دِلِه ثمر هارنه و زیاد بونِه، همونطور که شیمی مین هم، اون روزِ جی که اونِه بِشنَوِسّین و خُدایِ فیضِ حقیقتِ دِلِه بِفهمِسّین، کار هَکُردِه. شُما اونه اَمی عزیزِ هَمخِدمَت اِپافْراسِ جی یاد بِیتین. اونیکه اَمیی طَرفِ جی مسیحِ وفادارِ پاکارِ. اون اَمَرِهِ شیمی محبتِ جی که روحِ دِلِه دَره، باخَبر هَکوردِه. اینه وَسین، اَما هم از اون روز که اینه بِشنَوِسّیم، شیمی دُعا هَکُردَنِ جی دَس نَکِشییَیم، بلکه یِکسَرِه خُدایِ جی خَنیم که شُما اونه اِراده یه بِشناختَنِ همرَه، هر حکمت و روحانی فهمِ دِلِه پُرهَبین؛ تا شیمی رفتار خُداوَندِ لایق هَبو، وَ بِتَّنید اونه کامِلاً خُشحال هَکُنید: هر خُجیرِ کارِ دِلِه ثمر بیارین و خُدایِ بِشناختَنِ دِلِه رشد هَکُنید؛ وَ تمامِ قُوَّتِ هَمرَه که اونه پُرجلالِ قدرت جی هَنِه، هر لحاظِ جی رَسدار هَبین، تا خُشحالی یه همره، کاملاً صَبر و تَحَمُل بِدارین؛ پیَرِ شُکر هَکُنید که شِمِرِه لایقِ شَریک هَبوسَّن مقدسینِ میراث نورِ قَلَمرو دِلِه هَکوردِه. اون اَمَرِه ظُلَمات قلمرویه جی آزاد هَکُردِه و خودشه عزیز ریکایِ پادشاهِی یه سمت بَرِساندِه، که اونه دِلِه اَما آزادی، یَعنی گُناهِانِ آمُرزِش ره دَاریم. او، اون خُدایِی که نَشَئنِه اونه بَدییَنِ شِکلِ، اوّلین وَچِه، تمامِ خِلقتِ جی بالاتر چون هَمِه چی اونه طَریقِ جی خلق هَبا: اونچه آسِمانِ دِلِه و اونچه زَمینِ سَر دَرِه، اون چیزانی که شَئنِه بَدییَن و اون چیزانی که نَشَئنِه بَدییَن، چه پادشاهی یه تختها یا قلمروها، ریاستها، یا قدرتها؛ همه چی اونه طَریقِ جی و اونه وَسین خلق هَبان. او هَمِه چی یه جی پیشتر دَبا، و اونه دِلِه همه چی باهم نِگَه داشته بونه. اون، تَن رِه که کلیسائه، سَرِ، اون شِروع و اوّلین نَفرِه که مُردِگانِ جی زنده هَبا، تا هَمِه چی یه دِلِه، اون سَر هَبو. راس راسی تمام خُدایِ خوشحالی اینه دِلِه با که تمام کمال هَمرَه اونه دِلِه بُمانِه، و اونه طَریقِ جی هَمِه چی رِه، چه آسِمانِ دِلهِ وچه زَمینِ سَر، خودشه هَمرَه آشتی هَدِه، صُلحِ طَریق جی که اونه خونِ بریختن هَمرَه صلیبِ سَر بوجود بیاردِه. شُما هَم یه وَختی خدایِ هَمرَه غریبه بِین، وَ شیمی فِکرایِ دِلهِ اونه دُشمَن بِین، وَ این شیمی شریرانِه کارانِ دِلِه معلوم بونه با. وَلی اَسِه مسیح شِمِرِه خودشه جسمانی تنِ طریق ومرگ راهِ جی آشتی هَدَه، تا شِمِرِه مُقَدَّس و بی‌عیب و بدون هیچ سَرامکویی خُدایِ وَر بیارِه، به‌ شرطی کِه ایمان دِلهِ محکم هَبین و پابرجا بُمانید و انجیلِ امیدِ جی دَنِکین، هَمون اِنجیل که آسِمان جیر تمام خلقتِ رَه اعلام هَبا، و مَن، پولُس، اونه پاکار هَبام. اَسه اون زَجرهایی که شیمی خاطِری بَکِشییَمِ وَسین خُشحالم، و مَسیح هر رنجهایِ کم و کَسری رِه اونه تنِ خاطِری که کلیسائِه می تَنِ دِلهِ جبران کانَم، من طبق مأمورییَتی که خُدا مَره بِسپارِسِّه، کلیسایِ خادم هَبام، تا خُدایِ کلامِ کامِل شِمِرِه بِشناسانَم، یَعنی اون راز که خیلی زَمان، نسلهای جی قایم هَکُرده بُمانِسِّه با وَلی اَسه اونه مُقَدَسینِ وَسین معلوم هَبا. خُدا اینجور بِخَسِّه که ایشانه وَسین معلوم هَکُونه که این راز، چه گَته جلالی غیرِ یهودیِانِ مین هیسِه، این راز اینِه که، مَسیح شیمی میَن، جَلالِ اُمیدِ. اَما اونه اعلام کانیم، وَ همه رِه هُشدار دَنیم، و همه کَسِ تمام حکمتِ همره تعلیم دَنیم، تا هَمِه رِه مسیحِ دِلِه بالغِ آدمانِ مِثان خُدایِ وَر بیاریم. اینه وَسینِ که مَن زَحمَت کَشِنَم و تمام می قُوَّتِ همره اونه طریقِ جی که می دِلِه قُوَّتِ همره کار کانه، تَقَّلا کانم. خَنَم بِدانید که شیمی وَسین و اوشانِ خاطری که لائودیکیه یه منطقه دِلِه دَرِن، وَ تمام اوشانِ وَسین که مَرِه نَدییَن، چطور تَقلّا کانَم، تا دِلگرم هَبون، و مُحبتِ دِلِه همدیگَر همره مُتحد هَبون، وهمه پُری یه فهم و درکِ کامِلِ جی سود بَبِرَن، خُدایِ راز، یَعنی مَسیح رِه بِشناسِن، که تمامِ حکمت و معرفت گنجها اونه دِلِه جا هَدَئه. اینه گونَم تا هیچکَس اون دَلیلایِ همره که قانع کانه شمِرِه گول نَزِنِه. چون هر چَن جسم دِلِه شیمی وَر دَنییَم، ولی روحِ دِلِه شیمی همره دَرِم، و شیمی نظم و قُرصِ ایمان که مَسیحِ دارین رِه دینَم، خُشحالم. پَس هَمونجور که مسیحِ عیسی یه خُداوَندِ قبول هَکُردین، اونه دِلِه زندگی هَکُنید: اونه دِلهِ بَنِه دَبِدین و رشد هَکُنید، و ایمان دِلِه پابرجا هَبین، هَمونجور که یاد بِیتین، شُکر هَکُردَنِ جی پُر هَبین. هوشیار هَبین تا هیچکَس شِمِرِه فلسفه و بیخُدی گول بَزَئنِ همره گِرفتار نَکُنِه، که نه مَسیحِ سَر، بَلکه آدمانِ رَسم و رُسومات و این دُنیایِ اصولِ سَر پا برجائه. چون تمام ذاتِ الهی یه پُری، جسمِ مِثان مسیحِ دِلِه دَرِه، وَ شُما هم مسیحِ دِلِه، که تمامِ ریاستها و قدرتها رِه سَرِ، پُر هَبین. وَ مسیحِ دِلِه خَتنِه هَم هَبَین، خَتنِه‌ای که دَسِّ همره نَبا. بلکه جِسمانی تَنِ دِرگا بیاردنِ همره، مسیحِ طریقِ جی خَتنِه هَبَین. اونه همره غُسلِ تعمیدِ دِلِه دَفن هَبَین، و ایمانِ طریقِ جی که خُدایِ قُوَّتِ همره عمل کانه، که مسیحِ مُردِگانِ جی زنده هَکُردِه، اونه هَمره زنده هَبَین. و خُدا شِمِرِه که شیمی گُناهان و شیمی خَتنِه نَبوسِّه جسمی دِلِه بَمِرده بِین، مَسیحِ همره زنده هَکُردِه. اون تمامُ اَمی خطاها رِه بِبَخشییَه و اون قرضهایِ سَنَد رِه که قانونهایِ طریقِ جی اَمی عَلیِه بَنویشتِ هَبا رِه باطِل هَکُردِه و اَز بین بَبِردِه. و صلیبِ سَر میخکوب هَکُردِه. اون، ریاستها و قدرتهایِ سِلاحها رِه بِیتِه، و صلیبِ همره اوشانِ سَر مسلط هَبا، و اوشانه همه یه وَر رُسوا هَکُردِه. پَس نُزارید هیچکی شِمِرِه اونچه یه باره که خارنین و نوشِنین، یا عیدها و تازه ماه و مُقدس شنبه یه روز خَبَری، قضاوت هَکونه. ایشان اون چیزانِ سایِه هیسَن که هَنِه، وَلی اَصلِ اوشان مَسیحِ دِلِه پیدا بونِه. نُزارید کسیکه خودِشِه خوار هَکوردَن و فرشتگان عبادَتِ مشغولِ شِمِرِه محروم هَکونِه. اینجور آدَم فقط خودِشِ رویاها رِه تَکیِه کانه و بدونِ اینکه دلیلی بِدارِه خودِشِ بیخُدی فِکرانِ همره مغرور بونِه. اینجور آدم دِ سَر رِه وصل نیِه، اون سَری که تمامِ تَن اونه همره جان گیرنِه، و مَفصلا و بَندهایِ طَریقِ جی همدیگرِ همره وصل بونِه، و اون جور که خُدا خَنِه رشد کانه. پس اَسه که شُما مَسیحِ همره نسبت به این دُنیایِ اصول بَمِردین، چِرا اوشانِ مِثان که انگار هَلَه این دُنیا رِه تعلق دارِن، اونه قانونان رِه عمل کانید، اون قانونایی که گونه: «اینه لمس نَکُن! اونه تُک نَزِن، اونه سَر دَس نُزار!»؟ ایشان هَمِه اون چیزانِ بارِئه که استفاده هَکُردنِ همره اَز بین شونِه، وَ آدمی یه دستورات و تعلیمی سَر بَنا هَبا. وَ هر چَن وختی که خودِشان این بَساتِ دینِ جی و تَنِ ریاضت و تَنِ سخت بِیتنِ جی گَب زَنِن، حکیمانِه به نظر هَنِه، ولی اوشان از اینکه هوا و هوسِ جلوه هَگیرَن هیچ کاری اوشانِ دَس بَر نییَنِه. پَس اگه شُما مَسیحِ همره زنده هَبَین، اونچه که جآر دَرِه یه دُمّال بیشین، اوجِه که مَسیح خُدایِ راس دَسِ وَر نیشتِه. شیمی فِکران رِه اون چیزانی که جآر دَرِه یه سَر بَنین، نه اون چیزانی که زَمینِ سَر دَرِه. چون بَمِردین و اَسِه شِیمی زندگی مَسیح هَمرَه خُدایِ دِلهِ جا هَدَئِه. وختی مَسیح که شیمی زندگیئِه، آشکار هَبو، اون وَخت شُما هَم اونه همره جلالِ دِلِه آشکار بونید. پَس، هر اونچه شیمی وجودِ دِلهِ زَمینیِه رِه، بَکوشین، یَعنی بی‌عفتی، ناپاکی، هوا و هوس، بَدِ خواسِّه ها وطمع که همون بُت‌پرسّیه. اینه وَسین خُدایِ غَضب نافرمانِ ریکاشانِ سَر هَنِه. شُما هَم شیمی قدیمی زندِگی یه دِلِه این راه ها رِه شونِه بین. وَلی اَسه بایسّی تمام ایشان رِه شیمی جی دور هَکونید.، یَعنی غیظ، غضب، بدخواهی، تُهمت و بَدِ گَب که شیمی دَهنِ جی دِرگا هَنه. هَمدِیگر دُرو نَگوئیین، چون اون قَدیمِ آدم رِه اونه کارانِ هَمرَه شیمی تنِ جی دِرگا هَکُردین وَ نُو آدمِ لِواسِ دَکُردین، که حقیقی معرفتِ دِلِه هر لحظه تازه بونِه تا خودِشِه خالقِ مثان دَربیِه. این نُو آدمِ دِلِه، یونانی یا یهودی، ختنِه‌ هَبوسِّه یا ختنِه نَبوسِّه، بَربَر یا سَکایی، پاکار یا آزاد، دِ مَعنی نِداره، بَلکه مَسیح هَمِه چی هیسه و هَمِه یه دِلِه دَرِه. پَس ایتا خُدایِ اِنتخاب هَبوسِّه قومِ مثان که مُقَدَّس و عَزیزِن، دِلسوزی، مِهرَبانی، فروتنی، مُلایمت و صَبرِ لِواسِ دَکُنین. هَمدِیگَرِه تَحمُل هَکُنید، و اگه یِنَفَر، یِنَفَر دیگَرِ جی شکایتی داره، همدیگَرِ بِبَخشین، هَمونجور که خُداوَند شِمرِه بِبخشییَه، شِما هَم بایسّی هَمدِیگَرِه بِبَخشین. و تمامِ ایشانِ سَر مُحبتِ لِواسِ دَکُنین، که همه چیرِه همدیگَرِ همره پیوند دَنِه و شِمِرِه کامل کانه. مسیحِ صُلح و سلامتی شیمی دِلِ میَن حاکم هَبو، چونکه دُخوانده هَبَین تا ایتا تن اعضا‌ مِثان صلح و سلامتی دِلِه زندگی هَکونید و شکرگزار هَبین. بَنین مسیحِ کلام شیمی دِلِه فَراوانی یه همره بُمانِه؛ تمامِ حکمتِ همره هَمدِیگَرِ نصحیت هَکُنید و تعلیم هَدین؛ مزامیر، سرودها و روحانی آوازها بُخوانید، شُکر هَکُردنِ هَمره که شیمی دِلِ میَن خُدایِ وَسین دارین. وَ هر کاری که کانید، چه باگوتَنِ دِلِه و چه رفتارِ دِلِه، هَمِه رِه خُداوند عیسی اسمِ همره هَکُنید، وَ اونه طریقِ جی خُدای پیَرِ شُکر هَکُنید. اِی زِناکان، شیمی مردِکانِ جی اطاعت هَکُنید، هَمونجور که خُداوَندِ لایقِ. اِی مَردِکان، شیمی زِناکان دوس بِدارید و اوشانه هَمرَه تندی نَکُنین. اِی وَچِه هان، هر کارِ دِلهِ شیمی پیر و مارِ جی اِطاعَت هَکُنید، چون این خُداوَندِ خوشحال کانِه. اِی پیَرِان، شیمی وَچِه هان رِه نا اُمید نَکُنید، نَکُنِه دلسرد هَبون. اِی پاکاران، هر کارِ دِلِه شیمی زمینِی اربابِانِ جی اِطاعَت هَکُنید، نه فقط اون موقه که شیمی مُواظِب هیسَن، ویا ایتا اون آدمانِ مِثان که اینه دُمّال دَرِن که مردُمِ راضی هَکُنَن، بلکه پاکِ دِلِ همره و خُداوندِ ترسِ همره. هر کاری که کانید دِل و جانِ همره هَکونید، جوریکه اِنگار خُداوندِ وَسین کانید، نه مَردُمِ وَسین. چون که دانید شیمی پاداش اِرثیِه که خُداوَندِ جی گیرنید. چونکه راس راسی شُما خُداوند، مَسیحِ خِدمَت کانید. چون هر کی بَدی هَکونه، خودشه بَدِ کاران عَوَضِ دینِه وهیچ فرقی وجود نداره. اِی اربابان، شیمی پاکارانِ هَمرَه عدل و انصافِ هَمرَه رفتار هَکُنید، چون دانید شما هم ایتا اَباب آسمانِ دِلهِ دارین. همَش دُعایِ دِلِه استوار هَبین، و دُعایِ دِلِه شُکر هَکُردنِ همره شیمی حواس جم هَبو. وَ اَمَرِه هَم دُعا هَکُنید، تا خُدا ایتا دَر کلام وَسین اَمَرِه واز هَکونِه تا بِتَّنیم مسیحِ راز رِه اعلام هَکونیم. اون رازی که اونه خاطری زندانِ دِلِه دَرِم دُعا هَکُنید که بِتَّنَم اونجور که لایقِ، اونِه واضح باگوم. اون مردُمِ همره که کلیسایِ دِرگا دَرِن حکیمانِه رفتار هَکُنید و هر فرصَتِ جی، به خوبی استفاده هَکُنید. شیمی گَب هَمَش فیضِ جی پُر و سنجیده هَبو، تا بِدانین هر کی رِه چِطور جَواب هَدین. تیخیکوس شِمِرِه می احوالِ جی کاملاً باخَبر کانه. اون ایتا عَزیزِ اَداش و اَمین خادِم و می همکار خُداوَندِ دِلهِ هَیسِه. اونه شِیمی ور روانه کانَم تا اَمی احوالِ جی باخَبر هَبین، تا شِمِرِه دلگرم هَکونه. اون اونیسیموسِ هَمرَه، اَمی عزیز و وفادارِ اَداش که شیمی جی هیسِه، شِیمی ور هَنه. اوشان شِمِرِه هر اونچه که ایجه اتفاق دَکِنِه یه جی باخَبر کانِن. آریستارخوس که می هَمرَه زِندانِ دِلِه دَرِه، شِمِرِه سلام رِساندِنِه؛ همینجور هم مَرقُس، برنابایِ عمو پِسر، شِمِرِه سلام داره. پِیش تَر اونه بارِه شِمِرِه سِفارِش هَکُردَم که هر وخت شِیمی ور بیِه، گرمی یه هَمرَه اونه قبول هَکُنید. عیسی که یوستوس هم اونه گونَن، شِمِرِه سلام رِساندِنِه. می همکاران میَن خدایِ پادشاهی یه کارِ دِلهِ، فقط این چن نفر یهودِ نسلِ جی هیسَن، وَ اوشان می تسلی یه باعِث بان. اِپافْراس، که خودِش شیمی جی و عیسیِ مسیحِ خادِمِ، شِمِرِه سلام داره. اون هَمَش دُعایِ دِلِه خُدایِ جی خَنِه که شُما اون آدمانِ مِثان که بالغ و خاطرجَم هیسین، پابرجا بُمانید، و خُدایِ اِراده یه جی کامِلاً اطاعت هَکُنید. مَن شاهِدمِ که اون شِمِرِه و اوشانِ وَسین که لائودیکیه و هیراپولیس دِلِه دَرِن، سخت زحمت بَکِشییَه. عزیزِ دکتر لوقا و هَمینجور دیماس شِمِرِه سلام رِساندِنَن. اَمِی اَداشان و خاخُران لائودیکیه یه دِلِه و هَمینجور نیمفا و کلیسایی که این زِنایِ سِرِه بَرپا بونِه رِه، سلام بَرسانین. بعدِ اینکه این نامه شیمی میَن خوانده هَبا، ترتیبِی هَدین که لائودیکیه کلیسایِ دِلِه هَم بُخوانِسِّه هَبو؛ و شُما هَم می نامِه که لائودیکیه وَسین بنویشتِم رِه بُخوانید. آرخیپوسِ باگویید: «مُواظِب هَبو تا خدمتی که خُداوَندِ دِلهِ تِرِه بِسپارِسِّه هَبا کامل انجام هَدی.» مَن، پولُس، این سلام می دَس خَطِ هَمرَه نِویسِنِم. می قُل و زنجیلِ این زندانِ دِلِه شیمی یاد بیارین. فیض شِیمی هَمرَه دَبو. پولُس و سیلاس و تیموتائوسِ طرفِ جی، تِسالونیکی یه شهرِ کلیسایِ وَسین که خُدای پیَر و خُداوند عیسی مَسیح دِلهِ دَرِین: فیض و صُلح و سلامتی شِمِرِه بیه. اَما هَمَش خُدا رِه شِیمی خاطری شُکر کانیم و اَمی دُعاهای دِلهِ یِکسره شیمی جی یاد کانیم، شیمی کار که ایمان راهِ جی هیسه و زحمتی که مُحبتِ راه دِلِه کَشِنِین و شِیمی اُمیدِ پایداری که اَمیی خُداوند عیسیِ مسیحِ دِلِئه، خُدا و اَمیِ آسمانی پیَرهِ پِیش هَمَش اَمی یاد هارنیم. چون اِی اَداشان که خُدایِ عزیزِانید، اَما دانیم که خُدا شِمِره انتخاب هَکُردِه. چون اَمیی اِنجیل فقط گَبِ هَمرَه شِمِره نَرسییَه، بلکه قُوّتِ دِلهِ و روح القدسِ دِلِه و اطمینانِ کاملِ هَمرَه شِمِره بَرِسییَه؛ هَمونجور که خوب دانید شِیمی خاطِری چِطور شِیمی میَن رفتار هَکُردیم. شُما اَمیی جی و خُداوَندِ جی سَرمَخش بِیتین، چون خیلی مُصیبت دِلهِ، خُدایِ کلامِ اون خُشحالی یه هَمرَه که روح القدس دَنهِ، قبول هَکُردین. اینجوری شُما تمام مقدونیِه و اَخائیه یه ایماندارانِ وَسین سَرمخش هَبَین، چون نه فقط خُداوَندِ کَلام شیمی طریق مقدونیه و اَخائیه یه منطقه های دِلهِ دَپیتِه، بلکه شیمی ایمان داشتَن خُدا رِه، تُکِ سَر دَکِته، جوریکه دِ لازم نیِه اَما یِچی باگوییم. چون اوشان، خودِشان، اینه جی که چِطور شُما گرمی یه هَمرَه اَمیی پیشواز بومَین گَب زَنَن، و اینکه چِطور بُتِشانِ جی دَس بَکشییَین و خُدایِ سَمت وَگَرِسَّین تا زندهِ و حقیقی خُدا رِه خِدمَت هَکُنید وَ تا آسِمانِ جی خُدایِ ریکایِ بموئَنِ انتظارِ بَکِشین، که خُدا مُردگانِ جی اونه زندهِ هَکُردِه، یَعنی عیسی، که اَمَرِه اون غَضَبِ جی که ایما هَنه آزاد کانه. اِی اَداشان، شُما خودتان دانید که اَمیِ بَموُئَن شیمی ور بیخُدی نَبا. بلکه هر چَن پیشتَر فیلیپی یه شهرِ دِلِه عذاب بَکِشییَیم و هَمونجور که دانید، اَمَرِه بَدی هَکُردنِ، جوریکه خِجالت آور با، ولی اَما اَمی خُدایِ کُمکِ هَمرَه جُرأت هَکردیم تا خُدایِ اِنجیلِ خیلی مُخالفتهای هَمرَه شِمِره اعلام هَکنیم. چون اَگه شِمِرِه تشویق کانیم، خطا یا ناپاکی یا گول بَزَئن وَسین نیِه، بلکه اون آدمانِ مِثان گَب زَنیم که خُدا اوشانه سَر مُهر تَائید بَزَه تا اِنجیلِ کارِ انجام هَدیم، پس اَما آدَمانِ راضی هَکوردَنِ دُمّال دَنییَیم، بلکه خُدایِ راضی هَکُردَنِ وَسین هیسِه، که اَمیِ دِلِ آزمون کانه. شما خوب دانید که اَما هیچ وخت چاپلوسی یه هَمرَه گَب نَزَییم، و خُدا سَر شاهدِ- وانمود هَکوردَنِ هَمرَه ایتا سرپوش مِثان طَمَعِ وَسین سود نَبِردیم. اَما اینهِ دُمّال دَنییَیم که یِنفر اَمَرِه جآر بَبِره، چه شِیمی جی و چه بَقیِه یه جی. هر چَن که اَما مَسیح رَسولان مقامِ دِلهِ این حَقِّ داشتیم که اینه شِیمی جی بِخوایم ولی اَما ایتا مآره مِثان که خودشه وَچِه شانِ رِه تَر و خُشک کانه شیمی هَمرَه ملایمتِ هَمرَه رفتار هَکردیم اَما آنقَدَر شِمِره دوس داشتیم، که ذوقِ هَمرَه حاضر بِیم نه فقط خُدایِ اِنجیلِ شِمِره بَرسانیم، بلکه اَمی جان جی هَم شیمی راههِ دِلِه بُگذَریم، چون شُما خِیلی اَمِرِه عزیز هیسین. چون شُما اِی اَداشان، اَمی زحمت و کار هَکُردن شیمی یاد دَرِه، که شُو و روز کار کانِه بِیم تا اون موقِه که خُدایِ اِنجیلِ شِمِرِه اعلام کانیم هیچکسِ سَربار نَبیم. شُما شاهِدین و خُدا هم شاهدِ که اَما چِطور شُما ایماندارانِ هَمرَه مُقدّس و صالح و بی عیب رفتار هَکُردیم. چون شُما دانید که چِطور ایتا پیَرهِ مِثان که خودشه وَچِه هان هَمرَه رفتار کانه، اَما هر کدام از شِمرِه ایتا ایتا تشویق هَکردیم و تَسلّی هَدَیم و سِفارِش هَکُردیم تا اونجور که خُدایِ لایقِ زندگی هَکُنید که شِمِره خودشه پادشاهی و جلالِ وَسین دُخواندِنهِ. اَما هَم همَش خُدا رِه اینهِ خاطری شُکر کانیم، که اون موقِه که خُدایِ کلامِ قبول هَکُردین، اون کلامی که اَمی جی بِشنَوِسّین، اونِ نه آدمی یه کلامِ مِثان، بلکه خُدایِ کلامِ مِثان قبول هَکُردین، همونجور که حقیقتن هم هیسِه، که شُما ایماندارانِ میَن کار کانه. چون اِی اَداشان، شُما خُدایِ کلیساها که یَهودیه منطقه یه دِلِه مسیحْ عیسی یِه دِلهِ دَرَن جی، سَرمشق بِیتین: چون شُما هَم شیمی هموطنِانِ جی، همون عذابا رِه بِدییَین که اوشان یَهودیِانِ جی بَدییَن، اوشانَ جی که خُداوند عیسی و پیغمبَرانِ بَکوشتَن و اَمَرِه هَم دِرگا هَکُردَن. اوشان خُدا رِه راضی نُکانَن و تمام مَردُم هَمرَه دُشمَنی کانَن، وَ نُزارنَن اَما غیر یهودیِانِ هَمرَه گَب بَزنیم تا نِجات هَگیرَن- اینجوری هَمَش خودِشانِه گُناهِانِ کیله رِه لَب به لَب پُر کانَن. وَلی سَرآخَر خُدایِ غَضَب اوشانه سَر بوما. وَلی اِی اَداشان، اوجه یه جی که یه مدّتِ کَمی شیمی جی سیفا بِیم، البته جسماً و نه قَلباً، خیلی ذوق و شوقِ هَمرَه تَقلّا هَکردیم تا شِمِره رو در رو بِینیم. چون اَما خَسّیم شیمی ورجه بیئیم - مَن، خودَم پولُس، چَن دفه خَسَّم بییَم - ولی شِیطان نُذاشته. چون اَمی اُمید و خُشحالی و اِفتخارِ تاج، اَمی خُداوند عیسی یِه پِیش وختی که بیه چیِه؟ مَگِه شُما نییَین؟ چون شُما اَمیِ جلال و خُشحالی هیسین. پس چون دِ نَتَّنِسّیم طاقت بیاریم، راضی هَبَیم که اَمَرِه آتِنِ شهرِ دِلهِ تنها بَنِن. اَما تیموتائوس رِه که اَمی اَداش و خُدای همکار مسیحِ اِنجیلِ کارِ دِلِه هیسَه رِه، شِیمی ور روانه هَکوردیم تا شِمِره شیمی ایمان دِلِه تَقویت و تشویق هَکونه، تا هیچکَس این سَختیانِ وَسین سُست نَبوُ، چون شُما خودِتان خوُب دانید که ایشان اَمَرِه تعیین هَبا. چون موقِه ایی که شِیمی هَمرَه دَبِیم، پیشتَر شِمِرِه باگوتیم که بایسّی سختی بَکشیم، هَمونجور که دانید، اینجورَم هَبا. اینِه وَسین، چون دِ نَتَّنِسَّم طاقت بیارِم، تیموتائوسِ روانه هَکُردَم تا شیمی ایمان جی باخَبَر هَبوُم، چون اونه جی تَرسِنه بام که اون وَسوسِه گر یعنی اِبلیس یِجوری شِمِره وَسوسِه هَکُردهِ بو، وَ اَمیِ زَحمت هَدر بَشَه بو. وَلی اَسِه که تیموتائوس شیمی وَرِ جی اَمیِ وَرجه وَگَرسِّه و شیمی ایمان و مُحبتِ جی اَمرِه خُجیرِ خَبر بیاردِه، و خَبر هَدَه که شُما هَمَش اَمیِ جی خوبی یه هَمرَه یاد کانید و همونجور که اَما شیمی بَدییَنِ وَسین ذوق داریم شما هَم اَمیی بَدییَنِ وَسین ذوق دارین. اِی اَداشان، اینِه وَسین تمام اَمیِ سختیها و مُصیبتهایِ دِلهِ، شیمی جی و شیمی ایمان جی تَسلّی بِیتیم. اَسِه تانیم ایتا نَفَسِ راحَت بَکِشیم چونکه شُما خُداوندِ دِلهِ قائم بییَسَید. چِطور تانیم این هَمه خُشحالی ایی که شِیمی خاطری اَمی خُداوندِ وَرجه اَمیِ نصیب هَبا، خُدا رِه شُکر هَکُنیم؟ اَما شُو و روز دِل و جانِ هَمرَه دُعا کانیم تا شِمِره رو در رو بِینیم و هر کَمِ و کسری که شیمی ایمان دِلِه دَرِه رِه، برطرف هَکُنیم. اَسِه اَمیی پیَر، خودِ خُدا، و اَمی خُداوند عیسی، اَمیی راهِ شیمی سَمت هموار هَکونه. وَ هَمونجور که اَمی مُحبت شِمِره بیشتر بونه، خداوند شیمی مُحبتِ، هَمدِیگر و تمام مَردُم وَسین زیاد و سرمشت هَکونه. و شِیمی دِلِ پایدار هَکونه، تا اون موقِه که اَمیِ خُداوند عیسی تمامِ خودِشِه مُقدَّسین هَمرَه هَنهِ، اَمیِ خُدا، آسمانی پیَرِ حضور بی عیب و مُقدّس هَبین. سَرآخر پس، اِی اَداشان، شما اَمی جی یاد بِیتین که چطور زندگی هَکونید تا خُدا رِه خوشحال هَکونید هَمینجورم که انجام دَنید. اَسِه خُداوند عیسی یِه دِلهِ شیمی جی خَنیم و اِلتماس کانیم هرچه بیشتر اینه باره تَقلّا هکونید. چون شُما دانید که چه حُکمهایی خُداوند عیسی یِه طریق، شِمِره هَدَیم. خدای اراده اینه که مُقدَس هَبین: شِمِرِه بی‌عفتی یه جی دور بِدارین. تا هر‌ کدام شیمی جی بِدانه که چِطور خودِشِه تَنِ پاکی و احترامِ دِلهِ بِدارِه. نه شهوت و هوا و هوسِ دِلهِ، ایتا اون غیرِ غیهودیانِ مِثانِ که خُدا رِه نِشناسِنَن، هیچکَس نباید این جریانِ دِلهِ خودشه اَداشِ حَق، خطا یا سو استفادِه هَکونِه، چون خُداوند تمام این چیزان رِه تقاص دَنِه، هَمونجور که اَما پیشتَر شِمِره باگوتیم و جِدی هُشدار هَدَیم. چون خُدا اَمَرِه نه ناپاکی یه وَسین، بلکه مُقدّس هَبوسَّن وَسین دُخوانِسِّه. پَس، هر کی اینه رَد هَکونه، آدَمی رِه رَد نُکانه، بلکه خُداییِ رِه رَد هَکُردِه که خودشه مقدّسِ روحِ شِمِره دَنهِ. اَسِه اَداشانِه مُحبتِ بارِه نیاز نییِه یِچّی شِمِرِه بَنویسیم، چون خودِ شُما خُدایِ جی یاد بِیتین که هَمدیگَرِ محبت هَکونید، چون شُما راس راسی تمام اَداشانِ مَقدونیه یه مَنطقه یه سَرتاسَرِ دِلهِ محبت کانید. ولی اِی اَداشان شِیمی جی اِلتماس کانیم که این کارِ بیشتر و بیشتر هَکُنید. و آرزو هَکُنید که آرامِ زندگی بِدارین و شِیمی سَر شِیمی کارِ دِلهِ دَبو، و هَمونجور که شِمِره دستور هَدَیم شیمی دَس هَمرَه کار هَکُنید. تا اوشانه پِیش که کلیسای دِرگا دَرِن دُرسّی یه هَمرَه زندگی هَکُنید و هیچکسِ مُحتاج نَبین. ولی اِی اَداشان، اَما نَخَنیم اون ایمانداران بارِه که بَمردن بی‌خَبَر هَبین، نَکُنِه که ایتا بَقیِه مَردُمِ مِثان که اُمیدی نِدارَن، ماتَم هَگیرین. چون اوجه یه جی که اَما ایمان داریم که عیسی بَمِردِه و زندهِ هَبا، پَس همینجور، خُدا اوشانیکه عیسی یِه دِلهِ بَمِردِن رِه، اونه هَمرَه هارنِه. چون اَما خُداوندِ کلامِ طریق اینه شِمِره اعلام کانیم که: اوشانیکه اَمی جی هَلَه زنده هیسَن و تا وقتیکه خداوند بییِه بِجا ماندِنَن، اوشانه جی که بَمِردَن پِیش دَنِکِنَن. چون خودِ خداوند، ایتا حُکم که گَتِه فریاد همرَئِه فرشتگانِ رئیسِ آوازِ هَمرَه و خُدایِ شیپورِ اَوازِ هَمرَه، آسِمانِ جی جیر هَنه. و اَوّل مُردِگان مسیحِ دِلهِ زندهِ بونَن، ایما، اَما که زنده ایم و بِجا بُمانِسّیم، اوشانه هَمرَه اَبرانِ دِلِه جآر بَبِردِه بونیم تا خُداوند رِه هوایِ دِلِه بِینیم، وَ اینجوری هَمَش خُداوَندِ هَمرَه دَریم. پَس این گَبانِ هَمرَه، هَمدِیگَرِ تشویق هَکُنید. اَسِه اِی اَداشان، وَختا و زمانایِ بارِه، نیازی نیِه یِچی شِمِرِه بنویسَم. چون خودِ شُما خوُب دانید که خُداوند عیسی یِه وَگَرِسَّنِ روز، ایتا دُزد مِثان که شُو دِلهِ هَنه، سَر رَسِنِه. همون موقِه که مَردُم گونَن: «صُلح و سلامتی و اَمن و اَمانِه»، ایما یِدَفه هَلاکَت اوشانه سَر هَنه، هَمونجور که بَزاسَّنِ درد ایتا حامِلِه زِنا رِه گیرنه، وَ اوشان نَتَّنِن دَر بوشون. وَلی اِی اَداشان، شُما ظُلَمات دِلِه دَنییَین تا اون روز، ایتا دُزدِ مِثانِ شِمِره غافلگیر هَکونه. چون تمام شُما نُورِ وَچِه هان و روزِ وَچِهانید؛ اَما شُو و ظُلَمات جی نییَیم. پَس بَقیِه یه مِثان اَمِرِه به خواب نَزِنیم، بلکه بیدار و هوشیار هَبیم. چون اوشانیکه خاسِنَن، شُو خاسِنَن، وَ اوشانیکه مَس کانَن، شُو مَس کانَن. وَلی اوجه یه جی که اَما روز جی هیسَیم، بایسّی هوشیار هَبیم، وَ ایمان و مُحبتِ زِرِه رِه اَمی تَن دَکُنیم، وَ نِجاتِ اُمیدِ ایتا کُلاهخودِ مِثان اَمی سَر بَنیم. چون خُدا اَمَرِه غضبِ وَسین تعیین نَکُردِه، بلکه اَمی خُداوند عیسی مسیحِ طریق، نِجاتِ بِدَس بیاردنِ وَسین تعیین هَکُردِه اونیکه اَمِی وَسین بَمِردِه، تا چه بیدار هَبیم و چه خواب، اونه هَمرَه زندگی هَکُنیم. پَس هَمدیگَرِ تَشویق هَکُنید، و ایمان دِلِه تقویت هَکُنید، هَمونجور که اَلآن هم کانید. اَسِه اِی اَداشان، شِیمی جی خَنیم اوشانیکه شیمی میَن زَحمَت کَشِنَن و خُداوَندِ طَرَفِ جی رَهبَر هیسَن و شِمِره نَصیحت کانَن رِه، احترام بَنین، وَ مُحبتِ دِلِه اون کارِ خاطری که کانَن اوشانه خیلی احترام بَنین. وَ هَمدِیگَرِ هَمرَه صلح و سلامتی یه دِلِه زندگی هَکُنید. اِی اَداشان، شیمی جی خواهش کانیم که تنبلِ آدمان نصیحت هَکُنید؛ ترسو آدمان تَشویق هَکُنید؛ ضَعیفِ آدَمان کُمک هَکُنید؛ وَ همه یه هَمرَه صبور هَبین. شیمی حَواس دَبو که کَسی یه بَدی رِه، بَدی یه هَمرَه جَواب نَدین، بلکه هَمَش اینهِ دُمّال دَبین که همدیگَر و مَردُمِ خُوبی هَکُنید. هَمَش خوشحال هَبین؛ یکسَرِه دُعا هَکُنید؛ هر وضعیت دِلِه شُکر هَکُنید، چون خُدایِ خواسِّه مسیحْ عیسی یِه دِلِه شیمی وَسین اینه. خُدایِ روحِ تَشِ نَکوشانین؛ نَبوَّتها رِه کوچِک نِشمارین. بلکه هَمِه چیرِه آزمون هَکُنید؛ و اونچه که خُجیرِ رِه، قایم بَچِسبین. هر جور بَدی یه جی دوری هَکُنید. اَسِه خُدای صُلح و سلامتی خودِش شِمِره کامِلاً تقدیس هَکونه، و شیمی روح و جان و تَن رِه، تا اَمی خُداوند عیسیِ مَسیح بموئَنِ موقِه بی‌عیب بُمانه. اونیکه شِمِره دُخواندِنه، وفادارِ، و اون حتماً این کارِ کانه. اِی اَداشان، اَمَرِه دُعا هَکُنید. تمام اَداشان ایتا مُقَدَّس خُوشِ هَمرَه سلام بَرِسانین. خُداوَندِ وَر، شِمِره قَسَم دَنَم که این نامِه رِه تمام اَداشانِ وَسین بُخوانید. اَمی خُداوند عیسی مَسیح فیض شیمی هَمرَه دَبو. آمین. پولُس و سیلاس و تیموتائوسِ طرفِ جی، تِسالونیکی یه شهرِ کِلیسایِ وَسین که اَمی پیَر، خُدا، و خداوند عیسی مسیحِ دِلِه دَرِن: فیض و صُلح و سلامتی، اَمیِ پیَر، خُدا، و خداوند عیسیِ مَسیح طرفِ جی شِمِرِه بیه. اِی اَداشان، اَما همش بایسّی خُدا رِه شِیمی خاطِری شُکر هَکُنیم، دَرخور هم هَمینه، چون شیمی ایمان هر چی بیشتر رشد کانه هر کُدام از شِیمی مُحبَت همدیگَر بیشتر بونه. اینِه وَسین، اَما خودِمان، خُدایِ کلیساهای دِلهِ، شیمی پایداری و ایمان خاطری که تمام اذیت و آزار و عذابایِ دِلِه طاقت بیاردین شِمِره افتخار کانیم. این خُدایِ عادِلانِه داوری یه نِشانِئه، تا شُما خُدایِ پادشاهی یه لایق هَبین که اونِ وَسین هم عذاب کَشِنین. چون راس راسی اینِ عادلانِه هیسِه که خُدا اوشانیکه شِمِره عذاب دَنِن رِه، عذابِ هَمرَه عوض هَدِه، و شِمِرِه که عذاب کَشِنین، و همینجور اَمَرِه هم راحتی دَنهِ، اون موقِه که خُداوند عیسی خودشه رَسدار فِرِشتِگانِ هَمرَه اَلو بَزِه تَشِ دِلهِ آسِمانِ جی ظاهر بونه. و اوشانیکه خُدا رِه نِشناسِنَن و اوشانیکه اَمیِ خُداوند عیسی یِه اِنجیلِ اِطاعت نَکردنِ جی تقاص گیرنِه. اوشانه سِزا اَبدی نابودی خُداوندِ حضورِ جی و اونه جلالِ قوّتِ جی هیسِه، همونجور که او، اون روز دِلِه که هَنه خودشه ایماندارانِ میَن جلال گیرنِه، و تمام اوشانیکه اونه ایمان بیاردِن، بُهت کانَن و شُما هم اوشانه همرَئین، چون اَمیِ شهادتِ ایمان بیاردِین. اینِه وَسین، اَما هَمَش دَریم شِمِرِه دُعا کانیم تا اَمیِ خُدا شِمِره خودشه اون دعوَتِ وَسین که دُخوانِسِّه هَبَین لایق بِدانه و خودشه قُوّتِ هَمرَه هر خُجیرِ نیّت و هر کاری که ایمان جی سرچشمه گیرنِه رِه، انجام هَدِه. تا اَمیی خُداوند عیسی یِه اِسم شِیمی دِلِه جلال هَگیره، و شُما هم طبقِ اَمیِ خُدا و خداوند عیسی مسیحِ فیض، اونه دِلِه جلال هَگیرین. اَسِه، اِی اَداشان، اَمی خُداوند عیسی مَسیح وَگَرِسَّنِ بارِه و اَمیِ جَم هَبوسَّن اونه ور، شیمی جی خواهِش کانیم هیچی شیمی فِکرِ خراب نَکُنِه و پریشان نَبین، چه ایتا روح، چه ایتا گَبِ طریق، چه ایتا نامِه که اِنگار اَمیِ جی هَبو که گونِه، که خُداوندِ وَگَرِسَّنِ روز بَرِسیه. و نُزارید هیچکی، هیچ جوری شِمِره گول بَزِنِه. چون اون روز نَییَنِه، مَگِه اینکه اَوَّل مَردُم خُدایِ علیِه وَرِسَن و اون بی دینِ مَردای که هلاکَتِ ریکائه، ظهور هَکونه. او هر چی یه هَمرَه که خُدا دُخوانِسِّه بونه یا پرسش بونه مخالِفَت کانه، و خودِشِه اوشانه جی سَرتَر دانهِ، تا اوجه که خُدایِ معبدِ دِلهِ نیشِنِه و خودِشِه خُدا معرفی کانه. یعنی شیمی یاد دَنیِه وختی که شِیمی هَمرَه دَبام این چیزان رِه شِمِره گونه بام؟ شُما دانید که اَلآن چی اونه جُلوهِ گیرنِه، تا اون، خودشه وختِ موقِه بیه. چون این بی‌دینی یه راز همین اَلآن هَم دَرِه کار کانه، فقط تا موقِه ایی که، اونیکه تا اَلآن اونه جُلوهِ گیرنِه، از بِین بوشو. اون موقِه، اون بی‌دینِ مَردَای هَنه، که خُداوند عیسی خودشه دَم نفسِ هَمرَه اونه هَلاک کانه و خودشه پُرشکوهِ بَموئَنِ هَمرَه اونه نابود کانه. اون بی دینِ مَردای یه بَموئَن، شیطانِ تمام قُوَّت هَمرَه و دِروئی نِشانه ها و معجزاتِ هَمرَه، و عجیبِ چیزانی که گُمراه کانه هیسِه و تمام شرورِ حیلِه هایِ هَمرَه اوشانیکه هلاکتِ راهِ دِلِه دَرِن رِه گول زَنِه، چون اوشان نَخَسَّن حقیقتِ دوس بِدارِن تا نِجات هَگیرَن. پَس خُدا اوشانه ایتا گَتِه خیالِ دِلِه گرفتار کانه، جوریکه اوشان اونچه که دِروئِه رِه باور کانَن تا تمام اوشانیکه حقیقتِ باور نَکُردِن و هر چی که نادُرس با یه جی کیف هَکُردن، مَحکوم هَبون. وَلی اِی اَداشان که خُدایِ عزیزانید، اَما بایسّی همش خُدا رِه شِیمی خاطری شُکر هَکُنیم، چون خُدا شِمِره نوبرِ مِثان اِنتِخاب هَکُردِه تا اون تقدیسِ طریق که خُدایِ روح هَمرَه انجام بونه وحقیقتِ ایمان داشتَنِ هَمرَه نجِات هَگیرین. اینجور با که اون شِمِره اَمی اِنجیلِ طریق دُخوانِسِّه، تا اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح جلال شیمی نصیب هَبو. پَس، اِی اَداشان، قائم بییَسید و اون تعلیمایی که چه اَمیِ گَبانِ هَمرَه چه اَمیِ نامِه های هَمرَه شِمِرِه بِسپارِسّیم رِه بَچِسبین. اَسِه، خودِ اَمیِ خُداوند عیسیِ مَسیح، و اَمیِ پیَر خُدا، که اَمَرِه محبت هَکوردِه و فیضِ طریق، اَمَرِهِ اَبدی تسلّی و خُجیرِ اُمید هَدَه، شیمی دِلِ تسلّی هَدِه و هر خُجیرِ کار و گُفتارِ دِلهِ، پابرجا هَکونه. سَرآخر، اِی اَداشان، اَمرِه دُعا هَکُنید تا خُداوندِ کَلام تُند پِیش بوشو و اونه احترامِ بِدارِن، هَمونجور که شیمی میَن اینجور هَبا. تا شَرورِ آدمان و گُناهکارانِ جی آزاد هَبیم، چون همه ایمان نِدارَن. وَلی خداوند وفاداره؛ اون شِمِره قوَّت دَنِه و اون شریرِ پِیش شِیمی جی محافظت کانه. اَما خُداوندِ دِلِه شِمِره اطمینان داریم، اونچه که شِمِره حُکم کانیم رِه، بِجا هارنین و انجام دَنید. خُداوند شیمی دِلِ خُدایِ مُحبت و مسیحِ پایداری یه هَمرَه هدایت هَکونه. اِی اَداشان، اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح اِسمِ هَمرَه شِمِره حُکم کانیم که هر اَداشِ جی که تَمبَلی کانه و اون تعالیم مِثان که اَمی جی بِیتین رفتار نُکانه، دوری هَکُنید. چون شُما خودتان دانید که چِطور بایسّی اَمیِ جی سرمشق هَگیرین. چون اون موقِه ایی که اَما شِیمی هَمرَه دَبِییم، تَمبلی نَکُردیم و هیچکسِ نانِ، مُفتی نُخاردیم، بلکِه سختی و زحمتِ هَمرَه شُو و روز کار هَکُردیم، تا هیچکِدام از شیمی سَربار نَبیم. نه اینهِ خاطری که اَما این حقِّ نِداریم، بَلکه خَسّیم ایتا نمونه شِمِرِه هَدیم تا اونه جی سَرمَخش هَگیرید. چون حتّی اون موقِه که شیمی هَمرَه دَبِییم، اینه شِمِره حُکم هَکردیم که «اگه هر کی نَخَنِه کار هَکونه، نان هم نُخارِه.» چون اَما اِشنَوِنیم که شیمی میَن بَعضیان تمبلی کانَن. ایشان کار نُکانَن، بلکه مردم کارِ دِلِه فضولی کانَن. اَسِه، خُداوند عیسیِ مَسیح اِسمِ دِلِه اینجور آدمان حُکم کانیم و اوشانه نَصیحت کانیم که آرام و قرار هَگیرین، و خودِشانِه روزی رِه دَر بیارِن. وَلی شُما اِی اَداشان، خُوبی هَکُردَن جی خَسِّه نَبین. اگه ینفر اونچه که این نامِه یه دِلِه که اَما گونیم رِه اِطاعَت نَکُنِه، اونه نِشان هَکُنید و اونه هَمرَه رفت و آمد نَکُنین تا خِجالت بَکِشِه. ولی اونه دُشمَن نِشمارید، بلکِه ایتا اَداشِ مِثان اونه هُشدار هَدین. اَسِه، خُداوندِ صُلح و سلامتی خودِش، هَر موقِه و هر وضعیت دِلِه شِمِره صُلح و سلامتی هَدِه. خداوند شیمی همه یه هَمرَه دَبو. مَن، پولُس، می دَسخَطِ هَمرَه این سلامِ نِویسِنَم. این تمام می نامه‌هانِ نِشانِئِه. مَن اینجور نِویسِنَم. اَمی خُداوند عیسی مَسیح فیض شیمی همه یه هَمرَه دَبو. پولُس طرفِ جی که اَمیِ نِجات دَهَنده خُدایِ حُکمِ هَمرَه، و اَمیِ اُمید مسیحْ عیسی، مسیحْ عیسی یِه رَسولِ؛ تیموتائوسِ وَسین، می حَقیقی ریکا ایمان دِلِه: فیض و رَحمَت و صُلح و سلامتی خُدای پیَر و اَمیِ خُداوند مسیحْ عیسی یِه طرفِ جی شِمِرِه بیه. هَمونجورکه وختی مقدونیه یه منطقه دَبام بوشوم، تی جی خواهِش هَکُردَم، یِدَفِه دیگه باز تی جی خَنَم که اَفِسُسِ شهرِ دِلهِ بُمانی تا بعضیان رِه دَستور هَدی که هیچ جورواجورِ تعلیمی نَدِن. وَ خودِشان رِه اَفسانه و شجره‌ نامه‌هایی که تَمام نَبونه یه هَمرَه مشغول نَکونَن، این چیزان، عوضِ اینکه خُدایِ کارِ که ایمان راه دِلِه دَرِه پِیش بَبِره، جَر و بحثِ باعث بونَن. اَمیِ منظور این دستورِ جی محبَتِ، مُحبتی که پاکِ دِل و خُجیرِ وجدان و خالِصِ ایمان جی هَنه. بعضیان این چیزانِ جی رو وَگِرداندِن، بیخُدی گَبانِ دُمّال بَشَن. خَنِن شَریعَتِ مُعَلِمین هَبون، بی اینکه بِدانَن چی گونَن یا چی یه جی اینجور مُطمَئِن گَب زَنِن. اَسِه، اَما دانیم که شریعَت خُجیرِ، اَگِه کَسی اونِهِ به دُرسّی عمل هَکونه. و دانیم که شریعت، صالِح آدمانِ وَسین نییِه، بلکِه اوشانه وَسین که قانون‌ِ اِشکَنِن و نافرمانان، بی‌دینان و گُناهکارانِ وَسینِ، اوشانه وَسین که مُقدس نییَن و اوشانه وَسین که کُفر گونَن؛ اوشانه وَسین که خودِشانِه پیَر و مارِ کُشِنِن؛ آدمکشانِ وَسین، زَناکارِان و لواط گَرانِ وَسین؛ اوشانیکه بَردِه خرید و فِروش کانَن، دِروزَنان، اوشانیکه دروئی قسم خارنَن، و هر چی که دُرسِّ تعلیم علیِه هیسه، اون تعلیمی که طِبقِ، خُدایِ مُبارکِ پُرجلالِ اِنجیل که مَرِه بِسپارِسِّه هَبا. اَمیی خُداوند مسیحْ عیسی رِه شُکر کانَم که مَرِه قُوَّت هَدَه چون مَرِه وفادار دَانِسِّه و مَرِه خودِشِه خِدمَت وَسین تعیین هَکُردِه. با اینکه پیشتَر کُفر گونه بام، عذاب دَنِه بام و توهین کانِه بام، ولی مَرِه رَحم هَبا، چون بی ایمانی یه دِلهِ نادانی کانه بام. و اَمیِ خُداوندِ فیض، اون ایمان و مُحبتِ هَمرَه که مسیحْ عیسی یِه دِلهِ دَرِه، فَراوانی یه هَمرَه می سَر بَریخته هَبا. این گَب قابل اعتماد و هر طرفِ جی قابلِ قَبولِ، که مسیحْ عیسی این دُنیایِ دِلِه بوما تا گُناهکارانِ نِجات هَدِه، که من اوشانه دِلِه گَت تَرینَم. ولی اینهِ خاطری مَرِه رَحم هَبا تا مسیح عیسی خودشه کامِلِ صَبر رِه، مَرِه که گُناهکارانِ دِلِه گَته تَرین بام، نِشان هَدِه، تا اوشانِ رَه که زندگی اَبدی یه وَسین اونه ایمان هارنَن، سَرمشق هَبوُم. اَسِه، اون پادشاهِ دوران، اونکه تا اَبد دَرِه و نَشَئنِه اونِه بَدییَن، اون ایتا خُدا، تا اَبد و تا اَبد حُرمَت و جلال هَبو؛ آمین! می وَچِه، تیموتائوس، این حُکمِ طبقِ اون نَبُوّت هایی که پیشتَر تی بارِه باَگوته هَبا با، تِرِه اِسِپاردِنَم، تا اوشانِ طریق اون خُجیرِ جنگِ انجام هَدی، ایمان و خُجیرِ وُجدانِ بَچِسب. چون بَعضیان ایشانِ رَد هَکُردَنِ هَمرَه اوشانه ایمان کَشتی بِشکِسِّه. هیمِنائوس و اسکندر این دسِّه یه جییَن، که اوشانه شِیطانِ دَس بِسپارِسَّم تا یاد هَگیرَن که دِ کُفر نُگون. پس، پیش اَز هر چی، خَنَم که خواسِّها، دُعاها، شفاعتها و شُکر هَکُردنها تمام مَردُم وَسین بِجا بیاردِه هَبو، پادشاهان و صاب منصبان وَسین، تا بَتَّنیم آرام و راحتِ زندگی بِداریم، که هر لحاظِ جی دیندار و وقارِ هَمرَه هَبو. چونکه این اَمیی نِجات دَهنده خُدایِ نَظر خُجیر و اونه بابِ دِلِ که خَنِهِ تمام مَردُم نِجات هَگیرَن و حَقیقتِ بِشناسِن. چونکه فقط ایتا خُدا دَرِه، و خُدا و آدَمان مین فقط ایتا واسِطه دَرِه، یَعنی اون انسان که مسیحْ عیسائه؛ اونیکه خودشه جانِ هَدَئنِ هَمرَه، تمام آدَمانِ آزادی رِه بَهیَّه. این حقیقَتِ خُجیرِ وَختِ دِلِه شهادت هَدَه هَبا، چون مَن اینِه خاطِری تعیین هَبام تا غیرِ یَهودیِانِ وَسین ایتا تعلیم دَهندِه و ایتا رسول و ایتا مُعلِم ایمان حقیقتِ دِلهِ هَبوم - حَقیقَتِ دَرَم گونَم و دُرو نَزَنَم. پَس می آرِزو این که مَرداکان هَمِه جا بی غِیظ و دعوا مُرافِه خودِشانِ دَسِّ دُعا هَکوردَنِ وَسین جآر بَبِرَن. هینجورم خَنَم که زِناکان آبرومَندانِه لِواس خودِشانِه تَن دَکُنِن، و نِجابت و حَیایِه هَمرَه، نه گیس هَکُردِه مو یه هَمرَه، یا طَلا و مروارید و یا گِران قیمتِ لِواسِشانِ هَمرَه، بلکه خُجیرِ کارانِ هَمرَه، هَمونجور که اون زِناکانِ لایقِ که دینداری یه اِدعا رِه دارَن. زَن بایسّی آرامِش و کاملِ اطاعتِ هَمرَه تعلیم هَگیره. مَن نُزارنَم که ایتا زِنا تعلیم هَدِه یا ایتا مَردای سَرمُسلَط هَبو؛ بلکه بایسّی آرام هَبو. چون آدَم، اَوَّل خلق هَبا و ایما حوا. وَ آدَم گول نُخاردِه، بلکه زَن با که گول بُخاردِه و نافرمان هَبا. وَلی زَن وَچِه بِزاسَّنِ هَمرَه نِجات گیرنِه، اَگِه ایمان و مُحبت و مُقدّس هَبوسَّن دِلهِ، نِجابتِ هَمرَه بُمانه. این گَبِ شَئنِه اعتماد هَکُردَن: که اَگِه یِنفر آرِزو این هیسِه که کلیسای نِظارتِ کارِ بِدارِه، خُجیرِ کارِ دُمّال دَرِه. پس، ایتا ناظر بایِسّی هر چیه جی که اونه سَرکوفتِ باعِث بونه دور هَبو، ایتا زِنایِ وَفادارِ شو هَبو، هوشیار هَبو، خودشه جُلوهِ بِدارِه، با آبرو هَبو، مِهمان دوس هَبو و بَتَّنِه تعلیم هَدِه؛ نه عرق خور، نه زورگو، بلکه آرام هَبو؛ نه جنگی، نه پولدوس. اون بایِسّی خودشه خانِواده رِه خُوب بَچِرخانِه، خودشه وَچِه هان رِه جوری بار بیارِه که تمام احترامِ هَمرَه، اونه جی اطاعت هَکُنَن. چون اَگِه کَسی نِدانه که چِطور بایِسّی خودشه خانوادهِ رِه بَچرخانِه، چِطور تانِه خُدای کلیسای جی مُراقِب هَکونه؟ وَ تازِه ایمان نیارده بو، نَکُنِه مغرور هَبو و اِبلیسِ مِثان محکوم هَبو. بِعلاوِه، اون بایِسّی کِلیسایِ مَردُمِ دِرگای وَرجه هم خوش نام هَبو تا رُسوا نَبو و اِبلیسِ تَلِه دِلِه دَنِکه. هَمینجور کلیسای شَماسّان بایِسّی باوقار هَبون؛ دُورو نبون، شرابِ گرفتار نبون، نادُرسِّ سودِ حِرصِ نَزِنِن. اوشان بایِسّی ایمان رازِ، ایتا پاکِ وِجدانِ هَمرَه بِدارِن. وَ اوشان بایِسّی اَوَّل آزمون هَبون، ایما اَگِه ثابت هَکُردَن که بی عیبِن، بَنین شَماسّی یه کارِ دِلِه خِدمَت هَکُنَن. همینجور، اوشانه زِناکان هم بایسّی وَرازنده هَبون، تُهمت نَزِنِن، بلکه هوشیار هَبون و همه چی یه دِلهِ وفادار هَبون. شَماسّانِ جی هر کدام بایسّی ایتاَ زِنا بِدارِه و خودشه وچه شان و خانوادِه رِه خوُب بَچرخانِه. چون شَماسّانِی که خُجیر خِدمَت هَکُردهِ بون، ایتا خُجیرِ مقام گیرِنَن و اون ایمان دِلهِ که مسیحْ عیسی یِه دِلِئه، گَتِه اطمینان بِدس هارنَن. اُمید دارَم که خیلی زود تی ورجه بییَم، ولی ایشانهِ تِرِه نِویسِنِم تا، اَگِه می بَموئَن عقب دَکِته، بِدانی که خُدایِ سِرِه یه دِلِه که زندهِ خُدای کلیسا و حقیقتِ ستون و پِی هیسه، چِطور بایِسّی رفتار هَکُردن. راس راسی که دینداری یه راز خیلی گَتِئِه: اونیکه جسم دِلِه ظاهر هَبا، خُدایِ روحِ طریقِ جی تأیید هَبا، فرشتگان اونه بَدییَن، قومِشانِ میَن اعلام هَبا، دُنیایِ دِلِه اونه ایمان بیاردِن، جلالِ هَمرَه، جآر، بَبِردِه هَبا. وَلی خُدایِ روح واضِح گونِه که آخرین زَمانهایِ دِلِه، بَعضیان خودِشانِ ایمان جی وَگِردِنَن، اون روحهای جی که گول زَنَن و آلِشانه تعالیم پیروی کانَن. دُروزَنان و دُرُویانی اینجور تعالیمِ هارنَن که اوشانه وِجدان بَمِردِه. ایشان، عروسی هَکُردَنِ مَنع کانَن و دَستور دَنِن اون غذاهایی که خُدا خلق هَکُردِه رِه نُخارَن تا اوشانیکه حَقیقَتِ ایمان دارَن و اونِه اِشناسِنَن، شُکر هکُردنِ هَمرَه غذاهای جی بُخارِن. چون هر چه که خُدا خلق هَکُردِه خُجیرِ، و هیچی رِه نبایِسّی رَد هَکُردِن، هر وقت شُکر هکُردنِ هَمرَه قَبول هَبو، چونکه خُدایِ کلام و دُعایِ هَمرَه تقدیس بونه. اَگِه این چیزانِ اَداشانِ یاد بیاری، مسیحْ عیسی یِه پاکار بونی، که ایمان کلامِ دِلِه و خُجیرِ تعلیم که اونه دُمّال دَری تربیت بونی. تِرِه اَفسانه هانِ جی که کفرآمیز و پوچِ دور بِدار، بلکه تِرِه دینداری یه هَمرَه تربیت هَکُن. چون هر چَن تربیت هَکُردن یِکَم تَنِ وَسین فایده داره، وَلی دینداری هَمِه چی یه وَسین فایده داره، چون هَم، این زندگی رِه وَعده دَنه، هم زندگی ایی که هَنه رِه. این گَبِ شَئنِه اِطمینان هَکُردن و هر بابتِ جی کاملاً قابلِ قبولِ. چون اَما اَمی اُمیدِ زندهِ خُدایِ سَر بِنَیم که تمام آدَمان نِجات دَهَندِه ئِه بِخصوص اوشانیکه ایمان دارَن واَما اینه خاطِری زَحمت کَشِنیم و تقلّا کانَیم. این چیزانِ حُکم هَکُن و تعلیم هَدِه. نُزار هیچکی تی جَوانی رِه کوچِک بِشمارِه، بلکه گَب بَزَئن دِلِه، کِردارِ دِلِه، مُحبتِ دِلهِ، ایمان دِلِه و پاکی یه دِلِه، تمام ایماندارانِ وَسین سَرمشق هَبو. تا مَن بییَم، تِرِه اینهِ وقف هَکُن که خُدایِ کلامِ مَردمِ وَسین بُخانی و اوشانه تشویق هَکُنی و تعلیم هَدی. اون عطائی که تی دِلِه دَرِه رِه بی‌اعتنایی نَکُن، عطایِی که نَبوّتِ هَمرَه بِدس بیاردی، اون موقِه که شورایِ مشایخِ تی سَر دَس بَنَن. این چیزانِ انجام هَدِه و تِرِه اونه وقف هَکُن تا تی تَرقی هَمِه یه وَسین معلوم هَبو. خوُب تی حواس تِرِه و اون تَعلیمی که دَنی رِه هَبو. اوشانه دِلِه پابرجا هَبو، چون این کارِ هَمرَه، هم تِرِه هم اوشانیکه تی گَبِ اِشنَوِنَن رِه نِجات دَنی. پیرِ مَردَای رِه سَرامکو نَکُن، بلکه اونه تیِ پیَرِ مِثان نَصیحت هَکُن، و جَوانان ایتا تیِ اَداشانِ مِثان، وَ پیرِ زِناکان رِه تیِ مآره مِثان، وَ جَوان زِناکان رِه ایتا تیِ خاخُران مِثان، تمام پاکی یه دِلِه. بیوِه‌ زناکان اگه راس راسی بی کَسِن رِه، حُرمَت بَنی. وَلی اَگِه ایتا بیوِه زِنا، وَچِه هان و نَوِه ها دارِه، اوشان اوّل بایسّی یاد هَگیرَن که خودِشانِه خانوادِه یه مُواظِبَت هَکُردَن هَمرَه، خودِشانِه دینداری رِه نِشان هَدَن و اینجوری خودِشانِه دِینِ خودِشانِه پیَر و مآر و خودِشانِه اَجدادِ وَسین بِجا بیارِن، چون این خُدا رِه راضی کانه. اونیکه راس راسی بیوِه و بی‌کَسِ، خُدا رِه اُمید داره و شُو و روز دُعایِ هَمرَه و خُدای جی کمک بِخَسِّن گُذَراندِنِه. ولی اگه ایتا بیوِه زِنا عیاشی یه دِلهِ زندگی کانه، با اینکه زِندِئِه، ولی بَمِردِه. این چیزان رِه هم حُکم هَکُن، تا اوشانه زندگی یه دِلهِ هیچی دَنِبو که اونِ خاطِری سرکوفت بُخارِن. ولی اَگِه ینفر خودشه فامیلِان بِخصوص خودشه خانوادهِ یه احتیاجاتِ دُمّال دَنِبو، خودشه ایمانِ اِنکار کانه و ایتا بی ایمان جی بَدتَرِ. فقط اون بیوه‌ زناکانِ اِسمِ بَنویس که شَصت سالِ جی بیشتَر هَبون و یِدَفِه شو هَکُردهِ بون. وَ خُجیرِ کارانِ انجام هَدَئنِ دِلِه معروف هَبون، یَعنی خودِشانِه وَچِه هان رِه خُجیر گَت هَکُردهِ بون، غریب‌ نواز هَبون، مُقدّسینِ لنگِ بَشورد بون، دَردمَندانِ جی مُراقبت هَکُردهِ بون، وَ خودِشانِه هرجور خُجیرِ کارِ وَسین وَقف هَکُردهِ بون. وَلی جَوانِ بیوِه‌ زِناکانِ اِسمِ نَنویس، چون وختی که هوا و هوس، اوشانه مَسیح جی دُور هَکونه، خَنِن شو هَکونَن. اینِه وَسین محکوم بونِن چون خودشانه اوّلین عَهدِ لِنگِ جیر بَنَن. بِعلاوِه، اوشان تنبلی رِه یاد گیرِنَن، این سِرِه اون سِرِه شونِن؛ نه فقط تنبلی، بلکه خبرچین و فوضول بونَن، و بَدِ گَب خودِشانه تُکِ سَر هارنَن. پَس می نَظَر اینه که جَوانِ بیوه‌ زِناکان شو هَکُنَن، وَچِه بیارِن و خانه داری هَکُنَن و دُشمَنِ فُرصَت نَدِن که تُهمت بَزِنِه. چون اَلآن هَم بعضیان شِیطانِ دُمّال بَشَن و گُمراه هَبان. اَگِه ایتا ایماندارِ زِنا، خودشه فامیلانِ دِلهِ بیوِه بِدارِه، بایسّی خودِش اوشانه کُمک هَکونه تا کلیسای سَربار نَبو و کلیسا بَتَّنهِ اون بیوه‌ زناکانِی رِه کُمک هَکونه که راس راسی بی کَسِن. مشایخی که خُجیر رهبری هَکُردهِ بون، دو برابر حُرمتِ لیاقتِ دارَن، بخصوص اوشانیکه موعظه و تعلیم وَسین زَحمَت کَشِنَن. چون توراتِ کِتابِ دِلِه گونِه: «گُویی که دَرِه خَرمَن کانه یه دَهَنِ دَنِبِد» وَ «کارگَر بایِسّی خودشه دسمُزِّه هَگیره.» هیچ تُهمتی کِلیسای ایتا از رهبران علیه قبول نَکُن، مَگِه اینکه دو یا سِه تا شاهدِ، گَواهی یه هَمرَه هَبو. اوشانیکه گُناه دِلِه پافشاری کانَن رِه، همه یه ور سَرامکو هَکُن تا بَقیِه بَتِرسِن. خُدا و مسیحْ عیسی و اِنتِخاب هَبوسِّه فِرِشتِگانِ پِیش، تی جی خواهش کانَم که این قانونان رِه بدونِ هیچ غَرَضی رعایَت هَکُنی و هیچ کاری رِه طرفداری یه سَر نَکُنی. اینه وَسین که یِنَفرِ خِدمتِ وَسین تعیین هَکُنی عجله نَکُن، بَقیِه یه گُناهانِ دِلهِ شریک نَبو، تِرِه پاک بِدار. دِ فقط اُو نُخار، بلکه تیِ میدِه و ناخوشیهایی که هَمِش داری یه وَسین، یه میثقلی شراب بُخار. بعضی آدمانِ گُناهان مَعلومِ، و پیش پیش داوری هَبوسَّنِ سَمت شونِن، وَلی بقیه آدمانِ گُناهان دیرتَر معلوم بونه. پس خُجیرِ کاران هم مَعلومِ، و حتّی اوشانی رِه که مَعلوم نییِه، نَشَئنِه جا هَدَه داشتَن. تمام اوشانیکه پاکاری یه گاجمه جیر دَرِن، بایسّی خودِشانِه اَربابانِ کامِلاً احترام بَنِن تا مردُم خُدای اِسم و اَمیِ تعلیم علیِه بَدِ چی نَگون. اوشانیکه اوشانه اَربابان ایماندارِن، نباید اَداش هَبوسَّن خاطری، اوشانه کمتر حُرمت بَنِن. بلکه بایسّی اوشانه بِهتَر خِدمَت هَکُنَن، چون اوشانیکه این خِدمتِ دِلهِ منفعت بَرنِن، ایماندار و عزیزِن. این چیزانِ اوشانه تعلیم هَدِه و اوشانه تشویق هَکُن که اینجوری هَکُنَن. اَگِه ینفر یِجور دیگه تعلیم هَدِه و اَمیی خُداوند عیسیِ مَسیح دُرسِّ کلام و اون تعلیم هَمرَه که دینداری یه راهِ دِلِئه جور دَرنییِه، اونه غرور بِیته و هیچی نِفَهمِنِه. اینجور آدمِ، جنگ و جدال و دعوا مرافه کَلماتِ سَر داره، که اونه جی حَسودی و دعوا و توهین و بَد گَمانِی وَرِسِنِه، وَ همَش مَردمِ میَن جنگ و جدالِ باعث بونه که اوشانِ فکر فاسد هَبا و حَقیقَتِ جی دور هَبان، خیال کانَن دینداری ایتا وَسیلِه منفعتِ وَسین هیسه. وَلی دینداری قِناعتِ هَمرَه، گَتِه مَنفعتِ. چون اَما هیچی این دُنیایِ دِلِه نیاردیم و هیچی هَم نَتَّنیم این دُنیایِ جی بَبِریم. پَس اَگِه اَما خوراک و لِواس داریم، ایشانهِ وَسین قانِعیم. وَلی اوشانیکه پولدار هَبوسَّنِ آرزو رِه دارَن، وَسوَسه یه دِلِه و پوچ و هوا وهَوَسِ تَلِه یه دِلِه دَکِنِن که ضرر رِساندِنَن، که مردُمِ نابودی و هلاکتِ سمت کِشاندِنِه. چون پولدوسی ریشه ایی یه که هر جور بَدی اونه جی به بار هَنِه، و هَمین پولِ حِرصِ که بعضیان ایمان جی دور بونَن، و خودِشان رِه خیلی دَردایِ گِرفتار هَکُردَن. وَلی تو که مَردِ خُدایی، این چیزانِ جی فَرار هَکُن، و صالحی، دینداری، ایمان، مُحبت، پایداری و مُلایمتِ دُمّال دَبو. ایمان خُجیرِ جنگِ دِلِه جنگ هَکُن. اون زندگی اَبدی که اونِ وَسین دُخوانِسِّه هَبَین و اونِه خیلی شاهدانِ ور اعتراف هَکُردی رِه بَچِسب. مَن خُدایِ وَر که هَمِه چیرِه زندگی دَنه، وَ مسیحْ عیسی که پُنتیوس پیلاتُسِ وَر خُجیرِ اعتراف هَکُردِه، جِدّی تِرِه سِفارِش کانَم که این حُکمِ تا اَمی خُداوند عیسی مَسیح بَموئَنِ موقِه، بی‌ عیب و بی سرکوفت بِداری، که خُدا اونِه ایتا خُجیرِ وَخت دِلِه انجام دَنه، اونیکه مُبارک هیسِه و تنها حاکِم، شاه شاهان وخُداوندِ خُداوندانِ. فقط اونه که اَبدیِه، اونیکه ایتا نورِ دِلِه دَرِه که نَشَئنِه اونه نِگاه هَکُردَن، و هیچکس اونه نَدییَه و نَتَّنِه بِینهِ، حرمت و سلطنت تا اَبد اونه هَمرَه دَبو. آمین. این دُنیایِ پولدارانِ باگو که مغرور نَبون، و خودِشانِه اُمیدِ این دُنیایِ مالِ سَر نُذارَن که نُماندِنه. بلکه اوشانه اُمید خُداییِ رِه هَبو که همه چیره فَت و فَراوان اَمی وَسین فَراهَم کانه تا اوشانه جی کِیف هَکُنیم. اوشانه دستور هَدِه که خوبی هَکُنَن، خُجیرِ کارانِ دِلِه دولتمند هَبون، بخشنده و دَس و دلباز هَبون. اینجوری، خودِشانِ وَسین ایتا گَنج اَمبار کانَن که آیندِه یه وَسین ایتا خُجیرِ پِی هیسه تا بِتَّنَن اونچه که حقیقی زندگي هیسِه رِه بِدَس بیارِن. اِی تیموتائوس، اون امانتی که تِرِه بِسپارِسِّه هَبا رِه حِفظ هَکُن. مُفتِ گَبانِ جی و مخالفِ فِکرای جی که اشتباهی، معرفت دُخوانده بونه، دوری هَکُن؛ چون بعضی آدمان که این چیزانِ دِلِه اِدعا دارَن، ایمان جی دور هَبان. فیض شِیمی هَمرَه دَبو. پولُس طرفِ جی، که خُدایِ خواسِّ هَمرَه، و طبقِ اون وَعدِه یه زندگی که مسیحْ عیسی یِه دِلِه دَرِه، مسیحْ عیسی یِه رسولِ، می عزیزِ ریکا تیموتائوسِ وَسین: فیض و رَحمَت و صُلح و سلامتی خُدای پیَر و اَمی خُداوند مسیحْ عیسی یِه طرفِ جی تِرِه بییِه. همونجور که شُو و روز یِکسَرِه می دعاهای دِلِه تِرِه یاد هارنَم، خُدا رِه شُکر کانَم، اون خُداییِ که مَنَم می اَجدادِ مِثانِ پاکِ وجدانِ هَمرَه اونه خِدمت کانَم. وختی تی آرسو شانهِ می یاد هارنَم، آرزو کانَم تِرِه بِینَم تا خُشحالی یه جی پُر هَبوُم. مَن تی خالِصِ ایمانِ یاد هارنَم، ایمانی که اوَّل تی نَنِه لوئیس و ایما تی مآر یونیکی یه دِلِه دَبا. و اَسِه مطمئنم تی دِلِه هم دَرِه. اینِه وَسین، تی یاد هارنَم که خُدایِ اون عَطیِه که می دَس گُذاری یه خاطری، تی دِلهِ بوما رِه، اونه تَشِ الویه زیاد هَکُنی. چون خُدا، ترسِ روحِ اَمَرِهِ نَده بلکه قُوَّت و مُحبت و نَفسِ جلوه بِیتَین روحِ هَدَه. پَس، اینِه وَسین که اَمیِ خُداوندِ وَسین شهادت هَدی یا مَن که اونه خاطِری زِندانِ دِلِه دَکِتَم، عار نِدار، بلکه تو هم خُدایِ قُوّتِ هَمرَه اِنجیلِ خاطری عذاب بَکِشییَنِ دِلِه شریک هَبو. خُدا اَمَره نِجات هَدَه و اَمَره مُقَدَّس زندگی یه وَسین دُخوانِسِّه، اینه نه اَمیِ کارانِ خاطری، بلکه خودِشه هدف و فیضِ وَسین هَکوردِه، فیضی که مسیحْ عیسی یِه دِلِه از اَزل اَمَرِه هَدَه هَبا با، و اَسِه این فیض اَمی نِجات دَهَندِه مسیحْ عیسی یِه بَموئَنِ هَمرَه - آشکار هَبا، همون مسیحْ عیسیِ که اِنجیلِ طریق مرگِ از بِین بَبِرده، و اَبدی زندگی رِه همه یه وَسین آشکار هَکُردِه. و مَن اونِ وَسین انتخاب هَبام تا این اِنجیلِ رَسول و مُعلِم هَبوُم و موعظه هَکُنَم. اینه وَسینِ که اینجور عذاب کَشِنَم، ولی عار نِدارَم، چون دانَم کِیه ایمان بیاردِم، وَ حَتم دارَم که اون تانه اونچه که مَرِه بِسپارسِّه هَبا رِه تا اون روز مُحافظت هَکونه. اون ایمان و مُحبتِ هَمرَه که مسیحْ عیسی یِه دِلهِ دَرِه، و اونچه که می جی بِشنَوِسّی رِه ایتا دُرسِّ نِمونه یه مِثانِ دو دَسّی بَچِسب. روح القدسِ طریق که اَمیِ دِلِه دَرِه، اون خُجیرِ امانتِ جی که تِرِه بِسپارِسِّه هَبا، مُحافظت هَکُن. خَبر داری که تمام آسیایِ منطقه یه مَردُم مَرِه وِل هَکُردَن، که اوشانه میَن فیگِلوس و هِرموگِنِس هم دَرِن. خُداوند اونیسیفوروسِ خانوادهِ رِه لُطف هَکونه، چون اون چن دفه می جان تازِه هَکُردِه و می زِندان دَکِتَنِ جی عار نِداشتَه. بلکه وختی رومِ شهر بوما، می دُمّال بَگرسِّه تا سَرآخر مَرِه پیدا هَکوردِه. خداوند اون روز دِلِه، اونه رحمت عطا هَکونه. تو خودِت تمام اون خدمتهایی که اَفِسُسِ شهرِ دِلِه هَکُردِه جی، خبر داری. پَس تو می وَچِه، اون فیضِ هَمرَه که مسیحْ عیسی یِه دِلِه دَرِه قوی هَبو، وَ اون چیزانی که خیلی شاهِدانِ وَر می جی بِشنَوِسّی رِه، وفادارِ آدمانِ بسپار که بَتَّنَن بَقیِه رِه هم یاد هَدَن. ایتا مسیحْ عیسی یِه خُجیرِ سربازِ مِثانِ، عذابایِ دِلِه شریک هَبو. هیچ سَربازی، خِدمتِ موقِه، خودِشِه زندگی یه کارانِ گِرِفتار نُکانِه، چونکه خَنِه خودِشِه فرمانده رِه راضی بِدارِه. ایتا پَهلِوان تاج نَدَنِن، مَگِه اینکه طبقِ مُسابِقه یه قَوانین عمل هَکونه. اون کِشاورزی که سخت کار کانه، بایِسّی اَوَّلین نفرِ هَبو که خودشه مَحصولِ جی بَهرِه بَرنِه. اونچه که گونَم رِه فکر هَکُن، چون خُداوند هر چی یه دِلهِ تِرِه فهم دَنه. عیسی مَسیحِ تیِ یاد بیار که داوود نسلِ جی با و مُردِگانِ جی زندهِ هَبا؛ اِنجیلِی که مَن موعظه کانَم اینه، اینه خاطری یه که ایتا جِنایتکارِ مِثانِ زَنجیلِ دِلِه دَرِم و دَرَم عذاب کَشِنَم، وَلی خُدای کلام زَنجیلِ دِلِه دَنییِه. اینِه وَسین مَن انتخاب هَبوسِّه شانه خاطِری همه چیزِ تَحمل کانَم تا اوشانَم اون نجاتی که مسیحْ عیسی یِه دِلِه دَرِه رِه، اَبدی جلالِ هَمرَه بِدَس بیارِن. این گَبِ شَئنِه اعتماد هَکوردَن که: اَگِه اونه هَمرَه بَمِردِیم، اونه هَمرَه زندگی هم کانیم اَگِه طاقت بیاریم، اونه هَمرَه سلطنت هم کانیم. اَگِه اونه حَشا هَکونیم، او هَم اَمَرِهِ حَشا کانِه. اَگِه بی‌وفا هَبیم، او وفادار ماندِنهِ، چون نَتنِّه خودِشِه حَشا هَکونِه. این چیزانِ اوشانه یاد بیار و خُدایِ وَر اوشانه سِفارِش هَکُن که کلماتِ سَر دعوا مرافِه نَکُنَن، که فایدِه نِداره، بلکِه فقط اینه باعث بونه اوشانیکه اِشنَوِنَن رایه جی به بدر هَبون. تقلّا هَکُن که خُدایِ ور مقبول هَبیی، ایتا کارگر مِثانِ که خِجالت نَکِشِنِه و حَقیقَتِ کلامِ دُرس بِکار بَرنهِ. ولی دُنیایِ مُفتِ گَبانِ جی دوری هَکُن، چون مردُمِ بیشتر و بیشتر بی‌دینی یه سمت کِشاندِنِه. و اینجور آدمانِ گَب ایتا جُذامِ مِثان همه جا پَخش بونه. هیمِنائوس و فیلیتوس این دَسِّه یه جییَن، که حَقیقَتِ جی وَگَرِسَّن و گونَن اون روز که مُردِگان زندهِ بونَن هَمین اَلآنِ، وَ اینجوری بعضیانِ ایمانِ از بِین بَرنِن. با این وجود، اون مُحکَمِ پِی که خُدا بَنَه، پابرجائه و اینهِ هَمرَه مُهر هَبا که: «خداوند خودشه آدَمانِ اِشناسِنِه،» وَ «هر‌ کی که خُداوَندِ اِسمِ اِقرار هَکونه، بایِسّی نادُرسّی یه جی دوری هَکونه.» ایتا گَتِه سِرِه یه دِلهِ، فقط طَلا و نُقرِه ظُروف دَنیِه، بلکه چویی و گِلی هم دَرِه؛ بعضی از اوشان مُهِمِ کارانِ وَسین بکار هَنه و بعضیان هم دَم دَسی یه وَسین. پَس اگه یِنَفر خودِشِه این چیزانِ جی پاک هَکونه، ظرفیه که مُهِمِ کارانِ وَسین استفاده بونه، مُقَدَّس و مفیدِ ظَرف صابسِرِه یه وَسین و هر خُجیرِ کارِ وَسین آمادِئه. پس جَوانی یه هوا و هوسِ جی فَرار هَکُن، وَ اوشانه هَمرَه که پاکِ دِلِ هَمرَه خُداوَندِ دُخواندِنَن، صالحی و ایمان و مُحبت و صُلح و سلامتی یه دُمّال دَبو. اون بَحثایی که نادانی و نِفهمی یه جی هیسه دوری هَکُن، چون دانی که دعوا مرافِه یه باعِث بونه. خُداوَندِ پاکار نباید دعوا مرافِه هَکونه، بلکه بایِسّی هَمِه یه هَمرَه مِهرَبان هَبو، و بَتَّنِه تعلیم هَدِه و بدیهایِ پِیش صبرِ هَمرَه طاقت بیارِه. بایِسّی اوشانیکه مُخالِفَن رِه نرمی یه هَمرَه اصلاح هَکونه، شاید خُدا اوشانه توبِه عَطا هَکونه تا حقیقَتِ بِشناسِن و به خودِشان بییَن، و اِبلیسِ تَله یه جی که ایشان رِه خودِشِه خواسِّه یه انجام وَسین اسیر هَکوردِه فَرار هَکونَن. وَلی اینه بِدان که آخرین روزانِ دِلِه، سَختِ روزگارِی هَنه. مَردُمانِ، خود شیفتِه، پولدوس، مَغرور، مُتِکبر، ناسزاگو، سَرکِش به خودِشانِ پیَر و مآر، ناشُکر، ناپاک، بی‌عاطفه، کینه ایی، تُهمت زَن، بی‌بندوبار، وحشی، خُوبی یه دُشمَن، خیانتکار، بی مُلاحِظِه، خودخواه هیسَن. که عیاشی رِه خُدایِ جی بیشتر دوس دارَن ظاهراً دیندارِن، ولی اونه قُوَّتِ حَشا کانَن. اینجور آدمانِ جی دوری هَکُنید. چون اوشانه میَن کَسایی دَرِن که مَردُمِ سِرِه یه دِلِه راه پیدا کانَن، بی عَقلِ زِناکان خودِشانه اَسیر کانَن، زناکانی که خودِشانِه گُناهِانِ بارِ جیر دُلا هَبان و جورواجورِ هوا و هَوَس، اوشانه هر طرف کِشاندِنِه، این زِناکان هَمَش تعلیم گیرنَن، ولی هیچ وخت نَتَّنَن حَقیقَتِ بِشناسِن. هَمونجور که یَنّیس و یَمْبْریس موسای هَمرَه مخالفت هَکُردَن، این مَرداکان هم که اوشانه فِکر خرابِ و اوشانه ایمان رَدِّ، حقیقتِ هَمرَه مُخالفت کانَن. وَلی اوشان بِه جایی نَرسِنِن. چون اوشانه نادانی تمام مَردمِ وَسین معلوم بونه، همونجور که اون دُتایهِ نادانی هم بَرملا هَبا. ولی تو، می تعلیم و می رفتار و می هدف و می ایمان و می صَبر و می مُحبت و می طاقتِ از نزیک شاهد بِیی و اون رنج و اذیت و آزاری که اَنطاکیه و قونیه و لِستْره یه شهرایِ دِلِه می سَر بوما، اون رنج و اذیت و آزاری که طاقت بیاردِم؛ وَلی خداوند تمام این چیزانِ جی مَرِه نِجات هَدَه. راس راسی، تمام اوشانیکه بِخوان مسیحْ عیسی یِه دِلِه دینداری یه هَمرَه زندگی هَکونَن، عذاب کَشِنَن؛ ولی شرورِ آدمان و شیّادان بَدی یه دِلِه بَدتر بونَن، گول زَنَن و گول خارِنَن. وَلی تو، اونچه یه دِلهِ که یاد بِیتی و اونِهِ ایمان بیاردی پابرجا هَبو، چون دانی اوشانه کیه شانِ جی یاد بِیتی، و چِطور از وَچِگی مُقدَّسِ نوشته ها رِه دانِسّی که تانه تِره حکمت هَدِه اون نجات وَسین که ایمان طریقِ جی به مسیحْ عیسی هیسَه. تمام مُقَدَّس نوشتِه ها خُدایِ الهامِ، و تعلیم و سرامکو و اِصلاح و تربیتِ وَسین، صالحی یه دِلِه فایدِه دارِه، تا مَردِ خُدا کامِل هَبو، و هر خُجیرِ کارِ وَسین آمادِه. مَن خُدا و مسیحْ عیسی یِه وَرجهِ که مُردِگان و زندهِ شانِ داوری کانه، وَ اونه بَموُئَن و پادشاهِی یه خاطری، تِره سِفارش کانَم که خُدایِ کلامِ اعلام هَکُنی و وخت و بی وخت این کارِ وَسین آماده هَبی، و خیلی صبر و کاملِ تعلیم هَمرَه، اصلاح و سرامکو و تَشویق هَکُنی. چون موقِه ایی رَسِنه که مَردُم دُرسِّ تعلیمِ گوش نَدِنِن، بلکه مُعَلِمینی رِه خودِشانِ دُورو وَر جَم کانَن تا اونچه رِه اوشانه جی بِشنُئَن که اوشانه گوش دوس داره بِشنوئهِ؛ و اوشان خودِشانِه دیمِ حَقیقَتِ گوش هَدَئنِ جی وَگِرداندِنِن و اَفسانه هایِ سمت وَگِردِنِن. وَلی تو همه چی یه دِلِه هوشیار هَبو؛ عذابِشانِ طاقت بیار؛ انجیلِ اعلام هکُردنِ کارِ انجام هَدِه و تی خِدمَتِ کاملاً به انجام بَرِسان. چون اَلآنَم می خون ایتا پیشکَش هَبا شرابِ مِثان دَرِه بَریخته بونه و می رَفتنِ موقِه این دُنیایِ جی بَرِسیِه. مَن خُجیرِ جَنگ دِله بَجِنگِسَّم، می مُسابِقه رِه تَمام هَکُردم و می ایمانِ حفظ هَکُردم. اَسِه، اون صالحی یه تاج می وَسین آمادِه هیسِه، تاجی که خداوند، اون عادلِ داوَر، اون روزِ دِلِه مَرِه دَنه - نه فقط مَرِه، بلکه تمام اوشانیکه اونه ظهورِ شوقِ داشتِن. تقلّا هَکُن هر چه زودتر می وَرجه بیئَیی. چون دیماس این دُنیایِ دوس داشتَنِ خاطِری مَرِه وِل هَکُردِه و تِسالونیکی یه شهر بَشَه. کْریسکیس غَلاطیه یه منطقه و تیتوس هم دَلماتیه یه منطقه بَشَه. فقط لوقا می هَمرَه دَرِه. مَرقُسِ بَگیر و تیِ هَمرَه بیار، چون اون می خِدمَت وَسین خیلی بِکار هَنه. تیخیکوسِ اَفِسُسِ شهر روانه هَکُردَم. وختی دَری بییَیی، می قَوا رهِ که تْروآسِ شهرِ دِلهِ کارپوسِ ور جا بَنَم، تیِ هَمرَه بیار، وَ کِتابها و بِخصوص طومارها رِه هم تیِ هَمرَه بیار. اسکندر مِسگر، مَرِه خِیلی بَدی هَکُردِه؛ خداوند اونه کارانِ سِزا رِه دَنهِ. تو هَم اونه جی دوری هَکُن، چون اَمی پِیغامِ هَمرَه بَدجور مخالِفت هَکُرده. می اوَّلین دفاعِ دِلِه، هیچکی می پُشت دَر نومَه، بلکه هَمِه مَرِه وِل هَکُردنِ. نَکُنِه این اوشانه حِساب بَنوِیشتِه هَبو. وَلی خداوند می هَمرَه با و مَرِه قُوَّت هَدَه تا اون پِیغام می طریقِ جی کاملاً اعلام هَبو و تمام غیرِ یهودیِان اونِهِ بِشنوئَن. و اینجوری شیرِ دَهِنِ جی دَر بَشَم. خداوند مَرِه هر بَدِ کارِ جی آزاد کانه و مَرِه سلامتی یه هَمرَه خودشه آسِمانی پادشاهی یه وَسین نجات دَنِه. جلال تا اَبد و تا اَبد اونه وَسین هَبو. آمین! پْریسکیلا و آکیلا و اونیسیفوروسِ خانوادهِ یه وَسین سلام بَرِسان. اِراستوس، قُرِنتُسِ شهرِ دِلهِ بُمانسِّه، وَ مَن تْروفیموس که ناخوش با رِه، میلیتوسِ شهرِ دِلِه جابَنَم. تقلّا هَکُن پِیش اَز زِمِسّان ایجه بَرِسی. یوبولوس، پودِنْس، لینوس، کْلودیا و تمام اَداشان تی وَسین سلام رِساندِنَن. خداوند تی روح هَمرَه دَبو. خُدایِ فیض شِیمی هَمرَه دَبو. پولُس طرفِ جی، خُدایِ پاکار و عیسی مَسیح رَسول، که تعیین هَبام تا خُدایِ اِنتخاب هَبوسِّه شانه ایمانِ تقویت هَکُنَم و اون حَقیقَتی که طبقِ دینداری هیسه رِه باگوم. و اَبَدی زندگی یه امید هَمرَه که خُداییِ که هیچ وخت دُرو نَزَنِه، پِیش ازاینکه دُنیا خلق هَبو اونه وَعدِه رِه اَمَرِه هَدَه. و خودِشِه کلامِ خُجیرِ موقِه آشکار هَکوردِه، اون کلامِ دِلِه که اونه اعلام اَمیِ نجات دهنده خُدایِ حُکمِ هَمرَه مَرِه بِسپارِسِّه هَبا. تیتوسِ وَسین، که طبقِ ایمانی که اَما همه یه نصیب هَبا، می حقیقی وَچِئه: فیض و صُلح و سلامتی خُدای پیَر و اَمیی نِجات دهنده مَسیح عیسی یِه طرفِ جی تِرِه بیه. اینِه وَسین تِرِه کْرتِ جزیره یه دِلهِ بَنَم تا نِصف و نیمه کارانِ سَر و سامان هَدی و هَمونجور که تِرهِ باگوتَم، هَر شَهرِ دِلِه مشایخی رِه بَنی. کلیسای مشایخِ زندگی بایسّی هر سَرکوفِ جی دور هَبو، ایتا وَفادارِ شو خودِشِه زِنایِ وَسین هَبو، و با ایمانِ وَچِهان بِدارِه که هر جور هرزگی و نااِطاعتی یه جی پاک هَبون. چون که ایتا ناظر که خُدایِ مُواشرِ، اونه زندگی هر سَرکوفِ جی بایسّی دور هَبو، اون نباید مغرور یا تُندِ مَزاج یا عرق خور یا زورگو هَبو یا پولِ حِرصِ بَزِنِه بلکِه مِهمان نواز هَبو، خوبی رِه دوس بِدارِه، دُرُسکار و مُقَدَّس هَبو و نظم بِدارِه؛ اون بایسّی اون مطمئنِ کلام که یاد بِیته دِله مُحکَم بییَسِه، تا بَتَّنِه دُرُسِّ تعلیم رِه یاد هَدِه و اوشانیکه این تعلیم ضِد هیسَن رِه، سَرامکو هَکونه. چون یاغیِان، مُفتِ گَب زَن و حُقِّه بازان زیادِن، بخصوص ختنِه هَبوسِّه شانه دِلِه، اوشانه دَهَنِه بایسّی دَبِسَّن، چون اوشان خودِشانِه ناحَقِّ سودِ خاطِری ناپَسَن تَعلیمات رِه مَردُمِ دَنِن و اینجوری تمام خانوادِشان رِه تَباه کانَن حَتّی ایتا از خودِشانِ پیغمبَران باَگوته: «تمام کْرتِ مَردُم دُروزَنِن، وَحشیانی شَریر و شِکَم پیس و تَنبَلِنِ.» این شهادت راسِ. پَس اوشانه بدجور سرامکو هَکُن تا ایمان دِلِه دُرس هَبون. و یهودِ اَفسانه هان و اوشانه احکام، که حَقیقَتِ حَشا کانَن رِه گوش نَدِن. پاکِ آدمانِ وَسین همه چی پاکِ، وَلی اوشانه وَسین که نَجِس و بی ایمانَن، هیچی پاک نیِه، بلکِه هم اوشانه فکر و هم اوشانه وُجدان نَجِسِ. اوشان اِدِّعا کانَن خُدا رِه اِشناسِنَن، وَلی خوشانِه کارانِ هَمرَه اونه حَشا کانَن. اوشان منفور و نافرمانِن، وَ هر خُجیرِ کارِ وَسین ناجورِن. وَلی تو، اونچه یه جی که دُرسِّ تعلیمِ مُطابق هیسَه گَب بَزِن. پیر مَردِکان باگو متعادل و جادَکِتِه هَبون، خودِشانِه جُلوهِ بِدارِن و ایمان و محبت و پایداری یه دِلهِ، دُرس رفتار هَکُنَن. پیر زِناکان هم بایسّی خودِشانِه حُرمتِ بِدارِن، تُهمت نَزِنِن، شراب بُخاردنِ اَسیر نَبون. اوشان بایسّی هر چی که خُجیرِ رِه تعلیم هَدَئن، تا جَوانِ زِناکانِ یاد هَدِن که شو دوس و وَچه دوس هَبون. خودشانِه جُلوهِ بِدارَن، پاک هَبون، کدبانو و مِهربان و خودِشانِه مَرداکانِ مُطیع هَبون، تا خُدایِ کلام باره بَد باَگوته نَبو. همینجور جَوان مَردِکان رِه هَم نَصیحَت هَکُن تا خودِشانِه جُلوهِ بِدارِن. خودِت هَمِه چی یه دِلهِ خُجیرِ کارانِ وَسین ایتا سَرمخش هَبو. تیِ تعلیم دِلهِ صاف و صادق و جِدّی هبو، وَ جوری دُرس گَب بَزِن که نَبو اونه سَرعیبی بَنِن، تا مخالفان فرصتی پیدا نَکونَن که اَمی جی بَد باگون، شرمنده هَبون. پاکارانِ تشویق هَکُن که همه چی یه دِلهِ خودِشانِه اَربابانِ مُطیع هَبون، اوشانه خوشحالی یه وَسین کُتِوات هَکونَن بدون اینکه اوشانه هَمرَه جَر و بحث هَکُنَن. اوشانه جی دُزِّی نَکُنن، بلکه خودِشانِه خُجیرِ ایمانِ کاملاً نِشان هَدِن تا هر چی یه دِلِه اَمیی نِجات دهنده خُدایِ تعلیم قشنگی رِه، خُوبی یه هَمرَه نِشان هَدِن. چون خُدایِ فیض آشکار هَبا، اون فیض که تمام مَردمِ نِجات دَنه و اَمَرِه یاد دَنه که بی‌ دینی و دُنیایِ هوا و هوسِ جی دَس بَکِشیم، اَمی جُلوهِ بِداریم، و صالحی و دینداری یه هَمرَه این دُنیایِ دِلهِ زندگی هَکُنیم. و اَمی اون موبارکِ اُمیدِ چِشم بِراه هَبیم، یَعنی اَمیی عظیمِ خُدا و اَمی نِجات دَهنده عیسی مَسیح جلالِ آشکار هَبوسَّن، که خودشه جان اَمی وَسین هَدَه تا اَمَرِه هر شِرارَتِ جی آزاد هَکونه، و پاکِ مَردُمی رِه خودِشِ وَسین دُرس هَکونه که فقط، خودِشِ شی هَبون و خُجیرِ کارانِ وَسین غیرت بِدارَن. این چیزانِ اعلام هَکُن، و تمام اقتدارِ هَمرَه تشویق و سرامکو هَکُن، و نُزار هیچکس تِرِه کوچِک بِشمارِه. اوشانه یاد بیار که حاکِمان و صاحاب مَنصبان مُطیع هَبون، وَ هر خُجیرِ کارِ وَسین آمادِه هَبون؛ هیچکسِ بَد گب نَزِنِن، دَعوا نَکُنِن، آرام هَبون و تمام مَردُمانِ هَمرَه اَدبِ هَمرَه رفتار هَکُنَن. چون اَما هَم یه موقِه نادان بِیم و نااطاعتی کانِه بِیم و گُمراه بِیم، هَمِه جور هوا و هَوس و خُوشی هایی پاکار بِیم؛ حَسودی و کینه یه دِلِه زندگی کانِه بِیم. مَردُم اَمیی جی بیزار بان و اَما همدیگَرِ جی. وَلی اون موقِه که اَمیِ نِجات دَهنده، خُدایِ مِهرَبانی و مُحبت آشکار هَبا، او اَمَرِه نِجات هَدَه، این نِجات نه اون کارانِ وَسین که اَما صالحی یه دِلِه هَکردیم، بلکه خودشه رَحمَت خاطری، و اون بَشوردنی راه دِلِه با که اونه طریقِ جی روح القدس اَمَرِه تازه تولد و نُو زندگی هَدَه. که خُدا اون مقدّسِ روحِ اَمیی نجات دهنده عیسیِ مسیحِ طریقِ جی، فَت و فَراوان اَمیی سَر بَریختیه، تا اون فیضِ هَمرَه صالِح بِشمارِسِّه هَبیم، و طبقِ اون اُمید که اَبدی زندگی رِه داریم، وارِثان هَبیم. این گَبِ شَئنِه اطمینان هَکُردَن. وَ تی جی خَنَم که این چیزانِ سَر اصرار بِداری، تا اوشانیکه خُدا ره ایمان بیاردِن حَواس دَبو که خودِشان رِه خُجیرِ کارانِ وَسین وقف هَکُنَن، این چیزان مَردُمانِ وَسین خُجیر و فایدِه دارِه. وَلی جنگ و جِدالی که نادانی یه جیه، شجره‌نامه‌ها و اختلافات و دعوا مرافه هایی که شریعتِ بارِئه دوری هَکُن، چون ایشان بی‌فایده و بی اَرزِشَن. اون کَس بارِه که جُدایی تُووادِنِه، یه دفه، و ایما دو دفه اونه هُشدار هَدِه، وَ بعد اَزون، اونه هَمرَه رفت و آمد نَکُن. چون دانی که اینجور آدم فاسِد هَبوسِّه و گناهکارِه، اون خودِش خودِشِه محکوم کانه. وَختی که آرتِماس یا تیخیکوسِ تی ورجه روانه هَکونَم، تا تانی تقلّا هَکُن تا بِتِش نیکوپولیسِ شهر می وَرجه بیئَیی، چون تصمیم بِیتَم زِمِسّان اوجِه سَر هَکُنَم. تا اوجِه که تانی، وکیلِ زیناس و آپولُسِ اون سفر دِلِه که دَرِن کُمک هَکُن، تی حواس دَبو کَمِ و کَسری نِداشته بون. بَنی اَمیی مَردُم یاد هَگیرِن احتیاجاتِ برطرف هَکُردَنِ وَسین خودِشان رِه خُجیرِ کارانِ وَسین وقف هَکُنَن و بی ثمر نَبون. تمام اوشانیکه می هَمرَه دَرِن، تِرِه سلام رِساندِنَن. اوشانیکه ایمان دِلِه اَمَرِه دوس دارَن رِه، سلام بَرِسان. فیض، شیمی همه یه هَمرَه دَبو. پولُس طرفِ جی، مسیحْ عیسی یِه زِندانِی، وَ تیموتائوس، اَمیی اَداش، اَمیی عزیزِ رَفیق وهمکار فیلیمونِ وَسین، اَمیی خاخُر آپْفیا و اَمیی همرزم آرخیپوس، وَ کلیسایِ وَسین که تی سِرِه یه دِلِئه: فیض و صُلح و سلامتی اَمیی پیَر، خُدا، وَ خُداوند عیسی مَسیح طرفِ جی شِمِرِه بیِه. مَن تی یاد بیاردَنِ هَمرَه می دُعاهایِ دِلِه هَمَش خُدا رِه شُکر کانَم چون مَن تی مُحبت و ایمان بارِه که خُداوند عیسی و تمام مُقَدَسین وَسین داری رِه اِشنَوِنَم، و دُعا کانَم که تی ایمان شریک هَبوسَّن کُمک هَکونه که مسیحِ خاطری هر خُجیرِ چی یه بارِه که اَمیی دِلِه دَرِه، ایتا کامِلِ شناختِ ثمر بیارِه. تی مُحبتِ مَرِه خیلی خوشحال هَکوردِه و تسلّی بِیتَم، چون مُقَدَسینِ دِل تی خاطری باز هم جان بِیتِه. اینه وَسین، هر چَن مَسیح دِلهِ این جُرأتِ دارَم که تِرِه حُکم هَکونَم اونچه که لازِمِ رِه هَکُنی، با این وجود مُحبتِ خاطری صلاح دانَم تی جی خواهِش هَکُنَم، مَن پولُس که ایتا پیر مَردایَم، و اَسِه هَم مسیحْ عیسی یِه زِندانییَم، می وَچِه اونیسیموسِ بارِه که زِندانِ دِلِه اونه روحانی پیَر هَبام، تی جی ایتا خواهش دارَم. اون قدیمان تِرِه فایده ایی نِداشتَه، وَلی اَسِه، هم تِرِه و هم مَرِه فایدِه داره. مَن می جیگر گوشِه رِه تی ور وَگِرداندِنَم مَن خَسَّم تا این مُدَّتی که اِنجیلِ خاطری زِندانِ دِلِه دَرِم اونه می ورجه بِدارَم، تا اون تی عوض مَرِه خِدمت هَکونه ولی نَخَسَّم بدون تی رضایت کاری هَکورده بوم، تا تی خوبی هَکُردَن زور هَمره نَبو بلکه تی میلِ سَر هَبو. شاید اینه خاطِری با که، یه مُدّتی تی جی سیفا هَبا تا هَمیشه یه وَسین تی وَرجه وَگِرده، ولی دِ، نه ایتا پاکارِ مِثان، بلکه پاکاری جی بالاتر، ایتا عزیزِ اَداشِ مِثان. بِخصوص می وَسین، وَلی چَنّی بیشتر تی وَسین، هم جِسمِ دِلهِ هم خُداوندِ دِلِه. پَس اَگِه مَرِه تیِ رَفیق دانی، اونه هَمونجور قَبول هَکُن که مَرِه قبول کانی. اَگِه تِرِه بَدی هَکُردِه یا یِچی تِرِه بدهکارِ، اونِه می حِساب بَنی. مَن، پولُس، می دَس هَمرَه نِویسِنِم: که اونِه تلافی کانَم - اَلبَتَر لازم نیِه باگوم که تو تیِ جانَم می مَدیونی. آرِه اِی اَداش، خَنَم که خُداوندِ دِلهِ تی جی ایتا نَفع مَرِه بَرِسِه. می جان مسیحِ دِلهِ تازِه هَکُن. اینه نِویسِنَم چون تی اِطاعَت هکُردنِ جی مُطمئنم، و دانَم حتّی بیشتر اَز اونچه که گونَم، کانی. ضِمناً، ایتا اُتاق هَم مَرِه حاضر هَکُن، چون اُمید دارَم که خُدا شِیمی دُعاها رِه مُستجاب کانه مَرِه شِیمی ورجه وَگِرداندِنِه. اِپافْراس، که مسیحْ عیسی یِه خاطری می هَمرَه زِندانِ دِلِه دَرِه، تِرِه سلام رِساندِنِه. هَمینجور می همکارِان، مَرقُس، آریستارخوس، دیماس و لوقا، تِرِه سلام رِساندِنَن. خُداوند عیسیِ مَسیح فیض شِیمی روحِ هَمرَه دَبو. قَدیمان، خُدا خِیلی وَختا جورواجورِ راهانِ جی، پیغمبرانِ طریق اَمیِ پیَرانِ هَمرَه گَب بَزَه، وَلی این آخرِ روزانِ دِلِه، اون خودشه ریکایِ طریق اَمیِ هَمرَه گَب بَزَه، اون ریکا که اونه ایتا وارثِ مِثانِ هَمِه چی یه دِلِه تعیین هَکُردِه و اونه طریق جهانِ خَلق هَکُردِه. پس اون، خُدایِ جلالِ نورِ و اونه ذاتِ کامِلِ نِشانِئِه، و اون هَمِه چیرِه خودشه کلامِ قُوّتِ هَمرَه دارِه. اون بعد از اینکه گُناهانِ پاک هَکُردِه، اون کَسِ راسِ دَس که با عظمتِ و عرشِ برینِ دِلهِ دَرِه بِنیشتهِ. همون قَدَر که فِرشتِگانِ جی سَرتَرِ، اون اِسمی هم که اِرث بَبِردِه، اوشانه اِسمِ جی هم بالاترِ. چون خُدا کُدام ایتا اَز فِرشتِگانِ باَگوته: «تو می ریکائی؛ اِمروز، مَن تِرهِ مولود هَکُردَم»؟ و یا: «مَن اونه پیَر بونَم، و اون می ریکا» و باز هم اون موقِه که اون، اَوَّلین وَچِه رِه این جهانِ دِلِه هارنِه، گونِه: «تمام خُدای فِرشتِگان اونه پَرَسِّش هَکُنَن.» ولی فِرشتِگانِ خَبَری گونِه: «اون، خودشه فرشتگانِ وا یه مِثان و خودشه خادمانِ تَشِ اَلو یه مِثان سازِنِه.» وَلی ریکایِ خَبَری گونِه: «اِی خُدا، تی سلطنت تخت اَبدیِه، تی پادشاهی یه عصا، عدالتِ عَصائِه. تو صالحی رِه دوس داری و شِرارتِ جی بیزاری؛ اینه وَسین خُدا، تی خُدا، تِره، تی همراهانِ جی بیشتر، خُشحالی یه روغنِ هَمرَه مَسح هَکُردِه.» و: «تو، اِی خداوند، شِروعِ جی زمینِ بُنوارِ بَنَیی، و آسِمانان تی دَسِ کار هیسَن! اوشان اَز بیِن شونِن، وَلی تو بِجا ماندِنی؛ تمام اوشان ایتا لِواس مِثان، کآنِه بونِن. اوشان رِه ایتا قَوایِ مِثان پیچاندِنی، و ایتا لِواس مِثان عوض بونِن. وَلی تو همون هیسی، و تی سالها تَمام نَبونه.» خُدا تا اَلآن کُدام ایتا اَز فِرشتِگانِ باَگوته: «می راسِ دَس بِنیش تا موقِه ایی که تی دُشمنِان تی لِنگِ جیر تُووادَم.» مَگِه تمام اوشان روحهایی نییَن که خِدمت کانَن و اون کَسانِ خِدمتِ وَسین بَرِسانده بونِن که نِجاتِ اِرث بَرنِن؟ پَس اَمیی حواس بایِسّی اونچه که بِشنَوِسّیم رِه بیشتر بُمانه، نَکُنِه که اونه جی مُنحرف هَبیم. چون، اوجِه یه جی که اون پیغامی که فِرشتِگانِ طریقِ جی اعلام هَبا، ثابت هَبو که قابِل اطمینانِ، و هر تقصیر و نا اطاعتی به حق جَزا گیرنه با، اگه اَما اینجور گَتِه نجاتِ جی غافِل هَبیم، چِطور اونه جَزایِ جی دَر بیشیم؟ این نِجات اَوَّل خُداوَندِ طریقِ جی اعلام هَبا و ایما اوشانِ طریق که اونِه بِشنَوِسَّن اَمِرِه ثابت هَبا، همونجور که خُداهَم جورواجورِ نِشانه ها و عَجیب و غریبِ معجِزات و روح القدسِ عَطایا که طبق خودشه اِرادِه دَنه، اون نِجاتِ گَواهی هَدَه. چون خُدا اون دُنیایِی که هَنه و اَما اونه جی گَب زَنیم رِه، فرشتگانِ مُطیع نَکُردِه یِجا، مَزمورِ کِتابِ دِلهِ شهادت هَدَه هَبا که: «اِنسان چیِه که اونه فکر دَبی، یا اِنسانِ ریکا، که اونِه اَهمّیت هَدی؟ تو اونه یه مُدَّت فِرشتِگانِ جی پست تَر هَکُردی، جلال و حُرمتِ تاجِ اونه سَر بَنَیی و همه چیرِه اونه لِنگِ جیر اونه مُطیع هَکُردی.» اَسِه که خُدا هَمه چیرِه اونه مُطیع هَکُردِه، هیچ چیزی بِجا نُذاشته که اونه مُطیع نَبو. اَسِه، هَلَه همه چیزهِ اونه مُطیع نَینیم. ولی اَما عیسی رِه که یه مُدَّت فرشتگانِ جی پَست تَر با دینیم، وَلی اَسِه جلال و حُرمتِ تاجِ اونه سَر بَنَن چونکه مَرگِ رَنجِ جی بُگذشتِه تا خُدایِ فیضِ طریق همه یه وَسین بَمِردنِ طَعمِ مَزِه هَکونه. چون این دُرس و بِجا با که خُدا، که هَمِه چیز اونه وَسین و اونه طریقِ جی وِجود دارِه، اینِه وَسین که خیلی ریکاشان رِه جلالِ بَرِسانِه، بایِسّی اوشانه نجاتِ بانی رِه عذابِ راه دِلهِ کامِل هَکونه. چون اونیکه تقدیس کانه و اوشانیکه تقدیس بونَن، هَمِه ایتا پیَرِ جییَن. چون عیسی عار نِداره که اوشان رِه اَداش دُخوانهِ. هَمونجور که مَزمورِ کِتاب دِلِه گونِه: «تی اِسمِ، می اَداشان اِعلام کانَم؛ و جماعت میَن، تی حمد و ثنا رِه خواندِنَم.» و باز هم اِشعیایِ پیغمبرِ کِتابِ دِلهِ گونِه: «مَن اونه تَوکُل کانَم.» و باز هم گونِه: «بِیِیش، مَن و وَچِه هانی که خُدا مَرِه هَدَه.» پس اوجِه یه جی که وَچِه هان جسم و خونِ جی هیسَن، اون خودِش هَم این چیزانِ دِلهِ شَریک هَبا تا مرگ راه دِلهِ، اونیکه مرگ قدرتِ دارِه، یعنی ابلیسِ نابود هَکونه، و تمام اوشانیکه مرگ ترسِ خاطری، تمامِ خودِشانِه عُمرِ اَسیری بَکِشییَنِه، آزاد هَکونه. چون راس راسی اون فِرشتِگانِ کُمک نُکانِه، بلکه اون، ابراهیمِ نسلِ کُمَک کانه. پس لازم با که اون هر لحاظِ جی خودشه اَداشانِ مِثانِ هَبو تا اینجوری خُدایِ خدمت دِلهِ ایتا بخشنده و وفادارِ کاهنِ اعظم هَبو تا مَردُم گُناهانِ بَخشیدِه هَبوسَّنِ وَسین کَفّارِه هَدِه. چون خودِ اون، موقِه ایی که آزمون هَبا عذاب بَکِشیِیَه و تانه اوشانیکه آزمون بونَن رِه، کُمَک هَکونه. پَس اِی مُقَدَّس اَداشان، اِی شُما که آسِمانی دَعوتِ دِلِه شریکین، شیمی حَواس عیسی یه سَر دَبو، که اون رسول و گَتِه کاهنِ که اونه ایمان داریم و اونه اعتراف کانیم. که نِسبت به اونیکه اونه تعیین هَکُردِه وفادار با، هَمونجور که موسی هم خُدایِ تمام سِرِه یه دِلهِ وفادار با. چون عیسی، موسایهِ جی بیشتر جلالِ لایق با - همونجور که، اونیکه سِرِه رِه سازِنِه اون سِرِه یه جی بیشتر حرمت داره. چون هر سِرِه ینفرِ دَسِ هَمرَه بِساته بونه، وَلی اونیکه همه چیرِه سازِنِه خُدائه. اَسِه موسی ایتا خادِمِ مِثان خُدایِ تمام سِرِه یه دِلهِ وفادار با، تا اون چیزانِ سَر که بایِسّی دُمّالتَر باَگوته هَبو، گَواهی هَدِه. وَلی مَسیح، ایتا ریکائی مِثان خُدایِ سِرِه یه سَر وفادارِه، و اَما اونه سِرِه ایم، اگه راس راسی اَمی اطمینان و افتخارِ اَمی اُمیدِ دِلهِ قایِم بِداریم. پَس هَمونجور که روح القدس گونِه: «اِمروز، اَگه اونه آوازِ اِشنَوِنید، شیمی دِلِ سَنگ نَکُنین، هَمونجور که یاغی گری یه دورانِ دِلهِ هَکُردین آزمونِ روز دِلهِ، صَحرایِ دِلِه. اوجِه که شِیمی پیَرِان مَرِه آزمون هَکُردَن، با اینکه چهل سال می کارانِ بِدیِه بان. اینه وَسین، اون نسلِ سَر غیظ هَکُردَم و باگوتَم: اوشان هَمَش خودِشانِه دِلِ میَن گُمراهَن، و می راهان رِه نِشناسِنَن؛“ پَس می غیظ دِلِه قَسَم بُخاردَم اوشان می آسایشِ دِلهِ نییَنِن.» اَداشان، شیمی حَواس دَبو، نَکُنِه که شِیمی جی کَسی، شَرور و بی ایمانِ دِل بِدارِه که شِمِره زندهِ خُدایِ جی دور هَکونه. بلکه هر روز، تا موقِه ایی که هَلَه اونِه «اِمروز» گونَن، هَمدِیگَرِ نصیحت هَکُنید تا شیمی جی کسی گُناه گول بُخاردنِ خاطری، سَنگدِل نَبو. چون اَما مَسیح دِلِه شریک هَبَیم، اگه راس راسی اطمینانِی که از اَوّل داشتیم رِه تا آخَر قایم بِداریم. هَمونجور که مَزمورِ کِتابِ دِلهِ باَگوته هَبا: «اِمروز، اَگه اونه آوازِ اِشنَوِنید، شیمی دِلِ سنگ نَکُنین، هَمونجور که یاغی گَری یه دورانِ دِلِه هَکُردین.» چون اوشانیکه بِشنَوِسَّن و با این وجود یاغی گَری هَکُردَن، کیا بان؟ مَگِه تمام اوشانی نَبان که موسایهِ رانِمائی یه هَمرَه مصر جی دِرگا بومَن؟ و چه کَسایی سَر چهل سال غیظ هَکُردِه؟ مَگِه اوشان نَبان که گُناه هَکُردَن، و اوشانه جِنازِه ها صَحرایِ دِلِه بَکِتِه؟ و چه کَسانِ سَر قَسَم بُخاردِه که اونه آسایشِ دِلِه نییَنِن؟ مَگِه اوشانی نَبان که نا اِطاعتی هَکُردَن؟ پَس دینیم که اوشانه بی ایمانی یه خاطر با که نَتَّنِسَّن دِلِه بییَن. پَس با اینکه این وَعدِه یه رَفتَن اونه آسایشِ دِلِه هَلَه پابرجائه، تَرسِنَم که نَکُنِه معلوم هَبو که یِنَفر شیمی جی، اون وعده یه بِدس بیاردنِ وَسین شِکست بُخارِه. چون اَمَره هَم اوشانه مِثان خَبَر خوش بَرسیِه. وَلی اون پِیغام که اوشان بِشنَوِسَّن، اوشانه وَسین منفعتی نِداشتَه، چون وختی اونه بِشنَوِسَّن ایمان هَمرَه گوش نَدَن چون اَما که ایمان بیاردِیم، اون آسایشِ دِلِه شونیم. هَمونجور که خُدا مَزمورِ کِتابِ دِلهِ باَگوته: «پَس می غیظ دِلهِ قَسَم بُخاردَم اوشان می آسایشِ دِلِه نییَنِن،» هر چَن، اونه کاران دُنیایِ خلق هَکُردَنِ موقِه، تَمام هَبا با؛ چون اون، یِجا توراتِ دِلِه هفتمین روز خَبَری اینجور باَگوته: «و خُدا هفتمین روز دِلِه، خودشه تمام کارانِ جی آسایش بِیتِه،» و باز ایجِه باَگوته: «اوشان می آسایشِ دِلِه نییَنِن.» پس، اوجِه یه جی که بعضیان هَلَه فُرصت دارَن که اونه آسایشِ دِلِه بوشون، و اوشانیکه پیشتَرخَبرخوشِ بِشنَوِسَّن، نااِطاعتی خاطری نَتَّنِسَّن دِلِه بوشون خدا یِدفه دیگه ایتا خاصِ روزِ تعيین کانه، «اِمروزِ» و سالها بعد مَزمورِ کِتابِ دِلهِ داوود زبانِ هَمرَه، این کلماتِ هَمرَه باَگوته: «اِمروز، اَگه اونه آوازِ اِشنَوِنید، شیمی دِلِ سنگ نَکُنین.» چون اَگه یوشَعِ پیغمبر اوشانِ آسایش هَدَه با، دُمّالتَر خُدا ایتا روز دیگَرِ جی گَب نَزَنه با پَس خُدایِ قومِ وَسین، مقدّسِ شنبه یه آسایشِ بِجا ماندِنِه. چون هر کی خُدایِ آسایشِ دِلِه شونِه، خودشه کارانِ دِلِه هم آسایش گیرنِه، هَمونجور که خُدا خودشه کارانِ جی آسایش بِیته. پَس بیئین تقلّا هَکُنیم تا اون آسایشِ دِلهِ بیشیم، تا هیچکس اینجور نا اِطاعتی هکُردنِ هَمرَه نَکِّه. چون خُدایِ کلام، زِندِئِه و کار کانه، و هر دو دَمِ شمشیرِ جی تیز تَرِه، جوری بینِه که نفس و روح و مفاصل و مغز و خاشِ سیفا کانه، فِکرا و دِلِ نیَّتان رِه تشخیص دَنه. هیچ چیزی تمام دنیای دِلِه خدای چِشِ جی جا هَدَه نیِه، بلکه همه چیز اونه چِشِ پیش که اَمی حساب اونه هَمرَئِه، لُخت پَتی و معلومِ. اوجِه یه جی که اَما ایتا گَتِه کاهنِ اعظم داریم که آسِمانانِ سَمت جآر بَشَه، یَعنی عیسی، خُدایِ ریکا، بیئین اَمی ایمانِ اعترافِ قایِم بِداریم. چون اَمیِ کاهنِ اعظم جوری نیِه که نَتَّنِسِّه بو اَمیِ ضَعفهایِ هَمرَه همدردی هَکونه، بلکه کَسیِه که اَمی مِثان هر نَظَرِ جی آزمون هَبا، بدون اینکه گُناه هَکونه. پَس اِطمینانِ هَمرَه فیضِ تختِ نَزدیک هَبیم تا اَمَرِه رَحم هَبو و فیضِ بِدس بیاریم که احتیاجِ موقِه اَمَرِه کُمک هَکونِه. چون هر کاهن اعظم، که آدَمان میَن جی اِنتخاب بونه، تعیین بونه تا اون کارایی که خدارِه ربط دارِه مَردمِ نمایندِه هَبو، تا گُناهانِ خاطری هَدیِه ها و قُربانیها خُدا رِه پیشکَش هَکونه. اون تانِه نادانان و گُمراهانِ هَمرَه نرمی یه هَمرَه رفتار هَکونه، چون اون خودِش ضَعف دارِه. اینه وَسین، اون بایِسّی خودشه گُناهانِ وَسین قُربانی هَدِه همونجور که مَردُمِ وَسین دَنه. و هیچکَس خودِش، نَتَّنِه این کاهنی یه افتخارِ خودِشِه هَدِه، بلکه این افتخار اون موقِه ایی که خُدا اونِه دُخواندِنِه اونه رَسِنه، همونجور که هارونِ بَرسیَه. مَسیح هَم خودِشِه جآر نَبِردِه تا کاهن اعظم هَبو، بلکه اونه طریق تعیین هَبا که اونه باَگوته: «تو می ریکا هیسی؛ اِمروز، مَن ترِه مولود هَکُردم.» همونجور که اون یِجا دیگَرَم گونِه: «تو تا اَبد کاهن هیسی، مِلْکیصِدِقِ رَدِه یه دِله.» اون روزانِی که عیسی جِسمِ دِلِه دَبا، بِرمِه ها و آرسو ها و شول و شیونِ هَمرَه اونه وَر که تانِسِّه اونه مَرگِ جی نِجات هَدِه، دُعا و اِلتماس هَکُردِه، و خودشه کامِلِ اطاعتِ خاطری، اونه دُعا مُستجاب هَبا. هر چَن که ریکا با، اون عذابایِ خاطری که بَکِشیِه، اِطاعَتِ یاد بِیته. و اون موقه که کامل هَبا، تمامِ اوشانیکه اونه جی اِطاعَت کانَن رِه، اَبدی نِجاتِ سرچشمِه هَبا، و خُدایِ طرفِ جی تعیین هَبا که کاهنِ اعظم هَبو، مِلْکیصِدِق رَدِه یه دِلِه. اینهِ باره خیلی چیزان داریم که باگوییم، وَلی اونِه توضی سَختِ، چونکه شیمی گوش سَنگین هَبا. چون هَر چَن که شُما تا اَلآن بایِسّی مُعلِم هَبین. احتیاج دارین یِنفر خُدایِ کلامِ اُصولِ اولیه رِه یِدَفِه دیگه شِمِره یاد هَدِه. شُما هَلَه شیر خَنید، نه سنگینِ غذا! چون هر کی شیرخوارِ، صالحی یه کلامِ دِلِه بی تَجربِئِه، چون هَلَه وَچِئه. وَلی سنگینِ غذا گَتِه آدمانِ وَسینِ، اوشانه وَسین که خودِشانِه قوه یه تشخیص رِه زیادی تمرین هَمرَه، جوری تربیت هَکُردَن کِه بَتِنِّن بَد و خوبِ تَشخیص هَدَن. پَس بیئین مسیحِ اوّلین تعلیمان رِه پُشتِ سَر بَنیم و بالِغ هَبوسَّنِ سمت پِیش بیشیم. اَما نباید یِدَفه دیگه پِیِ توبِه هَکُردَن و بیخُدی کاران و خُدا رِه ایمان داشتن، و غسلِ تعمیدهای یاد هَدَئَن، دَسگذاری‌ها، مردگانِ جی زندهِ هَبوسَّن و اَبدی داوری رِه بَنیم. اگه خُدا اجازه هَدِه، این کار رِه هَم کانیم. چون اوشانیکه یِدَفِه نورانی هَبان، اوشانیکه آسِمانی هَدیه رِه مَزِه هَکُردَن و روح القدسِ دِلهِ شَریک هَبان و خُدایِ کلامِ خوبی و آینده یه دورانِ قُوَّتهایِ طعمِ مَزِه هَکُردَن، و اَگِه ایمان جی دَکِن، دِ نَبونه اوشانه از اوّل توبه یه سَمت بیاردِن، چونکه اوشان باز هم خودِشانِه ضرر، خُدایِ ریکا رِه صلیب کَشِنِن و اونه همه یه وَر بی‌حرمت کانَن. اَگِه ایتا زمین، وارِشی که بیشترِ موقِه اونه سَر بارنِه رِه تَن هَگیره و اوشانه وَسین که اوشانه خاطری بِکاشتهِ هَبا خُجیرِ مَحصول بار بیارِه، خُدایِ جی بَرکَت گیرنِه. وَلی اگه زمینی تیف و لَمبَس به بار بیارِه، بی اَرزِشِ زمینِ و نزّیکِ که لعنت هَبو و سَرآخَر بَسوزانده بونه. اِی عَزیزِان، هر چَن اینجور گَب زَنیم، وَلی شیمی خَبَری اطمینان داریم که خِیلی بِهترِ چیزان که نِجاتِ هَمرَئِه، شیمی نصیب بونه. چون خُدا بی انصاف نیِه که شیمی کار و مُحبتی که اونه اِسمِ خاطری مُقَدَسینِ خِدمتِ دِلِه نِشان هَدَین رِه یاد هَکونه. همونجور که هَلَه هم دَرید کانید. اَمیی آرِزو این با که شیمی جی هر‌ کدام تا آخر این غیرتِ نِشان هَدین تا شِیمی اُمید کامِلاً آشکار هَبو. و تَمبل نَبین، بلکه شیمی سَرمخش اوشانی هَبون که ایمان و صبرِ هَمرَه وعده‌هایِ وارِث بونَن. اون موقِه که خُدا ابراهیمِ وَعدِه هَدَه، چون هیچکس اونه جی گَته تَر دَنِبا که اونه سَر قَسَم بُخارِه، پَس خودشه سَر قَسَم بُخارده و باَگوته: «راس راسی تِرِه بَرکَت دَنَم و تِرِه زیاد کانَم.» و اینجوری، ابراهیم بعد اَز اونکه صبرِ هَمرَه اِنتِظار بَکِشییَه، وَعده رِه بِدس بیاردِه. چون مَردُم اون کسِ سَر قَسَم خارنَن که اوشانه جی گَته تَرِه، و تمام اوشانه جر و بحثایِ دِلهِ، قسمی دَنیِه که سرآخر اوشانه گَبارِه ثابت هَکونه. پس اون موقِه که خُدا خَسِّه بیشتر نِشان هَدِه که وارِثانِ وَسین اونه وعده ها عوض نَبونه، اونه، قَسمِ هَمرَه ضِمانت هَکُردِه، تا دو چی یه طریق که عوض نَبونه، و مَحالِ که خُدا اوشانِ خَبَری دُرو بَزنِه، اَما که پناه بیاردنِ وَسین فَرار هَکردیم، خِیلی دلگرمی داشتیم تا اون اُمیدی که اَمیِ پِیش بَنَن رِه، قایِم بِداریم. این اُمید، اَمیِ جانِ وَسین ایتا لَئبَرِ مِثانِ که قُرص و مُطمئنِ، اُمیدی که خیمه یه پرده یه اون طرف شونِه، اون دَرونی جایگاه، به قُدس الاقداس. اون جایی که عیسی اَمیِ جی پیشتَر و اَمی وَسین دِلهِ بَشَه؛ و تا اَبد کاهن اعظم هَبا، مِلْکیصِدِقِ رَدِه یه دِله. این مِلْکیصِدِق، سالیمِ شهرِ پادشاه و خُدای مُتِعالِ کاهِن با. اون ابراهیم رِه که پادِشاهانِ شِکَست هَدَئنِ جی وَگَردِنِه با رِه، بَدییِه و اونه بَرکَت هَدَه. و ابراهیم هر چی که داشتِه یه جی، اونه دَه یِک هَدَه. اون اِسمِ معنی اَوَّل «صالحی یه پادشاه» و ایما «سالیمِ پادشاه»، یَعنی «صُلح و سلامتی یه پادشاه» هیسه. این مِلْکیصِدِق نه اونه پیَر و مآر معلومِ نه اونه شجره نامِه و نه اونه زندگی یه اوّلین روزان و نه آخرین روزان معلومِ، ولی خُدایِ ریکایِ مِثانِ، اون تا اَبد کاهن ماندِنِه. بِییشین که اونِ چقدر گَتِه آدم با که ابراهیم، اسرائیلِ قومِ پیَر، غنایمی جی اونه دَه یِک هَدَه! و طبقِ موسایهِ شریعت حُکم، لاوی یه وَچِه هان که کاهن بونَن، بایِسّی یهودِ قومِ جی که اوشانه اَداشانَن دَه یِک هَگیرَن، هر چَن اوشان هَم ابراهیمِ نسلِ جییَن. وَلی این مِلْکیصِدِق که اوشانه نسلِ جی نَبا، ابراهیمِ جی دَه یِک بِیته، و ابراهیم که وعده های صاحاب با رِه، بَرکَت هَدَه. و بی شَک، اونیکه بَرکت دَنهِ اونی که برکت گیرنِه یه جی گَته تَرِه. از یه طَرَف، اوشانیکه از بِین شونِن دَه یِک گیرنَن؛ وَلی از یه طَرَف دیگه اونیکه اونه خَبَری شهادت هَدَه هَبا که زِندِئِه دَه یِک گیرنِه. حتّی تانیم باگوییم خودِ لاوی هم که دَه یِک گیرنه با، ابراهیمِ طریق دَه یِک هَدَه. چون اون موقِه که مِلْکیصِدِق ابراهیمِ بِدیِه با، لاوی هَلَه دُنیا نومَه با. اَسِه اَگِه کامِل هَبوسَّن لاوی یه کاهنین رَدِه یه طریق انجام بونِه با، دِ چه احتیاجی با ایتا دیگه کاهِن، مِلْکیصِدِقِ رَدِه یه جی بیه عوضِ اینکه هارونِ رَدِه یه جی هَبو؟ چون لاوی یه کِهانتِ دوره یه دِلهِ، شریعت، یَهودِ قومِ هَدَه هَبا. چون اَگه کِهانتِ خِدمت عوض هَبو، ناچاراً شریعَتِ قانونَم بایسّی عوض هَبو. چون اونیکه این چیزان اونه خَبَری باَگوته هَبا، ایتا دیگه طایفه یه جیه، که اون طایفه یه جی هیچ وخت هیچکس قُربانگاه دِلِه خِدمت نَکُردِه؛ چون معلومِ اَمیِ خُداوند یهودایِ نسلِ جی با و موسی اون طایفه یه جی کِهانتِ خَبَری هیچی نَگوتِه. این اوجِه آشکارتَر بونه که وختی ایتا دیگه کاهن مِلْکیصِدِقِ مِثانِ بیِه، اون نه شریعتِ اون حُکمِ جی که اونه نسلِ ربط دارِه، بلکه اون زندگی یه قُوَّتِ جی که از بِین نَشونِه، کاهن بونه. چون اونه خَبَری مَزمورِ کِتابِ دِلِه اینجور شهادت هَدَه هَبا که: «تو تا اَبد کاهن هیسی، مِلْکیصِدِقِ رَدِه یه دِلِه.» چون یه طَرَف جی، اون اَوّلین حُکم رِه، اینِه وَسین که ضعیف و بی فایدِه با، کِنار بَنَن، چون شریعَت هیچی رِه کامل نَکُردِه. ولی اون طرفِ جی، ایتا بِهترِ اُمیدِ اَمَرِه بِشناساندِه که اونه طریق، خُدا رِه نَزدیک هَبیم. و این بدون قَسَم نَبا! چون اوشانیکه پیشتَر کاهن هَبان، بدونِ اینکه قَسم بُخارِن کاهِن هَبان. وَلی اونه کاهِن هَبوسَّن قَسَمِ هَمرَه با، اون موقه که خدا اونه باگوته: «خداوند قَسَم بُخاردِه و اونه نَظر عوض نَبونه: ”تو تا اَبد کاهن هیسی“.» این، عیسی رِه ایتا بِهتَرِ عهد ضامِن کانه. قدیمی کاهِنان خیلی زیاد بان، چون مرگ نُذارنه با خودِشانِه خِدمتِ اِدامِه هَدَن. ولی عیسی تا اَبد کاهنِ، چون تا اَبد زِندِئِه. پَس عیسی تانه اوشانیکه اونه طریق خُدا رِه نَزدیک بونَن، کامِلاً نِجات هَدِه، چون اون هَمَش زِندِئِه تا اوشانه وَسین شَفاعت هَکونِه. چون راس راسی این بِجا با که اَما اینجور کاهنِ اعظم بِداریم، که مُقدّس، بی گُناه، بی‌عیب، گُناهکارانِ جی سیفا، و جلال بَئیتِه آسِمانان جی جآرتَرِه. او، دیگر کاهنین اعظم مِثان نیاز نِداره که هر روز اَوَّل خودشه گُناهِانِ وَسین و ایما قومِ گِناهانِ وَسین قُربانی هَکونه. چون یِدَفِه همیشه یه وَسین اینه انجام هَدَه، اون موقِه که خودِشِه قُربانی هَکُردِه. چون شریعت، آدمان رِه اوشانه ضعفانِ دِلِه کاهنِ اعظمی یه وَسین تعیین کانه، وَلی اون قَسَمِ کلمه ها که بعدِ شریعَت بوماَ، اون ریکا رِه تعیین هَکُردِه که تا اَبد کامل هَبا. اَسِه اَصل مطلب که اَما دَریم گونیم اینه که: اَما اینجور کاهن اعظم داریم، که خُدای متعالِ تَختِ راسِ دَس وَر، آسِمانِ دِلِه نیشتِه. مقدَّسِ جاهای خِدمَتکار، اون حَقیقی خیمه که خداوند برپا هَکُردِه، نه آدمی. چون هر کاهن اعظم تعیین بونه تا هدیه ها و قُربانیها هَدِه، پس این کاهِنَم بایِسّی یِچی پیشکَش هَکُردَن وَسین بِدارِه. اَسِه اَگه اون زَمینِ سَر دَبا، هیچ وخت کاهِن نَبونه با، چون کاهِنِانی دَرِن که طبقِ شریعَتِ حُکم هدیه ها دَنِن. اوشان آسِمانِی چیزانِ نِمونِه و سایه رِه خِدمت کانَن. چون اون موقِه که موسی خَسِّه خیمِه رِه بَرپا هَکونه، خُدا اونه دستور هَدَه و باَگوته: «تی حَواس دَبو که هَمِه چی رِه طِبقِ نمونه‌ای که کوهِ دِلهِ تِرِه نِشان هَدَه هَبا، بِسازی.» وَلی اَسِه خِدمتی که مسیح به دَس بیاردِه، بِمراتب اون قدیمی خِدمَت جی جآرتَرِه، چون عهدی که اون، اونه وَسین واسطه گری کانه بهترِ. اون عهد که بِهترِ وعده‌هایِ سَر بَنا هَبا. چون اَگِه اون اوّلین عهد بی عیب با، دِ لازِم نَبا که دُوّمین عهد دُمّال دَبیم. وَلی خُدا اوشانِ جی ایتا عیب پیدا هَکوردِه و گونِه: «خداوند گونِه، اَسِه، روزائی هَنه که من اسرائیلِ ایل و تبار و یهودایِ ایل و تبارِ هَمرَه ایتا جدیدِ عهد دَبِندِنَم. نه اون عهدِ مِثانِ که اوشانه پیَرانِ هَمرَه دَبِسَّم، اون روز که اوشانه دَسِ بِیتَم تا اوشانه مصر مِلکِ جی دِرگا بیارِم؛ چون خداوند گونِه، اوشان اون عهدی که می هَمرَه دَبِسَّن سَر وفادار نُمانِسَّن. پَس مَن می دیمِ اوشانه جی وَگِرداندَم. چون خداوند گونِه: اینه اون عهدی که بعدِ اون روزان اسرائیلِ ایل و تبارِ هَمرَه دَبِندِنَم. می شریعتِ اوشانه فِکرانِ دِلِه نَنَم، و اوشانه دِلِ سَر نِویسِنَم. و مَن اوشانه خُدا بونَم، و اوشان می قوم. و هیچکَس خودشه همسادِه رِه تعلیم نَدَنه و هیچکَس خودشه اَداشِ نَگونِه، ”خُداوَندِ بِشناس!“ چون اَز گت تا کوچِک، همه مَرِه اِشناسِنَن؛ چون مَن نسبت به اوشان خَطاها رَحم کانَم و هیچ وخت اوشانه گُناهانِ می یاد نیارنِم.» خُدا ایتا ’جدیدِ‘ عهد گَب بَزَئنِ هَمرَه، اون اوَّلین عهدِ بی اعتبار کانه؛ و اونچه که اعتبارِ جی دَکِنِه، کآنِه بونه و آمادِئه که اَز بِین بوشو. اَسِه حتّی اَوَّلین عهد، عِبادَت هکُردنِ وَسین قوانینِی داشتِه و زمینِ سَرم ایتا مقدّسِ جا داشتِه. خیمِه ای بَرپا هَبا با، که اوَّلین قِسمت دِلِه لَمپا، میز، و مقدّسِ نان دَبا. ایجه رِه ’قُدس‘ گونهِ بان. دُوّمین پَردِه یه پُشت قِسمتی دَبا که اونه اِسم ’قُدس‌الاَقداس‘ با، این قِسمتِ دِلِه، طَلایی تَشکَلِه بخور بَسوجانینِ وَسین دَبا، وعهد صِندوخ که هر طرفِ جی طَلا کاری هَبا با که اونِ میَن ایتا طلایی پیلکا دَبا که «مَنّا» رِه اونِ دِلِه داشتِن، هارونِ عصا که تی تی هَکُردهِ با، و دُتا سنگی لوح که عهد دَه فرمان اونه سَر بَنویشتِه هَبا با. صِندوخِ سَر که اونه رَحمتِ تَخت گونه بان ’جلال‘ کروبیان فِرشته، سایه تُوواده بان. اَلآن نَتَّنیم این چیزانِ جی ریز به ریز گَب بَزِنیم. بعد اَز اونکه این چیزان اینجوری آمادِه بونِه با، کاهِنان همَش اوَّلین قسمتِ دِلِه شونه بان تا خودِشانِه وظایفِ انجام هَدَن. وَلی فقط کاهنِ اعظم دُوّمین قِسمتِ دِلِه شونِه با، و اونَم فقط سالِی یِدَفِه، و خودشه هَمرَه قُربانی یه خونِ بَرنهِ با تا خودِش وَسین و اون گُناهِانِ وَسین که قوم نادانی یه خاطری هَکُردهِ بان، پیشکَش هَکونه. و اینجوری روح القدس نِشان دَنه که تا موقه ایی که اوَّلین قِسمت پابرجائه، هَلَه اون راهی که قُدس الاقداسِ دِلِه شونِه، واز نَبا، که این، این دورانِ وَسین ایتا نِشانِئِه. طبقِ اون هدیه ها و قربانیهائی که هَدَه بونه، نَتَّنَن اون کَسانی که عبادت‌ کانَنِ وجدان رِه کاملاً پاک هَکُنَن، بلکه ایشان فقط خُراکیا و نوشیدنیا و جورواجور غُسلا و قانونایی هیسَن که تَنِ ربط دارَن، و فقط تا موقه ایی اعتبار دارَن که خدا همه چیز رِه اصلاح هَکونه. وَلی وختی که مَسیح، کاهن اعظم مقامِ دِلهِ خُجیرِ چیزانِ وَسین بوماَ که اَلآن اَمیی نصیب هَبا، اون ایتا گَته تَر و کاملترِ خیمِه یه دِلهِ بوما که دَسِ هَمرَه بِساته نَبا و این خِلقتِ جی نیِه. او یِدَفِه هَمیشه یه وَسین قُدس‌الاقداسِ دِلهِ بوما نه بُزِشان و تَرِه گوکِشان خونِ هَمرَه، بلکِه خودشه خونِ هَمرَه، و اینجوری اَبدی آزادی رِه آمادِه هَکُردِه. چون اَگِه بُزِشان و جانکائِشانِ خون، و گو یه کَلُمِ بِپاشیَنِ هَمرَه اوشانه سَر که ناپاکَن، اوشانه تقدیس کانه تا جسم دِلِه پاک هَبون، چَنّی بیشتر، مَسیح خون که اَبدی روحِ طریق، خودِشِه بی‌عیب خُدایِ وَسین پیشکَش هَکُردِه، اَمیی وِجدانِ بیخُدی کارانِ جی پاک کانه تا زندهِ خُدا رِه خِدمَت هَکُنیم! پس مَسیح ایتا جدیدِ عهد واسِطه گَرِ، تا اوشانیکه دُخوانده هَبان بَتَّنَن اون اَبَدی میراثِ که خُدا وعده هَدَه رِه بِدس بیارِن، چون اَسِه ایتا مرگ اِتفاق دَکِته که اوشانه، اون گُناهِانِ جی که اوَّلین عهد دِلِه انجام هَبا، آزادی دَنه. چون یه وختی ایتا وَصیت اِجرا بونه، که ثابت هَبو اونیکه وَصیت هَکُردِه بَمِردِه. چون وَصیتنامه رِه بعدِ بَمردَن شَئنِه اِجرا هَکُردن، و تا موقِه ایی که اونیکه وَصیت هَکُردِه زِندِئِه، اون وصیتِ نَشَئنِه اِجرا هَکُردن. اینه وَسین، حتّی اوَّلین عهدَم بدونِ خون، بَرقرار نَبونه با. چون اون موقِه که موسی تمام شریعتِ احکام، تمام قومِ وَسین اِعلام هَکوردِه، اون تَرِه گوکِشان خون و بُزِشان خونِ بِیته، اُو و سُرخِ پشم و زوفایِ شاخِه شانِ هَمرَه، هَم طومار سَر و هَم تمام قومِ سَر بِپاشیِه و باَگوته: «این اون عهد خون که خُدا شِمِره حُکم هَکُردِه.» و هَمینجور اون خون رِه، خیمِه یه سَر، و هم تمام اون ظرفانِ سَر که پَرَسِّشِ وَسین به کار شونه با بِپاشیِه. راس راسی طِبقِ شریعَت، تقریباً هَمِه چی خونِ هَمرَه پاک بونه، و بدونِ اینکه خون بَریخته هَبو، گُناهانِ آمُرزش وجود نِداره. پَس بایِسّی این چیزان که ایتا نِمونِه آسِمانی چیزانِ جییِه، این قربانیهایِ هَمرَه پاک هَبو، وَلی خودِ آسمانی چیزان اون قربانیهایِ هَمرَه که اوشانِ جی بهتَرِ، پاک بونه. چون مَسیح اون قُدس اَلاقداسِ دِلِه که دَسِ هَمرَه بِساته هَبا نَشَه، و فقط اون حَقیقی چیزانِ جی ایتا نِمونِئه، بلکه خُدِ آسِمانِ دِلِه بَشَه تا اَمیِ طرفِ جی خُدای وَر ظاهر هَبو. و اینجور نیِه که اون هَمَش خودِشِه قُربانی هَکونه، ایتا کاهنِ اعظم مِثان که هر سال قُدس‌الاقداسِ دِلهِ شونِه، اونَم اون خونِ هَمرَه که خودِش خون نیِه. چون اینجوری، مَسیح بایِسّی از وختی که دُنیا خَلق هَبا یِکسَرِه عذاب کَشِنه با، وَلی اینجوری نَبا، اون اَلآن یِدَفِه همیشه یه وَسین آخرین زَمانایِ دِلهِ بوماَ تا خودشه قُربانی هَکُردَنِ هَمرَه، گُناهِ اَز بِین بَبِره. و هَمونجور که تعیین هَبا که اِنسان یِدَفِه بَمیرِه و بعد اَزون داوری هَنه، پس مَسیح هَم یِدَفِه قُربانی هَبا تا خیلیانِ گُناهانِ از بِین بَبِره، دُوّمین دفه هَنه، ولی نه گُناهانِ از بِین بَبِردَنِ وَسین، بلکه اوشانه نِجاتِ وَسین که شوقِ هَمرَه اونه چِش بِراهِن. چون شریعَت فقط آیندِه یه خُجیرِ چیزانِ سایه هیسِه، و نه اوشانه واقعی شِکل. اینه وَسین، هیچ وَخت نَتَّنِه اون قربانیشانِ هَمرَه که هر سال اینجور پیشکِش بونه، اوشانیکه پَرَسِّشِ وَسین نَزدیک هَنَن رِه، کامل هَکونه. وَ گَرنِه، مَگِه اوشانه قُربانی یه پیشکِش هَکُردَن قطع نَبونه با؟ چون اوشانیکه پَرَسِّش کانَن یِدَفِه پاک بونه بان و دِ خودِشانِ رِه گُناهکار نِدانِسَّن. وَلی اون قُربانیها هر سال گناهِانِ یاد هارنَن، چون محالِ گوئیشان و بُزشان خون، گُناهانِ پاک هَکونه. اینه وَسین، موقِه ایی که مَسیح این دُنیایِی دِلِه بوماَ، باَگوته: «تو قُربانی و هَدیه نَخَسّی، بلکه ایتا تَن می وَسین فراهم هَکُردی. تو تَمام سوز قربانیان جی و گُناه قربانیان جی کِیف نَکوردی. پس باگوتَم: ”بِییش! اَسِه مَن هَنَم تا تی اِرادِه رِه بِجا بیارِم، اِی خُدا همونجور که طومارِ کِتابِ دِلِه می خَبَری بَنوِیشتِه هَبا.“‌» ایما اونیکه گونِه: «تو قُربانی و هَدیه و تَمام سوز قُربانیها و گُناه قُربانیها رِه نَخَسّی و اوشانِ جی کِیف نَکُردی»، هر چَن که اوشان طبقِ شریعَت پیشکِش بونه بان. ایما گونِه: «بِییش! اَسِه مَن هَنَم تا تی خواسِّه رِه بِجا بیارِم.» اون اوّلی رِه باطل کانم تا دُوّمی رِه بَرقرار هَکونه. اَما عیسی مسیحِ تَنِ قُربانی هکُردنِ طریقِ جی، یِدَفِه هَمیشِه یه وَسین، اونه وَسین وقف هَبَیم. هر کاهِن، هر روز خِدمَت وَسین وَرِسِنِه و همون قُربانی ها رِه که هیچ وَخت نَتَّنَن گُناهانِ پاک هَکُنَن، همَش پیشکِش کانِه. وَلی مسیح بعدِ اونکه، ایتا قُربانی گُناهانِ خاطِری هَمیشِه یه وَسین پیشکش هَکُردِه، خُدایِ راسِ دَسِ ور بَنیشتِه. از اون موقِه، انتظار کَشِنِه که اونه دُشمَنِان اونه لِنگِ جیر کُرسی هَبون، چون ایتا قُربانی یه هَمرَه، اوشانیکه وَقف بونَن رِه همیشه یه وَسین کامِل هَکُردِه. روح القدس هَم اَمَرِه ایتا گواهی دَنه. اَوَّل گونِه: «خداوند گونِه، این اون عهدی یه که بَعد اَز اون روزان اوشانه هَمرَه دَبِندِنَم می شریعتِ اوشانه دِلِ میَن نَنَم، و اوشانه فِکرانِ سَر نِویسِنَم.» ایما باز گونِه: «اوشانه گُناهان و شَرورِ کارانِ دِ هیچ وخت می یاد نیارنَم.» اوجِه که ایشانه بَخشِش دَرِه، دِ گُناه وَسین قُربانی پیشکَش هَکُردن احتیاج نیِه. پَس اِی اَداشان، اوجِه یه جی که خاطِر جَم هیسیم، که عیسی یِه خونِ طریق تانیم قُدس الاقداسِ دِلهِ بیشیم، ایتا تازِه و زندهِ راهِ طریق که اون پَردِه یه میَنِ جی که اونه تَنِ، اَمِرِه واز هَکوردِه، و اوجِه یه جی که ایتا کاهِنِ اعظم خُدایِ سِرِه یه سَر داریم، بیئِین ایتا راسِ دِل و کامِلِ ایمان هَمرَه خُدا رِه نَزدیک هَبیم، و اَمی دِلِشانِ بَدِ وجدانِ جی پاک هَکُنیم و اَمی تَنِشان رِه پاکِ اُویه هَمرَه بَشوریم. بیئین بدونِ اینکه شَک هَکُنیم، اون اُمیدی که اونِه اعتراف هَکوردیم رِه قایِم بَچِسبیم، چون اونیکه وَعدِه هَدَه وفادارِ. بیئین این فِکرِ دِلهِ دَبیم که چِطور تانیم هَمدِیگَرِ تشویق هَکُنیم تا مُحبت هَکُنیم و خُجیرِ کاران انجام هَدیم. جَم هَبُسَّنِ جی همدیگَرِ هَمرَه دَس نَکِشیم، هَمونجور که بَعضیانِ وَسین عادَت هَبا، بلکه بیشتر هَمدِیگَرِ تَشویق هَکُنیم - بخصوص اَلآن که بَدییَین اون روز، یعنی خُداوند عیسی یِه وَگَرِسَّنِ روز، همینجور دَرِه نَزدیک بونه. چون اَگِه بَعدِ اونکه حَقیقتِ بِشناسییَیم، عمداً اینجور گُناه هَکُنیم، دِ گُناهِانِ وَسین هیچ قُربانی ایی بِجا نُماندِنه؛ اونچه که بِجا ماندِنه، تَرسِ هَمرَه اِنتظار بَکِشییَن مُجازات وَسین و ایتا گَتِ تَش که خُدایِ دُشمَنانِ قورت دَنه. هر کی که موسایهِ شریعَتِ رَد کانِبا، دو یا سِه تا شاهدِ گواهی یه هَمرَه، بی رحمی یه هَمرَه بَکوشت بونِه با. شُما گَمان کانید اونه حَق، که خُدایِ ریکا رِه لَگَدِ دَموج هَکوردِه، و اون عهد خون که اونه وَسین وَقف هَبا رِه بی حُرمَت هَکُردِه، و فیضِ روحِ بی عِزَّت هَکُردِه چی بدتَرِ مُجازاتی اونه سَر هَنه؟ چون اَما اون کَسی که اینه باَگوته رِه اِشناسِنیم: «تقاص می شینِه؛ مَن هیسَم که سزا دَنَم،» و باز هَم باَگوته: «خداوند خودشه قومِ داوَری کانه.» زندهِ خُدایِ دَس دَکِتَنِ چَنّی تَرس داره. ولی اون قَدیمِ روزان رِه شیمی یاد بیارین، اون موقِه که تازِه نورانی هَبَبِین؛ شُما ایتا سَختِ مِبارزه یه دِلهِ عذابِ هَمرَه طاقت بیاردین. بَعضی وَختان هَمِه یه چِشِ ور فاش خارنه بِین و عذاب کَشِنه بِین، و بَعضی وَختان کَسایی یه هَمرَه دوش به دوش هیسَنِه بِین که اوشانه هَمرَه اینجور رفتار بونِه با. چون شُما اوشانه هَمرَه که زِندانِ دِلِه دَبان همدَردی هَکُردین، و اون موقِه که شیمی مال و مَنال غارت کانه بان، خُشحالی یه هَمرَه قبول کانِه بِین. چون شُما خودتان دانِسِّید ایتا بهتَرِ مال و منالِ صاحِبین که تا اَبد ماندِنِه. پَس شیمی اطمینانِ جی دَس نَکِشین، که ایتا گَتِه پاداش خودشه دُمّال دارِه. چون شُما احتیاج دارِین که طاقت بیارین، تا اون موقِه که خُدایِ خواسِّه رِه بِجا بیاردید اونچه که وعده هَدَه هَبا رِه بِدس بیارین. چون، «یَه مُدَّت دیگه، اونیکه قرار با بیِه، هَنه و دیر نُکانه. وَلی می صالِح آدَم ایمان هَمرَه زِندگی کانه. و اَگِه می جی خودشه دیمِ وَگِردانِه می جان اون آدمِ جی راضی نَبونه.» ولی اَما اوشانه جی نییَم که وَگِردِنِن و هلاک بونَن، بلکه اوشانه جی هیسیم که ایمان دارَن و خودِشانِ جان حِفظ کانَن. اَسِه ایمان، اون چیزانِ سَر اطمینان هَکُردَنِ که اوشانه اُمید داریم و اون چیزانِ جی خاطر جَم هَبوسَّنِ که چِشِ هَمرَه نَشَئنِه بَدییَن. چون ایمان خاطِری با که قَدیمی مَردُمِ بارِه خوبی یه هَمرَه تعریف و تمجید هَکُردَن. اَما ایمان هَمرَه فَهمِنیم که جهان خُدایِ کلامِ هَمرَه خلق هَبا، جوریکه اون چیزان که بِدیِه بونه، اون چیزان که بِدیِه نَبونه یه جی به وجود بوما. ایمان هَمرَه با که هابیل قُربانی ایی پیشکش هَکُردِه که قائنِ قربانی یه جی بیشتر قبول هَبا، که اینِه وَسین، اونه بارِه گَواهی هَدَه هَبا که اون صالِحِ. خُدا اونه هدیه هایِ قبول هَکُردَنِ هَمرَه، خوبی یه هَمرَه اونه خَبَری شهادت هَدَه. و هرچَن اون بَمِردِه، ایمان خاطری هَلَه گَب زَنه. ایمان هَمرَه با که خَنوخ جآر بَبِردِه هَبا تا مرگِ نَینه، و اون پیدا نَبا چون خُدا اونه بَبِرده، چون پِیش از اونکه جآر بَبِردِه هَبو، اونه خَبَری گَواهی هَدَه هَبا که خُدا اونه جی راضیِه. و بدونِ ایمان نَشَئنِه خُدا رِه راضی هَکُردَن، چون هر کی خُدا رِه نَزدیک بونه، بایِسّی ایمان بِدارِه که اون دَرِه، و اوشانیکه اونه دُمّال گَردِنَن، پاداش گیرِنَن. ایمان هَمرَه با که نوح، اون موقِه که اون چیزانِ خَبَری که هَلَه هیچکس نَدیه با، خُدایِ طرفِ جی هُشدار بِیته، خُداترسی یه هَمرَه خودشه خانِواده یه نِجاتِ وَسین ایتا کَشتی بِساته. و اینجوری دُنیا رِه مَحکوم هَکُردِه و اون صالِحِی یه وارِث هَبا که ایمان راه جی بِدَس هَنهِ. ایمان هَمرَه با که ابراهیم اون موقه که دُخوانده هَبا، اِطاعَت هَکُردِه و راهی هَبا، اون جایی بَشَه که ایما اونه وارث بونِه با؛ و بدونِ اینکه بِدانه کوجهِ شونِه راهی هَبا. ایمان هَمرَه با که اون بَشَه تا وعده یه سرزمینِ دِلِه زندگی هَکونه، و ایتا غَریبِه یه مِثان، اِسحاق و یعقوبِ هَمرَه، که اونه هَمرَه این وعده یه دِلِه هَم اِرث بان، خیمِه هایِ دِلِه زندگی هَکُردِه چون اون شَهرِ چِش بِراه با که بُنوارها دارِه، که اونه مِعمارِ و بَنّا خُدائه. ایمان هَمرَه با که سارا قُوَّت بِیتِه که حامِلِه هَبو با اینکه سِن و سالی اونه جی بُگذشت با، چون اون دانِسِّه، اونیکه وعده هَدَه وفادارِ. و اینجوری، ایتا مَردَای یه جی، اونَم کسی که ایتا مُرده یه مِثان با، نَسلهایِ به وجود بوماَ، که آسِمانِ سِتارِگانِ مِثان و دَریایِ بی حَد و حسابِ وازیک مِثان بان. اوشان هَمِه ایمان دِلِه بَمِردَن، بدونِ اینکه وعده ها رِه هَگیرِن، ولی اوشانه دورِ جی بَدییَن و سلام باگُوتَن. و قبول هَکُردن که زَمینِ سَر، غریب هیسَن. چون اوشانیکه اینجور گَب زَنَن، نِشان دَنَن که خودِشانِ وَسین ایتا وَطَنِ دُمّال دَرِن. اَگِه اوشان اون مِلکِ فِکر بان که اونه جی دِرگا بومَن، وَگَرِسَّنِ وَسین فُرصَت داشتِن. وَلی اینجور که دینیم، اوشان ایتا خُجیرتَرِ مِلکِ دُمّال دَبان، یعنی ایتا آسِمانی مملکت. اینه وَسین، خُدا عار نِداره که اوشانه خُدا دُخوانده هَبو، چون ایتا شَهر اوشانِه وَسین آماده هَکُردِه. ایمان هَمرَه با که ابراهیم اون موقِه که آزموده هَبا، اسحاقِ پیشکِش هَکُردِه؛ و اونیکه وعده‌ها رِه بِیته با قبول هَکُردِه که خودشه یِدانه ریکا رِه قُربانی هَکونه، هَمونی که اونه باَگوته هَبا با: «تی نسل اسحاقِ جی دُخوانده بونه.» ابراهیم اینجور فِکر کانِبا که خُدا تانِه اِسحاقِ مُردِگانِ جی زندهِ هَکونه، و شَئنِه باگوتَن که ابراهیم اینجوری اسحاقِ مرگ جی پَس هِیتِه. ایمان هَمرَه با که اِسحاق، یعقوب و عیسو رِه آینده یه چیزانِ جی بَرکَت هَدَه. ایمان هَمرَه با که یعقوب اون موقِه که دَبا بَمیره، یوسفِ هر کُدام از ریکاشان رِه برکت هَدَه. و همونجور که خودشه عصا رِه تَکیِه هَدَه با، سِجدِه هَکُردِه و پَرَسِّش هَکُردِه. ایمان هَمرَه با که یوسِف اون موقِه که دَبا بَمیره، بنی اسرائیلِ رَفتنِ جی، مِصرِ جی خَبر هَدَه و خودشه خاشِشانِ خَبَری وَصیت هَکُردِه. ایمان هَمرَه با که اون موقِه که موسی دُنیا بوماَ، اونه پیر و مآر اونه سِه ماه قایِم هَکوردَن، اینِه وَسین که بَدییَن اون خُجیرِ وَچِئِه؛ و پادشاهِ حُکمِ جی نَتِرسییَن. ایمان هَمرَه با که وَختی موسی گَت هَبا، نَخَسِّه که فرعونِ کیجایِ ریکا دُخوانِسِّه هَبو. اون حاضر هَبا که خُدایِ قومِ هَمرَه آزار بِینِه، تا اینکه ایتا مُدَّت گُناه خُشیانِ جی کِیف هَکونه. و اون سرکوفت که مَسیح خاطِری با رِه، ایتا گَنج، مِصرِ گَنجایِ جی گَته تَر بِشمارِسِّه، چون او اون پاداش دُمّال دَبا. ایمان هَمرَه با که موسی مِصرِ جی دِرگا بوما، و پادشاهی غیظ جی نَتِرسیِه، اون طاقت بیاردِه چون اونیکه نَشَئنِه بَدییَن رِه، دینه با. ایمان هَمرَه با که موسی پِسَخ و خونِ بَپاشیَنِ بِجا بیاردِه تا اون فِرشته که اوَّلین وچه شان رِه هلاک کانِبا، اِسراییلِ اوّلین وَچِه هان سَر دَس نُزاره. ایمان هَمرَه با که اسرائیلِ قوم سُرخِ دریایِ میَن ایتا خُشکِ زمینِ مِثانِ رَد هَبان؛ وَلی وختی مِصریِان تقلّا هَکُردَن که هَمین کارِ هَکُنَن، اُویه دِلهِ غَرق هَبان. ایمان هَمرَه با که اَریحایِ شهرِ دیفارِشان بَعد اینکه اسرائیلِ قوم هَفت روز اونه دور بَگِرِسَّن، فور بوماَ. ایمان هَمرَه با که فاحشه راحاب، اوشانه هَمرَه که نافرمان بان بَکوشت نَبا، چون اون جاسوسان رِه گرمی یه هَمرَه قبول هَکُردِه. دِ چی باگوُم؟ چون دِ وخت دَنیِه جِدعون و باراق و شَمشون و یَفتاح و داوود و سموئیل و پیغمبرانِ خَبَری گَب بَزِنَم، که ایمان هَمرَه، مَملکتان رِه فتح هَکُردَن، عِدالَتِ برقرار هَکُردَن، وَ وعده‌ها رِه بِدس بیاردِن؛ شیرِانِ دَهنِ دَبِسَّن، تَشِ اَلو رِه دَکوشانیَنِ، و شَمشیر دَم جی جان دَربَبِردَن؛ اوشان ضعفِشان، قُوَّت هَبا، جنگِ دِلهِ رَسدار هَبان، و اَجنَبی یه لَشکَرِشانِ تار‌و‌مار هَکُردَن. زِناکان، خودِشانِه مُردِگانِ زندهِ پیداهَکُردَن. بعضیان عذاب بَکِشیَن و آزادی رِه قَبول نَکُردِن، تا یِدَفِه دیگه ایتا خُجیرِ زندگی یه وَسین زندهِ هَبون. بَعضیان مسخرِه هَبان و شَلاق بُخاردَن، و حتّی زَنجیلِ هَمرَه دَبِسِّه هَبان و زِندان دَکِتَن. اوشان سنگسار هَبان، اَرِّه یه هَمرَه دُتا تیکه هَبان و شَمشیر هَمرَه بَکوشت هَبان. گوسِند و بُزِ پوسِ دَکُردِه بان، فقیر و مُصیبت بَکِشیِه و ذلیل و آوارِه هَبان. اوشان که دُنیا اوشانه لیاقَتِ نِداشتَه، صَحراها و کوهها و غارها و زَمینِ چاکِ دِلِه، آوارِه هَبان. تمام اوشان، با اینکه خداوند ایمان خاطِری با که اوشانه خَبَری خُجیرِ شهادَت ها هَدَه هَبا، با این حال هیچکُدام از وَعده هایی که اوشانه هَدَه هَبابا رِه بِدس نیاردِنِ. چون خُدا ایتا بِهترِ چی اَمَرِه حاضِر هَکُردهِ با، تا بدونِ اَما اوشان کامِل نَبوُن. پَس وختی ایتا گَتِه اَبر شاهدانِ جی اَمی دُرِوَر داریم، بیئین اَما هم هر بار و هر گُناهی که سخت اَمیی دَس و لِنگِ کَشِ دِپیتِه بونه رِه، اَمی جی دور هَکُنیم و پایداری یه هَمرَه این مسابقه‌ یه دِلهِ که اَمیِ پِیش دَرِه، دو هَکُنیم. و اَمیِ چِش فقط عیسی رِه دَبو که اَمیِ ایمان بُنوار هیسه و اَمی ایمانِ کامِل کانه، و اون خُشحالی یه خاطِری که اونه پِیش دَبا، صلیبِ تَحمُل هَکُردِه، اونه ننگ و عار رِه نَدید بِیتِه و اَسِه خُدایِ راسِ دَسِ تختِ ور نیشتِه. اونه فکرِ هَکُنید که چِطور گُناهکارانِ طرَفِ جی دُشمنِی ایی که اونه عَلیه با رِه تَحمُل هَکُردِه، تا شُما خَسِّه و دِلسَرد نَبین. شُما هَلَه گُناه علِیه اونجور مُقاومت نَکُردین که شِیمی خون بَریخته هَبو. مَگِه اون نصیحتی که اَمثالِ سُلیمانِ کِتابِ دِلِه دَرِه رِه یادِ جی بَبِردین، که شِیمی هَمرَه ایتا ریکایِ مِثان گَب زَنه؟ و گونِه: «می ریکا، خُداوَندِ تربیتِ کوچِک نِشمار، و اونه سَرامکو هکُردنِ جی، خَسِّه نَبو. چون خداوند اوشانیکه دوس داره رِه تربیت کانه، و هر کسی رِه که به ریکائی قبول کانه، تنبیه کانه.» این، تربیت هَبوسَّنِ خاطری یِه که شُما بایِسّی تَحمُل هَکُنید؛ خُدا شِیمی هَمرَه ایتا ریکایِ مِثان رفتار کانه. کُدام ریکائِه که اونه پیَر اونه تربیت نَکُرده بو؟ اَگِه شُما تربیت نَبَین، در حالی که هَمِه اونه جی سهمی داشتِن، پَس شُما زَنازادِئین، نه حَقیقی ریکا. بِعلاوه، اَما زمینِی پیَران داشتِم که اَمَرِهِ تربیت کانه بان، و اَما اوشانه اِحتِرام نَنِبِیم. یعنی نباید خِیلی بیشتر اَمی روحهایِ پیَرِ مُطیع هَبیم تا زندگی بِداشته بیم. چون اوشان، یه مُدَّت، اونجور که صلاح دینِبان اَمَرِه تَربیت هَکُردَن. وَلی خُدا اَمی منفعتِ وَسین اَمَرِه تَربیت کانه تا اونه قدّوسیَتِ دِلهِ شریک هَبیم. چون اون موقِه که دَبَیم تربیت هَبیم، عوضِ اینکه اَمَرِهِ خُش بیه، اَمَرِه دَرد گیرنِه. وَلی ایما اوشانیکه اونه طریق تربیت هَبان، صالِحی یه بار هارنه که صُلح و سلامتی یه جی پُرِه. پَس شیمی لَسِ دَسِ بُلَن هَکُنید و شیمی بی قُوَّتِ زانو رِه قَوی هَکُنید! راهان رِه شیمی لِنگِ وَسین هموار هَکُنید، تا شَلِ لِنگ خودشه جایِ سَر دَرنَشو، بلکه شَفا هَگیره. تَقَلّا هَکُنید تمام مَردُم هَمرَه صُلح و سلامتی یه دِلهِ دَبین و مُقَدَّس هَبین، چون بدونِ قدّوسیت هیچکی خُداوَندِ نَینه. مُواظِب هَبین هیچکس خُدایِ فِیضِ جی محروم نَبو، تا هیچ زَرخ ریشه ایی رُشد نَکُنِه و دردسرِ باعث نَبو و خِیلیانِ نَجِس نَکُنِه. تا هیچکس عیسویه مِثانِ بی عفت و نامُقدّس نَبو، اونیکه ایتا کاسِه آشِ خاطِری، خودشه گَتِه ریکائی یه حَقِّ بَروتِه. همونجور دانید، ایما که خَسِّه اون بَرکَتِ اِرث بَبِره، قبول نَبا. هر چَن اون بِرمِه هَکُردَنِ هَمرَه اونه دُمّال دَبا ولی توبه یه وَسین فُرصتی پیدا نَکوردِه. شُما ایتا کوهِ نَزّیک نومَین که هَبو اونه لَمس هَکُردَن، ایتا کوه که تَشِ هَمرَه روشَن هَبا بو؛ نه ظُلَمات و تاریکی و سیا وائِه هَمرَه؛ و نه شیپوری صدایِ هَمرَه و نه اون صدایِ هَمرَه که اوشانیکه اِشنَوِنَن خواهِش هَکُردَن که دِ اوشانه هَمرَه گَب نَزِنِه. چون اوشان نَتَّنِسَّن اون حُکمِ تَحَمُل هَکُنَن که باگوته، «حتّی اَگِه ایتا حیوان اون کوه رِه دَس بَزِنِه، بایسّی سنگسار هَبو.» راس راسی این صَحنِه آنقَدَر تَرسناک با که موسی باَگوته: «مَن تَرسِ جی دَرَم لَرزِنَم.» ولی شُما صَهیونِ کوهِ دِلِه زندهِ خُدایِ شَهر، یعنی آسِمانی اورشَلیمِ دِلهِ بومَین. شُما هِزارِن هِزار فِرِشتِه یه جَمعِ دِلِه که خُشحالی کانَن بومَین، و اوّلین بِزاسِّه هَبا شانه مَجلسِ دِلِه که اوشانه اِسم آسمانِ دِلهِ بَنوِیشتِه هَبا، و خُدایِی که همه کسِ داورِ و صالحانِ روحهایی که کامِل هَبان، و عیسی که ایتا جدیدِ عهد واسِطِئه، و اون بَپاشیه خونی که هابیلِ خونِ جی بِهتَر، گَب زَنه. شِیمی حَواس دَبو، اون کسِ آوازِ جی که گَب زَنه شیمی دیمِ وَنِگِردانین. اوشانیکه اون کسِ گَبانِ بِشنَوِسَّنِ جی که زَمینِ سَر گَب زنه با خودِشانِه دیمِ وَگِرداندِن، نَتَّنِسَّن مُجازات هَبوسَّنِ جی دَربوشون. پَس اگه اَما اون کسِ جی که آسمانِ جی گَب زَنه اَمی دیمِ وَگِردانیم چِطور مُجازاتِ جی دَربیشیم؟! اون موقِه، اونه آواز زمینِ لَرزِه تُووادَه، ولی اَلآن اونه وَعدِه هَدَه که «یِدَفِه دیگه نه فقط زمینِ بلکه آسِمانَم لَرزِه تُوادِنَم.» این کَلمِه «یِدَفِه دیگه» منظور اینه که اون چیزان که لَرزِنَن از بِین شونِن- یَعنی اون چیزان که خَلق هَبان- تا اون چیزان که نَشَئنِه اوشانه بَلِرزانیَن، بِجا بُمانه. پَس بیئین اون پادشاهی‌ایی بِدس بیاردنِ خاطری که نَشَئنِه اونه بَلِرزانیَن، شُکر هَکُنیم، و اینجوری ایتا قابِلِ قبولِ پَرَسِّش خُدایِ وَسین پیشکَش هَکُنیم که احترام و ترسِ هَمرَه هَبو، چون «اَمی خُدا تَشِ مِثانِ که سوزاندِنِه.» اَداشانه مُحبَت شیمی میَن بَرقرار هَبو. غریبه هانِ هَمرَه مهمان نوازی هَکوردَنِ جی قافِل نَبین، چون این کارِ هَمرَه، بعضیان بی اینکه بِدانَن فِرِشتگانِ جی پَذیرایی هَکُردَن. اوشانیکه زِندانِ دِلهِ دَرِن رِه شیمی یاد بِدارین، جوریکه اِنگار شُما هَم اوشانه هَمرَه زِندانِ دِلِه دَرِین؛ و اوشانیکه عذاب کَشِنَن رِه شیمی یاد بیارین، چون شُما هم تَنِ دِلِه عذاب کَشِنین. بَنین اِزدواج همه یه میَن حُرمت بِدارِه و زِنا مَردای یه رابطه پاک هَبو، چون خُدا بی عفتان و زَناکارانِ داوری کانه. شیمی زندگی رِه پولدوسی یه جی دور بِدارین، و اونچه که دارین رِه قانع هَبین، چون خُدا باَگوته: «هیچ وَخت تِرِه وِل نُکانَم، و تِرِه تنها نُزارنَم.» پَس اَما تانیم اطمینانِ هَمرَه باگوییم: «خداوند می یاورِ، نَتِرسِنَم. آدَمی تانِه می هَمرَه چه هَکونه؟» شیمی رَهبَرانِ شیمی یاد بِدارین، اوشان که خُدایِ کلامِ شِمِرِه باگُوتَن. اوشانه آخر عاقبتِ زِندگی یه رَوِشِ بَییشین و اوشانه ایمان جی سَرمَخش هَگیرین. عیسی مَسیح دیروز و اِمروز و تا اَبد هَمونِه. جورواجور و عجیب غریبِ تعلیم هایِ هَمرَه گُمراه نَبین؛ چون این خوبِ که آدَمی یه دِل فیضِ هَمرَه قُوَّت هَگیره، نه اون خُراکهایِ هَمرَه که اوشانی که اونه دُمّال شونِن، اوشانه وَسین منفعتی نِداره. اَما ایتاَ قُربانگاه داریم، که اون خیمِه یه پاکاران حَق نِدارَن اونه جی بُخارِن. کاهِنِ اعظم، حیوانانِ خونِ گُناه قربانی یه وَسین قُدوس الاَقداسِ دِلِه بَرنهِ، ولی اوشانه جِنازِه ها اُردوگاهِ دِرگا یه ور بَسوزانده بونَن. اینجوری، عیسی هَم شَهرِ دَروازِه یه دِرگایِ وَر عذاب بَکِشیِیَه تا خودشه خونِ طریق، مَردُمِ تَقدیس هَکونه. پَس بیئِین اَما هم این اُردوگاهِ جی دِرگا بیئیم و اونه ور بیشیم، و اونه نَنگ و عار دِلِه شَریک هَبیم. چون اَما ایجه ایتا شهر نِداریم که بِجا بُمانه، بلکِه شوقِ هَمرَه اون شهرِ انتظارِ کَشِنیم که هَنهِ. پَس بیئِین عیسی یِه طریق همینجور یِکسرِه شُکر هکُردنِ قُربانی رِه خُدای وَسین پیشکَش هَکُنیم. این قُربانی، اون تُکِ ثمرِئه که اونه اِسمِ اعتراف کانِه. خُوبی هَکُردَن جی و بَقیِه رِه شَریک هَکُردَن اونچه یه دِلِه که دارین جی کوتاهی نَکُنین، چون خُدا اینجور قربانیهایِ جی راضیه. شیمی رَهبَرانِ جی اِطاعَت هَکُنید و اوشانه تسلیم هَبین؛ چون اوشان شیمی جانِ جی مُحافظت کانَن، و بایِسّی حِساب پس هَدِن. بَنین این کارِ خُشحالی یه هَمرَه هَکُنَن نه آه و ناله یه هَمرَه، چون این شِیمی نفع نیِه. اَمَرِه دُعا هَکُنید، چون مطمئنم که اَمی وجدان پاکِ و خَنیم هر لحاظِ جی سَربُلن هَبیم. شیمی جی خَنَم بیشتر و بیشتر دُعا هَکُنید تا هر چه زودتر شیمی ور وَگِردَم. اَسِه که خُدای صُلح و سلامتی، اَمیِ خُداوند عیسی یعنی گوسِندِشانِ گَتِ گالِش اون اَبدی عهد خونِ هَمرَه، مُردِگانِ جی زندهِ هَکُردِه، همون خُدا شِمِره هر خُجیرِ چی یه هَمرَه مُجهز هَکونه، تا اونه ارادِه رِه بِجا بیارین. تا اونچه که خُدا رِه راضی کانه عیسی مَسیح طریق اَمی دِلِه انجام بَرِسانِه، همون عیسیِ مسیح که تا اَبد و تا اَبد اونه جلال هَبوه. آمین. اِی اَداشان، شیمی جی خَنَم می گَب که پَند و نصیحتِ هَمرَئِه تَحَمُل هَکُنید، چون خلاصه شِمِرِه بَنویشتِم. خَنَم بِدانید که اَمیِ اَداش تیموتائوس آزاد هَبا. اَگِه اون زود بیه، اونه هَمرَه شیمی بِدیِیَن وَسین هَنَم. تمام شیمی رَهبَران و تمام مُقَدَّسینِ وَسین سلام بَرسانید. اوشانی که ایتالیایِ جییَن، شِمِرِه سلام رِساندِنَن. فیض شیمی همه یه هَمرَه دَبو. یعقوبِ جی، خُدا و عیسی مَسیحِ خُداوَندِ پاکار، به دَوازدَه تا قبیله که دنیای دِلِه پَخش و پَلا هیسَن. سَلام! می اَداشان، هر وَخت جورواجورِ آزمون هایِ دِلِه دَکِتین، اوشان رِه کُلاً خُشحالی بِدانید! چون دانید که وَختی شِیمی ایمان آزمون هَبو، استقامت بِه بار هارنه. وَلی بَنین استقامت خودشه کارِ تَمام هَکونه تا بی عیب و کامل هَبین و هیچی کَم نِدارید. اَگه کَسی شیمی جی حِکمَت نِداره، اونِه خُدایِ جی بِخواد، همون خُدایِ جی که بدون سَرامکو و دَس و دِلبازی یه هَمرَه، هَمِرِه بَخشِنِه، وَ اون رِه هَم دَنه. وَلی ایمان هَمرَه دَرخواس هَکونه، بدون اینکه شَک هَکونه، چون کسی که شَک کانه، دَریایِ موجِ مِثانِ که وا اونه بَرنهِ و هر سَمت کِشاندِنِه. اینجور آدَم نباید خیال هَکونه که خُداوَندِ جی یِچی گیرنِه، چون اون دو دِلِ آدَمِ و خودشه تمام راهانِ دِلِه ثابِت نیِه. فَقیرِ اَداش سَربُلَندی ایی که دارِه رِه فخر هَکونه، وَ پولدار خودشه لَچَّری رِه، چون ایتا واشِ گُلِ مِثان از بیِن شونِه. هَمونجور که آفتو خودشه گرمایِ هَمرَه دَر هَنهِ و واشِ خُشک کانه و اونه گُل کَلنِه و اونه قَشنگی از بین شونِه، پولدارِ آدَم هَم خودشه کسب و کارِ دِلِه از بیِن شونِه. خوش بِحال اونیکه آزمونِ دِلِه استقامتِ هَمرَه هیسِنِه، چون وَختی آزمونِ دِلِه اِستقامتِ هَمرَه دِرگا بییِه، اون زندگی یه تاجِ گیرنِه، اون تاجی که خُدا خودشه دوس داران وَعدِه هَدَه. هیچکس وَختی وَسوَسِه بونه، نگو: «خُدائِه که مَرِه وَسوَسِه کانه،» چون خُدا هیچ بَدی یه هَمرَه وَسوَسِه نَبونه و هیچکی رِه هَم وَسوَسِه نُکانه. وَلی وَختی یِنفر وَسوَسِه بونه، خودشه هَوا و هَوَسِ که اونه گول زَنه و تَلِه یه دِلِه تُووادِنِه. ایما وَختی هَوا و هَوَس حامِلِه هَبو، گناه رِه زانِه، وَ گُناه وَختی کامِلاً بالِغ هَبو، مرگ به بار هارنه. می عزیزِ اَداشان، گول نُخارین! هر خُجیرِ هَدیِه و هر کامِلِ هَدیِه آسِمانِ جییِه، نورِشانِ پیَرهِ طرفِ جی که اونه دِلِه نه تغییری دَرِه وَ نه هیچ سایه ایی که تغییرِ جی به وجود بوما بو. اون خودِشِه اِراده هَمرَه اَمَرِه حَقیقَتِ کلامِ هَمرَه به وجود بیاردِه، تا اَما اونه نوبَر مَخلوقاتِ مِثان هَبیم. می عَزیزِ اَداشان، اینه بِدانید: هر‌ کی بایسّی بِشنَوِسَّن دِلِه تُن، باگوتَن دِلِه یَواش و عَصبانیَّتِ دِلِه یَواش هَبو! چون آدَمی یه خَشم اون صالحی ایی که خُدا خَنِهِ رِه به بار نیارنِه. پَس هرجور فاسدی و هر شِرارَتِ شیمی جی دور هَکُنید، وَ فروتنی یه هَمرَه، کلامی رِه که خُدا شِیمی دِلِ میَن بِکاشتِه و تانهِ شِیمی جان نِجات هَدِه رِه، قبول هَکُنید. خُدایِ کَلامِ بِجا بیارین، نه فقط اونِهِ بِشنُئین؛ شِمِرِه گول نَزِنین! چون اگه کسی خُدای کَلامِ بِشنوئه وَلی اونِه بِجا نیارِه، یِنَفَرِ ماندِنه که خودشه دیمِ آینِه میَن دینِه. و خودِش رِه اونه میَن دینِه، ولی تا اونه جی دور بونه، دَرجا یاد کانِه که اونه دیم چِطور با. وَلی اونیکه کامِلِ شریعت، که آزادی یه شریعت هیسه رِه اِشِنِه و اونه دِلِه استقامت کانه، وَ اِشنَوِنه و یاد نُکانه، بلکه اونِه بِجا هارنه، اون خودشه کار دِلِه بَرکت گیرنِه. اگه کسی گُمان هَکونه که دیندارِ، وَ خودشه زبانِ جُلوهِ نِگیرِه، خودشه گول زَنِه، اونه دین اَرزِشی نِداره. پاک و بی‌لَکِّه دینداری اَمیِ پیَر خدایِ نَظر، اینه که یَتیمان و بیوه‌ زِناکانِ دَسِ مُصیبت موقه بَگیریم، وَ اَمِرِه این فاسِدِ دُنیایِ جی دور بِداریم. می اَداشان، شماها که اَمیی خُداوند عیسیِ مسیح، اون خُداوندِ جَلالِ ایمان دارِین، آدَمان میِن فَرق نَنین. چون اَگه کَسی ایتا طلایِ مِچِکِ و خُجیرِ لِواس هَمرَه شِیمی مَجلِس دِلِه بیه، وَ ایتا فَقیرَم کآنِه لِواس هَمرَه دِلهِ بیه، وَ اگه شُما اونیکه خُجیرِ لِواس خودشه تَن دارِه رِه بیشتر تَن هَگیرین و اونه باگویید: «این خُجیرِ جا بِنیش» وَلی اونیکه فَقیر رِه باگویید: «هَموجِه بیَاس!» وَ یا: «ایجه می لِنگِ وَر زِمین سَر بِنیش،» مَگِه شُما خودتان شیمی میَن فَرق نَنِین و پَلیدِ فِکرِ هَمرَه قِضاوَت نکُردین؟ عزیزِ اَداشان، گوش هَدین! مَگِه خُدا این دُنیایِ فَقیرِان رِه دوجین نَکُردِه تا ایمان دِلِه دولتمند هَبون و پادشاهی‌ ایی رِه به اِرث بَبِرَن که اون خودِشه دوس داران رِه وَعده هَدَه؟ وَلی شُما فَقیرِ آدَمی رِه بی‌ حُرمتی هَکُردین. مَگِه پولداران نییَن که شِمِره ظُلم کانَن و شِمِره مَحکَمِه کِشاندِنَن؟ مَگِه اوشان نییَن که اون خُجیرِ اِسمی که شِیمی سَر دَرِه رِه، کُفر گونَن؟ اَگه راس راسی شاهانِه شریعَت رِه طِبقِ اون نِوِشتِه مُقَدَّس بِجا بیارین که گونِه: «تیِ هَمسادِه رِه ایتا تیِ مِثان دوس بِدار،» خُجیر کار هَکوردین. وَلی اَگه فَرق بَنین، گُناه هَکُردین و شریعَت شِمِره تقصیرکار دینه و شِمِره مَحکوم کانه. چون اَگه یِنَفر تمام شریعَت رِه بِجا بیارِه وَلی ایتا یه دِلِه کوتاهی هَکونه، تمام اون شریعتِ دِله گناهکارِه. چون اونکه باَگوته: «زَنا نَکُن،» اینجور هَم باَگوته: «قتل نَکُن.» اگه حتّی زَنا نَکُنی، وَلی قتل هَکُنی، شریعَتِ بِشکِندِیی. پَس اون آدَمان مِثان گَب بَزِنین و عَمل هَکُنید که دانَن طِبق شریعتِ آزادی، بر اوشان داوَری بونَه، چون داوَری نِسبت به اونیکه رَحم نَکُرده بو، بی‌رَحم بونه. رَحم داوَری رِه پیروز بونه! می اَداشان، چه فایده ایی دارِه اَگه یِنفر اِدّعا هَکونه ایمان دارِه، وَلی اعمال نِداشتِه بو؟ اینجور ایمانی تانهِ اونه نِجات هَدِه؟ اَگه ایتا اَداش یا خاخُر، لِواس و روزمَرِه خوراک مُحتاج هَبو شیمی جی یِنَفَر اوشانه باگو: «بیشین بِسلامت، وَ گرم و سیر هَبین،» وَلی اوشانه نیازهای جِسمی یه رَفع هَکُردَن وَسین هیچ کاری نَکُنِه، چه فایده ایی دارِه؟ پَس ایمان هَم به تنهایی، اگه اعمالِ هَمره نبو، بَمِردِه. ولی یِنَفر ممکِنِه باگو: «تو ایمان داری و مَنَم اعمال دارَم!» تو تیِ ایمانِ اعمالِ جی سیفا مَرِه نِشان هَدِه و مَنَم می ایمانِ می اَعمالِ هَمرَه تِرِه نِشان دَنَم. تو باوَر داری که خُدا ایتائِه. خوب کانی! حتّی آلِشان هَم اینجور باور دارَن و تَرسِ جی لَرزِنِن! اِی نادان، خَنی بِدانی چِرا ایمان بی اعمال بی‌ثَمرِ؟ مَگِه اَمیِ جَد ابراهیم خودشه اَعمالِ هَمرَه صالِح بِشمارِسِّه نَبا، اون موقِه ایی که خودشه ریکا اِسحاقِ قُربانگاه سَر پیشکَش هَکُردِه؟ دینی که اونه ایمان و اَعمال با هم عَمَل کانه بان، وَ اونه ایمان اونه اَعمالِ هَمرَه کامل هَبا. وَ اون تورات به حقیقت بَرِسیِه که گونِه: «ابراهیم خُدا رِه ایمان بیاردِه، وَ این اونه وَسین صالِحی بِشمارِسِّه هَبا،» وَ اون خُدایِ رَفیق دُخوانده هَبا. دینین اَعمالِ هَمرَئه که آدَمی صالِح بِشمارِسِّه بونه، نه فقط ایمان هَمرَه. هَمینجور مَگِه راحاب فایِشِه اَعمالِ هَمرَه صالِح بِشمارِسِّه نَبا، اون موقِه ایی که قاصِدانِ پَناه هَدَه و اوشانه ایتا دیگر رایِه جی روانه هَکُردِه؟ هَمونجور که تن روحِ جی سیفا بَمِردِه، ایمان هم اعمالِ جی سیفا بَمِردِه. می اَداشان، نَکُنِه شیمی جی خیلیان اینه دُمّال دَبون که خُدایِ کلامِ مُعلِم هَبون، چون دانید اَما مُعَلِّمینِ وَسین، داوَری سخت تَر بونه. چون اَما خِیلی راهانِ دِلِه خطا کانیم. اَگه کَسی خودشه گَب بَزَئنِ دِلِه خَطا نَکُنِه، کامِلِ آدَمِ و تانهِ تمام خودشه تَنِ جُلوهِ بِگیره. اگه اَما اَسبِ دَهِنِ سَر اَفسار دَبِدیم، اونِه اَمی مُطیع کانیم و تانیم حیوانِ تمام تَنِ هر سَمتی که خَنیم بَبِریم. کَشتی شان رِه هَم بَییشین، هر چَن اوشان گَتِ هیسَن، وَ تُنِّ وائِشانِ طریقِ جی بَکِشیهِ بونَن، وَلی ایتا کوچِ سُکانِ هَمرَه هر جا که ناخُدا بِخواد شونِن. پس همینجور زَبان هَم ایتا کوچِ عضوِ، با این حال گَتِه اِدّعا دارِه. ایتا کوچِ جَرَقِه‌ تانهِ ایتا گَتِه جَنگلِ تَش بَکِشِه. زبان هَم تَشِ؛ یِه دُنیا نادُرسّیی که اَمیِ تَن و پِی یه دِلِه دَرِه و آدَمی یه تمام تَنِ کثیف کانه و تمام اونه زِندگی رِه تَش کَشِنِه، تَشِی که جَهَنَم اونه روشِن هَکُردِه! آدَم هَمِه جور حیوان و پَرنده و خَزنده و دَریایِ میَن جاندارِ رام کانه و هَکُردِه، وَلی هیچ آدَمی نَتَّنِه زِبانِ رام هَکونه. زَبان شَرورِ یاغیِه و کُشَندِه زَهرِ جی پُرِه! اَمی زبانِ هَمره خداوند و پیَرِ موبارَک دُخواندِنیم و همون زبانِ هَمرَه آدَمایی که خُدایِ مِثان خَلق هَبان رِه، لَعنت کانیم. ایتا دَهَنِ جی، هَم برکت دِرگا هَنه، هم لَعنت! می اَداشان، خُجیر نیِه اینجور هَبو. مَگِه بونه ایتا چِشمه‌ یه جی هم شیرِینِ اُو دَر بیه، هم شُورِ اُو؟ می اَداشان، مَگِه بونه اَنجیل دار، زیتون بیارِه؟ یا اَنگور دار، اَنجیل هَدِه؟ هَمینجورَم شُورِ چِشمِه نَتَّنِه شیرینِ اُو هَدِه. شیمی میَن کی حکیم و عَقلدارِ؟ بَنین اونه خودِشه دُرس زندگی هَکُردَن هَمرَه نِشان هَدِه، اون اعمالی که فروتنی یه هَمرَئِه و حِکمَتِ جی سَرچِشمِه گیرنِه. وَلی اَگه شیمی دِلِ میَن زَرخِ حَسودی و خُدخواهی دارِین، شِمِرِه نَگیرین و خَلافِ حقیقَت گَب نَزَنین. اینجور حِکمتی آسِمانِ جی نییَنِه، بلکه زمینِی و نفسانی و شیطانیِه. چون هر جا حَسودی و خود خواهی دَبو، اوجِه بی نظمی و همه جور زِشتِ کِردار هَم دَرِه. وَلی اون حِکمتی که آسِمانِ جییه، اَوَّل پاکِ، ایما صلح‌آمیز و آرام و نَصیحت‌ِ اِشنوِنهِ، وَ خُجیرِ ثَمرات و رَحمتِ جی پُرِه، وَ فَرق بُگذاشتَن و ریایِ جی دورِ! صالحی، مَحصولیِه که صُلح و صفایِ دِلِه، وَ اوشانِ دَس هَمرَه که صُلح دُمّال دَرنِ بِکاشتهِ بونه. چی باعث بونه شیمِی میَن دَعوا دَکِه و چی باعث بونه شِیمی میَن جنگ و جِدال دَکِه؟ مَگِه شِیمی هَوا و هَوَس جی نیِه که شِیمی وجودِ میَن دَرِن جَنگِنِن؟ یِچّی یه آرزو رِه کانید، وَ وختی اونِهِ بِدَس نیارِنین آدَم کُشِنِین. طَمَع کانید، وَ وختی نَتَّنین اونِهِ بِدَس بیارین جنگ و دَعوا راه تُووادِنین، شُما نِدارید، اینِه وَسین که دَرخواس نُکانید! اون موقِه ایی هم که دَرخواس کانید، نَگیرنین، چون بَدِ نیّتِ هَمرَه دَرخواس کانید تا شیمی هَوَا و هَوَس وَسین صَرف هَکُنید. اِی زَناکاران، مَگِه نِدانین دُنیایِ هَمرَه دوسی هَکُردَن خُدای هَمرَه دُشمَنی هَکُردَنِ؟ پَس هر کی اینهِ دُمّال دَرِه که دُنیایِ هَمرَه دوسی هَکونه، خودِشِه خُدایِ دُشمَن کانه. یا اینکه گَمان کانید مُقَدَّس نِوِشتِه بیخدی بَنوِیشته که: «خُدا اون روحی که اَمیِ دِلِه بَنَه سَر، خیلی غیرت دارِه؟ وَلی خُدا بیشتر فیض بَخشِنِه، اینِه وَسین گونِه: «خُدا مَغرورِان پِیش هیسَنِه، وَلی فروتَنان رِه فیض بَخشِنِه.» پس شِمِرِه خُدای تَسلیم هَکُنید. اِبلیسِ پِیش بیاِسید و اون شیمی جی دَرشونِه. خُدا رِه نَزدیک هَبین و اون هَم شِمِرِه نَزدیک بونه. اِی گُناهکاران، شیمی دَسِ پاک هَکُنید، و اِی دو دِلِشان، شیمی دِلِ پاک هَکُنید. به حالِ زار دَکِین و بِرمِه وزاری هَکُنید. شیمی خَنده ماتَم هَبو و شیمی خُشحالی غُصِّه. شِمِرِه خُدایِ پِیش فروتَن هَکنید، که اون شِمِره سَر بُلَن کانه. اِی اَداشان، هَمدِیگَرِ بَدِ نَگُویید. هر کَس خودِشَه اَداشِ جی بَد باگو، وَ یا خودشه اَداشه داوری هَکونه، شریعَتِ جی بَد باگوته و شریعَتِ داوری هَکوردِه. وَلی اگه تو شریعَتِ داوَری کانی، تو شریعتِ داوَر هَبَیی نه اونیکه اونه بِجا هارنه! فقط یِنفر دَرِه که شریعتِ هَدَه و داوَرِ، که اون هَم هَمونیکه تانهِ نِجات هَدِه و هَلاک هَکونه. پس تو کی هیسی که دَری تیِ هَمسادِه رِه داوری کانی! اَسِه شُما که گونید: «اِمروز یا فَردا این شَهر یا اون شَهرِ شونیم و یک سال اوجِه ماندِنیم و کاسِبی کانیم و سود کانیم،» شُما حتّی نِدانید فَردا چی خَنِه هَبو. شِیمی زندگی چیِه؟ ایتا بُخارِ مِثانید که یه لحظه ظاهر بونه و ایما نیست بونه. پَس بایسّی اینجور باگویید: «اَگه خداوند بِخواد، زندهِ ماندِنیم و اینجور و اونجور کانیم.» اینجور که مَعلومِه شُما شیمی غُرورِ دِلِه دَرید فخر کانید. اینجور فخر هَکُردَن بَدِ. پس هر کی بِدانهِ چه کاری درُسِ و اونِهِ انجام نَدهِ، اون وَسین گُناه مَحسوب بونه. شُما اِی پولداران، برمِه و زاری هَکُنید، چون مُصیبَت شِیمی اِنتظارِه کَشِنِه. شِیمی مال و مَنال نابود هَبا و شِیمی لِواسِشانِه بید بَزَه! شِیمی طِلا و نُقرِه جِرم بَزَه و اوشانِ جِرم شیمی علیِه گَواهی دَنه، وَ ایتا تَشِ مِثان شِیمی تَنِ گوشتِ خارنِه. شُما آخرین روزانِ دِلِه، هَمینجور مال و منال جَم هَکُردین! اَسِه اون کارگَرانِ دَسمزد که شِیمی زَمینِ سَر دِرُو هَکُردَن و شُما حیله‌ یه هَمرَه اوشانه دَسمزد نَدَین، شیمی علیه داد زَنه. آرِه، دِرُوگَران داد خُداوندِ لَشگَرهایِ گوش بَرِسیِه. شُما زَمینِ سَر ناز و نِعمت و عیش و نوشِ دِلِه زندگی هَکُردین و شیمی دِلِ کُشتارِ روز وَسین پَروار هَکُردین شُما اون صالِحِ محکوم هَکُردین و بَکوشتین، اون شیمی پیش مقاوِمت نَکوردِه. پَس اِی اَداشان، تا خُداوندِ بَموئن صَبر هَکُنید. بِیشین چِطور کِشاوَرز اِنتِظار کَشِنِه تا زَمین خودشه با اَرزِشِ مَحصول به بار بیارِه؛ چِطور صَبر کانه تا پاییز و بهاری وارِش زَمینِ سَر بِوارِه. پَس شُما هَم صبور هَبین و شِیمی دِل قرص هَبو، چون اَمیی خُداوندِ بَموُئن نَزیکِه! اَداشان، هَمدِیگرِ جی گِلِه نَکنید، تا شِمِرِه هَم داوَری نَبو، بِیشین ’داوَر‘ دَرِ وَر هیسَه. اَداشان، پِیغَمبران جی که خُداوندِ اِسمِ هَمرَه گَب زنه بان، صَبرِ دَرسِ مُصیبَت دِلِه یاد هَگیرین. اَما اوشانیکه صبر و تحمل دارَن ره خوشبَخت دانیم. شُما ایوبِ صبر و تحمل بارِه بِشنوَسّین، وَ دانید خداوند سَرآخَر اونه هَمرَه چه هَکُردِه، چون خداوند بی نهایت مِهرَبان و بَخشَندِئِه. می اَداشان، وَلی هَمِه جی مهمتَر، قَسَم نُخارین؛ نه آسِمان و نه زَمین و نه هیچی یه دیگَرِ، وَلی بَنین شِیمی ’آرِه‘ همون آرِه هَبو و شیمی ’نه‘ همون نه، نَکُنِه مَحکوم هَبین. شِیمی میَن کسی عَذاب کَشِنِه؟ بَنی دُعا هَکونه. شیمی میَن کسی خُشحالِه؟ بَنی حَمد و ثنایه سرودِ بُخوانهِ. شِیمی میَن کَسی مَریضِ؟ بَنی کلیسای گَتِه رِه دُخوانهِ و اوشان اونِه وَسین دُعا هَکُنَن و خُداوندِ اِسمِ هَمره اونه روغَنِ هَمرَه مَسح هَکُنَن. ایمان هَمرَه دُعا هَکُردَن، مَریضِ نِجات دَنه و خداوند اونه وَرِساندِنِه، وَ اَگه گُناهی هَکِردهِ بو، بَخشیدِه بونه. اینِه وَسین، هَمدیگَرِ وَرجه شیمی گناهانِ اعتراف هَکُنید و هَمدِیگَرِ وَسین دُعا هَکُنید تا شَفا هَگیرین. صالِح آدَمی یه دُعا، خیلی قُوَّت هَمرَه عمل کانه. ایلیایه پِیغمبر ایتا آدَم، اَمیِ مِثان با، وَلی وَختی تمام خودشه وِجودِ هَمرَه دُعا هَکُردِه که وارِش نیِه، سِه سال و نیم زَمینِ سَر وارِش نَوارِسِّه؛ وَ باز هم دُعا هَکُردِه و آسِمانِ جی وارِش بِوارِسِّه و زَمین خودشه مَحصولِ به بار بیاردِه. می اَداشان، اَگه شیمی میَن کسی حَقیقَتِ جی مُنحرف هَبو، وَ یِنَفر دیگه اونه وَگِردانِه، بِدانه که هر کی ایتا گُناهکارِ گمراهی یه جی وَگِردانِه، اونه جانِ مَرگِ جی نِجات دَنه و خِیلی گُناهانِ پوشاندِنِه. پِطرُسِ طرفِ جی، عیسیِ مَسیح رَسول، اِنتخاب هَبوسِّه شان وَسین که پونتوس و غَلاطیه و کاپادوکیه و آسیا و بیطینیه یه منطقه، دِلهِ پَخش و پَلا هیسَن؛ اوشانیکه طبقِ خُدای پیَرهِ پیشدانی، و خُدایِ روحِ کارِ طریق که تقدیس کانه، عیسی مسیحِ اِطاعَت هَکُردَن وَسین و اونه خون که اوشانه سَر بَپاشیه هَبا، انتِخاب هَبان: فیض و صُلح و سلامتی فَت و فَراوان شِمِرِه بیه. مُبارک هَبو خُدا و اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح پیَر که خودشه گَتِه رَحمَت جی، عیسی مسیحِ زندهِ هَبُوسَّنِ طریق مُردِگان جی، اَمَرِه زندهِ اُمیدِ وَسین ایتا تازه تولُّد هَدَه، و اِرثی که از بِین نَشونِه و فاسد نَبونه و بَپیس نَبونه که اونِهِ آسِمانِ دِلهِ شِمره بداشتِه هَبا؛ و شُما که خُدایِ قُوَّتِ هَمرَه و ایمان طریق حِفظ هَبَین، اون نجاتِ وَسین که اَسِه آمادِه هَبا تا آخرِ زَمان معلوم هَبو. شُما اینه خاطری خیلی خُشحالین، هر چَن که اَلآن اگه لازم هَبو یه مدتِ کوتاه جورواجورِ آزمون هایِ دِلهِ نارحت هَبین، تا شیمی ایمان اصالت آزمونِ دِلِه ثابت هَبو، و اون روز که عیسی مَسیح ظهور کانه حمد و ثنا و جلال و احترامِ باعث هَبو، همون ایمان که اون طَلای جی که از بین شونه با اَرزِشتَرِه، ولی تَشِ هَمرَه آزمون بونه. با اینکه شُما عیسی مسیحِ نَدییَین، اونه دوس دارِین؛ و هر چَن اَلآن اونه نَینین، اونه ایمان دارین و خُشحالی کانید، اون خُشحالی یه هَمرَه که نَشَئنِه باگوتَن و پُرجلالِ، شیمی ایمان نتیجه رِه بِدس هارنین که شیمی جانِ نِجاتِ. این نِجاتِ بارِه، پِیغمبران دِقّتِ هَمرَه تحقیق هَکُردَن. پیغمبرانی که اون فیضِ بارِه که قرار با شیمی شین هَبو، شِمِره نَبوَّت هَکُردِن، اوشان تقلّا کانه بان بِفَهمِن موقه ایی که مسیحِ روح اوشانه دِلِه، مسیحِ رنجها و جلالایِ جی که بعد از اون هَنه پیشگویی هَکُردِه، چه کَسی رِه و کُتامین زمان رِه نِشان دَنه اوشانه وَسین معلوم هَبا که نه خُدِشان رِه بلکه شِمِره خِدمَت کَانِه بان، اون موقِه که اون چیزانِ بارِه گَب زَنه بان که اَلآن اونه اِنجیلِ پِیغام رِسانانِ جی اِشنَوِنید، اوشانه جی که روح القدسِ طریق که آسِمانِ جی بَرِسانده هَبا، اون خَبَرِ خوش شِمِره دَنِن. حتّی فِرشتِگانَم آرزو دارَن اینِ چیزانهِ بَینِن. پَس شیمی فِکرانِ انجام هَدَنِ وَسین حاضِر هَکُنید، و هوشیار هَبین، و شِیمی اُمید رِه کامِلاً اون فیضِ سَر بَنین که عیسی مَسیح ظهورِ موقِه شِمِره هَدَه بونه. ایتا اون مُطیعِ وَچِهانِ مِثان، نُزارید اون هوا و هوس هائیکه نادانی یه دورانِ دِلهِ داشتین شیمی زندگی رو تأثیر بَنِه. بَلکه اون قُدّوسِ مِثان که شِمِرِه دُخوانِسِّه، شُما هَم تمام شیمی رفتار و کِردارِ دِلهِ مُقَدَّس هَبین؛ چِون توراتِ دِلهِ بَنوِیشتِه هَبا: «مُقَدَّس هَبین، چون مَن قدّوسَم.» اَگه اونه پیَر دُخواندِنید که هرکسِ بدونِ کینه وفقط اونه اعمالِ جی داوری کانه، پَس شیمی غربَتِ دورانِ خُدایِ تَرسِ هَمرَه سَر هَکُنید، چون دانید شما اون بیخُدی راهانِ دِلهِ که شیمی پیَرانِ جی اِرث بَبِردِه بِین بَهیِّه هَبَین ولی شیمی آزادی طَلا و نُقره هَمرَه که از بین شونه نَبا بلکِه مسیحِ با اَرزشِ خونِ هَمرَه بَهیِّه هَبا، اون بی نقص و بی عیبِ گوسِند هَمرَه، اون پِیش اَز اینکه دُنیا به وجود بیه تعیین هَبا، وَلی این آخرِ زَمان هایِ دِلِه شِیمی خاطر آشکار هَبا. شُما که اونه طریق خُدا رِه ایمان بیاردین، اون خُدایِی که اونه مُردِگانِ جی زندهِ هَکُردِه و جلال هَدَه، تا شِیمی ایمان و اُمید خُدا رِه هَبو. اَسِه که حَیقَتِ اِطاعت هَکُردَنِ هَمرَه شیمی جانِ پاک هَکُردَین تا بی ریا اَداشِ مُحبت بِدارین، همدیگَرِ خالِص و پاکِ دِلِ هَمرَه دوس بِدارین. چون شُما یِدَفه دیگه دُنیا بومَین، نه اون تُخمِ جی که از بِین شونِه بلکه اون تُخمِ جی که از بِین نَشونِه، یَعنی خُدایِ کلامِ طریق که زندهِ هیسه و تا اَبد بِجا ماندِنه. چون، «تمام جِسم ایتا واشِ مِثانِ و تمام اونه جلال واشِ گُلِ مِثانِ؛ واش خُشک بونه و اونه گُلِشان کَلنِه، وَلی خُداوندِ کلام تا اَبد بِجا ماندِنه.» و این کلام، اون خُجیرِ خَبَرِ خوش که شِمِره اعلام هَبا. پَس هر جور بَدی، و هر جور حیله و دُرویی و حَسودی، و هر جور تُهمَتِ شیمی جی دور هَکُنید و ایتا تَرِه وَچِه یه مِثان، روحانی پاکِ شیرِ ذوقِ بِدارید تا اونه طریق نِجاتِ دِلهِ رشد هَکُنید، اگه راس راسی، مَزِه هَکُردَین که خداوند خُجیرِ. اونه نَزدیک هَبوسَّنِ هَمرَه، یَعنی اون زندهِ سنگ که مَردُم اونه رَد هَکوردِن، وَلی خُدایِ وَرجه انتِخاب هَبوسِّه و با ارزِشِ، شُما خودِتان هم ایتا زندهِ سَنگانِ مِثانین، که ایتا روحانی عمارَت مِثان بِساته بونید تا مقدَّسِ کاهِنانِ مِثان هَبین تا عیسی مَسیح طریقِ جی، روحانی قُربانی ها که خُدا اوشانه قبول کانه پیشکش هَکُنید. چون اِشعیایِ پیغمبرِ کِتابِ دِلِه بوما که: «اَسِه صَهیونِ کوهِ دِله سَنگی نَنَم، انتخاب هَبا و با اَرزشِ بَنایِ اصلی سَنگ؛ هر کس که اونه ایمان بیارِه شرمنده نَبونه.» این سَنگ شِمِرِه که ایمان بیاردین خیلی با اَرزِشِ؛ وَلی اوشانیکه ایمان نیاردِنِ وَسین، «اون سَنگیِه که بَنائیشان رَد هَکوردَن بَنایه اَصلی ترین سَنگ هَبا،» و هَم، اشعیای کِتابِ دِلهِ بنویشتِ هَبا «ایتا سَنگ که بَکِتَنِ باعث هَبو، و ایتا صخره که بَکِتَنِ باعث هَبو.» اوشان کَنِن چون خُدایِ کلامِ جی اطاعت نُکانَن، همونجور که این کارِ وَسین تعیین هَبان. وَلی شُما انتِخاب هَبوسِّه نسل و کاهنینی هیسین که شاهانِه کاهنی کانید، شُما مُقدَّس مِلَّت و مَردمی هیسین که خُدای مُلکین، تا اونه عالی صِفات اعلام هَکُنید که شِمِره ظُلَمات جی خودشه عجیبِ نورِ دِلِه دُخوانِسِّه. پیشتَر قومی نَبَین، وَلی اَسِه خُدایِ قومین؛ یه موقِه خُدایِ رَحمَت جی محروم بِین، وَلی اَسِه خُدایِ رَحمَتِ بِیتین. اِی عَزیزِان، شیمی جی که این دُنیایِ دِلِه مُسافر و غریبین خواهش کانَم که جسم هوا و هوسِ جی که شیمی روحِ علیه دَرِه جنگ کانِه، دوری هَکُنید. بی‌ ایمانان میَن شِیمی کِردوکار مُحترم هَبو تا اوشانیکه شیمی علیِه گب زَنِن که شِیمی اعمال بَدِ، شِیمی خُجیرِ کارِ بِیشییَنِ هَمرَه، خُدا رِه اون روز دِلِه که دینَن، پرسِّش هَکُنَن. خُداوَندِ خاطِری، هر صاب مَنصَبِ جی که آدمانِ میَن تعیین هَبا، اطاعت هَکُنید، خَنِه پادشاه هَبو که همه یه جی سَرترِه، یا فرمانداران که اونه مأمورِن تا آدَمانِی که بَدِ کاران کانَن رِه مُجازات هَکُنَن و آدمانی که خُجیرِ کار کانَن رِه تحسین هَکُنَن. چون خُدایِ خواسِّه اینه که خودِشِه خُوبی هکُردنِ هَمرَه، نادانِ مَردُم احمقانِه گَبِ جُلوهِ هَگیرِه. ایتا آزادِ مَردمِ مِثان زندگی هَکُنید، ولی شیمی آزادی رِه ایتا سَرپوش شرارتِ وَسین نَکُنین، بلکه ایتا خُدایِ پاکارانِ مِثان زندگی هَکُنید. همه رِه حُرمَت بَنین، اَداشانِ مُحبت هَکُنید، خُدا تَرس هَبین و پادشاه رِه اِحتِرام بَنین. اِی پاکاران، کامِلِ احترامِ هَمرَه شیمی اَربابانِ جی اطاعت هَکُنید، نه فقط اون اَربابانِ هَمرَه که خُجیرِ و مُلایم هیسَن، بلکه بی انصافِ اَربابانِ هَمرَه هم همینجور. چون خَجیرِ کار اینه، کسیکه خُدا رِه چِش داره، وختی که به ناحَق رَنج بَکِشِه، بی انصافی رِه تَحمُل هَکونه. چون شیمی وَسین چه فایده ای داره وختی که شُما گُناه کانید و تنبیه بونید و تَحمُل کانید؟ ولی اَگه خوبی هَکُنید و اونه عَوض رنج بَینین و تحمل هَکُنید، این کار ایتا کاری یِه که خُدایِ نظر خُجیرِ. چون، شُما اینه وَسین دُخوانِسِّه هَبَین، چون مَسیح هم شیمی خاطری عذاب بَکِشییَه و شِمِرِه ایتا سرمخش بَنَه تا اون راهی که اون بَشَه، شُما هم بیشیِن. «او هیچ گُناهی نَکُردِه، و اونه دَهَنِ دِلهِ هیچ حیله ای پیدا نَبا.» وختی اونه فاش هَدَن، فاشِ هَمرَه جَواب نَده؛ و اون موقِه که رنج بَکِشیِه، تَهدید نَکُردِه، بلکه خودِشِه خُدایِ دَس، که عادِلِ داورِ بِسپارِسِّه. مسیح خودِش اَمیی گُناهان رِه خودشه تَنِ دِلهِ صَلیبِ سَر دوش بَکِشیِیهَ، تا اَما گُناه وَسین بَمیریم و صالِحِی یه وَسین زندگی هَکُنیم، اونه زَخمهای هَمرَه شَفا بِیتین. چون شُما ایتا گوسِند مِثان بِین که شیمی راهِ گُم هَکُردهِ بِین، وَلی اَسِه گالِش و شیمی جانهایِ ناظرِ سَمت وَگَرِسّین. اینِه وَسین شُما اِی زِناکان، شیمی مَرداکانِ جی اطاعت هَکُنید تا حتّی اگه بعضیان خُدایِ کلامِ جی اطاعت نُکانَن، بدون اینکه شُما هم یِچی اوشانه باگویید، شِیمی رفتارِ خاطِری ایمان بیارِن، چونکه اوشان شیمی پاکِ زندگی و خداترسی رِه دینَن. شِیمی قَشَنگِ ظاهر، ایتا گیس هَکُردهِ مو و طِلا دَکُردَن و گران قِیمتِ لِواس هَمرَه نَبو، بلکه بَنین شیمی قشنگی شیمی اون دَرونی آدم هَبو که شیمی دِلِ میَن دَرِه و نَشَئنِه اونه چِشِ هَمرَه بَدییَن، و ایتا آرام و ملایمِ روحِ هَمرَه قشنگ هَبو که اینجور قشنگی خُدایِ نظر خیلی با اَرزِشِ. چون قَدیمی مُقَدَّس زِناکان که خُدا رِه اُمید داشتِن، خودِشانِ رِه اینجور قشنگ کانه بان. اوشان خودِشانِه مَرداکانِ جی اطاعت کانه بان، هَمونجور که سارا ابراهیمِ جی اطاعت کانِبا و اونه خودشه سَروَر دُخواندِنِه با. وشما هم اَگِه شیمی رفتار خُجیر هَبو وهیچ چیه جی نَتِرسین سارایِ وَچِیه هان بونید. همینجور، شُما هَم اِی مرداکان، شیمی زناکانِ هَمرَه جوری زندِگی هَکُنید که اوشانه بِفهمین و بِشناسین اینه وَسین که شیمی جی ظریفتر هیسَن، اوشانه احترامِ بِدارین، چون شیمی مِثان زندگی یه فیضِ وارِثَن، تا نَکُنِه شِیمی دُعاها بی جَواب بُمانه. سرآخر، شما هَمِه، همفِکر و یِکدِل و اَداش دوس و دِلسوز و فروتن هَبین. بَدی رِه بَدی یه هَمرَه و فاشِ رِه فاشِ هَمرَه جَواب نَدین، بلکه اونه عوَض، بَرکَت بِخواین، چون اینه وَسین دُخوانِسِّه هَبَین تا بَرکَت بِدس بیارین. چون، «هر‌ کی زندگی رِه دوس بِدارِه و بِخواد خُجیرِ روزان رِه بِینهِ، بایسّی خودشه زِبانه جُلوهِ بَدی یه جی بِدارِه و خودشه تُکِ گول زَدَن جی دَبِدِه. بایسّی بَدی یه جی دوری هَکونه و خُوبی هَکونه؛ صلح و سلامتی یه دُمّال دَبو و اونه دُمّالِرو هَبو. چون که خُداوَندِ چِش صالِح آدمانِ سَر دَرِه و اونه گوش اوشانه دُعاهایِ وَسین وازِه، وَلی خُداوند بَدکارِ آدمانِ علیِه.» اَسِه اَگه خُجیرِ کارانِ وَسین غیرت دارِین، کیِه که شِمِره ضرر بَرِسانِه؟ حتّی اَگِه صالحی یه راه دِلِه عذاب بَکِشییَین، خوش به حالِتان. «اونچه یه جی که اوشان تَرسِنَن، شُما نَتِرسین و دِلواپَس نَبین.» بلکه شیمی دِلِ میَن خُداوند مَسیحِ قدّوس بِشمارین و اونه احترام بَنین و هَمَش آمادِه هَبین تا هر کی اون اُمیدِ دلیل که شِیمی دِلِه میَن دَرِه رِه بَپُرسِه، اونه جَواب هَدین، اَلبَتَر احترام و نرمی یه هَمرَه. شیمی وجدانِ پاک بِدارین تا اوشانیکه شیمی خُجیرِ رَفتارِ جی مَسیحِ دِلِه بدگوئی کانَن خودِشانِ کارِ جی شرمنده هَبون چون اَگِه خُدایِ خواس هَبو، بهترِه که خُجیرِ کارِ وَسین عذاب بَکِشین تا بدِ کارِ وَسین. چون مَسیح هَم یِدَفه گُناهانِ وَسین عذاب بَکِشیِیهَ، یعنی صالِحی، بَدکارانِ وَسین، تا شِمِره خُدایِ وَرجه بیارِه. اون جسم دِلهِ بَکوشت هَبا، وَلی روحِ دِلهِ زندهِ هَبا، و روحِ دِلهِ زِندانِی ارواحِ ور بَشَه و اوشانه خَبِر هَدَه، همون ارواحی که اولارسالان نا اِطاعتی هَکُردهِ بان، اون موقِه که خُدا نوحِ روزگارِ دِلِه که کِشتی دَبا بِساتِه هَبو، صبرِ هَمرَه اِنتظار کَشَنه با. اون کَشتی یه دِلِه فقط چَن تا آدم، یَعنی هَشت نفر دَبان که اُویِه طریقِ جی نِجات بِیتَن. و این اُو غسلِ تعمیدِ نِمونِئه که اَلآن شِمِره نِجات دَنهِ، ایتا تعمید که تَنِ کثیفی یه بَشوردَنِ وَسین نیِه، بلکه ایتا پاکِ وجدانِ آرزوئه که خَنِهِ خُدا رِه بِینه. این تعمید عیسیِ مَسیح زندهِ هَبُوسَّنِه طریقِ جی شِمِره نِجات دَنهِ، همون عیسی مسیح که آسِمان بَشَه و اَسِه خُدایِ راس دَس ور دَرِه، و فرشتگان و قُدرتا و قُوَّتان اونه مُطیع هَبان. پَس اوجه یه جی که مَسیحْ جسم دِلِه عذاب بَکشییَه، شُما هَم شِمِرِه این طرزِ فکرِ هَمرَه حاضر و آمادِه هَکُنید، چون هر کس که جسم دِلِه عذاب بکشییَه، دِ گناهِ هَمرَه کاری نِداره. و بقیِه عمرِ جسم دِلِه، نه آدَمِ هوا و هوسِ هَمرَه، بلکه خُدایِ اِرادِه یه دِلِه زندگی کانه. چونکه قدیم قدیما به قَدر کافی شیمی عُمرِ اون کارانِ سَر بَنَین که خُدانَشناسان دوس دارِن، و شیمی زندگی رِه بی عفتی و هوا و هوس و مَسّی و هرزگی و عیش و نوش و شَرم آوَرِ بُت پَرسّی یه هَمرَه سَر هَکُردَین. اَسِه که شُما این بی حد و حِسابِ هرزگی یه دِلهِ اوشانه هَمرَه شریک نَبونین، حیرانَن و شِمِره فاش دَنِن. وَلی اونی رِه که آمادِئه تا زنده شان و مُردِشان رِه داوَری هَکونه، حساب پس دَنِن. چون اینه خاطری یه که اِنجیل حتّی اوشانیکه بَمردِن رِه هَم موعظه هَبا تا هر چَن جسم دِلهِ آدَمان وَرجه داوری هَبان، وَلی روحِ دِلهِ خُدا وَرجه زندگی هَکُنَن. هَمِه چی یه آخر نَزّیکِ؛ پس جدّی و دعایِ دِلِه منظَّم هَبین همه یه جی مُهِم تَر، هَمدِیگَرِ جان و دِلِ هَمرَه دوس بِدارین، چون دوس داشتن، خِیلی گُناهِانِ پوشانِدِنه. بدون غُرغُر هَکُوردَن هَمدیگَرِ مِهمان هَکُنید. وشیمی جی هَر کُدام طبقِ اون عطیه ایی که هِیتین، اونه همدیگَرِ خِدمت هَکُردَنِ وَسین بکار هَگیرین، ایتا خادِمِ مِثان که خُدایِ جورواجورِ فیضِ وَسین خِدمَت کانِه. هر کَس گَب زَنه، اونه گَب خُداوَندِ گَبِ مِثان هَبو؛ و هر کَس که خِدمَت کانه، اون قُوّتِ هَمرَه که خُدا دَنه خِدمَت هَکونه، تا هَمِه چی یه دِلهِ، خُدا مَسیحِ عیسی طریقِ جی جلال هَگیره. جلال و سلطنت تا اَبد اونه هَمرَه دَبو. آمین. اِی عَزیزِان، این تَشِ جی که شیمی آزمون هکُردنِ وَسین شیمی میَن دَکِته، تَعجُّب نَکُنین، اِنگار که ایتا عجیبِ چی شیمی سَر بوما. بلکه اینهِ جی خوشحال هَبین که مسیحِ عذابایِ دِلهِ شریک بونید، تا اون موقِه که اونه جلال آشکار بونه، شُما هم خُشحالی هَکُنید و شاد هَبین. خُش بِحال شُما، اَگِه مسیحِ اِسمِ خاطِری شِمِره فاش هَدَن، چون جلالِ روح که خُدای روحِ، شِیمی سَر قرار گیرنِه. ولی اَگِه شِیمی جی ینفر عذاب کَشِنِه، نَکُنِه که قتل و دُزّی و شِرارَت یا فِضولی یه خاطری هَبو. وَلی اَگه اینه خاطِری که مَسیحی هیسین عَذاب کَشِنین شَرمَنده نَبین بَلکه اینه خاطِری که مَسیحِ اِسم شیمی سَر دَرِه خدا رِه جَلال هَدین. چون اونه موقِه بَرِسیِه که داوری، خُدایِ سِرِه یه جی شُروع هَبو؛ و اَگِه اَمیی هَمرَه شُروع بونه، اوشانه آخر عاقبت که خُدایِ اِنجیلِ جی اِطاعَت نُکانَن چی بونه؟ و «اَگِه صالِحِ آدم سختی یه هَمرَه نِجات هَگیره، بی دینِان و گُناهکاران چی خَنِن هَکونَن؟» پَس اوشانیکه خُدایِ خواسِّ هَمرَه عذاب کَشِنَن، بایسّی خودِشانِه جانِ ’وفادارِ خالقِ‘ بِسپارِن و خُجیرِ کارانِ اِدامِه هَدِن. مَن که خودَم مَشایِخِ جی هیسَم و مسیحِ رنجهای شاهد بام و اونه جلالِ دِلهِ که ظاهِر بونه شریکم، مشایخی که شیمی میَن دَرِن رِه سِفارش کانَم: گَلِّه ایی که خُدا شیمی دَس بِسپارِسِّه رِه گالِشی و نِظارت هَکُنید، ولی نه زور زورکی بلکه میل و رغبتِ هَمرَه، همونجور که خُدا خَنِه؛ و نه شرم آورِ سودِ وَسین بلکه شوق هَمرَه. نه اینکه اوشانیکه شیمی دَس بِسپارِسِّه هَبان رِه، سَرورِی هَکُنید، بلکه اون گَلِّه یه وَسین نِمونِه هَبین، و اون وختی که گالِشانِ رئیس ظهور هَکونه، اون جلالِ تاج که از بِین نَشونِه رِه، بِدس هارنین. همینجور شُما هم اِی جَوانان، مشایخِ جی اطاعت هَکُنید. شُما همه شیمی رفتارِ دِلِه همدیگَرِ هَمرَه فروتنی رِه شیمی کَمَر دَبِدید، چون، «خُدا مغرورِانِ پِیش ایسَنِه، وَلی فروتَنان رِه فیض بَخشِنِه.» پَس شِمِرِه خُدایِ رَسدارِ دَس جیر فروتن هَکُنید تا ایتا خُجیرِ موقِه شِمِره سَربُلَن هَکونه. تمام شیمی دِلواپسی ها رِه اونه بِسپارین چون اون شِیمی فِکر دَرِه. هوشیار هَبین، شِیمی حواس دَبو، شِیمی دُشمَن اِبلیس ایتا غُرّانِ شیرِ مِثان دَرِه گَردِنِه و یِنَفَرِه دُمّال دَرِه تا اونه قورت هَدِه اونه پِیش بییَسید، ایمان دِلهِ پابرجا هَبین، چون دانید که شیمی اَداشان دُنیایِ دِلهِ این عذابانِ هَمرَه روبِروئِن. و ایما که یِکَم سختی و عذاب بِدیِیَن، خُدایی که فیضِ جی پُرِ، که شِمِره مَسیح دِلهِ دُخوانِسِّه، تا اونه اَبدی جلالِ دِلهِ شریک هَبین، شِمِره از نو بَنا کانه و پایدار و رَسدار و پابرجا کانه. سلطنت تا اَبد اونه وَسین هیسِه. آمین. سیلاسِ کُمَکِ هَمرَه که اونه ایتا وفادارِ اَداش دانَم، شِمِرِه خُلاصِه بَنویشتَم تا شِمِره سِفارش هَکُنَم و شِمِره اعلام هَکُنَم که خُدایِ حقیقی فیض اینه. اونه دِلِه پابرجا بُمانید. خاخُری که بابِلِ دِلِه دَرِه، اونیکه شیمی مِثان اِنتخاب هَبا، و همینجور می ریکا مَرقُس شِمِرِه سلام رِساندِنِن هَمدِیگَرِ ایتا خُوشِ هَمرَه که دوس داشتَنِ جی هَنه، سلام هَکُنید. شُما همه یه وَسین که مَسیح دِلهِ دَرِین، صُلح و سلامتی بیه. شَمعونِ پِطرُسِ طرفِ جی، عیسیِ مَسیح پاکار و رَسول، اوشانِ رَه که خُدایِ عدالتِ طریق و اَمیِ نِجات دَهَنده عیسیِ مَسیح، ایمانی ایتا اَمیِ ایمان مِثان اوشانه نصیب هَبا: فیض و صُلح و سلامتی، خُدا و اَمیِ خُداوند عیسی یِه بشناسیَن طریق، فَت و فَراوان شِمِرِه بیه. اونه الهی قُوَّت تمام اونچه که زندگی و دینداری یه وَسین لازِمِ رِه اَمَرِه هَدَه. اونه بِشناسین خاطری یِه که اَمَرِه خودشه جلال و خُوبی یه وَسین دُخوانِسِّه. او که ایشانهِ طریق خودِشه گَتِه و با اَرزِش وَعده ها رِه اَمَرِه هَدَه، تا اوشانه طریق الهی طبیعتِ دِلهِ شریک هَبین و اون فسادِ جی که هوا و هوسِ خاطری دُنیایِ دِلِه دَرِه، آزاد هَبین. اینه وَسین، تا تانید تَقلّا هَکُنید تا شیمی ایمان طَریق خوبی به بار بیارید، و خوبی یه طَریق، معرفت، و معرفت طَریق، خویشتنداری، و خویشتنداری یه طَریق، پایداری، و پایداری یه طَریق، دینداری، و دینداری یه طَریق، اَداشانِ دوس داشتن و اَداشانِ دوس داشتَنِ طَریق، مُحبت. چون اگه این صِفات شیمی دِلهِ بُمانه و بیشتر هَبو، نُزارنه که اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح بِشناسییَین دِلِه، بی‌فایده و بی‌ثمر هَبین. چون هر کس که این صفاتِ نِداره، آنقَدَر کورِ که خودشه لِنگِ پِشِ نَینه، و یادِ جی بَبِرده که خودشه قدیمی گُناهِانِ جی پاک هَبا. پَس اِی اَداشان، بیشتر تَقلّا هَکُنید تا شیمی دعوت و اِنتخاب هَبوسَّن رِه ثابت هَکُنید، چون اگه این کارِ هَکونید هیچ وَقت نَکِّنین و اینجوری، شِمِره کامِلاً اجازِه دَنِن که خُداوند و اَمیِ نجات دهنده عیسی مسیحِ اَبدی پادشاهِی یه دِلِه بیشیِن. پَس مَن خَنَم این چیزان همش شِیمی یاد دَبو، هر چَن این چیزانِ دانید و اون حَقَیتِ دِلهِ که به دَس بیاردین، پابرجائین. مَن فکر کانَم که این دُرسِّ، تا اون موقِه که این تَن دِلهِ دَرَم، این صفاتِ شِیمی یاد بیارِم تا غیرتی هَبین، چون دانَم خِیلی زود این تَنِ جی دِرگا هَنَم، هَمونجور که اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح مَرِه نِشان هَدَه. و تا تانَم تقلّا کانَم تا بِتَّنید بعدِ اینکه این دُنیایِ جی بَشَم هَمَش این چیزانِ شیمی یاد بیارین. چون اون موقِه که اَمیِ خُداوند عیسی مسیحِ قُوَّت و اونه بَموئَنِ شِمِره اِعلام هَکُردیم، اَفسانه هایِ دُمّال که زرنگی یه هَمرَه بِساته هَبان نَشَیم، بلکه اَمی چشِ هَمرَه اونه جلالِ بَدییِه بِیم. چون اون موقِه که اون، خُدای پیَرِ جی جلال و احترام بِیته، ایتا صدا اون شکوه و جلالِ جی اونه بَرِسیه که، «این می عزیزِ ریکائه که اونه جی راضییَم.» اَما خودِمان اون آسِمانی صِدا رِه گوش هَمرَه بِشنَوِسّیم، چون اون مُقَدَّس کوهِ سَر اونه هَمرَه دَبِییم. و اَما، پِیغمبرانِ گَبان رِه داریم که شَئنِه اطمینان هَکُردَن که خوب شیمی یاد دَبو، ایتا لَمپایه مِثانِ که ظُلِماتِ دِلِه تابِنِه تا وختی که صُب دَم هَبو و صبِ دَم ستارۀ شیمی دِلِ میَن روشِن هَبو. پِیش از هر چی، اینه شیمی یاد بِدارین که مُقدَّسِ کِتابِ نَبوَّتای جی هیچکدام، خُدِ پِیغمبرِ تفسیر نیِه. چون هیچ نَبوَّتی، آدمی یه اِراده یه هَمرَه نومَه، بلکه آدَمان، روح القدُس طریق خُدایِ طَرف جی گَب بَزَن. وَلی یَهودِ قومِ میَن، دِروئی پِیغمبرانِ هَم دَبانِ، هَمونجور که شیمی میَن هَم دِروئی مُعلِّمین هَنَن که یواشکی غلطِ تعالیم هارنَن که تانِه باکوشِه، و اون اَرباب که اوشانه بَهیِّه رِه حَشا کانَن و اینجوری یِدَفه بَلا رِه خودِشانِه سَر هارنَن. خِیلیان اوشانه بی عفتی یه دُمّال شونِن، و اوشانه خاطری حَقیقتِ راهِ، کُفر گونَن. و خودِشانِه طمعِ راه دِله دِروئی گَبانِ هَمرَه، شِمِرِه غارت کانَن. اوشانه محکومیت که پیشتَر تعیین هَبا با، بیکار نَنیشتِه و اوشانه نابودی‌ نُخاتِه! چون اَگِه خُدا اون فِرِشتِگانِ سَر که گُناه هَکُردَن رَحم نَکُردِه، بلکه اوشانه جَهنِمِ سیاهچالِه دِلهِ ظُلماتِ بِسپارسِّه تا داوری یه وَسین اوشانه بِدارَن؛ و اَگِه قدیمی دُنیا رِه رَحم نَکُردِه بلکه اون طوفانِ بی دینِانِ دُنیایِ سَر روانه هَکوردِه و فقط نوح رِه، که صالحی یه پیغَامِ بیاردِه هفت نفر دیگَرِ هَمرَه حِفظ هَکُردِه؛ اَگِه سُدوم و عَمورَه یه شهران رِه کُلُم هَکُردِه و نابودی یه وَسین محکوم هَکُردِه تا بی دینی یه آخرعاقبتِ وَسین درسِ عبرتی هَبو، و اگه لوط که صالِح با و شریرِ آدمانِ هرزگی یه جی سِتوه بوما با رِه، نِجات هَدَه - چون اون صالِح مَردای هر روز اوشانه میَن زندگی کانِبا و اونه صالِحِ روح، اوشانه زِشتِ کارانِ جی که دینه با و اِشنَوِنه با، عذابِ دِله دَبا پَس خداوند دانهِ چِطور صالِح آدمان رِه آزمون هایِ جی نِجات هَدِه و گناهکاران رِه داوری یه روزِ مُکافاتِ وَسین بِدارِه.» بخصوص اوشانیکه خودِشانِه فاسِدِ هوا و هوسِ خواسِّه هایِ دُمّال دَرِن و اقتِداره کوچِک شُماردِنَن. اوشان اونقَدَر سَرکِش و مَغرورِن که آسِمانِ گَتِه شانِ کُفر باگوتَنِ جی ترسِی نِدارَن؛ با اینکه فِرشتِگان که اوشانه قُوَّت و اقتدار گَته تَرِه، خُداوندِ پِیش، کُفرِ هَمرَه اوشانه حُکم نُکانَن. ولی اوشان، حیوانِ مِثانَن که شعور نِدارَن و خودِشانِه غریزه یه هَمرَه رفتار کانَن، که دُنیا بومَن تا تَلِه یه دِلِه دَکِن و هلاک هَبون، و اون چیزانی که نَتَّنِن بِفهمِن رِه کُفر گونَن و خودِشانِه فسادِ دِله هلاک بونَن و اون بَدی یه عوض که هَکُردَن، بَدی دینَن. اوشانه خُوشی روشنِ روز دِلهِ عیش و نوش هَکوردَنِ. اوشان کثیفِ لَکِه‌هائی هیسَن که شیمی هَمرَه مِهمانی هَنَن، گول زَدَن جی کیف کانَن و اونه جی دَس نَکِشِنَن. اوشانه چِش زَنایِ جی پُرِه که گُناه هَکُردَنِ جی سیر نَبونه. اوشان جَوانانِی که سُست هیسَن رِه تَلِه میَن تُووادِنَن، اوشانه دِل طمع‌ هَکُردَن دِلِه ماهرِ! لعنتِ وچه هانَن! اوشان راسِ راهِ وِل هَکُردَن و گُمراه هَبان، اوشان بَلعام، بِعورِ ریکایِ راهِ پِیش بِیتَن که ناراسی یه مُزِّ دوس داشتِه. وَلی بَلعام خودشه بَدِ کارانِ خاطِری سَرامکو هَبا، ایتا بی زِبانِ خَر آدمِ مِثان گب بَزَه، و اون پِیغمبرِ تورِه کارانِ جُلوهِ بِیته. این دِروئی مُعلِّمین، ایتا خُشک هَبوسِّه چِشمِه‌ ها و مِهِ مِثانَن که سیا وایِه هَمرَه حرکت کانَن و ظُلِماتِ و تاریکی اوشانه وَسین تعیین هَبا. چون اوشانه گَب غُرور و پوچِ چیزانِ جی پُرِه، اوشانیکه سختی یه هَمرَه بَدِ آدمانِ چنگ جی دَربَشن رِه، خودِشانِه هوا و هوسِ تَلِه یه دِلِه تُووادِنَن. اوشانه آزادی یه وَعدِه رِه دَنِن، ولی خودِشان، فِسادِ پاکارَن، چون هر چی که آدمی سَر سَوارِه، آدمی اونه پاکار بونه. چون اگه اوشانیکه بعدِ اینکه خداوند و اَمیی نجات دَهَنِده عیسیِ مَسیحِ بِشناختَن ودُنیایِ فسادِ جی دَس بَکِشینِ، اگه یِدَفِه دیگه اون چیزانِ دِلِه گِرِفتار هَبون و شِکست بُخارِن، اوشانه آخرعاقبت اوَّلِ جی هم بَدتر بونه. بهتَر با که اَز اوَّل، صالِحِی یه راه رِه نِشناسِنِه بان، تا اینکه بعد اونه بِشناسییَن، اون مقَدَّسِ حُکمِ جی که اوشانه بِسپارِسِّه هَبا، رو وَگِردانِن. این مَثَل اون چیِه یه بارِه گَب زَنه که اوشانه وَسین پِیش بوماَ: «سگ خودشه جآر بیاردِه یه سَر وَگِردنِه»، و «بَشوردِه خو، لَشِ دِلهِ غلت خارنِه.» اِی عَزیزان، این دُوّمین نامِئه که دَرَم شِمِرِه بَنویسَم. هر دُتا نامِه رِه این نیَّتِ هَمرَه شِمِرِه بَنویشتَم تا شِیمی یاد بیارِم و شِیمی پاکِ فِکرانِ شوقِ سَر بیارِم، تا اون کلامی که مُقدَّس پِیغمبران پیشتَر باگُوتَن، و خُداوند و اَمیِ نِجات دَهَنده یه حُکم، که رسولان طریق جی شِمِره هَدَه رِه شیمی یاد بیارین. پِیش از هر چی، بِدانید که آخرین روزانِ دِلهِ اوشانی که مسخره کانَن، هَنَن که خودِشانِه پلیدِ خواسِّه های دُمّال دَرِن و مَسخره وار گونَن: «پَس اونه بَموئَنِ وَعدِه چی هَبا؟ چون اَز وَختی که اَمیِ پیَرِان بَمِردَن، همه چی هَمونجوریه که دُنیایِ شروعِ جی با!» چون، اوشان عمداً این حَقیقَتِ ندید گیرِنَن که آسِمانان پیشتَر دَبا و زمین اُویِه جی و اُویِه طریق و خُدایِ کلامِ هَمرَه شِکل بِیتِه؛ و هَمین اُویِه طریق جی، اون دُنیایِی که اون موقِه وجود داشتِه غَرق و نابود هَبا. و همون کلامِ هَمرَه، آسِمانان و زمینِی که اَلآن دینین، تَشِ وَسین جَم هَبا، و تا بی دینِانِ هلاک هَبوسَّن و داوری یه روزِ وَسین بداشتِه بونه. ولی اِی عَزیزِان، این حَقیقَتِ ندید نَگیرین که خُداوَندِ ور ایتا روز هزار سالِ و هِزار سال ایتا روزی مِثانِ. برخلافِ بعضیانِ گَمان خداوند خودشه وعده یه انجام هَدَنِ دِلهِ دیر نُکانه، ولی اینجور نیِه، بلکه شیمی هَمرَه صَبورِ، چون نَخَنِه هیچکَس هَلاک هَبو، بلکه خَنِهِ همه توبِه هَکُنَن. وَلی خداوند عیسی یِه وَگَرِسَّنِ روز، ایتا دُزدِ مِثانِ هَنه، اون موقِه آسِمانان ایتا گَتِه صدایِ هَمرَه از بِین شونِه و سِتارگان تَش گیرنَن و نابود بونَن، زمین و تمام اونه کاران معلوم بونه». اَسِه که تمام این چیزان دَرِه نابود بونه، شُما چَطور مَردُمِی بایسّی هَبین؟ شُما ایتا مُقدَّس و دیندارِ زندگی بایسّی بِدارین خُدایِ روزِ چِش بِراه هَبین و اینِه وَسین که خُدایِ روز زودتر بیه تَقلّا هَکُنید، اون روز دِله که آسِمانان تَش گیرِنَن و نابود بونَن، و آسِمانِ ستارگان تَشِ گَرمی یه جی ذوب بونَن. وَلی اَما طبقِ اونه وَعدِه، جَدیدِ آسِمان و جدیدِ زمینِ چِش بِراهیم که اون صالِحی یه سِرِه هیسِه. پَس اِی عَزیزان، اَسِه که این چیزانِ اِنتِظارِ کَشِنین، خیلی تقلّا هَکُنید که اونه وَر بی‌لکه و بی‌عیب هَبین، و صلح و سلامتی یه دِلهِ دَبین. و اَمیِ خُداوندِ صَبوری رِه نِجات بِدانید، هَمونجور که اَمیِ عزیزِ اَداش پولُس هَم طِبق اون حکمتی که اونه هَدَه هَبا، شِمِرِه بَنوِیشته. اون خودشه تمام نامه‌هانِ دِلهِ وختی که این چیزانِ جی گَب زَنه نِویسِنِه. اونه نامه‌ های دِلِه چیزائی بَنوِیشتِه هَبا که اوشانِ بِفهمِسَّن سَختِ، و نادانِ آدمان و سُس ایمانان اونه دِلِه دَس بَرنِن، هَمونجور که دیگر مُقَدَّس نوشتِه هایِ هَمرَه اینجور کانَن، و این اوشانه نابودی یه باعث بونه. پَس شُما اِی عَزیزِان، اَسِه که اینه دانید، مُواظب هَبین نَکُنِه بی‌دینِانِ نادرِس راهِ دِلهِ گُمراه هَبین، و شیمی تَحَمُلِ از دَس هَدین، بلکه اَمیِ خُداوند و نِجات دَهَنده مَسیح ِعیسی فیض و بِشناسیَن دِلهِ رشد هَکُنید، که اونه اَز اَلآن تا اَبد جلال هَبو! آمین. اونچه که شروعِ جی دَبا، اونچه که بِشنَوِسّیم و اَمی چِشمِ هَمرَه بَدییَیم، اونچه که اونه بِیشییَیم و اَمی دَسه هَمرَه لَمس هَکُردیم، یَعنی زندگی کَلام که اونِهِ شِمِرِه اعلام کانیم. زندگی ظاهر هَبا؛ اَما اونِهِ بَدییَیم و اونِه گَواهی دَنیم. اَبدی زندگی رِه شِمِرِه اعلام کانیم، همون اَبدی زندگی که پیَرهِ هَمرَه دَبا و اَمَرِه ظاهر هَبا. اون کَلام که اَما بَدییَیم و بِشنَوِسّیم رِه شِمِرِه اِعلام کانیم تا شُما هَم اَمیِ هَمرَه رِفاقت بِدارین؛ راس راسی هَم که اَمیی رِفاقت پیَرهِ هَمرَه و اونه ریکا عیسیِ مَسیح هَمَرَئِه. اَما اینه شِمِره نِویسِنیم تا اَمیِ خُشحالی کامِل هَبو. اینه پِیغامی که اونه جی بِشنَوِسّیم و شِمِرِه اعلام کانیم که: خُدا نورِ و هیچ ظُلَماتی اَصلاً اونه دِلِه دَنیِه. اَگه اَما باگوییم اونه هَمرَه رِفاقَت داریم، در حالی که ظُلَمات دِلِه زندگی کانیم، دُرو زَنیم و حَقیقَتِ عَمَل نُکانیم. وَلی اَگه نورِ دِلِه زندگی هَکُنیم، هَمونجور که اون نورِ دِلِه دَرِه، هَمدِیگَرِ هَمرَه رِفاقت داریم و اونه ریکا عیسی یِه خون اَمَرِه هر گُناه جی پاک کانه. اَگه باگوییم که گُناه نِداریم، خودِمان رِه گول بَزییم و اَمیِ دِلِه حَقیقتی دَنیِه. اَگه اَما اَمی گُناهان رِه اعتراف هَکُنیم، او که وَفادار و عادلِ، اَمیِ گُناهانِ بَخشِنِه و هر نادُرسّیی یه جی اَمَرِه پاک کانه. اَگه باگوییم گُناه نَکُردیم، اَما اونه دُروزَن کانیم و اونه کَلام اَمیی دِلِه دَنیِه. می کوچِ وَچِه هان، اینه شِمِره نِویسِنَم تا گُنا نَکُنین. وَلی اَگه کَسی گُناهی هَکُردِه، ایتا مُدافع پیَرهِ وَرجه داریم، یَعنی عیسیِ مَسیحِ صالِح. عیسی اَمیِ گُناهانِ کَفّارِئِه، وَ نه فقط اَمیِ گُناهِان، بلکه تمام عالَمِ گُناهان. ایجه یه جی دانیم اونه اِشناسِنیم اگِه اونه احکامِ بِجا بیاریم. هر کی که گونِه ”اونِه اِشناسِنِه“، وَلی اونه احکامِ بِجا نیارنِه، دُروزَنِ و حقیقَت اونه دِلِه دَنیِه. وَلی هر کی که اونه کَلامِ بِجا هارنه، راس راسی خُدایِ مُحبت اونه دِلِه کامِل هَبا. اینجوری اَما دانیم که اونه دِلِه دَریم: هر کی که گونِه اونه دِلِه ماندِنِه، بایسّی هَمونجور زندگی هَکونه که اون زندگی کانِبا. اِی عَزیزِان، مَن ایتا تازِه حُکم شِمِره نَنویسِنَم، بلکه ایتا قَدیمی حُکم نِویسِنِم که شِروعِ جی داشتِین. این قَدیمی حُکم، همون پِیغامِ که بِشنَوِسّین. با این حال، ایتا تازِه حُکم شِمِره نِویسِنَم که اونه حقیقَت اونه دِلِه و شِیمی دِلِه هَم آشکارِ، چون ظُلَمات گُذَرنِه و حَقیقی نور هَمین اَلآن هَم دَرِه تابِنِه. هر کی که گونِه نورِ دِلِه دَرِه وَلی خودشه اَداشِ جی بیزارِه، هَلَه ظُلَمات دِلِه به سَر بَرنهِ. هر کی که خودشه اَداشِ دوس دارِه نورِ دِلِه ماندِنهِ، وَ اونه دِلِه هیچ‌ دَلیلی لَغزِشِ وَسین دَنیِه. وَلی هر کی که خودشه اَداشِ جی بیزارِه، ظُلَمات دِلِه دَرِه و ظُلَمات دِلِه قَدَم زَنه. وَ اون نِدانه کوجهِ شونِه، چون ظُلَمات اونه چِشمِ کُور هَکُردِه. شِمِره نِویسِنِم، اِی کوچِ وَچِه هان، چون شیمی گُناهان اونه اِسمِ خاطری بَخشیدِه هَبا. شِمِره نِویسِنَم، اِی پیَران، چون اونیکه شروعِ جی دَبا رِه، بِشناختین. شِمِره نِویسِنَم، اِی جَوانان، چون اون شَریرِ حَریف هَبَین. شِمِره نِویسِنَم، اِی وَچِه هان، چون پیَرِ بِشناختین. شِمِره نِویسِنَم، اِی پیَرِان، چون اون که شروعِ جی دَبا رِه، بِشناختین. شِمِره نِویسِنَم، اِی جَوانان، چون رَسدارِین و خُدای کَلام شِیمی دِلِه ماندِنهِ، وَ اون شَریرِ حریف هَبَین. دُنیا و اونچه که اونه دِلِه دَرِه رِه، دوس نِدارید. اَگه کَسی دُنیا رِه دوس دارِه، پیَرهِ مُحبت اونه دِلِه دَنیِه. چون هر چی دُنیایِ دِلِه دَرِه، یَعنی جِسمِ هَوا و هَوَسِشان، چِشمِ هَوا و هَوَسِشان، زندگی یه غُرور، نه پیَرهِ جی بلکه دُنیایِ جی یه. دُنیا و اونه هَوا و هَوَسِشان گُذَرنِه، وَلی اونیکه خُدایِ اِرادِه رِه بِجا هارنه، تا اَبد بِجا ماندِنه. وَچِه هان، این آخرین ساعَتِ و هَمونجور که بِشنَوِسِّین ’ضِدِّ مسیح‘ هَنه، اَلآن هَم خِیلی ضِدِّ مَسیحِان بومَن، ایجه یه جی فَهمِنَم که آخرین ساعتِ. اوشان اَمیی میَن جی دِرگا بَشَن، وَلی اَمیی جی نَبان؛ چون اَگه اَمیی جی بان، اَمیی هَمرَه مانِدِنه بان. وَلی اوشان رَفتَن نِشان هَدَه که اوشان هیچکِدام اَمیی جی نَبان. وَلی شُما اون قُدّوسِ طریقِ جی مَسح هَبَین، وَ تمام شُما همه چیرِه دانید. مَن شِمِره نِویسِنَم، نه اینِه وَسین که حَقیقَتِ نِدانین، بلکه اینِه وَسین که اونِه دانید، وَ اینِه وَسین که هیچ دُرویی حَقیقَتِ دِلِه دَنیِه. دُروزَن کیِه، جز اون آدَمی حَشا کانه عیسی، مَسیحِ موعودِه؟ اینجور آدَم هَمون ’ضِدِّ مسیحِ‘ که هم پیر و هم ریکا رِه حَشا کانه. هر کی ریکا رِه حَشا هَکونه، پیر رِه هَم نِداره، وَ هر کی ریکا رِه اعتراف هَکونه، پیر رِه هَم دارِه. بَنین اونچه که شروعِ جی بِشنَوِسّین شِیمی دِلِه بُمانه؛ اگه اونچه که شروعِ جی بِشنَوِسّین شِیمی دِلِه بُمانه، ایما شُما هَم پیَر و ریکایِ دِلِه ماندِنید. وَ این اونچیِه که اون اَمَرِه وَعدِه هَدَه، یَعنی اَبَدی زندگی. مَن اوشانه بارِه شیمی وَسین این چیزانِ بَنویشتَم که تَقَّلا کانَن شِمِرِه گُمراه هَکُنَن. وَلی شِیمی بارِه باید باگوُم اون مَسحی که اونه جی بِیتین، شِیمی دِلِه ماندِنه و نیازی نِدارید کَسی شِمِرِه تَعلیم هَدِه، بلکه اونه مَسح هَمِه چیز بارِه شِمِرِه تعلیم دَنه. اون مَسح راس راسیه، نه دُرو. پَس هَمونجور که شِمِرِه تعلیم هَدَه اونه دِلِه بُمانید. اَسِه، اِی وَچِه هان، اونه دِلِه بُمانید تا موقِه ایی که اون ظهور هَکونه مُطمَئِن هَبیم و اونه بموئَنِ موقِه اونه جی شَرمَندِه نَبیم. اَگه شُما بِفَهمِسّین که او صالِحِ، شُما دانید اونیکه صالِحی رِه بِجا هارنه، اونه جی دُنیا بوما. بِیشین پیَر چَنِّی اَمَرِه مُحبت هَکُردِه تا اَما خُدای وَچِه هان دُخوانده هَبیم! وَ هَمینجور هَم هیسیم! اینه وَسین که دُنیا اَمَرِه نِشناسِنِه، چونکه اونه نِشناختِه. اِی عَزیزِان، اَما اَلآن خُدای وَچه هانیم، وَلی هَلَه اونچه که قَرارِ هَبیم آشکار نَبا. وَلی دانیم اون موقِه که اون ظُهور هَکونه اونه مِثان بونیم، چون اونه اونجور که هیسه دینیم. هر کی اونه اینجور اُمیدی دارِه، خودِشِه پاک کانه، هَمونجور که اون پاکِ. هر کی گُناه دِلِه زندگی کانه شریعَت علیِه زندگی کانه؛ گُناه، شریعت علیِه عمل کانه. شُما دانید که او ظُهور هَکُردِه تا گُناهانِ اَز بِین بَبِره. اونه دِلِه هیچ گُناهی دَنیِه. اونیکه اونه دِلِه ماندِنه گُناهِ اِدامِه نَدِنه. اونیکه گُناهِ اِدامِه دَنه، نه اونه بَدییِه و نه بِشناختِه. اِی کوچِ وَچِه هان، نَنین هیچکَسی شِمِرِه گُمراه هَکونه. هر کی که صالِح آدَمی یه مِثان عَمَل هَکونه، صالِحِ، هَمونجور که او صالِحِ. اونیکه گُناه دِلِه زندگی کانه اِبلیسِ جی یه، چون ابلیس همون شروعِ جی گُناهکار با. اینِه وَسین خُدایِ ریکا ظُهور هَکُردِه تا اِبلیسِ کاران رِه باطل هَکونه. اونیکه خُدای جی دُنیا بوما گُناه دِلِه زندگی نُکانه، چون خُدای ذات اونه دِلِه ماندِنه؛ اون آدَم نَتَّنِه گُناه هَکُردَنِ اِدامِه هَدِه، چون اون آدَم خُدای جی دُنیا بوما. خُدایِ وَچِه هان و اِبلیسِ وَچِه هان اینجور معلوم بونَن: هَر کَس اونچه که دُرِسِّه رِه انجام نَدَنه، خُدای جی نیِه، وَ هَمینجور کسی که خودشه اَداشِ محبت نُکانِه، خدایِ جی نیِه. این همون پِیغامیه که شروعِ جی بِشنَوِسّین، که بایسّی هَمدِیگَرِ محبت هَکُنیم. اَما نباید قائنِ مِثان هَبیم هَمونکه اون شَریرِ جی با و خودشه اَداشِ بَکوشتِه. وَ چِرا اونه بَکوشتِه؟ چون اونه اعمال بَد با و اونه اَداشِ اعمال دُرس با. اِی اَداشان، اینه جی تعجُب نَکُنین که دُنیا شِیمی جی بیزارِه، اَما دانیم که مرگ جی رَد هَبَیم و زندگی رِه بَرِسییَم، چون اَداشانِ محبت کانیم. هر کی مُحَبت نُکانه، مَرگِ دِلِه ماندِنهِ. هر کی که خودشه اَداشِ جی بیزار هَبو قاتِلِه، وَ شُما دانید که هیچ قاتِل دِلِه اَبدی زندگی نُماندِنه. اوجِه یه جی محبَتِ بِشناختیم که اون خودشه جان اَمییِ راهِ دِلِه بَنَه، وَ اَما هَم بایسّی اَمی جان اَداشانِ راه دِلِه بَنیم. ولی اَگه یِنَفر دُنیایِ مالِ رِه دارِه، وَ خودشه اَداشه بِینِه که مُحتاجِ، با این وجود خودشه دِلِ دَرِ اونه رو دَبِدِه، خُدای مُحبت، چِطور اینجور آدَمِ دِلِه ماندِنهِ؟ اِی کوچِ وَچِه هان، بیئین مُحبَت هَکُنیم، نه زِبانی و گَب بَزَئنِ هَمرَه، بلکه عَمل و حقیقتِ دِلِه! اینِه وَسین دانیم که حَقیقت جی هیسیم، وَ تانیم اَمی دِلِ خُدای وَر مُطمَئِن هَکُنیم، چون هر وَخت اَمیِ دِل اَمَرِه مَحکوم هَکونه، خُدا اَمیی دِلِ جی گَته تَرِ و هَمِه چیرِه دانهِ. اِی عَزیزِان، اَگه اَمیِ دِل اَمَرِه مَحکوم نَکُنِه، خُدای وَر مُطمَئنیم و هر چی اونه جی بِخوایم گیرنیم، چون اونه اَحکامِ عمل کانیم و اونچه که اونه خوشحال کانه رِه کانیم. وَ اونه حُکم اینه که اونه ریکا عیسیِ مَسیح اِسمِ ایمان بیاریم و هَمدِیگَرِ مُحبت هَکُنیم، هَمونجور که اَمَرِه دَستور هَدَه. هر کی اونه اَحکامِ عمل هَکونه، خدایِ دِلِه ماندِنه و خُدا هم اونه دِلِه ماندِنه. ایجه یه جی دانیم که او اَمیی دِلِه ماندِنه که خودِشِه روح رِه اَمَرِه هَدَه. اِی عَزیزِان، هر روحی رِه باوَر نَکُنید، بلکه روحِشان رِه آزمون هَکنید که خُدایِ جیه یا نه. چون دُنیایِ دِلِه خیلی دُروئی پِیغَمبَران دَرِن. خُدایِ روح رِه اینجوری اِشناسِنیم: هر روحی که اعتراف هَکونه عیسی مسیح آدَم جِسمِ دِلِه بوما، خُدایِ جییه. وَ هر روح که عیسی رِه اعتراف نَکُنِه، خُدای جی نیِه. این همون روحِ ’ضِدِّ مسیحِ‘ که بِشنَوِسّین هَنه و اَلآن هَم دُنیایِ دِلِه دَرِه. اِی کوچِ وَچِه هان، شُما، خُدایِ جی هیسین و اوشانه حریف هَبَین، چون اونیکه شِیمی دِلِه دَرِه اونه جی که دُنیایِ دِلِه دَرِه گَته تَرَه. اوشان دُنیایِ جی هیسیَن، اینه وَسین اونچه که گونَن دُنیایِ جییه و دُنیا اوشانه گوش دَنه. اَما خُدایِ جی هیسیم. اونیکه خُدا رِه اِشناسِنِه، اَمَرِه گوش دَنه؛ اونیکه خُدایِ جی نیِه، اَمَرِهِ گوش نَدِنه. اینجوری حَقیقتِ روح و گمراهی یه روح رِه هَمدیگَرِ جی اِشناسِنیم. اِی عَزیزِان، بیئِین هَمدِیگَرِ مُحبت هَکُنیم، چون مُحَبت خُدایِ جییه و هر کی مُحَبت کانه، خُدایِ جی دُنیا بوما و خُدا رِه اِشناسِنِه. اونیکه مُحبت نُکانه، خُدا رِه نِشناختِه، چون خُدا مُحَبتِ. خُدایِ مُحبت اینجوری اَمییِ میَن ظاهِر هَبا که خُدا خودشه یِدانه ریکا رِه دُنیایِ دِلِه روانه هَکوردِه تا اونه طَریق زندگی بِداریم. مُحَبت هَمینِه، نه اونکه اَما خُدا رِه مُحَبت هَکُردیم، بلکه او اَمَرِه مُحَبت هَکُردِه و خودشه ریکا رِه روانه هَکوردِه تا اَمیی گُناهِانِ کَفّارِه هَبو. اِی عَزیزِان، اَگه خُدا اینجوری اَمَرِه مُحبت هَکُردِه، اَما هَم بایسّی هَمدِیگَرِ مُحَبت هَکُنیم. هیچکس هیچ وَخت خُدا رِه نَدیه؛ اَگه هَمدیگَرِ مُحبت هَکُنیم، خُدا اَمیی دِلِه ماندِنه و اونه مُحبت اَمیی دِلِه کامل بونه. ایجه یه جی دانیم که اونه دِلِه ماندِنیم و او اَمیی دِلِه، چون اون خودشه روحِ جی اَمَرِه هَدَه. وَ اَما بَدییَیم و گَواهی دَنیم که پیَر، خودشه ریکا رِه روانه هَکوردِه تا دُنیایِ نِجات دَهندِه هَبو. اونیکه اعتراف کانه عیسی خُدایِ ریکائِه، خُدا اونه دِلِه ماندِنه و اون خُدایِ دِلِه. پَس اَما اون مُحبتی که خُدا اَمَرِه دارِه رِه بِشناختیم و اونِه باوَر داریم. خُدا مُحبتِ و اونیکه مُحبتِ دِلِه ماندِنهِ، خُدایِ دِلِه ماندِنهِ و خُدا اونه دِلِه ماندِنهِ. اینجوری مُحبَت اَمیی دِلِه کامِل بونه تا داوَری روز مُطمئن هَبیم. چون این دُنیایِ دِلِه اَما هَمونجورییَیم که اون هیسه. مُحبتِ دِلِه تَرس دَنیِه، بلکه مُحبتِ کامِل تَرسِ دِرگا کانه؛ چون تَرس تَنبیهِ جی سَرچِشمِه گیرنِه و اونیکه تَرسِنِه، مُحبتِ دِلِه کامِل نَبا. اَما مُحبت کانیم چون اَوَّل اون اَمَرهِ مُحَبت هَکُردِه. اَگه کَسی گونِه که خُدا رِه دوس دارَم، وَ خودشه اَداشِ جی بیزارِ، اون آدَم دُروزَنِه. چون اون کسی که خودشه اَداش که دینِه رِه دوس نِداره، نَتَّنِه خُداییِ که نَدیه رِه، دوس بِدارِه. اَما این حُکمِ اونه جی بِیتیم که هر کی خُدا رِه محبت کانه، خودشه اَداش رِه هَم بایسّی محبت هَکونه. هر کی ایمان داره عیسی همون مَسیحِ موعودِ، خُدایِ جی دُنیا بوما؛ هر کی پیَرِ محبت کانه، اونیکه اونه جی دُنیا بوما رِه هَم محبت کانه. اَما ایجه یه جی دانیم خُدایِ وَچِه هان رِه محبت کانیم که خُدا رِه محبت کانیم، و اونه اَحکامِ جی اِطاعَت کانیم. چون خُدایِ محبت هَکوردَن اینه که اونه اَحکامِ عمل هَکُنیم. وَ اونه اَحکام سنگین نیِه. چون هر کی خُدای جی دُنیا بوما بو، دُنیا رِه حریف بونه. اَمیی ایمان، اون پیروزی هیسه که دُنیا ره شکست هَدَه. کی تانهِ دُنیا رِه حریف هَبو؟ اِلا اونکه ایمان دارِه عیسی خُدایِ ریکائِه؟ اون اونیِکه اُو و خونِ هَمره بوما، یَعنی عیسیِ مَسیح. نه فقط اُویِه هَمره، بلکه اُو و خونِ هَمره؛ وَ خُدایِ روحِ که گَواهی دَنه، چون خُدایِ روح، حَقیقَتِ. چون این سِه تا هیسَن که گَواهی دَنَن: خُدایِ روح و اُو و خون؛ وَ این سِه تایه گَواهی یکی هیسِه. اَگه اَما آدَمانِ گُواهی رِه قبول کانیم، خُدایِ گُواهی گَت تَرِه، چون گُواهی ایِه که خودِ خُدا خودشه ریکایِ بارِه هَدَه. هر کی خُدایِ ریکا رِه ایمان دارِه، این گُواهی رِه خودشه دِلِه دارِه. اونیکه خُدا رِه ایمان نیارِه اونه دُروزَن بِشمارِسِّه. چون اون گُواهی ایی که خُدا خودشه ریکایِ بارِه هَدَه رِه قبول نَکُردِه. اون گُواهی اینه که خُدا اَمَرِهِ اَبدی زندگی هَدَه، وَ این زندگی اونه ریکایِ دِلِه دَرِه. اونیکه ریکا رِه دارِه، زندگی رِه دارِه، وَ اونیکه خُدایِ ریکا رِه نِداره، زندگی رِه نِداره. مَن این چیزان رِه شِمِره نِویسِنِم که خُدایِ ریکایِ اِسمِ ایمان دارِین، تا بِدانید که اَبدی زندگی رِه دارِین. این همون اطمینانیه که اونه وَرجه داریم، اگه اَما طِبق اونه اِرادِه یِچی بِخوایم، اون اَمَرِهِ اِشنَوِنِه. وَ اَگه دانیم که هر اونچه اونه جی بِخوایم اون اَمَرِه اِشنَوِنِه، پَس مَطمَئنیم اونچه که اونه جی بِخَسّیم رِه، بِیتیم. اَگه یِنفر بِینهِ اونه اَداش گُناهی کانه که به مرگ خَتم نَبونه، دُعا هَکونه و خُدا اونه زندگی دَنه. اینه اونه بارِه گونَم که اونِ گُناه به مرگ خَتم نَبونه. گُناهی دَرِه که به مرگ خَتم بونه، مَن اینجور گُناه بارِه نَگونَم که بایسّی دُعا هَکُردَن. تمام نادُرسِّ کار گُناهِ، وَلی گُناهی هَم دَرِه که به مرگ خَتم نَبونه. اَما دانیم که هر کی خُدایِ جی دُنیا بوما بو، گُناه رِه اِدامِه نَدِنه، بلکه عیسی که ’خُدایِ جی دُنیا بوما‘ اونه حِفظ کانه و اون شَریرِ دَس اونه نَرِسِنِه. اَما دانیم که خُدایِ جی هیسیم و تمام دُنیا اون شریرِ قُدرتِ جیر دَرِه. هَمینجور هَم دانیم که خُدایِ ریکا بوما و اَمَره فَهم هَدَه تا اونکه حقیقت رِه بِشناسیم، وَ اَما اونه دِلِه که حَقیقیِه دَریم، یَعنی اونه ریکا عیسی مَسیح دِلِه. اون خُدای حَقیقی واَبدی زندگیه. اِی کوچِ وَچِه هان، شِمِرِه بُتِشانِ جی حِفظ هَکُنید. شِیخِ جی، به مُحتَرَمِ بانو و اونه وَچِه هان که ’حَقیقَتِ‘ دِلِه اوشانِ دوس دارَم - وَ نه فقط مَن، بلکه تمام اوشانیکه حَقیقَتِ بِشناختَن - اون حَقیقَتِ خاطری که اَمیی دِلِه دَرِه و تا اَبد اَمیی هَمرَه ماندِنه. فیض و رَحمَت و سلامتی، خُدای پیَرِ طَرف جی و عیسی مَسیح طَرف جی، اون پیَرهِ ریکا، حقیقَت و مُحَبتِ دِلِه اَمیی هَمرَه ماندِنه. مَن خِیلی خوشحال هَبام که بِفَهمِسَّم تی وَچِه هان جی بعضیان طبقِ همون حُکمی که پیَرهِ جی بِیتِیم، ’حَقیقَتِ‘ دِلِه زندگی کانَن. اَسِه، عزیزِ بانو، تی جی ایتا خواهِش دارَم. نه اونکه ایتا تازِه حُکم تِرِهِ بَنویسَم، بلکه همون حُکم که اَز اوَّل داشتم، که هَمدِیگَرِ مُحَبَت هَکُنیم. وَ مُحَبت اینه که اَما طِبقِ اونه اَحکام زندگی هَکُنیم. آرِه، هَمونجور که اَز اوَّل بِشنَوِسّین اونه حُکم اینه که مُحبتِ دِلِه زندگی هَکنید. چون دُنیایِ دِلِه خیلی حُقِّ بازِ آدَمان دَرِن، که اوشان اعتراف نُکانَن عیسی مسیح آدَمی یه جِسمِ دِلِه بوما. اینجور آدَم، همون حُقِّ باز و ضِدِّ مَسیحِ. هوشیار هَبین تا اون کارِ ثَمرِه که اَما هَکُردیم رِه به باد نَدین، بلکه ایتا کامِل پاداشِ هَگیرین. هر کَسی که مَسیح تَعلیم جی پِیشتر بوشو و اونه دِلِه ثابت نُمانهِ، خُدا رِه نِداره. هر کسی که اون تَعلیم دِلِه ثابت بُمانه، هم پیَر رِه دارِه و هَم ریکا رِه دارِه. اَگه کَسی شِیمی وَرجه بیه و این تَعلیمِ نیارِه، اونه شیمی سِرِه را نَدین و اونه خُش آمد نَگین؛ چون اونیکه اونه خُش آمد باگو، اونه شَریرِ اَعمالِ دِلِه شریک بونه. هَر چَن خِیلی چیزا دارَم که شِمِره بَنویسَم، وَلی نَخَنَم مُرَکَب و کاغذِ هَمرَه هَبو. بلکه اُمید دارَم شِیمی وَرجه بییَم و رُو دَر رُو گَب بَزِنیم تا اَمیی خُشحالی کامِل هَبو. تی مُحتَرَمِ خاخُر وَچِه هان، تِرِه سلام رِساندِنِن. آمین! شیخِ جی، بِه عزیزِ گایوس که مَن اونِه ’حَقیقَتِ‘ دِلِه دوس دارَم. اِی عزیز، می دُعا اینه که همه چی شِمِرِه خوُب پِیش بوشو و سَلامت هَبین، وَ هَمینجور تی جان هَم سلامتی یه دِلِه دَبو. چون خوشحال هَبام اون موقِه که اَداشان بومَن و تی وفاداری رِه که حقیقتِ دِلِه زندگی کانی رِه گَواهی هَدَئن. هیچی مَرِه اینه جی بیشتر خوشحال نُکانه که بِشنُئَم می وَچِهان ’حَقیقَتِ‘ دِلِه زندگی کانَن. اِی عزیز، تو تمام کارانِ دِلِه اَداشانِ وَسین، تیِ اَمانتِ نِشان دَنی، بِخصوص اینکه تی ور غَریبه هیسَن. ایشان هَم کلیسایِ ورجه تی مُحبتِ گُواهی هَدَئن؛ پَس خوُب کاری کانی اَگه ایشان رِه اونجوریکه خُدایِ شَأنِ، سفر وَسین راهی هَکُنی. چون ایشان اون اِسمِ خاطِری سَفر هَکُردَن و غیرِ یهودیِانِ جی هیچ کُمکی نِیتَن. پَس اَما بایسّی اینجور آدَمان مِثان رِه کُمَک هَکُنیم تا بَتَّنیم اوشانِه هَمرَه حَقیقَتِ وَسین هَمکار هَبیم. مَن یِچّی کلیسایِ وَسین بَنویشتَم، وَلی دیوتْرِفیس که دوس دارِه خودِشِه اوّل بِدانه، اَمیی اِقتدارِ اَهمیَت نَدَنِه. پَس اگه مَن بییَم، کارایی که اون کانه رِه رسیدگی کانَم، چون غَرَضِ هَمرَه اَمی بَدی رِه گونِه، به این هَم قانع نَبا، اَداشان رِه هَم قبول نُکانه؛ وَ اون اَداشانی هَم که خَنِن اوشانه قَبول هَکُنَنِ جُلوهِ گیرنِه و کلیسای جی دِرگا کانه. اِی عزیز، بَدی رِه تیِ سَرمَشق نَکُن، بلکه خوبی یه جی سَرمَشق بِگیر، اونیکه خُجیرِ کار کانه خُدایِ جییه، وَلی اونیکه بَدِ کار کانه خُدا رِه نَدیَه. هَمه دیمیتریوسِ بارِه خوبِ گَواهی دَنِن، حتّی خُدِ حَقیقت. اَما هَم اینجور گَواهی دَنیم و دانی که اَمیی گَواهی راسِه. خِیلی چیزان داشتَم تِرِه بَنویسَم، وَلی نَخَنَم قَلَم و مُرَکّبِ هَمرَه هَبو. اُمید دارَم خِیلی زود تِرِه بِینَم و رُو دَر رُو گَب بَزِنیم. سَلامت هَبین! رَفِیقان تِرِه سَلام رِساندِنَن. تَک تَکِ رَفیقانِ به اِسم سَلام بَرِسان. یَهودایِ طرفِ جی، عیسیِ مَسیح پاکار و یعقوبِ اَداش، اوشانیکه دُخوانده هَبان خُدای پیَرهِ دِلهِ عزیزِن، وَ اوشانیکه عیسیِ مَسیح وَسین محفوظ هَبان: رَحمَت و صُلح و سلامتی و مُحَبَت، فراوانی یه هَمرَه شِمِرِه دَبو. اِی عَزیزِان، با اینکه خیلی ذوق داشتِم تا اون نِجاتِ بارِه که اَما همه اونه دِلهِ سهم داریم شِمِرِه بَنویسَم، وَلی لازِم بَدییَم این چَن خط بَنویشتَنِ هَمرَه، شِیمی جی بِخوام که اون ایمان دِلهِ که یِدَفِه هَمیشه یه وَسین مُقَدَّسینِ بِسپارِدهِ هَبا، تقلّا هَکُنید. چون مَردُمِی که اوشانه محکومیت قدیم جی تعیین هَبا، یَواشکی شیمی میَن نُفوذ هَکُردَن. ایشان بی دینانی هیسَن که اَمیِ خُدای فیضِ رِه به عیاشی تبدیل کانَن، و عیسی مسیح تنها اَرباب و اَمیِ خُداوند رِه حَشا کانَن. با اونکه شُما یِدَفِه تمام ایشانِ جی خَبر داشتین، ولی خَنَم شیمی یاد بیارِم که خداوند عیسی یَهودِ مَردُمِ مصر ملکِ جی نِجات هَدَه، وَلی یِدَفه دیگه اوشانیکه ایمان نِداشتَن رِه، نابود هَکُردِه. او، فِرِشتِگانی که خودِشانِ اون گَتِه مقامِ حِفظ نَکوردَن، بلکه خودِشانِ دُرسِّ سِرِه رِه وِل هَکُردَن، اَبدی زَنجیلِ هَمرَه دَبِسِّه و محاکمِه یه وَسین اون گَتِه روز دِلهِ ظُلماتِ دِلهِ بِداشتِه. همینجور، سُدوم و عمورَه و دورِ وَر شهرا، که اوشانه مِثان بی‌عفتی هَکُردَن و اون هرزگی یه دُمّال که تَنِ وَسین غیرطبیعی با بَشَن، اَبدی تَشِ دِلِه مجازات هَبان، تا ایتا دَرسِ عبرَت همه یه وَسین هَبون. با این وجود، همینجور، این مَردُم اون خوابهایی که دینَنِ هَمرَه، خودِشانِه تَنِ نَجِس کانَن و خداوندِ اِقتدارِ رَد کانَن و آسِمانِ گَتِه شانِ کُفر گونَن. ولی وختی میکائیل، اون گَتِه فِرِشتِه، اون موقِه که اِبلیسِ هَمرَه بَحث کانِبا و موسایهِ جِنازه یه خَبَری دعوا گیرنه با، خودِشِه اجازه نَده که اونه محکومیتِ اعلام هکُردنِ موقه اونه توهین هَکونه، بلکه فقط باَگوته: «خداوند، تِرهِ توبیخ هَکونه!» وَلی ایشان اونچه که نِشناسِنَن رِه توهین کانَن، اَسِه اونکه اونچه بی شعورِ حیوانانِ مِثان غریزه جی فهمِنَن، همون اوشانه نابودی یه باعث بونه. وای بِحالِ اوشان، چون همون راهی رِه بَشَن که قائن بَشَه با، و خودِشانِه منفعتِ خاطری، بَلعامِ غلطِ راهِ دِلِه دَکِتَن و قورَحِ شورشِ دِلهِ هَلاک هَبان. ایشان خَطَرناکِ صخره های دریائی هیسَن، بدونِ هیچ ترسِی شیمی پُر مُحبتِ مهمانی های دِلهِ شیمی هَمرَه خارنِن و نوش کانَن، گالِشانی هیسَن که فقط خودِشانِه فِکر دَرِن؛ ایتا بی‌ وارشِ اَبرانِ مِثانَن که وا اوشانه بَرنهِ، وَ پائیزی بی میوه دارَن که دو دفه بَمِردِن و بَنِه یه جی بَکِنّدِه هَبان. اوشان ایتا دریایِ پُر تَلاطُمِ موجِنِ که اوشانه بَدِ اعمالِ دریایِ کَفِ مِثان دِرگا زَنه، وَ ایتا سَرگَردانِ ستارگانِ مِثانَن که اَبدی ظُلِمات اوشانه وَسین تعیین هَبا. خَنوخ، که هفت نسل بعدِ آدَم با، ایشانهِ بارِه پیشگویی هَکُردِه، که: «بِیِش، خداوند خودشه هِزاران هِزار مُقدّسینِ هَمرَه هَنه تا هَمِرِه داوری هَکونه و تمام بی‌دینِان رِه تمام شریرانِه کارانِ خاطری که بی‌دینی یه دِلِه هَکُردَن، محکوم هَکونه، وَ تمام اون زِشتِ گَبانِ خاطری که بی دینِ گُناهکاران اونه علیه باگُوتَن رِه، محکوم هَکونه.» ایشان غُرغُر کانَن و همَش ایراد گیرِنَن و خودِشانِه گُناه آلودِ خواسِّه های دُمّال دَرِن؛ اوشان مَغرورِن و هرزِه گَبان خودِشانِه زبان سَر هارنَن و خودِشانِه منفعتِ وَسین، مردُمِ جی تعریف کانَن. وَلی شُما اِی عَزیزِان، اَمیِ خُداوند عیسیِ مسیحِ رَسولان پیشگویی رِه شیمی یاد بِدارین که شِمِره باگُوتَن: «آخرِ زَمان، کسایی که مسخره کانَن هَنَن که خودِشانِه هوا و هوس هَمرَه که مخالفِ دینداری هیسِه رفتار کانَن.» اوشانَن که شیمی میَن جُدایی تُووادِنَن، دُنیایِ جییَن، و خُدایِ روحِ نِدارَن. وَلی شُما اِی عَزیزِان، شِمِرِه اون ایمان دِلهِ که خِیلی مقدّسِ بَنا هَکُنید و روح القدسِ هَمرَه دُعا هَکُنید وَ شِمِرِه خُدایِ مُحبتِ دِلهِ بِدارین، همونجور که اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح رَحمَتِ منتظر هیسین تا شِمِره اَبدی زندگی یه سَمت هدایت هَکونه. اون آدمانِ خاطری که شَکِّ دِلِه دَرِن، رحیم هَبین؛ بعضیان رِه تَشِ جی دِرگا بَکشین، نِجات هَدین؛ وَ بَعضی دیگَرِ تَرسِ هَمرَه رَحم هَکُنید. با این وجود، حتّی اون لِواسانِ جی که جسم هوا و هوسِ هَمرَه آلودِه هیسَن، بیزار هَبین. اونیکه تانه شِمِره بَکِتَنِ جی حفظ هَکونه و خودشه جلالِ حضورِ دِلِه بی‌عیب و گَته خُشحالی یه جی پُر هَکونه، اون تنها خُدا و اَمیِ نجات دَهَنده، خُداوند عیسی مَسیح طریقِ جی، اَمیِ خُداوند، اونیکه از ازل دَبا، اَلآن دَرِه، و تا اَبد ماندِنه، جلال و شُکوه و سلطنت و اقتدار دَبو! آمین. عیسیِ مَسیح مکاشفه، که خُدا اونه هَدَه تا اون چیزانی که بایِسّی خِیلی زود اتّفاق دَکِه رِه، خودشه پاکاران نِشان هَدِه. اون اینه خودشه فِرِشتِه یه بَرِساندَنِ هَمرَه، خودشه پاکار یوحنایِ وَسین آشکار هَکُردِه. و اون خُدایِ کلام و عیسیِ مسیحِ شهادت، یعنی هَر اونچه که بَدییِه رِه، گواهی هَدَه. خُشا بِحال اون کَسی که این نبوّتِ کلامِ خواندِنه و خُشا بِحال اوشانیکه اونِه اِشنَوِنَن و اونچه که اونه دِلِه بَنوِیشتِه هَبا رِه، نِگَه دارنِن؛ چونکه اون وَخت نَزّیکِ. یوحنایِ طرفِ جی، هفتا کلیسای وَسین که آسیایِ منطقه یه دِلِه دَرِن: فیض و صُلح و سلامتی، اونه طرفِ جی که دَرِه و دَبا و هَنهِ، شِمِرِه بیه، و هفتا روحِ طرفِ جی، که اونه پادشاهی یه تَختِ پِیش دَرِن، و عیسیِ مَسیح طرفِ جی، اون وفادارِ شاهِد، اوّلین کسی که مُردِگانِ جی زندهِ هَبا، و پادشاهانِ حاکِم، زمینِ سَر. اونیکه اَمَرِه محبت کانه و خودشه خونِ هَمرَه، اَمَرِه اَمیی گُناهانِ جی آزاد هَکُردِه، و اون اَمَرِه ایتا مملکت هَکُردِه، و کاهِنینی خودشه پیَر، خُدایِ وَسین، جَلال و سلطنت تا اَبد اونه هَمرَه هَبو. آمین. بِیشین، اون، اَبرِشانِ هَمرَه هَنهِ، هر چِشِی اونه دینِه، حتّی اوشانیکه اونه نِیزه بَزَن؛ وَ تمام زَمینِی طایفِه شان، اونه خاطِری شیوَن کانَن. راس راسی که اینجور بونِه. آمین. خُداوند، خُدا گونِه: «’الف‘ و ’ی‘ مَنَم؛ اون قادِرِ مُطلق، که دَرِه و دَبا و هَنهِ.» مَن یوحنا، شیمی اَداش، که عذابِ دِلِه و پادشاهِی و صبرِ و تَحَمُلِی که عیسی یِه دِلِئه، شیمی هَمرَه شَریکم، خُدایِ کَلام و عیسی یِه شَهادَتِ خاطری، ایتا جزیره یه دِلهِ دَبام که اونِهِ پاتموس گونه بان. خُداوندِ روز دِلِه، خُدایِ روحِ جی پُر هَبام و ایتا بُلَندِ صِدا، شیپورِ صدایِ مِثانِ می دُمّال سَر بِشنَوِسَّم که گونه با: «اونچه که دینی رِه ایتا کِتابِ دِلِه بَنویس و این هفتا کلیسایِ: اَفِسُس، اِسمیرنا، پِرگاموم، تیاتیرا، ساردِس، فیلادِلفیه و لائودیکیه یه وَسین روانه هَکون.» ایما وَگرِسَّم تا بِینَم این صِدا کیِه که می هَمرَه گَب زَنه؛ وَ وختی وَگرِسَّم، هفتا طِلائی لَمپا پایِه بَدییَم، وَ اون لَمپا پایه شانه میَن یِنفرِ بَدییَم که ’اِنسانِ ریکا رِه‘ ماندِنهِ با. اون ایتا بُلَندِ قَوا خودشه تَن داشتِه و ایتا شال طِلایِ جی خودشه سینه یه دور. اونه سَرِ مو، پَشمِ مِثانِ اِسبی، ایتا وَرفِ مِثان با. اونه چِش اَلو بِیتِه تَشِ مِثان با. اونه لِنگ ایتا مفرقِ مِثانِ که کورِه یه دِلهِ خالِص هَبا بو سو سو زنه با، وَ اونه آواز گَتِه لاهِشانِ مِثانِ با. خودشه راسِ دَسِ دِلهِ هَفتا سِتارِه داشتِه و اونه دَهَنِ جی ایتا دو دَم تیز شَمشیر دِرگا هَنِه با، وَ اونه دیم ایتا آفتویه مِثان با که تمام خودشه قُوَّتِ هَمرَه تابِسِّه. وَختی اونه بَدییَم ایتا مُرده یه مِثان اونه لِنگِ پِیش بَکِتَم. وَلی اون، خودشه راسِ دَسِ می سَر بَنَه و باَگوته: «نَتِرس، اوَّل و آخَر مَنَم؛ مَن که زِندِه ام. بَمِردِه بام، و بِیِیش همیشه یه وَسین زِندِه ام، و مرگ و مُردِگانِ دُنیایِ کیلیت شان می دَس دَرِه. «پَس اونچه که بَدییَیی، وَ اونچه اَلآن دَرِه و اونچه که ایما بونِه رِه، بَنویس. اون هفتا سِتارِه که می راسِ دَسِ دِله بِدییَیی و اون هفتا طَلا لَمپا پایه یه راز اینه: اون هَفتا سِتارِه، هَفتا کِلیسایِ فِرشتِگانَن، و اون هَفتا لَمپا پایِه، هَفتا کلِیسائَن. اَفِسُسِ کلیسایِ فِرشته یه وَسین بَنویس: «اونکه هفتا ستاره خودشه راسِ دَسِ دِلهِ داره و هفتا طِلا لَمپا پایِه یه میَن قَدَم زَنه، اینجور گونِه: تی کارانِ دانَم و تی صبر و تَحَمُل و عذابانِ جی خَبر دارَم و دانَم که شَرورِ آدمان نَتَّنی تحمل هَکُنی و اوشانیکه خودِشانِ رِه رسول دُخواندِنَن ولی نییَن، اوشانه آزمون هَکُردی و بِفهمسّی که دُروزَنِن. دانَم که می اِسمِ خاطری صبرِ هَمرَه طاقت هارنی و تَحَمُل کانی و خَسِّه نَبونی. «وَلی مَن این گِلِه رِه تی جی دارَم که اون مُحبتی که اَوّل داشتی رِه وِل هَکُردی. پس تیِ یاد بیار که کوجهِ یه جی جیر بَکِتی، توبِه هَکُن و اون کارانی که اَوَّل کانِه بِیی رِه بِجا بیار. که اَگه نَکُنی، تی ور هَنَم و تی لَمپا پایِه رِه اونه جایِ سَر گیرنَم، مَگِه اینکه توبه هَکُنی. ولی ایتا خُوبی رِه داری که نیکولاییانِ دار و دَسِّه یه کارانِ جی بیزاری، که مَنَم بیزارم. «اونکه گوش داره بِشنوئهِ، که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. هر کی که پیروز هَبو، اینه اونه بَخشِنَم تا زندگی یه دارِ میوه یه جی که خُدایِ بِهشتِ دِلِه دَرِه، بُخارِه. «اِسمیرنایِ کلیسایِ فرشته یه وَسین بَنویس: «اون که اوَّل و اون که آخرِ، اون که بَمِردِه و زندهِ هَبا، اینجور گونِه: تی عذابا و فَقرِ جی خَبر دارَم، ولی تو دولتمندی! و اون آدمانِ تُهمَتانِ جی خَبِر دارَم. که گونه یَهودیَن ولی نیَن، بلکه شیطانِ عبادتگاهِن. اون عذابانِ جی که خِیلی زود کَشِنی، نَتِرس. بِییش، اِبلیس خِیلی زود بعضی اَز شِمِره زِندانِ دِلِه تُووادِنِه تا آزمون هَبین و دَه روز عذاب کَشِنین. تا مرگ وفادار بُمان، که مَن زندگی یه تاجِ تِرِه دَنَم. «اونکه گوش داره بِشنَوئهِ، که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. هر کی که پیروز هَبو، دُوّمین مرگ جی بلایی اونه سَر نیئَنِه. «پِرگامومِ کلیسایِ فِرِشته یه وَسین بَنویس: «اونیکه دو دَم تیز شَمشیر داره، اینجور گونِه: دانَم کوجهِ ماندِنی، اوجِه که شیطانِ پادشاهی یه تختِ. با این وجود، می اِسمِ قایِم بَچِسبسّی، و حتی اون روزانِ دِلِه که آنتیپاس، می اون وفادارِ شاهد رِه که شیمی میَن، اوجِه که شیطان ماندِنه، بَکوشتَن، ایمانی که مَرِه داشتی رِه حَشا نَکوردی. «ولی مَن، ایتا کوچِ گِلِگیی تی جی دارَم: اوجِه بعضیان رِه داری که بَلعامِ تعلیمِ بَچِسبِسِّن؛ هَمونی که بالاقِ یاد هَدَه که اسرائیلِ قومِ پِیش سنگی هَبو که بَکِتَنِ باعث بونه، تا اون غذایی که بُتِشانِ پیشکَش بونه رِه بُخارِن و بی‌عفتی هَکُنَن. و همینجورم، بعضیان رِه داری که نیکولاییانِ دار و دَسِّه یه تَعلیمِ بَچِسبِسِّن. پَس توبِه هَکُن، وَ اِلّا خِیلی زود تی وَر هَنَم و می دَهنِ شَمشیر هَمرَه اوشانه علِیه جَنگ کانَم. «اونکه گوش دارِه بِشنوئهِ که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. هر کی که پیروز هَبو، اون جاهَدَه ’مَنّایِ‘ جی اونه دَنَم و ایتا اِسبی سَنگ اونه دَنَم، که اونه سَر ایتا جدیدِ اِسم بَنوِیشتِه هَبا که هیچکَس اونه نِدانِه، بِجُز کسی که اونِه گیرنِه. «و تیاتیرای کلیسای فرشته یه وَسین بَنویس: «خُدایِ ریکا که اونه چِش اَلوبِیتِه تَشِ رِه ماندِنهِ و اونه لِنگ ایتا مفرقِ که سو سو زَنه یه مِثانِ، اینجور گونِه: مَن تی کارانِ جی، تی مُحَبت و ایمان و خِدمَت و صبر و تَحملِ جی خَبِر دارَم، وَ دانَم که تی آخرین کاران، تی اَوّلین کارانِ جی بیشتَرِ. وَلی این گِلِگی رِه تی جی دارَم، اون زِنا که اونه اِسم ایزابلِ و خودِشِه نَبیِه دانهِ رِه، آسان گیرنی. اونیکه می پاکارانِ تَعلیم دَنه و رایِه جی به دَر کانه تا بی عفتی هَکُنَن و اون غذاهای جی که بُتِشانِ پیشکَش هَبا رِه بُخارِن. اونه مُهلَت هَدَم که توبِه هَکونه، وَلی اون نَخَنِه که خودشه بی عفتی یه جی توبه هَکونه. بِییش، مَن اونه ناخُشی یه لایِ دِلِه تُووادِنَم و اوشانیکه اونه هَمرَه زَنا کانَن رِه ایتا گَتِ مصیبَت دِلهِ تُووادِنَم، مَگِه اینکه اونه کارانِ جی توبه هَکُنَن. وَ اونه وَچِه شان رِه هلاک کانَم. اون موقِه تمام کلیساها فهمِنَن که مَن اونیمِ که دِلِشان و فِکرِشان رِه وامُج دَمُج کانَم و هر کُدام از شِمِرِه طبقِ شیمی کاران عوض دَنَم. وَلی شُما بقیۀ، تیاتیرای دِلِه، شُما که این تَعلیمِ دُمّالِرو نیئَین و اونچه که بعضیان گونَن شیطانِ جَلِ رازان رِه یاد نِیتین، شِمِره گونَم که، شیمی دوش سَر بیشتر از این بار نُزارنَم. فقط اینکه اونچه که دارین رِه قایم بَچِسبین تا مَن بییَم. «هر کی که پیروز هَبو و می کارانِ تا آخر انجام هَدِه، اونه اِقتدار دَنَم تا تمام قومِشانِ سَر حکومت هَکونه، «و ”آهینی عَصایِ هَمرَه اوشانه سَر حکومت کانه؛ وَ اوشانه ایتا سُفالی پیلکایِ مِثان خُرد کانه،“ دُرس، هَمونجور که مَن می پیَرِ جی اِقتدار بِیتَم. و مَن صبِ ستارۀ رِه اونه دَنَم. اونکه گوش دارِه بِشنوئِه که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. «وَ ساردِس کلیسای فرشته یه وَسین بَنویس: «اونکه خُدایِ هفتا روح و هفتا سِتارِه رِه داره، اینجور گونِه: تی اعمالِ جی خَبِر دارَم. اینِه وَسین سَرشناسی که زندهِ ایی، وَلی بَمِردی. بیدار هَبو و اونچه که بِجا بُمانسِّه و دَرِه بَمیرِه رِه، تقویت هَکُن! چونکه تی اعمالِ می خُدایِ دیدِ وَر کامل نَدییَم. پَس اونچه که بِیتی و بِشنَوِسّی رِه، تیِ یاد بیار؛ اونِه بِدار و توبِه هَکُن. اَگه بیدار نَبی، دُزِّ مِثان هَنَم و تو خَبَردار نَبونی که چه ساعتی تی سُراغ هَنَم. «با این وجود هَلَه، بعضیان رِه ساردِس دِلهِ داری که خودِشانِ دامَنِ آلودِه نَکُردِن. و اوشان اِسبی لِواس هَمرَه، می هَمرَه قَدَم زَنِن، چونکه لیاقت دارَن. هر کی که پیروز هَبو، اینجور اِسبی لِواس دُکانه و مَن اونه اِسمِ هیچ وخت حیاتِ دفترِ جی پاک نُکانَم، و می پیَر و اونه فِرِشتگانِ وَر اونه اِسمِ می زِبان هارنَم. اونکه گوش داره بِشنوئهِ که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. «فیلادِلفیایِ کلیسای فرِشته یه وَسین بَنویس: «اونکه قدّوسِ، اونکه حَقِّ، اونکه داوود کیلیت رِه دارِه، اونکه واز کانه و هیچکَس نَتَّنِه دَبِدِه، وَ اونکه دَبِندِنه و هیچکَس نَتَّنِه واز هَکونه، اینجور گونِه: مَن تی اعمالِ جی خَبَر دارَم. بِیِیش، ایتا واز هَکُردِه دَر تی پِیش بَنَم که هیچکَس نَتَّنِه اونِهِ دَبِدِه. دانَم که تی قُوَّت کَمِ، وَلی می کَلامِ بِداشتی و می اِسمِ حَشا نَکوردی. بِیِیش، مَن اوشانیکه شیطانِ عبادتگاهِ جی هیسَن و خودِشان رِه یهودی دانَن ولی نییَن، بلکِه دِرو زَنِن، بِیِیش، مَن اوشانه مجبور کانَم تا بییَن و تی لِنگ پیش دَکِن تا بِدانَن که مَن تِرهِ دوس داشتِمِ. چونکه تو می کلامِ صبر و تَحَمُلِ هَمرَه قایِم بِداشتی، مَنَم تِرِه اون آزمونِ ساعتِ دِلِه که تمام دُنیایِ سَرهَنه تا زَمینِ سَرِمَردُمِ، آزمون هَکونه حِفظ کانَم. «مَن زود هَنَم. اونچه که داری رِه، قایِم بِدار تا کَسی تی تاجِ تی جی نَگیرِه. هر کی که پیروز هَبو، می خُدایِ معبدِ دِلِه اونه سِتون کانَم. وَ دِ هیچ وخت اوجِه یه جی نَشونِه. و مَن می خُدایِ اِسم و می خُدایِ شهرِ اِسمِ اونه سَر نِوِیسِنَم، یعنی جدیدِ اورشلیم، که آسِمانِ جی می خُدایِ طرفِ جی هَنه، وَ می جدیدِ اسم رِه هَم اونه سَر نِویسِنَم. اونکه گوش داره بِشنوئهِ که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. «لائودیکیه کلیسای فرشته یه وَسین بَنویس: «اونکه اَمینِ، اونکه وفادارِ و حَقیقی شاهِدِ، اونکه خُدایِ خلقتِ سَرچِشمِئه، اینجور گونِه: تی اعمالِ جی خَبِر دارَم؛ که نه سَردی و نه داغ. کاش یا سَرد بِی یا داغ. پس چون وِلَرمی و نه داغی نه سَرد، تِرِه ایتا فیلی مِثانِ دَهَنِ جی دِرگا تُووادِنَم. چون گونی: ”دولتمندم؛ مال و مَنال دارَم و هیچی یه مُحتاج نییَم.“ و نِدانی که بدبخت و ذلیل و فقیر و کور و لُخت و پَتیئی. تِرِه نَصیحَت کانَم خالِصِ طَلا که تَشِ جی بُگذَشته رِه، می جی بَهینی تا دولتمند هَبی، و اِسبی لِواسِشان، تا دَکُنی و تی لُختی یه شَرم بِدیِه نَبو، و مَرهم، تا تیِ چِشِ سَر بمالی تا بَینیِ. «مَن اوشانیکه دوس دارَم رِه سرامکو و تربیت کانَم، پَس غیرتی هَبو و توبِه هَکُن. بِیِیش، دَرِ پُشت اِیسَم و دَرَم دَر زَنَم. اگه کَسی می آوازِ بِشنوئهِ و دَرِ می وَسین واز هَکونه، دِلهِ هَنَم و اونه هَمرَه شام خارنَم و اون هَم می هَمرَه. «هر کی که پیروز هَبو، این حَقِّ اونه دَنَم که می هَمرَه می تَختِ سَر بَنیشِه، هَمونجور که مَنَم پیروز هَبام و می پیَر هَمرَه اونه تَختِ سَر بَنیشتَم. اونکه گوش دارِه بِشنوئهِ که خُدای روح کلیساها رِه چی گونِه.» ایما بِیشییَم و ایتا واز هَبا دَر، آسِمانِ دِلِه بَدییَم، وَ اون اوّلین صِدا که بِشنوِسِّه بام که ایتا شیپورِ صِدایِ مِثان می هَمرَه گَب بَزَه با، یِدَفِه دیگه باَگوته: «ایجه جآربیِه، وَ مَن اونچه که بعد اَز این بایِسّی اتّفاق دَکِه رِه، تِرهِ نِشان دَنَم.» همون دَم خُدایِ روحِ جی پُر هَبام و ایتا تَخت آسِمانِ دِلهِ بَدییَم که یِنفر اون تَختِ سَر نیشته با. و اونیکه نیشته با یه ظاهر، ایتا یَشم و عقیقِ سَنگِ مِثان با و اون تَختِ دُور تا دُور ایتا رنگین کَمان دَبا که ایتا زُمُرّدِ مِثان با. اون تَختِ دُور تا دُور، بیس و چار تا تَخت دَبا، و اون تَختانِ سَر بیس و چار تا ریش سِفید نیشته بان که اِسبی لِواس خودِشانِه تَن و طلایه تاج خودِشانِه سَر داشتِن. تَختِ جی، گُرتَک و گته صدا وَرِسِنه با، و هفتا روشَنِ مشعل، تَختِ پِیش دَبا، که خُدایِ هفتا روحِن. وَ تَختِ جیر، یِچی دَبا که ایتا شیشه ایی دریا رِه ماندِنِه با، ایتا بِلورِ مِثان. تَختِ دُورتا دُور و چار گوشِه، چار تا زندهِ مخلوق دَبان، اوشانه تَن هر طرف، پَس و پیش، چِشِ جی پُر با اوّلین زندهِ مخلوق، ایتا شیرِ مِثان با و دُوّمین زندهِ مخلوق تَرِه گوکِ مِثان. سوّمین زندهِ مخلوق، آدَمِ مِثان با و چارمین زندهِ مخلوق، ایتا عقابِ مِثان با که دَبا پرواز هَکونه. و اون چار تا زندهِ مخلوق، هر کُدام شِش تا بال داشتِن و دُور تا دُور و اوشانه میَن چِشِ جی پُربا، وَ شُو و روز یِکسَرِه گونه بان: «قدّوسِ، قدّوسِ، قدّوسِ خُداوند، خُدای قادِرِ مطلق، اونیکه دَبا و دَرِه و هَنه.» هر وخت که اون زندهِ مَخلوقان، اون تَختنِشینِ وَسین، اونیکه تا اَبد و تا اَبد زِندِئِه، جلال و حُرمت و شُکر پیشکش کانَن اون بیس و چار تا ریش سفید اون تخت نِشینِ پِیش زمین سَر دَکِنِن و اونه که تا اَبد و تا اَبد زِندِئِه رِه پَرَسِّش کانَن و خودِشانِه تاجِ اونه تَختِ پِیش توُوادِنَن و گونَن: «اِی اَمیی خُداوند، اِی اَمی خُدا، تو لایقی که جلال و حُرمت و قُوَّت تِرِه پیشکَش هَبو، چونکه هَمِه چیرِه تو خلق هَکُردی و هَمِه چی تی خواسِّه یه هَمرَه بوجود بوماَ و خَلق هَبا.» اون موقِه اون تَخت نِشینِ راسِ دَس دِلهِ ایتا طومار بَدییَم که اونه پُشت و رو بَنویشتِه با، و هفتا مُهرِ هَمرَه، مُهر و موم هَبا با. و ایتا رَسدار فِرشتِه بَدییَم که بُلَندِ آوازِ هَمرَه اعلام هَکوردِه: «کیِه که لیاقت بِدارِه طومارِ واز هَکونه اونه مُهرِشانِه بِشکِنِه؟» و هیچکی آسِمانِ دِلهِ، یا زَمینِ سَر، یا زَمینِ جیر، نتَّنِسِّه طومارِ واز هَکونه یا اونه دِلهِ رِه بِیشِه. و مَن شِروع هَکُردم زار زار بِرمِه هَکُردن چون هیچکی دَنِبا که لیاقت بِدارِه تا اون طومارِ واز هَکونه یا اونه دِلهِ رِه بِیشِه. اون موقِه ایتا از ریش سِفیدان مَرِه باَگوته: «بِرمِه نَکُن؛ بِیِیش، اون شیر که یَهودایِ قَبیله یه جی و داوود ریشه یه جیه، پیروز هَبا، تا طومار و اونه هفتا مُهرِ واز هَکونه.» و تختِ میَن، اون چارتا زندهِ مخلوق و ریش سِفیدانِ میَن ایتا وَرِّه بَدییَم ایسَبا که ایتا قُربانی یه مِثان هفتا شاخ و هفتا چِش داشتِه، که خُدای هفتا روحِن که تمام آدمانی که زمینِ سَر دَرِن وَسین بَرِسانده هَبان. و وَرِّه بوماَ و اون تخت نشینِ راسِ دَسِ جی طومارِ بِیته. وختی که طومارِ بِیته، اون چار تا زندهِ مخلوق و اون بیس و چار تا ریش سفید، گوسِند پِیش زَمین سَربَکِتَن. هَر کُدام از اوشان ایتا سازِ چنگ خودشانِ دَس داشتِن و پیالِه هایی طِلایِ جی داشتِن، که بُخوری جی پُر با که همون مقدّسین دُعاها هیسه. وَ اوشان ایتا جدیدِ سرود بُخوانِسَّن که گونه: «تو لیاقت داری که طومارِ بَگیری و اونه مهرِشانه بِشکَنی، چونکه قُربانی هَبَیی و تی خونِ هَمرَه مَردُم رِه هر طایفه و زبان و قوم و ملَّتِ جی، خُدایِ وَسین بَهِیَّیی؛ و اوشانِ جی حکومتی بِساتی و کاهِنانی که اَمی خُدای پاکار هَبون وَ اوشان زَمینِ سَر سَلطنت کانَن.» ایما بِیشییَم و خیلی فِرِشتگانِ صدا رِه بِشنَوِسَّم که اون تَخت و زندهِ مخلوقا و اون ریش سِفیدانِ دُور تا دُور دَبان. اوشانه تعداد دَسِه دَسِه و هِزاران هزار با. وَ بُلَندِ صِدایِ هَمرَه گونه بان: «اون وَرِّه که قُربانی هَبا لیاقت دارِه که قُدرَت و ثروت و حکمت و قُوَّت، و حُرمَت و جلال و برکت اونه پیشکَش هَبو.» ایما بِشنَوِسَّم که هر مخلوقی که آسِمانِ دِلِه و زَمینِ سَر و زمینِ جیر و دریایِ دِلِه، و هَر چی که اوشانه دِلِه دَرِه، گونَن: «اون تخت نشینِ وَسین و گوسِندِ وَسین، حمد و ثنا و حُرمت، و جلال و قُوَّت بیه، تا اَبد و تا اَبد.» وَ اون چار تا زندهِ مخلوق باگُوتَن: «آمین»، وَ اون ریش سِفیدان خودِشانِه دیمِ سَر بَکِتَن و اونه پَرَسِّش هَکُردَن. اون موقِه وَرِّه رِه بَدییَم که ایتا از اون هفتا مُهرِ بِشکِندِه، و بِشنَوِسَّم که ایتا از اون چارتا زندهِ مخلوق ایتا صِدایِ هَمرَه، که رادی مِثان با، باَگوته: «بیِه!» هَمینکه بِییشییَم، ایتا اِسبی اَسب بَدییَم! و اونیکه اونه سَر سَوار با، ایتا تیرکَمان داشتِه، و ایتا تاج اونه هَدَن و اونیکه پیروزی یه هَمرَه دِرگا بوما تا فتح هَکونه. وختی که وَرِّه دُوّمین مُهرِ بِشکِندِه، بِشنَوِسَّم که دوّمین زندهِ مخلوقِ باَگوته: «بیِه!» و ایتا دیگه اَسب دِرگا بوما که تَشِ مِثان سُرخ با، اونیکه اون اسبِ سَر سَوار با، این اِجازِه اونه هَدَه هَبا تا صلح و سلامتی رِه زَمینِ جی هَگیره تا مَردُم همدیگَرِ بَکوشَن، و ایتا گَتِه شَمشیر اونه هَدَه هَبا. وختی که وَرِّه، سِوّمین مُهرِ بِشکِندِه، بِشنَوِسَّم که سِوّمین زندهِ مخلوقِ باَگوته: «بیِه!» هَمینکه بِیشییَم، ایتا سیا اَسب بَدییَم و اونیکه اون اَسبِ سَر سَوار با خودشه دَسِ دِلهِ ایتا ترازو داشتِه. و اون چارتا زندهِ مخلوقِ میَن، یِچی ایتا صِدایِ مِثان بِشنَوِسَّم که گونه با: «ایتا کیله گَندُم یه دینار و سِه تا کیله جو یه دینار، ولی روغَن و شرابِ ضَرر نَزِن!» وختی که وَرِّه چارمین مُهرِ بِشکِندِه، چارمین زندهِ مخلوقِ صدارِه بِشنَوِسَّم که باَگوته: «بیِه!» هَمینکه بِییشییَم، ایتا رنگ و رو بَشَه اَسب بَدییَم و اون کَسِ اِسم که اَسبِ سَر سَوار با مَرگ با و مُردِگانِ دُنیا اونه دُمّالسَر هَنِه با. و اوشانه اقتدار هَدَه هَبا تا زَمینِ یه چارُمِ، شَمشیر و قحطی و کُشندِه مَرَض و زمینِ وحشی جانِوَرانِ هَمرَه بَکوشَن. وختی که وَرِّه پَنجِمین مُهرِ بِشکِندِه، مَن قُربانگاه جیر، اون آدمانِ جان بَدییَم که خُدایِ کلامِ خاطری و اون شهادتایی که هَدَه بان، بَکوشت هَبا بان. اوشان بُلَندِ صدایِ هَمرَه داد زَنه بان و گونهِ بان: «اِی خُداوند که قادر و قدّوس و حَقّی، تا کِی داوَری نُکانی و اَمیِ خونِ تقاص زمینِ مَردُمِ جی نَگیرنی؟» و هَر کُدام اَز اوشانه، اِسبی قَوا هَدَه هَبا و اوشانه باَگوته هَبا که یِکَم بیشتر آرام بَگیرَن تا اوشانه همخِدمتان و اَداشانِ تعداد که قرارِ اوشانه مِثان بَکوشت هَبون، کامل هَبو. و وختی که وَرِّه شِشمین مُهرِ بِشکِندِه، مَن بَدییَم و بِیشییَم، ایتا گَتِه زِلزِلِه بوماَ، و آفتو پِلاسِ مِثان سیا هَبا، و کامِلِ ماه، خونِ رنگ هَبا. و آسِمانِ سِتارِه شان زِمین سَر جیر بَکِتِن، ایتا اَنجیل دارِ مِثان که ایتا تُنِّ وایِه هَمرَه تِکان خارنِه و اونه کالِ میوه شان کَلنِه. آسِمان ایتا لول هَبا طوماری مِثانِ غیب هَبا، هر کوه و جزیره‌ای خودشه جایی جی بَکِّندِه هَبا. ایما زَمینِ پادِشاهان و گَتِ آدَمان، و فَرمانداران و پولداران و رَسداران، و هر پاکار و هر آزادی، خودِشان رِه غارِشانِ دِلهِ و کوه و کَمَرِ صخره شانِ میَن جا هَدَن. اوشان کوهِشان و صخره شانِ گونه بان: «اَمیِ سَر دَکین و اَمَرِه اون تَخت نِشینِ چِشِ جی و اون گوسِندِ غضبِ جی جاهَدین. چون اوشانه گَتِه روزغضب بَرِسیَه و کیه که بَتَّنِه طاقت بیارِه؟» ایما، چارتا فِرِشتِه بَدییَم، زمینِ چار گوشه ایسَبان و زَمینِ چارتا وایِه جلوهِ گیرنه بان تا هیچ وایِی زمینِ سَر و دریایِ سَر و هیچ دارِ سَر نَزِنِه. ایما ایتا دیگه فرِشتِه بَدییَم از اوجِه که آفتو در هَنه، آسمانِ سمت جآر بَشَه و زندهِ خُدایِ مُهر اونه هَمرَه دَبا. و بُلَندِ صِدای هَمرَه اون چار تا فرشته رِه که اوشانه قُوَّت هَدَه هَبا با تا زمین و دریا رِه صدمِه بَزِنِن، دُخوانِسِّه و باَگوته: «تا اون موقِه که اَما اَمی خُدایِ پاکارانِ پیشانی سَرِ مُهر نَزَییم، زمین یا دریا یا دارِشانِ صدمِه نَزِنین.» و بِشنَوِسَّم مُهرهَبوسِّه شانه تعداد صد و چِهل و چار هزار نَفَر تمام بنی اسرائیلِ قومِ طایفه شانه جی با. یهودایِ طایفه یه جی دَوازَّه هزار نَفَر مُهر هَبان، رِئوبینِ طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، جادِ طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، اَشیر طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، نَفتالی یه طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، مَنَسی یه طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، شَمعونِ طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، لاوی یه طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، یِساکارِ طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، زِبولونِ طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، یوسِفِ طایفه یه جی، دَوازَّه هزار نَفَر، و بِنیامینِ طایفه یه جی دَوازَّه هزار نَفَر مُهر هَبان. ایما بِیشییَم، وایتا گَتِه جَماعَت هر مِلَّت و هر طایفه و هر قوم و هر زبانِ جی بَدییَم که هیچکس نَتَّنِسِّه اونه بِشمارِه و هَمِه اون تَخت و وَرِّه یه پِیش ایسَبان. اِسبی قَوا خودِشانِه تَن و نَخلِ شاخه شان رِه خودِشانِه دَس داشتِن. اوشان بُلَندِ صدایِ هَمرَه خواندِنه بان: «نِجات اَمیِ خُدای شین هیسِه، که تَختِ سَر نیشتِه؛ و وَرِّه یه شین هیسِه.» و تمام فِرشتِگان، تَختِ دُور و وَر و ریش سِفیدان و چار تا زندهِ مخلوقِ دُور ایسَبان؛ و اوشان خودِشانِه دیمِ هَمرَه زِمین سَر بَکِتَن و خُدا رِه پَرَسِّش کانه بان و گونه بان: «آمین! حمد و ثنا و جلال حکمت و شُکر و حُرمت قُوَّت و قدرت اَمیِ خُدایِ وَسین هَبو، تا اَبد و تا اَبد. آمین!» ایما ایتا اَزون ریش سِفیدان مَرِه دُخوانِسِّه و باَگوته: «ایشان که اِسبی قَوا خودِشانِه تَن دارَن، کییَن و کوجهِ یه جی بومَن؟» مَن اونه جَواب هَدَم: «اِی آقا، اینه تو دِانی،» و اون مَرِه باَگوته: «ایشان هَموشانییَن که اون گَتِه عذابِ جی دِرگا بومَن و خودِشانِه قواشانه وَرِّه یه خونِ دِلهِ بَشوردِن و اِسبی هَکُردَن. اینه وَسینِ که: «ایشان خُدایِ تَختِ پِیش دَرِن و شُو و روز اونه معبدِ دِلِه اونه خِدمَت کانَن؛ و اون تخت نشین، خودشه حُضورِ هَمرَه اوشانه سَرپَنا دَنِه. اوشان دِ وَشنا نَبونَن، و دِ تَشنا نَبونَن، نه آفتو اوشانه سَر تابِنِه، و نه هیچ گرمایی که بَسوزانه. چون اون وَرِّه ایی که تَختِ میَن هیسَه، اوشانه گالِش بونه، و اوشانه زِندگی یه اُویه چِشمِه شانه سمت رانَمایی کانه. و خُدا هر آرسو رِه اوشانه چِشِ جی پاک کانه.» وختی که وَرِّه هَفتِمین مُهرِ بِشکِندِه، حِدود نیم ساعت آسمانِ دِلهِ سکوت برقرار هَبا اون موقِه اون هفتا فرشته رِه بَدییَم که خُدایِ پیش ایسَن، و اوشانه هفتا شیپور هَدَه هَبا. و ایتا دیگه فرِشتِه بوماَ که ایتا بخورسوز طِلایِ جی خودشه هَمرَه داشتِه، و قربانگاهِ ور بییَسَه. اونه خیلی بُخور هَدَه هَبا تا اونِه تمام مقدَّسینِ دُعاهایِ هَمرَه قربانگاهِ سر که طِلایِ جی با تَختِ ور پیشکَش هَکونه. و بُخورِ دود، اون فرشته یه دَسِ جی مقدَّسینِ دعاهای هَمرَه تا خُدایِ وَر جآر بَشَه. ایما فرشتِه بُخورسوز بِیته و قربانگاهِ تَشِ جی پُرهَکُردِه و زمینِ سَر تُووادَه، اونوقت رادی صِدا و برقی که آسمانِ دِلِه وَرِسِنِه با و زمین که لَرزِنه با. هفتا فرشتِه که هفتا شیپورِ داشتِن، حاضر هَبان تا اوشانه صدا رِه دَر بیارِن. اوّلین فِرِشتِه خودشه شیپورِ دِلهِ بِدَمِسِّه، و تگرگ و تَشِی که خونِ هَمرَه قاطی با، زَمینِ سَر بِوارِسِّه و یه سِوّمِ زمین بَسوتِه و یه سِوّمِ دارِشان بَسوتَن و تمام سبزِ واشِشان بَسوتَنِ. دُوّمین فِرِشتِه خودشه شیپورِ دِلهِ بِدَمِسِّه، و یِچی ایتا گَتِه کوهِ مِثان که تَش هَگیته بو، دَریایِ دِلهِ تُووادِه هَبا و دریایِ یه سِوّم خون هَبا. و دریایِ جانِوَرانِ جی یه سِوّم بَمِردَن و کَشتی شانه جی یه سِوّم نابود هَبان. سوّمین فِرِشتِه خودشه شیپورِ دِلهِ بِدَمِسِّه و ایتا گَتِه سِتارِه، ایتا مَشعلِ مِثان که دَبا بَسوزِه آسِمانِ جی یه سِوّم اَز روخِانه شان و چشمه‌ یه اُوئیشانِ سَربَکِتِه. اون ستاره یه اِسم ’اَفْسَنْتین با‘، و یه سِوّم اَز اُوئیشان اَفسنتینِ هَمرَه زَرخ هَبان. و خیلی مَردُم اون اُویه هَمرَه که زَرخ هَبا با، بَمِردَن. چارمین فِرِشتِه خودشه شیپورِ دِلِه بِدَمِسِّه، و آفتو یه سِوّم، و ماهِ یه سوّم و سِتارِه شانه یه سِوّم ضربه بُخاردِن، جوریکه یه سِوّم از اوشانِ نور، تاریک هَبا. و روزِ یه سِوّم بی‌نور بُمانسِّه و شُویه یه سِوّم هم همینجور. ایما بَدییَم و بِشنَوِسَّم که ایتا عقاب آسِمانِ دِلِه همونجور که دَبا پَرواز هَکونِه بُلَندِ صدایِ هَمرَه شول بَکِشییَه: «وای، وای، وای زمینِ مَردُم سَر، چونکه هیچی نُمانِسِّه اون سِه تا فِرِشتِه یه شِیپورِشانِ صدا دَربیِه.» و پنجمین فِرِشتِه خودشه شیپورِ دِلهِ بِدَمِسِّه، و مَن ایتا سِتارِه بَدییَم که آسِمانِ جی زَمینِ سَر بَکِتِه و هاویه یه چاهِ کیلیت که تَه نِداره اونه هَدَه هَبا. اون فرشتِه هاویه یه چاهِ واز هَکُردِه. اون چاه جی یِچی ایتا گَتِه کورِه یه دود مِثان ورسَه، و آفتو و هوا اون چاه دود جی تاریک هَبان. ایما دود میَن، واش ووزی زَمینِ سَر بومَن و اوشانِه ایتا قدرت، زمینِ عَقرَبانِ قُدرتِ مِثان هَدَه هَبا. و اوشانِه باَگوته هَبا که نه زمینِ واشِشان، و نه هیچ سَبزِ گیاه یا داری رِه صدمِه نَزِنِن، بلکِه فقط مَردُمِی رِه صدمِه بَزنِن که خُدایِ مُهرِ خودِشانِه پیشانی سَر نِدارَن. و اوشانِه اِجازه هَدَه هَبا که اون مَردمِ پَنج ماه عذاب هَدِن، بدونِ اینکه هیچکسِ بَکوشَن. و اوشانه عذاب، عَقربِ عذابِ مِثان با، اون موقِه که ینفرِ نیش زَنه. اون روزانِ دِلِه مَردُم مَرگِ دُمّال گَردِنِن، ولی اونِهِ پیدا نُکانَن؛ مرگ آرِزو رِه دارِن، وَلی مَرگ اوشانه جی دَرشونه. و اون واش ووزیشان ایتا اَسب مِثانَن که جَنگ وَسین آمادِه هَبان. اوشانه کَلِّه سَر یِچی دَبا که طِلای تاجِ مِثان با و اوشانِ قیافِه ایتا آدَمِ مِثان با. اوشانِ سَرِ مو، ایتا زِناکانِ سَرِ مو یه مِثان با و اوشانه دَندان ایتا شیرِشانِ دندانِ مِثان با. ایتا آهینی سینه پوش، خودِشانِه سینه شانه سَر داشتِن، و اوشانه بالِشان صِدا، اَرابِه ها و خیلی اَسبشانِ صدایِ مِثان با که جَنگ سمت شونَن. اوشانِ دُم و نیش، ایتا عَقرَبِ دُم و نیشِ مِثان با، و خودِشانِه دُمِ دِلهِ این قدرتِ داشتن که مَردُمِ پَنج ماه عذاب هَدِن. هاویه یه چاه فرشتِه اوشانه پادشاهِ، که عِبرانیانِ زِبانِ دِلهِ اونه اِسم ’اَبَدونِ‘، و یونانی زِبانِ دِلِه ’آپولیونِ‘ یعنی نابود کننده. اوَّلین ’وای‘ سَرهَبا؛ بِییش، هَلَه دُتا ’وای‘ دیگه بایِسّی بیِه. ایما، شِشُمین فِرِشتِه خودشه شیپورِ دِلهِ بِدَمِسِّه، و مَن ایتا صدا طِلائی قربانگاهِ چار شاخِ جی که خُدایِ وَرجه دَرِه بِشنَوِسَّم، که شِشمین فِرِشتِه که شیپور داشتِه رِه، باَگوته: «اون چار تا فِرشتِه که فُراتِ گَتِه روخانِه یه ور اَسیرِن رِه، آزاد هَکُن.» پَس اون چار تا فرشته که اون ساعَت و اون روز و اون ماه و اون سالِ وَسین اَمادِه هَبابان بایِسّی، آزاد هَبون تا یه سِوّمِ آدَمانِ بَکوشَن. وَ بِشنَوِسَّم سَوارِه نظامِ تعداد دویست میلیون نفر با. اَسب شان و اونه سواران رِه می رؤیای دِلهِ اینجور بَدییَم: اوشانِ زِرِه شانه رنگ، تَشِ سُرخی و کَبودِ آبی و گوگِردِ زردی رِه داشتِه. اَسبِشانِ کَلِّه، ایتا شیرِ کَلِّه یه مِثان با و اوشانِ دَهنِ جی تَش و دود و گوگِرد دِرگا زنه با. این سِه تا بلایِ هَمرَه، تَش و دود و گوگِرد که اوشانِ دَهنِ جی دِرگا زنه با، یه سِوّمِ آدَمان بَکوشتِ هَبان. چون اَسبِشانِ زور اوشانه دَهِن و دُمِ دِلهِ دَبا. چون اوشانه دُمِشان ایتا مارِ مِثانِ که کَلِّه داره و اوشانِ هَمرَه صدمه زَنِن. بَقیِه آدَمِان، که این سِه تا بَلایِ جی بکوشت نَبان، نه خودِشانِه دَسِ کارانِ جی توبِه هَکُردَن و نه آلِشانه پَرَسِّش هکُردنِ جی و نه طَلائی بُتِشان و نقره ایی و برنجی و سَنگی و چویی بُتِشانِ پَرَسِّش هکُردنِ جی، که نه تانَن بَینِن و نه اِشنَوِنِن و نه راه شونِن. اوشان خودِشانِه آدمکُشیها و جادوگریها و بی‌عفتیها و دُزّیهایِ جی هَم توبِه نَکُردِن. ایما بَدییَم ایتا دیگه رَسدار فِرِشتِه آسِمانِ جی جیر هَنِه. اون فِرِشته ایتا اَبرِ دِلهِ دَپیته با و ایتا رَنگین کمان اونه سَرِ وَر و اونه قیافه آفتابِ مِثان با و اونه لِنگ سِتونهای تَشِ مِثان با. و ایتا کوچِ طومارِ واز هَکُردهِ، خودشه دَسِ دِلِه داشتِه. اون فِرِشته خودشه راسِ لنگِ دریایِ دِلِه و خودشه چَپِ لنگِ خشکی یه سَر بَنَه. و ایتا گَتِه دادِ هَمرَه شیرِ مِثان نَعرِه بَکِشیِیَه، و همونجور که نَعرِه کَشَنه با، اون هفتا رادی صدا در‌ بومَه و گَب بَزَن. وختی که اون هفتا راَد گَب بزن، خَسَّم بَنوِیسِم؛ ولی ایتا صِدا آسِمانِ جی بِشنَوِسَّم که باَگوته: «اونچه که اون هفتا راَد باگُوتَن رِه، مُهر و موم هَکُن و نَنویس.» ایما اون فِرشتِه که بدیِه بام دریا و خشکی یه سَر ایسَبا، خودشه راسِ دَسِ آسِمانِ سمت بُلَند هَکُردِه و اونه که تا اَبد و تا اَبد زِندِه هیسه، و آسِمان و هر اونچه که اونه دِلِه دَرِه و زمین و هر اونچه که اونه دِلهِ دَرِه و دریا و هر اونچه که اونه دِلِه دَرِه رِه خلق هَکُردِه، قَسَم بُخاردِه که: «دِ بیشتر اَز این دیر نَبونه. بلکه اون روزانِ دِلِه که هَفتِمین فِرِشته خودشه شیپورِ صدا رِه دَر بیارِه، خُدایِ راز کامِلاً انجام بونه، همونجور که خودشه پاکاران، یعنی پیغمبرِانِ وَسین اعلام هَکُردِه.» ایما اون صدا که آسِمانِ جی بِشنَوِسّه بام، یِدَفِه دیگه می هَمرَه گَب بَزَه و باَگوته: «بوشو و اون واز هَبا طومارِ که اون فرشتِه یه دَسِ دِلهِ که دَریا و خُشکی یه سَر ایساَ رِه، هَگیر.» پَس مَن اون فرشته یه سَمت بَشَم و اونه باگوتَم که اون کوچِ طومارِ مَرِه هَدِه. فِرِشتِه مَرِه باَگوته: «اینه هَگیر و بُخار! تی دِلهِ رِه زَرخ کانه، وَلی تی دَهَنهِ دِلهِ عسلِ مِثان شیرِن بونه.» مَن اون کوچِ طومارِ فرشته یه دَّسِ جی بِیتَم و بُخاردَم. می دَهَنهِ دِلهِ عسلِ مِثان شیرِن با، ولی هَمین که بُخاردَم می شِکَم زَرخ هَبا. مَرِه باگُوته: «تو بایِسّی یِدَفِه دیگه خیلی قومان و خیلی مِلّتا و خیلی زبونا و خیلی پادِشاهانِ خَبَری نَبوَّت هَکُنی.» ایما ایتا دِرازِ لَلِه، که ایتا اندازه‌گیری یه چویی مِثان با مَرِه هَدَن و باگُوتَن: «وَرِس و خُدایِ معبد و قربانگاهِ اَندازِه بَزِن و اوشانیکه اوجه پَرَسِّش کانَن رِه بِشمار، ولی معبدِ حَیاط رِه که دِرگا دَرِه کار نِدار و اونه اندازِه نَزِن، چون اون غیر یَهودیانِ بِسپارِسِّه هَبا، و اوشان، مُقَدَّس شَهرِ چِل و دو ماه لَگَدِ دَمُج کانَن. و مَن می دُتا شاهدِ اقتدار دَنَم که پِلاس دَکُنِن، و هزار و دویس و شَص روز نَبُوَّت هَکُنَن.» ایشان، همون دُتا زیتون دار و همون دُتا لَمپا پایِه ئَن که زمینِی خُداوندِ وَرجه ایسِنِن. و اَگِه کَسی بِخواد اوشانه صدمه بَزِنِه، اوشانه دَهَنهِ جی تَش دِرگا هَنه و اوشانه دُشمَنانِ سوزاندِنِه و کُلُم کانه. پس اگه ینفر بِخواد اوشانه صدمِه بَزِنِه، بایِسّی اینجوری بَکوشتِ هَبو. اوشان این قدرتِ دارِن که آسِمانِ دَبِدَن تا اون روزانِ دِلِه که نَبِوَّت کانَن وارِش نَوارِه و قُوَّت دارَن که اُوئیشانِ خونِ مِثان هَکُنَن و هر چَن دفه که بِخوان هر جور بَلا رِه زَمینِ سَر بیارِن. وختی که اوشان خودِشانِه شهادتِ تَمام هَکُردَن، اون وحشی جانِوَر که هاویه یه چاه جی دِرگا هَنه، اوشانه هَمرَه جَنگِنِه و اوشانه حَریف بونه و اوشانه کُشِنِه. و اوشانه جِنازِه شان اون گَتِه شهرِ جادِه یه دِلِه که کِنایه یه هَمرَه سُدوم و مِصر گونَن، زَمینِ سَر ماندِنهِ؛ اوجِه که اوشانه خُداوند مصلوب هَبا. سِه روز و نِصفِ قَدَر، بعضی آدمان، هر قوم و هر طایفه و هر زِبان و هر مِلّتِ جی اوشانه جنازه هایه بِیشییَنِ وَسین شونِن و نُزارنَن اوشانه دَفن هَکُنَن. اوشانیکه زمینِ سَر دَرِن اوشانه بَمردنِ وَسین ذوق کانَن و جَشن گیرنَن و هَمدِیگَرِ هدیه‌ ها دَنِن؛ چون اون دُتا پِیغمبر اوشانیکه زَمینِ سَر دَبان رِه عذاب هَدَه بان. وَلی سِه روز و نِصف که بُگذشتِه، زندگی یه نفس خُدایِ طرفِ جی اون دُتا پِیغمبرِ دِلِه بَشَه، و اوشان لِنگِ سَر بییَسَن، و اوشانیکه دَبان بَینِن رِه گَتِه تَرس بِیتِه. ایما ایتا بُلَندِ صدا آسِمانِ جی بِشنَوِسَّن که اوشانه باَگوته: «ایجه جآر بیئین!» وَ اوشان خودِشانِه دُشمَنِان چشِ پیش ایتا اَبرِ دِلِه آسِمانِ سَمت جآر بَشَن. و همون ساعَت، ایتا گَتِ زِلزِلِه بوما و شهرِ یه دَهِم فور بوماَ و هَف هزار نفر اون زِلزِلِه یه دِلهِ بَکوشت هَبان و اوشانیکه زندهِ بُمانِسَّن خِیلی بَتِرسین و آسِمانِ، خُدا رِه جلال هَدَن. دوّمین ’وای‘ سَر هَبا. بِیِیش، سِوّمین «’وای‘ خِیلی زود بایِسّی بَرِسِه. ایما هفتمین فِرِشتِه خودشه شیپورِ دِلهِ بِدَمِسِّه؛ وَ بُلَندِ صداهایی آسِمانی دِلِه دَپیتِه که گونهِ با: «دُنیایِ پادشاهی، اَمی خُداوند و اونه مَسیحِ شینِ. وَ اون تا اَبد و تا اَبد سلطنت کانه.» و اون بیس و چار تا ریش سفید که خُداوندِ وَرجه خودِشانِه تَختیشانِ سَر نیشته بان، خودِشانِه دیمِ سَر بَکِتَن و خُدا رِه پرسِّش هَکُردَن و باگُوتَن: «اِی خُداوند خُدای قادِرِ مطلق تِرهِ شُکر کانیم، اِی تو که دَری و دَبَیی. چونکه تو تیِ گَتِ قُدرَتِ تیِ دَس بِیتی و سلطنت هَکوردَنِ شِروع هَکُردی. و مِلّتِشان عصبانی بان، ولی اَسِه تی غضب وَقت بَرسییَه، مُردِگانِ داوری یه روز بَرسییَه، وَ اون موقِه بَرِسییَه که تی پاکاران، پِیغمبرِان، مُقدَّسین و اوشانیکه تی اِسِمِ حُرمَت دارَن، اَز گَت تا کوچِک، پاداش هَگیرَن وَ نابود کانی اوشانیکه زَمینِ نابود هَکُردَن.» ایما خُدایِ معبد آسِمانِ دِلِه واز هَبا؛ وَ خُدایِ عهد صِنِدوخ اون معبدِ دِلِه معلوم هَبا؛ وَ یِدَفه آسمانِ برق و راَد و گَتِه صدا و زِلزِلِه و گَتِه تگرگ با که هَنِه با. و ایتا گَتِه نِشانه آسِمانِ دِلِه ظاهِر هَبا: ایتا زِنا که آفتو خودشه تَن داشتِه و ماه اونه لِنگِ جیر و ایتا تاج که دَوازَّه تا سِتارِه داشتِه اونه سَر دَبا. اون زِنا شکمداربا، و بِزاسَّنِ درد و بِزاسَّنِ عذابِ جی شیوَن کانِبا. ایما ایتا دیگه نِشانه آسِمانِ دِلِه ظاهِر هَبا: بِیِیش، ایتا گَتِه سُرخِ اژدها که هفتا کَلِّه و دَه تا شاخ داشتِه، و اونه کَلِّه شانِ سَر هفتا تاج دَبا. خودشه دُمِ هَمرَه آسمانِ ستارگانِ یه سِوّمِ جَم هَکُردِه و زَمینِ سَر بَریختیه. اژدها اون زِنایِ پِیش که خَسِّه بِزا، بییَسَه، تا وقتی که اونه وَچه دُنیا بوما، اونه قورت هَدِه. اون زِنا ایتا ریکا بِزاسِّه، ایتا ریکا که قَرارِ آهنی عصای هَمرَه تمام مِلّتای سَر حکومت هَکونه. ولی اونه وَچِه بئیتهِ هَبا و خُدا و اونه تختِ وَر رَوانه هَبا. و اون زِنا صَحرایِ سمت بَشَه، اون جایی که خُدا اونه وَسین فَراهم هَکُردهِ با، دَر بَشَه، تا اوجِه هزار و دویس و شَص روز اونه بِدارِن. و آسِمانِ دِلِه جنگ هَبا. میکائیل و اونه فرشتگان اژدهایِ هَمرَه بَجِنگِسَّن. اژدها و اونه فرشتگان اوشانِ پِیش جنگِ وَسین بییَسَن، وَلی اژدها شِکَست بُخاردِه و دِ آسِمانِ دِلِه جایی اوشانه وَسین دَنِبا. و گَتِه اژدها جیر تُووادِه هَبا، یعنی اون قدیمی مآر که اِبلیس یا شیطان دُخوانِسِّه بونه که تمام دُنیا رِه گُمراه کانه. اون، زمینِ سَر تُووادِه هَبا و اون فِرشتگان هم اونه هَمرَه جیر تُووادِه هَبان. ایما ایتا بُلَندِ صدا آسِمانِ دِلِه بِشنَوِسَّم که گونه با: «اَسِه اَمی خُدایِ نِجات و قُوَّت و پادشاهی، و اون مَسیح اقتدار بوماَ. چون اونیکه اَمیِ اَداشانِ تُهمت زنه با که شُو و روز اَمیِ خُدای وَرجه اوشانه تُهمت زَنه با، جیر تُووادِه هَبا. و اوشانِ، وَرِّه یه خونِ هَمرَه و خودشانِ شهادتِ کلامِ هَمرَه اونه سَر حَریف هَبان. چونکه اوشان خودِشانِه جان دوس نِداشتَن، حتّی تا مرگ موقِه. پَس اِی آسِمان و اِی کسایی که آسِمانِ دِلِه دَرِین، خُشحالی هَکُنید! وَلی وای بِحالِ شُما، اِی زمین و اِی دریا، چونکه اِبلیس بدجور غیظ هَمرَه شِیمی سَر جیر بوما، چون دانهِ وَخت کَمِ.» و وختی اژدها بَدییَه که زَمینِ سَر تُووادِه هَبا، اون زِنایِ دُمّال بَشَه که ایتا ریکا بِزاسِّه با. وَلی اون گَتِه عقابِ دُتا بال اون زِنا رِه هَدَه هَبا، تا اون جایی که صَحرایِ دِلِه اونه وَسین فراهم هَبا با پَرواز هَکونه و اوجِه مارِ جی دور بُمانه، زَمانی و زمانهایی و نِصفِ زمانی اونه بِدارِن. اون مار ایتا اُو روخانِه یه اُویه مِثان خودشه دَهَنِ جی دِرگا هَکُردِه که اون زِنایِ دُمّال بوشو، تا لاه اونه خودشه هَمرَه بَبِره. وَلی زمین اون زِنایِ کُمَک بوما و خودشه دَهَنِ واز هَکُردِه و لاهی که اژدها خودشه دَهَنِ جی دِرگا هَکُردهِ با رِه، قورت هَدَه. ایما اژدها زِنایِ سَر غیظ هَکُردِه و بَشَه تا اونه بَقیِه ایل و تِبار هَمرَه جنگ هَکونه؛ یَعنی اوشانِ هَمرَه که خُدایِ اَحکامِ جی اطاعت کانَن و عیسی یِه شَهادتِ قایِم چَسبِنِن. و اژدها دریا کنار مُنتظر بُمانسِّه. ایما بَدییَم ایتا وحشی جانِوَر دریایِ جی دَرِه دِرگا هَنه. دَه تا شاخ و هفتا کَلِّه داشتِه، دَه تا تاج اونه شاخِشانِ سَر دَبا؛ و اونه هر کَلِّه یه سَر ایتا کفرآمیزِ اِسم بَنوِیشتِه هَبا با. اون وحشی جانِوَر که مَن بَدییَم ایتا پلنگ مِثان با، وَ اَشِ لِنگِشان و شیرِ دَهَن رِه داشتِه. و اژدها، خودشه قُدرَت و خودشه تَخت و ایتا گَتِ اقتدارِ وحشی جانِوَرِ هَدَه. ایتا ازاون وحشی جانِوَر کَلِّه ها، اِنگار ایتا کُشنده زَخم بِیته با، وَلی اون کُشندِه زخم خوب هَبا با و تمام زمین بُهت هَکُردَن و اون وحشی جانِوَر جی پیروی هَکُردن. مَردُم اژدها رِه پَرَسِّش کانه بان چون خودشه اقتدارِ اون وحشی جانِوَرِ هَدَه با. و اون وحشی جانِوَرم پَرَسِّش کانه بان و گونه بان: «کیِه که بِتَّنِه اون وحشی جانورِ مِثان هَبو؟ کیِه که بَتَّنِه اونه هَمرَه بَجِنگِه؟» ایتا دَهَن اون وحشی جانِوَرِ هَدَه هَبا تا غُرور و کُفرِ هَمرَه گَب بَزِنِه، و اونه اِجازه هَدَه هَبا تا چِل و دو ماه خودشه اقتدارِ به کار بَبِره. اون خودشه دَهَنِ واز هَکُردِه تا خُدا رِه کُفر باگو، کُفر باگوتَن اونه اِسم و اوجه ایی که ماندِنهِ، یَعنی اوشانیکه آسِمانِ دِلهِ دَرِن. و این هم، اونه اِجازه هَدَه هَبا که مُقدّسینِ هَمرَه بَجِنگِه و اوشانه سَر پیروز هَبو؛ و اونه اقتدار هَدَه هَبا تا هر طایفه، مَردُم، زبان و قومِ سَر حاکِم هَبو. و تمام اوشانیکه زَمینِ سَر دَرِن و اون وحشی جانِوَرِ پرسِّش کانَن - یعنی هر کَس که اونه اِسم، وَرِّه یه حیاتِ دَفترِ دِلهِ بَنوِیشتِه نَبا، همون وَرِّه که پِیش از اینکه دُنیا خلق هَبو قُربانی هَبا با. اونکه گوش دارِه بِشنوئهِ: اَگِه قَرار هَبو یِنفر اَسیر هَبو، به اَسیری شونِه. اَگِه قرار هَبو ینفر شَمشیر هَمرَه بَکوشت هَبو، بایِسّی شَمشیر هَمرَه بَکوشت هَبو. و این مقدّسین پایداری و اوشانه ایمانِ خَنِه. ایما ایتا دیگه وحشی جانِوَر بَدییَم که زمینِ جی دِرگا هَنه. دُتا شاخ وَرِّه یه مِثان داشتِه و اژدهایِ مِثان گَب زنه با. اون، اوّلین وحشی جانِوَر تمام اقتدارِ اونه عوض به کار گیرنه با، و زمین و اوشانیکه زَمینِ سَر دَرِن رِه مجبور کانِبا که اوّلین وحشی جانِوَر که اونه کُشنده زخم خوُب هَبا با رِه پَرَسِّش هَکُنَن. دُوّمین وحشی جانِوَر گَتِه نِشانه ها و معجزات نَمایش بَنَه، جوریکه حتّی مَردُمانِ چِشِ پِیش آسِمانِ جی تَش زَمینِ سَر بیاردِه. و اون نِشانه ها و معجزاتِ خاطری که اجازه داشتِه اون اوّلین وحشی جانِوَر عوض به کار هَگیره، اوشانیکه زَمینِ سَر دَبان رِه گول بَزَه و اوشانه باَگوته ایتا مُجَسَمِه اون وحشی جانِوَر جی بِسازَن که شمشیری هَمرَه زخمی هَبا، ولی با این وجود زندهِ بُمانسِّه. و اونه اِجازه هَدَه هَبا تا اون وحشی جانِوَر مُجَسمِه رِه نَفَس هَدِه تا اون وحشی جانِوَر مُجَسمِه بَتَّنِه حتّی گَب بَزِنِه و باعث هَبو اوشانیکه وحشی جانِوَر مُجَسمِه رِه پَرَسِّش نَکُردِن بَکوشت هَبون. اینجوری، تمام آدمان اَز گَت تا کوچِک، پولدار و فقیر، و پاکار و آزادِ مجبور کانِه با تا خودشانِ راسِ دَس یا خودشانِ پیشانی سَر علامت بَنَن. تا هیچکَس نَتَّنِه بَهینِه یا بَروشِه، بِجز اونیکه اون علامت، یعنی اون وحشی جانِوَر اِسم یا اونه اِسمِ شُمارِه رِه بِدارِه. این حِکمت خَنِه. هر کی فهم دارِه، بَنی تا اون وحشی جانِوَر شُمارِه رِه حِساب هَکونه، چونکه اون شُمارِه اِنسانِ شُمارِه هیسه و اونه شُمارِه شِشصد و شَص و شِش هیسِه. ایما بِییشییَم، و بَدییَم اون وَرِّه صَهیونِ کوهِ سَر ایسَا، و اونه هَمرَه صَد و چِل و چار هزار نفر دَبان که خودِشانِه پیشانی سَر اونه اِسم و اونه پیَرِ اِسمِ بَنوِیشتِه داشتِن. و مَن آسمانِ جی ایتا صِدا بِشنَوِسَّم، پُر خُروش اُویه صِدایی مِثان، و گورتَکِ مِثان بُلَن با. اون صِدا که بِشنَوِسَّم ایتا چنگ‌ نَوازان صدایِ مِثان با اون موقِه که چَنگ زَنَن. و اوشان اون تَختِ پِیش و اون چارتا زندهِ مخلوق و اون ریش سِفیدانِ پِیش ایتا جدیدِ سُرود بُخوانِسَّن. هیچکس نَتَّنِسِّه اون سرودِ یاد هَگیره، بجز اون صَد و چِل و چار هزار نَفَر که زمینِ مَردمِ میَن یِدَفِه دیگه بَهیِّه هَبا بان. ایشان همون کَسائین که خودِشان رِه زِناکانِ هَمرَه نجِس نَکُردِن، چون این مَرداکان اَذَبِن. ایشان همون کَسائینِ که وَرِّه هرکوجهِ شونه اونه دُمّال شونِن. ایشان آدَمان میَن جی یِدَفِه دیگه بَهیِّه هَبان تا خُدا و وَرِّه یه نوبَر هَبون. و اوشانه دَهَنِ دِلِه هیچ دِروئی پیدا نَبا چون اوشان بی عیبِن. ایما ایتا دیگه فِرِشتِه بَدییَم که آسِمانِ میَن پَرواز کانِبا و اَبَدی اِنجیل خودشه هَمرَه داشتِه تا اونه اوشانیکه زمینِ دِلِه دَرِن، و هر مِلّت و طایفه و زبان و قومِ اعلام هَکونه. و اون ایتا بُلَندِ صدایِ هَمرَه باَگوته: «خُدایِ جی بَتِرسین و اونه جَلال هَدین، چون اونه داوری یه ساعت بَرِسییَه. اونه پَرَسِّش هَکُنید، اونیکه آسِمان و زمین و دریا و چِشمِه‌ شانه اُو رِه خَلق هَکُردِه.» وَ ایتا دیگه فِرشتِه یعنی دُوّمین فِرِشتِه اونه دُمّال سَر بوماَ و باَگوته: «فور بوماَ! اون گَتِ بابِل فور بوماَ! اونیکه خودشه زِناکاری شَرابِ جی تمام مِلّتا رِه هَدَه.» ایما ایتا دیگه فِرِشتِه یعنی سِوّمین فِرِشتِه اون دُتایِ دُمّالسَر بوماَ و ایتا بُلَندِ صدایِ هَمره باَگوته: «اَگِه کَسی اون وحشی جانِوَر و اونه مُجَسَمِه رِه پَرَسِّش هَکونه و خودشه پیشانی سَر یا خودِشِه دَسِ سَر اونه علامتِ قَبول هَکونه، اون هَم خُدای غضبِ شَرابِ جی که پُر ملات و خالِصِ وخُدایِ غَضَبِ پیالِه یه دِلهِ بَریخته هَبا خارنِه. اون، مُقدَّسِ فِرشتِگانِ پِیش و وَرِّه یه پِیش تَش و گوگردِ هَمرَه عَذاب کَشِنِه. وَ اوشانه عذابِ دود تا اَبد و تا اَبد جآر شونِه. و اوشانیکه اون وحشی جانِوَر و اونه مُجَسَمِه رِه پَرَسِّش کانَن و هر کَس که اونه اِسمِ علامتِ قَبول کانه، نه روزِ دِلِه آسایش دارِه و نه شُویه دِلِه.» این مقدَّسینِ پایداری رِه خَنِه، اوشانی که خُدایِ اَحکام و مسیح رِه ایمانِ دارَن. و آسِمانِ جی ایتا صِدا بِشنَوِسَّم که گونه با، «اینه بَنویس: خُشا بِحال اوشانیکه مین بَعد خُداوَندِ دِلهِ میرنِن.» وَ خُدایِ روح باگوته: «راس راسی خُشا بِحالِ اوشان که خودِشانِه زَحمتانِ آسایشِ گیرِنَن، چون اوشانه اعمال، اوشانه دُمّالسَر هَنه!» ایما بِیشییَم، ایتا اِسبی اَبر می پیش دَبا و اون اَبرِ سَر یِنَفَر نیشته با که اِنسانِ ریکا رِه ماندِنهِ با و ایتا طِلای تاج خودشه سَر داشتِه و ایتا تیز داز خودشه دَسِ دِلِه. و ایتا دیگه فِرِشتِه معبدِ جی دِرگا بوماَ و بُلَندِ صِدایِ هَمرَه اونیکه اَبرِ سَر نیشته با رِه باَگوته: «تیِ دازِ هَگیر و دِرُو هَکُن، چون دِرُوئه موقِه بَرِسییَه و زمینِ مَحصول حِسابی بَرسییَه.» پَس اونیکه اَبرِ سَر نیشته با خودشه دازِ زَمینِ سَر بَچِرخاندِه و زمین دِرُو هَبا. ایما ایتا دیگه فِرِشتِه معبدِ جی که آسِمانِ دِلهِ با دِرگا بوما و اون هَم ایتا تیز داز خودشه دَس داشتِه. ایما ایتا دیگه فِرِشتِه که تَشِ اِقتدارِ داشتِه قُربانگاه جی دِرگا بوماَ و بُلَندِ صدایِ هَمرَه اونیکه تیز داز داشتِه رِه، باَگوته: «تیِ تیز داز رِه هَگیر و انگورِ خوشِه شانِ زَمینِ رَزی جی بَچین، چون زمینِ اَنگورِشان بَرِسییَه.» پَس اون فِرشتِه خودشه داز زَمینِ سَر بَچِرخاندِه و زمینِ اَنگورشانِه جَم هَکُردِه و شرابِ گَتِه حوضِ دِلهِ که خُدایِ غضب با بَریختِه. وَ اَنگورِشان شرابِ حوضِ دِلهِ که شَهرِ دِرگا با، باکوتاندِه هَبا و اون حوضِ جی خون سَرازیر هَبا و خون تا اَسبانِ اَوسارِ قَد جآر بوماَ، و اونه دِرازا سیصد کیلومتر با. اون موقِه ایتا دیگه گَتِ وعجیب نِشانه آسِمانِ دِلهِ بَدییَم: هَفتا فرشته که هَفتا بَلا اوشانه هَمرَه دَبا، اوشان آخرین بَلائِشان هیسَن - چون اوشان هَمرَه خُدایِ غضب تَمام بونه با. وَ یِچّی بَدییَم که شیشه ایی دریا رِه ماندِنِه با که تَشِ هَمرَه قاطی هَبا با، وَ اوشانی رِه هم بَدییَم که شیشه ایی دَریایِ وَر ایسَبان و اون وحشی جانِوَر و اونه مُجَسَمِه و اونه اِسمِ شُماره یه سَر پیروز هَبا بان و سازِ چنگهائی اوشانه دَسِ دِلِه دَبا که خدا اوشانه هَدَه با. وَ اوشان خُدایِ خادم، موسایهِ سرود، و وَرِّه یه سرودِ خواندِنه بان و گونه بان: «تی کاران گَت و عجیبِ، اِی خُداوند خُدای قادِرِ مطلق. تی راهها چَنّی عدل و حَقِ، اِی مِلّتهای پادشاه. اِی خُداوند، کیِه که تی جی نَتِرسِه، وَ تی اِسمِ جَلال نَدِه؟ چون فقط تو، قدّوسی. تمام مِلّتِشان هَنَن و تِرِه پَرَسِّش کانَن چونکه تی عادلانۀ کاران اَسِه آشکار هَبا.» باز بَدییَم که معبد، یعنی شهادَتِ خیمه، آسمان دِلِه واز هَبا وَ هفتا فِرشته که هَفتا بَلا رِه داشتِن اون مقدّسِ جایِ جی دِرگا بومَن و اوشان ایتا لِواس کَتان پارچه یه جی که پاک با و سو سو زنه با دَکُردِه بان و ایتا شال که طِلای جی با خودِشانِه سینه یه دور داشتِن. و ایتا اَز اون چارتا زندهِ مَخلوق، اون هفتا فِرشته رِه هفتا طِلا پیالِه که خُدای غضبِ جی پُر با هَدَه، خُداییِ که تا اَبد و تا اَبد زِندِه هیسه. وَ اون مقدّسِ جا، خُدایِ جَلال و قُوّتِ هَمرَه دود جی پُر هَبا، وَ تا اون موقِه که اون هَفتا فرشتِه یه هفتا بَلا تَمام نَبا، هیچکَس نَتَّنِسِّه اون مقدّسِ جایِ، دِلِه بوشو. ایما مَعبدِ جی ایتا بُلَندِ صدا بِشنَوِسَّم که اون هَفتا فرشتِه رِه گونه با: «بیشین و خُدایِ غضبِ هفتا پیالِه رِه زَمینِ سَر بَریزین.» پس اوّلین فِرِشتِه بَشَه و خودشه پیالِه رِه زَمینِ سَر بَریختیه، وَ زخمایی که بَدنِما و دَردِ هَمرَه با، اون مَردُم سَر ظاهر هَبا که اون وحشی جانِوَر علامتِ داشتِن و اونه مُجسَمِه رِه پَرَسِّش کانه بان. دُوّمین فِرِشتِه خودشه پیالِه رِه دَریایِ دِلهِ بَریخته، وَ دریا ایتا بَمِردِه آدمِ خونِ مِثان هَبا، و هر چی که دریایِ دِلِه جان داشتِه بَمِردِه. سِوّمین فِرِشتِه خودشه پیالِه رِه روخانه شان و چِشمِه شانه اُویه دِلِه بَریخته، اوشان به خون تبدیل هَبان. و بِشنَوِسَّم اون فِرشتِه که اون اُوئیشانِ اختیار اونه هَدَه هَبا با، باَگوته: «اِی قدّوس، تو عادلی، تو که دَری و دَبَیی، چون این مُجازاتِشان تو بیاردی؛ چونکه اوشان مُقَدّسین و پِیغمبرانِ خونِ بَریختِنِ، و تو اوشانه خون هَدَیی تا بَنوشِن این اونچیِه که اوشانه حَقِّ!» وَ بِشنَوِسَّم که قُربانگاه جی صِدائی بوماَ که: «آرِه، اِی خُداوند خُدای قادِرِ مطلق، تی داوری شان حَق و عَدلِ.» چارمین فِرِشتِه خودشه پیالِه رِه آفتو یه سَر بَریخته، و آفتو رِه اِجازه هَدَه هَبا تا مَردُمِ تَشِ هَمرَه بَسوزانه. مَردُم گَرمایِ حرارتِ جی بَسوتَنِ و خُدایِ اِسمِ که این بَلاهایِ قدرتِ دارِه، لعنت هَکُردَن، اوشان توبِه نَکُردِن و اونه جَلال نَدَن. پنجمین فِرِشتِه خودشه پیالِه رِه اون وحشی جانِوَر تَختِ سَر بَریخته و اونه پادشاهی یه مملکتِ ظلِمات بِیتِه. آدَمان آنقَدَر که درد داشتِن، خودِشانِه زبانِ گاز گیرنه بان. وَ خودِشانِه دردا و زَخمایِ خاطری، آسِمانی، خُدا رِه لعنت کانه بان. اوشان خودِشانِه کارانِ جی توبِه نَکُردِن. شِشمین فِرِشتِه خودشه پیالِه رِه اون گَتِ روخانِه، فُراتِ سَر بَریختیه و اونه اُو خُشک هَبا تا راه رِه اون پادشاهانِ وَسین که مَشرقِ جی هَنَن آمادِه هَکونه. ایما بَدییَم اِژدهایِ دَهَنِ جی و اون وحشی جانِوَر دَهَنِ جی و دِروئی پِیغمبَرِانِ دَهَنِ جی سِه تا پلیدِ روح که وَگِ مِثان بان دِرگا بومَن. چون ایشان آلِشانه اَرواحِن که نِشانِه و معجِزِات هارنَن و تمام دُنیایِ پادشاهانِ ورجه شونِن تا اوشان رِه خُدای قادِرِ مطلقِ گَتِ روزِ دِلِه جنگِ وَسین جَم هَکُنَن. «بِیِیشین، مَن ایتا دُزِّ مِثان هَنَم! خُشا بِحال اونیکه بیدار بُمانه و لِواس دَکُردِ بو، نَکُنِه لُخت و پَتی رادَکِه و همه اونه رُسوایی رِه بَینَن.» و اون سه تا پَلیدِ روح، زمینِ پادشاهان رِه یِجا جَم هَکُردَن که عِبرانیانِ زِبان اونِه ’حارمَگِدّون‘ گونَن. هفتمین فِرِشتِه خودشه پیالِه رِه هوایِ دِلهِ بَپاشیِه و ایتا بُلَندِ صدا اون تخت و معبدِ جی بوما که: «تَمام هَبا!» و آسمانِ برق و راَد وَرِسَه، و ایتا گَتِ زِلزِلِه اتّفاق دَکِته، اونجور گَتِه زِلزِلِه که اونه مِثان از اون موقه که آدم زَمینِ دِلهِ دَبا، تا اَلآن اتّفاق نَکِته با. گَتِ شهر سِه تیکه هَبا و مِلّتِشانِ شَهران فور بومَن. وَ خُدا اون گَتِ بابِل خودشه یاد بیاردِه و ایتا پیالِه شَراب، که خودشه غضبِ تَشِ جی پُر با، اونه هَدَه بُخارِه. و هرجزیره‌ ایی دَربَشه و دِ هیچ کوهی دَنِبا. وَ گَتِه تَگَرگی که هر کدام دور و بَرِ پَنجاه کیلو وزن داشتِه؛ آسمانِ جی آدمانِ سَر بِوارِسِّه، آدمان، خدا رِه تگرگِ بلایی خاطری لعنت هَکُردَن، چون این بَلا خیلی سخت با. ایما ایتا از اون هَفتا فِرشتِه که هَفتا پیالِه داشتِن پِیش بوماَ و مَرِه باَگوته: «بیِه، تا اون گَتِ فاحِشه یه داوری که خِیلی اُویه شان سَر لَم هَدَه رِه، تِرِه نِشان هَدَم. اونیکه زمینِی پادشاهان اونه هَمرَه زَنا هَکُردَن و اوشانیکه زَمینِ سَر دَرِن اونه زِناکاری یه شَرابِ جی مَس هَبان.» اون فِرشتِه خُدایِ روحِ دِلِه مَرِه صَحرا بَبِرده. اوجِه ایتا زِنا رِه بَدییَم که ایتا سُرخِ وحشی جانِوَر سَر سَوار با. اون جانِوَر تَن، کُفرآمیزِ اِسمهایِ هَمرَه بَپوشانیه با، و هفتا کَلِّه و دَه تا شاخ داشتِه. اون زِنا، ایتا سُرخ و اَرغوانی لِواس خودشه تَن داشتِه که طَلا و جواهر و مُرواری یه هَمرَه بَزَک هَبا با. و ایتا پیالِه طِلایِ جی خودشه دَس داشتِه که خودِشِه زَنایِ زِشتیها و ناپاکی های جی پُر با. وَ اونه پیشانی سَر این مَرموزِ اِسم بَنوِیشتِه هَبا با: «گَتِ بابِل، فاحشه شان و زمینِ زِشتیهای مآر.» وَ بَدییَم که اون زِنا مُقدّسینِ خون و اوشانیکه عیسی یِه خاطری شهید هَبانِ خونِ هَمرَه مَسِّ. هَمین که زِنا رِه بَدییَم خِیلی تَعَجب هَکُردَم. ولی فِرِشته مَرِه باَگوته: «چرا اِنقَدَر تَعَجُب هَکُردی؟ مَن اون زِنایِ راز و اون وحشی جانِوَر راز که هفتا کَلِّه و ده تا شاخ دارِه و زِنا اونه سَر سَوارِه رِه، تی وَسین گونَم. اون وحشی جانِوَر که بِدیِیَیی، یه زَمانی دَبا، اَلآن دِ دَنیِه، و خِیلی زود هاویه یه چاه جی دِرگا هَنه و هَلاکتِ سمت شونِه. و اوشانیکه زمینِ سَر دَرَن که اوشانه اِسم از موقِه ایی که دُنیا خلق هَبا حیاتِ دفترِ دِلهِ بَنوِیشتِه نَبا، اون وحشی جانِوَر بَدییَنِ جی تَعَجِب کانَن، چون اون یه زَمانی دَبا، اَلآن دَنیِه، وَ خِیلی زود هَنه. «این ایتا حَکیمِ عقل خَنِه. اون هَفتا کَلِّه، هفتا کوهِن که اون زِنا اوشانِ سَر نیشتِه. که هفتا پادشاهِن که اوشانه جی پَنج نفر از بِین بَشَن، و یِنَفر بُمانِسَّه و ایتا از اوشان هَلَه نومَه، و اون موقِه که بیِه، بایِسّی بُمانه ولی یه مدّتِ کَم. اون وحشی جانِوَر که زمانی دَبا و اَلآن دَنیِه، هَشتمین پادشاهِ. اون هَم ایتا اون هَفت نَفَرِ جییِه و هلاکتِ سمت شونِه. «اون دَه تا شاخ که بِدیِیَی، دَه تا پادشاهِن که هَلَه به سلطنت نَرِسیَن. وَلی اوشان قرارِ که یه ساعتِ اون وحشی جانِوَر هَمرَه پادشاهانِ اقتدارِ هَگیرین. اوشان همه ایتا فِکر دارَن و خودِشانِه قُدرَت و اقتدارِ اون وحشی جانِوَرِ دَنِن. اوشان وَرِّه یه هَمرَه جَنگِنِن، وَلی اون وَرِّه اوشان سَر پیروز بونه، چون اون، خُداوندِ خداوَندان و پادشاهِ پادشاهان هیسه - و اوشانیکه اونه هَمرَه دَرِن، اونه دعوت هَبوسِّه شان و انتخاب هَبوسِّه شان و اونه وفادارانَن.» و اون فِرشته مَرِه باَگوته: «اون اُوئیشان که بِدیِیَیی، اون جایی که فاحشه نیشتِه، اوشان همون قومها و جماعتها و مِلّتها و زَبانها هیسَن. و اون دَه تا شاخ و وحشی جانِوَر که بِدیِیَی، فاحشه یه جی بیزار بونَن. اوشان اون فاحشه رِه تنها نَنِن و اونه لُخت و پَتی وِل کانَن. اون تَنِ گوشتِ خارِنَن و اونه تَشِ دِلهِ سوزانِدِنَن. چونکه خُدا اوشانه دِلِ میَن بَنَه تا اونه خواسِّه رِه بِجا بیارِن و همفکر هَبون، تا خودِشانِه سلطنت قدرتِ اون وحشی جانِوَر دَس بِسپارِن، تا خُدایِ کَلام انجام هَبو. وَ اون زِنا که بِدیِیَی همون گَتِ شَهرِ، که زمینِی پادشاهانِ سَر حِکومت کانه.» ایما بَدییَم ایتا دیگه فِرِشتِه آسِمانِ جی دَرِه جیر هَنه که ایتا گَتِ اقتدار داشتِه و زمین اونه جَلالِ هَمرَه نورانی هَبا. ایتا بُلَندِ صدایِ هَمرَه داد بَزَه که: «فور بوماَ! گَتِ بابِل فور بوماَ! اون آلِشانِ سِرِه هَبا! وَ هر ناپاکِ اَرواحِ مَقَر، وَ هر ناپاکِ پَرنده یه فَک، وَ هر وحشی جانِوَر لانه که ناپاک و نفرت انگیزِ. چون اونه هرزگی یه هوا و هَوَس شرابِ جی تمام مِلّتِشان بُخاردِن. وَ زمینِ شاهان اونه هَمرَه زَنا هَکُردَن، وَ زمینِ تاجِران اونه زیادی تجمّلاتِ جی پولدار هَبان.» ایما ایتا دیگه صدا آسِمانِ جی بِشنَوِسَّم که باگوته: «اِی می قوم، این شَهرِ جی دِرگا بیئین، نَبو که اونه گُناهانِ دِلهِ شریک هَبین، نَبو که اونه بَلائِشان شیمی سَر هم بیه، چونکه اونه گُناهان تا آسِمان بَرِسییَه، وَ خُدا اونه خطاها رِه خودشه یاد بیاردِه. هَمونجور که اون بَقیِه یه هَمرَه رفتار هَکُردِه اونه هَمرَه رفتار هَکُنید؛ اون کارانِ عوض که هَکُردِه، دو بَرابَر اونه عوض هَدین. اون شرابِ پیاله یه دِلِه که خودِش دُرس هَکُردِه، دو برابر اونه هَدین. همون قَدَر که خودِش رهِ جلال هَدَه و تجملاتِ دِلِه زندگی هَکُردِه همون قَدَر اونه عذاب و شیوَن هَدین. چون خودشه دِلِ میَن گونِه، ”من جوری نیشِنَم که انگار ایتا مَلَکِه نیشتِه. بیوِه نیِیَم و هیچ وَخت شیوَن نُکانَم.“ اینِه وَسین اونه بلاها یه روزِ دِلِه هَنِن، مرگ و شیون و قَحطی. وَ تَشِ دِلِه سوزِنِه. چونکه خُداوند خُدایِی که اونه داوری هَکُردِه، قادِرِ.» وَ زمینِ پادشاهان که اونه هَمرَه زَنا هَکُردَن و اونه هَمرَه تجمّلاتِ دِلِه زندگی هَکُردَن، وختی اونه بَسوتَنِ دود رِه بِینَن، اونه وَسین شیوَن و زاری کانَن و اونه وَسین عزا گیرنَن. اونه عذابِ تَرسِ جی دور اِیسَنَن و گونَن: «وای، وای! اِی گَتِ شهر، اِی بابِل، اِی رَسدار شهر! چی هَبا که یه ساعَتِ سَر فور بوماَیی!» وَ زمینِ تاجرِان اونه وَسین بِرمِه کانَن و عزا گیرِنَن، چون دِ هیچکس اوشانه بارِ نَهینِه، یعنی نه طِلا و نُقرِه و جواهرات و مُرواری یه اوشان رِه؛ نه گِرانِ نازکِ کَتان و ابریشم و ارغوان و سُرخِ حریرِ اوشان رِه؛ نه جورواجورِ عطردارِ چو و جورواجورِ عاج ِظَرفان و جورواجورِ گِرانِ چویی ظرفان و مِفرق و آهین و مرمَرِ اوشان رِه، نه دارچین و اَدویه و خوش بو بخور و مُر و کندرِ اوشان رِه؛ نه شراب و روغَن زیتون و خوبِ آرد و گَندُم اوشان رِه؛ نه گو و گوسَند و گَلِّه ها و اَسبِشان و اوشانه ارابه‌ شان رِه و نه پاکاران یعنی آدَمان جان رِه. اوشان گونَن: «اون میوِه که تی جان اونه آرزو رِه داشتِه، تی دَسِ جی بَشَه. تمام تی تجملات و شُکوه به باد بَشَه، وَ دِ هیچ وَخت اوشانه بِدس نیارنی.» وَ این تاجرِان بار که اونه هَمرَه پولدار هَبان، اون عذابِ تَرسِ جی که اون کُشِنِه، دور اِیسَنَن و بِرمِه کانَن و گَتِه شیوَنِ هَمرَه گونَن: «وای، وای! اِی گَتِ شهر، که لِواسی نازکِ کَتانِ پارچه هایِ جی که ارغوانی و سُرخ با دَکُردی وَ طَلا و جواهر و مُرواری یه هَمرَه بَزک هَبَیی! چون تمام تی دارایی یه ساعتِ سَر به باد بَشَه.» وَ تمام ناخُدائِشان و هر کدام از اوشان که هَمَش کَشتی یه هَمرَه سَفر کانَن، مَلَوانان و تمام اوشانیکه دریایِ راه جی تجارت کانَن، دور اِیسَن. وَ همون موقِه که اونه بَسوتَنِ دود رِه بَدییَن، داد بَزَن و باگُوتَن: «کُدام شهر، این گَتِه شَهرِ مِثان با؟» وَ خاک خودِشانِه سَر بَریختِن و شیوَن هَکُردَن و ماتَم بِیتَن که: «وای، وای! اون گَتِ شهرِ وَسین، شَهری که تمام کَشتی‌دارِشان، اونه ثروتِ هَمرَه پولدار هَبان، اَسِه یه ساعتِ سَر فور بوماَ! اِی آسِمان اونه وَسین ذوق هَکُن! اِی مقدّسین و پِیغمبرِان و رَسولان اونه وَسین ذوق هَکُنید! چون خُدا شیمی تقاص اونه جی بِیتِه.» ایما ایتا رَسدار فِرِشتِه، ایتا سنگ که ایتا گَتِه آسیابِ سنگِ مِثان با رِه بِیته و اونه دَریایِ دِلهِ تُووادَه و باَگوته: «بابِل، اون گَتِ شهر، اینجوری کُشت و کُشتارِ هَمرَه فور هَنِه، و دِ هیچ نِشانِی اونه جی پیدا نَبونه. ایما دِ نه مُطرِبان و چنگ‌ نوازانِ صِدا وَ نه نی‌ زَن و شیپورچی شانِ صِدا تی جی بِشنَوِسِّه نَبونه، دِ هیچ صنعتگری و هیچ صِنفی تی دِلهِ پیدا نَبونه. وَ دِ هیچ آسیابِ صِدا تی جی بِشنَوِسِّه نَبونه؛ و دِ هیچ لَمپایه سو تی دِلِه نِتابِنِه؛ دِ هیچ عَروس و زامایِ صِدا تی جی بِشنَوِسِّه نَبونه. چونکه تی تاجِران زمینِ گَتِه مَردِکان بان و تمام مِلَّتِشان تی جادو یه هَمرَه گُمراه هَبان. اونه دَس، مُقدّسین و پِیغمبرانِ خون، وَ تمام اوشانیکه زمینِ سَر بَکوشت هَبان خونِ هَمرَه آلودِه با.» بعدِ این چیزان، ایتا صدا بِشنَوِسَّم ایتا گَتِ جَماعَتِ صِدایِ مِثان آسِمانِ دِلهِ، که گونه بان: «هَلِلویاه! نِجات و جَلال و قُوَّت اَمیِ خُدای شین هیسِه، چونکه اونه داوریان حَق وعدلِ. چون اون، اون گَتِ فاحشِه رِه داوری هَکُردِه اون فاحشه که خودشه بی عفتی یه هَمرَه زمینِ فاسِد هَکُردِه، وَ خُدا، خودشه خادمانِ تقاصِ اونه جی بِیته.» وَ یِدَفِه دیگه باگوتَن: «هَلِلویاه! اون شهرِ جی تا اَبد و تا اَبد دود بُلَند بونه.» و اون بیس و چارتا ریش سفید و اون چارتا زندهِ مخلوق خودِشانِه دیمِ سَر بَکِتَن و خُدا رِه که تَختِ سَر نیشته با، پَرَسِّش هَکُردَن و باگُوتَن: «آمین. هَلِلویاه!» ایتا صدا تَختِ جی بوما که گونه با: «اَمی خُدا رِه حمد و ثنا باگویید، اِی تمام اونه خادمین، اِی شُما که اونه جی تَرسِنین، اَز گَت تا کوچِیک!» ایما ایتا صدا بِشنَوِسَّم که ایتا گَتِ جَماعَتِ صِدا رِه ماندِنِه با، و فراوانِ اُوئیشانِ صِدایِ مِثان با، و رَادی بُلَندِ صدا، که داد زنه با و گونه با: «هَلِلویاه! چونکه خُداوند، اَمیِ خُدا، خُدای قادِرِ مطلق، دَرِه سلطَنَت هَکونِه. بیئین ذوق هَکُنیم و خوشحال هَبیم، وَ اونه جَلال هَدیم، چون اون وَرِّه یه عَروسی یه موقِه بَرِسییَه، وَ اونه عَروس خودِشِه آمادِه هَکُردِه؛ ایتا نازکِ کَتان لِواس که سو سو زَنه و پاکِ رِه اونه هَدَن تا خودشه تَن دَکُنِه.» چون اون نازُکِ کَتان لِواس، مقدّسین صالِحِ اعمالِ. و اون فرشتِه مَرِه باَگوته: «اینه بَنویس: خُشا بِحال اوشانیکه اون وَرِّه یه شامِ عروسی دَعوَتِن.» وَ مَرِه باَگوته: «ایشان خُدای حَقیقی کَلامِن!» ایما، اونه لِنگ دَکِتَم تا اونه پَرَسِّش هَکُنَم. وَلی اون مَرِه باَگوته: «اینجور نَکُن! چون مَنَم تی مِثان و تی اَداشانِ مِثان که عیسی یِه شَهادَتِ قائم بَچِسبِسِّن، هَمخِدمتم. خُدا رِه پَرَسِّش هَکُن! چون عیسی یِه شَهادَت، نَبُوَّتِ روحِ.» ایما بَدییَم که آسِمان واز هَبا، و ایتا اِسبی اَسبِ بِیشییَم! یِنفر اونه سَر سَوارِه که اونه اِسم وفادار و حَقِّ. اون عادلانِه داوری کانه و جَنگِنِه. اونه چِش اَلو بِیتِه تَشِ ماندِنِه و اونه کَلّه یه سَر خِیلی تاجا دَرِه. وَ ایتا اِسم اونه سَر بشنویشتِه هَبا که هیچکَس نِدانِه، بِجز خودِش. ایتا خونی قَوا دَکوردِه با و اِسمی که اونه دُخواندَن ’خُدایِ کَلامِ‘. آسِمانِ لَشگرِشان، نازکِ کَتان لِواس دَکُردِه بان که اِسبی و پاک با، اِسبی اَسبِ سَر سَوار بان و اونه دُمّالسَر هَنه بان وَ اونه دَهَنِ جی ایتا تیز شَمشیر دِرگا هَنِه با، تا اونه هَمرَه مِلّتیشان رِه بَزِنِه. «آهینی عصایِ هَمرَه اوشانه سَر حکومت کانه.» او، خُدای قادِرِ مطلقِ غیظ، و غضبِ انگورِ شرابِ حوضِ دِلِه لَگَدِ دَموج کانه. ایتا اِسم اونه قَوا و رانِ سَر بَنوِیشته هَبا: ’شاه شاهان و خُداوندِ خداوَندان.‘ ایما ایتا فِرِشتِه رِه بَدییَم که آفتویه دِلِه ایسَبا و بُلَندِ صدایِ هَمرَه تمام پَرَندگانی که آسِمانِ دِلهِ پَر زَنه بان رِه دُخوانِسِّه و باَگوته: «بیئین، خُدایِ گَتِ شامِ وَسین جَم هَبین، تا پادشاهان و فرماندِهان و رَسدارانِ گوشتِ جی بُخارین، وَ اوشانه اَسب و سَوارانِ گوشتِ جی، وَ تمام آدمان، از گَت تا کوچِیک، پاکار و آزادِ گوشتِ جی بُخارین.» و اون وحشی جانِوَر و زمینِی پادشاهانِ بَدییَم، که خودِشانِه لَشگرِشانِ هَمرَه جَم هَبا بان، تا اونه علیِه که اَسبِ سَر نیشتِه و اون لَشگرِ علِیه بَجِنگِن. اون وحشی جانِوَر گِرِفتار هَبا، و اونه هَمرَه اون دِروئی پیغَمبر که اون وحشی جانِوَر اِسمِ هَمرَه نِشانه ها و معجِزات انجام دَنهِ با و اون نِشانه هانِ هَمرَه اوشانِ گول بَزَه با که اون وحشی جانِوَر علامتِ قبول هَکُردهِ بان و اونه مُجَسمِه رِه پَرَسِّش کانه بان. اوشان هر دُتا، زندهِ زندهِ، تَشِ دریاچه یه دِلهِ که گوگِردِ هَمرَه سوزِنِه، تُووادِه هَبان. وَ بقیِه اوشان اون شَمشیر هَمرَه که اون اَسب سَوارِ دَهَنِ جی دِرگا هَنِه با، بَکوشت هَبان و تمام پَرَندِگان خودِشانِ رِه اوشانه گوشتِ جی سیر هَکُردَن. ایما بَدییَم ایتا فِرِشتِه آسِمانِ جی دَرِه جیر هَنه، و هاویه یه چاه کیلیت اونه هَمرَه دَرِه، و ایتا گَتِه زَنجیل خودشه دَسِ دِلِه دارِه. و فِرِشتِه، اژدها رِه، اون قَدیمی مار رِه، که همون اِبلیس یا شِیطانِ، بِیته و تا هِزار سال اونه زِندانِی هَکُردِه و اونه هاویه یه چاه دِلهِ تُووادَه و اونه دَرِ دَبِسِّه و مُهر و موم هَکُردِه تا دِ مِلّتِشان رِه گول نَزِنِه تا اون هزار سال تَمام هَبو. ایما اون بایِسّی یه مُدّتِ وَسین آزاد هَبو. ایما تَختائی رِه بَدییَم که اوشانِ سَر کَسایی نیشته بان که اوشانه داوری یه اقتدار هَدَه هَبا با. و آدمانِ جانها رِه بَدییَم که عیسی مسیحِ شهادت هَدَنِ خاطری و خُدایِ کلامِ وَسین، اوشانه سَرِشان اوشانه تَنِ جی سیفا هَبا با. و کَسایی رِه بَدییَم که اون وحشی جانِوَر و اونه مجسمِه رِه پَرَسِّش نَکُرده بان، و اونه علامتِ خودِشانِه پیشانی و دَسِ سَر قبول نَکُرده بان. اوشان یِدَفِه دیگه زندهِ هَبان و مَسیح هَمرَه هزار سال سلطنت هَکُردَن. این اوّلین زندهِ هَبوسَّن مُردگانِ جی با. و مُردِگان دِ زندهِ نَبان تا اون هزار سال تَمام هَبو. مُقدّس و مُبارکِ اونیکه اوّلین زندهِ هَبوسَّنِ دِلِه سهم دارِه. دوّمین مرگ اینجور آدمانِ سَر، هیچ قُدرتی نِداره، بلکه اوشان خُدا و مَسیح کاهِنان بونَن و اونه هَمرَه هزار سال سلطنت کانَن. وختی که اون هزار سال تَمام هَبو، شِیطان خودشه زِندانِ جی آزاد بونه و دِرگا هَنه، تا مِلّتِشان رِه زمینِ چارگوشه یه سَر گول بَزِنِه- اون جوج و ماجوج رِه که اوشانه تعداد دریاکِنارِ وازیک مِثانِ، جَنگ وَسین جَم کانه. و اوشان زمینِ گَتِه دَشتِ سَر پِیش بَشَن و مُقدّسینِ اردوگاه، و اون عزیزِ شهرِ دُر هَکُردَن، ولی آسمانِ جی تَش جیر بوماَ و اوشانه نابود هَکُردِه. و اِبلیس که اوشانه گول بَزَه با، تَش و گوگِردِ دریاچه یه دِلهِ تُووادِه هَبا، اوجِه که اون وحشی جانِوَر و دِروئی پِیغمبر تُووادِه هَبا بان. ایشان شُو و روز تا اَبد و تا اَبد عذاب کَشِنَن. ایما ایتا گَتِ اِسبی تَخت بَدییَم، و یِنفر که اونه سَر نیشته با. آسِمان و زمین اونه حُضور جی فَرار کانه بان و هیچ جایی اوشانه وَسین دَنِبا. و مُردِگانِ بَدییَم، گَت تا کوچِیک، اونه تَختِ پِیش ایسَبان و دفترِشان واز هَبان. ایما ایتا دیگه دفتر واز هَبا که حیاتِ دفتَر با و مُردِگان اون چیزانِ هَمرَه که اون دفترِشانِ دلِه بَنویشتِه هَبا با، و طبقِ اونچه که هَکُردهِ بان داوری هَبان. و دریا مُردگانی که خودشه دِلِه داشتِه رِه پَس هَدَه؛ مرگ و مُردِگانِ دُنیا اون مُردِئِشان رِه که خودشه دِلهِ داشتِن رِه پَس هَدَن، و هر کدام طبقِ کارایی که انجام هَدَه بان، داوری هَبان. ایما، مَرگ و مُردِگانِ دُنیا تَشِ دریاچه دِلهِ تُووادِه هَبان. این تَشِ دریاچِه، دُوّمین مَرگِ. و هر کَس که اونه اِسم، حیاتِ دفتَرِ دِلِه بَنویشته نَبا با، تَشِ دریاچه یه دِلِه تُووادِه هَبا. ایما ایتا جدیدِ آسِمان و جدیدِ زمین بَدییَم، چون اوّلین آسِمان و اوّلین زمین از بِین بَشَ بان و دِ دریایی دَنِبا. و مقدّسِ شهر، یعنی جدیدِ اورشلیمِ بَدییَم که آسِمانِ جی خُدایِ وَرِ جی دَبا جیر بییِه، ایتا عَروسِ مِثان که خودِش رهِ خودشه شویه وَسین بَزَک هَکُردهِ بو آمادِه هَبا. و تَختِ جی، ایتا بُلَندِ صِدا بِشنَوِسَّم که گونه با: «بِیِیش، خُدایِ مَنزِل آدَمان هَمرَئِه. اون اوشانه هَمرَه ماندِنِه، و اوشان اونه قوم بونَن، و خُدا خودِش، اوشانه هَمرَئِه و اوشانه خُدا بونه. او، اوشانه چِشِ جی هر آرسوئی رِه پاک کانه. و دِ مرگی دَنیِه؛ و دِ هیچ شیوَن و هیچ بِرمِه و هیچ دردی دَنیِه، چون اوّلین چیزان از بِین بَشَن.» و اون تخت نشین باَگوته: «بِیِیش، مَن هَمِه چیزانِ نو کانَم.» و باز هم باَگوته: «ایشان رِه بَنویس چون این گَبان راسِّ و شَئنِه اعتماد هَکُردن.» و اون مَرِه باَگوته: «انجام هَبا! مَن ’الف‘ و ’ی‘ و اَوَّل و آخرم. مَن هر کَس که تَشنا هَبو رِه، زندگی چشمِه یه اُویه جی مَجانی اونه دَنَم. هر کی پیروز هَبو، اینه اِرث بَرنهِ، و مَن اونه خُدا بونَم و اون می ریکا بونه. وَلی ترسوئان و بی‌ایمانان و فاسِدان و آدم کُشان و زَناکاران و جادوگَران و بُت پَرَسّان و همه یه دِروزَنِشان، تمام اوشانه نصیب، اَلو بَیتِه دریاچِه، تَش و گوگردِ همرَئه. این دُوّمین مرگِ.» ایما، ایتا از اون هفتا فِرشتِه که هفتا پیالِه که هفتا آخرین بلایِ جی پُر با رِه داشتِن، بوما و مَرِه باَگوته: «بیِه، مَن عروس، یعنی وَرِّه یه زِنا رِه تِرهِ نِشان دَنَم.» و اون، خُدایِ روحِ دِلهِ مَرِه ایتا گَته و بُلَندِ کوهِ سَر بَبِرده و اورشَلیمِ مُقَدَّس شَهرِ مَرِه نِشان هَدَه که آسِمانِ جی خُدایِ وَر جی دَبا جیر بیِه. خُدایِ جَلالِ داشتِه و اونه سو سو ایتا گِران و کَمیابِ جواهرِ مِثانِ با، ایتا یَشمِ مِثان و بلورِ مِثان شفاف با. ایتا گَته و بُلَندِ دیفار داشتِه، دَوازده تا دَروازه یه هَمرَه، و دَوازده تا فرشته اونه دَروازِه شانه سَر ایسَبان. و اون دَروازِهایِ سَر اسرائیلِ دَوازده طایفه یه اِسم بَنوِیشتِه هَبا با. سِه تا دَروازه مشرقِ سَمت، سِه تا دَروازه شمالِ سَمت، سِه تا دَروازه جِنوبِ سَمت و سِه تا دَروازه مغربِ سمت دَبا. و شَهرِ دیفار دَوازده تا پی داشتِه که اوشانِ سَر وَرِّه دَوازده تا رَسولِ اِسم بَنوِیشتِه هَبا با. و اون فرِشتِه که می هَمرَه گَب زنه با، ایتا چو اَندازه گیری یه وَسین که طِلایِ جی با خودشه دَس دِلهِ داشتِه تا شَهر و دروازه شان و اونِ دیفاران رِه اندازِ بگیرِه. شَهر مربعی شِکل با، اونه درازا و پهنا یِه اندازه با. فِرشتِه اون چویه اندازه گیری یه هَمرَه اون شهرِ اَندازِه بِیته که دو هزار و چارصد کیلومتر با. اونه درازا و پهنا و بُلَندی یه اندازه با فِرشتِه شهرِ دیفارِ اندازِ بِیته، که آدمی یه قیاسِ هَمرَه اون دیفار شص و پنج مِتر با. که فِرشتِه یه قیاس هم این با. شَهرِ دیفار یَشمِ جی بِساته هَبا با، و شهر خالِصِ طِلای جی، ایتا شیشه یه مِثان شَفاف با. شَهرِ دیفارِ پی همه جور جواهرِ هَمرَه قشنگ هَبا با. اوّلین پی یَشمِ جی با، دُوّمین پی یاقوتِ جی، سِوّمین پی اِسبی عَقیقِ جی، چارمین پی زُمرّدِ جی، پنجمین پی سُرخِ عقیقِ جی، شِشمین پی آتَشی عقیقِ جی، هَفتِمین پی زِبَرجَدی جی، هشتمین پی کَبودِ یاقوتِ جی، نهمین پی زردِ یاقوتِ جی، دهمین پی سَبزِ عقیقِ جی، یازدهمین پی فیروزه یه جی و دوازدهمین پی بنفشِ یاقوتِ جی. و شَهرِ دَوازده تا دَروازه، دَوازدَه تا مُرواری بان، هَر کُدام اَز دَروازه‌شان ایتا مُرواری یه هَمرَه بِساته هَبا با. شَهرِ جادِه خالِصِ طِلای جی و ایتا شیشه یه مِثان شَفاف با. شَهرِ دِلهِ هیچ معبدی نَدییَم، چون خُداوند خُدای قادِرِ مطلق و وَرِّه، اونه معبد هیسَن. شَهر آفتو و ماهِ احتیاج نِداره که اونه روشِن هَکونه، چون خُدایِ جلال اونه سو دَنه و وَرِّه اونه لَمپائِه. و مِلّتِشان اونه نورِ دِلِه قدم زَنِن و زمینِی پادشاهان، خودِشانِه جلالِ اوجِه هارنَن. اون شَهرِ دَروازه شان هیچ وَخت روز دِلِه دَبِسِّه نَبونه، و اوجِه هیچ وخت شُو نَبونه. مِلّتِشانِ جلال و حُرمتِ اوجِه هارنَن. وَلی هیچ ناپاکِ چیزی و هیچکَس که اونه کاران نفرت انگیز و دُروئی یه جی هَبو، اَصلاً اونه دِلِه نَشونِه، بلکِه فقط اوشانه اِسم که وَرِّه یه حیاتِ دفترِ دِلِه بَنوِیشتِه هَبا، اونه دِلِه شونِن. ایما، اون فِرِشتِه زندگی یه روخانه یه اُو رِه مَرِه نِشان هَدَه که ایتا بلورِ مِثان شفاف با و خُدا و وَرِّه یه تختِ جی سَرازیر بونِه با و شَهرِ میدانِ میَن جی رَد بونِه با. روخانِه یه دو طرف، زندگی یه دار دَبا که دَوازده جور میوه دَنهِ با، یعنی هر ماه خودِشِه میوِه رِه دَنِه با. و اون دِرَخت وَلگِشان مِلّتِشانِ وَسین شَفا با. و دِ هیچ لعنتی اوجِه دَنییِه. بلکِه خُدایِ تَخت و وَرِّه تخت اونه دِلهِ ماندِنه و اونه پاکاران، اونه پَرَسِّش کانَن. اوشان اونه دیمِ دینَن و اونه اِسم اوشانه پیشانی سَر دَرِه. و دِ شو نَبونه. اوشان دِ لَمپا یا آفتو یه نورِ احتیاج نِدارَن، چون خُداوند خُدا اوشانه نور بونه. و اوشانِ تا اَبد و تا اَبد سلطنت کانَن. و فِرشته مَرِه باَگوته: «این گَبان راسِّ و شَئنِه اعتماد هَکُردن. خداوند، پِیغمبرانِ ارواحِ خُدا، خودشه فِرِشتِه رِه بَرِسانده تا اونچه که بایِسّی خِیلی زود اتّفاق دَکِه رِه خودشه پاکارانِ نِشان هَدِه.» «و بِیِیش، مَن خِیلی زود هَنَم! خُش بِه حال کسی که این کِتابِ نَبُوَّتِ کلامِ بِدارِه.» مَن، یوحنا، همون کَسی هیسَم که این چیزانِ بَدییَم و بِشنَوِسَّم. مَن بعد اَز اینکه اوشانه بَدییَم و بِشنَوِسَّم اون فِرشته یه لِنگِ پِیش که اوشانِه مَرِه نِشان هَدَه با، بَکِتَم تا اونه پَرَسِّش هَکُنَم. وَلی اون مَرِه باَگوته: «اینجور نَکُن! مَنَم ایتا تو و تی اَداشانِ مِثان، یعنی پِیغمبَرِان و اوشانیکه این کِتابِ کلامِ بِجا هارنَن، همخِدمتم. خُدا رِه پَرَسِّش هَکُن.» اون مَرِه باَگوته: «این کِتابِ نَبُوّتِ کَلامِ مُهر و موم نَکُن، چون اونِ وَخت نَزّیکِ. بَنی بَدِ آدَم، خودشه بَدی هَکُردَن اِدامِه هَدِه و فاسد آدم، هَمونجور خودشه فسادِ ادامِه هَدِه؛ صالِح آدَم، اونچه که دُرُسِّ رِه اِدامِه هَدِه و مُقَدَّس آدَم، هَمونجور مُقَدَّس بُمانه.» «بِیِش، خِیلی زود هَنَم و تیِ اون پاداش که بایِسّی هَدَم رِه می هَمرَه هارنَم تا هر کَسِ طبقِ اونچه که هَکُردِه عوض هَدَم. من ’الف‘ و ’ی‘، اوّل و آخَر، شِروع و آخر هیسَم.» خُشا بِحال اوشانیکه خودِشانِه قواشان رِه شورنِن تا این حَقِ بِدارِن که زندگی یه دارِ جی بُخارِن و بِتَّنَن شَهرِ دروازه‌ها رِه دِلِه بوشون. سَگِشان و جادوگران و زَناکاران و آدم کُشِشان و بُت پَرَسّان و تمام اوشانیکه دُرو رِه دوس دارِن و اونه انجام دَنَن، شهرِ دِرگا ماندِنَن. «مَن، عیسی، می فِرِشتِه رِه شیمی ور روانه هَکوردَم تا این چیزان رِه کلیساهایِ وَسین شهادت هَدِه. مَن داوود ریشِه و صُبِ سِتارِئَم که تابِنِه.» خُدایِ روح و عروس گونه: «بیِه!» هر کی اینه اِشنوِنهِ باگو: «بیِه!» هر کی تَشنائِه بیه؛ و هر کی خَنِه، زندگی یه اُویه جی مَجانی هَگیره. مَن هر کی که این کِتابِ نَبُوّتِ کلامِ اِشنَوِنهِ رِه هُشدار دَنَم که اَگِه یِنَفر یِچّی اونه اِضافه هَکونه، خُدا این بلاهایی که این کِتابِ دِلهِ بوما رِه اونه سَر هارنِه. و اَگِه یِنَفر این کِتابِ نَبُوَّتِ کلامِ جی یِچّی کَمِ هَکونه، خُدا اونه زندگی یه دارِ جی و مُقَدَّس شَهرِ جی، که این کِتابِ دِلِه بوما، بی‌نصیب کانه. اونیکه این چیزانِ سَر شهادت دَنه، گونِه: «حتماً، خِیلی زود هَنَم.» آمین. بیِه، اِی خُداوند عیسی! خُداوند عیسی ِ فیض شیمی همه یه هَمرَه دَبو. آمین.