عیسی مَسیحی شَجَرِه نامِه داوودِ پادشاهی نَسلی جا، ابراهیمِ پیغمبری نَسلی جا: ابراهیم، اِسحاقی پیر وِه، اِسحاق، یعقوبی پیر و یعقوب، یَهودا و وی بِرارِنی پیر وِه. یَهودا، فِرِص و زِراحی پیر و وِشونی مار تامار وِه. فِرِص، حِصرونی پیر و حِصرون، رامی پیر وِه. رام، عَمینادابی پیر و عَمیناداب، نَحشونی پیر و نَحشون، سَلمونی پیر وِه. سَلمون، بوعَزی پیر، و وی مار راحاب وِه، بوعَز، عوبیدی پیر و وی مار روت وِه. عوبید، یَسایی پیر و یَسا، داوودِ پادشاهی پیر وِه. داوود، سِلِیمونی پیر اوریایی زَنایی جا وِه. سِلِیمون، رِحُبعامی پیر و رِحُبعام، اَبیّایی پیر و اَبیّا، آسافی پیر وِه. آساف، یَهوشافاطی پیر و یَهوشافاط، یورامی پیر و یورام، عُزّیایی پیر وِه. عُزّیا، یوتامی پیر و یوتام، آحازی پیر و آحاز، حِزِقیایی پیر وِه. حِزِقیا، مَنَسِه ای پیر و مَنَسِه، آمونی پیر و آمون، یوشیایی پیر وِه. یوشیا، یِکُنیا و وی بِرارِنی پیر وِه. هَین دورِه یَهودیِن بابِلی سِه تَبعید بَوِنِه. بعد از هینگِه یَهودیِن بابِلی سِه تَبعید بَوِنِه: یِكُنیا، شِئَلتیئیلی پیر وِه و شِئَلتیئیل، زِروبابِلی پیر وِه. زِروبابِل، اَبیهودی پیر و اَبیهود، اِلیاقیمی پیر و اِلیاقیم، عازوری پیر وِه. عازور، صادوقی پیر و صادوق، اَخیمی پیر و اَخیم، اِلیودی پیر وِه. اِلیود، اِلعازاری پیر و اِلعازار، مَتّانی پیر و مَتّان، یَعقوبی پیر وِه. یَعقوب، یوسِفی پیر و یوسِف، مَریمی شی وِه، مریم عیسای مِلَقَّب به مَسیحِ دِنیا بیاردِه. پس دِشتِه نَسلیشون، ابراهیمی جا تا داوود چاردَه نَسل و داوودی جا تا یَهودیِنی تَبعید بابِلی سِه چاردَه نَسل و تَبعیدی دورِه تا عیسی مَسیح چاردَه نَسل وِه. عیسی مَسیحی دِنیا بیموئَن اَتی وِه: وی مار مریم گه یوسِفی نِشون دَر بیمو وِه، پِش از هونگه شی ای خِنِه بورِه، روح القُدُسی جا حامِلِه بَوِه. از اوجِه گه یوسِف صالِح مَردی وِه و نَخوایسِه مریمِ مَردِنی پِش رِسوا هاکِنِه، بَنا بَیتِه یَواشَک ویجا سیوا بَوو. یوسِف حَلا هَین فِکری دِلِه دَوِه گه خِداوندی یَتِه از فِرِشتگون خُویی دِلِه وِرِه ظاهِر بَوِه و بُتِه: «اِی یوسِف داوودی ریکا، هَینی جا نَترس گه مریمِ شی زَنا هاکِنی، چون اونچی وی اِشکَمی دِلِه دَرِه روح القُدُسی جا هَسِّه، هَمون خِدایی روح. وی یَتِه ریکا دِنیا اُرنِه و تو وی اِسمِ عیسی اِلنی، چون وی شی قومِ وِشونی گِناهِنی جا نِجات دِنِه.» دِشتِه هَینِن اِتِّفاق دَکِتِه تا اونچی گه خِداوند اشعیای پِیغَمبِری زِوونی جا بُت وِه اَنجام بَرِسِه گه: «یَتِه اَذَب کیجا حامِلِه وونِه، یَتِه ریکا زِینِه گه وِرِه عِمانوئیل گِنِنِه،» گه وی مَعنی خِدا اَمِه هَمرا هَسِّه. یوسِف خُویی جا ویشار بَوِه و هَمونجور گه خِداوندی فِرِشتِه وِرِه دَستور هادا وِه هاکِردِه و مریمِ به زَنی بَیتِه. ولی تا وختی مریم شی ریکارِه دِنیا نیاردِه، وی هَمرا وَرفِس نَوِه و وَچِه ای اِسمِ عیسی بِشتِه. عیسی هیرودیسِ پادشاهی حِکمرونی ای دورِه بیت لِحِمی شهری دِلِه یَهودیه ای مَنطقِه ای جا دِنیا بیمو، بعد از وی دِنیا بیموئَن سِتاره شِناسِن مَشرِق زَمینی جا اورشلیمی سِه بیمونِه و گِتِنِه: «هون زِلاغ وَچِه گه یَهودی پادشاهِ کِجِه دَرِه؟ چون وی سِتارِه رِه مَشرِقی جا بَئیمی و وی پَرَسِشی سِه بیمومی.» وختی هیرودیسِ پادشاه هَینِه بِشنُسِه خِیلی پَریشون بَوِه و دِشتِه اورشلیمی مَردِن هَم وی هَمرا پَریشون بَوِنِه. هیرودیس، مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و مَلِّمِنی گه مَردِنِ تورات تعلیم داوِنِه رِه یَجا جَم هاکِردِه و وِشونی جا بَپُرسیِه: «مَسیحِ موعود کِجِه وِنِه دِنیا بیئِه؟» وِشون هیرودیسی جِواب بُتِنِه: «یَهودیه ای بیت لِحِمی دِلِه، چون میکای پِیغَمبَری طریق مِقَدّسِ نوشته هایی دِلِه اَتی بَنوِشت بَوِه: «”اِی بیت‌لِحِم، یَهودایی مِلکی دِلِه، تو اَصلا یَهودایی دییَر حاکِمِنی جا كَمتَر نیئی، چون تیجا یَتِه حاکِم ظِهور کِنِّه گه می قوم اسرائیلِ رَهبَری کِنِّه.“» اَزما هیرودیس یَواشَک عالِمینِ سِتارِه شِناسِ شی حضور بَخونِسِه و وِشونی جا بَپُرسیِه هون سِتارِه کِی ظاهِر بَوِه. اَزما وِشونِه بیت‌لِحِمی سِه راهی هاکِردِه و بُتِه: «بورین و خِب هون وَچِه ای دِمال بَگِردین و هَمینگِه وِرِه بَنگیتِنی مِنِه خَوَر هادین تا مِنَم بیئِم و وِرِه پَرَسِش هاکِنَم.» وِشون بعد از هَینگه پادِشاهی گَبِ بِشنُسِنِه راه دَکِتِنِه و هون سِتارِه ای گه وی دَر بیموئَنِ بَئیوِنِه، وِشونی پِشاپِش شیِه تا سَرآخَر اوجِه گه وَچِه دَوِه هِرِسا. وختی سِتارِه رِه بَئینِه خِیلی خِشال بَوِنِه. پَس هون خِنِه ای دِلِه بوردِنِه، وَچِه رِه وی مار مریمی هَمرا بَئینِه و زِنی بَزونِه و وِرِه پَرَسِش هاکِردِنِه. اَزما شی صِنِخیشونِه وا هاکِردِنِه و طِلا و عطریجات وِرِه هَدیِه هادانِه. چون خُویی دِلِه وِشونِه گوشزَد بَوِه وِه گه هیرودیسی وَر نَگِردِن، یَت دییَر راهی جا شی زادگاهی سِه دَگِرِسِنِه. بعد از هینگِه عالِمینِ سِتارِه شِناس بوردِنِه، خِداوندی یَتِه از فِرِشتگون خُویی دِلِه یوسِفِ ظاهِر بَوِه و بُتِه: «پِرِس، وَچِه و وی مارِ بَئیر و هَمین اَمشو مِصری سِه فِرار هاکِن و تا وختی گه تِرِه نُتِمِه اوجِه بَمون، چون هیرودیس نِنِه وَچِه رِه بَنگیرِه و وِرِه بَکوشِه.» پَس یوسِف پِرِسا و مار و زِلاغ وَچِه رِه بَیتِه و هَمون شُو مِصری سِه راه دَکِتِه، و تا هیرودیسی بَمِردَنی موقِه اوجِه بَمونِسِه. هَمون گَبی گه خِداوَند هوشعِ پِیغَمبَری زِوونی جا بُت وِه اَنجام بَرِسیِه: «شی ریکارِه مِصری جا شی کَفا بَخونِسِمِه.» وختی هیرودیس سَریساب بَوِه عالِمینِ سِتارِه شِناس وِرِه گول بَزونِه، خِیلی عَصبانی بَوِه و طِبقِ تاریخی گه سِتارِه شِناسِنی جا خَوَردار بَوِه وِه، آدَم بَرِسانیِه دِشتِه ریکا وَچِه ایشونِه گه دِ سال و دِ سال کَمتر وِنِه رِه، بیت‌لِحِم و دِشتِه هون مَنطقِه ای دِلِه بَکوشِن. هَین کاری هَمرا هون گَبی گه اِرمیای پِیغَمبَر بَزو وِه، اَنجام بَرِسیِه: «رامَه ای جا یَتِه صِدا گوش رَسِنِه، بِرمِه و موری ای صِدا. راحیل شی وَچیلِه ای سِه بِرمِه کِنِّه و نَخواینِه آروم بَوو، چون وِشون دِ دَنیوِنِه.» ولی وختی هیرودیس بَمِردِه، خِداوندی یَتِه از فِرِشتگون مِصری دِلِه یوسفی خُویی دِلِه ظاهِر بَوِه، وِرِه بُتِه: «پِرِس، وَچِه و وی مارِه بَئیر و اسرائیلی مِلکی دِلِه بور، چون اونانیگِه خوایسِنِه وَچِه رِه بَکوشِن، بَمِردِنِه.» پَس یوسِف پِرِسا، وَچِه و وی مارِ بَیتِه و اسرائیلی مِلکی دِلِه بوردِه. ولی وختی بِشنُسِه گه آركِلائوس شی پیر هیرودیسی جا، یَهودیِه ای دِلِه پادشاه بَوِه، بَتِرسیِه اوجِه بورِه، چون خُویی دِلِه وِرِه بُتِنِه جَلیلی مَنطَقِه ای سِه بورِه. یوسِف بوردِه و یَتِه شهری دِلِه گه وی اِسم ناصِرِه وِه زندِگی هاکِردِه. هَینجوری هون پِشگویی گه پِیغَمبَرِن هاکِرد وِنِه اَنجام بَرِسیِه گه: وی ’ناصِری‘ بَخونِس وونِه. هون روزا یَحیای تَعمید‌ دَهَندِه یَهودیِه ای صَحرایی دِلِه ایمو و تعلیم داوِه، گِتِه: «توبِه هاکِنین، چون آسِمونی پادشاهی گه خِدا وی حاکِمِ نَزیکِ!» یحیی هونیِه گه اِشعَیای پِیغَمبِر وی خَوَری گِنِه: «یَتِه مَردی صَحرایی دِلِه داد زَنِّه: ”خِداوندی راه رِه آمادِه هاکِنین! و وی مَسیرِ هَموار هاکِنین!“‌» یَحیایی جِمِه شِتِری پَشم وِه و چَرمی قِیش شی کَمَر وَسِّه و وی خِراک واش پِرِن و صَحرایی عَسل وِه. مَردِن، اورشلیم و دِشتِه یَهودیِه و اُردُن روخِنِه ای گوشِه کِناری جا وی وَر ایمونِه و شی گِناهِنِ اِعتراف کِردِنِه و اُردُن روخِنِه ای دِلِه ویجا غِسلِ تَعمید گیتِنِه. وختی یحیی بَئیِه خِیلی از عِلَمای فِرقِه فَریسی و عِلَمای فِرقِه صَدوقی تَعمید بَیتَنی سِه بیمونِه، وِشونِه بُتِه: «اِی ماریشون! کی شِمارِ گوشزَد هاکِردِه تا هون غضَبی گه دِ اِنِه ای جا، دَربورین؟ پَس کارایی گه توبِه ای لایقِ رِه اَنجام هادین. هَین فِکری دِلِه دَنیووئین گه ”یَتِه پیر ابراهیمی تَرا دارِنی.“ دِنّین گه خِدا بَتِنِّه هَین سَنگایی جا ابراهیمی سِه وَچِه خَلق هاکِنِه. حتّی اَلَن هَم تور داری ریشِه ای سَر دَرِه و هر داری گه خِبِ مَحصول نیارِه، بَوِری و تَشی دِلِه دیم بَدا وونِه. «مِن شِمارِ اُوئی هَمرا تَعمید دِمِه، ولی هونیگه بعد از مِن اِنِه میجا قویتَر هَسِّه و مِن حتّی لایِقِ هَین کار نیمِه گه وی کُوشِ وی لینگی وَر جِفت هاکِنِم. وی شِمارِ روح القُدُس و تَشی هَمرا تَعمید دِنِه. وی شی چَنگَکِ شی دَس دارنِه و شی خَرمَن جارِه پاک کِنِّه. گَنِّمِ اَمباری دِلِه جَم کِنِّه و کَمِلِ اون تَشی دِلِه گه اَصلاً دَکوشانی نَوونِه سوجانِّه.» بعد از اون، عیسی جَلیلی شهری جا اُردُن روخِنِه ای سِه یَحیایی وَر بیمو تا ویجا تَعمید بَیرِه. یحیی تَقَلّا هاکِردِه وی هَین کاری دَمِ بَیرِه و وِرِه بُتِه: «تو می وَر اِنی؟ مِن احتیاج دارمِه تیجا تَعمید بَیرِم.» ولی عیسی وی جِواب بُتِه: «بِل اَلَن هَینجور بَوو، چون اَمِسِه هَینجور دِرِسِ گه دِشتِه شَریعَتی حِکم اَنجام بَرِسِه.» اَزما یحیی قَبول هاکِردِه. عیسی بَعدِ تَعمید دَرجا اُوئی جا دیرگا بیمو. اَزما آسِمون وا بَوِه و وی خِدایی روحِ بَئیِه گه یَتِه کِتَری تَرا جِر بیمو و وی سَر هِنیشتِه. اَزما یَتِه صِدا آسِمونی جا بِشنُس بَوِه گه گِتِه: «هَین می جانِ ریکائِه گه ویجا خِشالمِه.» اَزما روح القُدُس، عیسی رِه صَحرایی دِلِه بَوِردِه تا اِبلیس وِرِه وَسوَسِه هاکِنِه. عیسی چهل شُو و چِهل روز روزِه بَیتِه و سَرآخَر وَشنی بَوِه. اونوَخت وَسوَسِه گَر وِرِه نَزیک بَوِه و بُتِه: «اگه تو خِدایی ریکا هَسّی، هَین سَنگیشونِ بُو نون بَوو.» عیسی وی جِواب بُتِه: «توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «”اِنسون فَقَط نونی هَمرا زینِّه نیِه، بَلگی هر کَلامی گه خِدایی دِهِنی جا دیرگا اِنِه.“» اَزما اِبلیس وِرِه مِقَدّسِ شهری دِلِه بَوِردِه و یَهودِینی گَتِه مَعبَدی تِک بِشتِه و وِرِه بُتِه: «اگه تو خِدایی ریکا هَسّی، شِرِه ایجِه ای جا جِر اِنگِن، چون مزامیری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «”خِدا شی فِرشتِگونِ دَستور دِنِه و وِشون تِرِه شی دَسی سَر گیرِنِه تا نَکِنِه تی لینگ سَنگی کَش بَخارِه.“» عیسی جِواب هادا: «هَین هَم توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه گه: «”خِداوَند شی خِدارِه آزمود نَکِن.“» یَکَش دییَر، اِبلیس وِرِه گَتِه کوهی سَر بَوِردِه و دِشتِه دِنیایی مَملِکتی شِکوهِ وِرِه هَم هادا و عیسی رِه بُتِه: «اگه می پِش زِنی بَزنی و مِنِه پَرَسِش هاکِنی، دِشتِه هَینِن تِنی وونِه.» عیسی اِبلیسِ بُتِه: «دور بَواش اِی شِیطان! توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «”خِداوَند، شی خِدارِه وِنِه پَرَسِش هاکِنی و فَقَط وِرِه خِدمَت هاکِنی.“» اَزما اِبلیس عیسی رِه وِل هاکِردِه و فِرشتِگون بیمونِه و وِرِه خِدمَت هاکِردِنِه. وختی عیسی بِشنُسِه یحیی رِه هماسینِه، جَلیلی سِه بوردِه. و ناصِره ای شَهری دِلِه نَمونِسِه، بَلگی كَفَرناحوم بوردِه و اوجِه زندِگی هاکِردِه. کَفَرناحوم جَلیلی دَریایی وَر و زِبولون و نَفتالی ای مَنطقِه ای دِلِه وِه. هَین كاری هَمرا اِشعَیای پِیغَمبری گَب اَنجام بَرِسیِه گه بُت وِه: «زِبولونی مِلک و نَفتالی ای مِلک، گه دَریایی راهی سَر و اُردُنی اون دَس دَرِنی، جَلیلِ مِلَتها، قومی گه زِلِمادی دِلِه دَوِنِه، یَتِه گَتِه نور بَئینِه، و وِشون گه مِلک و مرگی سایه ای دِلِه دَوِنِه، وِشونی سِه روشِنایی بَتابِسِه.» عیسی اَزون روز تعلیم هادائَنِ شِرو هاکِردِه و گِتِه: «توبِه هاکِنین، چون آسِمونی پادشاهی گه خِدا وی حاکِمِ نَزیکِ!» وختی عیسی جَلیلی دَریالُو قَدَم زووِه، بَئیِه دِتا بِرار یَعنی شَمعونِ مِلَقَّب به پِطرُس و وی بِرار آندریاس، دَریایی دِلِه تور دیم دِنِنِه، چون وِشون مائیگیر وِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «می دِمال بیئِین تا شِمارِ مَردِنی صیّاد هاکِنِم.» اون دِتا بِرار شی تورِ دَرجا بِشتِنِه و وی دِمال بوردِنِه. عیسی اَقَدّی پِشتَر بوردِه و دِتا بِرارِ دییَر یَعنی یعقوب، زِبِدی ای ریکا و وی بِرار یوحنا رِه بَئیِه گه شی پیر زِبِدی ای هَمرا لوتکایی دِلِه نیشت وِنِه و دِ شی تورِ دِرِس کِردِنِه. عیسی وِشونِه هَم بُتِه می دِمال بیئِین، وِشون دَرجا لوتکا و شی پیرِ وِل هاکِردنِه و وی دِمال بوردِنِه. عیسی دِشتِه جَلیلی دِلِه گِرِسِه و یَهودیِنی عِبادَتگاهی دِلِه تعلیم داوِه و خِدایی پادشاهی رِه اِعلام کِردِه و مَردِنی مَرَض و ناخِشی رِه شَفا داوِه. عیسایی شِهرَت دِشتِه سوریه ای دِلِه دَپیتِه و دِشتِه اونانیگه هر جور دَرد و مَرَضی دِچار وِنِه، و اونانیگه دِوبَزِه وِنِه و غَشگری داشتِنِه، و چِلِّخیشونِه وی وَر اُردِنِه و وی اونانِه شَفا داوِه. یَتِخِیلی اِزدحام جَلیلی شَهر و دِكاپولیسی مَنطَقِه ای جا و اورشلیمی شَهر و یَهودیِه ای مَنطَقِه ای جا و اُردُن روخِنِه ای اون دَسی جا عیسایی دِمال راه دَکِتِنِه. وختی عیسی هون هَمه اِزدِحامِ بَئیِه، کوهِ لُو بوردِه و اوجِه هِنیشتِه، اَزما وی شاگِردِن وی وَر بیمونِه. عیسی گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِه و وِشونِه تعلیم هادا و بُتِه: «خِش بِحالِ اونانیگه روحی دِلِه فَقیرِنِه، چون آسِمونی پادشاهی گه خِدا وی حاکِمِ وِشونی هَسِّه. «خِش بِحالِ ماتَم بَزِئیشون، چون وِشون تَسَلّی گیرِنِه. «خِش بِحالِ فروتَنِن، چون وِشون دِنیارِه صاحاب وونِنِه. «خِش بِحالِ اونانیگه وَشنی و تَشنیِه هَینِنِه، تا خِدایی جا صالِح بِشمارس بَوون، چون وِشون سِئر وونِنِه. «خِش بِحالِ رَحمینیشون، چون وِشون رَحم وینِنِه. «خِش بِحالِ اونانیگه وِشونی دِل پاکِ، چون وِشون خِدارِه وینِنِه. «خِش بِحالِ اونانیگه آشتی هادائَنی دِمال دَرِنِه، چون وِشون خِدایی ریکا بَخونِس وونِنِه. «خِش بِحالِ اونانیگه صالِح بَمونِسَنی سِه ظِلم وینِنِه، چون آسِمونی پادشاهی گه خِدا وی حاکِمِ وِشونی هَسِّه. «خِشال ووئین، اگه می خاطری شِمارِ بی حِرمتی کِنِنِه و ظِلم رَسانِنِه و شِمارِ ناحَق تِهمَت زَنِنِه. خِشال ووئین و خِیلی شادی هاکِنین چون آسِمونی دِلِه شِمِه اَجر زیادِ. چون پِیغَمبَرِنی گه شِمِه جا پِشتر دَوِنِه رِه هَم هَینجور ظِلم رَسانینِه. «شِما دِنیایی نِمَکِنی. ولی اگه نِمَک شی مِزِه رِه از دَس هادِه، چِتی بِشِنِه اونِه یَکَش دییَر شور هاکِنیم؟ دِ فایدِه ای نارنِه، بِجِز اونگه دیرگا بَشِنی بَوو و مَردِن اونِه لینگِ لُو هیرَن. «شِما دِنیایی نورِنی. نِشِنِه کوهی سَری بَسات بَوِه شَهرِه، قایِم هاکِردَن. هیچکی لَمپا روشِن نَکِنِه گه اونِه سَرپوشی بِن بِلِه، بَلگی اونِه لَمپایی پایه ای سَر اِلنِه تا اونانیگه خِنِه ای دِلِه دَرِنِه رِه روشِنایی هادِه. هَمینجور، بِلین شِمِه نور مَردِنی پِش بَتابِه تا شِمِه خِبِ کارارِ بَوینِن و شِمِه پیرِ گه آسِمونی دِلِه دَرِه رِه پَرَسِش هاکِنن. «فِکر نَکِنین گه مِن بیمومِه تا تورات و پِیغَمبَرِنی بَنوِشتِ باطِل هاکِنِم. نیمومِه تا باطِل هاکِنم، بَلگی تا اَنجام هادَم. چون حَیقَتاً شِمارِ گِمِه تا آسِمون و زَمین شی جایی سَر دَرِنِه، هیچ حَرف یا یَتِه نِختِه توراتی جا از بِین نَشونِه تا اینکه دِشتِه اون اَنجام بَوو. پَس هر وَخت هر کی حتّی شَریعَتی کِچیکتَرین اَحکامِ بِشکِنِه و دیگَرونِ هَم هَینجور تعلیم هادِه، آسِمونی پادشاهی ای دِلِه کَمتَرین بِشمارِس وونِه. ولی هر کی شَریعَتی احکامِ بِجا بیارِه و دیگَرونِ هَم هَینجور تعلیم هادِه، آسِمونی پادشاهی ای دِلِه گَتِه بَخونِس وونِه. چون شِمارِ گِمِه تا شِمِه صالِح ووئَن توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی ای صالِح ووئَنی جا ویشتَر نَووئِه، آسِمونی پادشاهی ای دِلِه نَشونِنی. «بِشنُسِنی مَردِنی گه قدیم زندگی کِردِنِه رِه بُت وِنِه: ”قَتل نَکِن و هر کی قَتل هاکِنِه مِجازات وونِه.“ ولی مِن شِمارِ گِمِه هر کی شی بِراری سِه خَشم بَیرِه مِجازات وونِه، و هر کی شی بِرارِ توهین هاکِنِه وِرِه مَحکَمِه کَشانِنِه و اگه وِرِه بُئِه بی عَقل، جَهِنِمی تَشی مِستَحَق وونِه. پَس اگه شی قِروونی رِه، قِروونگاه بَوِری و اوجِه تی یاد دَکِفِه تی بِرار تیجا شاکیِه، شی قِروونی رِه قِروونگاهی پِش بِل و اوَّل بور و شی بِراری هَمرا آشتی هاکِن و اَزما دَگِرد و شی قِروونی رِه پیشکَش هاکِن. «شی شاکی ای هَمرا حَلا وختی مَحکَمِه ای راهی دِلِه دَری زود آشتی هاکِن، وَاِلّا اون شاکی تِرِه قاضی ای دَس دِنِه و قاضی تِرِه نِگَهوونی دَس دِنِه و زیندونی دِلِه کَفِنی. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه اگه تا آخَرین قَرَنِ نَدی، آزاد نَوونی. «بِشنُسِنی گه بُتِنِه: ”زِنا نَکِن.“ ولی مِن شِمارِ گِمِه، اگه کَسی یَتِه زَنارِه شَهوَتی سَر هارشِه، شی دِلی دِلِه وی هَمرا زِنا هاکِردِه. پَس اگه تی راسِ چِش باعِث وونِه گِناهی دِلِه دَکِفی، اونِه دَر بیار و دیم بَدِه؛ چون تیسِه بِهتَرِ یَتِه گِلی شی تَنِ از دَس هادی تا هَینگِه دِشتِه شی تَنی هَمرا جَهِنِمی دِلِه دیم بَدا بَووئی. اگه تی راسِ دَس باعث وونِه گِناهی دِلِه دَکِفی، اونِه بَورین و دیم بَدِه؛ چون تیسِه بِهتَرِ یَتِه گِلی شی تَنِ از دَس هادی تا هَینگِه دِشتِه شی تَنی هَمرا جَهِنِمی دِلِه دیم بَدا بَووئی. «هَمینجور بُتِنِه: ”هر مَردی شی زَنارِه طَلاق هادِه، وِنِه یَتِه طَلاق نامِه وِرِه هادِه.“ ولی مِن شِمارِ گِمِه، هر کی شی زَنارِه غیر از زِنا هاکِردَن طَلاق هادِه، وِرِه به زِناگَری کَشانِّه و هر کی طَلاق هادا زَنایی هَمرا عَروسی هاکِنِه، زِنا کِنِّه. «هَمینجور بِشنُسِنی مَردِنی گه قدیم زندگی کِردِنِه رِه بُت وِنِه: ”دِردِرو قَسم نَخار و هر قَسَمی گه خِداوندی سِه بَخاردی رِه بِجا بیار.“ ولی مِن شِمارِ گِمِه، اَصلاً قَسَم نَخار، نا آسِمونِ چون خِدایی تَختِ، نا زَمینِ چون خِدایی لینگ بِنیئِه، نا اورشلیمِ چون اون گَتِه پادشاهی شَهرِ و نا شی سَرِ، چون حتّی نَتِنّی یَتِه تیم شی می رِه سیو یا اِسبی هاکِنی. شِمِه گَب فَقط اَرِه یا نا ووئِه. ویشتَر ازین شَریری جائِه. «بِشنُسِنی گه بُتِنِه: ”چِش چِشی عَوَض و دَنِّن دَنِّنی عَوَض.“ ولی مِن شِمارِ گِمِه، بَدِ آدَمی روبِرو نِسّین، و هر کی تی راسِ دیمِ چَک بَزو، شی اون وَری دیمِ هَم وی سَمت دَگِردان. اگه کسی خواینِه تِرِه مَحکَمِه ای سِه بَکِشانِّه و تی جِمِه رِه تیجا بَیرِه، شی قَوا رِه هَم وِرِه هادِه. هر وَخت کَسی تِرِه زور هاکِردِه یَک کیلومتر وی هَمرا راه بوری، دِ کیلومتر وی هَمرا بور. هر کی تیجا یَچی خواینِه، بِبَخش و هر کی تیجا دَسی قَرض خواینِه، شی دیمِ نَگِردان. «بِشنُسِنی بُتِنِه: ”شی هَمسادِه رِه دوس دار و شی دِشمَنی جا بیزار واش.“ ولی مِن شِمارِ گِمِه شی دِشمَنِنِ دوس دارین و اونانیگه شِمارِ ظِلم رَسانِنِه، وِشونی سِه دِعای خِیر هاکِنین. تا شی آسِمونی پیری وَچِه بَووئین، چون وی شی آفتابِ بَدِ آدَمِن و خِبِ آدَمِنی سَر تابانِّه و شی وارِشِ عادِلِ آدَمِن و ظالِمِ آدَمِنی سَر وارانِّه. اگه فقط اونانیگه شِمارِ دوس دارِنِه رِه دوس دارین، چی اَجری دارِنی؟ مَگِه حتّی خراجگیرِن هَم هَین كارِ نَکِنِنِه؟ اگه فقط شی رَفِقِنِ سَلام هاکِنین، بَقیِه ای جا چی كارِ ویشتَری اَنجام هادانی؟ مَگِه حتّی بی دینِن هَم هَین كارِ نَکِنِنِه؟ پَس شِما وِنِه كامِل ووئین هَمونجور گه شِمِه آسِمونی پیر كامِل هَسِّه. شِمِه حَواس دَوو شی خِبِ اعمالِ مَردِنی چِشی وَر هَین نِیَّتی هَمرا اَنجام نَدین گه بَوینِن و شِمِه جا تَعریف هاکِنِن، چون اَزما اَجری شی پیری وَر گه آسِمونی دِلِه دَرِه، نارِنی. «پَس هر وَخت یَتِه مِحتاجِ کِمَک کِنِنی اونِه ساز و کِرنایی هَمرا جار نَزِنین، اونجور گه دُروئِن یَهودیِنی عِبادَتگاه و کَرِ کوچِه ای دِلِه کِنِنِه تا بَقیِه وِشونی جا تَعریف هاکِنِن. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه وِشون شی اَجرِ بَیتِنِه! ولی تو هر وَخت صَدقِه دِنی، نِل تی چَپِ دَس اونچی ای جا گه تی راسِ دَس کِنِّه خَوَردار بَوو. تا تی کِمَک جاهادا بَمونِّه و تی آسِمونی پیر گه جاهادا چیرِه وینِّه، تِرِه اَجر دِنِه. «وختی دِعا کِنّی دُروئِنی تَرا نَواش. وِشون دوس دارِنِه یَهودیِنی عبادتگاه و کَرِ کوچِه ای سَر هِرِسِن و دِعا هاکِنِن تا مَردِن وِشونِه بَوینِن. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه وِشون شی اَجرِ بَیتِنِه. هر وَخت تو دِعا کِنّی شی اِتاقی دِلِه بور و دَرِ دَوِن و شی نَئی پیری وَر دِعا هاکِن، تی آسمونی پیر گه دِشتِه جاهادا چیرِه وینِّه، تِرِه اَجر دِنِه. «وختی دِعا کِنّی، بِت پَرَسِنی تَرا هِی بی مَعنی وِرد نُو؛ وِشون گِمون کِنِنِه زیادِ بُتنی هَمرا وِشونی دِعا بِشنُس وونِه. پَس وِشونی تَرا نَووئین، چون شِمِه آسِمونی پیر شِمِه اِحتیاجِ پِش از اونگِه ویجا بَخواین دِنِّه. «پَس شِما هَینجور دِعا هاکِنین: «اِی اَمِه پیر گه آسِمونی دِلِه دَری، تی اِسم مِقَدَّس ووئِه. تی پادشاهی بیئِه. تی خواسِّه هَمونجور گه آسِمونی دِلِه اِجرا وونِه، زَمینی سَر هَم اِجرا بَوو. اَمِه هر روزِ نونِ اَمرِز اَمارِه هادِه. اَمِه خَطاها رِه بِبَخش، هَمونجور گه اَما هَم تی تَرا اونانیگه اَمارِه خَطا هاکِردِنِه رِه بِبَخشیمی. اَمارِه آزمودی دِلِه نیار، بَلگی اَمارِه شِیطانی جا رَهایی هادِه، «چون اگه شِما مَردِنی خَطارِه بِبَخشین، شِمِه آسِمونی پیر هَم شِمارِ بَخشِنِه. ولی اگه شِما مَردِنی خَطارِه نِبَخشین، شِمِه آسِمونی پیر هَم شِمِه خَطارِه نِبَخشِنِه. «وختی روزِه گیرنی، دُروئِنی تَرا شِرِه بیزِن نَکِن. وِشون شی قیافِه رِه عَوَض کِنِنِه تا شی روزِه داری رِه مَردِنی دید بیارِن. حیقَتاً شِمارِ گِمِه وِشون شی اَجرِ بَیتِنِه! ولی تو وختی روزِه گیرنی، شی کَلِّه ای می رِه روغَن بَزِن و شی دیمِ بَشور، تا مَردِن نِفَهمِن تو روزِه دارنی، بَلگی فقط تی پیر گه پِنهونِه اونِه دِنِّه، پیری گه هیچی وی دیدی جا قایِم نیِه، تِرِه اَجر دِنِه. «شی گَنجیشونِه زَمینی سَر اَمبار نَکِنین، جایی گه لِمِک و زَنگ وِرِه از بِین وَرنِه و جایی گه دِزّیشون اِنِنِه و گَنجِ دِزِّنِنِه. بَلگی شی گَنجیشونِه آسمونی دِلِه اَمبار هاکِنین، جایی گه نا لِمِک زَنِّه، نا زَنگ وِرِه از بِین وَرنِه. جایی گه دِزّیشون نیِنِنِه و نَدِزِّنِنِه. چون هر جا تی گَنج دَرِه، تی دِل هَم اوجِه دَرِه. «چِش تَنی چِراغِ. اگه تی چِش خار ووئِه، دِشتِه تی وِجود روشِنِه، ولی اگه تی چِش بَد ووئِه، دِشته تی وجود تاریکی ای جا پِرِ. پَس اگه هون نوری گه تی دِلِه دَرِه تاریکیه، هون چی گَتِ تاریکی ایِه! «هیچکی نَتِنِّه دِتا اَربابِ خِدَمت هاکِنِه، چون یا اَوَّلی ای جا وِرِه بَد اِنِه و دِوّمی رِه دوس دارنِه، و یا اوَّلی رِه وَفادارِ و دِوّمی رِه کِچیک اِشمارنِه. شِما نَتِنِّنی هَم خِدایی غِلام ووئین و هَم پولی غِلام. «پس شِمارِ گِمِه، شی زندگی ای سِه نِگَرون نَووئین، گه چی بَخارین و چی بَنوشین، و نا شی تَنی سِه گه چی دَکِنین، چون زندِگی خِراکی جا و تَن جِمِه ای جا بااِرزِشتَرِه. پَرندِه هارِه هارشین، وِشون نا کارِنِه، نا تاشِنِنِه و نا اَمباری دِلِه کِپا کِنِنِه، با هَین وجود شِمِه آسِمونی پیر وِشونی روزی رِه دِنِه. مَگِه شِمِه اِرزِش وِشونی جا ویشتَر نیِه؟ کِدیم یَتِه از شِما بَتِنِّه نِگَرونی ای هَمرا یَه ساعَت شی عِمرِ اِضاف هاکِنِه؟ «چه جِمِه ای سِه نِگَرونِنی؟ صَحرایی سوسَنیشونِه هارشین و بَوینین چِتی لُو کَشِنِنِه؛ وِشون نا زَحمَت کَشِنِنِه و نا بافِنِنِه. ولی شِمارِ گِمِه حتّی سِلِیمونِ پادشاه هَم هون هَمه شِکوهی هَمرا یَتِه از وِشونی تَرا بَزَک نَوِه. پَس اگه خِدا صحرایی واشِ گه اَمرِز دَرِه و فَردا تَنیری دِلِه بَشِنی وونِه، هَینجور قَشَنگ کِنِّه، شِمارِ، اِی سِس ایمونیشون، خِیلی بِهتَر نَپوشانِّه؟ «پَس نِگَرون نَووئین و نُئین گه چی بَخاریم یا چی بَنوشیم یا چی دَکِنیم؟ چون هَین دِنیایی دِشتِه قوم هَین چیایی دِمال دَرِنِه، ولی شِمِه آسِمونی پیر دِنِّه گه شِما دِشتِه هَین چیارِه اِحتیاج دارِنی. پس شِما پِش از هر چی خِدایی پادشاهی ای بَرقراری ای سِه و اَنجامِ وی خواسِّه تَقَلّا هاکِنین؛ اَزما دِشتِه هَین چیا شِمارِ هادا وونِه. پَس فَردایی نِگَرون نَووئین؛ چون فَردا شی نِگَرونی رِه دارنِه. اَمرِزی مِشکِلات اَمرِزی سِه وَسِّه. «کَس دییَرِ قِضاوَت نَکِنین تا شِمارِ قِضاوَت نَکِنِن. هَمونجور گه شِما کَس دییَرِ قِضاوَت کِنِنی، شِه شِمارِ هَم قِضاوَت کِنِنِه. هر مَنَّری هَمرا هادین، هَمون مَنَّری هَمرا عَوَض گیرِنی. چه کَمِل ذِرِّه گه تی بِراری چِشی دِلِه دَرِه رِه وینّی، ولی گَتِه چویی گه شی چِشی دِلِه دارنی رِه نَوینّی؟ یا چِتی جِرأت کِنّی شی بِرارِه بُئی: ”اِجازه هادِه کَمِل ذِرِّه رِه تی چِشی جا دیرگا بیارِم،“ اِسا شِه یَتِه گَتِه چو شی چِشی دِلِه دارنی. اِی دُرو، اوَّل هون گَتِه چو رِه شی چِشی جا دیرگا بیار؛ اَزما بِهتَر وینّی تا کَمِل ذِرِّه رِه شی بِراری چِشی جا دیرگا بیاری. اونچی گه مِقَدّسِ رِه سَگیشونِ نَدین و شی مِرواری رِه خی ایشونی پِش نَشِنین. نَکِنِه اونِنِ لینگِ لُو بَیرَن و دَگِردَن شِمارِ بِل بَزِنَن. «بَخواین گه شِمارِ هادا وونِه. بَگِردین، گه اَنگیرِنی. دَر بَزِنین، گه دَر شِمِه رو پِی وونِه. چون هر کی بَخواد، گیرنِه و هر کی بَگِردِه، اَنگیرنِه و هر کی دَر بَزِنِه، دَر ویسِه پِی وونِه. شِمِه میِن کسی دَرِه وختی وی ریکا ویجا نون بَخواد، وِرِه سَنگ هادِه؟ و یا وختی مائی خواینِه وِرِه مار هادِه؟ پَس اگه شِما گه اَنّی بَدِنی، دِنِّنی چِتی شی وَچیلِه رِه خِبِ چی هادین، پس چَنّی ویشتَر شِمِه آسِمونی پیر خِبِ چیارِه هر کی گه بَخواد دِنِه. دیگَرونی هَمرا هَمونجور رَفتار هاکِنین گه خواینِنی شِمِه هَمرا رَفتار هاکِنِن. هَینِه، دِشتِه تورات و پیغَمبَرِنی بَنوِشت. «تَنگِ دَری جا دِلِه بورین، چون دَری گه کِما و راهی گه گِشادِ مَرگی سِه خَتم وونِه و اونانیگه هَین راهی جا شونِنِه خِیلینِه. چون هون دَر تَنگِه و راهی گه زندگی ای سِه خَتم وونِه سَختِ و اونانیگه اونِه اَنگیرِنِه کَمِنِه. «دِردِرو پیغَمبَرِنی جا دوری هاکِنین گه گِسَنی جِمِه ای دِلِه شِمِه وَر اِنِنِه، ولی شی باطِنی دِلِه دَرَندِه وِرگِنِه. اونانِه وِشونی میوِه ای جا اِشناسِنِنی. مَگِه وونِه لَم تَلی جا اَنگور و کَنگَری جا اَنجیل بَچیئَن؟ هَینجور، سالِمِ دار خِبِ میوه اُرنِه و آفَت بَزِه دار بَدِ میوه. سالِمِ دار نَتِنِّه بَدِ میوه بیارِه و آفت بَزِه دار نَتِنِّه خِبِ میوه بیارِه. داری گه خِبِ میوه نیارِه، اونِه وِرینِنِه و تَشی دِلِه دیم دِنِنِه. پَس شِما اونانِه وِشونی میوه ای جا اِشناسِنِنی. «نا هر کی گه مِنِه 'خِداوند، خِداوند' بُئِه آسِمونی پادشاهی ای دِلِه شونِه، بَلگی فقط اونی شونِه گه می پیری خواسِّه گه آسِمونی دِلِه دَرِه رِه اَنجام بَرِسانِه. داوَری روز خِیلیا مِنِه گِنِنِه: ”خِداوندا، خِداوندا، مَگِه اَما تی اِسمی هَمرا نَبِوَّت نَکِردِمی؟ مَگِه تی اِسمی هَمرا دِویشونِ دیرگا نَکِردِمی؟ مَگِه تی اِسمی هَمرا گَت گَتِه کار نَکِردِمی؟“ اَزما وِشونِه گِمِه: ”مِن اَصلاً شِمارِ نِشناسِمِه. میجا دور بَووئین، اِی بَدکارِن.“ «پَس هر کی می گَبِ اِشنُنِه و اونِنِه عَمل کِنِّه، یَتِه عَقلدارِ مَردی ای تَرائِه گه شی خِنِه رِه سَنگی سَر بَساتِه. وارِش بَوارِسِه، لاهوار سَردَری بیمو و وا بَزو و هون خِنِه رِه فِشار بیاردِه، ولی هون خِنِه لی نَخاردِه چون وی کِرسی سَنگی سَر دَوِه. «ولی هر کی می گَبِ بِشنُئِه و اونِنِه عمل نَکِنِه، یَتِه بی عَقلِ مَردی ای تَرائِه گه شی خِنِه رِه شِنی سَر بَساتِه. وارِش بَوارِسِه، لاهوار سَردَری بیمو و وا بَزو و هون خِنِه رِه فِشار بیاردِه، هون خِنِه لی بَخاردِه و چی خَرابی ای وِه!» وختی عیسی شی گَبِ تُوم هاکِردِه، مَردِن وی تعلیم هادائَنی جا بِهت هاکِردِنِه، چون وی وِشونِه توراتی مَلِّمِنی تَرا تعلیم نَداوِه، بَلگی یَنفری تَرا تعلیم داوِه گه صاحابِ قدرَتِ. وختی عیسی كوهی جا جِر بیمو، یَتِخِیلی اِزدِحام وی دِمال راه دَکِتِنِه. هَمون موقِه یَتِه جُذامی وِرِه نَزیک بَوِه، وی پِش زِنی بَزو و بُتِه: «اِی آقا، اگه بَخوای بَتِنّی مِنِه شَفا هادی.» عیسی شی دَسِ دِراز هاکِردِه و وی سَر دَس بِشتِه و بُتِه: «خوایمِه، شَفا بَئیر!» دَرجا هون مَردی شی جُذامی جا شَفا بَیتِه. اَزما عیسی وِرِه بُتِه: «هیچکَسی وَر هیچی نُو، بَلگی بور و شِرِه مَعبَدی كاهِنِ هَم هادِه و شی شَفایی خاطری قِروونی ای گه موسی حِکم هاکِرد وِه رِه هادِه تا وِشونِه ثابت بَوو گه تو شَفا بَیتی.» وختی عیسی کَفَرناحومی دِلِه بوردِه، یَتِه رومی اَفسَر وی وَر بیمو و خواهِشی هَمرا وِرِه بُتِه: «اِی آقا، می نوکَر چِلِّخ بَوِه خِنِه ای دِلِه دیم بَخاردِ و بدجور درد کَشِنِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «مِن اِمِه و وِرِه شَفا دِمِه.» ولی هون اَفسَر عیسایی جِواب بُتِه: «اِی آقا، مِن اونی لایق نیمِه تو می خِنِه ای سَخفی بِن بیئی. فَقط بُو و می نوکَر شَفا گیرنِه. چون مِن شِه مأمورمِه و شی دَسِ بِن سَربازِنی دارمِه. وختی یَتِه رِه گِمِه ”بور،“ شونِه و یَت دییَرِ گِمِه ”بِرِه،“ اِنِه. وختی شی نوکَرِ گِمِه: ”هَین كارِ هاکِن“ کِنِّه.» وختی عیسی هَین گَبِ بِشنُسِه بِهت هاکِردِه و مَردِنی گه وی دِمال بیمو وِنِه رِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، مِن هَینجور ایمونی اسرائیلی قومی دِلِه هَم نَئیمِه. شِمارِ گِمِه خِیلیا شَرق و غَربی جا اِنِنِه، آسِمونی پادشاهی ای دِلِه ابراهیم و اِسحاق و یَعقوبی هَمرا یَتِه سِفره ای سَر نیشِنِنِه. ولی وَچیلِه ای گه آسِمونی پادشاهی ای سِه هَسِّنِه دیرگا تاریکی ای دِلِه دیم بَدا وونِنِه، اوجِه گه بِرمِه دَرِه و دَنِّن تَرسی جا هیکَش خارنِه.» اَزما عیسی هون اَفسَرِ بُتِه: «بور! طِبقِ تی ایمون تِرِه هادا وونِه.» هَمون دَم وی نوکَر شَفا بَیتِه. وختی عیسی پِطرُسی خِنِه ای دِلِه بوردِه، پِطرُسی زَن مارِ بَئیِه گه لایی دِلِه بَفِتِه و تُوو دارنِه. عیسی وی دَسِ بَیتِه و وی تُوو قطع بَوِه. پِرِسا عیسی رِه پَذیرایی هاکِردِه. هَمون شُو یَتِخِیلی از دِوبَزِئیشونِ عیسی وَر بیاردِنِه و وی یَتِه كَلمِه ای هَمرا دِویشونِ دیرگا کِردِه و دِشتِه دَردمَندیشونِه شَفا داوِه، تا اِشعَیای پیغمبری پِشگویی حَیقَت بَرِسِه گه بُت وِه: «وی اَمِه دَردارِ بَیتِه و اَمِه مَرَضِ دوش بَکِشیِه.» عیسی اِزدِحامی گه وی دُور جَم بَوِنِه رِه بَئیِه و شی شاگِردِنِ دَستور هادا «دَریایی اون دَس بورِن.» یَتِه از توراتی مَلِّمِن پِش بیمو و بُتِه: «اِی اِسّا، هر جا بوری تی دِمال اِمِه.» عیسی وی جِواب بُتِه: «شالیشون شیسِه کِلی و پَرندِه ایشون شیسِه لونِه دارِنِه، ولی اِنسونی ریکا هیچ جا نارنِه شی سَرِ بِلِ.» یَت دییَر از وی شاگِردِن وِرِه بُتِه: «اِی آقا، اِجازه هادِه بورِم و بعد از هَینگه می پیر بَمِردِه و وِرِه دَفن هاکِردِمِه تی دِمال بیئِم.» عیسی جِواب هادا: «می دِمال بِرِه و بِل مِردِگون شی مِردِگونِ دَفن هاکِنِن.» عیسی لوتکا سِوار بَوِه و وی شاگِردِن هَم وی دِمال بوردِنِه. ناخوَکی دَریارِه گَتِه طوفان بَیتِه، کِلاک اَنّی گَت وِه گه دِ لوتکا رِه غَرق کِردِه، ولی عیسی خُویی دِلِه دَوِه. پَس شاگِردِن بیمونِه و وِرِه ویشار هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اِی آقا، اَمارِه نِجات هادِه؛ اَما دِ هَلاک وومی!» عیسی وِشونِه بُتِه: «اِی سِس ایمونیشون، چه اَنّی تَرسِنِنی؟» اَزما پِرِسا وا و دَریارِه تَشَر بَزو و دَریا کامِلاََ آروم بَوِه. شاگِردِن اونچی ای جا گه اِتِّفاق دَکِتِه بِهت هاکِردِنِه و بُتِنِه: «هَین چیجور آدَمیِه، حتّی وا و دَریا هَم ویجا اطاعت کِنِنِه!» وختی عیسی دَریایی اون دَس جَدَریانی مِلکی سِه بَرِسیه، دِتا دِوبَزِه قَبرِستونی ای جا دیرگا بیمونِه و وی هَمرا چِش به چِش بَوِنِه. وِشون اَنّی خَطرناک وِنِه گه هیچکَس جِرأت ناشتِه اوجِه رِه گِذَر هاکِنِه. هون دِ نَفر دادی هَمرا بُتِنِه: «اِی خِدایی ریکا، اَمِه هَمرا چیكار دارنی؟ ایجِه بیموئی تا اَمارِه پِش از وَختِ قَرار زَجر هادی؟» یَذِرِه هون وَرتَر یَتِه گَتِه رَمِه خی دِ غذا خاردِنِه. دِویشون اِلتِماسی هَمرا عیسی رِه بُتِنِه: «اگه خواینی اَمارِه دیرگا بَرِمانی، اَمارِه هون خی رَمِه ای دِلِه بَرِسان.» عیسی وِشونِه بُتِه: «بورین!» پس وِشون دیرگا بیمونِه و خی ایشونی دِلِه بوردِنِه. ناخوَکی دِشتِه هون رَمِه کِتی سَری جا دَریایی دِلِه یورِش بَوِردِنِه و اُوئی دِلِه هَلاک بَوِنِه. خی گالِشن فِرار هاکِردِنِه، شَهری دِلِه بوردِنِه و دِشتِه داستان و عَلَل خِصوص دِوبَزِئیشونی جریانِ مَردِنی سِه بُتِنِه. شَهری دِشتِه مَردِن عیسایی بَئیَنی سِه دیرگا بیمونِه و وختی وِرِه بَئینِه ویجا اِلتِماس هاکِردِنِه هون منطَقِه ای جا بورِه. عیسی لوتکا سِوار بَوِه و دَریایی جا رَد بَوِه و شی شَهری سِه بیمو. اوجِه چَن نَفَر یَتِه چِلِّخِ مَردی گه لایی دِلِه دِراز بَکِشی وِه رِه وی وَر بیاردِنِه. وختی عیسی وِشونی ایمونِ بَئیِه، هون چِلِّخِ بُتِه: «می ریکا، تی دِل قِرص ووئِه؛ تی گِناهِن بیامِرزی بَوِه!» دَرجا، چَن نَفَر از توراتی مَلِّمِن شی وَر بُتِنِه: «هَین مَردی کِفر گِنِه.» عیسی گه دِنِّسِه وِشونی دِلی دِلِه چی گِذِرنِه بُتِه: «چه شی دِلی دِلِه پَلیدِ فِکر دارِنی؟ کِدیم آسون تَرِه: هَینگه بُئی ”تی گِناهِن بیامِرزی بَوِه،“ یا هَینگه بُئی ”پِرِس و راه بور؟“ ولی تا دِنّین اِنسونی ریکا هَین قدرَتِ دارنِه گه زَمینی سَر گِناهِنِ بیامِرزِه.» اَزما هون چِلِّخِ بُتِه: «پِرِس، شی لارِه جَم هاکِن و شِی خِنِه بور.» هون مَردی پِرِسا و شی خِنِه بوردِه. مَردِن وختی هَین مُعجِزِه رِه بَئینِه، بَترِسینِه و خِدارِه شِکر هاکِردِنِه گه هَینجور قِدرتی آدَمِنِ هادا. عیسی اوجِه رِه بِگذِشتِه و راهی دِلِه یَتِه مَردی گه وی اِسم مَتّی وِه رِه بَئیِه گه خَراجگیرِ دَکِّه ای دِلِه نیشت وِه. عیسی وِرِه بُتِه: «می دِمال بِرِه!» مَتّی پِرِسا و وی دِمال بوردِه. روزی گه عیسی مَتّی ای خِنِه ای دِلِه سِفرِه ای سَر نیشت وِه یَتِخِیلی خراجگیرِن و گِناهکارِن بیمونِه و عیسی و وی شاگِردِنی هَمرا یَتِه سِفرِه ای سَر هِنیشتِنِه. وختی عِلَمای فِرقِه فَریسی هَینِه بَئینِه، عیسایی شاگِردِنِ بُتِنِه: «چه شِمِه اِسّا خراجگیرِن و گِناهکارِنی هَمرا غَذا خارنِه؟» عیسی وِشونی گَبِ بِشنُسِه و بُتِه: «مَریضِنِنِ گه طَبیب احتیاج دارِنِه، نا سالِمِ آدَمِن. بورین و خِدایی هَین کَلامی مَعنی رِه بِفَهمین ”مِن رَحمت خوایمِه نا قِروونی.“ چون مِن نیمومِه تا صالِحِنِ دعوت هاکِنَم، بَلگی بیمومِه تا گِناهکارِنِ دعوت هاکِنِم.» یحیایی شاگِردِن عیسایی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «چه اَما و عِلَمای فَریسی روزِه گیرمی ولی تی شاگِردِن روزِه نَئیرِنِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «اِنتِظار دارِنی زِمایی رَفیقِن اون موقِه گه زِما وِشونی هَمرا دَرِه ماتَم بَیرِن؟ موقِه ای اِنِه گه زِما وِشونی جا بَئیت وونِه؛ اون موقِه روزِه گیرِنِه. «هیچکی اُو نَشی و نُو چِلوارِه پیتِه جِمِه ای کَش پینَک نَزِنِّه. اگه هَینجور هاکِنِه، پینَک جِمِه ای جا بَکّنی وونِه، نُو چِلوار پیتِه جِمِه ای جا سیوا وونِه و هون گِلی قَبلَنی جا بَدتر وونِه. تازِه شَرابِ هَم پیتِ پوسی خیکیشونی دِلِه نَریزِنِنِه، اگه بَریزِن پوسی خیکیشون تِرکِنِه و شراب دیرگا ریزِنِه و پوسی خیکیشون از بیِن شونِنِه. تازِه شَرابِ نُو پوسی خیکیشونی دِلِه ریزِنِنِه تا هَم شراب و هَم پوسی خیکیشون سالِم بَمونِن.» عیسی حَلا دِ گَب زووِه گه یَتِه از یَهودیِنی رَئیس وی وَر بیمو و زِنی بَزو و بُتِه: «می کیجا هَمین اَلَن بَمِردِه. ولی دِمِّه اگه تو بیئِی و وی سَر دَس بِلی وی زینِّه وونِه.» عیسی پِرِسا و وی هَمرا بوردِه و وی شاگِردِن هَم وی دِمال راه دَکِتِنِه. هَمون موقِه، یَتِه زَنا گه دِوازدَه سال خونریزی داشتِه عیسایی دِمال سَر بیمو و وی قَوایی تِکِ دَس هاکِردِه. چون شی وَر گِتِه: «اگه فقط بَتِنِّم وی قَوارِه دَس هاکِنِم، شَفا گیرمِه.» عیسی دَگِرِسِه هون زَنارِه هارشیِه و بُتِه: «می کیجا نَتِرس، تی ایمون تِرِه شَفا هادا.» هَمون دَم وی شَفا بَیتِه. وختی عیسی هون رَئیسی خِنِه بَرِسیِه و نوحِه خونیشون و مَردِنی شیوَن و زاری رِه بَئیِه، بُتِه: «دیرگا بورین. هَین کیجا نَمِردِه بَلگی بَفِتِه.» ولی وِشون فقط وی سَر بَخِنِسِنِه. وختی عیسی مَردِنِ دیرگا هاکِردِه، اِتاقی دِلِه بوردِه کیجایی دَسِ بَیتِه و کیجا پِرِسا. هَین اِتِّفاقی خَوَر دِشتِه هون مَنطَقِه ای دِلِه دَپیتِه. وختی عیسی اوجِه رِه دِ شیوِه، دِتا کور وی دِمال بوردِنِه و داد زووِنِه: «اِی داوودی ریکا، اَمارِه رَحم هاکِن!» وختی عیسی خِنِه ای دِلِه بوردِه، هون دِ نَفر وی وَر بیمونِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «ایمون دارِنی گه مِن بَتِمِّه هَین کارِ اَنجام هادِم؟» وِشون بُتِنِه: «اَرِه آقا!» پَس عیسی وِشونی چِشِ دَس بَکِشیِه و بُتِه: «طِبقِ شِمِه ایمون شِمِنِه اَنجام بَوو.» و وِشونی چِش وا بَوِه. عیسی وِشونِه هِشدار هادا و بُتِه: «مواظِب ووئین هیچکی هَین جریانی جا خَوَردار نَوو.» ولی هَمین گه خِنِه ای جا دیرگا بوردِنِه، عیسایی اَوازِه رِه دِشتِه هون مَنطَقِه ای دِلِه پَخش هاکِردِنِه. وختی گه هون دِ نَفر دیرگا شیوِنِه، یَنَفَرِ عیسایی وَر بیاردِنِه گه لال وِه، چون دِوبَزِه وِه. عیسی دِوِ ویجا دیرگا هاکِردِه و وی زِوون وا بَوِه. مَردِن هَین مُعجِزِه ای جا خِیلی بِهت هاکِردِنِه، بُتِنِه: «تا اَلَن اسرائیلی قومی دِلِه هیچ وخت هَمچین چیزی بَئی نَوِه!» ولی عِلَمای فِرقِه فَریسی بُتِنِه: «وی دِویشونِه، دِوی رَئیسی کِمَکی هَمرا دیرگا کِنِّه.» عیسی دِشتِه شَهر و دِهیشونی دِلِه گِرِسِه و یَهودیِه ای عبادتگاهی دِلِه تعلیم داوِه و خِدایی پادشاهی ای مِژدِه رِه اِعلام کِردِه و هر جور ناخِشی و مَرَضِ شَفا داوِه. وختی عیسی اَنّی اِزدِحامِ بَئیِه وی دِل وِشونی سِه بَسوتِه، چون وِشون بی چَپونِ گِسَنی تَرا پَریشون و وا بَمونِس وِنِه. پَس شی شاگِردِنِ بُتِه: «مَحصول زیادِ و كارگَر کَم. پس، شِما وِنِه صاب مَحصولی جا دَرخواس هاکِنین شی مَحصولی جَم هاکِردَنی سِه کارگَرِنی بَرِسانِّه.» عیسی شی دِوازدِه شاگِردِ شی کَفا بَخونِسِه و وِشونِه اِقتدار هادا تا پَلیدِ اَرواحِ دیرگا هاکِنِن و هر جور ناخِشی و مَرَضِ شَفا هادِن. هَین هون دِوازدَه رَسولی اِسمِ: اوَّل شَمعون گه وِرِه پِطرُس هَم گِتِنِه و وی بِرار آندریاس، یَعقوب زِبِدی ریکا و وی بِرار یوحَنا، فیلیپُس و بَرتولما، توما و مَتّای خراجگیر، یَعقوب حَلفایی ریکا و تَدّای، وَطن پَرستِ شَمعون و یَهودای اَسخَریوطی گه عیسی رِه دِشمَنی دَس تَسلیم هاکِردِه. عیسی هَین دِوازدِه شاگِردِ بَرِسانیِه و وِشونِه بُتِه: «غیرِیَهودی مِلکی دِلِه نَشوئین و سامریِنی هیچکِدیم از شَهرایی دِلِه لینگ نِلین. بَلگی اِسرائیلی قومی گِم بَوِه گِسَنیشونی وَر بورین و راهی دِلِه جار بَزِنین و بُئین، آسِمونی پادشاهی گه خِدا وی حاکِمِ نَزیکِ. مَریضِنِ شَفا هادین، مِردِگونِ زینِّه هاکِنین، جُذامیِنِ شَفا هادین و دِویشونِ دیرگا هاکِنین. مِفت بَنگیتِنی، مِفت هَم هادین. سَفری سِه طِلا و نِقرِه و مِرس شی هَمرا نَوِرین. کِلوار یا اِضافی جِمِه و کُوش و دَسِ چو نَیرین؛ چون كارگَر مِستَحَقِ شی مِزِّ. هر شَهر و دِهی گه دِلِه شونِنی، یَنَفَری دِمال بَگِردین گه لایق ووئِه و تا وختی گه اوجِه دَرِنی وی خِنِه بَمونین. وختی یَتِه خِنِه ای دِلِه شونِنی ”سَلام هاکِنین.“ اگه هون خِنِه لایِق ووئِه، شِمِه سَلام وی سَر مونِّه، ولی اگه لایق نَووئِه، شِمِه سَلام شِمارِ گِردنِه. اگه هر کی شِمارِ قَبول نَکِردِه و اونچی گِنِنی رِه گوش نَدا، وختی گه هون خِنِه یا هون شَهری جا شونِنی، هونی گَرد و خاکِ شی لینگی جا هِلاکِنین. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، قیامتِ روز، سُدوم و غُمورَّه ای شَهری وَضع گه خِدا تَشی هَمرا وِرِه از بِین بَوِردِه، هون شَهری جا خِبتَرِ. «گوش هادین، مِن شِمارِ گِسَنیشونی تَرا وِرگیشونی دِلِه رَسامِّه. شِما وِنِه ماری تَرا باهوش و کِتَری تَرا بی آزار ووئین. شِمِه حواس مَردِنِ ووئِه، چون وِشون شِمارِ مَحکَمِه ای تَحویل دِنِنِه و شِمارِ شی عِبادتگاهی دِلِه فَلَک وَنِنِه و شَلّاق زَنِنِه. شِمارِ می خاطری فَرموندارِن و پادشاهِنی وَر وَرِنِه تا وِشون و غیرِیَهودیِنی وَر گِواهی هادین. وختی شِمارِ هماسِنِنِه، نِگَرون نَووئین گه چی و چِتی بُئین. چون هون موقِه اونچی وِنِه بُئین شِمارِ هادا وونِه. چون اونیگه گَب زَنِّه شِما نینی، بَلگی شِمِه آسِمونی پیری روحِ گه شِمِه جا گَب زَنِّه. «بِرار، بِرار و پیر، وَچِه رِه مَرگی تَسلیم کِنِّه. وَچیلِه شی پیر و ماری علِیه اِرِسِنِنِه و وِشونِه مَرگی تَسلیم کِنِنِه. دِشتِه مَردِن می اِسمی خاطری شِمِه جا بیزار وونِنِه. ولی هر کی تا آخَر دَووم بیارِه و بَمونِّه، نِجات گیرنِه. هر وَخت شِمارِ یَتِه شَهری دِلِه ظِلم بَرِسانینِه یَت دییَر شَهری سِه پَناه بَوِرین. چون حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، پِش از هونگه اِسرائیلی دِشتِه شَهرارِ بورین، اِنسونی ریکا اِنِه. «شاگِرد شی مَلِّمی جا سَرتَر نیِه و نوکَر شی اَربابی جا سَرتر نیِه. شاگِرد شی مَلِّمی تَرا بَوو ویسِه وَسِّه و نوکَر شی اَربابی تَرا. اگه خِنِه ای اَربابِ بِعِلزِبول گه اِبلیسِه بَخونِن، چَنّی ویشتَر وی اَهلِ خِنِه رِه توهین کِنِنِه؟ «پَس وِشونی جا نَتِرسین. هر چی دَپیت ووئِه بَرمَلا وونِه و هر چی جاهادا ووئِه مَعلوم وونِه. اونچی رِه مِن زِلِمادی دِلِه شِمارِ گِمِه، وِنِه روشِنایی دِلِه اِعلام هاکِنین و اونچی رِه یَواشکی اِشنُنِنی، وِنِه خِنِه ای بومی سَر جار بَزِنین. اونانی جا گه تَنِ کِشِنِنِه ولی نَتِنِّنِه روحِ بَکوشِن، نَتِرسین. اونی جا بَتِرسین گه بَتِنِّه تَن و روح هر دِتارِه جَهِنِمی دِلِه هَلاک هاکِنِه. مَگِه دِتا میچکا یَشاهی بَروت نَوونِه؟ با هَین وجود، بی اِجازهِ شِمِه آسِمونی پیر حَتّی یَتِه از هونِن زَمینی سَر دیم نَخارنِه. حتّی دِشتِه شِمِه سَری می بِشمارِسِه. پَس نَتِرسین؛ شِما هِزارِن میچکائی جا خِیلی بااِرزِشتَرِنی. «پَس هر کی مَردِنی وَر شِرِه میجا دِنِّه، مِن هَم شی آسِمونی پیری وَر وِرِه شیجا دِمِّه. ولی هر کی مَردِنی وَر بُئِه مِنِه نِشناسِنِه، مِنَم شی آسِمونی پیری وَر گِمِه وِرِه نِشناسِمِه. «گِمون نَکِنین بیمومِه تا آشتی زَمینی سَر بیارِم. نیمومِه تا آشتی بیارِم، بَلگی شَمشیر بیارِم! مِن بیمومِه تا: «”ریکا و پیری میِن، کیجا و مار، عروس و شی ماری میِن نِفاق دیم بَدِم. هر کَسی دِشمَنِن، شِه وی اَهلِ خِنِه هَسِّه.“ «هر کی شی پیر و مارِ میجا ویشتَر دوس دارِه، می لایِق نیِه و هر کی شی کیجا یا ریکارِه میجا ویشتَر دوس دارِه، می لایِق نیِه. هر کی شی صَلیبِ نَئیرِه و میسِه آمادِه بَمردَن نَوو و هَمینجوری می دِمال بیِه، می لایِق نیِه. هر کی فَقَط شی زندگی ای فِکر ووئِه اونِه از دَس دِنِه؛ ولی هر کی می خاطری شی زندگی رِه از دَس هادِه، وی زندگی دَر اَمان مونِّه. «هر کی شِمارِ قَبول هاکِنِه، مِنِه قَبول هاکِردِه و هر کی مِنِه قَبول هاکِنِه، می بَرِسانی رِه قَبول هاکِردِه. هر کی پِیغَمبَرِ هَینی خاطری گه پِیغَمبَرِ قَبول هاکِنِه، یَتِه پِیغَمبَری اَجرِ بِدَس اُرنِه، و هر کی یَتِه صالِح آدَمی رِه هَینی خاطری گه صالِحِ قَبول هاکِنِه، یَتِه صالِحی اَجرِ گیرنِه. و هر کی یَتِه اَزین کِچیکِنِ هَینی خاطری گه می شاگِردِ حَتّی یَتِه پیالِه بَچا اُو هادِه، به هیچ وَجه شی اَجرِ از دَس نَدِنِه.» وختی عیسی هَین دَستورارِه شی دِوازِه شاگِردِ هادا، اوجِه رِه بوردِه تا وِشونی شَهرایی دِلِه تعلیم هادِه و موعظِه هاکِنِه. وختی یحیی زیندونی دِلِه مَسیحی کارایی جا خَوَردار بَوِه، شی شاگِردِنی طریقی جا ویسِه پِیغِم بَرِسانیِه تا عیسایی جا بَپُرسِن: «تو هَمونی هَسّی گه قَرارِ بیِه، یا اَما یَنَفر دییَری اِنتظارِ بَکِشیم؟» عیسی وی جِواب بُتِه: «بورین و هر اونچی اِشنُنِنی و وینِنی رِه یحیی رِه بُئین، کورِن وینِنِه، شَلِن راه کَفِنِنِه، جُذامیِن شَفا گیرِنِه، غولیشون اِشنُنِنِه، مِردِه ایشون زینِّه وونِنِه و فَقیرِنِه خَوَرِخِش هادا وونِه. خِش بِحالِ اونیگه می خَوَری شَک نَکِنِه.» وختی یَحیایی شاگِردِن اوجِه ای جا شیوِنِه، عیسی، یحیایی خَوَری هونِنی هَمرا گه اوجِه دَوِنِه گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِه و بُتِه: «چی ای بَئیَنی سِه صَحرایی دِلِه بوردِنی؟ لَلِه ای بَئیَنی سِه بوردِنی گه هر وایی جا لَرزِنِه؟ پَس چی ای بَئیَنی سِه بوردِنی؟ یَتِه مَردی ای بَئیَنی سِه گه گِرونِ جِمِه دَکِرد وِه؟ اونیگه گِرونِ جِمِه کِنِّه وی جا پادشاهِنی کاخی دِلِه هَسِّه. پَس چی ای بَئیَنی سِه بوردِنی؟ یَتِه پِیغَمبَر؟ اَرِه، شِمارِ گِمِه وی یَتِه پِیغَمبَری جا هَم سَرتَرِه. یَحیی هَمونیِه گه مَلاکی ای پِیغمبری کیتابی دِلِه وی خَوَری بَنوِشت بَوِه: «”هَینِه می پِیغِم آوَر گه وِرِه تیجا پِشتر رَسامِّه، و وی پِشاپِش، راه رِه تی بیموئَنی سِه هَموار کِنِّه.“ حَیقَتاً شِمارِ گِمِه گه هیچکی یحیایِ تَعمید دَهَندِه ای جا گَت تَر ماری جا بَزا نَوِه، با هَین وجود، هونیگه آسِمونی پادشاهی ای دِلِه هَمه ای جا کِچیکتَرِه، ویجا گَت تَرِه. یحیایی تَعمید‌ دَهندِه ای دورِه تا اَلَن، آسِمونی پادشاهی گه خِدا وی حاکِمِ ظِلمی بِن دَوِه، قِدّارِ مَردِن هجوم اُرِنِه وِرِه بِزور صاحِب بَوون. دِشتِه پِیغَمبَرِن و تورات تا یحیی پِشگویی هاکِردِنِه. اگه هَینِنِه قَبول دارِنی وِنِه دِنّین گه یحیی هَمون ایلیائِه گه قَرار وِه بیئِه. هر کی گوشِ شِنَوا دارنِه، بِشنُئِه. «اِسا بُئین هَین دورِه ای مَردِنِ به چی تَشبیه هاکِنِم؟ وِشون وَچیلِه ای تَرانِه گه کَر و کوچِه ای دِلِه نیشِنِنِه و شی رَفیقِنِ داد کِنِنِه و گِنِنِه: «”شِمِنِه لَلِ وا بَزومی، سَما نَکِردِنی، شِمِنِه مَرثیِه بَخونِسِمی، بِرمِه نَکِردِنی.“ چون یحیی بیمو نا خاردِه و نا نوش کِردِه هَمه گِتِنِه: وی ”دِو دارنِه.“ اِنسونی ریکا بیمو هَم خاردِه و هَم نوش کِردِه، مَردِن گِنِنِه: ”هارشین، وی شِکَم پیس و شَراب خارِه آدمِ، و خراجگیرِن و گِناهکارِنی رَفِقِ.“ با هَین وجود، حِکمَتی اعمالِ گه حِکمَتی دِرِسی رِه ثابت کِنِّه.» اَزما عیسی هون شَهرایی خَوَری گَب بَزو گه ویشتَرین مُعجِزِه هارِه اوجِه اَنجام هادا وِه، هون شَهرایی مَردِنِ هَینی خاطری گه توبِه نَکِرد وِنِه توبیخ هاکِردِه، بُتِه: «وای بَر تو، اِی خورازینی شَهر! وای بَر تو، اِی بیت‌صِیدایی شهر! اگه مُعجِزایی گه شِمِه دِلِه اَنجام بَوِه صور و صیدونی شهرایی دِلِه اَنجام وونِسِه، خِیلی پِش اَزین پِلاس‌ کِردِنِه و سَر تیل دَوَس توبِه کِردِنِه. ولی شِمارِ گِمِه قیامتِ روز صور و صیدونی سِه ویشتَر قابِلِ تَحَمِلِ تا شِمِسِه. ولی تو اِی كَفرناحومی شهر، فِکر کِنّی تا آسِمون سَر کَشِنی؟ جَهِنِمی دِلِه سَرنِگون وونی. چون اگه مُعجِزایی گه تی دِلِه اَنجام بَوِه سُدومی دِلِه اَنجام وونِسِه، اون شَهر تا اَمرِز بِجا مونِّسِه. ولی دِن قیامتِ روز سدومی شهری سِه ویشتَر قابِل تَحَمِلِ تا تیسِه.» اَزما عیسی شی گَبِ اِدامِه هادا، بُتِه: «اِی پیر، اِی آسِمون و زَمینی خِداوند، تِرِه شِکر گِمِه گه هَین چیزارِ عاقِلِن و حَکیمِنی جا قایِم هاکِردی و کِچیک وَچِیلِه ای سِه ظاهِر بَساتی. اَرِه، اِی پیر، تی خواسِّه گه مِحَبَتی جا پِرِ هَینجور وِه. «می پیر هَمه چیرِه مِنِه بِسپارِسِه و هیچکی بِجِز پیر، ریکارِه نِشناسِنِه و هیچکی پیرِ نِشناسِنِه بِجِز ریکا و اونانیگه ریکا بَخواد پیرِ وِشونِه بِشناسانِه. «می وَر بیئِین، اِی اونانیگه زَحمَت کَشِنِنی و شِمِه کِلوار سَنگینِه، مِن شِمارِ آرامِش دِمِه. می جِدِ گِردَن بَیرین و میجا تعلیم بَیرین، چون مِن آروم و فروتَنمِه، و شِمِه جان آرامِش گیرنِه. چون می جِد آسون و می بار سَبِکِ.» وختی عیسی مِقَدّسِ شنبه ای دِلِه گَنِّم جاری جا گِذَر کِردِه، وی شاگِردِن وَشنی وِنِه و شِرو هاکِردنِ گَنِّم خوشِه رِه بَچیَن و شی دَسی دِلِه بَسُسِنِه و بَخاردِنِه. ولی عِلَمای فِرقِه فَریسی وختی هَینِه بَئینِه وِرِه بُتِنِه: «هارِش، تی شاگِردِن كاری کِنِنِه گه مِقَدّسِ شَنبِه ای روز جایز نیِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «مَگِه نَخونِسِنی داوود و وی یارِن وختی وَشنی وِنِه چی هاکِردِنِه؟ چِتی وی خِدایی خِنِه ای دِلِه بوردِه و تَقدیس بَوِه نونیشونِه بَخاردِه، در حالیگه هون نونیشونی بَخاردَن هَم ویسِه و هَم وی یارِنی سِه مَمنوع وِه، فقط معبدی کاهنِن اجازه داشتِنِه هونِه بَخارِن. مَگِه توراتی دِلِه نَخونِسِنی گه مَعبَدی کاهنِن با هَینگه شَنبِه روز، یَهودیِنی مَعبَدی دِلِه، مِقَدّسِ شنبه ای حِکمِ اِشکِنِنِه تَقصیرکار نینِه؟ شمارِ گِمِه یَنَفَر معبدی جا گَت تَر هَیجِه دَرِه. اگِه شِما هَین جِملِه ای معنی رِه دِنِسِنی گه گِنِه: ”رَحمت خوایمِه نا قِروونی،“بی گِناهیشونِه مَحکوم نَکِردِنی. چون اِنسونی ریکا مقَدَّسِ شنبه ای صاب اِختیارِه.» عیسی اوجِه رِه تَرک هاکِردِه و وِشونی عِبادتگاهی دِلِه بوردِه. یَتِه مَردی اوجِه دَوِه گه وی یَتِه دَس چِلِّخ وِه. وِشون عیسایی جا بَپُرسینِه: شَنبِه روز شَفا هادائَن جایزِ؟» اَلبَته وِشونی نیَّت هَین وِه گه یَتِه ویهومِه وی مِتِهَم هاکِردَنی سِه بَنگیرِن. عیسی وِشونِه بُتِه: «کِدیم یَتِه از شِما اگِه وی گِسَن مِقَدّسِ شَنبِه چاهی دِلِه دَکِفِه نَشونِه وِرِه دیرگا بیارِه. مَگِه هون گِسَنِ نَئیرِنی و چاهی جا دیرگا نیارِنی؟ چَنّی ویشتَر آدَمی گِسَنی جا بااِرزِشتَرِ، پَس خِبِ کاری اَنجام هادائَن مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه جایزِ.» اَزما عیسی هون مَردی رِه بُتِه: «شی دَسِ دِراز هاکِن!» وی شی دَسِ دِراز هاکِردِه و وی دَس شَفا بَیتِه و وی هون یَتِه دَسی تَرا خار بَوِه. ولی عِلَمای فِرقِه فَریسی عِبادَتگاهی جا دیرگا بوردِنِه و عیسایی بَکوشتَنی سِه دَسیسِه دَچینِه. وختی عیسی وِشونی نَخشِه ای جا خَوَردار بَوِه، اوجِه ای جا بوردِه. یَتِخِیلی اِزدِحام وی دِمال بوردِنِه و وی دِشتِه مَریضِنِ شَفا هادا و وِشونِه دَستور هادا گه وی خَوَری هیچ کَسی هَمرا گَب نَزِنِن. هَین اِتِّفاق دَکِتِه تا اِشعَیای پِیغَمَبری پِشگویی حَیقَت بَرِسِه گه بُتِه: « هَینِه می خادِم گه وِرِه انتِخاب هاکِردِمِه، وی می عَزیزِ گه می جان ویجا راضیِه. شی روحِ وی سَر اِلمِه تا قومیشونِه عِدالَتی هَمرا داوَری هاکِنِه. وی هیچکَسی هَمرا دَعوا نَکِنِه و داد نَزنِه، هیچکی وی اَوازِ کوچه ای دِلِه نِشنُنِه. وَلِ لَلِه رِه نِشکِنِه و نیم سوزِ فیتیلِه رِه نَکوشانِّه، هَین کارارِ کِنِه تا عِدالَتِ بَرقَرار هاکِنِه. وی اِسم دِشتِه قومی سِه مایِه اِمیدِ.» اَزما مَردِن یَتِه دِوبَزِه رِه عیسایی وَر بیاردِنِه گه لال و کور وِه، عیسی وِرِه شَفا هادا هونجور گه گَب بَزو و بَئیِه. مَردِن بِهت هاکِردنِه بُتِنِه: «وونِه هَین مَردی هَمون مَسیحِ موعود ووئِه گه قَرارِ داوودِ پادشاهی نَسلی جا بیِه؟» ولی وختی عِلَمای فَریسی هَینِه بِشنُسِنِه بُتِنِه: «هَین مَردی دِویشونِه بِعِلزِبولی کِمکی هَمرا گه دِویشونی رَئیسِ دیرگا کِنِّه!» عیسی وِشونی خیالی جا باخَوَر بَوِه و وِشونِه بُتِه: «هر مَملِکَتی شی علِیه رَسَد بَوو، از بِین شونِه، و هر شَهر یا خِنِه ای شی علِیه رَسَد بَوو، دَووم نیارنِه. اگه شِیطان، شِیطانِ دیرگا هاکِنِه شی علِیه رَسَد وونِه، پس چِتی وی حِکومَت بِجا بَمونِّه؟ اگه مِن بِعِلزِبولی کمکی هَمرا، دِویشونِه دیرگا کِمِّه، شِمِه شاگِردِن کِنی کِمَکی هَمرا وِشونِه دیرگا کِنِنِه؟ پس وِشون شِه شِمارِ قِضاوَت کِنِنِه. ولی اگه مِن خِدایی روحی قِوَّتی هَمرا دِویشونِه دیرگا کِمِّه، هَین نِشون دِنِه خِدایی پادشاهی شِمارِ بَرِسیِه. یا چِتی یَنَفَر بَتِنِّه یَتِه قِدّارِ مَردی ای خِنِه ای دِلِه گه شیطان ووئِه بورِه و وی مال و مَنالِ تاراج هاکِنِه، غیر از هونگه اوَّل وی دَس و لینگِ دَوِنِّه. اونوَختِ گه وی خِنِه رِه غارت کِنِّه. «هر کی می هَمرا دَنیِه، می علِیه، و هر کی می هَمرا جَم نَکِنِه، تار و مار ساجِنِه. پَس شمارِ گِمِه هر جور گِناه یا کِفری گه آدَمی هاکِرد وو بیامِرزی وونِه، غیر از هَینگه روح القُدُسی علِیه کِفر بُئِه، هَین کِفر بیامِرزی نَوونِه. هر کی اِنسونی ریکایی علِیه گَبی بَزِنِه، بیامِرزی وونِه، ولی هر کی روح القُدُسی علِیه گَب بَزِنِه، اصلاََ بیامِرزی نَوونِه، نا هَین دورِه و نا هُون دورِه ای دِلِه. «اگه خِبِ میوِه خواینِنی، شِمِه دار وِنِه خار ووئِه. بَدِ دار بَدِ میوِه اُرنِه. چون دارِ وی میوه ای جا اِشناسِنِنِه. اِی اَفعی زادِگون، شِما گه شَریرِ آدَمِن هَسِّنی چِتی بَتِنِّنی خِبِ گَب بَزِنین؟ چون زِوون اونچی ای جا گه دِلِ پِر کِنِّه گَب زَنِّه. خارِ مَردی شی دِلی خِبِ اَمباری جا خِبی بار اُرنِه و بَدِ مَردی شی دِلی بَدِ اَمباری جا بَدی بار اُرنِه. «شِمارِ گِمِه بازخواسِ روزی دِلِه دِشتِه مَردِن وِنِه هر مِفتِ گَبی گه بَزونِه رِه جِواب هادِن. چون طِبقِ شی گَب یا تبرَئِه وونِنی و یا مَحکوم.» اَزما چَن تَن از توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی عیسی رِه بُتِنِه: «اِی اِسّا، خوایمی تیجا یَتِه نِشونِه بَوینیم.» ولی عیسی جِواب هادا: «زِناکار و شریرِ قوم یَتِه نِشونِه خواینِنِه، ولی تَنیا نِشونی گه وِشونِه هادا وونِه، یونسِ پِیغَمبَری نِشونِه. هَمونجور گه یونس سِه شُو و سِه روز یَتِه گَتِه مائی ای اِشکَمی دِلِه بَمونِس وِه، اِنسونی ریکا هَم سِه شُو و سِه روز زَمینی دِلی دِلِه مونِّه. داوَری ای روز نینوایی مَردِن هَین نَسلی هَمرا اِرِسِنِنِه و هَین نَسلِ مَحکوم کِنِنِه، چون نینوایی مَردِن وختی یونسی سِخَنوَری رِه بِشنُسِنِه توبِه هاکِردِنِه. هونیگه اَلَن هَیجِه دَرِه، یونسی جا گَت تَرِه. جِنوبی مَلَکِه داوَری روز اِرِسِنِه و هَین نَسلی مَردِنِ مَحکوم کِنِّه، چون وی دِنیایی هون وَری جا بیمو تا سِلِیمونِ پادشاهی حِکمَتِ بِشنُئِه. هونیگه اَلَن هَیجِه دَرِه، سِلِیمونی جا گَت تَرِه. «وختی پَلیدِ روح یَنَفَری جا دیرگا اِنِه، بی اُو جایی دِلِه گِردِنِه تا یَتِه جا اِستراحتی سِه بَنگیرِه. ولی نَنگیرنِه. اون موقِه گِنِه: ”هون خِنِه ای گه ویجا بیمومِه، گِردِمِه.“ پَس گِردِنِه و هون خِنِه رِه خالی و ساجِه بَزِه و تَمیز هاکِرد وینِّه، اَزما شونِه و هفت تا روح شیجا بَدتَرِ جَم کِنِّه و اُرنِه، وِشون هَمه اِنِنِه و اوجِه ساکِن وونِنِه، سَرآخَر هون آدَم اَوَّلی جا هَم بَدتَر وونِه. هَین بَلا هَین بَدِ نَسلی سَر هَم اِنِه.» هَمون موقِه گه عیسی مَردِنی هَمرا دِ گَب زووِه، وی مار و وی بِرارِن بیمونِه و دیرگا اِسّاوِنِه، خوایسِنِه وی هَمرا گَب بَزِنِن. یَنَفَر عیسی رِه بُتِه: «تی مار و تی بِرارِن دیرگا اِسّانِه و خواینِنِه تی هَمرا گَب بَزِنِن.» عیسی بُتِه: «می مار کیِه؟ می بِرارِن کینِه؟» شی دَسی هَمرا شاگِردِن اِشارِه هاکِردِه و بُتِه: «می مار و بِرارِن هَینِنِنِه. هر کی می آسِمونی پیری خواسِّه رِه اَنجام هادِه، وی، می بِرار و خاخِر و مارِ.» هَمون روز عیسی خِنِه ای جا دیرگا بوردِه و دریالُو هِنیشتِه. ولی اَنّی اِزدِحام وِرِه دُور هاکِردِنِه گه یَتِه لوتکا سِوار بَوِه و وی دِلِه هِنیشتِه، در حالی گه مَردِن دریالُو اِسّاوِنِه. اَزما عیسی چیزای زیادی رِه مَثَلی هَمرا وِشونی سِه گَب بَزو و بُتِه: «یَتِه بَرزِگَر تیم بَپاشیئَنی سِه زَمی سَر بوردِه. وختی تیم پاشیِه، اَقَدّی راهی دِلِه دَکِتِنِه و پَرندِه ها بیمونِه و اونِنِه بَخاردِنِه. اَقَدّی دییَر سَنگ لاخِ زَمی ای دِلِه دیم بَخاردِنِه گه زیاد گِل ناشتِه، پَس زود سَر بَکِشینِه، چون اوجِه ای گِل جَل نَوِه. ولی وختی خِرشید دَر بیمو، دِشت بَسوتِه و خِشک بَوِه، چون بِنِه نَوِس وِنِه. اَقَدّی لَم تَلی ای دِلِه دیم بَخاردِنِه و لَم تَلی ایشون سَر بَکِشینِه و اونِنِه خَفِه هاکِردِنِه. ولی بَقیِه تیمیشون خِبِ گِلی دِلِه دیم بَخاردِنِه و بار بیاردِنِه: بَعضی صَد، بَعضی شَصت و بَعضی سی بالینِه. هر کی گوشِ شِنوا دارنِه، بِشنُئِه.» اَزما شاگِردِن عیسایی وَر بیمونِه و ویجا بَپُرسینِه: «چه هَین مَردِنی هَمرا با مَثَل گَب زَنّی؟» عیسی جِواب هادا: «آسِمونی پادشاهی ای رازی بِفَهمِسَن شِمارِ هادا بَوِه، ولی وِشونِه هادا نَوِه. چون هونیگه دارنِه رِه ویشتَر هادا وونِه تا فِراوونی دارِه، و اونی جا گه نارنِه حَتّی اونچی گه دارنِه هَم بَئیت وونِه. هَینِسه مِن وِشونی هَمرا با مَثَل گَب زَمِّه، چون: «اِشِنِنِه، ولی نَوینِنِه، گوش دِنِنِه، ولی نِشنُنِنِه و نِفَهمِنِنِه. حَیقَتاً اِشعَیای پیغَمبَری پِشگویی وِشونی خَوَری اَنجام بَرِسیِه گه گِنِه: «”شی گوشی هَمرا اِشنُنِنی، ولی هیچ وَخت نِفَهمِنِنی، شی چِشی هَمرا وینِنی، ولی هیچ وَخت دَرک نَکِنِنی. چون هَین قومی دِل سَنگ بَوِه، وِشونی گوش سَتَل بَوِه و شی چِشِ دَوِسِنِه؛ تا نَکِنِه شی چِشی هَمرا بَوینِن و شی گوشی هَمرا بِشنُئِن و شی دِلی دِلِه بِفَهمِن و دَگِردَن و مِن وِشونِه شَفا هادِم.“ «ولی خِش بِحالِ شِمِه چِش گه وینِّه و شِمِه گوش گه اِشنُنِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، یَتِخِیلی از پِیغَمبَرِن و صالِحِن مِشتاق وِنِه اونچی شِما وینِنی رِه بَوینَن و نَئینِه، اونچی شِما اِشنُنِنی رِه بِشنُئِن و نِشنُسِنِه. «پَس شِما بَرزِگَری مَثَلی مَعنی رِه بِشنُئین: وختی یَنَفَر آسِمونی پادشاهی ای کَلامِ اِشنُنِه و اونِه نِفَهمِنِه، شِیطان اِنِه و اونچی وی دِلی دِلِه دَکاشت بَوِه رِه، تَپ زَنِّه گیرنِه. هَین هَمون تیمیِه گه راهی دِلِه دَکاشت بَوِه. تیمی گه سَنگ لاخِ زَمی ای دِلِه دیم بَخاردِه، کَسیِه گه کَلامِ اِشنُنِه و دَرجا اونِه خِشالی ای هَمرا قَبول کِنِّه. ولی چون بِنِه نارنِه فقط یَذِرِه دَووم اُرنِه. وختی کَلامی خاطری اَذیَت و آزار وینِّه، شی ایمونی جا گِردِنِه. تیمی گه لَم تَلی ای دِلِه دَکاشت بَوِه، کَسیِه گه کَلامِ اِشنُنِه، ولی چون وی دِل دِنیارِه دَوَسِّه و وی چِش مال و مَنالی دِمال دَرِه، هَینِن کَلامِ خَفِه کِنِنِه و بار نیارنِه. ولی تیمی گه خِبِ زَمی ای دِلِه دَکاشت بَوِه، کَسیِه گه کَلامِ اِشنُنِه و اونِه فَهمِنِه. وی حَیقَتاً باروَر وونِه و صَد، شَصت یا سی بالینِه بار اُرنِه.» عیسی یَت دییَر مَثَلِ هَم وِشونی سِه بیاردِه: «آسِمونی پادشاهی یَتِه مَردی رِه مونِّه گه شی زَمی ای دِلِه خِبِ تیم بَشِنیِه. ولی وختی وی خادِمِن خُویی دِلِه دَوِنِه، وی دِشمَن بیمو گَنِّمی دِلِه تَلِ واشی تیمِ بَپاشیِه و بوردِه. وختی گَنِّم سَر بَکِشیِه، تَلِ واش هَم وی هَمرا سَر بَکِشیِه. خادِمِن شی اَربابی وَر بیمونِه و بُتِنِه: ”اَرباب، مَگِه تیمی گه تو شی زَمی ای دِلِه دَکاشتی خِب نَوِه؟ پَس تَلِ واشِن کِجِه دَری بیمونِه؟“ اَرباب، خادِمِنِ بُتِه: ”یَتِه دِشمَن هَین کارِ هاکِردِه.“ اَزما خادِمِن وِرِه بُتِنِه: ”خواینی بوریم تَلِ واشیشونِه جَم هاکِنیم؟“ اَرباب بُتِه: ”نا هَین کارِ نَکِنین، چون ممکِنِه تَلِ واشی بَکِّنیَنی موقِه گَنِّم هَم بِنِه ای جا بَکِّنی بَوو. بِلین تا دِرُویی موقِه هر دِتا هَمدیری هَمرا لُو بَکِشِن؛ دِرُویی موقِه دِرُوگَریشونِه گِمِه اَوَّل تَلِ واشیشونِه دَسِه هاکِنِن و بَسوجانیَنی سِه بِلِّن، ولی گَنِّمیشونِه کَندوجی دِلِه اَمبار هاکِنِن.“‌» عیسی یَکَش دییَر یَتِه مَثَل وِشونی سِه بیاردِه و بُتِه: «آسِمونی پادشاهی خَردَلی تیمِ مونِّه گه یَنَفَر وِرِه بَیتِه و شی زَمی ای دِلِه دَکاشتِه. با هَینگه خَردَلی تیم دِشتِه تیمیشونی جا کِچیکتَرِ، بعد از هَینگه سَر کَشِنِه دِشتِه باغی گیاهِنی جا گَت تَر و داری اَنّا وونِه، جوریگه پَرندِه ایشون اِنِنِه و وی شاخِه بالی سَر کِلی ساجِنِنِه.» عیسی وِشونی سِه یَت دییَر مَثَل بیاردِه و بُتِه: «آسِمونی پادشاهی هِتی خَمیرمایه ای تَرائِه گه یَتِه زَنا اونِه گیرنِه سِه تا مَنَّر آردی هَمرا قاطی کِنِّه تا دِشتِه خمیر وَر بیِه.» عیسی دِشتِه هَین چیارِه اِزدِحامی سِه مَثَلی هَمرا بُتِه و حَیقَتاً هَم بِدونِ مَثَل هیچی وِشونِه نُتِه. هَین اِتِّفاق دَکِتِه تا پِیغَمبَری گَب اَنجام بَرِسِه گه گِنِه: «مِن با مَثَل شِمِه هَمرا گَب زَمِّه. و اونچی گه از شِرو خِلقَتِ دِنیا جاهادا بَمونِّسِه رِه گِمِه.» اَزما عیسی اِزدِحامِ تَرک هاکِردِه و خِنِه بوردِه، اونوَخت وی شاگِردِن وی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «تَلِ واشی مَثَلِ اَمِنِه توضی هادِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «اونیگه خِبِ تیم زَمی ای دِلِه کارنِه، اِنسونی ریکائِه. زَمی سَر هَین دِنیائِه. خِبِ تیم، آسِمونی پادشاهی ای ریک ریکانِه. تَلِ واشیشون، هون شَریری ریک ریکانِه؛ هون دِشمَن گه تَلِ واشی تیمِ دَکاشتِه، اِبلیسِه. دِرُوای موقِه، آخَرِ زَمونِه و دِروگَریشون فِرِشتِگونِنِه. هَمونجور گه تَلِ واشیشونِه جَم کِنِنِه و تَشی دِلِه سوجانِنِه، آخَرِ زَمون هَم هَمینجور وونِه. اِنسونی ریکا شی فِرشتِگونِه رَسّانِه و فِرِشتگون آسِمونی پادشاهی ای دِلِه هر کی گه باعِثِ گِناه وونِه و هر کی گه قانونِ اِشکانِّه رِه یَجا جَم کِنِّه و وِشونِه تَشی کورِه ای دِلِه دیم دِنِه، اوجِه گه بِرمِه دَرِه و دَنِّن تَرسی جا هیکَش خارنِه. اَزما صالِحِن شی پیری پادشاهی ای دِلِه خِرشیدی تَرا خواینِه بِدِرَخشِن. هر کی گوشِ شِنوا دارنِه، بِشنُئِه. «آسِمونی پادشاهی جاهادا گَنجی رِه مونِّه گه یَتِه زَمینی دِلِه دَرِه و یَنَفَر وِرِه اَنگیرنِه، هَموجِه وی سَرِ پوشانِّه و خِشالی ای جا شونِه اونچی گه دارنِه رِه روشِنِه و هون زَمینِ خَرینِّه. «اَی هَم آسِمونی پادشاهی یَتِه تاجِرِ مونِّه گه بااِرزِشِ مِرواری ای دِمال دَوِه. وختی بااِرزِشِ مِرواری رِه بَنگیتِه، بوردِه و اونچی گه داشتِه رِه بَروتِه و هون مِرواری رِه بَخریِه. «اَی هَم آسِمونی پادشاهی یَتِه تورِ مونِّه گه دَریایی دِلِه دیم بَدا وونِه و هَمه جور مائی وی دِلِه دَرِه. وختی گه تور مائی ای جا مَشت وونِه، مائیگیرِن اونِه دَریایی جا لُو کَشِنِنِه. اَزما نیشِنِنِه خِبِ مائی ایشونِه سیوا کِنِنِه و زَمبیلی دِلِه اِلِنِه، ولی بَدِ مائی ایشونِه دیم دِنِنِه. آخَرِ زَمون هَم هَینجور وونِه. فِرشتِگون اِنِنِه صالحِنِ بَدِ آدَمِنی جا سیوا کِنِنِه و وِشونِه تَشی کورِه ای دِلِه دیم دِنِنِه، اوجِه گه بِرمِه دَرِه و دَنِّن تَرسی جا هیکَش خارنِه.» عیسی بُتِه: «دِشتِه هَین چیارِه بِفَهمِسِنی؟» شاگِردِن بُتِنِه: «اَرِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «پَس، هر شریعتی مَلِّمِ گه آسِمونی پادشاهی ای خَوَری تعلیم بَئیت وو، هِتی صاب خِنِه ای رِه مونِّه گه شی صِنِخی جا نُو و پیتِ چیا دیرگا اُرنِه.» وختی عیسی هَین مَثَلیشونِ تُوم هاکِردِه اوجِه ای جا بوردِه. شی شَهری دِلِه بیمو و وِشونی عِبادَتگاهی دِلِه مَردِنِ تعلیم هادا، جوریگه مَردِن بِهت هاکِردِنِه و بُتِنِه: «هَین مَردی کِجِه دَری حِکمَت و مُعجِزاتی قِدرَتِ بِدَس بیاردِه؟ مَگِه وی نَجّاری ریکا نیِه؟ مَگِه وی ماری اِسم مریم نیِه؟ مَگِه وی بِرارِن یَعقوب و یوسِف و شَمعون و یَهودا نینِه؟ مَگِه دِشتِه وی خاخِرِن هَیجِه اَمِه میِن زندگی نَکِنِنِه؟ پَس هَین چیارِه کِجِه دَری یاد بَیتِه؟» هَینِسه عیسایی جا نارحَت بَوِنِه. ولی عیسی وِشونِه بُتِه: «یَتِه پِیغَمبَر همه‌ جا اِحتِرام دارنِه بِجز شی زادگاه و شی خِنِوادِه ای وَر!» عیسی وِشونی بی ایمونی ای خاطری اوجِه زیاد مُعجِزِه نَکِردِه. وختی عیسایی اَوازِه هیرودیسِ پادشاهی گوش بَرِسیِه، وی شی نوکَرِنِ بُتِه: «هَین مَردی هَمون یحیای تَعمید‌ دَهَندِئِه گه مِردِگونی جا پِرِسا و هَینِسه بَتِنِّه هَین مُعجِزاتِ هاکِنِه.» چون هیرودیس، هیرودیایی خاطری گه وی بِرار فیلیپُسی زَنا وِه، یحیی رِه بَیتِه و وی دَس و لینگِ دَوِسِّه و وِرِه زیندونی دِلِه دیم بَدا. چون یحیی هیرودیسِ بُت وِه:«حَلال نیِه هَین زَنایی هَمرا دَووئی.» هیرودیس خوایسِه یَحیی رِه بَکوشِه، ولی مَردِنی جا تَرسیِه، چون مَردِن یَحیی رِه پِیغَمبَر دِنِسِنِه. ولی وختی هیرودیسی زاد روز بَرِسیِه، هیرودیایی کیجا مِهمونِنی پِش سَما هاکِردِه و هیرودیس اَنّی وی سَمایی جا خِشال بَوِه گه قَسَم بَخاردِه هر چی کیجا بَخواد وِرِه هادِه. مار کیجارِه اَنتِریک هاکِردِه گه بُئِه: «یحیای تَعمید‌ دَهَندِه ای کَلِّه رِه یَتِه مَجیمِه ای دِلِه مِنِه هادِه.» پادِشاه نارحَت بَوِه، ولی شی قَسَمی خاطری و شی مِهمونِنی اِحترامی سِه دَستور هادا گه وی خواسِّه بَرآوَردِه بَوو. پس آدَم بَرِسانیِه زیندونی دِلِه یَحیایی کَلِّه رِه وی تَنی جا سیوا هاکِردِنِه و یَحیی ای کَلِّه رِه یَتِه مَجیمِه ای دِلِه بیاردِنِه کیجارِه هادانِه و وی هَم اونِه شی ماری وَر بَوِردِه. یحیایی شاگِردِن بیمونِه وی جَسَد بَوِردِنِه و دَفن هاکِردِنِه، اَزما بوردِنِه عیسی رِه خَوَر هادانِه. وختی عیسی هَین خَوَرِ بِشنُسِه، شِه تَنیایی لوتکا سِوار بَوِه و یَتِه خَلوَتِ جا بوردِه. ولی وختی مَردِن خَوَردار بَوِنِه، شی شَهری جا پیادِه وی دِمال بوردِنِه. هَمینگه عیسی لوتکایی جا پیادِه بَوِه یَتِخِیلی اِزدِحامِ بَئیِه، وی دِل وِشونِه بَسوتِه و وِشونی میِنی مَریضِنِ شَفا هادا. غِروب دَم، شاگِردِن عیسایی وَر بیمونِه بُتِنِه: «هَیجِه بَرَهوتِه و روزَم دِ تُوم وونِه. پَس اِزدِحامِ بَرِسان دِهاتی دِلِه بورِن و شِنِه خِراک بَخرینِن.» ولی عیسی وِشونِه بُتِه: «لازِم نیِه مَردِن بورِن. شِما شِه وِشونِه خِراک هادین.» شاگِردِن بُتِنِه: «‌اَما فقط پَنج نون و دِتا مائی دارمی.» عیسی بُتِه: «اونِنِه هَیجِه می وَر بیارین.» اَزما مَردِنِ بُتِه واشی سَر هِنیشِن. اَزما پَنج تا نون و دِتا مائی رِه بَیتِه آسِمونِ هارشیِه و خِدارِه شِکر هاکِردِه. اَزما نونیشونِه گِلی هاکِردِه و شاگِردِنِه هادا. شاگِردِن هَم اونانِه مَردِنِ هادانِه. هَمه بَخاردِنِه و سِئر بَوِنِه، وختی نون تیکِه ایشونِه جَم هاکِردِنِه دِوازِه تا زَمبیل پِر بَوِه. بِجِز زَناکِنِن و وَچیلِه پنج هِزار تا مَرد اوجِه غَذا بَخاردِنِه. عیسی دَرجا شی شاگِردِنِه بُتِه لوتکا سِوار بَوون تا ویجا پِشتر دَریایی اون دَس بورِن. ولی شِه هَموجِه بَمونِسِه تا مَردِنِ راهی هاکِنِه. عیسی بعد از هَینگه مَردِنِ بَرِسانیِه، شِه کوهی سَر بوردِه تا تَنیایی دِعا هاکِنِه. شُو بَرِسیِه و وی اوجِه تَنیا وِه. اون موقِه، لوتکا دَریالُویی جا خِیلی دور بَوِه وِه و کِلاک دَکِت وِه، چون بَرعکسِ وا زووِه. حدودِ ساعَتِ چارِ صِبح، عیسی هَمونجور گه اُوئی سَر راه شیوِه وِشونِه نَزیک بَوِه. وختی شاگِردِن عیسی رِه بَئینِه اُوئی سَر راه شونِه، بَتِرسینِه، بُتِنِه: «هَین شَبَحِ»، و تَرسی جا داد بَزونِه. عیسی دَرجا وِشونِه بُتِه: «شِمِه دِل قِرص ووئِه. ‌مِنِمِه، نَتِرسین!» پِطرُس بُتِه: «آقا، اگه تویی مِنِه بُو تا اُوئی سَر تی وَر بیئِم.» عیسی بُتِه: «بِرِه!» اَزما ‌پِطرُس لوتکایی جا جِر بیمو و اُوئی سَر عیسایی سَمت راه دَکِتِه. ولی وختی کِلاکِ بَئیِه، ‌بَتِرسیِه و هَمونجور گه اُوئی دِلِه جِر شیِه شول هادا: «آقا، مِنِه نِجات هادِه!» عیسی دَرجا شی دَسِ دِراز هاکِردِه و وِرِه بَیتِه و بُتِه: «اِی کَم ایمون، چه شَک هاکِردی؟» وختی لوتکارِه سِوار بَوِنِه، وا هِرِسا. و اونانیگه لوتکایی دِلِه دَوِنِه عیسایی لینگی پِش دیم بَخاردِنِه، بُتِنِه: «حَیقَتاً تو خِدایی ریکائی!» وِشون دَریایی جا گِذَر هاکِردِنِه و جِنیسارِتی مِلکی دِلِه بَرِسینِه. اوجِه ای مَردِن عیسی رِه بِشناسینِه و کَسایی رِه دِشتِه هون مَنطَقِه ای سِه بَرِسانینِه تا مَریضِنِ عیسایی وَر بیارِن. وِشون ویجا خواهِش هاکِردِنِه فقط اِجازِه هادِه تا وی قَوایی تِکِ دَس بَزِنِن، و هر کی اونِه دَس کِردِه، شَفا گیتِه. اَزما عِلَمای فِرقِه فَریسی و توراتی مَلِّمِن اورشلیمی جا عیسایی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «چه تی شاگِردِن اَمِه مَشایِخی رَسم و رُسومِ نَدید گیرِنِه؟ وِشون پِش از هَینگه غَذا بَخارِن شی دَسِ نَشورِنِه!» عیسی وِشونِه جِواب هادا: «چه شِما شِه، هَینی خاطری گه شی رَسم و رُسومِ حِفظ هاکِنین خِدایی حِکمِ نَدید گیرِنی؟ چون خِدا دَستور هادا: ”شی پیر و مارِ اِحتِرام بِل،“ و ”هر کی شی پیر و مارِ ناسِزا بُئِه، حتماََ وِنِه وِرِه بَکوشتَن.“ ولی شِما گِنِنی اگه کَسی شی پیر و مارِ بُئِه: ”کِمَکی گه وِسِه شِمارِ هاکِنِم، خِدایی کاری سِه وَقف هاکِردِمِه،“ در هَین صورَت، دِ وِرِه واجِب نیِه شی پیرِ کِمَک هاکِنِه. هَینجوری شِما خِدایی کَلامِ شی رَسم و رُسومی سِه نَدید بَیتِنی. اِی دُروئِن! اِشعیای پِیغمبر چَنّی خِب شِمِه خَوَری پِشگویی هاکِردِه، اون موقِه گه بُتِه: «”هَین قوم شی زِوونی هَمرا مِنِه حِرمَت اِلِنِه، ولی وِشونی دِل میجا دورِ. وِشون بیخِدی مِنِه پَرَسِش کِنِنِه و وِشونی تَعلیم فقط آدَمی ای حِکمِ.“» اَزما عیسی مَردِنِ شی حضور بَخونِسِه و بُتِه: «می گَبِ گوش هادین و بِفَهمین. اونچی آدَمی دِهِنی جا جِر شونِه وِرِه نَجِس نَکِنِّه، بَلگی اونچی آدَمی دِهِنی جا دیرگا اِنِه، هونِه گه آدَمی رِه نَجِس کِنِّه.» اَزما شاگِردِن عیسایی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «دِنّی عِلَمای فَریسی وختی تی هَین گَبِ بِشنُسِنِه نارحَت بَوِنِه؟» عیسی جِواب هادا: «هر نَهالی گه می آسِمونی پیر نَکاشت وو، بِنِه ای جا بَکِّنی وونِه. وِشونِه کار نارین. وِشون راه بَلَدایی هَسِّنِه گه شِه کورِنِه. و اگه یَتِه کور یَت دییَر کوری عَصاکَش بَوو، هر دِتا چاهی دِلِه دیم خارِنِه.» پِطرُس وِرِه بُتِه: «هَین مَثَلِ اَمِسِه توضی هادِه.» عیسی جِواب هادا: «شِما هَم حَلا دَرک نَکِنِنی؟ مَگِه نَئونِنی هر چی آدَمی دِهِنی جا جِر بورِه وی اِشکَمی دِلِه شونِه و دَفع وونِه؟ ولی اونچی گه دِهِنی جا دیرگا اِنِه، دِلی جا سَرچِشمِه گیرنِه و هَین اون چیِه گه آدَمی رِه نَجِس کِنِّه. چون پلیدِ خیال، قَتل، زِنا، فاسِقی، دِزّی، دِردِرو شَهادت و تِهمَت، دِلی جا سَرچِشمِه گیرنِه. هَینِن آدَمی رِه نَجِس کِنِنِه، ولی نَشوردِه دَسی هَمرا غَذا بَخاردَن هیچکی رِه نَجِس نَکِنِّه!» عیسی اوجِه رِه تَرک هاکِردِه و صور و صیدونی مَنطَقِه ای دِلِه بوردِه. یَتِه کَنعانی زَنا گه هون مَنطَقِه ای دِلِه زندگی کِردِه، عیسایی وَر بیمو و دادی هَمرا بُتِه: «اِی آقا، اِی داوودی ریکا، مِنِه رَحم هاکِن! می کیجا بَدجور دِوبَزِه بَوِه.» ولی عیسی هیچ جِوابی نَدا، تا هَینگه شاگِردِن پِش بیمونِه و عیسایی جا خواهِش هاکِردِنِه، بُتِنِه: «وِرِه مِرخَص هاکِن بورِه، چون دِ داد و هَواری هَمرا اَمِه دِمال سَر اِنِه.» عیسی بُتِه: «مِن فَقَط اِسرائیلی قومی گِم بَوِه گِسَنِشونی سِه بَرِسانی بَوِمِه.» ولی هون زَنا پِش بیمو و عیسایی لینگی وَر زِنی بَزو و بُتِه: «اِی آقا، مِنِه کِمَک هاکِن!» عیسی جِواب هادا: «دِرِس نیِه نونِ وَچیلِه ای دَس بَیریم و سَگیشونی پِش دیم بَدیم.» ولی هون زَنا بُتِه: «دِرِسِ آقا، ولی حتّی سَگیشون هَم نون تیکِه ای گه شی اَربابی سِفرِه ای جا کَلِنِه رِه، خارِنِه!» اَزما عیسی بُتِه: «اِی زَن، تی ایمون خِیلی زیادِه! تی خواسِّه بَراوَردِه بَوِه!» هَمون دَم وی کیجا شَفا بَیتِه. عیسی اوجِه ای جا راه دَکِتِه و جَلیلی دَریایی وَر بیمو. اوجِه یَتِه کِتی ای سَر بوردِه و هِنیشتِه. یَتِخِیلی اِزدِحام عیسایی وَر بیمونِه و شی هَمرا شَلِن، کورِن، چِلِّخِن و لالیشون و خِیلی دییَر مَریضِنِ هَم بیاردِنِه عیسایی لینگی پِش بِشتِنِه و وی وِشونِه شَفا هادا. مَردِن وختی بَئینِه لالِن گَب زَنِنِه، چِلِّخِن خار بَوِنِه، شَلِن راه شونِنِه و کورِن وینِنِه، بِهت هاکِردِنِه و اِسرائیلی خِدارِه حَمد بُتِنِه. عیسی شاگِردِنِه شی حِضور بَخونِسِه و بُتِه: «می دِل هَین مَردِنی سِه سوجِنِه. اَلَن سِه روزِ می هَمرا دَرِنِه و دِ هیچی بَخاردَنی سِه نارِنِه. مِن نَخوایمِه وِشونِه وَشنی راهی هاکِنَم، چون اِمکان دارنِه راه دِلِه ضَعف هاکِنِن.» شاگِردِن بُتِنِه: «کِجِه دَری بَتِّمی صَحرایی دِلِه هَین گَتِه اِزدِحامی سِه نون تَیِّه هاکِنیم؟» عیسی بُتِه: «چَن تا نون دارِنی؟» جِواب هادانِه: «هفت تا نون و چَن تا کِچیکِ مائی.» عیسی مَردِنِ بُتِه بِنِه ای سَر هِنیشِن. اَزما هَفت تا نون و چَن تا مائی رِه بَیتِه و بعد از شِکر هاکِردَن اونِنِه گِلی هاکِردِه و شی شاگِردِنِه هادا و شاگِردِن اونِنِه اِزدِحامِ هادانِه. هَمه بَخاردِنِه و سِئر بَوِنِه، وی شاگِردِن هَفتا زَمبیل پِر نون تیکِه جَم هاکِردِنِه. اونانیگه اوجِه غَذا بَخاردِنِه، بِجِز زناکِنِن و وَچیلِه، چار هِزار تا مَرد وِنِه. بعد از هونگه عیسی مَردِنِ مِرخَص هاکِردِه، لوتکا سِوار بَوِه و مَجَدانی مَنطَقِه ای سِه بوردِه. عِلَمای فِرقِه فَریسی و عِلَمای فِرقِه صَدوقی عیسایی وَر بیمونِه تا وِرِه آزمود هاکِنِن. عیسایی جا بَخوایسِنِه تا یَتِه آسِمونی نِشونِه وِشونی سِه بیارِه. عیسی وِشونِه بُتِه: چِتی شِما خِب بَتِنِّنی هَوارِه پِشوینی هاکِنین «اگه پِنِماز، ”آسِمون سِرخ ووئِه، گِنِنِی فَردا هَوا خِبِ،“ و اگه صِبِ دَم ”آسِمون سِرخ و بَئیت ووئِه، گِنِنی وارِش خواینِه بَوارِه.“ چِتی هَین چیارِه دِنِّنی ولی نَتِنِّنی زَمونِه ای نِشونِه هارِه دَرک هاکِنین! هَین زِنا کار و شریرِ نَسل نِشونِه خواینِنِه، ولی نِشونِه ای وِشونِه هادا نَوونِه بِجز یونِسی پِیغَمبَری نِشونِه.» عیسی هَینِه بُتِه و وِشونی جا سیوا بَوِه. وختی شاگِردِن دَریایی اون دَس بَرِسینِه یاد هاکِردِنِه شی هَمرا نون بَیرِن. عیسی وِشونِه بُتِه: «مِواظِب ووئین و عِلَمای فَریسی و صَدوقی ای خَمیرمایه ای جا دوری هاکِنین.» شاگِردِن شی وَر گَب زووِنِه و گِتِنِه: «‌چون اَما شی هَمرا نون نیاردِمی وی هَینجور گِنِه.» عیسی وِشونی فِکرِ بَخونِسِه و بُتِه: «اِی سِس ایمونیشون، چه اَنّی غِرصِه خارِنی شی هَمرا نون نیاردِنی؟ حَلا هَم نِفَهمِنِنی؟ یاد هاکِردِنی چِتی پَنج تا نونی هَمرا پَنج هِزار نَفَرِ سِئر هاکِردِمِه؟ هون روز چَن تا زَمبیل خِردِه چیا جَم هاکِردِنی؟ یا شی یادی جا بَوِردِنی یَکَش دییَر هَفتا نونی هَمرا چار هِزار نَفَرِ سِئر هاکِردِمِه؟ چَن تا زَمبیل خِردِه چیا جَم هاکِردِنی؟ چه نَتِنِّنی بِفَهمین گه مِن شِمِه هَمرا نونی خَوَری گَب نَزومِه؟ مِن فَقط بُتِمِه عِلَمای فَریسی و صَدوقیِنی خَمیرمایه ای جا دوری هاکِنین.» اَزما شاگِردِن بِفَهمِسِنِه عیسی فَریسین و صَدوقیِنی تعلیم هادائَنی خَوَری هِشدار دِنِه، نا نونی خَمیرمایه ای جا. وختی عیسی فیلیپی قیصریه ای مَنطقِه ای سِه بَرِسیِه، شی شاگِردِنی جا بَپُرسیِه: «مَردِن اِنسونی ریکا رِه کی دِنِنِه؟» شاگِردِن بُتِنِه: «بعضیا گِنِنِه یَحیای تَعمید‌ دَهندِه ای. بعضی دییَر گِنِنِه ایلیای پِیغَمبَری و بعضیا گِنِنِه اِرمیای پِیغَمبَر یا یَتِه از پِیغَمبَرِنی.» عیسی وِشونه بُتِه: «ولی شِما گِنِنی مِن کیمِه؟» شَمعونِ پِطرُس جِواب هادا: «تو مَسیحِ موعودی، زینِّه خِدایی ریکائی!» عیسی شَمعونی جِواب بُتِه: «اِی شَمعون، یونایی ریکا، خِش بِحالِ تو، چون تو هَینِه آدَمی جا یاد نَیتی، بَلگی می آسِمونی پیر اونِه تِنِه آشکار هاکِردِه. و تِرِه گِمِه تو پِطرُسی، یَعنی ”کِر،“ و مِن هَین کِری سَر شی کلیسارِه بَنا کِمِّه، هیچ وَخت جَهِنِمی قِدرَت نَتِنِّه وِرِه از بِین بَوِرِه. آسِمونی پادشاهی ای کِلی ایشونِه تِرِه دِمِه. اونچی رِه گه تو زَمینی دِلِه دَوِنّی، آسِمونی دِلِه دَوَس وونِه و هر چیرِه زَمینی سَر وا هاکِنی، آسِمونی دِلِه وا وونِه.» اَزما عیسی شی شاگِردِنِه قَدِغَن هاکِردِه هیچکَسی وَر نُئِن وی مَسیحِ موعودِ. اَزون بعد عیسی شی شاگِردِنِه گِتِه گه وی اورشَلیمی سِه شونِه، اوجِه مَشایخ و مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن وِرِه آزار دِنِنِه و کِشِنِنِه، ولی گِتِه سِوِّمین روز زینِّه وونِه. پِطرُس عیسی رِه یَتِه گوشِه بَکِشیِه و اِعتِراضی هَمرا وِرِه بُتِه: «خِدا نَکِنِه آقا! هَین اِتِّفاق هیچ وَخت تِنِه نَکِفِنِه.» عیسی دَگِرِسِه پِطرُسِ بُتِه: «دور بَواش اِی شِیطان! تو می راهی دَمِ گیرنی و تی فِکر و خیال آدَمی ای جائِه، نا خِدایی جا.» اَزما عیسی شی شاگِردِنِه بُتِه: «هر کی بَخواد می دِمالرو ووئِه، وِنِه شی جانی جا بِگذِرِه و شی صَلیبِ بَیرِه و می دِمال بیِه. چون هر کی بَخواد شی جانِ دارِه، اونِه از دَس دِنِه، ولی هر کی شی جانِ میسِه فِدا هاکِنِه، اونِه اَی بِدَس اُرنِه. آدَمی سِه چه نَفعی دارنِه دِشتِه دِنیارِه دارِه، ولی شی جانِ از دَس هادِه؟ چون وی دِ هیچ قِیمَتی نَتِنِّه شی جانِ پَس هایرِه. «چون اِنسونی ریکا شی پیری جَلالی هَمرا فِرِشتِگونی هَمرا اِنِه و اَزما هر کسِ طِبقِ وی اَعمال عَوَض دِنِه. حَیقَتاً شِمار گِمِه، بَعضی از هَینِن گه اَلَن ایجِه اِسّانِه تا اِنسونی ریکارِه شی پادشاهی ای دِلِه نَوینِن گه اِنِه، نَمیرِنِه.» شِش روز بعد، عیسی، پِطرُس و یَعقوب و وی بِرار یوحَنا رِه بَیتِه و وِشونِه یَتِه بِلَنِ کوهی سَر بَوِردِه تا اوجِه تَنیا ووئِن. اوجِه، وِشونی وَر، عیسایی دیم دِگَرگون بَوِه. وی دیم خِرشیدی تَرا نورانی و وی جِمِه نوری تَرا اِسبی بَوِه. هَمون موقِه، شاگِردِن موسی و ایلیای پِیغَمبرِ بَئینِه گه عیسایی هَمرا گَب زووِنِه. پِطرُس عیسی رِه بُتِه: «اِی آقا، چَنّی خِبِ اَما ایجِه دَرِمی. اگه بَخوای مِن سِه تا سایِوون ساجِمِه، یَتِه تِنِه، یَتِه موسی و یَتِه هَم ایلیایی سِه.» پِطرُسی گَب حَلا تُوم نَوِه وِه، یَتِه پِر نورِ اَبر وِشونی سَری وَر سایه دیم بَدا و یَتِه چِمِر اَبری جا بِشنُس بَوِه گِتِه: «هَین می عَزیزِ ریکائِه گه ویجا راضیمِه، وی گَبِ گوش هاکِنین!» وختی شاگِردِن هَین چِمِرِ بِشنُسِنِه، دیمی هَمرا بِنِه ای سَر دَکِتِنِه و بَتِرسینِه. عیسی بیمو وِشونی سَر دَس بِشتِه و بُتِه: «پِرِسین و نَتِرسین!» وختی شاگِردِن شی چِشِ وا هاکِردِنِه، بِجز عیسی کَس دییَرِ نَئینِه. اون موقِه گه كوهی جا جِر ایمونِه، عیسی وِشونِه دَستور هادا: «اونچی گه بَئینی رِه هیچکَسی وَر نُئین، تا اون روز گه اِنسونی ریکا مِردِگونی جا پِرِسِه.» شاگِردِن عیسایی جا بَپُرسینِه: «پَس چه توراتی مَلِّمِن گِنِنِه اوَّل وِنِه ایلیای پِیغَمبَر بیِه؟» عیسی جِواب هادا: «ایلیا اِنِه و هَمه چیرِه دِرِس کِنِّه. ولی مِن شِمارِ گِمِه ایلیا بیمو و وِشون وِرِه نِشناسینِه و هر چی خوایسِنِه وی هَمرا هاکِردِنِه. اِنسونی ریکا هَم وِنِه هَینجور وِشونی دَسی جا زَجر بَوینِه.» اَزما شاگِردِن بِفَهمِسِنِه گه عیسایی مَنظور یحیای تَعمید‌ دَهندِه هَسِّه. وختی عیسی و وی شاگِردن مَردِنی وَر دَگِرِسِنِه، یَتِه مَردی عیسایی وَر بیمو و وی پِش زِنی بَزو بُتِه: «اِی آقا، می ریکارِه رَحم هاکِن. وی غَشگری دارنِه و بَدجور عَذاب کَشِنِه. اونجور گه چَن کَش شِرِه اُو و تَشی دِلِه دیم بَدا. وِرِه تی شاگِردِنی وَر بیاردِمِه، ولی نَتِنِسِنِه وِرِه شَفا هادِن.» عیسی بُتِه: «اِی مِنحَرِف و بی ایمونِ قوم، تا كِی وِنِه شِمِه هَمرا دَووئم و تا کِی شِمارِ تَحَمِل هاکِنَم؟ ریکارِه می وَر بیارین.» عیسی دِوِ تَشَر بَزو، دِو ریکائی جا دیرگا بوردِه و وی هَمون دَم شَفا بَیتِه. اَزما شاگِردِن عیسایی وَر بیمونِه و خَلوتی دِلِه ویجا بَپُرسینِه: «چه اَما نَتِنِسِمی هون دِوِ دیرگا هاکِنیم؟» عیسی بُتِه: «چون شِمِه ایمون کَمِ. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اگه یَتِه خَردَلی تیمی اَنّا ایمون دارین، بَتِّنِنی هَین كوهِ بُئین گه ”از ایجِه به اوجِه جابِجا بَوون“ و جابِجا وونِه و هیچ کاری شِمِنِه مَحال نیئه.[ ولی هَین جور دِو بِجِز دِعا و روزِه دیرگا نَشونِه.]» هون موقِه گه جَلیلی مَنطَقِه ای دِلِه دَوِنِه، عیسی وِشونِه بُتِه: «اِنسونی ریکا مَردِنی دَس تَسلیم وونِه. وِشون وِرِه کِشِنِنِه و وی سِوّمین روز زینِّه وونِه.» شاگِردِن خِیلی پَریشون بَوِنِه. وختی عیسی و وی شاگِردِن كَفرناحومی شَهری سِه بَرِسینِه، اونانیگه یَهودیِنی مَعبَدی مالیاتِ جَم کِردِنِه، پِطرُسی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «شِمِه اِسّا مَعبَدی مالیاتِ نَخواینِه هادِه؟ مَعبَدی مالیات ”دِ دِرهَم“ وِه گه دِ روز کارگَری دَسمِزی اَنّا وِه.» پِطرُس بُتِه: «اَلبَته گه دِنِه!» وختی پِطرُس خِنِه بوردِه، حَلا هیچی نُت وِه گه عیسی وِرِه بُتِه: «اِی شَمعون چی فِکر کِنّی، هَین دِنیایی پادشاهِن کِنی جا باج و خَراج گیرِنِه؟ شی وَچیلِه ای جا یا غَریبِه ای جا؟» پِطرُس بُتِه: «غَریبِه ای جا.» عیسی وِرِه بُتِه: «پس وَچیلِه مِعافِنِه! ولی هَینسِه گه وِشونِه نَرِنجانیم، دَریالُو بور و قَرماق دیم بَدِه. اَوَّلین مائی رِه گه بَیتی، وی دِهِنِ وا هاکِن. یَتِه سِکِّه چار دِرهَمی اَنگیرنی. هون سِکِّه رِه بَئیر و می مالیات و شی مالیتی جا وِشونِه هادِه.» اَزما شاگِردِن عیسایی وَر بیمونِه و ویجا بَپُرسینِه: «کی آسمونی پادشاهی ای دِلِه هَمه ای جا گَت تَرِ؟» عیسی یَتِه وَچِه رِه داد هاکِردِه و ویجا بَخوایسِه شاگِردِنی میِن هِرِسِه. و بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، تا عوَض نَووئین و کِچیک وَچیلِه ای تَرا نَووئین، نَتِنِّنی هیچ وَخت آسمونی پادشاهی ای دِلِه بورین. هر کی شِرِه هَین کِچیک وَچِه ای تَرا کِچیک هاکِنِه، آسمونی پادشاهی ای دِلِه گَت تَرین وونِه. هر کی هَینجور وَچِه رِه می اِسمی خاطری قَبول هاکِنِه، مِنِه قَبول هاکِردِه. «ولی هر کی باعِث بَوو یَتِه از هَین کِچیکِن گه مِنِه ایمون دارِنِه گِناه دَکِفِه، وِنِه بِهتَر وِه شی گِردَن آسیو سَنگ وَسِّه و شِرِه دَریایی جَلِ جایی دِلِه غَرق کِردِه! وای بَر هَین دِنیا گه آدَمی رِه گِناهی سِه وَسوَسِه کِنِّه. چون وَسوَسِه هَمِش دَرِه، ولی وای بِحالِ کَسی گه وَسوَسِه ای باعث بونی وونِه! «اگه تی دَس یا لینگ تِرِه گِناه کشانِّه، اونِه بَورین و دیم بَدِه، چون تیسِه بِهتَرِ گه شَل یا چِلِّخ اَبَدی زندگی ای دِلِه بوری تا هَینگه دَس و لینگی هَمرا اَبَدی تَشی دِلِه دیم بَدا بَووئی. و اگه تی چِش تِرِه گِناه کَشانِّه، اونِه دَر بیار و دیم بَدِه، چون تیسِه بِهتَرِ یَتِه چِشی هَمرا اَبَدی زندگی ای دِلِه بوری، تا هَینگه دِتا چِشی هَمرا جَهِنِمی تَشی دِلِه دیم بَدا بَووئی. «هیچ وَخت هَین کِچیک وَچیلِه ایشونِه کِچیک نِشمارین. چون شِمارِ گِمِه وِشونی فِرِشتِگون آسِمونی دِلِه هَمِش می آسِمونی پیری دیمِ وینِنِه.[ چون اِنسونی ریکا بیمو تا گِم بَوِه ایشونِه نِجات هادِه.] چی گِمون کِنِنی؟ اگه یَتِه مَردی صد تا گِسَن دارِه و یَتِه از هونِن گِم بَوو، تی نَظَر هون نَوَد و نِه گِسَنِ دییَرِ کوهی دِلِه وِل نَکِنِّه و گِم بَوِه گِسَنی دِمال نَشونِه؟ اَرِه شِمارِ گِمِه اگه اونِه بَنگیرِه، هون یَتِه گِسَنی سِه ویشَتر خِشال وونِه تا هون نَوَد و نِه گِسَنی سِه گه گِم نَوِنِه. می آسِمونی پیری خواسِّه هَین نیِه گه حَتّی یَتِه از هَین کِچیکِن هَلاک بَوون. «اگه تی بِرار تِرِه گِناه هاکِردِه، وی وَر بور و خَلوَتِ جایی دِلِه وی خَطارِه وِرِه گوشزَد هاکِن. اگه تی گَبِ گوش هاکِردِه، اَی هَم شی بِرارِ بَنگیتی؛ ولی اگه تی گَبِ گوش نَدا، یَتِه دِ نَفر دییَرِ شی هَمرا بَوِر تا هر اِتهامی، دِ سِه تا شاهِدی گِواهی ای هَمرا ثابِت بَوو. اگه حاضِر نَوِه وِشونی گَبِ بِشنُئِه، كلیسایی گوش بَرِسان، و اگه حاضِر نَوِه حَتّی كلیسایی گَبِ قَبول هاکِنِه، اَزما وی هَمرا یَتِه اَجنَبی یا خراجگیری تَرا رَفتار هاکِن. «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هر چی زَمینی دِلِه دَوِنّین، آسِمونی دِلِه هَم دَوَس وونِه؛ و هر چی زَمینی دِلِه وا هاکِنین، آسِمونی دِلِه هَم وا وونِه. هَینَم شِمارِ گِمِه اگه دِ نفر از شِما زَمینی سَر اونچی ای خَوَری گه خِدایی جا خواینِنی یَکدِل ووئین، می آسِمونی پیر اونِه شِمارِ دِنِه. چون هر جا دِ یا سِه نَفر می اِسمی هَمرا جَم بَوون، مِن اوجِه وِشونی میِن دَرمِه.» اَزما پِطرُس عیسایی وَر بیمو و ویجا بَپُرسیِه: «آقا، بِراری گه مِنِه بَدی کِنِّه رِه چَن کَش وِنِه بِبَخشِم؟ هَفت کَش؟» عیسی وِرِه بُتِه: «نُمِه هَفت کَش، بَلگی هَفتاد تا هَفت کَش. چون آسمونی پادشاهی یَتِه پادشاهی تَرائِه گه تَصمیم بَیتِه شی نوکَرِنی هَمرا حِساب کِتاب هاکِنِه. پس وختی حِساب کِتابِ شِرو هاکِردِه، یَنَفَرِ وی وَر بیاردِنِه گه اَنّی پادشاه رِه بِدِهکار وِه گه حتّی اگه دِ هِزار سال پادشاهی سِه کار کِردِه اَی هَم نَتِنِسِه شی بِدِهی رِه پَس هادِه. و چون نَتِنِسِه شی قَرضِ هادِه، اَرباب دَستور هادا وِرِه و وی زَن و وَچیلِه و دِشتِه وی دار و نَداری هَمرا بَروشِن تا شی طَلَبِ هایرِه. ولی هون نوکَر اَربابی لینگی پِش زِنی بَزو و خواهِشی هَمرا بُتِه: ”مِنِه مِهلَت هادِه، دِشتِه شی قَرضِ تِرِه دِمِه.“ اَربابی دِل وِنِه بَسوتِه و وِرِه وِل هاکِردِه و وی قَرضِ بِبَخشیِه. «ولی وختی هَمین نوکَر دِ دیرگا شیئِه، یَتِه از شی هَمکارِنِه بَئیِه صَد دینار گه سِه ماه کارگری دَسمِزی اَنّا وِه وِرِه بِدِهکار وِه. پَس وِرِه هماسیِه و وی گَلی ای بِنِه جِق هادا و بُتِه:”شی قَرضِ پَس هادِه!“ وی هَمکار وی لینگی پِش زِنی بَزو و خواهِشی هَمرا بُتِه: ”مِنِه مِهلَت هادِه؛ دِشتِه شی قَرضِ تِرِه دِمِه.“ ولی وی قَبول نَکِردِه، و هون مَردی رِه زیندونی دِلِه دیم بَدا تا شی بِدِهی رِه هادِه. وختی بَقیِه نوکَرِن هَین جریانِ بَئینِه خِیلی نارحَت بَوِنِه، شی اَربابی وَر بوردِنِه و دِشتِه ماجَرارِه ویسِه بُتِنِه. اَزما اَرباب هون نوکَرِ شی کَفا بَخونِسِه و وِرِه بُتِه: ”اِی شَرورِ نوکَر، مَگِه مِن تی خواهِش تَمَنّایی سِه دِشتِه تی قَرضِ نِبَخشیمِه؟ مَگِه نِسِه هَمونجور گه مِن تِرِه رَحم هاکِردِمِه، تو هَم شی هَمکارِ رَحم کِردی؟“ اَرباب اَنّی تِرشِ تیلِن بَوِه گه وِرِه زیندونی دِلِه دیم بَدا تا شِکَنجِه بَوو و دِشتِه شی قَرضِ هادِه. هَمینجور هَم می پیر گه آسمونی دِلِه دَرِه هَین بَلارِه شِمِه سَر اُرنِه، اگه شِما هَم شی بِرارِ دِلی جا نِبَخشین.» وختی عیسی شی گَبِ تُوم هاکِردِه، جَلیلی جا بوردِه و اُردُن روخِنِه ای اون دَسی جا یَهودیِه ای مَنطَقِه ای دِلِه بوردِه. اِزدِحام وی دِمال راه دَکِتِنِه و عیسی وِشونِه اوجِه شَفا هادا. عِلَمای فِرقِه فَریسی عیسایی وَر بیمونِه تا وِرِه آزمود هاکِنِن. وِشون بُتِنِه: «یَتِه مَردی بَتِنِّه بی دَلیل شی زَنارِه طَلاق هادِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «مَگِه نَخونِسِنی اونیگه وِشونِه خَلق هاکِرده از اَوَّل ”وِشونِه زَنا مَردی بَساتِه“، عیسی بُتِه: ”هَینِسه مَرد شی پیر و ماری جا سیوا وونِه، شی زَنارِه چَسبِنِه و اون دِتا یَتَن وونِنِه“؟ پس وِشون دِ دِتَن نینِه بَلگی یَتَن هَسِّنِه. پَس اونچی گه خِدا هیکَش جِفت هاکِردِه رِه آدَم نِنِه سیوا هاکِنِه.» وِشون عیسی رِه بُتِنِه: «پَس چه موسای پیغمبر بُتِه مَرد بَتِنِّه شی زَنارِه طَلاق نامِه هادِه و ورِه وِل هاکِنِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «شِمِه سَنگدِلی ای سِه وِه موسی اِجازِه هادا شی زَنارِه طَلاق هادین. ولی از اَوَّل هَینجور نَوِه. شِمارِ گِمِه هر کی شی زَنارِه هر دَلیلی بِجِز زِنا طَلاق هادِه و یَت دییَر زَن بَوِرِه، زِنا هاکِردِه.» شاگِردِن وِرِه بُتِنِه: «اگه مَردی وَضع نِسبَت به شی زَنا هَینجورِه، پس زَن نَوِردَن بِهتَرِ!» عیسی وِشونِه بُتِه: «هَمه هَین کَلامِ نَتِنِّنِه قَبول هاکِنِن، مَگَر اونانیگه وِشونِه عَطا بَوِه وو. چون بَعضی خواجِنِه و شی ماری اِشکَمی جا هَینجور دِنیا بیمونِه، و بَعضی دییَر هَم دَرِنِه گه مَردِن وِشونِه خواجِه هاکِردِنِه، و بَعضیا شِه شِرِه خواجِه هاکِردِنِه، چون آسِمونی پادشاهی ای سِه زَن بَوِرَدنی جا چِش پوشی کِنِنِه تا خِدمَت هاکِنِن. هر کی بَتِنِّه هَینِه قَبول هاکِنِه، بِل قَبول هاکِنِه.» اَزما مَردِن کِچیک وَچیلِه رِه عیسایی وَر بیاردِنِه تا وی شی دَسِ وِشونی سَر بِلِ و وِشونی سِه دِعا هاکِنِه. ولی شاگِردِن مَردِنِ هَین کاری سِه تَشَر بَزونِه و وِشونی دَمِ بَیتِنِه. ولی عیسی بُتِه: «بِلین کِچیک وَچیلِه ایشون می وَر بیئِن وِشونی دَمِ نَیرین، چون اونانیگه هَین وَچیلِه ای تَرا ووئِن بَتِنِّنِه آسِمونی پادشاهی ای دِلِه بیئِن.» عیسی شی دَسِ وَچیلِه ای سَر بِشتِه و وِشونِه بَرکت هادا و اوجِه ای جا بوردِه. یَتِه روز یَتِه مَردی عیسایی وَر بیمو و بُتِه: «اِسّا، چی خِبِ كاری وِنِه هاکِنِم تا بَتِنِّم اَبَدی زندِگی رِه بِدَس بیارِم؟» عیسی وِرِه بُتِه: «چه اونچی ای خَوَری گه خِبِ میجا سوال کِنّی؟ تنیا خِدائه گه خِبِ. اگه خواینی اَبَدی زندِگی ای دِلِه بوری، خِدایی حِکمِ بِجا بیار.» هون مَردی عیسی ای جا بَپُرسیه: «کِدیم حِکم؟» عیسی بُتِه: «”قَتل نَکِن، زِنا نَکِن، دِزّی نَکِن، دِردِرو گِواهی نَدِه، شی پیر و مارِ اِحتِرام بِل، و ”شی هَمسادِه رِه شی تَرا دوس دار.» هون مَردی عیسی رِه بُتِه: «مِن دِشتِه هَینِنِه اَنجام هادامِه؛ دِ چی کَم دارمِه؟» عیسی وِرِه بُتِه: «اگه خواینی كامِل بَووئی، بور هر چی دارنی رِه بَروش و وی پولِ فَقیرِنِه هادِه گه آسِمونی دِلِه گنج دارنی. اَزما بِرِه و مِنِه پِیرَوی هاکِن.» وختی هون مَردی هَینِه بِشنُسِه وِرِه غِرصِه بَیتِه و اوجِه ای جا بوردِه، چون خِیلی پولدار وِه. اَزما عیسی شی شاگِردِنِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، پولدارِنی بوردَن آسِمونی پادشاهی ای دِلِه خِیلی سَختِه. اَی هَم شِمارِ گِمِه، شِتِری رَد بَووئَن دَرزِنی وِهری جا آسون تَر از پولداری بوردَن خِدایی پادشاهی ای دِلِئه.» شاگِردِن هَین گَبی جا بِهت هاکِردِنِه و بُتِنِه: «پَس كی بَتِنِّه نِجات بَیرِه؟» عیسی وِشونِه هارشیِه و بُتِه: «هَین کار آدَمی سِه مَحالِ، ولی خِدایی سِه هَمه چی مُمکِنِه.» پِطرُس بُتِه: «چی اَمِه گیر اِنِه، اَمایی گه هَمه چی ای جا دَس بَکِشیمی و تی دِمال بیمومی؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمه، اون تازِه دِنیایی دِلِه وختی اِنسونی ریکا شی پادشاهی ای تَختی سَر هِنیشِه، شِما هَم گه می دِمالرو وِنی دِوازِه تَختی سَر نیشِنِنی و اِسرائیلی دِوازِه قَبیلِه رِه داوَری کِنِنی. هر کی می اِسمی خاطری شی خِنِه، بِرارِن و خاخِرِن، پیر و مار، وَچیلِه و شی مِلکِ دَس بَیتِه، صَد بالینِه گیرنِه و اَبَدی زندِگی رِه بِدَس اُرنِه. ولی خِیلیا گه اَوَّلینِنِه، آخَرین وونِنِه و اونانیگه آخَرینِنِه، اَوَّلین! «آسِمونی پادشاهی صاب باغی رِه مونِّه گه صِبِ دَم خِنِه ای جا دیرگا بوردِه تا شی اَنگور باغی سِه کارگَر بَیرِه. وی کارگَرِنی هَمرا طِی هاکِردِه هر کِدیمِ یَتِه دینار گه یَتِه روزی دَسمِز وِه، هادِه. اَزما وِشونِه کار هاکِردَنی سِه اَنگور باغی سَر بَرِسانیِه. صِب ساعتِ نِه اَی هَم دیرگا بوردِه و بَئیِه چَن نَفَر شَهری مِیدونی سَر بیکار اِسّانِه. وِشونِه بُتِه: ”شِما هَم می اَنگور باغی سَر بورین، هر چی شِمِه حَقِ شِمارِ دِمِه.“ پس وِشون هَم بوردِنِه. اَی هَم ظِهری موقِه حِدودِ ساعتِ سِه بعد از ظِهر دیرگا بوردِه و اَتی هاکِردِه. وی اَی هَم ساعت پَنجِ بعد از ظِهر دیرگا بوردِه و چَن نَفَرِ بَئیِه بیکارِنِه، بُتِه: ”چه دِشتِه روز هیجِه بیکار اِسّانی؟“ وِشون جِواب هادانِه: ”هیچکی اَمارِه كار نَدا.“ صاب باغ وِشونِه بُتِه: ”شِما هَم می اَنگور باغی سَر بورین.“ «غِروب دَم، صاب باغ شی سَرکارگَرِ بُتِه: ”کارگَرِنِه داد هاکِن وِشونی دَسمِزِ وِشونِه هادِه، از آخَر شِرو هاکِن بِرِو اَوَّل.“ اونانیگه ساعتِ پَنج بعد از ظِهر شی کارِ شِرو هاکِرد وِنِه هر کِدیم یَتِه دینار بَیتِنِه. اون کارگَرِنی گه اَوَّل بیمو وِنِه خیال هاکِردِنِه ویشتَر مِز گیرِنِه، ولی وِشون هَم هر کِدیم یَتِه دینار بَیتِنِه. وختی شی دَسمِزِ بَیتِنِه غِرغِر هاکِردِنِه و صاب باغِ بُتِنِه: ”هَینِن گه سَرآخَر بیمونِه و یَه ساعَت کار هاکِردِنِه، وِشونِه اَمِه هَمرا گه دِشتِه روز آفتابی بِن جان بَکِّنیمی ای اَنّا دَسمِز هادایی!“ ولی صاب باغ یَتِه از وِشونِه جِواب هادا و بُتِه: ”اِی رَفِق، مِن گُو تِرِه بَدی نَکِردِمِه. مَگِه قَبول نَکِردی یَتِه دیناری سِه کار هاکِنی؟ پَس شی حَقِ بَئیر و بور! می دِل خواینِه هَین آخرین کارگَرِ هَم تی اَنّا دَسمِز هادِم. مَگِه مِن حَق نارمِه اونجور می دِل خواینِه شی مالی هَمرا هاکِنِم؟ چِش نارنی می دَسِ دِل بازی رِه بَوینی؟“ «اَرِه، هَینجورِ گه اونانیگه آخَرِنِه، اَوَّل وونِنِه و اونانیگه اَوَّلِنِه، آخَر.» اورشَلیمی راهی دِلِه عیسی شی دِوازِه شاگِردِ کِنار بَکِشیِه و وِشونِه بُتِه: «اَما دِ اورشلیمی سِه شومی، اورشَلیمی دِلِه اِنسونی ریکا رِه هَماسِنِنِه و مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِنی دَس دِنِنِه و وِشون اِنسونی ریکارِه مرگی مَحکوم کِنِنِه وِشون اِنسونی ریکارِه بِت پَرَسِ قومی دَس تَحویل دِنِنِه. وِشون اونِه مِزاق چینِنِه، شَلّاق زَنِنِه و صَلیب کَشِنِنِه. و وی سِوّمین روز زینِّه وونِه.» زِبِدی ای ریک ریکایی مار، شی دِتا ریکایی هَمرا عیسایی وَر بیمو، وی پِش زِنی بَزو و ویجا بَخوایسِه ویسِه یَکاری هاکِنِه. عیسی وِرِه بُتِه: «چی خواینی؟» وِشونی مار بُتِه: «بُو شی پادشاهی ای دِلِه اِجازِه دِنی می یَتِه ریکا تی راسِ دَس و اون یَتّا تی چَپِ دَس هِنیشِن.» عیسی بُتِه: «شِما نَئونِنی چی خواینِنی، شما بَتِنِّنی جامی رِه گه مِن بِزودی نوشِمِه رِه بَنوشین؟» وِشون جِواب هادانِه: «اَرِه، بَتِمّی.» عیسی وِشونِه بُتِه: «دِرِسِ شِما می جامی جا نوشِنِنی، ولی مِن هَین اِختیارِ نارمِه گه بُئِم کی می راسِ دَس و چَپِ دَسی وَر نیشِنِه، هَین جاها اونانیسِئِه گه می آسِمونی پیر وِشونی سِه حاضِر هاکِردِه.» وختی دَه شاگردِ دییَر هَینِه بِشنُسِنِه، هون دِتا بِراری سِه داغ هاکِردِنِه. ولی عیسی دِشتِه شاگِردِنِه شی کفا بَخونِسِه و بُتِه: «شِما دِنِنی دییَر قومی حِکمرونِن مَردنی سِه حِکمرونی کِنِنِه و رَئیسِن اونانیگه شی دَسِ بِن دارِنِه رِه زور گِنِنِه. ولی شِمِه میِن هَینجور نَووئِه. هر کی خواینِه شِمِه میِن گَت تَر ووئِه، وِنِه شِمِه نوکَر ووئِه. و هر کی خواینِه شِمِه میِن اَوَّل ووئِه، وِنِه شِمِه نوکَر ووئِه. حتّی اِنسونی ریکا هَم نیمو تا وِرِه خِدمَت هاکِنِن، بَلگی بیمو خِدمَت هاکِنِه و شی جانِ خِیلیایی نِجاتی سِه فِدا هاکِنِه. وختی عیسی و وی شاگِردِن اَریحایی شهری جا شیوِنِه، یَتِخِیلی اِزدِحام وی دِمال راه دَکِتِنِه. راهی دِلِه دِتا کورِ مَردی نیشت وِنِه. وختی بِشنُسِنِه عیسی اوجِه رِه گِذَر کِنِّه، داد بَزونِه: «اِی آقا، داوودی ریکا، اَمارِه رَحم هاکِن!» مَردِن وِشونِه تَشَر بَزونِه و بُتِنِه ساکِت ووئین. ولی وِشون شی اَوازِ بِلَن و بِلَن تَر کِردِنِه گِتِنِه: «اِی آقا، داوودی ریکا، اَمارِه رَحم هاکِن!» عیسی هِرِسا و هون دِتا مَردی رِه شی کفا بَخونِسِه و بُتِه: «چی خواینِنی شِمِنِه هاکِنِم؟» وِشون بُتِنِه: «اِی آقا، خوایمی اَمِه چِش سو دَکِفِه.» عیسایی دِل وِشونی سِه بَسوتِه و شی دَسِ وِشونی چِشی سَر بِشتِه. دَرجا وِشونی چِش شَفا بَیتِه و بَتِنِّسِنِه بَوینِن. اَزما عیسایی دِمال سَر بوردِنِه. وختی عیسی و وی شاگِردِن اورشَلیمی نَزیکی بَرِسینِه، و بیت‌فاجی ای دِه گه زیتونی كوهی دِلِه وِه بیمونِه، عیسی شی شاگِردِنی جا دِ نَفرِ دِهی دِلِه بَرِسانیِه. وِشونِه بُتِه: «دِهی گه شِمِه پِش دَرِه رِه دِلِه بورین، هَمتی دِلِه بوردِنی یَتِه خَر و وی کِرِّه رِه دَوَس وینِنی، اونِنِه باز هاکِنین و می وَر بیارین. اگه كَسی شِمارِ یَچی بُتِه، بُئین: ”خِداوَند وِشونِه احتیاج دارنِه،“ اَزما وی اِجازِه دِنِه اونِنِه بیارین.» هَین کاری هَمرا پِیغَمبَری پِشگویی اَنجام بَرِسیِه گه گِنِه: صَهیونی کیجارِه بُئین: «”هَین تی پادِشاهِ، فروتنی ای هَمرا خَری سَر سِوارِ و اِنِه خَر کِرِّه ای سَر سِوارِ و اِنِه.“‌» هون دِتا شاگِرد بوردِنِه و اونچی عیسی بُت وِه رِه هاکِردِنِه. وِشون خَر و کِرِّه رِه بیاردِنِه و اَزما شی قَوارِ اونِنی پِشت دیم بَدانِه و عیسی سِوار بَوِه. یَتِخِیلی اِزدِحام هَم شی قَوارِ راهی دِلِه پَهن هاکِردِنِه و یَسِری هَم داری شاخ و وَلگِ وِرینِسِنِه و راهی دِلِه پَهن کِردِنِه. اَزما جَماعَتی گه پِش پِش شینِه و اونانیگه دِمال سَر ایمونِه داد زووِنِه گِتِنِه: «نِجات هادِه داوودی ریکا! مِوارَکِ اونیگه خِداوندی اِسمی هَمرا اِنِه! آسِمونی جا نِجات هادِه!» هَمتی گه عیسی اورشَلیمی دِلِه بوردِه، دِشتِه شَهری مَردِن به وَجد بیمونِه. مَردِن پُرسیوِنِه: «هَین کیِه؟» جَماعَت جِواب داوِنِه: «هَین عیسای پِیغَمبَرِ گه ناصره ای جَلیلی جا بیمو.» عیسی مَعبَدی کَناپِشی دِلِه بوردِه و دِشتِه اونِنی گه داد و سِتَد کِردِنِه رِه دیرگا هاکِردِه. وی صَرّافِنی میز و کِتَر روشِنی صَندَلی رِه لی هادا. عیسی وِشونِه بُتِه: «مِقَدّسِ نِوشته هایی دِلِه بَنوِشت بَوِه: ”می خِنِه دِعا خِنِه بَخونِس وونِه،“ ولی شِما اونِه ’دِزِّ کِلی‘ هاکِردِنی.» کورِن و شَلِن مَعبَدی دِلِه وی وَر بیمونِه و وی وِشونِه شَفا هادا. وختی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن عیسایی مُعجِزاتِ بَئینِه و بِشنُسِنِه گه وَچیلِه مَعبَدی دِلِه داد زَنِنِه: «نِجات هادِه داوودی ریکا.» تِرشِ تیلن بَوِنِه. پس عیسی رِه بُتِنِه: «اِشنُنی هَین وَچیلِه چی گِنِنِه؟» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «اَرِه اِشنُمِه! مَگِه شِما مزامیری کیتابِ نَخونِسِی؟ اوجِه بَنوِشت بَوِه گه حتّی کِچیک وَچیلِه و زِلاغ وَچیلِه ایشون هَم شی زِوونی هَمرا وِرِه حَمد و ثَنا کِنِنِه. اَزما عیسی وِشونِه تَرک هاکِردِه و شَهری جا دیرگا بوردِه و بیت‌عنیایی سِه بَرِسیِه و شُو رِه اوجِه سَر هاکِردِه. فَردا صِب، وختی عیسی خوایسِه اورشَلیمی سِه دَگِردِه راهی دِلِه وِرِه وَشنی بَوِه. جادِه ای وَر یَتِه اَنجیل دار بَئیِه و وی سَمت بوردِه تا ویجا اَنجیل بَچینِه. ولی بِجِز وَلگ هیچی هون داری سَر دَنیوِه. پَس هون دارِ بُتِه: «دِ هیچ وَخت تیجا مَحصول به بار نیِه.» هون دار دَرجا خِشک هایتِه. وختی شاگِردِن اونِه بَئینِه بِهت هاکِردنِه و عیسی رِه بُتِنِه: «چِتی هَین اَنجیل دار دَرجا خِشک هایتِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه اگه ایمون دارین و شَک نَکِنین نا فقط هَین کار، بَلگی هَین کاری جا گَت تَرم بَتِنِّنی اَنجام هادین. حتّی بَتِنِّنی هَین کوهِ دَستور هادین شی جایی سَر بَکِّنی بَوو و دریایی دِلِه دیم بَخارِه و هَینجور وونِه. هر چی دِعایی دِلِه بَخواین، بِدَس اُرِنی به شَرطی گه ایمون دارین.» عیسی مَعبَدی دِلِه بوردِه و شِرو هاکِردِه مَردِنِ تعلیم هادائَن. گَت گَتِه کاهنِن و قومی مَشایخ وی وَر بیمونِه، بُتِنِه: «به چه حَقی هَین کارارِ کِنّی؟ کی هَین اختیارِ تِرِه هادا؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «مِن هَم شِمِه جا یَتِه سوال کِمِّه، اگه اونِه جِواب هادین مِن هَم شِمارِ گِمِه به چه حَقی هَین کارارِ کِمِّه. یحیایی تَعمید کِجِه دَری وِه؟ خِدایی جا یا آدَمی جا؟» وِشون هَمدیَری هَمرا مَشوِرَت هاکِردِنِه بُتِنِه: «اگه بُئیم خِدایی جا وِه، اَمارِه گِنِه پس چه وی گَبِ باوَر نَکِردِنی؟ و اگه بُئیم آدَمی جا وِه، مَردِنی جا تَرسِمی، چون هَمه یحیی رِه پِیغَمبَر دِنِّنِه.» پس عیسایی جِواب بُتِنِه: «اَما نَئومی.» عیسی وِشونِه بُتِه: «پَس مِن هَم شِمارِ نُمِه به چه حَقی هَین کارارِ کِمِّه.» «شِمِه نَظَر چیِه؟ یَتِه مَردی دِتا ریکا داشتِه. وی شی اوَّلی ریکائی وَر بوردِه و بُتِه: ”می ریکا، اَمرِز می اَنگور باغی سَر بور و اوجِه كار هاکِن.“ هون ریکا جِواب هادا: مِن ”نَشومِه،“ ولی اَزما وی رَه دَگِرِسِه و بوردِه. پیر شی اون یَتِه ریکائی وَر بوردِه و هَمینِه وِرِه بُتِه. ریکا جِواب هادا: ”شُومِه آقا،“ ولی نَشیِه. شِمِه نَظَر کِدیم ریکا شی پیری خواسِّه رِه بِجا بیاردِه؟» وِشون بُتِنِه: «اوَّلی.» عیسی وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه گه خراجگیرن و فاحِشِه ایشون شِمِه جا پِشتر خِدایی پادشاهی ای دِلِه شونِنِه. یحیی بیمو تا صالِح زندگی هاکِردَنی راهِ شِمارِ هَم هادِه، و شِما وی گَبِ باوَر نَکِردِنی. ولی خراجگیرِن و فاحِشِه ایشون وی گَبِ باوَر هاکِردِنِه. و شِما با هَینگه هَینِنِه بَئینی شِمِه رَه نَگِرِسِه و باوَر نَکِردِنی.» «یَت دییَر مَثَلِ گوش هادین: یَتِه مِلک دار اَنگور باغی بَساتِه و وی دورِوَرِ چَپَر بَکِشیِه و یَتِه حوض اَنگوری لِه هاکِردَنی سِه و یَتِه نِپار دیدبونی ای سِه بَساتِه، اَزما باغِ چَن تا باغوونِ اِجارِه هادا و شِه مِسافِرَت بوردِه. اونوَخت گه اَنگوری بَچیَنی موقِه بَرِسیِه، صاب باغ شی نوکَرِنِ باغوونِنی وَر بَرِسانیِه تا وی مَحصولِ تَحویل بَیرِن. ولی باغوونِن وی نوکَرِنِ بَیتِنِه، یَتِه رِه بَکتِنینِه و یَت دییَرِ بَکوشتِنِه و اون یَتّا رِه سَنگسار هاکِردِنِه. صاب باغ یَکَش دییَر نوکَرِنِ ویشتَری رِه وِشونی وَر بَرِسانیِه، ولی باغوونِن وِشونی هَمرا هَم هَمونجور رفتار هاکِردِنِه. سَرآخَر شی ریکارِه باغوونِنی وَر بَرِسانیِه و شی هَمرا بُتِه: ”وِشون می ریکائی اِحتِرامِ دارِنِه.“ ولی وختی گه باغوونِن ریکارِه بَئینِه هَمدیَرِ بُتِنِه: ”وی هَین باغی وارِثِ. بیئِین وِرِه بَکوشیم و وی اِرثِ صاحاب بَووئیم.“ پَس وِرِه بَیتِنِه و اَنگور باغی جا دیرگا دیم بَدانِه و وِرِه بَکوشتِنِه. اِسا شِمِه نَظَر، صاب باغ بیئِه باغوونِنی هَمرا چی کِنِّه؟» جِواب هادانِه: «وِشونِه بَدَترین وَضعی هَمرا کِشِنِه و اَنگور باغِ باغوونِنِ دییَرِ اِجارِه دِنِه تا وی مَحصولی سَهمِ وی فَصلی موقِه وِرِه هادِن.» اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «مَگِه تا اَلَن مزامیری کیتابی دِلِه نَخونِسِنی گه: ”هَمون سَنگی گه بَنّائیشون وِرِه دیم بَدانِه، بَنایی اصلیترین سَنگ بَوِه. خِداوَندَم اَتی هاکِردِه و اَمِه نَظَر عَجیب اِنِه.“ «پَس شِمارِ گِمِه خِدایی پادشاهی شِمِه جا بَئیت و قومی رِه هادا وونِه گه باغی کارِ بَرِسِن و وی مَحصولِ هادِن.[ هر كی هَین سَنگی سَر دیم بَخارِه گِل گِلی وونِه و هر وَخت هَین سَنگ یَنَفَری سَر دیم بَخارِه، وِرِه لِه کِنِّه.]» وختی گَت گَتِه کاهنِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی عیسایی مَثَلِ بِشنُسِنِه، بِفَهمِسِنِه گه عیسی وِشونی خَوَری گَب زَنِّه. پس وِشون یَتِه راهی دِمال گِرِسِنِه تا عیسی رِه هماسَن، ولی مَردِنی جا تَرسیوِنِه، چون مَردِن عیسی رِه پِیغَمبَر دِنِّسِنِه. عیسی اَی مَثَلی هَمرا وِشونی سِه گَب بَزو، بُتِه: «آسِمونی پادشاهی گه خِدا وی حاکِمِ یَتِه پادشاه رِه مونِّه گه شی ریکائی عروسی ای سِه یَتِه گَتِه جَشن بَیتِه. وی شی نوکَرِنِ بَرِسانیِه تا دَعوَت بَوِه ایشونِه بُئِه جَشنی سِه بیئِین، ولی وِشون نَخوایسِنِه بیئِن. پادشاه نوکَرِنِ دییَری رِه بَرِسانیِه و بُتِه: ”دَعوت بَوِه ایشونِه بُئین شُومِ حاضِر هاکِردِمِه، مِن شی پَروا بَوِه تِشک و تِشکِلِه ایشونِه سَر بَوریمِه و هَمه چی حاضِرِ. پس عروسی ای جَشنی سِه بیئِین.“ ولی وِشون اِعتنا نَکِردِنِه و هر کِدیم شی کاری پِی بوردِنِه. یَتِه شی زَمینی سَر بوردِه و یَت دییَر شی كَسب و کاسِبی ای دِمال. بَقیِه هَم پادشاهی نوکَرِنِ بَیتِنِه و بی حِرمتی هاکِردِنِه و وِشونِه بَکوشتِنِه. پادشاه عَصبانی بَوِه، شی سَربازِنِ بَرِسانیِه و قاتِلِنِ بَکوشتِه و وِشونی شَهرِ تَش بَکِشیِه. اَزما شی نوکَرِنِ بُتِه: ”عروسی ای جَشن آمادِئِه، ولی اونانیگه دَعوَت هاکِرد وِمِه لیاقت ناشتِنِه جَشنی سِه بیئِن. پَس کَر و کوچِه ای دِلِه بورین و هر کی رِه بَنگیتِنی عروسی دَعوَت هاکِنین.“ هون نوکَرِن کَر و کوچِه ای دِلِه بوردِنِه هر کی رِه بَنگیتِنِه، چی خِب و چی بَد شی هَمرا بیاردِنِه و عروسی مِنزِل مِهمونِنی جا مَشت بَوِه. «ولی وختی پادشاه مِهمونِنی بَئیَنی سِه دِلِه بیمو، یَتِه مَردی رِه بَئیِه گه عروسی جِمِه شی تَن ناشتِه. پادشاه وِرِه بُتِه: ”اِی رَفِق، چِتی بِدونِ هَینگه عروسی ای جِمِه رِه دَکِنی هَیجِه بیموئی؟“ ولی هون مَردی هیچ جِوابی ناشتِه. اَزما پادشاه شی نوکَرِنِ بُتِه: ”وی دَس و لینگِ دَوِنّین و وِرِه دیرگا زِلِمادی دِلِه دیم بَدین، اوجِه گه بِرمِه هاکِردَن دَرِه و دَنِّن تَرسی جا هیکَش خارنِه.“ چون دَعوَت بَوِه ایشون زیادِنِه، ولی اِنتِخاب بَوِه ایشون کَمِنِه.» اَزما عِلَمای فِرقِه فَریسی دیرگا بوردِنِه و مَشوِرَت هاکِردِنِه گه چِتی عیسی رِه شِه وی گَبی هَمرا تَلِه دیم بَدِن. وِشون شی شاگِردِنِه هیرودیسی هَوادارِنی هَمرا عیسایی وَر بَرِسانینِه و بُتِنِه: «اِسّا، اَما دِمّی تو راسگو مَردی ای و خِدایی راهِ دِرِسی ای هَمرا یاد دِنی، تیسِه مِهِم نیِه مَردِن چی گِنِنِه، چون ظاهری گولِ نَخارنی. پَس شی نَظَرِ اَمارِه بُو؛ رومی امپراطورِ مالیات هادائَن دِرِسِ یا نا؟» ولی عیسی گه دِنِسِه وِشون چی نَخشِه ای بَکِشینِه، بُتِه: «اِی دُروئیشون، چه مِنِه آزمود کِنِنی؟ سِکِّه‌ای گه اونی هَمرا شی مالیاتِ دِنِنی رِه مِنِه هَم هادین.» وِشون یَتِه سِکِّه یَه دیناری وِرِه هادانِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «هَین سِکِّه ای نَقش و نِگار کِنیِه؟» وِشون جِواب هادانِه: «قیصریِه.» عیسی بُتِه: «پَس قِیصَری مالِ قیصَرِ هادین و خِدایی مالِ خِدارِه هادین.» وِشون وی جِوابی جا هاج و واج بَمونِسِنِه و عیسی رِه تَنیا بِشتِنِه و بوردِنِه. هَمون روز عِلَمای فِرقِه صَدوقی گه مِعتَقِد وِنِه مِردِگون دِوارِه زینِّه نَوونِنِه، عیسایی وَر بیمونِه و ویجا بَپرسینِه: «اِی اِسّا، موسای پِیغمبر بُت وِه اگه یَتِه مَردی بی وَچِه بَمیرِه، وی بِرار وِنِه وی زَنایی هَمرا عروسی هاکِنِه تا ویجا شی بِراری سِه نَسلی بِجا بِلِه. اَمِه میِن هفت تا بِرار دَوِنِه. اوَّلین بِرار عروسی هاکِردِه و پِش از اونگه وَچِه دار بَوو بَمِردِه و شی زَنارِه شی دِوِّمی بِراری سِه بِشتِه. دِوِّمی و سِوِّمی، تا هَفتِمی بِرار هَم هَین وَضع دِچار بَوِنِه. هون زَنا هَم بعد از هَمه بَمِردِه. اِسا، قیامَتِ روز، وی کِدیم بِراری زَنا وونِه، چون هر هَفتا بِرار وی هَمرا عروسی هاکِرد وِنِه؟» عیسی جِواب هادا: «شِما اِشتِباه کِنِنی، چون نا مقَدَّسِ نِوِشته هایی جا دِنِنی و نا خِدایی قِوَّتِی جا! قیامَتِ روز هیچکی نا زَن گیرنِه و نا شی کِنِّه، بَلگی هَمه آسِمونی فِرِشتِگونی تَرا وونِنِه. ولی مِردِگونی زینِّه بَووئَنی خَوَری، مَگِه توراتی دِلِه نَخونِسِنی خِدا شِمارِ چی بُتِه؟ گه ”مِن ابراهیمی خِدا، اِسحاقی خدا و یَعقوبی خِدامِه.“ خِدا مِردِگونی خِدا نیِه، بَلگی زینِّه ایشونی خِدائِه.» وختی مَردِن هَینِه بِشنُسِنِه، عیسایی تعلیم هادائَنی جا بِهت هاکِردِنِه. ولی وختی عِلَمای فِرقِه فَریسی بِشنُسِنِه گه عیسی چِتی شی جِوابی هَمرا صَدوقینی دِهِنِ دَوِسِّه، عیسایی دُور جَم بَوِنِه. یَتِه از وِشون گه وَکیل وِه هَین نیَّتی هَمرا گه عیسی رِه آزمود هاکِنِه ویجا سوال هاکِردِه: «اِی اِسّا، شریعتی گَت تَرین حِکم کِدیمِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «”خِداوَند، شی خِدارِه دِشتِه شی دِل و دِشتِه شی جان و دِشتِه شی فِکری هَمرا دوس دار.“ هَین اَوَّلین و گَت تَرین حِکمِ. دِوِّمین حِکم هَم اَوَّلین حِکمی تَرا مِهمِه: ”شی هَمسادِ رِه شی تَرا دوس دار.“ دِشتِه موسایی شَریعَت و پِیغَمبَرِنی بَنوِشت هَین دِتا حِکمی سَر خِلاصِه بَوِه.» عیسی هون موقِه گه عِلَمای فَریسی وی دُور و وَر اِسّاوِنِه، وِشونی جا بَپُرسیِه: «شِمِه نَظَر مسیحِ موعودی خَوَری چیِه؟ وی کِنی ریکائِه؟» وِشون جِواب هادانِه: «داوودِ پادشاهی ریکائِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «پَس چِتی داوود خِدایی وَحی هَمرا، مَسیحِ خِداوَند خُونِّه؟ چون داوود گِنِه: «”خِداوند می خِداوَندِ بُتِه: می راسِ دَسی وَر هِنیش تا وختی گه تی دِشمَنِنِ تی لینگی بِن دیم بَدِم.“ اگه داوود وِرِه خِداوَند خُونِّه، پس چِتی وی بَتِنِّه داوودی ریکا ووئِه؟» هیچکِدیم جِوابی ناشتِنِه هادِن، بعد اَزون هَم دِ کسی جِرأت نَکِردِه ویجا سوالی بَپُرسِه. اَزما عیسی مَردِن و شی شاگِردِنِه بُتِه: «توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی موسای پِیغمبری تَختی سَر نیشتِنِه. هر چی شِمارِ گِنِنِه گوش هاکِنین و بِجا بیارین؛ ولی وِشونی کاری جا سَرمَخش نَیرین! چون اونچی رِه گه شِه تعلیم دِنِنِه، شِه اَنجام نَدِنِنِه. وِشون دینی اَحکامِ یَتِه سَنگینِ باری تَرا گه نِشِنِه وِرِه جابِجا هاکِردَن مَردِنی دوش اِلِنِه، ولی شِه حاضِر نینِه حَتّی شی یَتِه اَنگیسِ هَم باری بِن بِلِن. هر کاری کِنِنِه هَینِسِئِه گه مَردِن وِشونِه بَوینِن: چون وِشون شی آیِه دونِه گَت تَر کِنِنِه، شی بال و سالی کَش وَنِنِه و شی قَوایی بِنِ گِشادتَر گیرِنِه. وِشون دوس دارِنِه مِجلِسی دِلِه بالا کَلِسی هِنیشَن و یَهودی عِبادتگاهی دِلِه خِبتَرین جارِه دارِن و مَردِن کوچِه و بازاری دِلِه وِشونِه سَلام هادَن و وِشونِه ’اِسّا‘ داد هاکِنَن. ولی نِلین شِمارِ ’اِسّا‘ بُئِن، چون شِما فقط یَتِه اِسّا دارِنی و شِما هَمدیَری هَمرا بِرارِنی. زَمینی سَر هیچکسِ ’پیر‘ نُئین، چون فَقط شِما یَتِه پیر دارِنی گه آسِمونی دِلِه دَرِه. نِلین شِمارِ ’مَلِّم‘ بُئِن، چون شِما یَتِه مَلِّم دارِنی گه مَسیحِ. اون کَس شِمِه دِلِه هَمه ای جا گَت تَرِ، گه هَمه ای نوکَر ووئِه. چون هر کی شِرِه گَت تَر جِلوِه هادِه، کِچیک وونِه، و هر کی گه شِرِه فروتَن هاکِنِه، سَربِلَن وونِه. «وای بِحالِ شِما اِی توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی دُرو! شِما آسِمونی پادشاهی ای دَرِ مَردِنی رو وَنِّنی، نا شِه دِلِه شونِنی نا اِلِنی اونِنی گه راهی دِلِه دَرِنِه هَم دِلِه بورِن. [ «وای بِحالِ شِما اِی توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی دُرو! از طَرَفی شِما بیوِه زَناکِنِنی مالِ غارَت کِنِنی و از طَرفی دییَر ظاهر سازی ای سِه شی دِعارِه دِرازتَر کِنِنی. هَینِسه، شِمِه مِکافات خِیلی سَخت تَرِ.] «وای بِحالِ شِما اِی توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی دُرو! شِما دَریا و خِشکی ای جا گِذَر کِنِنی تا کَسی رِه بَنگیرین گه شِمِه دینِ قَبول هاکِنِه. وختی هَم مِوَفَق بَوِنی وِرِه دِ برابر شی جا بَدتَر، جَهِنِمی ریکا ساجِنِنی. «وای بِحالِ شِما اِی رانِمایِنی گه شِه کورِنی، گِنِنی: ”اگه کَسی مَعبَدِ قَسَم بَخارِه اِشکال نارنِه، ولی اگه مَعبَدی طِلائیشونِه قَسَم بَخارِه، وِنِه شی قَسَمِ عَمَل هاکِنِه.“ اِی نِفَهمِ کورِن! کِدیم گَت تَرِ؟ طِلا یا مَعبَدی گه اون طِلارِه تَقدیس کِنِّه؟ گِنِنی: ”اگه کَسی قِروونگاه رِه قَسَم بَخارِه اِشکال نارنِه، ولی اگه هَدیِه ای گه قِروونگاهی دِلِه دَرِه رِه قَسَم بَخارِه، وِنِه شی قَسَمِ عَمَل هاکِنِه.“ اِی کورِن! کِدیم گَت تَرِ؟ هَدیِه یا قِروونگاهی گه هَدیِه رِه تَقدیس کِنِّه؟ پس، کَسی گه قِروونگاه رِه قَسم خارنِه، قِروونگاه و اونچی گه وی سَر دَرِه رِه قَسَم بَخاردِه. پس هر کس گه مَعبَدِ قَسَم خارنِه، مَعبَد و خِدایی گه وی دِلِه دَرِه رِه قَسَم بَخاردِه. و هر کَس گه آسِمونِ قَسَم بَخارِه، خِدایی تَخت و اونیگه اونی سَر نیشِنِه رِه قَسَم بَخاردِه. «وای بِحالِ شِما اِی توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی دُرو! شِما نَعنا و شیفید و زیرِه رِه دَه به یِک دِنِنی، ولی شریعَتی مِهمتَرین اَحکامِ گه عِدالَت و رَحمَت و اَمانت هَسِّه رِه نَدید گیرِنی. اونانِه وِنِه بِجا بیارین، بدونِ هَینگه هَینِنی اَنجامی دِلِه غِفلَت هاکِنین. اِی رانِمایِنی گه شِه کورِنی! شِما لَلِ پِرزو کَشِنِنی، ولی شِتِرِ بَل دِنِنی! «وای بِحالِ شِما اِی توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی دُرو! شِما پِشقاب و پیالِه ای دیرگا وَرِه تَمیز کِنِنی، ولی اونی دِلِه طمع و ناپَرهیزی ای جا پِرِ. اِی کورِ فَریسی، اوَّل پِشقاب و پیالِه ای دِلِه رِه تَمیز هاکِن گه وی دیرگا هَم تَمیز وونِه. «وای بِحالِ شِما اِی توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی دُرو! شِما اِسبی قَبریشونِه مونِّنی گه اونِنی نِما قَشَنگِ، ولی اونِنی دِلِه مِردِگونی هَسکا و هَمه جور نَجِسی ای جا پِرِ! شِما هَم هَمینجور شِرِه به ظاهر مَردِنی وَر صالِح نِشون دِنِنی، ولی شِمِه باطِن دُروئی و شِرارَتی جا پِرِ. «وای بِحالِ شِما اِی توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فَریسی دُرو! شِما پِیغَمبرِنی سِه مَقبرِه ساجِنِنی و صالِحِنی قَبرِ تَزئین کِنِنی و گِنِنی: ”اگه اَما شِه پیرِنی دورِه دَوِمی، هیچ وَخت پِیغَمبَرِنی بَکوشتَنی سِه وِشونی هَمرا هَمدَسی نَکِردِمی.“ شِما شی هَین گَبی هَمرا گِواهی هادانی گه شِمِه پیرِن پِیغَمبَرِنِ بَکوشتِنِه. اونچی رِه گه شِمِه پیرِن شِرو هاکِردِنِه، شِما تُوم هاکِنین! اِی ماریشون، اِی اَفعی زادِگون! چِتی جَهِنِمی مِجازاتی جا دَرشونِنی؟ چون مِن پِیغَمبَرِن و حَکَیمِن و مَلِّمِنِ شِمِنِه رَسامِّه، ولی شِما بَعضیارِه کِشِنِنی و مَصلوب کِنِنی، بَعضیارِه هَم شی عِبادَتگاهایی دِلِه شَلّاق زَنِنی و شَهر به شَهر شونِنی و اونانِه عَذاب دِنِنی. پس بی گناه مَردِنی خون گه بَریخت بَوِه، از صالِحِ هابیل بَئیر تا زَكریا بَرخیایی ریکا گه وِرِه مَعبَدی دِلِه قِروونگاه و عِبادَتگاهی میِن بَکوشتِنی، شِمِه گِردَن دَرِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، دِشتِه هَین چیا شِمِه سَر اِنِه. «اِی اورشلیم، اِی اورشلیم، اِی شَهری گه پِیغَمبَرِنِ کِشِنی و رَسولِنِ سَنگسار کِنّی! چَن کَش خوایسِمِه هِتی کِچِ کِرکی تَرا گه شی چینیکائیشونِه شی پَر و بالی بِن گیرنِه تی وَچیلِه رِه جَم هاکِنِم، ولی نَخوایسی! اِسا شِمِه خِنِه، خَرابِه ای تَرا شِمِنِه بِجا مونِّه! چون شِمارِ گِمِه بعد اَزین دِ مِنِه نَوینِنی تا روزی گه بُئین: ”مِوارَک ووئِه اونگه خِداوندی اِسمی هَمرا اِنِه.“» وختی عیسی یَهودیِنی مَعبَدی جا دیرگا شیوِه، شاگِردِن وی وَر بیمونِه تا مَعبَدی ساختِمونِنِه وِرِه هَم هادِن. عیسی وِشونِه بُتِه: «دِشتِه هَین چیزارِه وینِنی؟ حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هیچ سَنگی، سَنگِ سَر نَمونِّه، بَلگی دِشت لی خارنِه.» وختی عیسی زِیتونی كوهی سَر نیشت وِه، شاگِردِن وی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «اَمارِه بُو، هَین چیزا کِی اِتِّفاق کَفِنِه؟ و تی بیموئَن و آخَرِ زَمونی نِشونِه چیِه؟» عیسی جِواب هادا: «مِواظِب ووئین کَسی شِمارِ از راه به دَر نَکِنِه. چون خِیلیا می اِسمی هَمرا اِنِنِه و گِنِنِه: ”مِن مَسیحِ موعودِمِه!“ و خِیلیارِه از راه به دَر کِنِنِه. هَمینجور هَم جَنگی خَوَری اِشنُنِنی و جَنگی خَوَر شِمِه گوش رَسِنِه. ولی هَراسون نَووئین، چون هَینجور اِتِّفاق وِنِه دَکِفِه، ولی آخَرِ زَمونی دورِه حَلا نَرِسیِه. قوما و مَملِکَتا علِیه هَم اِرِسِنِنِه و قَحطی و زِلزلِه جاهای مِختَلِف اِتِّفاق کَفِنِه. ولی دِشتِه هَینِن تَنیا شِرو بَزائَنی دَردِ مونِّه. «اون موقِه شِمارِ دِشمَنِنی تَسلیم کِنِنِه تا شِکَنجِه ای بِن دَووئین و شِمارِ کِشِنِنِه. می اِسمی خاطری دِشتِه قومِن شِمِه جا بیزار وونِنِه. اون روزا خِیلیا شی ایمونِه از دَس دِنِنِه و هَمدیَرِ دِشمَنی تَسلیم کِنِنِه و هَمدیَری جا بیزار وونِنِه. خِیلیا اِنِنِه شِرِه پِیغَمبَر جا زَنِنِه و خِیلیارِه از راه به دَر کِنِنِه. شِرارَت اَنّی زیاد وونِه گه خِیلیایی محِبَت نِسبَت به هَمدیَر سَرد وونِه. ولی هر کس تا آخَر دَووم بیارِه، نِجات پیدا کِنِّه. سَرآخَر وختی پادشاهی ای خَوَرِخِش دِشتِه دِنیایی آدَمِنی گوش بَرِسِه و دِشتِه قومیشون اونی جا خَوَردار بَوون، اونوَخت دِنیا به آخر رَسِنِه. «پس اون وَحشتناکِ چی گه دانیالِ پِیغَمبَر وی خَوَری بَنوِشتِه رِه بَوینین، گه مِقَدّسِ جائی دِلِه بَرپا بَوِه.(اونیگه خونِّه وِرِه حالی بَوو) اون موقِه هر کس یَهودیِه ای دِلِه دَرِه وِنِه کوهی سَمت دَربورِه. و هر کی خِنِه ای بومی سَر دَرِه، هیچی ای بَیتَنی سِه جِر نیِه. هر کی زَمی ای سَر دَرِه، شی قَوایی بَیتَنی سِه خِنِه نَشوئِه. وای بِحالِ زَناکِنِنی گه هون دورِه حامِلِه هَسِّنِه و اونانیگه وَچِه شیر دِنِنِه! دِعا هاکِنین گه شِمِه فِراری موقِه زِمِسِنی دِلِه یا مِقَدّسِ شنبِه نَکِفِه. چون اون موقِه مَردِن اَتی مِصیبَتی دِچار وونِنِه گه دِنیا تا بِحال اونِه نَیِه و هیچ وَخت هَم نَوینِّه. اگه هون روزا کِتاه نَوونِسِه، هیچ بَشَری جونِ سالِم به دَر نَوِردِه. ولی اِنتِخاب بَوِه ایشونی خاطری هون روزا رِه کِتاه کِنِّه. «پس اگه کَسی شِمارِ بُئِه، ”هارِشین، مسیحِ موعود ایجِه دَرِه!“ یا ”هارشین اوجِه دَرِه!“ باوَر نَکِنین. چون خِیلیا اِنِنِه و دِردِرو اِدِّعا کِنِنِه گه اَما مَسیحِ موعود و پِیغَمبَرِمی، و گَت گَتِه مُعجِزِه و کارای عَجیب هَم کِنِنِه تا اگه بَوو حتّی انتخاب بَوِه ایشونِ هَم گِمراه هاکِنِن. بَوینین، مِن پِشتَر شِمارِ بُتِمِه. «اگه شِمارِ بُئِن، ”هارشین، وی صَحرایی دِلِه دَرِه،“ اوجِه نَشوئین، و اگه بُئِن، ”هارشین، وی خِنِه ای دِلِه دَرِه،“ باوَر نَکِنین. هَمونجور گه آسِمونی بَرق شَرقی جا اِنِه و وی نور تا غَرب رَسِنِه، اِنسونی ریکائی بیموئَن هَم هَینجورِ. هر جا لاش دَوو، لاشخوریشون اوجِه جَم وونِنِه. «بِلافاصِلِه، بَعدِ اون روزایی مِصیبَت، «”خِرشید تاریک وونِه و ماه دِ سو نَدِنِه؛ سِتارِه ایشون آسِمونی جا جِر کَفِنِنِه، آسِمونِنی سِتونِن لَرزِه کَفِنِنِه.“ سَرآخَر اِنسونی ریکائی بیموئَنی نِشون آسِمونی دِلِه ظاهِر وونِه. اَزما دِشتِه دِنیایی قوم عَزا گیرِنِه و اِنسون ریکارِه وینِنِه گه آسمونی اَبری میِن قِوَّت و گَتِه جَلالی هَمرا اِنِه. وی شی فِرِشتگونِه گَتِه شیپوری چِمری هَمرا رَسانِّه و وِشون وی اِنتخاب بَوِه ایشونِه دِنیایی چار سوکی جا، آسِمونی هَین سَر تا هُون سَری جا جَم کِنِنِه. «اِسا، اَنجیل داری جا دَرس بَیرین: هر وَخت وی شاخِه نوچ زَنِّه و وَلگ اُرنِه، فَهمِنِنی تاوِسِن نَزیکِ. هَمینجور هَم، وختی دِشتِه هَین چیارِه بَوینین، دِنّین گه اِنسونی ریکائی بیموئَن نَزیکِ، بَلگی دَری وَر دَرِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هَین نَسل تا هَین چیارِه شی چِشی هَمرا نَوینِه، نَمیرنِه. آسِمون و زَمین از بِین شونِه، ولی می گَب هیچ وَخت از بِین نَشونِه. «بِجز پیر هیچکی هون روز و ساعتِ نَئونِّه، حتّی ریکا و آسِمونی فِرِشتِگون هَم خَوَردار نینِه. اِنسونی ریکائی بیموئَن دِرِس نوحی روزگاری تَرا هَسِّه. روزایِ پِش از کِلاک، مَردِن خاردِنِه و نوش کِردِنِه و زَن وَردِنِه و شی کِردِنِه. تا هَینگه نوح کَشتی ای دِلِه بوردِه و نَئونِسِنِه چی پیش اِنِه. تا هَینگه کِلاک بیمو و دِشتِه شی هَمرا بَوِردِه. اِنسونی ریکائی بیموئَن هَم هَینجور هَسِّه. اون موقِه دِتا مَردی ای جا گه زَمی ای سَر دَرِنِه، یَتِه رِه گیرنِه و یَت دییَرِ هَموجِه اِلنِه. و دِتا زَنایی جا گه هَمدیری هَمرا آسیو کِنِنِه، یَتِه رِه گیرنِه و یَت دییَرِ هَموجِه اِلنِه. پَس ویشار ووئین، چون نَئونِنی شِمِه خِداوند چه روزی اِنِه. ولی هَینِه دِنّین اگه صابخِنِه دِنِسِه دِز شُو چی ساعتی اِنِه، ویشار مونِسِه و نِشتِه دِز وی خِنِه رِه بَزِنِه. پَس شِما هَم حاضِر ووئین، چون اِنسونی ریکا وختی اِنِه گه وی انتظارِ نارِنی. «پس اون اَمین و عَقلدارِ نوکر کیِه گه وی اَرباب وِرِه شی خِنِه ای سَرپَرَس کِنِّه تا وِشونی خِراکِ سَرِ وَخت هادِه؟ خِش بِحالِ اون نوکَر گه وختی وی اَرباب دَگِردِه، وِرِه وی کاری اَنجام هادائَنی سَر بَوینِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، مِن شی دِشتِه دارایی ای اِختیارِ وِرِه دِمِه. ولی اگه اون بَدِ نوکَر شی هَمرا بُئِه ”می اَرباب هَین زودیا نیئِنِه،“ و شی هَمکارِنِه اَذیَت و آزار هاکِنِه و عیاشِنی هَمرا بَخارِه و نوش هاکِنِه، اَزما وی اَرباب، روزی گه وی اِنتظار نارنِه و ساعتی گه وی خَوَر نارنِه، اِنِه. وِرِه گِل گِلی کِنِّه و دُروئِنی سَرگِذشت گِرِفتار کِنِّه، اوجِه گه بِرمِه هاکِردَن دَرِه و دَنِّن تَرسی جا هیکَش خارنِه. «اون روزا، آسمونی پادشاهی دَه تا اَذَب کیجارِه مونِّه گه شی لَمپارِه بَیتِنِه و زِمایی پِشواز بوردِنِه. وِشونی جا پنج نفر عَقلدار و پَنج نفر دییَر بی عَقل وِنِه. بی عَقلِ کیجکیجا شی لَمپارِه بَیتِنِه، ولی روغَن شی هَمرا نَوِردِنِه. ولی عَقلدارِ کیجکیجا، شی لَمپایی هَمرا پِر بَوِه روغَندون هَم بَوِردِنِه. چون زِمایی بیموئَن طول بَکِشیِه، وِشونی چِش سَتل بَوِه و وِشونِه خُو بَوِردِه. نِصفِ شُو یَنَفَر داد زووِه گِتِه: ”زِما دَر اِنِه! وی پِشواز بورین!“ اَزما دِشتِه کیجکیجا پِرِسانِه شی لَمپارِه آمادِه هاکِردِنِه. بی عَقلِ کیجکیجائیشون عَقلداریشونِه بُتِنِه: ”اَقَدّی شی روغَنِ اَمارِه هادین، چون اَمِه لَمپا دِ دَکوشانی وونِه.“ ولی عَقلدارِ کیجکیجا بُتِنِه: ”نا نَدِمی، چون روغَن هَمه ای سِه وَس نَکِنِه. بورین و دِکِن داری جا شیسِه روغَن بَخرینین.“ ولی اون موقِه گه وِشون روغَن بَخریَنی سِه بورد وِنِه، زِما سَر بَرِسیِه و هون اَذب کیجکیجا گه آمادِه وِنِه، وی هَمرا عروسی ای دِلِه بوردِنِه و دَر دَوَس بَوِه. اَزما، کیجکیجای دییَر هَم دَگِرِسِنِه بُتِنِه: ”اِی آقا، اِی آقا، دَرِ اَمِسِه پِی هاکِن!“ ولی زِما وِشونِه بُتِه: ”حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، مِن شِمارِ نِشناسِمِه.“ پَس ویشار ووئین، چون هون روز و ساعتی جا خَوَر نارِنی. هَمینجور، آسِمونی پادشاهی یَتِه مَردی رِه مونِّه گه قصدِ سَفر داشتِه. وی شی نوکَرِنِ کَفا بَخونِسِه و شی مِلک و مالِ وِشونی دَس هادا. هر کِدیمِ وِشونی تَوانی اَنّا هادا، یَتِه رِه صد سال وی دَسمِزی اَنّا، یَتِه رِه چِل سال وی دَسمِزی اَنّا و یَت دییَرِ بیس سال وی دَسمِزی اَنّا هادا. اَزما سَفری سِه راهی بَوِه. هون مَردی گه شی صد سال دَسمِزی اَنّا بَیت وِه، دَرجا بوردِه و اونی هَمرا تِجارت هاکِردِه و شی اَربابی پولِ دِ برابر هاکِردِه. هَمینجور اون مَردی گه شی چل سال دَسمِزی اَنّا بَیت وِه، شی اَربابی پولِ دِ برابر هاکِردِه. ولی هون مَردی گه شی بیس سال دَسمِزی اَنّا بَیت وِه، بوردِه و زَمینِ بَکِّنیِه و شی اَربابی پولِ جا هادا. «خِیلی زِمن بِگذِشتِه، اَرباب سَفری جا دَگِرِسِه و وِشونی جا حِساب بَخوایسِه. هون نوکَر گه شی صد سال دَسمِزی اَنّا بَیت وِه، هَمون اَنّا گه سود هاکِرد وِه رِه شی هَمرا بیاردِه و بُتِه: ”اَرباب، مِنِه می صد سال دَسمِزی اَنّا پول هادا وِه ای، وی هَمرا شی صد سال دَسمِزی اَنّا سود هاکِردِمِه.“ وی اَرباب بُتِه: ”آفَرین، اِی باوَفا و خِبِ نوکر! اِسا گه هَین کَمِ پولی دِلِه اَمین وِه ای، پولِ ویشتری تی اختیار اِلمِه. بِرِه شی اَربابی خِشالی ای دِلِه شَریک بَواش!“ هون نوکَری گه شی چل سال دَسمِزی اَنّا بَیت وِه پِش بیمو و بُتِه: ”اَرباب، تو مِنِه می چِل سال دَسمِزی اَنّا هادا وِه ای، بَفِرمِه وی هَمرا شی چِل سال دَسمِزی اَنّا سود هاکِردِمِه.“ وی اَرباب بُتِه: ”آفَرین، اِی باوَفا و خِبِ نوکَر! اِسا گه هَین کَمِ پولی دِلِه اَمین وِه ای، پولِ ویشتَری تی اختیار اِلمِه. بِرِه شی اَربابی خِشالی ای دِلِه شَریک بَواش!“ اَزما هون نوکَر گه شی بیس سال دَسمِزی اَنّا بیت وِه پِش بیمو و بُتِه: ”اَرباب، چون دِنِسِمِه سَختگیرِ مَردی هَسّی، نَکاشتِه دِرُو کِنّی و نَپاشی رِه جَم کِنّی، بَتِرسیمِه و تی پولِ زَمینی دِلِه جا هادامِه، بَفِرمِه هَین هَم تی پول!“ ولی وی اَرباب بُتِه: ”اِی تمبَل و بَدِ نوکَر! پس تو گه دِنِسی مِن اوجِه ای گه نَکاشتِمِه رِه دِرُو کِمِّه و اوجِه ای گه نَپاشیمِه رِه جَم کِمِّه، پَس چه می پولِ صَرّافِنِ نَدایی تا وختی سَفری جا گِردِمِه اونِه وی سودی هَمرا پَس هایرِم؟ اون پولِ ویجا هایرین و اونیگه دِویس سال دَسمِزی اَنّا دارنِه هادین. چون هر کی گه دارنِه رِه، ویشتَر هادا وونِه تا فِراوون دارِه، ولی اونیگه نارنِه، هَمون چی گه دارنِه هَم ویجا بَئیت وونِه. هَین بی‌فایده نوکَرِ زِلِمادی دِلِه دیم بَدین، اوجِه گه بِرمِه هاکِردَن دَرِه و دَنِّن تَرسی جا هیکَش خارنِه.“ «وختی اِنسونی ریکا شی جَلالی هَمرا دِشتِه فِرشتِگونی هَمرا بیئِه، شی پادشاهی ای تَختی سَر نیشِنِه. دِشتِه قومیشون وی پِش جَم وونِنِه و وی یَتِه چَپونی تَرا گه گِسَنیشونِه بِزیشونی جا سیوا کِنِّه، مَردِنِ دِ دَسِه رَسد کِنِّه. گِسَنیشونِه شی راسِ وَر و بِزیشونِه شی چَپِ وَر اِلنِه. اَزما اونِنی گه وی راسِ وَر دَرِنِه رِه گِنِه: ”بیئِین، اِی کَسایی گه می پیر شِمارِ بركت هادا، پادشاهی ای رِه اِرث بَیرین گه از اَوَّلِ دِنیا شِمِنِه آمادِه بَوِه وِه. چون وَشنی وِمِه، مِنِه غَذا هادانی، تَشنی وِمِه، مِنِه اُو هادانی، غَریب وِمِه، مِنِه جا هادانی. لِخت وِمِه، می تَن لیواس دَکِردِنی، مَریض وِمِه، می عیادَت بیمونی، زیندونی دِلِه دَوِمِه، می مِلاقات بیمونی.“ اَزما صالِحِن جِواب دِنِنِه: ”اِی آقا، کِی تِرِه وَشنی بَئیمی و تِرِه غذا هادامی، یا تَشنی بَئیمی و تِرِه اُو هادامی؟ کِی تِرِه غریب بَئیمی و تِرِه جا هادامی، یا تِرِه لِخت بَئیمی و تی تَن لیواس دَکِردِمی؟ کِی تِرِه مَریض یا زِیندونی دِلِه بَئیمی و تی مِلاقات بیمومی؟“ پادشاه وِشونِه گِنِه: ”حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اونچی گه یَتِه می کِچیکترین بِرارِنی سِه هاکِردِنی، میسِه هاکِردِنی.“ «اَزما اونانیگه وی چَپِ وَر دَرِنِه رِه گِنِه: ”اِی مَلعونِن، میجا دور بَووئین و اَبَدی تَشی دِلِه گه اِبلیس و وی فِرِشتگونی سِه آمادِه بَوِه بورین، چون وَشنی وِمِه، مِنِه غَذا نَدانی، تَشنی وِمِه، مِنِه اُو نَدانی، غریب وِمِه، مِنِه جا نَدانی، لِخت وِمِه، می تَن لیواس نَکِردِنی. مَریض و زِیندونی وِمِه، می مِلاقات نیمونی.“ وِشون جِواب دِنِنِه: ”اِی آقا، کِی تِرِه وَشنی و تَشنی، غریب و لِخت، مَریض و زِیندونی دِلِه بَئیمی و تِرِه خِدمَت نَکِردِمی؟“ وِشونی جِواب گِنِه: ”حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اونچی گه یَتِه هَین کِچیکِنی سِه نَکِردِنی، دَر حَیقَت میسِه نَکِردِنی.“ پس وِشون اَبَدی مجازاتی دِلِه شونِنِه، ولی صالِحِن اَبَدی زندِگی ای دِلِه. وختی عیسی شی دِشتِه گَبِ تُوم هاکِردِه، شی شاگِردِنِه بُتِه: «دِنِنی دِ روز دییَر، پِسَخی عید و اِنسونی ریکارِه تَسلیم کِنِنِه تا مَصلوب بَوو.» پس گَت گَتِه کاهنِن و قومی مَشایخ، قیافایی کاخی دِلِه گه کاهِنِ اَعظم وِه، جَم بَوِنِه. هَمدیری هَمرا دَسیسِه دَچینِه گه چِتی عیسی رِه حیله ای هَمرا هَماسَن و بَکوشِن. ولی گِتِنِه: «نا عیدی روز، نَکِنِه مَردِن شورِش هاکِنِن.» وختی عیسی بِیت‌عنیایی دِلِه شَمعونِ جُذامی ای خِنِه دَوِه، یَتِه زَنا یَتِه شیشِه سُنبُلِ عطری هَمرا گه خِیلی گِرون وِه عیسایی وَر بیمو، اون موقِه گه وی سِفرِه سَر نیشت وِه، اون زَنا عَطرِ وی کَلِّه ای سَر بَریختِه. شاگِردِن وختی زَنایی کارِه بَئینِه، تَش بَئیتِنِه و بُتِنِه: «هَین اِسراف چیسِه هَسِّه؟ اَما بَتِنِسِمی اونِه خِیلی گِرون بَروشیم و وی پولِ نَداریشونِه هادیم.» عیسی بِفَهمِسِه و وِشونِه بُتِه: «چه هَین زَنارِه رَنجانِنی؟ وی قَشنگِ كار میسِه هاکِردِه. نَداریشون هَمِش شِمِه هَمرا دَرِنِه، ولی مِن هَمِش شِمِه هَمرا دَنیمِه. هَین زَنا عَطری بَریختنی هَمرا می تَنی سَر، مِنِه دَفن هاکِردَنی سِه آمادِه هاکِردِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، دِشتِه دِنیایی دِلِه، هر جا گه اِنجیل موعِظِه بَوو، هَین زَنایی کارِ هَم یاد اُرِنِه و گِنِنِه.» اَزما یَهودای اَسخریوطی گه یَتِه اَزون دِوازِه شاگرد وِه، گَت گَتِه کاهِنِنی وَر بوردِه و بُتِه: «مِنِه چی دِنِنی اگه عیسی رِه شِمِه تَسلیم هاکِنِم؟» پس وِشون سی تا نِقرِه سِكِّه وِرِه هادانِه. اَزون وَخت، یَهودا یَتِه فِرصتی دِمال دَوِه تا عیسی رِه تَسلیم هاکِنِه. فطیری عیدی اوَّلین روز، شاگِردِن عیسایی وَر بیمونِه و بَپُرسینِه: «کِجِه خواینی تیسِه تَیِّه بَوینیم تا پِسَخی شُومِ اوجِه بَخاری؟» عیسی وِشونِه بُتِه هون شَهری دِلِه فِلانی ای وَر بورین و وِرِه بُئین: «اِسّا گِنِه: ”می وَخت بَرِسیِه. خوایمِه پِسَخی رَسمِ شی شاگِردِنی هَمرا تی خِنِه ای دِلِه بِجا بیارِم.“‌» شاگِردِن هَمونجور گه عیسی بُت وِه هاکِردِنِه و پِسَخِ تَیِّه بَئینِه. وختی شُو بَرِسیِه، عیسی شی دِوازِه شاگِردی هَمرا سِفرِه ای سَر هِنیشتِه. شُوم بَخاردَنی موقِه عیسی بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، یَتِه از شِما مِنِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه.» شاگِردِن خِیلی نارحَت بَوِنِه و یَتِه یَتّا عیسایی جا بَپُرسینِه: «اِی آقا، هون مِن هَسمِه؟» عیسی جِواب هادا: «هونگه شی دَسِ می هَمرا کاسِه ای دِلِه اُرنِه، هَمون مِنِه تَسلیم کِنِّه. اِنسونی ریکا هَمونجور گه وی خَوَری بَنوِشت بَوِه، میرنِه، ولی وای بِحالِ اونیگه انسونی ریکارِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه. ویسِه بِهتَر وِه هیچ وَخت دِنیا نیمو وو.» اَزما یَهودا، اونیگه خوایسِه وِرِه تَسلیم هاکِنِه، وی جِواب بُتِه: «اِسّا، هون مِن هَسمِه؟» عیسی جِواب هادا: «تو شِه هَینجور گِنی!» بَخاردَنی مَشغول وِنِه گه عیسی نونِ بَیتِه، بعد از شِکر هاکِردَن گِلی هاکِردِه و شاگِردِنِه هادا و بُتِه: «بَیرین و بَخارین، هَین می تَنِ.» اَزما پیالِه رِه بَیتِه و بعد از شِکر هاکِردَن اونِه شاگِردِنِه هادا و بُتِه: «شِما هَمه هَین پیالِه ای جا بَنوشین. هَین می خونِ، عهدی خون، گه خیلیایی سِه بَشِنی وونِه تا خِیلیایی گِناهِن بیامِرزی بَوو. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه بعد اَزین دِ انگوری مَحصولِ نَنوشِمِه تا اون روزی گه شِمِه هَمرا می پیری پادشاهی ای دِلِه اونِه تازِه بَنوشِم.» بعد از هون یَتِه سرود بَخونِسِنِه و زیتونی کوهی سَمت بوردِنِه. اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «اَمشو شِما هَمه مِنِه تنیا اِلِنی. چون زَکریای پیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه، «”چَپونِ زَمِّه و رَمِه ای گِسَنِن پَخش و پَلا وونِنِه.“ ولی بعد از هونگه زینِّه بَووم، پِش از شِما جَلیلی سِه شومِه.» پِطرُس عیسایی جِواب بُتِه: «اگه هَمه تِرِه تَنیا بِلِن، مِن تِرِه هیچ وَخت تنیا نِلمِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «حَیقَتاً تِرِه گِمِه تو هَمین اَمشو، پِش از تَلایی وونگ، مِنِه سِه کَش هَشا کِنّی!» پِطرُس، عیسی رِه بُتِه: «حتّی اگه لازِم ووئِه تی هَمرا بَمیرِم، تِرِه هَشا نَکِمِّه.» دِشتِه شاگِردِن هَم هَمینِه بُتِنِه. اَزما عیسی شی شاگِردِنی هَمرا یَجا گه وی اِسم جِتسیمانی وِه بوردِه و وِشونِه بُتِه: «هَیجِه هِنیشین تا مِن بورِم اوجِه دِعا هاکِنِم.» اَزما پِطرُس و زِبِدی ای دِتا ریکارِه شی هَمرا بَوِردِه، غِرصِه دار و پَریشون بَوِه، وِشونِه بُتِه: «غِرصِه ای جا دِ میرمِه. هَیجِه بَمونین و می هَمرا ویشار ووئین.» عیسی اَقَدّی پِشتَر بوردِه و بِنِه ای سَر دَمَر دیم بَخاردِه و دِعا هاکِردِه: «اِی پیر، اگه وونِه هَین پیالِه رِه میجا دور هاکِن، ولی نا می خواسِّه ای سِه، بَلگی تی خواسِّه بَوو.» اَزما شی اون شاگردِنی وَر دَگِرِسِه و بَئیِه وِشون بَفِتِنِه. پَس پِطرُسِ بُتِه: «نَتِنِسِنی چَن ساعَت می هَمرا ویشار بَمونین؟ ویشار ووئین و دِعا هاکِنین تا ”آزمودی دِلِه“ نَکِفین. حَیقَتاً روح خواینِه، ولی تَن ناتَوانِه. عیسی یَکَش دییَر بوردِه و دِعا هاکِردِه: «اِی پیر، اگه راهِ دییَری دَنیِه بِجِز هَینگه مِن پیالِه رِه بَنوشَم، پَس تی اِرادِه بَوو.» عیسی وختی دِوارِه دَگِرِسِه، بَئیِه اَی هَم وِشون بَفِتِنِه، چون وِشونی چِش سَتَل بَوِه وِه. پَس یَکَش دییَر وِشونِه شی حال بِشتِه و بوردِه، سِوِّمین کَشی سِه هَمون دِعارِه هاکِردِه. اَزما شاگِردِنی وَر دَگِرِسِه و وِشونِه بُتِه: «خُو و استراحَتِ اَزمایی سِه بِلین. اَلَن وی ساعَت بَرِسیِه گه اِنسونی ریکا گِناهکارِنی دَس تَسلیم بَوو. پِرِسین بوریم. اَلَن هونیگه خواینِه مِنِه تَسلیم هاکِنِه راهی جا رَسِنِه.» عیسی حَلا دِ گَب زووِه یَهودا گه یَتِه از وی دِوازِه شاگرد وِه بَرِسیِه. یَهودایی هَمرا یِتِخِیلی اِزدحام گه شَمشیر و دَسِ چو داشتِنِه دَوِنِه گه گَت گتِه کاهنِن و قومی مَشایخی طرفی جا بیمو وِنِه. اونیگه خوایسِه وِرِه تَسلیم هاکِنِه شی هَمراهِنِه علامَتی هادا و بُت وِه: «هونی رِه گه خِش دِمِه، هَمونِه؛ وِرِه بَئیرین.» یَهودا دَرجا عیسایی وَر بیمو و بُتِه: «سَلام، اِسّا!» و وِرِه خِش هادا. عیسی یَهودارِه بُتِه: «اِی رَفِق، هون کاری گه ویسِه بیموئی رِه اَنجام هادِه.» اَزما هون آدَمِن پِش بیمونِه و عیسایی سَر بَریختِنِه و وِرِه هَماسینِه. هَمون دَم، یَتِه از هونِن گه عیسایی هَمرا دَوِه شی شَمشیرِ بَکِشیِه و یَتِه ضَربِه ای هَمرا کاهِنِ اَعظمی نوکَری گوشِ بَوریِه. اَزما عیسی وِرِه بُتِه: «شی شَمشیر رِه غَلاف هاکِن. هر کی شَمشیر بَکِشِه، شَمشیری هَمرا بَکوشت وونِه. مَگِه نَئونِنی مِن بَتِّمِه شی پیری جا بَخوام گه ویشتَر از دِوازِه لَشکَر فِرشتِه رِه می کِمَک بَرِسانِه؟ ولی اگه اَتی هاکِنِم، اون وَخت مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی پِشگویی چِتی حَیقَت رَسِنِه؟» همون موقِه عیسی جَماعَتِ بُتِه: «مَگِه من راهزَنِمِه گه شَمشیر و چویی هَمرا می بَیتَنی سِه بیمونی؟ مِن دِشتِه روز مَعبَدی دِلِه نیشت وِمِه و تعلیم داوِمِه، مِنِه نَیتِنی. ولی هَین چیا اِتِّفاق دَکِتِه تا پِیغَمبَرِنی بَنوِشت اَنجام بَرِسِه.» اَزما دِشتِه شاگِردِن وِرِه سَرِشتِنِه و دَربوردِنِه. هونِنی گه عیسی رِه بَئیت وِنِه، وِرِه قیافایی وَر گه کاهِنِ اَعظَم وِه بَوِردِنِه. اوجِه توراتی مَلِّمِن و مَشایخ جَم بَوِه وِنِه. پِطرُس دورادور عیسایی دِمال شیِه تا کاهِنِ اَعظَمی خِنِه ای کَناپِش بَرِسیِه. پس دِلِه بوردِه و نِگَهوونِنی هَمرا هِنیشتِه تا بَوینِه سَرآخَر چی وونِه. گَت گَتِه کاهنِن و دِشتِ شورا تَقَلّا کِردِنِه عیسایی علِیه دِردِرو گِواهی بَنگیرِن تا وِرِه بَکوشِن، هر چَن خِیلیا بوردِنِه دِردِرو گِواهی هادانِه، ولی هیچی عیسایی علِیه نَنگیتِنِه. سرآخر دِ نَفَر پِش بیمونِه بُتِنِه: «هَین مَردی بُتِه، ”مِن بَتِمِّه خِدایی مَعبَدِ لی هادِم و سِه روزی سَر اَی هَم وِرِه بَساجِم.“‌» اَزما کاهِنِ اَعظَم پِرِسا و عیسایی جا بَپُرسیِه: «تو هیچی بُتَنی سِه نارنی؟ هَین چیِه تی علِیه گِواهی دِنِنِه؟» ولی عیسی ساكت بَمونِسِه. کاهِنِ اَعظم وِرِه بُتِه: «تِرِه زینِّه خِدارِه قَسَم دِمِه اَمارِه بُو گه تو مَسیحِ موعود، خِدایی ریکا هَسّی؟» عیسی جِواب هادا: «تو شِه هَینجور گِنی! شِمارِ گِمِه بعد اَزین اِنسونی ریکارِه وینِنی گه قادرِ خدایی راسِ دَس نیشتِه و آسِمونی اَبریشونی سَر اِنِه.» اَزما کاهِنِ اَعظم شی جِمِه رِه جِرد هادا و بُتِه: «کِفر بُتِه! دِ چه اِحتیاجی به گِواه دارمی؟ وی کِفرِ بِشنُسِنی، شِمِه حِکم چیِه؟» وِشون جِواب هادانِه: «وی مرگی مِستَحَقِ!» اَزما عیسایی دیمی سَر فِلیک بَشِنینِ و وِرِه بَزونِه. بعضیا وِرِه چَک زووِنِه و گِتِنِه: «اِی مسیح، اگه پِیغَمبَری از غِیب بُو کی تِرِه بَزو.» ولی پِطرُس خِنِه ای دیرگا دیم کَناپِش نیشت وِه گه یَتِه کِلفَت وی وَر بیمو و بُتِه: «تو هَم عیسای جَلیلی ای هَمرا دَوِه ای!» ولی پِطرُس هَمه ای پِش هَشا بَکِشیِه و بُتِه: «نَئومِّه چی گِنی!» اَزماتَر دَری وَر یَت دییَر کِلفَت وِرِه بَئیِه و بُتِه: «هَین مَردی هَم عیسای ناصِری ای هَمرا دَوِه!» پِطرُس هَین کَش هَم هَشا بَکِشیِه و قَسَم بَخاردِه گه «هَین مَردی رِه مِن نِشناسِمِه.» اَزماتَر، اِزدِحامی گه اِسّاوِنِه پِش بیمونِه پِطرُسِ بُتِنِه: «شَک نارمی تو هَم یَتِه از هونانی! تی گَب بَزوئَنی جا مَعلومِ جَلیلی هَسّی!» اونوَخت پِطرُس لَعنت هاکِردَنِ شِرو هاکِردِه و قَسَم بَخاردِه بُتِه: «مِن هَین مَردی رِه اَصلاََ نِشناسِمِه!» هَمون دَم تَلا وونگ هاکِردِه. اَزما پِطرُس عیسایی گَبِ یاد بیاردِه گه گِتِه: «پِش از هونگه تَلا وونگ هاکِنِه، تو سِه کَش مِنِه هَشا کَشِنی!» اَزما دیرگا بوردِه و زار زار بِرمِه هاکِردِه. وختی صِب بَوِه، گَت گَتِه کاهنِن و قومی مَشایِخ جَم بَوِنِه و مَشوِرَت هاکِردِنِه گه عیسی رِه بَکوشِن. بعد اَزون عیسی رِه دَس دَوَس بَوِردِنِه، رومی فَرموندار پیلاتُسی تَحویل هادانِه. یَهودا، همون کسی گه عیسی رِه دِشمنی تسلیم هاکِردِه، وختی بَئیِه عیسی مرگی سِه محکوم بَوِه شی کاری جا پَشیمون بَوِه و سی نِقرِه سِکِّه ای گه بَئیت وِه رِه گَت گَتِه کاهنِن و قومی مَشایخی وَر بَوِردِه تا وِشونِه پَس هادِه، وِشونِه بُتِه: «مِن گِناه هاکِردِمِه و باعث بَوِمِه یَتِه بی گِناهی خون بَریخت بَوو.» ولی وِشون جِواب هادانِه: «اَمارِه چی ربطی دارنِه؟ شِه دِنّی!» اَزما یَهودا سِکِّه ایشونِه یَهودیِنی مَعبَدی دِلِه زَمینی سَر بَشِنیِه و دیرگا بوردِه و شِرِه دار بَزو. گَت گَتِه کاهنِن نِقره سِکِّه ایشونِه زَمینی سَر جَم هاکِردِنِه و بُتِنِه: «جایز نیِه مَعبَدی خَزونِه ای دِلِه هَین سِکِّه ایشونِه بَریزیم، چون خونبَها هَسِّه.» پس بعد از هَینگه مَشوِرَت هاکِردِنِه، اون پولی هَمرا یَتِه پیلَک ساجی زَمی رِه بَخرینِه تا اونِه غَریبه ایشونی قَبرِستونی هاکِنِن. هَینِسه هون قَبرِستونی تا اَمرِز ’خونی زَمی‘ شِهرَت دارنِه. هَینجور بَوِه اِرمیای پِیغَمبَری پِشگویی حَیقَت بَرِسیِه گه گِتِه: «وِشون هون سی نِقرِه سِکِّه رِه بَیتِنِه، یَعنی قِیمَتی رِه گه اسرائیلی قوم ویسِه بِشت وِنِه. و وی هَمرا پیلَک ساجی زَمی رِه بَخرینِه، هَمونجوری گه خِداوَند مِنِه بُت وِه.» عیسی رِه رومی فَرموندار پیلاتُسی وَر بیاردِنِه. فَرموندار ویجا بَپُرسیِه: «تو یَهودیِنی پادشاهی؟» عیسی بُتِه: «تو هَینجور بُتی!» ولی وختی گَت گَتِه کاهنِن و قومی مَشایخ هر چی تِهمَت وِرِه بَزونِه، وی هیچ جِوابی نَدا. اَزما پیلاتُس ویجا بَپُرسیه: «مَگِه نِشنُنی چَنّی چی تی علِیه گِواهی دِنِنِه؟» ولی عیسی هیچ جِوابی نَدا، جوریگه فَرموندار بِهت هاکِردِه. فَرمونداری رَسم هَین وِه گه پِسَخی عیدی موقِه یَتِه زِیندونی رِه مَردِنی مِیلی سِه آزاد هاکِنِه. هون سالی دِلِه یَتِه مشهورِ زیندونی گه وی اِسم باراباس وِه حَبسی دِلِه دَوِه. وختی مَردِن جَم بَوِنِه، پیلاتُس وِشونی جا بَپُرسیه: «کِرِ خواینِنی شِمِنِه آزاد هاکِنَم، باراباسِ یا عیسایی گه وِرِه مَسیح گِنِنِه؟» چون وی دِنِسِه گه یَهودیِن حَسودی ای سَر عیسی رِه وی تَسلیم هاکِردِنِه. همون موقِه گه پیلاتُس داوری ای تَختی سَر نیشت وِه، وی زَنا وِنِه پِیغِم بَرِسانیِه و بُتِه: «هَین صالِح مَردیِه، وی هَمرا کاری نار، مِن دیشو خُوئی گه وی خَوَری بَئیمِه مِنِه خِیلی بَرِنجانیِه.» ولی گَت گَتِه کاهنِن و مَشایخ، قومِ قانِع هاکِردِنِه گه پیلاتُسی جا بَخوان باراباسِ آزاد هاکِنِه و عیسی رِه بَکوشِه. فَرموندار اَی هَم وِشونی جا بَپُرسیِه: «هَین دِتایی جا کدیم یَتّا رِه خواینِنی شِمِنِه آزاد هاکِنِم؟» مَردِن بُتِنِه: «باراباسِ.» پیلاتُس وِشونِه بُتِه: «پس عیسایی گه وِرِه مَسیح گِنِنی رِه چی هاکِنِم؟» هَمه بُتِنِه: «وِرِه مَصلوب هاکِن!» پیلاتُس بُتِه: «چه؟ مَگِه چی بَدی ای هاکِردِه؟» ولی وِشون بِلَن تَر بُتِنِه: «وِرِه مَصلوب هاکِن!» وختی پیلاتُس بَئیِه گه دِ فایدِه ای نارنِه و ممکِنِه شورِش بَوو، اُو بَخوایسِه و مَردِنی چِشی پِش شی دَسِ اُو بَکِشیِه و بُتِه: «هَین مَردی ای خون دِ می گِردَن دَنیِه؛ شِه دِنِّنی!» دِشتِه مَردِن جِواب هادانِه: «وی خون اَمِه گِردَن و اَمِه وَچیلِه ای گِردَن دَوو!» اَزما پیلاتُس باراباسِ وِشونی سِه آزاد هاکِردِه و دَستور هادا عیسی رِه شَلّاق بَزِنَن و اَزما وِرِه صَلیبی سَر بَکوشِن. سَربازِن اوَّل عیسی رِه فَرمونداری کاخی کَناپِش بَوِردِنِه و دِشتِه دییَر سَربازِن هَم وی دُور جَم بَوِنِه. اَزما وی لیواسِ وی تَنی جا بَکِّنینِه و یَتِه اَرغَوونی قَوا وی دوشی سَر دیم بَدانِه. تَلی ای جا یَتِه تاج بِبافتِنِه و وی کَلِّه ای سَر بِشتِنِه و یَتِه چو پادشاهی ای نِشونِه ای سِه وی راسِ دَس هادانِه و وی پِش زِنی زووِنِه و مِزاغ چینِسِنِه و گِتِنِه: «سَلام بر یَهودیِنی پادشاه!» اَزما وی دیمی سَر فِلیک دیم بَدانِه و چو رِه وی دَسی جا گیتِنِه وی کَلِّه ای سَر زووِنِه. بعد از هَینگه وی مِزاغ بَچیَنی جا خَسِّه بَوِنِه، قَوارِه وی دوشی جا بَیتِنِه، شِه وی لیواسِ وی تَن دَکِردِنِه و وِرِه بَوِردِنِه تا مَصلوب هاکِنِن. اون موقِه گه دیرگا شیوِنِه، یَتِه مَردی گه وی اِسم شَمعون و قیرَوانی جا وِه رِه، وَر بَخاردِنِه و وِرِه وادار هاکِردِنِه عیسایی صَلیبِ بَوِرِه. وختی مَحَلی گه وی اِسم جُلجُتا گه وی مَعنی کَلِّه ای کاسِه هَسِّه رِه، بَرِسینِه، سَربازِن عیسی رِه شَرابی گه زَردابی هَمرا قاطی وِه هادانِه، ولی وختی عیسی اونِه تِک بَزو، نَخاردِه. سَربازِن بعد از عیسایی مَصلوب هاکِردَن، وی لیواسی رَسد هاکِردَنی سِه قِرعه دیم بَدانِه. و نِگَهوونی ای سِه اوجِه هِنیشتِنِه. وی جُرمِ یَتِه لُوحی سَر بَنوِشتِنِه و اونِه وی کَلِّه ای وَر بَچِسبانینِه: «هَین عیسی هَسِّه، یَهودیِنی پادشاه.» اَزما دِتا راهزَن هَم وی هَمرا مَصلوب هاکِردِنِه، یَتِه وی راسِ وَر و یَت دییَر هَم وی چَپِ وَر. اونانیگه اوجِه رِه رَد وونِسِنِه شی سَرِ دِکِت داوِنِه و فاشی هَمرا عیسی رِه گِتِنِه: «تو گه خوایسی مَعبَدِ لی هادی و اونِه سِه روزی سَر از نُو بَساجی، شِرِه نِجات هادِه! اگه خِدایی ریکائی صَلیبی جا جِر بِرِه.» گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن و قومی مَشایخ وِرِه مِزاغ چینِسِنِه، گِتِنِه: «کَسای دییَرِ نِجات هادا، ولی شِرِه نَتِنِّه نِجات هادِه! اگه اسرائیلی پادشاه هَسِّه، بِل صَلیبی جا جِر بیئِه تا وِرِه ایمون بیاریم. مَگه خِدارِه تَوَکِل نَکِردِه، بِل خِدا اگه خواینِه وِرِه نِجات هادِه، چون گِتِه مِن خِدایی ریکامِه!» هون دِتا راهزَن هَم گه وی هَمرا صَلیبی سَر دَوِنِه وِرِه توهین کِردِنِه. اون روز از ظِهر تا ساعَتِ سِه بعد از ظِهر زِلِماد ”دِشتِه سَرزَمینِ“ بَیتِه. نَزیکِ ساعَتِ سِه، عیسی بِلَنِ صِدایی هَمرا داد بَزو بُتِه: «ایلی، ایلی، لَمّا سَبَقتَنی؟» یَعنی «می خِدا، می خِدا، چه مِنِه تنیا بِشتی؟» بَعضی از هونِنی گه اوجِه اِسّاوِنِه وختی هَینِه بِشنُسِنِه بُتِنِه: «هَین مَردی دِ ایلیای پِیغَمبَرِ داد کِنِّه.» دَرجا یَتِه از وِشون دُو هاکِردِه و پیتِه جِلِ تِرشِ شَرابی دِلِه بَزو و چویی تِک دَوِسِّه و عیسایی دِهِنی وَر بَوِردِه تا بَنوشِه. ولی بَقیِه بُتِنِه: «وِرِه کار نارین بِلین بَوینیم ایلیا اِنِه وِرِه نِجات هادِه یا نا؟» عیسی یَکَش دییَر بِلَنِ داد بَکِشیِه و جان هادا. هَمون دَم یَهودیِنی مَعبَدی پَردِه سَر تا بِن چاک بَیتِه و دِ تیکِه بَوِه. و زِلزِلِه دَکِتِه و کِریشون چاک بَیتِنِه. قَبریشون هَم وا بَوِنِه و یَتِخِیلی مِقَدَّسین گه بَمِرد وِنِه، زینِّه بَوِنِه. وِشون قَبری جا دیرگا بیمونِه و بعد از هَینگه عیسی مَرگی جا زینِّه بَوِه، مِقَدّسِ شهری سِه بوردِنِه و یَتِخِیلی مَردِن وِشونِه بَئینِه. وختی سَربازِنی فَرموندِه و اونِنی گه وی هَمرا دَوِنِه و عیسایی نِگَهوون وِنِه، هَین زِلزِلِه و دِشتِه اِتِّفاقی گه دَکِت وِه رِه بَئینِه، بَتِرسینِه و بُتِنِه: «حَیقَتاً وی خِدایی ریکا وِه.» یَتِخِیلی زَناکِنِن هَم اوجِه دَوِنِه گه دیاری هَین اتِّفاقِ وینِسِنِه، هَین زَناکِنِن هَمونانی وِنِه گه جَلیلی جا عیسایی دِمال بیمو وِنِه و وِرِه خِدمَت کِردِنِه. هونِنی میِن مریم مَجدَلیِّه، مریم یَعقوب و یوسِفی مار، و زِبِدی ای ریک ریکائی مار هَم دَوِنِه. پِنِماز، یَتِه مال و مَنالدارِ مَردی رامَه ای جا گه وی اِسم یوسِف و عیسایی شاگِرد وِه، پیلاتُسی وَر بوردِه و ویجا عیسایی جَسَدِ بَخوایسِه. پیلاتُس دَستور هادا جَسَدِ وی تَحویل هادِن. یوسِف جَسَدِ بَیتِه و یَتِه تَمیزِ کَتونِ کَفَنی دِلِه دَپیتِه. و یَتِه سَنگی مَقبَرِه ای دِلِه گه تازِه شیسِه بَتاشی وِه بِشتِه. اَزما یَتِه گَتِه سَنگ مقَبره ای پِش غلت هادا و بوردِه. مریم مَجدَلیِّه و اون یَتّا مریم اوجِه مَقبَرِه ای پِش نیشت وِنِه. روز بعد، یَعنی بعد از تَیِّه روز، گَت گَتِه کاهنِن و عِلَمای فَریسی پیلاتُسی وَر بوردِنِه و بُتِنِه: «عالیجناب! اَما شی یاد دارمی گه هون فَریبکار وختی زینِّه وِه گِتِه ”بعد از سِه روز زینِّه وومِه.“ پَس دَستور هادِه تا سِوِّمین روز مَقبَرِه ای جا نِگَهوونی هاکِنِن، نَکِنِه وی شاگِردِن بورِن و جَسَدِ بَدِزِن و مِدَعی بَوون گه وی زینِّه بَوِه، اگه بَتِنِّن هَین کارِ هاکِنِن وَضع از اَوَّل هَم بَدتر وونِه.» پیلاتُس بُتِه: «شِما شِه نِگَهوون دارِنی. بورین و اونجور گه شِه دِنِنی مِحافِظَت هاکِنین.» پَس بوردِنِه و مَقبَرِه ای سَنگِ مِهر و موم هاکِردِنِه و نِگَهوونِنی اوجِه بِشتِنِه تا مَقبَرِه ای جا مِحافِظَت هاکِنِن. بعد از مِقَدّسِ شنبِه، هفته ای اوَّلین روز، مریم مَجدَلیِّه و اون یَتّا مَریَم مَقبَرِه ای بَئیَنی سِه بوردِنِه. ناخوَکی یَتِه گَتِه زِلزِلِه دَکِتِه، خداوندی یَتِه از فِرِشتگون آسِمونی جا جِر بیمو مَقبَرِه ای سمت بوردِه، سَنگِ یَتِه گوشِه غلت هادا و وی سَر هِنیشتِه. فِرِشته ای دیم آسِمونی بَرقی تَرا سُو زووِه و وی جِمِه وَرفی تَرا اِسبی وِه. نِگَهوونِن وختی وِرِه بَئینِه تَرسی جا بَلِرزِسِنِه و مِردِه ای تَرا بَوِنِه! اَزما فِرِشتِه زَناکِنِنِ بُتِه: «نَتِرسین! دِمِّه گه عیسای مَصلوبی دِمال گِردِنِنی. وی هیجِه دَنیِه، چون هَمونجور گه بُت وِه، زینِّه بَوِه! بیئِین و اوجِه ای گه بَفِت وِه رِه، بَوینین، اَزما دَرجا بورین و وی شاگِردِنِه بُئین ”وی بعد از بَمِردَن زینِّه بَوِه، شِمِه جا پِشتر جَلیلی سِه شونِه و وِرِه اوجِه وینِنی.“ یاد نَکِنین هَین پِیغِمِ وِشونِه هادین!» زَناکِنِن تُوشی هَمرا مَقبَرِه ای جا دیرگا بیمونِه، جوریگه هَم تَرسیوِنِه و هَم خِشال وِنِه شاگِردِنی سِراغ بوردِنِه تا فِرِشتِه ای پِیغِمِ وِشونِه هادِن. ناخوَکی عیسی وِشونی هَمرا چِش به چِش بَوِه و بُتِه: «سَلام بَر شِما!» زَناکِنِن پِش بیمونِه و وی لینگِ هَماسینِه و وِرِه پَرَسِش هاکِردِنِه. اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «نَتِرسین! بورین و می بِرارِنِ بُئین گه جَلیلی سِه بورِن. اوجِه مِنِه وینِنِه.» وختی گه زَناکِنِن راهی دِلِه دَوِنِه، نِگَهوونِنی جا چَن نفر شَهری دِلِه بوردِنِه، دِشتِه هَین اِتِّفاقا رِه گَت گَتِه کاهِنِنی سِه بُتِنِه. وِشون بعد از هَینگه مَشایِخی هَمرا جَم بَوِنِه و مَشوِرت هاکِردِنِه، سَربازِنِ خِیلی پول هادانِه و بُتِنِه: «وِنِه مَردِنِ بُئین، ”وی شاگِردِن شُوئینِه بیمونِه و اون موقِه گه اَما خُویی دِلِه دَوِمی، وی جَسَدِ بَدِزینِه.“ اگه هَین خَوَر فَرمونداری گوش بَرِسِه، اَما شِه وِرِه راضی کِمّی گه شِمِنِه مُشکِلی پِش نیِه.» پَس نِگَهوونِن پولِ بَیتِنِه و طِبقِ اونچی گه وِشونِه بُتِه بَوِه وِه عَمَل هاکِردِنِه. و هَین داستان تا اَمرِز یَهودیِنی میِن شایِع هَسِّه. اَزما هون یازدَه شاگِرد جَلیلی سِه هون کوهی گه عیسی بُت وِه، بوردِنِه. وختی عیسی رِه اوجِه بَئینِه، وِرِه پَرَسِش هاکِردِنِه. ولی بَعضیا شَک هاکِردِنِه. اَزما عیسی پِش بیمو و وِشونِه بُتِه: «دِشتِه قِوَّت آسِمونی دِلِه و زَمینی سَر مِنِه هادا بَوِه. پَس بورین و دِشتِه قومِ شاگِرد بَساجین و وِشونِه به اِسم پیر و ریکا و روح القُدُس غِسلِ تَعمید هادین و وِشونِه تعلیم هادین گه اونچی شِمارِ دَستور هادامِه رِه، بِجا بیارِن. دِنّین مِن تا آخَرِ زَمون هَمِش شِمِه هَمرا دَرمِه!» عیسی مسیح، خِدایی ریکایی خَوَرِخِش هَینجور شِرو وونِه. اِشعیای پیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اِسا مِن شی قاصِدِ تیجا پِشتَر رَسامِّه، وی تی راه رِه آمادِه کِنِّه؛ یَنَفَر صَحرایی دِلِه داد زَنِّه: ”خِداوندی راهِ آمادِه هاکِنین! وی راها رِه هموار هاکِنین.“‌» پس یحیای تعمید دهنده صَحرایی دِلِه ظاهِر بَوِه، وی مَردِنِ غِسلِ تعمید داوِه و اعلام کِردِه شی گِناهِنی آمِرزِشی سِه توبه هاکِنِن و تعمید بَیرِن. دِشتِه یَهودیِه ای منطقِه ای مَردِن و دِشتِه اورشلیمی مَردِن یحیایی وَر شیوِنِه و شی گِناهِنِ اِعتراف کِردِنِه و ویجا اُردُن روخِنِه ای دِلِه تَعمید گیتِنِه. یحیایی جِمِه شِتِری پَشم وِه و چَرمی قِیش شی کَمَر وَسِّه، و واش پِرِن و صَحرایی عَسَلِ خاردِه. وی موعظه کِردِه و گِتِه: «بعد از مِن، یَنَفَر اِنِه گه میجا قَویتَر و مِن حتّی هَینی لیاقَتِ نارمِه دِلّا بَووم و وی کُوشی بَنِّ وا هاکِنِم. مِن شِمارِ اُوئی هَمرا تَعمید هادامِه، ولی وی شِمارِ روح القُدُسی هَمرا تَعمید دِنِه.» هون روزا، عیسی ناصِره ای شَهری جا گه جَلیلی مَنطقه ای دِلِه وِه بیمو و اُردُن روخِنِه ای دِلِه یَحیایی جا تَعمید بَیتِه. وختی عیسی اُوئی جا دیرگا بیمو، دَرجا بَئیِه آسِمون وا بَوِه و خِدایی روح دِ هِتی کِتَری تَرا وی سَر جِر اِنِه. و یَتِه چِمِر آسِمونی جا بیمو گه: «تو می عزیزِ ریکائی و مِن تیجا راضیمِه.» خِدایی روح دَرجا عیسی رِه صَحرایی دِلِه بَوِردِه. عیسی چِل روز صَحرایی دِلِه دَوِه و شِیطان وِرِه آزمود کِردِه. وی وَحشی حِیوونِنی هَمرا دَوِه و فِرشتِگون وِرِه خِدمَت کِردِنِه. بعد از هَینگه یَحیی رِه هماسینِه عیسی جَلیلی مَنطقِه ای سِه بوردِه. وی خِدایی خَوَرِخِشِ مِژدِه داوِه و گِتِه: «وی وَخت بَرِسیِه و خِدایی پادشاهی نَزیکِ. توبِه هاکِنین و هَین خَوَرِخِشِ ایمون بیارین.» وختی عیسی جَلیلی دَریا لُویی جا رَد وونِسِه، شَمعون و وی بِرار آندریاسِ بَئیِه گه دِ اُوئی دِلِه تور دیم داوِنِه، چون وِشون مائیگیر وِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «می دِمال بیئِین و مِن شِمارِ مَردِنی صَیّاد کِمِّه.» وِشون دَرجا شی توریشونِه بِشتِنِه و عیسایی دِمال راه دَکِتِنِه. عیسی وختی یَذِرِه پِشتَر بوردِه، یعقوب و وی بِرار یوحنا گه زِبِدی ای ریک ریکا وِنِه رِه بَئیِه. وِشون شی لوتکایی دِلِه دِ شی توریشونِه دِرِس کِردِنِه. عیسی دَرجا وِشونِه داد هاکِردِه. وِشون هَم شی پیر زِبِدی رِه کارگَرِنی هَمرا لوتکایی دِلِه سَرِشتِنِه و وی دِمال راه دَکِتِنِه. وِشون کَفَرناحومی شهری سِه بوردِنِه. وختی مِقَدّسِ شَنبِه بَرِسیِه، عیسی دَرجا یَهودیِنی عِبادتگاهی دِلِه بوردِه و دِ تعلیم داوِه. مَردِن عیسایی تعلیم هادائَنی جا بِهت هاکِردِنِه، چون وی توراتی مَلِّمِنی تَرا تعلیم نَداوِه، بَلگی یَنَفَری تَرا تعلیم داوِه گه قِدرت و اختیار دارنِه. هَمون موقِه، وِشونی عِبادَتگاهی دِلِه یَتِه مَردی دَوِه گه پلیدِ روح داشتِه. وی شول هادا: «اِی عیسای ناصری، اَمارِه چیکار دارنی؟ بیموئی اَمارِه نابود هاکِنی؟ دِمِّه کی هَسّی! تو هون خِدایی قِدّوسی!» ولی عیسی پلیدِ روحِ تَشَر بَزو و بُتِه: «ساکِت واش و ویجا دیرگا بِرِه!» اَزما پَلیدِ روح هون مَردی رِه بَدجور دِکِت هادا و نَعرِه ای هَمرا ویجا دیرگا بیمو. دِشتِه مَردِن جوری تَجِّب هاکِرد وِنِه گه هَمدیری جا پُرسینِه: «هَین دِ چیِه؟ یَتِه جدیدِ تعلیم قِدرت و اختیاری هَمرا! وی حتّی پَلیدِ اَرواحِ هَم دَستور دِنِه و اونان ویجا اطاعَت کِنِنِه.» پس خِیلی نِگذِشتِه گه عیسایی اَوازِه دِشتِه جَلیلی مَنطقه ای دِلِه دَپیتِه. عیسی تا یَهودیِنی عبادَتگاهی جا دیرگا بیمو، یعقوب و یوحنایی هَمرا شَمعون و آندریاسی خِنِه بوردِه. شَمعونی زَن مار تُوو داشتِه و لایی دِلِه دَوِه. وِشون دَرجا عیسی رِه وی حالی جا باخَوَر هاکِردِنِه. عیسی اون زَنایی سَری وَر بوردِه و وی دَسِ بَیتِه و وِرِه پِرِسانیِه. وی تُوو قطع بَوِه و وِشونی جا پَذیرایی هاکِردِه. پِنِماز، بعد از هَینگه آفتاب غِروب هاکِردِه، مَردِن دِشتِه مَریضِن و دِوبَزِئیشونِه عیسایی وَر بیاردِنِه. شَهری دِشتی مَردِن، هَمه هون خِنِه ای دَری پِش جَم بَوِه وِنِه! عیسی خِیلیا گه جورواجور مَریضی داشتِنِه رِه، شَفا هادا و یَتِخِیلی دِوا رِه هَم دِوبَزِئیشونی جا دیرگا هاکِردِه. وی نِشتِه دِویشون هیچ گَبی بَزِنِن، چون عیسی رِه اِشناسینِه. صِبِ دَم گه حَلا هَوا تاریک وِه، عیسی پِرِسا و خِنِه ای جا دیرگا بوردِه. وی یَتِه خَلوتِ جا بوردِه و اوجِه دِعا هاکِردِه. شَمعون و وی هَمراهِن عیسایی دِمال گِرِسِنِه. وختی عیسی رِه بَنگیتِنِه، وِرِه بُتِنِه: «هَمه تی دِمال گِردِنِنِه!» عیسی وِشونِه بُتِه: «بیئِین هَین دور و وَری شهرایی دِلِه بوریم تا اوجِه هَم تعلیم هادِم، چون هَینِسه بیمومِه.» پس عیسی راه دَکِتِه و دِشتِه جَلیلی مَنطقه ای دِلِه بوردِه. وی وِشونی عبادتگاهایی دِلِه تعلیم داوِه و دِویشونِه دیرگا کِردِه. یَتِه جُذامی مَردی عیسایی وَر بیمو، زِنی بَزو و آجِز نالی ای هَمرا بُتِه: «اگه بَخوای، بَتِنّی مِنِه شَفا هادی.» عیسایی دِل اون مَردی ای سِه بَسوتِه و شی دَسِ دِراز هاکِردِه، وی سَر دَس بِشتِه و بُتِه: «خوایمِه، شَفا بَئیر!» دَرجا، وی جُذام خِب بَوِه و شَفا بَیتِه. عیسی اون مَردی رِه دَرجا مِرخَص هاکِردِه و وِرِه سِفارِش هاکِردِه و بُتِه: «تی حَواس دَوو هَین جَریانِ هیچکَسی وَر نُئی؛ بَلگی بور و شِرِه مَعبَدی کاهِنِ هَم هادِه و شی شَفایی خاطری، قِروونی ای گه موسی دَستور هادا وِه رِه، پیشکَش هاکِن تا وِشونِه ثابِت بَوو گه تو شَفا بَیتی.» ولی اون مَردی دیرگا بوردِه، هَمه جا هَین جَریانی گَبِ بَزو و اونی خَوَرِ پَخش هاکِردِه. هَینِسه عیسی دِ نَتِنِّسِه عَلَنی شَهری دِلِه بیِه، بَلگی شهری دیرگا وَر خَلوَتِ جایی دِلِه مونِسِّه. و مَردِن از هَمه جا عیسایی وَر ایمونِه. بعد از چَن روز، وختی عیسی کَفَرناحومی شهری سِه دَگِرِسِه، مَردِن خَوَردار بَوِنِه گه عیسی خِنِه دَرِه. یَتِخِیلی جماعت جَم بَوِنِه، جوریگه حتّی دَری پِش هَم جا دَنیوِه، و عیسی دِ خدایی کَلامِ وِشونی سِه تعلیم داوِه. هَمون موقِه، چَن نَفر بیمونِه گه دِ یَتِه چِلِّخِ مَردی رِه چار تایی عیسایی وَر اُردِنِه. ولی چون اَنّی ازدحام زیاد وِه وِشون نَتِنِّسِنِه عیسی رِه نَزیک بَوون. پَس وِشون عیسایی سَری وَری سَخفِ پِچینِه. بعد از هَینگه سَخفِ پِچینِه، چِلِّخِ وی دوشَکی هَمرا گه وی سَر بَفِت وِه، جِر بَرِسانینِه. وختی عیسی وِشونی ایمونِ بَئیِه، اون چِلِّخِ بُتِه: «اِی ریکا، تی گِناهِن بیامِرزی بَوِه.» بعضی از توراتی مَلِّمِن گه اوجِه نیشت وِنِه، شی دِلی دِلِه گِتِنِه: «هَین مَردی چه هَینجور گَب زَنِّه؟ دِ کِفر گِنِه! بِجز خِدا کی بَتِنِّه گِناهِنِ بیامِرزِه؟» همون موقِه، عیسی شی روحی دِلِه بِفَهمِسِه گه وِشون شی دِلی دِلِه چی گِنِنِه، وِشونِه بُتِه: «چه شی دِلی دِلِه هَینجور گِنِنی؟ هَین چِلِّخِ چی بُتَن آسونتَرِ، هَینگه ”تی گِناهِن بیامرزی بَوِه“ یا هَینگه ”پِرِس و شی لارِه جَم هاکِن و راه بور“؟ ولی هَینِسه گه دِنّین اِنسونی ریکا زَمینی سَر هَین قدرت و اِختیارِ دارنِه گه گِناهِنِ بیامِرزِه» - هون چِلِّخِ بُتِه: «تِرِه گِمِه، پِرِس، شی لارِه جَم هاکِن و خِنِه بور!» هون چِلِّخِ مَردی پِرِسا دَرجا شی لارِه جَم هاکِردِه و هَمه ای چِشی وَر اوجِه ای جا دیرگا بوردِه، یَجور گه هَمه تَجِّب هاکِردِنِه و خِدارِه شِکر کِردِنِه گِتِنِه: «هیچ وَخت هَینجور چی ای نَئیوِمی.» عیسی یَکَش دییَر دَریایی وَر بوردِه. دِشتِه جَماعَت وی وَر ایمونِه و وی وِشونِه تعلیم داوِه. موقِه ای گه دِ اوجِه رِه رَد وونِسِه، لاوی حَلْفایی ریکا رِه بَئیِه گه خراجگیرِ دَکِّه ای دِلِه نیشت وِه. وِرِه بُتِه: «می دِمال بِرِه.» وی پِرِسا و عیسایی دِمال راه دَکِتِه. وختی عیسی لاوی ای خِنِه ای دِلِه سِفرِه سَر نیشت وِه، یَتِخِیلی خراجگیرِن و گِناهکارِن عیسی و وی شاگِردِنی هَمرا هَمسِفرِه وِنِه، چون خِیلی از وِشون وی دِمال شیوِنِه. وختی توراتی مَلِّمِن گه فَریسی ای فرقِه ای جا وِنِه، بَئینِه گه عیسی گِناهکارِن و خراجگیرِنی هَمرا غذا خارنِه، وی شاگِردِنِه بُتِنِه: «چه عیسی خراجگیرِن و گِناهکارِنی هَمرا غذا خارنِه؟» عیسی وختی هَین گَبِ بِشنُسِه وِشونِه بُتِه: «مَریضِنِنِ گه طَبیب احتیاج دارِنِه، نا سالِمِ آدَمِن. مِن نیمومِه تا صالِحِنِ دَعوت هاکِنِم بَلگی بیمومِه گِناهکارِنِ دعوت هاکِنِم.» وختی گه یَحیایی شاگِردِن و فَریسیِن روزه‌ داشتِنِه، مَردِن عیسایی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «چه یَحیایی شاگِردِن و فَریسیِنی شاگِردِن روزِه گیرِنِه، ولی تی شاگِردِن روزِه نَیرِنِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «مَگِه وونِه عَروسی ای مِهمونِن تا وختی گه زِما وِشونی هَمرا دَرِه، روزِه بَیرِن؟ تا وختی زِما وِشونی هَمرا دَرِه نَتِنِّنِه روزِه بَیرِن. ولی روزایی رَسِنِه گه زِما وِشونی جا بَئیت وونِه. اون موقِه روزِه گیرِنِه. «هیچکی اُو نَشی و نُو چِلوارِه پیتِه جِمِه ای کَش پینَک نَزِنِه. اگه هَینجور هاکِنِه، پینَک جِمِه ای جا بَکّنی وونِه، نُو چِلوار پیتِه جِمِه ای جا سیوا وونِه و اون گِلی قَبلَنی جا بَدتر وونِه. هیچکی هَم تازِه شَرابِ پیتِه پوسی خیکیشونی دِلِه نَریزِنِه. اگه هَینجور هاکِنِه، اون شراب پوسی خیکیشونِه تِرکانِّه، و هَینجوری، هَم شراب و هَم پوسی خیکشون از بِین شونِنِه. بَلگی تازِه شرابِ وِنِه نُو پوسی خیکیشونی دِلِه بَریختَن.» یَتِه مِقَدّسِ شَنبِه روز، عیسی دِ گَنِّم جاری دِلِه رَد وونِسِه، وختی دِ راه شیوِنِه وی شاگِردِن، گَنِّم خوشِه ای بَچینِ شِرو هاکِردِنِه. عِلَمای فِرقِه فَریسی عیسی رِه بُتِنِه: هارِش «چه تی شاگِردِن کاری کِنِنِه گه شرعاََ مِقَدّسِ شَنبه ای دِلِه دِرِس نیِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «مَگِه توراتی دِلِه نَخونِسِنی وختی داوودِ پادشاه و وی یارِن مِحتاج و وَشنی وِنِه، داوود چی هاکِردِه؟ چِتی وی اَبیّاتاری دورِه گه کاهِن اعظم وِه، خِدایی خِنِه ای دِلِه بوردِه و تَقَدیس بَوِه نونِ بَخاردِه و شی یارِنِ هَم هادا، هر چَن جایِز نَوِه بِجز کاهنِن هیچکی هون نونِ بَخارِه.» و وِشونِه بُتِه: «مِقَدّسِ شَنبِه روز آدَمی ای سِه دِرِس بَوِه، نا آدَمی مِقِدَّسِ شَنبِه روزی سِه. هَینِسه، اِنسونی ریکا حتِّی مِقَدّسِ شَنبِه ای صاب اِختیارَم هَسِّه.» عیسی یَکَش دییَر یَهودینی عبادتگاهی دِلِه بوردِه. اوجِه یَتِه مَردی دَوِه گه وی یَتِه دَس خِشک بَوِه وِه. بعضیا عیسی رِه هاپِه داشتِنِه تا هارشِن مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه هون مَردی رِه شَفا دِنِه یا نا، تا هَینجوری وی تِهمَت بَزوئَنی سِه یَتِه ویهومِه بَنگیرِن. عیسی هون مَردی گه وی دَس خِشک بَوِه وِه رِه بُتِه: «هَیجِه بِرِه.» اَزما وِشونی جا بَپُرسیِه: «مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه خِبی هاکِردَن جایزِ یا بَدی هاکِردَن؟ یَنَفری جانِ نِجات هادائَن یا بَکوشتَن؟» ولی وِشون هیچی نُتِنِه. عیسی، اونانیگه وی دُور و وَر دَوِنِه رِه عَصبانیتی هَمرا هارشیِه و وِشونی سَنگ دِلی ای جا نارحت بَوِه. اَزما هون مَردی رِه بُتِه: «شی دَسِ دِراز هاکِن.» وی شی دَسِ دِراز هاکِردِه و وی دَس خار بَوِه. عِلَمای فِرقِه فَریسی دیرگا بوردِنِه و دَرجا هیرودیسِ پادشاهی هَوادارِنی هَمرا دَسیسِه دَچینِه گه چِتی عیسی رِه بَکوشِن. اَزما عیسی شی شاگِردِنی هَمرا دَریایی سَمت بوردِه. یَتِه گَتِ جماعَت هَم جلیلی مَنطقِه و یَهودیه ای مَنطقِه ای جا و هَمینجور اورشلیم و اَدومیِه ای مَنطقِه و اُردُن روخِنِه ای اون دَس و صور و صیدونی دور و وَری جا، عیسایی دِمال بوردِنِه. وختی اون گَتِ جَماعت عیسایی دِشتی کارایی خَوَرِ بِشنُسِنِه، وی وَر بیمونِه. اون اِزدحامی خاطری گه اوجِه دَوِنِه، عیسی شی شاگِردِنِه بُتِه تا مَردِن وی سَر نَکِتِنِه یَتِه لوتکا ویسِه آمادِه هاکِنِن. چون عیسی خِیلیارِه شَفا هادا وِه، هَینِسه دِشتِه مَریضِن وی سَمت هجوم اُردِنِه تا وِرِه دَس هاکِنِن. هر وَخت پَلیدِ اَرواح عیسی رِه وینِسِنِه، وی پِش بِنِه کَتِنِه و داد زووِنِه: «تو خدایی ریکائی!» و عیسی وِشونِه قَدِغَن کِردِه تا هیچ کَسی وَر نُئِن وی کیِه. عیسی یَتِه کوهی سَر بوردِه و اونانیگه خوایسِه رِه شی کَفا بَخونِسِه، وِشون هَم وی وَر بیمونِه. وی دِوازِه نَفَرِ اِنتِخاب هاکِردِه و وِشونی اِسمِ رَسول بِشتِه، تا وی هَمرا دَوون و وِشونِه بَرِسانِّه تا مَردِنِ تعلیم هادِن، و هَین قدرت و اِختیارِ دارِن گه دِویشونِه دیرگا هاکِنِن. هون دِوازِه نَفری گه انتخاب هاکِردِه هَینِن وِنِه: شَمعون (گه عیسی وی اِسمِ پِطرُس بِشتِه)؛ یعقوب و یوحنا، زِبِدی ای ریک ریکا (گه وِشونی اِسمِ ’بوآنِرجِس‘، یَعنی ’رادی ریک ریکا‘ بِشتِه)؛ آندریاس، فیلیپُس، بَرتولْما، مَتّی، توما، یعقوب حَلْفایی ریکا، تَدّای، وَطَن پَرَستِ شَمعون، و یَهودا اَسْخَریوطی گه عیسی رِه دِشمَنی تَسلیم هاکِردِه. اَزما عیسی خِنِه بوردِه و اَی جَماعَت جَم بَوِنِه، جوریگه حتّی وی و وی شاگِردِن نَتِنِّسِنِه غذا بَخارِن. وختی عیسایی فامیلِن هَینِه بِشنُسِنِه، بوردِنِه تا وِرِه شی هَمرا بَوِرِن، چون گِتِنِه: «تور بَوِه.» توراتی مَلِّمِن گه اورشلیمی جا بیمو وِنِه گِتِنِه: «‌بِعِلزِبول دارنِه،» و «‌دِویشونِ، دِویشونی رَئیسی کِمَکی هَمرا دیرگا کِنِّه.» پس عیسی وِشونِه شی کَفا بَخونِسِه و مَثَلی هَمرا وِشونِه بُتِه: «چِتی شیطان بَتِنِّه شِیطانِ دیرگا هاکِنِه؟ اگه یَتِه مملکتی دِلِه دِ دَسِگی دَوو، هون مملکت نَتِنِّه دَووم بیارِه. و اگه یَتِه خِنِه ای دِلِه دِ دَسِگی دَوو، هون خِنِه نَتِنِّه دَووم بیارِه. و اگه شِیطان هَم شی علِیه پِرِسِه و دِ دَسِه بَوو، نَتِنِّه دَووم بیارِه، بَلگی نابود وونِه. هیچکَی نَتِنِّه یَتِه قِدّارِ مَردی ای خِنِه ای دِلِه بورِه و وی مال و اموالِ غارت هاکِنِه، مَگِه هَینگه اَوَّل هون قِدّارِ مَردی رِه دَوِنِّه. اَزما حَیقَتاً بَتِنِّه وی خِنِه رِه غارت هاکِنِه. «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه آدَمی زادی دِشتی گِناهِن و هر کِفری گه بُئِه بیامرزی وونِه؛ ولی هر کی روح القُدُسِ کِفر بُئِه، هیچ وَخت بیامِرزی نَوونِه، بَلگی وی گِناه تا اَبَد وی سَر مونِّه.» عیسی هَینِسه هَین گَبِ بَزو گه گِتِنِه: «وی پَلیدِ روح دارنِه.» اَزما عیسایی مار و بِرارِن بیمونِه. وِشون دیرگا هِرِسانِه، یَنَفَرِ بَرِسانینِه تا عیسی رِه داد هاکِنِه. جَماعَتی گه عیسایی دُور و وَر نیشت وِنِه، وِرِه بُتِنِه: «تی مار و بِرارِن دیرگا دَرِنِه و تی دِمال گِردِنِنِه.» عیسی وِشونه بُتِه: «می مار و بِرارِن کینِه؟» اَزما اونانیگه وی دُور و وَر نیشت وِنِه رِه هارشیِه و بُتِه: «هَینِن می مار و بِرارِنِنِه! چون هر کی گه خِدایی خواسِّه رِه بِجا بیارِه، می بِرار و خاخِرِ و مارِ.» یَکَش دییَر عیسی دَریایی وَر تعلیم هادائَنِ شِرو هاکِردِه. یَتِخِیلی اِزدِحام وی دور جَم بَوِنِه، جوریگه مجبور بَوِه یَتِه لوتکا گه دَریایی دِلِه دَوِه رِه سِوار بَوو و وی دِلِه هِنیشِه، و دِشتِه ازدحام دَریالُو دَوِنِه. عیسی یَتِخِیلی چیارِه مَثَلایی هَمرا وِشونِه یاد هادا. وی هون موقِه گه دِ تعلیم داوِه وِشونِه بُتِه: «گوش هادین! یَتِه روز یَتِه برزگر تیم بَپاشیَنی سِه زَمی سَر بوردِه. وختی دِ تیم پاشیِه، اَقَدّی راه دِلِه دَکِتِه و پَرندِه ها بیمونِه و هونِنِه بَخاردِنِه. اَقَدّی دییَر سَنگلاخ زَمی ای دِلِه دَکِتِه گه خِیلی گِل ناشتِه. پس زود سَر بَکِشیِه، چون اوجِه ای گِل جَل نَوِه. ولی وختی خِرشید دَر بیمو، بَسوتِنِه و چون بِنِه نَوِس وِنِه خِشک هایتِنِه. اَقَدّی تیم هَم تَلی ایشونی دِلِه دَکِتِه. تَلی ایشون سَر بَکِشینِه، هونِنِه خَفِه هاکِردِنِه و هون تیمیشون بار نیاردِنِه. ولی بَقیه تیمیشون خِبِ گِلی دِلِه دَکِتِنِه و نوچ بَزونِه، سَر بَکِشینِه و بار بیاردِنِه و زیاد بَوِنِه، بَعضی سی، بَعضی شَص و بَعضی صد بالینه بار بیاردِنِه.» اَزما عیسی بُتِه: «هر‌ کی گوش شِنَوا دارنِه، بِشنُئِه.» وختی گه عیسی تَنیا وِه، هون دِوازِه نَفر و اونانیگه وی دُور و وَر دَوِنِه مَثَلایی خَوَری ویجا بَپُرسینِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «خِدایی پادشاهی ای رازی بِفَهمِسَن شِمارِ هادا بَوِه، ولی دیرگایی مَردِنی سِه، هَمه چیرِه وِنِه مَثَلی هَمرا وِشونِه بُئِم؛ تا: «”حَیقَتاً بَوینِن، ولی نِفَهمِن، حَیقَتاً بِشنُئِن، ولی وِشونِه حالی نَوو، تا نَکِنِه دَگِردِن و آمِرزیدِه بَوون!“» اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «هَین مَثَلِ نِفَهمِنِنی؟ پَس چِتی مَثَلای دییَرِ خواینِه بِفَهمین؟ برزگر خِدایی کَلامِ کارنِه. بَعضی مَردِن هِتی راهی وَری تیمیشونی تَرانِه، هموجِه گه کَلام دَکاشت وونِه، هونِن وختی گه کلامِ اِشنُنِنِه، شِیطان دَرجا اِنِه و کَلامی گه وِشونی دِلِه دَکاشت بَوِه رِه، دِزِّنِه. بَعضی مَردِن، هِتی سَنگلاخ زَمی ای دِلِه ای دَکاشتِه تیمیشونی تَرانِه، هونِن وختی گه کَلامِ اِشنُنِنِه دَرجا اونِه خِشالی ای هَمرا قَبول کِنِنِه، ولی چون بِنِه نارِنِه، فقط یَذِرِه دَووم اُرِنِه. اَزما وختی گه خِدایی کَلامی خاطری، اَذیَت و آزاری دِلِه دَکِفِن، دَرجا شی ایمونی جا گِردِنِنِه. بَعضی دییَر، هِتی تَلی ای دِلِه ای دَکاشتِه تیمیشونی تَرانِه؛ هَینِن اونانینِه گه خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه، ولی چون وِشونی دِل دِنیارِه دَوَسِّه و وِشونی چِش مال و مَنالی دِمال دَرِه و چیای دییَری هَوَسِ شی دِلی دِلِه دارِنِه، هَینِنِه گه خِدایی کلامِ خَفِه کِنِّه و کلام بار نیارنِه. ولی تیمایی گه خِبِ زَمی ای دِلِه دَکاشت بَوِنِه، اونانینِه گه خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه، اونِه قَبول کِنِنِه و سی، شَص و صد بالینِه بار اُرِنِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «مَگِه لَمپارِه اُرِنی تا اونی سَر سَرپوش بِلین یا هونِه تَختی بِن بِلین؟ مَگِه هونِه پایه ای سَر نِلِنی؟ چون هیچ جاهادا چی ای دَنیِه گه مَعلوم نَوو، و هیچ قایِم هاکِردی دَنیِه گه بَرمَلا نَوو. هر کی گوش شِنَوا دارنِه، بِشنُئِه.» اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «مِواظب ووئین چی اِشنُنِنی. هر مَنِّری هَمرا گه هادین، هَمون مَنَّری هَمرا، حتّی ویشتَر هَم عوض گیرِنی. چون اونیگه دارنِه رِه، ویشتَر هادا وونِه و اونی جا گه نارنِه، حتّی اونچی گه دارنِه هَم بَئیت وونِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «خِدایی پادشاهی یَتِه مَردی رِه مونِّه گه زَمی ای سَر تیم پاشِنِه. شُو و روز، چی هون مَردی خُویی دِلِه دَوو و چی ویشار ووئِه، تیم نوچ زَنِّه و لُو کَشِنِه. ولی هون مَردی نَئُنِّه چِتی هَین اِتِّفاق کَفِنِه. زَمی خِد به خِد بار دِنِه: اَوَّل ساقِه لُو کَشِنِه، اَزما خوشِه دِرِس وونِه و اَزما خوشِه تیمی جا پِر وونِه. ولی وختی تیم بَرِسِه، برزگر دَرجا شی دارِ رِه گیرنِه، چون دِرُویی موقِه بَرسیِه.» عیسی وِشونِه بُتِه:«خِدایی پادشاهی چیرِه مونِّه، یا چی مَثَلی هَمرا هونِه توضی هادیم؟ خِدایی پادشاهی هِتی خَردَلی تیمی تَرائِه. خَردَل کِچیکتَرین تیمیِه گه هونِه زَمی ای دِلِه کارِنِه. ولی وختی دَکاشت بَوِه، لُو کَشِنِه و باغی دِشتِه گیاهِنی جا گَت تَر وونِه و گَتِه شاخِه اُرنِه، جوریگه آسِمونی پَرندِه ایشون بَتِنِّنِه هونی سایه ای بِن کِلِی بَساجِن.» عیسی تا اوجِه گه بَتِنِسِنِه بِفَهمِن خِیلی هَینجور مَثَلایی هَمرا، خِدایی کِلامِ وِشونی سِه گِتِه. وی بِجِز مَثَلی هَمرا جورِ دییَر وِشونی هَمرا گَب نَزو؛ ولی وختی شی شاگِردِنی هَمرا خَلوَتِ جا دَوِه، هَمه چیرِه وِشونی سِه توضی داوِه. هون روز، وختی پِنِماز بَرِسیِه، عیسی شی شاگِردِنِ بُتِه: «بیئِین دَریایی اون دَس بوریم.» وِشون جَماعَتِ تَرک هاکِردِنِه و عیسی رِه هَمون لوتکایی هَمرا گه وی دِلِه نیشت وِه، شی هَمرا بَوِردِنِه. چَن تا لوتکا دییَر هَم دِ وِشونی هَمرا شیوِنِه. ناخوَکی دَریارِه گَتِه کِلاک بَیتِه. موجیشون جوری لوتکایی کَش خاردِه گه نَزیک وِه لوتکا اُوئی جا پِر بَوو. ولی عیسی لوتکایی دِمال، شی سَرِ مَتکایی سَر بِشت وِه و بَفِت وِه. شاگِردِن وِرِه ویشار هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اِسّا، تیسِه مِهِم نیِه دِ هَلاک وومی؟» عیسی پِرِسا و وا رِه تَشر بَزو و دَریارِه بُتِه: «ساکت واش! آروم بَئیر!» اَزما وا هِرِسا و هَمه جا کامِلاََ آروم بَوِه. اَزما شی شاگِردِنِ بُتِه: «چه هَینجور بَتِرسینی؟ حَلا ایمون نارِنی؟» وِشونی دِل بَدجور تَرس دَکِت وِه، هَمدِیَرِ گِتِنِه: «هَین کیِه گه حتّی وا و دَریا هَم ویجا اطاعَت کِنِنِه!» وِشون دَریایی اون دَس، گِراسیانی مَنطَقِه ای سِه بوردِنِه. وختی عیسی لوتکایی جا جِر بیمو، یَتِه مَردی گه پَلیدِ روح داشتِه، دَرجا قَبرِسونی ای جا دیرگا بیمو و وی هَمرا چِش به چِش بَوِه. هون مَردی قَبرِسونی ای دِلِه زندگی کِردِه و دِ هیچکی نَتِنِّسِه حتّی زنجیلی هَمرا هَم وِرِه دَوِنِّه. چون چَن کَش وِرِه غِل و زَنجیل هاکِرد وِنِه و دَوِس وِنِه، ولی وی زنجیلیشونِه گِلی هاکِرد وِه و هون آهنایی گه وی لینگی کَش دَوِس وِنِه رِه بِشکانی وِه. هیچکسی قِد نَرسیِه وِرِه آروم دارِه. شُو و روز قَبرِسونی ای دِلِه و کِتی ایشونی سَر داد کَشیِه و سَنگی هَمرا شِرِه زَخم و زِلی کِردِه. وختی اون مَردی عیسی رِه دیرِ شِری جا بَئیِه، دُویی هَمرا بیمو و عیسایی لینگ دَکِتِه. وی شول بَکِشیِه و بُتِه: «اِی عیسی، خِدای مِتِعالی ریکا، می هَمرا چیکار دارنی؟ تِرِه خِدارِه قَسَم دِمِه مِنِه عَذاب نَدی!» چون عیسی دِ وِرِه گِتِه: «اِی پَلیدِ روح، هَین مَردی ای جا دیرگا بِرِه!» عیسی ویجا بَپُرسیِه: «تی اِسم چیِه؟» وی بُتِه: «می اِسم لشگَرِ؛ چون اَما یَتِخِیلیمی.» و عیسی رِه خِیلی التماس هاکِردِه گه وِشونِه اون مَنطقه ای جا دیرگا نَکِنِه. هون دُور و وَری کِتی ای سَر، یَتِه گَتِه رَمِه خی، دِ غذا خاردِه. پَلیدِ اَرواح عیسی رِه التِماس هاکِردِنِه، بُتِنِه: «اَمارِه خی ایشونی دِلِه بَرِسان؛ بِل وِشونی دِلِه بوریم.» عیسی وِشونِه اِجازِه هادا. پَلیدِ اَرواح دیرگا بیمونِه و خی ایشونی دِلِه بوردِنِه. اون رَمِه ای دِلِه حِدودِ دِ هِزار تا خی دَوِه. خی ایشون کِتی ای جا سَردَری دَریایی سمت بوردِنِه، اونی دِلِه دَکِتِنِه و اُوئی دِلِه غَرق بَوِنِه. خی گالِشِن دَربوردِنِه و هَین جَریانِ شَهر و آبادی ای دِلِه تَعریف هاکِردِنِه. مَردِن هَم دیرگا بیمونِه تا اونچی اِتِّفاق دَکِت وِه رِه، بَوینِن. وِشون عیسایی وَر بیمونِه و وختی بَئینِه اون دِوبَزِه مَردی گه قَبلاََ هون لَشگَری گِرِفتار وِه، اِسا لیواس دَکِردِه و عاقِل اوجِه نیشتِه، بَتِرسینِه. اونانیگه هَین جَریانِ بَئیوِنِه، هر چی اون دِوبَزِه مَردی و خی ایشونی سِه اِتِّفاق دَکِت وِه رِه، مَردِنی سِه تَعریف هاکِردِنِه. اونِن عیسی رِه التماس هاکِردِنِه گه وِشونی مَنطقِه ای جا دیرگا بورِه. وختی عیسی دِ لوتکا سِوار وونِسِه، هون مَردی گه پِشتر دِوبَزِه وِه، عیسی رِه خواهش تَمنا هاکِردِه وی هَمرا بورِه. ولی عیسی اِجازِه نَدا و وِرِه بُتِه: «خِنِه شی رَفِقِنی وَر بور و وِشونِه بُو خِداوَند تِنِه چی هاکِردِه و چِتی تِرِه رَحم هاکِردِه.» هون مَردی هَم بوردِه و دِکاپولیسی مَنطقِه ای دِلِه اعلام هاکِردِه گه عیسی ویسِه چی هاکِردِه، دِشتِه مَردِن حیرون بَوِنِه. عیسی یَکَش دییَر لوتکایی هَمرا دَریایی اون دَس بوردِه. دریالُو یَتِخِیلی اِزدِحام وی دُور جَم بَوِنِه. اَزما یَتِه از یَهودیِنی عبادتگاهی رئیسِن، گه وی اِسم یایروس وِه بیمو و وختی عیسی رِه بَئیِه وی لینگ دَکِتِه و خواهش تَمنایی هَمرا وِرِه بُتِه: «می کِچیک کیجا دِ میرنِه. بِرِه و شی دَسِ وی سَر بِل تا شَفا بَیرِه و زینِّه بَمونِه.» عیسی هَم وی هَمرا بوردِه. یَتِخیلی اِزدحام هَم عیسایی دِمال راه دَکِتِنِه. وِشون هر طرفی جا وِرِه فِشار اُردِنِه. اوجِه یَتِه زَنا دَوِه گه دِوازِه سال خونریزی داشتِه. وی طَبیبِنی دَسِ بِن خِیلی زَجر بَکِشیِه و دِشتِه شی دارایی رِه خَرج هاکِرد وِه؛ ولی عوضِ هَینگه بِهتر بَوو، بَدتَر بَوِه وِه. هَین زَنا عیسایی خَوَری بِشنُس وِه، و ازدحامی دِلِه بیمو و عیسایی دِمال سَر وی قَوارِه دَس هاکِردِه. چون شی وَر گِتِه: «اگه حتّی وی قَوارِه هَم دَس هاکِنِم، شَفا گیرمِه.» دَرجا وی خونریزی قَطع بَوِه و شی تَنی دِلِه وِرِه حالی بَوِه گه شی مریضی ای جا شَفا بَیتِه. عیسی دَرجا بِفَهمِسِه گه یَتِه قِوَّت ویجا دیرگا بوردِه. پَس اِزدحامی دِلِه شی دُور و وَرِ هارشیِه و بپُرسیِه: «کی می قَوارِه دَس هاکِردِه؟» وی شاگِردِن وِرِه بُتِنِه: «وینّی مَردِن هر طرفی جا تِرِه فِشار اُرِنِه اَزما گِنی، ”کی مِنِه دَس هاکِردِه؟“‌» ولی عیسی شی دُور و وَرِ اِشیِه تا بَوینِه کی هَین کارِ هاکِردِه. پَس هون زَنا گه دِنِّسِه چی وی سَر بیمو، تَرسِن لَرزِن بیمو، عیسایی لینگ دَکِتِه و دِشتِه حَیقَتِ وِرِه بُتِه. عیسی وِرِه بُتِه: «کیجا، تی ایمون تِرِه شَفا هادا. بِسلامت بور و هَین مریضی ای جا شَفا بَئیر!» عیسی حَلا دِ گَب زووِه گه چن نَفر عبادتگاهی رَئیسی خِنِه ای جا بیمونِه و بُتِنِه: «تی کیجا بَمِردِه! دِ چه اِسّارِه زَحمَت دِنی؟» ولی وختی عیسی وِشونی گَبِ بِشنُسِه، عبادتگاهی رَئیسِ بُتِه: «نَتِرس! فقط ایمون دار.» و اِجازِه نَدا بِجِز پِطرُس و یعقوب و یَعقوبی بِرار یوحنا، هیچکی دییَر وی دِمال بورِه. وختی عبادتگاهی رَئیسی خِنِه بَرِسینِه، عیسی بَئیِه اوجِه قیامَتِ و مَردِن بِلَنِ صدایی هَمرا بِرمِه زاری و موری کِنِنِه. پَس دِلِه بوردِه و وِشونِه بُتِه: «چه شول شیون و بِرمِه زاری کِنِنی؟ کیجا نَمِردِه، بَلگی بَفِتِه.» وِشون عیسایی سَر بَخِنِسِنِه. ولی عیسی دِشتِه وِشونِه دیرگا هاکِردِه، و کیجایی پیر و مار و هَمینجور شاگِردِنی گه وی هَمرا دَوِنِه رِه شی هَمرا بَیتِه و اوجِه ای گه کیجا دَوِه، دِلِه بوردِه. عیسی کیجایی دَسِ بَیتِه و وِرِه بُتِه: «تالیتا، کُم!» یَعنی: «اِی کِچیک کیجا، تِرِه گِمِه پِرِس!» اون دِوازِه سالِه کیجا دَرجا پِرِسا و راه دَکِتِه. وِشون هَین اِتِّفاقی جا خِیلی بِهت هاکِردِنِه. عیسی وِشونِه قَدِغَن هاکِردِه گه نِلِن هیچکی هَین اِتِّفاقی جا خَوَردار بَوو، و وِشونِه بُتِه گه هون کیجارِه یَچی هادِن بَخارِه. عیسی اوجِه ای جا بوردِه و شی شَهری سِه بیمو. شاگِردِن هَم وی دِمال بوردِنِه. عیسی یهودینی مِقدَّسِ شَنبه عِبادتگاهی دِلِه بوردِه و اوجِه تعلیم داوِه. خِیلیا وختی وی گَبِ اِشنُسِنِه بِهت کِردِنِه و گِتِنِه: «هَین مَردی هَینِنِه کِجه دَری بِدَس بیاردِه؟ هَین چی حِکمتیِه گه وِرِه هادا بَوِه؟ هَین چی معجِزاتیِه گه وی اَنجام دِنِه؟ مَگِه وی هَمون نَجّار نیِه؟ مَگِه مریمی ریکا نیِه؟ مَگِه یَعقوب و یوشا و یَهودا و شَمعونی بِرار نیِه؟ مَگِه وی خاخِرِن هَیجِه، اَمِه میِن زندگی نَکِنِنِه؟» هَینِسه عیسایی جا نارحَت بَوِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «یَتِه پیغَمبَرِ هَمه جا حِرمَت اِلِنِه، بِجِز شی شهر و شی فامیلِن و شی خِنِوادِه ای دِلِه!» عیسی نَتِّنِسِه اوجِه هیچ مُعجزه‌ای هاکِنِه، بِجِز هَینگه شی دَسِ چَن تا مریضی سَر بِشتِه و وِشونِه شَفا هادا. وی وِشونی بی ایمونی ای جا تَجِّب هاکِرد وِه. اَزما، عیسی هون مَنطقِه ای آبادی هایی دِلِه گِرِسِه و مَردِنِ تعلیم داوِه. عیسی شی دِوازِه شاگِردِ کَفا بَخونِسِه و اونانِه دِتا دِتا بَرِسانیِه و وِشونِه قدرَت و اختیار هادا تا پَلیدِ اَرواحِ مردِنی جا دیرگا هاکِنِن. عیسی وِشونِه قَدِغَن هاکِردِه تا: «سَفَری سِه، هیچی جُز یَتِه دَس چو شی هَمرا نَیرِن؛ نا نون، نا کِلوار، نا شی کَمَر قیشی دِلِه ای پولِ. شی لینگ کُوش دَکِنین، ولی اِضافِ جِمِه نَکِنین. عیسی اَی هَم وِشونِه بُتِه وختی یَتِه خِنِه ای دِلِه شونِنی، تا وختی اون مَحَلی دِلِه دَرِنی، هون خِنِه ای دِلِه بَمونین. و اگه جایی شِمارِ قَبول نَکِردِنِه، یا شِمِه گَبِ گوش نَدانِه، وختی اوجِه ای جا شونِنی، شی لینگی گَرد و خاکِ هِلاکنین، تا وِشونی علِیه یَتِه شَهادَت ووئِه گه خدا وِشونِه مِجازات کِنّه.» پس وِشون بوردِنِه، مَردِنِ اعلام کِردِنِه گه وِنِه توبِه هاکِنِن. وِشون یَتِخِیلی دِوهارِه مَردِنی جا دیرگا هاکِردِنِه و یَتِخِیلی مَریضِنِ روغَنی هَمرا مَسح هاکِردِنِه و شَفا هادانِه. هَین جریان هیرودیسِ پادشاهی گوش بَرِسیِه، چون عیسایی اَوازِه هَمه جا دَپیت وِه. بَعضی از مَردِن گِتِنِه: «هَین مَردی هَمون یحیای تعمید دَهندئِه گه مِردِگونی جا زینِّه بَوِه. هَینِسِئِه بَتِنِّه هَینجور مُعجِزاتی هاکِنِه.» بَقیِه گِتِنِه: «‌ایلیای پیغمبرِ» بعضیا هَم گِتِنِه: «وی یَتِه پِیغَمبَر، قَدیمی پِیغَمبَرِنی تَرائِه.» ولی وختی هیرودیس هَینِه بِشنُسِه، بُتِه: «هَین هَمون یحیائِه گه مِن وی کَلِّه رِه وی تنی جا سیوا هاکِردِمِه و اَلَن مِردِگونی جا زینِّه بَوِه!» چون هیرودیس وِه گه دَستور هادا یحیی رِه بَیرن و وِرِه دَوِنِن و زیندونی دِلِه دیم بَدِن. هیرودیس هَین کارِ هیرودیایی خاطری هاکِرد وِه. هیرودیا، فیلیپُسی زَنا وِه گه اَلَن هیرودیس وی هَمرا عروسی هاکِرد وِه. فیلیپُس هیرودیسی بِرار وِه. چون یحیی هیرودیسِ بُت وِه: «حَلال نیِه تو شی بِرار زَنی هَمرا دَووئی.» پس هیرودیا، یحیایی جا کینِه داشتِه و خوایسِه وِرِه بَکوشِه، ولی نَتِنِّسِه. چون هیرودیس یحیایی جا تَرسیِه. چونگه دِنِسِه یحیی صالِح و مِقَدَّسِ مَردیِه، هَینِسه وِه گه ویجا مِحافِظَت کِردِه. هر وَخت یحیایی گَبِ اِشنُسِه، خِیلی پَریشون وونِسِه. ولی حَلا هَم خِشالی ای هَمرا وی گَبِ گوش داوِه. هیرودیا سَرآخَر یَتِه فِرصت بَنگیتِه. هیرودیس شی زاد روزی سِه یَتِه مِهمونی بَیتِه و دَرباریِن و شی لَشگری فرموندهِن و جَلیلی مَنطقِه ای گَت گَتِه ایشونِه دَعوَت هاکِردِه. هیرودیایی کیجا مِجلِسی دِلِه بیمو سَما هاکِردِه و هیرودیس و وی مِهمونِنِه خِشال هاکِردِه. اَزما پادشاه کیجا رِه بُتِه: «هر چی دوس دارنی میجا بَخوا گه تِرِه دِمِه.» وی قَسَم بَخاردِه و کیجارِه بُتِه: «هر چی میجا بَخوای تِرِه دِمِه حتّی اگه می مملکتی نِصفِ هَم بَخوای، تِرِه دِمِه.» کیجا دیرگا بوردِه و شی مارِ بُتِه: «چی بُئِم؟» وی مار بُتِه: «بُو یحیایِ تَعمید دَهندِه ای کَلِّه رِه خوایمِه.» کیجا دَرجا عَجَلِه ای هَمرا پادشاهی وَر دَگِرِسِه و بُتِه: «تیجا خوایمِه اَلَن یحیایِ تَعمید دَهندِه ای کَلِّه رِه یَتِه مَجیمِه ای دِلِه مِنِه هادی.» پادشاه خِیلی نارحَت بَوِه، ولی شی قَسَمی خاطری و شی مِهمونِنی حِرمتی سِه نَخوایسِه کیجایی خواسِّه رِه رَد هاکِنِه. پادشاه دَرجا یَتِه جَلاد بَرِسانیِه و دستور هادا یَحیایی کَلِّه رِه بیارِه. جَلاد بوردِه و زیندونی دِلِه یَحیایی کَلِّه رِه وی تَنی جا سیوا هاکِردِه و وی کَلِّه رِه یَتِه مَجیمِه ای دِلِه بیاردِه و کیجارِه هادا. کیجا هَم اونِه شی مارِ هادا. وختی یَحیایی شاگِردِن هَینِه بِشنُسِنِه، بیمونِه و وی جِنازِه رِه بَیتِنِه و مقبره ای دِلِه بِشتِنِه. رَسولِن عیسایی وَر دَگِرِسِنِه و هر چی گه هاکِرد وِنِه و تعلیم هادا وِنِه رِه وِرِه بُتِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «می هَمرا یَتِه خلوتِ جا بیئِین و اَقَدّی دَم بَخارین.» چون اَنّی مَردِن ایمونِه و شیوِنِه گه وِشون حتّی نَتِنِسِنِه هیچی بَخارِن. پَس تَنیایی، لوتکایی هَمرا یَتِه خلوتِ جا بوردِنِه. ولی وختی دِ شیوِنِه، خِیلیا وِشونِه بَئینِه و بِشناسینِه. و مردِن دِشتِه شَهرایی جا پیادِه اون محلی سِه دُو هاکِردِنِه و وشونی جا پِشتَر اوجِه بَرِسینِه. وختی عیسی لوتکایی جا جِر بیمو، یَتِخِیلی اِزدِحام بَئیِه و وی دِل وِشونی سِه بَسوتِه، چون هِتی بی چَپونِ گِسَنی تَرا وِنِه. پس خِیلی چیارِه وِشونِه تعلیم هادا. غِروب دَم، وی شاگِردِن وی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «هَیجِه دیرشِر جائِه و دِ شُو وونِه. مَردِنِ راهی هاکِن تا دُور و وَری زَمی و آبادیهایی دِلِه بورِن و یَچی شی بَخاردَنی سِه بَخرینِن.» ولی عیسی وشونِه بُتِه: «شِما شِه یَچی وِشونِه هادین تا بَخارِن.» بُتِنِه: «خواینی بوریم و دِویس دیناری اَنِّا نون بَخرینیم و وِشونه هادیم تا بَخارِن؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «چَن تا نون دارِنی؟ بورین و هارشین.» وِشون بعد از هَینگه خَوَر بَیتِنِه بُتِنِه: «پَنج تا نون و دِتا مائی.» اَزما عیسی شی شاگِردِن دستور هادا تا دِشتِه مَردِنِ دَسِه دَسِه هاکِنَن و واشی سَر هِنیشانِن. هَینجوری شاگِردِن، مَردِنِ صد تایی و پنجاه تایی دَسِهایی دِلِه بِنِه ای سَر هِنیشانینِه. اَزما عیسی پَنج تا نون و دِتا مائی رِه بَیتِه و آسِمونِ هارشیِه و شِکر هاکِردِه. نونیشونِه گِلی هاکِردِه و شی شاگِردِنِه هادا تا مَردِنی پِش بِلِن، دِتا مائی رِه هَم، هَمه ای میِن رَسَد هاکِردِه. دِشتِ وِشون بَخاردِنِه و سِئر بَوِنِه، وختی شاگِردِن اضاف بیمو نون گِلی و خِردِه مائی ایشونِه جَم هاکِردِنِه دِوازِه تا زَمبیل پِر بَوِه. هون مَرداکِنِنی گه نون بَخاردِنِه پَنج هِزار نَفر وِنِه. دَرجا عیسی شی شاگِردِنِه بَرسانیِه تا هَمونجور گه وی جماعتِ مِرخَص کِنِّه، یَتِه لوتکا سِوار بَوون و ویجا پِشتر بیت صِیدایی شهری سِه، گه دَریایی اون دَس وِه بورِن. عیسی بعد از هَینگه جماعتِ راهی هاکِردِه، شِه کوهی سِه بوردِه تا دِعا هاکِنِه. وختی شُو بَوِه، لوتکا دَریایی میِن بَرِسیِه و عیسی خِشکی ای دِلِه تنیا وِه. عیسی بَئیِه گه شاگِردِن زحمتی هَمرا پارو زَنِنِه، چون بَرعکسِ وا زووِه. حِدودِ ساعت سِه نِصف شُو عیسی هَمونجور گه دریایی سَر راه شیِه وِشونی سَمت بوردِه و خوایسِه هونِنی وَری جا رَد بَوو. ولی وختی شاگِردِن عیسی رِه بَئینِه گه دریایی سَر راه شونِه، گِمون هاکِردِنِه یَتِه روحِ. و داد بَزونِه، چون دِشتِه وِشون وی بَئیَنی جا وحشت هاکِرد وِنِه. ولی عیسی دَرجا وِشونی هَمرا گب بَزو و بُتِه: «هول نَخارین، مِنِمِه. نَتِرسین!» اَزما لوتکایی دِلِه وِشونی وَر بوردِه و وا هِرِسا. وِشون بدجور بِهت هاکِرد وِنِه چون نونیشونی مُعجِزِه رِه نِفَهمِس وِنِه، بلگی وِشونی دِل سَنگ بَوِه وِه. وختی اُوئی اون دَس بَرِسینِه، جِنیسارتی مِلکی دِلِه بیمونِه و هَموجِه لَنگَر دیم بَدانِه. وختی لوتکایی جا جِر بیمونِه، مَردِن دَرجا عیسی رِه بِشناسینِه. وِشون دُو هاکِردِنِه و دِشتِه اون مَنطَقِه ای دِلِه بوردِنِه و مَریضِنِ وِشونی لایی هَمرا، هَرجا گه اِشنُسِنِه عیسی اوجِه دَرِه، وَردِنِه. عیسی هر آبادی و شهر و زَمی سَری گه شیوِه، مَردِن مَریضِنِ مِیدونی سَر اِشتِنِه و ویجا خواهِش تمنا کِردِنِه گه اِجازِه هادِه تا مَریضِن فقط وی قَوایی تِکِ دَس بَزِنِن، و هر کی دَس کِردِه، شَفا گیتِه. عِلَمای فِرقِه فَریسی بعضی از توراتی مَلِّمِنی هَمرا گه اورشلیمی شَهری جا بیمو وِنِه، عیسایی وَر جَم بَوِنِه. وِشون بَئینِه گه عیسایی بعضی از شاگِردِن نَجِسِ دَسی هَمرا، یَعنی نَشوردِ دَسی هَمرا، غذا خارِنِه. فَریسیِن و دِشتِه یَهودیِن، طِبقِ مشایخی رَسم و رسوم، تا شی دَسِ خِب نَشورِن، غذا نَخارِنِه. وختی بازاری جا اِنِنِه، تا دَشور بَشور نَکِنِن هیچی نَخارِنِه. هَمینجور هَم خِیلی رَسم و رُسومای دییَرِ هَم اَنجام دِنِنِه. هِتی پیالِه و لَوی و مِرسی کاس کَچِه و میزی بَشوردَنِه. فَریسیِن و توراتی مَلِّمِن عیسایی جا بَپُرسینِه: «چه تی شاگِردِن طبقِ مَشایخی رَسم و رسوم رَفتار نَکِنِنِه و نَجِسِ دَسی هَمرا غذا خارِنِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «اِشعیای پِیغَمبر شِما دُروئِنی سِه چَنی خِب پِشگویی هاکِردِه! هَمونجور گه بَنوِشت بَوِه: «‌”هین قوم شی زِوونی هَمرا مِنِه حِرمَت اِلِنِه، ولی وِشونی دِل میجا دورِ. وِشون بیخِدی مِنِه پَرَسِش کِنِنِه، و وِشونی تَعلیم فقط اِنسونی حِکمِ.“ شِما خِدایی حِکمِ وِل کِنِنی و آدَمی ای رَسم و رُسومی کَش بَچسبِسِنی.» و وِشونِه بُتِه: «شِما زِرَنگی ای هَمرا خِدایی حِکمِ رَد کِنِنی تا شی رسم و رسومِ دارین! چون موسای پیغمبر بُتِه: ”شی پیر و مارِ اِحترام بِل،“ و ”هر‌ کی شی پیر یا مارِ ناسِزا بُئِه، حتماََ وِنِه وِرِه بَکوشتَن.“ ولی شِما گِنِنی: ”اگه یَنَفر شی پیر یا مارِ بُئِه: 'هر کِمَکی گه شِمارِ وِسِه هاکِنَم، خِدایی کاری سِه وَقف هاکِردِمِه'“ هَینجوری شِما دِ نِلِنی وی هیچ کاری شی پیر یا ماری سِه هاکِنِه. هَینجوری شِما شی رَسم و رُسومی هَمرا، گه اونِنِه بَقیِه رِه هَم گِنِنی، خِدایی کَلامِ نَدید گیرِنی و زیاد هَینجور کارا کِنِنی.» عیسی یَکَش دییَر مَردِنِ شی کَفا بَخونِسِه و وِشونِه بُتِه: «شِما هَمه می گَبِ گوش هادین و هَینِ بِفَهمین: هیچی دَنیِه گه دیرگایی جا آدَمی ای وجودی دِلِه بورِه و بَتِنِّه وِرِه نَجِس هاکِنِه. بَلگی هون چیایی گه آدَمی ای وِجودی جا دیرگا اِنه وِرِه نَجِس کِنِّه. هر‌ کی گوشِ شِنَوا دارنِه، بِشنُئِه!» عیسی بعد از اونگه جَماعَتِ ترک هاکِردِه و خِنِه بیمو، وی شاگِردِن هون مَثَلی معنی رِه ویجا بَپرسینِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «شِما هَم نِفَهمِنِنی؟ مَگِه نَئونِنی اونچی گه دیرگایی جا آدَمی ای وجودی دِلِه اِنِه نَتِنِّه وِرِه نَجِس هاکِنِه؟ چون وی دِلی دِلِه نَشونِه، بَلگی وی خیکی دِلِه شونِه و اَزما دَفع وونِه.» عیسی شی هَین گَبی هَمرا، بُتِه گه دِشتِه غذائیشون پاکِنِه. عیسی بُتِه: «اونچی گه آدَمی ای وجودی جا دیرگا اِنِه، اونِه گه آدَمی ره نَجِس کِنِّه. چون آدَمی ای وجود و دِلی جائِه گه پلیدِ خیال، فاسِقی، دِزّی، قتل، زِنا، طَمع، شِرارَت، حیلِه، هَرزِگی، حَسودی، تِهمَت، غِرور و نِفَهمی دیرگا اِنِه. دِشتِه هَین بَدِ چیائِه گه آدَمی ای وجودی جا دیرگا اِنِه و وِرِه نَجِس کِنِّه.» عیسی اوجِه رِه تَرک هاکِردِه و صور و صیدونی مَنطقه ای سِه بوردِه. یَتِه خِنِه ای دِلِه بوردِه و نَخوایسِه هیچکی خَوَردار بَوو. ولی اَی هَم نَتِنِّسِه شِرِه جاهادِه. یَتِه زَنا گه وی کِچیک کیجا پَلیدِ روح داشتِه، وختی عیسایی خَوَری بِشنُسِه، درجا بیمو و عیسایی لینگ دَکِتِه. هون زَنا غیرِیَهودی و سوریه ای فینیقیه ای جا وِه. وی عیسی رِه التماس هاکِردِه گه دِوِ وی کیجایی جا دیرگا هاکِنِه. عیسی هون زَنارِه بُتِه: «بِل اَوَّل وَچیلِه سِئر بَوون، چون دِرِس نیِه وَچیلِه ای نونِ بَیریم و سَگیشونی پِش دیم بَدیم.» ولی هون زَنا عیسی رِه بُتِه: «اَرِه، آقا، ولی حتّی سَگیشون هَم خِردِه چیایی گه وَچیلِه ای سِفرِه ای جا کَلِنِه رِه خارِنِه.» عیسی هون زَنارِه بُتِه: «تی هَین گَبی خاطری، بور گه دِو تی کیجایی جا دیرگا بیمو!» هون زَنا شی خِنِه بوردِه، و بَئیِه وی وَچِه لایی دِلِه دِراز بَکشیِه و دِو ویجا دیرگا بوردِه. اَزما عیسی صوری مَنطَقِه ای جا دَگِرِسِه، و صِیدونی راهی جا جَلیلی دَریایی سِه بوردِه. وی دِکاپولیسی مَنطقِه ای جا دِ رَد وونِسِه. اوجِه یَتِه مَردی رِه عیسایی وَر بیاردِنِه گه هَم غول وِه و هَم وی زِوون گیتِه. وِشون عیسی رِه اِلتِماس هاکِردِنِه شی دَسِ هون مَردی ای سَر بِلِ. عیسی هون مَردی رِه جَماعَتی جا دیرگا بَکِشیه، یَتِه گوشِه بَوِردِه و شی اَنگیسِ وی دِتا گوشی دِلِه بِشتِه. اَزما فِلیک دیم بَدا و هون مَردی ای زِوونی کَش بَزو. عیسی آسِمونِ هارشیِه، یَتِه آه بَکِشیِه و اون مَردی رِه بُتِه: «‌اِفّاتاح!» یَعنی «وا بَواش!» دَرجا هون مَردی ای گوش وا بَوِه و وی زِوون راه دَکِتِه و راحت گَب بَزو. عیسی وِشونِه قَدِغَن هاکِردِه گه هَین جَریانِ هیچکَسی وَر نُئِن. ولی هر چی ویشتَر وِشونِه قَدِغَن کِردِه، ویشتَر هَین جریانی جا گَب زووِنِه. مَردِن گه خِیلی بِهت هاکِرد وِنِه گِتِنِه: «هر کاری هاکِردِه خِبِ؛ وی حتّی غولیشونی گوش و لالیشونی زِوونِ وا کِنِّه!» هَمون روزا، اَی یَتِخِیلی اِزدِحام عیسایی دور جَم بَوِنِه و چون هیچی بَخاردَنی سِه ناشتِنِه، عیسی شی شاگِردِنِ شی کَفا بَخونِسِه و وِشونِه بُتِه: «می دِل هَین جماعَتی سِه سوجِنِه، چون اَلَن سِه روزِ می هَمرا دَرِنِه و بَخاردَنی سِه هیچی نارِنِه. اگه وِشونِه وَشنی راهی هاکِنِم تا شی خِنِه بورِن، راه دِلِه ضَعف کِنِنِه. وِشونی جا بعضیا دیرشِرِ راهی جا بیمونِه.» شاگِردِن وی جِواب بُتِنِه: «چِتی یَنَفر بَتِنِّه هَین دیرشِرِ جایی دِلِه، هَین مَردِنی سِئر هاکِردَنی سِه نون فَراهم هاکِنِه؟» عیسی وِشونی جا بَپُرسیِه: «چَن تا نون دارِنی؟» بُتِنِه: «هفت تا.» عیسی جَماعَتِ دَستور هادا تا بِنِه ای سَر هِنیشِن. اَزما هَفت تا نونِ بَیتِه و بعد از شکر هاکِردَن، گِلی هاکِردِه، شی شاگردِنِ هادا تا مَردِنی پِش بِلِن، و شاگِردِن هَم اونانِه جماعَتی پِش بِشتِنِه. وِشون چَن تا کِچیک مائی هَم داشتِنِه. عیسی هونِنِه بَرکَت هادا، بُتِه تا هونِنِه هَم مَردِنی پِش بِلِن. هَمه بَخاردِنِه و سِئر بَوِنِه و هَفت تا زَمبیل پِر خِردِه چیا جَم هاکِردِنِه. اوجِه حِدودِ چار هزار نَفر دَوِنِه. اَزما عیسی جَماعَتِ مِرخَص هاکِردِه و دَرجا شی شاگِردِنی هَمرا لوتکا سِوار بَوِه و دَلمانوتَه ای مَنطَقه ای سِه بوردِه. عِلَمای فِرقِه فَریسی عیسایی وَر بیمونِه و بحث هاکِردَنِ وی هَمرا شِرو هاکِردِنِه. وِشون عیسایی آزمود هاکِردَنی سِه، ویجا یَتِه آسِمونی نِشونِه بَخوایسِنِه. عیسی شی دِلی جا یَتِه آه بَکِشیِه و بُتِه: «چه هَین نَسل نِشونِه ای دِمال دَرِنِه؟ حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هین نَسلِ هیچ نِشونِه ای هادا نَوونِه.» اَزما وِشونی جا سیوا بَوه و اَی لوتکا سِوار بَوِه، اُوئی اون دَس بوردِه. شاگِردِن یاد هاکِرد وِنِه شی هَمرا نون بَیرِن، و لوتکایی دِلِه یَتِه نون ویشتَر ناشتِنِه. عیسی وِشونِه گوشزَد هاکِردِه و بُتِه: «مواظِب ووئین، فَریسیِن و هیرودیسی خمیرمایه ای جا دوری هاکِنین.» پس شاگِردِن هَینی خَوَری گه نون نارِنِه همدیَری هَمرا بَحث هاکِردَنِ شِرو هاکِردِنِه. عیسی گه هَینِ دِنِّسِه، وِشونِه بُتِه: «چه هَینی خَوَری گه نون نارِنی هَمدیری هَمرا بَحث کِنِنی؟ حَلا هَم نَئونِنی و نِفَهمِنِنی؟ مَگِه شِمِه دِل سَنگِ؟ چِش دارِنی و نَوینِنی؟ گوش دارِنی و نِشنُنِنی؟ مَگِه یاد هاکِردِنی؟ وختی هون پَنج هزار نَفرِ غذا هادامِه، چَن تا زَمبیل پِر، خِردِه چیا جَم هاکِردِنی؟» بُتِنِه: «دِوازِه تا زَمبیل.» «و وختی هون چار هزار نَفرِ غذا هادامِه، چَن تا زَمبیل پِر، خِردِه چیا جَم هاکِردِنی؟» بُتِنِه: «هَفتا زَمبیل.» عیسی وِشونِه بُتِه: «حَلا هَم نِفَهمِنِنی؟» وختی وِشون بِیت‌صِیْدایی شهری دِلِه بَرِسینِه، چَن نَفر یَتِه کورِ مَردی رِه عیسایی وَر بیاردِنِه، وِرِه اِلتِماس هاکِردِنِه وی سَر دَس بِلِ. عیسی هون کورِ مَردی ای دَسِ بَیتِه و وِرِه آبادی ای جا دیرگا بَوِردِه. اَزما وی چِشی سَر فِلیک دیم بَدا و شی دَسِ هون مَردی ای سَر بِشتِه و ویجا بَپُرسیِه: «هیچی وینّی؟» هون مَردی شی سَرِ بِلَن هاکِردِه و بُتِه: «مَردِنِ ویمِّه ولی هِتی داری تَرانِه گه راه شونِنِه.» اَزما عیسی یَکَش دییَر شی دَسِ وی چِشی سَر بِشتِه. و هون مَردی ای چِشِ وا هاکِردِه، وی چِش سُو دَکِتِه، و هَمه چیرِه خِب وینِّسِه. عیسی هون مَردی رِه خِنِه ای سِه راهی هاکِردِه و بُتِه: «حتّی هون آبادی ای دِلِه هَم نَشو.» عیسی شی شاگِردِنی هَمرا قیصریه فیلیپی دُور و وَری آبادی هایی سِه بوردِه. راه دِلِه، شی شاگِردِنی جا بَپُرسیِه: «مَردِنی نظر مِن کیمِه؟» وِشون بُتِنِه: «بعضیا گِنِنِه یحیای تعمید دَهندِه هَسّی، بَعضیا گِنِنِه ایلیای پیغمبری و بَعضی دییَر هَم گِنِنِه یَتِه از پِیغمبَرِنی.» عیسی وِشونی جا بَپُرسیِه: «ولی شِما گِنِنی مِن کیمِه؟» پِطرُس جِواب هادا: «تو مَسیحِ موعودی.» عیسی وِشونِه بَدجور قَدِغَن هاکِردِه گه وی خَوَری هیچکَسی وَر هیچی نُئِن. اَزما عیسی شِرو هاکِردِه وِشونِه تعلیم هادائَن گه وِنِه اِنسونی ریکا خِیلی عذاب بَکِشِه، و مَشایِخ و مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن وِرِه رَد هاکِنِن، وِنِه وِرِه بَکوشِن و بعد از سِه روز اَی زینِّه بَوو. عیسی هَین گَبِ واضح وِشونِه بُتِه، پِطرُس وِرِه یَتِه گوشِه بَوِردِه و شِرو هاکِردِه وِرِه تَشَر بَزوئَن. ولی عیسی دَگِرِسِه شی شاگِردِنِه هارشیِه و پِطرُسِ تَشَر بَزو و بُتِه: «اِی شیطان! میجا دور بَواش، چون تی فِکر و خیال آدمی جائِه، نا خِدایی جا.» عیسی جَماعتِ شی شاگِردِنی هَمرا شی کَفا بَخونِسِه و وِشونِه و بُتِه: «اگه کَسی بَخواد می دِمال بیِه، وِنِه شی جانی جا بِگذِرِه، شی صَلیب بَیرِه و می دِمال بیِه. چون هر کی بَخواد شی جانِ نِجات هادِه، اونِه از دَس دِنِه؛ ولی هر کی می خاطری و اِنجیلی خاطری شی جانِ از دَس هادِه، اونِه نِجات دِنِه. آدَمی ای سِه چی نَفعی دارنِه دِشتِه دِنیارِه دارِه ولی شی جانِ از دَس هادِه؟ آدَمی شی جانی عوض چی بَتِنِّه هادِه؟ چون هر کی هَین زِناکار و گِناهکارِ نَسلی دِلِه میجا و می گَبایی جا عار دارِه، اِنسونی ریکا هَم وختی گه شی آسِمونی پیری جَلالی دِلِه مِقَدّسِ فِرِشتِگونی هَمرا بیِه، هون آدَمی جا عار دارنِه.» عیسی اَی هَم جماعت و شی شاگِردِنِ بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، بَعضیا هیجِه اِسّانِه تا نَوینِن گه خِدایی پادشاهی قِوَّتی هَمرا بیمو، نَمیرِنِه.» شش روز دییَر، عیسی پِطرُس و یعقوب و یوحنارِه بَیتِه و وِشونِه شی هَمرا یَتِه گَتِ کوهی سَر بَوِردِه تا تنیا دَوون. اوجِه، وِشونی چِشی وَر، وی دیم دَگرِسِه وی جِمِه بَرق زووِه و خِیلی اِسبی وِه، جوریگه دِنیایی دِلِه هیچکی نَتِنِّه یَتِه جِمِه رِه هَینجور اِسبی هاکِنِه. اوجِه، ایلیا و موسای پیغمبر وِشونی چِشی وَر ظاهِر بَوِنِه و عیسایی هَمرا دِ گَب زووِنِه. پِطرُس عیسی رِه بُتِه: «اِسّا، چَنی خِبِ اَما هیجِه دَرمی. بِل سِه تا سایِوون بَساجیم، یَتِه تِنِه، یَتِه موسی و یَتِه هَم اِیلیایی سِه.» پِطرُس نَئونِسِه چی بُئِه، چون وِشون خِیلی بَتِرسی وِنِه. اَزما یَتِه اَبِر وِشونی سَری وَر سایه دیم بَدا و یَتِه چِمِر اَبری جا بیمو گه: «هَین می عزیزِ ریکائِه، وی گَبِ گوش هادین.» ناخوَکی، وختی شی دور و وَرِ هارشینِه، بجز عیسی کَس دییَرِ شی وَر نَئینِه. وختی کوهی جا جِر ایمونِه، عیسی وِشونِه دَستور هادا اونچی گه بَئینِه رِه هیچکَسی وَر نُئِن تا وختی گه اِنسونی ریکا مِردِگونی جا زینِّه بَوو. وِشون هَین جَریانِ شی وَر داشتِنِه، ولی هَمدیَری جا پُرسینِه ’مِردِگونی جا زینِّه بَووئَن‘ یَعنی چی. وِشون عیسایی جا بَپُرسینِه: «چه توراتی مَلِّمِن گِنِنِه اَوَّل وِنِه ایلیای پِیغمبر بیِه؟» عیسی بُتِه: «البَتِه گه اَوَّل ایلیا اِنِه تا هَمه چیرِه اوَّلی تَرا دِرِس هاکِنِه. ولی چه مِقَدّسِ نِوِشته هایی دِلِه بَنوِشت بَوِه اِنسونی ریکا وِنِه خِیلی زَجر بَکِشِه و وی هَمرا بَد رَفتاری هاکِنِن؟ ولی مِن شِمارِ گِمِه گه ایلیا بیمو و وِشون هر چی خوایسِنِه وی هَمرا هاکِردِنِه، دِرِس هَمونجور گه وی خَوَری بَنوِشت بَوِه.» وختی وِشون بَقیِه شاگِردِنی وَر بَرِسینِه، بَئینِه یَتِخِیلی ازدحام وِشونی دور اِسّانِه و توراتی مَلِّمِن وِشونی هَمرا بَحث کِنِنِه. جماعَت تا عیسی رِه بَئینِه، هَمه تَجِّب هاکِردِنِه و دُویی هَمرا عیسایی وَر بیمونِه و وِرِه سلام هاکِردِنِه. عیسی وِشونی جا بَپُرسیِه: «هَمدیری هَمرا چی بَحث کِنِنی؟» یَتِه مَردی اِزدحامی دِلِه جِواب هادا: «اِسّا، مِن شی ریکارِه تی وَر بیاردِمِه. چون وی یَتِه پَلیدِ روحی گِرِفتارِ گه هون روح وِرِه لال کِنِّه. روح وختی وِرِه گیرنِه وِرِه بِنِه زَنِّه، جوریگه وی دِهِن کَف کِنِّه، وی دَنِّنِ قِفل و وی تَن خِشک وونِه. تی شاگِردِنی جا بَخوایسِمِه هون روحِ می ریکایی جا دیرگا هاکِنِن، ولی نَتِنِسِنِه.» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «اِی بی ایمونِ نَسل، تا کِی وِنِه شِمِه هَمرا دَووم؟ تا کِی وِنِه شِمارِ تَحَمِل هاکِنِم؟ وِرِه می وَر بیارین.» وِشون ریکارِه عیسایی وَر بیاردِنِه. هون روح وختی عیسی رِه بَئیِه، دَرجا ریکارِه غَشگَری دیم بَدا، ریکا بِنِه ای سَر دیم بَخاردِه و هَمونجور گه وی دِهِن کَف کِردِه، خاکی سَر غَلت خاردِه. عیسی ریکایی پیری جا بَپُرسیِه: «چَن وَختِ هَینجورِ؟» جِواب هادا: «از وَچِه وونی. هَین روح چَنکَش وِرِه تَش و اُوئی دِلِه دیم بَدا تا وِرِه نابود هاکِنِه. اگه بَتِنّی اَمارِه رَحم هاکِن و کِمَک هاکِن.» عیسی بُتِه: «اگه بَتِنّی؟ اونیسِه گه ایمون دارنِه هَمه چی ممکِنِه.» هون ریکائی پیر دَرجا بِلَنِ اَوازی هَمرا بُتِه: «ایمون دارمِه؛ مِنِه کِمَک هاکِن تا شی بی ایمونی ای حریف بَووم!» وختی عیسی بَئیِه یَتِه جَماعَت دُویی هَمرا اوجِه اِنِنِه، هون پَلیدِ روحِ تَشَر بَزو، بُتِه: «اِی لال و غولِ روح، تِرِه دَستور دِمِه ویجا دیرگا بیئِی و دِ هیچ وَخت وی دِلِه نَشوئی!» روح نَعرِه بَکشیِه و ریکارِه بَدجور دِکِت هادا و ویجا دیرگا بیمو. ریکا هِتی مِیِّتی تَرا بَوِه، جوریگه خِیلی از جَماعت بُتِنِه: «بَمِردِه.» ولی عیسی ریکائی دَسِ بَیتِه، وِرِه بِلَن هاکِردِه، و ریکا شی لینگی سَر هِرِسا. وختی عیسی خِنِه بوردِه، وی شاگِردِن خَلوَتی دِلِه ویجا بَپُرسینِه: «چه اَما نَتِنِّسِمی هون پَلیدِ روحِ دیرگا هاکِنیم؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «هَینجور روح بجز دِعا هیچی ای هَمرا دیرگا نَشونِه.» وِشون اوجِه ای جا بوردِنِه و جَلیلی مَنطَقِه ای جا بِگذِشتِنِه. عیسی نَخوایسِه هیچکَس دِنِّه وی کِجِه دَرِه، چون شی شاگِردِنِه تَعلیم داوِه و وِشونِه گِتِه: «اِنسونی ریکا مَردِنی دَس تَسلیم وونِه و وِشون وِرِه کِشِنِنِه. ولی سِه روز بعد از بَمِردَن، زینِّه وونِه.» شاگِردِن وی مَنظورِ نِفَهمِسِنِه و تَرسینِه ویجا سوال هاکِنِن. اَزما وِشون کَفَرناحومی شهری سِه بَرِسینِه. وختی خِنِه ای دِلِه دَوِنِه، عیسی شاگِردِنی جا بَپُرسیِه: «راه دِلِه چی بَحث کِردِنی؟» ولی وِشون هیچی نُتِنِه، چون راه دِلِه همدیری هَمرا هَین بَحثِ کِردِنِه گه کی هَمه ای جا گَت تَرِ. عیسی هِنیشتِه و هون دِوازِه شاگِردِ شی کَفا بَخونِسِه و بُتِه: «هر‌ کی خواینِه اَوَّلین ووئِه، وِنِه آخَرین ووئِه و هَمه ای نوکر ووئِه.» اَزما عیسی یَتِه وَچِه رِه بَیتِه، وِشونی میِن بِشتِه و وَچِه رِه کَشِه بَیتِه و وِشونِه بُتِه: «هر‌ کی هَینجور وَچِه رِه می اِسمی خاطری قَبول هاکِنِه، مِنِه قَبول هاکِردِه؛ و هر کی مِنِه قَبول هاکِنِه، نا مِنِه، بَلگی اونیگه مِنِه بَرِسانی رِه قَبول هاکِردِه.» یوحنا عیسی رِه بُتِه: «اِسّا، یَنَفرِ بَئیمی تی اِسمی هَمرا دِو دیرگا کِردِه، ولی چون اَمِه جا نَوِه، وی دَمِ بَیتِمی.» ولی عیسی بُتِه: «وی دَمِ نَیرین، چون هیچکی نَتِنِّه می اِسمی هَمرا مُعجِزه هاکِنِه و اَقَدّی دییَر، می بَدی رِه بُئِه. چون هر کی اَمِه ضِد نَووئِه، اَمِه جائِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هر کی هَینِسه گه شِما مسیحی سِه هَسّنی حتّی یَتِه کَچِه اُو شِمارِ هادِه، به هیچ وَجه شی اَجرِ از دَس نَدِنِه. «هر کی باعِث بَوو یَتِه اَزین کِچیکِن گه مِنِه ایمون دارنِه گِناه دَکِفِه، وِنِه بهتَر وِه یَتِه گَتِه آسیو سَنگ وی گِردَن وَسِّنِه و وِرِه دَریایی دِلِه دیم داوِنِه! اگه تی دَس تِره گِناه کَشانِّه، اونِه بَورین. تیسِه بِهتَرِه گه یَتِه دَسی هَمرا اَبَدی زندگی ای دِلِه بوری تا هَینگه دِتا دَسی هَمرا جَهِنِمی دِلِه بوری. هون تَشی گه هیچ وَخت دَکوشانی نَوونِه. جایی گه وِشونی اَجیک نَمیرنِه و تَش هیچ وَخت دَکوشانی نَوونِه. اگه تی لینگ تِرِه گِناه کَشانِّه، اونِه بَورین. تیسِه بِهتَرِ گه یَتِه لینگی هَمرا اَبَدی زندگی ای دِلِه بوری، تا هَینگه دِتا لینگی هَمرا جَهِنِمی دِلِه دیم بَدا بَووئی. جایی گه وِشونی اَجیک نَمیرنِه و تَش هیچ وَخت دَکوشانی نَوونِه. اگه تی چِش تِرِه گِناه کَشانِّه، اونِه دَر بیار، تیسِه بِهتَرِ گه یَتِه چِشی هَمرا خِدایی پادشاهی ای دِلِه بوری، تا هَینگه هر دِتا چِشی هَمرا جَهِنِمی دِلِه دیم بَدا بَووئی، ”جایی گه وِشونی اَجیک نَمیرنِه و تَش هیچ وخت دَکوشانی نَوونِه.“ چون هَمه تَشی هَمرا نِمَک هاشی وونِنِه. نِمَک خِبِ، ولی اگه نِمَک شی شوری رِه از دَس هادِه، چِتی بِشِنِه اَی اونِه شور هاکِردِن؟ شِما هَم شی دِلِه نِمَک دارین و هَمدیری هَمرا صِلح و صفایی دِلِه زندگی هاکِنین. عیسی کفرناحومی شَهری جا دیرگا بیمو و یهودیه ای مَنطقِه و اُردُن روخِنه ای اون دَس بوردِه. اَی هَم جَماعَت وی دُور جَم بَوِنِه، وی طِبقِ شی عادَت، وِشونِه تَعلیم داوِه. عِلَمای فِرقِه فَریسی عیسایی وَر بیمونِه و وی آزمود هاکِردَنی سِه، بَپُرسینِه: «شَرعاََ دِرِسِ یَتِه مَردی شی زَنارِه طَلاق هادِه؟» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «موسای پیغَمبَر شِمارِ چی حِکمی هادا؟» وِشون بُتِنِه: «موسی اِجازِه هادا گه مَرد یَتِ طَلاق نامه بَنویسِه و شی زَنارِه وِل هاکِنِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «موسی شِمِه سَنگدِلی ای سِه وِه گه هَین حِکمِ شِمِسِه بَنوِشتِه. ولی از همون اوِّل گه دِنیا به وجود بیمو، ”خِدا وشونِه زَنا مَردی بَساتِه.“ و”هَینِسه، مَرد شی پیر و ماری جا سیوا وونِه و شی زَنارِه چَسبِنِه، و اون دِتا یَه تَن وونِنِه.“ پَس دِ وِشون نا دِ تَن بَلگی یَه تَن هَسِّنِه. هَینِسه اونچی گه خِدا هیکَش جِفت هاکِردِه، آدَمی نِنِه سیوا هاکِنِه.» وختی خِنِه ای دِلِه دَوِنِه، یَکَش دییَر شاگِردِن هَین موضوعی خَوَری عیسایی جا سوال هاکِردِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «هر‌ کی شی زَنارِه طَلاق هادِه و یَت دییَر زَنا بَوِرِه، شی زَنایی حَق، زِنا هاکِردِه. و اگه یَتِه زَنا شی مَردی ای جا طَلاق هایرِه و یَت دییَر شی هاکِنِه، زِنا هاکِردِه.» مَردِن وَچیلِه رِه عیسایی وَر اُردِنِه تا شی دَسِ وِشونی سَر بِلِه و وِشونِه بَرکَت هادِه. ولی شاگِردِن مَردِنِ تَشَر بَزونِه. عیسی وختی هَینِ بَئیِه، عصبانی بَوِه و شی شاگِردِن بُتِه: «بِلین وَچیلِه می وَر بیئِن؛ وِشونی دَمِ نَیرین، چون خِدایی پادشاهی هَینجور آدَمایی سِه هَسِّه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هر کی خِدایی پادشاهی رِه هِتی وَچِه ای تَرا قَبول نَکِنِه، هیچ وَخت اونی دِلِه نَشونِه.» اَزما وَچیلِه رِه کَشِه بَیتِه، شی دَسِ وِشونی سَر بِشتِه و وِشونِه بَرکَت هادا. وختی عیسی راه دَکِتِه، یَتِه مَردی دُو هاکِرده بیمو، عیسایی پِش زِنی بَزو و ویجا بَپُرسیِه: «اِی خِبِ اِسّا، وِنِه چی هاکِنِم تا اَبَدی زندگی ای وارِث بَووم؟» عیسی وِرِه بُتِه: «چه مِنِه خِب خُونّی؟ هیچکی خِب نیِه بِجز خِدا. اَحکامِ دِنّی: ”قَتل نَکِن، زِنا نَکِن، دِزّی نَکِن، دِردِرو شَهادَت نَدِه، حِقِّه بازی دَر نیار، شی پیر و مارِ اِحترام بِل.“» هون مَردی عیسایی جِواب بُتِه: «اِسّا، دِشتِه هَینِنِ از جَوونی بِجا بیاردِمِه.» عیسی مِحبتی هَمرا وِرِه هارشیِه و بُتِه: «تو یَچی کَم دارنی؛ بور هر چی دارنی رِه بَروش و وی پولِ فَقیرِنِ هادِه گه آسِمونی دِلِه گنج دارنی، اَزما بِرِه و مِنِه پیرَوی هاکِن.» هون مَردی هَین گَبی جا دِلسَرد بَوِه و غِرصِه ای هَمرا اوجِه ای جا بوردِه، چون خِیلی پولدار وِه. عیسی دُور و وَرِ هارشیِه، شی شاگِردِنِ بُتِه: «چَنی سَختِ پولدارِن خدایی پادشاهی ای دِلِه بورِن!» شاگِردِن وی هَین گَبایی جا تَجِّب هاکِردِنِه. ولی عیسی یَکَش دییَر وِشونِه بُتِه: «وَچیلِه، خِدایی پادشاهی ای دِلِه بوردَن چَنّی سَختِ! شِتِری رَد بَووئَن دَرزِنی وِهری جا آسونتَرِ از پولداری بوردَن خِدایی پادشاهی ای دِلِئِه.» شاگِردِن خِیلی بِهت هاکِردِنِه و عیسی رِه بُتِنِه: «پَس کی بَتِّنِه نِجات بَیرِه؟» عیسی وِشونِه هارشیِه و بُتِه: «هَین آدَمی سِه مَحالِ، ولی خِدایی سِه هَینجور نیِه؛ چون خِدایی سِه هیچی مَحال نیِه.» اَزما پِطرُس عیسی رِه بُتِه: «هارِش، اَما هَمه چی ای جا دَس بَکشیمی و تی دِمال بیمومی.» عیسی بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هیچکی دَنیِه گه می خاطر و اِنجیلی خاطری، خِنِه یا بِرار یا خاخِر یا مار یا پیر یا وَچِه یا شی مِلکِ دَس بَئیت وو، و هَین دِنیایی دِلِه رَنج و زَحمتی گه وینِّه ای هَمرا صد بالینِه ویشتَر خِنِه و بِرار و خاخِر و مار و وَچِه و مِلک بِدَس نیارِه، و هون دِنیایی دِلِه هَم اَبَدی زندگی وی قِسمت نَوو. ولی خِیلیا گه اوَّلین هَسِّنِه آخَرین وونِنِه، و آخرینیشون اوَّلین وونِنِه!» وِشون اورشلیمی راهی دِلِه دَوِنِه و عیسی وِشونی جا پِشتَر راه شیِه. شاگِردِن تَجِّب هاکِردِنِه و کسایی گه وِشونی دِمال سَر شیوِنِه، بَتِرسی وِنِه. یَکَش دییَر عیسی هون دِوازِه شاگِردِ یَتِه گوشِه بَوِردِه و اونچی گه خوایسِه وی سَر بیِه رِه، وِشونی سِه بُتِه. عیسی بُتِه: «هارشین، دِ اورشَلیمی سِه شومی، اِنسونی ریکارِه مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِنی دَس تَسلیم کِنِنِه. وِشون وِرِه بَمِردَنی سِه مَحکوم کِنِنِه و غیریَهودیِنی دَس اِسپارِنِه. وِشون وِرِه مِزاق چینِنِه، وی سَر فِلیک دیم دِنِنِه، وِرِه شَلّاق زَنِنِه و کِشِنِنِه، و بعد از سه روز وی زینِّه وونِه.» زِبِدی ای ریک ریکا، یعقوب و یوحنا عیسایی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «اِسّا، خواهِش کِمّی اونچی تیجا خوایمی رِه اَمِسِه هاکِنی!» عیسی وِشونِه بُتِه: «چی خواینِنی شِمِنِه هاکِنِم؟» وِشون بُتِنِه: «اِجازِه هادِه تی جَلالی دِلِه یَتِه تی راسِ دَس و یَت دییَر تی چَپِ دَسی وَر هِنیشیم.» عیسی وِشونِه بُتِه: «شِما نَئونِنی چی خواینِنی. شِما بَتِنِّنی هون پیالِه ای جا گه مِن نوشِمِه، بَنوشین؟ و غِسلِ تَعمیدی گه مِن گیرمِه رِه، بَیرین؟» بُتِنِه: «اَرِه، بَتِّمی.» عیسی بُتِه: «هون پیالِه ای جا گه مِن نوشِمِه، نوشِنِنی و تَعمیدی گه مِن گیرمِه رِه، گیرِنی. ولی می دَس نیِه گه بُئِم کی می راسِ دَس و کی می چَپِ دَسی وَر هِنیشِه. هَین جاها اونانیسِئِه گه وِشونی سِه حاضِر بَوِه.» وختی دَه تا شاگِردِ دییَر هَین جریانی جا خَوَردار بَوِنِه، یعقوب و یوحنایی جا خِیلی عَصبانی بَوِنِه. عیسی وِشونِه شی کَفا بَخونِسِه و بُتِه: «شِما دِنِّنی اونانیگه دییَر قومایی حاکِمِن بَخونِس وونِنِه، مَردِنی سِه حِکمرونی کِنِنِه، و رَئیسِن اونانیگه شی دَسِ بِن دارِنِه رِه زور گِنِنِه. ولی شِمِه میِن هَینجور نَووئِه. هر کی خواینِه شِمِه میِن گَت ووئِه، وِنِه شِمِه نوکر ووئِه. و هر کی خواینِه شِمِه میِن اوَّل ووئِه، وِنِه هَمه ای غِلام ووئِه. چون حتّی اِنسونی ریکا نیمو تا وِرِه خِدمَت هاکِنِن، بَلگی بیمو تا خِدمَت هاکِنِه و شی جانِ خِیلیایی آزادی ای سِه فِدا هاکِنِه.» وِشون اَریحایی شهری سِه بیمونِه. وختی عیسی شی شاگِردِن و اِزدِحامی هَمرا اَریحایی جا دیرگا شیِه، یَتِه کورِ گَدا گه وی اِسم بارتیمائوس وِه راه سَر نیشت وِه. بارتیمائوس، تیمائوسی ریکا وِه. بارتیمائوس وختی بِشنُسِه عیسای ناصریِه، داد بَکشیِه و بُتِه: «اِی عیسی، داوودِ پادشاهی ریکا، مِنِه رَحم هاکِن!» خِیلیا وِرِه تَشَر زووِنِه گِتِنِه گه ساکِت ووئِه، ولی وی ویشتَر داد زووِه گه: «اِی داوودِ پادشاهی ریکا، مِنِه رَحم هاکِن!» عیسی هِرِسا و بُتِه: «وِرِه داد هاکِنین.» پَس هون کورِ مَردی رِه داد هاکِردِنِه، وِرِه بُتِنِه: «تی دِل قِرص ووئِه! پِرِس دِ تِرِه داد کِنِّه.» بارتیمائوس شی قَوارِه یَتِه گوشِه دیم بَدا، بَپِرِسِه و عیسایی وَر بیمو. عیسی ویجا بَپُرسیِه: «چی خواینی تیسِه هاکِنِم؟» کورِ مَردی جِواب هادا: «اِسّا، خوایمِه می چِش سو دَکِفِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «بور گه تی ایمون تِرِه شَفا هادا.» دَرجا هون مَردی ای چِش سو دَکِتِه و عیسایی دِمال سَر راه دَکِتِه. وختی بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیایی آبادی ای دِلِه گه اورشلیمی نَزیکی و زیتونی کوهی دِلِه وِه بَرِسینِه، عیسی دِتا شی شاگِردِن بَرِسانیِه و وِشونِه بُتِه: «هون آبادی ای گه شِمِه پِش دَرِه، بورین. هَمین گه دِلِه بوردِنی، یَتِه دَوَسِه خَر کِرِّه رِه اَنگیرِنی گه تا اَلَن هیچکی وی سَر سِوار نَوِه. هونِه وا هاکِنین و بیارین. اگه کسی شِمِه جا بَپُرسیِه: ”چه هَینجور کِنِنی؟“ بُئین: ”خِداوند هونِه احتیاج دارنِه و دَرجا خَر کِّرِه رِه شِمِنِه گِردانِه“‌.» هون دِتا شاگِرد بوردِنِه و کوچه ای دِلِه یَتِه خَر کَرِّه بَنگیتِنِه گه یَتِه دَری وَر دَوَس وِه. هونِه وا هاکِردِنِه. بعضی از اونانیگه اوجِه اِسّاوِنِه، وِشونی جا بَپُرسینِه: «چه خَر کِرِّه رِه وا کِنِنی؟» هون دِتا شاگِرد هَمونجور گه عیسی وِشونِه بُت وِه، بُتِنِه؛ پَس بِشتِنِه بورِن. شاگِردِن هون خَر کِرِّه رِه عیسایی وَر بیاردِنِه، شی قَوائیشونِه وی سَر دیم بَدانِه، و عیسی سِوار بَوِه. یَتِخِیلی مَردِن هَم شی قَوارِه راهی سَر پَهن هاکِردِنِه و بَعضیا هَم وَلگدارِ شاخه ایشونِه گه هون دُور و وَری زَمی ای جا بَکّنی وِنِه رِه، راه دِلِه پَهن هاکِردِنِه. اونانیگه عیسایی پِش شیوِنِه و اونانیگه عیسایی دِمال سَر ایمونِه، دادی هَمرا گِتِنِه: «نِجات هادِه! «مِوارَکِ اونیگه خداوندی اِسمی هَمرا اِنِه!» «اَمِه جَد داوودی پادشاهی ای بیموئَن مِوارَکِ!» «نِجات آسِمونی عَرشی دِلِه!» عیسی اورشلیمی شَهری سِه بیمو و مَعبدی دِلِه بوردِه. اوجِه، شی دُور و وَری هَمه چیرِه هارشیِه، ولی چون دیر وَخت وِه، هون دِوازِه شاگِردی هَمرا بِیت‌عَنْیایی آبادی ای سِه بوردِه. فَردای هون روز، وختی دِ بِیت‌عَنْیایی آبادی ای جا دیرگا شیوِنِه، عیسی رِه وَشنی بَوِه. دیاری یَتِه اَنجیل دارِ بَئیِه گه وَلگ داشتِه؛ پِش بوردِه تا هارشِ بَتِنِّه وی سَر انجیل بَنگیرِه یا نا. وختی دارِ نَزیک بَوِه، بِجِز وَلگ هیچی نَنگیتِه، چون حَلا اَنجیلی موقِه نَوِه. عیسی هون دارِ بُتِه: «دِ هیچ وَخت هیچکَس تیجا میوه ای نَخارِه!» وی شاگِردِن هَینِه بِشنُسِنِه. وختی اورشَلیمی شهری سِه بَرِسینِه، عیسی مَعبدی دِلِه بوردِه و اونانیگه اوجِه دِ خرید و فروش کِردِنِه رِه دیرگا هاکِردِه. وی صَرّافِنی تخت و کِتَر روشِنی بَساطِ لی هادا. و هیچکَسِ اِجازِه نَدا بار جابِجا هاکِردَنی سِه مَعبَدی کناپِشی دِلِه رَد بَوو. اَزما وِشونِه تَعلیم هادا و بُتِه: «مَگِه مِقَدَّسِ نِوشته هایی دِلِه بَنوِشت نَوِه گه، «‌”می خِنِه، دِشتِه قومیشونی سِه دِعا خِنِه بَخونِس وونِه“؟ ولی شِما اونِه ’دِزِّ کِلی‘ هاکِردِنی. مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن وختی هَینِه بِشنُسِنِه، یَتِه راهی دِمال گِرِسِنِه تا عیسی رِه از بِین بَوِرِن، چونگه ویجا تَرسینِه، چون دِشتِه جَماعَت وی تَعلیم هادائَنی جا حیرون وِنِه. پِنِماز عیسی و شاگِردِن شَهری جا دیرگا بوردِنِه. صِبِ دَم، راهی دِلِه، هون اَنجیل دارِ بَئینِه گه بِنِه ای جا خِشک بَوِه وِه. پِطرُس جَریانِ یاد بیاردِه و عیسی رِه بُتِه: «اِسّا، هارِش! هون اَنجیل داری گه اَراشت هاکِردی، خِشک بَوِه.» عیسی بُتِه: «خِدارِه ایمون دارین. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هر کی هَین کوهِ بُئِه، ”شی جایی سَر بَکِّنی بَواش، دَریایی دِلِه دیم بخار،“ و شی دِلی دِلِه شَک نَکِنِه بَلگی ایمون دارِه گه اونچی گِنِه وونِه، ویسِه وونِه. پَس شِمارِ گِمِه، هر چی دِعایی دِلِه خواینِنی، ایمون دارین گه اونِه بَیتِنی، و هون شِمِنِه وونِه. «پَس هر وَخت دِ دِعا کِنِنی، اگه یَنَفری جا یَچی به دِل دارِنی، وِرِه بِبَخشین تا شِمِه پیر هَم گه آسِمونی دِلِه دَرِه، شِمِه تَقصیرا رِه بِبَخشِه. ولی اگه شِما نِبَخشین، شِمِه پیر هَم گه آسِمونی دِلِه دَرِه، شِمِه تَقصیرا رِه نِبَخشِنِه.» وِشون یَکَش دییَر اورشَلیمی سِه بیمونِه. وختی گه عیسی دِ مَعبدی دِلِه گِرِسِه، مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن و مشایخ وی وَر بیمونِه، وِشون عیسایی جا بَپُرسینِه: «به چه حَقّی هَین کارارِ کِنّی؟ کی تِرِه هَین حَقِّ هادا هَینجور کارارِ هاکِنی؟» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «مِنَم شِمِه جا یَتِه سوال دارمِه. می جِوابِ هادین تا مِنَم شِمارِ بُئِم به چه حَقی هَین کارارِ کِمِّه. یحیایی تَعمید خِدایی جا وِه یا آدَمی جا؟ می جِوابِ هادین.» وِشون هَمدیَری هَمرا مَشورَت هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اگه بُئیم، ”خِدایی جا وِه“، گِنِه، ”پس چه وِرِه ایمون نیاردِنی؟“ ولی اگه بُئیم، ”آدَمی جا وِه“...» - وِشون مَردِنی جا تَرسینِه، چون هَمه یحیی رِه حَیقَتاً پِیغَمبر دِنِّسِنِه. پَس عیسایی جِواب بُتِنِه: «نَئومی.» عیسی بُتِه: «مِنَم شِمارِ نُمِه به چه حَقّی هَین کارارِ کِمِّه.» اَزما عیسی مَثلی هَمرا وِشونی سِه گَب بَزو و بُتِه: «یَتِه مَردی اَنگور باغ دِرِس هاکِردِه و وی دُورِ چَپَر بَکِشیِه، یَتِه حوض اَنگوری لِه هاکِردَنی سِه و یَتِه نِپار دیدبونی ای سِه بَساتِه. اَزما باغِ چَن تا باغوونِه اِجارِه هادا و شِه یَت دییَر مملِکَت بوردِه. اَنگور بَچیَنی موقِه، یَتِه نوکَر باغوونِنی وَر بَرِسانیِه تا شی اَنگور باغی مَحصولی سَهمِ وِشونی جا بَیرِه. ولی وِشون نوکَرِ بَیتِنِه، بَزونِه و دَس خالی دَگِردانینِه. اَزما صاب باغ یَت دییَر نوکَر وِشونی وَر بَرِسانیِه، ولی باغوونِن وی کَلِّه رِه بِشکانینِه و وِرِه بی حِرمَتی هاکِردِنِه. اَی صاب باغ یَت دییَر نوکَر بَرِسانیِه، وِشون وِرِه بَکوشتِنِه. و خِیلیایی دییَری هَمرا هَم هَینجور هاکِردِنِه؛ بعضیارِه بَزونِه و بعضیارِه بَکوشتِنِه. صاب باغ فقط یَنَفَر دییَرِ داشتِه گه بَرِسانِه و اون هَم وی عزیزِ ریکا وِه. پس سَرآخر وِرِه باغوونِنی وَر بَرِسانیِه و شی هَمرا بُتِه: ”وِشون می ریکارِه حِرمَت اِلِنِه.“ ولی باغوونِن هَمدِیَرِ بُتِنِه: ”هَین وی وارثِ؛ بیئِین وِرِه بَکوشیم تا هَین اِرث اَمِنِه بَوو.“ پَس وِرِه بَیتِنِه، بَکوشتِنِه و انگور باغی جا دیرگا دیم بَدانِه. اِسا، صاب باغ چی کِنِّه؟ اِنِه و باغوونِنِ از بِین وَرنِه و انگور باغِ کَس دییَری دَس دِنِه. مَگِه مِقَدّسِ نِوشته هایی دِلِه نَخونِسِنی گه: «”هون سَنگی گه بَنّائیشون دیم بَدانِه، بَنایی اَصلی ترین سَنگ بَوِه، خِداوند هَینجور هاکِردِه و اَمِه نَظَر عَجیب اِنِه.“» وِشون خوایسِنِه عیسی رِه هَماسَن، چون بِفَهمِسِنِه گه هَین مَثَلِ وِشونی خَوَری بُتِه، ولی مَردِنی جا تَرس داشتِنِه، پس عیسی رِه وِل هاکِردِنِه و بوردِنِه. اَزما وِشون چَن نفر از فِرقِه فَریسی و هیرودیسی هَوادارِنِه عیسایی وَر بَرِسانینِه تا وِرِه شِه وی گَبی هَمرا تَلِه دیم بَدِن. وِشون بیمونِه و عیسی رِه بُتِنِه: «اِسّا، دِمّی تو راسگو مَردی هَسّی و تیسِه مِهم نیِه مَردِن چی گِنِنِه، چون ظاهری گولِ نَخارنی، بَلگی خِدایی راه رِه دِرِسی ای هَمرا تَعلیم دِنی. اِسا شرعاََ رومی امپراطورِ خراج هادائَن دِرِسِ یا نا؟ وِنِه وِرِه خراج هادیم یا نا؟» ولی عیسی گه وِشونی دُروئی رِه دِنِّسِه، وِشونِه بُتِه: «چه مِنِه آزمود کِنِنی؟ یَتِه یه دیناری سِکِّه میسِه بیارین تا اونِه هارشِم.» وِشون یَتِه سِکِّه‌ بیاردِنِه. عیسی وِشونی جا بَپُرسیِه: «کِنی نَقش و نِگار هَین سِکّه ای سَر دَرِه؟» جِواب هادانِه: «رومی امپراطوری نَقش و نِگار.» عیسی وِشونِه بُتِه: «پَس امپراطوری مالِ امپراطورِ هادین و خِدایی مالِ خِدارِه.» وِشون وی گَبی جا هاج و واج بَمونِسِنِه. اَزما عِلَمای فِرقِه صَدوقی گه مِردِگونی زینِّه بَووئَنِ قَبول ناشتِنِه، عیسایی وَر بیمونِه و ویجا یَتِه سوال هاکِردِنِه، بُتِنِه: «اِسّا، موسای پِیغمبر اَمِسِه بَنوِشتِه اگه یَتِه مَردی ای بِرار بَمیرِه و وی زَنا وَچِه ای ناشت وو، هون مَردی وِنِه شی بَمِردِه بِراری زَنارِه بَوِرِه تا شی بِراری سِه یَتِه نَسل بِجا بِلِه. هفت تا بِرار وِنِه. اوَّلین بِرار زَن بَوِردِه و بی وَچِه بَمِردِه. دِوِّمین بِرار شی بَمِردِه بِراری زَنارِه بَوِردِه، ولی وی هَم بی وَچه بَمِردِه. سِوِّمین بِرار هَم هَمینجور بَوِه. هَینجوری، هیچکِدیم از هَفتا بِرار شی جا هیچ وَچِه ای سَر نِشتِنِه، سَرآخَر، هون زَنا هَم بَمِردِه. اِسا، قیامتِ روز وختی گه اونِن اَی زینِّه وونِنِه، هون زَنا کِدیم یَتّا بِراری زَنا وونِه، چون هر هَفتا بِرار وِرِه بَوِرد وِنِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «شِما چَنی گِمراهنی، چون نا مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی جا چیزی دِنِّنی نا خِدایی قِوَّتی جا؟ چون وختی مِردِگون زینِّه بَوون، نا زَن وَرِنِه و نا شی کِنِنِه، بَلگی هِتی آسِمونی فِرِشتِگونی تَرا وونِنِه. ولی مِردِگونی زینِّه بَووئَنی خَوَری، مَگِه موسایی کیتابی دِلِه گِلِه ای جَریانی سَر نَخونِسِنی، خِدا چِتی وِرِه بُتِه: ”مِن ابراهیمی خِدا و اسحاقی خِدا و یعقوبی خِدا هَسمِه“ خِدا مِردِگونی خِدا نیِه، بَلگی زینِّه ایشونی خِدائِه. شِما خِیلی گِمراهِنی!» توراتی یَتِه از مَلِّمِن گه اوجِه اِسّاوِه و وِشونی بَحثِ گوش داوِه. وختی بَئیِه عیسی چَنی خِب وِشونی جِوابِ هادا، عیسایی جا بَپُرسیِه: «کِدیم حِکم، هَمه ای جا مِهِمتَرِه؟» عیسی وِرِه بُتِه: «هَین حِکم هَمه ای جا مِهِمتَرِ: ”اِی اِسرائیلی قوم بِشنُئین، خِداوند اَمِه خِدا، یَتّا خِداوَند هَسِّه. خِداوند شی خِدارِه شی دِشتِه دِلی هَمرا و شی دِشتِه جانی هَمرا و شی دِشتِه فِکری هَمرا و شی دِشتِه قِوَّتی هَمرا دوس دار.“ دِوّمین حِکم هَینِه: ”شی هَمسادِه رِه هِتی شی تَرا دوس دار.“ هَین دِتا حِکمی جا گَت تَر دَنیِه.» هون توراتی مَلِّم عیسی رِه بُتِه: «اِسّا دِرِس گِنی! دِرِس بُتی گه خِدا یَتّا هَسِّه و بِجِز وی دِ خِدایی دَنیِه، وِرِه دِشتِه دِلی هَمرا و دِشتِه عقلی هَمرا و شی دِشتِه قِوَّتی هَمرا دوس داشتَن و شی هَمسادِه رِه هِتی شی تَرا دوس داشتَن، دِشتِه تِموم سوج هَدایا و قِروونیایی جا مِهمتَرِه.» وختی عیسی بَئیِه هون مَردی چَنی عاقلانِه جِواب هادا، وِرِه بُتِه: «تو خِدایی پادشاهی ای جا دور نیئی.» بعد از اون، دِ هیچکَس جرأت نَکِردِه عیسایی جا هیچی بَپُرسِه. وختی گه عیسی دِ مَعبَدی کَناپِش تَعلیم داوِه، بَپُرسیِه: «چِتیِه گه توراتی مَلِّمِن گِنِنِه مَسیحِ موعود داوودِ پادشاهی ریکائِه؟ شِه داوود روح القُدُسی وَحی هَمرا بُتِه: «‌”خِداوند می خِداوَندِ بُتِه: «می راسِ دَس هِنیش تا موقِه ای گه تی دِشمَنِنِ تی لینگی بِن دیم بَدِم.“» اگه شِه داوودِ پادشاه وِرِه خِداوَند خُونِّه، پس چِتی مسیحِ موعود بَتِّنِه داوودی ریکا ووئِه؟» هون ازدِحامی گه اوجِه دَوِنِه خِشالی ای هَمرا عیسایی گَبارِه گوش داوِنِه. عیسی شی تَعلیم هادائَنی موقِه بُتِه: «توراتی مَلِّمِنی جا دوری هاکِنین، وِشون دوس دارِنِه بِلَنِ قَوایی هَمرا راه بورِن و مَردِن کوچِه بازاری دِلِه وِشونِه سلام هاکِنِن، و عِبادَتگاهی دِلِه خِبترین جارِه دارِن و مِهمونی ای دِلِه بالاکَلِسی هِنیشِن. وِشون یَتوَر بیوِه زَناکِنِنی خِنِه رِه لُو کَشِنِنِه و یَتوَر دییَر خِدنَمایی ای سِه، شی دِعارِه کِش دِنِنِه. وِشونی مِجازات خِیلی گَت تَرِ.» عیسی جایی گه معبدی صِنِخ اوجِه دَوِه ای روبِرو نیشت وِه و دِ مَردِنی گه صِنِخی دِلِه پول دیم داوِنِه رِه اِشیوِه. خِیلی از پولدارِن گَت گَتِه پول دیم داوِنِه. اَزما یَتِه فَقیرِ بیوِه زَنا بیمو و صِنِخی دِلِه دِ قَرَن دیم بَدا. عیسی شی شاگِردِنِ شی کَفا بَخونِسِه و وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هَین فَقیرِ بیوِه زَنا دِشتِه اونانیگه صِنِخی دِلِه پول دیم بَدانِه ای جا ویشتَر پول دیم بَدا. چون دِشتِه وِشون، شی اضافِه مالی جا هادانِه، ولی هَین زَنا شی فَقیری ای دِلِه، هر چی گه داشتِه رِه هادا، یَعنی شی دِشتِه روزی رِه هادا.» وختی عیسی مَعبَدی جا دیرگا ایمو، یَتِه از وی شاگِردِن وِرِه بُتِه: «اِسّا! هارِش، هَین سَنگیشون و بَنائیشون چَنی قَشَنگِنِه!» عیسی وِرِه بُتِه: «دِشتِه هَین گَتِه بَنائیشونِه وینّی؟ دِن هَیجِه سَنگ سَنگی سَر نَمونِّه، بَلگی دِشت لی خارنِه.» وختی عیسی مَعبدی روبِرو زِیتونی کوهی سَر نیشت وِه، پِطرُس و یعقوب و یوحنا و آندریاس خَلوتی دِلِه ویجا بَپُرسینِه: «اَمارِه بُو هَین چیا کِی اِتِّفاق کَفِنِه. دِشتِه هَین چیایی نِشونِه وختی گه وی اِتِّفاق دَکِتَن نزیک وونِه چیِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «مِواظِب ووئین تا هیچکی شِمارِ از راه به در نَکِنِه. چون خِیلیا می اِسمی هَمرا اِنِنِه، گِنِنِه، ”مِن هَمون مَسیحمِه“ و خِیلیا رِه از راه به در کِنِنِه. وختی جَنگایی خَوَری اِشنُنِنی و جَنگایی خَوَر شِمِه گوش رَسِنِه، هَراسون نَووئین. هَینجور چیا وِنِه اِتِّفاق دَکِفِه، ولی حَلا هَین آخرِ زَمون نیِه. قوما و مَملِکَتا ضِدِّ هَم اِرِسِنِنِه. خِیلی جاها زِلزِلِه اِنِه، قَحطی وونِه. ولی هَینِن فقط شِرو بَزائَنی دَردِ مونِّه. «ولی شِما شی مِواظِب ووئین، چون شِمارِ مَحکَمِه ای تَحویل دِنِنِه و عِبادَتگاهایی دِلِه زَنِنِه و می خاطری فَرموندارِن و پادِشاهِنی وَر اِسِّنِنی تا وِشونی پِش شَهادَت هادین. اَوَل وِنِه اِنجیل دِشتِه قومهایی سِه اِعلام بَوو. پَس هر وَخت شِمارِ هَماسینِه و مَحکَمِه بَکِشانینِه، پِش پِش نِگَرون نَووئین گه چی بُئین، بَلگی اونچی گه هَمون موقِه شِمِنِه اِنِه، اونِه بُئین، چون اونیگه گَب زَنِّه شِما نینی، بَلگی روح القُدُسِ. بِرار، بِرار و پیر وَچِه رِه مَرگی تسلیم کِنِّه. وَچیلِه شی پیر و ماری علِیه اِرِسِنِنِه و وِشونِه کِشتَن دِنِنِه. هَمه می اِسمی خاطری شِمِه جا بیزار وونِنِه، ولی هر کی گه تا آخَر دَووم بیارِه و بَمونِّه، نِجات گیرنِه. «ولی وختی هون ”وَحشتناکِ چیرِه“ جایی گه نِنِه دَوو، بَرپا بَئینی- اونیگه دِ خُونِّه رِه حالی بَوو- اَزما اونانگه یَهودیِه ای مَنطَقِه ای دِلِه دَرِنِه، کوهی سَمت دَربورِن. هر کی خِنِه ای بومی سَر دَرِه، هیچی ای بَیتَنی سِه جِر نیِه و خِنِه ای دِلِه نَشوئِه. هر کی زَمی سَر دَرِه، شی قَوایی بَیتَنی سِه خِنِه نَگِردِه. وای بِحالِ زَناکِنِنی گه هون روزا حاملِنِه و اونانیگِه وَچِه شیر دِنِنِه! دِعا هاکِنین هَین اِتِّفاقا زِمِسنی دِلِه نَکِفِه. چون هون روزا هِتی مِصیبَتی اِتِّفاق کَفِنِه گه ویجور از اوَّلِ خِلقت گه خِدا دِنیارِه به وِجود بیاردِه تا اَلَن اِتِّفاق نَکِتِه و هیچ وَخت هَم نَکفِنِه. اگه خِداوَند هون روزا رِه کِتاه نَکِرد وو، هیچ بَشَری جانِ سالِم بِدَر نَوِردِه. ولی اِنتخاب بَوِه ایشونی خاطری، گه شِه وِشونِه اِنتخاب هاکِردِه، هون روزارِه کِتاه هاکِردِه. هون دورِه، اگه کَسی شِمارِ بُئِه: ”هارِش، مَسیحِ موعود ایجِه دَرِه“، یا ”هارِش، وی اوجِه دَرِه!“ باوَر نَکِنین. چون خیلیا اِنِنِه و دِردِرو اِدِّعا کِنِنِه گه اَما مَسیحِ موعود و پِیغَمبَرِمی، و عَجیبِ کارا و مُعجِزِها کِنِنِه تا اگه بَوو اِنتخاب بَوِه ایشونِه از راه بِدَر هاکِنِن. پَس شِمِه حَواس دَوو، چون پِشتَر دِشتِه هَینِنِ شِمارِ بُتِمِه. «ولی هون روزا، بعد از اون گَـتِ مِصیبَت، «”خِرشید تاریک وونِه و ماه دِ سو نَدِنِه. سِتارِه ایشون آسِمونی جا جِر کَفِنِنِه و آسِمونی سِتونِن لَرزِه کَفِنِنِه.“ اَزما مَردِن اِنسونی ریکارِه وینِنِه گه گَتِه قِدرت و جلالی هَمرا اَبریشونِه دِلِه اِنِه. وی فِرشتِگونِه رَسانِّه و شی انتخاب بَوِه ایشونِه دِنیایی چار سوکی جا، زَمینی هَین سَر تا آسِمونی هُون سَر، یَجا جَم کِنِّه. «اَنجیل داری جا هَین دَرسِ بَیرین: هَمتی وی شاخِه ایشون نوچ زَنِّه و وَلگ دِنِه، فَهمِنِنی تاوِسِن نَزیکِ. هَمینجور هَم، هر وَخت بَئینی هَین چیا اِتِّفاق کَفِنِه، دِنّین اِنسونی ریکائی بیموئَن نَزیکِ، بَلگی دَری وَر دَرِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه تا دِشتِه هَینِن اِتِّفاق نَکِفِه، هَین نَسل از بِین نَشونِه. آسِمون و زَمین از بِین شونِه، ولی می گَبیشون هیچ وَخت از بِین نَشونِه. «بِجز آسِمونی پیر هیچکی هون روز و ساعَتِ نَئونِه؛ حتّی آسِمونی فِرِشتِگون و ریکا هَم اونی جا خَوَر نارِنِه. پَس ویشار ووئین و شِمِه حَواس دَوو، چون نَئونِنی هون موقِه کِی رَسِنِه. هون روزی بیموئَن هِتی یَتِه مَردی رِه مونِّه گه خواینِه سَفر بورِه. وی وختی گه دِ شی خِنِه ای جا شونِه خِنِه ای اِختیارِ شی نوکَرِنی دَس دِنِه، و هر کِدیمِ یَتِه وظیفِه دِنِه و دَربونِ هَم دَستور دِنِه گه ویشار بَمونِّه. پَس شِما هَم ویشار ووئین، چون نَئونِنی صاب خِنِه کِی اِنِه، شُو یا نِصفِ شُو، تَلایی وونگی موقِه یا صَواحی. نَکِنِه وی ناخوَکی بیِه و شِمارِ خُویی دِلِه بَوینِه. اونچی شِمارِ گِمِه، هَمه رِه گِمِه: ویشار ووئین!» دِ روز پِسَخ و فَطیری عیدِ بَمونِس وِه. مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن یَتِه راهی دِمال دَوِنِه گه عیسی رِه کَلَکی هَمرا هَماسَن و بَکوشِن. چون گِتِنِه: «نِنِه عیدی روزایی دِلِه هَین کارِ هاکِنیم، نَکِنِه یَه موقِه مَردِن شورِش هاکِنِن.» وختی عیسی بِیت‌عَنْیایی آبادی ای دِلِه شَمعونِ جُذامی ای خِنِه سِفرِه سَر نیشت وِه، یَتِه زَنا یَتِه مَرمری ظرفی هَمرا گه وی دِلِه عَطری روغَن دَوِه عیسایی وَر بیمو. هون عطری روغن خالِصِ سنبلی جا وِه و خِیلی هَم گِرون وِه. هون زَنا ظرفِ بِشکانیِه و عَطری روغَنِ عیسایی سَر بَریختِه. بعضی از اونانیگه اوجِه دَوِنِه خِیلی عصبانی بَوِنِه، هَمدیَرِ بُتِنِه: «چه وِنِه هَین عطری روغَن هَینجور هَدَر بورِه؟ بِشِنِسِه هونِه سیصد دیناری اَنّا ویشتَر بَروتَن و وی پولِ فَقیرِنِ هادائَن.» وشون هون زَنارِه خِیلی سَراکو هاکِردِنِه. ولی عیسی بُتِه: «وِرِه کار نارین. چه وِرِه نارحَت کِنِنی؟ وی قشنگِ کار میسِه هاکِردِه. چون فَقیرِن هَمِش شِمِه هَمرا دَرِنِه و هر وَخت بَخواین بَتِنِّنی وِشونِه کِمَک هاکِنین، ولی مِن هَمِش شِمِه هَمرا دَنیمِه. هر چی هَین زَنایی دَس بَر ایمو، هاکِردِه. وی شی هَین کاری هَمرا، پِش پِش می تَنِ دَفن هاکِردَنی سِه، عطری روغَن بَزو. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، دِشتِه دِنیایی دِلِه، هر جا گه اِنجیل موعظه بَوو، هَین زَنایی کارِ هَم گِنِنِه و شی یاد اُرِنِه.» اَزما یهودای اَسْخَریوطی گه یَتِه اَزون دِوازِه شاگرد وِه، مَعبدی گَت گَتِه کاهِننی وَر بوردِه تا عیسی رِه وِشونی تَسلیم هاکِنِه. وِشون وختی یَهودایی گَبِ بِشنُسِنِه، خِشال بَوِنِه و وِرِه پول وَعدِه هادانِه. یهودا یَتِه فِرصَتی دِمال دَوِه تا عیسی رِه تَسلیم هاکِنِه. فَطیری عیدی اوَّلین روز گه پِسَخی وَرکارِه قِروونی کِنِنِه، عیسایی شاگِردِن ویجا بَپُرسینِه: «خواینی کِجِه بوریم و تِنِه تَیِّه بَوینیم تا پِسَخی شُومِ بَخاری؟» عیسی دِتا از شی شاگِردِنِ بَرِسانیِه و وِشونِه بُتِه: «شَهری دِلِه بورین؛ اوجِه یَتِه مَردی رِه یَتِه پیلَک اُوئی هَمرا وینِنی. وی دِمال بورین. هر جا گه هون مَردی دِلِه بوردِه، هون خِنِه ای صاحابِ بُئین، ”اِسّا گِنِه، می مِهمون خِنِه کِجِئِه تا پِسَخی شُومِ شی شاگِردِنی هَمرا بَخارِم؟“ وی یَتِه گَتِه بالا خِنِه فرش هاکِرد و آمادِه بَوِه شِمارِ هَم دِنِه. اوجِه اَمِنِه تَیِّه بَوینین.» اَزما شاگِردِن شَهری دِلِه بوردِنِه، هَمه چیرِه هَمونجوری گه عیسی وِشونِه بُت وِه بَئینِه و پِسَخی عیدی شُومِ تَیِّه بَئینِه. وختی شُو بَوِه، عیسی شی دِوازِه تا شاگِردی هَمرا اوجِه بوردِه. وختی سِفرِه سَر نیشت وِنِه و غذا خاردِنِه، عیسی بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه یَتِه از شِما گه دِ می هَمرا غذا خارنِه، مِنِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه.» شاگِردِن پَکَر بَوِنِه و یَتِه یَتّا عیسایی جا بَپُرسینِه: «هون مِن هَسمِه؟» عیسی وِشونِ بُتِه: «یَتِه از شِما دِوازِه نَفَرِ، هَمون گه شی نونِ می هَمرا کاسِه ای دِلِه زَنِّه. اِنسونی ریکا هَمونجور گِه وی خَوَری بَنوِشت بَوِه، شونِه، ولی وای به حالِ اونیگه انسونی ریکارِه دِشمنی تَسلیم کِنِّه. ویسِه بِهتر وِه هیچ وَخت دِنیا نیمو وو.» وختی دِ غَذا خاردِنِه عیسی نونِ بَیتِه و بعد از شِکر هاکِردَن، گِلی هاکِردِه و شاگِردِنِه هادا و بُتِه: «بَیرین، هَین می تَنِ.» اَزما پیالِه رِه بَیتِه و بعد از شِکر هاکِردَن، وِشونِه هادا و هَمه اونی جا بَخاردِنِه. اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «هَین می خونِ، عَهدی خون، گه خِیلیایی سِه بَشِنی وونِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه گه دِ اَنگوری مَحصولی جا نَنوشِمِه تا هون روزی گه اونِه خِدایی پادشاهی ای دِلِه، تازِه بَنوشِم.» وِشون بعد از هَینگه یَتِه سرود بَخونِسِنِه، زیتونی کوهی سَمت راه دَکِتِنِه. عیسی شاگِردِنِه بُتِه: «شِما هَمه مِنِه تنیا اِلِنی، چون زَکریای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه، «‌”چَپونِ زَمِّه و گِسَنیشون پَخش و پَلا وونِنِه.“ ولی بعد از اونگه زینِّه بَوِمِه، شِمِه جا پِشتر جَلیلی مَنطقه ای سِه شومِه.» پِطرُس عیسی رِه بُتِه: «حتّی اگه هَمه تِرِه تنیا بِلِن، مِن تِرِه تنیا نِلمِه.» عیسی پطرسِ بُتِه: «حَیقَتاً تِرِه گِمِه هَمین اَمشو، پِش از اونگه تَلا دِ کش بَخونِّه، تو سِه کَش مِنِه هَشا کَشِنی!» ولی پِطرُس شی گَبی سَر هِرِسا و بُتِه: «اگه لازِمِ ووئِه تی هَمرا بَمیرِم هَم تِرِه هَشا نَکِمِّه.» دِشتِه شاگِردِن هَم هَینِه بُتِنِه. اَزما وِشون یَجا گه وی اِسم جِتسیمانی وِه بوردِنِه. عیسی شی شاگِردِنِ بُتِه: «وختی مِن دِ دِعا کِمِّه هَیجِه هِنیشین.» عیسی پِطرُس و یعقوب و یوحنا رِه شی هَمرا بَوِردِه. وی پَریشون و دِلواپَس بَوِه، وِشونِه بُتِه: «غِرصِه ای جا، دِ میرمِه. هَیجِه بَمونین و ویشار ووئین.» اَزما اَقَدّی پِشتَر بوردِه، شی دیمِ بِنِه ای سَر بِشتِه و دِعا هاکِردِه اگه وونِه هون ساعَت ویجا رَد بَوو. عیسی هَینجور بُتِه: «اِی اَبّا، اِی پیر، تو بَتِنّی هر کاری هاکِنی. هَین پیالِه رِه میجا دور هاکِن، ولی نا می خواسِّه ای سِه بَلگی تی خواسِّه بَوو.» وختی عیسی هون شاگِردِنی وَر دَگِرِسِه بَئیِه وِشون بَفِتِنِه. پَس پِطرُسِ بُتِه: «شَمعون، بَفِتی؟ نَتِنِسی یه ساعت ویشار بَمونی؟ ویشار ووئین و دِعا هاکِنین تا آزمودی دِلِه نَکِفین. حَیقَتاً روح خواینِه ولی تَن تَوان نارنِه.» پَس عیسی یَکَش دییَر بوردِه و هَمون دِعارِه هاکِردِه. و اَی هَم دَگِرِسِه و بَئیِه وِشون بَفِتِنِه، چون وِشونی چِش سَتَل بَوِه وِه. وِشون نَئونِسِنِه عیسی رِه چی بُئِن. اَزما عیسی سوّمین کَش شاگِردِنی وَر دَگِرِسِه و وِشونِه بُتِه: «حَلا خُو دَرِنی و دِ استراحت کِنِنی؟ دِ وَسِّه! اون ساعت بَرِسیِه. اِسا اِنسونی ریکا گِناهکارِنی دَس تَسلیم وونِه. پِرِسین بوریم. هارشین اونیگه خواینِه مِنِه تَسلیم هاکِنِه دِ راهی جا رَسِنِه.» عیسی حَلا دِ گَب زووِه گه ناخوَکی یَهودا، یَتِه اَزون دِوازِه شاگِرد، یه دَسِه جَماعَتی هَمرا گه شَمشیر و دَسِ چو داشتِنِه، و مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن و مَشایخی طَرَفی جا وِنِه بیمو. هون خائِن شی هَمراهِنِ علامت هادا و بُت وِه: «اونی رِه گه خِش دِمِه، هَمونِه، وِرِه هَماسین و بَوِردَنی موقِه شِمِه حواس دَوو.» وختی یَهودا اوجِه بَرِسیِه، دَرجا عیسایی وَر بوردِه و بُتِه: «اِسّا!» و وِرِه خِش هادا. اَزما هون آدَمِن عیسایی سَر بَریختِنِه و وِرِه هَماسینِه. ولی یَتِه از اونِنی گه اوجه اِسّاوِه شی شَمشیرِ بَکشیِه و کاهِنِ اعظمی نوکَرِ یَتِه ضربِه بَزو و وی گوشِ جِر اِنگِتِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «مَگِه مِن راهزَنِمِه گه شَمشیر و دَس چُویی هَمرا می بَیتَنی سِه بیمونی؟ مِن هر روز مَعبدی دِلِه شِمِه وَر تَعلیم داوِمِه و مِنِه نَیتِنی. ولی مِقَدّسِ نِوشتِه ها وِنِه اَنجام بَوو.» اَزما دِشتِه شاگِردِن وِرِه سَرِشتِنِه و دَربوردِنِه. جَوونی گه فقط یَتِه کتونِ پارچِه شی تَن دَپیت وِه، عیسایی دِمال راه دَکِتِه. وِشون وِرِه هَم بَیتِنِه، ولی وی هون کتونِ پارچه گِه شی تَن داشتِه رِه دیم بَدا و لِخت دَربوردِه. وِشون عیسی رِه کاهِنِ اَعظمی وَر بَوِردِنِه. اوجِه دِشتِه گَت گَتِه کاهنِن و مشایخ و توراتی مَلِّمِن جَم بَوِه وِنِه. پِطرُس دورادور عیسایی دِمال بوردِه تا کاهِن اعظمی خِنِه ای کَناپِش بَرِسیِه. اوجِه، تَشی وَر، نِگَهوونِنی هَمرا نیشت وِه و شِرِه گَرم کِردِه. گَت گَتِه کاهنِن و دِشتِه شورا هَینی دِمال دَوِنِه گِه یَتِه شَهادَت عیسایی علِیه بَنگیرِن تا وِرِه کِشتَن هادِن، ولی هیچی نَنگیتِنِه. هر چَن خِیلیا عیسایی علِیه دِردِرو شَهادَت هادانِه، ولی وِشونی شَهادت همدیَری هَمرا جور دَر نیمو. اَزما چَن نَفَر پِش بیمونِه و عیسایی علِیه دِردِرو شَهادَت هادانِه، بُتِنِه: «اَما شِه بِشنُسِمی گه گِتِه، ”هَین مَعبدِ گه آدَمی ای دَس بَسات بَوِه رِه لی دِمِه و سِه روزی سَر، یَت دییَر مَعبَد ساجِمِه گه آدَمی ای دَسی هَمرا بَسات نَوِه وو.“‌» ولی حتّی وِشونی هَین شهادت هَم هَمدیَری هَمرا جور دَر نیمو. اَزما کاهن اعظم پِرِسا و هَمه ای میِن عیسایی جا بَپُرسیِه: «هیچ جوابی نارنی هادی؟ هَین چیِه گه هَین مَردِن تی علِیه شهادت دِنِنِه؟» ولی عیسی هَمونجور ساکِت بَمونِسِه و جِوابی نَدا. یَکَش دییَر کاهِن اعظم ویجا بَپُرسیِه: «تو مَسیحِ موعود، مِتِوارَکِ خِدایی ریکائی؟» عیسی وِرِه بُتِه: «هَسمِه، و اِنسونی ریکارِه وینِنی گه قادرِ خِدایی راسِ دَس نیشتِه و آسِمونی اَبریشونی هَمرا اِنِه.» اَزما کاهِنِ اَعظم شی یَقِه رِه چاک هادا و بُتِه: «دِ چی احتیاجی به شاهِد دارمی؟ وی کِفرِ بِشنُسِنی. چی تَصمیم گیرِنی؟» دِشتِ وِشون عیسی رِه مَحکوم هاکِردِنِه گه وی حَقِّ بَمیرِه. اَزما بَعضیا عیسایی سَر فِلیک دیم بَدانِه، وِشون وی چِشِ دَوِسِنِه و هَمونجور گه وِرِه زووِنِه، گِتِنِه: «پِشگویی هاکِن!» نِگَهوونِن هَم عیسی رِه بَیتِنِه و بَزونِه. وختی گه پِطرس حَلا پایین، کَناپِش دَوِه، کاهِنِ اعظمی یَتِه کِلفَت اوجِه بیمو و پِطرُسِ بَئیِه گِه دِ تَشی وَر شِرِه گَرم کِنِّه. هون کِلفَت وِرِه هارشیِه و بُتِه: «تو هَم عیسای ناصِری ای هَمرا دَوِه ای.» ولی پِطرُس هَشا بَکِشیِه و بُتِه: «نَئومِه و نِفَهمِمِه چی گِنی!» هَینِ بُتِه و دَروازِه ای سَمت بوردِه. هَمون موقِه تَلا بَخونِسِه. یَکَش دییَر، هون کِلفَتی چِش وِرِه دَکِتِه و اَی هَم اونانیگه اوجِه اِسّاوِنِه رِه، بُتِه: «هَین مَردی هَم یَتِه از وِشونِه.» ولی پِطرُس اَی هَم هَشا بَکِشیِه. اَقَّدی دییَر، اونانیگه اوجِه اِسّاوِنِه، یَکَش دییَر پِطرُسِ بُتِنِه: «بی شَک تو هَم یَتِه از وِشونی، چون جَلیلی هَسّی.» ولی پِطرُس شِرو هاکِردِه شِرِه لَعنَت هاکِردَن و قَسَم بَخاردِه، بُتِه: «مِن هَین مَردی گه گِنِنی رِه، نِشناسِمِه!» هَمون دَم، تَلا دِوّمین کَشی سِه بَخونِسِه. اَزما پِطرُس عیسایی گَبِ شی یاد بیارد وِه گه ورِه بُت وِه: «پِش از هونگه تَلا دِ کَش بَخونِّه، سِه کَش مِنِه هَشا کَشِنی.» پس وی دِل پِر بَوِه و بِرمه هاکِردِه. صِبِ دَم، دَرجا مَعبدی گت گَتِه کاهنِن و مَشایخ و توراتی مَلِّمِن و دِشتِه یَهودی شورا یَجا جَم بَوِنِه هَمدیری هَمرا مَشورت هاکِردِنِه. وِشون عیسی رِه دَس دَوَس بَوِردِنِه و پیلاتُس رومی فرمونداری تَحویل هادِنِه. پیلاتُس عیسایی جا بَپرسیِه: «تو، یَهودیِنی پادشاهی؟» عیسی جِواب هادا: «تو هَینجور بُتی!» مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن خِیلی تِهمَتا وِرِه زووِنِه. پیلاتُس اَی هَم عیسایی جا بَپُرسیِه: «هیچ جوابی نارنی هادی؟ هارِش چَنّی دِ تِرِه تِهمَت زَنِنِه!» ولی اَی هَم عیسی هیچ جوابی ندا، جوریگِه پیلاتُس تَجِّب هاکِردِه. پیلاتُسی رَسم هَین وِه گه پِسَخی عیدی موقِه، یَتِه زیندونی گه مَردِن خوایسِنِه رِه وِشونی سِه آزاد هاکِنِه. یَه دَسِه یاغی زیندونی دِلِه دَوِنِه گه شورِش هاکِرد وِنِه و آدَم بَکوشت وِنِه. وِشونی دِلِه یَتِه مَردی دَوِه گه وی اِسم باراباس وِه. مَردِن پیلاتُسی وَر بیمونِه و ویجا بَخوایسِنِه گه هون رَسمی گه هَمِش وِشونی سِه بِجا اُردِه رِه بِجا بیارِه. پیلاتُس وِشونی جا بَپُرسیِه: «خواینِنی یَهودیِنی پادشاه رِه شِمِنِه آزاد هاکِنِم؟» پیلاتُس هَینِسه هَینِه بُتِه گه بِفَهمِس وِه گَت گَتِه کاهنِن حَسودی ای جا عیسی رِه وی تَسلیم هاکِردِنِه. ولی گَت گَتِه کاهنِن جَماعتِ اَنتِریک هاکِردِنِه تا پیلاتُسی جا بَخوان عیسایی عَوَض، باراباسِ وِشونی سِه آزاد هاکِنِه. یَکَش دییَر پیلاتُس وِشونی جا بَپُرسیِه: «پَس هَین مَردی ای هَمرا گه شِما وِرِه یَهودیِنی پادشاه گِنِنی، چی هاکِنِم؟» یَکَش دییَر داد بَکِشینِه: «وِرِه مَصلوب هاکِن!» پیلاتُس وِشونی جا بَپُرسیِه: «چه؟ چی بَدی ای هاکِردِه؟» ولی وِشون بِلَن تَر داد بَزونِه: «وِرِه مَصلوب هاکِن!» پَس پیلاتُس گه خوایسِه مَردِنِ راضی هاکِنِه، باراباسِ وِشونی سِه آزاد هاکِردِه و دستور هادا تا عیسی رِه شَلاق بَزِنِن و وِرِه مَصلوب هاکِنِن. اَزما سَربازِن، عیسی رِه فَرمونداری کاخی کَناپِش بَوِردِنِه و دِشتِه سَربازِنِ هَم یَجا جَم هاکِردِنِه. وِشون اَرغَوونی قوا وی تَن دَکِردِنِه و یَتِه تاج تَلی ای جا بِبافتِنِه و عیسایی کَلِّه ای سَر بِشتِنِه. اَزما وِرِه تَعظیم کِردِنِه و گِتِنِه: «دِرود بَر یَهودیِنی پادشاه!» وِشون چُویی هَمرا عیسایی کَلِّه ای سَر زووِنِه و وی سَر فِلیک دیم داوِنِه، وی پِش زِنی زوونِه و وِرِه مِزاغ چینِسِنِه و تَعظیم کِردِنِه. بعد از اونگه وِرِه مِزاغ بَچینِه، اَرغَوونی قَوارِه وی تَنی جا دَر بیاردِنِه، شِه وی لیواسِ وی تَن دَکِردِنِه. اَزما وِرِه دیرگا بَوِردِنِه تا مَصلوب هاکِنِن. سَربازِن یَنَفر گه وی اِسم شَمعون وِه و اوجِه دِ رَد وونِسِه رِه مَجبور هاکِردِنِه عیسایی صَلیبِ دوش بَکِشِه. وی اَهلِ قیروان وِه و اسکندر و روفُسی پیر وِه. وی هَمون موقِه دِ زَمی سَری جا ایمو. وِشون عیسی رِه یَتِه مَحل گه وی اِسم جُلجُتا، گه وی مَعنی کَلِّه ای کاسِه وِه بَوِردِنِه. اَزما وِشون شَرابی گه مُری هَمرا قاطی وِه رِه، عیسی رِه هادانِه. ولی وی نَخاردِه. وِشون عیسی رِه مَصلوب هاکِردِنِه و وی لیواسِ شی میِن رَسَد هاکِردِنِه، قِرعه دیم بَدانِه تا معلوم بَوو هر کدیمی قِسمَت چی وونِه. ساعَتِ نِه صِبح وِه گه وِشون عیسی رِه مَصلوب هاکِردِنِه. وی تَقصیر نامِه ای سَر بَنوِشتِنِه: «یَهودیِنی پادشاه.» دِتا راهزَنِ هَم عیسایی هَمرا مَصلوب هاکِردِنِه، یَتِه رِه وی راسِ وَر و یَت دییَرِ وی چَپِ وَر. هَینجوری هون مِقَدّسِ نِوشتِه اَنجام بَرسیِه گه گِنِه: «وی تَقصیرکارِنی تَرا مَحکوم وونِه.» اونانیگه اوجِه رِه رَد وونِسِنِه شی سَرِ دِکِت داوِنه و فاشِی هَمرا گِتِنِه: «اِی تو گه خوایسی مَعبدِ لی هادی و اَی اونِه سِه روزی سَر بَساجی، شِرِه نِجات هادِه و صَلیبی جا جِر بِرِه!» گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن هَم شی وَر وِرِه مِزاق چینِسِنِه و گِتِنِه: «کَسای دییَرِ نِجات هادا، شِرِه نَتِنِّه نِجات هادِه! بِل مَسیح، اِسرائیلی پادشاه، اَلَن صَلیبی جا جِر بیِه تا بَوینیم و ایمون بیاریم.» هون دِ نَفری گه عیسایی هَمرا صَلیبی سَر دَوِنِه هَم وِرِه فاش داوِنِه. از ساعَتِ دِوازهِ ظِهر، دِشتِه هون سَرزَمینِ تاریکی بَیتِه و تا ساعتِ سِه اِدامِه داشتِه. ساعتِ سه بعدازظهر عیسی داد بَکِشیِه و بُتِه: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» یَعنی «می خِدا، می خِدا، چه مِنِه تنیا بِشتی؟» بَعضی از اونانیگه اوجِه اِسّاوِنِه وختی هَینِه بِشنُسِنِه، بُتِنِه: «هارشین، اِیلیای پِیغَمبَرِ دِ داد کِنِّه.» یَتِه از هونِن دُو هاکِردِه و یَتِه جِلِ تِرشِ شَرابی دِلِه بَزو و هونِه یَتِه چویی سَر بِشتِه، عیسایی تِکی وَر بَوِردِه تا بَخارِه، و بُتِه: «هِرسین، هارشیم ایلیا اِنِه وِرِه صَلیبی جا جِر بیارِه؟» عیسی یَتِه گَتِه داد بَکِشیِه و جان هادا. مَعبدی پَردِه سَر تا بِن چاک بَیتِه و دِ تیکِه بَوِه. وختی سَربازِنی فَرموندِه گه عیسایی پِش اِسّاوِه، بَئیِه عیسی چِتی جان هادا، بُتِه: «حَیقَتاً هَین مَردی خِدایی ریکا وِه.» یه دَسِه زَناکِنِن هَم دیاری اِشینِه. وِشونی میِن مَریم مَجْدَلیّه، مریم، کِچیکِ یَعقوب و یوشایی مار و سالومِه دَوِنِه. هَین زَناکِنِن وختی گه عیسی جَلیلی مَنطقِه ای دِلِه دَوِه، وی دِمالرو وِنِه و وِرِه خِدمت کِردِنِه. یَتِخِیلی زَناکِنِنِ دییَر هَم گه وی هَمرا اورشَلیمی سِه بیمو وِنِه، اوجِه دَوِنِه. غِروب دَم بَرِسیِه، و از اوجِه گه هون روز، ’تَیِّه‘ روز وِه، روزی گه یَهودیِن شِرِه عیدِ روزی سِه آمادِه کِردِنِه یَعنی یَتِه روز قبل از مِقَدّسِ شَنبِه. یَنَفَر به اِسمِ یوسِف گه اَهل رامَه وِه جِرأت هاکِردِه و پیلاتُسی وَر بوردِه و عیسایی جِنازِه رِه بَخوایسِه. یوسِف جِزو یَهودی شورا وِه و وِرِه اِحترام اِشتِنِه، و خِدایی پادشاهی ای انتظارِ کَشیِه، پیلاتُس گه باوَر نَکِردِه عیسی اَنّی زود بَمِرد وو، سربازِنی فَرموندِه رِه شی کَفا بَخونِسِه تا بَوینِه عیسی بَمِردِه یا نا. وختی گه پیلاتُس هون فرموندِه ای جا بِشنُسِه گه عیسی بَمِردِه، اِجازِه هادا جِنازِه رِه یوسِفِ هادِن. یوسِف یَتِه کَتونِ کَفَن بَخریِه و جِنازِه رِه صلیبی جا جِر بیاردِه، هونِه کَتونِ کَفَنی دِلِه دَپیتِه و مَقبَرِه ای گه کِری دِلِه بَتاشی وِه، بِشتِه. اَزما یَتِه سَنگِ مَقبَرِه ای دِهِنِه ای پِش غَلت هادا. مریم مَجْدَلیّه و مریم، یوشایی مار، بَئینِه گه عیسایی جِنازِه رِه کِجِه بِشتِنِه. وختی مِقَدّسِ شَنبِه روز تُوم بَوِه، مریم مَجْدَلیّه و مریم، یَعقوبی مار و سالومِه، عَطری روغَن بَخرینِه تا بورِن و عیسایی جِنازِه رِه عطری روغَن بَزِنِن. پَس هفته ای اوَّلین روز، صِبِ دَم، موقِه ای گه دِ خِرشید دَر ایمو، زَناکِنِن مَقبَرِه ای سَمت راه دَکِتِنِه. وِشون هَمدیَرِ گِتِنِه: «کی خواینِه اَمِسِه سَنگِ مَقبَره ای دِهِنِه ای جا غَلت هادِه؟» ولی وختی مقبَرِه ای پِش بَرِسینِه، بَئینِه هون سَنگ گه خِیلی هَم گَت وِه، مَقبَره ای دِهِنِه ای جا یَتِه گوشِه غَلت هادائِه. وختی مَقبَره ای دِلِه بوردِنِه، بَئینِه یَتِه جَوونِ مَردی اِسبی جِمِه ای هَمرا راسِ طَرَف نیشتِه. زَناکِنِن وی بَئیَنی جا هَراسون بَوِنِه. اون جَوون وِشونِه بُتِه: «هَراسون نَووئین. شِما عیسای ناصِری ای دِمال گِردِنِنی، هَمون گه وِرِه مَصلوب هاکِردِنِه. وی زینِّه بَوِه، هَیجِه دَنیِه. اوجِه ای گه وی جِنازِه رِه بِشت وِنِه رِه هارشین. اِسا، بورین و وی شاگِردِن و پِطرُسِ بُئین گه وی شِمِه جا پِشتر جَلیلی مَنطقه ای سِه شونِه؛ وِرِه اوجِه وینِنی، هَمونجور گه شِمارِ بُت وِه.» پَس زَناکِنِن دیرگا بیمونِه، مَقبَره ای جا دَربوردِنِه، چون وِشونی تَن لَرزِه دَکِت وِه و بِهت هاکِرد وِنِه. وِشون هیچکَسِ هیچی نُتِنِه، چون تَرسی وِنِه. وختی عیسی هَفتِه ای اوَّلین روزی صِبِ دَم زینِّه بَوِه، اوَّل مَریم مَجدَلیِه گه ویجا هَفتا دِو دیرگا هاکِرد وِه رِه ظاهِر بَوِه. مَریم هَم بوردِه و وی شاگِردِن گه ماتَم داشتِنِه و بِرمِه کِردِنِه رِه، خَوَر هادا. ولی وِشون وختی بِشنُسِنِه گه عیسی زینِّه بَوِه و مریم وِرِه بَئیِه، باور نَکِردِنِه. بعد ازین، عیسی شِرِه یَه شِکل دییَری هَمرا به دِ نَفَر از وِشون گه یَتِه آبادی ای سِه شیوِنِه ظاهر هاکِردِه. هون دِ نَفَر دَگِرِسِنِه و بَقیِه شاگِردِنِ هَین جَریانی جا باخَوَر هاکِردِنِه، ولی اونان وِشونی گَبِ باوَر نَکِردِنِه. وختی گه هون یازِه شاگِرد سِفره سَر نیشت وِنِه عیسی وِشونِه ظاهِر بَوِه. عیسی وِشونِه، وِشونی بی ایمونی و سَنگ دِلی ای سِه سَراکو هاکِردِه، چون وِشونی گَبِ گه وِرِه بعد از زینِّه بَووئَن بَئیوِنِه رِه باوَر نَکِردِنِه. اَزما وِشونِه بُتِه: «دِشتِه دِنیایی دِلِه بورین و اِنجیلِ دِشتِه مَردِنی سِه اعلام هاکِنین. هر کی ایمون بیارِه و غِسلِ تَعمید بَیرِه، نِجات گیرنِه. ولی هر کی ایمون نیارِه، مَحکوم وونِه. و اونانیگه مِنِه ایمون دارِنِه هَین نشونِه و معجزه هارِه کِنِنِه: می اِسمی هَمرا دِویشونِه دیرگا کِنِنِه و جدیدِ زِوونی هَمرا گَب زَنِنِه. و ماریشونِه شی دَسی هَمرا گیرِنِه، اگه کِشَندِه زَهر هَم بَخارِن، وِشونِه هیچی نَوونِه، وِشون مَریضِنی سَر دَس اِلِنِه و مَریضِن شَفا گیرِنِه.» پس عیسای خِداوَند بعد از اونگه هَین گَبارِه وِشونِه بَزو، آسِمونی سِه بَوِرد بَوِه و خِدایی راسِ دَس هِنیشتِه. شاگِردِن هَم دیرگا بوردِنِه و هَمه جا تَعلیم داوِنِه. خِداوَند وِشونی هَمرا کار کِردِه و شی کَلامِ هون نِشونِه و معجزاتی هَمرا گه شاگِردِن اَنجام داوِنِه، ثابِت کِردِه. عالیجناب تِئوفیلوس: از اوجِه گه خِیلیا اِقدام به بَنوِشتَنِ کارایی هاکِردِنِه گه اَمِه وَر اِتِّفاق دَکِتِه، دِرِس هَمونجور اونانیگه از اوَّل شی چِشی هَمرا بَئینِه و کَلامی خادِمین وِنِه اَمارِه بِسپارِسِنِه، مِن هَم گه هَمه چیرِه از اوَّل دِقَّتی هَمرا بَررِسی هاکِردِمِه، هَینجور صَلاح بَئیمِه هونانِه به طورِ مِنَظم شِمِنِه بَنویسَم. تا اونچی ای دِرِسی ای جا گه یاد بَیتِنی، مِطمَئِن ووئین. هیرودیسی دوره ای دِلِه، یَهودیِه ای پادشاه، یَتِه کاهِن گه وی اِسم زَکریا و اَبیّایی کاهِنِنی دَسِه ای جا وِه زِندگی کِردِه. وی زَنا اِلیزابِت هَم هارونِ کاهِنی نَسلی جا وِه. هر دِتا خِدایی نَظر صالِح وِنِه و دِشتِه خِداوندی اَحکام و دستوراتِ بی عیب بِجا اُردِنِه. ولی وِشون وَچِه ناشتِنِه، چون اِلیزابِت نازا وِه و هر دِتا پیر وِنِه. یَکَش گه خِدمَت هاکِردَن زَکَریایی دَسِه ای نوبَت وِه، و وی خِدایی حِضور کاهِنی کِردِه، طبقِ کاهِنِنی رَسم، قِرعه وی اِسم دَکِتِه گه خِداوندی مَعبَدی دِلِه بورِه و بُخور بَسوجانِه. بُخور بَسوجانیَنی موقِه، دِشتِه جَماعت دیرگا اِسّاوِنِه و دِ دِعا کِردِنِه. ناخوَکی خِداوندی یَتِه از فِرِشتگون گه بُخوری تَشکَلِه ای راسِ وَر اِسّاوِه زَکَریا رِه ظاهِر بَوِه. زَكَریا وی بَئیَنی جا پَریشون بَوِه و وِرِه تَرس بَیتِه. ولی فِرشتِه وِرِه بُتِه: «اِی زَكَریا، نَتِرس! تی دِعا مِستَجاب بَوِه. تی زَنا اِلیزابِت تِنِه یَتِه ریکا دِنیا اُرنِه و تو وی اِسمِ یحیی اِلنی. تو شادی و خِشالی ای جا پِر وونی و خِیلیا وی دِنیا بیموئَنی جا خِشال وونِنِه، چون وی خِداوندی نَظر گَتِ مَردی وونِه. یحیی هیچ وَخت نِنِه شراب و عَرَقِ تِک بَزِنِه. وی شی ماری اِشکَمی دِلِه روح القُدُسی جا پِر وونِه، خِیلیا رِه اِسرائیلی قومی جا خِداوندی سَمت، وِشونی خِدا گِردانِّه. وی ایلیایی قِوَّت و روحی هَمرا، خِداوندی پِشاپِش اِنِه تا پیرِنی دِلِ به وَچیلِه نَزیک هاکِنِه، و سَرکِشِ آدَمِنِ یاد هادِه گه شی پیرِنی تَرا خِداوندِ دوس دارِن تا قومی آمادِه خِداوندی سِه فَراهم هاکِنِه.» زَكَریا فِرشتِه ای جا بَپُرسیِه: «هَینِه کِجِه دَری دِنَّم؟ مِن پیرِ مَردیمِه و می زَنا هَم پیرِ.» فِرشتِه جِواب هادا: «مِن جِبرائیلِمِه گه خِدایی حِضور اِسِّمِه. اَلَن بَرِسانی بَوِمِه تی هَمرا گَب بَزِنَم و هَین خَوَرِخِشِ تِرِه هادَم. اِسا لال وونی و تا هون روز گه هَین اِتِّفاق دَکِفِه، نَتِنی دِ گَب بَزِنی، چون می گَبِ گه وی وختی موقِه اِتّفاق کَفِنِه رِه، باوَر نَکِردی.» جَماعتی گه زَکَریایی انتظارِ کَشینِه، هَینِسه گه وی اَنّی مَعبَدی دِلِه بَمونِس وِه، تَجِّب هاکِردِنِه. وختی زَکَریا دیرگا بیمو نَتِنِسِه مَردِنی هَمرا گَب بَزِنِه، پس بِفَهمِسِنِه مَعبَدی دِلِه رویایی بَئیِه، چون فقط ایما و اِشارِه کِردِه و نَتِنِسِه گَب بَزِنِه. زَكَریا بعد از هَینگه شی خِدمَتِ تُوم هاکِردِه، شی خِنِه دَگِرِسِه. چَن وَخت دییَر، وی زَنا اِلیزابِت حامِلِه بَوِه و پنج ماه شِرِه خِنِه ای دِلِه جا هادا. اِلیزابِت گِتِه: «خِداوند میسِه هَینجور هاکِردِه. وی هَین روزا مِنِه لِطف هاکِردِه و اونچی گه مَردِنی پِش میسِه مایِه نَنگ وِه رِه بَیتِه.» شِشِمین ماهی دِلِه، خِدا شی فِرِشتِه جبرائیلِ یَتِه شهر گه وی اِسم ناصِرِه و جَلیلی مَنطقِه ای دِلِه وِه بَرِسانیِه، تا یَتِه اَذَب کیجایی وَر گه وی اِسم مریم وِه بورِه. مریم یَتِه مَردی ای نومزِه وِه گه وی اِسمِ یوسِف وِه، داوودِ پادشاهی تَباری جا. فِرشتِه مریمی وَر بوردِه و بُتِه: «سَلام بر تو، اِی کسی گه مورد لِطفی، خِداوَند تی هَمرا دَرِه.» ولی وختی مریم وی گَبِ بِشنُسِه خِیلی پریشون بَوِه و شی هَمرا کَلَنجار شیِه تا بِفَهمِه هَین چیجور سَلامیِه. ولی فِرشتِه وِرِه بُتِه: «اِی مریم، نَتِرس! چون خِدا تِرِه لِطف هاکِردِه. اِسا حامِلِه وونی و یَتِه ریکا دِنیا اُرنی و وی اِسمِ عیسی اِلنی. وی گَتِ مَردی وونِه و خِدای مِتِعالی ریکا بَخونِس وونِه. خِداوند، خِدا، وی جَد داوودی پادشاهی ای تَختِ وِرِه دِنِه. وی تا اَبَد یَعقوبی تَبارِه پادشاهی کِنِّه و وی پادشاهی هیچ وَخت تُوم نَوونِه.» مریم فِرشتِه ای جا بَپُرسیِه: «چِتی هَینجور وونِه؟ چون مِن هیچ مَردی هَمرا دَنیوِمِه؟» فِرشتِه جِواب هادا: «روح القُدُس تِرِه نازِل وونِه و خِدای مِتِعالی قِوَّت تی سَر سایِه دیم دِنِه. هَینِسه، هون وَچِه مِقَدَّس و خِدایی ریکا بَخونِس وونِه. دِن تی فامیل اِلیزابِت پیری ای دِلِه یَتِه ریکا شی اِشکَمی دِلِه دارنِه. اَرِه، اونگه گِنِنِه نازائِه، شِش ماه وونِه گه حامِلِئِه. چون هیچ کاری خِدایی سِه مَحال نیِه!» مریم بُتِه: «مِن خِداوندی کَنیزمِه؛ هونچی گه می خَوَری بُتی، بَوو.» اَزما فِرشتِه وی وَری جا بوردِه. هَمون روزا، مریم پِرِسا و عَجله ای هَمرا یَتِه شهری سِه گه یَهودیِه ای کوهی دِلِه وِه بوردِه. وی زَكَریایی خِنِه ای دِلِه بوردِه و اِلیزابِتِ سَلام هاکِردِه. وختی اِلیزابِت مریمی سَلامِ بِشنُسِه، وَچِه وی اِشکَمی دِلِه دِکِت بَخاردِه، و اِلیزابِت روح القُدُسی جا پِر بَوِه. اِلیزابِت بِلَنِ صِدایی هَمرا بُتِه: «تو زَناکِنِنی دِلِه مِوارَکی و تی اِشکَمی ثَمَرِه مِوارَکِ! مِن کیمِه گه می سَروری مار می بَئیَنی سِه بیِه؟ چون وختی تی سَلام می گوش بَرِسیِه، وَچِه خِشالی ای جا می اِشکَمی دِلِه دِکِت بَخاردِه. خِش بِحالِ اونیگه باوَر هاکِنِه هونچی گه خِداوندی طرفی جا وِرِه بُتِنِه، اَنجام رَسِنِه.» مریم وی جِواب بُتِه: «می جان خِداوَندِ پَرَسِش کِنِّه می روح می نِجات دَهَندِه خِدایی دِلِه، خِشالی کِنِّه، چون وی شی کَنیزی کِچیکی ای سِه نَظرِ لِطف دیم بَدا. بعد اَزین، دِشتِه نَسلیشون مِنِه مِوارَک خُونِنِه، چون هون تَوانا گه وی اِسم قُدوسِ، میسِه گَت گَتِه کار هاکِردِه. وی رَحمت، نَسل اَندَر نَسل اونانیسِئه گه ویجا تَرسِنِنِه. خِداوندی دَس، قِوَّتی هَمرا کار هاکِردِه؛ و اونانیگه شی فِکر و دِلی دِلِه مَغرور هَسِّنِه رِه، تارومار هاکِردِه. قِدّاریشونِه تَختی جا بِنی ای سَر دیم دِنِه و فروتَنِنِ سَربِلَن کِنِّه؛ وَشنی ایشونِه خِبِ چی ای هَمرا سِئر کِنِّه ولی پولدارِنِ دَسِ خالی راهی کِنِّه. وی شی رَحمَتِ یاد بیاردِه، شی خادِم اِسرائیلِ کِمَک هاکِردِه، هَمونجور گه اَمِه پیر ابراهیم و وی نَسلِ وَعدِه هادا وِه گه تا اَبَد هَینجور هاکِنِه.» مریم سِه ماهی اَنّا اِلیزابِتی وَر بَمونِسِه و اَزما شی خِنِه دَگِرِسِه. وختی اِلیزابِتی وضع حمل بَرِسیِه، یَتِه ریکا دِنیا بیاردِه. هَمسادِایشون و وی فامیلِن وختی بِشنُسِنِه گه خِداوَند چَنّی گَتِ رَحمَت ویسِه هاکِردِه، وی خِشالی ای دِلِه شَریک بَوِنِه. هَشتمین روز، زِلاغ وَچِه ای خَتنِه هاکِردَنی سِه بیمونِه و خوایسِنِه وی پیری اِسم زَکَریا رِه وی سَر بِلَن. ولی وَچِه ای مار بُتِه: «نا، وی اِسم وِنِه یحیی ووئِه.» وِشون بُتِنِه: «تی فامیلِنی دِلِه کسی هَینجور اِسمی نارنِه.» اَزما اِشارِه ای هَمرا، زِلاغ وَچِه ای پیری جا بَپُرسینِه خواینِه وی اِسم چی ووئِه. زَکَریا تَختِه ای گه بَنوِشتَنی سِه وِه رِه بَخوایسِه و بَنوِشتِه: «وی اِسم یحیائِه!» هَمه تَجِّب هاکِردِنِه. هَمون دَم، وی زِوون وا بَوِه و خِدارِه پَرَسِش هاکِردِه. دِشتِه هَمسادِایشون بَتِرسینِه و مَردِن دِشتِه یَهودیِه ای کوهی دِلِه هَین خَوَرارِ پَخش هاکِردِنِه. هر کی هَین گَبِ اِشنُسِه، شی دِلی دِلِه گِتِه: «هَین وَچِه چیجور آدَمی وونِه؟» چون خِداوندی دَس وی هَمرا دَوِه. اَزما وی پیر زَكَریا، روح القُدُسی جا پِر بَوِه و هَینجور نَبِوَّت هاکِردِه: «مِوارَک ووئِه خِداوَند، اسرائیلی خِدا، چون شی قومی کِمَک بیمو و وِشونِه آزاد هاکِردِه. وی اَمِسِه یَتِه قِدّارِ نِجات دَهندِه داوودی تَباری جا رَسانِّه. دِرِس هَمونجور گه از قَدیم شی مِقَدّسِ پِیغَمبَرِنی زِوونی جا وَعدِه هادا گه اَمارِه دِشمَنِنی دَسی جا و دِشتِه اونانیگه اَمِه جا بیزارِنِه، نِجات هادِه، تا هون رَحمَتی گه اَمِه پیرِنِ قول هادا وِه رِه، هَم هادِه و شی مِقَدّسِ عَهدِ یاد بیارِه. هَمون قَسمی رِه گه اَمِه جَد ابراهیمی سِه بَخاردِه گه اَمارِه دِشمَنِنی دَسی جا نِجات هادِه تا اَما وِرِه بی تَرس خِدمَت هاکِنیم، و دِشتِه شی عِمرِ، قُدّوسیَت و عِدالتی دِلِه وی حضور سَر هاکِنیم. و تو، اِی وَچِه، خِدای مِتِعالی پِیغَمبَر بَخونِس وونی؛ چون خِداوندی جا پِشتر شونی تا وی راهارِه ویسِه آمادِه هاکِنی، و وی قومِ آگاه هاکِنی گه نِجات هَینی دِلِه دَرِه گه وِشونی گِناهِن بیامرزی بَوو. چون اَمِه خِدایی رَحم و دِلسوجی ای سِه هَسِّه، گه آفتاب آسِمونی جا اَمِسِه دَر اِنِه تا اونانیگه زِلِماد و مرگی سایِه ای دِلِه نیشتِنِه رِه روشِنایی هادِه، و اَمِه قَدَمِ صِلح و سَلامتی ای راهی دِلِه هِدایَت هاکِنِه.» هون وَچِه گَت وونِسِه و روحی دِلِه قَوی وونِسِه، و تا روزی گه خوایسِه اِسرائیلی قومِ ظاهِر بَوو، صَحرایی دِلِه بِسَر وَردِه. هون روزایی دِلِه، آگوستوس گه رومی اِمپراطور وِه دَستور هادا تا دِشتِه اونانیگه رومی اِمپراطوری ای دِلِه زندگی کِردِنِه، سَرشِماری بَوون. هَین اوَّلین سَرشِماری موقِه ای اَنجام بَوِه گه كورینیوس سوریِه ای فَرموندار وِه. پَس هر کی شی شَهری سِه بوردِه تا شی اِسمِ بَنویسِه. یوسِف هَم چون داوودِ پادشاهی ایل و تَباری جا وِه ناصِره ای شهری جا گه جلیلی مَنطَقِه ای دِلِه وِه، بیت لِحِمی شهری سِه، یَعنی داوودی زادگاه گه یَهودیِه ای مَنطَقِه ای دِلِه وِه بوردِه. تا شی نومزِه مریمی هَمرا گه حامِلِه وِه اوجِه بورِه تا شی اِسمِ بَنویسِن. موقِه ای گه اوجِه دَوِنِه، مریمی بَزائَنی موقِه بَرِسیِه. مریم شی اوَّلین وَچِه گه ریکا وِه رِه دِنیا بیاردِه. وِرِه قِنّاقی دِلِه دَپیتِه و آخِری دِلِه بَفِسانیِه، چون مِسافِر خِنِه ای دِلِه وِشونی سِه جا دَنیوِه. هون دُور و وَر، چَپونِنی دَوِنِه گه صَحرایی دِلِه زندگی کِردِنِه و شُو شُو شی گَلِّه ای جا مِواظِبَت کِردِنِه. ناخوَکی خِداوندی یَته از فِرِشتگون وِشونِه ظاهِر بَوِه و خِداوندی جَلالی نور وِشونی دُور بَتابِسِه. چَپونِن بَدجور بَتِرسینِه، ولی فِرشتِه وِشونِه بُتِه: «نَتِرسین، مِن شِمِنِه یَتِه خِبِ خَوَر دارمِه، یَتِه خَوَر گه دِشتِه قومِ خِشال کِنِّه: اَمرِز داوودی زادگاهی دِلِه، یَتِه نِجات دَهَندِه شِمِنِه دِنیا بیمو. وی خِداوَند، مَسیحِ موعودِ. وی نِشونِه هَم شِمِنِه هَینِه، یَتِه زِلاغ وَچِه رِه قِنّاقی دِلِه دَپیت آخِری دِلِه بَفِت اَنگیرِنی.» ناخوَکی هون فِرِشتِه ای هَمرا یَتِه گَتِ لَشکَرِ آسِمونی ظاهِر بَوِنِه گه خِدارِه پَرَسِش کِردِنِه و گِتِنِه: «جَلال خِدارِه آسِمونی عَرشی دِلِه، و صِلح و سَلامتی اونانیسِه گه خِدا زَمینی سَر وِشونی جا راضیِه!» وختی فِرشتِه ایشون وِشونی چِشی وَر آسِمونی سِه بوردِنِه، چَپونِن هَمدیَرِ بُتِنِه: «بیئِین بیت‌لِحِم بوریم و هونچی گه اِتِّفاق دَکِتِه و خِداوَند اَمارِه اونی جا خَوَردار هاکِردِه رِه، بَوینیم.» پس بِتُش بوردِنِه و مریم و یوسِف و زِلاغ وَچِه رِه آخِری دِلِه بَفِت بَنگیتِنِه. وختی زِلاغ وَچِه رِه بَئینِه، گَبی گه وی خَوَری وِشونِه بُت وِنِه رِه، پَخش هاکِردِنِه. و هر کی چَپونِنی گَبِ اِشنُسِه، اونچی ای جا گه وِشون گِتِنِه تَجِّب کِردِنِه. ولی مریم، دِشتِه هَین اِتِّفاقارِه شی خاطِر اِسپارِسِه و شی دِلی دِلِه اونانِه فِکر کِردِه. چَپونِن دَگِرِسِنِه و اونچی ای خاطری گه بِشنُسِنِه و بَئیوِنِه خِدارِه شِکر و پَرَسِش گِتِنِه، چون اونچی گه وِشونِه بُت وِنِه اِتِّفاق دَکِت وِه. هَشتِمین روز، وختی خوایسِنِه وَچِه رِه خَتنِه هاکِنَن، وی اِسمِ عیسی بِشتِنِه. هَین هَمون اِسمی وِه گه فِرشتِه، پِش از مریمی حامِلِه بَووئَن ویسِه بِشت وِه. بعد از اونگه یوسِف و مریم تَطهیری رَسمِ طِبقِ موسایی شَریعَت بِجا بیاردِنِه، عیسی رِه اورشلیمی سِه بَوِردِنِه تا خِداوندی پیشکَش هاکِنَن، طِبقِ خِداوندی شَریعَتی حِکم گه گِنِه: «اوَّلین ریکائی گه شی ماری اِشکمی جا دِنیا بیِه، وِنِه خِداوندی وَقف بَوو.» و طِبقِ اونچی گه خِداوندی شَریعَتی دِلِه بیمو، «یَتِه جِفت قِمری و یا دِتا کِتَر وَچِه» بِعِنوانِ قِروونی پیشکَش هاکِنَن. هون وَختا، اورشلیمی دِلِه یَتِه مَردی گه وی اِسم شَمعون وِه زندگی کِردِه گه صالِح و خِدا تَرس وِه. و اِنتِظار کَشیِه تا مَسیحِ موعود ظهور هاکِنِه. شَمعون روح القُدُسِ داشتِه. روح القُدُس ویسِه آشکار هاکِرد وِه تا مَسیحِ خِداوندِ نَوینِه، نَمیرنِه. پس شَمعون روح القُدُسی هِدایتی هَمرا یَهودیِنی مَعبَدی دِلِه بوردِه. وختی گه عیسایی پیر و مار وَچِه رِه بیاردِنِه تا اونچی گه طِبقِ شَریعَتی رَسم وِه رِه اَنجام هادَن، شَمعون وَچِه رِه شی کَشِه ای دِلِه بَیتِه و خِدارِه شِکر هاکِردِه و بُتِه: «اِسا، اِی خِداوَند، طِبقِ شی وَعدِه، شی خادِمِ بسَلامَت مِرخَص هاکِن. چون می چِش تی نِجاتِ بَئیِه، نِجاتی گه دِشتِه مَردِنی چِشی وَر فَراهَم هاکِردی، نوری گه حَیقَتِ دییَر قومایی سِه آشکار کِنِّه و تی قوم اِسرائیلی سَربِلنی ای باعث وونِه.» عیسایی پیر و مار هون گَبایی جا گه عیسایی خَوَری بُت وِنِه، بِهت هاکِردِنِه. اَزما شَمعون وِشونِه بَرکَت هادا و مریم، عیسایی مارِ بُتِه: «قَرارِ گه هَین وَچِه باعثِ دیم بَخاردَن و بِلَن بَووئَنِ خِیلیا اِسرائیلی قومی جا بَوو و یَتِه نِشونِئه گه وی هَمرا مخالِفَت کِنِنِه تا خِیلیایی جاهادا خیال آشکار بَوو و هَینِن هِتی شَمشیری تَرا تی جانِ چاک دِنِه.» اوجِه یَتِه زَنا گه وی اِسم حَنّا وِه زندگی کِردِه. حَنّا فَنوئیلی کیجا اَشیری طایفِه ای جا وِه، و خِداوندی طرفی جا نَبِوَّت کِردِه. وی پیر زَنا وِه. حَنّا از کیجا وونی شی مَردی ای هَمرا هَف سال زندگی هاکِردِه و بعد از اون تا هشتاد و چار سالِگی بیوِه بَمونِس وِه. وی هیچ وَخت مَعبَدی جا دیرگا نَشیوِه، بَلگی شُو و روز دِعا و روزِه ای هَمرا خِدارِه پَرَسِش کِردِه. وی هَمون موقِه پِش بیمو، خِدارِه شِکر هاکِردِه و دِشتِه اونانی هَمرا گه اورشلیمی آزادی ای چِش بِرا وِنِه عیسایی خَوَری گَب بَزو. وختی یوسِف و مریم دِشتِه هون چیایی گه خِداوندی شَریعَتی دِلِه بیمو وِه رِه بِجا بیاردِنِه، شی شهر ناصرِه ای سِه گه جلیلی مَنطَقِه ای دِلِه وِه دَگِرِسِنِه. اون وَچِه گَت و قَوی وونِسِه. وی حِکمَتی جا پِر وِه و خِدایی فیض وی هَمرا دَوِه. عیسایی پیر و مار هر سال پِسَخی عیدی سِه اورشلیم شیوِنِه. وختی عیسی دِوازِه سالِه بَوِه، طِبقِ عیدی رَسم و رُسوم اورشلیمی سِه بوردِنِه. بعد از اونگه عید تُوم بَوِه، وختی خوایسِنِه شی شَهر دَگِردَن عیسی اورشلیمی دِلِه بَمونِسِه. ولی وی پیر و مار نَئونِسِنِه، هَین گِمون گه وی کاروانی میِن دَرِه یَتِه روز تِموم سَفرِ اِدامِه هادانِه. سَرآخَر شی فامیلِن و رَفیقِنی میِن عیسایی دِمال گِرِسِنِه. وختی وِرِه نَنگیتِنِه، اورشلیمی سِه دَگِرِسِنِه تا وی دِمال بَگِردَن. سه روز دییَر، وِرِه مَعبَدی دِلِه بَنگیتِنِه. عیسی مَلِّمِنی میِن نیشت وِه و وِشونی گَبِ گوش داوِه و وِشونی جا سوال کِردِه. هر کی وی گَبِ اِشنُسِه، وی فَهمی جا و جِوابایی گه داوِه بِهت کِردِه. وختی وی پیر و مار وِرِه اوجِه بَئینِه خِیلی تَجِّب هاکِردِنِه. وی مار وِرِه بُتِه: «می ریکا، چه اَمِه هَمرا اَتی هاکِردی؟ مِن و تی پیر خِیلی تی دِلواپَس وِمی و هَمه جا رِه تی دِمال بَگِرِسِمی.» ولی عیسی وِشونِه بُتِه: «چه می دِمال گِرِسِنی؟ مَگِه نَئونِسِنی مِن وِنِه شی پیری خِنِه ای دِلِه دَووم؟» ولی وِشون اونچی گه عیسی وِشونِه بُت وِه رِه نِفَهمِسِنِه. پس وِشونی هَمرا ناصِرِه ای سِه دَگِرِسِه و وِشونی مِطیع وِه. ولی وی مار دِشتِه هَین اِتِّفاقا رِه شی خاطِر داشتِه. عیسی حِکمَت و قامَتی دِلِه گَت وونِسِه. و هَم خِدایی وَر و هَم مَردِنی وَر مَحبوب وِه. تیبِریوسی فَرمونروایی ای پونزدهمین سالی دِلِه، رومی امپراطور، وختی پِنتیوس پیلاتُس یَهودیِه ای فَرموندار وِه، و هیرودیس جَلیلی مَنطَقِه ای حاکِم، و وی بِرار فیلیپُس ایتوریِه و تَراخونیتیسی مَنطقِه ای حاکِم، و لیسانیوس آبیلینی ای مَنطقِه ای حاکِم وِه، و حَنّا و قیافا یَهودیِنی مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن وِنِه، خِدایی کَلام صَحرایی دِلِه زَكَریایی ریکا، یَحیایی سِه نازِل بَوِه. پس یحیی دِشتِه اُردُن روخِنِه ای دور و وَر شیِه و مَردِنِ گِتِه شی گِناهِنی آمِرزِشی سِه توبِه هاکِنِن و غِسلِ تَعمید بَیرِن. هَمونجور گه اِشعیای پِیغَمبَری کیتابی دِلِه بیمو: «یَنَفر صَحرایی دِلِه داد زَنِّه، ”خِداوندی راه رِه آمادِه هاکِنین! و وی راهارِه هموار هاکنین! دِشتِه دَرِّه ایشون پِر و دِشتِه کوه و کِتی ایشون هَموار وونِنِه؛ وَلِ راهیشون راس و چالِه چولِه ایشون هَموار وونِنِه. اونوَخت دِشتِه مَردِن خِدایی نِجاتِ وینِنِه.“‌» یَحیی هون جَماعَتی گه تَعمید بَیتَی سِه وی وَر ایمونِه رِه گِتِه: «اِی اَفعی زادگون، كی شِمارِ خَوَر هادا تا هون غَضَبی گه دِ اِنِه ای جا دَربورین؟ اَعمالی گه نِشون دِنِه شِما توبِه هاکِردِنی رِه اَنجام هادین و شی هَمرا نُئین گه: ”اَمِه جَد ابراهیمِ.“ چون شِمارِ گِمِه، خِدا بَتِنِّه هَین سَنگیشونی جا اِبراهیمی سِه وَچیلِه سَر اِنگِنِه. اَلَن تور داری ریشِه ای سَر دَرِه و هر داری گه خِبِ میوِه نیارِه، بَوری و تَشی دِلِه دیم بَدا وونِه.» مَردِن ویجا بَپُرسینِه: «پس چی هاکِنیم؟» یحیی جِواب هادا: «اونیگه دِتا جِمِه دارنِه، یَتِه رِه اونیگه نارنِه رِه هادِه، و اونیگه غَذا دارنِه هَم هَینجور هاکِنِه.» خراجگیرِن هَم بیمونِه تا تَعمید بَیرِن. وِشون ویجا بَپُرسینِه: «اِسّا، اَما چی هاکِنیم؟» یحیی وِشونِه بُتِه: «اونچی گه شِمارِ بُتِنِه ای جا ویشتَر خَراج نَیرین.» سَربازِن هَم ویجا بَپُرسینِه: «اَما چی هاکِنیم؟» یحیی وِشونِه بُتِه: «هیچکَسی جا زور وَری پول نَیرین و هیچکَسِ تِهمَت نَزِنین و شی دَسمِزِ قانِع ووئین.» مَردِن چِش بِرا وِنِه و شی وَر گِتِنِه وونِه یحیی هَمون مَسیحِ موعود ووئِه؟ یحیی دِشتِه وِشونِه هَینجور جِواب داوِه و گِتِه: «مِن شِمارِ اُوئی هَمرا تَعمید دِمِه، ولی کسی میجا قَویتر اِنِه گه حَتّی من لایق نیمِه وی کُوشی بَنِّ وا هاکِنِم. وی شِمارِ روح القُدُس و تَشی هَمرا تَعمید دِنِه. وی شی چَنگَکِ شی دَس دارنِه تا شی خَرمَنگاهِ تَمیز هاکِنِه و گَنِّمِ شی اَمباری دِلِه جَم هاکِنِه. ولی کَمِلِ هون تَشی دِلِه گه هیچ وَخت دَکوشانی نَوونِه سوجانِّه.» و یحیی هَینجور نَصیحَتهایی هَمرا خِدایی کَلامِ مَردِنِ اعلام کِردِه. ولی چون هیرودیسِ حاکِم، شی بِرار زَن، هیرودیایی جَریانی سَر و دییَر شِرارَتی گه هاکِرد وِه، یحیی ای جا توبیخ بَوِه وِه، وِرِه زیندونی دِلِه دیم بَدا و هَین کاری هَمرا شی شِرارَتِ ویشتَر هاکِردِه. موقِه ای گه دِشتِه مَردِن تَعمید گیتِنِه و عیسی هَم تَعمید بَیت وِه و دِ دِعا کِردِه، آسِمون وا بَوِه و روح القُدُس جِسمی دِلِه هِتی کِتَری تَرا وی سَر جِر بیمو و یَتِه چِمِر آسِمونی جا بیمو گه: «تو می عزیزِ ریکایی، مِن تیجا راضیمِه.» عیسی شی خِدمَتِ وختی شِرو هاکِردِه گه حِدودِ سی سال داشتِه. وی مَردِنی گِمون یوسِفی ریکا وِه و یوسِف هِلی ای ریکا، هِلی مَتّاتی ریکا، مَتّات لاوی ای ریکا، لاوی مِلکی ای ریکا، مِلکی یَنّائی ریکا، یَنّا یوسِفی ریکا، یوسف مَتّاتیائی ریکا، مَتّاتیا عاموسی ریکا، عاموس ناحومی ریکا، ناحوم حِسلی ای ریکا، حِسلی نَجَّی ای ریکا، نَجَّی مَعَتی ریکا، مَعَت مَتّاتیائی ریکا، مَتّاتیا سِمِعینی ریکا، سِمِعین یُسِکی ریکا، یُسِک یَهودایی ریکا، یَهودا یوحَنانی ریکا، یوحَنان ریسائی ریکا، ریسا زِروبابِلی ریکا، زِروبابِل شِئَلتیئیلی ریکا، شِئَلتیئیل نیری ریکا، نیر مِلکی ای ریکا، مِلکی اَدّی ای ریکا، اَدّی قوصامی ریکا، قوصام اِلمادامی ریکا، اِلمادام عیری ریکا، عیر یوشَعی ریکا، یوشَع اِلعازاری ریکا، اِلعازار یوریمی ریکا، یوریم مَتّاتی ریکا، مَتّات لاوی ای ریکا، لاوی شَمعونی ریکا، شَمعون یَهودایی ریکا، یَهودا یوسِفی ریکا، یوسِف یونامی ریکا، یونام اِلیاقیمی ریکا، اِلیاقیم مِلیائی ریکا، مِلیا مِنّائی ریکا، مِنّا مَتّاتائی ریکا، مَتّاتا ناتانی ریکا، ناتان داوودی ریکا، داوود یَسائی ریکا، یَسا عوبیدی ریکا، عوبید بوعَزی ریکا، بوعَز سَلمونی ریکا، سَلمون نَحشونی ریکا، نَحشون عَمّینادابی ریکا، عَمّیناداب رامی ریکا، رام حِصرونی ریکا، حِصرون فِرِصی ریکا، فِرِص یَهودایی ریکا، یَهودا یعقوبی ریکا، یَعقوب اِسحاقی ریکا، اِسحاق ابراهیمی ریکا، ابراهیم تارَحی ریکا، تارَح ناحوری ریکا، ناحور سِروجی ریکا، سِروج رِعوئی ریکا، رعو فِلِجی ریکا، فِلِج عِبِری ریکا، عِبِر شِلَخی ریکا، شِلَخ قینانی ریکا، قینان اَرفَکشادی ریکا، اَرفکشاد سامی ریکا، سام نوحی ریکا، نوح لَمِکی ریکا، لَمِک مَتوشالَحی ریکا، مَتوشالَح خَنوخی ریکا، خَنوخ یارِدی ریکا، یارِد مَهَلَلئیلی ریکا، مَهَلَلئیل قینانی ریکا، قینان اَنوشی ریکا، اَنوش شِیثی ریکا، شیث آدَمی ریکا، و آدَم خِدایی ریکا وِه. عیسی روح القُدُسی جا پِر اُردُنی روخِنِه ای جا دَگِرِسِه و خِدایی روح وِرِه صَحرایی دِلِه بَوِردِه. اوجِه چِل روز شیطان وِرِه وَسوَسِه هاکِردِه. وی دِشتِه هون روزا هیچی نَخاردِه، وختی هون روزا تُوم بَوِه عیسی وَشنی وِه. اِبلیس وِرِه بُتِه: «اگه خِدایی ریکائی، هَین سَنگِ بُو نون بَوو.» عیسی جِواب هادا: «توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه، ”آدَمی فقط نونی هَمرا زینِّه نیِه.“» اَزما اِبلیس وِرِه یَتِه بِلَنی ای سَر بَوِردِه و یَتِه چِش به هَم بَزوئَنی اَنّا دِشتِه دِنیایی مَملِکَتِ وِرِه هَم هادا و بُتِه: «مِن دِشتِه قِدرَت و دِشتِه هَینِنی شِکوه و جَلالِ تِرِه بَخشِمِه، چون هَینِنی اِختیار مِنِه هادا بَوِه و مِن بَتِمِّه هونِه هر کسِ بَخوام هادِم. پس اگه تو مِنِه پَرَسِش هاکِنی، دِشتِه هَینِن تِنی وونِه.» عیسی جِواب هادا: «توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه، «”تو وِنِه خِداوَند شی خِدارِه پَرَسِش هاکِنی و فقط وِرِه خِدمَت هاکِنی.“» اَزما اِبلیس وِرِه اورشَلیمی شَهری دِلِه بَوِردِه و گَتِ مَعبَدی تِک بِشتِه و بُتِه: «اگه خِدایی ریکا هَسّی، شِرِه ایجِه ای جا جِر دیم بَدِه، چون مزامیری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «”وی شی فِرشتِگونِ دَستور دِنِه تا تِرِه مِحافِظَت هاکِنَن. و وِشون تِرِه شی بالی سَر گیرِنِه نَکِنِه تی لینگ سَنگی کَش بَخارِه.“» عیسی جِواب هادا: « توراتی دِلِه بیمو، ”خِداوَند شی خِدارِه آزمود نَکِن.“» وختی اِبلیس شی دِشتِه وَسوَسِه رِه تُوم هاکِردِه، تا یَت دییَر فِرصَت عیسی رِه وِل هاکِردِه. عیسی روح القُدُسی قِوَّتی هَمرا جَلیلی مَنطَقِه ای سِه دَگِرِسِه و وی اَوازِه دِشتِه هون مَنطَقِه ای دِلِه دَپیتِه. وی وِشونی عِبادَتگاهایی دِلِه تَعلیم داوِه، و دِشتِه مَردِن ویجا تَعریف کِردِنِه. وختی عیسی ناصِرِه هون شهری گه وی دِلِه گَت بَوِه وِه بَرِسیِه، عیسی طِبقِ شی عادَت مِقدَّسِ شَنبِه روز عبادَتگاهی دِلِه بوردِه و پِرِسا تا خِدایی کَلامِ بَخونِّه. اِشعیای پِیغَمبَری طومارِ وِرِه هادانِه. وختی وِرِه وا هاکِردِه، یَه قِسمَتِ بَنگیتِه گه گِتِه: «خِداوَندی روح می سَر دَرِه، چون مِنِه مَسح هاکِردِه تا فَقیرِنِ خَوَرِخِش هادِم. مِنِه بَرِسانیِه تا اَسیرِنی آزادی و کورِنی بینایی رِه اِعلام هاکِنَم و زَجر بَکِشی ایشونِه آزاد هاکِنَم، و خداوندی سالی لِطفِ اِعلام هاکِنَم.» اَزما طومارِ دَپیتِه و عبادَتگاهی خادمِ هادا و هِنیشتِه. دِشتِه اونانیگه عِبادَتگاهی دِلِه دَوِنِه عیسی رِه زِل بَزو وِنِه. اَزما عیسی گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِه و وِشونِه بُتِه: «اَمرِز هَین بَنوِشت، وختی گه دِ گوش داوِنی حَیقَت بَرِسیِه.» دِشتِه اونانیگه اوجِه دَوِنِه ویجا تَعریف کِردِنِه و فِیض بَخشِ کَلامی جا گه وی دِهِنی جا دیرگا ایمو بِهت کِردِنِه. وِشون گِتِنِه: «مَگِه هَین یوسِفی ریکا نیِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «بی شَک هَین مَثَلِ میسِه اُرِنی، ”اِی طَبیب شِرِه شَفا هادِه. اونچی گه بِشنُسِمی کَفَرناحومی دِلِه هاکِردی، ایجِه شی زادگاهی دِلِه هَم هاکِن.“‌» اَی هَم بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه هیچ پِیغَمبَری شی زادگاهی دِلِه موردِ قَبول نیِه. ولی حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، ایلیایی پِیغَمبَری دورِه هون موقِه گه اِسرائیلی دِلِه سِه سال و نیم وارِش نَوارِسِه و بَدجور قَحطی وِه، هون دورِه اسرائیلی دِلِه یَتِخِیلی بیوِه زَناکِنِن دَوِنِه. ولی ایلیا هیچ کِدیمی وَر بَرِسانی نَوِه، بِجز یَتِه بیوِه زَنایی وَر گه صَرفَه ای شهر، صیدونی مَنطَقِه ای دِلِه دَوِه. هَمینجور اِلیشَعی پِیغَمبَری دورِه هَم اسرائیلی دِلِه یَتِخِیلی جُذامیِن دَوِنِه، ولی هیچکِدیم شی جُذامی جا شَفا نَیتِنِه بِجِز نَعَمانِ سُریانی.» اَزما دِشتِه اونانیگه یَهودیِنی عبادَتگاهی دِلِه دَوِنِه، وختی هَین گَبِ بِشنُسِنِه عَصبانی بَوِنِه وِشون پِرِسانِه و عیسی رِه شَهری جا دیرگا هاکِردِنِه و وِرِه کِتی ای سَر گه شَهر وی سَر بَسات بَوِه وِه، بَوِردِنِه تا اوجِه ای جا وِرِه جِر دیم بَدِن. ولی عیسی وِشونی میِن رَد بَوِه و بوردِه. بعد از اون عیسی كَفرناحومی سِه گه جلیلی یَتِه از شَهرا وِه بوردِه و شَنبِه روزی دِلِه مَردِنِ تَعلیم داوِه. مَردِن وی تَعلیم هادائَنی جا خِیلی تَجِّب هاکِردِنِه، چون وی اِقتِداری هَمرا گَب زووِه. هون عبادَتگاهی دِلِه یَتِه دِوبَزِه مَردی دَوِه گه پَلیدِ روح داشتِه. وی دادی هَمرا بُتِه: «اِی عیسای ناصری، اَمِه هَمرا چیکار دارنی؟ بیموئی اَمارِه هَلاک هاکِنی؟ دِمِّه کی هَسّی، تو هون خِدای قِدّوسی!» ولی عیسی پلیدِ روحِ تَشَر بَزو و بُتِه: «ساكِت بَواش، ویجا دیرگا بِرِه!» اَزما دِو هون مَردی رِه دِشتِه مَردِنی وَر بِنِه ای سَر دیم بَدا و بدونِ هَینگه آسیبی وِرِه بَزِنِه ویجا دیرگا بیمو. هَمه تَجِّب هاکِردِنِه و هَمدیَرِ بُتِنِه: «هَین چیجور گَبیِه؟ پَلیدِ ارواحِ قِوَّت و اِقتداری هَمرا دَستور دِنِه و اونِن دیرگا شونِنِه!» هَینِسه وی اَوازِه دِشتِه هون مَنطَقِه ای دِلِه دَپیتِه. عیسی عبادَتگاهی جا دیرگا بیمو و شَمعونی خِنِه بوردِه. شَمعونی زَن مار بَدجور تُوو هاکِرد وِه. پس، عیسایی جا بَخوایسِنِه وِرِه کِمَک هاکِنِه. عیسی وی سَری وَر بوردِه و تُوو رِه تَشَر بَزو، وی تُوو قطع بَوِه. وی دَرجا پِرِسا و وِشونِه پَذیرایی هاکِردِه. غِروب دَم، مَردِن شی دِشتِه مَریضِنِ عیسایی وَر بیاردِنِه، عیسی تَک تَکی سَر دَس بِشتِه و وِشونِه شَفا هادا. دِویشون خِیلیایی جا دیرگا ایمونِه و شول داوِنِه گِتِنِه: «تو خِدایی ریکائی!» ولی وی وِشونِه تَشر زووِه و نِشتِه گَب بَزِنَن، چون دِنِسِنِه عیسی مَسیحِ موعودِ. صِبِ دَم، عیسی دیرگا بیمو و یَتِه خَلوَتِ جا بوردِه. مَردِن وی دِمال گِرِسِنِه وختی وی وَر بوردِنِه تَقَلّا هاکِردِنِه نِلِن وِشونی وَری جا بورِه. ولی عیسی وِشونِه بُتِه: «مِن وِنِه خِدایی پادشاهی ای خَوَرِخِشِ دییَر شَهرایی دِلِه هَم بَرِسانَم، چون هَین كاری سِه بَرِسانی بَوِمِه.» و عیسی یَهودیِه ای مَنطَقِه، عِبادتگاهایی دِلِه موعِظِه کِردِه. یَتِه روز گه عیسی جِنیسارِتی دَریایی وَر اِسّاوِه، مَردِن هر طرفی جا وِرِه هجوم اُردِنِه تا خِدایی کَلام بِشنُئَن. عیسی دریالُو دِتا لوتکا بَئیِه گه مائیگیرِن وِشونی جا دیرگا بیمو وِنِه و شی توریشونِه دِ شوردِنِه. وی یَتِه لوتکا گه شَمعونی سِه وِه رِه سِوار بَوِه و ویجا بَخوایسِه اَقَدّی لوتکا رِه دریالُویی جا دور هاکِنِه. اَزما شِه لوتکایی دِلِه هِنیشتِه و مَردِنِ تَعلیم هادا. وختی وی گَب تُوم بَوِه، شَمعونِ بُتِه: «لوتکا رِه یَتِه جَلِ جا بَوِر و تورِ مائی بَیتَنی سِه اُوئی دِلِه دیم بَدین.» شَمعون جِواب هادا: «اِسّا، دِشتِه شُو رِه تَقَلّا هاکردِمی و هیچی نَیتِمی، ولی چون تو گِنی توریشونِه اُوئی دِلِه دیم دِمی.» وختی هَین کارِ هاکِردِنِه، اَنّی مائی بَیتِنِه گه نَزیک وِه وِشونی توریشون بوسانی بَوو! هَینِسه، شی شَریکِنی جا گه دییَر لوتکایی دِلِه دَوِنِه بَخوایسِنِه وِشونی کِمَک بیئِن. وِشون بیمونِه و هر دِتا لوتکارِه مائی ای جا مَشت هاکِردِنِه جوریگه نَزیک وِه غَرق بَوون. وختی شَمعونِ پِطرُس هَینِه بَئیِه، عیسایی لینگ دَکِتِه و بُتِه: «اِی خِداوَند، میجا دور بَواش، چون مِن گِناهکار مَردیمِه!» شَمعون و دِشتِه وی هَمراهِن هون اِتِّفاقی جا گه مائی ای صید هاکِردَنی موقِه دَکِت وِه بِهت هاکِردِنِه. یَعقوب و یوحَنا، زِبِدی ای ریک ریکا هَم گه شَمعونی شَریک وِنِه، هَمین حالِ داشتِنِه. عیسی شَمعونِ بُتِه: «نَتِرس؛ بعد اَزین مَردِنِ صید کِنّی.» وختی وِشون شی لوتکائیشونِه دَریالُو بیاردِنِه، هَمه چیرِه وِل هاکِردِنِه و وی دِمال بوردِنِه. اَتِه روز گه عیسی یَتِه از شَهرایی دِلِه دَوِه، یَتِه مَردی بیمو گه وی دِشتِه تَن جُذام بَیت وِه. وختی عیسی رِه بَئیِه، وی لینگی پِش دیم بَخاردِه و خواهِشی هَمرا بُتِه: «اِی آقا، اگه بَخوای بَتِنّی مِنِه شَفا هادی.» عیسی شی دَسِ دِراز هاکِردِه و شی دَسِ وی سَر بِشتِه و بُتِه: «خوایمِه، شَفا بَئیر!» دَرجا، وی جُذام از بِین بوردِه. اَزما عیسی وِرِه دَستور هادا بُتِه: «هیچکَسی وَر هیچی نُو، ولی بور مَعبَدی کاهِنی وَر شِرِه هَم هادِه و شی شَفا بَیتَنی خاطری قِروونی ای گه موسای پیغمبر دَستور هادا رِه پیشکَش هاکِن تا وِشونِه ثابِت بَوو.» ولی عیسایی کاری خَوَر ویشتَر و ویشتَر پَخش وونِسِه، جوریگه یَتِخِیلی جَماعت جَم وونِسِنِه تا وی گَبِ بِشنُئَن و شی مَریضی ای جا شَفا بَیرِن. ولی عیسی شِرِه مَردِنی جا کِنار کَشیِه و دِعا هاکِردَنی سِه یَتِه خَلوَتِ جا شیِه. یَتِه از هون روزا گه عیسی دِ تَعلیم داوِه، عِلَمای فِرقِه ی فَریسی و توراتی مَلِّمِن گه اورشلیم و دِشتِه جلیلی شَهرا و یَهودیه ای جا بیمو وِنِه اوجِه نیشت وِنِه، عیسی، خِداوندی قِوَّتی هَمرا مَریضِنِ شَفا داوِه. ناخوَکی چَن تا مَردی راهی جا بَرِسینِه گه یَتِه فَلَجِ تَختی سَر اُردِنِه. وِشون تَقَلّا کِردِنِه وِرِه خِنِه ای دِلِه بیارِن و عیسایی پِش بِلِن. ولی چون اِزدِحام اَنّی زیاد وِه نَتِنِسِنِه راهی بَنگیرِن دِلِه بورِن، پس بومی سَر بوردِنِه و سِفالِ پِچینِه و فَلَجِ وی دوشَکی هَمرا جِر بَرِسانینِه و جَماعتی میِن عیسایی پِش بِشتِنِه. وختی عیسی وِشونی ایمونِ بَئیِه، بُتِه: «اِی مَردی، تی گِناهِن بیامِرزی بَوِه!» فَریسیِن و توراتی مَلِّمِن شی هَمرا فِکر هاکِردِنِه: «هَین کیِه کِفر گِنِه؟ کی بِجِز خِدا بَتِنِّه گِناهِنِ بِبَخشِه؟» عیسی وِشونی خیالِ بِفَهمِسِه و بُتِه: «چه شی دِلی دِلِه هَینجور خیال کِنِنی؟ کِدیم یَتِه راحَت تَرِه: بُئی ”تی گِناهِن بیامرزی بَوِه“ یا هَینگه بُئی ”پِرِس و راه بور؟“ اِسا دِنّین گه اِنسونی ریکا زَمینی سَر گِناهِنی آمِرزِشی اختیارِ دارنِه» هون فَلَجِ مَردی رِه بُتِه: «تِرِه گِمِه، پِرِس، شی دوشَکِ جَم هاکِن و خِنِه بور!» هون مَردی دَرجا وِشونی چِشی وَر پِرِسا دوشَکی گه وی سَر بَفِت وِه رِه بَیتِه و خِدارِه پَرَسِش کِنون خِنِه بوردِه. هَمه هَین اِتِّفاقی جا خِیلی تَجِّب هاکِردِنِه، خِدارِه پَرَسِش کِردِنِه و در حالی گه تَرس وِشونی وجودِ بَئیت وِه، گِتِنِه: «اَمرِز عجیبِ چیا بَئیمی.» اَزما عیسی هون خِنِه ای جا دیرگا بیمو و یَتِه خراجگیر گه وی اِسم لاوی وِه رِه بَئیِه گه خراجگیرِ دَکِّه ای دِلِه نیشت وِه. وِرِه بُتِه: «میجا پیرَوی هاکِن.» لاوی پِرِسا و هَمه چیرِه هَموجِه بِشتِه و وی دِمال بوردِه. لاوی عیسایی سِه شی خِنِه ای دِلِه یَتِه گَتِ دَعوَتی هادا. یَتِخِیلی خراجگیرِن و کَسای دییَر وِشونی هَمرا سِفرِه سَر هِنیشتِنِه. ولی عِلَمای فِرقِه فَریسی و دَسِه ای از توراتی مَلِّمِن گه وِشونی فِرقِه ای جا وِنِه، اعتراضی هَمرا عیسایی شاگِردِنِ بُتِنِه: «چه خراجگیرن و گِناهکارِنی هَمرا خارِنی و نوشِنِنی؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «مریضِنِنِ گه طَبیب احتیاج دارنِه، نا سالِمِ آدَمِن. مِن نیمومِه تا صالِحِنِ دَعوت هاکِنِم، بَلگی بیمومِه گِناهکارِنِ توبه ای سِه دَعوت هاکِنِم.» وِشون عیسی رِه بُتِنِه: «یَحیایی شاگِردِن ویشتَرِ وَختا روزِه گیرِنِه و دِعا کِنِنِه، فَریسیِنی شاگِردِن هَم هَینجورِنِه، ولی تی شاگِردِن هَمِش خارِنِه و نوش کِنِنِه.» عیسی جِواب هادا: «بِشِنِه عَروسی ای مِهمونِنِ تا موقِه ای گه زِما وِشونی هَمرا دَرِه، مَجبور هاکِنین روزِه بَیرِن؟ ولی موقِه ای رَسِنِه گه زِما وِشونی جا بَئیت وونِه؛ هون روزا روزِه گیرِنِه.» عیسی هَین مَثَلِ هَم وِشونی سِه بیاردِه و بُتِه: «هیچکَس یَتِه نُو جِمِه رِه نَورینِه تا اونِه یَتِه پیتِه جِمِه ای کَش پینَک هاکِنِه. چون اگه هَینجور هاکِنِه، هَم نُو جِمِه گِلی وونِه و هَم نُو پینَک پیتِه جِمِه رِه ناجور کِنِّه. هَمینجور هَم هیچکَس تازِه شَرابِ پیتِ پوسی خیکی دِلِه نَریزِنِه. چون اگه هَینجور هاکِنِه، تازِه شَراب پوسی خیکِ تِرکانِّه و شراب تالم وونِه و پوسی خیک هَم از بِین شونِه. تازِه شَرابِ وِنِه نُو پوسی خیکی دِلِه بَریختَن. و کسی گه کِهنِه شَرابِ بَخارِه دِ تازِه شَرابی هَوَسِ نَکِنِّه، چون گِنِه: ”کِهنِه شَراب خِبتَرِ.“‌» یَتِه مِقَدّسِ شَنبِه روز، وختی گه عیسی گَنِّم جاری دِلِه رَد وونِسِه، وی شاگِردِن گَنِّمی خوشِه رِه چینِسِنِه و شی دَسِ کَفی دِلِه سُسِّنِه و خاردِنِه. ولی عِلَمای فِرقِه فَریسی ای جا چَن نفر بُتِنِه: «چه شِما كاری گه شَنبِه روزی دِلِه جایِز نیِه رِه کِنِنی؟» عیسی جِواب هادا: «مَگِه نَخونِسِنی داوود، وختی وی و وی یارِن وَشنی وِنِه چی هاکِردِه؟ وی خِدایی خِنِه ای دِلِه بوردِه و تقدیس بَوِه نونِ بَیتِه بَخاردِه، و شی یارِنِ هَم هادا، درحالی گه فقط کاهنِن اِجازه داشتِنِه هون نونِ بَخارِن.» اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «اِنسونی ریکا شَنبِه روزی صاحاب هَم هَسِّه.» عیسی یَت دییَر شَنبِه روز، یَهودیِنی عبادتگاهی دِلِه بوردِه و دِ تَعلیم داوِه. یَتِه مَردی اوجِه دَوِه گه وی راسِ دَس خِشک بَوِه وِه. توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی عیسی رِه هاپِه داشتِنِه گه بَوینَن شَنبِه روزی دِلِه کسی رِه شَفا دِنِه یا نا، چون یَچی ای دِمال دَوِنِه تا یَتِه دَلیلی بَنگیرِن گه عیسی رِه تِهمَت بَزِنَن. ولی عیسی گه وِشونی خیالی جا باخَوَر وِه، اون مَردی ای گه وی دَس خِشک بَوِه وِه رِه بُتِه: «بِرِه هَیجِه هِرِس.» وی هَم پِرِسا و اوجِه هِرِسا. عیسی وِشونِه بُتِه: «شِمِه جا یَتِه سوال دارمِه، کِدیم کار شَنبِه روزی دِلِه دِرِسِ: خِبی هاکِردَن یا بَدی هاکِردَن، آدَمی جانِ نِجات هادائَن یا وِرِه از بِین بَوِردَن؟» دِشتِه اونانیگه وی دُور و وَر دَوِنِه رِه هارشیِه و اَزما هون مَردی رِه بُتِه: «شی دَسِ دِراز هاکِن!» وی شی دَسِ دِراز هاکِردِه و وی دَس خار بَوِه. ولی وِشون خِیلی عَصَبانی بَوِنِه و شی میِن مَشوِرَت هاکِردِنِه گه عیسایی هَمرا چی هاکِنِن. یَتِه از هَین روزا، عیسی دِعایی وِسِه کوهی سِه بوردِه و شُو تا صِب خِدایی حِضور دِعا کِردِه. صِبِ دَم شی شاگِردِنِ کَفا بَخونِسِه و وِشونی دِلِه دِوازِه نَفَرِ اِنتخاب هاکِردِه و وِشونی اِسمِ رَسول بِشتِه: شَمعون گه (وی اِسمِ پِطرُس بِشتِه) و وی بِرار آندِریاس، یَعقوب و یوحَنا، فیلیپُس و بَرتولما، مَتّی و توما، یَعقوب حَلفایی ریکا، شَمعون گه وِرِه وَطن پَرَست هَم گِتِنِه، یَهودا یَعقوبی ریکا، و یَهودای اَسخَریوطی گه عیسی رِه خیانَت هاکِردِه. عیسی شاگِردِنی هَمرا کوهی جا جِر بیمو و یَتِه خَمَنِ زَمینی دِلِه هِرِسا. خِیلی از وی شاگِردِن و یَتِخِیلی اِزدِحام یَهودیِه ای سَرتاسَری جا، اورشلیم و صور و صیدون گه دَریایی وَر وِه اوجِه دَوِنِه. وِشون بیمو وِنِه تا وی گَبِ بِشنُئِن و شی مَریضی ای جا شَفا بَیرِن، و اونانیگه پَلیدِ روح وِشونِه آزار داوِه، خِب وونِسِنِه. دِشتِه مَردِن تَقَلّا کِردِنِه شِرِه عیسی رِه بَرِسانِن و وِرِه دَس هاکِنَن، چون نیرویی ویجا دیرگا ایمو و هَمه رِه شَفا داوِه. اَزما عیسی شی شاگِردِنِه هارشیِه و بُتِه: «خِش بِحالِ شِما گه فَقیرِنی؛ چون خِدایی پادشاهی شِمِسِئِه. «خِش بِحالِ شِما گه اَلَن وَشنینی؛ چون سِئر وونِنی. خِش بِحالِ شِما گه اَلَن بِرمِه کِنِنی؛ چون خَنِّنی. «خِش بِحالِ شِما هون موقِه گه مَردِن اِنسونی ریکائی اِسمی خاطری شِمِه جا بیزار بَوون و شِمارِ شی جَمی جا دیرگا هاکِنَن و شِمارِ فاش هادَن و تِهمَت بَزِنِن. هون روز، خِشال ووئین و سَما هاکِنین، چون شِمِه پاداش آسمونی دِلِه گَتِ. چون وِشونی اَجداد هَم پِیغَمبَرِنی هَمرا اَتی هاکِردِنِه. «ولی وای بِحالِ شِما اِی پولدارِن؛ چون هَمین اَلَن هَم شی راحتی رِه بَیتِنی. وای بِحالِ شِما گه اَلَن سِئرِنی؛ چون وَشنی وونِنی. وای بِحالِ شِما گه اَلَن خَنِّنی؛ چون ماتَم گیرِنی و بِرمِه کِنِنی. «وای بِحالِ شِما وختی گه مَردِن شِمِه جا تَعریف هاکِنِن، چون وِشونی اَجداد هَم دِردِرو پِیغَمبَرِنی هَمرا اَتی هاکِردِنِه. «ولی اِی شِما گه می گَبِ اِشنُنِنی، شِمارِ گِمِه شی دِشمَنِنِ مِحَبَّت هاکِنین و اونانیگه شِمِه جا بیزارِنِه رِه خِبی هاکِنین. هر کی شمارِ اَراشت کِنِّه وِشونی سِه دِعای بَرکت هاکِنین، و هر کی شِمارِ آزار دِنِه ویسِه دِعای خِیر هاکِنین. اگه کَسی تی دیمی یَتِه وَرِه چَک بَزو، شی دیمی هون وَرم دَگِردان تا بَزِنِه. اگه کَسی تی قَوارِه تیجا خوایسِه بَیرِه، بِل تی جِمِه رِه هَم بَوِرِه. اگه کَسی یَچی تیجا خواینِه وِرِه هادِه، و اگه تی اَموالِ بِزور بَیتِه، نَخوا تِرِه پَس هادِه. مَردِنی هَمرا هَمونجور رَفتار هاکِنین گه اِنتِظار دارِنی شِه شِمِه هَمرا رَفتار هاکِنَن. «اگه فَقَط اونانیگه شِمارِ مِحَبَّت کِنِنِه رِه مِحِبَّت هاکِنین، شِمِسِه چی خیری دارنِه؟ حَتّی گِناهکارِن هَم اونانیگه وِشونِه دوس دارِنِه رِه مِحَبَّت کِنِنِه. و اگه فقط اونانیگه شِمارِ خِبی کِنِنِه رِه خِبی هاکِنین، شِمِنِه چی خِیری دارنِه؟ حَتّی گِناهکارِن هَم هَینجور کِنِنِه. و اگه هونِنی رِه قَرض هادین گه دِنِّنی شِمِه قَرضِ گِردانِنِه، شمِسِه چی نَفعی دارنِه؟ حَتّی گِناهکارِن هَم دییَر گِناهکارِنِه قَرض دِنِنِه، چون دِنِّنِه یَتِه روز شی قَرضِ پَس گیرِنِه. ولی شِما شی دِشمَنِنِ مِحَبَّت هاکِنین و وِشونِه خِبی هاکِنین و بِدون هَینگه پَس بَیتنی فِکر دَووئین وِشونِه قَرض هادین، چون شِمِه پاداش گَتِ و خِدای مِتعالی ریک ریکا وونِنی، چون وی ناشِکرِن و بَدکارِنی هَمرا مِهرَوونِه. پس رَحمین ووئین، هَمونجور گه شِمِه آسِمونی پیر رَحمینِه. داوَری نَکِنین تا شِمِنِه داوَری نَوو. مَحکوم نَکِنین تا مَحکوم نَووئین. بِبَخشین تا بَخشیدِه بَووئین. هادین تا شِمارِ هادا بَوو؛ یَتِه مَنَّر پِر هاکِرد و فِشار هادا و دِکِت هادا و سَر مَشت بَوِه شِمِه دامَنی دِلِه بَریخت وونِه! چون هر مَنَّری هَمرا هادین، هَمون مَنَّری هَمرا شِمارِ هادا وونِه.» و هَین مَثَلِ هَم وِشونی سِه بیاردِه و بُتِه: «مَگِه یَتِه کور بَتِنِّه یَت دییَر کوری عَصاکش بَوو؟ مَگِه هر دِتا چاهی دِلِه نَکِفِنِنِه؟ شاگِرد، شی اِسّایی جا سَرتَر نیِه، ولی وختی کامِلاََ شی تَعلیم و تَربیَتِ تُوم هاکِنِه، بَتِنِّه شی اِسّایی تَرا بَوو. «چِتی کَمِل ذِرِّه رِه شی بِراری چِشی دِلِه وینّی، ولی هون دارکینگِه ای گه شی چِشی دِلِه دارنی رِه، نَوینّی؟ چِتی بَتِنّی شی بِرارِ بُئی: ”بِرار، بِل کَمِل ذِرِّه رِه تی چِشی جا دیرگا بیارَم“، اِسا اونگه دارکینگِه رِه شی چِشی دِلِه نَوینّی؟ اِی دُرو، اوَّل دارکینگِه رِه شی چِشی جا دیرگا بیار، اَزما بِهتَر بَتِنّی بَوینی و کَمِل ذِرِّه رِه شی بِراری چِشی جا دیرگا بیاری. «هیچ وَخت خِبِ دار، بَدِ میوِه بار نیارنِه، و هیچ وَخت بَدِ دار خِبِ میوِه نَدِنِه. هر داری رِه وی میوِه ای جا بِشِنِه بِشناسیَن. نِشِنِه لَم تَلی ای جا اَنجیل بَچیَن و تَمِش گِلِه ای جا اَنگور! خارِ مَردی شی دِلی خِبِ اَمباری جا خِبی بار اُرنِه و بَدِ مَردی شی دِلی بَدِ اَمباری جا بَدی بار اُرنِه. چون زِوون اونچی گه دِلی دِلِه سَر مَشتِه ای جا، گَب زَنِّه. «چِتیِه، مِنِه ’آقا، آقا‘ گِنِنی، ولی اونچی گِمِه رِه عَمَل نَکِنِنی؟ اونگه می وَر اِنِه و می گَبِ اِشنُنِه و اونِه عَمَل کِنِّه، شِمارِ هَم دِمِه کِرِ مونِّه. وی هون مَردی رِه مونِّه گه شی خِنِه ای بَساتَنی سِه بِنِه رِه جَل بَکِّنیِه و خِنِه ای پِی رِه کِری سَر بِشتِه. وختی لاهوار بیمو و اُو هون خِنِه رِه فِشار بیاردِه، نَتِنِسِه اونِه دِکِت هادِه، چون مِحکَم بَسات بَوِه وِه. ولی اونیگه می گَبِ اِشنُنِه و اونِه عَمَل نَکِنِّه، اونی رِه مونِّه گه شی خِنِه رِه بِدون پِی بِنِه ای سَر بَساتِه. وختی لاهوار هون خِنِه رِه فِشار بیاردِه، دَرجا لی بَخاردِه و هون خِنِه ای ویرونی چَنّی گَت وِه.» وختی عیسی شی دِشتِه گَبِ مَردِنی هَمرا تُوم هاکِردِه، كَفرناحومی شهری سِه بوردِه. اوجِه یَتِه رومی اَفسَر دَوِه گه یَتِه نوکَر داشتِه و خِیلی ویسِه بااِرزِش وِه. وی نوکر مَریض بَوِه و دِ مِردِه. وختی اَفسَر عیسایی اَوازِه رِه بِشنُسِه، یَهودی گَت گَتِه ای جا چَن نَفرِ وی وَر بَرِسانیِه تا ویجا بَخوان بیِه و وی نوکَرِ شَفا هادِه. وِشون عیسایی وَر بیمونِه و ویجا خواهِش تَمَنّا هاکِردِنِه و بُتِنِه: «هَین مَردی لیاقت دارنِه هَین لِطفِ ویسِه هاکِنی، چون اَمِه مَردِنِ دوس دارنِه و هَمونیِه گه اَمِه عبادَتگاه رِه اَمِسِه بَساتِه.» عیسی وِشونی هَمرا بوردِه. وختی خِنِه ای نَزیکی بَرِسیِه، هون اَفسَر شی رَفِقِنی جا چَن نَفرِ هَین پِیغِمی هَمرا عیسایی وَر بَرِسانیِه و بُتِه: «اِی آقا، شِرِه زَحمَت نَدِه، چون مِن لایِق نیمِه تو می خِنِه ای سَخفی بِن بیئِی. هَینِسه، شِرِه لایق نَئونِسِمِه تی وَر بیئَم. فَقَط یَه کَلَمِه بُو می نوکَر شَفا گیرنِه. چون مِن شِه فَرموندِه دارمِه و سَربازنی هَم شی دَسِبِن دارمِه. یَتِه رِه گِمِه ”بور!“ شونِه، یَت دییَرِ گِمِه ”بِرِه!“ اِنِه. شی نوکَرِ گِمِه، ”هَین كارِ هاکِن!“ وی هون کارِ کِنِّه.» عیسی وختی هَینِه بِشنُسِه، وی گَبی جا تَجِّب هاکِردِه و جَماعَتی گه وی دِمال سَر ایمونِه رِه هارشیِه و بُتِه: «شِمارِ گِمِه، هَینجور ایمونی حَتّی اِسرائیلی مَردِنی دِلِه هَم نَئیمِه.» وختی اَفسَری پِیغِم رَسونِن خِنِه دَگِرِسِنِه، هون نوکَرِ خار و تَندِرِس بَئینِه. چَن وَخت دییَر، عیسی شی شاگِردِن و یَتِه گَتِه اِزدِحامی هَمرا یَتِه شَهری سِه گه وی اِسم نائین وِه بوردِه. وختی شَهری دَروازه ای نَزیکی بَرِسیِه، بَئیِه یَتِه مِیِّتِه وَرِنِه گه یَتِه بیوِه زَنایی تنیا ریکا وِه. شَهری مَردِنی جا خیلیا هَم هون زَنارِه هَمراهی کِردِنِه. عیسای خِداوَند وختی وِرِه بَئیِه، وی دِل ویسِه بَسوتِه و هون بیوِه زَنارِه بُتِه: «بِرمِه نَکِن!» اَزما پِش بوردِه و تابوتی سَر دَس بِشتِه. اونانیگه تابوتِ وَردِنِه، هِرِسانِه. عیسی بُتِه: «اِی جَوون تِرِه گِمِه، پِرِس!» مِردِه راس بَوِه و هِنیشتِه و گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِه! عیسی وِرِه وی ماری دَس بِسپارِسِه. دِشتِه مَردِن بَتِرسینِه و هَمونجور گه خِدارِه شِکر کِردِنِه، گِتِنِه: «یَتِه گَتِ پِیغَمبَر اَمِه میِن ظهور هاکِردِه. خِدا شی قومِ مِلاقات هاکِردِه.» عیسایی هَین کاری خَوَر دِشتِه یَهودیِه ای دِلِه و هون دُور و وَر دَپیتِه. یَحیایی شاگِردِن یحیی رِه دِشتِه هَین اِتِّفاقایی جا خَوَردار هاکِردِنِه. وی دِ نفر از شی شاگِردنِه کَفا بَخونِسِه و هَین پِیغِمی هَمرا عیسای خِداوندی وَر بَرِسانیِه و بُتِه: «تو هَمونی هَسّی گه وِسِه بیِه، یا یَنَفَر دییَری اِنتظارِ بَکِشیم؟» هون دِ نَفَر وختی عیسایی وَر بیمونِه وِرِه بُتِنِه: «یحیای تَعمید‌ دَهندِه اَمارِه بَرِسانیِه تا تیجا بَپُرسیم تو هَمونی هَسّی گه وِسِه بیِه، یا یَنَفَر دییَری اِنتظارِ بَکِشیم؟» هَمون موقِه، عیسی خِیلی از اونانیگه دَرد و مَرَض و پَلیدِ اَرواح داشتِنِه رِه شَفا هادا و یَتِخِیلی کورِنِ بینا هاکِرده. اَزما قاصِدِنی جِواب بُتِه: «بورین و اونچی بَئینی و بِشنُسِنی رِه یَحیایی سِه بُئین، گه کورِن وینِنِه، شَلِن راه شونِنِه، جُذامین شَفا گیرِنِه، غولیشون اِشنُنِنِه، مِردِگون زینِّه وونِنِه، و فَقیرِنِه خَوَرِخِش هادا وونِه. خِش بِحالِ کَسی گه مِنِه شَک نَکِنِه.» وختی یَحیایی قاصِدِن بوردِنِه، عیسی، یحیایی خَوَری گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِه و جَماعَتِ بُتِه: «چی ای بَئیَنی سِه صَحرایی دِلِه بورد وِنی؟ لَلِه ای بَئیَنی سِه گه وایی جا لَرزِنِه؟ پس چی ای بَئیَنی سِه بوردِنی؟ یَتِه مَردی گه نَرمِ جِمِه شی تَن دارنِه؟ اونانیگه پِر زَرق و بَرقِ جِمِه کِنِنِه و تَجملاتی زندگی کِنِنِه، پادشاهِنی کاخی دِلِه دَرِنِه. پَس چی ای بَئیَنی سِه بوردِنی؟ یَتِه پِیغَمبَری بَئیَنی سِه؟ اَرِه، شِمارِ گِمِه وی یَتِه پِیغَمبَری جا هَم گَت تَرِ. وی هَمونیِه گه مِقَدّسِ نوشته هایی دِلِه وی خَوَری بَنوِشت بَوِه: «”اِسا شی قاصِدِ تیجا پِشتَر رَسامِّه گه تی راه رِه تیسِه آمادِه هاکِنِه.“ شِمارِ گِمِه یحیایی جا گَت تَر کسی ماری جا بَزا نَوِه، ولی کِچیکترین خِدایی پادشاهی ای دِلِه ویجا گَت تَرِ.» دِشتِه مَردِنی گه هَین گَبِ بِشنُسِنِه، حتّی خراجگیرِن، تایید هاکِردِنِه گه خِدایی راه حَقِ، چون یحیایی دَسی جا غِسلِ تَعمید بَیت وِنِه. ولی عِلَمای فِرقِه فَریسی و توراتی مَلِّمِن یَحیایی جا تَعمید نَئیت وِنِه، و هَینجوری خِدایی اِراده رِه شیسِه رَد هاکِردِنِه. عیسی بُتِه: «پس، هَین نَسلی مَردِنِ به چی تَشبیِه هاکِنَم؟ چیرِه مونِّنِه؟ وَچیلِه ای تَرانِه گه بازاری دِلِه نیشِنِنِه و هَمدِیَرِ داد کِنِنِه، گِنِنِه: «”شِمِنِه لَلِه وا بَزومی، سَما نَکِردِنی، مَرثیِه بَخونِسِمی، بِرمِه نَکِردِنی.“ چون یحیای تَعمید‌ دَهندِه بیمو گه نا نون خاردِه و نا شراب نوش کِردِه؛ بُتِنی، ”دِو دارنِه.“ اِنسونی ریکا بیمو گه خارنِه و نوش کِنِّه؛ گِنِنی، ”شکَم پیس و شراب خوارِ آدَمِ، خراجگیرِن و گِناهکارِنی رَفِقِ.“ ولی عقل و حِکمتی وَچیلِنِه گه دِرِسیِه حِکمَتِ ثابت کِنِنِه.» یَتِه روز یَتِه از عِلَمای فِرقِه فَریسی عیسی رِه غَذا بَخاردَنی سِه دَعوَت هاکِردِه. عیسی هون فَریسی ای خِنِه بوردِه و سِفرِه ای سَر هِنیشتِه. هون شَهری دِلِه، یَتِه گِناهکارِ زَنا دَوِه گه وختی بِشنُسِه عیسی هون فَریسی ای خِنِه مِهمونِه، یَتِه مَرمَری ظَرف گه عَطری جا پِر وِه رِه شی هَمرا بیاردِه و بِرمِه ای هَمرا عیسایی دِمالسَر، وی لینگی وَر هِرِسا. اَزما شی اَسری ای هَمرا عیسایی لینگِ بَشوردِه و شی گیسی هَمرا هونِه خِشک هاکِردِه. اَزما وی لینگِ خِش هادا و وی سَر عَطر بَریختِه. وختی هون فَریسی هَینِه بَئیِه، شی وَر بُتِه: «اگه هَین مَردی راساسی پِیغَمبَر وِه، دِنِسِه هَین زَنا گه وِرِه دَس کَشِنِه چیجور زَنیِه؛ دِنِسِه گه گِناهکارِ.» عیسی وِرِه بُتِه: «اِی شَمعون، خوایمِه یَچی تِرِه بُئِم.» بُتِه: «بَفِرمِه، اِسّا!» عیسی بُتِه: « یَنَفَر، دِ نَفَری جا طَلَب داشتِه: یَنَفَری جا پونصَد روز دَسمِزی اَنّا و هون یَتّایی جا پَنجاه روز دَسمِزی اَنّا. ولی چون هیچی ناشتِنِه وِرِه هادَن، هر دِتایی بِدِهی رِه بِبَخشیِه. اِسا تی نَظَر کِدیم ویشتَر وِرِه دوس دارنِه؟» شَمعون جِواب هادا: «می نَظَر اونیگه ویشتَر بِدِهکار وِه و بَخشیدِه بَوِه.» عیسی بُتِه: «دِرِس بُتی.» اَزما هون زَنارِه اِشارِه هاکِردِه و شَمعونِ بُتِه: «هَین زَنارِه وینّی؟ تی خِنِه بیمومِه، تو می لینگی بَشوردَنی سِه اُو نیاردی. ولی هَین زَنا شی اَسری ای هَمرا می لینگِ بَشوردِه و شی گیسی هَمرا خِشک هاکِردِه! تو مِنِه خِش نَدایی، ولی هَین زَنا از وختی گه بیمومِه، یَه لَحظِه هَم می لینگی خِش هادائَنی جا نِسّا. تو می سَرِ روغَن نَمالِسی، ولی وی می لینگِ عَطر بَمالِسِه. پس تِرِه گِمِه، هَینِسه وی مِحَبَّتِ ویشتری نِشون دِنِه چون وی دِشتِه گِناهِن گه خِیلی وِه بیامرزی بَوِه. ولی اونیگه کَمتَر بَخشیدِه بَوِه، کَمتر هَم مِحَبَّت کِنِّه.» اَزما هون زَنارِه هارشیِه و بُتِه: «تی گِناهِن بیامرزی بَوِه.» مِهمونِن هَمدیَرِ بُتِنِه: «هَین کیِه گه گِناهِنِ هَم بَخشِنِه؟» عیسی هون زَنارِه بُتِه: «تی ایمون تِرِه نِجات هادا؛ بور بِسَلامَت!» بعد اَز اون، عیسی شَهر به شَهر و دِه به دِه گِرِسِه و خِدایی پادشاهی ای خَوَرِخِشِ اِعلام کِردِه. وی دِوازِه شاگِرد هَم وی هَمرا دَوِنِه، و زَناکِنِنی جا چَن نفر گه پَلیدِ اَرواح و مَریضی ای جا شَفا بَئیت وِنِه وی هَمرا دَوِنِه: مَریم گه وِرِه مَجدَلیِّه هَم گِتِنِه، گه عیسی هَفتا دِو ویجا دیرگا هاکِرد وِه، یوآنّا خوزایی زَنا گه خوزا هیرودیسی مِواشِر وِه، سوسَن و یَتخِیلی دییَر زَناکِنِن. هَین زَناکِنِن شی دارایی ای هَمرا عیسی و وی شاگِردِنِ خِدمَت کِردِنِه. مَردِن خِیلی شَهرایی جا عیسایی بَئیَنی سِه ایمونِه و یَتِخیلی جَماعت جَم بَوِه، عیسی یَتِه مَثَل وِشونی سِه بیاردِه: «یَتِه روز یَتِه بَرزِگَر تیم بَپاشیَنی سِه دیرگا بوردِه. وختی تیم پاشیِه، اَقَدّی راهی دِلِه دیم بَخاردِه و دَمِت بَوِه و پَرَندِه ایشون اونانِه بَخاردِنِه. اَقَدّی دییَر سَنگلاخِ زَمی ای دِلِه دیم بَخاردِه و وختی سَر بَکِشیِه، خِشک بَوِه، چون نَم ناشتِه. اَقَدّی دییَر تَلی ای دِلِه دیم بَخاردِه و تَلی تیمی هَمرا سَر بَکِشیِه و اونانِه خَفِه هاکِردِه. ولی اَقَدّی تیمیشون خارِ زَمی ای دِلِه دیم بَخاردِه و سَر بَکِشیِه و صد بالینِه بار بیاردِه.» عیسی بعد از هَینگه هَین چیارِه بُتِه: بِلَنِ صِدایی هَمرا بُتِه: «هر کی گوشِ شِنَوا دارنِه، بِشنُئِه!» وختی شاگِردِن هَین مَثَلی مَعنی رِه ویجا بَپُرسینِه، عیسی بُتِه: «خِدایی پادشاهی ای سِرّی بِفَهمِسَن شِمارِ هادا بَوِه، ولی بَقیِه ای هَمرا مَثَلی هَمرا گَب زَمِّه، تا: «”هارشِن ولی نَوینِن؛ بِشنُئِن، ولی نِفَهمِن.“ «مَثَلی مَعنی هَینِه: تیم، خِدایی کَلامِ. هون تیمیشون گه راهی دِلِه دیم خارِنِه، اونانینِه گه خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه، بعد اَزون اِبلیس اِنِه و اونِه وِشونی دِلی جا دِزِّنِه، تا نَتِنَّن ایمون بیارِن و نِجات بَیرِن. هون تیمیشون گه سنگلاخ زَمی ای دِلِه دیم خارِنِه اونانینِه گه وختی خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه، اونِه خِشالی ای هَمرا قَبول کِنِنِه، ولی بِنِه نَوِنِّنِه. هَینِن مِدَّتِ کَمی ایمون دارِنِه، ولی آزمودی موقِه شی ایمونِ از دَس دِنِنِه. هون تیمیشون گه تَلی ای دِلِه دیم خارِنِه، اونانینِه گه خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه، ولی وختی هَمینجور گه زندگی ای دِلِه پِش شونِنِه نِگَرونی و پول و هَین دِنیایی خِشی وِشونِه خَفِه کِنِّه و وِشونی میوه ثَمَر نَرِسِنِه. ولی هون تیمیشون گه خارِ زَمی ای دِلِه دیم خارِنِه، اونانینِه گه خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه اونِه خِب و صافِ دِلی هَمرا مِحکَم گیرِنِه، و پایدار مونِّنِه و ثَمَر اُرِنِه. «هیچکی لَمپارِه روشِن نَکِنِّه تا وی سَر، سَرپوش بِلِه یا اونِه تَختی بِن بِلِه. بَلگی لَمپارِه، لَمپایی پایِه ای سَر اِلنِه تا هر کی دِلِه اِنِه وی روشِنایی رِه بَوینِه. چون هیچیِ جاهادا دَنیِه گه مَعلوم نَوو و هیچیِ قایِم هاکِردی دَنیِه گه بَرمَلا و آشکار نَوو. پس دِقَّت هاکِنین چِتی اِشنُنِنی؛ چون اونیگه دارنِه رِه ویشتَر هادا وونِه و اونی جا گه نارنِه، هَمون هَم گه گِمون کِنِّه دارنِه، بَئیت وونِه.» هَمون موقِه عیسایی مار و بِرارِن بیمونِه تا وِرِه بَوینَن، ولی اِزدحام اَنّی زیاد وِه گه نَتِنِسِنِه وِرِه نَزیک بَوون. پس عیسی رِه خَوَر هادانِه و بُتِنِه: «تی مار و بِرارِن دیرگا اِسّانِه و خواینِنِه تِرِه بَوینَن.» ولی عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «می مار و بِرارِن اونانینِه گه خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه و اونِه عَمَل کِنِنِه.» یَتِه روز عیسی شی شاگِردِنی هَمرا یَتِه لوتکا سِوار بَوِه و وِشونِه بُتِه: دَریایی اون دَس بورین. وختی لوتکایی هَمرا دِ شیوِنِه، عیسی خُو بوردِه. ناخوَکی دَریارِه یَتِه گَتِه کِلاک بَیتِه، اونجوری گه لوتکا دِ اُوئی جا پِر وونِسِه و وِشونی جان خَطَر دَکِتِه. شاگِردِن عیسایی وَر بوردِنِه و وِرِه ویشار هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اِی اِسّا، اِی اِسّا، دِ هَلاک وومی!» عیسی ویشار بَوِه و کِلاک و وارِه تَشَر بَزو. کِلاک هِنیشتِه و آروم بَوِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «شِمِه ایمون کِجِه دَرِه؟» شاگِردِن بِهت و وَحشَتی هَمرا هَمدیَرِ گِتِنِه: «هَین دِ کیِه، حتّی وا و اُو رِه دَستور دِنِه و اونان ویجا اِطاعت کِنِنِه.» پس وِشون لوتکایی هَمرا گِراسیانی مَنطقِه ای سِه گه جَلیلی روبِرو وِه بوردِنِه. وختی عیسی لوتکایی جا پیادِه بَوِه یَتِه دِوبَزِه مَردی ای هَمرا گه هون شَهری اَهالی وِه روبِرو بَوِه گه خِیلی وَخت وِه نا لیواس کِرد وِه و نا خِنِه ای دِلِه زندگی کِردِه، بَلگی قَبرِستونی دِلِه مونِّسِه. وختی هون دِوبَزِه عیسی رِه بَئیِه، نَعرِه بَکِشیِه و وی لینگ دَکِتِه و دادی هَمرا بُتِه: «اِی عیسی، خِدای مِتِعالی ریکا، می هَمرا چیکار دارنی؟ تیجا خواهِش کِمِّه مِنِه عَذاب نَدی!» چون عیسی پَلیدِ روحِ دَستور هادا وِه هون مَردی ای جا دیرگا بیِه. هون دِو چَن کَش وِرِه بَئیت وِه و با هَینگه مَردی ای دَس و لینگِ غِل و زَنجیلی هَمرا وَسِّنِه و ویجا نِگَهوونی کِردِنِه، زَنجیلیشونِه گِلی کِردِه و دِو وِرِه صَحرایی دِلِه وَردِه. عیسی ویجا بَپُرسیِه: «تی اِسم چیِه؟» جِواب هادا: «لَشگَر» چون یَتِخِیلی دِو هون مَردی ای دِلِه بورد وِنِه. دِویشون خواهِشی هَمرا عیسایی جا بَخوایسِنِه گه وِشونِه جَهِنِمی دِلِه دیم نَدِه. هون نَزیکی یَتِه گَتِه رَمِه خی دَوِنِه گه دِ کِتی ای سَر غَذا خاردِنِه. دِویشون ویجا اِلتِماس هاکِردِنِه گه اِجازه هادِه خی ایشونی دِلِه بورِن. و عیسی هَم وِشونِه اِجازه هادا. پس، دِویشون هون مَردی ای جا دیرگا بیمونِه و خی ایشونی دِلِه بوردِنِه، و خی ایشون کِتی سَری جا دَریایی سَمت دُو هاکردِنِه و دَریایی دِلِه دَکِتِنِه و غَرق بَوِنِه. وختی خی گالِشِن هَینِه بَئینِه دَربوردِنِه و هَین جریانِ شَهر و آبادی ای دِلِه پَخش هاکِردِنِه. پس مَردِن دیرگا بیمونِه تا اونچی گه اِتِّفاق دَکِت وِرِه بَوینِن، وختی عیسایی وَر بَرِسینِه و بَئینِه هون مَردی گه دِویشون ویجا دیرگا بیمو وِنِه لیواس دَکِردِه و عاقِل عیسایی لینگی پِش نیشتِه، بَتِرسینِه. اونانیگه جریانِ شی چِشی هَمرا بَئیوِنِه، وِشونی سِه تَعریف هاکِردِنِه گه هون دِوبَزِه مَردی چِتی شَفا بَیتِه. اَزما دِشتِه گِراسیانی مَنطَقِه ای مَردِن عیسایی جا بَخوایسِنِه اوجِه ای جا بورِه، چون وِشون خِیلی بَتِرسی وِنِه. عیسی هَم لوتکا سِوار بَوِه و بوردِه. هون مَردی گه دِویشون ویجا دیرگا بیمو وِنِه، عیسایی جا خواهِش و تَمَنّا هاکِرده تا بِلِه وی هَمرا دَوو، ولی عیسی وِرِه اِجازِه نَدا و بُتِه: «شی خِنِه دَگِرد و اونچی خِدا تیسِه هاکِردِه رِه تَعریف هاکِن.» هون مَردی بوردِه و اونچی گه عیسی ویسِه هاکِرد وِه رِه دِشتِه شَهری دِلِه پَخش هاکِردِه. وختی عیسی دَگِرِسِه، مَردِن گَرمی ای هَمرا ویجا اِستِقبال هاکِردِنِه، چون هَمه وی چِش بِرا وِنِه. هَمون موقِه، یَتِه مَردی گه وی اِسم یایروس وِه و یَهودیِنی عبادَتگاهی رَئیس وِه، بیمو عیسایی لینگ دَکِتِه و خواهِش تَمَنّا هاکِردِه گه عیسی وی خِنِه بورِه. چون وی یَتّا کیجا گه حِدوداً دِوازِه سالِه وِه، دِ مِردِه. وختی عیسی راهی دِلِه دَوِه، جَماعَت هر طرفی جا وِرِه فِشار اُردِنِه. هون میِن، یَتِه زَنا دَوِه گه دِوازِه سال خونریزی داشت وِه و [با هَینگه دِشتِه شی دارایی رِه طَبیبِنی سِه خَرج هاکِرد وِه،] هیچکی نَتِنِسِه وِرِه مالِجه هاکِنِه. هون زَنا پِشتِ سَری جا عیسی رِه نَزیک بَوِه و عیسایی قَوایی تِکِ دَس بَزو. دَرجا وی خونریزی بَن بیمو. عیسی بَپُرسیِه: «كی مِنِه دَس بَزو؟» وختی هَمه هاشا هاکِردِنِه، پِطرُس بُتِه: «اِسّا، مَردِن تِرِه هر طَرَفی جا دُور هاکِردِنِه و فِشار اُرِنِه!» ولی عیسی بُتِه: «یَنَفَر مِنِه دَس هاکِردِه! چون بِفَهمِسِمِه نیرویی میجا خارِج بَوِه!» وختی هون زَنا بَئیِه گه دِ نَتِنِّه شِرِه جاهادِه، تَرس و لَرزی هَمرا پِش بیمو و عیسایی لینگ دَکِتِه و هَمه ای وَر بُتِه گه چه وِرِه دَس هاکِردِه و چِتی دَرجا شَفا بَیتِه. عیسی وِرِه بُتِه: «دِتَر، تی ایمون تِرِه شَفا هادا؛ بور بِسَلامَت.» عیسی حَلا دِ گَب زووِه گه یَنَفَر هون رَئیسی خِنِه ای جا بیمو و بُتِه: «تی کیجا بَمِردِه، دِ اِسّارِه زَحمَت نَدِه.» وختی عیسی هَینِه بِشنُسِه، یایروسِ بُتِه: «نَتِرس، فقط ایمون دار! تی کیجا خِب وونِه.» وختی عیسی، یایروسی خِنِه بَرِسیِه، نِشتِه هیچکی بِجِز پِطرس و یوحَنا و یعقوب و کیجایی پیر و مار وی هَمرا خِنِه ای دِلِه بورَن. دِشتِه مَردِن کیجایی سِه بِرمِه زاری کِردِنِه. ولی عیسی بُتِه: «بِرمِه نَکِنین؛ چون کیجا نَمِردِه بَلگی خُو دَرِه.» وِشون وِرِه نیشخَن بَزونِه، چون دِنِّسِنِه کیجا بَمِردِه. عیسی کیجایی دَسِ بَیتِه و بُتِه: «وَچِه، پِرِس!» وی روح دَگِرِسِه و دَرجا شی جایی سَر پِرِسا. عیسی بُتِه وِرِه یَچی هادین بَخارِه. کیجایی پیر و مار بِهت هاکِردِنِه، ولی عیسی وِشونِه سِفارِش هاکِردِه هَین جَریانِ هیچکَسی وَر نُئِن. عیسی هون دِوازِه رَسولِ شی دُور جَم هاکِردِه و وِشونِه قِوَّت و اِقتدار هادا تا دِشتِه دِویشونِ دیرگا هاکِنَن و مَریضیها رِه شَفا بِبَخشِن؛ و وِشونِه بَرِسانیِه تا خِدایی پادشاهی ای خَوَرِخِشِ اِعلام هاکِنَن و مَریضِنِ شَفا هادَن. وِشونِه بُتِه: «سَفَری سِه هیچی نَیرین، نا دَسِ چو، نا کِلوار، نا نون و نا پول و نا اِضافِه جِمِه. هر خِنِه ای دِلِه بوردِنی، تا وختی هون مَحَلی جا نَشینی، هون خِنِه ای دِلِه بَمونین. اگه مَردِن شِمارِ قَبول نَکِردِنِه، وختی وِشونی شَهری جا شونِنی، شی لینگی گَرد و خاک هِلاکِنین تا وِشونی سِه گِواهی ای ووئِه گه خِدا نِسبَت به وِشون غَضَب دارنِه.» رَسولِن راه دَکِتِنِه و یَتِه آبادی ای جا یَت دییَر آبادی ای سِه شیوِنِه و هر جا رَسینِه، خِدایی پادشاهی ای خَوَرِخِشِ اِعلام کِردِنِه و مَریضِنِ شَفا داوِنِه. دِشتِه هَین جَریانی خَوَر هیرودیسِ پادشاهی گوش بَرِسیِه. هیرودیس حِیرون و سَرگَردون بَوِه وِه، چون بَعضیا گِتِنِه عیسی هَمون یَحیائِه گه مِردِگونی جا پِرِسا. بَعضی دییَر گِتِنِه ایلیای پیغمبر ظهور هاکِردِه، بَعضیا هَم گِتِنِه یَتِه از قَدیمی پِیغَمبَرِن زینِّه بَوِه. ولی هیرودیس بُتِه: «مِن یَحیایی کَلِّه رِه وی تَنی جا سیوا هاکِردِمِه. پَس هَین کیِه گه مِن هَین چیارِه وی خَوَری اِشنُمِه؟» و تَقَلّا کِردِه عیسی رِه بَوینِه. وختی رَسولِن دَگِرِسِنِه، هر چی هاکِرد وِنِه رِه عیسایی سِه بُتِنِه. اَزما وِشونِه شی هَمرا بیت صِیدایی شهری سِه بَوِردِه تا اوجِه تَنیا ووئَن. وختی جَماعت هَینِه بِفَهمِسِنِه عیسایی دِمال راه دَکِتِنِه. عیسی هَم وِشونِه قَبول هاکِردِه و وِشونی هَمرا خِدایی پادشاهی ای خَوَری گَب بَزو و اونانیگه شَفا نیاز داشتِنِه رِه شَفا هادا. غِروب دَم، دِوازِه رَسول عیسایی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «جَماعَتِ مِرخَص هاکِن تا آبادیها و هَین دُور و وَری زَمی سَر بورِن و غَذا و سَرپَناه بَنگیرِن، چون هَیجِه یَتِه دُور افتادِه جائِه.» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «شِما شِه وِشونِه غَذا هادین.» اونان بُتِنِه: «اَما بِجُز پَنج تا نون و دِتا مائی هیچی نارمی، مَگِه هَینگه بوریم و دِشتِه هَین مَردِنی سِه غَذا بَخرینیم.» اوجِه حِدودِ پَنج هزار تا مَرد دَوِنِه. عیسی شی شاگردِنِ بُتِه: «مَردِنِ پَنجاه تا پَنجاه تا رَسد هاکِنین و هِنیشانین.» شاگِردِن هَم هَمونجور هاکِردِنِه و هَمه رِه هِنیشانینِه. اَزما عیسی پَنج تا نون و دِتا مائی رِه بَیتِه، آسِمونِ هارشیِه و شِکر هاکِردِه، هون نونیشونِه گِلی هاکِردِه و شی شاگِردِنِه هادا تا مَردِنی پِش بِلِن. هَمه بَخاردِنِه و سِئر بَوِنِه و دِوازِه تا زَمبیل هون تیکِه هایی جا گه بَمونِس وِه جَم هاکِردِنِه. یَتِه روز عیسی خَلوتی دِلِه دِ دِعا کِردِه، وی شاگِردِن وی هَمرا دَوِنِه. عیسی وِشونی جا بَپُرسیِه: «مَردِن گِنِنِه مِن کیمِه؟» شاگِردِن جِواب هادانِه: «بَعضی گِنِنِه یحیای تَعمید دَهَندِه ای، بَعضی دییَر گِنِنِه ایلیایی، و بَعضیا هَم تِرِه یَتِه از قَدیمی پِیغَمبَرِن دِنِنِّه گه زینِّه بَوِه.» عیسی وِشونی جا بَپُرسیِه: «شِما چی؟ شِمِه نَظَر مِن کیمِه؟» پِطرُس جِواب هادا: «تو مَسیحِ موعودِ خِدایی.» اَزما عیسی وِشونِه قَدِغَن هاکِردِه و دَستور هادا هَینِه هیچکسی وَر نُئِن. و بُتِه: «اِنسونی ریکا وِنِه خِیلی رَنج بَکِشِه و یَهودیِنی گَت گَتِه و مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن وِرِه رَد هاکِنَن و بَکوشَن و سِوّمین روز زینِّه بَوو.» اَزما هَمه رِه بُتِه: «اگه كَسی بَخواد می دِمال بیِه، وِنِه شیجا بِگذِرِه، هر روز شی صَلیبِ بَیرِه و می دِمال بیِه. چون هر کی بَخواد شی جانِ نِجات هادِه، اونِه از دَس دِنِه، ولی هر کی شی جانِ می خاطری از دَس هادِه، اونِه نِجات دِنِه. آدَمی ای سِه چی فایدِه دارنِه گه دِشتِه دِنیارِه بِدَسِ بیارِه، ولی شی جانِ از دَس هادِه یا اونِه تَلَف هاکِنِه؟ چون هر کی میجا و می گَبی جا عار دارِه، اِنسونی ریکا وختی شی جَلال و شی پیری جَلالی دِلِه مِقَدّسِ فِرشتِگونی هَمرا بیِه، ویجا عار دارنِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، بَعضیا هَیجِه اِسّانِه تا خِدایی پادشاهی رِه نَوینِن، نَمیرِنِه.» حِدوداََ هَشت روز بعد از هَین گَب عیسی، پِطرُس و یوحَنا و یَعقوبِ بَیتِه و یَتِه کوهی سَر بوردِه تا دِعا هاکِنِه. هَمون موقِه گه دِعا کِردِه، وی دیمی وَضع دَگِرِسِه و وی جِمِه اِسبی و نورانی بَوِه. ناخوَکی دِتا مَردی، موسی و ایلیای پیغمبر ظاهِر بَوِنِه و وی هَمرا دِ گَب زووِنِه. وِشون باشکوه و نورانی ظاهری هَمرا ظاهِر بَوِنِه و عیسایی هَمرا وی بَمِردَنی خَوَری گه اورشلیمی دِلِه وِسِه اِتِّفاق دَکِفِه گَب زووِنِه. پِطرُس و وی هَمراهِن خُو وِلی وِنِه، ولی وختی ویشار بَوِنِه، عیسایی جَلال و هون دِتا مَردی ای گه وی وَر اِسّاوِنِه رِه بَئینِه. وختی هون دِ نَفَر عیسایی وَری جا شیوِنِه، پِطرُس عیسی رِه بُتِه: «اِسّا، چَنّی خِبِ اَما ایجِه دَرمی! بِل سه تا سایِوون بَساجیم، یَتِه تِنِه، یَتِه موسایی سِه، یَت دییَر هَم ایلیایی سِه.» وی نَئونِسِه دِ چی گِنِه. پِطرُسی گَب حَلا تُوم نَوِه وِه گه یَتِه اَبر بیمو و وِشونی سَر سایه دیم بَدا. وختی اَبر وِشونی دُورِ بَیتِه شاگِردِن بَتِرسینِه. اونوَخت اَبری جا یَتِه چِمِر در بیمو گه: «هَین می ریکائِه گه وِرِه اِنتخاب هاکِردِمِه، وی گَبِ گوش هادین.» وختی چِمِر هِرِسا، عیسی رِه تَنیا بَئینِه. شاگِردِن هون موقِه اونچی ای جا گه بَئیوِنِه، هیچکسِ هیچی نُتِنِه. فَردای هون روز، وختی عیسی کوهی جا جِر بیمونِه، یَتِخِیلی جَماعَت وی بَئیَنی سِه بیمونِه. ناخوَکی یَتِه مَردی ازدِحامی دِلِه داد بَزو: «اِسّا، تیجا اِلتِماس کِمِّه می ریکا گه می یَتّا وَچِه هسِّه رِه هارشی و کِمَک هاکِنی. ناخوَکی روح وِرِه گیرنِه و وی دَرجا نَعرِه کَشِنِه و غَش کِنِّه، اونجور گه وی دِهِن کَف کِنِّه و وی تَن لَرزِه کَفِنِه و سَختی ای هَمرا وِرِه وِل کِنِّه. تی شاگِردِنی جا اِلتِماس هاکِردِمِه وِرِه دیرگا هاکِنَن، ولی نَتِنِسِنِه.» عیسی جِواب هادا: «اِی مِنحَرف و بی ایمونِ نَسل، تا كِی شِمِه هَمرا دَووئَم و شِمارِ تَحَمِل هاکِنَم؟ شی ریکارِه هَیجِه بیار.» هَمون موقِه گه ریکا دِ عیسایی وَر ایمو، دِو وِرِه بِنِه بَزو و وِرِه غَشگَری اِنگِتِه. ولی عیسی دِوِ تَشَر بَزو و ریکارِه شَفا هادا و وی پیری دَس بِسپارِسِه. دِشتِه مَردِن خِدایی بِزِرگی ای جا حِیرَت هاکِردِنِه. ولی هَمونجور گه هَمه عیسایی کارایی جا هاج و واج بَمونِس وِنِه، وی شی شاگِردِنِه بُتِه: «اونچی گه خوایمِه شِمارِ بُئَمِ خِب شی خاطِر بِسپارین: اِنسونی ریکارِه مَردِنی دَس تَسلیم کِنِنِه.» ولی وِشون وی مَنظورِ نِفَهمِسِنِه، چون وِشونی جا مَخفی بَمونِس وِه تا نِفَهمِن. و تَرسینِه هَینی خَوَری هَم ویجا سوال هاکِنَن. یَتِه روز شاگِردِنی میِن بَحث بَوِه گه وِشونی دِلِه کی هَمه ای جا گَت تَرِ. عیسی اونچی ای جا گه وِشونی دِلی دِلِه دَوِه خَوَر داشتِه، یَتِه کِچیک وَچِه رِه بَیتِه و شی وَر بِشتِه و وِشونِه بُتِه: «هر کی هَین وَچِه رِه می اِسمی خاطری قَبول هاکِنِه، مِنِه قَبول هاکِردِه، و هر کی مِنِه قَبول هاکِنِه، اونیگه مِنِه بَرِسانیِه رِه قَبول هاکِردِه. چون شِمِه هَمه ای میِن اونی گَت تَرِ گه هَمه ای جا کِچیکتَر ووئِه.» یوحَنا بُتِه: «اِی اِسّا، یَنَفَرِ بَئیمی گه تی اِسمی هَمرا دِو دیرگا کِردِه، ولی چون اَمِه جا نَوِه، تَقَلّا هاکِردِمی وی دَمِ بَیریم.» ولی عیسی وِرِه بُتِه: «وی دَمِ نَیرین، چون هر کی شِمِه علِیه نَووئِه، شِمِه هَمرائِه.» وختی هون روزا بَرِسیِه گه قَرار وِه عیسی آسِمونی سِه دَگِردِه، وی مِصَمَم بَوِه گه اورشلیم بورِه. وی پِش از هَینگه بورِه چَن نَفَرِ بَرِسانیِه تا یَتِه از سامریِنی آبادی ای دِلِه بورِن و یَجارِه ویسِه تَدارِک بَوینَن. ولی اوجِه ای مَردِن وِرِه قَبول نَکِردِنِه، چون دِنِسِنِه وی مِصَمَمِ گه اورشَلیم بورِه. وختی وی شاگِردِن، یَعقوب و یوحَنا، هَینِه بَئینِه عیسی رِه بُتِنِه: «اِی آقا، خواینی بُئیم آسِمونی جا تَش بَوارِه و دِشتِه وِشونِه هَلاک هاکِنِه؟» ولی عیسی دَگِرِسِه و وِشونِه تَشر بَزو [ و بُتِه: «شِما نَئونِنی کِدیم روحی جا هَسِّنی! چون اِنسونی ریکا نیمو تا مَردِنی جانِ هَلاک هاکِنِه بَلگی بیمو تا اونِه نِجات هادِه.»] اَزما عیسی و وی شاگِردِن یَت دییَر آبادی ای سِه بوردِنِه. راهی دِلِه یَنَفَر عیسی رِه بُتِه: «هر جا بوری تی دِمال اِمِه.» عیسی وی جِواب بُتِه: «شالیشون کِلی و پَرَندِه ایشون لونِه دارِنِه، ولی اِنسونی ریکا حَتّی جایی نارنِه شی سَرِ بِلِه.» عیسی یَنَفَر دییَرِ بُتِه: «مِنِه پیرَوی هاکِن.» ولی وی جِواب هادا: «اِی آقا، بِل اوَّل بورَم و بعد از هَینگه می پیر بَمِردِه و وِرِه دَفن هاکِردِمِه بیئَم.» عیسی وِرِه بُتِه: «بِل مِردِگون، شی مِردِئیشونِ خاک بِسپارِن. تو وِنِه بوری و خِدایی پادشاهی ای خَوَرِ اِعلام هاکِنی.» یَنَفَر دییَر بُتِه: «اِی آقا، مِن تی هَمرا اِمِه، ولی اِجازه هادِه اوَّل شی خِنِوادِه ای هَمرا خِدافِظی هاکِنَم.» عیسی وی جِواب بُتِه: «کسی گه شِخم بَزوئَنِ شِرو هاکِنِه و شی دِمالسَرِ هارشِه، خِدایی پادشاهی ای لیاقَتِ نارنِه.» بعد از اون، عیسای خِداوند هَفتاد نَفَرِ دییَرِ اِنتِخاب هاکِردِه و وِشونِه دِتا دِتا شیجا پِشتَر شَهر و دیاری گه شِه دَر نَظَر داشتِه اوجِه بورِه، بَرِسانیِه. وِشونِه بُتِه: «مَحصول زیادِ، ولی کارگَر کَم. پس صاب مَحصولی جا بَخواین تا گارگَرنِ ویشتَری رِه مَحصولی سَر بَرِسانِّه. بورین! مِن شِمارِ هِتی وَرکایی تَرا وِرگیشونی دِلِه رَسامِّه. شی هَمرا پول و کِلوار و کُوش نَوِرین، و راه دِلِه شی وَختِ سَلام هاکِردَنی سِه تَلَف نَکِنین. هر خِنِه ای دِلِه شونِنی اوَّل بُئین: ”صِلح و سَلام هَین خِنِه ای سَر دَوو.“ اگه هون خِنِه ای دِلِه کسی صِلح و سَلامی اَهل ووئِه، شِمِه صِلح و سلام وی سَر مونِّه، وَگَرنَه شِه شِمِنِه گِردِنِه. هون خِنِه ای دِلِه بَمونین و هر چی شِمِه پِش بِشتِنِه، بَخارین و بَنوشین، چون كارگَر شی دَسمِزِ مِستَحَقِ. هین خِنِه هون خِنِه نَکِنین. وختی یَتِه شَهری دِلِه بوردِنی و شِمِارِ قَبول هاکِردِنِه، هر چی شِمِه پِش بِشتِنِه، بَخارین. اوجِه ای مَریضِنِ شَفا هادین و بُئین: ”خِدایی پادشاهی شِمارِ نَزیکِ.“ ولی هر وَخت یَتِه شَهری دِلِه بوردِنی و شِمارِ قَبول نَکِردِنِه، هون شَهری کَر و کوچه ای دِلِه بورین و بُئین: ”حَتّی اَما شِمِه شَهری گَرد و خاکِ گه اَمِه لینگی سَر نیشتِه رِه، شِمِه علِیه هِتِکامی. ولی هَینِه دِنّین خِدایی پادشاهی نَزیکِ.“ دِنّین داوَری روز، مِجازاتی تَحَمِل سُدومی شَهری سِه گه گِناهی جا پِر وِه راحَت تَرِ تا هون شَهری سِه. «وای بَر تو، اِی خورَزینی شهر، وای بَر تو، اِی بیت‌صِیدایی شهر، چون اگه مُعجِزاتی گه شِمِه دِلِه اَنجام بَوِه صور و صیدونی شهرایی دِلِه اَنجام وونِسِه، اوجِه ای مَردِن خِیلی پِشتَر پِلاس شی تَن کِردِنِه و شی سَرِ تیل وَسِّنِه و توبِه کِردِنِه. ولی داوَری روز، مِجازاتی تَحَمِل صور و صیدونی سِه راحَت تَرِ تا شِمِنِه. و تو اِی كَفرناحومی شهر، خیال کِنّی تا آسِمون سَر کَشِنی؟ نا، بَلگی جَهِنِمی دِلِه سَرنِگون وونی. اَزما شی شاگِردِنِه بُتِه: «هر کی شِمِه گَبِ گوش هاکِنِه، می گَبِ گوش هاکِردِه، و هر کی شِمارِ قَبول نَکِنِه، مِنِه قَبول نَکِردِه، ولی هر کی مِنِه قَبول نَکِنِه، اونیگه مِنِه بَرِسانی رِه قَبول نَکِردِه.» هون هَفتاد نَفَر خِشالی ای هَمرا دَگِرِسِنِه و بُتِنِه: «اِی آقا، تی اِسمی هَمرا حتّی دِویشون هَم اَمِه جا اِطاعت کِنِنِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «مِن شیطانِ بَئیمِه گه هِتی بَرقی تَرا آسِمونی جا جِر کَفِنِه. اِسا شِمارِ اِقتدار دِمِه گه ماریشون و عَقربیشونِ شی لینگی بِن لِه هاکِنین و دِشمَنی دِشتِه قِوَّتِ از بِین بَوِرین، و هیچی شِمارِ آسیب نَرِسانِّه، ولی هَینِسه خِشحالی نَکِنین گه پَلیدِ ارواح شِمِه جا اِطاعَت کِنِنِه، بَلگی هَینِسه خِشال ووئین گه شِمِه اِسم آسِمونی دِلِه بَنوِشت بَوِه.» هَمون دَم، عیسی روح القُدُسی دِلِه شاد بَوِه و بُتِه: «اِی پیر، آسِمون و زَمینی صاحاب، تِرِه شِکر کِمِّه گه هَین چیارِه حَکیمِن و عاقِلِنی جا قایِم هاکِردی و کِچیک وَچیلِه ایشونی سِه آشکار هاکِردی. اَرِه، اِی پیر، چون هَین هون چی ای وِه گه تِرِه خِشال کِردِه. می پیر هَمه چیرِه می دَس بِسپارِسِه. هیچکی نَئونِّه ریکا کیِه بِجز پیر، و هیچکی نَئونِّه پیر کیِه بِجز ریکا، و اونانیگه ریکا بَخواد پیرِ وِشونی سِه آشکار کِنِّه.» اَزما تنیایی دِلِه، شی شاگِردِنِه هارشیِه و بُتِه: «خِش بِحالِ شِما گه هَین چیارِه وینِنی. چون شِمارِ گِمِه یَتِخِیلی پِیغَمبَرِن و پادشاهِن آرزو داشتِنِه اونچی گه شِما وینِنی رِه بَوینَن و نَئینِه، و اونچی گه شِما اِشنُنِنی رِه بِشنُئِن و نِشنُسِنِه.» یَتِه روز توراتی عِلَمایی جا ینفر پِرِسا تا هَین سوالی هَمرا عیسی رِه آزمود هاکِنِه. بُتِه: «اِی اِسّا، چی هاکِنَم تا اَبَدی زندگی رِه بِدَس بیارَم؟» عیسی وی جواب بُتِه: «توراتی دِلِه چی بَنوِشت بَوِه؟ اونی جا چی فَهمِنی؟» جِواب هادا: «”خِداوند شی خِدارِه شی دِشتِه دِل و شی دِشتِه جان و شی دِشتِه قِوَّت و شی دِشتِه فِکری هَمرا دوس دار، و ”شی هَمسادِه رِه هِتی شی جانی تَرا دوس دار.“» عیسی وِرِه بُتِه: «دِرِس جِواب هادایی. هَینِه بِجا بیار گه زندگی رِه دارنی.» ولی وی شی توجیه هاکِردَنی سِه عیسایی جا بپُرسیِه: «می هَمسادِه کیِه؟» عیسی وی جِواب بُتِه: «یَتِه مَردی اورشلیمی جا اَریحایی شهری سِه شیِه. راهی دِلِه راهزَنِنی دَس دَکِتِه. وِشون وِرِه لِخت هاکِردِنِه و کِتَک بَزونِه، و وِرِه نیمِه جان وِل هاکِردِنِه و بوردِنِه. از قَضا مَعبَدی یَتِه کاهِن اوجِه رِه رَد وونِسِه. ولی وختی وی چِش هون مَردی رِه بَخاردِه، شی راهِ وَل هاکِردِه و راهی اون دَسی جا بوردِه. هَمینجور هَم، مَعبَدی یَتِه خادِم هَم اوجِه رِه رَد وونِسِه. وی وختی اوجِه بَرِسیِه و هون مَردی رِه بَئیِه، شی راهِ وَل هاکِردِه و راهی اون دَسی جا بوردِه. ولی یَتِه مِسافِر گه سامِری وِه وختی اوجِه بَرِسیِه و هون مَردی رِه بَئیِه، وی دِل ویسِه بَسوتِه. پس وی وَر بوردِه و وی زَخمی سَر شَراب بَریختِه و روغَن بَمالِسِه و دَوِسِّه. اَزما وِرِه شی خَری سَر سِوار هاکِردِه و یَتِه مِسافِر خِنِه ای دِلِه بَوِردِه و ویجا پَرَستاری هاکِردِه. فَردای هون روز، مِسافِر خِنِه ای صاحابِ دِ دینار گه دِ روز کارگَری دَسمِزی اَنّا وِه هادا و بُتِه: ”هَین مَردی ای جا پَرَستاری هاکِن و اگه اَزین ویشتَر خَرج هاکِردی، اَزما دِ گِردِمِه تِرِه دِمِه.“ اِسا تی نَظَر هَین سِه تایی دِلِه، کِدیم یَتِه هون مَردی گه راهزَنِنی دَس دَکِت وِه ای هَمسادِه وِه؟» هون عالِم جِواب هادا: «اونیگه وِرِه رَحم هاکِردِه.» عیسی بُتِه: «بور و تو هَم اَتی هاکِن.» وختی راهی دِلِه دِ شیوِنِه، یَتِه آبادی ای سِه بَرِسینِه. اوجِه یَتِه زَنا گه وی اِسم مارتا وِه عیسی رِه شی خِنِه دَعوَت هاکِردِه. مارتا یَتِه خاخِر داشتِه گه وی اِسم مَریم وِه. مریم عیسایی لینگی وَر نیشت وِه و وی گَبِ گوش داوِه. ولی مارتا سَخت پَذیرایی ای مَشغول وِه، مارتا عیسایی وَر بیمو و بُتِه: «اِی آقا، تیسِه مِهِم نیِه گه می خاخِر مِنِه پَذیرایی ای دِلِه تَنیا بِشتِه؟ وِرِه بُو مِنِه کِمَک هاکِنِه!» ولی عیسای خِداوند جِواب هادا: «مارتا! مارتا، تو خِیلی چیایی سِه شِرِه پَریشون و نِگَرون کِنّی. اِسا اونگِه یَچی اَهَمیَّت دارنِه، مریم خِبِ چیرِه اِنتِخاب هاکِردِه گه ویجا بَئیت نَوونِه.» یَتِه روز عیسی یَجا دِ دِعا کِردِه. وختی وی دِعا تُوم بَوِه، یَتِه از شاگِردِن وِرِه بُتِه: «اِی آقا، دِعا هاکِردَنِه اَمارِه یاد هادِه. هَمونجوری گه یحیی شی شاگِردِنِ یاد هادا.» عیسی وِشونِه بُتِه: «هر وَخت دِعا کِنِنی، بُئین: «”اِی پیر، تی اِسم مِقَدَّس ووئِه، تی پادشاهی بیِه. اَمِه هر روزِ نونِ هر روز اَمارِه هادِه. اَمِه گِناهِنِ بِبَخش، چون اَما هَم دِشتِ اونانیگه اَمارِه مَدیونِنِه رِه بَخشِمی. اَمارِه آزمودی دِلِه نیار.“‌» اَزما وِشونِه بُتِه: «کِدیم یَتِه از شِما رَفِقی دارنِه گه نِصفِ شُو وی وَر بورِه و بُئِه: ”اِی رَفِق، سه تا نون مِنِه قَرض هادِه؛ چون یَتِه از می رَفِقِن سَفری جا بَرِسیِه و هیچی نارمِه وی پِش بِلِم.“ و وی خِنِه ای دِلِه جِواب هادِه: ”مِنِه زَحمت نَدِه. دَر کِلیِه و می وَچیلِه می هَمرا لایی دِلِه دَرِنِه. نَتِمِّه لایی جا پِرِسَم و یَچی تِرِه هادَم.“ شِمارِ گِمِه حتّی اگه شی رَفِقی سِه نِرِسِه و وِرِه نون نَدِه، وی اِصراری خاطری اِرِسِنِه و هر چی نیاز دارنِه رِه وِرِه دِنِه. «پَس شِمارِ گِمِه، بَخواین گه شِمارِ هادا وونِه؛ بَگِردین گه اَنگیرِنی؛ دَر بَزِنین گه دَر شِمِنِه پِه وونِه. چون هر کی بَخواد، بِدَس اُرنِه؛ و هر کی بَگِردِه، اَنگیرنِه، و هر کی دَر بَزِنِه، دَر ویسِه پِه وونِه. کدیم یَته از شِما پیرِن، اگه وی ریکا ویجا مائی بَخواد، یَتِه مار وِرِه دِنِه؟ یا اگه مِرغِنِه بَخواد، یَتِه عَقرَب وِرِه دِنِه؟ پس اگه شِما گه اَنّی بَد ذاتِنی دِنِّنی گه وِنِه شی وَچیلِه رِه خِبِ چی هادین، چَنّی ویشتَر شِمِه آسِمونی پیر روح القُدُسِ هر کی گه ویجا بَخواد، بَخشِنِه.» یَکَش عیسی یَتِه لالِ دِوِ یَنَفَری جا دیرگا هاکِردِه. وختی دِو دیرگا بوردِه، لالِ مَردی بَتِنِسِه گَب بَزِنِه و مَردِن بِهت هاکِردِنِه. ولی بَعضیا بُتِنِه: «وی دِویشونِه بِعِلزِبولی کِمکی هَمرا گه دِویشونی رَئیسِ دیرگا کِنِّه.» بَقیِه هَم هَین نیَّت گه وِرِه آزمود هاکِنِن ویجا یَتِه آسِمونی نِشونِه بَخوایسِنِه. عیسی وِشونی فِکرِ بَخونِسِه و وِشونِه بُتِه: «هر مَملِکتی گه شی علِیه دِ دَسِه بَوو، نابود وونِه، و هر خِنِه ای گه وی دِلِه دِ دَسِگی دَوو، پاچِنِه. اگه شِیطان هَم شی علِیه دِ دَسِه بَوو، چِتی وی مَملِکَت پابَرجا مونِّه؟ چون گِنِنی مِن دِویشونِه بِعِلزِبولی کِمَکی هَمرا دیرگا کِمِّه. اگه مِن بِعِلزِبولی کِمَکی هَمرا دِویشونِه دیرگا کِمِّه، شِمِه شاگِردِن کِنی کِمَکی هَمرا اونانِه دیرگا کِنِنِه؟ پَس وِشون، شِمِنِه داوَری کِنِنِه. ولی اگه مِن خِدایی قِوَّتی هَمرا دِویشونِه دیرگا کِمِّه، پس هَین نِشون دِنِه خِدایی پادشاهی شِمارِ بَرِسیِه. وختی یَتِه قِدّارِ مَردی گه کامِلاََ مِسَلَّحِ شی کاخی جا مِحافِظَت هاکِنِه، وی اَموال در اَمان مونِّه. ولی وختی یَنَفَر ویجا قِدّارتَر وِرِه حَملِه هاکِنِه، وِرِه شِکَست دِنِه و سِلاحی گه هون مَردی وی سَر بالِسِه رِه ویجا گیرنِه و دِشتِه وی دارایی رِه تاراج کِنِّه. هر کی می هَمرا نیِه، می علِیه، و هر کی می هَمرا جَم نَکِنِه، تار و مار ساجِنِه. «وختی پَلیدِ روح یَنَفَری جا دیرگا اِنِه، خِشک و بَرَهوتِ جایی دِلِه شونِه تا یَتِه جا شی اِستراحتی سِه بَنگیرِه. ولی چون نَنگیرنِه شی هَمرا گِنِه: ”هون خِنِه ای سِه گه ویجا بیمومِه، گِردِمِه.“ و وختی اوجِه رَسِنِه و هون خِنِه رِه ساجِه بَزِه و تمیز وینِّه، شونِه و هَفتا روح شیجا بَدتَرِ اُرنِه و هَمه با هَم دِلِه شونِنِه و اوجِه ساکِن وونِنِه. اون وَخت هون آدَمی عاقِبَت وی اَوَّلِ کَشی جا هَم بَدتَر وونِه.» وختی گه عیسی هَین گَبیشونِه گِتِه، یَتِه زَنا اِزدحامی دِلِه شی اَوازِ بِلَن هاکِردِه و بُتِه: «خِش بِحالِ ماری گه تِرِه دِنیا بیاردِه و تِرِه شیر هادا.» ولی عیسی وی جِواب بُتِه: «خِش بِحالِ اونانیگه خِدایی کَلامِ اِشنُنِنِه و اونِه بِجا اُرِنِه.» وختی گه اِزدِحام زیاد وونِسِه، عیسی بُتِه: «هَین نَسلی مَردِن چَنّی شَرورِنِه، وِشون یَتِه نِشونِه خواینِنِه! ولی نِشونِه ای وِشونِه هادا نَوونِه، جُز یونِسِ پِیغَمبَری نِشونِه. چون هَمونجور گه یونِس نینوایی مَردِنی سِه نِشونِه وِه، اِنسونی ریکا هَم هَین نَسلی سِه نِشونِه وونِه. داوَری روز، جِنوبی مَلَکِه هَین نَسلی هَمرا اِرِسِنِه و وِشونِه مَحکوم کِنِّه، چون وی دِنیایی هون سَری جا بیمو تا سِلیمونی حِکمَتِ بِشنُئِه، اِسا اونیگه ایجه دَرِه سِلیمونی جا گَت تَرِ. نینوایی مَردِن داوَری روز هَین نَسلی هَمرا اِرِسِنِنِه و وِشونِه مَحکوم کِنِنِه، چون وِشون یونِسی موعظِه ای خاطری توبِه هاکِردِنِه، اِسا اونیگه ایجِه دَرِه یونِسی جا گَت تَرِ. «هیچکی لَمپایی گه شی اِستِفادِه ای سِه روشِن هاکِردِه رِه اَی اَمباری ای دِلِه نَگِردانِه، بَلگی لَمپارِه پایِه ای سَر اِلنِه تا هر کی دِلِه بیِه روشِنایی رِه بَوینِه. تی چِش، تی تَنی لَمپائِه. اگه تی چِش سالِم ووئِه، دِشتِه تی وِجود روشِن وونِه. ولی اگه تی چِش فاسِد ووئِه، دِشتِه تی وجودِ تاریکی گیرنِه. مِواظِب واش نَکِنِه هون نوری گه تی دِلِه دَرِه، تاریکی ووئِه. اگه دِشتِه تی وِجود روشِن ووئِه و هیچ تاریکی ای هونی دِلِه دَنیوو، اونوَخت هِتی موقِه ای گه لَمپایی نور ترِه تابِنِه، دِشتِه تی وِجود روشِنایی دِلِه دَرِه.» وختی عیسی شی گَبِ تُوم هاکِردِه، یَتِه از عِلَمای فِرقِه فَریسی وِرِه غذایی سِه دَعوَت هاکِردِه. پس عیسی وی خِنِه بوردِه و هِنیشتِه. ولی وختی فَریسی بَئیِه عیسی شی دَسِ پِش از غَذا نَشوردِه، خِیلی تَجِّب هاکِردِه. اونوَخت عیسای خِداوند وِرِه بُتِه: «شِما فَریسیِن پِشقاب و پیالِه ای دیرگارِه تمیز کِنِنی، ولی وی دِلِه طَمع و بَدی ای جا پِرِ! اِی نادونِن، مَگِه اونیگه دیرگارِه بَساتِه، دِلِه رِه هَم نَساتِه؟ پس هون چیایی جا گه شی دِلی دِلِه دارِنی صَدَقِه هادین و وینِنی گه هَمه چی شِمِنِه پاکِ.» «وای بر شِما اِی عِلَمای فَریسی! شِما نَعنا و شِفید و هَمه جور سَبزی ای جا دَه به یِک دِنِنی، ولی عِدالَتِ نَدید گیرِنی و خِدایی مِحَبَتی جا غافِلِنی. هَینِنِ هَم وِسِه بِجا اُردِنی و اونانِه هَم یادی جا نَوِردِنی. «وای بِحالِ شِما اِی عِلَمای فَریسی! چون دوس دارِنی عِبادتگاهی دِلِه بِهتَرین جا هِنیشین و مَردِن کوچه بازاری دِلِه شِمارِ سَلام هاکِنَن. وای بَر شِما! چون شِما بی عَلامَتِ قَبریشونِه مونِّنی گه مَردِن نَئونِنِه و اونِنی سَر راه شونِنِه.» یَتِه از توراتی مَلِّمِن عیسایی جِواب بُتِه: «اِسّا، تو هَین گَبی هَمرا اَمارِه هَم توهین کِنّی.» عیسی بُتِه: «وای بر شِما هَم، اِی توراتی مَلِّمِن، چون مَردِنی دوش سَنگینِ بار اِلِنی، ولی شِه حاضِر نینی کِمَکی سِه حتّی شی اَنگیسِ باری بِن بِلین. وای بر شِما، چون پِیغَمبَرِنی سِه گه شِمِه پیرِنی دَس بَمِردِنِه، مَقبَرِه ساجِنِنی! پس شِما شی پیرِنی شاهِدِنی و وِشونی کارِ تایید کِنِنی. وِشون پِیغَمبَرِنِ بَکوشتِنِه و شِما وِشونی مَقبَرِه رِه ساجِنِنی. هَینِسه خِدایی حِکَمت گِنِه ”مِن وِشونی سِه پِیغَمبَرِن و رَسولِن رَسامِّه. ولی وِشون بَعضیارِه کِشِنِنِه و بَعضیارِه شِکنجه دِنِنِه،“ تا دِشتِه پِیغَمبَرِنی گه وِشونی خون از خِلقَتِ دِنیا تا اَلَن بَریخت بَوِه، هَین نَسلی گِردَن دَوو - هابیلی خونی جا تا زَكَریا گه وی خونِ قروونگاه و مِحرابی میِن بَریختِنِه. اَرِه، شِمارِ گِمِه هَین نَسل دِشتِه هَینِنی سِه حِساب پس دِنِه. «وای بر شِما اِی توراتی مَلِّمِن! چون شِما حَیقَتِ مَردِنی جا قایِم کِنِنی، نا شِه اونِه قَبول دارِنی نا اِلِنی دیگَرونی گه خواینِنِه، اونِه ایمون بیارِن.» وختی عیسی دیرگا بوردِه، توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی بَدجور وِرِه فِشار اُردِنِه و تَقَلّا کِردِنِه وِرِه تَحریک هاکِنَن خِیلی چیایی خَوَری گَب بَزِنِه. و مَتَّل وِنِه عیسایی تِکی جا یَتِه گَب در بیِه تا شِه وی گَبی هَمرا وِرِه تَلِه دیم بَدِن. هَمون موقِه هِزارِن نَفَر جَم بَوِنِه جوریگه هَمدیَرِ لینگ و لُو گیتِنِه. عیسی اَوَّل شی شاگِردِنی هَمرا گَب بَزو و بُتِه: «عِلَمای فِرقِه فَریسی ای خَمیرمایه ای جا گه دُروئیِه، دوری هاکِنین. هیچ قایِم هاکِردِه چی ای دَنیِه گه مَعلوم نَوو، و هیچ جاهادا چی ای دَنیِه گه بَرمَلا نَوو. اونچی تاریکی ای دِلِه بُتِنی، روشِنایی دِلِه بِشنُس وونِه، و اونچی دَوَسِه دَری پِشت یَواشک بُتِنی، خِنِه ای بومی سَر اعلام وونِه. «می رَفِقِن، شِمارِ گِمِه اونانی جا گه بَتِنِّنِه فقط شِمِه تَنِ بَکوشِن و بَعدِ هون دِ نَتِنِّنِه کارِ دییَری هاکِنِن نَتِرسین. ولی شِمارِ هِشدار دِمِه وِنِه کِنی جا بَتِرسین: ویجا بَتِرسین گه بعدِ اونگه بَکوشتِه اِقتِدار دارنِه جَهِنِمی دِلِه دیم بَدِه. اَرِه، شِمارِ گِمِه ویجا بَتِرسین. مَگِه پَنج تا میچکارِه دِ قَرِن نَروشِنِنِه؟ با هَین وجود، خِدا حتّی یَتِه از اونانِه یادی جا نَوِرنِه. حتّی دِشتِه شِمِه سَری می هَم بِشمارِسِه. پَس نَتِرسین؛ چون شِمِه اِرزِش هِزارِن میچکایی جا ویشتَرِه. «شِمارِ گِمِه، هر کی مَردِنی وَر اِقرار هاکِنِه می دِمالروئِه، اِنسونی ریکا هَم وِرِه خِدایی فِرِشتِگونی وَر اِقرار کِنِّه. ولی هر کی مِنِه مَردِنی وَر اِنکار هاکِنِه، مِن هَم خِدایی فِرِشتگونی وَر وِرِه اِنکار کِمِّه. هر کی اِنسونی ریکائی علِیه گَبی بَزِنِه، بیامرزی وونِه، ولی هر کی روح القُدُسِ کِفر بُئِه، بیامِرزی نَوونِه. وختی شِمارِ یَهودیِنی عِبادَتگاه و حاکِمِن و اونانیگه اِقتِدار دارِنِه ای وَر وَرِنِه، نِگَرون نَووئین گه چِتی شیجا دِفاع هاکِنین یا چی بُئین، چون هَمون موقِه روح القُدُس اونچی گه وِنِه بُئینِه، شِمارِ گِنِه.» ناخوَکی یَنَفَر جَماعتی میِن وِرِه بُتِه: «اِسّا، می بِرارِ بُو می پیری اِرثِ می هَمرا رَسَد هاکِنِه.» ولی عیسی وِرِه بُتِه: «اِی مَردی، کی مِنِه شِمِه میِن اِرث رَسَدگَر هاکِردِه؟» عیسی مَردِنِ بُتِه: «هوشیار ووئین و حِرص و طَمَعی جا دوری هاکِنین، چون آدَمی ای زندگی هَینِه رَبط نارنِه گه وی دارایی چَنّی زیادِه.» اَزما هَین مَثَلِ وِشونی سِه بیاردِه: «یَتِه پولدارِ مَردی ای زَمی خِیلی مَحصول بیاردِه. هون مَردی شی هَمرا بُتِه، ”چی هاکِنَم، چون جایی نارمِه شی مَحصولِ اَمبار هاکِنَم؟“‌ اَزما بُتِه: ”بِفَهمِسِمِه وِنِه چی هاکِنَم! شی اَمباریشونِه لی دِمِه و اَمبارای گَت تَری ساجِمِه، و دِشتِه گَنِّم و شی اَموالِ اونانی دِلِه اَمبار کِمِّه. اَزما شی جانِ گِمِه، اِی می جان، خِیلی سالی سِه اَموال جَم هاکِردی. اِسا آروم بَئیر، بَخار و بَنوش و خِش واش.“ ولی خِدا وِرِه بُتِه: ”اِی نادون! هَمین اَمشو تی جانِ تیجا گیرِنِه. پَس اونچی جَم هاکِردی کِنی وونِه؟“ هَین عاقبتِ کَسیِه گه شیسِه مال و مَنال جم کِنِّه، ولی خِدایی سِه پولدار نیِه.» اَزما عیسی شی شاگِردِنِ بُتِه: «شِمارِ گِمِه، شی زندگی ای سِه نِگَرون نَووئین گه چی بَخارین، و نا شی تَنی سِه گه چی دَکِنین، چون زندگی غذایی جا و تَن لیواسی جا مهِمتَرِه. کَشکیتیشونِ بَوینین: نا کارِنِه و نا دِرُو کِنِنِه، نا اَمبار دارِنِه و نا جایی گه اَمبار هاکِنَن، با هَین وجود خِدا وِشونِه روزی دِنِه. و شِما چَنی هَین پَرَندِه ایشونی جا بااِرزِشتَر هَسِّنی! کی شِمِه میِن بَتِنِّه نِگَرونی ای هَمرا، یَذِرِه شی عمرِ زیاد هاکِنِه؟ پَس، اگه هَین کِچیکِ کارِ نَتِنِّنی هاکِنین، چیسِه دییَر کارایی نِگَرونِنی؟ سوسَنیشونِه هارشین چِتی سَر کَشِنِنِه، نا زَحمَت کَشِنِنِه و نا ریسِنِنِه. شِمارِ گِمِه حتّی سِلیمونِ پادشاه هَم دِشتِه شی جَلال و شکوهی هَمرا وِشونی یَتِّه ای اَنّا هَم بَزَک نَوِه. پَس اگه خِدا صَحرایی واش گه اَمرِز دَرِه و فَردا تَنیری دِلِه دیم بَدا وونِه رِه، هَینجور بَزَک کِنِّه، چَنّی ویشتَر شِمارِ بَزَک کِنِّه، اِی کم ایمونیشون! پس هَینی دِمال دَنیوئین گه چی بَخارین و یا چی دَکِنین، هَینِنی نِگَرون نَووئین، چون هَین دِنیایی خدانَشناسِ مردِن هَین چیایی دِمال دَرِنِه، ولی شِمِه پیر گه آسِمونی دِلِه دَرِه دِنِّه گه شِما دِشتِ هَینِنِ اِحتیاج دارِنی. پس شِما وی پادشاهی ای دِمال دَووئین، گه دِشتِه هَینِن هَم شِمارِ هادا وونِه. «اِی کِچیکِ گَلِّه، نَتِرسین، چون شِمِه آسِمونی پیری خِشالی هَینِه گه پادشاهی رِه شِمارِ هادِه. اونچی دارِنی رِه بَروشین و فَقیرِنِه هادین؛ شیسِه پول کیسِه ای دِرِس هاکِنین گه نَپیسِه و گَنجی آسِمونی دِلِه گه تُوم نَوونِه، جایی گه نا دِز وِرِه دِزِّنِه و نا لِمِک وِرِه از بِین وَرنِه. چون هر کِجِه شِمِه گَنج دَوو، شِمِه دِل هَم اوجِه دَرِه. «شی کَمَرِ دَوِنین و خِدمَتی سِه آمادِه ووئین، و شی لَمپارِه روشِن دارین. اونانی تَرا ووئین گه اِنتظار کَشِنِنِه وِشونی اَرباب عَروسی ای جَشنی جا دَگِردِه، تا وختی راهی جا رَسِنِه و دَر زَنِّه، دَرجا دَرِ ویسِه پِه هاکِنِن. خِش بِحالِ نوکَرِنی گه وختی وِشونی اَرباب گِردِنِه، وِشونِه ویشار و هوشیار بَوینِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، وی شی خِدمَت هاکِردَنی لیواسِ کِنِّه و وِشونِه سِفره ای سَر نیشانِّه و اِنِه وِشونی جا پَذیرایی کِنِّه. خِش بِحالِ هون نوکَرِنی گه وختی وِشونی اَرباب اِنِه، چی نِصفِ شُو ووئِه و چی سِه صِب، وِشونِه ویشار و هوشیار بَوینِه. «ولی هَینِه دِنّین اگه صابخِنِه دِنِسِه دِز چی ساعَتی اِنِه، نِشتِه وی خِنِه ای جا دِزّی هاکِنِن. پَس شِما هَم آمادِه ووئین، چون اِنسونی ریکا هون موقِه ای گه اِنتظار نارِنی اِنِه.» پِطرُس بَپُرسیِه: «آقا، هَین مَثَلِ اَمِنِه بیاردی یا هَمه ای سِه؟» عیسایِ خِداوند جِواب هادا: «پس هون دانا و وَفادارِ مِواشِر کیِه گه وی اَرباب شی خِنِه ای نوکَرِنی سَرپَرَسی رِه وِرِه هادا تا اونانی سَهمیِه خِراکِ بِموقِه وِشونِه هادِه؟ خِش بِحالِ هون نوکَری گه وختی وی اَرباب اِنِه وِرِه کاری سَر بَوینِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، دِشتِه شی دارایی رِه وی دَس دِنِه. ولی اگه هون نوکَر شی وَر بُئِه ”می اَربابی بیموئَن دیر بَوِه،“ نوکَرِن و کِلفَتِنِ اَذیَت و آزار هاکِنِه و بَخارِه و بَنوشِه و عیاشی هاکِنِه، وی اَرباب روزی گه اِنتظار نارنِه و ساعتی گه ویجا خَوَر نارنِه اِنِه و وِرِه دِشَقِّه کِنِّه، و وِرِه یَجا رَسانِّه گه خیانتکارِنِ بَرِسانیِه. «هون نوکَری گه شی اَربابی خواسِّه رِه دِنِّه و با هَین وجود شِرِه اونی اَنجامی سِه آمادِه نَکِنِّه، بَدجور مِجازات وونِه. ولی اونیگه شی اَربابی خواسِّه رِه نَئونِّه و کاری کِنِّه گه تَنبیهی سِزاوارِ، کَمتر مِجازات وونِه. هر کسِ ویشتَر هادا بَوو ویجا ویشتَر هَم دَرخواس وونِه، و هر کسِ گه ویشتَر بِسپارِس بَوو، ویشتَر هَم ویجا طَلَب وونِه. «مِن بیمومِه تا زَمینِ تَش بَکِشَم، اِی كاش تا اَلَن تَش بَئیت وو! مِن غِسلِ تَعمیدی دارمِه گه وِنِه اونِه بَیرِم و تا هون اَنجام بَوو چَنّی فِشاری بِن دَرمِه. گِمون کِنِنی بیمومِه تا زَمینی سَر صِلح و آشتی بیارِم؟ نا، بیمومِه جِدایی دیم بَدَم. بعد اَزین، خِنِواری گه پَنج نَفَرِنِه وِشونی میِن جِدایی کَفِنِه، سِه نَفَر، دِ نفری علِیه و دِ نَفَر، سِه نَفَری علِیه. وِشونی میِن جِدایی کَفِنِه، پیر، ریکائی علِیه و ریکا، پیری علِیه، مار، کیجائی علِیه و کیجا، ماری علِیه، شی مار، عروسی علِیه و عَروس، شی ماری علِیه.» اَزما عیسی جَماعَتِ بُتِه: «وختی وینِنی مَغِربی جا اَبریشون اِنِنِه دَرجا گِنِنی: وِنِه ”وارِش بیِه،“ و هَمونجور هَم وونِه. وختی جِنوبی جا وا زَنِّه گِنِنی: ”هوا گَرم وونِه،“ و هَمونجور هَم وونِه. اِی دُروئِن! شِما گه آسِمون و زَمینی وَضعیَتی تَعبیر هاکِردَنِ دِنِّنی، چِتی نَتِنِّنی هَین زَمونِه ای وَضعیَتِ تَعبیر هاکِنین؟ «چه شِه اونچی ای خَوَری گه دِرِسِ داوَری نَکِنِنی؟ وختی حَلا شی شاکی ای هَمرا قاضی ای وَر شونی، تَقَلّا هاکِن راهی دِلِه وی هَمرا آشتی هاکِنی، نَکِنِه وی تِرِه قاضی ای وَر بَکِشانِّه و قاضی تِرِه مأموری دَس هادِه، و مأمور هَم تِرِه زیندونی دِلِه دیم بَدِه. تِرِه گِمِه دِن تا قَرِنِ آخَرِ نَدی، هیچ جور زیندونی جا دیرگا نیئِنی.» هَمون موقِه، چَن نَفَر جَماعتی دِلِه عیسی رِه جَلیلینی جا خَوَر هادانِه گه پیلاتُس وِشونِه قِروونی هاکِردَنی موقِه قَتلِ عام هاکِرد وِه، جوریگه وِشونی خون قِروونی ایشونی خونی هَمرا قاطی بَوِه وِه. عیسی اونانی جِواب بُتِه: «گِمون کِنِنی چون هون جَلیلین هَین روز دِچار بَوِنِه، دِشتِه دییَر جَلیلیِنی جا گِناهکارتَر وِنِه؟ شِمارِ گِمِه هَینجور نیِه. بَلگی اگه توبِه نَکِنین، دِشتِه شِما هَم هلاک وونِنی. و یا گِمون کِنِنی هون هیجدَه نَفَر گه سیلوآمی بِرج وِشونی سَر لی بَخاردِه و وِشونِه بَکوشتِه، اورشلیمی دییَر مَردِنی جا خَطاکارتَر وِنِه؟ شِمارِ گِمِه هَینجور نیِه. بَلگی اگه توبِه نَکِنین، دِشتِه شِما هَم هَلاک وونِنی.» اَزما عیسی هَین مَثَلِ بیاردِه: «یَتِه مَردی شی باغی دِلِه اَنجیل دار دَکاشتِه. وختی خوایسِه وی میوِه رِه بَچینِه، هیچی نَنگیتِه. پَس شی باغوونِ بُتِه: ”هارِش سِه سالِه هَین اَنجیل داری وَر اِمِه گه ویجا میوه بَچینَم، ولی هیچی نَنگیرمِه. اونِه بَورین، دِ چه زَمین هَدَر بورِه.“ ولی باغوون جِواب هادا: ”آقا، بِل یَه سال دییَر هَم بَمونِّه، مِن وی دُورِ کَمِّه و اونِه کود دِمِه. اگه سال دییَر میوه بیاردِه گه هیچ، اگه نیاردِه اَزما اونِه بَورین.“‌» یَتِه مِقَدّسِ شَنبِه روز، عیسی یَتِه از یَهودیِنی عِبادَتگاهی دِلِه تَعلیم داوِه. اوجِه یَتِه زَنا دَوِه گه یَتِه روح هیجدَه سال وِرِه علیل هاکِرد وِه، جوریگه قوزِن بَوِه وِه و اَصلاََ نَتِنِسِه راس هِرِسِه. وختی عیسی وِرِه بَئیِه، وِرِه شی کَفا بَخونِسِه و بُتِه: «اِی زن، تو شی هَین علیلی ای جا آزاد بَوِه ای!» اَزما عیسی شی دَسِ وی سَر بِشتِه و هون زَنا دَرجا راس هِرِسا، خِدارِه پَرَسِش هاکِردِه. ولی عبادَتگاهی رَئیس از هَینگه عیسی شَنبِه روزی دِلِه شَفا هادا وِه، عصبانی بَوِه و مَردِنِ بُتِه: «شِش روز کار هاکِردَنی سِه دارِنی. هون روزایی دِلِه بیئِین و شَفا بَیرین، نا شَنبِه روزی دِلِه.» عیسای خِداوند وی جِواب بُتِه: «اِی دُروئِن! هیچکِدیم از شِما شَنبِه روزی دِلِه شی گُو یا خَرِ کِلِمی جا وا نَکِنِه تا اُو هادانی سِه دیرگا بَوِرِه؟ پَس مَگِه نِسِّه هَین زَنارِه گه ابراهیمی کیجائِه و شیطان هیجدَه سال وِرِه اَسیر هاکِرد وِه رِه، شَنبِه روزی دِلِه هَین بَندی جا آزاد هاکِردَن؟» عیسی وختی هَینِه بُتِه، وی مِخالِفِن هَمه شَرمَندِه بَوِنِه، ولی دِشتِه اِزدِحام هون هَمه پِرشکوه و عجیبِ کارایی جا خِشالی هاکِردِنِه. عیسی اَزما بُتِه: «خِدایی پادشاهی چیرِه مونِّه؟ اونِه چی ای هَمرا مقایسِه هاکِنِم؟ هِتی خَردِلی تیمِه مونِّه گه یَتِه مَردی اونِه بَیتِه و شی باغی دِلِه دَکاشتِه. هون تیم سَربَکشیِه و دار بَوِه. جوریگه آسِمونی پَرندِه ایشون بیمونِه و وی شاخِه بالی سَر کِلی بَساتِنِه.» اَی هَم بُتِه: «خِدایی پادشاهی رِه چی ای هَمرا مقایسِه هاکِنِم؟ هِتی خَمیرمایه ای تَرائِه گه یَتِه زَنا اونِه بَیتِه و سِه تا مَنَّر آردی هَمرا قاطی هاکِردِه تا دِشتِه خَمیر وَر بیمو.» عیسی اورشلیمی راهی دِلِه، شَهرا و آبادی ای دِلِه شیوِه و تَعلیم داوِه. هَمون موقِه، یَنَفَر ویجا بَپُرسیِه: «اِی آقا، اونانیگه نِجات گیرِنِه کَمِنِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «تَقَلّا هاکِنین تا تَنگِ دَری جا دِلِه بورین، چون شِمارِ گِمِه، خِیلیا تَقَلّا کِنِنِه تا دِلِه بورِن، ولی نَتِنِّنِه. وختی صابخِنِه پِرِسِه و دَرِ دَوِنِّه، دیرگا اِسِّنِنی و دَرِ کِتِنِنی و گِنِنی: ”آقا، دَرِ اَمِسِه پِه هاکِن!“ ولی وی جِواب دِنِه: ”شِمارِ نِشناسِمِه، نَئومِه کِجائینی.“ هون موقِه شِما گِنِنی: ”اَما تی هَمرا بَخاردِمی و بَنوشیمی و تو اَمِه کَر و کوچه ای دِلِه تَعلیم داوِئی.“ هون موقِه وی شِمارِ گِنِه: ”شِمارِ گِمِه؛ شِمارِ نِشناسِمِه، نَئومِه کِجائینی. اِی دِشتِه شِما گه بَدکارِنی، میجا دور بَووئین.“ اَزما اوجِه بِرمِه دَرِه و دَنِّن ترسی جا هیکَش خارنِه، وختی گه اِبراهیم و اِسحاق و یعقوب و دِشتِه پِیغَمبَرِنِ خِدایی پادشاهی ای دِلِه وینِنی، ولی شِما شِه دیرگا دَرِنی. مَردِن شرق و غرب و شِمال و جِنوبی جا اِنِنِه و خِدایی پادشاهی ای سِفرِه ای سَر نیشِنِنِه. اَرِه، آخَرینایی دَرِنِه گه اوَّل وونِنِه و اَوَّلینایی گه آخَر.» هَمون موقِه، عِلَمای فِرقِه فَریسی ای جا چَن نفر عیسایی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «ایجِه رِه تَرک هاکِن و یَجا دییَر بور، چون هیرودیس خواینِه تِرِه بَکوشِه.» عیسی جِواب هادا: «بورین و هون شالِ بُئین: ”اَمرِز و فَردا دِویشونِ دیرگا کِمِّه و مَردِنِ شَفا دِمِه و سِوّمین روز شی کارِ تُوم کِمِّه. ولی اَمرِز و فَردا و پِرا وِنِه شی راهِ اِدامِه هادَم، چون مَحالِ یَتِه پِیغَمبَر اورشلیمی دیرگا هَلاک بَوو.“ «اِی اورشلیم، اِی اورشلیم، اِی پِیغَمبَرِنی قاتِل و سَنگسار کِنَندِه رَسولِنی گه تی وَر بَرِسانی وونِنِه! چَن کَش بَخوایسِمِه هِتی کِچِ کِرکی تَرا گه شی چینیکائیشونِه شی پَری بِن جَم کِنِّه، تی وَچیلِه رِه یَجا جَم هاکِنَم، ولی نَخوایسی! اِسا شِمِه خِنِه ویرونِه ای تَرا مونِّه و شمارِ گِمِه دِ شِما مِنِه نَوینِنی تا روزی گه بُئین: ”مِوارَکِ اونیگه خداوندی اِسمی هَمرا اِنِه.“» یَتِه مِقَدّسِ شَنبِه روز گه عیسی غذا بَخاردَنی سِه فِرقِه فَریسی ای یَتِه از رَهبَرِنی خِنِه بورد وِه، اونانیگه اوجِه دَوِنِه وِرِه دِقَّتی هَمرا زیر نَظر داشتِنِه. وی پِش یَتِه مَردی دَوِه گه وی تَن اُولِه داشتِه. عیسی توراتی مَلِّمِن و فَریسیِنی جا بَپُرسیِه: «شَنبِه روزی دِلِه شَفا هادائَن جایزِ یا نا؟» اونان هیچی نُتِنِه. پَس عیسی هون مَردی رِه بَیتِه شَفا هادا و مِرخَص هاکِردِه. اَزما وِشونِه هارشیِه و بَپُرسیه: «کِدیم یَتِه از شِما دَرِه گه وی ریکا یا وی گُو مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه چاهی دِلِه دَکِفِه دَرجا وِرِه دیرگا نیارِه؟» وِشون هیچ جِوابی ناشتِنِه هادِن. وختی عیسی بَئیِه مِهمونِن چِتی تَقَلّا کِنِنِه بورِن مِجلِسی بالا کَلِسی هِنیشِن، هَین مَثَلِ وِشونی سِه بیاردِه: «وختی کسی تِرِه عروسی دَعوت کِنِّه، بالا کَلِسی نَنیش، چون شاید کسی تیجا سَرشِناس تَر هَم دَعوت بَوِه وو. هون موقِه صاب مِجلِسی گه هر دِتای شِمارِ دَعوت هاکِردِه، اِنِه و تِرِه گِنِه: ”شی جارِه هَین آدَمِ هادِه.“ اونوَخت شَرمندگی ای هَمرا تَهِ مِجلِس نیشِنی. ولی هر وَخت کسی تِرِه دَعوَت کِنِّه، بور و تَهِ مِجلِس هِنیش، تا وختی صاب مِجلِس بیِه، تِرِه بُئِه: ”می رَفِق، بَفِرمِه بالاتر هِنیش.“ اونوَخت دییَر مِهمونِنی وَر گه سِفرِه ای سَر نیشتِنِه سَربِلَن وونی. چون هر کی شِرِه گَت هاکِنِه کِچیک وونِه، و هر کی شِرِه فروتَن هاکِنِه سَربِلَن وونِه.» اَزما عیسی صاب مِجلِسِ بُتِه: «وختی ناهار یا شُوم دَعوَتی دِنی، رَفِقِن و بِرارِن و فامیلِن و شی پولدارِ هَمسادِایشونِ دَعوَت نَکِن، چون اونان هَم تِرِه دَعوَت کِنِنِه و هَینجوری عوَض گیرنی. ولی وختی دَعوَتی دِنی، فَقیرِن و چِلِّخِن و شَلِن و کورِنِ دَعوَت هاکِن گه تو بَرکت گیرنی، چون وِشون هیچی نارِنِه گه دَر عوَض تِرِه هادِن، و شی اَجرِ دِرِسکارِنی قیامتی دِلِه گیرنی.» وختی یَتِه از مِهمونِن گه عیسایی هَمرا هَمسِفرِه وِه هَینِه بِشنُسِه، عیسی رِه بُتِه: «خِش بِحالِ اونیگه خِدایی پادشاهی ای دَعوَتی ای دِلِه نون بَخارِه.» عیسی وی جِواب بُتِه: «یَنَفَر یَتِه گَتِ دَعوَتی بَیتِه و خِیلیارِه دَعوَت هاکِردِه. وختی شُومی موقِه بَوِه، شی نوکَرِ بَرِسانیِه تا دَعوَت بَوِه ایشونِه بُئِه، ”بیئِین گه هَمه چی حاضِرِه.“ ولی وِشون هر کِدیم یَتِه ویهومِه بیاردِنِه. اوَّلی بُتِه: ”یَتِه زَمی بَخریمِه گه وِنِه بورِم اونِه بَوینِم. خواهِشاََ می عِذرِ قَبول هاکِن.“ یَت دییَر بُتِه: ”مِن پَنج جِفت گُو بَخریمِه، اَلَن دِ شومِه اونانِه هارشَم بَوینَم چِتینِه. خواهِشاََ می عِذرِ قَبول هاکِن.“ یَت دییَر هَم بُتِه: ”تازِه زَن بَوِردِمِه، هَینِسه نَتِّمِه بیئَم.“ اَزما نوکَر دَگِرِسِه و هَمه چیرِه شی اَربابِ بُتِه. اَرباب عصبانی بَوِه و شی نوکَرِ دَستور هادا دَرجا شَهری کوچه بازاری دِلِه بور و فَقیرِن و چِلِّخِن و کورِن و شَلِنِ بیارِه. نوکَر بُتِه: ”آقا، تی دَستورِ اَنجام هادامِه، ولی حَلا جا دَرِه.“ اَزما وی اَرباب بُتِه: ”شاه راه و کورِ راهایی گه شَهری جا دیرگا دَرِنِه ای سِه بور و اِصراری هَمرا مَردِنِ می دَعوَتی ای دِلِه بیار تا می خِنِه مَشت بَوو. شِمارِ گِمِه دَعوَت بَوِه ایشونی جا هیچکدیم، می شُومِ حتّی مِزِه هَم نَکِنِنِه.“‌» یَتِخِیلی اِزدِحام عیسی رِه هَمراهی کِردِه. عیسی وِشونِه هارشیِه و بُتِه: «هر کی می وَر بیِه و شی پیر و مار، زَن و وَچِه، بِرار و خاخِر و حتّی شی جانی جا نِفرت نارِه، نَتِنِّه می شاگِرد ووئِه. هر کی شی صَلیبِ شی دوش نَکِشِه و می دِمال نیِه، نَتِنِّه می شاگِرد ووئِه. کِدیم یَتِه از شِما دَرِه گه بَخواد یَتِه بِرج بَساجِه و اوَّل نَنیشِه وی خَرجِ حساب هاکِنِه و بَوینِه بَتِنِّه اونِه تَکمیل هاکِنِه یا نا؟ چون اگه وی کِرسی رِه بَساجِه ولی بَنا رِه تَکمیل نَکِنِه، هر کی بَوینِه وِرِه مَسخَرِه کِنِّه، گِنِه: ”هَین آدَم یَتِه بَنایی بَساتَنِ شِرو هاکِردِه، ولی نَتِنِسِه اونِه تُوم هاکِنِه.“‌ «و یا کِدیم پادشاهِ پِش از هَینگه یَت دییَر پادشاهی هَمرا جَنگی راهی بَوو، نَشوئِه نَنیشِه و فکر نَکِنِه دَه هِزار سَربازی هَمرا بَتِنِّه یَنفری پِش بورِه گه بیست هِزار سَربازی هَمرا وی جَنگ اِنِه؟ و اگه بَوینِه نَتِنِّه وی پَس بَر بیِه، حَلا اونوَخت تا دِشمَنی لَشگر دورِ، یَتِه نمایَندِه رَسانِّه تا صِلح هاکِنِه. هَمینجور، هیچکدیم از شِما هَم اگه دِشتِه چیزایی جا گه دارنِه دَس نَکِشِه، نَتِنِّه می شاگِرد ووئِه. «نِمَک خِبِ، ولی اگه نِمَک شی مِزِه رِه از دَس هادِه، چِتی بِشِنِه اَی هَم اونِه شور هاکِردَن؟ دِ اِستِفادِه ای نارنِه، نا زَمینی به دَرد خارنِه و نا بِشِنِه کود هاکِردَن؛ بَلگی اونِه دور شَنِنِه. هر کی گوشِ شِنَوا دارنِه، بِشنُئِه!» ولی خراجگیرِن و گِناهکارِن هَمه عیسایی دور جَم وونِسِنِه تا وی گَبِ بِشنُئَن. عِلَمای فِرقِه فَریسی و توراتی مَلِّمِن غِرغِر کِردِنِه و گِتِنِه: «هَین مَردی گِناهکارِنِ قَبول کِنِّه و وِشونی هَمرا هَمسِفرِه وونِه.» پَس عیسی هَین مَثَلِ وِشونی سِه بیاردِه: «کِدیم یَتِه از شِما دَرِه گه صد تا گِسَن دارِه و وختی هونِنی جا یَتِه گِم بَوو، هون نَود و نِه تای دییَرِ صَحرایی دِلِه نِلِه و هون گِم بَوِه ای دِمال نَشوئِه تا هونِه بَنگیرِه؟ وختی گِم بَوِه گِسَنِ بَنگیتِه، اونِه خِشالی ای هَمرا شی دوش اِلنِه و خِنِه اِنِه، شی رَفِقِن و هَمسادِگونِ جَم کِنِّه و گِنِه: ”می هَمرا خِشالی هاکِنین؛ چون شی گِم بَوِه گِسَنِ بَنگیتِمِه.“ شِمارِ گِمِه هَینجوری یَتِه گِناهکاری سِه گه توبِه کِنِّه، آسِمونی دِلِه یَتِه گَتِه جَشن بَرپا وونِه تا هون نَود و نِه تا دِرِسکاری سِه گه توبِه ای سِه نیاز نارِنِه. «و یا کِدیم زَنائه گه دَه تا نِقرِه سِکِّه دارِه و وختی هونِنی جا یَتِه گِم بَوو، لَمپا روشِن نَکِنِه و خِنِه رِه ساجِه نَزِنِه، و تا اونِه نَنگیرِه بَگِرِسَنی جا نِسِّنِه؟ وختی اونِه بَنگیتِه، شی رَفِقِن و هَمسادِگونِ جَم کِنِّه و گِنِه: ”می هَمرا خِشالی هاکِنین؛ چون شی گِم بَوِه سِکِّه رِه بَنگیتِمِه.“ شِمارِ گِمِه، هَمینجور یَتِه گِناهکاری توبه هاکِردَنی سِه، خِدایی فِرِشتگونی وَر شادی بَرپا وونِه.» اَزما عیسی اِدامِه هادا و بُتِه: «یَتِه مَردی دِتا ریکا داشتِه. یَتِه روز کِچیک ریکا شی پیرِ بُتِه: ”اِی پیر، سَهمی گه تی دارایی ای جا مِنِه رَسِنِه رِه اَلَن مِنِه هادِه.“ پَس پیر شی دارایی رِه هون دِتا ریکائی میِن رَسد هاکِردِه. حَلا خِیلی زِمِن نِگذِشت وِه گه کِچیک ریکا هر چی گه داشتِه رِه جَم هاکِردِه و یَتِه دور دَسِ دیار بوردِه، و شی دارایی رِه اوجِه عیاشی ای هَمرا به باد هادا. وختی هر چی داشتِه رِه خَرج هاکِردِه، هون دیاری دِلِه بَدجورِ قَحطی بیمو و تنگدَسی ای سِه دَکِتِه. پس بوردِه و یَتِه اون مَنطَقِه ای مَردِنی نوكَر بَوِه. هون مَردی هَم وِرِه شی زَمی ای سَر بَرِسانیِه تا وی خی ایشونِه خِراک هادِه. هون ریکا آرِزو داشتِه شی خیکِ خی ایشونی خِراکی جا سِئر هاکِنِه، ولی هیچکی وِرِه هیچی نَداوِه. سَرآخَر شی وَر بُتِه: ”می پیری خِیلی از کارگَرِن اِضافِه غذا هَم دارِنِه و مِن هَیجِه وَشنایی جا دِ تَلف وومِه. پس اِرِسِمِه و شی پیری وَر شومِه و وِرِه گِمِه: ’پیر، مِن تی حَق و خِدایی حَق گِناه هاکِردِمِه. دِ لیاقَت نارمِه مِنِه تی ریکا دِنِّن، می هَمرا هِتی یَتِه از شی کارگَرِنی تَرا رَفتار هاکِن.“‘ «پَس پِرِسا و شی پیری خِنِه ای سَمت راه دَکِتِه. ولی حَلا خِنِه ای جا دور وِه، وی پیر وِرِه بَئیِه و وی دِل ویسِه بَسوتِه و دُویی هَمرا وی سَمت بوردِه و وِرِه کَشِه بَیتِه و خِش هادا. ریکا شی پیرِ بُتِه: ”پیر، مِن تی حَق و خِدایی حَق گِناه هاکِردِمِه. دِ لیاقَت نارمِه مِنِه تی ریکا دِنِّن.“ ولی پیر شی نوکَرِنِ بُتِه: ”زود بورین و خِبترین جِمِه رِه بیارین و وی تَن دَکِنین. یَتِه اَنگُوشتَر وی اَنگیس و یَتِه کُوش وی لینگ دَکِنین. هون دَوَسِه تِشکِلِه رِه بیارین، سَر بَورینین تا بَخاریم و جَشن بَیریم. چون می هَین ریکا بَمِرد وِه، اَی زینِّه بَوِه، گِم بَوِه وِه، بَنگیت بَوِه.“ پس جَشن بَیتِنِه و شادی هاکِردِنِه. «ولی گَتِ ریکا زَمی سَر دَوِه. وختی خِنِه ای نَزیکی بَرسیِه و سَما و آوازی صِدا رِه بِشنُسِه، یَتِه از نوکَرِنِ داد هاکِردِه و بَپُرسیِه: ”چی خَوَرِه؟“ نوكَر جِواب هادا: ”تی بِرار دَگِرِسِه و تی پیر هون دَوَسِه تِشکِلِه رِه سَر بَوریِه، چون شی ریکارِه صَحیح و سالِم بَنگیتِه.“ گَتِ ریکا وختی هَینِه بِشنُسِه، عَصبانی بَوِه و نَخوایسِه خِنِه بورِه. وی پیر دیرگا بیمو و ویجا التماس هاکِردِه. ولی وی شی پیری جِواب بُتِه: ”هارِش مِن اَلَن خِیلی سالِ هِتی نوکَری تَرا تِرِه خِدمَت هاکِردِمِه و هیچ وَخت تی دَستوری جا سَرپیچی نَکِردِمِه. ولی تو هیچ وَخت حتّی یَتِه بِزگِلِه هَم مِنِه نَدایی تا شی رَفِقِنی هَمرا یَتِه مِهمونی بَیرِم. ولی اِسا تی هَین ریکا دَگِرِسِه، ریکائی گه تی دارایی رِه خَرابِ زَنا ایشونی هَمرا به باد هادا، ویسِه هون دَوَسِه تِشکِلِه رِه سَر بَوری!“ پیر وِرِه بُتِه: ”ریکا، تو هَمِش می هَمرا دَری و هر چی دارمِه تِنیِه. ولی اَلَن وِنِه جَشن بَیریم و شادی هاکِنیم، چون تی هَین بِرار بَمِرد وِه، اَی زینِّه بَوِه؛ گِم بَوِه وِه، بَنگیت بَوِه.“» اَزما عیسی شی شاگِردِنِه بُتِه: «یَتِه پولدارِ مَردی مِواشِری داشتِه. شِکایتی وِرِه بَرِسیِه گه تی مِواشِر تی اَموالِ حیف و میل کِنِّه، مِواشِرِ شی کَفا بَخونِسِه و بَپُرسیِه: ”هَین چیِه تی خَوَری اِشنُمِه؟ می هَمرا حِساب کِتاب هاکِن. دِ نَتِنّی می مِواشِر ووئی.“ مِواشِر شی وَر فِکر هاکِرِده: ”چی هاکِنِم؟ اَرباب خواینِه مِنِه کاری جا دیرگا هاکِنِه. نا هون قِدِّ دارمِه زَمی بَکِّنَم، و گَدایی هاکِردَنی جا هَم عار دارمِه. بِفَهمِسِمِه چی هاکِنِم تا وختی مِنِه شی مِواشِری ای جا دیرگا هاکِردِه، کَسایی دَوون مِنِه شی خِنِه راه هادِن.“ پَس، اونانیگه وی اَربابِ بِدِهکار وِنِه رِه بُتِه تَک به تَک وی وَر بیئِن. اوَّلی ای جا بَپُرسیِه: ”چَنّی می اَربابِ بِدِهکاری؟“ جِواب هادا: ”صَد تا خِمرِه زیتونی روغَن،“ بُتِه: ”شی صورت حِسابِ بَئیر و زود بَنویس پَنجاه تا خِمرِه!“ اَزما دِوِّمی ای جا بَپُرسیِه: ”تو چَنّی بِدِهکاری؟“ جِواب هادا: ”صَد تا خَروار گَنِّم.“ وِرِه بُتِه: ”شی صورت حِسابِ بَئیر و بَنویس هَشتاد تا خَروار.“ اَرباب، شی حِقِّه بازِ مِواشِری جا تَعریف هاکِرده، چون عاقِلانِه رَفتار هاکِرد وِه. چون هَین دِنیایی وَچیلِه شی هَم دورِه ایشونی هَمرا شی رَفتار و کِرداری دِلِه نوری وَچیلِه ای جا عاقِلتَرِنِه. شِمارِ گِمِه هَین دِنیایی فاسِدِ مالِ رَفِق بَنگیتَنی سِه خَرج هاکِنین تا وختی هون مال تُوم بَوِه، شِمارِ اَبَدی خِنِه ای دِلِه قَبول هاکِنِن. «اونیگه کَمی دِلِه اَمین ووئِه، زیادی دِلِه هَم اَمینِ، و اونیگه کَمی دِلِه اَمین نَووئِه، زیادی دِلِه هَم اَمین نیِه. پَس اگه هَین دِنیایی فاسِدِ مالی دِلِه اَمین نَووئین، کیِه گه اَصلی ثروتِ شِمِه دَس دِنِه؟ اگه یَنَفَر دییَری مالی دِلِه اَمین نَووئین، کی اونچی گه شِه شِمِسِه هَسِّه رِه شِمارِ دِنِه؟ هیچ نوکَری نَتِنِّه دِتا اَربابِ خِدمَت هاکِنِه، چون یا یَتِه ای جا بیزار وونِه و هون یَتّارِه دوس دارنِه، یا یَتِه رِه دِل وَنِّه و هون یَتّارِه کِچیک اِشمارنِه. نَتِنِّنی هَم خِدایی بَندِه ووئین و هَم پولی بَندِه.» پولدوسِ فَریسیِن وختی هَین گَبارِه بِشنُسِنِه، عیسی رِه پوسخَن بَزونِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «شِما اونانی هَسّنی گه شِرِه مَردِنی وَر دِرِسکار نِشون دِنِنی، ولی خِدا شِمِه دِلی جا خَوَر دارنِه. اونچی گه مَردِن وِرِه اِرزِش هادَن، خِدایی نَظر ناپَسنِ! «تورات و پِیغَمبَرِنی بَنوِشت تا یحیایی دورِه وِه. بعد ازون، خِدایی پادشاهی ای خَوَرِخِش هادا وونِه و هر کی خواینِه زور وَری اونی دِلِه بورِه. با هَین وجود، آسِمون و زَمین از بِین بورِه آسونتَرِ تا هَینگه توراتی جا یَتِه نِخطِه دیم بَخارِه! «هر کی شی زَنارِه طَلاق هادِه و یَت دییَر زَن بَوِرِه، زِنا هاکِردِه. و هر کی هَم یَتِه طَلاق هادا زَنارِه بَوِرِه، زِنا هاکِردِه. «یَتِه پولدارِ مَردی وِه گه یَتِه اَرغَوونی لیواس نَرمِ کَتونی جِنسی جا شی تَن کِردِه و هر روز خِش گِذِرونی ای دِمال دَوِه. هَین مَردی ای خِنِه ای دَری پِش یَتِه فَقیرِ مَردی رِه اِشتِنِه گه وی اِسم ایلعازَر وِه. ایلعازَری دِشتِه تَن زَخم و زِلی وِه. و آرِزو داشتِه اون غذایی جا گه هون پولدارِ مَردی ای سِفره ای سَر کَلِسِه، شی خیکِ سِئر هاکِنِه. حتّی سگیشون هَم ایمونِه و وی زَخمیشونِه لِس زووِنِه. سَرآخَر هون فَقیر بَمِردِه و فِرِشتِگون وِرِه ابراهیمی وَر بَوِردِنِه. پولدارِ مَردی هَم بَمِردِه و وِرِه دَفن هاکِردِنِه. ولی وختی هون پولدارِ مَردی مِردگونی دِنیایی دِلِه چِش وا هاکِردِه، شِرِه عذابی دِلِه بَئیِه. دیاری، ابراهیمِ بَئیِه گه ایلعازَر هَم وی وَر دَوِه. پس بِلَنِ اَوازی هَمرا بُتِه: ”می پیر ابراهیم، مِنِه رَحم هاکِن. ایلعازَرِ بَرِسان تا شی اَنگیسی تِکِ اُوئی دِلِه بَزِنِه و می زِوونِه خِنِک هاکِنِه، چون هَین تَشی دِلِه عَذاب کَشِمِه.“ ولی ابراهیم بُتِه: ”وَچِه، شی یاد بیار شی زندگی ای دِلِه تو خِبِ چیارِه بَیتی و ایلعازر هَم بَدِ چیارِه. ولی اَلَن وی هَیجِه آسایشی دِلِه دَرِه و تو عذابی دِلِه دَری. هَینی جا بِگذَریم، اَمِه میِن و شِمِه میِن یَتِه پَرتگاه دَرِه، اونانیگه بَخوان ایجِه ای جا تی وَر بیئِن نَتِنِّنِه، و اونانیگه اوجِه دَرِنِه نَتِنِّنِه اَمِه وَر بیئِن.“ پولدارِ مَردی بُتِه: ”پس، اِی پیر، اِلتماس کِمِّه ایلعازَرِ می پیری خِنِه بَرِسانی، چون مِن پنج تا بِرار دارمِه. وِرِه بَرِسان تا می بِرارِنِ هِشدار هادِه، نَکِنِه وِشون هَم هَیجِه دَکِفَن و عَذاب بَکِشِن.“ ولی ابراهیم جِواب هادا: ”وِشون موسی و پِیغمبَرِنِ دارِنِه؛ پس بِل وِشونی گَبِ گوش هادِن.“ پولدارِ مَردی بُتِه: ”نا، می پیر ابراهیم، ولی اگه یَنَفَر مِردِگونی جا وِشونی وَر بورِه، توبِه کِنِنِه.“ ابراهیم وِرِه بُتِه: ”اگه موسی و پِیغَمبَرِنی گَبِ گوش نَدَن، حتّی اگه یَنَفَر مِردگونی جا زینِّه بَوو و وِشونی وَر بورِه، اَی هَم باوَر نَکِنِنِه.“‌» عیسی شی شاگِردِنِه بُتِه: «یَقیناََ گِناهی وَسوَسِه دَرِه، ولی وای بِحالِ اونیگه وَسوَسِه ای باعث بَوو. وِنِه بِهتَر وِه یَتِه آسیو سَنگ وی گِردَن وَسِّنِه و وِرِه دَریایی دِلِه دیم داوِنِه تا هَینگه باعث بَوو یَتِه از هَین کِچیکِن گِناه دَکِفِه. پَس شی مِواظِب ووئین. اگه تی بِرار گِناه کِنِّه، وِرِه توبیخ هاکِن، و اگه توبِه هاکِردِه، وِرِه بِبَخش. اگه روزی هَف کَش تِرِه گِناه هاکِنِه و هَف کَش تی وَر بیئِه و بُئِه: ”توبِه کِمِّه،“ تو وِنِه وِرِه بِبَخشی.» رَسولِن عیسای خِداوندِ بُتِنِه: «اَمِه ایمونِ زیاد هاکِن!» عیسای خِداوند بُتِه: «اگه خَردِلی تیمی اَنّا ایمون دارین، بَتِنِّنی هَین توتِ دارِ بُئین بِنِه ای جا بَکِّنی بَوو و دریایی دِلِه دَکاشت بَوو، و شِمِه دَستورِ اطاعَت کِنِّه. «کِدیم یَتِه از شِما دَرِه وختی وی نوکَر زَمی ای شِخم بَزوئَنی جا یا گِسَن کِردی صَحرایی جا دَگِردِه، وِرِه بُئِه: ”زود بِرِه سِفرِه ای سَر هِنیش؟“ مَگِه وِرِه نُنِه: ”اَوَّل می شُومِ حاضِر هاکِن و شی لیواسِ عوَض هاکِن و مِنِه پَذیرایی هاکِن تا بَخارَم و بَنوشَم و اَزما تو خارنی و نوشِنی؟“ مَگِه هون اَرباب هَینسِه گه وی نوکر وی گَبِ گوش هادا ویجا تَشَکِر کِنِّه؟ پس شِما هَم وختی اونچی شِمارِ دَستور دِنِنِه، اَنجام هادین و بُئین: ”اَما یَتِه نوکَر ویشتَر نیمی و فقط شی وَظیفه رِه اَنجام هادامی.“‌» عیسی اورشلیمی راهی دِلِه، سامِرِه و جَلیلی مَرزی جا بِگذِشتِه. وختی آبادی ای دِلِه بوردِه، دَه تا جُذامی رِه بَئیِه گه دورتَر اِسّاوِنِه. وِشون داد بَزونِه بُتِنِه: «اِی عیسی، اِی اِسّا، اَمارِه رَحم هاکِن!» وختی عیسی وِشونِه بَئیِه، بُتِه: «بورین و شِرِه كاهِنِ هَم هادین.» وِشون راه دَکِتِنِه و راهی دِلِه شَفا بَیتِنِه. یَتِه از وِشون وختی بَئیِه شَفا بَیتِه، هَمونجور گه بِلَن بِلَن خِدارِه پَرَسِش کِردِه، دَگِرِسِه و عیسایی لینگ دَکِتِه و ویجا تَشَکِر هاکِردِه. اِسا، هَین جُذامی سامِری وِه. عیسی بُتِه: «اونانیگه شَفا بَیتِنِه مَگِه دَه نَفَر نَوِنِه؟ پَس هون نِه تای دییَر کِجِه دَرِنِه؟ بجِز هَین غَریبِه كَس دییَری نَگِرِسِه تا خِدارِه شِکر هاکِنِه؟» اَزما وِرِه بُتِه: «پِرِس و بور، تی ایمون تِرِه شَفا هادا.» عیسی عِلَمای فِرقِه فَریسی ای جِواب گه بَپُرسی وِنِه خِدایی پادشاهی کِی اِنِه، بُتِه: «خِدایی پادشاهی جوری نیِنِه گه بِشِس وو اونِه بَئیَن. کسی هَم نُنِه هارشین خِدایی پادشاهی هَیجِه یا هوجِئِه، چون خِدایی پادشاهی شِمِه میِن دَرِه.» عیسی شی شاگِردِنِ بُتِه: «موقِه ای رَسِنِه آرزو کِنِنی اِنسونی ریکا رِه یَتِه روز بَوینین، ولی نَوینِنی. مَردِن شِمارِ گِنِنِه: هارِش ”وی هَیجِه،“ یا ”هوجِه دَرِه.“ وِشونی دِمال نَشوئین، چون هَمونجور گه راد یه لَحظِه زَنِّه و آسِمونی هَین سَر تا هون سَرِ روشِن کِنِّه، اِنسونی ریکا هَم شی روزی موقِه هَینجور اِنِه. ولی اوَّل وِنِه خِیلی رَنج بَکِشِه و هَین نَسل وِرِه رَد هاکِنِن. اِنسونی ریکائی دورِه هِتی نوحی دورِه ای تَرائِه. مَردِن خاردِنِه و نوش کِردِنِه و زن گیتِنِه و شی کِردِنِه تا هون روز گه نوح کَشتی ای دِلِه بوردِه. کِلاک بیمو و هَمه رِه هَلاک هاکِردِه. لوطی دورِه هَم هَینجور وِه. مَردِن بَخاردَن و نوش هاکِردَن و بَخریَن و بَروتَن و دَکاشتَن و بَساتَنی مَشغول وِنِه. ولی روزی گه لوط سُدومی جا دیرگا بیمو، تَش و گوگِرد آسِمونی جا بَوارِسِّه و هَمه رِه هَلاک هاکِردِه. روزی گه اِنسونی ریکا ظِهور کِنِّه هَینجورِه. هون روزی دِلِه، اونیگه شی خِنِه ای بومی سَر دَوو و وی اَثاث خِنِه ای دِلِه دَوو، وی بَیتَنی سِه جِر نیِه. و اونیگه زَمی سَر دَرِه هَم خِنِه نیِه. لوطی زَنارِه یاد بیارین! هر کی بَخواد شی جانِ حِفظ هاکِنِه، اونِه از دَس دِنِه. ولی هر کی شی جانی جا بِگذِرِه، اونِه نِجات دِنِه. شِمارِ گِمِه، هون شُو دِ نَفَری گه یَتِه لایی دِلِه دَرِنِه، یَتِه رِه وَرنِه و یَت دییَر مونِّه. و دِتا زَنا گه خِنِه ای دِلِه یَتسَر نیشتِنِه و دِ آسیو کِنِنِه، یَتِه رِه وَرنِه و یَت دییَر مونِّه. [ و دِتا مَردی هَم گه زَمی ای سَر دِ کار کِنِنِه، یَتِه رِه وَرنِه و یَت دییَر مونِّه.]» شاگِردِن عیسایی جا بَپُرسینِه: «کِجِه، اِی خِداوَند؟» عیسی بُتِه: «هر جا لاش دَوو، لاشخوریشون هَم اوجِه جَم وونِنِه.» عیسی شی شاگِردِنی سِه مَثَلی بیاردِه تا وِشونِه هَم هادِه وِنِه هَمِش دِعا هاکِنِن و هیچ وَخت دِلسَرد نَوون. عیسی بُتِه: «یَتِه شَهری دِلِه یَتِه قاضی دَوِه گه نا خِدایی جا تَرسیِه و نا مَردِنی سَرِ چِش گیتِه. هَمون شَهری دِلِه یَتِه بیوِه زَنا دَوِه، گه یَکسَرِه وی وَر ایمو و گِتِه می حَقِّ می دِشمنی جا بَئیر. قاضی چَن وختی وِرِه اِعتِنا نَکِردِه. ولی سَرآخَر شی هَمرا بُتِه: ”هر چَن خِدایی جا نَتِرسِمِه و مَردِنی سَرِ چِش نَئیرمِه، ولی چون هَین بیوِه زَنا هَمِش می مِزاحِم وونِه، وی داد رَسِمِه، نَکِنِه هَمِش بیِه و مِنِه سِتوه بیارِه!“‌» اَزما عیسای خِداوند بُتِه: «بِشنُئین هَین بی انصافِ قاضی چی گِنِه؟ اِسا، مَگِه خِدا شی انتخاب بَوه ایشونی داد گه شُو و روز وی پیشگاه اِلتِماس کِنِنِه، نَرِسِنِه؟ هَین کارِ هَمینجور عقب دیم دِنِه؟ شِمارِ گِمِه خِیلی زود وِشونی داد رَسِنِه. ولی وختی اِنسونی ریکا بیِه، زَمینی سَر ایمونی اَنگیرنِه؟» اَزما عیسی بَعضیایی سِه گه شی دِرِسکاری ای جا مِطمَئِن وِنِه و بَقیِه رِه کِچیک اِشمارسِنِه، هَین مَثَلِ بیاردِه: «دِ نَفَر عِبادتی سِه مَعبَد بوردِنِه، یَتِه عِلَمای فَریسی ای جا و یَت دییَر خراجگیر. فَریسی هِرِسا و شی هَمرا هَینجور دِعا هاکِردِه: ”خِدایا تِرِه شِکر کِمِّه گه دییَر مَردِنی تَرا دِز و ظالِم و زِناکار نیمِه، حتّی هَین خراجگیری تَرا هَم نیمِه. هَفتِه ای دِلِه دِ کَش روزِه گیرمِه و هر چی بِدَس اُرمِه، شی اَموالی دَه به یِکِ خِدارِه هَدیِه دِمِه.“‌ ولی هون خراجگیر دور اِسّاوِه و نَخوایسِه حتّی شی سَرِ آسِمونی سَمت بِلَن هاکِنِه، بَلگی شی دِلی سَر کِتِنِسِه و گِتِه: ”خِدایا مِنِه گِناهکارِ رَحم هاکِن.“ شِمارِ گِمِه هَین مَردی بَخشیدِه بَوِه و شی خِنِه بوردِه، ولی هون فَریسی نا، چون هر کی شِرِه گَت هاکِنِه، کِچیک وونِه، هر کی شِرِه فروتَن هاکِنِه، سَربِلَن وونِه.» مَردِن حتّی زِلاغ وَچیلِه رِه عیسی ای وَر اُردِنِه تا وِشونی سَر دَس بِلِ و وِشونِه بَرکَت هادِه. وختی شاگِردِن هَینِه بَئینِه، وِشونِه تَشَر بَزونِه. ولی عیسی شاگِردِنِه شی کَفا بَخونِسِه و بُتِه: «بِلین وَچیلِه می وَر بیئِن، وِشونی دَمِ نَئیرین، چون خِدایی پادشاهی هَینجور کَسائیِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هر کی خِدایی پادشاهی رِه وَچیلِه ای تَرا قَبول نَکِنِه، هیچ وَخت اونی دِلِه نَشونِه.» یَتِه از رئیسِن، عیسایی جا بَپُرسیِه: «اِی خِبِ اِسّا، چی هاکِنِم تا اَبَدی زِندگی ای وارِث بَووم؟» عیسی بُتِه: «چه مِنِه خِب خُونّی؟ هیچکَس جِز خِدا خِب نیِه. اَحکامِ دِنّی: زِنا نَکِن، قَتل نَکِن، دِزّی نَکِن، دِردِرو شَهادَت نَدِه، شی پیر و مارِ اِحتِرام بِل.» هون مَردی بُتِه: «دِشتِه هَینِنِه از جَوونی بِجا بیاردِمِه.» عیسی وختی هَینِه بِشنُسِه، بُتِه: «حَلا یَچی کَم دارنی؛ دِشتِه اونچی دارنی رِه بَروش و فَقیرِنی میِن رَسَد هاکِن، گه آسِمونی دِلِه گَنج دارنی. اَزما بِرِه مِنِه پِیرَوی هاکِن.» هون مَردی وختی هَینِه بِشنُسِه، وِرِه غِرصِه بَیتِه، چون خِیلی پولدار وِه. عیسی وختی بَئیِه هون مَردی رِه غِرصِه بَیتِه، بُتِه: «پولدارِنی بوردَن خِدایی پادشاهی ای دِلِه چَنّی سَختِ! شِتِری رَد بَووئَن دَرزِنی وِهری جا آسونتَرِ تا یَتِه پولدار خِدایی پادشاهی ای دِلِه بورِه.» اونانیگه هَین گَبِ بِشنُسِنِه، بُتِنِه: «پَس کی بَتِنِّه نِجات بَیرِه؟» عیسی بُتِه: «هون کاری گه آدَم نَتِنِّه هاکِنِه رِه، خِدا بَتِنِّه اَنجام هادِه.» پِطرُس بُتِه: «هارِش، اَما شی خِنِه زندگی رِه دَس بَیتمی تِرِه پِیرَوی هاکِردِمی!» عیسی وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هیچکی دَنیِه گه خِنِه یا زَنا یا بِرارِن یا شی پیر و مار یا وَچیلِه رِه خِدایی پادشاهی ای خاطری دَس بَیرِه و هَین دِنیایی دِلِه چَن برابر بِدَس نیارِه، و هون دِنیایی دِلِه هَم اَبَدی زندگی وی قِسمَت نَوو.» اَزما عیسی شی دِوازِه شاگردِ یَتِه گوشِه بَکِشیِه و وِشونِه بُتِه: «اَلَن اورشلیم شومی. اوجِه هر چی پِیغمبَرِن اِنسونی ریکائی خَوَری بَنوِشتِنِه، اِتِّفاق کَفِنِه. چون وِرِه غیرِیَهودیِنی دَس تَسلیم کِنِنِه، وِشون وِرِه مِزاغ چینِنِه و توهین کِنِنِه و وی دیمی سَر فِلیک دیم دِنِنِه و وِرِه شَلّاق زَنِنِه و کِشِنِنِه. ولی سِوّمین روز زینِّه وونِه.» شاگِردِن وی گَبِ نِفَهمِسِنِه. وی گَبی مَعنی وِشونی جا پِنهون وِه و نِفَهمِسِنِه چی ای خَوَری گَب زَنِّه. وختی اَریحایی شهری نَزیکی بَرِسیِه، یَتِه کورِ مَردی راهی کِنار نیشت وِه و گَدایی کِردِه. وختی هون جَماعتی صِدا گه اوجِه رِه دِ رَد وونِسِه رِه بِشنُسِه، بَپُرسیِه: «چی خَوَرِ؟» وِرِه بُتِنِه: «عیسای ناصِری دِ رَد وونِه.» وی داد بَزو: «اِی عیسی، داوودی ریکا، مِنِه رَحم هاکِن!» اونانیگه جَماعتی پِشاپِش شیوِنِه، وِرِه تَشَر بَزونِه و بُتِنِه ساکِت ووئِه. ولی وی ویشتَر داد زووِه: «اِی داوودی ریکا، مِنِه رَحم هاکِن!» اَزما عیسی هِرِسا و دَستور هادا هون مَردی رِه وی وَر بیارِن. وختی نَزیک بَوِه، عیسی ویجا بَپُرسیِه: «چی خواینی تِنِه هاکِنِم؟» هون مَردی بُتِه: «اِی آقا، خوایمِه می چِش بَوینِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «تی چِش بَوینِه! تی ایمون تِرِه شَفا هادا.» هون کورِ مَردی ای چِش دَرجا بَئیِه و هَمونجور گه خِدارِه شِکر کِردِه عیسایی دِمال بوردِه. وختی دِشتِه مَردِن هَینِه بَئینِه، خِدارِه شِکر هاکِردِنِه. عیسی اَریحایی شهری دِلِه بوردِه و شَهری جا دِ رَد وونِسِه. اوجِه یَتِه پولدارِ مَردی گه وی اِسم زَکّا وِه دَوِه، وی خراجگیرِنی رَئیس وِه. زَکّا خوایسِه بَوینِه عیسی کیِه، ولی چون وی قَد کِتاه وِه و اِزدحام زیاد وِه نَتِنِسِه. هَینِسه، پِش پِش دُو هاکِردِه و یَتِه چِنار دارِ لُو بوردِه تا عیسی رِه بَوینِه، چون عیسی اوجِه دَری رَد وونِسِه. وختی عیسی اوجِه بَرِسیِه، داری سَرِ هارشیِه و وِرِه بُتِه: «زَكّا، زود جِر بِرِه، وِنِه اَمرِز تی خِنِه بیئِم.» زَکّا دَرجا جِر بیمو و خِشالی ای هَمرا وِرِه قَبول هاکِردِه. وختی مَردِن هَینِه بَئینِه، هَمه غِرغِری هَمرا گِتِنِه: «یَتِه گِناهکاری خِنِه مِهمونی بوردِه.» ولی زَكّا شی جایی سَر پِرِسا و عیسای خِداوندِ بُتِه: «اِی آقا، اَلَن نصفِ شی اَموالِ فَقیرِنِ دِمِه، و اگه یَنَفَری جا یَچی ناحَق بَیت ووم، چار بالینِه وِرِه پَس دِمِه.» عیسی بُتِه: «اَمرِز نِجات هَین خِنِه ای دِلِه بیمو، چون هَین مَردی هَم ابراهیمِ پِیغَمبَری وَچِئِه. چون اِنسونی ریکا بیمو تا گِم بَوِه رِه بَنگیرِه و نِجات هادِه.» هَمون موقِه گه وِشون هَین گَبارِه گوش داوِنِه، عیسی شی گَبی دِمال یَتِه مَثَل بیاردِه، چون اورشلیمی نَزیکی دَوِه، مَردِن گِمون کِردِنِه خِدایی پادشاهی هَمون موقِه ظاهِر وونِه. پس بُتِه: «یَتِه نَجیب زادِه یَتِه دور دَسِ مَملِکَت بوردِه تا شیسِه پادشاهی ای مَقامِ بَیرِه و دَگِردِه. پس، شی دَه تا نوکَرِنِه شی کَفا بَخونِسِه و هر کِدیمِ یَتِه سِکِّه طِلا گه سِه ماه کارگَری دَسمِزِی اَنّا وِه هادا و بُتِه: ”تا می دَگِرِسَنی موقِه هَین پولی هَمرا کار هاکِنین.“ ولی هون مَردِنی گه قَرار وِه وِشونِه سَلطَنَت هاکِنِه، ویجا بیزار وِنِه؛ وِشون وی دِمالسَر یَتِه نَمایَنده بَرِسانینِه هَین پِیغِمی هَمرا گه: ”اَما نَخوایمی هَین آدَم اَمِسِه سَلطَنَت هاکِنِه.“ با هَین وجود وختی هَین مَردی پادشاهی ای مَقامِ بَیتِه و دَگِرِسِه، هون نوکرِنی گه وِشونِه سِکِّه هادا وِه رِه شی کَفا بَخونِسِه تا بِفَهمِه هر کِدیم چَنّی سود هاکِردِنِه. اوَّلی بیمو و بُتِه: ”آقا، تی سِکِّه دَه تا سِکِّه ی دییَر سود بیاردِه.“ وِرِه بُتِه: ”آفَرین، اِی خِبِ نوکَر! چون کَمِ چی ای دِلِه اَمین وِه ای، دَه تا شَهری حِکومَتِ تِرِه دِمِه.“ دِوِّمی بیمو و بُتِه: ”آقا، تی سِکِّه پنج تا سِکِّه ی دییَر سود بیاردِه.“ وِرِه هَم بُتِه: ”پنج تا شَهرِ حِکومَت هاکِن.“ اَزما سِوِّمی بیمو و بُتِه: ”آقا، هَین هَم تی سِکِّه! اونِه یَتِه دَسمالی دِلِه دَپیتِمِه و داشتِمِه. چون تیجا تَرسی وِمِه، چون یَتِه سَختگیرِ مَردی هَسّی. اونچی گه نِشتی رِه گیرنی، و اونچی گه نَکاشتی رِه دِرُو کِنّی.“ اَرباب وِرِه بُتِه: ”اِی بَدِ نوکَر، طِبقِ تی بُتِه تِرِه مَحکوم کِمِّه. تو گِه دِنِسی مِن سَختگیرِ مَردیمِه، اونچی گه نِشتِمِه رِه گیرمِه و اونچی گه نَکاشتِمِه رِه دِرُو کِمِّه، چه می پولِ صَرّافِنِ نَدایی تا وختی گِردِمِه اونِه وی سودی هَمرا پَس هایرِم؟“ پس اونانیگه اوجِه دَوِنِه رِه بُتِه: ”سِکِّه رِه ویجا هایرین و اونیگه دَه تا سِکِّه دارنِه رِه، هادین.“ وِرِه بُتِنِه: ”آقا، ویگِه شِه دَه تا سِکِّه دارنِه!“ هون مَردی بُتِه: ”شِمارِ گِمِه هر کی گه دارنِه، وِرِه ویشتَر هادا وونِه، ولی اونیگه نارنِه، حتّی هَمونی گه دارنِه هَم ویجا بَئیت وونِه. اِسا هون دِشمَنِنی گه نَخوایسِنِه وِشونِه سَلطَنت هاکِنِمِ هیجِه بیارین و وِشونِه می پِش بَکوشین.“‌» بعد از هَین گَبا، عیسی مَردِنی جا پِشتر اورشلیمی سَمت راه دَکِتِه. وختی بیت‌فاجی و بیت‌عنیایی آبادی ای نَزیکی گه زیتونی کوهی سَر وِه بَرِسینِه، عیسی دِ نفر از شی شاگِردِنِه بَرِسانیِه و بُتِه: «هون آبادی ای گه شِمِه پِش دَرِه، بورین. وختی دِلِه بوردِنی، یَتِه خَرکِرِّه رِه دَوَس اَنگیرِنی گه تا اَلَن هیچکی وی سَر سِوار نَوِه. اونِه وا هاکِنین و هَیجِه بیارین. اگه كَسی شِمِه جا بَپُرسیِه: ”چه اونِه وا کِنِنی؟“‌ بُئین: ”خِداوَند اونِه اِحتیاج دارنِه.“‌» هون دِ نَفر بوردِنِه و هَمه چیرِه هَمونجور گه عیسی وِشونِه بُت وِه بَنگیتِنِه. وختی خَرکِرِّه رِه وا کِردِنِه، وی صاحِبِن وِشونِه بُتِنِه: «چه خَرکِرِّه رِه وا کِنِنی؟» وِشون بُتِنِه: «خِداوَند اونِه اِحتیاج دارنِه.» وِشون خَرکِرِّه رِه عیسایی وَر بیاردِنِه. اَزما شی قَوائیشونِه اونی سَر دیم بَدانِه و عیسی رِه اونی سَر هِنیشانینِه. هَمینجور گه عیسی دِ شیِه، مَردِن شی قَوائیشونِه راهی سَر پَهن کِردِنِه. وختی زیتونی کوهی سَردَری بَرِسینِه، دِشتِه شاگِردِن هَمه خِشالی ای هَمرا خِدارِه مُعجِزاتی خاطری گه ویجا بَئیوِنِه شِکر کِردِنِه و گِتِنِه: «مِوارَکِ پادشاهی گه خِداوندی اِسمی هَمرا اِنِه! صِلح و سَلامتی آسِمونی دِلِه و جَلال آسِمونی عَرشی دِلِه!» عِلَمای فِرقِه فَریسی ای جا بعضیا جَماعتی میِن عیسی رِه بُتِنِه: «اِسّا، شی شاگِردِنِه ساکِت هاکِن!» عیسی وِشونِه بُتِه: «شِمارِ گِمِه اگه هَینِن ساکِت بَوون، هَین سَنگیشونی داد دَر اِنِه!» وختی عیسی اورشلیمِ نَزیک بَوِه و شَهرِ بَئیِه، بِرمِه هاکِردِه و بُتِه: «كاش تو هَم اَمِرز فَهمِسی چی تیسِه صِلح و سَلامتی اُرنِه. ولی حیف گه اَلَن هَینِن تی چِشی جا پِنهونِه. روزایی رَسِنِه تی دِشمَنِن تی دُورِ گیرِنِه و محاصِرِه کِنِنِه و هر طَرفی جا تِرِه فِشار اُرِنِه و تو و تی وَچیلِه رِه تی زَمینی دِلِه خاک و خون کَشِنِنِه. و سَنگ سَنگی سَر بَن نَکِنِّه، موقِه ای گه خِداوند تی کِمَکی سِه بیمو وِه رِه، ویجا غافِل بَمونِسی.» اَزما عیسی مَعبَدی کَناپِش بوردِه و شِرو به دیرگا هاکِردَنِ اونانی هاکِردِه گه اوجِه خرید و فروش کِردِنِه، وِشونِه بُتِه: «مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه بَنوِشت بَوِه، ”می خِنِه عِبادَتی جائِه،“ ولی شِما اونِه ’دِزِّ کِلی‘ هاکِردِنی.» عیسی هر روز مَعبَدی دِلِه تَعلیم داوِه. مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن و قومی رَئیسِن وی بَکوشتَنی دِمال دَوِنِه، ولی شی کاری سِه هیچ راهی نَتِنِسِه بَنگیرِن، چون دِشتِه مَردِن وی گَب بَزوئَنی عاشق وِنِه. یَتِه روز گه عیسی مَعبَدی دِلِه مَردِنِ تَعلیم داوِه و خَوَرِخِشِ اعلام کِردِه، مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن و قومی مَشایخ وی وَر بیمونِه و بُتِنِه: «اَمارِه بُو، به چه اِجازِه ای هَین کارارِ کِنّی؟ کی هَین اِختیارِ تِرِه هادا؟» عیسی بُتِه: «مِن هَم شِمِه جا یَتِه سوال دارمِه؛ مِنِه بُئین، یحیایی تَعمید خِدایی جا وِه، یا آدَمی جا؟» وِشون شی میِن مَشورِت هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اگه بُئیم خِدایی جا وِه، گِنِه، ”پس چه وِرِه ایمون نیاردِنی؟“ و اگه بُئیم آدَمی جا وِه، دِشتِه مَردِن اَنّی اَمارِه سَنگسار کِنِنِه تا بَمیریم، چون اِعتقاد دارِنِه گه یحیی یَتِه پِیغَمبَر وِه.» پَس بُتِنِه: «نَئومی کِجِه دَریِه.» عیسی بُتِه: «مِن هَم شِمارِ نُمِه چه اِختیاری هَمرا هَین کارا رِه کِمِّه.» اَزما عیسی مَردِنی سِه هَین مَثَلِ بیاردِه: «یَتِه مَردی یَتِه اَنگور باغ دِرِس هاکِردِه و اونِه چَن تا باغوونِه اِجاره هادا و یَتِه طولانی مِدّتی سِه یَت دییَر مَملِکَت بوردِه. اَنگوری بَچیَنی موقِه، یَتِه نوکَر باغوونِنی وَر بَرِسانیِه تا شی مَحصولی سَهمِ بَیرِه. ولی باغوونِن وِرِه بَزونِه و دَس خالی وِرِه دَگِردانینِه. پس یَت دییَر نوکَر بَرِسانیِه، ولی وِرِه هَم بَزونِه و وی هَمرا بی حِرمَتی هاکِردِنِه و وِرِه دَس خالی بَرِسانینِه. پس سِوِّمین کَش یَت دییَر نوکَر بَرِسانیِه، ولی وِرِه هَم زَخمِ زِلی هاکِردِنِه و دیرگا دیم بَدانِه. «صاب باغ بُتِه: ”چی هاکِنَم؟ شی عَزیزِ ریکارِه رَسامِّه، شاید وِرِه حِرمَت بِلِن.“ ولی باغوونِن وختی ریکارِه بَئینِه، هَمدیَرِ بُتِنِه: ”هَین وی وارِثِ؛ بیئِن وِرِه بَکوشیم تا اِرث اَمِنِه بَوو.“ پَس وِرِه اَنگور باغی جا دیرگا دیم بَدانِه و بَکوشتِنِه. «اِسا شِمِه نَظر صاب باغ وِشونی هَمرا چی کِنِّه؟ صاب باغ اِنِه و باغوونِنِه کِشِنِه و اَنگور باغِ کَس دییَری دَس دِنِه.» وِشون وختی هَینِه بِشنُسِنِه، بُتِنِه: «نا، هَینجور نَوونِه!» ولی عیسی وِشونی چِشی دِلِه رِه هارشیِه و بُتِه: «پَس مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی مَنظور چیِه گه گِنِه: ”سَنگی گه بَنّائیشون وِرِه دیم بَدانِه، بَنایی اصلی ترین سنگ بَوِه.“ هر کی هون سَنگی سَر دیم بَخارِه، گِل گِلی وونِه و اگه هون سَنگ هر كَسی سَر دیم بَخارِه، وِرِه لِه کِنِّه.» توراتی مَلِّمِن و مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن وختی بِفَهمِسِنِه هَین مَثَلِ وِشونی خَوَری گِنِه، خوایسِنِه هَمون لحظِه عیسی رِه هَماسَن، ولی مَردِنی جا تَرسینِه. پَس عیسی رِه زیر نَظر بَیتِنِه و جاسوسِنی وی وَر بَرِسانینِه گه شِرِه صادِق نِشون داوِنِه. وِشون هَینی دِمال دَوِنِه گه شِه عیسایی گَبی جا یَچی بَنگیرِن و وِرِه مَقامات و فرمونداری دَس تَحویل هادَن. پس جاسوسِن ویجا بَپُرسینِه: «اِسّا، دِمّی تو حَیقَتِ گِنی و تَعلیم دِنی. و هیچکَسی جا هواخوائی نَکِنی و بَلگی خِدایی راهِ دِرِسی ای هَمرا تَعلیم دِنی. رومی امپراطورِ مالیات هادائَن شَرعاََ اَمِسِه دِرِسِ یا نا؟» عیسی وِشونی حیلِه رِه بِفَهمِسِه و بُتِه: «یَتِه سِکِّه مِنِه هَم هادین. هَین سِکِّه ای سَری نَقش و نِگار کِنیِه؟» جِواب هادانِه: «اِمپراطور» وِشونِه بُتِه: «پَس اِمپراطوری مالِ امپراطورِ هادین و خِدایی مالِ خِدارِه.» هَینجوری بَوِه گه نَتِنِسِنِه مَردِنی وَر وِرِه شِه وی گَبی هَمرا تَلِه دیم بَدَن. وی جِوابی جا مات و مَبهوت بَوِنِه و دِ هیچی نُتِنِه. اَزما عِلَمای فِرقِه صَدوقی ای جا چَن نفر گه مِردگونی زینِّه بَووئَنِ قَبول ناشتِنِه بیمونِه و عیسایی جا یَتِه سوال هاکِردِنِه، بُتِنِه: «اِسّا، موسی اَمِسِه بَنوِشتِه اگه یَتِه مَردی ای بِرار بَمیرِه و شیجا یَتِه زَنا بی وَچِه بِلِه، هون مَردی وِنِه هون زَنارِه بَوِرِه. تا شی بِراری سِه نَسلی بِجا بِلِه. اِسا، یَکَش هَفتا بِرار وِنِه. اوِّلین بِرار زَن بَوِردِه و بی وَچِه بَمِردِه. اَزما دِوِّمین و اَزما سوِّمین بِرار هَم وِرِه بَوِردِه، و هَینجور هر هَفتا بِرار وِرِه بَوِردِنِه و بدونِ هَینگه ویجا وَچه ای دارِن بَمِردِنِه. سَرآخَر هون زَنا هَم بَمِردِه. اِسا قیامَتِ روز هون زَنا کِدیم یَتّایی زَنا وونِه؟ چون هر هَفتا بِرار وِرِه بَوِردِنِه.» عیسی جِواب هادا: «هَین دِنیایی مَردِن زَن وَرِنِه و شی کِنِنِه. ولی اونانیگه لایقِ بَرِسین هون دِنیا و مِردِگونی زینِّه بَووئَن هَسِّنِه، نا زَنا گیرِنِه و نا شی کِنِنِه، و دِ نَمیرِنِه، چون فِرِشتِگونی تَرا وونِنِه، وِشون خِدایی وَچیلِنِه، چون قیامتی وَچیلِه هَم هَسِّنِه. ولی هَین جریان گه مِردگون زینِّه وونِنِه رِه حتّی موسی هَم تَش بَئیتِه گِلِه ای دِلِه گِنِه، اوجِه گه موسی خِداوندِ، ابراهیمی خِدا و اسحاقی خِدا و یعقوبی خِدا خُونِّه. اِسا خِدا گه مِردگونی خِدا نیِه، بَلگی زینِّه ایشونی خِدا هَسِّه، چون وی وَر هَمه زینِّنِه.» هون موقِه، توراتی مَلِّمِنی جا بعضیا بُتِنِه: «اِسّا، چی خِب بُتی!» دِ هیچکَس جِرأت نَکِردِه ویجا سوالی بَپُرسِه. اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «چِتی گِنِنِه مسیحِ موعود داوودِ پادشاهی ریکائِه؟ چون شِه داوود مَزامیری کیتابی دِلِه گِنِه: «”خِداوَند می خِداوندِ بُتِه: می راسِ دَس هِنیش تا موقِه ای گه تی دِشمَنِنِ تی لینگی بِن دیم بَدَم.“ اگه داوود وِرِه 'خِداوَند' خُونِّه، چِتی وی بَتِنِّه داوودی ریکا ووئِه؟» هَمون موقِه گه دِشتِه مَردِن وی گَبِ گوش داوِنِه، عیسی شی شاگِردِنِه بُتِه: «توراتی مَلِّمِنی جا دوری هاکِنین، وِشون دوس دارِنِه بِلَنِ قَوایی دِلِه راه بورَن و مَردِن کوچِه بازاری دِلِه وِشونِه سَلام هاکِنِن و عبادَتگاهی دِلِه خِبترین جارِه دارِن و مِهمونی ای دِلِه بالا کَلِسی هِنیشِن. وِشون یَتوَر بیوِه زَناکِنِنی خِنِه رِه غارَت کِنِنِه و یَتوَر دییَر، خِدنَمایی ای سِه شی دِعارِه طول دِنِنِه. وِشونی مِجازات خِیلی سَختَرِ.» عیسی شی سَرِ لُو بیاردِه و پولدارِنی رِه بَئیِه گه شی هَدایا رِه مَعبدی صِنِخی دِلِه دیم داوِنِه. اوجِه یَتِه فَقیرِ بیوِه زَنارِه بَئیِه گه دِ قَرِن صِنِخی دِلِه دیم بَدا. عیسی بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هَین فَقیرِ بیوِه زَنا دِشتِه وِشونی جا ویشتَر هادا. چون وِشون دِشتِه شی مالی زیادی ای جا هادانِه، ولی هَین فَقیرِ زَنا دِشتِه شی روزی رِه هادا.» بَعضیا گَتِه مَعبَدی گَبِ زووِنِه و قَشنگِ سَنگ و هَدایایی جا گه اونی هَمرا تَزئین بَوِه وِه تَعریف کِردِنِه، عیسی بُتِه: «روزی رَسِنِه دِشتِه هَین چیایی گه وینِنی، لی خارنِه و سَنگ، سَنگی سَر نَمونِّه.» وِشون بَپُرسینِه: «اِسّا، هَین اِتِّفاق كِی کَفِنِه و وی نَزیک بَووئَنی نِشونِه چیِه؟» عیسی بُتِه: «مِواظِب ووئین کسی شِمارِ گِمراه نَکِنِه، چون خِیلیا می اِسم اِنِنِه اِدّعا کِنِنِه: ”مِن هَمون مَسیحمِه“ و گِنِنِه ”دِنیا آخَر بَرِسیِه.“ وِشونی دِمال نَشوئین. «وختی جَنگها و جِدال هایی خَوَرِ اِشنُنِنی، نَتِرسین. لازِمِ اَوَّل هَین چیا اِتِّفاق دَکِفِه، ولی دِنیا دَرجا آخَر نَرِسِنِه.» اَزما وِشونِه بُتِه: «قومها و مَملِکَتها هَمدیَری علِیه جَنگ کِنِنِه. گَتِه زِلزِلِه و قَحطی و طاعون خِیلی جاها اِنِه و آسِمونی دِلِه عَجیب و غَریبِ چیا ظاهِر وونِه. «ولی پِش از هَین اِتِّفاق، شِمارِ گیرِنِه، اَذیَت کِنِنِه و مِحاکِمه ای سِه عبادتگاهی دِلِه وَرِنِه و شِمارِ زیندونی دِلِه دیم دِنِنِه. می اِسمی خاطری شِمارِ پادِشاهِن و فَرموندارِنی وَر وَرِنِه ولی هَین فِرصَتی وونِه تا بَتِنّین شَهادت هادین. هَینِه شی خاطِر دارین گه پِش پِش دِلواپَس نَووئین چِتی شیجا دِفاع هاکِنین. چون مِن شِمارِ کَلام و حِکمَتی دِمِه گه هیچ کِدیم از شِمِه دِشمَنِن نَتِنِّن شِمِه جِوابِ هادِن و شِمِه پِش هِرِسِن. حتّی شِمِه پیر و مار و بِرارِن و فامیلِن و شِمِه رَفیقِن شِمارِ دِشمَنی تَسلیم کِنِنِه و شِمِه جا بعضیارِه کِشِنِنِه. دِشتِه مَردِن می اِسمی خاطری شِمِه جا بیزار وونِنِه. ولی یَتِه می هَم شِمِه سَری جا کَم نَوونِه. شی تَحَمِلی هَمرا، شی جانِ نِجات دِنِنی. «وختی بَئینی اورشَلیمِ دِشمَنی لَشگَر مِحاصِرِه هاکِردِه، دِنّین وی نابودی نَزیکِ. اَزما اونانیگه یَهودیِه ای دِلِه دَرِنِه کوهی سَمت دَربورِن و اونانیگه شَهری دِلِه دَرِنِه شهری جا دیرگا بورِن، و اونانیگه دَشت و صَحرایی دِلِه دَرِنِه شَهری دِلِه نیئِن. چون هون روزا مِکافاتِ روزِ، روزایی گه دِشتِه پِیغَمبَرِنی بَنوِشت اَنجام رَسِنِه. وای بِحالِ زَناکِنِنی گه حامِلِنِه و مارِنی گه شی وَچِه رِه هون روزا شیر دِنِنِه! چون گَتِ مِصیبَتی هَین سَرزمینی دِلِه اِتِّفاق کَفِنِه و خِدایی غَضَب هَین قومی دامَنگیر وونِه. وِشونِه شَمشیری هَمرا کِشِنِنِه و اَسیر کِنِنِه و یَت دییَر مِلکی دِلِه تَبعید کِنِنِه. اورشلیم هَم غیرِیَهودیِنی دَس کَفِنِه و پایمال وونِه تا موقِه ای گه غیرِ یَهودیِنی دورِه تُوم بَوو. «خِرشید و ماه و سِتارِه ایشونی دِلِه نِشونه هایی ظاهِر وونِه. زَمینی سَری مَردِن دَریایی تَلاطِمی جا پَریشون وونِنِه. مَردِن اونچی ای تَرسی جا گه خواینِه دِنیایی سَر بیِه، بیهوش وونِنِه، چون آسِمونی قِوَّتا لَرزِه کَفِنِه. اَزما اِنسونی ریکا رِه وینِنی گه قِوَّت و گَتِه جَلالی هَمرا اَبری دِلِه اِنِه. وختی هَین اِتِّفاقا کَفِنِه، راس هِرِسین و شی سَرِ بالا بَیرین، چون شِمِه آزادی نَزیکِ!» عیسی هَین مَثَلِ وِشونی سِه بیاردِه و بُتِه: «اَنجیل دار و دِشتِه داریشونِه هارشین. وختی وَلگ دِنِنِه شِه فَهمِنِنی تاوِسِن نَزیکِ. هَینِسه، وختی وینِنی هَین چیا اِتِّفاق کَفِنِه، فَهمِنِنی خِدایی پادشاهی نَزیکِ. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، تا دِشتِه هَینِن اِتِّفاق نَکِفِه هَین نَسل از بِین نَشونِه. آسِمون و زَمین از بِین شونِنِه، ولی می گَب هیچ وَخت از بِین نَشونِه. «هوشیار ووئین، نَکِنِه عیش و نوش و مَستی و زندگی ای نِگَرونی شِمِه دِلِ سَخت هاکِنِه و هون روز ناخوَکی تَلِه دَکِفین. چون هَین اِتِّفاق دِشتِه دِنیایی مَردِنی سِه کَفِنِه. پَس هَمِش مِواظِب ووئین و دِعا هاکِنین تا بَتِنّین دِشتِه هَین چیایی سِه گه خِیلی زود اِتِّفاق کَفِنِه، دَر اَمان دَووئین و اِنسونی ریکائی وَر هِرِسین.» عیسی هر روز یَهودیِنی عبادَتگاهی دِلِه تَعلیم داوِه و هر شُو شَهری جا دیرگا شیِه و زِیتونی کوهی سَر شُو رِه صِب کِردِه. صِبِ دَم مَردِن وی گَبی بِشنُسَنی سِه مَعبَدی دِلِه جَم وونِسِنِه. فطیری عید گه پِسَخِ هَم مَعروفِ نَزیک وونِسِه. مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن یَتِه راهی دِمال گِرِسِنِه چِتی عیسی رِه بَکوشِن، چون مَردِنی جا تَرسینِه. اَزما شیطان یَهودای مَعروف به اَسخَریوطی دِلی دِلِه گه یَتِه اَز اون دِوازِه شاگِرد وِه، بوردِه. یَهودا مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و مَعبَدی نِگَهوونِنی وَر بوردِه و وِشونی هَمرا صِحبَت هاکِردِه گه چِتی عیسی رِه وِشونی تَسلیم هاکِنِه. وِشون خِشال بَوِنِه و قَبول هاکِردِنِه وِرِه پول هادَن. یَهودا هَم قَبول هاکِردِه و یَتِه فِرصَتی دِمال گِرِسِه دور از مَردِن، عیسی رِه وِشونی تَسلیم هاکِنِه. پس فَطیری عیدی روز گه خوایسِنِه پِسَخی وَرکارِه قِروونی هاکِنِن، بَرِسیِه. عیسی، پِطرُس و یوحَنارِه بَرِسانیِه و بُتِه: «بورین و پِسَخی عیدی شُومِ مِنِه تَیِّه بَوینین تا بَخارِم.» وِشون بَپُرسینِه: «کِجِه خواینی تَیِّه بَوینیم؟» عیسی جِواب هادا: «هَمینگه شَهری دِلِه بوردِنی، یَتِه مَردی رِه یَتِه پیلَک اُوئی هَمرا وینِنی. هر خِنِه ای دِلِه بوردِه وی دِمال بورین. هون صابخِنِه رِه بُئین: ”اِسّا گِنِه: ’مِهمون خِنِه کِجِئِه تا پِسَخی شُومِ شی شاگِردِنی هَمرا بَخارِم؟“‘ وی هَم بالاخِنِه ای دِلِه یَتِه فَرش بَوِه گَتِ اِتاقی رِه شِمارِ هَم دِنِه. اوجِه تَیِّه بَوینین.» وِشون بوردِنِه و هَمه چیرِه اونجور گه عیسی بُت وِه بَنگیتِنِه و پِسَخی عیدی شُومِ تَیِّه بَئینِه. شُومی موقِه بَرِسیِه و عیسی شی رَسولِنی هَمرا سِفرِه ای سَر هِنیشتِه. اَزما وِشونِه بُتِه: «خِیلی دوس داشتِمِه پِش از هَینگه اَذیَت و آزار بَوینَم، هَین پِسَخی شُومِ شِمِه هَمرا بَخارِم. شِمارِ گِمِه دِ هَین شُومِ نَخارمِه تا هون موقِه گه خِدایی پادشاهی بیِه.» پَس یَتِه پیالِه بَیتِه شِکر هاکِردِه و بُتِه: «هَینِ بَیرین و شی میِن رَسَد هاکِنین. چون شِمارِ گِمِه تا خِدایی پادشاهی نیئِه دِ اَنگوری میوِه ای جا نَخارمِه.» اَزما نونِ بَیتِه، شِکر هاکِردِه و اونِه گِلی هاکِردِه و وِشونِه هادا و بُتِه: «هَین می تَنِ گه شِمِسِه فِدا وونِه، هَینِه می یاد بِجا بیارین.» بعد از شُوم، پیالِه‌ رِه بَیتِه و بُتِه: «هَین پیالِه، خِدایی تازِه عَهدِ گه می خونی هَمرا مِهر وونِه، خونی گه شِمِه نِجاتی سِه بَریخت وونِه. ولی هَمونیگه قَصد دارنِه مِنِه تَسلیم هاکِنِه، وی دَس می دَسی هَمرا سِفرِه ای سَر دَرِه. دِرِسِ گه اِنسونی ریکا هر چی وی تَقدیرِ وی سَر اِنِه، ولی وای بِحالِ اونیگه مِنِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه.» اَزما رَسولِن هَمدیَری جا سوال کِردِنِه وِشونی جا کدیم یَتِه بَتِنِّه هَین کارِ هاکِنِه. شاگِردِنی میِن بَحث دَکِتِه گه وِشونی دِلِه کی گَت تَرِ. عیسی وِشونِه بُتِه: «غیرِیَهودیِنی پادشاهِن وِشونِه حکومت کِنِنِه، و اونانیگه وِشونی سَر قِدرَت دارِنِه ’اَرباب‘ بَخونِس وونِنِه. ولی شِما هَینجور نَووئین. شِمِه میِن اونیگه گَت تَرینِ جوری رَفتار هاکِنِه گه اِنگار کِچیکتَرینِ، و رَهبر جوری رَفتار هاکِنِه گه اِنگار یَتِه نوکَرِ. کِدیم یَتِه گَت تَرِ؟ اونیگه سِفرِه ای سَر نیشتِه یا اونیگه خِدمَت کِنِّه؟ مَگِه اونیگه سِفرِه ای سَر نیشتِه گَت تَر نیِه؟ ولی مِن شِمِه میِن هِتی یَنَفَری تَرامِه گه دِ خِدمَت کِنِّه. «شِما کَسایی هَسِّنی گه می سَختی ای دِلِه می هَمرا دَوِنی. پس هَمونجور گه می پیر پادشاهی رِه مِنِه هادا، مِنَم شِمارِ دِمِه. تا می سِفرِه ای سَر می پادشاهی ای دِلِه بَخارین و بَنوشین، تَختیشونی سَر هِنیشین و اِسرائیلی دِوازِه قَبیلِه رِه داوَری هاکِنین. «اِی شَمعون، اِی شَمعون، شِیطان هَینی دِمال دَوِه گه شِمارِ شِنِه هاکِنِه گه هِتی گَنِّمی تَرا شِمارِ غَلوال هاکِنِه. ولی مِن تِنِه دِعا هاکِردِمِه تا تی ایمون از بِین نَشوئِه. پَس وختی گه اَی دَگِرِسی، شی بِرارِنِ قِوَّت هادِه.» پِطرس وِرِه جِواب هادا: «اِی آقا، مِن حاضِرمِه تی هَمرا هَم زیندونی دِلِه دَکِفَم و هَم بَمیرِم.» عیسی بُتِه: «اِی پِطرُس تِرِه گِمِه، دِن اَمرِز پِش از هَینگه تَلا بَخونِّه، سِه کَش هَشا کَشِنی گه مِنِه اِشناسِنی.» عیسی وِشونِه بُتِه: «هون موقِه گه شِمارِ بدونِ پول و کِلوار و کُوش بَرِسانیمِه، هیچی ای مِحتاج بَوِنی؟» جِواب هادانِه: «نا.» عیسی وِشونِه بُتِه: «ولی اَلَن هر کی پول و کِلوار دارنِه بَیرِه، و اگه شَمشیر نارنِه، شی قَوارِه بَروشِه شیسِه یَتِه شَمشیر بَخرینِه. چون شِمارِ گِمِه گه هَین مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی پِشگویی می خَوَری وِنِه اَنجام بَرِسِه گه گِنِه: ”وی تَقصیرکارِنی تَرا مَحکوم وونِه،“ اَرِه، اونچی می خَوَری بَنوِشت بَوِه، عَمَلی وونِه.» شاگردِن بُتِنِه: «اِی آقا، هارِش، هَین هَم دِتا شَمشیر.» وِشونِه بُتِه: «وَسِّه!» عیسی دیرگا بوردِه و طِبقِ شی عادت زیتونی کوهی سَمت راه دَکِتِه و شاگِردِن هَم وی دِمال بوردِنِه. وختی اوجِه بَرِسینِه، وِشونِه بُتِه: «دِعا هاکِنین تا آزمودی دِلِه نَکِفین.» اَزما یَتِه سَنگ هِپِرتانیَنی اَنّا وِشونی جا دور بَوِه و زِنی بَزو و هَینجور دِعا هاکِردِه: «اِی پیر، اگه تی خواسِّه هَینِه، هَین پیالِه رِه میجا دور هاکِن؛ با هَین وجود می خواسِّه اَنجام نَوو، بَلگی تی خواسِّه اَنجام بَوو.» اَزما یَتِه فِرِشتِه آسِمونی جا ظاهِر بَوِه و وِرِه تَقویت هاکِردِه. عیسی هون رَنج و عذابی گه کشیه ای دِلِه صمیمیتِ ویشتری هَمرا دِعا کِردِه و وی عرَق هِتی خون چِکِه ای تَرا بِنِه ای سَر کَلِسِه. وختی دِعایی سَر پِرِسا شاگِردِنی وَر دَگِرِسِه، بَئیِه غِرصِه ای فشاری جا خُو بوردِنِه. وِشونِه بُتِه: «چه بَفِتِنی؟ پِرِسین و دِعا هاکِنین تا آزمودی دِلِه نَکِفین.» عیسی حَلا دِ گَب زووِه گه یَه دَسِه سَر بَرِسینِه. یَهودا، گه یَتِه اَزون دِوازِه شاگِرد وِه وِشونِه بیارد وِه. وی عیسایی نَزیکی بیمو تا وِرِه خِش هادِه، ولی عیسی وِرِه بُتِه: «اِی یَهودا، اِنسونی ریکا رِه یَتِه خِشی هَمرا تَسلیم کِنّی؟» وختی اونانیگه عیسایی دُور و وَر دَوِنِه بَئینِه چی اِتِّفاقی دِ کَفِنِه، بُتِنِه: «اِی آقا، شَمشیری هَمرا وِشونِه بَزِنیم؟» و یَتِه از وِشون کاهِنِ اَعظَمی نوکَرِ شمشیری هَمرا بَزو و وی راسِ گوشِه بَوریِه. ولی عیسی بُتِه: «هَین کارِ نَکِنین!» هون نوکَری گوشِه دَس بَکِشیِه و شَفا هادا. اَزما مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و مَعبَدی نِگَهوونِن و مَشایِخی گه وی بَئیَنی سِه بیمو وِنِه رِه بُتِه:«مَگِه مِن راهزَنِمِه گه دَسِ چو و شَمشیری هَمرا می سِراغ بیمونی؟ مِن هر روز شِمِه مَعبَدی دِلِه دَوِمِه، ولی شِما می هماسیَنی سِه حتّی شی دَسِ هَم دِراز نَکِردِنی. ولی اَلَن شِمِه وَخت و ذِلِمادی قِدرَتی وَختِ.» اَزما عیسی رِه بَیتِنِه و کاهِنِ اَعظَمی خِنِه بَوِردِنِه. پِطرُس هَم دورا دور وِشونی دِمال شیِه. خِنِه ای کَناپِشی دِلِه تَش روشِن وِه، چن نَفر وی دُور جَم وِنِه. پِطرُس هَم وِشونی میِن هِنیشتِه. هَمون موقِه، یَتِه کِلفَت پِطرُسِ تَشی روشِنایی ای دِلِه بَئیِه و وِرِه زِل بَزو و بُتِه: «هَین مَردی هَم عیسایی هَمرا دَوِه.» ولی پِطرُس هَشا بَکِشیِه و بُتِه: «اِی زَن، مِن وِرِه نِشناسِمِه.» اَقَدّی دییَر، یَنَفَر دییَر پِطرُسِ بَئیِه و بُتِه: «تو هَم یَتِه از وِشونی.» ولی پِطرُس بُتِه: «اِی مَرد، نیمِه.» یَه ساعَت بِگذِشتِه و یَنَفَر دییَر وِرِه بَئیِه و اِصراری هَمرا بُتِه: «یَقیناََ هَین مَردی وی هَمرا دَوِه، چون وی هَم جَلیلیِه.» ولی پِطرُس جِواب هادا: «اِی مَرد، نَئومِّه تو دِ چی گِنی.» حَلا دِ گَب زووِه گه تَلا بَخونِسِه. اَزما عیسای خِداوند دَگِرِسِه و پِطرُسِ هارشیِه، پِطرُس عیسای خِداوندی گَبِ یاد بیاردِه گه چِتی وِرِه بُت وِه: «اَمرِز پِش از تَلایی بَخونِسَن، تو سِه کَش هَشا کَشِنی گه مِنِه اِشناسِنی.» پِطرُس دیرگا بوردِه و زار زار بِرمِه هاکِردِه. اونانیگِه عیسی رِه بَئیت وِنِه، عیسی رِه مِزاغ چینِسِنِه و وِرِه زووِنِه. وِشون وی چِشِ دَوِسِنِه و ویجا پرسینِه: «اِسا غِیبی جا بُو كی تِرِه بَزو؟» و خِیلی فاشای دییَر هَم وِرِه هادانِه و ورِه ناسِزا گِتِنِه. وختی هَوا روشِن بَوِه، قومی مشایخی شورا، یَعنی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن، هَمدیری هَمرا جَلِسِه بَیتِنِه و عیسی رِه شورایی وَر بیاردِنِه. عیسی رِه بُتِنِه: «اگه تو مَسیحِ موعودی اَمارِه بُو؟» عیسی جِواب هادا: «اگه بُئِم، می گَبِ باوَر نَکِنِنی، و اگه شِمِه جا سوال هاکِنَم، جِواب نَدِنِنی. ولی بعد از این، اِنسونی ریکا خِدای قِدرَتی راسِ دَس نیشِنِه.» هَمه بُتِنِه: «پَس، تو خِدایی ریکائی؟» عیسی جِواب هادا: «شِما گِنِنی هَسمِه.» پس بُتِنِه: «دِ چی نیاز دارمی یَنَفَر دییَر بیِه شَهادَت هادِه؟ اَما شِه وی زِوونی جا بِشنُسِمی.» اَزما دِشتِه شورا پِرِسانِه و عیسی رِه پیلاتُسی وَر بَوِردِنِه ویجا شِکایت هاکِردِنِه و بُتِنِه: «هَین مَردی رِه بَنگیتِمی گه اَمِه قومِ گِمراه کِنِّه و اَمارِه نِلنِه اِمپراطورِ مالیات هادیم و اِدّعا کِنِّه شِه مسیحِ موعودِ، یَعنی یَتِه پادشاه.» پیلاتُس ویجا بَپُرسیِه: «تو یَهودی پادشاه هَسّی؟» عیسی بُتِه: «تو بُتی گه هَسمِه!» اَزما پیلاتُس مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و جَماعتِ اعلام هاکِردِه: «هَین مَردی ای دِلِه خَطایی نَنگیرمِه گه وِرِه مَحکوم هاکِنَم.» ولی وِشون اِصراری هَمرا بُتِنِه: «وی دِشتِه یَهودیِه ای دِلِه مَردِنِ شی تَعلیمی هَمرا اَنتِریک کِنِّه. جَلیلی مَنطقِه ای جا شِرو هاکِردِه و حتّی ایجِه هَم بَرِسیِه.» وختی پیلاتُس هَینِه بِشنُسِه، خوایسِه دِنِّه عیسی جَلیلیِه. و وختی بِفَهمِسِه گه هیرودیسی مَنطقِه ای جائِه، عیسی رِه وی وَر بَرِسانیِه، چون هیرودیس شِه هون موقِه اورشلیمی دِلِه دَوِه. هیرودیس وختی عیسی رِه بَئیِه، خِیلی خِشال بَوِه، چون خِیلی وَخت وِه خوایسِه وِرِه بَوینِه، چون عیسایی خَوَری بِشنُس وِه، اِمید داشتِه مُعجِزاتی ویجا بَوینِه. پس عیسایی جا خِیلی سوال بَپُرسیِه، ولی عیسی هیچ جِوابی وِرِه نَدا. مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و توراتی مَلِّمِن گه اوجِه دَوِنِه، بَدجور وِرِه تِهمَت زووِنِه. هیرودیس و وی سَربازِن هَم عیسی رِه بی حِرمتی کِردِنِه و مِزاغ چینِسِنِه. اَزما یَتِه شاهانِه قَوا وی تَن دَکِردِنِه و پیلاتُسی وَر دَگِردانینِه. هَمون روز به بعد هیرودیس و پیلاتُس هَمدیری هَمرا رَفِق بَوِنِه، چون قَبلاََ دِشمَن وِنِه. اَزما پیلاتُس مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و قومی رَئیسِن و مَردِنِ شی کَفا بَخونِسِه و وِشونِه بُتِه: «هَین مَردی رِه هَین اِتِهامی هَمرا می وَر بیاردِنی گه مَردِنِ گِمراه کِنِّه. مِن شِمِه وَر ویجا بازجویی هاکِردِمِه. بَوینین هیچ خَطایی نَنگیتِمِه تا شِمِه تِهمَتارِه ثابِت هاکِنِه. هیرودیسی نَظر هَم هَینِه. چون وِرِه اَمِه وَر دَگِردانیِه. هَمونجور گه وینِنی، وی کاری نَکِردِه گه مرگی مِستَحَق ووئِه. پَس وِرِه شَلّاق زَمِّه و آزاد کِمِّه.»[ هر عیدی دِلِه پیلاتُس یَتِه زیندونی رِه وِسِه وِشونی سِه آزاد کِردِه.] ولی وِشون یَکصِدا داد زووِنِه: «هَین مَردی رِه بَکوش، باراباسِ اَمِسِه آزاد هاکِن!» باراباس یَتِه شورشی خاطری گه شَهری دِلِه اِتِّفاق دَکِت وِه، و هَم قَتلی خاطری، زیندونی دِلِه دَوِه. پیلاتُس گه خوایسِه عیسی رِه آزاد هاکِنِه، یَکَش دییَر مَردِنی هَمرا گَب بَزو. ولی وِشون هَمونجور داد زووِنِه: «وِرِه مَصلوب هاکِن! وِرِه مَصلوب هاکِن!» پیلاتُس سِوِّمین کَش وِشونِه بُتِه: «چه؟ چی بَدی ای هاکِردِه؟ مِن گُو هیچ خَطایی وی بَکوشتَنی سِه نَنگیتِمِه. پس وِرِه شَلّاق زَمِّه و آزاد کِمِّه.» ولی مَردِن داد زووِنِه و اِصراری هَمرا خوایسِنِه وی مَصلوب بَوو. سَرآخَر وِشونی داد بَزوئَن جِواب هادا. و پیلاتُس تَصمیم بَیتِه وِشونی خواسِّه رِه وِشونِه هادِه. وی یَتِه مَردی گه قتل و شورشی خاطری زیندونی دِلِه دَوِه و جَماعت خوایسِنِه آزاد بَوو رِه، وِل هاکِردِه، ولی عیسی رِه وِشونی تَحویل هادا تا شی دِلبِخواه وی هَمرا رَفتار هاکِنِن. وختی عیسی رِه وَردِنِه، یَتِه مَردی گه وی اِسم شَمعون و قیرَوانی وِه و دِ زَمی سَری جا شَهری سِه ایمو رِه بَیتِنِه و صَلیبِ وی دوش بِشتِنِه و ورِه زور هاکِردِنِه اونِه عیسایی دِمال سَر بَوِرِه. دَسِه ی زیادی از مَردِن، از زَناکِنِنی گه شی دِلی سَرِ زووِنِه و موری کِردِنِه، عیسایی دِمال راه دَکِتِنِه. عیسی شی دیمِ دَگِردانیِه و وِشونِه بُتِه: «اِی اورشلیمی کیجکیجا، میسِه بِرمِه نَکِنین، شِنِه و شی وَچیلِه ای سِه بِرمِه هاکِنین. چون موقِه ای رَسِنِه گه گِنِنی: ”خِش بِحالِ زَناکِنِنی گه نازانِه، خِش بِحالِ هون اِشکَمی گه هیچ وَخت نَزا و سینه هایی گه هیچ وَخت شیر نَدانِه!“ هون موقِه، کوهیشونِه گِنِنِه: ”اَمِه سَر لی بَخارین!“ و کِتی ایشونِه گِنِنِه: ”اَمارِه جابَدین!“ چون اگه شِلِ چویی هَمرا اَتی هاکِنِن، اِسا بَوینین خِشکِ چویی سَر چی اِنِه؟» دِتا دییَر مَردی رِه هَم گه هر دِتا جِنایتکار وِنِه، وَردِنِه تا عیسایی هَمرا بَکوشَن. وختی مَحلی گه وی اِسم جُلجُتا گه وی معنی کَلِّه ای کاسِه وِه بَرِسینِه، عیسی رِه هون دِتا جِنایتکاری هَمرا مَصلوب هاکِردِنِه، یَتِه رِه وی راسِ وَر و یَت دییَرِ وی چَپِ وَر. عیسی بُتِه: «اِی پیر، هَینِنِه بِبَخش، چون نَئونِنِه چی کِنِنِه.» اَزما سَربازِن قِرعه دیم بَدانِه تا وی لیواسِ شی میِن رَسَد هاکِنِن. مَردِن اِسّاوِنِه و تَماشا کِردِنِه و قومی رَئیسِن هَم نیشخَن زووِنِه و گِتِنِه: «بَقیِه رِه نِجات هادا! اگه وی خِدای مسیحِ، یَعنی هَمون اِنتِخاب بَوِه، شِرِه نِجات هادِه.» سَربازِن هَم وِرِه مِزاغ چینِسِنِه. وِشون وِرِه نَزیک بَوِنِه، تِرش بَوِه شرابِ وِرِه داوِنِه و گِتِنِه: «اگه یَهودی پادشاهی، شِرِه نِجات هادِه.» یَتِه نِوِشتِه وی سَری وَر بَچِسبانی وِنِه گه ’هَین یَهودیِنی پادشاهِ.‘ هون دِتا جِنایتکاری جا گه صَلیبی سَر دَوِنِه یَتِه توهینی هَمرا عیسی رِه بُتِه: «مَگِه تو مَسیحِ موعود نیئی؟ پس اَما و شِرِه نِجات هادِه!» ولی هون یَتّا وِرِه تَشَر بَزو و بُتِه: «تو خِدایی جا نَتِرسِنی؟ تو هَم هَمون حِکمی بِن دَری! اَمِه مِکافات به حَقِّ، چون اَمِه اعمالی سِزائِه. ولی هَین مَردی هیچ خَطایی نَکِردِه.» اَزما بُتِه: «اِی عیسی، وختی شی پادشاهی بَرِسی، مِنِه هَم یاد بیار.» عیسی جِواب هادا: «حَیقَتاً تِرِه گِمِه، اَمرِز می هَمرا بِهشتی دِلِه دَری.» ساعت حِدودِ دَوازِهِ ظِهر وِه گه تاریکی دِشتِه هون سَرزَمینِ بَیتِه و تا ساعتِ سِه بعد از ظِهر اِدامِه داشتِه. چون خِرشیدی نور دِ نَتابِسِه. هَمون موقِه، مَعبَدی پَردِه از میِن چاک بَیتِه و دِتا گِلی بَوِه. اَزما عیسی بِلَنِ صِدایی هَمرا داد بَکشیِه: «اِی پیر، شی روحِ تی دَس اِسپارمِه.» هَینِه بُتِه و جان هادا. سَربازِنی فَرموندِه وختی هَین اِتِّفاقِ بَئیِه، خِدارِه شِکر هاکِردِه بُتِه: «حَیقَتاً هَین مَردی بیگِناه وِه.» دِشتِه مَردِنی گه تَماشایی سِه جَم بَوِه وِنِه، وختی هونچی اِتِّفاق دَکِتِه رِه بَئینِه، هَمونجور گه شی دِلی سَرِ زووِنِه، اوجِه ای جا بوردِنِه. ولی دِشتِه وی آشنائِن، هون زَناکِنِنی گه جَلیلی جا وی دِمال بیمو وِنِه، دیاری اِسّاوِنِه و هَین اِتِّفاقا رِه وینِسنِه. اوجِه یَتِه مَردی دَوِه گه وی اِسم یوسِف وِه. یوسِف رامِه ای جا وِه، یَتِه از یَهودیِنی شهرا. وی خِب و صالح مَردی وِه. یوسِف با هَینگه شورایی عضو وِه، ولی شورایی رأی و تَصمیمی هَمرا مِوافِق نَوِه و خِدایی پادشاهی ای اِنتظارِ کَشیِه. یوسِف پیلاتُسی وَر بوردِه و عیسایی جَسَدِ بَخوایسِه. اَزما عیسایی جَسَدِ جِر بیاردِه و اونِه کَتونِ کَفَنی دِلِه دَپیتِه و یَتِه مَقبَرِه ای دِلِه گه کِری دِلِه بَتاشی وِه بِشتِه گه تا هون موقِه هیچکَسِ اونی دِلِه نِشت وِنِه. هون روز، ’روزی وِه گه خوایسِنِه عیدی سِه تَیِّه بَوینِن.‘ دِ چیزی نَمونِس وِه گه مِقَدّسِ شَنبِه شِرو بَوو. زَناکِنِنی گه جَلیلی جا عیسایی دِمال بیمو وِنِه، یوسفی دِمال بوردِنِه و مَقبَرِه ای جائُو، چِتی جَسَدِ اونی دِلِه بِشتِنِه رِه بَئینِه. اَزما شی خِنِه دَگِرِسِنِه و اَدویِه و عَطریجاتِ آمادِه هاکِردِنِه و شَنبِه روز طِبقِ شَریعَتی حِکم، اِستراحَت هاکِردِنِه. یکشنبه روز، صَواحی، زَناکِنِن اَدویِجاتی گه تَیِّه هاکِرد وِنِه رِه شی هَمرا بَیتِنِه و مَقبَرِه ای سَر بوردِنِه. ولی بَئینِه سَنگی گه مَقبَرِه ای پِش دَوِه یَتِه گوشِه غَلت هادائِه. وختی مَقَبَرِه ای دِلِه بوردِنِه، عیسای خِداوندی جَسَدِ نَنگیتِنِه. هَینِسه مات و مَبهوت وِنِه گه ناخوَکی دِتا نورانی مَردی وِشونی وَر هِرِسانِه. زَناکِنِن تَرسی جا شی سَرِ جِر اِنگِتِنِه، ولی هون دِتا مَردی وِشونِه بُتِنِه: «چه زینِّه ای دِمال مِردِگونی دِلِه گِردِنِنی؟ وی ایجِه دَنیِه، بَلگی زینِّه بَوِه! یاد بیارین موقِه ای گه جَلیلی دِلِه دَوِه، شِمارِ چی بُتِه. بُتِه اِنسونی ریکا وِنِه گِناهکارِنی دَس تَسلیم و مَصلوب بَوو و سِوِّمین روز زینِّه بَوو.» اَزما زَناکِنِن وی گَبِ یاد بیاردِنِه. وختی مَقبَرِه ای جا دَگِرِسِنِه، دِشتِه جَریانِ هون یازِه رَسول و بَقیِه ای سِه تَعریف هاکِردِنِه. هون زَناکِنِن گه هَین خَوَرِ رَسولِنِ هادانِه، مَریمِ مَجدلیّه، یوآنّا، مریم یَعقوبی مار و زَناکِنِنی گه وِشونی هَمرا دَوِنِه، وِنِه. ولی رَسولِن فِکر هاکِردِنِه زَناکِنِن خیالاتی بَوِنِه و وِشونی گَبِ باوَر نَکِردِنِه. ولی پِطرس پِرِسا و مَقبَرِه ای سَمت دُو هاکِردِه دِلّا بَوِه و دِلِه رِه هارشیِه، ولی جُز کَفَن هیچی نَئیِه. پس اونچی ای جا گه اِتِّفاق دَکِتِه مات و مَبهوت وِه و خِنِه دَگِرِسِه. هَمون روز، دِ نَفَر از وِشون یَتِه آبادی ای سِه گه وی اِسم عِمائوس وِه شیوِنِه، گه اورشَلیمی جا حِدودِ دَه کیلومِتر فاصِلِه داشتِه. وِشون دِشتِه هَین جَریانی خَوَری گه اِتِّفاق دَکِت وِه، هَمدیَری هَمرا گَب زووِنِه. هَمینجور گه دِ گَب زووِنِه و بَحث کِردِنِه، عیسی، شِه، اونِنی وَر بیمو و وِشونی هَمرا دَکِتِه. ولی وِرِه نِشناسینِه چون وِشونی چِش دَوَس وِه. عیسی وِشونی جا بَپُرسیِه: «راه دِلِه، چی ای خَوَری هَمدیری هَمرا گَب زَنِنی؟» وِشون نارحَتِ قیافِه ای هَمرا، ساکِت هِرِسانِه. اَزما یَتِه از وِشون گه وی اِسم کلِئوپاس وِه، عیسایی جِواب بُتِه: «تو تنیا غریبِه ای هَسّی گه اورشَلیمی دِلِه هون چیایی جا گه هَین روزا اِتِّفاق دَکِتِه بی خَوَری؟» عیسی بَپُرسیِه: «چه چیایی؟» بُتِنِه: «اونچی گه عیسای ناصِری ای سَر بیمو. وی یَتِه پِیغَمبَر وِه گه خِدایی وَر و دِشتِه مَردِنی وَر، هَم عَملی دِلِه قَوی وِه و هَم کَلامی دِلِه.» اَمِه مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و رَئیسِن وِرِه تَسلیم هاکِردِنِه تا مَرگی سِه مَحکوم بَوو، و وِرِه مَصلوب هاکِردِنِه. ولی اَما اِمید داشتِمی وی هَمونی ووئِه گه وِنِه اِسرائیلِ نِجات هادِه، از هَین گِذَشتِه، در واقع اَلَن سِه روزِ هَین جَریانی جا گِذِرنِه. بَعضی زَناکِنِن هَم گه اَمِه میِن دَرِنِه، اَمارِه مات و مَبهوت هاکِردِنِه. وِشون اَمرِز صَواحی مَقبَرِه ای سَر بوردِنِه، و وختی جَسَدِ نَنگیتِنِه، دَگِرِسِنِه و بُتِنِه فِرِشتگونی رِه رویایی دِلِه بَئینِه گه وِشونِه بُتِنِه وی زینِّه هَسِّه. بَعضی از وِشون گه اوجِه اَمِه هَمرا دَوِنِه مَقبَرِه ای سِه بوردِنِه و اوضاع رِه هَمونجور گه زَناکِنِن بُت وِنِه، بَنگیتِنِه، ولی وِرِه نَئینِه.» اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «اِی بی عَقلِن، چه اَنّی شِمِسِه سَختِ دِشتِه اونچی گه پِیغَمبَرِن بُتِنِه رِه باوَر هاکِنین! مَگِه نِسِه مَسیحِ موعود هَین رَنجیشونِه بَوینِه و اَزما شی جَلالی سِه بَرِسِه؟» عیسی، موسی و دِشتِه پِیغَمبرِنی جا شِرو هاکِردِه و اونچی گه دِشتِه مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه وی خَوَری بُتِ بَوِه وِه رِه، وِشونی سِه توضی هادا. وختی هون آبادی ای گه وِشونی مَقصَد وِه نَزیک بَوِنِه، عیسی وانِمود هاکِردِه گه خواینِه دورتَر بورِه. وِشون خِیلی اِصرار هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اَمِه هَمرا بَمون، چون روز دِ تُوم وونِه و نَزیکِ شُو بَوو.» پس عیسی دِلِه بوردِه تا وِشونی وَر بَمونِّه. وختی وِشونی هَمرا سِفرِه سَر نیشت وِه، نونِ بَیتِه و شِکر هاکِردِه، گِلی هاکِردِه و وِشونِه هادا. هَمون دَم، وِشونی چِش وا بَوِه و وِرِه بِشناسینِه، ولی عیسی وِشونی چِشی وَر غِیب بَوِه. وِشون هَمدیَرِ بُتِنِه: «وختی راهی دِلِه اَمِه هَمرا گَب زووِه و مِقَدّسِ نِوِشتِه ها رِه اَمِنِه توضی داوِه، مَگِه اَمِه دِل تَپ تَپ نَزو وِه؟» وِشون پِرِسانِه و اورشلیمی سِه دَگِرِسِنِه. اوجِه هون یازِه رَسولِ بَنگیتِنِه گه شی رَفِقِنی هَمرا جَم وِنِه گِتِنِه: «حَیقَتاً عیسای خِداوند زینِّه بَوِه و شِرِه شَمعونِ هَم هادا.» اَزما، هون دِتا هَم بُتِنِه راهی دِلِه چی اِتِّفاقی دَکِتِه و چِتی عیسی رِه وختی دِ نون گِلی کِردِه بِشناسینِه. حَلا دِ هَین گَبارِه زووِنِه گه عیسی شِه وِشونی میِن هِرِسا و بُتِه: «سَلام بر شِما!» ولی هَمه حِیرون و پَریشون بَوِنِه و خیال هاکِردِنِه روح وینِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «چه اَنّی پَریشونِنی؟چه شی دِلی دِلِه شَک و تَردید راه دِنِنی؟ می دَس و لینگِ هارشین؛ شِه مِنمِه. مِنِه دَس هاکِنین و بَوینین؛ روح گوشت و هَسکا نارنِه، ولی هَمونجور گه وینِنی مِن دارمِه.» هَینِه بُتِه و شی دَس و لینگِ وِشونِه هَم هادا. وِشون خِشالی و بِهتی جا نَتِنِسِنِه باوَر هاکِنَن. پس وِشونِه بُتِه: «بَخاردَنی سِه هیچی دارِنی؟» یَتِه گِلی بَپَتِه مائی وِرِه هادانِه. هونِه بَیتِه و وِشونی چِشی وَر بَخاردِه. اَزما وِشونِه بُتِه: «هَینِن هَمونِه گه وختی شِمِه هَمرا دَوِمِه، گِتِمِه؛ اِسا دِشتِه اونچی موسایی تورات و پِیغَمبَرِنی کیتاب و مَزامیری دِلِه می خَوَری بَنوِشت بَوِه هَسِّه، وِنِه اَنجام بَرِسِه.» اَزما وِشونی فِکرِ باز هاکِردِه تا بَتِنِّن مِقَدّسِ نِوِشتِه ها رِه بِفَهمِن. وِشونِه بُتِه: «بَنوِشت بَوِه گه مَسیحِ موعود رَنج کَشِنِه و سِوِّمین روز مِردِگونی جا اِرِسِنِه. و هَینگه وی اِسمی هَمرا توبِه و گِناهنی آمِرزِش دِشتِه قومارِه هادا وونِه گه وی شِرو اورشَلیمی جائِه. شِما هَین چیایی شاهِدِنی. اِسا مِن اونچی گه می آسِمونی پیر شِمارِ وَعدِه هادا وِه رِه شِمِنِه رَسامِّه. ولی هَین شَهری دِلِه بَمونین تا موقِه ای گه خِدایی قِوَّتِ اَعلایی جا شی تَن دَکِنین.» اَزما عیسی وِشونِه تا بیت عَنیایی نَزیکی شَهری جا دیرگا بَوِردِه و شی دَسِ آسِمونی سَمت بِلَن هاکِردِه و وِشونِه بَرکَت هادا. درحالی گه وِشونِه بَركَت داوِه، وِشونی جا سیوا بَوِه و آسِمونی سَمت بَوِرد بَوِه. وِشون وِرِه پَرَسِش هاکِردِنِه و گَتِ خِشالی ای هَمرا اورشَلیمی سِه دَگِرِسِنِه. اوجِه یَکسَرِه مَعبَدی دِلِه مونِسِنِه و خِدارِه پَرَسِش کِردِنِه. از اوَّل کَلام دَوِه، و کَلام خِدایی هَمرا دَوِه، و کَلام خِدا وِه؛ هَمون از اوَّل خِدایی هَمرا دَوِه. هَمه چیرِه وی بَساتِه، و هر چی ای جا گه بَسات بَوِه هیچی بِدونِ وی بَسات نَوِه. وی دِلِه زندِگی دَوِه و هون زندگی آدَمِنی نور وِه. هَین نور تاریکی ای دِلِه تابِنِه و تاریکی نَتِنسِه اونِه دَکوشانِه. یَتِه مَردی وِه گه خِدایی طرفی جا بَرِسانی بَوِه وِه؛ وی اِسم یَحیی وِه. وی هِتی یَتِه شاهِدی تَرا بیمو تا هون نوری سِه شَهادَت هادِه تا هَمه وی طَریقی جا ایمون بیارِن. یَحیی هون نور نَوِه، بَلگی بیمو تا هون نوری سِه شَهادَت هادِه. هون حَیقی نور گه هر آدَمی رِه روشِنایی بَخشِنِه دِ دِنیایی دِلِه ایمو. وی دِنیایی دِلِه دَوِه و دِنیا وی طَریقی جا بِوجود بیمو؛ ولی دِنیا وِرِه نِشناسیِه. وی شی قومی دِلِه بیمو، ولی وی قوم وِرِه قَبول نَکِردِنِه. ولی دِشتِه اونانیگه وِرِه قَبول هاکِردِنِه رِه هَین حَقِ هادا گه خِدایی وَچیلِه بَوون، یَعنی هر کی گه وی اِسمِ ایمون بیاردِه؛ وِشون گه نا خونی جا، نا تَنی خواسِّه ای جا، و نا یَتِه مَردی ای خواسِّه ای جا دِنیا بیمونِه، بَلگی خِدایی جا دِنیا بیمونِه. و کَلام آدَمی بَوِه و اَمِه میِن مِنزِل هاکِردِه، و اَما وی جَلالِ بَئیمی، جَلالی هون یَتّا ریکایی شایستِه گه پیری طرفی جا بیمو، گه فیض و حَیقَتی جا پِرِ. یَحیی ویسِه شَهادَت داوِه و جار زووِه و گِتِه: «هَین هَمونیِه گه وی خَوَری بُتِمِه: ”اونگه بعد از مِن اِنِه میجا سَرتَرِ، چون میجا پِشتر دَوِه“.» اَما وی پِری ای جا بَیتِمی، فیض، فیضی سَر. چون شریعَت موسایی طریقی جا هادا بَوِه؛ فیض و حَیقَت عیسی مسیحی طریقی جا بیمو. هیچکَس هیچ وَخت خِدارِه نَئیِه. ولی هون یَتّا ریکا گه پیری وَر دَرِه وی خِدارِه اَمارِه بِشناسانیِه. هَینِه یَحیای تعمید دهنده ای شَهادَت هون موقِه گه یَهودیِن، مَعبَدی کاهنِن و مَعبَدی خادِمِنِ، اورشَلیمی شَهری جا وی وَر بَرِسانینِه تا ویجا بَپُرسَن گه «تو کی هَسّی؟» یَحیی اِعتراف هاکِردِه، اِنکار نَکِردِه، بَلگی اِعتراف هاکِردِه گه «مِن مَسیحِ موعود نیمِه.» هونِن ویجا بَپُرسینِه: «پَس کی ای؟ ایلیای پِیغَمبَری؟» وی بُتِه: «نیمِه.» بَپُرسینِه: «تو هون پِیغَمبَری گه موسی گِتِه اِنِه؟» جِواب هادا: «نا!» اَزما وِرِه بُتِنِه: «کی هَسّی؟ اَما وِنه اونانیگه اَمارِه بَرِسانینِه رِه یَتِه جِواب هادیم؟ شی خَوَری چی گِنی؟» یَحیی بُتِه: «مِن اونی صِدامِه گه صَحرایی دِلِه جار زَنِّه و گِنِه، ”خِداوندی راهِ هَموار هاکِنین.“‌» دِرِس هَمونجور گه اِشعیای پِیغَمبر پِشگویی هاکِرد وِه. وِشون عِلَمای فِرقِه فَریسی ای طرفی جا بَرِسانی بَوِه وِنِه، وِشون یَحیایی جا بَپُرسینِه: «اگه تو نا مَسیحِ موعودی، نا ایلیای پِیغَمبَر، و نا هون پِیغَمبَر، پَس چی ای سِه غِسلِ تَعمید دِنی؟» یَحیی وی جِواب بُتِه: «مِن اُوئی هَمرا تَعمید دِمِه، ولی شِمِه میِن یَنَفَر اِسّا گه شِما وِرِه نِشناسِنِنی، وی هَمونیِه گه بعد از مِن اِنِه و مِن حَتّی لایِق نیمِه وی کوشی بَنِّ وا هاکِنَم.» هَین چیا بِیت‌عَنْیایی دِهی دِلِه گه اُردُن روخِنِه ای اون دَس وِه اِتِّفاق دَکِتِه، اوجِه گه یَحیی تَعمید داوِه. فَردای هون روز، یَحیی عیسی رِه بَئیِه گه وی سمت اِنِه، بُتِه: «هارشین، هَین خِدایی قِروونی وَرکائِه گه گِناهِ دِنیایی جا گیرنِه و وَرنِه! هَین هَمونیِه گه وی خَوَری بُتِمِه: ”بعد از مِن یَتِه مَردی اِنِه گه میجا سَرتَرِ، چون میجا پِشتر دَوِه.“ شِه مِنَم وِرِه نِشناسیوِمِه، ولی هَینِسه بیمومِه و اُوئی هَمرا تَعمید هادامِه گه وی اِسرائیلی قومِ ظاهِر بَوو.» و یَحیی شَهادَت هادا، بُتِه: «مِن خِدایی روحِ بَئیمِه گه هِتی کِتَری تَرا آسِمونی جا جِر بیمو و وی سَر بَمونِسِه. شِه مِنَم وِرِه نِشناسیوِمِه، ولی هَمون گه مِنِه بَرِسانیِه تا اُوئی هَمرا تَعمید هادِم، مِنِه بُتِه: ”هر وَخت بَئی خِدایی روح یَنَفَری سَر جِر بیمو و بَمونِسِه هَین هَمونیِه گه روح القُدُسی هَمرا تَعمید دِنِه.“ و مِن بَئیمِه و شَهادَت دِمِه گه خدایی ریکا هَینِه.» فَردای هون روز، یَکَش دییَر یَحیی شی دِتا شاگِردی هَمرا اِسّاوِه. وی عیسی گه دِ رَد وونِسِه رِه بَئیِه و بُتِه: «هارشین، هَین خِدایی قِروونی وَرکائِه!» وختی هون دِتا شاگِرد هَین گَبِ بِشنُسِنِه عیسایی دِمال راه دَکِتِنِه. عیسی دَگِرِسِه و بَئیِه گه وی دِمال اِنِنِه. وِشونِه بُتِه: «چی خواینِنی؟» وِشون بُتِنِه: «رَبّی، یَعنی اِی اِسّا، کِجِه مونّی؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «بیئِین و بَوینین.» پَس هون دِتا شاگِرد بوردِنِه و بَئینِه وی کِجِه مونِّه و هون روزِ وی هَمرا سَر هاکِردِنِه. چون حِدوداً ساعتِ چارِ بعد از ظِهر وِه. یَتِه اَزون دِتا گه یَحیی ای گَبی بِشنُسَنی جا عیسایی دِمال راه دَکِتِه، آندریاس، شَمعونِ پِطرُسی بِرار وِه. وی اَوَّل شِه بِرار شَمعونِ بَنگیتِه و وِرِه بُتِه: «اَما ماشیَحِ بَنگیتِمی، یَعنی مَسیحِ موعود.» وی شَمعونِ پِطرُسِ عیسایی وَر بَوِردِه. عیسی وِرِه هارشیِه و بُتِه: «تو شَمعون یوحَنایی ریکائی، ولی کیفا بَخونِس وونی گه وی مَعنی کِرِ.» فَردای هون روز، عیسی تَصمیم بَیتِه جلیلی مَنطقِه ای سِه بورِه. وی فیلیپُسِ بَنگیتِه و وِرِه بُتِه: «می دِمال بِرِه!» فیلیپُس اَهلِ بِیت‌صِیْدا، آندِریاس و پِطرُسی هَمشَهری وِه. فیلیپُس، نَتَنائیلِ بَنگیتِه و وِرِه بُتِه: «اونیگِه موسی توراتی دِلِه و پِیغَمبَرِن هَم وی خَوَری بَنوِشتِنِه رِه بَنگیتِمی! وی عیسی، یوسِفی ریکا، ناصِره ای شَهری جائِه!» نَتَنائیل وِرِه بُتِه: «مَگِه وونِه ناصِره ای جا هَم خِبِ چی دیرگا بیِه؟» فیلیپُس جِواب هادا: «بِرِه و بَوین.» وختی عیسی بَئیِه نَتَنائیل وی سَمت اِنِه، وی خَوَری بُتِه: «هارشین، هَین مَردی اِسرائیلیِه واقعیِه گه وی دِلِه هیچ فَریبی دَنیِه!» نَتَنائیل وِرِه بُتِه: «کِجِه دَری مِنِه اِشناسِنی؟» عیسی جِواب هادا: «پِش از اونگه فیلیپُس تِرِه داد هاکِنِه، وختی گه حَلا اَنجیل داری بِن دَوِه ای تِرِه بَئیمِه.» نَتَنائیل جِواب هادا: «اِسّا، تو خِدایی ریکائی! تو اِسرائیلی پادشاهی!» عیسی وی جِواب بُتِه: «هَینی خاطری گه تِرِه بُتِمِه هون اَنجیل داری بِن تِرِه بَئیمِه ایمون بیاردی؟ هَین چیایی جا گَت تَر وینّی.» اَزما بُتِه: «حَیقتاً شِمارِ گِمِه شِما آسِمونِ وینِنی گه وا بَوِه و خِدایی فِرشتِگونِ وینِنی گه اِنسونی ریکایی جا لُو شونِنِه و جِر اِنِنِه.» سِوِّمین روز، قانای دِهی دِلِه، جلیلی مَنطَقِه ای دِلِه عَروسی وِه و عیسایی مار هَم اوجِه دَوِه. عیسی و وی شاگِردِن هَم عَروسی دَعوَت بَوِه وِنِه. وختی شراب تُوم بَوِه عیسایی مار وِرِه بُتِه: «وِشون دِ شراب نارِنِه!» عیسی وِرِه بُتِه: «اِی زَن، هَین کار مِنِه چی رَبطی دارنِه؟ می موقِه حَلا نَرِسیِه.» وی مار نوکَرِنِه بُتِه: «هر چی شِمارِ گِنِه، هاکِنین.» اوجِه شِش تا سَنگی خِمرِه کَتوِه گه یَهودیِنی مذهَبی رَسمی دِلِه و غِسل هادائَن و پاکی ای سِه اِستِفادِه وونِسِه. هر کِدیمی دِلِه صَد و بیس لیتری اَنّا جا وونِسِه. عیسی نوکَرِنِ بُتِه: «هَین خِمرِه ایشونِه اُوئی جا مَشت هاکِنین.» وِشون اونِنِه لَب به لَب مَشت هاکِردِنِه. اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «اِسا اَقَدّی اونی جا بَیرین و مِجلِسی رَئیسی وَر بَورین.» پَس وِشون بَوِردِنِه. وختی مِجلِسی رَئیس هون اُوئی گه شَراب بَوِه وِه رِه مِزِه هاکِردِه. نَئونِسِه کِجِه دَری بیاردِنِه، هر چَن نوکَرِنی گه اُو رِه بَکِشی وِنِه، دِنِسِنِه. پس مِجلِسی رَئیس زِمارِه داد هاکِردِه و وِرِه بُتِه: «هَمه اَوَّل خِبِ شَرابی هَمرا پَذیرایی کِنِنِه و وختی مِهمونِن مَس بَوِنِه بَدِ شَرابِ اُرِنِه؛ ولی تو خِبِ شَرابِ تا اَلَن داشتی!» هَینجور عیسی شی اوَّلین نِشونِه و مُعجِزِه رِه قانای جَلیلی دِلِه اَنجام هادا و شی جَلالِ ظاهر هاکِردِه و وی شاگِردِن وِرِه ایمون بیاردِنِه. بعد از اون شی مار و بِرارِن و شاگِردِنی هَمرا کَفَرناحومی شهری سِه بوردِه و چَن روز اوجِه بَمونِسِنِه. یَهودیِنی پِسَخی عید نَزیک وِه، عیسی اورشلیمی شهری سِه بوردِه. مَعبدی کَناپِش، چَن نَفِرِ بَئیِه گه دِ گُو و گِسَن و کِتَر روتِنِه، و صَرّافِن هَم نیشت وِنِه دِ کار کِردِنِه. پَس رَسِنی جا یَتِه شَلّاق بَساتِه و دِشتِه وِشونِه، وِشونی گِسَنِن و گُوئیشونی هَمرا مَعبَدی جا دیرگا هاکِردِه. و صَرّافِنی سِکِّه رِه بِنِه ای سَر بَشِنیِه و وِشونی میزیشونِه لی هادا، و کِتَر روشِنِه بُتِه: «اینِنِه هَیجه ای جا دیرگا بَوِرین و می پیری خِنِه رِه کَسب و کاری مَحَل نَکِنین!» اَزما وی شاگِردِن یاد بیاردِنِه گه مَزامیری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه وِه: «غیرتی گه تی خِنِه ای سِه دارمِه مِنِه تَش دِنِه و کِلین کِنِّه.» پَس یَهودیِن عیسی رِه بُتِنِه: «چی نِشونِه و مُعجِزِه ای اَمارِه هَم دِنی تا دِنّیم هَینجور کارایی اجازه رِه دارنی؟» عیسی جِواب هادا: «هَین مَعبَدِ لی هادین و مِن سِه روزی سر اونِه اَی هَم ساجِمِه.» پس یَهودیِن بُتِنِه: «چِل و شِش سال طول بَکِشیِه تا هَین مَعبَدِ بَساجَن، اِسا تو سِه روزی سَر اونِه ساجِنی؟» ولی مَعبَدی گه عیسی اونی جا گَب زووِه شِه وی تَن وِه. پس وختی گه مِردِگونی جا پِرِسا، وی شاگِردِن وی هَین گَبِ یاد بیاردِنِه و مِقَدّسِ نِوِشتِه ها و وی گَبِ ایمون بیاردِنِه. مِدَّتی گه وی پِسَخی عیدی سِه اورشَلیمی دِلِه دَوِه، خِیلیا وختی نِشونِه و مُعجِزِهایی گه وی کِردِه رِه بَئینِه وی اِسمِ ایمون بیاردِنِه. ولی عیسی وِشونِه اِعتماد ناشتِه، چون دِشتِه مَردِنِ اِشناسیِه. و لازِم نَوِه هیچکی آدَمی ای خَوَری شَهادَت هادِه، چون وی شِه دِنِسِه آدَمی ای دِلی دِلِه چی گِذِرنِه. یَتِه مَردی عِلَمای فِرقِه فَریسی ای جا وِه گه وی اِسم نیقودیموس وِه، وی یَتِه از یهودی گَت گَتِه ها وِه. وی یَتِه شُو عیسایی وَر بیمو و وِرِه بُتِه: «اِسّا، دِمّی تو مَلِّمی هَسّی گه خِدایی طرفی جا بیموئِه، چون هیچکَس نَتِنِّه هَین نِشونِه ها و مُعجِزاتی گه تو هاکِردی رِه هاکِنِه، مَگِه هَینگه خِدا وی هَمرا دَوو.» عیسی وی جِواب بُتِه: «حَیقَتاً تِرِه گِمِه، تا یَنَفَر از نُو دِنیا نیِه، نَتِنِّه خِدایی پادشاهی رِه بَوینِه.» نیقودیموس وِرِه بُتِه: «کَسی گه پیرِ چِتی بَتِنِّه اَی دِنیا بیِه؟ مَگِه بَتِنِّه یَکَش دییَر شی ماری اِشکَمی دِلِه دَگِردِه و دِنیا بیِه؟» عیسی جِواب هادا: «حَیقَتاً تِرِه گِمِه تا یَنَفَر اُو و روحی جا دِنیا نیِه نَتِنِّه خِدایی پادشاهی ای دِلِه بورِه. اونچی بَشری جا دِنیا بیِه بَشَریِه؛ ولی اونچی روحی جا دِنیا بیِه روحانیِه. تَجِّب نَکِن گه تِرِه بُتِمِه وِنِه از نُو دِنیا بیئِین! وا هر کِجِه گه بَخواد زَنِّه؛ وی چِمِرِ اِشنُنی، ولی نَئونی کِجِه دَری اِنِه و کِجِه شونِه. هر کی گه خِدایی روحی جا دِنیا بیِه هَینجورِ.» نیقودیموس وِرِه بُتِه: «چِتی هَینجور چیا مُمکِنِه؟» عیسی جِواب هادا: «تو اِسرائیلی قومی مَلِّمی و حَلا هَین چیا رِه نِفَهمِنی؟ حَیقَتاً تِرِه گِمِه اَما اونچی ای جا گه دِمّی گَب زَمّی و اونچی گه بَئیمی رِه شَهادَت دِمی، ولی شِما اَمِه شَهادَتِ قَبول نَکِنِنی. وختی زَمینی چیایی خَوَری شِمارِ بُتِمِه و باوَر نَکِردِنی، اگه آسِمونی چیایی خَوَری شِمارِ بُئِم چِتی باوَر کِنِنی؟ هیچکی آسِمونِ لُو نَشیِه، مَگِه اونیگه آسِمونی جا جِر بیمو، یَعنی اِنسونی ریکا [گه آسِمونی دِلِه دَرِه]. هَمونجور گه موسی هون مَفرقی مارِ صَحرایی دِلِه چویی سَر مِخکوب هاکِردِه و بِلَن هاکِردِه، اِنسونی ریکا هَم وِنِه هَمونجوری بِلَن بَوو، تا هر کی وِرِه ایمون بیارِه اَبَدی زندگی دارِه. «چون خِدا دِنیارِه اَنّی مِحَبَت هاکِردِه گه شی یَتّا ریکارِه هادا تا هر کی وِرِه ایمون بیارِه هَلاک نَوو، بَلگی اَبَدی زندِگی دارِه. چون خِدا شی ریکارِه دِنیایی دِلِه نَرِسانیِه تا دِنیایی مَردِنِ مَحکوم هاکِنِه، بَلگی بَرِسانیِه تا دِنیا وی طَریقی جا نِجات بَیرِه. هر کی وِرِه ایمون دارِه مَحکوم نَوونِه، ولی هر کی وِرِه ایمون نارنِه، هَمین اَلَن هَم مَحکومِ، چون خِدایی یَتّا ریکائی اِسمِ ایمون نیاردِه. و مَحکومیَت هَینِه گه نور دِنیایی دِلِه بیمو، ولی مَردِن تاریکی رِه نوری جا ویشتَر دوس داشتِنِه، چون وِشونی اعمال بَد وِه. چون هر کی بَدی رِه بِجا اُرنِه نوری جا بیزارِ و نوری وَر نیِنِه، نَکِنِه وی کارا بَرمَلا بَوو و رِسوا بَوو. ولی اونیگه حَیقَتِ بِجا اُرنِه نوری وَر اِنِه تا مَعلوم بَوو گه وی کارا خِدایی کِمَکی هَمرا اَنجام بَوِه.» بعد از اون عیسی و وی شاگِردِن یهودیه ای مَنطَقِه ای دِهاتی دُور و اطراف بوردِنِه. وی چَن وَخت وِشونی هَمرا اوجِه دَوِه و مَردِنِ غِسلِ تَعمید داوِه. یَحیی هَم عِینونی دِهی دِلِه سالیمی شهری نَزیکی تَعمید داوِه، چون اوجِه اُو زیاد وِه و مَردِن ایمونِه تَعمید گیتِنِه. هون موقِه حَلا یَحیی رِه زیندون دیم نَداوِنِه. یَکَش، یَحیایی شاگِردِن و یَتِه یَهودی ای میِن بَحث دَکِتِه گه چِتی بِشِنِه نَجِسی ای جا پاک بَووئَن. وِشون یَحیایی وَر بیمونِه وِرِه بُتِنِه: «اِسّا، اونیگه تی هَمرا اُردُن روخِنِه ای اون دَس دَوِه، و تو وِنِه شَهادَت هادایی، اِسا شِه تَعمید دِنِه و دِشتِه مَردِن وی وَر شونِنِه.» یَحیی وی جِواب بُتِه: «آدَمی نَتِنِّه یَچی بِدَس بیارِه، مَگِه هَینگه خِدایی طرفی جا وِرِه هادا بَوو. شِما شِه شاهِدِنی گه مِن بُتِمِه مَسیحِ موعود نیمِه، بَلگی ویجا پِشتَر بَرِسانی بَوِمِه. عَروس زِمائیسِئه، زِمائی رَفِق گه اِسا و وِرِه گوش دِنِه، زِمائی صِدایی جا خِیلی خِشالی کِنِّه. می خِشالی هَم هَینجور کامِل بَوِه. وی وِنِه گَت بَوو، ولی مِن وِنِه کِچیک بَووم. «ویگِه آسِمونی جا اِنِه، هَمه ای جا سَرتَرِ، ولی اونیگه زَمینی جائِه، زَمینیِه و زَمینی چیایی جا گَب زَنِّه. ویگِه آسِمونی جا اِنِه هَمه ای جا سَرتَرِ. وی اونچی بَئیِه و بِشنُسِه رِه شَهادَت دِنِه، ولی هیچکی وی شَهادَتِ قَبول نَکِنِه. اونیگه وی شَهادَتِ قَبول هاکِنِه، تأیید کِنِّه گه خِدا حَیقَتِ. چون اونیگه خِدا وِرِه بَرِسانیِه، خِدایی کَلامِ گِنِه، چون خِدا شی روحِ بی حَد و اَندازِه دِنِه. پیر، ریکارِه مِحَبَت کِنِّه و هَمه چیرِه وی دَس بِسپارِسِه. اونیگه ریکارِه ایمون دارنِه، اَبَدی زندگی دارنِه؛ ولی اونیگه ریکائی جا اِطاعَت نَکِنِّه، زندگی رِه نَوینِّه، بَلگی خِدایی خَشم وی سَر موندِگارِ.» وختی عیسی بِفَهمِسِه گه عِلَمای فِرقِه فَریسی بِشنُسِنِه وی یَحیایی جا ویشتَر دِمالرُو دارنِه و غِسلِ تَعمید دِنِه - هر چَن عیسایی شاگِردِن تَعمید داوِنِه نا شِه - یَهودیِه ای مَنطَقِه رِه تَرک هاکِردِه و یَکَش دییَر جلیلی مَنطَقِه ای سِه بوردِه. و لازِم وِه سامِرِه ای مَنطَقِه ای جا رَد بَوو. پَس سامِره ای یَتِه شهری دِلِه گه وی اِسم سوخار وِه بَرِسیِه، اوجِه یَتِه قَوارِه زَمینی نَزیکی وِه گه یَعقوب شی ریکا یوسِفِ هادا وِه. یَعقوبی چاه اوجِه وِه و عیسی سَفری جا خَسِّه بَوِه و چاهی وَر هِنیشتِه. ساعت حِدوداََ دِوازِهِ ظِهر وِه. یَتِه سامِری زَنا بیمو تا چاهی جا اُو بَکِشِه. عیسی وِرِه بُتِه: «یَه کَچِه اُو مِنِه هادِه،» چون وی شاگِردِن غَذا بَخریَنی سِه شَهر بورد وِنِه. سامری زَنا وِرِه بُتِه: «چِتی تو گه یَهودی ای میجا گه سامِری زَنامِه اُو خواینی؟» چون یَهودیِن سامِریِنی هَمرا مِعاشِرت نَکِنِنِه. عیسی وی جِواب بُتِه: «اگه خِدایی هَدیِه رِه فَهمِسی و دِنِّسی کیِه گه تِرِه گِنِه یَتِه کَچِه اُو مِنِه هادِه تو شِه ویجا خوایسی، و وی تِرِه اُوئی داوِه گه تِرِه زندگی هادِه.» زَنا وِرِه بُتِه: «آقا، هیچی نارنی وی هَمرا اُو بَکِشی و چاه هَم جَلِ، پَس هون اُوئی گه زندگی دِنِه رِه کِجِه دَری اُرنی؟ مَگِه تو اَمِه جَد یَعقوبی جا گَت تَری؟ وی هَین چاهِ اَمارِه هادا و شِه و وی ریک ریکا و وی گَلِّه ایشون هون چاهی جا بَخاردِنِه؟» عیسی بُتِه: «هر‌ کی هَین اُوئی جا خارنِه اَی هَم تَشنی وونِه. ولی هر کی هون اُوئی جا گه مِن وِرِه دِمِه بَخارِه هیچ وَخت اَی تَشنی نَوونِه. اُوئی گه مِن وِرِه دِمِه وی وجودی دِلِه یَتِه چِشمِه‌ای تَرا وونِه گه تا اَبَدی زندِگی جوشِنِه و سَرمَشت وونِه.» زَنا بُتِه: «آقا هَین اُوئی جا مِنَم هادِه تا دِ تَشنی نَووم و اُو بَیتَنی سِه هَیجِه نیئِم.» عیسی بُتِه: «بور شی مَردی رِه داد هاکِن و دَگِرد.» زَنا جِواب هادا: «شی نارمِه.» عیسی بُتِه: «راس گِنی گه شی نارنی، چون پَنج تا شی داشتی و اونیگِه اَلَن دارنی تی شی نیِه. اونچی بُتی راسِ!» زَنا بُتِه: «آقا ویمِّه تو یَتِه پِیغَمبَری. اَمِه اَجداد هَین کوهی دِلِه پَرَسِش کِردِنِه، ولی شِما گِنِنی جایی گه مَردِن وِنِه هونی دِلِه پَرَسِش هاکِنِن اورشَلیمی شَهرِ.» عیسی بُتِه: «اِی زَن، باوَر هاکِن موقِه ای رَسِنِه گه آسِمونی پیرِ نا هَین کوهی دِلِه پَرَسِش کِنِنی نا اورشَلیمی دِلِه. شِما اونچی نِشناسِنِنی رِه پَرَسِش کِنِنی، ولی اَما اونچی اِشناسِمی رِه پَرَسِش کِمّی، چون نِجات یَهودی قومی طریقی جا اِنِه. ولی موقِه ای رَسِنِه گه اَلَن هَم بَرسیِه گه حَیقی پَرَستِشگرِن آسِمونی پیرِ روح و حَیقَتی دِلِه پَرَسِش کِنِنِه، چون آسِمونی پیر هَینجور آدَمایی دِمال دَرِه گه وِرِه پَرَسِش هاکِنِن. خِدا روحِ و وی پَرَستِشگَرِن وِنِه خِدارِه روح و حَیقَتی دِلِه پَرَسِش هاکِنِن.» زَنا بُتِه: «دِمِّه گه ماشیَح هَمون مَسیحِ موعود اِنِه؛ وختی وی بیِه هَمه چیرِه اَمِسِه گِنِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «مِن گه تی هَمرا گَب زَمِّه، هَمونمِه.» هَمون دَم، عیسایی شاگِردِن دَگِرِسِنِه. وِشون تَجِّب هاکِردِنِه گه عیسی یَتِه زَنایی هَمرا دِ گَب زَنِّه. ولی هیچکِدیم نَپُرسینِه «چی خواینی؟» یا «چه وی هَمرا گَب زَنّی؟» اَزما زَنا شی پیلَکِ بِنِه بِشتِه و شَهری دِلِه بوردِه و مَردِنِ بُتِه: «بیئِین یَتِه مَردی رِه بَوینین گه هر اونچی تا اَلَن هاکِرد وِمِه رِه مِنِه بُتِه. مُمکِن نیِه وی مَسیحِ موعود ووئِه؟» پَس وِشون شَهری جا دیرگا بیمونِه و عیسایی وَر بوردِنِه. هَین میِن، شاگِردِن ویجا خواهش هاکِردِنِه بُتِنِه: «اِسّا، یَچی بَخار.» ولی عیسی وِشونِه بُتِه: «مِن غَذایی دارمِه گه شِما ویجا خَوَر نارِنی.» شاگِردِن هَمدِیَرِ بُتِنِه: «مَگِه کَسی ویسِه غَذا بیاردِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «می غذا هَینِه گه شی بَرِسانی ای اِرادِه رِه بِجا بیارِم و وی کارِ اَنجام هادَم. هَین گَبِ نِشنُسِنی گه ”حَلا چار ماه دِرُویی موقِه بَمونِسِه؟“ هارشین شِمارِ گِمِه شی چِشِ وا هاکِنین و بَوینین گه زَمی بَتاشیَنِه آمادِئِه. اَلَن دِرُوگَر شی دَسمِزِ گیرنِه و اَبَدی زندگی ای سِه مَحصول جَم کِنِّه تا اونیگه کارنِه و اونیگه دِرُو کِنِّه با هَم خِشال بَوون. هَین مَثَلی جا هَیجِئِه گه ”یَتِه کارنِه و یَت دییَر دِرُو کِنِّه.“ مِن شِمارِ بَرِسانیمِه تا مَحصولی رِه دِرُو هاکِنین گه شِمِه دَسترنج نیِه. بَقیِه زَحمت بَکِشینِه و شِما وِشونی دَسترنجِ بَرداشت کِنِنی.» هون زَنایی شَهادَتی خاطری گه بُت وِه «هر اونچی تا اَلَن هاکِرد وِمِه رِه مِنِه بُتِه،» یَتِخِیلی سامِریِن گه هون شَهری دِلِه زندگی کِردِنِه عیسی رِه ایمون بیاردِنِه. وختی هون سامِریِن عیسایی وَر بیمونِه ویجا بَخوایسِنِه وِشونی وَر بَمونِّه. پَس عیسی دِ روز اوجِه بَمونِسِه. و خِیلیای دییَر وی گَبی خاطری ایمون بیاردِنِه. وِشون هون زَنارِه گِتِنِه: «دِ فقط تی گَبی خاطری نیِه گه وِرِه ایمون اُرمی، چون شِه اَما وی گَبِ بِشنُسِمی و دِمّی گه هَین مَردی حَیقَتاً دِنیایی نِجات دَهَندِئِه.» دِ روز بعد عیسی اوجِه ای جا جلیلی مَنطَقِه ای سِه بوردِه، چون عیسی شِه بُت وِه گه «پِیغَمبَر شی زادگاهی دِلِه حِرمَت نارنِه.» پس وختی جَلیل بَرِسیِه، جَلیلین خِشالی ای هَمرا ویجا اِستِقبال هاکِردِنِه، چون وِشون هَم عیدی سِه اورشَلیم بوردِنِه و دِشتِه اونچی عیسی اوجِه هاکِرد وِه رِه بَئینِه. اَزما یَکَش دییَر عیسی قانای جَلیلی دِلِه بوردِه هَموجِه گه اُو رِه شَراب هاکِرد وِه. اوجِه یَتِه از دَرباریِن دَوِه گه یَتِه مَریضِ ریکا کَفَرناحومی شَهری دِلِه داشتِه. وختی هون مَردی بِشنُسِه عیسی یَهودیِه ای جا جلیلی سِه بیمو، وی وَر بوردِه و ویجا خواهش هاکِردِه بیئِه و وی ریکارِه شَفا هادِه، چون وی ریکا دِ مِردِه. عیسی وِرِه بُتِه: «تا نِشونِه و مُعجِزات نَوینین ایمون نیارِنی.» هون دَرباری مَردی بُتِه: «آقا، پِش از اونگِه می وَچِه بَمیرِه، بِرِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «بور؛ تی ریکا زینِّه مونِّه.» هون مَردی عیسایی گَبِ باوَر هاکِردِه و راه دَکِتِه. حَلا راهی دِلِه دَوِه گه وی نوکَرِن وی پِشواز بیمونِه و وِرِه بُتِنِه: «تی ریکا دِ خِب وونِه.» وِشونی جا بَپُرسیِه: «از چه ساعَتی وی حال دِ خِب وونِه؟» بُتِنِه: «دیروز، ساعَتِ یک بعد از ظِهر وی تُوو قطع بَوِه.» اونوَخت پیر بِفَهمِسِه گه هَین هَمون ساعَتی وِه گه عیسی وِرِه بُت وِه: «تی ریکا زینِّه مونِّه.» پَس شِه و وی دِشتِه خِنِوادِه ایمون بیاردِنِه. هَین دِوِّمین نِشونِه و مُعجِزِه ای وِه گه عیسی موقِه ای گه یَهودیه ای جا جلیلی سِه بیمو وِه اَنجام بَرِسانیِه. چَن وَخت دییَر، یَهودی یَتِه از عیدا وِه و عیسی اورشلیمی شهری سِه بوردِه. اورشَلیمی دِلِه «دَروازه گِسَنی» وَر یَتِه حوض دَرِه گه آرامی ای زِوون اونِه «بِیت‌حِسدا» گِنِنِه و پَنج تا ایوون دارنِه و هر کِدیم سایِوون دارِنِه. اوجِه یَتِه گَتِه دَسِه عَلیلِن بَفِت وِنِه، یَعنی کورِن، شَلِن و چِلِّخِن. و اِنتظار کَشینِه اُو دِکِت بَخارِه. چون هونان خیال کِردِنِه هر چَن وخت یَتِه فِرِشتِه خِداوندی طرفی جا ایمو و اُو رِه دِکِت داوِه؛ اوَّلین نَفر بعد از هَینگه اُو دِکِت خاردِه حوضی دِلِه شیِه، هر مَرضی جا گه داشتِه شَفا گیتِه. اوجِه، یَتِه مَردی دَوِه گه سی و هَش سال عَلیل وِه. وختی عیسی وِرِه اوجِه بَفِت بَئیِه و بِفَهمِسِه گه خِیلی وَختِ هَین حال دِچارِ، وِرِه بُتِه: «خواینی شَفا بَیری؟» عَلیلِ مَردی جِواب هادا: «آقا، هیچکسِ نارمِه وختی اُو دِکِت خارنِه مِنِه حوضی دِلِه بِلِه، و تا شِرِه اوجِه بَرسانِم یَنَفر دییَر میجا پِشتر دِلِه شونِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «پِرِس، شی لارِه جَم هاکِن و راه دَکِف.» هون مَردی دَرجا شَفا بَیتِه و شی لارِه جَم هاکِردِه و راه دَکِتِه. هون روز، یَهودیِنی مِقَدّسِ شَنبِه وِه. پَس یهودیِن هون مَردی گه شفا بَئیت وِه رِه بُتِنِه: «اَمرِز شَنبِه هَسِّه و تو شَرعاً اجازِه نارنی شی لارِه بَیری و از جایی به جای دییَر بَوِری.» وی جِواب هادا: «اونیگه مِنِه شَفا هادا مِنِه بُتِه، ”شی لارِه جَم هاکِن و راه دَکِف“.» ویجا بَپُرسینِه: «اونیگه تِرِه بُتِه شی لارِه جَم هاکِن و راه دَکِف، کیِه؟» ولی هون مَردی گه شفا بَئیت وِه نَئونِسِه وی کیِه، چون عیسی جَمعیَتی دِلِه غِیب بَوِه وِه. اَزماتَرَک، عیسی وِرِه مَعبَدی دِلِه بَنگیتِه و وِرِه بُتِه: «هارِش دِ خِب بَوی، دِ گِناه نَکِن تا یَچی بَدتَر تی سَر نیِه.» هون مَردی بوردِه و یَهودیِنِ بُتِه: «اونیگه مِنِه شَفا هادا، عیسائِه.» هَینِسه وِه گه یَهودیِن عیسی رِه اَذیَت کِردِنِه، چون مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه هَینجور کارارِ کِردِه. ولی عیسی وِشونِه جِواب هادا: «می پیر حَلا دِ کار کِنِّه، و مِن هَم کار کِمِّه.» هَینِسه، یَهودیِن قبلنی جا ویشتَر خوایسِنِه وِرِه بَکوشَن، چون نا فَقط مِقَدّسِ شنبه ای قانون اِشکانیِه، بَلگی حَتّی خِدارِه شی پیر خُونِّسِه و شِرِه خِدایی هَمرا بَرابر دِنِسِه. پس عیسی وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه ریکا شیجا نَتِنِّه کاری هاکِنِه مَگِه کارایی گه وینِّه وی پیر کِنِّه؛ چون هَر‌ چی پیر کِنِّه، ریکا هَم هَمون کارِ کِنِّه. چون پیر، ریکارِه دوس دارنِه و هر چی شِه کِنِّه رِه وِرِه هَم دِنِه و هَین کارایی جا گَت تَر هَم وِرِه هَم دِنِه تا شِما بِهت هاکِنین. چون هَمونجور گه پیر مِردِگونِ زینِّه کِنِّه و وِشونِه زندِگی دِنِه، هَمونجور هَم ریکا هر کَس گه بَخوادِ، زندِگی دِنِه. چون پیر هیچکسِ داوَری نَکِنِّه، بَلگی دِشتِه داوَری رِه ریکارِ بِسپارِسِه. تا دِشتِه مَردِن ریکارِ حِرمَت بِلِن، هَمونجور گه پیرِ حِرمَت اِلِنِه. کَسی گه ریکارِ حِرمَت نِلنِه، پیری گه وِرِه بَرِسانیِه رِه هَم حِرمَت نِشتِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه هر کی می کَلامِ بِشنُئِه و اونیگه مِنِه بَرِسانیِه رِه ایمون بیارِه، اَبَدی زندِگی دارنِه و داوَری نَوونِه، بَلگی مَرگی جا زندِگی ای سِه مُنتَقِل بَوِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، موقِه ای رَسِنِه، بَلگی هَمین اَلَنِه گه مِردِگون خِدایی ریکائی صِدارِه اِشنُنِنِه و اونانیگه اِشنُنِنِه زینِّه وونِنِه. چون هَمونجور گه پیر شی دِلِه زندگی دارنِه، هَمونجور هَم ریکارِه عَطا هاکِردِه تا شی دِلِه زندگی دارِه، و وِرِه هَین اِختیارِ هادا گه داوَری هَم هاکِنِه، چون وی اِنسونی ریکائِه. هَین گَبی جا تَجِّب نَکِنین، چون موقِه ای رَسِنِه گه دِشتِه اونانیگه قَبری دِلِه دَرِنِه وی صِدارِه اِشنُنِنِه. و دیرگا اِنِنِه و اونانیگه خِبی هاکِردِنِه زینِّه وونِنِه گه تا اَبَد زندگی هاکِنِن، و اونانیگه بَدی هاکِردِنِه زینِّه وونِنِه تا داوَری بَوون. مِن شیجا کاری نَتِمِّه هاکِنِم، بَلگی طبقِ اونچی گه اِشنُمِه داوَری کِمِّه و می داوَری عادِلانِئِه، چون شی خواسِّه ای دِمال دَنیمِه، بَلگی اونی خواسِّه ای دِمال دَرمِه گه مِنِه بَرسانیِه. «اگه مِن شی خَوَری شَهادَت هادَم، می شَهادَت اِعتِبار نارنِه. یَنَفر دییَر دَرِه گه می خَوَری شَهادَت دِنِه و مِن دِمِّه شَهادَتی گه می خَوَری دِنِه اِعتِبار دارنِه. شِما کَسایی رِه یَحیایی وَر بَرِسانینی و وی حَیقَتِ شَهادَت هادا. نا هَینگه مِن آدَمی ای شَهادَتِ قَبول دارِم، بَلگی هَینِسه هَین گَبارِه زَمِّه تا شِما نِجات بَیرین. یَحیی یَتِه لَمپایی تَرا سوتِه و نور داوِه و شِما خوایسِنی یَه لَحظِه وی نوری دِلِه خِش ووئین. ولی مِن شهادتی، یَحیایی شَهادَتی جا گَت تَر دارمِه. چون کارایی گه پیر مِنِه بِسپارِسِه تا اَنجام هادَم، یَعنی هَمین کارایی گه کِمِّه، می خَوَری شَهادَت دِنِنِه گه پیر مِنِه بَرسانیِه. و هَمون پیری گه مِنِه بَرِسانیِه شِه می خَوَری شَهادَت هادا. شِما هیچ وَخت وی اَوازِ نِشنُسِنی و هیچ وَخت وِرِه نَئینی. و وی کَلام شِمِه دِلی دِلِه دَنیِه، چون اونیگه وی بَرِسانیِه رِه ایمون نارِنی. شِما مِقَدّسِ نِوِشتِه ها رِه دِقَتی هَمرا خُونِّنی، چون خیال کِنِنی وی طَریقی جا اَبَدی زندِگی دارِنی، اِسا اونگه هَینِن هَم می خَوَری شَهادَت دِنِنِه. ولی حَلا هَم نَخواینِنی می وَر بیئِین تا زندِگی دارین. «آدَمی ای جا جَلال قَبول نَکِمِّه، ولی دِمِّه گه شِما خِدایی مِحَبتِ شی دِلی دِلِه نارِنی. مِن شی پیری اِسمی هَمرا بیمومِه، ولی شِما مِنِه قَبول نَکِردِنی. اگه یَنَفر دییَر شی اِسمی هَمرا بیِه وِرِه قَبول کِنِنی. چِتی بَتِنِّنی ایمون بیارین در حالی گه جَلال هَمدیرَی جا قَبول کِنِنی، و هون جَلالی دِمال گه خِدای یکتایی طرفی جا ووئِه، دَنینی؟ خیال نَکِنین مِنمِه گه پیری وَر شِمارِ مِتَهَم کِمِّه؛ شِمِه مِتَهَم‌ کِنَندِه موسای پِیغَمبَرِ، هَمونگه وِرِه اِمید دَوِسِنی. چون اگه موسی رِه ایمون اُردِنی مِنِه هَم ایمون اُردِنی، چون وی می خَوَری بَنوِشتِه. ولی اگه وی نِوِشتِه ایشونِه باوَر نارِنی، چِتی می گَبِ باوَر کِنِنی؟» چَن وَخت دییَر، عیسی جَلیلی دَریایی اون دَس گه هَمون تیبِریه ای دَریا وِه، بوردِه. یَتِخیلی جَماعَت وی دِمال راه دَکِتِنِه، چون نِشونِه و مُعجِزِه ای رِه گه مَریضِنی شَفا هادائَنی موقِه اَنجام داوِه، بَئیوِنِه. پَس عیسی یَتِه کِتی ای سَر بوردِه و شی شاگِردِنی هَمرا اوجِه هِنیشتِه. یَهودیِنی پِسَخی عید نَزیک وِه. وختی عیسی هارشیِه و بَئیِه یَتِخیلی جَماعَت وی سَمت اِنِنِه، فیلیپُسِ بُتِه: «کِجِه دَری نون بَخرینیم هَین مَردِن بَخارَن؟» هَینِه بُتِه تا وِرِه آزمود هاکِنِه، چون شِه دِنِسِه چی وِنِه هاکِنِه. فیلیپُس جِواب هادا: «اگه شِش ماه کارگَری دَسمِزی اَنّا هَم نون بَخرینیم وِشونی کَفافِ نَدِنِه، حَتّی اگه هر کِدیم فَقط یَتِه گِلی بَخارَن.» یَتِه از وی شاگِردِن گه وی اِسم آندِریاس و شَمعونِ پِطرُسی بِرار وِه، بُتِه: «یَتِه ریکا وَچِه هَیجِه دَرِه گه پَنج تا نونِ جُو و دِتا مائی دارنِه، ولی هَین چِتی هَین جَماعَتی کَفافِ دِنِه؟» عیسی بُتِه: «مَردِنِ هِنیشانین.» اوجِه خِیلی واش دَوِه. پَس مَرداکِنِن گه حِدوداََ پنج‌ هِزار نَفر وِنِه، هِنیشتِنِه. اَزما عیسی نونیشونِه بَیتِه و بعد از شِکر هاکِردَن، هونِنی میِن گه نیشت وِنِه رَسَد هاکِردِه، و مائی ایشونِه هَم هون اَنّا گه خوایسِنِه وِشونِه هادا. وختی سِئر بَوِنِه، عیسی شی شاگِردِنِه بُتِه: «اِضافِه تیکِه نونیشونِه جَم هاکِنین تا هیچی تالِم نَووئِه.» پس اونِنِه جَم هاکِردِنِه و هون پنج تا نونِ جُویی تیکه هایی جا گه جَماعَت بَخارد وِنِه، دِوازِه تا زَمبیل پِر بَوِه. وختی مَردِن هَین نِشونِه و مُعجِزِه گه عیسی هاکِرد وِه رِه بَئینِه، بُتِنِه: «حَیقَتاً وی هَمون پِیغَمبَریِه گه وِنِه دِنیایی دِلِه بیِه.» عیسی وختی بِفَهمِسِه گه مَردِن خواینِنِه بیئَن و به زور وِرِه بَیرِن پادشاه هاکِنِن، اوجِه رِه تَرک هاکِردِه و یَکَش دییَر تَنیایی کوهی سَر بوردِه. غِروب دَم، عیسایی شاگِردِن دَریایی سَمت بوردِنِه و لوتکا سِوار بَوِنِه، دَریایی اون دَس کَفرناحومی شَهری سَمت راه دَکِتِنِه. هَوا تاریک بَوِه وِه، ولی عیسی حَلا وِشونی وَر نیمو وِه. هون موقِه دَریارِه کِلاک بَیتِه، چون تِنِ وا زووِه. وختی یَه فَرسَخی اَنّا پارو بَزو وِنِه، عیسی رِه بَئینِه گه دَریایی سَر راه شونِه و لوتکارِه نَزیک وونِه. پس وَحشت هاکِردِنِه. ولی عیسی وِشونِه بُتِه: «مِن هَسمِه؛ نَتِرسین.» اَزما خوایسِنِه وِرِه لوتکا سِوار هاکِنِن گه لوتکا هَمون دَم هون جایی گه خوایسِنِه بورِن، بَرِسیِه. فَردای هون روز، جَماعَتی گه دَریایی اون دَس بَمونِس وِنِه بِفَهمِسِنِه گه بِجز یَتِه لوتکا، لوتکای دییَری اوجِه دَنیوِه، و هَم دِنِسِنِه گه عیسی شی شاگِردِنی هَمرا لوتکا سِوار نَوِه، بَلگی شاگِردِن تَنیایی بورد وِنِه. اَزما چَن تا لوتکای دییَر تیبِریِه ای جا بیمونِه و نَزیکِ جایی بَرِسینِه گه وِشون، بعد از هَینگه خِداوند عیسی شِکر هاکِرد وِه، نون بَخارد وِنِه. پس وختی جَماعَت بِفَهمِسِنِه نا عیسی اوجِه دَرِه و نا وی شاگِردِن، وِشون لوتکائیشونِه سِوار بَوِنِه و عیسایی بَنگیتَنی سِه کَفَرناحوم بوردِنِه. وختی عیسی رِه دَریایی اون دَس بَنگیتِنِه، وِرِه بُتِنِه: «اِسّا، کِی ایجِه بیموئی؟» عیسی جِواب هادا: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، می دِمال گِردِنِنی نا نِشونِه و مُعجِزاتی خاطری گه بَئینی، بَلگی هون نونی خاطری گه بَخاردِنی و سِئر بَوِنی. کار هاکِنین، ولی نا خِراکی سِه گه از بِین شونِه، بَلگی هون خِراکی سِه گه تا اَبَدی زندِگی بِجا مونِّه، خِراکی گه اِنسونی ریکا شِمارِ دِنِه. چون خِدای پیر وی سَر مِهرِ تأیید بَزو.» اَزما ویجا بَپُرسینِه: «وِنِه چی هاکِنیم تا خِدایی کارارِ اَنجام هادا ووئیم؟» عیسی جِواب هادا: «خِدایی کار هَینِه گه اونیگه وی بَرِسانیِه رِه، ایمون بیارین.» وِشون عیسی رِه بُتِنِه: «پس چی نِشونِه و مُعجِزِه ای اَمِسِه کِنّی تا بَوینیم و تِرِه ایمون بیاریم؟ چی نِشونِه ای اَمارِه هَم دِنی؟ اَمِه اَجداد صَحرایی دِلِه مَنّا هون نونی گه آسِمونی جا وارِسِه رِه بَخاردِنِه، هَمونجور گه مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه بَنوِشت بَوِه: ”موسی آسِمونی جا وِشونِه نون هادا تا بَخارِن.“» عیسی جِواب هادا: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، موسای پیغمبر نَوِه گه هون نونِ آسِمونی جا شِمارِ هادا، بَلگی می پیرِ گه حَیقی نونِ آسِمونی جا شِمارِ دِنِه. چون خِدایی نون، اونیه گه آسِمونی جا اِنِه و دِنیارِه زِندگی بَخشِنِه.» پَس بُتِنِه: «آقا، هَمِش هَین نونِ اَمارِه هادِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «هون نونی گه زندگی بَخشِنِه مِن هَسمِه. هر کی می وَر بیِه وَشنی نَوونِه، و هر کی مِنِه ایمون بیارِه هیچ وَخت تَشنی نَوونِه. ولی هَمونجور گه شِمارِ بُتِمِه، هر چَن مِنِه بَئینی، ولی حَلا ایمون نیارِنی. دِشتِه کسایی گه پیر مِنِه دِنِه می وَر اِنِنِه، و هر کی گه می وَر اِنِه وِرِه هیچ وَخت شی وَری جا دیرگا نَکِمِّه. چون آسِمونی جا جِر نیمومِه تا شی خواسِّه رِه اَنجام هادَم، بَلگی بیمومِه تا شی بَرِسانی ای خواسِّه رِه اَنجام بَرِسانَم. می بَرِسانی ای خواسِّه هَینِه گه اَزون کَسایی گه وی مِنِه هادا، هیچکِدیمِ از دَس نَدِم، بَلگی وِشونِه قیامَتِ روزی دِلِه زینِّه هاکِنِم. چون می پیری خواسِّه هَینِه گه هر کی گه ریکارِه اِمید دَوِنِّه و وِرِه ایمون بیارِه، اَبَدی زندِگی رِه دارِه و مِن قیامَتِ روز وِرِه زینِّه کِمِّه.» اَزما یَهودیِن وی خَوَری غِرغِر هاکِردِنِه، چون بُت وِه: «مِن اون نونی هَسمِه گه آسِمونی جا بیمو.» وِشون بُتِنِه: «مَگِه هَین مَردی، عیسی یوسِفی ریکا نیِه گه اَما وی پیر و مارِ اِشناسِمی؟ پَس چِتی اَلَن گِنِه، ”آسِمونی جا بیمو“؟» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «شی دِلِه اَنّی غِرغِر نَکِنین. هیچکی نَتِنِّه می وَر بیِه بِجز هَینگه پیری گه مِنِه بَرِسانیِه وِرِه می سَمت بَکِشانِه، و مِن قیامَتِ روز وِرِه زینِّه کِمِّه. پِیغَمبَرِنی بَنوِشتی دِلِه بیمو گه ”هَمه خِدایی جا تَعلیم گیرِنِه.“ پَس هر کی خِدایی جا بِشنُس وو و ویجا تَعلیم بَئیت وو، می وَر اِنِه. هیچکس آسِمونی پیرِ نَئیِه، بِجز اونیگه خِدائی جائِه. وی پیرِ بَئیِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هر کی ایمون دارِه، اَبَدی زندِگی رِه دارنِه. مِن اون نونی هَسمِه گه زندگی بَخشِمِه. شِمِه اَجداد، مَنّارِه صَحرایی دِلِه بَخاردِنِه، با هَین حال بَمِردِنِه. نونی گه آسِمونی جا اِنِه جوریه گه هر کی ویجا بَخارِه، دِ نَمیرنِه. من اون نونی هَسمِه گه زندگی بَخشِنِه و آسِمونی جا اِنِه. هر کی هَین نونی جا بَخارِه، تا اَبَد زینِّه مونِّه. می تَن هون نونیِه گه دِمِه تا دِنیایی مَردِن زندگی دارِن.» پَس یَهودیِنی میِن بَحث دَکِتِه و گِتِنِه: «چِتی هَین مَردی بَتِنِّه شی تَنِ اَمارِه هادِه بَخاریم؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، تا اِنسونی ریکائی تَنِ نَخارین و وی خونِ نَنوشین، شی دِلِه زندگی نارِنی. هر کی می تَنِ بَخارِه و می خونِ بَنوشِه، اَبَدی زندِگی دارنِه، و مِن قیامَتِ روز وِرِه زینِّه کِمِّه. چون می تَن حَیقی بَخاردَنی و می خون حَیقی نوشیدنی هَسِّه. اونیگه می تَنِ خارنِه و می خونِ نوشِنِه، می دِلِه مونِّه و مِن وی دِلِه مومِّه. هَمونجور هون پیری گه زندگی دِنِه مِنِه بَرِسانیِه و مِن هَمون پیری خاطری زینِّمِه، هَمونجور هَم اونیگه مِنِه بَخارِه می خاطری زینِّه مونِّه. هَین هون نونیِه گه آسِمونی جا بیمو؛ نا هون نونی تَرا گه شِمِه اَجداد بَخاردِنِه و با هَین حال بَمِردِنِه؛ بَلگی هر کی گه هَین نونی جا بَخارِه، تا اَبَد زینِّه مونِّه.» عیسی هَین گَبِ وختی بَزو گه کَفرناحومی یَتِه عِبادَتگاهی دِلِه دِ تَعلیم داوِه. خِیلی از عیسایی شاگِردِن وختی هَین گَبِ بِشنُسِنِه بُتِنِه: «هَین گَب سنگینِ، کی بَتِنِّه اونِه قَبول هاکِنِه؟» ولی عیسی گه دِنِسِه وی شاگِردِن هَین جَریانی سِه غِرغِر کِنِنِه، وِشونِه بُتِه: «هَین جَریان شِمارِ نارحَت کِنِّه؟ پَس اگه اِنسونی ریکارِه بَوینین به جایی گه اوَّل دَوِه لُو شونِه، چی کِنِنی؟ خِدایی روحِ گه زینِّه کِنِّه؛ تَن فایدِه ای نارنِه. گَبایی گه مِن شِمارِ بَزومِه، روح و زندِگیِه. ولی شِمِه جا بعضیا دَرِنِه گه ایمون نیارِنِه.» چون عیسی از اوَّل دِنِسِه چه کَسایی ایمون نیارِنِه و هون کیِه گه وِرِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه. و بُتِه: «هَینِسه شِمارِ بُتِمِه هیچکی نَتِنِّه می وَر بیِه، بِجز هَینگِه آسِمونی پیری طرفی جا وِرِه هادا بَوِه وو.» اَزما، خِیلی از وی شاگِردِن دَگِرِسِنِه و دِ وِرِه هَمراهی نَکِردِنِه. پَس عیسی هون دِوازِه شاگِردِ بُتِه: «شِما هَم خواینِنی بورین؟» شَمعونِ پِطرُس جِواب هادا: «آقا، کِنی وَر بوریم؟ اَبَدی زندگی ای کَلام تی وَر دَرِه. و اَما ایمون بیاردِمی و دِمّی گه تو اون قُدّوسِ خِدا هَسّی.» عیسی وِشونِه جِواب هادا: «مَگِه شِما دِوازِه نَفَرِ مِن اِنتِخاب نَکِردِمِه؟ با هَین وِجود، یَنَفَر از شما یَتِه اِبلیسِه.» عیسی، یَهودا، شَمعونِ اَسْخَریوطی ای ریکارِه اِشارِه کِردِه، چون ویگِه یَتِه از اون دِوازِه نَفَر وِه، خوایسِه عیسی رِه دِشمَنی تَسلیم هاکِنِه. بعد از اون یَه چَن وَخت عیسی جَلیلی مَنطَقِه ای دِلِه گِرِسِه، وی نَخوایسِه یَهودیِه ای مَنطَقِه ای دِلِه دَوو، چون یَهودیِن خوایسِنِه وِرِه بَکوشَن. خیمِه هایی عید گه یَتِه از یَهودیِنی عید وِه، نَزیک بَوِه، پس عیسایی بِرارِن وِرِه بُتِنِه: «ایجِه رِه تَرک هاکِن و یَهودیِه ای سِه بور تا تی شاگِردِن هَم کارایی گه کِنّی رِه بَوینَن، چون هر کی بَخواد مَعروف بَوو، پِنهونی کار نَکِنِّه. تو گه هَین کارارِ کِنّی، شِرِه دِنیارِه هَم هادِه.» چون حَتّی وی بِرارِن هَم وِرِه ایمون نیارد وِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «حَلا می وَخت نَرِسیِه، ولی شِمِنِه هر وختی مِناسِبِ. دِنیا نَتِنِّه شِمِه جا بیزار ووئِه ولی میجا بیزارِ، چون مِن شَهادَت دِمِه گه وی کارا بَدِ. شِما عیدی سِه بورین، مِن هَین عیدی سِه نیِمِه، چون حَلا می وَخت نَرِسیِه.» عیسی هَینِه بُتِه و جَلیلی دِلِه بَمونِسِه. ولی بعد از اونگِه وی بِرارِن عیدی سِه بوردِنِه، شِه هَم بوردِه، ولی نا آشکار بَلگی پِنهونی. یَهودیِن، عیدی موقِه وی دِمال گِرِسِنِه و گِتِنِه: «هون مَردی کِجِه دَرِه؟» مَردِنی مِین عیسایی خَوَری خِیلی هَمهَمِه وِه. بَعضیا گِتِنِه: «خِبِ مَردیِه.» ولی بَعضی دییَر گِتِنِه: «نا! مَردِنِ از راه به دَر کِنِّه.» ولی چون یَهودیِنی جا تَرسینِه، وی خَوَری هیچکی عَلَنی گَب نَزو وِه. یَک هَفته ای عید نِصف بَوِه وِه گه عیسی یَهودیِنی مَعبَدی دِلِه بیمو و تَعلیم هادائَنِ شِرو هاکِردِه. یَهودیِن بِهت هاکِردِنِه، بُتِنِه: «هَین مَردی گه اَصلاََ دینی دَرسِ نَخونِسِه، چِتی بَتِنِّه هَینجور عِلمی دارِه؟» پس عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «می تعالیم میجا نیِه، بَلگی اونی طرفی جائه گه مِنِه بَرِسانیِه. اگه کَسی بَخواد خِدایی خواسِّه رِه اَنجام هادِه، فَهمِنِه گه هَین تعالیم خِدایی جائِه یا مِن شیجا گِمِه. اونیگه شیجا گِنِه، شی جَلالی دِمال دَرِه، ولی اونیگه شی بَرِسانی ای جَلالی خواهانِ، راس گِنِه و وی دِلِه هیچ دِرویی دَنیِه. مَگِه موسای پیغمبر شَریعَتِ شِمارِ نَدا؟ ولی حَلا هَم هیچکِدیم از شِما اونِه عَمل نَکِنِّه، چه می بَکوشتَنی دِمال دَرِنی؟» جَماعَت جِواب هادانِه: «تو دِو دارنی! کی تی بَکوشتَنی دِمال دَرِه؟» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «مِن یَتِه کار هاکِردِمِه و شِما هَمه ویجا بِهت هاکِردِنی. موسی خَتنِه هاکِردَنی حِکمِ شِمارِ هادا - البته هَین نا موسایی جا بَلگی قومی اَجدادی جا وِه - هَینِسه، مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه ریک ریکارِه خَتنِه کِنِنی. اگه یَتِه آدَم مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه خَتنِه وونِه تا موسایی شَریعَت نِشکِه، پس چه، وختی یَتِه آدَمِ مِقَدّسِ شَنبِه ای دِلِه کامِلِ سَلامَتی دِمِه میجا عَصبانینی؟ ظاهِری جا داوَری نَکِنین، بَلگی به‌ حَق داوَری هاکِنین.» پس اورشَلیمی مَردِنی جا بعضیا بُتِنِه: «مَگِه هَین هَمونی نیِه گه وی بَکوشتَنی دِمال دَرِنِه؟ وی هَیجِه دَرِه و دِ عَلَنی گَب زَنِّه و وِشون وِرِه هیچی نُنِنِه! مُمکِنِه قومی گَت گَتِ راس راسی بِفَهمِس وون گه وی هَمون مَسیحِ موعودِ؟ اَما دِمّی هَین مَردی کِجِه دَری بیمو، ولی وختی مَسیحِ موعود ظهور هاکِنِه، هیچکی نَئونِّه کِجِه دَری اِنِه.» اَزما عیسی تَعلیم هادائَنی موقِه مَعبَدی دِلِه بِلَنِ صِدایی هَمرا بُتِه: «مِنِه اِشناسِنِنی و دِنِنی کِجِه دَری اِمِه. ولی مِن شِه نیمومِه. اونیگه مِنِه بَرِسانیِه حَقِّ و شِما وِرِه نِشناسِنِنی. ولی مِن وِرِه اِشناسِمِه، چون مِن وی طرفی جا بیمومِه و وی مِنِه بَرِسانیِه.» پس وِشون هَینی دِمال دَوِنِه وِرِه هَماسَن، ولی هیچکَی وی سَمت دَس بِلَن نَکِردِه، چون حَلا وی وَخت نَرِسی وِه. با هَین وجود، خِیلی از مَردِن وِرِه ایمون بیاردِنِه. وِشون گِتِنِه: «مَگِه وختی مَسیحِ موعود بیِه، هَین مَردی ای جا ویشتَر مُعجِزِه کِنِّه؟» فَریسیِنی گوش بَرِسیِه گه جَماعَت عیسایی خَوَری هَینجور گَبایی زَنِنِه. پس مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی، مَعبَدی نِگَهوونِنِه بَرِسانینِه تا وِرِه هَماسَن. اَزما عیسی بُتِه: «یَه چَن وَخت دییَر شِمِه هَمرا دَرمِه و اَزما شی بَرِسانی ای وَر شومِه. می دِمال گِردِنِنی، ولی مِنِه نَنگیرِنی؛ اوجِه گه مِن دَرمِه، شِما نَتِنِّنی بیئِین.» پَس یَهودیِن هَمدِیَرِ گِتِنِه: «هَین مَردی کِجِه خواینِه بورِه گه اَما نَتِّمی وِرِه بَنگیریم؟ خواینِه یَهودیِنی وَر گه یونانی دِلِه پَخش و پَلانِه بورِه و یونانی ایشونِه تَعلیم هادِه؟ وی مَنظور چی وِه گه گِتِه، ”می دِمال گِردِنِنی، ولی مِنِه نَنگیرِنی؛ و اوجِه گه مِن دَرمِه، شِما نَتِنِّنی بیئِین“؟» عیدی هفته ای آخرین روز گه عیدی گَت تَرین روز وِه، عیسی هِرِسا و بِلَنِ صِدایی هَمرا بُتِه: «هر‌ کی تَشنیِه، می وَر بیِه و بَنوشِه. هر کی مِنِه ایمون دارنِه، هَمونجور گه مِقَدّسِ کیتابیشون گِنِه: وی دِلی جا کیلِه ی اُوئی راه کَفِنِه گه زندگی بَخشِنِه.» عیسی هَین گَبِ روح القُدُسی خَوَری بَزو، گه اونانیگه وِرِه ایمون بیارِن اونِه اَنگیرِنِه، چون روح القُدُس حَلا هادا نَوِه وِه، هَینِسه گه عیسی حَلا جَلال نَئیت وِه. جَماعَتی جا بعضیا وختی هَین گَبِ بِشنُسِنِه بُتِنِه: «راس راسی گه هَین مَردی هَمون پِیغَمبریِه گه موسی پِشگویی هاکِرد وِه.» بَقیِه گِتِنِه: «مَسیحِ موعودِ.» ولی یَه دَسِه دییَر گِتِنِه: «مَگِه مَسیح جَلیلی جا وِنِه بیِه؟ مَگِه مِقَدّسِ کیتابیشونی دِلِه نُتِه گه مَسیح داوودی نَسلی جا هَسِّه و بِیت‌لِحِمی جا، دِه ای گه داوود هونی دِلِه زندگی کِردِه، اِنِه؟» پَس مَردِنی دِلِه عیسایی خاطری اِختلاف دَکِتِه. بَعضیا خوایسِنِه وِرِه هَماسَن، ولی هیچکی وی سَمت دَس بِلَن نَکِردِه. پَس مَعبَدی نِگَهوونِن، مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و عِلَمای فِرقِه ی فَریسی ای وَر دَگِرِسِنِه. وِشون نِگهوونِنی جا بَپُرسینِه: «چه عیسی رِه نیاردِنی؟» نِگَهوونِن جِواب هادانِه: «تا اَلَن هیچکی هَین مَردی ای تَرا گَب نَزو!» فَریسیِن وِشونی جِواب بُتِنِه: «مَگِه شِما هَم گول بَخاردِنی؟ قومی گَت گَتِ یا فَریسیِنی جا هیچکی دَرِه گه وِرِه ایمون بیارد وون؟ ولی هَین جَماعَتی گه شَریعَتی جا هیچی نَئونِنِه، مَلعونِنِه.» نیقودیموس، گه پِشتَر عیسایی وَر بورد وِه و یَتِه از فَریسیِن وِه وِشونِه بُتِه: «مَگِه اَمِه شَریعَت کسی رِه بِدونِ هَینگه اوَّل وی گَبِ بِشنُئِه و بِفَهمِه چی هاکِردِه مَحکوم کِنِّه؟» وِشون جِواب هادانِه: «مَگِه تو هَم جَلیلی هَسّی؟ تَحقیق هاکِن و بَوین گه هیچ پِیغَمبَری جَلیلی جا نیِنِه.» [ اَزما هر کِدیم شی خِنِه بوردِنِه. عیسی زیتونی کوهی سِه بوردِه. صِبِ دَم، عیسی اَی هَم مَعبَدی دِلِه بوردِه. دِشتِه مَردِن وی وَر بیمونِه، وی هِنیشتِه و وِشونِه تَعلیم هادا. هَمون موقِه، توراتی مَلِّمِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی، یَتِه زَنارِه گه زِنایی موقِه بَیت وِنِه رِه مَردِنی میِن بیاردِنِه، عیسی رِه بُتِنِه: «اِسّا، هَین زَنارِه زِنایی موقِه بَیتِنِه. موسای پیغمبر شریعَتی دِلِه اَمارِه حِکم هاکِردِه گه هَینجور زَناکِنِن وِنِه سَنگسار بَوون. اِسا، تو چی گِنی؟» هَینِه بُتِنِه تا وِرِه آزمود هاکِنِن و یَچی وی مِتهَم هاکِردَنی سِه بَنگیرِن. ولی عیسی خَم بَوِه و شی اَنگیسی هَمرا بِنِه ای سَر نِوِشتِه. ولی چون وِشون هَمینجور ویجا سوال کِردِنِه، عیسی راس بَوِه و وِشونِه بُتِه: «شِمِه دِلِه، هر کی گِناه نَکِردِه، اوَّلین سَنگِ وِرِه بَزِنِه.» و اَی هَم خَم بَوِه، بِنِه ای سَر نِوِشتِه. ولی وختی وِشون هَین گَبِ بِشنُسِنِه، تَک تَک گَت تا کِچیک اوجِه ای جا بوردِنِه، و عیسی هون زَنایی هَمرا گه وی پِش اِسّاوِه تنیا بَمونِسِه. عیسی راس بَوِه و وِرِه بُتِه: «اِی زَن، اونان کِجِه دَرِنِه؟ هیچکی تِرِه مَحکوم نَکِردِه؟» زَنا بُتِه: «هیچکی، آقا.» عیسی وِرِه بُتِه: «مِن هَم تِرِه مَحکوم نَکِمِّه. بور و دِ گِناه نَکِن.»] عیسی یَکَش دییَر مَردِنی هَمرا گَب بَزو و بُتِه: «مِن دِنیایی نور هَسمِه. هر کی می دِمال بیِه، تاریکی ای دِلِه راه نَشونِه، بَلگی زندگی ای نورِ دارنِه.» پس عِلَمای فِرقِه فَریسی وِرِه بُتِنِه: «تو شِه شِنِه شَهادت دِنی، پَس تی شَهادَت اِعتباری نارنِه.» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «حَتّی اگه مِن شِه شِنِه شَهادت هادَم، می شَهادَت راسِه، چون دِمِّه کِجِه ای جا بیمومِه و کِجِه شومِه. ولی شِما نَئونِنی مِن کِجِه ای جا بیمومِه و کِجِه شومِه. شِما آدَمیزادی فِکری هَمرا داوَری کِنِنی، ولی مِن هیچکسِ داوَری نَکِمِّه. ولی حَتّی اگه داوَری هَم هاکِنَم، می داوَری دِرِسِ، چون من تَنیا داوَری نَکِمِّه، بَلگی پیری گه مِنِه بَرِسانیِه هَم می هَمرا دَرِه. شِمِه شَریعَتی دِلِه بَنوِشت بَوِه دِتا شاهِدی شَهادَت اعتبار دارنِه. مِن شِه شِنِه شَهادَت دِمِه، و پیری هَم گه مِنِه بَرِسانیِه، میسِه شَهادَت دِنِه.» اَزما وِرِه بُتِنِه: «تی پیر کِجِه دَرِه؟» عیسی جِواب هادا: «نا مِنِه اِشناسِنِنی و نا می پیرِ. اگه مِنِه اِشناسینی می پیرِ هَم اِشناسیوِنی.» عیسی هَین گَبِ وختی بَزو گه مَعبَدی خَزونِه ای دِلِه دِ تَعلیم داوِه. ولی هیچکس وِرِه نَماسیِه، چون حَلا وی وَخت نَرِسی وِه. اَزما یَکَش دییَر وِشونِه بُتِه: «مِن شومِه و شِما می دِمال گِردِنِنی، ولی شی گِناهی دِلِه میرِنی. اوجِه گه مِن شومِه شِما نَتِنِّنی بیئِین.» پس یَهودیِن بُتِنِه: «مَگِه خواینِه شِرِه بَکوشِه گه گِنِه ”اوجِه گه مِن شومِه، شِما نَتِنِّنی بیئِین“؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «شِما زَمینینی، مِن آسِمونیمِه. شِما هَین دِنیایی جانی، مِن هَین دِنیایی جا نیمِه. شِمارِ بُتِمِه گه شی گِناهِنی دِلِه میرِنی، چون اگه ایمون نیارین گه مِن وی هَسمِه، شی گِناهِنی دِلِه میرِنی.» عیسی رِه بُتِنِه: «تو کی هَسّی؟» وی جِواب هادا: «هَمونی گه از اوَّل شِمارِ بُتِمِه. خِیلی چیا دارمِه گه شِمِه خَوَری بُئِم و شِمارِ مَحکوم هاکِنِم. ولی اونیگه مِنِه بَرِسانیِه حَقِّ و مِن اونچی گه ویجا بِشنُسِمِه رِه دِنیارِه اعلام کِمِّه.» وِشون نِفَهمِسِنِه گه عیسی آسِمونی پیری خَوَری وِشونی هَمرا گَب زَنِّه. اَزما عیسی وِشونِه بُتِه: «وختی گه اِنسونی ریکا رِه بِلَن هاکردِنی، هون موقِه فَهمِنِنی گه مِن وی هَسمِه و شیجا کاری نَکِمِّه، بَلگی فقط اونی رِه گِمِه گه پیر مِنِه یاد هادا. و وی گه مِنِه بَرِسانیِه می هَمرا دَرِه. وی مِنِه تَنیا نِشتِه، چون مِن هَمِش اونچی گه وِرِه خِشال کِنِّه رِه بِجا اُرمِه.» وختی گه دِ هَین گَبارِه زووِه خِیلیا وِرِه ایمون بیاردِنِه. اَزما عیسی یَهودیِنی گه وِرِه ایمون بیارد وِنِه رِه بُتِه: «اگه می کَلامی دِلِه بَمونین، حَیقَتاً می شاگِردِنی. و حَیقَتِ اِشناسِنِنی و حَیقَت شِمارِ آزاد کِنِّه.» وِشون جِواب هادانِه: «اَما ابراهیمِ پِیغَمبَری وچیلِمی و هیچ وَخت هیچکسی نوکر نَوِمی. پَس چِتیِه گه گِنی آزاد وومی؟» عیسی جِواب هادا: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، کسی گه گِناه کِنِّه، گِناهی نوکَرِ. نوکَر هَمِش خِنِه ای دِلِه نَمونِّه، ولی ریکا هَمِش خِنِه ای دِلِه مونِّه. پَس اگه ریکا شِمارِ آزاد هاکِنِه، حَیقَتاً آزاد وونِنی. «دِمِّه گه ابراهیمِ پِیغَمبَری وَچیلِنی، با هَین وجود اَی هَم می بَکوشتنی دِمال دَرِنی، چون می کَلام شِمِه دِلی دِلِه جایی نارنِه. مِن اونچی ای جا گه شی پیری وَر بَئیمِه گِمِه. و شِما اونچی گه شی پیری جا بِشنُسِنی رِه اَنجام دِنِنی.» وِشون جِواب هادانِه: «اَمِه پیر ابراهیمِ پِیغَمبَرِ.» عیسی بُتِه: «اگه ابراهیمی وَچیلِه وِنی، کارایی گه ابراهیم کِردِه رِه کِردِنی. ولی شِما می بَکوشتَنی دِمال دَرِنی؛ و مِن اونیمِه گه حَیقَتی گه خِدایی جا بِشنُسِمِه رِه شِمارِ بُتِمِه. ابراهیم هَینجور کاری نَکِردِه. ولی شِما شی پیری کارارِ اَنجام دِنِنی.» وِشون وِرِه بُتِنِه: «اَما حَروم زادِه نیمی! یَتِه پیر دارمی گه اون خِدائِه.» عیسی وِشونِه بُتِه: «اگه خِدا شِمِه پیر وِه، مِنِه دوس داشتِنی، چون مِن خِدایی طرفی جا بیمومِه و اَلَن ایجِه دَرمِه. مِن سَرخِد نیمومِه، بَلگی وی مِنِه بَرِسانیِه. دِنِّنی چیسِه می گَبِ نِفَهمِنِنی؟ هَینِسه گه شِما نَتِنِّنی اونچی گه گِمِه رِه تَحمِل هاکِنین. شِما شی پیر اِبلیسی وَچیلِنی و خواینِنی شی پیری خواسِّه هارِه بِجا بیارین. وی از اوَّل قاتِل وِه و حَیقَتی هَمرا کاری نارنِه، چون هیچ حَیقَتی وی دِلِه دَنیِه. هر وَخت دِرو زَنِّه، شی ذاتی جا گِنِه؛ چون دِروزَنِه و دِروزَنیشونی پیرِ. ولی چون حَیقتِ شِمارِ گِمِه، می گَبِ باوَر نَکِنِنی. کِدیم یَتِه از شِما بَتِنِّه مِنِه گِناهی مَحکوم هاکِنِه؟ پَس اگه حَیقَتِ شِمارِ گِمِه، چه می گَبِ باوَر نَکِنِنی؟ کَسی گه خِدایی جائِه، خِدایی کَلامِ گوش دِنِه؛ دلیلِ هَینگه شما خِدایی کَلامِ گوش نَدِنِنی، هَینِسه گه خِدایی جا نینی.» یَهودیِن وی جِواب بُتِنِه: «مَگِه دِرِس نُتِمی گه سامِری هَسّی و دِو دارنی؟» عیسی جِواب هادا: «مِن دِو نارمِه، بَلگی شی پیرِ حِرمَت اِلمِه، ولی شِما مِنِه بی‌ حِرمَتی کِنِنی. با هَین وجود مِن شی جَلالی دِمال دَنیمِه. یَت دییَر وی دِمال دَرِه، هَمون هَم داوَرِ. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اگه کَسی می کَلامِ عَمل هاکِنِه، هیچ وَخت مَرگِ نَوینِه.» یَهودیِن وِرِه بُتِنِه: «اَلَن دِ باوَر هاکِردِمی گه دِو دارنی! ابراهیم و پِیغَمبَرِن بَمِردِنِه، اِسا تو گِنی ”اگه کَسی می کَلامِ عَمل هاکِنِه، هیچ وَخت مرگِ نَوینِه!“ مَگِه تو اَمِه پیر ابراهیمی جا سَرتَری؟ وی بَمِردِه و پِیغَمبَرِن هَم بَمِردِنِه. شِرِه کی دِنّی؟» عیسی جِواب هادا: «اگه مِن شِرِه جَلال هادَم، می جَلال اِرزِشی نارنِه. اونیگه مِنِه جَلال دِنِه می پیرِ، هَمونی گه شِما گِنِنی اَمِه خِدائِه. شِما وِرِه نِشناسِنِنی، ولی مِن وِرِه اِشناسِمِه. اگه بُئَم وِرِه نِشناسِمِه، هِتی شِمِه تَرا دِروزَنِمِه. ولی مِن وِرِه اِشناسِمِه و وی کَلامِ عَمل کِمِّه. شِمِه پیر ابراهیم خِشالی کِردِه گه می روزِ بَوینِه؛ اونِه بَئیِه و خِشال بَوِه.» یَهودیِن وِرِه بُتِنِه: «حَلا پَنجاه سال نارنی و ابراهیمِ بَئی؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، پِش از اونگه ابراهیم دَوو، مِن هَسمِه!» پَس وِشون سَنگ بَیتِنِه تا وِرِه سَنگسار هاکِنِن، ولی عیسی شِرِه قایِم هاکِردِه و مَعبَدی جا دیرگا بوردِه. عیسی راهی دِلِه گه شیِه، یَتِه کورِ مادرزادِ بَئیِه. وی شاگِردِن ویجا بَپُرسینِه: «اِسّا، کی گِناه هاکِردِه گه هَین مَردی کور دِنیا بیمو؟وی گِناه هاکِردِه یا وی پیر و مار؟» عیسی جِواب هادا: «نا وی و نا وی پیر و مار؛ بَلگی هَینجور بَوِه تا خِدایی کارا وی دِلِه ظاهِر بَوو. تا روزِ وِنِه می بَرِسانی ای کارارِ اَنجام هادیم؛ دِ شُو وونِه گه اونی دِلِه کَسی نَتِنِّه کار هاکِنِه. تا وختی گه دِنیایی دِلِه دَرمِه، دِنیایی نور هَسمِه.» هَینِه بُتِه و بِنِه ای سَر فِلیک دیم بَدا، تیل بَساتِه و اونِه هون مَردی ای چِشی سَر بَمالِسِه و وِرِه بُتِه: «بور و سیلوآمی حوضی دِلِه شی چِشِ بَشور، سیلوآمی معنی ’بَرِسانّی‘ هَسِّه» پَس هون کور بوردِه و بَشوردِه، وی چِش سو دَکِتِه و دَگرِسِه. هَمسادِگون و اونانیگه وِرِه پِشتَر گَدایی موقِه بَئیوِنِه، گِتِنِه: «مَگِه هَین هَمون مَردی نیِه گه نیشت وِه و گَدایی کِردِه؟» بَعضیا بُتِنِه: «هَمونِه.» بَعضی دییَر بُتِنِه: «نا، وِرِه مونِّه.» ولی شِه هِی گِتِه: «مِن هَمون مَردیمِه.» پَس وِرِه بُتِنِه: «چِتی تی چِش سو دَکتِه؟» وی جِواب هادا: «یَتِه مَردی گه وی اِسم عیسی وِه، تیل بَساتِه و اونِه می چِشی سَر بَمالِسِه و بُتِه ”سیلوآمی حوض بور و شی چِشِ بَشور.“ پَس بوردِمِه و بَشوردِمِه و می چِش سو دَکِتِه.» وِرِه بُتِنِه: «وی کِجِه دَرِه؟» جِواب هادا: «نَئومِّه.» پَس هون مَردی گه پِشتَر کور وِه رِه عِلَمای فِرقِه فَریسی ای وَر بیاردِنِه. هون روزی گه عیسی تیل بَساتِه و وی چِشِ وا هاکِردِه، مِقَدّسِ شَنبِه وِه. پس فَریسیِن اَی هَم ویجا سوال هاکِردِنِه گه چِتی وی چِش سو دَکِتِه. وی وِشونی جِواب بُتِه: «می چِشی سَر تیل بَمالِسِه و بَشوردِمِه و اِسا ویمِّه.» فَریسیِنی جا بعضیا بُتِنِه: «هون مَردی خِدایی طرفی جا نیِه، چون یَهودیِنی مِقَدّسِ شَنبِه ای قانونِ بِجا نیارنِه.» ولی بَعضی دییَر بُتِنِه: «کَسی گه گِناهکارِ چِتی بَتِنِّه هَینجور نِشونِه و مُعجِزاتی هاکِنِه؟» و وِشونی میِن اختِلاف دَکِتِه. پس یَکَش دییَر هون کورِ مَردی رِه بُتِنِه: «تو وی خَوَری چی گِنی؟ چون وی تی چِشِ وا هاکِردِه.» وی بُتِه: «وی یَتِه پِیغَمبَرِ.» ولی یَهودیِن حَلا باوَر ناشتِنِه وی کور وِه و وی چش سو دَکِتِه، تا هَینگِه هون مَردی ای پیر و مار گه وی چِش سو دَکِت وِه رِه بَخوایسِنِه. و وِشونی جا بَپُرسینِه: «هَین شِمِه ریکائِه، هَمونی گه گِنِنی کور دِنیا بیمو؟ پَس چِتی اَلَن وینِّه؟» هُون مَردی ای پیر و مار جِواب هادانِه: «دِمّی گه اَمِه ریکائِه و دِمِّی هَم گه کور دِنیا بیمو. ولی اَلَن چِتی وینِّه و یا کی وی چِشِ وا هاکِردِه رِه اَما نَئومی. ویجا بَپرسین. وی شِه گَتِ و شی خَوَری گَب زَنِّه.» هُون مَردی ای پیر و مار یَهودیِنی تَرسی جا هَین چیارِه بُتِنِه. چون یَهودیِن پِشتَر هَمدَس بَوِه وِنِه هر کی اِقرار هاکِنِه گه عیسی هَمون مَسیحِ موعودِ، وِرِه عِبادَتگاهی جا دیرگا هاکِنَن. هَینِسه وِه گه وی پیر و مار بُتِنِه، «وی شِه گَتِ، ویجا بَپُرسین.» پس یَکَش دییَر هون مَردی گه پِشتَر کور وِه رِه، بَخوایسِنِه و وِرِه بُتِنِه: «جَلالِ خِدارِه هادِه! اَما دِمّی گه هَین مَردی یَتِه گِناهکارِ.» هون مَردی جِواب هادا: «نَئومِّه وی گِناهکارِ یا نا. فقط یَچی دِمِّه و اون هَینگه کور وِمِه، اَلَن ویمِّه.» فَریسیِن وِرِه بُتِنِه: «تی هَمرا چی هاکِردِه؟ چِتی تی چِشِ وا هاکِردِه؟» هون مَردی جِواب هادا: «مِن گُو شِمارِ بُتِمِه، ولی شِما گوش نَدِنِنی؛ چه خواینِنی دِوارِه بِشنُئین؟ مَگِه شِما هَم خواینِنی وی شاگِرد بَووئین؟» وِشون وِرِه فاش هادانِه، بُتِنِه: «تو شِه وی شاگِردی! اَما موسای پِیغَمبَری شاگِردمی. اَما دِمّی خِدا موسایی هَمرا گَب بَزو. ولی نَئومّی هَین مَردی کِجِه دَری بیمو.» هون مَردی وِشونی جِواب بُتِه: «هَین دِ خِیلی عَجیبِ! با هینگِه می چِشِ وا هاکِردِه، حَلا هَم نَئونِنی کِجه دَری بیمو. اَما دِمّی خِدا گِناهکارِنی دِعارِه گوش نَدِنِه، ولی اگه کَسی خِداپَرَس ووئِه و وی خواسِّه رِه اَنجام هادِه، خِدا وی دِعارِه گوش دِنِه. از اوَّلِ دِنیا تا اَلَن هیچ وَخت بِشنُس نَوِه هیچکی کورِ مادرزادی چِشِ وا هاکِنِه. اگه هَین مَردی خِدایی طرفی جا نَوِه، نَتِنِسِه کاری هاکِنِه.» وِشون وی جِواب بُتِنِه: «تو گه دِشت گِناهی دِلِه دِنیا بیموئی. اِسا، اَمارِه هَم دَرس دِنی؟» پَس وِرِه دیرگا هاکِردِنِه. وختی عیسی بِشنُسِه گه هون مَردی رِه دیرگا هاکِردِنِه، وِرِه بَنگیتِه و ویجا بَپُرسیِه: «اِنسونی ریکارِه ایمون دارنی؟» جِواب هادا: «آقا، بُو کیِه تا وِرِه ایمون بیارِم.» عیسی وِرِه بُتِه: «تو وِرِه بَئی! وی هَمونیِه گه اَلَن دِ تی هَمرا گَب زَنِّه.» مَردی بُتِه: «آقا، ایمون دارمِه.» وی پِش زِنی بَزو و وِرِه پَرَسِش هاکِردِه. عیسی بُتِه: «مِن داوَری ای سِه هَین دِنیایی دِلِه بیمومِه تا اونانیگه کورِنِ بَوینِن و اونانیگه وینِنِه کور بَوون.» بَعضی از عِلَمای فِرقِه فَریسی گه وی وَر دَوِنِه هَین چیزارِه بِشنُسِنِه، بَپُرسینِه: «اَما هَم کورمی؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «اگه کور وِنی تَقصیری ناشتِنی؛ ولی اِسا گه گِنِنی وینِنی، تَقصیرکار مونِنی. «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اونیگه گِسَنی کِلِمی دَری جا دِلِه نَشوئِه، بَلگی یَت دییَر راهی جا لُو بورِه، دِز و راهزَنِ. ولی اونیگه دَری جا دِلِه بیِه، گِسَنیشونی چَپونِ. دَربون، دَرِ ویسِه پِه کِنِّه و گِسَنیشون وی اَوازِ گوش دِنِنِه؛ وی شی گِسَنیشونِه به اِسم داد کِنِّه و اونانِه دیرگا وَرنِه. وختی دِشتِه شی گِسَنیشونِه دیرگا بَوِرِه، وِشونی پِش راه شونِه و گِسَنیشونَم وی دِمال شونِنِه، چون وی اَوازِ اِشناسِنِنِه. هیچ وَخت غَریبِه ای دِمال نَشونِنِه، بَلگی ویجا فِرار کِنِنِه، چون غَریبِه ایشونی اَوازِ نِشناسِنِنِه.» عیسی هَین مَثَلِ وِشونی سِه بُتِه، ولی وِشون نِفَهمِسِنِه دِ وِشونِه چی گِنِه. پس یَکَش دییَر وِشونِه بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، گِسَنیشونی سِه مِن ’دَر‘ هَسمِه؛ دِشتِه اونِنی گه میجا پِشتر بیمونِه دِز و راهزَنِنِه، ولی گِسَنیشون وِشونی گَبِ گوش نَدانِه. مِن ’دَر‘ هَسمِه؛ هر کی گه می راهی جا دِلِه بورِه نِجات گیرنِه، و دِلِه دیرگا کِنِّه و واشگا اَنگیرنِه. دِز نینِه بِجُز هَینِسه گه بَدِزِّه و بَکوشِه و نابود هاکِنِه؛ مِن بیمومِه تا وِشون زندگی دارِن و اونِه فِراوونی ای هَمرا دارِن. «مِن خِبِ چَپونمِه. خِبِ چَپون شی جانِ گِسَنیشونی سِه اِلنِه. اونیگه دَسمِز گیرنِه، چون چَپون نیِه و گِسَنیشون وِنی نینِه، هر وَخت بَوینِه وِرگ اِنِه گِسَنیشونِه اِلنِه و فِرار کِنِّه، وِرگ گِسَنِ تَب زَنِّه گیرنِه و پَخش و پَلا کِنِّه. اونیگه دَسمِز گیرنِه فِرار کِنِّه، چِون دَسمِزی سِه کار کِنِّه و گِسَنیشونی فِکر نیِه. مِن خِبِ چَپونمِه. مِن شی گِسَنیشونِه اِشناسِمِه و می گِسَنیشونَم مِنِه اِشناسِنِنِه، هَمونجور گه پیر مِنِه اِشناسِنِه و مِنَم پیرِ اِشناسِمِه. مِن شی جانِ گِسَنیشونی سِه اِلمِه. گِسَنِنِ دییَری هَم دارمِه گه هَین گَلِّه ای جا نینِه. اونِنِ هَم وِنِه بیارِم و اونِن می اَوازِ گوش دِنِنِه. اَزما یَتِه گَلِّه وونِنِه یَتِه چَپونی هَمرا. پیر هَینِسه مِنِه دوس دارنِه گه مِن شی جانِ اِلمِه تا اونِه یَکَش دییَر پس هایرِم. هیچکی اونِه میجا نَیرنِه، بَلگی مِن شی میلی هَمرا اونِه دِمِه. اختیار دارمِه اونِه هادَم و اختیار دارمِه اونِه اَی هَم پَس هایرِم. هَین حِکمِ شی پیری جا بَیتِمِه.» هَین گَبی سِه یَکَش دییَر یَهودیِنی دِلِه اختِلاف دَکِتِه. وِشونی جا خِیلیا بُتِنِه: «وی دِوبَزِه و خِلِ؛ چه وی گَبِ گوش دِنِنی؟» ولی بَقیِه بُتِنِه: «هَینِن یَتِه دِوبَزِه ای گَب نیِه. مَگِه دِو بَتِنِّه کوری چِشِ وا هاکِنِه؟» عیدِ وَقف مَعبَدِ اورشَلیمی دِلِه بَرِسیِه. زِمِسِن وِه و عیسی مَعبَدی دِلِه سِلِیمونی ایوونی دِلِه راه شیِه. پس یَهودیِن وی دُور جَم بَوِنِه و بُتِنِه: «تا کِی خواینی اَمارِه شَکی دِلِه داری؟ اگه مَسیحِ موعود هَسّی اَمارِه عَلَنی بُو.» عیسی جِواب هادا: «شِمارِ بُتِمِه، ولی باوَر نَکِنِنی. کارایی گه مِن شی پیری اِسمی هَمرا کِمِّه میسِه شَهادَت دِنِنِه. ولی شِما ایمون نیارِنی، چون می گِسَنِنی جا نینی. می گِسَنیشون می اَوازِ گوش دِنِنِه؛ مِن اونانِه اِشناسِمِه و اونان می دِمال اِنِنِه. مِن اونانِه اَبَدی زندگی بَخشِمِه و اونان هیچ وَخت هَلاک نَوونِنِه. هیچکی اونانِه می دَسی جا تَب نَزِنِه و نَئیرنِه. می پیر گه اونانِه مِنِه هادا هَمه ای جا گَت تَرِ، و هیچکی نَتِنِّه اونانِه پیری دَسی جا تَب بَزِنِه و بَئیرِه. مِن و پیر یَتّا هَسمی.» اَزما یَکَش دییَر یَهودیِن سَنگ بَیتِنِه تا وِرِه سَنگسار هاکِنَن. عیسی وِشونِه بُتِه: «پیری طرفی جا خِیلی خِبِ کارا شِمارِ هَم هادامِه. کِدیم یَتِه ای سِه خواینِنی مِنِه سَنگسار هاکِنین؟» یَهودیِن جِواب هادانِه: «خِبِ کاری سِه تِرِه سَنگسار نَکِمّی، بَلگی هَینِسه گه کِفر گِنی، چون آدَمی و گِنی خِدایی.» عیسی وِشونی جِواب بُتِه: «مَگِه شِمِه شَریعَتی دِلِه بَنوِشت نَوِه گه مِن ”بُتِمِه شِما خِدائنِنی“ اگه خِدا کَسایی گه وی کَلام وِشونِه بَرِسیِه رِه، ’خِدائن‘ بُتِه - و مِقَدّسِ نِوِشتِه باطِل نَوونِه - چِتی بَتِنِنی کَسی رِه گه پیر وَقف هاکِردِه و دِنیایی دِلِه بَرِسانیِه رِه بُئین ”کِفر گِنی،“ فقط هَینِسه گه بُتِمِه خِدایی ریکا هَسمِه؟ اگه شی پیری کارارِ اَنجام نَدِمِه، پس مِنِه ایمون نیارین. ولی اگه اَنجام دِمِه، حَتّی اگه مِنِه ایمون نیارِنی، لااَقَل هون کارارِ ایمون بیارین تا دِنّین و بِفَهمین گه پیر می دِلِه دَرِه و مِن پیری دِلِه.» اَزما یَکَش دییَر خوایسِنِه وِرِه هَماسَن، ولی عیسی وِشونی دَسی جا دَربوردِه. عیسی اَی هَم اُردُن روخِنِه ای اون دَس بوردِه، اوجِه ای گه یحیی پِشتر تَعمید داوِه، و اوجِه بَمونِسِه. خِیلیا وی وَر بیمونِه. وِشون گِتِنِه: «یحیی هیچ نِشونِه و مُعجِزِه ای نَکِردِه، ولی هر چی هَین مَردی ای خَوَری بُتِه، راس وِه.» پَس خِیلیا اوجِه عیسی رِه ایمون بیاردِنِه. یَتِه مَردی گه وی اِسم ایلعازَر وِه مَریض وِه. وی اَهلِ بیت عَنیا وِه، هَمون دِهی گه مریم و وی خاخِر مارتا اونی دِلِه زندگی کِردِنِه. مریم هَمون زَنی وِه گه خِداوَندِ عَطری هَمرا عَطرهاشی هاکِردِه، و شی گیسی هَمرا وی لینگِ خِشک هاکِردِه. اِسا وی بِرار ایلعازَر مَریض وِه. پَس ایلعازَری خاخِرِن عیسایی سِه پِیغِم بَرِسانینِه بُتِنِه: «آقا، تی عَزیزِ رَفِق مَریضِ.» وختی عیسی هَین خَوَرِ بِشنُسِه بُتِه: «هَین مَریضی مَرگی هَمرا تُوم نَوونِه، بَلگی خِدایی جَلالی سِه هَسِّه، تا خِدایی ریکا وی طریقی جا جَلال بَیرِه.» عیسی، مارتا و وی خاخِر و ایلعازَرِ دوس داشتِه. پس وختی بِشنُسِه ایلعازَر مَریضِ، دِ روز دییَر هَم جایی گه دَوِه، بَمونِسِه. اَزما شی شاگِردِنِ بُتِه: «بیئِن اَی هَم یَهودیِه ای مَنطقِه ای سِه بوریم.» شاگِردِن وِرِه بُتِنِه: «اِسّا، خِیلی وَخت نِگذِرنِه گه یَهودیِن خوایسِنِه تِرِه سَنگسار هاکِنِن، تو اَی هَم اوجِه خواینِه بوری؟» عیسی جِواب هادا: «مَگِه روز، دِوازِه ساعَت نیِه؟ اگه کسی روزی دِلِه راه بورِه، سَرسِم نَیرنِه و بِنِه نَخارنِه، چون هَین دِنیایی نورِ وینِّه. ولی اگه کسی شُویی دِلِه راه بورِه، سَرسِم گیرنِه و بِنِه خارنِه، چون شی دِلی دِلِه نورِ نارنِه.» بعد از هین گَبا عیسی، شاگردِنِ بُتِه: «اَمِه رَفِق ایلعازَر بَفِتِه، ولی شومِه تا وِرِه ویشار هاکِنَم.» شاگِردِن وِرِه بُتِنِه: «آقا، اگه بَفِتِه خِب وونِه.» عیسی وی بَمِردَنی جا گَب زووِه، ولی وی شاگِردِن خیال کِردِنِه عیسایی مَنظور هَینِه گه ایلعازَر بَفِتِه تا اِستراحَت هاکِنِه. اَزما عیسی عَلَنی وِشونِه بُتِه: «ایلعازَر بَمِردِه. و شِمِه خاطری خِشالِمِه گه اوجِه دَنیوِمِه تا ایمون بیارین. ولی اَلَن بیئِین وی وَر بوریم.» پس توما گه وِرِه دِقِجی گِتِنِه دییَر شاگِردِنِه بُتِه: «بیئِین اَما هَم بوریم تا وی هَمرا بَمیریم.» وختی عیسی اوجِه بَرِسیِه، بِفَهمِسِه چار روزِ گه ایلعازَرِ قَبری دِلِه بِشتِنِه. بِیت‌عَنْیا، اورشلیمی نَزیکی وِه و حِدودِ سه کیلومتر اورشلیمی جا فاصِلِه داشتِه. خِیلی از یَهودیِن مریم و مارتایی وَر بیمو وِنِه تا وِشونِه وی بِراری مَرگی سِه تَسلّی هادَن. پس وختی مارتا بِشنُسِه عیسی اوجِه اِنِه وی پِشواز بوردِه، ولی مریم خِنِه ای دِلِه نیشت وِه. مارتا عیسی رِه بُتِه: «آقا، اگه ایجِه دَوِه ای می بِرار نَمِردِه. ولی دِمِّه گه اَلَن هَم هر چی خِدایی جا بَخوای، خِدا تِرِه دِنِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «تی بِرار اَی هَم زینِّه وونِه.» مارتا وِرِه بُتِه: «دِمِّه گه اَی هَم قیامَتِ روز زینِّه وونِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «قیامَت و زندگی مِن هَسمِه. اونیگه مِنِه ایمون بیارِه حَتّی اگه بَمیرِه، اَی هَم زینِّه وونِه. و هر کی زینِّه و مِنِه ایمون دارنِه هیچ وَخت نَمیرنِه؛ هَینِه باوَر کِنّی؟» مارتا بُتِه: «اَرِه آقا، مِن ایمون دارمِه گه تو مسیحِ موعود، خِدایی ریکائی، هَمونی گه وِسِه هَین دِنیایی دِلِه بیِه.» مارتا هَینِه بُتِه و بوردِه شی خاخِر مریمِ داد هاکِردِه و خَلوتِ جائی دِلِه وِرِه بُتِه: «اِسّا هَیجِه دَرِه و تِرِه داد کِنِّه.» مریم وختی هَینِه بِشنُسِه دَرجا پِرِسا و عیسایی وَر بوردِه. عیسی حَلا دِهی دِلِه نَشی وِه، بَلگی حَلا هَموجِه ای دَوِه گه مارتا وی بَئیَنی سِه بورد وِه. یَهودیِنی گه مریمی هَمرا خِنِه ای دِلِه دَوِنِه و وِرِه تسلّی داوِنِه وختی بَئینِه مریم عَجله ای هَمرا پِرِسا و دیرگا بوردِه وی دِمال راه دَکِتِنِه. گِمون کِردِنِه مَقَبره ای سَر شونِه تا اوجِه بِرمِه هاکِنِه. وختی مریم اوجِه ای گه عیسی دَوِه بَرِسیِه و وِرِه بَئیِه، وی لینگ دَکِتِه و بُتِه: «آقا، اگه ایجِه دَوِه ای می بِرار نَمِردِه.» وختی عیسی مریمی بِرمِه و یَهودیِنی گه وی هَمرا دَوِنِه ای بِرمِه رِه بَئیِه، روحی دِلِه خِیلی نارحَت و پَریشون بَوِه. عیسی بَپُرسیِه: «ایلعازَرِ کِجِه بِشتِنی؟» وِشون وِرِه بُتِنِه: «آقا، بِرِه و بَوین.» عیسی بِرمِه هاکِردِه. پس یَهودیِن بُتِنِه: «هارشین چَنّی وِرِه دوس داشتِه؟» ولی وِشونی جا بعضیا بُتِنِه: «کَسی گه هون کورِ مَردی ای چِشِ وا هاکِردِه نَتِنِسِه ایلعازَری بَمِردَنی دَمِ بَیرِه؟» اَزما عیسی یَکَش دییَر نارحَت بَوِه و مقَبره ای سَر بیمو. مقَبرِه یَتِه غار وِه گه وی دِهِنِه ای دَم یَتِه سَنگ بِشت وِنِه. عیسی بُتِه: «سَنگِ بَیرین.» مارتا هون بَمِردِه مَردی ای خاخِر بُتِه: «آقا اَلَن دِ بَدِ بی کِنِّه، چون چار روز وونِه گه بَمِردِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «مَگِه تِرِه نُتِمِه اگه ایمون داری خِدایی جلالِ وینّی؟» پس سَنگِ بَیتِنِه. اَزما عیسی آسِمونِ هارشیِه و بُتِه: «پیر، تِرِه شِکر کِمِّه گه می دِعارِه بِشنُسی. مِن دِنِسِمِه گه هَمِش می دِعا رِه اِشنُنی. ولی هَینِه وِشونی سِه بُتِمِه گه ایجِه اِسّانِه، تا ایمون بیارِن گه تو مِنِه بَرِسانی ای.» هَینِنِه بُتِه و اَزما بِلَنِ صِدایی هَمرا داد بَزَو: «ایلعازَر، دیرگا بِرِه!» پس هون مِردِه گه وی دَس و لینگ کَفَنی دِلِه دَوَس و یَتِه جِل وی دیمی دُور دَپیت وِه، دیرگا بیمو. عیسی وِشونِه بُتِه: «وِرِه وا هاکِنین و بِلین بورِه.» پس خِیلی از یَهودیِن گه مریمی هَمرا بیمو وِنِه و عیسایی کارِ بَئیوِنِه وِرِه ایمون بیاردِنِه. ولی وِشونی جا بعضیا عِلَمای فِرقِه فَریسی ای وَر بوردِنِه و وِشونِه بُتِنِه گه عیسی چی هاکِردِه. پَس مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی جَلَسِه بَیتِنِه، بُتِنِه: «چی هاکِنیم؟ هَین مَردی دِ خِیلی نِشونِه و مُعجِزِه کِنِّه. اگه بِلیم هَمینجور پِش بورِه هَمه وِره ایمون اُرِنِه و رومیِن اِنِنِه اَمِه مَعبَد و اَمِه قومِ اَمِه دَسی جا گیرِنِه.» ولی یَتِه از وِشون گه وی اِسم قیافا و اون سال کاهِنِ اعظم وِه، بَقیِه رِه بُتِه: «شِما هیچی نَئونِنی و فِکر نَکِنِنی شِمِه صَلاح هَینِه گه یَنَفر مَردِنی سِه بَمیرِه تا هَینگِه دِشتِه قوم نابود بَوون.» ولی هَین وی دِهِنی گَب نَوِه، بَلگی چون اون سال کاهِنِ اعظم وِه هَینجور پِشگویی هاکِردِه گه عیسی قومی سِه میرنِه، و نا فقط قومی سِه، بَلگی خِدایی وَچیلِه گه دِشتِه دِنیایی دِلِه پَخش و پَلانِه رِه یَجا جَم هاکِنِه. پس، از هَمون روز نَخشِه بَکِشینِه عیسی رِه بَکوشَن. هَینِسه عیسی دِ عَلَنی یَهودیِنی دِلِه رَفت و آمَد نَکِردِه، بَلگی اوجِه ای جا یَتِه شَهری سِه گه وی اِسم اِفرایِم و صَحرایی نَزیکی وِه بوردِه و شی شاگِردِنی هَمرا اوجِه بَمونِسِه. یَهودیِنی پِسَخی عید نَزیک بَوِه، پِش از عید خِیلیا دُور و اطرافی جا اورشَلیمی سِه بوردِنِه تا پِش از هَینگه عید بَرسِه شی رَسم و رُسومِ پاکی رِه بِجا بیارِن. وِشون عیسایی دِمال گِرِسِنِه، هَمونجور گه مَعبَدی دِلِه اِسّاوِنِه، هَمدِیَرِ گِتِنِه: «چی گِمون کِنِنی؟ یَعنی اصلا عیدی سِه نیِنِه؟» ولی مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی دَستور هادا وِنِه هر کی گه دِنِّه عیسی کِجِه دَرِه خَوَر هادِه تا وِرِه هَماسَن. شِش روز پِش از پِسَخی عید عیسی بِیت‌عَنیایی دِهی دِلِه هَموجِه گه ایلعازَر زندگی کِردِه بیمو، ایلعازَر هَمونیِه گه عیسی وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِرد وِه. اوجِه ویسِه شُوم هادانِه. مارتا پَذیرایی کِردِه و ایلعازَر هَم یَتِه از اونانی وِه گه عیسایی هَمرا سِفرِه سَر نیشت وِه. هَمون موقِه، مریم یَتِه شیشِه سُنبُلِ عَطرِ گِرون قِیمَتِ خالص گه نیم لیتری اَنّا وِه رِه بَیتِه و عیسایی لینگِ وی هَمرا عَطرهاشی هاکِردِه و شی گیسی هَمرا خِشک هاکِردِه. خِنِه عَطری بی ای جا پِر بَوِه. ولی یَهودای اَسخَریوطی، یَتِه از عیسایی شاگِردِن گه بَعدها وِرِه دِشمَنی تَسلیم هاکِردِه، بُتِه: «چه هَین عَطر گه وی قیمَت سیصَد روز کارگَری دَسمِزی اَنّا وونِه رِه نَروتِنی تا وی پولِ فَقیرِنِه هادین؟» وی هَینِسه هَینِه نُتِه گه فَقیرِنی فِکر دَوه، بَلگی چون دِز وِه هَینِه بُتِه، عیسی و شاگِردِنی خَرج و بَرجی پول کیسِه وی دَس دَوِه و یَهودا هون پولی جا دِزِّسِه. پَس عیسی بُتِه: «وِرِه کار نارین! تا هَین عَطرِ می دَفنِ روزی سِه دارِه. چون فَقیرنِه هَمِش شی هَمرا دارِنی، ولی مِنِه هَمِش نارِنی.» جَماعتِ زیادی از یَهودیِن وختی بِشنُسِنِه عیسی اوجِه دَرِه، بیمونِه تا نا فَقط عیسی، بَلگی ایلعازَرِ گه زینِّه هاکِرد وِه رِه هَم بَوینِن. پَس، مَعبدی گَت گَتِه کاهنِن نَخشِه بَکِشینِه گه ایلعازَرِ هَم بَکوشَن، چون باعِث بَوِه وِه خِیلی از یَهودیِن بورِن و عیسی رِه ایمون بیارِن. فَردای هون روز، یَتِخِیلی جَماعت گه عیدی سِه بیمو وِنِه، وختی بِشنُسِنِه عیسی اورشَلیمی سِه اِنِه، نَخلی شاخِه ایشونِه شی دَسی دِلِه بَیتِنِه و وی پِشواز بوردِنِه. وِشون دادی هَمرا گِتِنِه: «نِجات هادِه! مِوارَکِ اونیگه خِداوندی اِسمی هَمرا اِنِه، مِوارَکِ اسرائیلی پادشاه!» اَزما عیسی یَتِه خَرکِرِّه بَنگیتِه و اونی سَر سِوار بَوِه؛ هَمونجور گه مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «نَتِرس، اِی صَهیونی کوهی کیجا! هارِش تی پادِشاه اِنِه، تی پادشاه خَرکِرِّه ای سَر سِوارِه و دِ اِنِه.» وی شاگِردِن اَوَّل هَین چیارِه نِفَهمِسِنِه، ولی وختی عیسی بعد از بَمِردَن اَی هَم زینِّه بَوِه، شی یاد بیاردِنِه گه هَینِن هَمه مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه وی خَوَری بَنوِشت بَوِه وِه، و هَمونجور هَم بَوِه. هون جَماعتی گه ایلعازَری داد هاکِردَنی موقه مَقبَرِه ای جا و وی زینِّه هاکِردَن مَرگی جا عیسایی هَمرا دَوِنِه، هَینجوری هَین اتِّفاقِ شَهادَت داوِنِه. هَینِسه جَماعت وی پِشواز بوردِنِه گه بِشنُس وِنِه هَین نِشونِه و مُعجِزِه رِه هاکِردِه. پس عِلَمای فِرقِه فَریسی هَمدیَرِ بُتِنِه: «وینِنی دِ اَمِه دَس کاری بَر نیِنِه؛ هارشین دِشتِه دِنیا وی دِمال بوردِنِه.» اونانی دِلِه گه عیدی عِبادَتی سِه اورشلیمی سِه بیمو وِنِه، بَعضی یونانی وِنِه. وِشون فیلیپُسی وَر، گه اَهلِ بِیت‌صِیدا، جلیلی مَنطَقِه وِه، بوردِنِه و وِرِه بُتِنِه: «آقا، خوایمی عیسی رِه بَوینیم.» فیلیپُس بوردِه آندریاسِ بُتِه و وِشون هر دِتا بوردِنِه عیسی رِه بُتِنِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «اِنسونی ریکائی بَمِردَن و زینِّه بَووئَنی موقِه بَرِسیِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اگه گَنِّمی تیم گِلی بِن نَشوئِه و نَمیرِه، تَنیا مونِّه؛ ولی اگه بَمیرِه خِیلی بار اُرنِه. اونیگه شی جانِ دوس دارِه، اونِه از دَس دِنِه. ولی اونیگه هَین دِنیایی دِلِه شی جانی جا بِگذِرِه، اونِه اَبَدی زندگی ای سِه حِفظ کِنِّه. اگه کسی خواینِه مِنِه خِدمَت هاکِنِه، وِنِه می دِمال بیِه؛ و جایی گه مِن دَرمِه، می خادِم هَم اوجِه دَرِه. کسی گه مِنِه خِدمَت هاکِنِه، پیر وِرِه عِزَّت دِنِه. «اَلَن می جان پَریشونِ. چی بُئَم؟ یَعنی بُئَم، ”پیر! اونچی ای جا گه خواینِه می سَر بیِه مِنِه نِجات هادِه “؟ ولی مِن هَین کاری سِه هَین دِنیایی دِلِه بیمومِه. پیر، شی اِسمِ جَلال هادِه!» اَزما یَتِه صِدا آسِمونی جا بیمو گه: «جَلال هادامِه و اَی هَم جَلال دِمِه.» پس جَماعتی گه اوجِه اِسّاوِنِه و هَینِه بِشنُسِنِه، بُتِنِه: «آسِمونی راد وِه.» بَقیِه بُتِنِه: «یَتِه فِرِشتِه وی هَمرا گَب بَزو.» عیسی بُتِه: «هَین صِدا شِمِنِه وِه، نا میسِه. اِسا هَین دِنیایی داوَری ای موقِئِه؛ و هَین دِنیایی رَئیس شیطان دیرگا دیم بَدا وونِه. وختی مِن صَلیب بَکِشی بَووم و زَمینی جا بِلَن بَووم، دِشتِه مَردِنِ شی سَمت کَشِمِّه.» عیسی هَینِه بُتِه تا نِشون هادِه قَرارِ چِتی بَمیرِه. پس جَماعت وِرِه بُتِنِه: «طِبقِ اونچی توراتی جا بِشنُسِمی، مَسیحِ موعود تا اَبَد زینِّه مونِّه، پَس چِتیِه گه گِنی اِنسونی ریکا وِنِه مَصلوب بَوو؟ هَین اِنسونی ریکا کیِه؟» عیسی وِشونِه بُتِه: «نور اَقَدّی دییَر شِمِه هَمرا دَرِه. پَس تا وختی گه حَلا نورِ دارِنی راه بورین، نَکِنِه تاریکی شِمِه دُورِ بَیرِه. اونیگه تاریکی ای دِلِه راه شونِه، نَئونِه کِجِه شونِه. تا وختی گه نورِ دارِنی نورِ ایمون بیارین تا نوری وَچیلِه بَووئین.» عیسی وختی هَین گَبِارِه بَزو، اوجِه ای جا بوردِه و شِرِه وِشونی جا قایِم هاکِردِه. با هینگِه عیسی خِیلی نِشونِه و مُعجِزِه وِشونی چِشی وَر هاکِرد وِه، حَلا وِرِه ایمون نیاردِنِه. هَینجوری بَوِه گه اِشعیای پِیغَمبَری گَب اَنجام بَرِسِه گه بُت وِه: «اِی خِداوَند، کی اَمِه پِیغِمِ باوَر هاکِردِه، خِداوندی قِدرَت کِنی سِه آشکار بَوِه؟» هَمونجور گه اِشعیای پِیغَمبَر یَجا دییَر بُتِه، وِشون نَتِنِسِنِه ایمون بیارِن، چونگه: «خِدا وِشونی چِشِ کور و وِشونی دِلِ سَخت هاکِردِه، تا نَکِنِه شی چِشی هَمرا بَوینِن و شی دِلی هَمرا بِفَهمِن، و می سَمت دَگِردِن تا من وِشونِه شَفا هادِم.» اِشعیا هَینِسه هَینِه بُتِه گه عیسایی جَلالِ بَئیِه و وی خَوَری گَب بَزو. با هَین وجود حَتّی قومی گَت گَتِه ای جا خیلیا عیسی رِه ایمون بیاردِنِه، ولی فَریسیِنی تَرسی جا شی ایمونِ مِقِر نیمونِه تا نَکِنِه وِشونِه عِبادَتگاهی جا دیرگا هاکِنِن. چون مَردِنی تَعریف و تَمجیدِ، خِدایی تَعریف و تَمجید هاکِردنی جا دوس داشتِنِه. اَزما عیسی بِلَنِ صِدایی هَمرا بُتِه: «هر‌ کی مِنِه ایمون بیارِه، نا مِنِه، بَلگی اونیگه مِنِه بَرِسانیِه رِه ایمون بیاردِه. هر کی مِنِه وینِّه، اونیگه مِنِه بَرِسانی رِه وینِّه. مِن هِتی نوری تَرا هَین دِنیایی دِلِه بیمومِه تا هر کی مِنِه ایمون بیارِه، تاریکی ای دِلِه نَمونِّه. اگه کَسی می گَبِ بِشنُئِه، ولی اونِه بِجا نیارِه، مِن وِرِه داوَری نَکِمِّه؛ چون نیمومِه هَین دِنیایی مَردِنِ داوَری هاکِنِم، بَلگی بیمومِه تا وِشونِه نِجات هادِم. اونیگه مِنِه رَد هاکِنِه و می گَبِ قَبول نَکِنِه، یَت دییَر داوَر دَرِه، هَمون گَبایی گه بَزومِه قیامَتِ روز وِرِه داوَری کِنِّه. چون مِن شیجا گَب نَزومِه، بَلگی پیری گه مِنِه بَرِسانیِه شِه مِنِه دَستور هادا گه چی بُئِم و چی ای جا گَب بَزِنِم. مِن دِمِّه گه وی دَستور اَبَدی زندگیِه. پَس اونچی گه مِن گِمِه دِرِس هَمون چیِه گه پیر مِنِه بُتِه.» پِش از پِسَخی عید، عیسی دِنِّسِه وی ساعَت بَرِسیِه تا هَین دِنیایی جا پیری وَر بورِه، شاگِردِنی گه هَین دِنیایی دِلِه دوس داشتِه رِه کامِلاً مِحَبَت هاکِردِه. شُومی موقِه وِه. اِبلیس پِشتَر یَهودای اَسْخَریوطی، شَمعونی ریکایی دِلی دِلِه بِشت وِه گه عیسی رِه دِشمَنی تَسلیم هاکِنِه. عیسی گه دِنِسِه پیر هَمه چیرِه وی دَس بِسپارِسِه و خِدایی طرفی جا بیمو و خِدایی وَر شونِه، شُومی سَر پِرِسا و شی قَوارِ شی تَنی جا دَر بیاردِه و یَتِه حولِه‌ بَیتِه شی کَمَر دَوِسِه. اَزما لَگنی دِلِه اُو بَریختِه و شی شاگِردِنی لینگِ بَشوردِه و هون حولِه ای هَمرا گه شی کَمَر دَوِس وِه، وِشونی لینگِ خِشک هاکِردِه. وختی شَمعونِ پِطرُسِ بَرِسیِه، وی عیسی رِه بُتِه: «آقا، تو خواینی می لینگِ بَشوری؟» عیسی بُتِه: «تو اَلَن نِفَهمِنی مِن دِ چی کِمِّه، ولی اَزما فَهمِنی.» پِطرُس وِرِه بُتِه: «اَصلا نِلمِه می لینگِ بَشوری!» عیسی وِرِه بُتِه: «اگه تِرِه نَشورَم اَمِه رابطه قَطع وونِه.» شَمعونِ پِطرُس بُتِه: «آقا، نا فقط می لینگِ، بَلگی می دَس و کَلِّه رِه هَم بَشور!» عیسی بُتِه: «اونیگه حَموم هاکِردِه دِ بَشوردَن نیاز نارنِه بِجز وی لینگ. چون کُلاََ پاکِ. شِما پاکِنی، ولی نا شِما هَمه.» چون دِنِسِه کی وِرِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه، هَینِسه بُتِه: «دِشتِه شِما پاک نینی.» بعد از اونگه عیسی وِشونی لینگِ بَشوردِه، شی قَوارِ دَکِردِه و اَی هَم شُومی سِفرِه ای سَر هِنیشتِه. اَزما وِشونِه بُتِه: «بِفَهمِسِنی شِمِه هَمرا چی هاکِردِمِه؟ شِما مِنِه اِسّا و شی آقا داد کِنِنی و دِرِس هَم گِنِنی، چون هَسمِه. پَس اگه مِن گه شِمِه آقا و اِسّامِه شِمِه لینگِ بَشوردِمِه، شِما هَم وِنِه هَمدیَری لینگِ بَشورین. چون مِن هَین کاری هَمرا شِمارِ سَرمخشی هادامِه تا شِما هَم هَمونجور هاکِنین گه مِن شِمِه هَمرا هاکِردِمِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، نا نوکَر شی اَربابی جا گَت تَرِ، نا قاصِد شی بَرِسانی ای جا. اِسا گه هَینِنِه دِنِنی، خِش بِحالِ شِما اگه هَینِنِه اَنجام هادین. «اونچی گِمِه شِما هَمه ای خَوَری نیِه. مِن اونانیگه اِنتِخاب هاکِردِمِه رِه اِشناسِمِه. ولی مِقَدّسِ نِوِشتِه ای هَین گَب وِنِه حَیقَت بَرِسِه گه گِنِه، ”اونیگه می نونِ بَخاردِه، می هَمرا دِشمَنی هاکِردِه.“ اِسا پش از هَینگه هَینِن اِتِّفاق دَکِفِه شمارِ گِمِه تا موقِه ای گه اِتِّفاق دَکِتِه، ایمون بیارین گه مِن وی هَسمِه. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، هر کی می بَرِسانی رِه قَبول هاکِنِه مِنِه قَبول هاکِردِه، و هر کی مِنِه قَبول هاکِنِه می بَرِسانی رِه قَبول هاکِردِه.» عیسی بعد از اونگه هَین گَبِ بَزو روحی دِلِه پَریشون بَوِه و شَهادَت هادا و بُتِه: «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، یَتِه از شِما مِنِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه.» شاگِردِن هَمدِیَرِ هارشینِه و مِطمئِن نَوِنِه کِنی گَبِ زَنِّه. یَتِه از شاگِردِن گه عیسی وِرِه دوس داشتِه وی پَلی ای نَزیکی لَم هادا وِه. پس شَمعونِ پِطرُس اِشارِه ای هَمرا ویجا بَخوایسِه تا عیسایی جا بَپُرسِه کِنی گَبِ دِ زَنِّه. هون شاگِرد هَمونجور گه لَم هادا وِه شِرِه ویشتَر عیسی رِه نَزیک هاکِردِه و بَپُرسیِه: «آقا، وی کیِه؟» عیسی جِواب هادا: «هَمونی گه هَین تیکِه نونِ بعد از هَینگِه پیالِه ای دِلِه زَمِّه وِرِه دِمِه.» اَزما یَتِه گِلی نونِ پیالِه ای دِلِه بَزو و اونِه یَهودا، شَمعونِ اَسخریوطی ای ریکارِه هادا. یَهودا وختی لاقمِه رِه بَیتِه شِیطان وی دِلی دِلِه بوردِه. اَزما عیسی وِرِه بُتِه: «اونچی گه خواینی اَنجام هادی رِه زودتَر اَنجام هادِه.» ولی هیچکِدیم از اونانی گه سِفرِه ای سَر نیشت وِنِه نِفَهمِسِنِه گه چه عیسی هَین گَبِ یَهودا رِه بَزو. بَعضی گِمون کِردِنِه چون یَهودا خَرج و بَرجی پول کیسِه رِه دارنِه، عیسی وِرِه گِنِه اونچی عیدی سِه لازِمِ بَخرین، یا اونگِه یَهودا وِنه یَچی فَقیرِنِه هادِه. بعد از هَینگِه یَهودا لاقمِه رِه بَیتِه دَرجا دیرگا بوردِه. و شُو وِه. بعد از اونگِه یَهودا دیرگا بوردِه، عیسی بُتِه: «اَلَن اِنسونی ریکا جَلال بَیتِه و خِدا وی دِلِه جَلال بَیتِه. اگه خِدا وی دِلِه جَلال بَیتِه، پس خِدا هَم وِرِه شی دِلِه جَلال دِنِه و وِرِه دَرجا جَلال دِنِه. کِچیک وَچیلِه، اَقَدّی دییَر شِمِه هَمرا دَرمِه. می دِمال گِردنِنی هَمونجور گه یَهودیِنِ بُتِمِه اَلَن شِمارِ هَم گِمِه اوجِه گه مِن شومِه شِما نَتِنِّنی بیئِین. یَتِه تازِه حِکم شِمارِ دِمِه، و هون هَینِه گه هَمدِیَرِ مِحَبت هاکِنین. هَمونجور گه مِن شِمارِ مِحَبَت هاکِردِمِه، شِما هَم وِنِه هَمدِیَرِ مِحَبَت هاکِنین. اگه هَمدیرِ مِحَبَت هاکِنین دِشتِه مَردِن هَینی جا فَهمِنِنِه گه شِما می شاگِردِننی.» شَمعونِ پِطرُس بُتِه: «آقا، کِجِه شونی؟» عیسی بُتِه: «تو اَلَن نَتِنی اوجِه ای گه مِن شومِه می دِمال بیئی؛ ولی اَزما می دِمال اِنی.» پِطرُس بُتِه: «آقا، چه اَلَن نَتِمِّه تی دِمال بیئِم؟ مِن شی جانِ تیسِه دِمِه.» عیسی بُتِه: «تو شی جانِ میسِه دِنی؟ حَیقَتاً تِرِه گِمِه، پِش از هَینگِه تَلا بَخونِّه سِه کَش مِنِه هَشا کَشِنی.» «شِمِه دِل پَریشون نَووئِه. خِدارِه ایمون دارین؛ مِنَم ایمون دارین. می پیری خِنِه خِیلی جادارِه. اگه هَینجور نَوِه شِمارِ گِتِمِه شومِه یَتِه جا شِمِسِه حاضِر هاکِنِم. اگه بورِم و یَتِه جا شِمِسِه حاضِر هاکِنَم، هون موقِه، اَی هَم اِمِه و شِمارِ شی وَر وَرمِه، تا اوجِه گه مِن دَرمِه شِما هَم دَووئین. جایی گه مِن شومِه، شِما وی راه رِه دِنِّنی.» توما وِرِه بُتِه: «آقا اَما نَئومی کِجِه شونی، پَس چِتی دِنّیم راه کِجِئِه؟» عیسی وِرِه بُتِه: «مِن راه و راستی و زندِگی هَسمِه؛ هیچکی جز می طریقی جا، آسِمونی پیری وَر نیِنِه. اگه مِنِه اِشناسیوِنی، می پیرِ هَم اِشناسینی؛ بعد اَزین وِرِه اِشناسِنِنی و وِرِه بَئینی.» فیلیپُس وِرِه بُتِه: «آقا، آسِمونی پیرِ اَمارِه هَم هادِه، گه هَمین اَمِسِه وَسِّه.» عیسی وِرِه بُتِه: «فیلیپُس، خِیلی وَختِ شِمِه هَمرا دَرمِه، حَلا مِنِه نِشناسی؟ کسی گه مِنِه بَئیِه آسِمونی پیرِ بَئیِه؛ پَس چِتیِه گه گِنی ”آسِمونی پیرِ اَمارِه هَم هادِه“؟ مَگِه باوَر نارنی گه مِن پیری دِلِه و پیر می دِلِه دَرِه؟ گَبایی گه مِن شِمارِ زَمِّه میجا نیِه، بَلگی پیری گه می دِلِه دَرِه، ویِه گه شی کارارِ اَنجام دِنِه. می هَین گَبِ باوَر هاکِنین گه مِن پیری دِلِه دَرمِه و پیر می دِلِه؛ و گَرنَه هون کارایی خاطری هَینِه باوَر هاکِنین. «حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، اونیگِه مِنِه ایمون دارِه، وی هَم کارایی گه مِن کِمِّه رِه کِنِّه، و حَتّی گَت تَر اَز اون کارا هَم کِنِّه، چونگه مِن پیری وَر شومِه. هر چی می اِسمی هَمرا دَرخواس هاکِنین، مِن اونِه اَنجام دِمِه، تا پیر ریکائی دِلِه جَلال بَیرِه. اگه می اِسمی هَمرا یَچی میجا بَخواین اونِه اَنجام دِمِه. «اگه مِنِه دوس دارِنی، می اَحکامِ بِجا بیارین. مِن پیری جا خوایمِه و وی یَت دییَر پِشتیبون شِمارِ دِنِه گه هَمِش شِمِه هَمرا دَووئِه، یَعنی روحِ راستی گه دِنیا نَتِنِّه وِرِه قَبول هاکِنِه، چون نا وِرِه وینِّه و نا اِشناسِنِه؛ ولی شِما وِرِه اِشناسِنِنی، چون وی شِمِه هَمرا یَجا دَرِه و شِمِه دِلِه مونِّه. «شِمارِ یَتیم نِلمِه؛ شِمِه وَر اِمِه. بعد از مِدّتی دِ دِنیا مِنِه نَوینِّه، ولی شِما وینِنی، چون مِن زینِّمِه، شِما هَم زندگی کِنِنی. هون روز فَهمِنِنی گه مِن پیری دِلِه دَرمِه و شِما می دِلِه دَرِنی و مِن شِمِه دِلِه دَرمِه. اونیگِه می اَحکامِ دارنِه و اونِه بِجا اُرنِه، وی هَمونیِه گه مِنِه دوس دارنِه، اونیگِه مِنِه دوس دارِه، می پیر وِرِه دوس دارنِه و مِنَم وِرِه دوس دارمِه. و شِرِه وِرِه هَم دِمِه.» یَهودا، نا یَهودای اَسْخَریوطی، عیسی رِه بُتِه: «آقا، چِتیِه گه شِرِه اَمارِه هَم دِنی، ولی نا هَین دِنیارِه؟» عیسی بُتِه: «اگه کسی مِنِه دوس دارِه، می کَلامِ بِجا اُرنِه و می پیر وِرِه دوس دارنِه، و اَما وی وَر اِمی و وی هَمرا زندگی کِمّی. اونیگِه مِنِه دوس نارنِه، می کَلامِ بِجا نیارنِه؛ و هَین کَلام گه اِشنُنِنی میجا نیِه، بَلگی پیری جائِه گه مِنِه بَرِسانیِه. «هَینِنِه وختی شِمارِ بُتِمِه گه حَلا شِمِه هَمرا دَرمِه. ولی هون پِشتیبون یَعنی روح القُدُس گه پیر وِرِه می اِسمی هَمرا رَسانِّه، وی هَمه چیرِه شِمارِ یاد دِنِه و هر چی مِن شِمارِ بُتِمِه رِه شِمِه یاد اُرنِه. شِمِنِه آرامش و سَلامتی بِجا اِلمِه؛ شی آرامش و سَلامتی رِه شِمارِ دِمِه. اونچی مِن شِمارِ دِمِه، نا اونجوریِه گه دِنیا شِمارِ دِنِه. شِمِه دِل پَریشون نَووئِه و نِلین شِمِه دِل تَرس دَکِفِه. بِشنُسِنی گه شِمارِ بُتِمِه ”مِن شومِه ولی اَی هَم شِمِه وَر اِمِه.“ اگه مِنِه دوس داشتِنی، می هَمرا خِشالی کِردِنی، هَینِسه گه پیری وَر شومِه، چون پیر میجا گَت تَرِ. اِسا هَینِه پِش از هینگِه اِتِّفاق دَکِفِه شِمارِ بُتِمِه تا وختی اِتِّفاق دَکِتِه ایمون بیارین. دِ خِیلی وَخت نَمونِسِه گه شِمِه هَمرا گَب بَزِنِم، چون هَین دِنیایی رَئیس گه شیطانِ دِ اِنِه. وی می سَر هیچ اِدِّعایی نارنِه؛ ولی مِن کاری رِه کِمِّه گه پیر مِنِه دَستور هادا، تا دِنیا دِنِّه گه پیرِ دوس دارمِه. پِرِسین، هَیجِه ای جا بوریم. « مِن حَیقی اَنگور دار هَسمِه و می پیر باغوونِه. هر اَنگور رَزی گه میوِه نیارِه می پیر وِرِه وِرینِّه، و هر اَنگور رَزی گه میوِه بیارِه، وِرِه هَرَس کِنِّه تا ویشتَر میوِه بیارِه. شِما اَلَن کَلامی خاطری گه شِمارِ بُتِمِه، تَمیزِنی. شِما می دِلِه بَمونین و مِن شِمِه دِلِه. هَمونجور اگه شاخه داری کَش وَصل نَووئِه نَتِنِّه شیجا میوِه بیارِه. شِما هَم نَتِنِّنی میوِه بیارین اگه می دِلِه نَمونین. «مِن اَنگور دارمِه و شِما می رَزِنی. کسی گه می دِلِه مونِّه و مِن وی دِلِه، وی اونیِه گه خِیلی میوِه اُرنِه؛ چون میجا سیوا هیچ کاری نَتِنِّنی هاکِنین. اگه کَسی می دِلِه نَمونِّه، یَتِه رَزی تَرائِه گه وِرِه دیم دِنِنِه و خِشک وونِه. خِشکِ رَزیشونِه جَم کِنِنِه و تَشی دِلِه دیم دِنِنِه و سوجانِنِه. اگه می دِلِه بَمونین و می کَلام شِمِه دِلِه بَمونِّه، هر چی خواینِنی دَرخواس هاکِنین گه بَراوَردِه وونِه. می پیری جَلال هَینجور آشکار وونِه گه شِما خِیلی میوِه بیارین. و هینجوری ثابِت کِنِنی گه می شاگِردِنِنی. «هَمونجور گه پیر مِنِه دوس دارنِه، مِنَم شِمارِ دوس دارمِه؛ می مِحَبَتی دِلِه بَمونین. اگه می اَحکامِ بِجا بیارین، می مِحَبَتی دِلِه مونِّنی؛ هَمونجوری گه مِن شی پیری اَحکامِ بِجا اُرمِه و وی مِحَبَتی دِلِه مومِّه. هَین چیارِه شِمارِ بُتِمِه تا می خِشالی شِمِه دِلِه دَووئِه و شِمِه خِشالی کامِل بَوو. «می حِکم هَینِه گه هَمدِیَرِ مِحَبَت هاکِنین، هَمونجور گه مِن شِمارِ مِحَبَت هاکِردِمِه. هَین مِحَبَتی جا گَت تَر دَنیِه گه یَنَفر شی جانِ شی رَفِقِنی سِه هادِه. اگه اونچی شِمارِ حِکم کِمِّه رِه عَمل هاکِنین، می رَفِقِنِنی. دِ شِمارِ غِلام داد نَکِمِّه، چون غِلام شی اَربابی کاری جا خَوَر نارنِه. بَلگی شِمارِ رَفِق داد هاکِردِمِه، چون دِشتِه چیایی گه شی پیری جا بِشنُسِمِه رِه شِمارِ اونی جا خَوَردار هاکِردِمِه. شِما مِنِه اِنتِخاب نَکِردِنی، بَلگی مِن شِمارِ اِنتِخاب هاکِردِمِه و بَرِسانیمِه تا بورین و میوِه بیارین و شِمِه میوِه بَمونِّه، تا هر چی پیری جا می اِسمی هَمرا بَخواین شِمارِ هادِه. مِن هَین چیارِه شِمارِ حِکم کِمِّه گه هَمدِیَرِ مِحَبَت هاکِنین. «اگه دِنیا شِمِه جا بیزارِ، دِنّین گه شِمِه جا پِشتَر میجا بیزار وِه. اگه شِما دِنیایی سِه وِنی، دِنیا شِمارِ هِتی شی آدَمایی تَرا دوس داشتِه. ولی چون دِنیایی سِه نینی، بَلگی مِن شِمارِ دِنیایی جا اِنتِخاب هاکِردِمِه، دِنیا شِمِه جا بیزارِ. کَلامی گه شِمارِ بُتِمِه رِه شی یاد دارین: ”غِلام شی اَربابی جا گَت تَر نیِه.“ اگه مِنِه اَذیَت و آزار هاکِردِنِه، شِمارِ هَم اَذیَت و آزار کِنِنِه؛ و اگه می کَلامِ عَمل هاکِردِنِه، شِمِه کَلامِ هَم عَمل کِنِنِه. ولی می اِسمی خاطِریِه گه دِشتِه هَین کارارِ شِمِه هَمرا کِنِنِه، چون اونیگِه مِنِه بَرِسانیِه رِه نِشناسِنِنِه. اگه نیمو وِمِه و وِشونی هَمرا گَب نَزو وِمِه گِناه ناشتِنِه؛ ولی اَلَن دِ شی گِناهِنی سِه عِذر و ویهومِه ای نارِنِه. کَسی گه میجا بیزار ووئِه، می پیری جا هَم بیزارِ. اگه وِشونی دِلِه کارایی نَکِرد ووم گه جُز مِن هیچکَس نَکِردِه، گِناه ناشتِنِه؛ ولی با هَینگه هون کارارِ بَئینِه، هَم میجا و هَم می پیری جا بیزارِنِه. ولی کَلامی گه وِشونی توراتی دِلِه بیمو، وِنه حَیقَت بَرِسِه گه گِنِه: "وِشون بی دلیل میجا بیزار وِنِه." «ولی وختی هون پِشتیبون گه اونِه پیری طَرفی جا شِمِسِه رَسامِّه بیِه، یَعنی حَیقَتی روح گه پیری جا اِنِه، وی می خَوَری شَهادَت دِنِه. شِما هَم شَهادَت دِنِنی، چون از اوَّل می هَمرا دَوِنی. «دِشتِه هَین چیارِه شِمارِ بُتِمِه تا شی ایمونی جا نَکِفین. شِمارِ عِبادَتگاهی جا دیرگا کِنِنِه و واقعاً هَم موقِه ای رَسِنِه گه هر کی شِمارِ بَکوشِه خیال کِنِّه خِدارِه خِدمَت هاکِردِه. هَین کارارِ کِنِنِه، چون نا آسِمونی پیرِ بِشناسینِه، نا مِنِه! ولی هَینِنِه شِمارِ بُتِمِه تا وختی وی موقِه بَرِسیِه، شی یاد بیارین گه شِمارِ بُت وِمِه. هَین چیارِه اَوَّل شِمارِ نُتِمِه، چون شِه شِمِه هَمرا دَوِمِه. «اِسا اونی وَر شومِه گه مِنِه بَرِسانیِه و هیچکِدیم نَپُرسِنِنی، ”کِجِه شونی؟“ ولی چون هَین چیارِه شِمارِ بُتِمِه، شِمِه دِل غَمی جا پِر بَوِه. با هَین وجود، حَیقتِ شِمارِ گِمِه شِمِه نَفعِ گه مِن بورِم. چون اگه نَشوئَم هون پِشتیبون شِمِه وَر نیِنِه؛ ولی اگه بورِم وِرِه شِمِه وَر رَسامِّه. وختی هون پِشتیبون بیِه، دِنیایی مَردِنِ گِناهی سِه و صالِح ووئَن و داوَری ای سِه مَحکوم کِنِّه. گِناهی سِه، چون مِنِه ایمون نیارِنِه. صالِح ووئَنی سِه، چون پیری وَر شومِه و دِ مِنِه نَوینِنی. داوَری ای سِه، چون هَین دِنیایی رَئیس گه شیطانِ مَحکوم بَوِه. «حَلا خِیلی چیا دارمِه شِمارِ بُئَم، ولی اَلَن وی بِشنُسَنی طاقتِ نارِنی. ولی وختی حَیقَتی روح بیِه، شِمارِ دِشتِه حَیقَتی سِه رَهبری کِنِّه؛ چون وی شیجا گَب نَزِنِه، بَلگی اونچی اِشنُنِه رِه گِنِه و شِمارِ آیندِه ای جا خَوَردار کِنِّه. وی مِنِه جَلال دِنِه، چون اونچی گه مِنیِه رِه گیرنِه، شِمارِ خَوَر دِنِه. هر چی پیر دارنِه، مِنیِه. هَینِسه بُتِمِه اونچی گه مِنیِه رِه گیرنِه، شِمارِ خَوَر دِنِه. «اَقَدّی دییَر دِ مِنِه نَوینِنی، ولی اَقَدّی دییَر اَی هَم مِنِه وینِنی.» اَزما وی شاگِردِنی جا بعضیا هَمدِیَرِ بُتِنِه: «وی مَنظور چی وِه گه گِتِه ”اَقَدّی دییَر دِ مِنِه نَوینِنی، ولی اَقَدّی دییَر اَی هَم مِنِه وینِنی“؟ یا هَینگِه گِنِه: ”چون پیری وَر شومِه“؟» پَس وِشون هَمدِیَرِ گِتِنِه: «وی منظور هَینگِه گِنِه ’اَقدی دییَر‘ چیِه؟ نِفَهمِمی چی ای خَوَری گَب زَنِّه؟» عیسی دِنِسِه گه خواینِنِه ویجا سوال هاکِنِن؛ پَس وِشونِه بُتِه: «هَینِسه هَمدیری هَمرا بَحث کِنِنی گه بُتِمِه، ”اَقَدّی دییَر دِ مِنِه نَوینِنی، ولی اَقَدّی دییَر اَی هَم مِنِه وینِنی“؟ حَیقَتاً شِمارِ گِمِه، شِما بِرمِه و زاری کِنِنی، ولی دِنیا خِشال وونِه؛ شِمارِ غَم و غِرصِه گیرنِه، ولی شِمِه غَم و غرصِه خِشالی رِه تَبدیل وونِه. یَتِه زَنا بَزائَنی موقِه دَرد کَشِنِه، چون وی موقِه بَرِسیِه؛ ولی وختی وی وَچِه دِنیا بیمو، دِ شی دَردِ یاد نیارنِه، چون یَتِه آدَم دِنیا بیمو خِشالِ. هَینجور، شِما هَم اَلَن غَم و غِرصِه دارِنی؛ ولی اَی هَم شِمارِ ویمِّه و شِمِه دِل خِشال وونِه و هیچکی شِمِه خِشالی رِه شِمِه جا نَئیرنِه. هون روز، دِ هیچی میجا نَخواینِنی. حَیقَتاً شِمارِ گِمِه هر چی آسِمونی پیری جا می اِسمی هَمرا بَخواین، اونِه شِمارِ دِنِه. تا اَلَن می اِسمی هَمرا هیچی نَخوایسِنی؛ بَخواین تا بَنگیرین گه شِمِه خِشالی کامِل بَوو. «هَینِنِه مَثَلی هَمرا شِمارِ بُتِمِه؛ ولی موقِه ای رَسِنِه گه دِ هَینجور شِمِه هَمرا گَب نَزِمِه، بَلگی پیری خَوَری عَلَنی شِمارِ گِمِه. هون روز، می اِسمی هَمرا دَرخواس کِنِنی. و شِمارِ نُمِه گه من شِمِه طرفی جا پیری جا دَرخواس کِمِّه، چون پیر شِه شِمارِ دوس دارنِه، چون شِما مِنِه دوس داشتِنی و باوَر هاکِردِنی گه خدایی طَرفی جا بیمومِه. مِن پیری طرفی جا هَین دِنیایی دِلِه بیمومِه؛ و اَلَن هَین دِنیارِه تَرک کِمِّه و پیری وَر شومِه.» اَزما وی شاگِردِن بُتِنِه: «اِه اَلَن دِ عَلَنی گَب زَنّی، نا مَثَلی هَمرا. اِسا دِ دِمّی هَمه چی ای جا خَوَر دارنی و نیاز نارنی کَسی تیجا سوالی بَپُرسِه. هَینِسه باوَر دارمی گه خدایی طَرفی جا بیموئی.» عیسی وِشونِه بُتِه: «اَلَن باوَر دارِنی؟ موقه ای رَسِنِه، گه حَیقَتاً هَمین اَلَن هَم بَرِسیِه، گه شِما هَمه پَخش و پَلا وونِنی و هر کِدیم شی خِنِه شونِنی و مِنِه تَنیا اِلنِنی؛ ولی مِن تَنیا نیمِه، چون آسِمونی پیر می هَمرا دَرِه. هَینِنِه شِمارِ بُتِمِه تا می دِلِه آرامِش دارین. دِنیایی دِلِه زَحمَت و عَذاب شِمِسِه دَرِه؛ ولی شِمِه دِل قِرص ووئِه، چون مِن دِنیارِه پیروز بَوِمِه.» عیسی شی گَبِ تُوم هاکِردِه و آسِمونِ هارشیِه و بُتِه: «پیر، وی موقِه بَرِسیِه. شی ریکارِه جَلال هادِه تا ریکا هَم تِرِه جَلال هادِه. چون دِشتِه آدَمِنی اختیارِ وِرِه هادایی، تا دِشتِه اونانیگه تو وِرِه هادایی رِه اَبَدی زندگی هادِه. و اَبَدی زندِگی هَینِه گه تِرِه تَنیا حَیقی خِدا و عیسی مَسیح گه تو بَرِسانی رِه بِشناسَن. مِن کاری گه تو مِنِه بِسپارِسی رِه اَنجام هادامِه و هَینجوری زَمینی سَر تِرِه جَلال هادامِه. پس اِی پیر، اِسا، شی وَر مِنِه جَلال هادِه، هَمون جَلالی گه پش اَزونگِه دِنیا به وجود بیِه تی وَر داشتِمِه. «مِن تی اِسمِ هونِنی سِه گه تو هَین دِنیایی دِلِه مِنِه هادایی، آشکار هاکِردِمِه. هونِن تِنی وِنِه و تو وِشونِه مِنِه هادایی، و وِشون تی کَلامِ بِجا بیاردِنِه. اِسا بِفَهمِسِنِه اونچی مِنِه هادایی تی طَرفی جا وِه. چون کَلامی رِه گه مِنِه هادایی، وِشونِه هادامِه، و وِشون اونِه قَبول هاکِردِنِه و حَیقَتاً بِفَهمِسِنِه تی طَرفی جا بیمومِه، و باوَر هاکِردِنِه گه تو مِنِه بَرِسانی ای. مِن اونانیسِه دِعا کِمِّه؛ مِن هَین دِنیایی سِه دِعا نَکِمِّه، بلگی اونانیگه تو مِنِه هادایی ای سِه دِعا کِمِّه؛ چون وِشون تِنینِه. هر چی مِن دارمِه تِنیِه و هر چی تو دارنی مِنیِه؛ و مِن وِشونی دِلِه جَلال بَیتِمِه. ویشتَر از هَین دِ دِنیایی دِلِه نَمومِّه، ولی وِشون دِنیایی دِلِه دَرِنِه؛ مِن تی وَر اِمِه. اِی قدّوسِ پیر، اونانیگه مِنِه هادائی رِه شی اِسمی هَمرا حِفظ هاکِن، تا یَتّا ووئِن، همونجوری گه اَما یَتّا هَسمی. مِن تا وختی گه وِشونی هَمرا دَوِمِه اونانیگه تو مِنِه هادائی رِه تی اِسمی هَمرا حِفظ هاکِردِمِه، مِن وِشونی جا حِفاظَت هاکِردِمِه، هیچکِدیم از اونان هَلاک نَوِنِه، جز هون هَلاکتی ریکا، تا اونچی مِقَدّسِ نِوِشتِه ای دِلِه بَنوِشت بَوِه حَیقَت بَرِسِه. ولی اِسا تی وَر اِمِه و هَین گَبارِه موقِه ای زَمِّه گه حَلا هَین دِنیایی دِلِه دَرمِه، تا می خِشالی رِه شی دِلی دِلِه کامِل دارِن. مِن تی کَلامِ وِشونِه هادامِه، ولی دِنیا وِشونی جا بیزار وِه، چون هَین دِنیایی جا نینِه، هَمونجور گه مِن هَین دِنیایی جا نیمِه. مِن نَخوایمِه وِشونِه هَین دِنیایی جا بَوِری، بَلگی خوایمِه وِشونِه هون شَریری جا حِفظ هاکِنی. وِشون هَین دِنیایی جا نینِه، هَمونجور گه مِن هَین دِنیایی جا نیمِه. حَیقَتِ وِشونِه یاد هادِه تا مِقَدَّس بَوون، تی کَلام حَیقَتِ. هَمونجور گه تو مِنِه دِنیایی دِلِه بَرِسانی، مِنَم وِشونِه دِنیایی دِلِه بَرِسانیمِه. مِن شِرِه وِشونی وَقفِ کِمِّه تا وِشون هَم شِرِه حَیقَتی وَقف هاکِنِن. «مِن فقط وِشونی سِه دَرخواس نَکِمِّه، بَلگی اونانیسِه هَم گه وِشونی پِیغِمی طریق مِنِه ایمون اُرِنِه، تا هَمه یَتّا بَوون، هَمونجوری گه تو اِی پیر می دِلِه دَری و مِن تی دِلِه. جوری هاکِن گه وِشون هَم اَمِه دِلِه دَووئَن، تا دِنیا باوَر هاکِنِه گه تو مِنِه بَرِسانی ای. مِن جَلالی گه مِنِه هادایی رِه وِشونِه هادامِه تا یَتّا بَوون، هَمونجور گه اَما یَتّا هَسمی؛ مِن وِشونی دِلِه و تو می دِلِه دَری. جوری هاکِن تا وِشون هَم کامِلاََ یَتّا بَوون تا دِنیا دِنِّه گه تو مِنِه بَرِسانی ای، و وِشونِه هَمونجوری دوس داشتی گه مِنِه دوس داشتی. اِی پیر، خوایمِه اونِنی گه مِنِه هادایی می هَمرا دَوون، هَموجِه گه مِن دَرمِه، تا می جَلالِ بَوینِن، جَلالی گه تو مِنِه هادایی؛ چون قبل از هَینگه دنیا شِرو بَوو مِنِه دوس داشتی. «اِی صالِحِ پیر، هر چَن دِنیا تِرِه نِشناسِنِه، ولی مِن تِرِه اِشناسِمِه، و هَینِن دِنِّنِه گه تو مِنِه بَرِسانی ای. مِن تی اِسمِ وِشونِه بِشناسانیمِه و اَی هَم اِشناسامِه، تا مِحَبَتی گه تو مِنِه داشتی، وِشونی دِلِه هَم دَووئِه و مِنَم وِشونی دِلِه دَووئِم.» عیسی بعد از هَینگه شی گَبِ بَزو، شی شاگِردِنی هَمرا قِدرونی دَرِّه ای اون دَس بوردِه. اوجِه یَتِه باغ دَوِه، عیسی و وی شاگِردِن باغی دِلِه بوردِنِه. یَهودا، کسی گه عیسی رِه خیانت هاکِردِه هَم اوجِه ای جا خَوَر داشتِه، چون عیسی و وی شاگِردِن مَعمولا اوجِه جَم وونِسِنِه. پَس یَهودا یَه دَسِه از سَربازِن و مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و عِلَمای فِرقِه فَریسی ای مأمورِنِ بَیتِه اوجِه بیمو. وِشون فانوس و مَشعل و سِلاحی هَمرا اوجِه بَرِسینِه. عیسی با اونگِه دِنِّسِه چی وی سَر اِنِه، پِش بوردِه و وِشونِه بُتِه: «کِنی دِمال گِردِنِنی؟» وِشون بُتِنِه: «عیسای ناصِری.» بُتِه: «مِن وی هَسمِه.» یَهودا کسی گه وِرِه خیانت هاکِرد وِه هَم وِشونی هَمرا اِسّاوِه. وختی عیسی بُتِه، «مِن وی هَسمِه،» وِشون عَقب عَقب بوردِنِه و بِنِه ای سَر دیم بَخاردِنِه. عیسی یَکَش دییَر وِشونی جا بَپُرسیِه: «کِنی دِمال گِردِنِنی؟» وِشون بُتِنِه: «عیسای ناصری.» عیسی بُتِه: «شِمارِ بُتِمِه گُو مِن وی هَسمِه. پس اگه می دِمال گِردِنِنی بِلین هَینِن بورِن.» هَینِ بُتِه تا اونچی گه پِشتَر بُت وِه حَیقَت بَرِسِه گه: «هیچکِدیم از اونانیگه مِنِه هادائی رِه از دَس نَدامِه.» اَزما شَمعونِ پِطرُس، شَمشیرِی گه شی هَمرا داشتِه رِه بَکشیِه و کاهِن اعظَمی نوکَری راسِ گوشِه بَزو و بَوریِه. هون نوکَری اِسم مالخوس وِه. عیسی، پِطرُسِ بُتِه: «شی شَمشیرِ غَلاف هاکِن! نِنِه پیالِه ای گه پیر مِنِه هادارِه بَنوشَم؟» اَزما سَربازِن شی فَرموندِه و یَهودیِنی مأمورِنی هَمرا عیسی رِه بَیتِنِه و وِرِه دَوِسِنِه. اَوَّل وِرِه حَنّایی وَر بَوِردِنِه. چون حَنّا قیافایی زَن پیر وِه. و قیافا هون سال قومی کاهِنِ اعظَم وِه. قیافا هَمونی وِه گه یَهودیِنِ بُتِه: بهتَرِ یَنَفر قومی سِه بَمیرِه. شَمعونِ پِطرُس و یَت دییَر شاگِرد عیسایی دِمال بوردِنِه. چون هون شاگِرد کاهِنِ اعظَمی آشنا وِه. عیسایی هَمرا کاهِنِ اعظَمی خِنِه ای کَناپِش بوردِه. ولی پِطرُس دَری پِشت هِرِسا. پَس هون یَتِ شاگِرد گه کاهِنِ اعظَمی آشنا وِه دیرگا بوردِه و یَتِه زَنایی هَمرا گه دَربون وِه گَب بَزو و پِطرُسِ دِلِه بَوِردِه. اَزما هون زَنا گه دَربون وِه پِطرُسی جا بَپُرسیِه: «مَگِه تو هَم یَتِه از وی شاگِردِن نیئی؟» پِطرُس جِواب هادا: «نا، نیمِه.» هَوا سَرد وِه. نوکَرِن و مأمورِن زِغالی هَمرا تَش روشِن هاکِرد وِنِه و وی دُور اِسّاوِنِه و شِرِه گَرم کِردِنِه. پِطرُس هَم وِشونی هَمرا اِسّاوِه و شِرِه گَرم کِردِه. اَزما کاهِنِ اعظَم عیسایی جا، وی شاگِردِن و تعالیمی خَوَری بَپُرسیِه. عیسی جِواب هادا: «مِن دِنیایی هَمرا عَلَنی گَب بَزومِه و هَمِش عِبادَتگاه و مَعبَدی دِلِه گه دِشتِه یَهودیِن جم وونِنِه تَعلیم هادامِه و خَلوتی دِلِه هیچی نُتِمِه. چه میجا سوال کِنّی؟ اونانیگه می گَبِ بِشنُسِنِه رِه بَپُرس! وِشون دِنِّنِه چی بُتِمِه.» وختی عیسی هَینِه بُتِه یَتِه از مأمورِن گه اوجِه اِسّاوِه وی دیمِ چَک بَزو و بُتِه: «کاهِنِ اعظَمی جِوابِ هَینجور دِنی؟» عیسی بُتِه: «اگه اِشتِباه بُتِمِه اونِه ثابِت هاکِن؛ ولی اگه راس بُتِمِه چه مِنِه زَنّی؟» اَزما حَنّا وِرِه دَس دَوَس قیافایی وَر گه کاهِنِ اعظَم وِه بَرِسانیِه. هَمون موقِه ای گه شَمعونِ پِطرُس تَشی وَر اِسّاوِه و شِرِه گَرم کِردِه، بَعضیا ویجا بَپُرسینِه: «مَگِه تو هَم یَتِه از وی شاگِردِن نیئی؟» وی هَشا بَکِشیِه و بُتِه: «نا نیمِه.» کاهِنِ اعظَمی یَتِه از نوکَرِن هَمون کسی فامیل گه پِطرُس وی گوشِ بَوری وِه، بُتِه: «مَگِه مِن شِه تِرِه هون باغی دِلِه وی هَمرا نَئیمِه؟» پِطرُس اَی هَم هَشا بَکشیِه. هَمون دَم تَلا بَخونِسِه. اَزما، صِبحِ دَم عیسی رِه قیافایی وَری جا فَرمونداری کاخی دِلِه بَوِردِنِه. وِشون شِه فَرمونداری کاخی دِلِه نَشینِه تا نَجِس نَووئِن و بَتِنَّن پِسَخی عیدی شُومِ بَخارِن. پس پیلاتُس وِشونی وَر دیرگا بیمو و بَپُرسیِه: «هَین مَردی رِه به چه جُرمی مِتَهَم کِنِنی؟» وِشون جِواب هادانِه: «اگه هَین مَردی گِناهکار نَوِه وِرِه تی تَحویل نَدامی.» پیلاتُس وِشونِه بُتِه: «شِما شِه وِرِه بَوِرین و طِبقِ شی شَریعَت وِرِه محاکِمِه هاکِنین.» یَهودیِن بُتِنِه: «اَما اجازِه نارمی هیچکَسِ بَمِردَنی سِه محکوم هاکِنیم.» هَینجوری عیسایی گَب هَینی خَوَری گه بُت وِه چِتی میرنِه حَیقَت بَرسیِه. اَی هَم پیلاتُس کاخی دِلِه دَگِرِسِه و دَستور هادا عیسی رِه وی وَر بیارَن و وِرِه بُتِه: «تو یَهودیِنی پادشاهی؟» عیسی بُتِه: «تو شِه شیجا هَینِه گِنی یا بَقیِه می خَوَری تِرِه بُتِنِه؟» پیلاتُس بُتِه: «مَگِه مِن یَهودیمِه؟ تی قوم و مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن تِرِه می تَحویل هادانِه؛ چی هاکِردی؟» عیسی بُتِه: «می پادشاهی هَین دِنیایی جا نیِه. اگه می پادشاهی هَین دِنیایی جا وِه، می نوکَرِن جنگ کِردِنِه تا یَهودیِنی دَس گِرِفتار نَووم. ولی می پادشاهی هَین دِنیایی جا نیِه.» اَزما پیلاتُس عیسی رِه بُتِه: «پَس تو یَتِه پادشاهی؟» عیسی بُتِه: «تو شِه گِنی مِن یَتِه پادشاهمِه. چون مِن هَینِسه ماری جا بَزا بَوِمِه و هَینِسه هَین دِنیایی دِلِه بیمومِه تا حَیقَتی سِه شَهادَت هادَم. پس هر کی گه حَیقَتی جائِه می گَبِ گوش دِنِه.» پیلاتُس بَپُرسیِه: «حَیقَت چیِه؟» وختی هَینِه بُتِه اَی هَم دیرگا یَهودیِنی وَر بوردِه و وِشونِه بُتِه: «مِن هیچ دَلیلی وی مَحکوم هاکِردَنی سِه نَنگیتِمِه. ولی شِمِه رَسم هَینِه گه پِسَخی عیدی دِلِه وِنِه یَتِه زیندونی رِه شِمِنِه آزاد هاکِنِم؛ خواینِنی یَهودیِنی پادشاه رِه شِمِنِه آزاد هاکِنِم؟» وِشون اَی هَم داد بَزونِه و بُتِنِه: «هَین مَردی رِه نا، باراباسِ آزاد هاکِن!» و باراباس یَتِه راهزَن وِه. اَزما پیلاتُس دَستور هادا عیسی رِه بَیرِن و شَلّاق بَزِنَن. سَربازِن تَلی ای جا تاجی بِبافتِنِه، وی کَلِّه ای سَر بِشتِنِه و یَتِه اَرغَوونی قَوا وی تَن دَکِردِنِه و وی وَر ایمونِه، گِتِنِه: «سَلام بر یَهودیِنی پادشاه!» و وِرِه چَک زووِنِه. پیلاتُس یَکَش دییَر دیرگا بوردِه و وِشونِه بُتِه: «هارشین، اَلَن وِرِه شِمِه وَر دیرگا اُرمِه تا دِنّین مِن هیچ جرمی وی مَحکوم هاکِردَنی سِه نَنگیتِمِه.» پس عیسی یَتِه تاج تَلی ای جا وی کَلِّه ای سَر و اَرغَوونی قَوا وی تَن، دیرگا بیمو. پیلاتُس وِشونِه بُتِه: «هارشین، هَین هَم هَمون مَردی!» وختی مَعبَدی گَت گَتِه کاهنِن و مَعبَدی مأمورِن وِرِه بَئینِه داد بَزونِه، بُتِنِه: «وِرِه مَصلوب هاکِن! وِرِه مَصلوب هاکِن!» پیلاتُس وِشونِه بُتِه: «شِما شِه وِرِه بَوِرین و مَصلوب هاکِنین، چون مِن هیچ جرمی وی مَحکوم هاکِردَنی سِه نَنگیتِمِه.» یَهودیِن جِواب هادانِه: «اَما شَریعَتی دارمی، طِبقِ اَمِه شَریعَت وی وِنِه بَمیرِه، چون اِدِّعا کِنِّه خِدایی ریکائِه.» وختی پیلاتُس هَینِه بِشنُسِه ویشتَر بَتِرسیِه، اَی هَم کاخی دِلِه دَگِرِسِه و عیسایی جا بَپُرسیِه: «تو کِجایی هَسّی؟» ولی عیسی هیچ جِوابی نَدا. پیلاتُس وِرِه بُتِه: «می هَمرا گَب نَزِنّی؟ مَگِه نَئونی مِن هَین اختیارِ دارمِه تِرِه آزاد هاکِنَم یا تِرِه مَصلوب هاکِنَم؟» عیسی بُتِه: «اگه خِدا هَین اختیارِ تِرِه نَداوِه تو هیچ اِختیاری می سَر ناشتی. هَینِسه اونیگِه مِنِه تی تَحویل هادا وی گِناه ویشترِ.» بعد از اون پیلاتُس هَینی دِمال دَوِه گه وِرِه آزاد هاکِنِه، ولی یَهودیِن داد زووِنِه و گِتِنِه: «اگه هَین مَردی رِه آزاد هاکِنی، قیصَری رَفِق نیئی. هر کی پادشاهی ای اِدِّعا رِه هاکِنِه، قیصَری هَمرا مخالِفَت کِنِّه.» وختی پیلاتُس هَین گَبِ بِشنُسِه عیسی رِه دیرگا بیاردِه و شی داوَری ای تَختی سَر هِنیشتِه، جایی گه به «سَنگ فَرش» مَعروف وِه و آرامی ای زِوون هونِه «جَبّاتا» گِتِنِه. هون روز، یَتِه روز قبل از پِسَخی عید وِه گه یَهودیِن شِرِه پِسَخی عیدی سِه حاضِر کِردِنِه. نَزیکِ ظِهر وِه. پیلاتُس یَهودیِنِ بُتِه: «هارشین، هَین هَم شِمِه پادشاه!» وِشون شول هادانِه: «وِرِه بَکوش! وِرِه بَکوش! وِرِه مَصلوب هاکِن!» پیلاتُس وِشونِه بُتِه: خواینِنی شِمِه پادشاهِ مَصلوب هاکِنَم؟» مَعبَدی گَت گَتِه هاکِنِن جِواب هادانِه: «اَما بِجز قیصر پادشاهِ دییَری نارمی.» سَرآخَر پیلاتُس عیسی رِه وِشونی تَحویل هادا تا وِرِه مَصلوب هاکِنِن. پس وِشون عیسی رِه بَیتِنِه و بَوِردنِه. عیسی شی صَلیبِ دوش بَکشیِه، مَحَلی گه وی اِسم کَلِّه ای کاسِه و آرامی ای زِوون جُلجُتا گِتِنِه بوردِه. اوجِه وِرِه مَصلوب هاکِردِنِه. وی هَمرا دِ نَفر دییَر هَم مَصلوب بَوِنِه، و هون دِتا عیسایی دِ طَرَف دَوِنِه و عیسی وِشونی میِن دَوِه. پیلاتُسی دستوری هَمرا یَتِه کَتیبِه بَنوِشتِنِه و اونِه صَلیبی سَر بَزونِه. اونی سَر بَنوِشت بَوِه وِه: ’عیسای ناصِری، یَهودیِنی پادشاه.‘ یَتِخِیلی یَهودیِن هون کَتیبِه رِه بَخونِسِنِه، چون جایی گه عیسی رِه مَصلوب هاکِردِنِه شَهری نَزیکی وِه و هون کَتیبِه آرامی، لاتینی و یونانی ای زِوون بَنوِشت بَوِه وِه. پَس یَهودیِنی گَت گَتِه کاهنِن پیلاتُسِ بُتِنِه: «نَنویس’یَهودیِنی پادشاه‘، بَلگی بَنویس هَین مَردی گِتِه مِن یَهودیِنی پادشاهمِه.» پیلاتُس بُتِه: «هر چی بَنوِشتِمِه دِ بَنوِشتِمِه.» وختی سَربازِن عیسی رِه مَصلوب هاکِردِنِه، وی جِمِه رِه بَیتِنِه چار قِسمَت رَسَد هاکِردِنِه و هر کِدیم یَه قِسمَتِ بَیتِنِه، وختی وی قَوارِه بَرِسینِه بَئینِه یَسَرِه هَسِّه و دَرز نارنِه. پس هَمدیَرِ بُتِنِه: «هَینِه گِلی نَکِنیم، بَلگی قِرعه دیم بَدیم بَوینیم کِنی وونِه.» هَینجوری مزامیری نوشتِه حَیقَت بَرِسیِه گه: «می جِمِه رِه شی میِن رَسَد هاکِردِنِه و می قَوایی سَر قِرعه دیم بَدانِه.» پس سَربازِن هَینجور هاکِردِنِه. عیسایی صَلیبی نَزیکی، وی مار، وی خالِه، و مریم کْلوپاسی زَنا و مریم مَجْدَلیّه اِسّاوِنِه. وختی عیسی شی مار و هون شاگِردی گه وِرِه دوس داشتِه رِه بَئیِه هی وَر اِسّانِه، شی مارِ بُتِه: «اِی زَن، هارِش هَین تی ریکا.» اَزما هون شاگِردِ بُتِه: «هارِش هَین تی مار.» از اون ساعت هون شاگِرد عیسایی مارِ شی خِنِه بَوِردِه. بعد از اون عیسی گه دِنِسِه دِ هَمه چی تُوم بَوِه، اونی وِسِه گِه مِقَدّسِ نِوِشتِه اَنجام بَرِسِه، بُتِه: «مِنِه تَشنیِه.» اوجِه یَتِه ظَرف دَوِه گه تِرش بَوِه شَرابی جا مَشت وِه. پس یَتِه اَبر گه تِرش بَوِه شَرابی دِلِه بَزو وِنِه رِه یَتِه زُوفا داری شاخِه ای سَر بِشتِنِه و عیسایی دِهِنی وَر بَوِردِنِه. وختی عیسی تِرش بَوِه شَرابِ بَچِشیِه، بُتِه: «تُوم بَوِه.» اَزما شی سَرِ جِر بیاردِه و شی روحِ تَسلیم هاکِردِه. چون هون روز، پِسَخی عیدی آمادِه بَووئَنی روز وِه، و روز بعد، یَهودیِنی گَتِ مِقَدّسِ شنبه وِه. یَهودیِنی گَت گَتِ نَخوایسِنِه جَسَدیشون تا فردا صَلیبی سَر بَمونِّه، پیلاتُسی جا بَخوایسِنِه تا هون سِه نَفری لینگی ساقِ بِشکانَن تا بَتِنَّن وِشونی جَسَدِ صَلیبی جا جِر بیارِن. پَس سَربازِن بیمونِه و هون دِ نَفری لینگی ساقِ گه عیسایی هَمرا مَصلوب بَوِه وِنِه رِه بِشکانینِه. ولی وختی عیسی رِه بَرِسینِه و بَئینِه بَمِردِه، وی ساقِ نِشکانینِه. ولی یَتِه از سَربازِن وی پَلی ای دِلِه نیزِه بَزو و دَرجا وی پَلی ای جا خون و اُو دیرگا بیمو. کسی گه هَینِه بَئیِه، شَهادَت دِنِه تا شِما هَم ایمون بیارین. وی شَهادَت راسِ. و وی دِنِّه گه دِ حَیقَتِ گِنِه. هَینِن اِتِّفاق دَکِتِه تا مِقَدّسِ نِوشتِه حَیقَت بَرِسِه گه: «وی هَسکائیشونی جا هیچکدیم نِشکِنِه.» و هَمینجور هَم مِقَدَّس نوشتِه ای یَتِه قِسمَت دییَر گِنِه: «اونیگه نیزِه بَزونِه رِه، اِشِنِنِه.» بعد از هَین اِتِّفاقا، یوسِف گه اَهلِ رامَه وِه، پیلاتُسی جا اِجازه بَخوایسِه تا عیسایی جَسَدِ بَیرِه. یوسِف، عیسایی شاگِرد وِه، ولی یَواشکی، چون یَهودیِنی جا تَرسی وِه. پیلاتُس وِرِه اجازِه هادا. پس بیمو عیسایی جَسَدِ بَیتِه. نیقودیموس هَم گه پِشتَر شُوئینِه عیسایی وَر بورد وِه، بیمو و شی هَمرا سی کیلو مُر و عود بیاردِه. پس وِشون عیسایی جَسَدِ بَیتِنِه، اونِه طِبقِ یهودی رَسم عَطریجاتی هَمرا کَفنی دِلِه دَپیتِنِه. اوجِه گه عیسی مَصلوب بَوِه، یَتِه باغ دَوِه و هون باغی دِلِه یَتِه تازِه مَقبَرِه دَوِه گه حَلا مِردِه ای رِه اونی دِلِه نِشت وِنِه. پس چون یَهودینی آمادِه بَووئَنی روز، پِسَخی عیدی سِه وِه، و هون مَقبَرِه هَم هَمون نَزیکی وِه، عیسایی جَسَدِ وی دِلِه بِشتِنِه. هفته ای اوّلین روز، صِبِ دَم، موقِه ای گه حَلا هَوا تاریک وِه، مریم مَجْدَلیّه مَقبَرِه ای سَر بیمو و بَئیِه گه سَنگ مَقبَرِه ای دَری وَر کِنار بوردِه. پَس دُویی هَمرا شَمعونِ پِطرُس و هون شاگِردی گه عیسی وِرِه دوس داشتِه ای وَر بوردِه و وِشونِه بُتِه: «اَمِه سَروَرِ مَقبَرِه ای جا بَوِردِنِه و نَئومّی کِجِه بِشتِنِه.» پس پِطرُس و هون یَتّا شاگِرد دیرگا بیمونِه و مَقبَرِه ای سَمت راه دَکِتِنِه. هر دِتا با هَم دُو کِردِنِه؛ ولی هون یَتّا شاگِرد پِطرُسِ پِش دَکِتِه و اوَّل مَقبَرِه رِه بَرِسیِه. دِلّا بَوِه و مَقبَرِه ای دِلِه رِه هارشیِه، بَئیِه گه کَفَنی جِل اوجِه دَرِه، ولی دِلِه نَشیِه. اَزما شَمعونِ پِطرُس هَم وی دِمال بیمو و مَقبَرِه ای دِلِه بوردِه، بَئیِه گه کَفَنی جِل اوجِه دَرِه، ولی دَسمالی گه عیسایی کَلِّه ای دورِه دَوِس وِنِه کَفَنی وَر دَنیوِه، بَلگی سیوا تاهاکِرد یَجا دییَر دَوِه. پس هون یَتّا شاگِرد گه اَوَّل مَقبَرِه رِه بَرِسی وِه هَم دِلِه بوردِه و بَئیِه و ایمون بیاردِه. چون حَلا شاگِردِن مِقَدّسِ نِوِشتِه رِه نِفَهمِس وِنِه گه عیسی وِنِه مِردِگونی جا زینِّه بَوو. اَزما هون دِتا شاگِرد شی خِنِه دَگِرِسِنِه. ولی مریم، مَقبَرِه ای دیرگا اِسّاوِه و بِرمِه کِردِه. وی هَمونجور گه بِرمِه کِردِه دِلّا بَوِه تا مَقبَرِه ای دِلِه رِه هارشِه. هَمون موقِه دِتا فِرِشتِه رِه اِسبی لیواسی هَمرا اوجِه ای گه عیسایی جَسَدِ بِشت وِنِه بَئیِه، یَتِه وی کَلِّه ای جایی سَر و یَت دییَر وی لینگی جایی سَر نیشت وِنِه. وِشون وِرِه بُتِنِه: «اِی زَنا، چه بِرمِه کِنّی؟» مریم جِواب هادا: «می سَروَرِ بَوِردِنِه و نَئومِّه وِرِه کِجِه بِشتِنِه.» وختی هَینِه بُتِه دَگِرِسِه و بَئیِه عیسی اوجِه اِسّائِه، ولی نِفَهمِسِه گه وی عیسائِه. عیسی وِرِه بُتِه: «اِی زَن، چه بِرمِه کِنّی؟ کِنی دِمال گِردِنی؟» مریم خیال هاکِردِه باغوونِه، بُتِه: «آقا، اگه تو وِرِه بَیتی مِنِه بُو کِجِه بِشتی تا بورِم و وِرِه بَیرِم.» عیسی وِرِه بُتِه: «مریم!» مریم دَگرِسِه و آرامی ای زِوونی هَمرا بُتِه: «رَبّونی!» یَعنی اِسّا. عیسی وِرِه بُتِه: «می کَش نَخار، چون حَلا پیری وَر لُو نَشیمِه. ولی می بِرارِنی وَر بور و وِشونِه بُو گه مِن شی پیر و شِمِه پیر و شی خِدا و شِمِه خِدایی وَر لُو شومِه.» مریمِ مَجْدَلیّه بوردِه و شاگِردِنِ خَوَر هادا گه «خِداوَندِ بَئیمِه!» و هون چیایی گه عیسی وِرِه بُت وِه رِه وِشونِه بُتِه. هَمون روزی غروب دَم، گه هفته ای اوَّلین روز وِه، شاگِردِن هی وَر جَم وِنِه و یَهودیِنی تَرسی جا دَریشونِه کِلی هاکِرد وِنِه، عیسی بیمو و وِشونی میِن هِرِسا و بُتِه: «سَلام بَر شِما!» وختی هَینِه بُتِه، شی دَس و پَلی رِه وِشونِه هَم هادا. شاگِردِن وختی خِداوَندِ بَئینِه خِشال بَوِنِه. عیسی اَی هَم وِشونِه بُتِه: «سَلام بَر شِما! هَمونجور گه پیر مِنِه بَرِسانیِه، مِنَم شِمارِ رَسامِّه.» وختی هَینِه بُتِه، پی هاکِردِه و بُتِه: «روح القُدُسِ بَیرین. اگه یَنَفری گِناهِنِ بِبَخشین، وِشونِه بَخشیدِه وونِه؛ و اگه یَنَفری گِناهِنِ نِبَخشین، بَخشیده نَوونِه.» موقِه ای گه عیسی بیمو، توما یَتِه از دِوازِه شاگِردِن، گه وِرِه دِقِجی گِتِنِه، وِشونی هَمرا دَنیوِه. پس بَقیِه شاگِردِن وِرِه بُتِنِه: «خِداوَندِ بَئیمی!» ولی توما وِشونِه بُتِه: «تا شِه مِخیشونی مالِ وی دَسی دِلِه نَوینِم و شی اَنگیسِ مِخیشونی جایی سَر نِلَم و شی دَسِ وی پَلی ای وِهری دِلِه نِلَم، باوَر نَکِمِّه.» هَشت روز دییَر عیسایی شاگِردِن اَی هَم خِنِه ای دِلِه دَوِنِه و توما وِشونی هَمرا دَوِه. با وِجود هَینگه دَریشون کِلی وِنِه عیسی بیمو و وِشونی میِن هِرِسا و بُتِه: «سَلام بَر شِما!» اَزما تومارِه بُتِه: «شی اَنگیسِ هَیجِه بِل و می دَسِ بَوین، شی دَسِ پِش بیار و می پَلی ای وِهری دِلِه بِل. بی ایمون نَواش، بَلگی ایمون دار.» توما وِرِه بُتِه: «می خِداوَند و می خِدا!» عیسی بُتِه: «چون مِنِه بَئی ایمون بیاردی؟ خِش بِه حالِ هونِن گه نَئی ایمون بیاردِنِه.» عیسی خِیلی نِشونِه و مُعجِزهای دییَر هَم شاگِردِنی وَر هاکِردِه گه هَین کیتابی دِلِه بَنوِشت نَوِه. ولی هَینِن بَنوِشت بَوِه تا باوَر هاکِنین گه عیسی، هَمون مَسیحِ موعود، خِدایی ریکائِه، تا هَین ایمونی هَمرا، وی اِسمی دِلِه زندگی دارین. بعد از هَین اِتِّفاقا، عیسی یَکَش دییَر ”تیبِریِه ای دَریایی“ وَر گه هَمون ”جَلیلی دَریا“ وِه، شِرِه شاگِردِنِه آشکار هاکِردِه. وی هَینجور شِرِه آشکار هاکِردِه: یَتِه روز شَمعونِ پِطرُس، توما گه وِرِه دِقِجی گِتِنِه، نَتَنائیل اَهلِ قانای جَلیل، زِبِدی ای ریک ریکا و دِتا شاگردِ دییَر با هَم دَوِنِه. شَمعونِ پِطرُس وِشونِه بُتِه: «مِن شومِه مائی بَیرِم.» وِشون بُتِنِه: «اَما هَم تی هَمرا اِمی.» پَس دیرگا بوردِنِه و لوتکا سِوار بَوِنِه. ولی هون شُو هیچی مائی نَیتِنِه. صِبِ دَم، عیسی دَریالُو اِسّاوِه؛ ولی شاگِردِن نِفَهمِسِنِه وی عیسائِه. عیسی وِشونِه بُتِه: «وَچیلِه، هیچ مائی بَیتِنی؟» جِواب هادانِه: «نا!» عیسی بُتِه: «تورِ لوتکایی راسِ طَرف دیم بَدین گه گیرِنی.» وِشون هَینجور هاکِردِنِه. و اَنّی مائی زیاد وِه گه دِ نَتِنِسِنِه تورِ لوتکایی دِلِه بَکِشَن. هون شاگِردی گه عیسی وِرِه دوس داشتِه پِطرُسِ بُتِه: «خِداوَندِ!» شَمعونِ پِطرُس وختی بِشنُسِه خِداوَندِ، شی جِمِه رِه دَکِردِه، - چون جِمِه رِه کاری سِه شی تَنی جا دَر بیارد وِه - و شِرِه دَریایی دِلِه دیم بَدا. دییَر شاگِردِن هَمونجوری گه تورِ پِر از مائی رِه شی دِمال کَشینِه، لوتکایی هَمرا بیمونِه، چون وِشون دَریالُویی جا دور نَوِنِه و حدودِ صَد مِتر فاصِلِه داشتِنِه. وختی دَریالُو بَرِسینِه، بَئینِه یَتِه تَش زِغالی هَمرا روشِنِه و وی سَر مائی دَرِه و نون هَم دَرِه. عیسی وِشونِه بُتِه: « هون مائی ای جا گه اَلَن بَیتِنی، بیارین.» شَمعونِ پِطرُس لوتکایی دِلِه بوردِه و تورِ دَریالُو بَکِشیِه. تور گَت گَتِ مائی ای جا مَشت وِه، صد و پَنجاه و سِه تا مائی توری دِلِه دَوِه، با هینگِه توری دِلِه خِیلی مائی دَوِه، ولی تور نُوسّا. عیسی وِشونِه بُتِه: «بیئِین صِبونِه بَخارین.» شاگِردِنی جا هیچکدیم جِرأت نَکِردِنِه ویجا بَپُرسَن، «تو کی هَسّی؟» چون دِنِسِنِه خِداوَندِ. عیسی پِش بیمو، نون و مائی رِه بَیتِه و وِشونِه هادا. هَین سِوِّمین کَشی وِه گه عیسی بعد از زینِّه بَووئَن، شِرِه شاگِردِنِ آشکار کِردِه. بعد از صِبونِه، عیسی شَمعونِ پِطرُسی جا بَپُرسیِه: «اِی شَمعون، یوحَنایی ریکا، مِنِه هَینِنی جا ویشتَر دوس دارنی؟» وی جِواب هادا: «اَرِه آقا؛ تو گُو دِنّی تِرِه دوس دارمِه.» عیسی وِرِه بُتِه: «می وَرکائیشونِه خِراک هادِه.» دِوِّمین کَش عیسی ویجا بَپُرسیِه: «اِی شَمعون، یوحَنایی ریکا، مِنِه دوس دارنی؟» شَمعونِ پِطرُس جِواب هادا: «اَرِه آقا؛ تو گُو دِنّی تِرِه دوس دارمِه.» عیسی بُتِه: «می گِسَنیشونِه چَپونی هاکِن.» سِوِّمین کَش عیسی وِرِه بُتِه: «اِی شَمعون، یوحَنایی ریکا، مِنِه دوس دارنی؟» پِطرُس هَینی جا گه عیسی سِه کَش ویجا بَپُرسیِه مِنِه دوس دارنی؟» نارحَت بَوِه و بُتِه: «آقا، تو هَمه چیرِه دِنّی؛ تو گُو دِنّی تِرِه دوس دارمِه.» عیسی بُتِه: «می گِسَنیشونِه خِراک هادِه. حَیقَتاً تِرِه گِمِه، وختی گه جَوونتَر وِه ای شی کَمَرِ وَسّی و هر جا خوایسی شیئی، ولی وختی پیر بَووئی، شی دَسِ وا کِنّی و یَنَفر دییَر تی کَمَرِ وَنِّه و تِرِه جایی گه نَخواینی بوری وَرنِه.» عیسی هَینِه بُتِه تا پِطرُس دِنِّه چِتی میرنِه و خِدارِه جَلال دِنِه. اَزما عیسی وِرِه بُتِه: «می دِمال بِرِه.» اَزما پِطرُس دَگِرِسِه و بَئیِه هون شاگِردی گه عیسی وِرِه دوس داشتِه وِشونی دِمال اِنِه. وی هَمونی وِه گه شُومی سَر عیسایی پَلی ای وَر لَم هادا وِه و ویجا بَپُرسی وِه، «آقا، کی تِرِه دِشمَنی تَسلیم کِنِّه؟» وختی پِطرُس وِرِه بَئیِه، عیسایی جا بَپُرسیِه: «آقا، پس وی سَر چی اِنِه؟» عیسی پِطرُسِ بُتِه: «اگه بَخوام تا می دَگِرِسَنی موقِه وی زینِّه بَمونِّه، تِرِه چیِه؟ تو می دِمال بِرِه!» پَس هَین گَب بِرارِنی دِلِه دَپیتِه گه هون شاگِرد نَمیرنِه، دَر صورتی گه عیسی پِطرُسِ نُت وِه وی نَمیرنِه، بَلگی بُتِه «اگه بَخوام تا می دَگِرِسَنی موقِه زینِّه بَمونِّه، تِرِه چیِه؟» هَین هَمون شاگِردِ گه هَین چیارِه شَهادَت دِنِه و هَینِنِه بَنوِشتِه. اَما دِمّی گه وی شَهادَت راسِ. عیسی خِیلی کارای دییَر هَم هاکِردِه گه اگه یَتّا یَتّا بَنوِشت وونِسِه، گِمون نَکِمِّه حَتّی دِشتِه دِنیایی کیتابیشون هَم بَتِنِس وون هون نِوِشتِه ایشونِه شی دِلِه جا هادَن. 21 اِی تئوفیلوس، مِن شی اوَّلین کیتابِ، دِشتِه کارایی خَوَری بَنوِشتِمه گه عیسی اونی اَنجام هادائَن و تَعلیمِ شِرو هاکِردِه تا روزی گه روح القُدُسی طریقی جا شی انتخاب بَوِه رَسولِنِ دَستورایی هادا و اَزما وِرِه آسِمونی سِه لُو بَوِردِنِه. عیسی بعد از هَینگه زَجر بَکشیِه، شِرِه رَسولِنِ هَم هادا و خِیلی کارایی هَمرا ثابت هاکِردِه گه زینِّه بَوِه. پَس چِل روزی اَنّا شِرِه وِشونِه ظاهر کِردِه و خِدایی پادشاهی ای خَوَری وِشونی هَمرا گَب زووِه. عیسی وختی رَسولِنی هَمرا دَوِه وِشونِه دَستور هادا گه اورشلیمی شهری جا نَشوئَن، بَلگی آسِمونی پیری هون وعدِه ای انتظارِ بَکِشِن. و بُتِه: «هَمونجور گه میجا بِشنُسِنی یحیی اُوئی هَمرا غِسلِ تَعمید داوِه، ولی شِما چَن روز دییَر روح القُدُسی هَمرا غِسلِ تَعمید گیرِنی.» وختی گه رَسولِن هی وَر جَم بَوِنِه، عیسایی جا بَپُرسینِه: «خِداوندا، وی موقِه اَلَنِ گه تو اسرائیلی پادشاهی رِه وِرِه گِردانی؟» عیسی جِواب هادا: «لازِم نیِه روزا و وَختایی گه پیر شی قِدرتی هَمرا مِعیَّن هاکِردِه رِه دِنّین؛ ولی وختی روح القُدُس شِمِه سَر نازِل بَوو، قِوَّت گیرِنی و اورشلیمی شهری دِلِه و دِشتِه یهودیه و سامِره ای مَنطقِه و دِنیایی دورترین نِخطه ای جا، می شاهِدِن وونِنی.» عیسی بعد از هَینگه هَین گَبِ بَزو، هَمونجور گه رَسولِن اِشینِه، وِرِه آسِمونی سِه لُو بَوِردِنِه و وِشونی چِشی وَر یَتِه اَبر وِرِه دُور هاکِردِه و دِ وِشون عیسی رِه نَئینِه. وختی گه عیسی دِ شیوِه و رَسولِن دِ آسِمونِ زِل زووِنِه، ناخوکی دِتا مَردی گه اِسبی قَوا داشتِنِه وِشونی وَر هِرِسانِه و بُتِنِه: «اِی جَلیلی مَرداکِنِن، چه اِسّانی و آسِمونِ اِشِنِنی؟ هَمین عیسی گه شِمِه میِنی جا وِرِه آسِمونی سِه لُو بَوِردِنِه، اَی هَم گِردِنِه، هَمونجور گه بَئینی وِرِه آسِمونی سِه لُو بَوردِنِه.» اَزما رَسولِن زیتونی کوهی جا گه حِدودِ یَک کیلومتر اورشَلیمی شهری جا فاصِلِه داشتِه و فقط یَهودیِن مِقَدّسِ شنبِه روز بَتنِسِّنِه اَتَنی شهری جا دور بَوون، اورشَلیمی سِه دَگِرِسِنِه. وختی اورشلیم بَرِسینِه، یَتِه بالاخِنِه گه وِشونی مِنزلگاه وِه بوردِنِه. اونانیگه اوجِه دَوِنِه هَینِن وِنِه: پِطرُس و یوحنا، یعقوب و آندریاس، فیلیپُس و توما، بَرتولْما و مَتّی، حَلفایی ریکا یَعقوب، وطن پرستِ شَمعون، و یَعقوبی ریکا یَهودا. دِشتِه وِشون زَناکِننی هَمرا و مریم عیسایی مار و وی بِرارِنی هَمرا، یَکدِل دِشتِه شی وَختِ دِعایی سِه اِشتِنِه. یَتِه از اون روزا، پِطرُس بِرارنی میِن گه حِدودِ صَد و بیس نفر وِنِه، هِرِسا و بُتِه: «اِی بِرارِن، مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی پِشگویی وِسِه حَیقَت بَرِسِه. هون نِوشته هایی گه روح القُدُس خِیلی وَخت پیشا داوودِ پادشاهی زِوونی جا یَهودایی خَوَری بُتِه. اونی خَوَری گه عیسایی هَماسیَنی رانِما وِه. چون وی یَتِه از اَما وِه و هَین خِدمَتی دِلِه سَهمی داشتِه.» یَهودا شی شِرارتی مِزّی هَمرا گه شی خیانتی سِه بَئیت وِه، یَتِه زَمی بَخریِه و هَموجِه دَمر دیم بَخاردِه و بَتِرکِسِه و وی دِل و رودِه دیرگا بَریختِه. دِشتِه اورشلیمی مَردِن هَین جریانی جا خَوَدار بَوِنِه و شی زِوون هون مَحَلی اِسمِ «حَقِلْ‌دَما»، یَعنی خونی زَمی بِشتِنِه. «مَزامیری کیتابی دِلِه بَنوشتِه: «”وی خِنِه خَرابِه بَوو و دِ هیچکَس اوجِه زندگی نَکِنِه،“ و: «”وی مقام و منصَبِ یَنَفَر دییَر گیرنِه.“ پس لازِمِ یَنَفَر گه هَمِش هون موقِه ای گه عیسای خداوند اَمِه هَمرا دَوِه، اَمِه جَمی دِلِه بیِه. یَعنی یحیایی تَعمیدی موقِه تا روزی گه عیسی رِه اَمِه وَری جا لُو بَوردِنِه. یَتِه از هَین آدَمِن وِنِه اَمِه هَمرا عیسایی زینِّه بَووئَنی شاهِد بَوو.» وِشون دِ نَفَرِ مَرِّفی هاکِردِنِه: یوسِف گه وِرِه بَرسابا گِتِنِه و وِرِه یوستوسی اِسمی هَمرا هَم اِشناسینِه، و مَتیاسِ. اَزما هَینجور دِعا هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اِی خِداوند، تو دِشتِه آدَمِنی دِلی جا خَوَر دارنی. تو شِه اَمارِه هَم هادِه هَین دِتایی جا کِدیم یَتّارِه اِنتخاب هاکِردی تا هَین خِدمَت و رَسول ووئَنِ بَیرِه، خِدمتی گه یَهودا اونِه پَس بَزو و جایی گه وی دِل دَوِه بوردِه.» اَزما قِرعه دیم بَدانِه و مَتیاسی اِسم دَکِتِه. هَینجوری وی یازِه تا رَسول دییَرِ مِلحَق بَوِه. وختی پِنتیکاستی روز بَرِسیِه، هَمه یَکدِل یَجا جَم وِنِه گه ناخوَکی یَتِه چِمِر هِتی تِنِ وایی چِمِری تَرا آسِمونی جا بیمو و دِشتِه خِنِه ای گه اونی دِلِه نیشت وِنِه رِه، پِر هاکِردِه. اَزما یَچی هِتی تَشی اَلوکی تَرا بَئینِه گه رَسَد بَوِه و هر کِدیمی سَر هِنیشتِه. اَزما هَمه روح القُدُسی جا پِر بَوِنِه و هَمونجور گه روح وِشونِه گَب بَزوئَنی قِوَّتِ داوِه، دییَر زِوونایی هَمرا گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِنِه. هون روزا، دیندارِ یَهودیِن، آسِمونی بِنی دِشتی مَملِکَتی جا، اورشَلیمی شهری دِلِه دَوِنِه. وختی هَین صِدا بِلَن بَوِه، جماعَت جَم بَوِنِه، وِشون بِهت بَزِه وِنِه، چون هر کدیم از وِشون اِشنُسِنِه گه اونان وِشونی زِوون گَب زَنِنِه. پس بِهت و حیرَتی هَمرا گِتِنِه: «مَگِه هَینِن گه گَب زَنِنِه هَمه جَلیلی نینِه؟ پَس چِتیِه گه اِشنُمی هر کدیم اَمِه مار وَری زِوونی تَرا گَب زَنِنِه؟ پارتها و مادها و عیلامیِن، بین‌النهرینی مَردِن و یهودیه و کاپادوکیه و پونتوس و آسیایی مَنطقِه ای امپراطوری فْریجیه و پامفیلیه و مصر و لیبی ای هون قِسمتا گه قیرَوانی سِه وِه، و رُومی زائِرِن هَم یَهودی و هَم اونانیگه یَهودی دینِ قَبول هاکِردِنِه؛ و همینجور کْرت و عربستانی مَردِن - هَمه اِشنُمی گه هَینِن اَمِه زِوون خِدایی قِوَّت و عجیبِ کارایی جا گَب زَنِنِه.» پس هَمه حیرون و سَرگَردون هَمدیَرِ گِتِنِه: «هَین اِتِّفاقی معنی چیِه؟» ولی بعضیا ریشخَن زووِنِه گِتِنِه: «هَینِن تازِه شَرابی جا مَس بَوِنِه!» اَزما پِطرُس هون یازِه رَسولی هَمرا پِرِسا و شی اَوازِ بِلَن هاکِردِه، وِشونه بُتِه: «اِی یَهودین و اِی اورشلیمی مَردِن، هَینِ بِفَهمین و اونچی گِمِه رِه دِقَّتی هَمرا گوش هادین! هَین مَرداکِنِن اونجور گه شِما گِمون کِنِنی مَس نینِه، چون اَلَن ساعَت نِه صِبِ! بَلگی هَین هَمونِه گه یوئیلِ پِیغَمبَر وی خَوَری هَینجور پِشگویی هاکِرد وِه: «‌”خدا گِنِه: آخرین روزایی دِلِه شی روحِ دِشتِه مَردِنی سِه ریزمِه. شِمِه ریک ریکا و کیجکیجا نَبِوّت کِنِنِه، شِمِه جَوونِن رؤیاها و شِمِه پیرِن خُو وینِنِه. هون روزا، حتّی شی نوکَرِن و کِلفتِنی سِه، شی روحی جا ریزِمِه و وِشون نَبِوّت کِنِنِه. بالا آسِمونی دِلِه عجیبِ چیا و جِر، زَمینی سَر نِشونِه ظاهِر کِمِّه، خون و تَش و دی. پِش از اونگه خِداوَندی روز بَرِسِه، هون پِرشِکوه و گَتِ روز خِرشید تاریک وونِه و ماه خونی رَنگ وونِه. و هَینجور وونِه گه هر کی خِداوندی اِسمِ بَخونِّه، نِجات گیرنِه.“ «اِی یَهودین، هَینِ بِشنُئین: عیسای ناصِری، اونگه خِدا معجزات و عجیبِ چیا و نِشونِه هایی گه وی دَسی هَمرا شِمِه میِن ظاهِر هاکِردِه، وی حَیقَتِ گِواهی هادا، هَمونجور گه شِه دِنِّنی هَین عیسی طِبقِ خِدایی اِراده و نخشِه شِمِه تَسلیم بَوِه، و شِما کافِرِنی دَس وِرِه صَلیب بَکِشینی و بَکوشتِنی. ولی خِدا وِرِه مَرگی دَردایی جا آزاد هاکِردِه و زینِّه هاکِردِه. چون مَحال وِه مَرگ بَتِنِّه وِرِه شی چَنگی دِلِه دارِه. هَمونجور گه داوود عیسایی خَوَری گِنِه: «‌”خداوندِ هَمِش شی چِشی پِش بَئیمِه چون وی می راسِ دَسی وَر دَرِه تا لَرزِه نَکِفِم. هَینِسه می دِل شادی کِنِّه و می زِوون خِشالی کِنِّه می تَن اِمیدی دِلِه مونِّه؛ چون می جانِ مِردگونی دِنیایی دِلِه وِل نَکِنّی، و نِلنی تی اِنتخاب بَوِه ای تَن بَپیسِه. تو زندگی ای راهیشونِه مِنِه یاد هادایی، تو شی حِضوری هَمرا مِنِه شادی ای جا پِر کِنّی.“ «اِی بِرارِن، بَتِمِّه یَقینی هَمرا شِمارِ بُئِم گه اَمِه جَد داوود بَمِردِه و دَفن بَوِه و وی مَقبَره هَم تا اَمرِز اَمِه وَر دَرِه. داوود یَتِه پِیغَمبر وِه و دِنِسِّه خِدا ویسِه قَسَم بَخاردِه گه وی نَسلی جا یَنَفرِ وی سَلطَنَتی تَختی سَر نیشانِّه. داوود پِشتَر آیندِه رِه بَئیِه، وی مَسیحی زینِّه بَووئَنی خَوَری بُتِه گه وی جان مِردگونی دِنیایی دِلِه نَمونِّه و وی تَن نَپیسِنِه خِدا هَمین عیسی رِه زینِّه هاکِردِه و اَما هَمه هَم شاهِدِمی. عیسی خِدایی راسِ دَسی وَر لُو بوردِه و آسِمونی پیری جا، روح القُدُسِ موعودِ بَیتِه و بَریختِه، هَینی گه اَلَن وینِنی و اِشنُنِنی رِه. داوود آسِمونی سِه لُو نَشیِه، ولی شِه گِنِه: «‌”خِداوند، می خِداوَندِ بُتِه: «’می راسِ دَسی وَر هِنیش تا تی دِشمَنِنِ تی لینگی بِن دیم بَدِم.»“‘ «پَس اِی یَهودی قوم، هَمه یَقینی هَمرا دِنّین گه خِدا هَین عیسی رِه گه شِما وِرِه صَلیب بَکِشینی، هَم خداوند و هَم مسیحِ موعود هاکِردِه.» وختی وِشون هَین گَبارِه بِشنُسِنِه جوری بَوِنِه گه اِنگار وِشونی دِل خَنجر بَخارد وو، پِطرُس و دییَر رَسولِنِ بُتِنِه: «اِی بِرارِن، چی هاکِنیم؟» پِطرُس وِشونِه بُتِه: «توبِه هاکِنین و هر کِدیم از شِما عیسای مسیحی اِسمی هَمرا شی گِناهِنی آمِرزِشی سِه غِسلِ تَعمید بَیرین، و روح القُدُسی عطا رِه گیرِنی. چون هَین وَعدِه شِما و شِمِه وَچیلِه ای سِه و دِشتِه هونِنی سِه هَسِّه گه دیرِشِر دَرِنِه، یَعنی هر کی خِداوند اَمِه خِدا وِرِه شی کَفا بَخونِّه.» پِطرُس خِیلی دییَر گَبایی هَمرا شهادَت هادا و وِشونِه تَشویق هاکِردِه بُتِه: «شِرِه هَین ناخَلَفِ نَسلی جا آزاد هاکِنین!» پس اونانیگه پِطرُسی پیغِمِ قَبول هاکِردِنِه، تَعمید بَیتِنِه. همون روز حِدودِ سِه هزار نفر وِشونِه مِلحَق بَوِنِه. وِشون شِرِه وَقفِ تَعلیم بَیتَن رَسولِنی جا و دییَر ایموندارِنی هَمرا مِشارکت و نون گِلی هاکِردَن و دِعا هاکِردِنِه. هر کدیم از وِشونِه تَرس بَیتِه، و خِیلی عجیبِ چیا و نِشونِه ها رَسولِنی دَس اَنجام وونِسِه. دِشتِه ایموندارِن هَمدیَری هَمرا دَوِنِه و هَمه چی ای دِلِه شَریک وِنِه. شی مال و مَنالِ روتِنِه و وی پولِ هر کسی اِحتیاجی اَنّا هَمه ای میِن رَسَد کِردِنِه. وِشون هر روز مَعبَدی دِلِه جَم وونِسِنِه و هَمدیَری هَمرا شی خِنِه ای دِلِه نون گِلی کِردِنِه، و خِشی و سادِه دِلی هَمرا غَذا خاردِنِه. وِشون خِدارِه حَمد و ثَنا کِردِنِه. دِشتِه مَردِن وِشونِه اِحترام اِشتِنِه، و خِداوند هر روز اونانیگه نِجات گیتِنِه رِه وِشونی جَمی دِلِه اِضافِه کِردِه. یَتِه روز ساعتِ سِه بعد از ظِهر گه دِعایی موقِه وِه، پِطرُس و یوحَنا معبَدی سِه شیوِنِه. هون موقِه، چَن نَفر یَتِه مَردی گه مادر زادی چِلِّخ وِه رِه، اُردِنِه. وِشون وِرِه هر روز هون معبدی دَروازِه ای وَر گه وی اِسم «قَشَنگِ دروازه» وِه اِشتِنِه تا مَردِنی گه مَعبدی دِلِه شیوِنِه ای جا صَدَقِه هایرِه. وختی هون مَردی پِطرُس و یوحنارِه بَئیِه گه خواینِنِه مَعبدی دِلِه بورِن، وِشونی جا صَدَقِه بَخوایسِه. پِطرُس و یوحنا وِرِه زِل بَزونِه؛ پِطرُس بُتِه: «اَمارِه هارِش!» هون مَردی وِشونِه هارشیِه و اِنتظار داشتِه یَچی وِرِه هادِن. ولی پِطرُس وِرِه بُتِه: «مِن نا نِقرِه دارمِه نا طِلا، ولی اونچی دارمِه رِه تِرِه دِمِه! به اِسمِ عیسی مسیحِ ناصری پِرِس و راه بور!» اَزما پطرس هون مَردی ای راسِ دَسِ بَیتِه و وِرِه بِلَن هاکِردِه. هَمون دَم وی لینگ و زِنی قِوَّت بَیتِه شی جایی سَر پِرِسا و شی لینگی سَر هِرِسا راه دَکِتِه. اَزما هَمونجور گه پِرِسِّه، وِشونی هَمرا معبدی دِلِه بوردِه و خِدارِه شِکر کِردِه. دِشتِه مَردِن وِرِه هَمونجور گه راه شیِه و خِدارِه شِکر کِردِه بَئینِه، و بِفَهمِسِنِه وی هَمونیِه گه قبلاً صَدقِه هایتَنی سِه ’قَشنگِ دَروازه ای‘ وَر نیشت وِه، پس، اونچی ای جا گه ویسِه اِتِّفاق دَکِت وِه، خِیلی تَجِب هاکِردِنِه. هَمون موقِه گه هون مَردی پطرس و یوحَنایی هَمرا شیوِه و وِشونی جا سیوا نَوونِسِه، دِشتِه جَماعَت حیرتی هَمرا ’سِلیمونی ایوونی‘ سمت وِشونی وَر دُو هاکِردِنِه. وختی پِطرُس هَینِه بَئیِه، جَماعَتِ بُتِه: «اِی یَهودی مَرداکِنِن، چه اَنّی تَجِب هاکِردِنی؟ چه وَق بَزونی اَمارِه اِشِنِنی، اِنگار گه اَما شی قِوَّت و شریعتی ایمونی هَمرا، هَین مَردی رِه بُتِمی راه بور؟ ابراهیمی خِدا و اِسحاقی خِدا و یعقوبی خِدا، اَمِه پیرِنی خِدا، شی خادِم عیسی رِه جَلال هادا، هَمونیگه شِما وِرِه تَسلیم هاکِردِنی و پیلاتُسِ فرمونداری وَر وِرِه اِنکار هاکِردِنی، هر چَن پیلاتُسی نَظر هَین وِه گه وِرِه آزاد هاکِنِه. ولی شِما هون صالِح و قُدّوسِ رَد هاکِردِنی و بَخوایسِنی وی عوض یَتِه قاتِل آزاد بَوو. شِما زندگی ای سَرچِشمِه رِه بَکوشتِنی، ولی خِدا وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه و اَما هَینی شاهِدِمی. عیسایی اِسمی ایمونی خاطری، وی اِسم، هَین مَردی رِه قِوَّت هادا، کسی گه وینِنی و اِشناسِنِنی رِه، و هون ایمونی گه وی تَوَسِطِ، هَین مَردی رِه شِما هَمه ای وَر کامِلاً شفا هادا. «و اِسا اِی بِرارِن، دِمِّه گه شِما و شِمِه قومی گَت گَتِه ای رَفتار نادونی ای جا وِه. ولی خِدا هَین راهی جا اونچی گه دِشتِه پِیغمبَرِنی زِوونی جا پِشگویی هاکِرد وِه گه وی مسیح زَجر کَشِنِه رِه، اَنجام هادا. پَس توبِه هاکِنین و خِدایی سَمت دَگِردین تا شِمِه گِناهِن پاک بَوو و خِداوندی حِضوری جا شِمِسِه وَختایی بیِه گه شِمِارِ تازِگی هادِه. و تا خِدا، هَمون مسیحِ موعود یَعنی عیسی گه پِشتَر شِمِسِه اِنتخاب بَوِه وِه رِه، بَرِسانِّه، گه آسِمون وِسِه وِرِه قَبول هاکِنِه تا روزایی گه هَمه چی طبقِ اونچی گه خِدا از قدیم دِشتِه شی مِقَدّسِ پِیغَمبَرِنی زِوونی جا بُتِه، بَوو. موسای پیغمبر بُتِه: ”خِداوند، شِمِه خِدا، شِمِه بِرارنی میِن، یَتِه پِیغمبَر می تَرا شِمِنِه رَسانِّه، وِنِه اونچی گه وی شِمارِ گِنِه رِه گوش هادین. هر کی هون پِیغمبَرِ گوش نَدِه، قومی جا نابود وونِه.“ «دِشتِه پِیغَمبَرِن هَم، سَموئیلی جا به بعد، هَمه یَکصِدا هَین روزایی خَوَری پِشگویی هاکِردِنِه. و شِما پِیغَمبَرِنی وَچیلِنی. هون عهدی وَچیلنی گه خِدا شِمِه پیرِنی هَمرا دَوِّسِه. خِدا اِبراهیمِ بُتِه: ”تی نَسلی جا دِشتِه زَمینی طایفِه بَرکَت گیرِنِه.“ وختی گه خِدا شی خادِم عیسی رِه اِنتخاب هاکِردِه، اَوَّل وِرِه شِمِه وَر بَرِسانیِه تا هر کِدیم از شِمارِ شِمِه گِناهِنی راهایی جا دَگِردانِه و شِمارِ بَرکت هادِه.» پِطرُس و یوحنا حَلا دِ مَردِنی هَمرا گَب زووِنِه گه مَعبدی کاهنِن و معبدی نِگَهوونِنی فَرموندِه و عِلَمای فِرقِه صَدوقی سَر بَرِسینِه. وِشون از هَینگه رَسولِن مَردِنِ تعلیم داوِنِه و عیسایی زینِّه بَووئَنی خَوَری گَب زووِنِه، خِیلی وِشونی حال بَئیت وِه. پَس وِشونِه هَماسینِه و چون غِروب دَم وِه، تا فَردا وِشونِه زیندونی دِلِه داشتِنِه. ولی خِیلی از وِشون گه پِیغِمِ بِشنُس وِنِه، ایمون بیاردِنِه و مَرداکِنِن حِدودِ پنج هِزار نَفر بَوِنِه. فَردای هون روز، یَهودیِنی گَت گَتِه و مَشایخ و توراتی مَلِّمِن اورشَلیمی شهری دِلِه جَم بَوِه وِنِه. هَین مِجلِسی دِلِه، کاهِنِ اَعظم حَنّا و قیافا و یوحنا و اِسکِندر و دِشتِه کاهِنِ اَعظمی خِنِوادِه دَوِنِه. وِشون پِطرُس و یوحَنا رِه شی وَر بیاردِنِه، وِشونی جا سوال هاکِردِنِه: «شِما کِنی قِدرَت و کِنی اِسمی هَمرا هَین کارِ هاکِردِنی؟» اَزما پِطرُس روح القُدُسی جا پِر بَوِه، وِشونِه جِواب هادا: «اِی قومی گَت گَتِه و مَشایخ، اگه اَمرِز هَین خِبِ کاری خاطری گه علیلِ مَردی ای سِه هاکِردِمی اَمِه جا بازخواس وونِه، و سوال کِنِنی وی چِتی شَفا بَیتِه، پس شِما هَمه و دِشتِه یَهودی مَردِن دِنّین گه عیسای مسیحِ ناصِری ای اِسمی هَمرائِه گه هَین مَردی شِمِه وَر سالِم اِسّا، هَمونی اِسمی هَمرا گه شِما وِرِه صَلیب بَکِشینی ولی خِدا وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه. هَین عیسی هَمون سَنگیِه گه شِما بَنّائِن هونِه دیم بَدانی و اِسا بَنایی اَصلی تَرین سَنگ بَوِه. بِجِز وی هیچ کَسی دِلِه نِجات دَنیِه، چون آسِمونی بِن دییَر اِسمی آدَمِنِ هادا نَوِه تا اونی جا نِجات بَیریم.» وختی وِشون پِطرُس و یوحنایی جِرأتِ بَئینِه و بَفهمسِنِه گه بیسواد و عادی هَسِّنِه، تَجِب هاکِردِنِه و بِفَهمِسِنِه عیسایی هَمرا دَوِنِه. ولی چون هون مَردی گه شَفا بَئیت وِه پِطرس و یوحنایی وَر اِسّاوِه، نَتِنِسِّنِه هیچی بُئِن. پس دَستور هادانِه مِجلِسی جا دیرگا بورِن، و شِه هَمدیَری هَمرا مَشوِرَت هاکِردِنِه. هَمدیَرِ بُتِنِه: «هَین دِتایی هَمرا چی هاکِنیم؟ چون دِشتِه اورشَلیم دِنِّنِه وِشون مُعجِزِه هاکِردِنِه و اَما هَم نَتِمّی اونِه اِنکار هاکِنیم. ولی هَینِسه گه هَین جَریان ویشتَر از هَین قومی دِلِه نَپیچِه، وِنِه هَین آدَمِنِ قَدِغَن هاکِنیم گه دِ هیچکسی هَمرا هَین اِسمی جا گَب نَزِنِن.» اَزما اَی وِشونِه شی کَفا بَخونِسِنِه و حِکم هاکِردِنِه گه هیچ وَخت عیسایی اِسمِ نیارِن و تَعلیم نَدِن. ولی پِطرُس و یوحنا جِواب هادانِه: «شِما شِه داوَری هاکِنین، خِدایی نظر کِدیم دِرِسِ، شِمِه جا اِطاعَت هاکِردَن یا خِدایی جا اِطاعت هاکِردَن؟ چون اَما نَتِمّی اونچی بَئیمی و بِشنُسِمی رِه، نُئیم.» شورایی آدَمِن بعد از هَینگه پطرس و یوحنا رِه خِیلی تهدید هاکِردِنِه وِشونِه وِل هاکِردِنِه، چون راهی نَنگیتِنِه تا وِشونِه مِجازات هاکِنِن. چون دِشتِه مَردِن اونچی ای سِه گه اِتِّفاق دَکِت وِه خِدارِه حَمد و ثنا کِردِنِه. چون هون مَردی ای گه مُعجزِه ای هَمرا شَفا بَئیت وِه، چِل سال ویشتَر داشتِه. پِطرُس و یوحنا بعد از هَینگه آزاد بَوِنِه شی رَفِقِنی وَر دَگِرِسِنِه و اونچی گه گَت گَتِه کاهنِن و مَشایخ وِشونِه بُت وِنِه رِه خَوَر هادانِه. وختی هَینِ بِشنُسِنِه، یَکصِدا خِدایی حِضور دِعا هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اِی خِداوندی گه هَمه چی ای حاکِمی، اِی خِدایی گه آسِمون و زَمین و دَریا و اونچی وِشونی دِلِه دَرِه رِه خَلق هاکِردی، تو شِه روح القُدُسی هَمرا اَمِه پیری زِوونی جا، شی خادم داوودِ پادشاهِ بُتی: «”چه قومیشون شورِش هاکِردِنِه و مَردِن بی دلیل توطئِه هاکِردِنِه؟ دِنیایی دِلِه ای پادشاهِن هَمدَس بَوِنِه و حاکِمِن جَم بَونِه، خِداوندی علِیه و وی مسیحی علِیه. راساسی گه هَین شَهری دِلِه، هیرودیسِ حاکم و پُنتیوس پیلاتُس غیرِ یَهودیِن و یَهودی مَردِنی هَمرا تی علِیه مِقَدّسِ خادِم عیسی گه وِرِه مَسح هاکِردی، هَمدَس بَوِنِه. تا اونچی گه تی دَس و اِرادِه پِشتَر مِعیَّن هاکِرد وِه رِه بِجا بیارِن. اِسا، اِی خِداوند، وِشونی تَهدیدارِه هارِش و خادِمِنِ لِطف هاکِن تا دِشتِه شی جِرأتی هَمرا تی کَلامِ بُئِن. و شی دَسِ هَم شَفا هادائَنی سِه دراز هاکن و شی مِقَدّسِ خادِم عیسایی اِسمی هَمرا، نِشونِه ها و مُعجزات هاکِن.» بعد از وِشونی دِعا، جایی گه اوجِه جَم وِنِه لَرزِه دَکِتِه و هَمه روح القُدُسی جا پِر بَوِنِه، و خِدایی کَلامِ جِرأتی هَمرا گِتِنِه. دِشتِه ایموندارِن یَکدِل و یَک جان وِنِه و هیچکی شی اَموالِ شِنِه نَئونِسِه، بَلگی هَمه چی ای دِلِه هَمدیری هَمرا شَریک وِنِه. رَسولِن عیسای خِداوندی زینِّه بَووئَنی خَوَری قِوّتی هَمرا شَهادَت داوِنِه و خِدایی گَتِ فیض، دِشتِه وِشونی سَر دَوِه. وِشونی دِلِه هیچکی مِحتاج نَوِه، چون هر کی زَمین یا خِنِه ای گه داشتِه رِه، روتِه و وی پولِ رَسولِنی پِش اِشتِه تا هر کَسی احتیاجی اَنّا وِشونی میِن رَسَد بَوو. یوسِف هَم گه لاوی ای قبیله ای جا و قپرسی وِه و رَسولِن وِرِه بَرنابا یَعنی ’تشویقِ ریکا‘ لَقب هادا وِنِه، زَمینی گه داشتِه رِه بَروتِه و وی پولِ بیاردِه، رَسولِنی پِش بِشتِه. ولی یَنَفَر گه وی اِسم حَنانیا وِه شی زَنا سَفیرِه ای هَمرا یَتِه گِلی زَمی بَروتِه. حَنانیا یَذِرِه هون پولی جا گه وی زَنا خَوَر داشتِه جاهادا و بَقیِه رِه بیاردِه، رَسولِنی پِش بِشتِه. پِطرُس وِرِه بُتِه: «اِی حَنانیا، چه بِشتی شیطان تی دِلِ هَینجور پِر هاکِنِه گه روح القُدُسِ دِرو بُئی و یَذِرِه شی زَمی ای بَروتِ پولِ شی وَر داری؟ مَگِه قبل از هَینگه بَروشی تِنی نَوِه؟ مَگِه بعد از هَینگه بَروتی هَم هون پولی اِختیار تی دَس دَنیوِه؟ چی باعث بَوِه شی دِلی دِلِه هَین کارِ هاکِنی؟ تو نا آدَمی رِه، بَلگی خِدارِه هَم دِرو بُتی!» وختی حَنانیا هَین گَبِ بِشنُسِه، بِنِه ای سَر دیم بَخاردِه و دَرجا جان هادا! دِشتِه اونانیگه هَینِه بِشنُسِنِه خِیلی بَتِرسینِه. اَزما جَوونِن بیمونِه و وِرِه کَفنی دِلِه دَپیتِنِه و دیرگا بَوِردِنِه، دَفن هاکِردِنِه. بعد از سِه ساعت، وی زَنا گه جَریانی جا خَوَر ناشتِه بیمو. پِطرُس ویجا بَپرسیِه: «مِنِه بُو زَمی رِه هَین قیمت بَروتِنی؟» سَفیره بُتِه: «اَرِه، هَین قیمت.» پِطرُس وِرِه بُتِه: «چه هَمدِیَری هَمرا هَمدَس بَوِنی تا خِداوندی روحِ آزمود هاکنین؟ اونانیگه تی مَردی رِه دَفن هاکِردِنِه اَلَن دَری وَر دَرِنِه و تِرِه هَم دیرگا وَرِنِه.» دَرجا، سَفیره هَم پِطرُسی لینگی وَر دیم بَخاردِه و جان هادا. وختی جَوونِن دِلِه بیمونِه، بَئینِه وی هَم بَمِردِه. پَس وِرِه دیرگا بَوِردِنِه و وی مَردی ای وَر دَفن هاکِردِنِه. اَزما یَتِه گَتِه ترس دِشتِه کلیسا و اونانیگه هَینِ بِشنُسِنِه رِه بَیتِه. رَسولِن هَمِش قومی دِلِه خِیلی نِشونِه ها و معجِزات کِردِنِه و دِشتِه ایموندارِن یَکدِل سِلیمونی ایوونی دِلِه جَم وونِسِنِه. ولی بَقیِه جِرأت نَکِردِنِه وِشونِه مِلحَق بَوون. هر چَن دِشتِ مَردِن وِشونِه خِیلی اِحترام اِشتِنِه. خِیلی از مَرداکِنِن و زَناکِنِن ایمون اُردِنِه و خِداوَندِ مِلحق وونِسِنِه، تا جایی گه حتّی مَریضِنِ شهری میدونی سَر اُردِنِه و وِشونِه تَخت و دوشَکی سَر اِشتِنِه تا وختی پِطرُس اوجِه رِه رَد وونِه، لااَقَل وی سایِه بعضیایی سَر دَکِفِه و شَفا هادِه. مَردِن هَم دَسِه دَسِه اورشَلیمی شَهری دور و اطرافی جا ایمونِه و مَریضِن و کَسایی گه پَلیدِ اَرواحی گرفتار وِنِه رِه اُردِنِه و هَمه شَفا گیتِنِه. ولی کاهِنِ اعظم و دِشتِه اونانیگه وی هَمرا دَوِنِه یَعنی صَدّوقیِنی فِرقِه، پِرسانِه و حَسودی ای جا دَس بِکار بَوِنِه و رَسولِنِ بَیتِنِه و زیندونی دِلِه گه هَمه جورِ آدَم اونی دِلِه دَوِه دیم بَدانِه. ولی شُو، خِداوندی یَتِه فِرِشتِه زیندونی دَریشونِه پِه هاکِردِه و وِشونِه دیرگا بیاردِه و بُتِه: «بورین و مَعبدی دِلِه هِرِسین و دِشتِه هَین زِندگی ای پیغِمِ مَردِنِ بُئین.» پَس صِواحی طِبقِ اونچی گه وِشونِه بُتِه بَوِه وِه مَعبدی سِه بوردِنِه و مَردِنِ تَعلیم هادانِه. وختی کاهِنِ اعظم و اونانیگه وی هَمرا دَوِنِه بیمونِه، دِشتِه شورا و دِشتِه یَهودی قومی مَشایِخِ شی کَفا بَخونِسِنِه و کسایی رِه بَرِسانینِه تا رَسولِنِ زیندونی جا بیارِن. ولی وختی مأمورِن زیندونی دِلِه بوردِنِه، رَسولِنِ نَنگیتِنِه. پَس دَگِرِسِنِه و خَوَر هادانِه: «اَما بَئیمی زیندونی دَریشون قائِم دَوَس وِه و نِگَهوونِن هَم دَریشونی پِش اِسّاوِنِه. ولی وختی دَریشونِ پِه هاکِردمی، هیچکی رِه زیندونی دِلِه نَنگیتِمی.» وختی مَعبدی نِگَهوونِنی فَرموندِه و گَت گَتِه کاهنِن هَین خَوَرِ بِشنُسِنِه هاج و واج بَمونِسِنِه، فکِری دِلِه بوردِنِه گه «هَین کاری عاقبت چی وونِه؟» هَمون موقِه، یَنَفر بیمو و وِشونِه خَوَر هادا، بُتِه: «اونانیگه شِما وِشونِه زیندونی هاکِرد وِنی، اَلَن مَعبدی دِلِه اِسّانِه و دِ مَردِنِ تعلیم دِنِنِه.» پَس مَعبدی نِگَهوونِنی فرموندِه، مأمورِنی هَمرا بوردِنِه و رَسولِنِ بیاردِنِه، ولی نا زور وَری، چون تَرسینِه مَردِن وِشونِه سنگسار هاکِنِن. وختی رَسولِنِ بیاردِنِه، وِشونِه شورایی وَر هِرِسانینِه. اَزما کاهن اعظم وِشونی جا بَپُرسیِه: «اَما شِمارِ سَخت قَدِغَن هاکِردمی گه دِ هَین اِسمی هَمرا تعلیم نَدین، با هین حال شِما اورشلیمی شَهرِ شی تَعلیمی جا پِر هاکِردِنی و خواینِنی هَین مَردی ای خونِ اَمِه گِردَن دیم بَدین.» ولی پِطرُس و دییَر رَسولِن جِواب هادانِه: «اَما وِنِه خِدایی جا اطاعت هاکِنیم نا آدَمی ای جا. اَمِه پیرِنی خِدا، هَمون عیسی گه شِما صَلیب بَکِشینی و بَکوشتِنی رِه مِردگونی جا زینّه هاکِردِه و وِرِه شی راسِ دَسی وَر لُو بَوِردِه، رَهبر و نِجات دهندِه هاکِردِه تا یَهودی مَردِن توبِه هاکِنِن و وِشونی گِناهِن بیامرزی بَوو. و اَما هَین جریانی شاهِدِمی، هَمونجور گه روح القُدُس هَم شاهِدِ، هَمون روحی گه خِدا وِرِه شی مِطیعِنِ بِبَخشیِه.» وختی هَین گَبِ بِشنُسِنِه اَنِّی عَصَبانی بَوِنِه گه خوایسِنِه وِشونِه بَکوشِن. ولی عِلَمای فرقِه فَریسی ای جا یَنَفَر گه وی اِسم گامالائیل و شَریعتی مَلِّمِ وِه و هَمه وِرِه احترام اِشتِنِه، مِجلِسی دِلِه پِرِسا و دَستور هادا چَن لَحظِه رَسولِنِ دیرگا بَوِرِن. اَزما اونانیگه اوجِه دَوِنِه رِه بُتِه: «اِی یَهودی مَردِن، شِمِه حواس دَوو هَین آدَمِنی هَمرا چی خواینِه هاکِنین. چون چَن وَخت پِش، یَته مَردی گه وی اِسم تِئوداس وِه پِرِسا گه اِدّعا کِردِه شِنِه کَسیِه، و حِدودِ چار صَد نَفَرِ شی دور جَم هاکِردِه. ولی وِرِه بَکوشتِنِه و دِشتِه وی دِمالرو ایشون هَم پَخش و پَلا بَوِنِه. بعد از وی، یَهودای جَلیلی سَرشِماری ای موقِه شورش هاکِردِه و یه دَسِه رِه شی دِمال بَکِشانیِه. ولی وی هَم هَلاک بَوِه و دِشتِه وی دِمالرو ایشون پَخش و پَلا بَوِنِه. پس هَین جریانی خَوَری هَم شِمارِ گِمِه هَین آدَمِنی هَمرا کاری نارین و وِشونِه شی حال بِلین. چون اگه وِشونی قصد و نیَّت آدَمی ای جا ووئِه، بجایی نَرِسِنِنِه. ولی اگه خِدایی جا ووئِه، نَتِنِّنی وِشونی دَمِ بَیرین، چون هون موقِه خِدایی هَمرا جَنگِنِنی!» وِشون وی نَصیحَتِ گوش هادانِه و رَسولِنِ شی کَفا بَخونِسِنِه، شَلّاق بَزونِه و بُتِنِه گه عیسایی خَوَری هیچکی ای هَمرا گَب نَزِنِن، اَزما وِشونِه وِل هاکِردِنِه گه بورِن. پس رَسولِن شورا ایشونی وَری جا دیرگا بوردِنِه و از هَینگه اَنّی لایق بِشمارِس بَوِنِه گه عیسایی اِسمی خاطری بی حِرمتی بَوینِن، خِشال وِنِه. و هیچ روزی، چی معبدی دِلِه و چی خِنِه خِنِه، تَعلیم و خَوَرِ خِشی جا دَس نَکِشینِه گه عیسی هَمون مَسیحِ موعودِ. هون روزا گه شاگِردِن ویشتَر وونِسِنِه، یَهودیِنِ یونانی زِوون، یَهودیِنِ عبرانی زِوونی جا شکایت داشتِنِه گه وِشونی بیوِه زَناکِنِنِ سَرچِش نَیرنِه و وِشونی هر روزِ غذایی سهمِ دِرِس نَدِنِنِه. پس هون دِوازِه تا رَسول، دِشتِه شاگِردِنِ شی کَفا بَخونِسِنِه و بُتِنِه: «دِرِس نیِه اَما مَردِنی غذا هادائَنی سِه، خِدایی کَلامی تَعلیم هادائَنِ وِل هاکِنیم. اِی بِرارِن، هَینِسه شی میِن هَفت نَفَر گه خِش نومِنِه و خِدایی روح و حکمتی جا پِرِنِه رِه انتخاب هاکِنین تا وِشونِه هَین کاری سَر بِلیم. ولی اَما شِرِه دِعا هاکِردَن و خِدایی کلامی خِدمتی سِه وقف کِمِّی.» اونچی گه رَسولِن بُتِنِه هَمه ای نَظر خِب بیمو، و هَین آدَمِنِ انتخاب هاکِردِنِه: استیفان مَردی گه روح القُدُس و ایمونی جا پِر وِه، فیلیپُس، پْروخُرُس، نیکانُر، تیمُن، پارمِناس، و نیکُلائوس گه اَنطاکیِه ای دِلِه یَهودی بَوِه وِه. هَین مَرداکِنِنِ رَسولِنی وَر بیاردِنِه و رَسولِن وِشونی سِه دِعا هاکِردِنِه و وِشونی سَر دَس بِشتِنِه و اونانِه هَین خِدمتی سَر بِشتِنِه. پس خِدایی کَلام هَمه جا اعلام وونِسِه و اورشلیمی دِلِه ای شاگِردِن خِیلی زیاد وونِسِنِه، و یَهودی کاهِنِنی جا یَتِه گَتِ جماعَت ایمون بیاردِنِه. استیفان فیض و قِوَّتی جا پِر وِه و قومی دِلِه خِیلی عجیبِ کارا و معجِزات کِردِه. هون موقِه چَن نفر یَتِه عبادتگاهی جا گه اونی اِسم ’آزاد بَوِه ایشونی عبادتگاه‘ وِه، گه قیرَوانی یَهودیِنی جا و اِسکندریِه و کیلیکیه و آسیایی مَنطقِه ای جا هَم وِنِه، اِستیفانی هَمرا بَحث هاکِردِنِه. ولی اِستیفان هون حِکمت و خِدایی روحی هَمرا گه گَب زووِه، هیچکی نَتِنِسِه وی پِش هِرِسِه. پَس وِشون یَواشک چَن نَفَرِ خَلوتِ جا بَوِردِنِه و وِشونِه اَنتریک هاکِردِنِه تا بُئِن: «اَما بِشنُسِمی گه اِستیفان، موسای پیغمبر و خِدارِه کِفر گِتِه.» وِشون مَردِن و مشایخ و توراتی مَلِّمِنی علِیه استیفانِ پِر هاکِردِنِه، و اونان استیفانی سَر بَریختِنِه، وِرِه هَماسینِه و شورایی وَر بَوِردِنِه. وِشون چَن تا دِردِرو شاهِد هَم بیاردِنِه گه گِتِنِه: «هَین آدَم هَین کاری جا دَس نَکِشِنِه و هَمِش مِقدَّسِ مَعبَد و شریعتِ بَد گِنِه. چون اَما شِه بِشنُسِمی گه گِتِه هَین عیسای ناصِری هَین مَعبَدِ لی دِنِه و رَسم و رسومی رِه گه موسی اَمارِه هادا، عَوَض کِنِّه.» هَمون موقِه، دِشتِه اونانیگه شورایی دِلِه نیشت وِنِه و استیفانِ زِل بَزو وِنِه، بَئینِه گه اِستیفانی دیم هِتی یَتِه فِرشته ای دیمی تَرا بَوِه. کاهِن اعظم اِستیفانی جا بَپُرسیِه: «هَینِن دِرِس گِنِنِه؟» اِستیفان بُتِه: «اِی بِرارِن و اِی پیرِن، مِنِه گوش هادین! پِر جَلالِ خدا وختی اَمِه پیر ابراهیمِ پیغمبر بین‌النهرینی مَنطقِه ای دِلِه دَوِه و حَلا حَران نَشیوِه، وِرِه ظاهر بَوِه و بُتِه: ”شی مِلک و شی فامیلِنِ وِل هاکِن و مِلکی گه تِرِه هَم دِمِه رِه بور.“ «پس، ابراهیم کَلدانیِنی مِلکی جا دیرگا بوردِه و حَرانی دِلِه مِنزِل هاکِردِه. بعد از هَینگه وی پیر بَمِردِه، خِدا وِرِه هَین مِلکی دِلِه گه اَمرِز اونی دِلِه دَرِنی کوچ هادا. با هَین وجود خِدا هَین مِلکی دِلِه حتّی یَه وَجَب زَمی ای اَنّا هَم وِرِه اِرث نَدا. ولی وَعدِه هادا گه هَین مِلکِ، وِرِه و بعد از وی، وی نَسلِ هادِه، هر چَن ابراهیم هون موقِه حَلا وَچِه ناشتِه. خِدا اِبراهیمِ بُتِه: ”تی نَسل، غِربتِ مِلکی دِلِه هِتی غریبه ای تَرا زندگی کِنِنِه و چار صَد سال وِشونِه اَسیری گیرِنِه و وِشونِه ظِلم کِنِنِه.“ خِدا اَی هَم بُتِه: ”مِن هون قوم گه وِشون وی اَسیرِنِه رِه مِجازات کِمِّه، و بعد از اون، می قوم هون مِلکی جا شونِنِه و مِنِه هَیجِه پَرَسِش کِنِنِه.“ و خِدا خَتنِه هاکِردَنی عَهدِ ابراهیمِ هادا. پس ابراهیم اِسحاقی پیر بَوِه، و اِسحاقِ هَشتِمین روزی دِلِه خَتنِه هاکِردِه. و اِسحاق هَم یَعقوبی پیر بَوِه، و یَعقوب هَم دِوازِه تا پاتریارخی پیر، یَعنی اَمِه دِوازِه تایی گَتِ جَدّ بَوِه. «پاتریارخیشون حَسودی ای سَر یوسِفِ مِصرینِ بَروتِنِه. ولی خِدا یوسفی هَمرا دَوِه و وِرِه دِشتِه وی عذابایی جا آزاد هاکِردِه و فِرعونی نَظر عزیز هاکِردِه و وِرِه حِکمت هادا، جوریگه یوسِفِ مِصری فرمونروا و شی دَرباری رئیس هاکِردِه. «اَزما دِشتِه مصر و کَنعانی دِلِه گَتِ قَحطی و مِصیبَتی بیمو و اَمِه پیرِن هیچی بَخاردَنی سِه نَنگیتِنِه. اَمِه جَد یَعقوب وختی بِشنُسِه مِصری دِلِه غَلِّه بَنگیت وونِه، اَوّلین کَش اَمِه پیرِنِ اوجِه بَرِسانیِه. دِوّمین کَش، یوسِف شِرِه شی بِرارِنِ هَم هادا و فرعون یوسِفی خِنِوادِه ای هَمرا آشنا بَوِه. پس یوسِف شی پیر یَعقوب و دِشتِه شی خِنِوادِه رِه گه سَرجَم هفتاد و پَنج نفر وِنِه ای دِمال بَرسانیِه و خَوَر هادا مِصری سِه بیئِن. یعقوب مِصری سِه بوردِه و اوجِه بَمِردِه، هَم وی و هَم اَمِه پیرِن، ولی وِشونی جِنازِه رِه شَکیمی مَنطقِه ای سِه بَوِردِنِه و مقَبره ای دِلِه گه ابراهیم اونِه حَموری ریک ریکایی جا اَقَدّی نِقرِه ای هَمرا بَخری وِه، بِشتِنِه. «هَمونجور گه خِدایی وَعده گه خوایسِه ابراهیمی سِه اَنجام هادِه نَزیک وونِسِه، اَمِه قوم هَم مِصری دِلِه زیاد وونِسِه، تا هَینگِه یَت دییَر پادشاه بیمو گه یوسِفِ نِشناسی وِه. هون پادشاه اَمِه قومی هَمرا حیلِه ای هَمرا رَفتار هاکِردِه و اَمِه پیرِنِ خِیلی ظِلم هاکِردِه و وِشونِه مَجبور هاکِردِه شی زِلاغ وَچیلِه رِه دیرگا وِل هاکِنِن تا زینِّه نَمونِن. «هَینجور روزگاری دِلِه وِه گه موسای پیغمبر دِنیا بیمو. وی خِدایی نظر قَشَنگِ وَچه وِه. موسی سه ماه شی پیری خِنِه ای دِلِه زندگی هاکِردِه. وختی وِرِه دیرگا وِل هاکِردِنِه، فرعونی کیجا وِرِه قَبول هاکِردِه و هِتی شی ریکائی تَرا وِرِه گَت هاکِردِه. هَینجوری موسی دِشتِه مِصری حِکمتِ یاد بَیتِه و کِردار و گِفتاری دِلِه قِوَّت بَیتِه. «وختی موسی چِل سالِه بَوِه، وی دِل دَکِتِه گه شی بِرارِن یَعقوبی نَسلی سَمت بورِه و وِشونی اوضاع رِه بَوینِه. وختی بَئیِه یَتِه مِصری مَردی، یَتِه از وِشونِه ظِلم کِنِّه، وی پِشت دَر بیمو و هون مِصری ای بَکوشتَنی هَمرا، اون مَظلومی حَقِّ بَیتِه. موسی گِمون کِردِه وی بِرارِن فَهمِنِنِه گه خِدا خواینِه وی دَسی هَمرا وِشونِه نِجات هادا، ولی وِشون نِفَهمِسِنِه. فردای هون روز، دِ نَفَرِ بَئیِه گه هَمدیری هَمرا دَعوا کِردِنِه. هَین نیَّتی هَمرا گه وِشونِه آشتی هادِه بُتِه: ”اِی مَرداکِنِن، شِما بِرارِنی، چه هَمدیَرِ بَدی کِنِنی؟“ «ولی هون مَردی گه دِ شی هَمسادِه رِه بَدی کِردِه موسی رِه یَتِه کِنار هُل هادا و بُتِه: ”کی تِرِه اَمِه رئیس و داور هاکِردِه؟ خواینی مِنِه هَم بَکوشی، هَمونجور گه دیروز هون مِصری رِه بَکوشتی؟“ وختی موسی هَینِه بِشنُسِه، فِرار هاکِردِه و مِدیانی مِلکی دِلِه غریب بَوِه و اوجِه دِتا ریکائی صاحِب بَوِه. «چِل سال بِگذِشتِه. یَتِه روز صَحرایی دِلِه، سینایی کوهی نَزیکی، یَتِه فِرِشتِه یَتِه تَش بَیتِه گِلِه ای دِلِه موسی رِه ظاهر بَوِه. وختی موسی هَینِه بَئیِه هون منظَرِه ای جا خِیلی تَجِّب هاکِردِه. و هَمونجور گه نزیک وونِسِه تا بَوینِه، خِداوندی صِدا ویسِه بیمو گه: ”مِن تی پیرِنی خِدامِه، ابراهیم و اسحاق و یعقوبی خِدا.“ موسی بَتِرسیِه و جِرأت نَکِردِه هارشِه. «خِداوَند وِرِه بُتِه: ”شی لینگی کُوشِ دَر بیار، چون زَمینی گه اونی سَر اِسّائی مِقَدّسِ. یَقیناََ مِن شی قومی مِصیبَتِ مِصری دِلِه بَئیمِه و وشونی نالِه رِه بِشنُسِمِه، و بیمومِه تا وِشونِه دیرگا بیارِم. وِشونی نِجاتی سِه بیمومِه. اِسا بِرِه تِرِه مِصری سِه بَرسانم.“ «هَمین موسی گه اَمِه قوم وِرِه رَد هاکِردِنِه و بُتِنِه: ”کی تِرِه اَمِه رئیس و داوَر هاکِردِه؟“ خِدا هَین مَردی رِه بَرِسانیِه تا شِمِنِه هَم نِجات دهنده و هَم رئیس ووئِه. هون فِرِشتِه ای طریق گه گِلِه ای دِلِه وِرِه ظاهر بَوِه. هَمین موسی وِه گه مِصری دِلِه سِرخِ دَریایی وَر و صحرایی دِلِه چِل سال وِشونی سِه نِشونِه ها و معجِزات بیاردِه و اَمِه قومِ مِصری جا دیرگا بیاردِه. «هَمین موسی یَعقوبی نَسلِ بُتِه: ”خدا شِمِه بِرارِنی دِلِه، یَتِه پِیغَمبَر می تَرا شِمِنِه رَسانِّه.“ هَین هَمون موسی وِه گه صَحرایی دِلِه جَماعَتی هَمرا دَوِه. و هون فِرِشتِه ای هَمرا گه سینایی کوهی دِلِه وی هَمرا گَب بَزو، و هَم اَمِه پیرِنی هَمرا. موسی زینِّه کَلامِ بِدَس بیاردِه تا اَمِنِه بَرِسانِّه. «ولی اَمِه پیرِن ویجا اِطاعَت نَکِردِنِه، وِرِه رَد هاکِردِنِه و شی دِلی دِلِه مِصری سِه دَگِرِسِنِه وِشون هارونِ بُتِنِه: ”اَمِسِه خِدایِنی بَساج تا اَمِه پِشاپِش بورِن، چون نَئومی هَین موسایی سَر گه اَمارِه مِصری جا دیرگا بیاردِه چی بیمو!“ هون روزایی دِلِه وِه گه یَتِه بِت گوکی تَرا بَساتِنِه و ویسِه قِروونی هاکِردِنِه و اونچی بَسات وِنِه ای سِه جَشن بَیتِنِه. ولی خِدا شی دیمِ وِشونی جا دَگِردانیِه و وِشونِه شی حال بِشتِه تا آسِمونی آفتاب و ماه و سِتارِه رِه پَرَسِش هاکِنِن، هَمونجور گه پِیغَمبَرِنی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: ”اِی یعقوبی تَبار، مَگِه هون چِل سالی گه صحرایی دِلِه دَوِنی میسِه سَر بَوری حیوونِن و قِروونی ها بیاردِنی؟ شِما مُلوکی بِتی کیمِه رِه بَیتِنی، و شی بِت رِفانی سِتارِه رِه. و هَین بِتیشونِ گه شِما پَرَسِشی سِه بَساتِنی. پس شِمارِ بابِلی سِه تَبعید کِمِّه.“ «اَمِه پیرِن صحرایی دِلِه شَهادَتی کیمِه رِه هَم شی هَمرا داشتِنِه. هون کیمِه ای گه موسی خِدایی دَستوری هَمرا طِبقِ نِمونِه ای گه بَئی وِه، بَساتِه. اَمِه پیرِن وختی یوشَع رَهبَر وِه شَهادتی کیمِه رِه شی هَمرا کَنعانی سِه بیاردِنِه، هون موقِه گه وِشون هون قومیشونی مِلکِ گه خِدا اَمِه پیرِنی چِشی وَری جا دیرگا هاکِردِه، بَیتِنِه و هون کیمِه تا داوودِ پادشاهی موقِه اوجِه بَمونِسِه. خِدا داوودِ لِطف کِردِه و داوود خواهش هاکِردِه یَعقوبی خِدایی سِه یَتِه خِنِه بَساجِه. ولی سِلِیمونِ پادشاه وِه گه خِدایی سِه خِنِه بَساتِه. «با هَین وجود، خِدای مِتِعال هون خِنِه هایی گه آدَمی ای دَسی جا بَسات بَوِه وو، مِنزِل نَکِنِّه، هَمونجور گه اِشعیای پیغَمبَر بُتِه: «‌خِداوند گِنِه:”آسِمون می پادشاهی ای تَختِ و زَمین می لینگ بِنیِه! «’میسِه چیجور خِنِه ای ساجِنِنی؟ می آسایشی جا کِجِئِه؟ مَگِه می دَس دِشتِه هَینِنِه نَساتِه؟»“‘ «اِی سَرکِشِ قوم، اِی کَسایی گه شِمِه دِل و گوش خَتنِه نَوِه! شِما هَم هِتی شی پیرِنی تَرا حَلا روح القُدُسی پِش مِقاومت کننی. کِدیم یَتِه از پِیغمبَرِنِ گه شِمِه پیرِنی دَسی جا آزار نَئی وو. وِشون پِیغَمبَرِنی گه هون صالِحی ظهورِ پِشگویی هاکِرد وِنِه رِه، بَکوشتنِه، و اَلَن شِما شِه وِره تسلیم هاکِردِنی و وِرِه بَکوشتِنی، شِمایی گه شَریعتی گه فِرشتِگونی طریق شِمارِ بَرِسیِه رِه قَبول هاکِردِنی، ولی اونی جا اطاعت نَکِردِنی.» شورایی آدَمِن وختی هَین گَبارِه بِشنُسِنِه، عَصبانیتی جا داغ هاکِردِنِه و شی دَنِّنِ جِق داوِنِه. ولی اِستیفان روح القُدُسی جا پِر، آسِمونِ زِل بَزو، خِدایی جلالِ بَئیِه، و عیسی رِه گه خِدایی راسِ دَسی وَر اِسّاوِه. اِستیفان بُتِه: «اَلَن آسِمونِ ویمِّه گه وا بَوِه و اِنسونی ریکارِه ویمِّه گه خِدایی راسِ دَس اِسّا.» ولی وِشون بِلَنِ اَوازی هَمرا داد بَکِشینِه و گوش نَدانِه و با هَم وی سَمت هِجوم بَوِردِنِه وِرِه سَرکَش هاکِردِنِه و شهری جا دیرگا بَوِردِنِه و سَنگسار هاکِردِنِه. شاهِدِن شی لیواسیشونِه بَکِّنینِه و یَتِه جَوونی لینگی وَر گه وی اِسم سولُس وِه بِشتِنِه. وختی اِستیفانِ سنگسار کِردِنِه، وی بِلَنِ اَوازی هَمرا بُتِه: «اِی عیسای خِداوَند، می روحِ قَبول هاکِن!» اَزما زِنی بَزو و بِلَنِ اَوازی هَمرا بُتِه گه «خِداوندا، هَین گِناهِ وِشونی حِساب نیار.» هَینِه بُتِه و جان هادا. سولُس اِستیفانی بَکوشتَنی هَمرا موافِق وِه. از اون روز به بعد، یَتِه گَتِه اذیت و آزار اورشلیمی کلیسایی علِیه شِرو بَوِه. جوریگه بِجز رَسولِن، هَمه یَهودیِه و سامِرِه ای مَنطقِه ای سَمت پَخش و پَلا بَوِنِه. ولی چَن تا خِداشناسِ مَردی اِستیفانی جِنازِه رِه دَفن هاکِردِنِه و ویسِه گَتِ عزاداری بَیتِنِه. ولی سولُس دِشتِ شی غیظی هَمرا کلیسارِه حملِه کِردِه و خِنِه خِنِه گِرِسِه، زَناکِنِن و مَرداکِنِنِ دیرگا کَشیِه و زیندونی دِلِه دیم داوِه. ولی هون ایموندارنی گه اَذیت و آزاری خاطری پَخش و پَلا بَوِه وِنِه، هر جا گه شیوِنِه، خِدایی کَلامی خَوِرِ خِشِ داوِنِه. فیلیپُس هَم سامِره ای یَتِه شَهری دِلِه بوردِه و اوجِه مَسیحی پیغِمِ مَردِنِ تعلیم داوِه. جَمائَتیشون هَمدِل فیلیپُسی گَبِ بِشنُسِنِه و معجِزاتی گه وی کِردِه رِه بَئینِه، هَمه دِقّتی هَمرا اونچی گه گِتِه رِه گوش داوِنِه، چون پَلیدِ اَرواح بِلَنِ صدا و نَعرِه ای هَمرا خیلیایی جا گه اونِنی گِرِفتار وِنِه دیرگا ایمونِه و خِیلی از چِلِّخِن و شَلِن شَفا گیتِنِه. هَینِسه هون شهر خِشالی ای جا پِر بَوِه. ولی هون شهری دِلِه یَتِه مَردی گه وی اِسم شَمعون وِه زندگی کِردِه، وی سامِره ای مَردِنِ پِشتَر شی جادوگَری ای هَمرا مِتَعجب هاکرد وِه و اِدّعا کِردِه، گَتِ آدَمِ. از گَت تا کِچیک هَمه وی گَبِ گوش داوِنِه و گِتِنِه: هَین مَردی هَمون خِدایی قدرتِ، گه وِرِه گَتِه قِدرت گِنِنِه.» مَردِن وی گَبِ گوش داوِنِه، چون خِیلی وَخت وِه شی جادوگری ای هَمرا، وِشونِه مِتَعجب هاکِرد وِه. ولی وختی مَردِن فیلیپُسی پِیغِمی هَمرا گه خِدایی پادشاهی ای خَوِرِخِش و عیسای مسیحی اِسمی خَوَری وِه رِه ایمون بیاردِنِه، هَمه، چی زَن و چی مَرد غِسلِ تَعمید بَیتِنِه. حتّی شَمعون هَم ایمون بیاردِه و بعد از هَینگِه تعمید بَیتِه هَمِش فیلیپُسی هَمرا دَوِه و گَتِ معجِزات و نِشونِه ای بَئیَنی جا گه اَنجام وونِسِه، مات و مَبهوت وِه. وختی رَسولِن اورشلیمی دِلِه خَوَردار بَوِنِه گه سامِریِن خِدایی کَلامِ قَبول هاکِردِنِه، پِطرُس و یوحنا رِه وِشونی وَر بَرِسانینِه. هون دِتا سامِرِه بَرِسینِه، مَردِنی سِه دِعا هاکِردِنِه تا روح القُدُسِ بَیرِن، چون روح القُدُس حَلا هیچ کدیمی سِه نیمو وِه، بلگی فقط به اسمِ عیسای خِداوند تعمید بَیت وِنِه و وَس. پَس پِطرُس و یوحنا شی دَسِ وِشونی سَر بِشتِنِه و وِشون روح القُدُسِ بَیتِنِه. وختی شَمعون بَئیِه رَسولِن شی دَسِ مَردِنی سَر اِلِنِه و مَردِن خِدایی روحِ گیرِنِه، اَقَدی پول بیاردِه و رَسولِنِ بُتِه: «هَین قِدرَتِ مِنَم هادین تا هر کَسی سَر دَس بِلِم، روح القُدُسِ بَیرِه.» ولی پِطرُس بُتِه: «تی نِقرِه، تی هَمرا نابود بَوو! چون خیال هاکِردی خِدایی هَدیِه رِه بِشنِه پولی هَمرا بَخریَن! تو هَین خِدمتی دِلِه هیچ سهم و نَخشی نارنی، چون تی دِل خِدایی هَمرا راس نیِه. پس شی هَین شِرارتی جا توبِه هاکِن و خِداوندی جا بَخوا تا شاید تی دِلی هَین فِکر بیامرزی بَوو؛ چون ویمِّه حَسودی و گِناه، تی دِلِ سیو هاکِردِه.» شَمعون بُتِه: «شِما خِداوندی وَر میسِه دِعا هاکِنین تا اونچی بُتِنی می سَر نیِه.» پِطرُس و یوحنا بعد از هَینگه شَهادَت هادانِه و خِداوندی کَلامِ اعلام هاکِردِنِه، اورشَلیمی سِه دَگِرِسِنِه و سامِرِه ای خِیلی آبادیهایی دِلِه اِنجیلی خَوِرِخِشِ هادانِه. اَزما خِداوندی یَتِه فِرِشتِه فیلیپُسِ بُتِه: «پِرِس و جِنوبی سَمت بور، هون راهی گه اورشلیمی جا غزه ای سِه شونِه.» هَین راه بیابونی دِلِه وِه. پس فیلیپُس پِرِسا و راه دَکِتِه. اوجِه یَتِه خواجِه مَردی دَوِه گه حَبَشه ای جا وِه. وی یَتِه از حَبَشه ای مَلکِه ای دَربارین وِه گه وی اِسم کَنداکِه وِه، و مَلکِه ای خزونِه داری وی دَس دَوِه. وی اورشلیمی سِه بیمو وِه تا خِدارِه پَرَسِش هاکِنِه. اَلَن دِ گِرِسِه و شی اَرابِه ای دِلِه نیشت وِه و اِشعیای پِیغَمبَری کیتابِ خُونِسِه. اَزما خِدایی روح فیلیپُس بُتِه: «نَزیک بور و هون اَرابِه رِه بَرِس.» فیلیپُس وی سَمت دُو هاکِردِه و بِشنُسِه گه دَرباری خواجِه اِشعیای پِیغمبری کیتابِ دِ خُونِّه. وِرِه بُتِه: «اونچی خُونّی رِه، فَهمِنی؟» دَرباری خواجِه بُتِه: «اگه کَسی مِنِه رانِمایی نَکِنِه، چِتی بَتِّمِه بَفِهمِم؟» پس فیلیپُسی جا خواهِش هاکِردِه سِوار بَوو و وی وَر هِنیشِه. خواجِه دِ مِقَدّسِ نِوِشته ای هون قِسمَتِ خونِّسِه گه گِتِه: «دِرِس، هِتی گِسَنی تَرا گه وِرِه کِشتاری سِه وَرِنِه، و هِتی وَرکایی تَرا گه شی پَشم چینِنی پِش آرومِ، وی هَمونجور هَم شی دِهِنِ وا نَکِنِّه. وی کِچیک بَووئَنی موقِه، هرجور بی عِدالَتی ای وی حَق هاکِردِنِه، کی بَتِنِّه بُئِه وی کِنی نَسلی جائِه؟ چون وی زندگی، زَمینی جا بَئیت بَوِه.» خواجِه‌ فیلیپُسِ بُتِه: «خواهش کِمّه مِنِه بُئی پِیغمبر هَیجِه کِنی خَوَری گَب زَنِّه، شیجا یا یَنفَر دییَری جا؟» پس فیلیپُس گب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِه و مِقَدّسِ نِوِشتِه ای هَمون قِسمتی جا شِرو هاکِردِه و عیسایی خَوَری خَوَرِخِش هادا. هَمونجور گه راه دِلِه شیوِنِه، یَجا گه اُو دَوِه بَرِسینِه. خواجِه‌ بُتِه: «هارِش، هَیجِه اُو دَرِه، اَلَن چی می تَعمید بَیتَنی دَمِ گیرنِه؟» [فیلیپُس بُتِه: «اگه دِشتِه شی دِلی هَمرا ایمون بیاردی، هیچی تی دَمِ نَیرنِه.» خواجِه‌ بُتِه: «ایمون دارمِه گه عیسی مَسیح خِدایی ریکائِه.»] پس خواجِه‌ دَستور هادا اَرابِه رِه هِرِسانَن، و فیلیپُس و خواجِه، هر دِتا اُوئی دِلِه بوردِنِه و فیلیپُس وِرِه تَعمید هادا. وختی اُوئی جا دیرگا بیمونِه، ناخوَکی خِداوندی روح فیلیپُسِ بَیتِه و بَوِردِه و خواجِه دِ وِرِه نَئیِه، و خِشالی ای هَمرا شی راه رِه بوردِه. ولی فیلیپُس شِرِه اَشدودی مَنطقِه ای دِلِه بَنگیتِه. وی دِشتِه هون مَنطقِه ای شَهرایی دِلِه گِرِسِه و اِنجیلی خَوَرِخِشِ داوِه، تا قیصریه ای شَهری سِه بَرِسیِه. ولی سولُس گه خِداوندی شاگِردِنِ تهدید کِردِه و وِشونی بَکوشتَنِ اِدامِه داوِه، کاهِن اعظمی وَر بوردِه و ویجا دَمِشقی عِبادتگاهایی سِه نامِه بَخوایسِه تا اونانیگه عیسایی دِمالرُو هَسِّنِه و وِشونِه اَهل طریقت گِتِنِه، چی زَنا و چی مَردی رِه، هَماسِه و اورشلیمی سِه بیارِه. راه دِلِه، وختی سولُس دَمِشقی نَزیکی رَسیِه، ناخوکی یَتِه نور آسِمونی جا بیمو و وی دورِه بَیتِه. وی بِنِه ای سَر دیم بَخاردِه، یَتِه اَواز بِشنُسِه گه وِرِه گِتِه: «شائول، شائول، چه مِنِه آزار دِنی؟» سولُس بُتِه: «خِداوندا، تو کی هَسّی؟» جِواب هادا: «مِن عیسامِه، هَمون گه تو وِره آزار دِنی. اِسا، پِرِس و شَهری سِه بور. اوجِه تِرِه گِنِنِه چی وِنِه هاکِنی.» سولُسی هَمسَفَرِنی زِوون قِفل بَوِه وِه و اِسّاوِنِه، وِشون اَوازِ اِشنُسِنِه، ولی هیچکسِ نَئینِه. سولُس بِنِه ای جا پِرِسا، هر چَن وی چِش وا وِه ولی هیچی نَوینِسِه، پس وی دَسِ بَیتِنِه و وِرِه دَمشقی سِه بَوِردِنِه. وی سِه روز کور وِه و هیچی نَخاردِه و نَنوشیِه. دَمشقی دِلِه عیسایی شاگرد گه وی اِسم حَنانیا وِه زندگی کِردِه. خِداوَند یَتِه رویایی دِلِه وِرِه بُتِه: «حَنانیا!» جِواب هادا: « بَفرمِه اِی خِداوند.» خِداوَند وِرِه بُتِه: «پِرِس و یَتِه کوچه گه وی اِسم ”راسِ“، بور و یهودایی خِنِه ای دِلِه سولُسِ تارسوسی ای سِراغِ بَئیر. وی دِ دعا کِنِّه و رویایی دِلِه یَتِه مَردی گه وی اِسم حَنانیا هَسِّه رِه بَئیِه، گه اِنِه و وی سَر دَس اِلنِه تا اَی هَم بَوینِه.» ولی حَنانیا جِواب هادا: «خِداوندا، خِیلیایی جا هَین مَردی ای خَوَری بِشنُسِمِه گه تی مِقَدّسِ آدَمِنِ اورشَلیمی دِلِه اَذیت و آزار بَرِسانیِه. و هَیجِه هَم گَت گَتِه کاهِنِنی جا هَین اختیارِ دارنِه تا هر کی گه تی اِسمِ ایمون دارنِه رِه هَماسِه.» ولی خِداوَند حَنانیارِه بُتِه: «بور، چون هَین مَردی وسیله ایِه گه مِن اِنتخاب هاکِردِمِه تا می اِسمِ غیر یَهودیِن و پادِشاهِن و یَهودی مَردِنِ بَرِسانِّه. چون مِن وِرِه هَم دِمِه گه می اِسمی خاطری چَنّی وِنِه عذاب بَکِشِه.» پَس حَنانیا راه دَکِتِه و هون خِنِه ای دِلِه بوردِه. شی دَسِ سولُسی سَر بِشتِه، بُتِه: «شائول بِرار، خِداوَند عیسی گه وختی هَیجِه ایموئی راه دِلِه تیسِه ظاهر بَوِه، مِنِه بَرِسانیِه تا شی بینایی رِه اَی هَم بِدَس بیاری و روح القُدُسی جا پِر بَووئی.» هَمون موقِه یَچی هِتی پولَکی تَرا شائولی چِشی جا جِر کَتِه و اَی هَم بَتِنِسِه بَوینِه. اَزما پِرِسا و غِسلِ تَعمید بَیتِه و غذا بَخاردِه و اَی هَم شی قِوَّت بِدَس بیاردِه. شائول چَن روز شاگِردِنی هَمرا دَمشقی دِلِه دَوِه. وی دَرجا یَهودیِنی عبادتگاهایی دِلِه بوردِه و هَین پِیغم گه عیسی خِدایی ریکا هَسِّه رِه شِرو هاکِردِه. هر کی وی پِیغِمِ اِشنُسِه مات و مَبهوت وونِسِه و گِتِه: «مَگِه هَین هَمونی نیِه گه اورشلیمی دِلِه اونانی میِن گه عیسایی اِسمِ شی زِوون اُردِنِه آشوب کِردِه. مَگِه هَینِسه هَیجِه نیمو تا وِشونِه هَماسِه و گَت گَتِه کاهِنِنی وَر بَوِرِه؟» ولی شائول روز به روز ویشتَر قِوِّت گیتِه و دَمِشقی یَهودیِنی سِه دَلیلی هَمرا ثابِت کِردِه گه عیسی، هَمون مَسیحِ موعود هَسِّه. وختی گه خِیلی روزا بِگذِشتِه، یَهودیِن دَسیسِه دَچینِه تا شائولِ بَکوشِن. ولی شائول وِشونی دَسیسه ای جا خَوَردار بَوِه. وِشون شُو و روز شَهری دَروازِه ای وَر کِشیک کَشینِه تا وِرِه بَکوشِن. ولی شائولی شاگِردِن وِرِه شُوئینِه زَنبیلی دِلِه بِشتِنِه و شَهری دیفاری وِهِری جا وِرِه جِر بَرِسانینِه. وختی شائول اورشَلیمی سِه بَرِسیه، خوایسِه شاگِردِنِ مِلحق بَوو، ولی هَمه ویجا تَرسینِه، چون باور نَکِردِنِه وی واقِعاً عیسایی شاگِرد بَوِه وو. ولی بَرنابا، شائولِ بَیتِه و رَسولِنی وَر بیاردِه، بُتِه گه چِتی دَمِشقی راهی دِلِه خِداوَندِ بَئیه و چِتی خِداوَند وی هَمرا گَب بَزو و وی چِتی دَمشقی دِلِه شِجاعَتی هَمرا به اِسمِ عیسی تعلیم داوِه. پَس شائول وِشونی وَر بیمو و علَنی اورشَلیمی دِلِه رَفت و آمد کِردِه و شَهامتی هَمرا به اِسمِ خِداوند تعلیم داوِه. وی یَهودینِ یونانی زِوونی هَمرا گَب زووِه و بَحث کِردِه، ولی وِشونی نیَّت هَین وِه گه وِرِه بَکوشِن. وختی بِرارِن هَین جریانی جا خَوَردار بَوِنِه، شائولِ قیصَریه ای شهری سِه بَوِردِنِه و اوجِه ای جا تارسوسی شهری سِه راهی هاکِردِنِه. هَینجوری کلیسا دِشتِه یَهودیه و جَلیل و سامره ای دِلِه آرامش بَیتِه و قِوَّت گیتِه. وِشون خداوندی تَرسی دِلِه زندگی کِردِنِه و روح القُدُسی تَشویقی هَمرا وِشونی تِعداد ویشتَر وونِسِه. ولی پِطرُس گه دِشتِه مَنطقِه ای دِلِه گِرِسِه، لُدَّه ای مِقَدَّسینی بَئیَنی سِه بوردِه. اوجِه یَنَفر گه وی اِسم اینیاس وِه و هَشت سال چِلِّخ و زمینگیر وِه رِه بَئیِه. پِطرس وِرِه بُتِه: «اینیاس، عیسی مَسیح تِرِه شَفا دِنِه. پِرِس و شی لارِه جَم هاکِن!» وی دَرجا پِرِسا، دشتِه لُدَّه و شارونی مَردِن وِرِه بَئینِه و خِداوندِ ایمون بیاردِنِه. یافایی شَهری دِلِه یَتِه شاگرد گه وی اِسم طابیتا وِه زندگی کِردِه. یونانیِنی زِوون طابیتارِه دورکاس گِتِنِه گه وی معنی شیکا هَسِّه. هَین زَنا شِرِه خِبِ کاری سِه وَقف هاکِرد وِه و فَقیرِنی دَسِ گیتِه. هون روزا طابیتا مَریض بَوِه و بَمِردِه. پس وی جِنازِه رِه بَشوردِنِه و یَتِه بالاخِنِه ای دِلِه بِشتِنِه. چون لُدَّه، یافایی نَزیکی وِه، وختی شاگِردِن بِفَهمِسِنِه پِطرُس لُدَّه ای دِلِه دَرِه، دِ نَفَرِ وی وَر بَرِسانینِه و بُتِنِه: خواهِش کِمّی «دَرجا، اَمِه وَر بیئی.» پِطرُس پِرِسا و وِشونی هَمرا بوردِه. وختی اوجِه بَرِسیِه، وِرِه بالاخِنِه ای سِه بَوِردِنِه. بیوِه زَناکِنِن هَمه وی دور جَم بَوِنِه، بِرمِه ای هَمرا لیواسایی گه وختی دورکاس زینِّه وِه وِشونی سِه بَئوت وِه رِه، وِرِه هَم داوِنِه. ولی پِطرُس هَمه رِه اِتاقی جا دیرگا هاکِردِه و زِنی بَزو و دِعا هاکِرده. اَزما جِنازِه رِه هارشیِه و بُتِه: «طابیتا، پِرِس!» طابیتا شی چِشِ وا هاکِردِه و وختی پِطرسِ بَئیِه هِنیشتِه. پِطرُس طابیتایی دَسِ بَیتِه و وِرِه پِرِسانیِه. اَزما بیوِه زَناکِنِن و اونانیگه عیسی رِه ایمون داشتِنِه رِه داد هاکِردِه و وِرِه زینِّه وِشونی تَحویل هادا. هَین خَوَر دِشتِه یافایی دِلِه دَپیتِه و خِیلیا خِداوَندِ ایمون بیاردِنِه. پِطرُس هَم خِیلی روزا یافایی دِلِه یَتِه دَبّاغی وَر گه وی اِسم شَمعون وِه بَمونِسِه. قیصریه ای شَهری دِلِه یَتِه رومی اَفسَر گه وی اِسم کُرنِلیوس وِه زِندگی کِردِه، وی رومی گُردانی فرمونده، معروف به ’ایتالیایی گُردان‘وِه. کُرنِلیوس یَتِه دیندارِ مَردی وِه و دِشتِه وی خِنِواده خِدایی جا تَرسینِه. کُرنِلیوس دَس و دِل بازی ای هَمرا فَقیرِنه صَدَقِه داوِه و هَمِش خِدایی پِش دِعا کِردِه. یَتِه روز حِدودِ ساعتِ سه بعد از ظِهر، رویایی دِلِه واضِح بَئیِه گه خِدایی یَتِه فِرِشتِه وی وَر بیمو و بُتِه: «کُرنِلیوس!» کُرنِلیوس تَرسی هَمرا وِرِه هارشیِه و بُتِه: «چی خواینِه بُئی، آقا؟» فِرشته بُتِه: «تی دِعاها و صَدَقِه ها هِتی یَتِه ذِکری هَدیه ای تَرا خِدایی وَر بَرسیِه. اَلَن چَن نَفَرِ یافایی شهری سِه بَرِسان و شَمعونِ مَعروف به پطرسِ هَیجِه بیار. وی یَتِه دَبّاغی وَر گه وی اِسم شَمعون و وی خِنِه دَریالُو هَسِّه، مِهمونِه.» وختی فِرِشتِه ای گه وی هَمرا گَب زووِه وی وَری جا بوردِه، کُرنِلیوس دِتا از شی خادِمِن و یَتِه از شی سِپاهیِنی سَربازِ گه وفادارِ مَردی وِه رِه شی کَفا بَخونِسِه. کُرنِلیوس دِشتِه جَریانِ وِشونِه بُتِه و وِشونِه یافایی سِه بَرِسانیِه. فَردای هون روز، ظِهری موقِه، وختی راه دِلِه دَوِنِه و شَهرِ نَزیک وونِسِنِه، پِطرس خِنِه ای بومی سَر بوردِه تا دِعا هاکِنِه. پِطرس اوجِه وَشنی بَوِه و خوایسِه یَچی بَخارِه. ولی وختی دِ غَذارِه آمادِه کِردِنِه، خَلسِه ای دِلِه بوردِه. همون حالی دِلِه بَئیِه گه آسِمون وا بَوِه و یَچی هِتی یَتِه گَتِ سِفرِه ای تَرا گه وی چار گوش آویزون وِه زَمینی سَمت اِنِه، هون سِفرِه ای سَر هَمه جور حیوونِن و خَزَندِگون و پرندِه ایشون پِرِنِه. اَزما یَتِه اَواز وی گوش بَرِسیِه گه: «پِطرُس، پِرِس، سَر بَورین و بَخار!» پِطرُس بُتِه: «اَصلاََ، خِداوندا، چون مِن حَروم و نَجِسِ چیرِه هیچ وَخت تِک نَزومِه.» اَی هَم هون اَواز دِوّمین کَشی سِه بیمو گه «اونچی خِدا پاک هاکِردِه رِه تو نَجِس نِشمار!» هَین رویا سِه کَش تِکرار بَوِه و اَزما دَرجا سِفرِه آسِمونی سِه لُو بوردِه. پطرس هَمون حال گه تَجِّبی هَمرا رویائی معنی رِه فِکر کِردِه، اونانیگه کُرنِلیوس بَرِسانی وِه شَمعونی خِنِه رِه بَنگیتِنِه و خِنِه ای دَری وَر هِرِسانِه. وِشون بِلَنِ اَوازی هَمرا گِتِنِه: «اون شَمعونِ مَعروف به پِطرس هَیجِه مونِّه؟» هَمونجور گه پِطرُس دِ رویایی خَوَری فِکر کِردِه خِدایی روح وِرِه بُتِه: «هارِش، سِه نَفر تی دِمال گِردِنِنِه. پِرِس جِر بور و شَک نَکِن و وِشونی هَمرا بور، چون مِن وِشونِه بَرِسانیمِه.» پِطرُس جِر بوردِه و وِشونِه بُتِه: «مِن هَمونمِه گه وی دِمال گِردِنِنی. چیسِه بیمونی؟» وِشون بُتِنِه: «اَمارِه رومی فَرموندِه کُرنِلیوس بَرِسانیِه. وی دِرِسکار و خِداترسِ آدَمِ و دِشتِه یهودی قوم وی خِبی رِه گِنِنِه. وی یَتِه مِقَدّسِ فِرِشتِه ای جا دَستور بَیتِه گه تی دِمال بَرِسانِه و تِرِه شی خِنِه دَعوَت هاکِنِه و تی گَبِ بِشنُئِه.» پس پِطرُس وِشونِه خِنِه ای دِلِه بَوِردِه تا وی مِهمون ووئِن. فردای هون روز پِطرس پِرِسا وِشونی هَمرا راه دَکِتِه. چَن تا یافایی شهری بِرارِن هَم وی هَمرا بوردِنِه. فردا قیصریه ای شهری سِه بَرِسینِه. کُرنِلیوس شی فامیلِن و نَزیکِ رَفِقنِ جَم هاکِرد وِه و وِشونی چِش بِرا وِه تا بیئِن. وختی پِطرُس خِنِه ای دِلِه بیمو، کُرنِلیوس وی پِشواز بوردِه و وی لینگ دَکِتِه و وِرِه پَرَسِش هاکِردِه. ولی پِطرُس وِرِه بِلَن هاکِردِه و بُتِه: «پِرِس؛ مِنَم یَتِه آدَمِمِه.» اَزما هَمونجور گه وی هَمرا گَب زووِه خِنِه ای دِلِه بیمو و بَئیِه گه یَتِخِیلی آدَم اوجِه جَم بَوِنِه. پِطرُس وِشونِه بُتِه: «شِما شِه دِنِّنی یَهودیِنی سِه جایز نیِه گه یَت دییَر قومی هَمرا مِعاشرَت هاکِنِن یا وِشونی خِنِه بورِن. ولی خِدا مِنِه هَم هادا گه نِنِه هیچکَسِ نَجِس یا ناپاک بُئِم. پَس وختی می دِمال بَرِسانینی، بدونِ هَینگه مِخالفتی هاکِنِم بیمومِه. اِسا بُئین، چیسِه می دِمال بَرِسانینی؟» کُرنِلیوس جِواب هادا: «چار روز پِش هَمین موقِه، ساعتِ سه بعد از ظِهر، شی خِنِه ای دِلِه دِ دِعا کِردِمِه گه یَدَفِه یَتِه مَردی گه یَتِه نورانی جِمِه داشتِه می پِش ظاهِر بَوِه و بُتِه: ”کُرنِلیوس، تی دِعا مِستَجاب بَوِه و صَدَقِه هایی گه داوِه ای رِه خِدا شی یاد بیاردِه. اِسا چَن نَفَرِ یافایی سِه بَرِسان و شَمعونِ مَعروف به پِطرُسِ هَیجِه بیار. وی شَمعونِ دَبّاغی وَر گه وی خِنِه دَریالُو هَسِّه مِهمونِه.“ پس دَرجا تی دِمال بَرِسانیمِه و تو هَم لِطف هاکِردی و بیموئی. اِسا اَما هَمه خِدایی پِش حاضِرِمی تا هر چی خِداوند تِرِه دستور هادا، بِشنُئیم.» اَزما پِطرُس شی گَبِ هَینجور شِرو هاکِردِه: «اَلَن بِفَهمِسمِه گه واقعاً خِدا مَردِنی میِن هیچ فَرقی نِشتِه؛ بَلگی هر قومی جا، هر کی گه خِدایی جا بَترسِه و هون چیرِه گه دِرِسِ اَنجام هادِه، خِدا وِرِه قَبول کِنِّه. خِدا طبقِ شی کَلام گه یَهودی قومی سِه بَرسانیِه صِلح و سلامتی ای خَوَرِخِشِ عیسی مسیحی طریق گه هَمه ای خِداوندِ اعلام هاکِردِه. شِما شِه دِنِّنی گه چِتی هَین کار بعد از تَعمیدی گه یَحیی اونِه موعظِه کِردِه جَلیلی دِلِه شِرو بَوِه و دِشتِه یَهودیه ای دِلِه پَخش بَوِه، و خِدا چِتی عیسای ناصری رِه روح القُدُس و قِدرَتی هَمرا مَسح هاکِردِه، جوریگه هَمه جا گِرِسِه و خِبِ کار کِردِه و دِشتِه اونانیگه اِبلیسی ظِلمی بِن دَوِنِه رِه شَفا داوِه، هَینسِه گه خِدا وی هَمرا دَوِه. «و اَما دِشتِه هون کارایی گه وی یَهودی مِلک و اورشَلیمی شهری دِلِه هاکِرده ای شاهِدِمی. وِشون وِرِه صَلیب بَکِشینِه، بَکوشتِنِه. ولی خِدا وِرِه سِوّمین روز زینِّه هاکِردِه و ظاهِر هاکِردِه، ولی نا دِشتِه مَردِنی سِه، بَلگی اَمِسِه گه خِدایی طرفی جا اِنتخاب بَوِه وِمی گه شاهِدِن ووئیم، اَمایی گه بعد از هَینگِه مِردِگونی جا زینِّه بَوِه، وی هَمرا بَخاردِمی و بَنوشیمی. وی اَمارِه دَستور هادا تا حَیقَتِ قومی سِه اعلام هاکِنیم و شَهادَت هادیم گه خِدا وِرِه اِنتخاب هاکِردِه تا زینِّه ایشون و مِردِگونی داوَر ووئِه. دِشتِه پِیغَمبَرِن عیسایی خَوَری شَهادَت دِنِنِه گه هر کی وِرِه ایمون بیارِه، وی اِسمی طریق وی گِناهِن بیامرزی وونِه.» حَلا پِطرسی گَب تُوم نَوِه وِه گه روح القُدُس دِشتِه اونانیسِه گه هَین پِیغِمِ اِشنُسِنِه، بیمو. هون ایموندارِنی گه اَهل خَتنِه ای جا وِنِه یَعنی اونایی گه اَصلَتاً یَهودی وِنِه و پِطرسی هَمرا بیمو وِنِه، وختی بَئینِه روح القُدُس حتّی غیرِیَهودیِنی سِه هَم بیمو، مات و مَبهوت بَمونِسِنِه. چون اِشنُسِنِه گه وِشون دییَر زِوونایی هَمرا گَب زَنِنِه و خِدارِه جَلال داوِنِه. اَزما پِطرُس بُتِه: «اِسا گه هَینِن اَمِه تَرا روح القُدُس بَیتِنِه، کی بَتِنِّه می دَمِ بَیرِه گه چه وِشونِه غِسلِ تَعمید دِمِه؟» پس دَستور هادا وِشونِه به اِسمِ عیسای مَسیح تَعمید هادِن. اَزما پِطرُسی جا بَخوایسِنِه چَن روزی وِشونی وَر بَمونِّه. رَسولِن و بِرارِن، دِشتِه یَهودیِه ای مَنطقِه ای دِلِه بِشنُسِنِه گه غیرِیَهودیِن هَم خِدایی کَلامِ قَبول هاکِردِنِه. پَس وختی پِطرُس اورشَلیمی شهری سِه دَگِرِسِه، هون گروهی گه خَتنِه بَووئَنی طرفدار وِنِه ایراد بَیتِنِه و بُتِنِه: «تو خَتنِه نَوِه ایشونی خِنِه ای دِلِه بوردی و وِشونی هَمرا غذا بَخاردی.» پِطرُس دِشتِه جَریانِ از اوَّل تا آخر وِشونی سِه تَعریف هاکِردِه، بُتِه: «مِن یافایی شهری دِلِه دِ دِعا کِردِمِه گه خَلسِه ای دِلِه یَتِه رویا بَئیمِه یَچی هِتی گَتِ سِفرِه ای تَرا گه چار گوشی جا آویزون وِه میسِه آسِمونی جا جِر بیمو. وختی خِب هارشیمِه، حِیوونِن و وَحشی جاندارِن و خَزندِگون و پَرَندِگونِ اونی سَر بَئیمِه. اَزما یَتِه اَواز می گوش بَرِسیِه گه گِتِه: ”پِطرُس، پِرِس، سَر بَورین و بَخار.“ «ولی مِن جِواب هادامِه: اصلاََ، خِداوندا، چون مِن هیچ وَخت حَروم و نَجِسِ چیرِه تِک نَزومِه.“ «دِوّمین کَش آسِمونی جا صِدا بیمو گه ”اونچی خِدا پاک هاکِردِه رِه تو نَجِس نِشمار.“ و هَین دَستور سِه کَش تِکرار بَوِه؛ اَزما دِشتِه هون چیا آسِمونی سَمت لُو بوردِه. «هَمون موقِه، سِه نَفَر گه قِیصَریِه ای شهری جا می وَر بَرِسانی بَوِه وِنِه، هون خِنِه ای دِلِه گه دَوِمِه بَرِسینِه. خِدایی روح مِنِه بُتِه وِشونی هَمرا بورِم و فَرق نِلِم. هَین شِش تا بِرار هَم می هَمرا بیمونِه و اَما هون مَردی ای خِنِه بوردِمی. وی اَمِسِه تَعریف هاکِردِه گه چِتی شی خِنِه ای دِلِه یَتِه فِرِشتِه بَئیِه گه وِرِه بُتِه: ”چَن نَفَرِ یافایی سِه بَرِسان و شَمعونِ مَعروف به پِطرُسِ هَیجِه بیار. وی تیسِه یَتِه پِیغِم اُرنِه گه اونی خاطری تو و تی خِنِوادِه نِجات گیرِنی.“ «وختی گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِمِه، روح القُدُس وِشونی سِه بیمو، دِرِس هَمونجور گه اوَّل اَمِسِه بیمو وِه. اَزما خِداوندی گَبِ شی یاد بیاردِمِه گه بُت وِه: ”یحیی اُوئی هَمرا غِسلِ تعمید داوِه ولی شِما روح القُدُسی هَمرا تعمید گیرِنی.“ پس اگه خِدا وِشونَم هَمون هَدیه ای رِه هادا گه اَمارِه هادا هون موقِه گه اَما عیسای مَسیحِ خداوندِ ایمون بیاردِمی، من کی وِمِه گه بَتِنَّم خِدایی کاری دَمِ بَیرِم؟» وختی وِشون هَین گَبارِه بِشنُسِنِه، ساکِت بَوِنِه و خِدارِه جلال هادانِه و بُتِنِه: «پس خِدا غیرِیَهودیِنَم فِرصت هادا تا وِشون هَم شی گِناهِنی جا توبه هاکِنَن و اَبَدی زِندگی رِه بِدَس بیارِن!» هون ایموندارِنی گه بعد از اِستیفانی اذیت و آزار پَخش و پَلا بَوِه وِنِه، تا فینیقیه و قبرس و اَنطاکیه ای سَمت سَفر هاکِردِنِه. وِشون فقط خِدایی کلامِ یَهودیِنِ اِعلام کِردِنِه و وَس. ولی وِشونی میِن چَن نَفر قِبرس و قیرَوانی آدَمِنی جا دَوِنِه، وِشون وختی گه اَنطاکیه ای سِه بَرِسینِه یونانیِنی هَمرا هَم گَب بَزونِه و عیسای خِداوندی خَوَرِخِشِ وِشونِه هادانِه. خِداوندی دَس هَم وِشونی هَمرا دَوِه و خِیلیا ایمون بیاردِنِه و خِداوَندِ مِلحَق بَوِنِه. وختی هَین خَوَر اورشَلیمی کلیسارِه بَرِسیِه، بَرنابارِه اَنطاکیِه ای سِه بَرِسانینِه. وختی بَرنابا اوجِه بَرِسیِه و خِدایی فیضِ بَئیِه، خِشال بَوِه و هَمه رِه تَشویق هاکِردِه تا دِشتِه دِلی هَمرا خِداوَندِ وفادار ووئِن، چون بَرنابا خِبِ مَردی وِه، وی ایمون و روح القُدُسی جا پِر وِه. هَینِسه یَتِه گَتِ جَماعت خِداوندِ ایمون بیاردِنِه. پس بَرنابا، تارسوسی شهری سِه بوردِه تا شائولِ بَنگیرِه. و وختی وِرِه بَنگیتِه، وِرِه اَنطاکیه ای سِه بیاردِه. وِشون اوجِه یَه سال تِموم کلیسایی آدَمِنی هَمرا جَم وونِسِنِه و یَتِه گَتِ جَماعتِ تَعلیم داوِنِه. اَنطاکیه ای دِلِه وِه گه اَوَّلین کَش عیسایی شاگِردِنِ ’مَسیحی‘ بُتِنِه. هون روزا چَن تا پِیغَمبر اورشَلیمی جا اَنطاکیه ای سِه بیمونِه. یَتِه ای اِسم گه آگابوس وِه، پِرِسا و خِدایی روحی هَمرا پِشگویی هاکِردِه گه دِشتِه دِنیایی دِلِه بَدجور قَحطی اِنِه. هَین قَحطی کلودیوسی امپراطوری حِکومَتی دورِه اِتِّفاق دَکِتِه. پَس شاگِردِن تصمیم بَیتِنِه هر کِدیم شی تَوانی اَنّا، یَهودیِه ای بِرارِنی سِه کِمَک بَرِسانِن. پَس هَینجور هاکِردِنِه و هون پولایی گه جَم هاکِرد وِنِه رِه بَرنابا و شائولِ هادانِه تا مَشایِخی دَس بَرِسانِن. هَمون موقِه ها هیرودیسِ پادشاه چَن نَفَرِ گه کلیسایی اعضا وِنِه رِه شِرو به اذیَت و آزار هاکِردِه. وی یعقوب یوحنایی بِرارِ شَمشیری هَمرا بَکوشتِه. و وختی بَئیِه گه یَهودیِن هَین کاری جا خِشال بَوِنِه، پِطرسِ هَم هَماسیِه. هَین کار فطیری عیدی موقِه اِتِّفاق دَکِتِه. هیرودیس بعد از هَینگه پِطرُسِ هَماسیِه، وِرِه زیندونی دِلِه دیم بَدا و چار تا دَسِه ی چارتایی سَربازِ وی نِگَهوونی ای سِه بِشتِه. و خوایسِه بعد از پِسَخی عید، وِرِه مَردِنی وَر مِحاکِمِه هاکِنِه. پَس پِطرُسِ زیندونی دِلِه داشتِنِه، ولی کلیسا یَکسَرِه ویسِه خِدایی وَر دِعا کِردِه. یَه شُو، پِش از هون روزی گه هیرودیس قصد داشتِه پِطرُسِ مِحاکِمه هاکِنِه، وی دِتا زَنجیلی هَمرا دَوِس وِه و دِتا سَربازی میِن بَفِت وِه و نِگَهوونِن هَم زیندونی دَری وَر کِشیک داوِنِه. ناخوَکی خِداوندی یَتِه فِرِشتِه ظاهِر بَوِه و یَتِه نور زیندونی دِلِه بَتابِسِه. فِرشتِه پِطرسی پَلی رِه بَزو و وِرِه ویشار هاکِردِه، بُتِه: «تِن واش پِرِس!» دَرجا زنجیلیشون وی دَسایی جا وا بَوِه و بِنی ای سَر دیم بَخاردِه. فِرشتِه وِرِه بُتِه: «شی کَمرِ دَوِن و شی کُوشِ دَکِن.» پِطرُس هَم هَینجور هاکِردِه. اَزما فِرشتِه وِرِه بُتِه: «شی قَوارِه شی دوش بِل و می دِمال بِرو.» پِطرُسَم وی دِمالسَر زیندونی جا دیرگا بوردِه. پِطرس باوَر نَکِردِه اونچی فِرِشته کِنِّه، واقِعیِه، بَلگی فِکر کِردِه رویا وینِّه. وِشون اَوَّلین و دِوّمین نِگَهوونِنی جا بِگذِشتِنِه و آهَنی دَروازه ای وَر بَرِسینِه گه شَهری سَمت وا وونِسِه. دَروازِه خِد به خِد وِشونی سِه وا بَوِه. وِشون دیرگا بوردِنِه و هَمونجور گه دِ راه شیوِنِه یَدَفِه فِرِشتِه غِیب بَوِه. پِطرس وختی سَریساب بَوِه، بُتِه: «اِسا دِ مِطمَئنمِه گه خِداوند شی فِرِشتِه رِه بَرِسانیِه و مِنِه هیرودیسی چَنگ و هون اذیت و آزاری گه یَهودی قوم وی توقع رِه داشتِنِه نِجات هادا.» وختی پِطرُس هَینِه بِفَهمِسِه، مریم، یوحنای مَعروف به مَرقُسی ماری خِنِه بوردِه. اوجِه خِیلی مَردِن جَم بَوِه وِنِه و دِ دِعا کِردِنِه. وختی پِطرُس خِنِه ای دَرِ بَزو، یَتِه کِلفَت گه وی اِسم رُودا وِه بیمو تا دَرِ پِه هاکِنِه. هون کِلفت وختی پِطرسی اَوازِ بِشناسیِه، خِشالی ای جا، هَینی عوض گه دَرِ پِه هاکِنِه، خِنِه ای دِلِه بوردِه و هَمه رِه بُتِه: «پِطرُس دَری پِشت اِسّا!» هون کِلفَتِ بُتِنِه: «خِل بَوِه ای.» ولی وختی هون کِلفَتی اصرارِ بَئینِه، بُتِنِه: «لابِد وی فِرِشتِئِه.» هَمون موقِه، پِطرس یَکسَرِه دَر زووِه. سَرآخَر، وختی دَرِ پِه هاکِردِنِه و وِرِه بَئینِه خِیلی تَجِّب هاکِردِنِه. پِطرس شی دَسی هَمرا اِشارِه هاکِردِه گه ساکت ووئِن، و تعریف هاکِردِه گه چِتی خِداوند وِرِه زیندونی جا دیرگا بیاردِه. اَزما بُتِه: «یعقوب و بَقیِه بِرارِنِ هَین جَریانی جا باخَوَر هاکِنین.» اَزما یَجا دییَر بوردِه. وختی صِب بَوِه، سَربازِنی میِن بَلبَشو بَوِه، چون نَئونِسِنِه پِطرسی سَر چی بیمو. هیرودیس دَستور هادا هَمه جا پِطرُسی دِمال بَگِردِن. و وختی وِرِه نَنگیتِنِه سَربازِنی جا بازجویی هاکِردِه و وِشونی بَکوشتَنی حِکمِ هادا. اَزما پِطرس یَهودیِه ای جا قیصَریِه ای شهری سِه بوردِه و چَن وَخت اوجِه بَمونِسِه. هیرودیس صور و صیدونی شهری مَردِنی هَمرا غیظ هاکِرد وِه. وِشون بْلاستوس، پادشاهی دَرباری خِدمتکارِ راضی هاکِردِنِه تا هیرودیسی وَر بیئِن تا آشتی هاکِنِن، چون وِشونی خِراک و مایَحتاج هیرودیسی مِلکی جا فَراهَم وونِسِه. یَتِه مِعیَنِ روز، هیرودیس شی شاهانِه لیواس دَکِردِه، تَختی سَر هِنیشتِه و جَماعتی سِه سِخنرانی هاکِردِه. مَردِن داد زووِنِه: «هَین یَتِه از خِدایِنی اَوازِ، نا آدَمی ای اَواز!» دَرجا، خِداوندی یَتِه فِرِشتِه هیرودیسِ بَزو، هَینِسه گه خِدارِه جَلال نَداوِه. اَزما کِرمیشون وی تَنِ بَخاردِنِه و وی بَمِردِه. ولی خِدایی کَلام ویشتَر و ویشتَر پِش شیِه و پَخش وونِسِه. وختی بَرنابا و شائول شی مأموریتِ تُوم هاکِردِنِه، اورشلیمی جا دَگِرِسِنِه و یوحنای مَعروف به مَرقُسِ هَم شی هَمرا بیاردِنِه. اَنطاکیِه ای کلیسایی دِلِه مَلِّمِن و پیغمبَرِن دَوِنِه: بَرنابا، شَمعون مَعروف به نیجِر، لوکیوسِ قیرَوانی، مَنائِن گه هیرودیسِ حاکمی ناتَنی بِرار وِه، و شائول. موقِه ای گه وِشون روزِه وِنِه و دِ خِدارِه پَرَسِش کِردِنِه، روح القُدُس بُتِه: «بَرنابا و شائولِ هون کاری سِه گه مِن وِشونِه دعوت هاکِردِمِه، سیوا هاکِنین.» اَزما، بعد از روزِه و دِعا، هون دِتایی سَر دَس بِشتِنِه و وِشونِه سَفری سِه راهی هاکِردِنِه. هَینجوری، هون دِتا گه روح القُدُسی طرفی جا بَرِسانی بَوِه وِنِه، سِلوکیه ای بَندری سِه بوردِنِه و اوجِه ای جا کَشتی ای هَمرا قبرِسی سِه بَرِسینِه. وختی سَلامیسی شَهری دِلِه بوردِنِه، یَهودیِنی عبادتگاهایی دِلِه خِدایی کَلامِ اعلام هاکِردِنِه. اونان ”یوحَنای“ معروف به ”مَرقُسِ“ شی هَمرا بَوِرد وِنِه تا وِشونِه کِمک هاکِنِه. وِشون دِشتِه جزیره رِه بَگِرِسِنِه تا پافوسی شَهری سِه بَرِسینِه. اوجِه یَتِه یَهودی مَردی گه وی اِسم باریِشوع وِه رِه بَئینِه گه دِردِرو پیغَمبَر و جادوگر وِه. وی رومی فرموندار ’سِرگیوس پولُسی‘ رَفِق وِه. فرموندار گه عاقِلِ مَردی وِه، بَرنابا و شائولِ شی کَفا بَخونِسِه، چون خوایسِه خِدایی کَلامِ بِشنُئِه. ولی هون جادوگر گه وی اِسمی معنی عالِم وِه وِشونی هَمرا مِخالِفَت هاکِردِه و تَقلّا کِردِه نِلِه فَرموندار ایمون بیارِه. ولی شائول، گه وِرِه پولُس هَم گِتِنِه، روح القُدُسی جا پِر بَوِه، هون مَردی ای چِشی دِلِه رِه هارشیِه و بُتِه: «تو اِی اِبلیسی وَچِه، تو اِی دِشتِه خِبیهایی دِشمن، اِی گه مَکر و فَریبی جا پِری، هَینی جا گه خِداوندی راسِ راها رِه وَل هاکِنی دَس نَکِشِنی؟ دِن گه خِداوندی دَس تی بَزوئَنی سِه تی سَری وَر دَرِه. اِسا کور وونی و تا چَن وَخت آفتابِ نَوینی.» دَرجا، وی چِش تیرِه و تار بَوِه، شی دور چَرخ گیتِه و ینَفَری دِمال گِرِسِه گه وی دَسِ بَیرِه و راهِ وِرِه هَم هادِه. وختی فرموندار هَین جریانِ بَئیِه، ایمون بیاردِه، چون تَعلیمی گه خِداوندی خَوَری داوِنِه ای جا بِهت هاکِرد وِه. پولس و وی هَمراهِن دَریایی راهی جا، از پافوس پِرجِه ای سِه بوردِنِه گه پامفیلیِه ای مَنطقِه ای دِلِه وِه. ولی اوجِه یوحنای معروف به مَرقُس وِشونی جا سیوا بَوِه و اورشَلیمی سِه دَگِرِسِه. ولی وِشون پِرجِه ای جا رَد بَوِنِه و اَنطاکیه پیسیدیه ای مَنطقِه ای سِه بَرِسینِه. مِقَدّسِ شَنبِه روز، عبادتگاهی دِلِه بیمونِه و هِنیشتِنِه. بعد از هَینگه تورات و پِیغمبَرِنی نِوِشتِه رِه بَخونِسِنِه، عبادتگاهی رَئیسِن وِشونی سِه پِیغِم بَرسانینِه و بُتِنِه: «بِرارِن، اگه گَبی دارِنی گه مَردِنِ تشویق کِنِّه، بُئین.» پولُس هِرِسا و دَسی هَمرا اِشارِه هاکِردِه، بُتِه: «اِی یَهودی مَردِن، و شِما اِی خِداتَرسِن، گوش هادین! هَین یَهودی قومی خدا، اَمِه پیرِنِ اِنتخاب هاکِردِه و اَمِه قومِ هون موقِه ای گه وِشون مصری مِلکی دِلِه غریب وِنِه رِه سَربِلَن هاکِردِه و قِوَّتی هَمرا وِشونِه هون مِلکی جا دیرگا بیاردِه، و نزیکِ چِل سال صحرایی دِلِه وِشونِه تَحمِل هاکِردِه. وی بعد از هَینگه هَفتا قوم گه کَنعانی دِلِه دَوِنِه رِه از بِین بَوِردِه، اونِنی مِلکِ وِشونِه اِرثیِه هادا. هَین جریان حِدودِ چار صد و پَنجاه سال طول بَکشیِه. «بعد از هون، خِدا تا سَموئیلِ پِیغَمبری دورِه، داوَرِنِ وِشونِه هادا. اَزما وِشون یَتِه پادشاه بَخوایسِنِه و خِدا، شائول، قِیسی ریکا، بنیامینی قَبیلِه ای جارِه وِشونِه هادا، گه چِل سال حِکومت هاکِردِه. بعد از هَینگه شائول بَرکِنار بَوِه، داوودِ اِنتخاب هاکِردِه تا وِشونی پادشاه بَوو و وی خَوَری شهادت هادا و بُتِه: ”مِن داوود یِسی ای ریکارِه، مَردی بَئیمِه گه خِیلی می دِل نیشِنِه، وی دِشتِه می خواسِّه رِه بِجا اُرنِه.“ «خِدا طِبق شی وَعدِه، هَین مَردی ای نَسلی جا، یَهودی قومی سِه یَتِه نِجات دهندِه یَعنی عیسی رِه بیاردِه. پِش از هَینگه عیسی بیئِه، یحیی دِشتِه یَهودی مَردِنی سِه توبه ای غِسلِ تَعمیدِ اعلام کِردِه. وختی یحیی شی خِدمَتِ تُوم کِردِه، بُتِه: ”مِنِه کی دِنِّنی؟ مِن وی نیمِه، بَلگی وی بعد از مِن اِنِه و مِن حتّی لایق نیمِه وی کُوشی بَنِّ وا هاکِنِم.“ «اِی بِرارِن، اِی ابراهیمی وَچیلِه ای نَسل، و اِی خِداتَرسِنی گه شِمِه میِن دَرِنِه! هَین نِجاتی پِیغِم اَمِسِه بَرِسانی بَوِه. چون اورشلیمی مَردِن و وِشونی گَت گَتِ عیسی رِه نِشناسینِه، و پِیغَمبَرِنی بُتِه ایشونِه گه هر مِقَدّسِ شَنبِه وِشونی سِه بَخونِس وونِسِه رِه نِفَهمِسِنِه. وِشون وی مَحکوم هاکِردنی هَمرا پیغَمبَرِنی بُتِه ایشونِه اَنجام بَرِسانینِه. با هَینگه وِشون هیچ دَلیلی وی بَکوشتنی سِه نَنگیتِنِه، پیلاتُسی جا بَخوایسِنِه وِرِه اعدام هاکِنِه. و وختی دِشتِه اونچی گه وی خَوَری بَنوِشت بَوِه وِه رِه، اَنجام هادانِه، وِرِه صَلیبی جا جِر بیاردِنِه، مقَبره ای دِلِه بِشتِنِه. ولی خِدا وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه. خِیلی روزا عیسی شِرِه اونانیسِه گه وی هَمرا جلیلی جا اورشلیمی سِه بیمو وِنِه ظاهر هاکِردِه، گه اَلَنم وِشون قومی سِه وی شاهِدِنِنِه. «اِسا اَما هَین خَوَرخِشِ شِمارِ دِمی گه خِدا اونچی گه اَمِه پیرِنِ وَعدِه هادا وِه رِه، عیسایی زینِّه هاکِردَنی هَمرا، اَمِسِه گه وی وَچیلِمی وَفا هاکِردِه. هَمونجور گه دِوِّمین مَزموری دِلِه بَنوِشت بَوِه: «”تو می ریکائی؛ اَمرِز، مِن تِرِه مولود هاکِردِمِه.“ «خِدا وِرِه مِردگونی جا زینِّه هاکِردِه تا دِ فسادی سِه نَگِردِه، خِدا هَینجور بُتِه: «‌”مِن مِقَدَّس و مِطمئنِ بَرکات گه داوودِ وعدِه هادا بَوِه، شِمارِ دِمِه.“ و هَمینجورَم یَت دییَر مَزموری دِلِه گِنِه: «تو نِلنی تی مِقَدَّس، فِسادِ بَوینِه.“ «داوود بعد از اونگه خِدایی اِراده ای هَمرا شی دورِه ای مَردِنِ خِدمت هاکِردِه، بَمِردِه و شی اَجدادِ مِلحق بَوِه، و فِسادِ بَئیِه. ولی اونیگه خِدا وِرِه زینِّه هاکِردِه، فِسادِ نَئیِه. «پَس، اِی بِرارِن، دِنّین گه هَین مَردی ای طریق گِناهِنی آمِرزِش شِمارِ اعلام وونِه. اِسا هر کی عیسی رِه ایمون بیارِه، وی توسِط صالِح بِشمارِس وونِه، هر اونچی ای دِلِه گه نَتِنِّسِنی موسایی شَریعَتی تَوسِط صالِح بِشمارِس بَووئین. پس مِواظِب ووئین پِیغَمبَرِنی هَین بَنوِشت شِمِه سَر نیِه گه گِنِه: «”هارشین، اِی کسایی گه مِزاغ چینِنی، بِهت هاکِنین و نابود بَووئین، چون شِمِه روزگاری دِلِه کاری کِمِّه، گه هر چی اونِه شِمِسِه تعریف هاکِنِن هیچ وَخت باوَر نَکِنِنی.“ وختی پولُس و بَرنابا عِبادَتگاهی جا دیرگا شیوِنِه، مَردِن وِشونی جا خواهِش هاکِردِنِه گه شَنبِه بعدی هَم هَین جَریانی خَوَری وِشونی سِه گَب بَزِنِن. بعد از هَینگه جَماعَت عِبادَتگاهی جا بوردِنِه، خِیلی از یَهودیِن و هون خداپَرَسِ مَردِن گه یَهودی بَوِه وِنِه، پولُس و بَرنابایی دِمال راه دَکِتِنِه. پولُس و برنابا هَین دَسِه ای هَمرا گَب بَزونِه و وِشونِه تشویق کِردِنِه گه خِدایی فیضی دِلِه اِدامِه هادِن. شَنبِه بَعدی، حِدوداََ، دِشتِه شَهری مَردِن جَم بَوِنِه تا خِداوندی کَلامِ بِشنُئِن. ولی وختی یَهودیِن جَماعتیشونِه بَئینِه، حَسودی ای جا پِر بَوِنِه و بی حِرمتی ای هَمرا هر چی پولُس گِتِه رِه مِخالِفَت کِردِنِه. اَزما پولُس و بَرنابا جِرأتی هَمرا بُتِنِه: «لازِمِ وِه خِدایی کَلام پِش از هَمه شِمِسِه بُتِه بَوو. ولی وختی اونِه رَد هاکِردِنی و شِرِه اَبَدی زندگی ای لایِق نَئونِسِنی، پَس اَلَن اَما غیرِیَهودیِنی سَمت شومی. چون خِداوَند اَمارِه هَینجور بُتِه گه: «”مِن تِرِه غیرِ یَهودیِنی سِه نُور بَساتِمِه، تا نِجاتِ دِنیایی چار سوک بَرِسانی.“ وختی غیرِیهودیِن هَینِه بِشنُسِنِه، خِشال بَوِنِه و خِداوندی کَلامِ حِرمَت بِشتِنِه، و اونانیگه اَبَدی زندگی ای سِه اِنتخاب بَوِه وِنِه، ایمون بیاردِنِه. هَینجوری خِداوندی کَلام دِشتِه هون مَنطقه ای دِلِه دَپیتِه. ولی یَهودیِن، متِعَصِب و سَرشِناسِ زَناکِنِن و شهری مَرداکِنِن گه رَهبر وِنِه رِه اَنتِریک هاکِردِنِه و وِشون پولُس و بَرنابا رِه اَذیت و آزار هاکِردِنِه. پس پولُس و بَرنابا رِه هون مَنطقه ای جا دیرگا هاکِردِنِه. وِشون هَم هون شَهری خاکِ شی لینگی جا هِلاکِنّینِه و قونیه ای شَهری سِه بوردِنِه. شاگِردِن روح القُدُس و خِشالی ای جا پِر وِنِه. پولُس و بَرنابا قونیه ای شهری دِلِه هَم یَهودی عِبادتگاهی دِلِه بوردِنِه و جوری گَب بَزونِه گه خِیلی از یَهودیِن و یونانیِن ایمون بیاردِنِه. ولی یهودیِنی گه ایمون نیارد وِنِه، غیرِیهودیِنِ اَنتریک هاکِردِنِه و وِشونی فکرِ بِرارِنی علِیه، مَسموم هاکِردِنِه. پس پولُس و بَرنابا خِیلی زِمِن اوجِه بَمونِسِنِه و جِرأتی هَمرا خِداوندی سِه گَب بَزونِه، خِداوندی گه وِشونِه قِوَّت هادا تا نِشونِه ها بیارِن و مُعجِزات هاکِنِن، هَینجوری شی فیض بَخشِ پِیغِمِ تأیید کِردِه. هون شَهری مَردِن دِ دَسِه بَوِنِه؛ یَه دَسِه یَهودیِنی طَرَفدار بَوِنِه و یَه دَسِه رَسولِنی طَرفدار. وختی غیرِیَهودیِن و یَهودیِن شی گَت گَتِه ای هَمرا تَصمیم بَیتِنِه گه پولس و برنابا رِه اَذیَت هاکِنِن و سَنگسار هاکِنِن، پولُس و بَرنابا هَین جریانی جا خَوَردار بَوِنِه، لِسترِه و دِربه ای سِه گه لیکائونیِه ای شهرایی جا وِه، و هون دور و اطرافی مَنطقِه فِرار هاکِردِنِه. و اوجِه خِدایی خَوَرِخِشِ اعلام کِردِنِه. لِستْره ای دِلِه یَتِه مَردی نیشت وِه گه نَتِنِّسِه شی لینگِ دِکِت هادِه و هیچ وَخت راه نَشیوِه، چون مادَر زادی چِلِّخ وِه. وختی گه پولُس گَب زووِه، وی گوش داوِه. پولُس وِرِه زِل بَزو و بَئیِه هَین ایمونِ دارنِه گه شَفا بَیرِه. پولُس بِلَنِ صِدایی هَمرا وِرِه بُتِه: «شی لینگی سَر راس هِرِس!» هون مَردی شی جایی سَر پِرِسا و راه دَکِتِه. وختی مَردِن اونچی گه پولُس هاکِرد وِه رِه بَئینِه، لیکائونی ای زوونی هَمرا داد بَزونِه: «خِدایِن آدَمی ای تَرا اَمِه میِن جِر بیمونِه!» وِشون بُتِنِه بَرنابا ’زئوس‘ و پولُس ’هِرمِسِه‘. چون پولُس وِه گه گَب زووِه. زئوسی کاهِن گه وی مَعبَد شهری دَروازِه ای دیرگا وَر وِه، چَن تا گُو و چَن دَسِه گُل شَهری دَروازِه ای وَر بیاردِه، وی و جَماعت خوایسِنِه وِشونی سِه قِروونی هاکِنِن. ولی وختی هون دِتا رَسول، یَعنی بَرنابا و پولُس، هَین کِفرِ بِشنُسِنِه، شی یَقِه رِه جِرد هادانِه و جَماعتی دِلِه بوردِنِه، داد بَزونِه گه: «اِی مَردِن، چه هَینجور کِنِنی؟ اَما هَم هِتی شِمِه تَرا، آدَمِمی. اَما خَوَرِخِشِ شِمارِ دِمی تا هَین بیخِدِ کاری جا دَس بَکِشین و زینِّه خِدارِه ایمون بیارین گه آسِمون و زَمین و دریا و اونچی گه اونانی دِلِه دَرِه رِه، خَلق هاکِردِه. قَبلاََ خِدا دِشتِه قومیشونِه شی حال وِل هاکِردِه گه هر کِدیم شی راهی پِی بورِن، ولی با هَین حال شِرِه بی شَهادت نِشتِه، وی آسِمونی جا وارِش بَرِسانیَن و پِر بارِ فَصلایی بِبَخشیَنی هَمرا، شِمارِ خِبی هاکِردِه، خِیلی خِراک شِمارِ هادا و شِمِه دِلِ خِشالی ای جا پِر هاکِردِه.» حتّی هَین گَبایی هَمرا هَم، وِشون سَختی ای هَمرا بَتِنِسِنِه مَردِنی قِروونی هاکِردنی دَمِ بَیرِن. ولی یَهودیِنی، اَنطاکیه و قونیه ای شهرایی جا بیمونِه و مَردِنِ شی هَمرا هَمدَس هاکِردِنِه، پولُسِ سَنگسار هاکِردِنِه و هَین گِمونی هَمرا گه بَمِردِه، وِرِه شَهری جا دیرگا بَوِردِنِه. ولی وختی شاگِردِن وی دُور جَم بَوِنِه، پولس پِرِسا و شَهری سِه دَگِرِسِه. فَردای هون روز، وی و بَرنابا دِربِه ای شهری سِه راه دَکِتِنِه. وِشون هون شَهری دِلِه هَم خَوَرِخِشِ اعلام هاکِردِنِه و خِیلیارِه عیسایی شاگِرد هاکِردِنِه. اَزما لِستْره و قونیه و اَنطاکیه ای سِه دَگِرِسِنِه. هون شَهرایی دِلِه شاگِردِنی جانِ قِوَّت هادانِه، وِشونِه تشویق کِردِنِه شی ایمونی دِلِه بَمونِن و نَصیحَت کِردِنِه گه «وِنِه خِیلی مِصیبَتارِه تَحمِل هاکِنیم تا خِدایی پادشاهی ای دِلِه بوریم.» وِشون هر کلیسایی دِلِه مشایخی رِه ایموندارِنی سِه بِشتِنِه و دِعا و روزه ای هَمرا وِشونِه خِداوندی گه وِرِه ایمون بیارد وِنِه ای دَس، بِسپارِسِنِه. اَزما پیسیدیه ای مَنطقِه ای جا بِگذِشتِنِه و پامفیلیه ای مَنطقِه ای دِلِه بوردِنِه، وِشون پِرجِه ای دِلِه خِدایی کَلامِ تعلیم هادانِه و اوجِه ای جا آتّالیایی سِه بوردِنِه. آتّالیایی جا کَشتی ای هَمرا اَنطاکیه ای سِه دَگِرِسِنِه، هَموجِه گه ایموندارِن پولُس و بَرنابارِه خِدایی فیضی دَس بِسپارِس وِنِه تا هون کاری رِه هاکِنِن گه اَلَن اونِه اَنجام هادا وِنِه. وختی پولُس و بَرنابا اوجِه بَرِسینِه کلیسایی آدَمِنِ جَم هاکِردِنِه، اَی وِشونی سِه بُتِنِه گه خِدا وِشونی هَمرا چیها هاکِردِه و چِتی ایمونی دَرِ غیرِیَهودیِنی سِه پِه هاکِردِه. اَزما شاگِردِنی هَمرا خِیلی زِمِن اوجِه بَمونِسِنه. ولی چَن نَفر یهودیه ای مَنطقِه ای جا اَنطاکیِه ای سِه بیمونِه. وِشون بِرارِنِ تعلیم داوِنِه گه: «اگه طِبقِ موسایی شَریعت خَتنِه نَووئین، نَتِنِّنی نِجات بَیرین.» پس وختی پولُس و بَرنابا خِیلی وِشونی هَمرا مِخالِفَت و بَحث هاکِردِنِه، هَینجور قرار بِشتِنِه گه هون دِتا چَن نفر دییَری هَمرا گه وِشونی جا وِنِه اورشلیمی سِه بورِن و هَین قضیِه رِه رَسولِن و مشایخی هَمرا دَر میِن بِلِن. پَس کلیسا وِشونِه راهی هاکِردِه؛ وِشون وختی دِ فینیقیه و سامِره ای جا رَد وونِسِنِه، هَینی خَوَری گه چِتی غیرِیَهودیِن ایمون بیاردِنِه گَب بَزونِه و دِشتِه بِرارِن هَین خَوَری جا خِیلی خِشالی هاکِردِنِه. وختی اورشَلیم بَرِسینِه، کلیسا و رَسولِن و مشایخ وِشونی پِشواز بیمونِه. پولُس و بَرنابا هر اونچی خِدا وِشونی دَسی هَمرا هاکِرد وِه رِه، وِشونِه بُتِنِه. ولی بعضی از عِلمای فِرقِه فَریسی گه ایمون بیارد وِنِه، پِرِسانِه، بُتِنِه: «واجِبِ گه وِشون خَتنِه بَوون، و وِشونِه دَستور هادَن گه موسایی شریعَتِ دارِن.» پَس رَسولِن و مشایخ جَم بَوِنِه تا هَین قضیِه رِه بَررِسی هاکِنِن. بعد از هَینگه خِیلی بَحث هاکِردِنِه، سَرآخَر پِطرُس پِرِسا و وِشونِه بُتِه: «اِی بِرارِن، شِما دِنِنی گه اوَّلین روزایی دِلِه، خِدا مِنِه شِمِه میِن اِنتِخاب هاکِردِه تا غیرِیَهودیِن می زِوونی جا اِنجیلی پِیغِم بِشنُئِن و ایمون بیارِن. و خِدایی گه دِلی جا خَوَر دارنِه وِشونی سِه شهادت هادا، و روح القُدُسِ وِشونِه هادا، هَمونجور گه اَمارِه هادا. خِدا وِشونی میِن و اَمِه میِن هیچ فرقی نِشتِه، بَلگی ایمونی خاطری، وِشونی دِلِ پاک هاکِردِه. پَس اِسا چه خِدارِه آزمود کِنِنی و یَتِه جِد شاگِردِنی گِردَن اِلِنی گه نا اَما بَتِنِسِمی اونِه بَکِشیم، نا اَمِه پیرِن؟ چون اَما ایمون دارمی گه عیسای خِداوندْی فیضی هَمرا نِجات بَیتِمی، هَمونجور گه وِشون هَم بَیتِنِه.» اَزما دِشتِه اونانیگه اوجِه جَم وِنِه ساکت بَوِنِه و بَرنابا و پولُسی گَبِ گوش هادانِه. وِشون نِشونِه ها و مُعجزاتی رِه گه خِدا وِشونی دَسی هَمرا غیرِیَهودیِنی میِن هاکِرد وِه رِه، گِتِنِه. وختی وِشونی گَب تُوم بَوِه، یعقوب بُتِه: «اِی بِرارِن، می گَبِ گوش هادین! شَمعونِ پطرس بُتِه گه چِتی خِدا اوَّلین کَش غیرِیَهودینِ لِطف هاکِردِه و وِشونی دِلِه یَتِه قومِ شیسِه اِنتخاب هاکِردِه. هَین دِرِس هَمونیِه گه عاموسِ پِیغَمبَری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «‌”بعد از هَین، گِردِمِه و داوودی کیمِه گه لی بَخاردِه رِه از نُو ساجِمِه؛ یَکَش دییَر وی خَرابی رِه گیرمِه، و اونِه اَوَّلِ کَشی تَرا کِمِّه، تا اونانیگه آدَمی نَسلی جا بِجا بَمونِسِنِه و دِشتِه غیرِیَهودین گه می اِسمِ شی سَر دارِنِه، خِداوندی دِمال بَگِردِن. خِداوند گِنِه، خِداوندی گه هَین چیارِه از قدیم مَعلوم هاکِردِه.“ «پَس می نَظر هَینِه، اونانیگه غیرِیَهودیِنی جا خِدایی سَمت گِردِنِنِه رِه، زَحمَت نَدیم. ولی وِنِه یَتِه نامِه‌ای دِلِه وِشونی جا بَخوایم گه بِتیشونی قِروونی خِراک، زِنا، خَفِه بَوِه حیوونِنی گوشت و خونی جا دوری هاکِنِن. چون از قدیم موسی هر شَهری دِلِه کَسایی رِه داشتِه گه وِنِه موعظه هاکِنِن، هَمونجور گه هر مِقَدّسِ شَنبِه وی نِوِشتِه ایشونِه عبادَتگاهایی دِلِه خُونِنِه.» پَس رَسولِن و مشایخ دِشتِه کلیسایی هَمرا تَصمیم بَیتِنِه شی دِلِه مَرداکِنِنی رِه اِنتِخاب هاکِنَن و وِشونِه پولُس و بَرنابایی هَمرا اَنطاکیه ای شهری سِه بَرِسانَن. پَس یهودای مَعروف به بَرسابا و سیلاسِ گه بِرارِنی دِلِه رَهبر وِنِه رِه، اِنتخاب هاکِردِنِه. اَزما یَتِه نامِه‌ وِشونی دَس هادانِه، گه بَنوِشت وِه: «اَمِه بِرارِنی طرفی جا، هَم رَسولِن و هَم مشایخ، غیرِیهودِ بِرارِنی سِه گه اَنطاکیه، سوریه و کیلیکیه ای دِلِه دَرِنی، سَلام! از اوجِه گه بِشنُسِمی کَسایی اَمِه میِنی جا، بی‌ هَینگه اَمِه جا دَستوری دارِن، بیمونِه و شِمارِ شی گَبی هَمرا نارحت هاکِردِنِه، و باعث بَوِنِه شِمِه فِکر پَریشون بَوو. پس اَما یَکدِل هَینجور صَلاح بَئیمی گه مَرداکِنِنی رِه اِنتخاب هاکِنیم و وِشونِه شی عَزیزِن، بَرنابا و پولُسی هَمرا، شِمِه وَر بَرِسانیم، هَین مَرداکِنِنی هَمرا گه اَمِه خِداوند عیسی مسیحی اِسمی خاطری، شی جانِ شی دَسی دِلِه بِشتِنِه. پَس یهودا و سیلاسِ شِمِه وَر بَرِسانیمی تا گَبی هَمرا شِمارِ هَین کارایی جا خَوَردار هاکِنِن. اَما و روح القُدُس هَینجور صَلاح بَئیمی گه باری شِمِه دوشی سَر نِلیم، بِجِز هَینِن گه ضَرورینِه بِتیشونی قِروونی خِراک و خون و خَفِه بَوِه حیوونِنی گوشت و زِنایی جا دوری هاکِنین. اگه هَینِنی جا دوری هاکِنین، خِبِنی. سلامت ووئین.» پَس وِشون راهی بَوِنِه، اَنطاکیه ای شهری سِه بوردِنِه. اوجِه کلیسایی آدَمِنِ جَم هاکِردِنِه، نامِه رِه بَرِسانینِه. وختی وِشون نامِه رِه بَخونِسِنِه، هون دِلگرمِ پِیغِمی جا خِشال بَوِنِه. یهودا و سیلاس هَم گه پیغمبر وِنِه، یَتِخِیلی گَبایی هَمرا، بِرارِنِ تَشویق هاکِردِنِه و قِوَّت هادانِه. یهودا و سیلاس چَن وَخت اوجِه بَمونِسِنِه، و اَزما بِرارِن وِشونِه بِسلامت راهی هاکِردِنِه تا شی بَرِسانی ای وَر دَگِردِن. ولی پولُس و بَرنابا اَنطاکیه ای دِلِه بَمونِسِنِه. وِشون دییَر ایموندارِنی هَمرا خِداوندی کَلامِ تعلیم داونِه و اعلام کِردِنِه. بعد از چَن وَخت، پولُس، بَرنابا رِه بُتِه: «هون شهرایی سِه گه خِداوندی کَلامِ اوجِه اعلام هاکِردِمی، دَگِردیم و بِرارِنِ سَر بَزِنیم تا بَوینیم چی وَضعی دارِنِه.» برنابا خوایسِه یوحنای مَعروف به مَرقُس هَم وِشونی هَمرا بورِه، ولی پولُس صَلاح نَئیِه کَسی گه پامفیلیه ای دِلِه وِشونِه تَنیا بِشتِنِه و شی هَمکاری رِه اِدامِه نَداوِه رِه شی هَمرا بَوِرِه. اوجِه پولُس و بَرنابایی میِن بَدجور اختلاف دَکِتِه گه هَمدیری جا سیوا بَوِنِه. بَرنابا، مَرقُسِ بَیتِه و دَریایی راهی جا قبرسی سِه بوردِنِه؛ ولی پولُس، سیلاسِ بَیتِه و بِرارِنی دَس هادا و خِداوندی فیضی هَمرا سَفری سِه بوردِه. پولُس وختی دِ سوریه و کیلیکیه ای جا رَد وونِسِه، کلیسا ایشونِه تقویت کِردِه. پولُس اوَّل دِربِه و اَزما لِستْره ای شهری سِه بوردِه. اوجِه یَتِه شاگرد گه وی اِسم تیموتائوس وِه زندگی کِردِه گه وی مار یهودی و ایموندار وِه، ولی وی پیر یونانی وِه. لِستْره و قونیه ای دِلِه ای بِرارِن وی خِبی رِه گِتِنِه. پولُس چون خوایسِه وی سَفری دِلِه وِرِه هَمراهی هاکِنِه، یَهودینی خاطری گه هون مَنطقه ای دِلِه زندِگی کِردِنِه، وِرِه خَتنِه هاکِردِه، چون هَمه دِنِسِنِه وی پیر یونانیِه. وِشون وختی یَتِه شَهری جا یَت دییَر شَهر شیوِنِه، هون قانونایی گه رَسولِن و مَشایخ اورشلیمی دِلِه بُت وِنِه رِه، مَردِنِ گِتِنِه تا اونانِه رعایت هاکِنِن. پَس، کلیسا ایشون ایمونی دِله قِوَّت گیتِنِه و هر روز وِشونی تعداد ویشتَر وونِسِه. اَزما، وِشون فْریجیه و غَلاطیه ای مَنطقِه ای سرتاسَرِ پِی بَزونِه، چون روح القُدُس وِشونِه از هَینگه کَلامِ آسیایی مَنطقِه ای دِلِه بَرِسانَن مَنع هاکِرد وِه. وختی میسیه ای مَنطقِه ای دِلِه بَرِسینِه، تَقَلّا هاکِردِنِه بیطینیه ای سِه بورِن، ولی عیسایی روح وِشونِه اِجازه نَدا. هَینِسه، میسیه ای جا رَد بَوِنِه و تْروآسی شهری سِه بوردِنِه. شُویی موقِه، پولُس رویایی دِلِه بَئیِه گه یَتِه مَقدونیه ای مَردی وی پِش اِسّا و وِرِه التماس کِنِّه «مَقدونیه ای سِه بِرو و اَمارِه کِمک هاکِن.» پولُس وختی هَین رویارِه بَئیِه، دَرجا مَقدونیه ای سِه بوردِمی، چون مِطمئِن بَوِمی خِدا اَمارِه داد هاکِردِه تا اِنجیلی خَوَرِخِشِ وِشونِه هادیم. پَس، کَشتی ای هَمرا یَکراست تروآسی شهری جا ساموتْراکی ای جزیره ای سِه بوردِمی، و فردای هون روز نیاپولیسی سِه بَرِسیمی. از اوجِه فیلیپی شهری سِه بوردِمی گه یَتِه از شهرایی وِه گه رومیِن اوجِه زندگی کِردِنِه و مَقدونیه ای خاکی دِلِه دَوِه. و چَن روز هون شَهری دِلِه بَمونِسمی. مِقَدّسِ شنبه ای روز شَهری جا دیرگا بیمومی و یَتِه روخِنِه ای وَر بوردِمی، هَین اِنتظاری هَمرا گه اوجِه یَتِجا دِعایی سِه دَرِه. پس هِنیشتِمی و زَناکِنِنی گه اوجِه جَم بَوِه وِنِه ای هَمرا گَب بَزومی. وِشونی میِن یَتِه خِداپَرسِ زَنا تیاتیرایی شَهری جا دَوِه گه اَمِه گَبِ گوش داوِه. وی اِسم لیدیه وِه و اَرغونی پارچه گه خِیلی گِرون وِه رِه روتِه. خِداوَند وی دِلِ وا هاکِردِه تا پولُسی پِیغِمِ گوش هادِه. وختی لیدیه شی خِنِوادِه ای هَمرا غِسلِ تَعمید بَیتِه، خِیلی اِصرار هاکِردِه و اَمارِه بُتِه: «اگه باوَر دارِنی گه خِداوَندِ ایمون بیاردِمِه، بیئین و می خِنِه ای دِلِه بَمونین.» سَرآخَر وی خواسِّه ای تَسلیم بَوِمی. یَکَش هون محلی گه هَمِش دِعا کِردِمی شیوِمی، یَتِه کِلفَتِ وَر بَخاردِمی گه غیبگویی روحِ داشتِه و فالگیری ای هَمرا شی اَربابِنِ خِیلی سود رَسانیِه. وی اَما و پولُسی دِمال ایمو و دادی هَمرا گِتِه: «هَین مَرداکِنِن، خِدای مِتعالی خادِمِنِه و نِجاتی راه رِه شِمارِ اعلام کِنِنِه.» وی خِیلی روزا هَینجور کِردِه. سَرآخَر پولُسی صَبر سَر بیمو و دَگِرِسِه هون روحیشونِه بُتِه: «به اِسمِ عیسای مَسیح ترِه دَستور دِمِه هَین کیجایی جا دیرگا بیئِی!» هَمون دَم، روحیشون ویجا دیرگا بیمو. ولی هون کِلفَتی اَربابِن وختی بَئینِه وِشونی کسب و کاسِبی به باد بوردِه، پولُس و سیلاسِ بَیتِنِه و وِشونِه سَکَش هاکِردِنِه و شهری میدونی دِلِه رَئیسِنی وَر بَوِردِنِه. پَس وِشونِه قاضیِنی وَر بیاردِنِه و بُتِنِه: «هَین مَرداکِنِن یَهودینِه و اَمِه شَهرِ آشوب بَکِشینِه. رَسم و رُسومایی رِه تبلیغ کِنِنِه گه اونانی قَبول هاکِردَن و بِجا بیاردَن اَما رومیِنی سِه جایِز نیِه.» مَردِن پولُس و سیلاسِ هِجوم بیاردِنِه و وِشونی هَمرا هَمدَس بَوِنِه. و قاضیِن دستور هادانِه وِشونی لیواسِ در بیارِن و وِشونِه چُو بَزِنِن. وختی وِشونِه یَتِخِیلی چُو بَزونِه، وِشونِه زیندونی دِلِه دیم بَدانِه و زیندونبونِه دستور هادانِه خِیلی وِشونی مِواظِب ووئِه. وختی زیندونبون هَین دستورِ بَیتِه، وِشونِه دِلِه دیمی زیندونی دِلِه بَوِردِه و وِشونی لینگِ دار کینگه ای کَش زَنجیلی هَمرا دَوِسِّه. نِصفِ شُو، پولُس و سیلاس دِ دِعا کِردِنِه و سِرودی هَمرا خِدارِه پَرَسِش کِردِنِه و بَقیِه زیندونیِن هَم وِشونِه گوش داوِنِه گه یَدَفِه یَتِه گَتِه زِلزِلِه دَکِتِه، جوریگه زیندونی پِی لَرزه دَکِتِه و دَرجا زیندونی دَریشون وا بَوِه و دِشتِه زَنجیلیشون وا بَوِنِه. زیندونبون ویشار بَوِه، وختی زیندونی وا بَوِه دَرِ بَئیِه، شَمشیر بَکشیِه تا شِرِه بَکوشِه، چون خیال کِردِه زیندونی ایشون فِرار هاکِردِنِه. ولی پولُس دادی هَمرا، بُتِه: «شِرِه صَدمِه نَزِن گه اَما هَمه ایجِه دَرمی!» زیندونبون لَمپائیشونِه بَخوایسِه و هُولی هَمرا زیندونی دِلِه بوردِه و هَمونجور گه ترسی جا لَرزِسِه پولُس و سیلاسی لینگ دَکِتِه. اَزما، وِشونِه دیرگا بیاردِه و بَپُرسیِه: «آقایون، چی هاکِنِم تا نِجات بَیرم؟» وِشون جِواب هادانِه: «عیسی مَسیحِ خِداوندِ ایمون بیار گه تو و تی خِنِوادِه نِجات گیرِنی.» اَزما خِداوندی کَلامِ ویسِه و دِشتِه اونانیگه وی خِنِه ای دِلِه دَوِنِه ای سِه، بُتِه. هَمون موقِه از شُو، زیندونبون وِشونِه دیرگا بیاردِه، وِشونی زَخمِ بَشوردِه، و دَرجا وی و دِشتِه وی خِنِوادِه تَعمید بَیتِنِه. وی وِشونِه شی خِنِه بَوِردِه و وِشونی سِه سِفره پَهن هاکِردِه. وی و دِشتِه وی خِنِوادِه هَینی جا گه خِدارِه ایمون بیارد وِنِه خِیلی خِشال وِنِه. ولی وختی روز بَوِه، قاضیِن مأمورِنی زیندونبونی وَر بَرِسانینِه، بُتِنِه: «هون مَرداکِنِنِ آزاد هاکِن!» زیندونبون پولُسِ هَین پیغِمی جا خَوَردار هاکِردِه و بُتِه: «قاضیِن دَستور هادانِه گه شِمارِ آزاد هاکِنِم. پس اَلَن دیرگا بیئین و بورین بِسلامت.» ولی پولُس وی جِواب بُتِه: «اَما گه رومی تابعیتِ دارمی رِه بی مِحاکمِه و هَمه ای چِشی وَر چُو بَزونِه و زیندونی دِلِه دیم بدانِه. اِسا خواینِنِه یَواشکی اَمارِه آزاد هاکِنِن؟ اصلاََ! بِل شِه بیئِن و اَمارِه هَیجِه ای جا دیرگا بیارِن.» مأمورِن هَینِه قاضینِ بُتِنِه، وِشون وختی بِشنُسِنِه پولُس و سیلاس رومی تابعیتِ دارِنِه، خِیلی بَتِرسینِه پس بیمونِه و وِشونی جا عذرخوائی هاکِردِنِه و تا زیندونی دیرگا وَر وِشونِه هَمراهی هاکِردِنِه، خواهِش هاکِردِنِه گه شَهری جا بورِن. وِشون بعد از هَینگه زیندونی جا دیرگا بوردِنِه، لیدیه ای خِنِه ای سِه بوردِنِه. اوجِه بِرارِنِ بَئینِه و وِشونِه تَشویق هاکِردِنِه. اَزما اوجِه ای جا بوردِنِه. پولُس و سیلاس آمْفیپولیس و آپولونیایی شهرایی جا بِگذِشتِنِه و تِسالونیکی ای شهری سِه بیمونِه، گه اوجِه یَهودیِنی عبادتگاه وِه. پولُس طِبق شی عادت عبادتگاهی سِه بوردِه، وی سِه تا مِقَدّسِ شَنبِه وِشونی هَمرا مِقَدَّسِ نِوشتِه هایی جا بَحث کِردِه و توضی داوِه و دَلیل اُردِه گه وِسِه مَسیح عذاب بَکِشِه و مِردِگونی جا زینِّه بَوو. وی گِتِه: «هَین عیسی گه وِرِه شِمِارِ اِعلام کِمِّه، هَمون مَسیحِ موعودِ.» وِشونی جا بعضیا قانع بَوِنِه گه پولُس و سیلاسِ مِلحَق بَوون. و هَمینجور یَتِه گَتِه گروه خِداپَرَسِ یونانیِن و سَرشِناسِ زَناکِنِنی جا یَتِخِیلی، وِشونِه مِلحَق بَوِنِه. ولی یَهودیِن حَسودی هاکِردِنِه و چَن تا شریرِ آدَمِنِ بازاری جا جَم هاکِردِنِه، یَه دَسِّه لات و لوت راه اِنگتنِه و شَهری دِلِه بَلوا هاکِردِنِه. وِشون پولُس و سیلاسی بَنگیتَنی سِه یاسونی خِنِه ای سِه هِجوم بَوِردِنِه تا وِشونِه جَماعتی دِلِه ای جا دیرگا بیارِن. ولی وختی وِشونِه نَنگیتِنِه، یاسون و بِرارِنی جا بعضی دییَرِ شَهری حاکِمنی وَر بَکِشانینِه و داد بَزونِه گه «هَین مَرداکِنِن گه دِشتِه دِنیارِه زیر و رو هاکِردِنِه، اِسا ایجِه بیمونِه و یاسون وِشونِه شی خِنِه بَوِردِه. هَینِن هَمه رومی پادشاه قیصری دَستوراتی جا سَرپیچی کِنِنِه و مِدَعینِه گه یَت دییَر پادشاه، به اِسم عیسی دَرِه.» وختی مَردِن و شَهری حاکِمِن هَینِه بِشنُسِنِه، پَریشون بَوِنِه. اَزما یاسون و بَقیِه ای جا ضِمانت بَیتِه، وِشونِه آزاد هاکِردِنِه. بِرارِن شُوئینِه دَرجا پولُس و سیلاسِ بیریه ای شهری سِه راهی هاکِردِنِه. وختی وِشون اوجِه بَرِسینِه، یَهودیِنی عبادتگاهی دِلِه بوردِنِه. هَین یَهودیِن هون یَهودیِنی جا گه تِسالونیکی ای دِلِه دَوِنِه نَجیب‌تر وِنِه، وِشون اِشتیاقی هَمرا پِیغِمِ قَبول هاکِردِنِه و هر روز مِقَدّسِ نِوِشتِه هارِه خونِسِنِه تا بَوینِن پولُس و سیلاسی گَب خِدایی کلامی تَرا هَسِّه یا نا. هَینجوری، یهودیِنی جا یَتِخیلی، و سَرشِناسِ یونانی زَناکِنِن و مَرداکِنِنی جا هَم یَتِخیلی ایمون بیاردِنِه. ولی وختی تِسالونیکی ای یَهودیِن بِفَهمِسِنِه گه پولُس بیریه ای دِلِه هَم خِدایی کَلام اعلام کِنِّه، اوجِه بوردِنِه و مَردِنِ اَنتریک هاکِردِنِه و شهرِ آشوب بَکِشینِه. بِرارِن دَرجا پولُسِ دریالُویی سَمت راهی هاکِردِنِه، ولی سیلاس و تیموتائوس بیریه ای دِلِه بَمونِسِنِه. اونانیگه پولُسِ هَمراهی کِردِنِه وِرِه تا آتِن بیاردِنِه. بعد از هَینگه پولُسی جا سیلاس و تیموتائوسی سِه دستور بَیتِنِه گه هر‌ چی تِن تَر پولُسِ مِلحَق بَوون، اوجِه ای جا بوردِنِه. هون موقِه گه پولُس آتِنی دِلِه هون دِتایی اِنتظارِ کَشیِه، از هَینگِه وینِسِه شَهر بِتیشونی جا پِرِ، وی روحِ غِرصِه بَیتِه. هَینِسه، عبادتگاهی دِلِه یهودیِن و خِداپَرَس یونانیِن، و هَم هر روز شَهری میدونی دِلِه هون مَردِنی هَمرا هَم گه اوجِه دَوِنِه بَحث کِردِه. رَواقی و اِپیکوری ای فیلسوفِنی جا بعضیا هَم وی هَمرا بَحث کِردِنِه. بعضی از وِشون گِتِنِه: «هَین مِفت گَب زَن چی خواینِه بُئِه؟» بَقیِه گِتِنِه: «اِنگار غریبِ خِدایِنی تبلیغِ کِنِّه.» چون پولُس، عیسی و مِردگونی زینِّه بَووئَنی خَوَری وِشونی سِه گَب زووِه. اَزما پولُسِ بَیتِنِه، ’آریوپاگوسی‘ دِلِه گه یَتِه کِچیکِ کِتی آتِنی دِلِه وِه و مَردِن اوجِه جَم وونِسِنِه بَوِردِنِه و وِرِه بُتِنِه: «بَتِمّی دِنّیم هَین جَدیدِ تَعلیمی گه تو دِنی، چیِه؟» تی گَب اَمِه گوش عجیب اِنِه. پَس خوایمی وی معنی رِه دِنّیم.» دِشتِه آتِنیِن و غَریبه ایشون گه اوجِه زندگی کِردِنِه، کاری ناشتِنِه بِجِز هَینگه شی وَختِ تازِه عقایدی گب بَزوئَنی سَر بِلِن. پَس پولُس ’آریوپاگوسی‘ میِن هِرِسا و بُتِه: «اِی آتِنی مَرداکِنِن، مِن شِمارِ هر لحاظی جا خِیلی دیندار بَئیمِه. چون وختی گه شَهری دِلِه گِرِسِمِه و اونچی گه شِما پَرَسِش کِردِنی رِه بَئیمِه، یَتِه قِروونگاه بَنگیتِمِه گه اونی سَر بَنوِشت بَوِه وِه: ”تَقدیم به خِدایی گه حَلا بِشناسی نَوِه“. اِسا مِن اونچی گه شِما اونِه نِشناسِنِنی و پَرَسِش کِنِنی رِه شِمارِ اِعلام کِمِّه. «خِدایی گه دِنیا و هر اونچی وی دِلِه دَرِه رِه خَلق هاکِردِه، آسِمون و زَمینی صاحابِ و معبدایی گه آدَمی ای دَسی جا بَسات بَوِه ای دِلِه زندگی نَکِنِّه. آدَمی ای دَس نَتِنِّه وِرِه خِدمتی هاکِنِه، جوریگه گِنی یَچی ای مِحتاج ووئِه، چون شِه ویگِه دِشتِه آدَمِنِ زندگی و نَفَس و هر چی دییَرِ بِبَخشیِه. وی دِشتِه مَردِنِ یَتِه آدَمی جا بِوجود بیاردِه تا دِشتِه زَمینی دِلِه زندگی هاکِنِن؛ و وِشونی سِه تعیین بَوِه وَخت و وِشونی زندگی ای مَحلی حَد و حِدودِ تعیین هاکِردِه. تا مَردِن خِدایی دِمال بَگِردِن و شاید وی دِمال بورِن، وِرِه بَنگیرِن، هر چَن خِدا اَما هیچ کِدیمی جا دور نیِه. چون وی دِلِئِه گه زندگی و حرکت و هَستی دارمی؛ هَمونجور گه شِه شِمِه شاعِرِنی جا بعضیا هَم بُتِنِه گه حَیقَتاً وی نَسلی جانِه. «اِسا گه خِدایی نَسلی جامی، خِب نیِه هَینجور فِکر هاکِنیم گه خِدا ووئَن هِتی طِلا یا نِقره یا سَنگی تَرائِه، یَتِه مِجَسَمِه ای تَرا گه آدَمی ای هنر و خیالاتی هَمرا بَتاشی بَوِه وو. قدیم، خِدا هَینجور نادونی ای جا چِش پوشی کِردِه. ولی اَلَن دِشتِه مَردِن، اِسا هر جا گه دَرِنِه رِه دستور دِنِه گه توبِه هاکِنِن. چون وی یَتِه روزِ تعیین هاکِردِه گه اونی دِلِه هون آدَمی طریق گه مِعیَن هاکِردِه، دِنیارِه عِدالتی هَمرا داوری کِنِّه، و وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردَنی هَمرا، هَمه رِه هَین جَریانی جا مِطمئِن هاکِردِه.» وختی وِشون مِردِگونی زینِّه بَووئَنی خَوَری بِشنُسِنِه، بعضیا پوسخَن بَزونِه، ولی بَقیِه بُتِنِه: «اَما اَی هَم تیجا هَین جَریانی خَوَری اِشنُمی.» پس پولُس وِشونی جَمعی جا بوردِه. ولی چَن نَفر وِرِه مِلحَق بَوِنِه و ایمون بیاردِنِه. و وِشونی میِن دیونیسیوس گه ’آریوپاگوسی ‘ دَسِه ای جا وِه، یَتِه زَنا به اِسم داماریس، و چَن نَفر دییَر هَم، هون دَسِه ای جا وِنِه. بعد از هین، پولُس آتنی جا قُرِنتُسی شهری سِه بوردِه. اوجِه یَتِه یَهودی مَردی ای هَمرا، گه وی اِسم آکیلا وِه آشنا بَوِه. آکیلا پونتوسی مَنطقِه ای جا وِه. وی شی زَنا پْریسکیلایی هَمرا جدیداً ایتالیایی جا بیمو وِه، چون رومی امپراطور کْلودیوس دستور هادا وِه گه دِشتِه یَهودیِن رومی جا بورِن. پولُس وِشونی بَئینی سِه بوردِه، و هَینی خاطری گه وی هَم وِشونی تَرا چادِر دوتِه، وشونی وَر بَمونِسِه و مَشغولِ کار بَوِه. پولُس هر مِقدَّسِ شَنبه عبادتگاهی دِلِه یَهودیِن و یونانیِنی هَمرا بَحث کِردِه و تَقَلّا کِردِه وِشونِه قانع هاکِنِه. وختی سیلاس و تیموتائوس مَقدونیه ای جا بیمونِه، پولُس دِشتِه شی وَختِ خِدایی کَلامی سِه بِشت وِه، یَهودیِنِ شهادت داوِه گه مسیحِ موعود هَمون عیسائِه. ولی وختی یَهودیِن پولُسی هَمرا مِخالفت هاکِردِنِه و عیسی رِه ناسِزا بُتِنِه، پولُس هون شهری گَرد و خاکِ شی لیواسی جا هِلاکِنیِه و وِشونِه بُتِه: «شِمِه خون شِه شِمِه گِردَن دَوو! مِن تقصیر کار نیمِه. بعد از هین، غیرِیهودیِنی وَر شومِه.» اَزما عبادتگاهی جا دیرگا بوردِه و تیتوس یوستوسی خِنِه بوردِه گه خِداپَرسِ آدَم وِه و عبادتگاهی وَر خِنِه داشتِه. ولی عبادتگاهی رئیس کْریسپوس دِشتِه شی خِنِواده ای هَمرا خِداوَندِ ایمون بیاردِنِه. هَمینجورم قُرِنتُسی اَهالی ای جا خِیلیا وختی پِیغِمِ بِشنُسِنِه، ایمون بیاردِنِه و غِسلِ تَعمید بَیتِنِه. یَتِه شُو خِداوَند رویایی دِلِه پولُسِ بُتِه: «نَتِرس! گَب بَزِن و ساکت نَواش! چون مِن تی هَمرامِه و هیچکی نَتِنِّه شی دَسِ دِراز هاکِنِه تا تِرِه صدمِه بَزِنِه، چون هَین شهری دِلِه خِیلی آدَم دارمِه.» پَس، پولُس یَه سال و نیم اوجِه بَمونِسِه و خِدایی کلامِ وِشونِه تعلیم هادا. ولی هون موقِه گه گالیو، اَخائیه ای مَنطقِه ای حاکِم وِه، یَهودیِن هَمدَس بَوِنِه پولُسی سَر بَریختِنِه و وِرِه مَحکَمِه ای سِه بیاردِنِه. وِشون بُتِنِه: «هَین آدَم مَردِنِ قانع کِنِّه خِدارِه یَتِه رَوِشی هَمرا گه خلافِ شَریعَتِ پَرَسِش هاکِنِن.» اَزما وختی پولُس خوایسِه گَب بَزِنِه، گالیو یَهودیِنِ بُتِه: «اِی یَهودیِن اگه جُرم یا بَدجور جِنایَتی دَر کار وِه، مِن دلیلی داشتِمِه شِمِه شکایتِ گوش هادَم. ولی از اوجِه گه شِمِه مِرافِه کلمات و اِسمها و شِمِه شریعَتی مَسئَلِه هَسِّه، پَس شِما شِه هونِه بَررِسی هاکِنین. مِن نَخوایمِه هَینجور چیایی خَوَری داوَری هاکِنِم.» پَس وِشونِه داوَری ای تَختی پِشی جا دیرگا هاکِردِه. دِشتِ وِشون عبادتگاهی رئیس سوسْتِنِسی سَر بَریختِنِه و وِرِه حاکمی تَختی پِش بَزونِه. ولی گالیو هیچکدیم از هَینِنِه اَهمیّت نَدا. پولُس بعد از هینگِه خِیلی زِمِن قُرِنتُسی دِلِه بَمونِسِه، بِرارِنی هَمرا خِدافظی هاکِردِه و دَریایی راهی جا سوریه ای سِه بوردِه. هَین سَفری دِلِه، پْریسکیلا و آکیلا هَم وی هَمرا دَوِنِه. پولُس کِنخْریه ای دِلِه شی کَلِّه رِه بَتاشیِه، چون هَینجور نَذر هاکِرد وِه. وختی اَفِسُسی شهری سِه بَرِسینِه، پولُس شی هَمسَفَرِنی جا سیوا بَوِه و شِه عبادتگاهی سِه بوردِه و یَهودیِنی هَمرا بَحث هاکِردِه. هون موقِه گه وِشون پولُسی جا بَخوایسِنِه یَذِرِه ویشتَر وِشونی هَمرا بَمونِّه، پولُس قَبول نَکِردِه. و وِشونی هَمرا خِدافظی هاکِردِه، بُتِه: «اگه خِدا بَخواد اَی هَم شِمِه وَر اِمِه.» اَزما یَتِه کَشتی سِوار بَوِه و اَفِسُسی جا بوردِه. وختی قیصریه ای دِلِه کَشتی ای جا جِر بیمو، بوردِه و کلیسایی مَردِنِ مِلاقات هاکِردِه، اَزما اَنطاکیه ای سِه راه دَکِتِه. چن وَخت اوجِه بَمونِسِه و اَی سَفری سِه راهی بَوِه، وی دِشتِه غَلاطیه و فْریجیه ای مَنطقِه ای گِذر به گِذرِ گِرِسِه و دِشتِه شاگِردِنِ تَقویت کِردِه. هون روزا، یَتِه یهودی گه وی اِسم آپولُس و اسکِندریه ای جا وِه اَفِسُسی سِه بیمو. وی سِخَنرانی هاکِردَنی دِلِه اِسّا وِه و مِقَدّسِ نِوِشتِه هارِه خِیلی دِنِّسِه؛ خِداوندی راهی دِلِه آموزش بَئیت وِه و روحی حرارتی هَمرا گَب زووِه و دِرِسی ای هَمرا عیسایی خَوَری تعلیم داوِه، هر چَن فقط یحیایی تَعمیدی جا خَوَر داشتِه. آپولُس جِرأتی هَمرا یَهودینی عبادَتگاهی دِلِه گَب بَزوئَنِ شِرو هاکِردِه. ولی وختی پْریسکیلا و آکیلا وی گَبِ بِشنُسِنِه، وِرِه یَتِه گوشِه بَکشینِه و خِدایی راه رِه دِرستَر وِرِه هَم هادانِه. وختی آپولُس قصد هاکِردِه اَخائیه ای مَنطقِه ای سِه بورِه، بِرارِن وِرِه تَشویق هاکِردِنِه و شاگِردِنی سِه بَنوِشتِنِه وِرِه گَرمی ای هَمرا قَبول هاکِنِن. وختی آپولُس اوجِه بَرِسیِه، اونانیگه فیضی جا ایمون بیارد وِنِه رِه، خِیلی کِمَک هاکِردِه. چون هَمه ای چِشی وَر یهودیِنی هَمرا بَحث کِردِه، و وِشونی عَقایدِ قِوّتی هَمرا رَد کِردِه، و مِقَدّسِ نِوشتِه هایی هَمرا ثابت کِردِه گه مَسیحِ موعود هَمون عیسائِه. ولی موقِه ای گه آپولُس قُرِنتُسی شهری دِلِه دَوِه، پولُس بعد از هَینگِه هون مَنطقِه ای خِشکی ای راهی جا بِگذِشتِه، اَفِسُسی شهری سِه بَرِسیِه. اوجِه چَن تا شاگِرد بَنگیتِه و وِشونی جا بَپُرسیِه: «هون موقِه گه ایمون بیاردِنی، روح القُدُسِ بَیتِنی؟» وِشون بُتِنِه: «نا، اَما حَتّی نِشنُسِمی گه روح القُدُسی هَم دَرِه.» پولُس وِشونِه بُتِه: «پس بر چی اَساسی غِسلِ تَعمید بَیتِنی؟» وِشون بُتِنِه: «یحیایی تَعمید.» پولُس بُتِه: «یَحیی اونانیگه توبِه کِردِنِه رِه تَعمید داوِه. وی قومِ گِتِه، اونیگه بعد از وی اِنِه رِه ایمون بیارِن، یَعنی عیسی رِه.» وِشون وختی هَینِه بِشنُسِنِه، به اِسمِ عیسای خِداوَند تَعمید بَیتِنِه. و موقِه ای گه پولُس وِشونی سَر دَس بِشتِه، روح القُدُس وِشونی سِه بیمو، وِشون یَت دییَر زِوونی هَمرا گَب بَزونِه و نَبِوَّت هاکِردِنِه. هون مَرداکِنِن، حِدودِ دِوازِه نَفر وِنِه. اَزما پولُس یَهودیِنی عبادتگاهی سِه بوردِه، اوجِه سِه ماه جِرأتی هَمرا گَب زووِه و خِدایی پادشاهی ای خَوَری بَحث کِردِه و وِشونِه قانع کِردِه. ولی بَعضیا سَرسَختی کِردِنِه و ایمون نیاردِنِه و هَمه ای چِشی وَر اَهلِ ’طَریقَتِ‘ بَد گِتِنِه. پَس پولُس شی شاگِردِنِ بَیتِه و وِشونی جا دور بَوِه، و دِشتِه روز تیرانوسی مَدرِسِه ای دِلِه بَحث کِردِه و گَب زووِه. دِ سال هَمینجور بِگذِشتِه و هَین مِدّتی دِلِه، دِشتِه آسیایی مَنطقِه ای مَردِن، چی یَهودی و چی یونانی، خِداوندی کَلامِ بِشنُسِنِه. خِدا پولُسی دَسی جا عَجیب غَریبِ مُعجزات کِردِه، جوریگه مَردِن دَسمال و پیش وَنایی گه وی تَن اونی کَش بَخارد وِه رِه مریضِنی سِه وَردِنِه، و وِشونی مریضی خِب وونِسِه و پلیدِ اَرواح وِشونی جا دیرگا شیِه. پَس چَن تا یَهودی دورِگَرد گه جِن گیر وِنِه هَم تَقَلّا هاکِردِنِه عیسای خِداوندی اِسمِ اونانی سِه گه پَلیدِ اَرواح داشتِنِه، بَخونِن. وِشون گِتِنِه: «به هون عیسی گه پولُس وِرِه موعظه کِنِّه شِمارِ قَسم دِمی!» اونانیگه هَینجور کِردِنِه، اِسکیوایی هَفتا ریکا وِنِه، گه یَتِه از یَهودی گَت گَتِ کاهنِن وِه. ولی پَلیدِ روح وِشونی جِواب بُتِه: «عیسی رِه اِشناسِمِه، پولُسِ هَم اِشناسِمِه، ولی شِما کینی؟» پَس هون مَردی گه پَلیدِ روح داشتِه وِشونی سَر بَپِّرِسِه، هَمه رِه بَکتِنیِه، و جوری وِشونِه بَزو گه زَخمی و لِخت هون خِنِه ای جا فِرار هاکِردِنِه. اَفِسُسی شهری دِشتِه مَردِن، چی یَهودی و چی یونانی، هَین جریانی جا خَوَردار بَوِنِه، وِشون هَمه رِه تَرس بَیتِه، جوریگه بعد از هون عیسای خِداوندی اِسمِ خِیلی اِحترام اِشتِنِه. و خِیلی از اونانیگه ایمون بیارد وِنِه، پِش بیمونِه، شی کارارِ آشکارا اعتراف هاکِردِنِه. خِیلیا هَم گه پِش اَزون جادوگری کِردِنِه، شی کیتابیشونِه بیاردِنِه و هَمه ای چِشی وَر بَسوجانینِه. وختی کیتابیشونی قیمَتِ حِساب هاکِردِنِه، پَنجاه هِزار تا نِقره سِکِّه وِه. هَینجوری، خِداوندی کَلام هَمه جا پَخش وونِسِه و قِوَّت گیتِه. بعد از هَین اِتِّفاقا، پولُس خِدایی روحی هَمرا هِدایت بَوِه گه مَقدونیه و اَخائیه ای مَنطقِه ای راهی جا اورشَلیمی سِه دَگِردِه. پولُس گِتِه: «بعد از هَینگه اوجِه بوردِمِه، وِنِه رومی شهری جا هَم دیدَن هاکِنِم.» اَزما شی همکارِنی جا دِ نفر، تیموتائوس و اِراستوسِ مَقدونیه ای سِه بَرِسانیِه و شِه چَن وَخت آسیایی مَنطقِه ای دِلِه بَمونِسِه. هَمون موقِه، اَهلِ’طریقتی‘ علِیه یَتِه گَتِه بَلوا بِلَن بَوِه. یَتِه نِقره‌کار گه وی اِسم دیمیتریوس وِه و آرتِمیسی معبدی جا نِقرِه ای کارا ساتِه، و هَین راهی جا خِیلی درآمد صنعتگرِنی عائید هاکِرد وِه، وِشون و هَینجور کارایی صاحِبِ جَم هاکِردِه و اونانِه بُتِه: «آقایون، اَمِه دارایی هَین کاری جائِه. ولی هَمونجور گه وینِنی و اِشنُنِنی، هَین پولُس نا فقط اَفِسُسی دِلِه بَلگی دِشتِه آسیایی مَنطقِه ای دِلِه یَتِخیلی مَردِنِ قانع و گِمراه هاکِردِه. وی گِنِه خِدایِنی گه آدَمی ای دَسی جا بَسات وونِنِه، خِدایِن نینِه. و هَین خطر دَرِه گه نا فقط اَمِه کسب و کار رونقی جا دَکِفِه، بَلگی آرتِمیس اَمِه گَتِه اِلهه ای معبد هَم هیچ بَوو، و حتّی شی عَظِمَتِ از دَس هادِه. ویگِه دِشتِه آسیایی مَنطقِه و دِنیایی دِلِه پَرسِش وونِه.» وِشون وختی هَینِه بِشنُسِنِه، خِیلی عَصبانی بَوِنِه، داد بَزونِه گه «گَتِ، اَفِسُسیِنی آرتِمیس!» دِشتِه شَهری دِلِه بَلوا بَوِه! دِشتِه مَردِن هَمدَس بَوِنِه و مِسابقاتی میدونی سَمت هِجوم بَوِردِنِه. وشون گایوس و آریستارخوسِ گه اَهل مَقدونیه و پولُسی هَمراهِن وِنِه رِه، کَشینِه و شی هَمرا وَردِنِه. پولُس خوایسِه شِرِه جمعیتِ هَم هادِه، ولی شاگِردِن نِشتِنِه. حتّی آسیایی مَنطقِه ای حاکِمِنی جا بعضیا گه وی رَفِقِن وِنِه ویسِه پِیغِم بَرِسانینِه خواهش هاکِردِنِه مِسابقاتی مِیدونی دِلِه لینگ نِلِه. جمعیتی دلِه غوغا وِه و مَردِن گِج وِنِه. هَمه شول داوِنِه و هر کَس یَچی گِتِه و ویشتَرِ مَردِن نَئونسِنِه چی ای سِه جَم بَوِنِه. بعضیا گِمون هاکِردِنِه اسکِندر مَسئولِ، چون یَهودیِن اسکِندرِ پِش هادانِه، و بعضیا جمعیتی دِلِه وِرِه دَستورایی داوِنِه. وی شی دَسِ دِکِت هادا، مَردِنی جا بَخوایسِه ساکت ووئِن و تَقَلّا هاکِردِه یَچی بُئِه و شیجا دِفاع هاکِنِه. ولی وختی مَردِن بِفَهمِسِنِه یَهودیِه، هَمه یَکصِدا، حِدودِ دِ ساعَت شول داوِنِه: «گَتِ، اَفِسُسیِنی آرتِمیس!» سَرآخَر، شَهری داروغه جمعیتِ آروم هاکِردِه و بُتِه: «اِی اَفِسُسی مَرداکِنِن، کیِه گه نَئونِه اَفِسُسی شهر گَتِ آرتِمیسی مَعبدی نِگهوونِه؟ کیِه گه نَئونِه اَفِسُسی شهر مِقَدّسِ سَنگی نِگهوونِه گه آسِمونی جا جِر کَتِه؟ پَس اِسا گه نِشِنِه هَین چیارِه اِنکار هاکِردَن، شِما وِنِه آروم ووئین و هُول هُولی کاری نَکِنین. چون شِما هَین مَرداکِنِنی گه ایجِه بیاردِنی رِه نا اَمِه مَعبدِ بی حِرمتی هاکِردِنِه نا اَمِه الهه رِه کِفر بُتِنِه. اگه دیمیتریوس و وی صَنعتگرِ هَمکارِن کَسی ای جا شِکایت دارِنِه، مَحکَمه‌ ایشونی دَر وائِه و حاکِمِن هَم آمادِنِه. بَتِنِّنِه شی شِکایتِ اوجِه بَوِرِن. ولی اگه شکایَتِ ویشتَری دارِنی، وِنِه اونِه شَهری اَنجِمَنی رَسمی ای جَلساتی دِلِه حَل و فصل هاکِنین. چون هَین خطری دِلِه دَرمی گه اَمرِزی اِتِّفاقایی خاطری، شورشی سِه مِتِّهَم بَووئیم. اگه هَینجور بَوو، نَتِمّی هَین بَلوایی سِه دَلیلی بیاریم.» وختی گه داروغه هَین گَبِ بَزو جَمعیَتِ مِتفرِق هاکِردِه. وختی بَلوا تُوم بَوِه، پولُس شاگِردِنِ شی کَفا بَخونِسِه و بعد از هَینگه وِشونِه تَشویق هاکِردِه، وِشونی هَمرا خِدافِظی هاکِردِه و مَقدونیِه ای مَنطقِه ای سِه راه دَکِتِه. پولُس هون مَنطقِه ای جا گِذر هاکِردِه، شی گَبی هَمرا ایموندارِنِ خِیلی دِلگَرمی هادا، تا یونانی سِه بَرِسیه. پولُس سِه ماه اوجِه بَمونِسِه. موقِه ای گه قصد داشتِه کَشتی ای هَمرا سوریِه ای سِه بورِه، یَهودیِن وی علِیه دَسیسِه دَچینِه. پَس تَصمیم بَیتِه مَقدونیه ای راهی جا دَگِردِه. پولُسی هَمراهِن هَینِن وِنِه: بیریه ای جا سوپاتِر پیروسی ریکا، تِسالونیکی ای جا آریستارخوس و سِکوندوس، دِربِه ای جا گایوس و تیموتائوس، آسیایی جا تیخیکوس و تْروفیموس. وِشون پِش از اَما بوردِنِه و تْروآسی دِلِه اَمِه اِنتظارِ کَشینِه. ولی اَما بعد از فَطیری عید، کَشتی ای هَمرا فیلیپی ای شهری جا راهی بَوِمی و بَعدِ پَنج روز، تْروآسی دِلِه وِشونِه مِلحق بَوِمی و هفت روز اوجِه بَمونِسمی. هَفته ای اوَّلین روزی دِلِه، نون گِلی هاکِردَنی سِه جَم بَوِمی. پولُس مَردِنی سِه موعظه کِردِه، و چون تَصمیم داشتِه فردا اوجِه ای جا بورِه تا نِصفِ شُو شی گَبِ ادامِه هادا. هون بالاخِنه‌ای دِلِه گه جَم بَوِه وِمی، یَتِخِیلی لَمپا روشِن وِه. یَتِه جَوون گه وی اِسم اِفتیخوس وِه و آبِشکه ای وَر نیشت وِه، موقِه ای گه پولُس حَلا دِ شی گَبِ ادامِه داوِه، هون جَوون کَم کَم سَنگینِ خُو بوردِه و ناخوَکی سِوّمین طَبقه ای جا جِر کَتِه، وختی وِرِه بَیتِنِه بَئینِه وی بَمِردِه. پولُس جِر بوردِه، شِرِه هون جَوونِ مَردی ای سَر دیم بَدا و وِرِه کَشِه بَزو و بُتِه: «نَتِرسین، حَلا جان دارنِه!» اَزما لُو بوردِه و نونِ گِلی هاکِردِه و بَخاردِه. وی تا سَحر وِشونی هَمرا گَب بَزو، و اَزما اوجِه ای جا بوردِه. مَردِن هون جَوونِ زینِّه خِنِه بَوِردِنِه و خِیلی تَسلّی بَیتِنِه. ولی اَما شی سَفری دِلِه، پِش از پولُس یَتِه کَشتی سِوار بَوِمی و آسوسی شهری سِه راه دَکِتِمی. تا طِبقِ پولُسی قَرار اوجِه وِرِه کَشتی ای دِلِه بیاریم، چون پولُس بَخوایس وِه تا اوجِه رِه خِشکی ای راهی جا بورِه. پَس وختی پولُسِ آسوسی دِلِه بَئیمی، وِرِه کَشتی ای دِلِه بیاردِمی و میتیلینی ای شهری سِه بوردِمی. از اوجِه کَشتی ای هَمرا راه دَکِتِمی و فردای هون روز خیوسی جزیره ای سِه بَرِسیمی. پِرا، ساموسی جزیره ای سِه بوردِمی و پِرو، میلیتوسی شهری سِه بَرِسیمی. پولُس تَصمیم داشتِه دَریایی راهی جا اَفِسُسی وَر بِگذِرِه تا شی وَختِ آسیایی مَنطقِه ای دِلِه هَدَر نَدِه، چون تُوش داشتِه گه اگه بَوو، پِنتیکاستی روز اورشلیمی دِلِه دَوو. وی میلیتوسی جا یَتِه پِیغِم اَفِسُسی سِه بَرِسانیِه و کلیسایی مَشایِخِ شی کَفا بَخونِسِه. وختی بیمونِه، پولس وِشونِه بُتِه: «شِما شِه هَم خَوَر دارِنی گه هَمون اَوَّلین روز گه آسیایی مَنطقِه ای دِلِه لینگ بِشتِمِه، چِتی شی دِشتِه وَختِ شِمِه هَمرا سَر هاکِردِمِه. چِتی دِشتِه فروتنی و اَسری ای هَمرا خِداوَندِ خِدمَت کِردِمِه، سختیایی گه یَهودیِنی دَسیسه ای پِشتی می سَر بیمو رِه تَحمل هاکِردِمِه. دِنِنّی گه چِتی اونچی گه ممکن وِه شِمِسِه فایدِه دارِه رِه، هیچ دَریغ نَکِردِمِه، بَلگی پِیغِمِ شِمِسِه اعلام هاکِردِمِه، چی جَمعی دِلِه چی خِنِه خِنِه شِمارِ تَعلیم هادامِه. هَم یَهودیِن و هَم یونانیِنِ اعلام هاکِردِمِه گه وِنِه توبه ای هَمرا خِدایی سَمت دَگِردَن و اَمِه خِداوند عیسایِ مَسیحِ ایمون بیارِن. «و اِسا، خِدایی روحی هِدایتی هَمرا اورشَلیمی سِه شومِه و نَئومِّه اوجِه چی می سَر اِنِه؛ مَگِه اونگه هر شَهری دِلِه روح القُدُس هِشدار دِنِه گه سَختی و زیندون می انتظار دَرِه. ولی مِن هَم جانِ هَم زِندگی رِه شیسِه بی اِرزِش دِمِّه، فقط اگه بَتِنِّم شی دورِه رِه تُوم هاکِنِم و خِدمَتی گه عیسای خِداوندی جا بَیتِمِه رِه، سَراَنجام بَرِسانِم، و خِدایی فیضی خَوِرخِشِ شهادَت هادِم. «اِسا دِمِّه هیچکِدیم از شِما گه مِن شِمِه میِن بَگرِسِمِه و خِدایی پادشاهی رِه اعلام هاکِردِمِه، دِ مِنِه نَوینِّه. پَس اَمرِز شِمِسِه شهادَت دِمِه گه مِن هَمه ای خونی جا پاکمِه، چون مِن هیچکَسی حَق کِتاهی نَکِردِمِه، بَلگی خِدایی دِشتِه پِیغِمِ هَمه ای سِه بَرِسانیمِه. شمِه حَواس دَوو و دِشتِه گَلِّه ای گه روح القُدُس شِمارِ وِشونی نظِارتی سِه بِشتِه ای مِواظب ووئین، و خِدایی کلیسارِه گه هونِه شی خونی هَمرا بَخریِه، چَپونی هاکِنین. دِمِّه بعد از می بوردَن، دَرَندِه وِرگیشون شِمِه میِن اِنِنِه گه گَلِّه رِه رَحم نَکِنِنِه. حتّی شِه شِمِه میِن کَسایی اِرسِنِنِه گه حیقَتِ گِردانِنِه تا شاگِردِنِ شی دِمال بَکِشانَن و از راه به دَر هاکِنِن. پَس هوشیار ووئین و شی خاطِر بیارین گه مِن سِه سالِ تِموم، شُو و روز، اَسری ای هَمرا یه لحظه هَم شِمِه هِشدار هادائَنی جا، نِسّامِه. «اِسا شِمارِ خِدا و وی فیض بَخشِ کَلامی دَس اِسپارمِه گه بَتِنِّه شِمارِ بَنا هاکِنِه و دِشتِه کسایی میِن گه تقدیس بَوِنِه، اِرثیه هادِه. مِن هیچکسی نِقره و طِلا یا لیواسِ چِش ناشتِمِه. شِما شِه دِنِّنی گه شی دَسی هَمرا، شِه و شی هَمراهِنی نیازیشونِه فراهم هاکِردِمِه. هَمه جورِ شِمارِ هَم هادامِه گه وِنِه هَینجور سخت کار هاکِنیم تا بَتِنّیم ضَعیفِنی دَسِ بَیریم، و عیسای خِداوندی گَبِ شی یاد داریم گه چِتی شِه بُتِه: ”هادائَن، بَیتَنی جا بِهتَرِ.“‌» پولُس وختی شی گَبِ تُوم هاکِردِه، زِنی بَزو و هَمه ای هَمرا دِعا هاکِردِه. هَمه خِیلی بِرمِه هاکِردِنِه، و وِرِه کَشِه زووِنِه و خِش داوِنِه. اونچی ویشتَر از هَمه وِشونِه نارحَت کِردِه، پولُسی هَین گَب وِه گه بُتِه: «دِ مِنِه نَوینِنی.» اَزما تا کَشتی ای وَر وِرِه بَدرَقِه هاکِردِنِه. بعد از هَینگه وِشونی جا سیوا بَوِمی، دریایی جا سَفری سِه راهی بَوِمی و مِستَقیم تا ’کوسی‘ جزیره ای سِه پِش بوردِمی. فردای هون روز، رودِسی جزیره ای سِه بَرِسیمی و اوجِه ای جا پاتارایی بَندری سِه بوردِمی. اوجِه یَتِه کَشتی بَنگیتِمی گه دِ فینیقیه ای سِه شیوِه. اونِه سِوار بَوِمی و راه دَکِتِمی. قبرسِ شی چَپِ وَر بَئیمی و اوجِه ای جا بِگذِشتِمی، سوریه ای سِه راه دَکِتِمی. اَزما صوری دِلِه پیادِه بَوِمی، چون وِیسه اوجِه کَشتی ای بارِ خالی هاکِنِن. شاگِردِنِ اوجِه بَنگیتِمی، هفت روز وِشونی وَر بَمونِسمی. وِشون خِدایی روحی هِدایتی هَمرا پولُسِ بُتِنِه اورشَلیمی سِه نَشوئِه. وختی اَمِه بَمونِسَنی فِرصَت تُوم بَوِه، سَفری سِه راهی بَوِمی. دِشتِه شاگِردِن شی زَناکِنِن و وَچیلِه ایشونی هَمرا تا شهری دیرگا وَر اَمارِه بَدرَقِه هاکِردِنِه. اوجِه دریالُو زِنی بَزومی و دِعا هاکِردِمی. بعد از هَینگه خِدافظی هاکِردِمی، کَشتی سِوار بَوِمی، و وِشون هَم شی خِنِه ای سِه دَگِرِسِنِه. اَما شی سَفرِ دریایی رِه صوری بندری جا شِرو هاکِردِمی و پْتولامائیسی شهری سِه بَرِسیمی. اوجِه بِرارِنی جا دیدَن هاکِردِمی و یَتِه روز وِشونی وَر بَمونِسِمی. فردای اون روز، اوجِه ای جا بوردِمی و قیصریه ای شهری سِه بیمومی. مُبَشر فیلیپُسی خِنِه بوردِمی گه یَتِه اَز اون هَفت نفری وِه گه خِدمتی سِه انتخاب بَوِه وِه، و وی وَر بَمونِسمی. فیلیپُس چار تا اَذَب کیجا داشتِه گه نَبِوَّت کِردِنِه. خِیلی روزا گه اوجِه دَوِمی، یَتِه پِیغمبر گه وی اِسم آگابوس وِه یَهودیه ای جا بَرِسیه. وی اَمِه وَر بیمو و پولُسی قیشِ بَیتِه، شی دَس و لینگِ هونی هَمرا دَوِّسِه و بُتِه: «روح القُدُس گِنِه: ”اورشلیمی یَهودیِن هَین قِیشی صاحابِ هَینجوری وَنِنِّه و غیرِیهودیِنی تَسلیم کِنِنِه.“‌» وختی هَینِه بِشنُسِمی، اَما و اوجِه ای مَردِن پولُسِ اِلتماس هاکِردِمی گه اورشلیمی سِه نَشوئِه. ولی پولُس جِواب هادا: «هَین چیکاریِه کِنِنی؟ چه شی بِرمِه ای هَمرا می دِلِ اِشکانِنی؟ مِن حاضِرمِه عیسای خِداوندی اِسمی خاطری نا فقط زیندون بورِم، بَلگی اورشلیمی دِلِه بَمیرِم.» وختی بَئیمی قانِع نَوونِه، دَس بَکِشیمی و بُتِمی: «اونچی خِداوند خواینِه، بَوو.» بعد از هَین روزا، سَفری سِه تَدارِک بَئیمی و اورشلیمی سِه راه دَکِتِمی. شاگردِنی جا بعضیا گه قیصریه زندگی کِردِنِه هَم اَمِه هَمرا بیمونِه و اَمارِه مِناسونی خِنِه بَوِردِنِه تا وی مِهمون ووئیم. مِناسون، اَهل قبرس و یَتِه از قَدیمی شاگردِن وِه. وختی اورشَلیم بَرِسیمی، بِرارِن خِشالی ای هَمرا اَمِه پِشواز بیمونِه. فردای هون روز پولُسی هَمرا یعقوبی بَئینی سِه بوردِمی. دِشتِه مشایخ دَوِنِه. پولُس وِشونِه سَلام هاکِردِه و اونچی گه خِدا وی خِدمتی هَمرا غیریهودیِنی دِلِه هاکِرد وِه رِه یَتّا یَتّا توضی هادا. وِشون وختی بِشنُسِنِه، خِدارِه حمد و ثنا بُتِنِه. اَزما پولُسِ بُتِنِه: «اِی بِرار، هَمونجور گه وینّی هِزارِن یَهودی ایمون بیاردِنِه و هَمه شریعَتی سِه غیرت دارِنِه. وِشونی میِن هَینجور شایع بَوِه گه تو دِشتِه یَهودیِنی گه غیرِیهودیِنی دِلِه زندگی کِنِنِه رِه تَعلیم دِنی گه موسای پیغمبری شَریعَتی جا دَگِردِن، و وِشونِه گِنی نِنِه شی وَچیلِه رِه خَتنِه هاکِنِن و طِبقِ رَسم و رُسوم رفتار هاکِنِن. اِسا چی وِنِه هاکِردَن؟ حتماً، وِشون تی بیموئَنی جا خَوَردار وونِنِه. پَس اونچی گه تِرِه گِمی رِه هاکِن. ایجِه اَمِه وَر چار تا مَردی دَرِنِه گه نَذر دارِنِه. وِشونِه شی هَمرا بَوِر و وِشونی هَمرا تطهیری رَسم و رُسومِ بِجا بیار و وشونی خَرجِ هادِه تا بَتِنِّن شی کَلِّه رِه بَتاشِن. هَینجوری هَمه فَهمِنِنِه گه هَین شایعات تی خَوَری راس نیِه، بَلگی تو هَم شریعَتِ دارنی، و اونی دِلِه زندگی کِنّی. ولی غیریهودی ایموندارنی خَوَری، اَما شی حِکمِ یَتِه نامِه ای دِلِه وِشونی سِه بَرِسانیمی و بُتِمی گه وِنِه بِتیشونی تَقدیم بَوِه خِراکی جا، خونی جا، خَفِه بَوِه حیوونِنی گوشتی جا، و زِنایی جا دوری هاکِنِن.» پس، فردای هون روز پولُس هون آدَمارِه شی هَمرا بَوِردِه و وِشونی هَمرا تطهیری رَسم و رُسومِ بِجا بیاردِه. اَزما معبدی سِه بوردِه تا تطهیری تاریخی تِموم بَووئَنی روزا گه اونی دِلِه هر کِدیم از وِشونی سِه قِروونی پیشکَش وونِسِه رِه اِعلام هاکِنِه. چیزی نَمونِس وِه تطهیری هف روز تُوم بَوو گه چَن یَهودی آسیایی مَنطقِه ای جا، پولُسِ مَعبدی دِلِه بَئینِه. وِشون دِشتِه جَماعتِ اَنتریک هاکِردِنِه و وِرِه بَیتِنِه، شول داوِنِه: «اِی یَهودیِن، کِمک هاکِنین؛ هَین هَمونِه گه دِشتِه مَردِنِ هَمه جا اَمِه قوم و اَمِه شریعَتی علِیه و هَین مَکانی علِیه تعلیم دِنِه. پِش از هین یونانیِنِ مَعبدی دِلِه بیاردِه و هَین مِقدَّسِ جارِه نَجِس هاکِردِه.» وِشون پِش تَر تْروفیموسِ اَفِسُسی رِه شَهری دِلِه پولُسی هَمرا بَئی وِنِه و خیال هاکِردِنِه پولُس وِرِه مَعبدی دِلِه بَوِردِه. دِشتِه شَهر شِلوغ بَوِه! مَردِن هر طرفی جا هِجوم بیاردِنِه و پولُسِ بَیتِنِه، مَعبدی جا دیرگا بَکِشینِه و دَرجا مَعبدی دَریشون وِشونی دِمال سَر دَوَس بَوِه. و هَمونجور گه خوایسِنِه وِرِه بَکوشِن، رومی سَربازِنی فرموندِه رِه خَوَر هادانِه گه دِشتِه اورشلیمی دِلِه آشوب بَوِه. هون فَرموندِه دَرجا شی سَربازِن و اَفسَرِنی هَمرا جَماعتی سمت بوردِه. وختی جَماعتی چِش فَرموندِه و وی سَربازِنِ بَخاردِه، پولُسی بَزوئَنی جا دَس بَکِشینِه. فَرموندِه پِش بیمو و پولُسِ هَماسیِه و دَستور هادا وِرِه دِتا زنجیلی هَمرا دَوِنِّن. اَزما بَپرسیِه گه وی کیِه و چی هاکِردِه. جَماعتی میِنی جا هر کی داد زووِه و یَچی گِتِه. فَرموندِه گه هون هَمه سَر و صدایی جا نَتِنِسِه حَیقَتِ بِفَهمِه، دَستور هادا پولُسِ قلعه ای سِه بَوِرِن. وختی پولُس قلعه ای پِلِّه ای نَزیکی بَرِسیِه، جَماعت اَنّی عصبانی وِنِه گه سَربازِن مَجبور بَوِنِه وِرِه شی بالی سَر بَوِرِن. جَماعتی گه وِشونی دِمال ایمونِه، داد زووِنِه: «وِرِه بَکوشین!» حَلا پولُسِ قَلعه ای دِلِه نَوِرد وِنِه گه فَرموندِه رِه بُتِه: «اِجازه دِنی یَچی شِمارِ بُئِم؟» فَرموندِه بُتِه: «تو یونانی بَلَدی؟ مَگِه تو هَمون مِصری نیئی گه چَن وَخت پِش شورِش هاکِردِه و چار هِزار تا آدمکِشِ شی هَمرا صَحرایی دِلِه بَوِردِه؟» پولُس جِواب هادا: «مِن یَهودیمِه و کیلیکیه‌ ای تارسوسی جا هَسمِه، شَهری گه بی‌نام و نِشون نیِه. خواهش کِمِّه اِجازه هادین مَردِنی هَمرا گَب بَزِنِم.» وختی فَرموندِه اِجازه هادا، پولُس پِلِّه‌ ای سَر هِرِسا و شی دَسِ مَردِنی سَمت دِکت هادا، وختی هَمه جا کُلاََ ساکِت بَوِه، عبرانینی زِوونی هَمرا وِشونِه هَینجور بُتِه: «اِی بِرارِن و اِی پیرِن، می دِفاعیِه گه اَلَن شِمِه عَرض رَسامِّه رِه گوش هادین.» وختی وِشون بِشنُسِنِه گه پولُس عبرانینی زِوونی هَمرا وِشونی سِه گَب زَنِّه، ویشتَر ساکت بَوِنِه. اَزما پولُس بُتِه: «مِن یَهودی مَردیمِه و کیلیکیه ای تارسوسی شهری دِلِه دِنیا بیمومِه، ولی هَین شَهری دِلِه گَت بَوِمِه. شی اَجدادی شریعَتِ کامِلاََ، گامالائیلی دَسِ بِن یاد بَیتِمِه و خِدایی سِه غیرَت داشتِمِه، هَمونجوری گه شِما هَمه اَمرِز دارِنی. مِن ’اَهلِ طریقَتِ‘ تا مرگ آزار بَرِسانیمِه و وِشونِه چی زَنا و چی مَردی هَماسِن وِمِه و زیندونی دِلِه دیم داوِمِه. کاهنِ اعظم و دِشتِه یهودی اعضایی شورا بَتِنِنِه هَین کاری سِه شهادت هادِن، چون وِشونی جا نامِه‌هایی بِرارنی سِه گه دَمشقی دِلِه دَرِنِه بَیتِمِه تا اوجِه بورَم و هَین اَهلِ طریقَتِ هَماسِم و مِجازاتی سِه اورشَلیمی سِه بیارِم. «ولی وختی راه دِلِه دَمشقِ نَزیک وونِسِمِه، ظِهری موقِه، ناخوَکی یَتِه گَتِه نور گه آدَمی چِشِ زووِه آسِمونی جا می دُور بَتابِسِه. بِنه ای سَر دیم بَخاردمِه و یَتِه صدا بِشنُسِمِه گه مِنِه گِتِه: ”شائول! شائول! چه مِنِه عذاب دِنی؟“ «بَپُرسیمِه: ”خِداوندا، تو کی ای؟“ «جِواب هادا: ”مِن هَمون عیسای ناصریمِه گه تو وِرِه عذاب دِنی.“ می هَمراهِن نورِ بَئینِه، ولی وی صِدا گه می هَمرا گَب زووِه رِه، نِشنُسِنِه. «بُتِمِه: ”خِداوندا، چی هاکِنِم؟“ «خِداوَند مِنِه بُتِه: ”پِرِس و دَمشقی سِه بور. اوجِه اونچی گه تو وِنِه اَنجام هادی رِه، تِرِه گِنِنِه.“ از اوجِه گه مِن هون نوری رووشِنایی جا کور بَوِمِه، می هَمراهِن می دَسِ بَیتِنِه و دَمشقی سِه بیمومی. «دَمشقی دِلِه، یَتِه دیندارِ مَردی گه وی اسم حَنانیا وِه و شریعَتی اَنجام هادائَنی دِلِه غیرت داشتِه زندگی کِردِه. وی دِشتِه یهَودیِنی دِلِه خِش نوم وِه. حَنانیا بیمو و می وَر هِرِسا و بُتِه: ”شائول بِرار! بینا بَواش!“ هَمون دَم، اَی می چِش سو دَکِتِه و وِرِه بَئیمِه. «حَنانیا بُتِه: ”اَمِه پیرِنی خِدا تِرِه اِنتِخاب هاکِردِه تا وی ارادِه رِه دِنّی و هون صالِحِ بَوینی و وی دِهِنی جا گَبایی رِه بِشنُئی. چون تو دِشتِه مَردِنی وَر، وی شاهِد وونی و اونچی گه بَئی و بِشنُسی رِه، شهادت دِنی. اِسا چی ای اِنتظارِ کَشِنی؟ پِرِس و وی اِسمِ بَخون و غِسلِ تَعمید بَئیر. و شی گِناهِنی جا پاک بَواش!“ «وختی اورشَلیمی سِه دَگِرِسِمِه و دِ مَعبدی دِلِه دِعا کِردِمِه، خَلسِه ای دِلِه بوردِمِه و خِداوَندِ بَئیمِه گه بُتِه: ”عَجله هاکِن و هر چی زودتر اورشلیمی جا بور، چون وِشون تی شهادتِ می خَوَری قَبول نَکِنِنِه.“ «مِن بُتِمِه: ”خِداوندا، وِشون شِه دِنِنِّه گه مِن عبادتگاهایی دِلِه شیوِمِه و اونانیگه تِرِه ایمون داشتِنِه رِه، زیندونی دِلِه دیم داوِمِه و زووِمِه. وختی تی شاهد استیفانی خونِ ریختِنِه، مِن شِه اوجِه اِسّاوِمِه، هون کاری هَمرا مِوافِق وِمِه، و وی قاتِلِنی لیواسی مِواظب وِمِه.“ «خِداوند مِنِه بُتِه: ”بور؛ چون مِن تِرِه دیرِشِرِ جاهایی سِه، غیرِیهودیِنی وَر رَسامِّه.“‌» مَردِن تا ایجِه پولُسی گَبِ گوش داوِنِه، ولی وختی هَینِه بُتِه شی اَوازِ بِلَن هاکِردِنِه و داد بَزونِه: «زمینِ هَینجور آدَمی جا پاک هاکِنین، نِنِه اجازِه هادائَن هَینجور آدَم زینِّه بَمونِّه!» هون موقِه ای گه وِشون شولی هَمرا شی قَوارِه شی سَری وَر دِکِت داوِنِه و خاک بِلَن کِردِنِه، فَرموندِه دستور هادا پولُسِ قلعه ای سِه بَوِرِن، شَلّاق بَزِنَن و ویجا بازخواس هاکِنَن تا مَعلوم بَوو چیسِه مَردِن هَینجوری وی علِیه داد کَشِنِنِه. وختی گه پولُسِ شَلّاق بَزوئَنی سِه وَسِّنِه، پولُس اَفسَری گه اوجِه اِسّاوِه رِه، بُتِه: «قانون شِمارِ هَین اِجازه رِه دِنِه یَنَفَر گه رومی تابعیَتِ دارنِه رِه بی هَینگِه مِحاکِمِه هاکِنین شَلاق بَزِنین؟» هون اَفسَر وختی هَینِه بِشنُسِه، فرموندِه ای وَر بوردِه و وِرِه بُتِه: «تو دِ چی کِنّی؟ چون هَین مَردی رومی تابعیتِ دارنِه!» فَرموندِه پولُسی وَر بیمو و ویجا بَپُرسیِه: «بُو هارشِم، تو رومی تابعیتِ دارنی؟» پولُس جِواب هادا: «اَرِه، دارمِه.» اَزما فرموندِه بُتِه: «مِن هَین تابعیَتی بِدَس بیاردَنی سِه، خِیلی بَها هادامِه.» پولُس وی جِواب بُتِه: «ولی مِن هَین تابِعیتی هَمرا دِنیا بیمومِه!» وِشون گه قَرار وِه ویجا بازخواس هاکِنِن، دَرجا شِرِه کِنار بَکِشینِه. فرموندِه هَم گه بِفَهمِس وِه یَتِه رومی رِه هَماسیِه، بَتِرسیِه. فَردای هون روز، چون فرموندِه خوایسِه دقّتی هَمرا بِفَهمِه گه چه یَهودیِن پولُسِ مِتَّهم هاکِردِنِه، وِرِه زیندونی جا آزاد هاکِردِه و دستور هادا گَت گَتِه کاهنِن و دِشتِه یَهودی شورایی اعضا جَم بَوون. اَزما، پولُسِ جِر بیاردِه تا وِشونی پِش حاضِر بَوو. پولُس شورایی اعضارِه هارشیِه و بُتِه: «بِرارِن، مِن تا اَمرِز پاکِ وِجدانی هَمرا خِدایی حِضور زندگی هاکِردِمِه.» وختی هَینِه بُتِه، کاهِن اعظم، حَنانیا، اونانیگه پولُسی ور اِسّاوِنِه رِه، دَستور هادا تا وی تِکی سَرِ بَزِنِن. پولُس حَنانیا رِه بُتِه: «خِدا تِرِه زَنِّه، اِی اِسبی بَوِه دیفار! تو هون تَختی سَر نیشتی تا طِبق شریعَت مِنِه مِحاکمِه هاکِنی، ولی تو بَرخَلافِ شریعَت، دَستور دِنی مِنِه بَزِنِن؟» اونانیگه پولُسی وَر اِسّاوِنِه، بُتِنِه: «خِدایی کاهنِ اعظمِ بی حِرمتی کِنّی؟» پولُس بُتِه: «اِی بِرارِن، مِن نَئونِسِمِه کاهِنِ اعظمِ؛ چون توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: ”شی قومی رَهبَرِ بَد نُو.“ اَزما پولُس گه دِنِّسِه اَقَدّی از وِشون عِلَمای فِرقه صَدّوقی و اَقَدّی عِلَمای فِرقِه فریسینِه، شورایی دِلِه بِلَنِ اَوازی هَمرا بُتِه: «اِی بِرارِن، مِن فَریسی و فَریسی‌زادِمِه، هَینی خاطری گه مِردِگونی زینِّه بَووئَنِ اِمید دارمِه دِ مِحاکمِه وومِه.» وختی پولُس هَینِه بُتِه، فَریسیِن و صَدوقیِنی میِن جرّ و بَحث دَکِتِه و جَماعت دِ دَسِه بَوِنِه، چون صَدوقیِن مِردِگونی زینِّه بَووئَن و فِرشتِه و روحِ اعتقاد نارِنِه، ولی فَریسیِن دِشتِه هَینِنِ اعتقاد دارِنِه. یَتِه گَتِه بَلبَشو بَوِه! بَعضی از توراتی مَلِّمِن گه فَریسی وِنِه، پِرِسانِه و بدجور اعتراض هاکِردِنِه و بُتِنِه: «هَین مَردی ای دِلِه هیچ خَطایی نَویمّی. کِجِه دَری معلومِ گه یَتِه روح یا فِرِشتِه وی هَمرا گَب نَزو وو.» دَعوا جوری بالا بَیتِه گه فرموندِه بَترسیِه نَکِنِه پولُسِ گِل گِلی هاکِنِن. پَس سَربازِنِ دَستور هادا جِر بورِن و پولُسِ وِشونی چَنگی جا دَر بیارِن، و قلعه ای دِلِه بَوِرِن. هَمون شُو، خِداوَند پولُسی وَر هِرِسا و بُتِه: «تی دِل قِرص ووئِه! هَمونجور گه اورشلیمی دِلِه مِنِه شَهادَت هادائی، رومی دِلِه هَم وِنِه شَهادَت هادی.» وختی صِب بَوِه، یهَودیِن هَمدیَری هَمرا دَسیسِه دَچینِه، قَسَم بَخاردِنِه تا پولُسِ نَکوشِن، هیچی نَخارِن و هیچی نَنوشِن. هَین دَسیسِه ای دِلِه ویشتَر از چِل نَفر دَس داشتِنِه. وِشون گَت گَتِه کاهنِن و مَشایِخی وَر بوردِنِه و بُتِنِه: «اَما قَسَم بَخاردِمی تا پولُسِ نَکوشیم، هیچی نَخاریم. پس اِسا شِما و شورایی اعضا رومی فَرموندِه ای جا بَخواین وِرِه شِمِه وَر بیارِه، هَین ویهومه ای هَمرا گه خواینِنی دقیقتر وی قضیِه رِه بَررِسی هاکِنین. اَما آمادِمی پِش از هَینگه هَیجِه بَرِسِه وِرِه بَکوشیم.» ولی پولُسی خِرزا هَین دَسیسِه ای جا خَوَردار بَوِه و قَلعه ای سِه بوردِه و پولُسِ سَریساب هاکِردِه. پولُس یَتِه از اَفسرِنِ داد هاکِردِه و بُتِه: «هَین جَوونِ فرموندِه ای وَر بَوِر، چون ویسِه یَتِه خَوَر دارنِه.» هون اَفسَر وِرِه فرمونده ای وَر بَوِردِه و وِرِه بُتِه: «پولُسِ زیندونی مِنِه داد هاکِردِه و میجا بَخوایسِه هَین جَوونِ شِمِه وَر بیارِم؛ خواینِه شِمارِ یَچی بُئِه.» فرموندِه هون جَوونی دَسِ بَیتِه، وِرِه یَتِه گوشِه بَکِشیِه و بَپُرسیِه: «چی خواینی مِنِه بُئی؟» پولُسی خِرزا بُتِه: «یَهودیِن هَمدَس بَوِنِه شِمِه جا بَخوان گه فَردا پولُسِ شورایی وَر بَوِرین، هَین ویهومِه ای هَمرا گه خواینِنِه دقیقتر وی قضیِه رِه بَررِسی هاکِنِن. وِشونی دَرخواسِ قَبول نَکِنین، چون ویشتَر از چِل نَفَر وی کَمین نیشتِنِه. وِشون قَسَم بَخاردِنِه تا وِرِه نَکوشِن، هیچی نَخارِن و نَنوشِن. اِسا آمادِنِه، و فقط منتَظِرِنِه شِما وِشونی دَرخواسِ قَبول هاکِنین.» فرموندِه، جَوونِ مِرخَص هاکِردِه و وِرِه قَدِغَن هاکِردِه، بُتِه: «هیچکَسِ نُو هَین چیارِه مِنِه خَوَر هادایی.» پس فرموندِه دِ نَفَر از شی اَفسَرِنِه شی کَفا بَخونِسِه و وِشونِه بُتِه: «دویست تا پیادِه سَرباز، هَفتاد تا سوارِه سَرباز و دویست تا نِیزه‌دارِ آمادِه هاکِنین تا اَمشو ساعتِ نِه قیصریه ای سِه بورِن. پولُسی سِه هَم یَتِه اَسب فَراهَم هاکِنین و وِرَم صحیح و سالم فِلیکْسِ فَرمونداری تَحویل هادین.» یَتِه نامِه هَم، هَینجوری بَنوِشتِه: «کْلودیوس لیسیاسی جا عالیجناب فِلیکْسِ فرمونداری سِه: سَلام، یَهودیِن هَین مَردی رِه بَیتِنِه، قَصد داشتِنِه وِرِه بَکوشِن، ولی مِن شی سَربازِنی هَمرا بوردِمِه وِرِه نِجات هادامِه، چون بِشنُس وِمِه رومی تابعیَتِ دارنِه. چون خوایسِمِه دِنِّم چیسِه وِرِه اِتِهام زَنِنِه، وِرِه وِشونی شورایی وَر بَوِردِمِه. بِفَهمِسِمِه وی اِتهام شِه وِشونی شریعتی مربوطِ و وی جُرم اَنّی نیِه گه وی سِزا مرگ یا حَبس ووئِه. اَزما وختی خَوَردار بَوِمِه وی علِیه دَسیسِه دَچینِه، دَرجا وِرِه شِمِه وَر بَرِسانیمِه. وی شاکیِنِ هَم دستور هادامِه تا شکایَتی گه ویجا دارِنِه رِه، شِمِه وَر بیارِن.» هَینجوری، سَربازِن طِبقِ دستور، پولُسِ شوئینِه شی هَمرا آنتیپاتْریسی شهری سِه بَوِردِنِه. فردای هون روز، پیادِه سَربازِن قلعه ای سِه دَگِرِسِنِه، فقط سوارِه سَربازِن وِرِه هَمراهی کِردِنِه. وختی سواره‌ سَربازِن قیصریه ای شهری سِه بَرِسینِه، هون نامِه رِه فَرمونداری تَحویل هادانِه و پولُسِ هَم وی وَر بیاردِنِه. فَرموندار نامِه رِه بَخونِسِه و پولُسی جا بَپُرسیِه کِجائیِه. وختی بِفَهمِسِه کیلیکیه ای مَنطَقه ای جائِه، وِرِه بُتِه: «وختی تی شاکیِن ایجِه بَرِسینِه، تی گَبِ گوش دِمِه.» اَزما دَستور هادا تا پولُسِ هیرودیسی کاخی دِلِه زیر نظر دارِن. بعد پَنج روز، کاهِن اعظم حَنانیا، چَن نفر از مَشایِخ و یَتِه وَکیلی هَمرا گه وی اِسم تِرتولُس وِه قیصریه ای سِه بیمونِه. وِشون شی شِکایتِ پولُسی علِیه فَرمونداری پِش بَوِردِنِه. وختی پولُسِ احضار هاکِردِنِه، تِرتولُس، پولُسِ مِتهَم هاکِردِه و بُتِه: «عالیجناب فِلیکس، چون خِیلی وَختِ شِمِه سایِه ای بِن صِلح و آرامِش دارمی و شِمِه پِشوینی باعِث بَوِه هَین قومی وَضع خِبتَر بَوو، شی وَظیفِه دِمّی هر وَخت و هر جا، شِمِه جا قدردونی هاکِنیم. ولی هَینِسه گه شِمِه وَختِ ویشتَر نَئیریم، خَواهِش کِمّی لِطف هاکِنی و اَقدّی اَمِه گَبِ بِشنُئی. «اَمِنِه ثابت بَوِه گه هَین مَردی، آدَمیِه گه فِتنِه دیم دِنِه و دِشتِه دِنیایی یَهودیِنی میِن آشوب به پا کِنِّه. هَمینجورَم ناصری ای فِرقه ای سَردَسِئِه. و هَین آدم حتّی تَقَلّا هاکِردِه مَعبدِ بی‌حرمت هاکِنِه؛ ولی اَما وِرِه هَماسیمی. و خوایسِمی طِبقِ شی شریعَت وِرِه مِحاکمه هاکِنیم ولی فرموندِه لیسیاس بیمو و وِرِه بِزور اَمِه دَسِ بِن دیرگا بیاردِه، و وی شاکیِنِ دَستور هادا تا شِمِه وَر بیئِن. اِسا اگه شِما شِه ویجا بازخواس هاکِنین، هر اونچی ای حَیقَتِ گه وِرِه مِتَهم کِمّی، شِمِنِه آشکار وونِه.» یَهودیِن هَم یَکصدا دِشتِه هَین چیارِه تأیید هاکِردِنِه. وختی فرموندار پولُسِ اِشارِه هاکِردِه گه گَب بَزِنِه، وی هَینجور جِواب هادا: «دِمِّه خِیلی سالِ گه هَین قومِ داوَری کِنّی؛ پَس خِشالی ای هَمرا، شیجا دِفاع کِمِّه. شِما شِه بَتِنِّنی تحقیق هاکِنین و بِفَهمین از اون موقِه ای گه مِن عِبادَتی سِه اورشَلیمی سِه بوردِمِه، دِوازِه روز ویشتَر نِگذِرنِه، و هَین مِدّتی دِلِه، نَئینِه مِن هیچکسی هَمرا مَعبَدی دِلِه جَرّ و بَحث هاکِنِم یا هَینگه عِبادَتگاها یا شَهری دِلِه، مَردِنِ اَنتِریک هاکِنِم. وِشون نَتِنِّنِه اِتهامایی گه مِنِه زَنِنِه رِه ثابت هاکِنِن. ولی شِمِه وَر اعتراف کِمِّه گه طبقِ طریقت گه وِشون وِرِه یَتِه فِرقِه دِنِنِه، شی پیرِنی خِدارِه پَرَسِش کِمِّه و هر اونچی هَم گه تورات و پیغَمبَرِنی نِوشتِه ای دِلِه بَنوِشت بَوِه رِه، اعتقاد دارمِه. و مِن هَم وِشونی تَرا خِدارِه اِمید دارمِه و اعتقاد دارمِه خِبِ آدَمِن و بَدِ آدَمِنی سِه زینِّه بَووئَنی دَرکارِه. دِرِس هَین آدَمنی تَرا گه قَبول دارِنِه. هَینِسه، خِیلی تَقَلّا کِمِّه تا خِدا و مَردِنی وَر پاکِ وِجدانی هَمرا زندگی هاکِنِم. «مِن بعد از چَن سال، اورشَلیمی سِه بیمومِه تا شی قومی سِه صدَقِه بیارِم و هَدایا تقدیم هاکِنِم. دَرحالی گه دِ هَینِه بِجا اُردِمِه مِنِه موقِه ای گه پاک وِمِه، مَعبدی دِلِه بَنگیتِنِه. نا جَماعتی دَرکار وِه و نا بَلوایی وِه. ولی اوجِه چَن تا یَهودی آسیایی مَنطقه ای جا دَوِنِه گه وِسِه ایجِه شِمِه پِش حاضِر وونِسِنِه تا اگه می علِیه شکایتی دارِنِه، بُئِن. و یا هَینگه اونانیگه ایجِه دَرِنِه، بُئِن وختی گه شورایی پِش اِسّاوِمِه، می دِلِه چی جُرمی بَنگیتِنِه، بِجِز هَینگه وِشونی میِن بِلَنِ اَوازی هَمرا بُتِمِه: ”مِردِگونی زینِّه بَووئَنی خاطریِه گه اَمرِز شِمِه وَر مِحاکِمِه وومِه.“‌» اَزما فِلیکْس گه طریقَتِ خِیلی خِب اِشناسیِه، مِحاکمِه رِه یَه وَختِ دییَر اِنگِتِه و بُتِه: «وختی فرمونده لیسیاس بیِه، هون موقِه شِمِه شکایتی سِه تصمیم گیرمِه.» اَزما اَفسَری گه مَسئول وِه رِه دستور هادا تا پولُسِ زیر نظر بَیرِه، ولی اَقدّی آزادی هَم وِرِه هادِه و وی دَمِ نَیرِه گه وی آشنائِن وی احتیاجاتِ برطرف هاکِنِن. چَن روز دییَر، فِلیکْس شی زَنا دْروسیلایی هَمرا گه یَهودی وِه، بیمو و پولُسی دِمال بَرِسانیِه، وی پولُسی گَبِ گه عیسای مسیحی ایمونی خَوَری وِه رِه گوش هادا. وختی پولُس، صالِح ووئَن و پرهیزگاری و آینده ای داوری جا گَب میِن بیاردِه، فِلیکْس هَراسون بَوِه و بُتِه: «فعلاً وَسِّه! بَتِنّی بوری. اَی یَکَش دییَر تِرِه شی کَفا خُومِّه.» علاوِه بر هَین، اِمید داشتِه پولُس وِرِه رِشوِه هادِه. هَینِسه، چَن کَش وِره احضار کِردِه و وی هَمرا گَب زووِه. دِ سال دییَر، پورکیوس فِستوس، فِلیکْسی جانِشین بَوِه. ولی فِلیکْس، هَینِسه گه یَهودیِنی سَر مِنَّت بِلِه، پولُسِ هَمونجور زیندونی دِلِه داشتِه. فِستوس سِه روز بعد از هَینگِه شی مَحلی فرمونداری ای سِه بیمو، قیصریه ای جا اورشَلیمی سِه بوردِه. اوجِه گَت گَتِه کاهنِن و یهودی قومی گَت گَتِه وی پِش حاضِر بَوِنِه و شی شکایَتِ پولُسی علِیه بُتِنِه. وِشون اِصراری هَمرا فِستوسی جا بَخوایسِنِه وِشونی سَر مِنَّت بِلِه، پولُسِ اورشَلیمی سِه بَرِسانِه، چون کَمین نیشت وِنِه تا راهی دِلِه وِرِه بَکوشِن. ولی فِستوس وِشونی جِواب بُتِه: «پولُس قیصریه ای شهر زیندونی دِلِه دَرِه و مِن شِه قصد دارمِه بِزودی اوجِه بورِم. فِستوس بُتِه شِمِه دِلِه اونانیگه رَهبَرِنِه، بَتِنِّنِه می هَمرا بیئِن تا اگه هَین مَردی ای جا خَطایی سَر بَزو، شی شکایتِ وی علِیه بُئِن.» فِستوس بعد از هَش دَه روز گه وِشونی هَمرا دَوِه، قیصریه ای سِه دَگِرِسِه. و فردای هون روز، مَحکمِه رِه تشکیل هادا و دستور هادا پولُسِ بیارِن. وختی پولُس دِلِه بیمو، یَهودیِنی گه اورشلیمی جا بیمو وِنِه، وی دُور هِرِسانِه و بَدجور اِتهامایی وِرِه بَزونِه، ولی نَتِنِسِنِه اونانِه ثابت هاکِنِن. پولُس شیجا دِفاع هاکِردِه و بُتِه: «مِن نا یَهودی شریعَتی علِیه خطایی هاکِردِمِه نا مَعبدی علِیه نا اِمپراطوری علِیه.» فِستوس گه خوایسِه یَهودیِنی سَر مِنَّت بِلِه، پولُسِ بُتِه: «خواینی اورشَلیمی سِه بوری تا اوجِه هَین اِتهامایی سِه می پِش مِحاکمه بَووئی؟» پولُس جِواب هادا: «مِن اَلَن امپراطوری مَحکمِه ای دِلِه اِسّامِه گه اونی دِلِه وِنِه مِحاکمه بَووم. شِما شِه خِب دِنِّنی گه مِن نسبت به یَهود هیچ خطایی نَکِردِمِه. اِسا اگه خَطایی هاکِردِمِه یا کاری میجا سَر بَزو گه مرگی مِستَحَق ووئِه، بَمِردَنی جا ترسی نارمِه. ولی اگه اِتهامایی گه هَینِن مِنِه زَنِنِه بیخِدیِه، هیچکَس نَتِنِّه مِنِه وِشونی دَس تَسلیم هاکِنِه. مِن خوایمِه قضیِه امپراطوری مَحکمِه ای دِلِه رسیدگی بَوو.» فِستوس بعد از هَینگِه شی شورایی اعضایی هَمرا مشورَت هاکِردِه بُتِه: «خوایسی تی قضیِه امپراطوری مَحکمِه ای دِلِه رسیدگی بَوو؟ پَس امپراطوری مَحکمِه ای سِه شونی!» بعد از هَینگِه چند روز بِگذِشتِه، آگْریپاسِ پادشاه و بِرنیکی، فِستوسی خِشامَدگویی سِه، قیصریه ای شهری سِه بیمونِه. و چون خِیلی روزا اوجِه بَمونِسِنِه، فِستوس پولُسی قضیه رِه پادشاهی سِه تعریف هاکِردِه و بُتِه: «ایجِه یَتِه مَردی دَرِه گه فِلیکْس وِرِه زیندونی دِلِه داشتِه. وختی اورشَلیم دَوِمِه، گَت گَتِه کاهنِن و یهودی مَشایِخ وِرِه اِتهامایی بَزونِه و خوایسِنِه وی مَحکوم بَوو. «وِشونِه بُتِمِه رومیِنی دِلِه رَسم نیِه گه مِتَهمی رِه، پِش از اونگه شی شاکیِنی هَمرا رو به رو بَوو و بَتِنِّه اِتهامایی گه وِرِه زَنِنِه رِه شیجا دِفاع هاکِنِه، تَسلیم هاکِنِن. وختی وِشون ایجِه بیمونِه، مِن مَتَّل نَکِردِمِه و فردای هون روز، مَحکَمِه رِه تَشکیل هادامِه و دستور هادامِه وِرِه می وَر بیارِن. وختی وی شاکیِن پِرِسانِه تا گَب بَزِنِن، وِرِه هیچکِدیم از بَدِ کارایی گه مِن اِنتِظار داشتِمِه، مِتَهم نَکِردِنِه. بَلگی شی دینی خَوَری و عیسی نومی گه بَمِردِه و پولُس اِدعا کِردِه زینِّئِه، جَرّ و بَحث هاکِردِنِه. مِن گُو نَئونِسِمه چِتی وِنِه هَینجور قضیه رِه بَررِسی هاکِردَن، ویجا بَپُرسیمِه خواینِه اورشَلیمی سِه بورِه تا اوجِه هَین اِتهامایی سِه مِحاکِمه بَوو. ولی وختی گه پولُس بَخوایسِه تا زیندونی دِلِه بَمونِّه و وی قضیِه امپراطوری مَحکمه ای دِلِه رسیدگی بَوو، دَستور هادامِه وِرِه دارِن، تا روزی گه بَتِنِّم وِرِه امپراطوری وَر بَرِسانِم.» اَزما آگْریپاس، فِستوسِ بُتِه: «دوس دارمِه شِه وی گَبارِه بِشنُئِم.» فِستوس بُتِه: «فَردا اِشنُنی.» فردای هون روز، آگْریپاس و بِرنیکی دَبدَبِه و کَب کَبه ای هَمرا بیمونِه و نظامی فرموندهِن و شَهری سَرشناسِ مَرداکِنِنی هَمرا مَحکمِه ای سالنی دِلِه بوردِنِه. فِستوسی دَستوری هَمرا پولُسِ بیاردِنِه. فِستوس بُتِه: «اِی آگْریپاسِ پادشاه، و اِی دِشتِه حِضار! دِشتِه یهودی مَردِن چی ایجِه و چی اورشلیمی دِلِه، هَین مَردی ای جا گه وینِنی می وَر شکایت هاکِردِنِه. و داد و بیداد هاکِردِنِه گه نِنِه زینِّه بَمونِّه. ولی مِن بِفَهمِسِمِه گه وی کاری نَکِردِه گه وی سِزا بَمِردَن ووئِه. و چون وی شِه بَخوایسِه امپراطوری مَحکَمِه ای دِلِه بورِه، مِنَم تَصمیم بَیتِمِه وِرِه رومی سِه بَرِسانِم. ولی مِن نَئومِه امپراطوری سِه چی بَنویسِم، هَینِسه وِرِه شِمِه وَر بیاردِمِه، مَخصوصاََ شِمِه وَر اِی آگْریپاسِ پادشاه، تا ویجا بازخواس هاکِنیم و مِن یَچی بَنوِشتی سِه دارِم. چون عقلانی نیِه یَتِه زیندونی رِه امپراطوری وَر بَرِسانِم ولی نَنویسِم وی اِتهاما چیِه.» آگْریپاس پولُسِ بُتِه: «اِجازه دارنی شیجا دِفاع هاکِنی.» اَزما پولُس شی دَسِ پِش بَوِردِه و شیجا هَینجور دِفاع هاکِردِه: «اِی آگْریپاس پادشاه، چَنی خِش شانسِمِه گه اَمرِز شِمِه پِش اِسّامِه، تا دِشتِه یَهودیِنی شِکایَتی پِش شیجا دِفاع هاکِنِم. خصوصاََ هَینگه دِمِّه شِما یَهودی رَسم و رُسوم و وِشونی میِنی اِختلافایی جا کامِلاََ آشنانی. اِسا خواهِش کِمِّه صبری هَمرا می گَبِ گوش هادین. «دِشتِه یَهودیِن می زندگی رِه از جَوونی دِنِنِه، از هَمون اَوَّل گه شی قومی میِن و اورشلیمی دِلِه زندگی کِردِمِه. وِشون قَدیمی جا خَوَر دارِنِه و اگه بَخوان، بَتِنِّنِه شهادت هادِن گه مِن بعنوانِ یَتِه فَریسی، شی دینی سَختگیرتَرین فِرقِه ای جا پیرَوی کِردِمِه. و اَمرِز هون اِمیدی خاطری گه خِدا اَمِه پیرِنِ وَعدِه هادا وِه، مِحاکِمِه وومِه. هَین هَمون وَعدِه ایه گه اَمِه دِوازِه تا قبیله اِمید داشتِنِه گه هونِه بِدَس بیارِن. هَینِسه شی دِلی جا شُو و روز دِعا کِردِنِه تا هونِه بَرِسِن. اَرِه، اِی پادشاه، یَهودین هَمین اِمیدی خاطریه گه مِنِه مِتَهم کِنِنِه. چه شِمِه نظر هَینگِه خِدا مِردِگونِ زینِّه کِنِّه اَنّی عجیب غَریب اِنِه؟ «می باوَر هَم هَین وِه گه عیسای ناصری ای اِسمی علِیه هر کاری گه می دَس بَر اِنِه رِه هاکِنِم. و هَین هَمون کاری وِه گه اورشلیمی دِلِه هاکِردِمِه. مِن گَت گَتِه کاهِنِنی جا مِجَوِز گیتِمِه و یَتِخِیلی مِقدّسینِ زیندونی کِردِمِه، و وختی مرگی سِه محکوم وونِسِنِه، وِشونی علِیه رأی داوِمِه. خِیلی وَختا وِشونی مِجازاتی سِه، عِبادَتگاهایی دِلِه شیوِمِه و تَقَلّا کِردِمِه و وِشونِه مَجبور کِردِمِه کِفر بُئِن. می خَشم اَنّی وِه گه حتّی تا غریبه ایشونی شَهرا هَم وِشونِه تَعقیب کِردِمِه. «یَتِه از هَین سَفرایی دِلِه، هون حِکم و اختیارِ کاملی هَمرا گه گَت گَتِه کاهِنِنی جا بَیتِمِه، دَمشقی شهری سِه راهی بَوِمِه. ظِهری موقِه، اِی پادشاه، راه دِلِه یَتِه نور خِرشیدی نوری جا روشِنتَر آسِمونی جا مِن و می هَمراهِنی دُور بَتابِسِه. هَمه بِنِه ای سَر دیم بَخاردِمی، و مِن یَتِه اَواز بِشنُسِمِه گه عبرانیِنی زِوونی هَمرا مِنِه بُتِه: ”شائول، شائول، چه مِنِه عذاب دِنی؟ مِخیشونِه لُو بَزوئَن تِنِه سَختِ، فقط شِرِه اَذیت کِنّی!“ «بَپرسیمِه: ”خِداوندا، تو کی ای؟“ «خِداوَند بُتِه: ”من هَمون عیسامِه گه تو وِرِه عذاب دِنی. پِرِس و شی لینگی سَر هِرِس. مِن هَینِسه تِنِه ظاهر بَوِمِه تا تِرِه شی خادِم و شی شاهِد هاکِنِم، تا اونچی ای دِلِه گه مِنِه بَئی و اونچی ای دِلِه تِرِه ظاهِر وومِه، شهادت هادی. مِن تِرِه تی قوم و غیرِ یَهودِیِنی دَسی جا، گه تِرِه وِشونی وَر رَسامِّه نِجات دِمِه تا وشونی چِشِ وا هاکِنی، جوریگه تاریکی ای جا نوری سِه، و شیطانی قِدرَتی جا خِدایی سَمت دَگِردِن، تا وِشونی گِناهِن بیامرزی بَوو، و بخاطر ایمونی گه مِنِه دارِنِه مِقَدَّسینی بَرَکاتی دِلِه سهمی دارِن.“ «پَس هون موقِه، اِی آگْریپاسِ پادشاه، مِن آسِمونی رؤیائی جا گه میسِه بیمو سَرپیچی نَکِردِمِه. بَلگی اَوَل دَمشقیِنی میِن، اَزما اورشلیم و دِشتِه یَهودیِه ای مَنطقِه ای دِلِه، و غیرِیهودیِنی میِن هَم هَین پِیغِمِ اعلام هاکِردِمِه گه وِنِه توبِه هاکِنِن و خِدایی سَمت دَگِردِن و شی عَملی هَمرا نِشون هادِن گه واقِعاََ توبِه هاکِردِنِه. هَینِسه وِه گه یهودیِن مِنِه معبدی دِلِه هَماسینِه و خوایسِنِه مِنِه بَکوشِن. ولی تا اَمرِز، خِدا مِنِه کِمَک هاکِردِه و اَلَن ایجِه اِسّامِه و هَمه ای سِه، از گَت تا کِچیک، شهادت دِمِه. اونچی گِمِه هیچی نیِه بِجِز اونچی پِیغَمبَرِن و موسای پیغمبر بُتِنِه گه وِنِه اِتِّفاق دَکِفِه: هَینگه مَسیح وِنِه رَنج بَوینِه و اوّلین نَفَری ووئِه گه مِردِگونی جا زینِّه وونِه، تا روشِنایی رِه هَم اَمِه قوم و هَم دییَر قومارِه اِعلام هاکِنِه.» وختی پولُس هَین گَبایی هَمرا شیجا دِفاع کِردِه، فِستوس داد بَزو: «پولُس، تو شی عَقلِ از دَس هادایی! زیادی عِلم، تِرِه خِل هاکِردِه.» ولی پولُس جِواب هادا: «عالیجناب فِستوس، مِن خِل نیمِه، بَلگی عَقلی هَمرا حَیقَتِ گِمِه. پادشاه شِه هَین کاری جا خَوَر دارنِه و مِنَم واضِح وِشونی هَمرا گَب زَمِّه، چون باوَر دارمِه هیچکِدیم از هَینِن وِشونی نظری جا دور نیِه، چون یَچی نَوِه گه خَلوَتی دِلِه یَواشک اِتِّفاق دَکِت وو. اِی آگْریپاسِ پادشاه، تو پِیغَمبَرِنِ اعتقاد دارنی؟ دِمِّه گه دارنی.» آگْریپاس پولُسِ بُتِه: «اَنّی زود خواینی مِنِه قانع هاکِنی مسیحی بَووم؟» پولُس وی جِواب بُتِه: «خِدایی جا خوایمِه گه دیر یا زود، نا فقط شِما، بَلگی دِشتِه کَسایی گه اَمرِز می گَبِ اِشنُنِنِه، می تَرا بَوون، البته نا زنجیلی دِلِه!» اَزما پادشاه پِرِسا و وی هَمرا فرموندار و بِرنیکی و بَقیِه مِجلسیِن هَم پِرِسانِه، و وختی دِ گَب زووِنِه دیرگا بوردِنِه، هَمدیَرِ گِتِنِه: «هَین مَردی کاری گه بَمِردَن یا زیندونی مِستَحق ووئِه نَکِردِه.» آگْریپاس فِستوسِ بُتِه: «اگه هَین مَردی نَخوایس وِه وی قضیِه امپراطوری جا رسیدگی بَوو، اَلَن هَم بِشِنِسِه وِرِه آزاد هاکِردَن.» وختی تصمیم بَیتِنِه گه اَما دَریایی راهی جا ایتالیایی سِه بوریم، پولُس و چَن تا دییَر از زیندونیِنِ یَتِه اَفسَر گه وی اِسم یولیوس و اِمپراطوری گُردانی جا وِه، تَحویل هادانِه. پَس کَشتی ای گه اَدرامیتینوسی شهری جا بیمو وِه و آسیایی مَنطقِه ای بَندرا رِه شیوِه سِوار بَوِمی و راه دَکِتِمی. آریستارخوسِ مَقدونی، گه تِسالونیکی ای جا وِه هَم اَمِه هَمرا دَوِه. فردای هون روز صیدونی شهری سِه بَرِسیمی. یولیوس پولُسِ لِطف هاکِردِه، اِجازه هادا شی رَفِقِنی وَر بورِه تا وی اِحتیاجارِه برطرف هاکِنِن. یَکَش دییَر اوجِه ای جا دریایی سِه راهی بَوِمی، ولی چون بَرعَکسِ وا زووِه پس مجبور بَوِمی قِبرِسی هون وَری جا گه وا نَزو وِه راه دَکِفیم. بعد از هَینگِه کیلیکیه و پامفیلیه ای دریالُویی جا بِگذِشتِمی، میرائی بَندری دِلِه، گه لیکیِه ای مَنطقِه ای دِلِه وِه پیادِه بَوِمی. رومی اَفسَر اوجِه یَتِه کَشتی بَنگیتِه گه اسکِندریه ای شهری جا ایتالیایی سِه شیِه، و اَمارِه اونی سِوار هاکِردِه. چَن روز یَواش یَواش بوردِمی و سَختی ای هَمرا کْنیدوسی دریالُویی سِه بَرِسیمی. ولی وا اَنّی توش داشتِه گه مَجبور بَوِمی شی مَسیرِ عَوَض هاکِنیم و کْرِتی جَزیره ای هون وَری جا گه وا نَزو وِه بوریم. تا سالمونی ای شهری وَر پِش بوردِمی. سختی ای هَمرا دریالُویی جا بِگذِشتِمی و یَجا گه وی اِسم ’قَشنگِ بَندریشون‘ وِه بَرِسیمی گه لاسائیه ای شَهری نَزیکی وِه. از اوجِه گه خِیلی وَخت تَلف بَوِه وِه، حتّی هون روزایی گه روزه گیتِنِه ای موقِه هَم بِگذِشت وِه، اِسا دِ دریایی سَفر هَین موقِه ای دِلِه خَطرناک وِه. هَینِسه پولُس وِشونِه هِشدار هادا بُتِه: «آقایون، ویمِّه گه پِرخطرِ سَفر دارمی و نا فقط کَشتی و وی بارِ ضَرَر زَنِّه، بَلگی اَمِه جانِ هَم صَدمِه زَنِّه.» ولی رومی اَفسَر ناخِدا و صاب کَشتی ای گَبِ ویشتَر اهمیت هادا تا پولُسی گَبِ. چون هون بَندر زِمِسِنی سَر هاکِردنی سِه خِب نَوِه، هَینی خاطری ویشترِ هَین آدَمِن تصمیم بَیتِنِه گه شی سَفرِ اِدامِه هادیم، هَین اِمیدی هَمرا گه فینیکسی بَندری سِه بَرِسیم و زِمِسِنِ اوجِه سَر هاکِنیم. هَین بندر کْرِتی دِلِه وِه و وی دیم هَم جِنوب غربی و هَم شِمالِ غربی ای سَمت وِه. پس وختی یَواش یَواش جِنوبی وا دَکِتِه، وِشون گِمون هاکِردِنِه شی مَقصَدی سِه بَرِسینِه؛ لَنگر بَکِشینِه و کْرِتی راسِه، دَریالُویی نَزیکی پِش بوردِنِه. ولی خِیلی زِمِن نِگذِشتِه گه یَتِه تِنِّه وا، گه شِمالِ شرقی ای وا رِه معروف وِه، خِشکی ای سَمتی جا اَمِه سَمت بَزو. کَشتی کِلاکی گِرِفتار بَوِه و نَتِنِّسِه خلافِ وا پِش بورِه؛ هَینِسه، شِرِه وایی دَس بِسپارِسِمی و وی هَمرا بوردمی. بِالاخَرِه کَشتی رِه یَتِه کِچیک جزیره‌، جِنوبی طَرف گه وی اِسم کُودا وِه بَرِسانیمی و اوجِه هِزار زَحمتی هَمرا نِجاتی لوتکا گه کَشتی ای دِمال دَوِه رِه کَشتی ای سَر بیاردِمی. وختی مَلَوانِن لوتکارِه کَشتی ای سَر بیاردِنِه، رَسِنی کِمَکی هَمرا، کَشتی ای دور و وَرِه قائِم دَوِسِنِه تا لی نَخارِه، و هَین تَرسی هَمرا گه نَکِنِه کَشتی سیرتیسی گِلی دِلِه دَماسِه، لَنگَرِ دیم بَدانِه و کَشتی رِه وایی سَمت وِل هاکِردِنِه. فردای هون روز، چون کِلاک اَمارِه بَدجور ضَربِه زووِه، مَجبور بَوِنِه کَشتی ای بارِ دَریایی دِلِه بَریزِن. سوّمین روز، شی دَسی هَمرا کَشتی ای وَسایلِ دَریایی دِلِه بَریختِنِه. هَمینجوری روزا شیوِه و اَما خِرشید و سِتارِه ایشونی رَنگِ نَوینِسمی و کِلاک هَم کَم نَوونِسِه، جوریگه هَمه شی نِجاتی اِمیدِ از دَس هادامی. از اوجِه گه خِیلی وَخت وِه غذا نَخارد وِنِه، پولُس وِشونی میِن هِرِسا و بُتِه: «آقایون، شِما می گَبِ وِسِه قَبول کِردِنی و کْرِتی جا دیرگا نیمونی تا اَنّی ضَرَر و زیان نَوینِسِنی. اَلَن هَم شِمارِ تشویق کِمِّه گه شِمِه دِل قِرص ووئِه، چون شِمِه هیچکِدیمی جانِ ضَرَری نَرِسِنِه؛ فقط کَشتی از دَس شونِه. چون هَمین دیشو خِدایی یَتِه فِرِشتِه، خِدایی گه ویجامِه و وِرِه خِدمَت کِمِّه، می ور هِرِسا و بُتِه: ”پولس، نَتِرس. تو وِنِه مِحاکمه ای سِه، امپراطوری پِش حاضِر بَووئی، و حَیقَتاً، خِدا دِشتِه تی هَمسَفَرِنی جانِ هَم تِنِه بِبَخشیِه.“ پَس اِی مَرداکِنِن، شِمِه دِل قِرص ووئِه، چون مِن ایمون دارمِه هَمونجور گه خِدا مِنِه بُتِه، وونِه. ولی اَمِه کَشتی وِنِه یَتِه جزیره‌ای دِلِه گِل هِنیشِه.» چاردهمین شُو، حَلا وا اَمارِه آدریاتیکی دریایی دِلِه هَین طَرف و هون طَرف وَردِه گه نِصفِ شُویی نَزیکی، مَلَوانِن گِمون هاکِردِنِه خِشکی رِه نَزیک وونِنِه. پَس اُوئی عِمقِ اندازِه بَزونِه و بِفَهمِسِنِه گه حِدودِ چِل مِتر وونِه. اَزماتَر، یَکَش دییَر اُوئی عِمقِ اندازِه بَزونِه و بَئینِه سی مِترِ. چون تَرسیوِنِه کِریشونِه بَخاریم، چار تا لَنگر کَشتی ای دِمال دیم بَدانِه، و دِعا کِردِنِه هر چی زودتر روز بَوو. مَلَوانِن قصد داشتِنِه کَشتی ای جا فِرار هاکِنِن، نجاتی لوتکارِه دَریایی دِلِه دیم بَدانِه، هَین ویهومِه ای هَمرا گه خواینِنِه چَن تا لنگر کَشتی ای سینه ای جا دَریایی دِلِه دیم بَدِن. پولُس اَفسَر و سَربازِنِ بُتِه: «اگه هَین مَرداکِنِن کَشتی ای دِلِه نَمونِن، نَتِنِّنی نِجات بَیرین.» پَس سَربازِن هون رَسِنی گه نجاتی لوتکا دَوَس وِه رِه بَورینِه و لوتکا رِه وِل هاکِردِنِه. وختی گه آفتاب دِ دَر ایمو، پولُس هَمه رِه تَشویق هاکِردِه گه یَچی بَخارِن. بُتِه: «اَمرِز چارده روزِ گه انتظاری دِلِه دَوِنی و هیچی نخاردِنی، بی‌غذا بَمونِسِنی. پَس شِمارِ تشویق کِمِّه غذا بَخارین، چون شِمارِ قِوَّت دِنِه. یَتِ خال می هَم شِمِه کَلِّه ای جا کَم نَوونِه.» وختی هَینِه بُتِه، نونِ بَیتِه و هَمه ای چِشی وَر خِدارِه شِکر هاکِردِه و نونِ گِلی هاکِردِه، بَخاردَنِ شِرو هاکِردِه. پَس هَمه تَشویق بَوِنِه و یَکَم غذا بَخاردِنِه. جَمعاََ کَشتی ای دِلِه، دویست و هفتاد و شِش نَفر وِمی. وِشون بعد از هَینگه غذا بَخاردِنِه، بَقیِه غَلّه رِه دَریایی دِلِه بَریختِنِه و کَشتی رِه سَبِک هاکِردِنِه. وختی روز بَوِه، خِشکی رِه نِشناسینِه، ولی یتِه کِچیکِ خلیج گه وی دریالُو ریگی جا پِر وِه رِه بَئینِه. پَس خوایسِنِه اگه بَوو کَشتی رِه اوجِه گِل هِنیشانِن. لَنگرایی رَسِنِ بَورینِه و اونانِه دَریایی دِلِه دیم بَدانِه و هون رَسِنی گه سُکانِ داشتِه رِه هَم وا هاکِردِنِه. اَزما، کَشتی ای سینِه ای بادبونِ وایی مَسیری سَمت لُو بَکِشینِه و دَریالُویی سَمت بوردِنِه. ولی کَشتی، اُوئی بِنی یَتِه کِریشونِه بَخارده و گِل هِنیشتِه. کَشتی ای سینه دَماسیه و بی‌حرکت بَمونِسِه، ولی کَشتی ای دِمال کِلاکی ضَرَباتی هَمرا بِشکِسِه. سَربازِن خوایسِنِه زیندونیِنِ بَکوشِن نَکِنِه کَسی شِنو هاکِنِه و دَربورِه. ولی رومی افسر گه خوایسِه پولُسی جانِ نِجات هادِه، وِشونی دَمِ بَیتِه و دَستور هادا اَوّل اونانیگه بَتِنِّنِه شِنو هاکِنِن، شِرِه دریایی دِلِه دیم بَدِن و خِشکی ای سِه بَرِسانَن. بَقیه هَم وِسِه شِرِه اَلوار یا کَشتی ای وَسایِلی سَر خِشکی ای سِه رَسانینِه. هَینجوری هَمه سلامت خِشکی ای سِه بَرِسینِه. وختی سَلامتی ای هَمرا دریالُو بَرِسیمی، بِفَهمِسِمی هون جزیره ای اِسم مالتِ. هون جزیره ای مَردِن اَمارِه خِیلی مِحبت هاکِردِنِه. وِشون اَمِنِه تَش روشِن هاکِردِنِه، چون وارِش وارِسِه و هَوا سرد وِه، و اَمِه جا گرمی ای هَمرا پذیرایی هاکِردِنِه. پولُس اَقَدّی هِیمِه جَم هاکِردِه و وختی هونِه تَشی سَر اِشتِه، تَشی گرمی ای سِه، یَتِه مار ویجا دیرگا بیمو و وی دَسی کَش بَچِسبِسِه. هون جزیره ای مَردِن وختی بَئینِه گه مار وی دَسی جا آویزونِه، هَمدیَرِ بُتِنِه: «بی شَک هَین مَردی قاتلِ، هر چَن دَریایی جا نِجات بَیتِه، عِدالَت نِلنِه زینِّه بَمونِّه.» ولی پولُس مارِ تَشی دِلِه دیم بَدا و شِه هیچی نَوِه. مَردِن اِنتِظار داشتِنِه وی تَن تُو هاکِنِه یا هَینگه ناخوَکی دیم بَخارِه و بَمیرِه. ولی بعد از هَینگه خِیلی اِنتظار بَکِشینِه، وختی بَئینِه وِرِه هیچی نَوِه، وِشونی فِکر عَوض بَوِه و بُتِنِه وی یَتِه از خِدایِنِ. هون نَزیکی زَمینایی دَوِه گه جزیره ای رَئیسی وِه گه وی اِسم پوبلیوس وِه. وی اَمارِه شی خِنِه دَعوَت هاکِردِه و سِه روز اَمِه جا گرمی ای هَمرا پَذیرایی هاکِردِه. از قضا، پوبلیوسی پیر مَریض وِه و تُوو و اِسهال داشتِه. پولُس وی وَر بوردِه و دِعا هاکِردِه، شی دَسِ وی سَر بِشتِه و وِرِه شَفا هادا. بعد از هَین اِتِّفاق، بَقیِه مَریضِنی گه جزیره ای دِلِه دَوِنِه، ایمونِه و شَفا گیتِنِه. وِشون اَمارِه خِیلی احترام بِشتِنِه، و وختی خوایسِمی اوجِه ای جا بوریم، هر چی گه لازم داشتِمی رِه کَشتی ای دِلِه اَمِسِه بِشتِنِه. بعد از سِه ماه، هون کَشتی ای هَمرا گه زِمِسِنِ جزیره ای دِلِه بَمونِس وِه، دَریایی سِه راهی بَوِمی. هون کَشتی اسکِندریه ای جا وِه و ”دِقِجی خِداینی“ نِشونِه رِه داشتِه. سیراکوزی سِه بَرِسیمی، لَنگر دیم بَدامی و سِه روز اوجِه بَمونِسِمی. اَزما دَریایی سَفَرِ اِدامِه هادامی و ریگیونی شَهری سِه بَرِسیمی. فردای هون روز، جِنوبی وا شِرو بَوِه، و پِرا پوتیوُلی ای شَهری سِه بَرِسیمی. اَما چَن تا بِرار اوجِه بَنگیتِمی گه اَمِه جا دَعوَت هاکِردِنِه هف روز وِشونی هَمرا بَمونیم. سَرآخَر رومی شهری سِه بَرِسیمی. اوجِه ای بِرارِن وختی بِشنُس وِنِه گه راهی دِلِه دَرمی، تا آپیوس و ’سِه میخِنِه ای‘ بازاری دِلِه بیمونِه تا اَمِه پِشواز بیئِن. پولُس وختی وِشونِه بَئیه خِدارِه شِکر هاکِردِه و وی دِل قِوَّت بَیتِه. وختی رومی سِه بَرِسیمی، پولُسِ اِجازه هادانِه یَتِه مِحافِظِ سَربازی هَمرا شی خِنِه ای دِلِه بَمونِّه. سِه روز دییَر، پولُس یهودی گَت گَتِه رِه شی کَفا بَخونِسِه. وختی جَم بَوِنِه، وِشونِه بُتِه: «اِی بِرارِن، با اونگه مِن کاری شی قوم یا شی پیرِنی رَسم و رُسومی علِیه نَکِرد وِمِه، مِنِه اورشلیمی دِلِه هَماسینِه و رومیِنی تَحویل هادانِه. وِشون میجا بازخواس هاکِردِنِه و خوایسِنِه مِنِه آزاد هاکِنِن، چون می دِلِه جُرمی نَئینِه گه وی سِزا مرگ ووئِه. ولی وختی یَهودیِن اعتراض هاکِردِنِه، مجبور بَوِمِه امپراطوری جا رسیدگی بَخوام، البتِه نا تا شی قومی جا شکایت هاکِرد ووم. هَینِسه بَخوایسِمِه شِمارِ بَوینَم و شِمِه هَمرا گَب بَزِنِم، چون هون اسرائیلی اِمیدی خاطریِه گه مِنِه هَین زنجیلی هَمرا دَوِسِنِه.» وِشون پولُسی جِواب بُتِنِه: «اَما هیچ نامه‌ای تی خَوَری یهودیه ای جا نَیتِمی، و هیچکِدیم از بِرارِنی گه اوجِه ای جا بیمونِه، هیچ بَدِ چی ای تی خَوَری نُتِنِه و خَوَری نَدانِه. ولی خوایمی تی نظراتِ بِشنُئیم، چون دِمّی گه مَردِن هَین فِرقِه ای علِیه هَمه جا گَب زَنِنِه.» پَس وِشون یَتِه روزِ تَعیین هاکِردِنِه و خِیلی آدَمِن پولُسی خِنِه بیمونِه تا وِرِه بَوینِن. وی صِب تا شُو، خِدایی پادشاهی ای خَوَری وِشونی سِه شهادت داوِه. و تَقَلّا کِردِه موسایی تورات و پِیغَمبَرِنی نِوِشتِه ای هَمرا، عیسایی خَوَری وِشونه قانع هاکِنِه. بَعضیا وی گَبِ قَبول هاکِردِنِه، ولی بَقیِه ایمون نیاردِنِه. پَس هَمونجور گه هَمدیَری هَمرا جَرّ و بَحث کِردِنِه، اوجِه ای جا بوردِنِه. ولی پِش از اونگه اوجِه ای جا بورِن، پولُس شی آخَرین گَبِ بَزو و بُتِه: «روح القُدُس چَنی خِب شِمِه پیرِنی هَمرا گَب بَزو، هون موقِه گه اِشعیای پِیغَمبَری طریق بُتِه: «‌”هَین قومی وَر بور و بُو، ’حَیقَتاً شی گوشی هَمرا اِشنُنِنی، ولی هیچ وَخت نِفَهمِنِنی؛ حَیقَتاً شی چِشی هَمرا وینِنی، ولی هیچ وَخت دَرک نَکِنِنی.‘ چون هَین قومی دِل سنگ بَوِه، وِشونی گوش سَتَل بَوِه، و شی چِشِ دَوِسِّنِه، نَکِنِه شی چِشی هَمرا بَوینِن، و شی گوشی هَمرا بِشنُئِن، و شی دِلی دِلِه بِفهمِن و دَگِردِن و مِن وِشونِه شَفا هادِم.“ «پَس دِنّین گه خِدایی نِجات غیرِیهودیِنی وَر بَرِسانی بَوِه و وِشون گوش دِنِنِه!» بعد از اونگه پولُس هَینِه بُتِه، یَهودیِن هَمونجور گه هَمدیَری هَمرا جَرّ و بَحث کِردِنِه، اوجه ای جا بوردِنِه. هَینجوری پولُس دِ سال تِموم شی خِنِه ای دِلِه گه اِجارِه هاکِرد وِه دَوِه و هر کی گه وی وَر ایمو رِه، قَبول کِردِه. پولُس خِدایی پادشاهی رِه اِعلام کِردِه و دِشتِه جِرأتی هَمرا و بِدون هَینگِه کسی وی دَمِ بَیرِه خِداوند عیسای مَسیحی خَوَری تَعلیم داوِه. پولُسی طرفی جا، مَسیحْ عیسایی نوکَر، گه رِسالتی سِه بَخونِس بَوِه و خِدایی اِنجیلی سِه وَقف بَوِه؛ هَمون اِنجیلی گه پِشتر خِدا، شی پِیغمبَرِنی طریقی جا، مِقَدّسِ کیتابهایی دِلِه وی وعده رِه هادا وِه، و وی ریکائی خَوَری، گه جسماً داوودی نَسلی جا دِنیا بیمو، و طبقِ روحِ قدوسیت شی زینِّه بَووئنی هَمرا مِردِگونی جا، قِوّتی دِلِه اعلام بَوِه گه خِدایی ریکائِه، یَعنی اَمِه خِداوند عیسی مسیح. خِدا مسیحی طریق اَمارِه فیض هادا تا وی رسولِن ووئیم و دِشتِه قومیشونِه رانِمایی هاکِنیم گه مسیحی اِسمِ ایمون بیارِن و ویجا اطاعت هاکِنِن. و هَین شِمِسِه هَم هَسِّه، گه بَخونِس بَوِنی تا عیسی مَسیحی سِه ووئین؛ دِشتِه اونانیسِه گه رومی شهری دِلِه دَرِنِه، گه خِدا وِشونِه دوس دارنِه و بَخونِس بَوِنِه تا خِدایی مِقَدّسِ قوم ووئِن: فیض و صِلح و سلامتی اَمِه پیر، خِدا، و خِداوند عیسی مَسیحی طَرفی جا، شِمِسِه بیِه. اَوّلَاً گه، شی خِدارِه عیسی مَسیحی طریق، شِما هَمه ای خاطری شِکر کِمِّه، چون شِمِه ایمونی اَوازِه دِشتِه دِنیایی دِلِه دَپیتِه. چون خِدایی گه وِرِه دِشتِه شی دِل و جانی هَمرا، وی ریکائی اِنجیلی کاری دِلِه دِ خِدمت کِمِّه میسِه گِواهی دِنِه گه چِتی یَکسرِه شی دِعاهایی دِلِه شِمارِ یاد اُرمِه همِش شی دِعاهایی دِلِه خوایمِه گه، اگه خِدا بَخواد سرآخر بَتِنِم شِمِه بَئینی سِه بیئِم. چون شِمِه بَئینی سِه ذوق دارمِه تا روحانی عطایا شِمِه ایمونی تقویتی سِه شِمارِ هادِم- یَعنی تا اَما همدیری ایمونی هَمرا دلگرم بَووئیم، هَم مِن و هَم شِما. اِی بِرارِن، نَخوایمِه بی‌خَوَر ووئین گه چَنکَش خوایسِمِه شِمِه وَر بیئِم، ولی هر کَش یَچی پِش بیمو. خوایمِه گه شِمِه میِن هَم اَقّدی محصولی دِرُو هاکِنِم، هَمونجور گه دییَر غیریهودیِنی میِن هاکِردِمِه. مِن شِرِه هَم یونانیِن، هَم بَربَریشون، هَم حکیمِن و هَم نادونِنی مدیون دِمِّه. هَینِسه، خِیلی ذوق دارمِه اِنجیلِ شِمِسِه گه رومی دِلِه زندگی کِنِنی، اعلام هاکِنِم. چون مِن اِنجیلی جا خِجالتی نارمِه، چونگه اِنجیل خِدایی قوّتِ هر کَسی نِجاتی سِه گه ایمون بیارِه، اَوَّل یهود و اَزما غیرِیهود. چون اِنجیلی دِلِه، هون صالحی ای گه خِدایی جائه آشکار وونِه، گه اوَّل تا آخر ایمونی سَر پابرجائه. هَمونجور گه حَبَقوقِ پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوشت بَوِه: «صالِح آدَمِن ایمونی هَمرا زندگی کِنِنِه.» چون خِدایی غضَب آسِمونی جا هر جور بی خِدایی و آدمِنی ناراسی ای سَر اِنِه، گه شی ناراسی ای هَمرا حَیقَتِ از بِین وَرِنِه. چون اونچی خِدایی جا بِشِنِه بِشناسین وِشونی سِه مَعلومِه، چون خِدا اونِه وِشونی سِه معلوم هاکِردِه. چون خِدایی هون صِفات گه نِشِنِه بَئین، یَعنی وی اَبَدی قِوّت و ذاتِ الهی، از موقِه ای گه دِنیا خَلق بَوِه، هون چیایی دِلِه گه بَسات بَوِه، واضح بَئی وونِه، پَس وِشون هیچ ویهومِه ای نارِنِه. چون هر چَن خِدارِه بِشناسینِه، ولی وِرِه هِتی خِدایی تَرا حِرمَت نِشتِنِه و شِکر نَکِردِنِه، بَلگی شی فِکری دِلِه هیچ و پوچی گرفتار بَوِنِه و وِشونی نِفهمِه دِلیشونِه تاریکی بَیتِه. هر چَن اِدّعا کِردِنِه حکیمِنِ، نادون بَوِنِه و وِشون خِدایی اَبَدی جَلالِ، هون بِتهایی هَمرا گه آدَمِ فانی و پرندِگون و حیوونِن و خَزَندِگونی تَرانِه عَوَض هاکِردِنِه. پس خِدا هَم وِشونِه، شِه وِشونی دِلی هوا و هَوسهایی دِلِه ناپاکی ای هَمرا وِل هاکِردِه، تا شی تَنِ شی میِن بی حِرمت هاکِنِن. چون وِشون هون حَیقتی گه خِدایی خَوَری هَسِّه رِه دِرویی هَمرا عوض هاکِردِنِه و مخلوقِ، خالقی عوض پَرَسِش و خِدمت هاکردنِه، خالقی گه وِنِه تا اَبَد وِرِه پَرَسِش هاکِردن، آمین. هَینسِه خِدا هَم وِشونِه شرم آورِ هوا و هوسهایی دِلِه وِل هاکِردِه. چونگه وِشونی زَناکِنِن، طبیعی رابِطه رِه غیرطبیعی رابطه ای هَمرا عوض هاکِردِنِه؛ هَینسِه، مَرداکِنِن هَم طبیعی رابطه ای جا زَناکِنِنی هَمرا دَس بَکِشینِه، و هَمدیری هَوا و هوسی تَشی دِلِه بَسوتِنِه. مَرد، مَردی هَمرا شرم آورِ کارا هاکِردِه، و شی بَدِ کارایی مِکافاتِ بَیتِنِه. از اوجِه گه خِدایی بِشناسیَن وِشونی سِه اِرزِشی ناشتِه، خِدا هَم وِشونِه بَد بَدِ فکرهایی دِلِه وِل هاکِردِه تا هون کاری گه نِیسِه هاکِنِنِ، اَنجام هادِن. وِشون هر جور نادِرسی، شِرارَت، طمع و بدخواهی ای جا پِرِنِه. وِشون حَسودی، قَتل، دَعوا، فَریب و بدخواهی ای جا پِرِنِه. وِشون پِشتِ سَر گُو، تِهمت‌زَن، خِدایی دِشمنِن، گستاخ و مغرورِنِه، و شِرِه بالِنِه. شَریرانه کارایی هاکِردَنی سِه، جدیدِ راها دِرِس کِنِنِه. و شی پیر و ماری گَبی جا اطاعت نَکِنِنِه، نِفهم و بی‌وفا، بی‌عاطفه و بی‌رحمِنِه. با هَینگه خِدایی عادِلانِه حِکمِ دِنِّنِه گه اونانیگه هینجور کارارِه کِنِنِه وِشونی مِکافات بَمِردَنِ، نا فقط شِه اونانِه اَنجام دِنِنِه، بَلگی اونانیگه هَین کارارِ کِنِنِه رِه هَم، تأیید کِنِنِه. پَس، تو اِی آدمی گه یَنَفَر دییَرِ قضاوت کِنّی، هر کی گه ووئی هیچ عِذر و ویهومِه ای نارنی. چون وختی گه یَنَفَر دییَرِ قضاوت کِنّی، شِرِه محکوم هاکِردی، چون تو، اِی گه قضاوت کِنّی، شِه هَمون کارِ کِنّی. اَما دِمّی گه خِدایی قضاوت اونانیسِه گه هینجور کارارِه کِنِنِه، به حقِّ. تو اِی آدمی گه بَقیه رِه قضاوت کِنّی، و شِه هون کارارِ کِنّی، گِمون کِنّی گه خِدایی قضاوتی جا دَرشونی؟ یا هَینگه خِدایی مِهروونی و تَحمِل و وی گَتِه صبوری رِه کِچیک اِشمارنی، و نَئُونی گه خِدایی مِهروونی هَینسِئِه گه تِرِه توبِه ای سَمت وَرنِه؟ ولی تو شی سَرسختی و شی دِلی خاطری گه نَخواینِه توبِه هاکِنِه، خِدایی غضبِ شیسِه غضبِ روزی سِه اَمبار کِنّی، روزی گه اونی دِلِه خِدایی عادِلانِه قضاوت معلوم وونِه. خِدا «هر کَسِ شِه وی کارایی اَنّا سِزا دِنِه.» خِدا اَبَدی زندگی رِه اونانی رِه دِنِه گه صبری هَمرا خِبِ کارایی اَنجام هادائَنی دِلِه، جَلال و حرمت و اَبَدی زِندگی ای دِمال دَرِنِه؛ ولی اونانیسِه گه خِدخواهِنِه و حَیقَتی جا اطاعت نَکِنِنِه، بلگی ناراسی رِه اطاعت کِنِنِه، غیظ و غضب دَرِه. هر کی گه بَدِ کارا هاکِنِه، رنج و عذاب وی نصیب وونِه، اَوَّل یهود و اَزما غیرِیهود. ولی هر کی گه خِبی هاکِنِه، خِدایی جلال و حرمت و صِلح و سلامتی وی نصیب وونِه، اَوَّل یهود و اَزما غیرِیهود. چون خِدا فرق نِلنِه. دِشتِه اونانیگه بدون موسایی شریعَت گِناه کِنِنِه، بدون شریعَت هَم هَلاک وونِنِه؛ و دشتِه اونانیگه شریعَتی بِن گِناه کِنِنِه، طبقِ شریعَت محکوم وونِنِه. چون اونانیگه شریعَتِ اِشنُنِنِه خِدایی نظر صالِح نینِه، بَلگی اونایی صالِح بِشمارِس وونِنِه گه شریعَتِ بِجا اُرِنِه. چون وختی غیریهودیِن گه شریعَت نارِنِه، شریعتی اعمالِ طبقِ غریزِه بِجا اُرِنِه، وِشون هر چَن شریعتِ نارِنِه، ولی شِه شیسِه شَریعَتِنِه. وِشون نِشون دِنِنِه گه شریعَتی اعمال وِشونی دِلی سَر بَنوِشت بَوِه، جوریگه وِشونی وِجدان هَینِ گِواهی دِنِه، چون وِشونی فِکرا یا وِشونِه محکوم کِنِّه یا حتّی تبرئه کِنِّه. هَین هون روزی دِلِه اِتِّفاق کَفِنِه گه خِدا طبق هون اِنجیلی گه مِن اعلام کِمِّه، آدمنی رازیشونِه عیسای مسیحی طریقی جا قضاوت کِنِّه. ولی تو گه شِرِه یَهودی دِنّی و شریعَتِ تَکیِه دارنی و هینِسِه گه خِدارِه اِشناسِنی شِرِه افتخار کِنّی، و وی اِرادِه رِه دِنّی، و چون شریعتی جا تعلیم بَیتی، بهترین چیارِه سیوا کِنّی، و اگه مِطمَئِنی گه کُورِنی رانِما و اونانیگه تاریکی ای دِلِه دَرِنه ای سِه نُوری، تو گه نادونِنی مِربی و وچیلِه ای مَلِّمی، تو گه شریعت، گه معرفت و حَیقتِ رِه دارنی- پس تو گه بَقیِه رِه یاد دِنی، شِرِه یاد نَدِنی؟ تو گه دِزّی هاکِردَنی علِیه موعظه کِنّی، شِه دِزّی کِنّی؟ تو گه گِنی نِنِه زِنا هاکِردَن، شِه زِنا کِنّی؟ تو گه بِتیشونی جا بیزاری، شِه معبَدیشونِه غارت کِنّی؟ تو گه شریعتی داشتَنی سِه افتخار کِنّی، شریعتی بِشکانینی هَمرا خِدارِه بی‌حرمت کِنّی. چون هَمونجور گه پِیغمبرِنی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «شِمِه خاطری، خِدایی اِسمِ غیریَهودیِنی میِن کِفر گِنِنِه.» موقِه ای خَتنِه هاکِردَن اِرزِش دارنِه گه شریعَتِ بِجا بیارین، ولی اگه شریعتِ بِشکانین، هَینی تَرائه گه خَتنِه نَوِه ووئین. پس اگه یَتِه مَردی گه خَتنِه نَوِه، شَریعَتی احکامِ بِجا بیارِه، مَگِه وی ختنِه نَووئن، خَتنِه بَووئن حِساب نیئنِه؟ پس اونیگه جِسماً خَتنِه نَوِه، ولی شریعَتِ بِجا اُرنِه، تِرِه محکوم کِنِّه، تِرِه گه هَم شریعتی بَنوشتِه احکام دارنی و هَم خَتنِه رِه دارنی، ولی خِدایی شریعتِ اِشکانّی. چون یهودی هَین نیِه گه ظاهراً یهودی ووئِه، و خَتنِه هَم کاری نیِه گه ظاهر و جسمی دِلِه ووئه. بَلگی یهودی اونِه گه باطِنی دِلِه یهودی ووئِه و خَتنِه هَم کاریه دِلی گه خِدایی روح اونِه اَنجام دِنِه، نا یَتِه نِوشتِه ای طریقی جا. هَینجور کسی رِه خِدا تحسین کِنِّه، نا آدَم. پَس یَهودی بَووئَنی فایده چیِه؟ یا خَتنِه بَووئَن چی اِرزشی دارنِه؟ خِیلی، هر نظری جا. اوَّل اونگه خِدایی کَلام یَهودینِ اَمانت بِسپارِس بَوِه. اگه وِشونی جا، بعضیا وفادار نَوِنِه، چی وونِسِه؟ مَگِه وِشونی وفادار نَووئن، خِدایی وفاداری رِه باطل کِنِّه؟ اَصلاً! حتّی اگه دِشتِه آدَمِن دِروزَن ووئِن، خِدا راسگوئه! هَمونجور گه داوودِ پادشاهی مزموری دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هَینسِه، وختی گَب زَنّی، راس گِنی، و هون موقِه گه قضاوت کِنّی، تی قِضاوت دِرِسِ.» ولی اگه اَمِه ناراسی خِدایی راسی رِه معلوم کِنِّه، چی وِنِه بُئیم؟ مَگِه خِدا هون موقِه گه اَمِسِه غضب کِنِّه ظالِمِه؟ مِن آدَمی تَرا دِ گَب زَمِّه. اَصلاً! چون هون موقِه خِدا چِتی بَتِنسِه دِنیارِه قضاوت هاکِنِه؟ ولی اگه می دِرویی طریق خِدایی حَیقت ویشتَر جلال گیرنِه، دِ، چه مِن یَتِه گِناهکاری تَرا مَحکوم وومِه؟» و چه نُمی: «بیئین بَدی هاکِنیم تا خِبی بِدس بیِه»، جوریگه بعضیا اَمارِه تِهمت بَزونِه، اِدِّعا کنِنِه گه هَینجور گِمی؟هَینِنی مَحکومیت خِیلی عادلانِئه. پس چی وِنِه بُتَن؟مَگِه اَما یهودیِنی وَضع غیرِیهودینی جا بِهتَرِ؟ نا اَصلاً! چون پِشتَر اِدِّعا هاکردمی گه یَهود و غیرِیهود هر دِتا گِناهی بِن دَرِنِه. هَمونجور گه مِقدّسِ کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هیچکی صالِح نیِه، حتّی یَنَفَر. هیچکی بافهم نیِه، هیچکی خِدایی دِمال نَگِردِنِه. هَمه خِدایی جا رو دَگِردانینِه، وِشون هَمه ای بیخِد بَوِنِه. هیچکی خِبی نَکِنِّه، حتّی یَنفَر.» «وِشونی گَلی یَتِه بازِ قبری تَرائِه و شی زِوونِ گول بَزوئنی سِه کار زَنِّنِه.» «اَفعی ای زَهر وِشونی تِکی بِن دَرِه؛» «وِشونی دِهِن اَراشت و تَلی ای جا پِرِ.» «وِشونی لینگ خون بَریختَنی سِه دُو کِنِّه؛ هر جا شونِنِه، ویرونی و بدبختی بِجا اِلِنِه، و وِشون صِلح و سلامتی ای راهِ نِشناسِنِنِه.» «خِدایی تَرس وِشونی چِشی دِلِه دَنیِه.» اِسا دِمّی گه اونچی شریعَت گِنِه اونانیسِئه گه شریعَتی بِن دَرِنِه تا هر دِهِنی دَوَس بَوو و دِشتِه دِنیا خِدایی حضور جِوابگو ووئِن. چون هیچ آدَمی دَنیِه گه شَریعَتی اعمالی بِجا بیاردَنی هَمرا، خِدایی نظر صالِح بَوو، بَلگی شریعت، گِناه رِه اَمارِه هَم دِنِه. ولی اِسا، سیوا از شریعَت، هون صالحی ای گه خِدایی جائه، معلوم بَوِه، هَمونجور گه شریعَت و پِیغَمبَرِن اونِه گِواهی دِنِنِه. هَین صالحی گه خِدایی جائه، عیسی مسیحی ایمونی راهی جائه، دِشته اونانی نصیب وونِه گه ایمون اُرِنِه. چون هیچ فرقی نِلنِه: چون هَمه گِناه هاکِردِنِه و خِدایی جَلالی پِش کَم اُرِنِه. و خِدایی فیضی هَمرا گه یَتِه هدیه ای تَرائه و هون آزادی ای خون بَهایی طریق گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِه، صالِح بِشمارِس وونِنِه. خِدا، عیسی مسیحِ هِتی گِناهِنی کَفّاره ای تَرا مَرِّفی هاکِردِه. هون کَفّاره ای گه وی خونی هَمرا و ایمونی راهی جا بِدس اِنِه. هَین خِدایی عدالتی هَم هادائنی سِه وِه، چون وی شی صبرِ الهی ای هَمرا، هون گِناهنی گه پِشتر اِتِّفاق دَکِت وِه رِه، نَدید بَیتِه. هَین کار هَینِسه وِه تا شی عِدالَتِ هَین زَمونِه ای دِلِه هَم هادِه تا شِه عادل ووئه و دِشتِه اونانی هَم گه عیسی رِه ایمون دارِنِه، صالِح بِشمارِس بَوون. پَس دِ چه افتخار کِمّی؟ دِ هیچ افتخاری دَنیِه؟ رو چی حسابی؟ طبقِ اعمالی شریعت؟ البتِه گه نا، بَلگی طبقِ ایمونی شریعت. چون اَما هینِه اِعتقاد دارمی گه آدمی ایمونی راهی جا و بدونِ هَینگه شریعتی اعمالِ بِجا بیارِه، صالِح بِشمارِس وونِه. مَگِه خِدا فقط یَهودیِنی خِدائِه؟ مَگِه غیریهودیِنی خِدا نیِه؟ اَلبتِه گه وی غیرِیهودیِنی خِدا هَم هَسِّه. چون فَقط یَتِه خِدا دَرِه، و هَین خِدا خَتنِه‌ بَوِه ایشونِه طبقِ ایمون و خَتنِه نَوِه ایشونِه هَم طبقِ هَمون ایمون، صالِح اِشمارنِه. پس، مَگِه اَما هَین ایمونی هَمرا شریعتِ از بِین وَرمی؟ اَلبتِه گه نا! برعکس، اَما شریعتِ برقرار کِمّی. پَس اونچی ای خَوَری گه ابراهیم بِدَس بیاردِه چی بِشِنِه بُتَن، ویگه جسماً، اَمِه جَد بِشمارِس وونِه؟ چون اگه ابراهیم شی اعمالی هَمرا صالِح بِشمارِس وونِسِه، یَچی افتخاری سِه داشتِه؛ ولی نا خِدایی پِش چون توراتی دِلِه چی بَنوِشت بَوِه؟ «ابراهیم خِدارِه ایمون بیاردِه و هَین ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه.» اِسا، اونیگه کار کِنِّه، وی مِز وی حَقِّ، نا هَدیه. ولی اونیگه کار نَکِنِّه، بَلگی هون خِدایی رِه توکِّل کِنِّه گه بی خِدایِنِ هَم صالِح اِشمارنِه، وی ایمون ویسِه صالِحی بِشمارِس وونِه. هَمونجور گه داوودِ پادشاه هَم اونیگه خِدا وِرِه بدونِ اعمال صالِح اِشمارنِه رِه، مِوارک خُونِّه و گِنِه: «خِشا بِحال اونانیگه وِشونی خطاها بَخشیدِه بَوِه و وِشونی گِناهِن بَپوشانی بَوِه. خِشا بِحالِ اونیگه خِداوَند وی گِناهِ وی حِساب نِلنِه.» مَگِه هَین خِشا بِحال ها، فقط خَتنِه بَوِه ایشونی سِه هَسِّه یا ختنِه نَوِه ایشونی سِه هَم هَسِّه؟ چون بُتِمی گه ابراهیمی ایمون ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه. پس چِتی ویسِه هَینجور بِشمارِس بَوِه؟ موقِه ای گه وی خَتنِه بَوِه وِه یا پِش از اون؟ البتِه پِش از خَتنِه بَووئَن وِه، نا بعد از اون. ابراهیم خَتنِه ای نِشونِه رِه بَیتِه تا وی صالحی ای سِه مِهری ووئه گه پِش از خَتنِه بَووئن و ایمونی طریق وی نصیب بَوِه وِه. هینجوری، وی دِشتِه اونانیگه بدون خَتنِه ایمون اُرِنِه ای پیرِ، تا وِشون هَم صالِح بِشمارِس بَوون. و ابراهیم خَتنِه‌ بَوِه ایشونی پیر هَم هَسِّه، یَعنی اونانی پیر گه نا فقط خَتنِه بَوِنِه، بَلگی ایمونی راهی طریقی جا قدم اِلِنِه، همون راهی گه اَمِه پیر ابراهیم هَم پِش از اونگه خَتنِه بَوون، قَدَم اِشتِه. چون شریعَتی راهی جا نَوِه گه ابراهیم و وی نَسلِ وَعدِه هادا بَوِه گه هَین دِنیایی وارِث وونِنِه، بَلگی هون صالحی ای راهی جا وِه گه ایمونی سَر پابرجائه. چون اگه اونانیگه شریعَتی طرفدارِنِه وارث ووئَن، ایمون باطل و وَعده هیچ وونِه. چون شریعَت خِدایی غَضَبِ اُرنِه؛ ولی اوجِه ای گه شریعَت دَنیِه، شریعَتی بِشکانیَن هَم دَنیِه. هَینِسه، وعدِه ایمونی طریقی جا اِنِه، تا فیضی سَر اِستوار ووئه، و ابراهیمِ پیغمبری دِشتِه نَسلی سِه یَتِه ضِمانت، یَعنی نا فقط اونانیسِه گه شریعَتی جا اطاعت کِنِنِه، بَلگی اونانیسِه هَم هَسِّه گه ابراهیمی ایمونی جا اطاعت کِنِنِه، گه اَما هَمه ای پیرِ. هَمونجور گه توراتی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «تِرِه خِیلی قومهایی پیر هاکِردِمِه.» و خِدایی نظر هَم هینجورِ، خِدایی گه ابراهیم وِرِه ایمون بیاردِه، ویگه مِردِگونِ زینِّه کِنِّه و هون چیایی گه وجود نارِنِه رِه، هستی دِنِه. اوجِه ای گه هیچ اِمیدی دَنیوِه، ابراهیم اِمیدی هَمرا باور هاکِردِه گه خِیلی قومایی پیر وونِه، هَمونجور گه وِرِه بُتِ بَوِه وِه، گه: «تی نَسل هَینجور وونِه.» ابراهیم شی ایمونی دِلِه سِسِ نَوِه، هون موقِه گه شی بَمِردِه تَنِ هارشیِه، چون حِدودِ صد سال داشتِه و سارایی رَحِم هَم خِشک هائیت وِه. ولی وی، بی ایمونی ای سَر خِدایی وَعدِه رِه شَک نَکِردِه، بَلگی ایمونی دِلِه قوی بَوِه و خِدارِه جَلال هادا. وی مِطمَئن وِه گه خِدا بَتِنِّه شی وعدِه رِه اَنجام هادِه هَینی خاطری، وی ایمون «ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه.» ولی هَین گَبا گه «ویسِه بِشمارِس بَوِه»، فقط ویسِه بَنوِشت نَوِه بلگی اَمِسِه هَم بَنوشت بَوِه، تا اَمِنِه هَم بِشمارِس بَوو، اَما گه وِرِه ایمون دارمی گه اَمِه خِداوند عیسی رِه مِردگونی جا زینِّه هاکِردِه، وی اَمِه گِناهِنی خاطری مرگی تَسلیم بَوِه و اَمِه صالِح بِشمارِس بَووئَنی سِه، مِردِگونی جا زینِّه بَوِه. پَس چون ایمونی راهی جا صالِح بِشمارِس بَوِمی، اَمِه خِداوند عیسی مسیحی طریق خِدایی هَمرا صِلح دارمی. اَما وی طریق، و ایمونی راهی جا، و هَین فیضی گه اَلَن وی دِلِه اِستوارمی رِه، بِدس بیاردمی، و خِدایی جلالی اِمیدی دِلِه خِشالی کِمّی. نا فقط هَین، بَلگی سختیایی دِلِه هَم خِشالی کِمّی، چون دِمّی گه سختیا صَبر به‌ بار اُرنِه و صبر، شخصیتِ به بار اُرنِه، و شخصیت اِمیدی باعث وونِه؛ و اِمید اَمِه شرمندگی ای باعث نَوونِه، چون خِدایی مِحبَت روح القدسی طریقی جا گه اَمارِه هادا بَوِه، اَمِه دِلی دِلِه بَریخت بَوِه. چون هون موقِه ای گه حَلا اَما ضَعیف وِمی، مَسیح به موقِه بی خِدایِنی سِه شی جانِ هادا. چون کَم پِش اِنِه یَنَفر شی جانِ صالح آدَمی سِه بِلِه، هر چَن شاید یَنَفَر هَین جرأتِ دارِه گه شی جانِ یَتِه خِبِ آدَمی سِه هادِه. ولی خِدا هَینجوری شی مِحبتِ اَمارِه هَم هادا گه وختی حَلا اَما گِناهکار وِمی، مَسیح اَمِسِه بَمِردِه. پَس از اوجِه گه اَلَن وی خونی طریق صالِح بِشمارِس بَوِمی، چَنی ویشتَر وی طریقی جا خِدایی غضَبی جا نِجات گیرمی. چون اگه هون موقِه گه خِدایی هَمرا دِشمَن وِمی، و وی ریکائی بَمِردَنی طریقی جا خِدایی هَمرا آشتی هادا بَوِمی، چَنّی ویشتَر، اِسا گه وی هَمرا آشتی ای دِلِه دَرمی، وی زندگی ای طریق نِجات گیرمی. نا فَقط هَین، بَلگی اَما گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریقی جا، خِدایی آشتی اَمِه نصیب بَوِه، خِدایی دِلِه هَم خِشالی کِمّی. پَس، هَمونجور گه گِناه یَتِه آدَمی طریقی جا هَین دِنیایی دِلِه بیمو، و گِناهی طریقی جا مرگ بیمو، و هینجوری مرگ دِشتِه آدَمِنی دامنگیر بَوِه، چون گه هَمه گِناه هاکِردِنِه- چون راساسی پِش از اونگه شریعَت هادا بَوو، گِناه دِنیایی دِلِه دَوِه، ولی اوجِه ای گه شَریعت دَنیوو، گِناه به حِساب نیِنِه. با هَین وجود، آدَمی جا تا موسی، مرگ دِشتِه مَردِنی سَر حاکِم وِه، حتّی اونانیسِه گه وِشونی گِناه هِتی آدمی نافرمونی ای تَرا نَوِه. آدَم، اونی تَرا وِه گه وِیسِه بیِه. ولی هَدیِه گِناهی تَرا نیِه. چون اگه یَتِه آدمی گِناهی خاطری خِیلیا بَمِردِنِه، چَنّی ویشتَر خِدایی فیض و هَدیِه گه یَتِه آدَمی فیضی طریقی جا، یَعنی عیسی مَسیح فراهَم بَوِه، فِراوونی ای هَمرا خِیلیایی نصیب بَوِه. و هَین هَدیِه هون آدمی گِناهی نتیجه ای تَرا نیِه. چون هون گِناهی دِمالسَر قضاوت بیمو و محکومیتِ بیاردِه؛ ولی خِیلی گِناهنی دِمالسَر هَدیِه بیمو و صالِح بَووئَنِ شی هَمرا بیاردِه. چون اگه یَتِه آدمی گِناهی خاطری، مرگ وی طریقی جا حِکومت هاکِردِه، چَنّی ویشتَر اونانیگه خِدایی بی حد و حسابِ فیض و صالِحی ای هَدیِه رِه بَیتِنِه، هون یَت دییَر آدمی طریق، یَعنی عیسی مَسیح، زندگی ای دِلِه حِکومت کِنِنِه. پَس هَمونجوری گه یَتِه گِناه دِشتِه آدَمِنی مَحکومیتی باعث بَوِه، یَتِه عملِ صالح هَم صالح بِشمارِس بَووئَن و دِشتِه آدَمِنی زِندگی ای باعث وونِه. چون هَمونجور گه یَتِه آدَمی گِناهی هَمرا، خِیلیا گِناهکار بَوِنِه، یَته آدمی اِطاعَتی هَمرا هَم خِیلیا صالِح وونِنِه. اِسا، شریعَت بیمو تا گِناه زیاد بَوو؛ ولی اوجِه گه گِناه زیاد بَوِه، فیض بی حد و حساب زیاد بَوِه. تا هَمونجور گه گِناه مرگی دِلِه حِکومت هاکِردِه، فیض هَم صالحی ای طریقی جا حِکومت هاکِنِه، گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریقی جا، اَبَدی زندگی ای سِه بَرسِه. پَس چی بُئیم؟ همینجور گِناه هاکِنیم تا فیض زیاد بَوو؟ اَصلا! اَما گه گِناهی سِه بَمِردِمی، چِتی بَتِّمی اونی دِلِه اَی هَم زندگی هاکِنیم؟ مَگِه نَئونِنی دِشتِه اَما گه مَسیحْ عیسایی دِلِه غِسلِ تعمید بَیتِمی، وی مرگی دِلِه هَم تعمید بَیتِمی؟ پَس مرگی دِلِه تعمید بَیتنی هَمرا، وی هَمرا دَفن بَوِمی تا هَمونجور گه مَسیح، پیری جَلالی هَمرا مِردِگونی جا زینِّه بَوِه، اَما هَم یَتِه نُو زندگی ای دِلِه قَدم بِلیم. پس اگه مرگی دِلِه گه هِتی وی مَرگی تَرائه، وی هَمرا یَتّا بَوِمی، حتماً زینِّه بَووئَنی دِلِه هَم هِتی وی زینِّه بَووئَنی تَرا، وی هَمرا یَتّا وومی. چون دِمّی هون آدمی گه قدیما وِمی، وی هَمرا مصلوب بَوِه تا تَنی گِناه از بِین بورِه و دِ گِناهی نوکر نَووئیم. چون اونیگه بَمِردِه، گِناهی جا آزاد بَوِه. اِسا اگه مَسیحی هَمرا بَمِردِمی، ایمون دارمی گه وی هَمرا زندگی هَم کِمّی. چون دِمّی وختی مَسیح مِردِگونی جا زینِّه بَوِه، دِ هیچ وَخت نَمیرنِه و دِ مرگ وی سَر قِدرتی نارنِه. چون وی شی مرگی هَمرا گِناهی خاطری، یَکَش هَمیشه ای سِه بَمِردِه، و زندگی ای گه وی زندگی کِنِّه، خِدایی سِه زندگی کِنِّه. پس شِما هَم وِنِه شِرِه گِناهی سِه بَمِرد دِنّین، و مَسیحْ عیسایی دِلِه، خدایی سِه، زینِّه. پَس نِلین گِناه شِمِه تَنی دِلِه گه از بِین شونِه دستور هادِه تا وی خواسِّه هارِه اِطاعَت هاکِنین. شی تَنی اَعضارِه گِناهی دَس نَدین تا ناراسی ای وسیلِه ووئن، بَلگی هِتی هون آدَمِنی تَرا گه مرگی جا زندگی ای سِه دَگِرِسنِه، شِرِه خِدایی دَس هادین. تا شِمِه تَنی اعضا خِدایی دَس، راسی ای وسیله ووئن. چون گِناه شِمِه سَر حِکم نَکنِّه، چون شریعَتی بِن دَنینی، بَلگی فیضی بِن دَرِنی. پَس چی بُئیم؟ چون شریعتی بِن دَنیمی، بَلگی فیضی بِن دَرمی گِناه هاکِنیم؟ اَصلاً! مَگِه نَئونِنی گه اگه شِرِه هِتی نوکرنی تَرا گه اطاعت کِنِنِه یَنفری دَس هادین، هون آدمی نوکرِن وونِنی گه ویجا اطاعت کِنِنی، چی گِناهی نوکر گه مرگی سِه خَتم وونِه، چی خِدایی اِطاعتی نوکر گه صالحی ای سِه خَتم وونِه؟ ولی خِدارِه شِکر، شِما گه یه وختی گِناهی نوکرِن وِنی، اِسا دِشتِه شی دِلی هَمرا هون تَعلیمی جا اطاعت کِنِنی گه خِدا شِمارِ هادا. شِما آزاد بَووئنی هَمرا، گِناهی جا، صالِحی ای نوکرِن بَوِنی. مِن دِ آدمی زِوونی هَمرا شِمِه هَمرا گَب زَمِّه، هینِسِه گه آدمِنی و شِمِه جسم ضعیفِ. چون هَمونجور گه پِشتَر شی تَنی اعضارِه هِتی نوکری تَرا ناپاکی و بی قانونی ای دَس گه روز به روز ویشتَر وونِسِه بِسپارِسِنی، پس، اِسا، اونانِه صالحی ای نوکری ای دَس بِسپارین گه قدّوسیتی سِه ختم وونِه. هون موقِه گه گِناهی نوکرِن وِنی، صالحی ای جا آزاد وِنی. پس اون موقِه، هون کارایی جا گه اَلَن اونِنی جا خَجالت کَشِنِنی، چی سودی بَوِردِنی؟ چون هون کارایی عاقبت، مَرگِ! ولی اِسا گه گِناهی جا آزاد و خِدایی نوکَرِن بَوِنی، وی ثَمرِه شِمِسِه تقدیس بَووئنِ گه سرآخر اَبَدی زندگی ای سِه ختم وونِه. چون گِناهی مِز مَرگِ، ولی خِدایی هَدیِه، اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسایی دِلِه، اَبَدی زندگیِه. اِی بِرارِن، مَگِه نَئونِنی - چون اونانی هَمرا، دِ گَب زَمِّه گه شریعَتِ دِنِنِه - فقط تا موقِه ای گه آدَمی زینِّئِه شریعت وی سَر حِکومت کِنِّه؟ چون طبقِ شریعَت، یَتِه زَنا گه شی دارنِه تا وختی گه وی شی زینِّئِه، وی وابستِئه. ولی اگه وی شی بَمیرِه، هون زَنا شَرعاً ویجا آزاد وونِه. پس اگه هون موقِه ای گه وی شی زینِّئِه، یَت دییَر مَردی ای هَمرا دَوو، زِناکارِ. ولی اگه وی شی بَمیرِه، هَین شریعَتی جا آزادِ، و اگه یَت دییَر مَردی ای هَمرا عروسی هاکنِه، زِناکار نیِه. هَینِسه، اِی می بِرارِن، شِما هَم مَسیحی تَنی طریق شریعَتی سِه بَمِردِنی تا یَنَفر دییَری هَمرا وصلت هاکِنین، یَعنی وی هَمرا گه مِردِگونی جا زینِّه بَوه، تا خِدایی سِه ثمر بیاریم. چون هون موقِه ای گه اَما جِسمی دِلِه زندگی کِردِمی، اَمِه هوا و هوس گه گِناهی جا پِر وِه و شریعتی طریقی جا ویشار بَوِه وِه، اَمِه اعضایی دِلِه کار کِردِه تا مَرگی سِه ثَمر بیاریم. ولی اَلَن اَما شریعَتی جا آزاد بَوِمی، و هون چی ای سِه گه وی گِرفتار وِمی بَمِردِمی، تا روح القدُسی هَمرا یَتِه تازِه راهی دِلِه خِدمت هاکِنیم، نا قدیمِ راه، گه یَتِه بَنوِشت ویشتَر نیِه. پَس چی بُئیم؟ مَگِه شریعَت گِناهِ؟ اَصلاً! با هَین حال اگه شریعَت دَنیوِه، نَئونِسمی گِناه چیِه. چون اگه شریعَت نُت وِه «طَمع نَکِن»، نَئونِسمی طَمع هاکِردَن چیِه. ولی گِناه شَریعَتی حِکمی طریقی جا یَتِه فِرصت بَنگیتِه تا هر جور طمعِ می دِلِه بِوجود بیارِه. چون سیوا از شَریعت، گِناه بَمِردِه. مِن یَه وختی سیوا از شریعت زینِّه وِمِه؛ ولی وختی شریعتی حِکم بیمو، گِناه زینِّه بَوِه و مِن بَمِردِمِه. هَمون حِکمی گه زندگی ای وعده رِه داوِه، می مَرگی باعث بَوِه. چون گِناه شریعتی حِکمی طریقی جا، یَتِه فِرصت بَنگیتِه، مِنِه گول بَزو و وی طریق مِنِه بَکوشتِه. پس، شریعت مِقَدّسِ، و شریعتی حِکم هَم مِقَدّسِ، دِرس و خِبِ. پَس مَگِه اونچی خِب وِه، میسِه مرگی باعث بَوِه؟ اَصلاً! بَلگی گِناه اونچی ای طریق گه خِب وِه، مَرگِ می دِلِه بِوجود بیاردِه تا هَینجوری معلوم بَوو گه گِناه، گِناهِ، و شریعتی حِکمی طریقی جا معلوم بَوو گه گِناهی پلیدی چَنّی بی حد و حِسابِ. اَما دِمّی گه شریعَت روحانیِه، ولی مِن آدمی جِسمانیمِه و هِتی یَتِه نوکری تَرا گِناهی سِه بَروت بَوِمِه. چونگه مِن نَئومِه دِ چی کِمِّه. چون اونچی گه خوایمِه رِه نَکِمِّه، بَلگی اونچی گه ویجا بیزارمِه رِه، دِ اَنجام دِمِه. اِسا اگه اونچی گه نَخوایمِه رِه کِمِّه، پس قَبول کِمِّه گه شریعت خِبِ. پس هینجوری دِ مِن نیمِه گه هون کارِ کِمِّه، بَلگی هون گِناهیِه گه می دِلِه دَرِه. چون دِمِّه گه می دِلِه، یَعنی می جِسمی دِلِه، هیچ خِبی ای دَنیِه. چون خوایمِه اونچی گه دِرِسِ رِه هاکِنِم، ولی نَتِمِّه اونِه اَنجام هادَم. چون هون خِبِ کار گه خوایمِه رِه، نَکِمِّه، بَلگی هون بَدِ کار گه نَخوایمِه رِه، هَمینجوری دِ کِمِّه. اِسا اگه هون کاری گه نَخوایمِه هاکنِمِ، کِمِّه، پس دِ مِن نیمِه گه هون کارِ کِمِّه، بَلگی هون گِناهیِه گه می دِلِه دَرِه. پَس هَین قانونِ فَهمِمِه گه وختی خوایمِه خِبی هاکِنِم، بَدی، می دَسی وَر دَرِه. چونگه مِن شی باطنی دِلِه خِدایی شریعَتی جا، کیف کِمِّه، ولی یَت دییَر قانونِ شی اعضایی دِلِه ویمِّه گه هون شریعتی هَمرا گه می عقل قَبول کِنِّه، جنگِنِه و مِنِه شریعتی گِناهی اَسیر کِنِّه گه می اعضایی دِلِه دَرِه. آی چَنّی مِن بَدبَختِ آدم مِه! کیِه گه مِنِه هَین بَمِردِه تَنی جا آزاد هاکِنِه؟ خِدارِه شِکر- اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریقی جا! پس، مِن خِدایی شریعتِ شی عقلی هَمرا نوکری کِمِّه، ولی شی جِسمی هَمرا گِناهی شریعتِ نوکری کِمِّه. پَس اَلَن اونانیسِه گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِنِه، دِ هیچ مَحکومیتی دَنیِه، چون شریعت گه زندگی ای روحِ، مَسیحْ عیسایی دِلِه، شِمارِ گِناهی شریعت و مرگی جا آزاد هاکِردِه. چونگه شریعت اونچی رِه هَینِسه گه آدمی ای جِسم ضعیفِ، نَتِنِّسِه اَنجام هادِه، خِدا اَنجام هادا. وی شی ریکارِه یَتِه گِناهکارِ جسمی تَرا بَرِسانیِه تا ’گِناهی قِروونی‘ ووئِه، و هَینجوری جِسمی دِلِه، گِناهِ محکوم هاکِردِه. تا هون دِرِسِ چیایی گه شریعَت خواینِه، اَمِه دِلِه اَنجام بَوو، اَمِه دِلِه گه طِبقِ خِدایی روح زندگی کِمّی، نا طِبقِ جسم. اونانیگه طبقِ جِسم زندگی کِنِنِه، شی فِکرِ اونچی ای سَر اِلِنِه گه جِسمی جائه، ولی اونانیگه خِدایی روحِ دارِنِه، شی فِکرِ اونچی ای سَر اِلِنِه گه روحی جائِه. چون هون آدَمی گه شی فِکرِ اون چیایی سَر گه جِسمانیِه اِلنِه، مَرگِ، ولی هون فکری گه خِدایی روحی دِمال دَرِه، زندگی و سلامتیِه. چون هون آدَم گه شی فکرِ جِسمی سَر اِلنِه خِدایی هَمرا دِشمَنی کِنِّه، چون خِدایی شریعَتی جا اطاعت نَکِنِّه و نَتِنِّه هَم هاکِنِه، اونانیگه جِسم وِشونی سَر حِکم کِنِّه، نَتِنِّنِه خِدارِه راضی هاکِنِن. ولی جسم شِمِسِه حِکم نَکِنِّه، بَلگی خِدایی روحِ گه دِ حِکم کِنِّه، البتِه اگه خِدایی روح شِمِه دِلِه دَوو. کسی گه مسیحی روحِ نارنِه، وی مَسیحی سِه نیِه. ولی اگه مَسیح شِمِه دِلِه دَرِه، هر چَن شِمِه تَن گِناهی خاطری بَمِردِه، ولی چون صالِح بِشمارِس بَوِنی، خِدایی روح شِمِسِه زندگیِه. اگه روحی گه عیسی رِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه شِمِه دِلِه دَوو، ویگه مَسیحْ عیسی رِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه، شی روحی طریق گه شِمِه دِلِه دَرِه، شِمِه تَن گه میرنِه رِه هَم زندگی دِنِه. پَس اِی بِرارِن، اَما مَدیونِمی، ولی نا جِسمی مدیون، تا طبقِ جسم زندگی هاکِنیم. چون اگه طبقِ جسم زندگی هاکِنین، میرِنی، ولی اگه خِدایی روحی هَمرا، کارایی گه تَن کِنِّه رِه بَکوشین، زندگی کِنِنی. چون اونانیگه خِدایی روح وِشونی رانِمائه، خِدایی ریک ریکانِه. چونگه شِما نوکری ای روحِ نَیتِنی تا اَی هَم بَتِرسین، بَلگی شِما ریک ریکائی مقامی دِلِه فرزند خوندگی ای روحِ بَیتِنی گه اونی طریقی جا داد زَمّی: «بَبا، می پیر.» و شِه خِدایی روح، اَمِه روحی هَمرا شهادت دِنِه گه اَما خِدایی وَچیلِمی. و اگه خِدایی وَچیلِمی، پَس وارِثِن هَم هَسمی، یَعنی خِدایی وارِثِن و مَسیحی هَمرا اِرثی دِلِه شریکمی. به شرطی گه اَما هَم وی هَمرا عذاب بَکِشیم، تا اَما هَم وی هَمرا جلال بَیریم. می نَظَر هَینِه، هَین دِنیایی عذابا، هون جلالی گه اَمِه دِلِه آشکار وونِه ای هَمرا، نِشنِه قیاس هاکِردن. چون خِلقت دِشتِه ذوقی هَمرا خِدایی ریک ریکائی ظاهر بَووئنی اِنتِظارِ کَشِنِه چونگه خلقت شِرِه باطل هاکِردِه، نا شی خواسِّه ای هَمرا، بَلگی وی خواسِّه ای هَمرا گه وِرِه تسلیم هاکِردِه، هَین اِمیدی هَمرا گه شِه خلقت هَم فسادی نوکری ای جا آزاد وونِه و خِدایی وَچیله ای پِر جلالِ آزادی ای دِلِه شَریک وونِنِه. چون اَما دِمّی گه دِشتِه خِلقت تا اَلَن یَتِه دَردی جا هِتی بَزائَنی دَردی تَرا نالِنِه. و نا فقط خِلقت، بَلگی اَما شِه هَم گه خِدایی روحی نوبَرِ دارمی، شی دِلی دِلِه نالِه کِمّی، هَمونجور گه ذوقی هَمرا ریک ریکائی مقامی دِلِه، فرزند خوندگی ای انتظارِ کَشِمی، یَعنی شی تَنی آزادی رِه. چون هَین اِمیدی هَمرا نِجات بَیتِمی. اِسا اِمیدی گه بَئی وونِه، دِ اِمید نیِه. چونگه چِتی یَنَفَر بَتِنِّه یَچی گه وینِّه رِه اِمید دَوِنِّه؟ ولی اگه یَچی گه حَلا نَئیمی رِه اِمید دارمی، صَبری هَمرا وی انتظارِ کَشِمی. هینجوری هَم، اَمِه ضَعفی دِلِه خِدا اَمِه کِمَک اِنِه، چون نَئومی گه چِتی وِنِه دِعا هاکِنیم. ولی خِدایی روح هون ناله‌هایی هَمرا گه عمیقِنِه و نِشِنِه بُتَن، اَمِسِه شفاعت کِنِّه. ویگِه دِلیشونی دِلِه رِه گِردِنِه، روحی فِکرِ دِنِّه، چون روح طبقِ خِدایی اِرادِه مِقَدَّسینی سِه شفاعت کِنِّه. دِمّی اونانی حَق گه خِدارِه دوس دارنِه و طبقِ وی اِراده بَخونِس بَوِنِه، هَمه چی با هَم وِشونی خِیریتی سِه دِ کار کِنِّه. چون اونانیگه خِدا قبلاََ بِشناسیِه رِه، وِشونِه هَم پِشتر تعیین هاکِردِه تا وی ریکائی تَرا بَوون، تا هینجوری مسیح خِیلی بِرارِنی دِلِه اوّلین وَچِه ووئِه. و اونانیگه پِشتر تعیین هاکِردِه رِه هَم، بَخونِسِه؛ و اونانیگِه بَخونِسِه رِه هَم؛ صالِح بِشمارِسِ؛ و اونانیگِه صالِح بِشمارِسِ رِه هَم، جَلال هادا. پس دِشتِه هَینِنی خَوَری چی بَتِمّی بُئیم؟ اگه خِدا اَمِه هَمرائِه، کی بَتِنِّه اَمِه علِیه ووئِه؟ ویگه شی ریکارِه دریغ نَکِردِه، بَلگی وِرِه اَما هَمه ای سِه فِدا هاکِردِه، چِتی، وی، دَس و دلبازی ای هَمرا هَمه چیرِه اَمارِه نَدِنِه؟ کیِه گه خِدایی اِنتخاب بَوه ایشونِه تِهمت بَزِنِه؟ خِدائِه گه وِشونِه صالِح اِشمارنِه! کیه گه وِشونِه محکوم هاکِنِه؟ مَسیحْ عیسی بَمِردِه- از اون ویشتَر مِردِگونی جا هَم زینِّه بَوِه- و خِدایی راسِ دَس هِنیشتِه، ویئِه گه راساسی اَمِسِه شَفاعت کِنِّه! کیِه گه اَمارِه مَسیحی مِحبتی جا سیوا هاکِنِه؟ مِصیبت یا پریشونی، اذیت و آزار، قَحطی، لِختی، خطر یا شَمشیر؟ هَمونجور گه مزموری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اَما تی خاطری دِشتِه روز بَمردنی سِه شومی و هِتی هون گِسَنِنی تَرا گه کِشتاری سِه حاضر وونِنِه، بِشمارِس وومی.» نا، دِشتِه هَین کارایی دِلِه اَما اونایی جا گه پیروزِنِه سَرتَرمی، اونی خاطری گه اَمارِه مِحبت هاکِردِه. چون مِطمَئنمِه گه نا مرگ و نا زندگی، نا فِرشتِگون و نا رئیسِن، نا چیزایی گه اَلَن دَرِه و نا چیزایی گه آینده دَرِه، نا هیچ قِدرتی، و نا بِلَّنی و نا پَستی، و نا دِشتِه خلقتی دِلِه هیچ‌ چی دییَر، نَتِنِّه اَمارِه خِدایی مِحبتی جا گه اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسی هَسِّه، سیوا هاکِنِه. مِن مَسیحی دِلِه راس گِمِه، دِرو نَزِمِّه، و می وِجدان روح القدُسی طریقی جا میسِه گِواهی دِنِه گه شی دِلی دِلِه یَتِه گَتِه غم دارمِه و همِش غِرصِه دارمِه. چون کاشکی مِن شی بِرارِنی راهی دِلِه، اونانیگه می همنژادِنِه لَعنت بَووم و مَسیحی جا سیوا بَووم. وِشون اسرائیلینِه، فرزند خوندگی، جلال، عهدها، شریعَت وِشونِه هادا بَوِه، پَرَسِش و وعده‌ها، دِشتِه هَینِن وِشونیِه؛ و اجداد هَم وِشونی جانِه و مسیح هَم جسماً وِشونی نَسلی جائه، خِدایی گه هَمه ای جا بالاترِ، وِرِه تا اَبَد شِکر ووئِه.آمین. ولی منظور هَین نیِه گه خِدایی کلام اَنجام نَوو، چون دِشتِه اونانیگه اسرائیلی قومی جانِه، راساسی اسرائیلی نینِه؛ و دِشتِه اونانیگه ابراهیمی نَسلی جانِه هَم، وی وَچِیلِه بِشمارِس نَوونِنِه. بَلگی توراتی دِلِه بُتِه بَوِه: «تی نَسل اسحاقی جا بَخونِس وونِه.» یَعنی وچیله ای گه طبقِ جسم دِنیا بیمونِه خِدایی وَچیلِه نینِه، بَلگی وعدِه ای وَچیلِه ابراهیمی نَسلی جا بِشمارِس وونِنِه. چون اونچی گه هون وَعده بُتِه هَین وِه گه «سال دییَر همین موقِه گِردِمِه و سارا یَتِه ریکائی صاحِب وونِه.» و نا فقط هَین، بَلگی ربِکایی وَچیلِه هَم یَنفری جا، یَعنی اَمِه جَد اسحاقی جا وِنِه. هر چَن پِش از اونگه وِشون دِنیا بیئِن، و خِبِ کار یا بَدِ کار هاکِنِن، هینسِه گه خِدایی هدف شی اِنتِخابی دِلِه پابرجا بَمونِّه، نا اعمالی راهی جا، بَلگی وی طریقی جا گه کَفا خُونِّه ربکارِه بُتِه بَوِه گه «گَتتَر، کِچیکتَرِ خِدمَت کِنِّه.» هَمونجور گه ملاکی ای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «یعقوبِ دوس داشتِمِه، ولی عیسویی جا بیزار وِمِه.» پَس چی بُئیم؟ بُئیم خِدا بی انصافِ؟ اَصلاً! چون موسای پِیغمبرِ گِنِه: «هر کسِ رحم هاکِنم، رحم کِمِّه؛ و دِلسوجی کِمِّه، هر کسی سِه گه می دِل ویسِه سوجِنِه.» پس، آدَمی ای خواسِّه یا وی تَقَّلارِه ربطی نارنِه، بَلگی خِدایی رِه مربوطِ گه رَحم کِنِّه. چون توراتی دِلِه خِدا فرعونِ گِنِه: «مِن هَین هدفی سِه تِرِه به قِدرت بَرِسانیمِه تا شی قدرَتِ تی دِلِه هَم هادَم، و تا می اِسم دِشتِه زَمینی دِلِه اِعلام بَوو.» پَس خِدا هر کی گه بَخوادِ رَحم کِنِّه و هر کی گه بَخوادِ سنگدِل کِنِّه. اَزما مِنِه گِنی: «پس، دِ، چه اَمارِه سراکو کِنِّه؟ چون کی بَتِنِّه خِدایی اِرادِه ای پِش هِرِسِه؟» ولی اِی آدَم، تو کی ای گه خِدایی هَمرا دِهِن به دِهِن وونی؟ «مَگِه مخلوق بَتِنِّه شی خالِقِ بُئِه چه مِنِه هَینجور بَساتی؟» مَگِه یَتِه پیلَک ساج اختیار نارنِه گه یَتِه میس گِلی جا یَتِه ظرف مِهمِ کارایی سِه و یَت دییَر ظرف هون کارایی گه مِهم نیِه ای سِه بَساجِه؟ چی وِنِه بُتَن اگه خِدا با هَینگه خواینِه شی غیظِ هَم هادِه و شی قِدِّ بِشناسانِه، ظَرفایی گه اونِنی سَر غیظ هاکِردِه و هلاکتی سِه آمادِه بَوِنِه رِه خِیلی صبری هَمرا تَحمل هاکِنِه، تا شی گَتِ جلالِ هون ظرفایی سَر گه اونِنِه رحم هاکِردِه معلوم هاکِنِه، ظرفایی گه اونانِ پِشتر جلالی سِه آمادِه هاکِردِه. حتّی اَما هَم گه وی طرفی جا بَخونِس بَوِمی رِه شامِل وونِه، نا فقط یَهودینِ، بَلگی غیریهودیِنِ هَم همینجور. هَمونجور گه هوشَعِ پِیغمبر گِنِه: «اونانیگه می قوم نَوِنِه رِه، ’شی قوم‘ خُومِّه، و ویگه می عَزیز نَوِه رِه، ’شی عزیز‘ خُومِّه.» «هَموجِه گه وِشونِه بُتِه بَوِه: ”شِما می قوم نینی“، هموجِه ’زینِّه خِدایی ریک ریکا‘ بَخونِس وونِنِه.» و اِشعیای پِیغمبر اِسرائیلی قومی خَوَری گِنِه گه: «حتّی اگه اسرائیلی قومی تعداد هِتی دریایی ریگی تَرا ووئِه، فقط اَقّدی نِجات گیرِنِه. چون خِداوَند شی کَلامِ کامل و بدونِ مَتَّلی زَمینی سَر اَنجام دِنِه.» و هَمونجور گه اِشعیای پِیغمبر پِشگویی هاکِردِه: «اگه خِداوندِ لشگرها اَمِسِه نَسلی بِجا نِشت وِه، اَما سُدوم و غَمورَه ای شهری تَرا وونِسِمی.» پَس چی بُئیم؟ غیرِیهودینی گه صالِحی ای دِمال دَنیوِنِه، اونِه بِدَس بیاردنِه، یَعنی هون صالحی رِه گه ایمونی راهی جا بِدَس اِنِه؛ ولی اسرائیلی قوم گه هون شریعتی دِمال دَوِنِه گه وِشونِه صالحی ای سِه رَسانی وِه، اونِه بِدَس نیاردِنِه. چه؟ چون نا ایمونی راهی جا، بَلگی اعمالی هَمرا اونی دِمال دَوِنِه. بَلگی هون ’سَنگی گه وِشونی دیم بَخاردنی باعث وِه‘ وِشونِه بِنِه بَزو. هَمونجور گه اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هارشین صَهیونی دِلِه یَتِه سَنگ اِلمِه گه دیم بَخاردنی باعث بَوو، و یَتِه کِر گه دیم بَخاردَنی باعث بَوو؛ و هر کی گه وِرِه ایمون بیارِه، شَرمندِه نَوونِه.» اِی بِرارِن، اسرائیلی قومی سِه می دِلی آرِزو و می دِعا خِدایی پِش هَینِه گه نِجات بَیرِن. چون مِن بَتِمِّه وِشونی خَوَری شَهادت هادِم گه خِدایی سِه غیرت دارِنِه، ولی نا معرفتی سَر. چون هون صالِحی ای نَئونِسنی خاطری گه خِدایی جائه و هینِسِه گه شی صالِحی ای ثابت هاکِردنی دِمال دَوِنِه، هون صالِحی ای پِش گه خِدایی جائه، شی سَرِ جِر نیاردِنِه. چون مسیح، آخَرِ شریعتِ، تا هر کی گه وِرِه ایمون بیارِه، صالِح بِشمارِس بَوو. چونگه موسای پِیغمبر هون صالِحی ای خَوَری گه شریعَتی سَر بَنائه هَینجور نِویسِنِه گه: «اونیگه احکامِ اَنجام دِنِه، اونانی طریقی جا زندگی دارنِه.» ولی هون صالِحی ای گه ایمونی سَر بَنائِه گِنِه: «شی دِلی دِلِه نُو ”کیِه گه آسِمونِ لُو شونِه؟“ - تا مَسیحِ جِر بیارِه - یا «”کیِه گه مِردگونی دِنیایی دِلِه بورِه؟“ - تا مَسیحِ مِردِگونی جا زینِّه هاکِنِه. ولی وی چی گِنِه؟ هَینگه «هَین کَلام تی نَزیکی، تی دِهنی دِلِه، و تی دِلی دِلِه دَرِه.» هَین هَمون ایمونی کَلامِ گه اَما اعلام کِمّی، گه اگه شی زِوونی هَمرا اعتراف هاکِنی «عیسی خِداوَندِ» و شی دِلی دِلِه ایمون داری گه خِدا وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه، نِجات گیرنی. چون دِلی همرائه گه آدَم ایمون اُرنِه و صالِح بِشمارِس وونِه، و زِوونی هَمرائِه گه اِعتراف کِنِّه و نِجات گیرنِه. هَمونجور گه اِشعیای پِیغمبری کیتاب گِنِه: «هر‌ کی وِرِه ایمون بیارِه، شرمنده نَوونِه.» چون یهود و یونانی ای میِن هیچ فَرقی دَنیِه، چونگه هَمون خِداوَند، هَمه ای خِداوندِ و دِشتِه اونانیگه وِرِه خُونِنِه رِه، خِیلی بَرکَت دِنِه. چون «هر‌ کی خِداوندی اِسمِ بَخونِّه، نِجات گیرنِه.» پس چِتی کَسی گه وِرِه ایمون نیاردِنِه رِه، بَخونِن؟ و چِتی کَسی گه اَصلاً ویجا نِشنُسِنِه رِه ایمون بیارِن؟ و چِتی بِشنُئَن، اگه کَسی وِشونی سِه موعظه نَکِنِه؟ اگه بَرِسانی نَوون، چِتی موعظه هاکِنِن؟ هَمونجور گه اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هون آدَمِنی لینگ گه اِنجیلی خَوَرِخِشِ موعظه کِنِنِه، چَنّی قَشَنگِ.» ولی دِشتِه وِشون اِنجیلِ قَبول نَکردِنِه، چون اِشعیای پِیغمبر کیتابی دِلِه گِنِه: «اِی خِداوند، کیِه گه اَمِه پیغِمِ باور هاکِردِه» پَس ایمون، پیغِمی بِشنُسَنی جا اِنِه و پِیغِمی بِشنُسَن، مَسیحی کَلامی راهی جا اِنِه. ولی پُرسِمِه: مَگِه نِشنُسِنِه؟ البتِه گه بِشنُسِنِه، چون «وِشونی اَواز دِشتِه زَمینی دِلِه دَپیتِه، و وِشونی کَلام دِنیایی هَین سَر تا هون سَر بَرِسیِه.» ولی پُرسِمِه: مَگِه اسرائیلی قوم اونچی گه بِشنُسِه رِه، نِفَهمِسِه؟ اَوَّل، موسی گِنِه: «اونانی طریقی جا گه قومی بِحِساب نیئِنِنِه، شِمارِ غیرتی سِه اُرمِه؛ و نادونِ قومی خاطری، شِمِه تَشی غیظِ روشِن کِمِّه.» اَزما، اِشعیای پِیغمبر جِرأتی هَمرا گِنِه: «اونانیگه می دِمال نَگِرِس وِنِه، مِنِه بَنگیتِنِه و شِرِه اونانی رِه هَم هادامِه گه مِنِه نَخوایسِنِه.» ولی اسرائیلی قومی خَوَری گِنِه: «دِشتِه روز شی دَسِ نافَرمون و سَرکِشِ مَردِنی سَمت دِراز هاکِردِمِه.» پَس پُرسِمِه: مَگِه خِدا شی قومِ رَد هاکِردِه؟ اَصلاً! چون مِن، شِه اسرائیلیمِه، ابراهیمی نَسل و بِنیامینی ایل و تَباری جا هسمِه. خِدا شی قوم گه پِشتر سیوا هاکِرد وِه رِه، رَد نَکِردِه. مَگِه نَئونِنی مِقَدّسِ نِوشتِه ها ایلیای پِیغمبری خَوَری چی گِنِه؟ گه وی چِتی اسرائیلی قومی علِیه، خِدایی وَر شکایت هاکِردِه و بُتِه: «خِداوندا، تی پِیغَمبَرِنِ بَکوشتِنِه و تی قِروونگاها رِه لی هادانِه. فقط مِن بَمونِسِمِه و اِسا خواینِنِه مِنِه هَم بَکوشِن.» ولی خِدا وِرِه چی جِواب هادا؟ هَینگه «مِن هف هزار نفر شیسِه کِنار بِشتِمِه گه بَعَلی بِتی پِش زِنی نَزونِه.» هینِسِه، هَمین اَلَنم اَقدّی دَرِنِه گه خِدایی فیضی راهی جا انتخاب بَوِنِه. ولی اگه فیضی راهی جا ووئِه، دِ اعمالی سِه نیِه؛ و اِلّا فیض دِ فیض نیِه. ولی اگه اعمالی راهی جا ووئِه، دِ فیضی سِه نیِه؛ و اِلّا عَمَل دِ عَمَل نیِه. اَزما چی؟ هَینگه اسرائیلی قوم اونچی گه ذوق و شوقی هَمرا وی دِمال دَوِه رِه، بِدَس نیاردِه. اِنتخاب بَوِه ایشون اونِه بِدَس بیاردِنِه و ولی بَقیِه سنگدِل بَوِنِه. هَمونجور گه اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «تا اَمرِز خِدا لِرِ روحِ، وِشونِه هادا و چِشایی گه نَتِنِّن بَوینِن و گوشایی گه نَتِنِّن بِشنُئِن.» و داوودِ پادشاه گِنِه: «وِشونی سِفرِه وِشونی سِه دام و تَلِه ووئِه سَنگی گه وِشونِه بِنِه زَنِّه وِشونی سِه مِکافات بَوو. وِشونی چِش تار بَوو تا نَتِنِّن بَوینِن وِشونی کَمر هَمِش دِلّا ووئه.» پس پُرسِمِه: اونِن لغزش بَخاردِنِه تا هَمیشِه ای سِه دیم بَخارِن؟ اَصلاً! بَلگی وِشونی نافرمونی ای هَمرا، غیرِیهودیِن نِجاتِ بَیتِنِه، تا اسرائیلی قومی دِلِه غیرت به وجود بیِه. ولی اگه وِشونی تقصیرات دِنیارِه پولدار هاکِردِه و وِشونی شِکست غیرِیهودینِ پولدار هاکِردِه، پس وختی گه یهودی قوم کامِلاً نِجات بَیرِن چَنّی ویشتَر پولدار بَووئنی باعث وونِه؟ اِسا، شِما غیرِیهودیِنی هَمرا گَب زَمِّه. از اوجِه گه مِن غیرِیَهودِینی رَسولمِه، شی خِدمَتی سَر خِیلی افتخار کِمّه، هین اِمیدی هَمرا گه شی همنِژادِنِ غیرتی هاکِنِم، وِشونی جا، بعضیارِه نِجات هادِم. چون اگه وِشونی رَد بَووئنی معنی خِدایی آشتی دِنیایی همرائه، وِشونی قَبول بَووئَنی معنی چیِه، بِجز مِردِگونی جا زینِّه بَووئَن؟ اگه خمیری جا یَتِه گِلی گه نوبَری ای سِه خِدایی پیشکَش وونِه مِقَدَّس ووئِه، پس هینجوری دِشتِه هون خمیر مِقَدّسِ؛ و اگه بِنِه مِقَدَّس ووئِه، پَس شاخِه ایشون هَم مِقَدَّسنِه. ولی اگه شاخه ایشونی جا بعضیا بَوری بَوِنِه و تو گه وَحشی زیتونی شاخِه وِه ای، و زیتون داری دییَر شاخِه هایی کَش پِیوَن بَخاردی و اَلَن وی بِنِه ای مِقوّی شیره ای جا خارنی، هون شاخِه ایشونی سَر نَبال. اگه هَینجور کِنّی، یاد نَکِن، تو بِنِه رِه نارنی، بلگی بِنِه تِرِه دارنِه. شاید گِنی: «شاخِه ایشون بَوری بَوِنِه تا مِن پِیوَن بَخارِم.» راس گِنی. ولی اونان بی ایمونی ای خاطری بَوری بَوِنِه و تو فقط ایمونی سَر پابرجائی. پَس مغرور نَواش بَلگی بَتِرس. چون اگه خِدا طبیعی شاخِه ایشونِه رَحم نَکِردِه، تِرِه هَم رَحم نَکِنِّه. پَس خِدایی مِهرَوونی و سَختگیری رِه یادی جا نَوِر؛ سَختگیری اونانیسِئه گه ایمونی جا دیم بَخاردِنِه، ولی تیسِه مِهرَوونِ، البَتِه هَین شرطی هَمرا گه وی مهرَوونی ای دِلِه ثابت بَمونی؛ و اِلّا تو هَم بَوری وونی. و اگه اونان هَم بی ایمونی رِه اِدامِه نَدِن، اَی پِیوَن خارِنِه، چون خِدا بَتِنِّه یَکَش دییَر اونانِه پِیوَن بَزِنِه. چون اگه تو وَحشی زیتون داری جا بَوری بَوِئی و بَرخَلافِ شی طبیعت، آزادِ زیتون داری کَش پِیوَن بَزِه بَوِه ای، پس چَنّی ویشتَر اصلی شاخِه ایشون بَتِنِّنِه هون زیتون داری گه ویجا بَوری بَوِنِه رِه، پِیوَن بَزِه بَوون. اِی بِرارِن، نَخوایمِه هَین رازی جا بی خَور ووئین - نَکِنِه شِرِه حکیم دِنّین - گه اسرائیلی یَتِه گِلی رِه سنگدلی بَیتِه، تا وِشونی تعداد گه قرارِ غیریهودیِنی میِن مسیحِ ایمون بیارِن کامِل بَوون. و هَینجوری، دِشتِه اسرائیل نِجات گیرنِه. هَمونجور گه مِقدّسِ نوشته هایی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «صَهیونی جا یَنفر اِنِه گه نِجات دِنِه و یعقوبی جا بی‌دینی رِه دیرگا کِنِّه. و می هَین عهد وِشونی هَمرا دَرِه وختی گه وِشونی گِناهِنِ بَئیرِم.» اِنجیلی خَوَری، یهودیِن شِمِه خاطری دِشمَنِنِه؛ ولی خِدایی اِنتخابی خاطری، و شی اجدادی خاطری خِدایی عزیزِنِه. چون خِدا اصلاً شی هدیه ها و دعوتِ پَس نَئیرنِه. دِرِس هَمونجور گه شِما یه وختی نسبت به خِدا نافرمون وِنی، ولی اَلَن یهودیِنی نافرمونی ای خاطری خِدایی رحمت شِمِسِه بیمو، پس اَلَن وِشون هَم نافرمون بَوِنِه تا خِدایی رَحمَتی خاطری گه شِمارِ هادا، [اَلَن] وِشونِ هَم رَحم بَوو. چون خِدا هَمه رِه نافرمونی ای گرفتار هاکِردِه، تا هَمه رِه رَحم هاکِنِه. آه، چَنّی خِدایی دولتمندی و حکمت و معرفت جَلِ! وی داوری ها رِه نِشِنِه دَکلاش وَکلاش هاکِردَن. و وی راهها رِه نِشِنِه بِفَهمِسَن. «چون کیِه گه خِداوندی فِکرِ دِنِس وو و یا کی وی هَمرا مشورت هاکِردِه؟» «کیه گه یَچی خِدارِه هادا وو تا وِرِه پَس هادا بَوو؟» چون هَمه چی ویجا، و وی طریقی جا، و ویسِه هَسِّه. وِرِه تا اَبَد جَلال ووئِه.آمین. پَس اِی بِرارِن، خِدایی رَحمتایی خاطری، شِمِه جا خواهِش کِمِّه گه شی تَنِ هِتی زینِّه قِروونی ای تَرا، مِقَدَّس و خِدایی بابِ دِل، پیشکَش هاکِنین گه شِمِه روحانی عبادَت همینِه. و دِ هَین دِنیایی تَرا نَووئین، بلگی شی فکری نُو بَووئَنی هَمرا تغییر هاکِنین. هون موقِه بَتِنِّنی خِدایی اِرادِه رِه بِفهمین، خِدایی بابِ دِل و کامِلِ اِرادِه رِه. چون هون فیضی طریقی جا گه مِنِه هادا بَوِه، شِما هر کدیمِ گِمِه گه شِرِه اونچی گه هَسِّنی ای جا ویشتَر نَئونین، بَلگی هر کِدیم هون ایمونی اَنّا گه خِدا شِمارِ هادا، دِرِس قضاوت هاکِنین. چون هَمونجور گه اَما یَتِه تَنی دِلِه خِیلی اعضا دارمی و دِشتِه اعضا یَه اَنّا وظیفِه نارِنِه پس اَما گه خِیلیمی، مَسیحی دِلِه یَه تَنِمی و هر کدیم تَک به تَک، هَمدیری اعضامی. طبقِ فیضی گه اَمارِه هادا بَوِه، جورواجورِ عَطایا دارمی، بیئین اونانِه بکار بَیریم، اگه نَبِوّتِ اونِه شی ایمونی اَنّا بِکار بَیریم. اگه خِدمَتِ، اَمِه خِدمَت هاکِردنی دِلِه. اونیگه تعلیم دِنِه، تعلیم هادِه. اونیگه تَشویق کِنِّه، تَشویق هاکِنِه. اونیگه کِمک کِنِّه، دَس و دِلبازی ای هَمرا کِمک هاکِنِه. اونیگه رَهبَری کِنِّه، هَین کارِ غیرتی هَمرا هاکِنِه. و اونیگه بَقیِه رِه رَحم و مِهروونی کِنِّه، خِشالی ای هَمرا هَین کارِ هاکِنِه. مِحبت وِنِه بی‌ریا ووئِه. بَدی ای جا دوری هاکِنین و اونچی گه خِبِ رِه، دِ دَسی بَچِسبین. بِراری تَرا همدیرِ دوس دارین، اِحترام بِشتنی دِلِه، همدیری جا پِش دَکِفین. هیچ وَخت شِمِه غیرت خِدایی سِه کَم نَوو؛ روحی دِلِه هِتی تَشی تَرا اَلوک بَیرین و خِداوَندِ خِدمَت هاکِنین. اِمیدی دِلِه خِشال ووئین، مِصیبتایی دِلِه صَبور ووئین و هَمِش دِعا هاکِنین. مِقدَّسینی اِحتیاجاتی برطرف هاکِردَنی دِلِه شَریک بَووئین و مِهمون‌نِواز ووئین. اونانیگه شِمارِ آزار رَسانِنِه ای سِه، بَرکَت بَخواین؛ بَرکَت بَخواین و اَراشت نَکِنین! اونانی هَمرا گه خِشالِنِ، خِشالی هاکِنین، و اونانی هَمرا گه بِرمِه کِنِنِه، بِرمِه هاکِنین. همدیَری هَمرا مِدارا هاکِنین. مغرور نَووئین، بَلگی اونانی هَمرا گه سادِه و ضَعیفِنِه، رفت و آمد هاکِنین. هیچ وخت شِرِه حکیم نَئُونین. هیچکَسِ بَدی ای عوض، بَدی نَکِنین. بلگی کاری رِه هاکِنین گه بقیِه ای نظر حِرمت دارنِه. اگه وونِه، تا اوجِه گه شِمارِ ربط دارنِه، هَمه ای هَمرا صِلح و صفایی دِلِه زندگی هاکِنین. اِی عزیزِن، هیچ وخت شِه، تقاص نَئیرین، بَلگی اونِه خِدایی غضبی دَس واگِذار هاکِنین. چون توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه گه «خِداوند گِنِه: ”تقاص مِنیِه؛ مِنمِه گه سِزا دِمِه.» برعکس، «اگه تی دِشمن وَشنیِه، وِرِه غذا هادِه، و اگه تَشنیِه، وِرِه اُو هادِه. اگه هَینجور هاکِنی، جوری وِرِه شرمنده کِنّی گه اِنگار وی کَلِّه ای سَر سِرخِ چیک اِلنی.» بَدی ای تَسلیم نَواش، بَلگی خِبی ای هَمرا بَدی ای سَر هاجِرا بَواش. هر کَس وِنِه صاب مَنصبِنی مِطیع ووئِه، چون هیچ صاب مَنصبی دَنیِه گه خِدائی جا نَووئِه. صاب مَنصبِنی هَم دَرِنِه گه خِدایی طرفی جا تعیین بَوِنِه. پَس هر کی گه صاب مَنصبِنی علِیه بِلَن بَوو، اونچی ای علِیه گه خِدا تعیین هاکِردِه، بِلَن بَوِه؛ و اونانیگه هَینجور کِنِنِه، داوری وونِنِه چون اونانیگه دِرس رفتار کِنِنِه حِکمرونِنی جا تَرسی نارِنِه، ولی خلافکارِن وِشونی جا تَرسِنِنِه. خواینی صاب مَنصبِنی جا تَرسی ناری؟ پس، اونچی گه دِرِسِ رِه هاکِن گه تِرِه تَحسین کِنِّه. چون وی تی خیری سِه خِدایی نوکَرِ. ولی اگه کارِ خلاف هاکِنی، بَتِرس، چون وی بیخدی شی کَمَر شمشیر نَوِسِه. وی خِدایی نوکَرِ، و کَسیه گه خِدایی سِه انتقام گیرنِه و خِدایی غضبِ خلافکاری سَر اُرنِه. پَس آدم وِنِه نا فقط خِدایی غضبی سِه، بلگی وِجدانی سِه هَم مِطیع ووئِه. هَینسِئِه گه شما مالیات دِنِنی، چون صاب مَنصبِن خِدایی نوکرِنِنِه، و هَین چیایی جا مواظبت کِنِنِه. هر کسی حقِّ وِرِه هادین: اگه مالیاتِ، مالیات هادین، اگه خَراجِ، خَراج هادین، اگه اِحترامِ، اِحترام بِلین، اگه حِرمتِ، حِرمت بِلین. هیچ دِینی هیچکسی گِردَن نارین، اِلّا هَینگه همش هَمدیَرِ مِحبت هاکِنین. چون هر کی یَنَفَر دییَرِ مِحبت هاکِنِه، شریعتِ بِجا اُرنِه. چون هَین احکام «زِنا نَکِن»، «قتل نَکِن»، «دِزّی نَکِن»، «طمَع نَکِن»، و هر حِکمِ دییَری گه ووئِه، هَمه هَین کلامی دِلِه خِلاصه وونِه گه «شی هَمسادِه رِه هِتی شی تَرا دوس دار.» مِحبت، شی هَمسادِه رِه بَدی نَکِنِّه؛ پَس مِحبت شریعَتِ تِموم و کمال به اَنجام رَسانِّه. علاوه بر هَین، شِما دِنِنی گه چی زَمونِه ای دِلِه دَرِنی، اِسا وی وخت بَرِسیِه گه خُویی جا ویشار بَووئین. چون اَلَن در قیاسِ هون موقِه ای گه ایمون بیاردمی، اَمِه نِجات نَزیکتر بَوِه شُو دِ تُوم وونِه و روز نَزیکِ. پَس بیئین تاریکی ای بَدِ کارارِ کِنار بِلیم و نوری زِرِه رِه دَکِنیم. بیئِین دِرِس رفتار هاکِنیم گه اونانیگه روزی روشِنایی ای دِلِه دَرِنِه ای لایق ووئه، نا عیاشی و مَسی ای دِلِه، نا زِنا و هوس بازی ای دِلِه، نا دَعوا مِرافِه و حَسودی ای دِلِه. پس خِداوند عیسی مسیحی شخصیتِ یَتِه لیواسی تَرا دَکِنین، جِسمی هَوا و هوسی سِه تَدارِک نَوینین تا وی خواسِّه ها رِه بِجا بیارین. اونیگه وی ایمون ضعیفِ رِه، شی میِن راه هادین، ولی نا هَینگه وی عقایدی سَر وی هَمرا جر و بحث هاکِنین. یَنَفَری ایمون وِرِه اِجازِه دِنِه هر غَذایی رِه بَخارِه، ولی یَنَفَر دییَر گه ضَعیفِ، فقط سَبزی خارنِه. اونیگه هَمه چی خارنِه، نِنِه اونیگه نَخارنِه رِه کِچیک بِشمارِ، و اونیگه هَمه چی نَخارنِه، نِنِه اونیگه هَمه چی خارنِه رِه، قضاوت هاکِنِه. چون خِدا وِرِه قَبول هاکِردِه. تو کیئی گه یَنَفَر دییَری نوکَرِ قضاوت کِنّی؟ چی، وی شی ایمونی سَر بَمونِّه یا دیم بَخارِه وی اربابِ ربط دارنِه. و وی هَم شی لینگی سَر مُونِّه، و خِداوَند بَتِنِّه وِرِه سَرپا دارِه. یَنَفَر یَتِه روزِ بَقیِه روزایی جا بهتر دِنِّه؛ یَنَفر دییَر، دِشتِه روزارِ یَجور دِنِّه. هر کی وِنِه شی فِکری دِلِه شی عقایدی سَر خاطر جَم ووئه. اونیگه یَتِه خاصِ روزی احترامِ دارنِه، خِداوندی احترامی سِه هَین کارِ کِنِّه. اونیگه خارنِه، خِداوندی احترامی سِه خارنِه، چون خِدارِه شِکر کِنِّه. ولی اونی هَم گه نَخارنِه، وی هَم خِداوندی احترامی سِه هَین کارِ کِنِّه و خِدارِه شِکر کِنِّه. چون هیچکِدیم از اَما شیسِه زندگی نَکِنِّه و هیچکِدیم از اَما شیسِه نَمیرنِه. چون اگه زندگی کِمّی، خِداوندی سِه زندگی کِمّی، و اگه میرمی، اونَم خِداوندی سِه میرمی. پَس چی زندگی هاکِنیم، چی بَمیریم، خِداوندی سِه هَسمی. چونگه مَسیح هَم هَینی خاطری بَمِردِه و زینِّه بَوِه تا هَم زینِّه ایشون و هَم مِردِگونی خِداوند ووئِه. پس چه تو شی بِرارِ قضاوت کِنّی؟ یا چه تو شی بِرارِ کِچیک اِشمارنی؟ چون اَما هَمه خِدایی داوَری ای تَختی پِش اِسِّمی. چون اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «خِداوَند گِنِه: شی زندگی رِه قَسَم گه هر زِنی ای می پِش خَم وونِه و هر زِوونی خِدارِه اِقرار کِنِّه.» هر کِدیم از اَما شی حِسابِ خِدارِه پَس دِنِه. پس، بیئیِن بعد از هین هَمدِیَرِ قضاوت نَکِنیم. بلگی تَصمیم بَیرین گه هیچ سَنگِ لَغزِش یا مانعی شی بِراری راهی سَر نِلین. مِن خِداوند عیسایی دِلِه دِمِّه و قانعمِ گه هیچی خِد به خِد نَجِس نیِه. ولی اگه کَسی یَچی رِه نَجِس دِنِّه، ویسِه نَجِسِ. اگه شی بِرارِ هون غذایی هَمرا گه خارنی اَذیت هاکِنی، دِ مِحبتی هَمرا رفتار نَکِنّی. شی غذایی هَمرا، شی بِرار گه مَسیح وی خاطری بَمِردِه رِه، هَلاک نَکِن. پس نِلین اونچی ای خَوَری گه شِما خِب دِنِنی، بَد بُئِن. چون خِدایی پادشاهی بَخاردَن و بَنوشیَن نیِه، بَلگی صالحی، صِلح و سلامتی، و خِشالی روح القُدُسی دِلِئِه. هر کی هَینجوری مَسیحِ خِدمَت هاکِنِه، خِدا وِرِه قَبول دارنِه و مَردِن هَم وِرِه تأیید کِنِنِه. پَس بیئین اونچی گه صِلح و صفا و هَمدِیَری ایمونی تقویتی باعث وونِه رِه، دِمال هاکِنیم. غذا بَخاردنی خاطری خِدایی کارِ خَراب نَکِن! راساسی دِشتِه غذائیشون پاکِنِه، ولی هر غذایی گه یَنَفَر دییَری لغزشی باعث بَوو، کارِ دِرِسی نیِه. بِهتَرِ گه گوشت نَخاری یا شراب نَخاری یا کاری نَکِنی گه تی بِراری لَغزِشی باعث بَوو. پس شی ایمونِ هَین چیایی خَوَری، شی میِن و خِدایی میِن دار. خِش بِحالِ کسی گه اونچی ای خاطری گه شی خَوَری تايید کِنِّه شِرِه قضاوت نَکِنِه. ولی اونیگه یَتِه غذایی بَخاردَنی خَوَری شَک دارنِه، اگه اونِه بَخارِه مَحکوم وونِه، چون ایمونی هَمرا نَخاردِه و اونچی ایمونی جا نَووئِه، گِناهِ. اَما گه قَویمی، وِنِه اونانیگه ضعیفِنِ رِه تَحمِل هاکِنیم و شی خِشال هاکِردنی دِمال دَنیوئیم. هر کِدیم از اَما وِنِه هر خِبِ چی ای گه شی هَمسادِه ای دِلِه وینِّه همونی خَوَری وِرِه خِشال هاکِنِه، تا وی ایمونی تقویتی باعث بَوو. چون مَسیح شی خِشال هاکِردنی دِمال دَنیوِه، بلگی هَمونجور گه داوودی مزموری دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اونانیگه تِرِه سَراکو کِردِنِه ای سَراکو، می سَر دَکِتِه.» چون هر چی گه قدیم قدیما بَنوِشت بَوِه، اَمِه تعلیمی سِه وِه تا پایداری و هون دلگرمی ای هَمرا گه مِقَدّسِ نِوشتِه ها دِنِه، اِمید داریم. ووئه گه، خِدایی گه پایداری و دلگرمی دِنِه، شِمارِ عطا هاکِنِه تا اونجور گه مَسیحْ عیسایی خواسِّه ای هَمرا جورِ هَمدِیَری هَمرا مِدارا هاکِنین، تا با هَم، یَکدِل و یَک زِوون، خِدا یَعنی اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی پیرِ جلال هادین. پَس هَمونجور گه مَسیح شِمارِ گرمی ای هَمرا قَبول هاکِردِه، شِما هَم هَمدِیَرِ گرمی ای هَمرا قَبول هاکِنین تا خِدا جَلال بَیرِه. چون شِمارِ گِمِه گه مَسیح ختنِه بَوِه ایشونی نوکر بَوِه تا خِدایی راسی رِه هَم هادِه، تا هون وعده هایی گه خِدا اَمِه اجدادِ هادا وِه رِه، تأیید هاکِنِه، و تا غیرِیهودیِن، خِدارِه وی رَحمتی خاطری جلال هادِن. هَمونجور گه مِقدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «پس مِن تِرِه غیرِیهودیِنی دِلِه حمد و ثَنا کِمِّه، و تی اِسمی هَمرا آواز خُومِّه.» اَی هَم گِنِه: «اِی غیرِیهودین، وی قومی هَمرا خِشالی هاکِنین!» و اَی هَم مزموری کیتابی دِلِه گِنِه: «اِی دِشتِه غیرِیهودیِن، خِداوَندِ حمد و ثنا هاکِنین! ووئه گه دِشتِه مَردِن وِرِه جلال هادِن.» و یَکَش دییَر اِشعیای پیغمبر هَم گِنِه: «یَسایی بِنِه اِنِه، اونیگه پِرِسا تا غیرِیهودیِنی سَر حِکمرونی هاکِنِه؛ غیرِیهودیِن وِرِه اِمید وَنِّنِه.» ووئه خِدایی گه اِمید دِنِه شِمارِ ایمونی دِلِه، خِشالی و آرامشی جا پِر هاکِنِه، اونجور گه روح القُدُسی قِوّتی هَمرا، اِمیدی جا پِر ووئین. اِی می بِرارِن، مِن شِه مِطمعنمِه گه شِما شِه خِبی ای جا پِرِنی، و کامِلِ معرفتِ دارِنی و بَتِنِّنی هَمدیرِ تعلیم هادین. ولی خِیلی جِسارت هاکِردِمِه، چن تا مَطلَبِ شِمِسِه بَنوِشتِمِه، تا اونانِه شِمِه یاد بیارِم، چون خِدا هَین فیضِ مِنِه هادا گه غیریَهودینی سِه، مَسیحْ عیسایی نوکر ووئِم و خِدایی اِنجیلی خِدمت هاکِردنی سِه کاهِنی هاکِنِم، تا غیریهودیِن یَتِه قابِلِ قَبولِ هَدیِه خِدایی پِش ووئِن گه روح القُدُسی طَریقی جا تَقدیس بَوِه. پَس مِن مَسیحْ عیسایی دِلِه هَین خِدمتی گه خِدایی سِه دِ کِمِّه رِه دلیلی دارمِه گه افتخار هاکِنِم. چون جِرأت نَکِمِّه هیچی ای جا گَب بَزِنِم، اِلّا اونچی گه مَسیح می طریق اَنجام هادا، تا غیرِیَهودیِنِ ایمونی مِطیع هاکِنَم، شی گَب و کارایی طریقی جا. وی، هَینِه نِشونِه ها و معجِزِاتی قوّتی هَمرا یَعنی خِدایی روحی قِوّتی هَمرا اَنجام هادا، اونجور گه اورشلیمی جا تا ایلیریکوم بوردِمِه، و کاملاً مسیحی اِنجیلی خدمتِ اَنجام هادامِه. هَمِش می آرِزو هَین وِه گه یَجایی اِنجیلِ موعظه هاکِنِم گه مَسیحی اِسمِ نِشنُس وون، تا نَوو گه مِن یَنَفر دییَری پِئی سَر بَنایی بَساجَم، هَمونجور گه اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اونانیگه ویجا بی‌خَوَر وِنِه، وینِّنِه و اونانیگه نِشنُس وِنِه، فَهمِنِنِه.» هَینی خاطریِه گه چَن کَش خوایسِمِه شِمِه وَر بیئِم ولی نَوِه. ولی اِسا چون هَین مَنطقِه هایی دِلِه، دِ کاری نَمونِسِه گه هاکِنِم، و از اوجِه گه خِیلی سا‌لِ مِشتاقمِه شِمِه وَر بیئِم، اِمید دارمِه گه وختی دِ اِسپانیا شومِه، شی راهی سَر شِمارِ بَوینِم تا بعد از اونگه اَقدّی شِمِارِ بَئيمِه، مِنِه اوجِه ای سَفری دِلِه کِمَک هاکِنین. ولی اَلَن خوایمِه اورشلیمی شهری سِه بورِم تا اوجِه مِقَدَّسینی سِه کِمکِ مالی بَوِرِم، چون مقدونیه و اَخائیه ای کلیساها خواینِنِه اورشلیمی مِقدَّسینی فقیرِنی سِه کِمکِ مالی جَم هاکِنِن. وِشون شِه خوایسِنِه هَین کارِ هاکِنِن؛ و راساسی هَم وِشون، اورشلیمی ایموندارِنی مَدیون وِنِه. چون اگه غیریهودیِن، یَهودیِنی روحانی برکاتی دِلِه شریک بَوِنِه، یَهودیِن هَم وِنِه برکاتِ مالی ای دِلِه وِشونِه خِدمت هاکِنِن. پس، وختی هَین کارِ تُوم هاکِردِمِه و اونچی گه جَم بَوِه وِه رِه، وِشونی دَس بَرِسانیمِه، شِمِه راهی جا اِسپانیایی سِه شومِه. دِمِّه وختی گه شِمِه وَر بیئِم، مسیحی برکتی هَمرا گه فِراوونِ اِمِه. اِی بِرارِن، اَمِه خِداوند عیسی مَسیح و روح القُدُسی مِحبتی خاطری، شِمه جا خواهِش کِمِّه گه خِدایی وَر هَمِش میسِه دِعا هاکِنین، و هَین کاری هَمرا می خِدمتی دِلِه شریک ووئین. تا یَهودیه ای بی ایمونِنی جا، جان سالِم به‌ دَر بَوِرِم و می خِدمَت اورشلیمی سِه مِقَدَّسینی وَر قَبول بَوو. اَزما، خِدا بَخواد ذوقی هَمرا شِمِه وَر بیئِم تا شِمه وَر می جان تازِه بَوو. خِدای صِلح و سلامتی شِما هَمه ای هَمرا دَوو. آمین اَمِه خاخِر فیبی ای سِفارِشِ شِمارِ کِمِّه. وی کِنخْریه ای شهری کلیسایی خادمینی جائِه. وِرِه خِداوندی دِلِه، اونجور گه مِقدّسینی لایِقِ قَبول هاکِنین، و هر کِمکی گه شِمِه جا بَخوادِ کِتاهی نَکِنین، چون وی خِیلیا، حتّی شِه مِنِه، خِیلی کِمَک هاکِردِه. پْریسکیلا و آکیلایی سِه، گه می همکارِن مَسیحْ عیسایی دِلِه هَسِّنِه، سَلام بَرِسانین. وِشون شی جانِ می خاطری خطری دِلِه دیم بَدانِه، و نا فقط مِن، بَلگی دِشتِه غیریهودیِنی کلیساها وِشونی جا مَمنون دارِنِه. هَمینجور کلیسایی گه وِشونی خِنِه ای دِلِه هی وَر جَم وونِنِه رِه، سَلام بَرِسانین. می عزیزِ رَفِق اِپینِتوسِ سَلام بَرِسانین. وی اوَّلین نفری وِه گه آسیایی دِلِه مَسیحِ ایمون بیاردِه. مریم گه شِمِسِه خِیلی زَحمَت بَکِشیِه رِه، سلام بَرِسانین. می فامیلِنی سِه، آندْرونیکوس و یونیا گه می هَمرا زیندونی دِلِه دَوِنِه رِه، سَلام بَرِسانین. وِشون رَسولِنی میِن، سَرشِناسِ آدَمِنِنِه گه میجا پِشتر مسیحِ ایمون داشتِنِه. می عزیزِ رَفِق آمپْلیاتوس گه خِداوندی دِلِه دَرِه رِه، سَلام بَرِسانین. اَمِه هَمکارِن اوربانوسِ مَسیحی دِلِه، و می عزیزِ رَفِق، اِستاخیسِ سَلام بَرِسانین. آپلیس گه شی آزمودِ مسیحی دِلِه پَس هادا رِه، سَلام بَرِسانین.آریستوبولُسی خِنِوادِه رِه سَلام بَرِسانین. می فامیل هیرودیونی سِه و هَم نارکیسوسی خِنِوادِه گه خِداوندی دِلِه دَرِنِه رِه، سَلام بَرِسانین. تْریفینا و تْریفوسایی سِه، هون خادِمنی گه خِداوندی خِدمتی دِلِه زحمت کَشِنِنِه رِه، سَلام بَرِسانین. و پِرسیسم گه می عزیزِ رَفِق، گه خِداوندی دِلِه خِیلی زحمت کَشِنِه رِه، سَلام بَرِسانین. روفُسی سِه گه خِداوندی دِلِه انتِخاب بَوِه، و وی ماری سِه گه می حَق مارگَری هاکِردِه رِه، سَلام بَرِسانین. آسینکْریتوس، فْلِگون، هِرمِس، پاتْروباس و هِرماس و بقیه بِرارِنی گه وِشونی هَمرا دَرنِه ای سِه، سَلام بَرِسانین. فیلولوگوس، یولیا، نیریاس و وی خاخِر، و اولیمپاس و دِشتِه مِقدَّسینی گه وِشونی هَمرا دَرنِه ای سِه، سَلام بَرِسانین. هَمدِیَرِ یَتِه مِقَدّسِ خِشی هَمرا سَلام بَرِسانین. دِشتِه مسیحی کلیساها شِمِسِه سَلام رَسانِنِه. اِی بِرارِن، خوایمِه شِمِه جا خواهِش هاکِنِم اونانیگه سیوایی ای باعِثِنِه ای مواظِب ووئین، شِمِه راهی سَر مانع اِلنِنِه و هون تَعلیمی هَمرا گه شِما بَیتِنی، مخالِفت کِنِنِه؛ وِشونی جا دوری هاکِنین، چون هَینجور آدَمِن اَمِه خِداوند مَسیحِ خِدمَت نَکِنِنِه، بَلگی شی اِشکَمی سِئر هاکِردنی دِمال دَرِنِه و قَشنگِ گَبا و چاپلوسی ای هَمرا سادِّه آدَمِنِ گول زَنِنِه. شِمِه اِطاعتی اَوازِه هَمه ای میِن دَپیتِه؛ شِمِه خاطری خِیلی خِشالمِه. ولی شِمِه جا خوایمِه اونچی ای پِش گه خِبِ، حکیم، و اونچی ای پِش گه بَدِ، سادِه ووئین. خِدای صِلح و سلامتی خِیلی زود شِیطانِ شِمِه لینگی بِن لِه کِنِّه. اَمِه خِداوند عیسایی فیض شِمِه هَمرا دَوو. می هَمکار تیموتائوس شِمِنِه سَلام رَسانِّه. می فامیلِن لوکیوس، یاسون و سوسیپاتِر هَم شِمِسِه سَلام رَسانِنِه. مِن، تِرتیوس، گه هَین نامِه رِه بَنوِشتِمِه، خِداوندی دِلِه شِمِسِه سلام رَسامّه. گایوس گه میجا و دِشتِه ایجه ای کلیسایی آدَمنی جا مِهمون نِوازی هاکِردِه، شِمِسِه سَلام رَسانِّه. اِراستوس گه شهری خَزونِه دارِ، و اَمِه بِرار کوآرتوس شِمِسِه سلام رَسانِنِه. {اَمِه خِداوند عیسی مسیحی فیض شِما هَمه ای هَمرا دَوو. آمین.} اِسا وی جلالِ گه بَتِنِّه طبقِ می انجیل و عیسی مسیحی موعظه شِمارِ تقویت هاکِنِه_ یَعنی طبقِ یَتِه رازی کَشف هاکِردَن گه از اوَّلِ دِنیا جاهادا وِه، ولی اَلَن طِبقِ پِیغَمبرِنی بَنوِشت و اَبَدی خِدایی حِکمی هَمرا، دِشتِه مَردِنی سِه معلوم بَوِه، تا وِشون ایمون بیارِن و اطاعت هاکِنِن- ویگه تَنیا حکیمِ خِدائه، عیسی مَسیحی طریقی جا تا اَبَد جَلال ووئِه! آمین. پولُسی طرفی جا گه خِدایی خواستی هَمرا بَخونِس بَوِه تا مَسیحِ عیسایی رَسول ووئِه، و اَمِه بِرار سوسْتِنِسی جا، خِدایی کلیسایی سِه گه قُرِنتُسی شهری دِلِه دَرِه، اونانیگه مسیحِ عیسایی دِلِه تقدیس بَوِنِه و بَخونِس بَوِنِه تا مِقَدَّس زندگی هاکِنَن، دِشتِه اونانی هَمرا گه هر جای دییَر اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی اِسمِ خُونِّنِه، گه اَمِه خِداوند و وِشونی خِداوَندِ: فیض و صِلح و سلامتی، اَمِه پیر، خِدا، و خِداوندْ عیسی مَسیحی طرفی جا، شِمِسِه بیِه. مِن هَمِش شی خِدارِه شِمِه خاطری و خِدایی هون فیض گه عیسی مسیحی دِلِه شِمارِ هادا بَوِه، شِکر کِمِّه. چون شِما مسیحی دِلِه هر چی ای جا، دِشتِه گَب بَزوئن و دِشتِه معرفتی دِلِه، بی نیاز بَوِنی حتّی هون جوریگه اَمِه گِواهی مَسیحی خَوَری شِمِه میِن تأیید بَوِه، هَمونجور گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی دَگِرِسَنِ اِنتِظار کَشِنِنی، هیچ پیشکَشی جا بی نصیب نینی، وی تا آخر شِمارِ پابرجا دارنِه، تا اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی روزی دِلِه بی تقصیر ووئین. خِدا وفادارِ،‌ هون خِدایی گه شِمارِ شی ریکا، اَمِه خِداوند عیسی مسیحی رفاقتی سِه بَخونِسِه. اِی بِرارِن، اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی اِسمی هَمرا شِمِه جا خواهِش کِمِّه گه همدیری هَمرا یَکدل ووئین و شِمِه میِن جِدایی دَنیوو، بَلگی هَم فِکری دِلِه و هَم نظری دِلِه یَتّا ووئین. چونگه می بِرارِن، خلوئه ای اَهلِ خِنِه مِنِه خَوَر هادانِه گه شِمِه میِن دَعوا مِرافِه دَرِه. می منظور هَینِه گه شِمِه جا یَنَفَر گِنِه، «مِن پولُسی دِمالرو هَسمِه»؛ هون یَتّا گِنِه، «مِن آپولُسی دِمالرو هَسمِه»؛ یَت دییَر گِنِه، «مِن کیفایی دِمالرو هَسمِه»؛ و یَنَفَر دییَر هَم گِنِه، «مِن مَسیحی دِمالرو هَسمِه.» مَگِه مَسیح رَسَد بَوِه؟ مَگِه پولُس وِه گه شِمِه خاطری صلیبی سَر بوردِه؟ مَگِه پولُسی اِسمی هَمرا غِسلِ تعمید بَیتِنی؟ خِدارِه شِکر کِمِّه گه اِلّا کْریسپوس و گایوس، شِمِه جا دِ هیچکی دییَرِ تعمید نَدامِه، تا هیچکی نَتِنِّه بُئِه می اِسمی هَمرا تعمید بَیتِنی. مِن اِستِفاناسی خِنِوادِه رِه هَم تعمید هادامِه؛ ویشتَر از هین شی یاد نارمِه دِ هیچکی دییَرِ تعمید هادا ووم. چون مَسیح مِنِه نَرِسانیِه تا تعمید هادَم بَلگی تا اِنجیلِ موعظه هاکِنَم، و نا دِنیایی حکیمونِه گَبایی هَمرا گه قانع کِنِّه، نَکِنِه مسیحی صلیبی قِوَّت هیچ بَوو. چون صلیبی پِیغِم اونانیسِه گه هلاک وونِنِه نادونیِه، ولی اَمِسِه گه نِجات گیرمی خِدایی قِوَّتِ. چون اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «حکیمِنی حکمتِ از بِین وَرمِه بافهمِ آدَمنی فهمِ هیچ کِمِّه.» حکیمِ آدم کِجِه دَرِه؟ توراتی مَلِّم کِجِه دَرِه؟ اونانیگه هَین زَمونِه ای دِلِه نظر دِنِنِه کِجِه دَرِنِه؟ مَگِه خِدا دِنیایی حکمتِ نادونی نَکِردِه؟ چون از اوجِه گه طبقِ خِدایی حکمت، دِنیا نَتِنِسِه حِکمتی راهی جا خِدارِه بِشناسِه، خِدا هینجور صلاح بئیِه گه هَین نادونی ای راهی جا گه اَما موعظه کِمّی، اونانیگه ایمون اُرِنِه رِه نِجات هادِه. چون یَهودین نِشونِه ها خواینِنِه و یونانیِن حکمتی دِمال دَرِنِه، ولی اَما مصلوب بَوِه مسیحِ موعظه کِمّی گه یهودینی سِه یَتِه سنگی تَرائه گه لَغزِنِه و غیریهودیِنی سِه نادونیِه، ولی اونانیگه بَخونِس وونِنِه رِه، چی یهودی و چی یونانی، مسیح، خِدایی قِوَّت و خِدایی حکمتِ. چون اونچی گه خِدایی خَوَری نادونی ویمّی، آدَمی ای حکمتی جا حکیمترِ، و اونچی گه خِدایی خَوَری ضعف ویمّی آدَمی ای قِوّتی جا قویتَرِ. اِی بِرارِن، شی وَضعِ شی یاد بیارین: هون موقِه گه خِدا شِمارِ بَخونِسِه، ویشتَرِ شِما دِنیایی اِرزشهایی هَمرا، حکیم بِشمارِس نَوونِسِنی؛ و ویشتَرِ شِما قِدّارِن یا نجیب زادِگونی جا نَوِنی. ولی خِدا اونچی گه دِنیا نادونی دِنِّه رِه، اِنتخاب هاکِردِه تا حکیمِنِ شَرمنده هاکِنِه؛ و خِدا اونچی گه دِنیا ضعیف اِشمارنِه رِه، اِنتخاب هاکِردِه تا قِدّارِنِ شرمنده هاکِنِه؛ خِدا اونچی گه هَین دِنیایی دِلِه پست و کِچیکِ، حتّی هون چیایی گه هیچ هسِّنِه رِه، اِنتخاب هاکِردِه تا هر اونچی گه دَرِه رِه از بِین بَوِرِه، تا هیچ آدَمی خِدایی پِش فخر نَکِنِه. وی خاطریه گه شِما عیسی مسیحی دِلِه دَرِنی. اون عیسی مسیح گه خِدایی طرفی جا اَمِسِه حکمت بَوِه، یَعنی صالحی، قِدّوسیت و آزادی. تا هَمونجور گه اِرمیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بیمو: «هر‌ کی فخر کِنِّه، خِداوَندِ فخر هاکِنِه.» اِی بِرارِن، هون موقِه گه شِمِه وَر بیمومِه، نیمومِه گه خِدایی رازیشونِه شِمِسِه، گَت گَتِه گَب یا حکمتی هَمرا اعلام هاکِنِم. چون تصمیم بَیت وِمِه شِمِه میِنی هیچی رِه نَئُنِم اِلّا عیسی مَسیح، هون هَم مَصلوب بَوِه عیسی. مِن ضَعف و تَرس و لَرزی هَمرا شِمِه وَر دَوِمِه، و می گَبا و می پِیغِم حکیمونِه کلماتی هَمرا گه قانع کِنِّه، نَوِه، بَلگی اونانِه خِدایی روح و خِدایی قِوَّتی هَمرا بُتِمِه. تا شِمِه ایمون نا آدَمنی حکمتی هَمرا، بَلگی خِدایی قِوَّتی هَمرا ووئِه. با هَین وِجود، اَما گَتِه آدمنی میِن حکمتِ گِمی، هر چَن نا حکمتی گه هَین زَمونِه ای جا ووئه یا اونانیگه هَین زَمونِه ای حاکِمِنی جانِه، گه بَمِردَنی سِه مَحکومِنِه، بَلگی اَما خِدایی حکمتی جا گه راز هَسِّه و جاهادائه گَب زَمّی، همون حکمتی گه خِدا اونِه پِش از هَینگَه دِنیارِه خلق هاکِنِه اَمِه جَلالی سِه مِعیَّن هاکِردِه. هَین زَمونه ای حاکِمِن هیچکدیم هَین حکمتِ نِفَهمِسِنِه، چون اگه اونِه فَهمِسِنِه، خِداوندِ جلالِ مصلوب نَکردِنِه. هَمونجور گه اِشعیای پیغمبری کیتابی دِلِه، بَنوِشت بَوِه: «اونچی رِه گه هیچ چِشی نَئیِه، هیچ گوشی نِشنُسِه، و هیچکسی فِکر نَرسیِه رِه، خِدا شی دوسدارنی سِه فَراهم هاکِردِه.» خِدا هَین چیارِه شی روحی طریقی جا اَمِسِه آشکار هاکِردِه. چون خِدایی روح هَمه چیرِه، دَکلاش وَکلاش کِنِّه حتّی خِدایی جَلترین رازیشونَم. چون کیِه گه آدَمی ای فِکرایی جا خَوَر دارِه، اِلّا شِه وی روح گه وی دِلِه دَرِه؟ هَینِسه، فقط خِدایی روحِ گه خِدایی فِکرایی جا خَوَر دارنِه. اِسا اَما نا هَین دِنیایی روح، بَلگی یَتِه روحِ بِدس بیاردمی گه خِدایی جائِه، تا اونچی خِدا اَمارِه هدیه هادارِه، دِنّیم. و هَینی جا گَب زَمّی، اونَم نا هون کلماتی گه آدَمی ای حِکمتی جا یاد بَئیت ووئیم، بَلگی هون کلماتی هَمرا گه خِدایی روح اَمارِه یاد دِنِه؛ هَینِسه روحانی حَیقَتارِه اونانیسِه گه خِدایی روحِ شی دِلِه دارِنِه گِمی. آدمی گه هوا و هوسی دِمال دَوو هون چیایی گه خِدایی روحِ ربط دارنِه رِه قَبول نَکِنِّه، چون وی نظر نادونیِه، و نَتِنِّه اونِه بِفَهمِه، چون فقط خِدایی روحی هَمرا بِشِنِه اونی دِرِسی رِه تشخیص هادائن. آدَمی گه خِدایی روحِ دارنِه هَمه چی ای خَوَری داوری کِنِّه، ولی هیچکی نَتِنِّه وی خَوَری داوری هاکِنِه. «چون کیِه گه خِداوندی فِکرِ بِفَهمِه تا وِرِه تعلیم هادِه؟» ولی اَما مَسیحی فکرِ دارمی. اِی بِرارِن، ولی مِن، نَتِنِسِمِه اونانی تَرا گه خِدایی روح وِشونی دِلِه دَرِه گَب بَزِنِم بَلگی هِتی اونانی تَرا گه هوا و هوسی دِمال دَرِنِه گَب زَمِّه، یَعنی هِتی اونانی تَرا گه مَسیحی دِلِه، کِچیک وَچِنِه. مِن شِمارِ شیر هادامِه نا گوشت، چون وی آمادگی رِه ناشتِنی و حَلا هَم نارِنی، چون حَلا هوا و هوسی دِمال دَرِنی. وختی شِمِه میِن حَسودی و دعوا دَرِه، مَگِه هَین نِشون نَدِنِه گه هوا و هوسی دِمال دَرِنی و هِتی بقیِه آدَمِنی تَرا رفتار کِننی؟ چون وختی یَنَفَر گِنِه: «مِن پولُسی دِمالرو هسمِه،» و یَنَفَر دییَر گِنِه: «مِن آپولُسی دِمالرو هسمِه،» مَگِه بَقیِه آدَمِنی تَرا نینی؟ مَگِه آپولُس کیِه؟ پولُس کیِه؟ وِشون فقط خادمِنی هَسِّنِه گه خِدا هر کِدیمِ یَتِه وظیفه‌ هادا تا وِشونی طریقی جا شِما ایمون بیارین. مِن تیمِ دَکاشتِمِه و آپولُس اونِه اُو هادا، ولی خِدا وِه گه اونِه سبز هاکِردِه. پَس نا اونیگه کارنِه حِساب اِنِه و نا اونیگه اُو دِنِه، بَلگی فقط خِدائِه گه اونِه سبز کِنِّه. اونیگه کارنِه و اونیگه اُو دِنِه، هر دِتا یَتِّه هَسِّنِه و هر کِدیم شی زحمت بَکشی ای اَنّا، پاداش گیرِنِه. چون اَما فقط خِدایی همکارِنِمی. شِما خِدایی کِشت و کاری زمی و خِدایی ساختِمونِنی. هون فیضی گه خِدا مِنِه هادایی هَمرا، هِتی ماهرِ معماری تَرا پِی‌ بَکِّنیمِه و ینفر دییَر هون پِئی سَر، ساختمون ساجِنِه. هر کی وِنِه مواظِب ووئِه گه چِتی ساجِنِه. چون هیچکی نَتِنِّه بجز هون پِئی گه بَکِّنی بَوِه یَت دییَر پِی بَکِّنِه، هون پِی شِه همون عیسی مَسیحِ. اِسا، اگه ینفر هَین پِئی سَر یَتِه ساختِمون طِلا یا نِقرِه یا گِرونِ سنگیشون یا چُو یا واش یا کَمِلی جا بَساجِه، هر کسی کار معلوم وونِه، چون هون ’روز‘ هَمه چیرِه بَرمَلا کِنِّه. چون تَش کاری نتیجه رِه معلوم هاکِردِه، و تَش هر کاری گه آدمِن هاکِردِنِه رِه آزمود کِنِّه. اگه کاری گه هون پِئی سَر بَسات بَوِه بِجا بَمونِّه، هون آدم شی پاداشِ گیرنِه. اگه یَنَفری کار تَش بَئیرِه ضَرر وینِّه؛ هر چَن شِه نِجات گیرنِه؛ ولی هِتی اونی تَرائه گه تَشی اَلوکی جا جان دَر بَوِرد وو. مَگِه نَئونِنی گه خِدایی مَعبدنی و خِدایی روح شِمِه دِلِه دَرِه؟ اگه کَسی خِدایی معبدِ لی هادِه، خِدا وِرِه نابود کِنِّه؛ چون خِدایی معبد مِقَدَّس و شِما هون معبدِنی. شِرِه گول نَزِنین. اگه شِمِه جا کَسی فکر هاکِنِه هَین زَمونه ای دِلِه حکیمِ آدمِ، هینِسِه گه حکیم بَوو، وِنِه نادون بَوو. چون هَین دِنیایی حکمت خِدایی نظر نادونیِه. هَمونجور گه ایوبی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «حکیمِ آدمنِ، شِه وِشونی حیله ای هَمرا، گِرِفتار کِنِّه.» و اَی هَم مزموری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «خِداوَند حکیمِ آدمنی فِکرایی جا خَوَر دارنِه و دِنِّه گه هون فکرا بیخدینِه.» پَس هیچکَس دِ آدَمِنِ فخر نَکِنِه. چون هَمه چی شِه شِمِنِه هَسِّه، چی پولُس، چی آپولُس، چی کیفا، چی دِنیا، چی زندگی، چی بَمِردَن، چی حال و چی آینده، دِشتِه هَینِن شِه شِمِنِه هَسِّه و شِما مسیحی سِه هَسِّنی و مَسیح خِدایی سِه. هر کی وِنِه اَمارِه مَسیحی خادِمن و مِواشرِنی دید هارشِه گه خِدایی رازیشون وِشونِه اَمانت بِسپارِس بَوِه. علاوه بَر هَین اِنتظاری گه مِواشری جا شونِه هَینِه گه وَفادار ووئِه. ولی میسِه شِمِه قِضاوت یا یَت دییَر آدَمی مَحکَمِه ای قِضات مِهم نیِه. در واقع حتّی مِن شِه هَم شِرِه قِضاوت نَکمِّه. چون شی دِلِه عیبی نَویمِه، ولی هَین مِنِه تَبرَئه نَکِنِه. بَلگی خِداوَندِ گه مِنِه قِضاوت کِنِّه. پَس هیچی ای خَوَری پِش از وی موقِه قِضاوت نَکِنین تا هَینگه خِداوَند بیِه. وی اونچی گه اَلَن تاریکی ای دِلِه جاهادائِه رِه روشِنایی ای دِلِه معلوم کِنِّه و دِلیشونی نیَّتِ بَرمَلا کِنِّه. اَزما هر کی شی تَعریف و تمجیدِ خِدایی جا گیرنِه. اِی بِرارِن، مِن دِشتِه هَین چیارِه شی خَوَری و آپولُسی خَوَری شِمِه خیر و صلاحی سِه بُتِمِه تا شِما هَین گَبایی مَعنی رِه اَمِه جا یاد بَیرین گه، اونچی ای جا گه بَنوِشت بَوِه، پِشتَر نَشوئین. تا هیچکِدیم از شِما یَنَفَر دییَری پِش فَخر نَکِنِه. چون کی تِرِه یَجور دییَر وینِّه؟ چی دارنی گه تِرِه هادا نَوِه وو؟ پَس اگه تِرِه هادا بَوِه، چه یَجور فخر کِنّی گه اِنگار هَینجور نیِه؟ اِنگار شِما هر اونچی گه خوایسِنی رِه بَرِسینی! اِنگار اَلَن پولدار بَوِنی! بدونِ اَما شِما پادشاه بَوِنی! و کاش گه پادشاهی کِردِنی تا اَما هَم شِمِه هَمرا پادشاهی کِردِمی! چون مِن فکر کِمِّه گه خِدا اَما رَسولِنِ دِشتِه مَردنی جا آخرتر، تَماشایی سِه بِشتِه، هِتی اونانی تَرا گه بَمردنی سِه محکوم بَوِنِه، چون دِنیا، فرشتگون و آدمِن اَمارِه تَماشا کِنِنِه. اَما مَسیحی خاطری نادونمی، ولی شِما مَسیحی دِلِه حکیمِنی! اَما ضعیفمی، ولی شِما قَوینی! شِما مِحتَرمِنی، ولی اَما حِرمتی نارمی! اَما تا اَلَن هَم، وَشنی و تَشنیمی، و فقیرِنی لیواسِ دَکِردمی. کِتک بَخاردمی و آوارِه بَوِمی. شی دَسی هَمرا کار کِمّی و زحمت کَشمی. وختی اَمارِه اَراشت هاکِنَن، وِشونی سِه دعای خیر کِمّی؛ و وختی آزار بَوینیم، تَحَمِل کِمّی؛ وختی اَمارِه تِهمَت زَنِنِه، خِبی ای هَمرا جِواب دِمی. تا همین‌ اَلَنم، اَما دِنیایی دِلِه ای سوس و هَمه چی ای آشغال بَوِمی. هَینِه نَنویسمِه تا شِمارِ شَرمَندِه هاکِنِم، بَلگی نِویسِمِه تا شی عزیزِ وَچیلِه ای تَرا شِمارِ نصیحت هاکِنَم. چون حتّی اگه هِزارِن مَلِّم مَسیحی دِلِه دارین، ولی خِیلی پیر نارِنی، چون مِن اِنجیلی طریقی جا عیسی مسیحی دِلِه شِمِه پیر بَوِمِه. پَس شِمِه جا خواهش کِمِّه میجا سَرمَخش بَیرین. هَینِسه تیموتائوسِ گه می عزیزِ وَچِه و خِداوندی دِلِه وفادارِ رِه شِمِه وَر بَرِسانیمِه. تا می راهارِه مَسیحْ عیسایی دِلِه شِمِه یاد بیارِه، هَمونجور گه هون راهارِه دِشتِه کلیساهایی دِلِه و هَمه جا تعلیم دِمِه. بعضیا مغرور بَوِنِه، و وِشون گِمون کِنِنِه گه دِ مِن شِمِه وَر نیئِمِه. ولی اگه خِدا بَخواد خِیلی زود شِمِه وَر اِمِه و نا فقط هَین مغرورِنی گَب، بَلگی وِشونی قِوَّتِ پِی وَرمِه. چون خِدایی پادشاهی بِحرف نیِه، بَلگی قِوَّتی دِلِئِه. کِدیم یَتّارِه خواینِنی؟ چُویی هَمرا شِمِه وَر بیئِم یا یَتِه آرومِ روح و مهرَوونی ای هَمرا؟ راستی خَوَر بَرِسیِه گه شِمِه میِن بی عفتی دَرِه، هون هَم جوریگه حتّی بِت پَرَسِن هَم نَتِنِّنِه اونِه تحمِل هاکِنَن. چون بِشنُسِمِه یَتِه مَردی شی کِچیک ماری هَمرا دَرِه. و شِما فخر کِنِنی! مَگِه نِسِه ماتَم بَیرین؟ اونیگه هَینجور هاکِردِه رِه شی میِنی جا دیرگا هاکِنین. چون هر چَن مِن جِسمی دِلِه اوجِه دَنیمِه، ولی روحی دِلِه شِمِه همرامِه، و اَلَن، هِتی یَنفری تَرا گه اوجِه دَرِه، پِشتر شی قضاوتِ وی خَوَری گه هَین کارِ هاکِردِه اعلام هاکِردمِه. وختی شِما خِداوند عیسی مسیحی اِسمی همرا هی وَر جَم وونِنی، و مِن روحی دِلِه شِمِه میِن دَرمِه، خِداوند عیسی مسیحی قِوَّتی هَمرا، شِما وِنِه هَین مَردی رِه شِیطانی دَس بِسپارین تا وی جسمی بَکوشتنی هَمرا، وی روح خِداوندْ عیسایی روزی دِلِه نِجات بَیرِه. شِمِه افتخار هاکِردَن اَصلاََ دِرِس نیِه. مَگِه نَئونِنی گه اَقّدی خَمیرمایه بَتِنِّه دِشتِه خمیرِ وَر بیارِه؟ شِرِه کِهنِه خَمیرمایه ای جا پاک هاکِنین تا تازه خمیر ووئین، هَمونجور گه واقعاً هَم فطیرِنی. چون مَسیح، اَمِه پِسخی وَرکا، قِروونی بَوِه. پَس بیئین عیدِ نا کِهنِه خَمیرمایه ای هَمرا، یَعنی بدخواهی و شِرارَتی خمیرمایه، بَلگی راسی و حَیقتِ فطیرِ نونی هَمرا جشن بَیریم. شی قَبلی نامِه ای دِلِه، شِمِسِه بَنوِشتِمِه گه بی عفتِنی هَمرا رفت و آمد نَکِنین. ولی اَصلاً می مَنظور هَین نَوِه گه هَین دِنیایی بی عفتِنی هَمرا، حریصِن یا حیلِه گرِن، و بِت پَرَسِنی هَمرا رفت و آمد نَکِنین، چون هینجوری وِیسِه دِنیایی جا دیرگا بورین. ولی اَلَن شِمِسِه نِویسِمِه گه اونی هَمرا گه شِرِه بِرار خُونِّه، ولی بی عفتِ یا حریصِ، بِت پَرَسِ و فاش دِنِه، عرق خوار یا حیلِه گر هَسِّه، رفت و آمد نَکِنین، و هَینجور آدَمی هَمرا حتّی همسِفرِه نَووئین. چون مِن چیکار دارمِه گه دیرگایی مَردِنی خَوَری قضاوت هاکِنَم. مَگِه قضاوت اونانی خَوَری گه کلیسایی دِلِه دَرِنِه، شِمِه وَظیفِه نیِه؟ خِدا شِه دیرگایی مَردِنی خَوَری قضاوت کِنِّه. پَس «هون شَرورِ آدَمِ شی میِنی جا دیرگا هاکِنین.» هر وَخت یَتِه از شِما، یَنَفَر دییَری جا شِکایت دارنِه، چِتی جِرأت کِنِّه اونِه نا مِقَدّسینی وَر، بَلگی گِناهکارِنی مَحکمه ای سِه بَوِرِه؟ مَگِه نَئونِنی گه مِقدَّسین دِنیارِه داوری کِنِنِه؟ پَس شِما گه قَرارِ دِنیارِه داوری هاکِنین، چِتی نَتِنِّنی هَین کِچیکِ چیارِه داوری هاکِنین؟ مَگِه نَئونِنی گه اَما فِرشتِگونِ داوری کِمّی؟ چی بَرِسِه هَین چیایی خَوَری داوری هاکِردَن گه زندگی رِه مربوطِه. پَس چه هون موقِه گه هَین چیا شِمِه میِن اِتِّفاق کَفِنِه، اونانی پِش وَرِنی گه کلیسایی دِلِه هیچی حِساب نیئنِنِه؟ هَینِه گِمِه تا شِمارِ شَرمَندِه هاکِنِم. شِمِه میِن یَتِه حَکیم دَنیِه گه بَتِنِّه هَین چیارِه بِرارِنی میِن حَل و فصل هاکِنِه؟ ولی، بِرار، بِراری علِیه مَحکمه ای سِه شونِه، اونم بی‌ایمونِنی وَر؟ اصلاََ شِمِه میِن هَینجور دعوا مِرافه هایی، شِه شِمِسِه، سَر شِکَستِگیه. چه نَخواینِنی مظلوم آدَمِنی تَرا بَووئین؟ چه حاضِر نینی ضرر هاکِنین؟ ولی شِما، شِه ظِلم کِنِنی و بَقیِه رِه ضرر زَنِنی، حتّی شی بِرارِنِ. مَگِه نَئونِنی اونانیگه بَقیه رِه ظِلم کِنِنِه خِدایی پادشاهی ای وارِث نَوونِنِه؟ گول نَخارین! نا بی عِفتِن، نا بِت پَرَسِن، نا زِناکارِن، نا لواط گرِن - نا دِزّیشون، نا حریصِن، نا عرق خارِن، نا اونانیگه فاش دِنِنِه و نا حیلِه گَرِن خِدایی پادشاهی ای وارِث نَوونِنِه. بعضی از شِما قبلاََ هَینجور وِنی، ولی عیسی مسیحِ خِداوندی اِسمی دِلِه و اَمِه خِدایی روحی طریقی جا بَشورد بَوِنی، تَقدیس بَوِنی و صالِح بِشمارِس بَوِنی. «میسِه هَمه چی جایزِ،» ولی هَمه چی فایدِه نارنِه. «میسِه هَمه چی جایزِ،» ولی نِلمِه هیچی می سَر هاجِرا بَوو. «غذا اِشکَمی سِه هَسِّه و اِشکَم غذایی سِه، و خِدا، هَم هَین و هَم هونِه از بِین وَرنِه.» تَن بی عفتی ای سِه نیِه، بَلگی خِداوندی سِه هَسِّه و خِداوَند هَم تَنی سِه، و خِدا، خِداوَندِ مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه و اَمارِه هَم شی قِوَّتی هَمرا زینِّه کِنِّه. مَگِه نَئونِنی گه شِمِه تَن مسیحی اعضائِه؟ یَعنی مَسیحی اعضاء رِه بَیرِم و اونانِه هِتی یَتِه فاحشه‌ای اعضایی تَرا هاکِنِم؟ اَصلاََ! مَگِه نَئونِنی یَنَفَر گه فاحشه‌ای هَمرا دَوو، وی هَمرا یَه تَن وونِه؟ چون توراتی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هون دِتا یَه تَن وونِنِه.» ولی اونیگه خِداوندی هَمرا یَتِه بَوو، وی هَمرا یَتِه روحِ. بی عِفَتی ای جا دربورین! هر گِناهِ دییَری گه آدَم هاکِنِه وی تَنی جا دیرگائه، ولی اونیگه بی عِفَتی کِنِّه، شی تَنِ گِناه کِنِّه. مَگِه نَئونِنی گه شِمِه تَن روح القدُسی معبدِ گه شِمِه دِلِه دَرِه و هونِه خِدایی جا بَیتِنی؟ شِما دِ شِنِه نینی. چون شِما یَه قیمتی هَمرا بَخری بَوِنی، پَس خِدارِه شی تَنی دِلِه جَلال هادین. اِسا هون چیایی خَوَری گه میسِه بَنوِشت وِنی: «مَردی سِه خِب نیِه گه یَتِه زَنارِه دَس هاکِنِه.» ولی بی عِفَتی هایی وَسوسه ای خاطری گه دَرِه، هر مَردی وِنِه شی زَنارِه دارِه، و هر زَنا شی مَردی رِه دارِه. مَرد وِنِه دِینی گه نِسبت به شی زَنا دارنِه رِه بِجا بیارِه و زَنا هَم وِنِه دِینی گه نِسبت به شی مَردی دارنِه رِه بِجا بیارِه. چون زَن شی تَنی اختیارِ نارنِه بَلگی وی مَردی وی تَنی اِختیارِ دارنِه، و مَرد هَم شی تَنی اختیارِ نارنِه بَلگی وی زَنا وی تَنی اختیارِ دارنِه. هَمدِیَرِ بی نَصیب نِلین، بِجز هینگِه اَقَدّی و همدیری رضایتی هَمرا ووئِه تا شی وَختِ دِعایی سِه بِلین. ولی اَزما اَی هَم هَمدِیَری هَمرا دَووئین، نَکِنِه شِیطان شِمارِ هَینی خاطری گه نَتِنِّنی شی دَمِ دارین وَسوَسِه ای دِلِه اِنگِنِه. مِن هَینِه حِکم نَکِمِّه، بَلگی فقط جایِز دِمِّه. کاش هَمه می تَرا وِنِه، ولی هر کی شی عطیِه رِه خِدایی جا بَیتِه؛ یَتِه یَجور عطیِه دارنِه و هون یَتّا یَجور دییَر. اَذَبِن و بیوِه‌ زَناکِنِنِ گِمِه گه خِبِ می تَرا اَذَب بَمونِن. ولی اگه نَتنِّنِه شی دَمِ بیرِن، وِنِه عروسی هاکِنِن، چون عروسی هاکِنِن بِهترِ تا هَوسی تَشی دِلِه بَسوجِن. می حِکم اونانیگه عروسی هاکِردِنِه ای سِه هَینِه - نا می حِکم: بَلگی خِداوندی حِکم - گه زَن نِنِه شی مَردی ای جا سیوا بَوو. ولی اگه هَینجور هاکِردِه، دِ نِنِه شی هاکِنِه و یا هَینگه وِنِه شی مَردی ای وَر دَگِردِه. مَرد هَم نِنِه شی زَنارِه طلاق هادِه. بَقیه رِه گِمِه - مِن گِمِه نا خِداوَند - گه اگه یَتِه بِرار بی ایمونِ زَنا دارنِه و هون زَنا راضیِه گه وی هَمرا زندگی هاکِنِه، هون بِرار نِنِه شی زَنارِه طلاق هادِه. اگه یَتِه زَنا، بی ایمونِ شی دارنِه و هون مَردی راضیِه وی هَمرا زندگی هاکِنِه، هون زَنا نِنِه شی مَردی رِه طلاق هادِه. چون بی ایمونِ مَردی شی زَنایی خاطری تقدیس وونِه و بی ایمونِ زَنا شی مَردی ای خاطری تقدیس وونِه. وَگَرنَه، شِمِه وَچیلِه نَجِس وونِسِنِه؛ ولی هَینجور نیِه، بَلگی وِشون مِقدَّسِنِه. ولی اگه اونیگه بی ایمونِ بَخواد سیوا بَوو، بِل هَینجور هاکِنِه. هَینجور موقِه دِ ایموندارِ بِرار یا خاخِر مَجبور نیِه وی هَمرا زندگی هاکِنِه. خِدا اَمارِه صِلح و سلامَتی ای سِه بَخونِسِه. چون اِی زَن، کِجِه دَری دِنّی نَتِنّی شی مَردی رِه نِجات هادی؟ یا اِی مَرد، کِجِه دَری دِنّی گه نَتِنّی شی زَنارِه نِجات هادی؟ فقط، هر کی هَمونجور زندگی هاکِنِه گه خِداوَند ویسِه دَر نَظَر بَیتِه و خِدا اونیسِه وِرِه بَخونِسِه. هَین حِکمیِه گه مِن دِشتِه کلیساهایی دِلِه گِمِه. مَگِه هیچکی دَوِه هون موقِه گه دِ بَخونِس وونِسِه خَتنِه هَسوِه وو؟ هینی دِمال دَنیوو گه خَتنِه ای نِشونِهارِه بَیرِه. مَگِه هیچکی دَوِه هون موقِه گه دِ بَخونِس وونِسِه خَتنِه نَوِه وو؟ هون آدَم خَتنِه بَووئَنی دِمال دَنیووئه. چون خَتنِه بَووئَن یا نَووئن مِهم نیِه، بَلگی خِدایی احکامِ داشتن مِهمِه. هر کی هر وضعی دِلِه گه بَخونِس بَوِه بَمونِّه. هون موقِه گه بَخونِس بَوِئی، نوکر وِه ای؟ نَتِرس. ولی اگه بَتِنّی شی آزادی رِه بِدَس بیاری، فرصتِ از دَس نَدِه. چون اونیگه خِدایی طرفی جا نوکَری ای سِه بَخونِس بَوِه، خِداوَند وِرِه آزاد هاکِردِه. هَمونجور اونی هَم گه آزادی ای دِلِه بَخونِس بَوِه، مَسیحی نوکرِ. یَه قیمتی هَمرا بَخری بَوِنی، آدَمِنی نوکَر نَووئین. پس، اِی بِرارِن، هر کی هر وضعی دِلِه گه بَخونِس بَوِه، هَمون وَضعی دِلِه خِدایی حِضور بَمونِّه. و ولی اَذَبِنی خَوَری، خِداوندی جا حِکمی نارمِه؛ ولی بعنوان کَسی گه خِداوندی رَحمَتی طریق قابل اعتمادِ، شی گَبِ زَمِّه. مِن فِکر کِمِّه گه هَین زَمونِه ای سختیایی خاطری، آدَمی ای سِه بِهترِ هَمون وضعی دِلِه گه دَرِه، بَمونِّه. اگه زَن دارنی، سیوا بَووئَنی دِمال دَنیواش، و اگه زَن نارنی، زَن بَوردنی دِمال دَنیواش. ولی اگه زَن بَوِری، گِناه نَکِردی؛ و اگه یَتِه اَذَبِ کیجایی هَمرا عروسی هاکِنِه، گِناه نَکِردِه. با هین وِجود، اونانیگه عروسی کِنِنِه هَین زندگی ای دِلِه سختی کَشِنِنِه و مِن نَخوایمِه شِما زَجر بَکِشین. بِرارِن، می منظور هَینگه وَخت کَمِ. بعد از این، اونانیگه زَن دارِنِه جوری زندگی هاکِنِن گه اِنگار زَن نارِنِه؛ و اونانیگه عزادارِنِه، جوری رَفتار هاکِنِن گه اِنگار عَزادار نینِه؛ و اونانیگه خِشالِنِه، جوری رَفتار هاکِنِن گه اِنگار خِشال نینِه؛ و اونانیگه یَچی خَرینِنِه، جوری رَفتار هاکِنِن گه اِنگار هیچی نَخرینِه؛ و اونانیگه هَین دِنیایی جا مَنفعت وَرِنِه، جوری رَفتار هاکِنِن گه اِنگار مَنفعتی نَوِرِنِه. چون هَین دِنیایی اَلَنی وضع دِ گِذِرنِه. می خواسِّه هَینِه گه هر دِلواپسی ای جا دور ووئین. اَذَبِ مَردی خِداوندی کارایی دِلواپسِ، هَینی دِلواپسِ گه چِتی خِداوندِ خِشال هاکِنِه؛ ولی زَن دارِ مَردی هَین دِنیایی کارایی دِلواپسِ، هَینی دِلواپسِ گه چِتی شی زَنارِه خِشال هاکِنِه، و وی حواس خِدا و وی زَنایی میِن رَسد وونِه. هینجوری، اَذَب و یا نومزِدارِ کیجا، خِداوندی کارایی دِلواپَسِ، هَینی دِلواپسِ گه چِتی جسمی دِلِه و روحی دِلِه مِقدّس ووئِه. ولی شی دارِ زَنا هَین دِنیایی کارایی دِلواپسِ، هَینی دِلواپسِ گه چِتی شی مَردی رِه خِشال هاکِنِه. مِن هَینِنِه شِمِه مَنفعتی سِه گِمِه، نا هَینگه شِمِه دَمِ بَیرِم. بَلگی می منظور هَینِه گه دِرِس زندگی هاکِنین و بی هیچ دِلواپسی ای شِرِه خِداوندی سِه وقف هاکِنین. اگه یَنَفَر گِمون هاکِنِه گه دِ شی نومزِه ای هَمرا دِرِس رَفتار نَکِنِه، اگه خِیلی هَوَسیِه، و وِنِه هینجور هَم ووئه، بِلین اونچی گه وی نظر دَرِه رِه هاکِنِه: بِلین عروسی هاکِنِن، هَین گِناه نیِه. ولی اگه یَنَفَر شی تَصمیمی سَر دَرِه و فشاری دِلِه دَنیِه، بَلگی بَتنِّه شی دَمِ بَیرِه و شی تصمیمِ بَیتِه گه فعلاً شی نومزِه ای هَمرا عروسی نَکِنِه، هون هَم دِ خِبِ کار کِنِّه. پَس اونیگه شی نومزه ای هَمرا عَروسی کِنِّه، خِبِ کار کِنِّه؛ ولی اونیگه عروسی نَکِنِّه، حتّی کارِ بهتری هَم هاکِردِه. یَتِه زَنا تا وختی گه وی مَردی زینِّئِه، وی پابندِ. ولی اگه وی مَردی بَمِردِه، آزادِ تا هر کی گه خواینِه رِه بَوِرِه، فقط خِداوندی دِلِه. با هَین وِجود، مِن فِکر کِمِّه اگه شی نَکِنِه، خِشوَخت تَرِ؛ و گِمون کِمِّه گه مِنَم خِدایی روحِ دارمِه! و اِسا بِتیشونی پیشکَش بَوِه خِراکی خَوَری: دِمّی گه «اَما هَمه معرفتِ دارمی.» همین معرفت غِروری باعث وونِه، ولی مِحبت آدمِ بَنا کِنِّه. اگه یَنَفَر گِمون کِنِّه یَچی دِنِّه، حَلا اونچی گه وِنِه دِنِّه رِه نَئُونِّه. ولی اونیگه خِدارِه دوس دارنِه، خِدا وِرِه اِشناسِنِه. پَس بِتیشونی پیشکش بَوِه خِراکی بَخاردنی خَوَری، دِمّی گه هَین دِنیایی دِلِه «بِت هیچِ،» و «اِلّا یَتِه خِدا، خِدای دییَری دَنیِه.» چون هر چَن دَرِنِه اونانیگه خِدایِن بَخونِس وونِنِه، چی زَمینی دِلِه و چی آسِمونی دِلِه، هَمونجور گه واقعاً هَم یَتِخِیلی’خِدایِن‘ و یَتِخِیلی’خِداوندِن‘ دَرِه - با هین وجود، اَما فقط یَتِه خِدا دارمی، یَعنی آسمونی پیر، گه هَمه چی ویجائِه و اَما ویسِه هَسمی؛ و فقط یَتِه خِداوَند دَرِه، یَعنی عیسی مَسیح، گه هَمه چی وی طریقی جائه و اَما وی طریقی جا هسمی. هر چَن هَمه هَین معرفتِ نارِنِه. ولی بعضیا تا اَلَن جوری بِتیشونِه عادت هاکِردِنِه گه اگه همین اَلَن هَم هَینجور خِراکهایی بَخارِن، خیال کِنِنِه هون خِراک راساسی بِتیشونی پیشکَش بَوِه؛ و از اوجِه گه وِشون ضعیفِ وِجدان دارِنِه، نَجِس وونِنِه. «خِراک، اَمارِه خِدارِه نَزیک نَکِنِّه»؛ نا نَخاردَنی هَمرا بَدتَر وومی، نا بَخاردَنی هَمرا بِهتر. ولی مِواظب ووئین شِمِه هَین حَق، هینی باعث نَوو گه ضعیفِ آدَمن لَغزش بَخارِن. چون اگه اونیگه یَتِه ضعیفِ وِجدان دارنِه، تِرِه گه هَینی خَوَری معرفت دارنی، بِت خِنِه ای دِلِه غذایی سَر بَوینِه، مَگِه وی هَم وسوسه نَوونِه بِتیشونی پیشکَش بَوِه خِراکِ بَخارِه؟ هَینجوری، تی معرفت باعث وونِه هون ضعیفِ آدم هلاک بَوو گه مَسیح وی خاطری بَمِردِه. پس وختی هَینجوری شی بِرارِنی علِیه گِناه کِنِنی و وِشونی ضَعیفِ وِجدانِ زخمی کِنِنی، مسیحی علِیه دِ گِناه کِنِنی. هَینِسه، اگه خِراک می بِراری لغزشی باعث وونِه، هیچ وخت گوشت نَخارمِه تا وی لَغزِشی باعث نَووم. مَگِه آزاد نیمِه؟مَگِه رَسول نیمِه؟ مَگِه اَمِه خِداوند عیسی رِه نَئیمِه؟ مَگِه خِداوندی دِلِه شِما می کاری ثَمر نینی؟ اگه بَقیه ای سِه رَسول نَووم، لااقّل شِمِنِه هَسمِه؛ چون شِما مِهرِ تأییدی هَسّنی گه ثابت کِنِّه مِن خِداوندی دِلِه رَسولمِه. می دِفاع اونانی پِش گه می خَوَری قضاوت کِنِنِه، هَینِه. مَگِه حَق نارمی بَخاریم و بَنوشیم؟ مَگِه حَق نارمی هِتی بَقیه رَسولِن و خِداوندی بِرارِن و کیفایی تَرا، شی هَمرا یَتِه ایموندارِ زَنا داریم؟ فقط مِن و بَرنابا هَسمی گه وِنِه شی زندگی ای سِه کار هاکِنیم؟ کدیم سربازِ گه شی خَرجی ای خِدمتِ هادِه؟ کیِه گه یَتِه اَنگور باغ دِرِس هاکِنِه و وی میوه ای جا نَخارِه؟ کیِه گه یَتِه گَلِّه‌ رِه چَپونی هاکِنِه و وی شیری جا نَخارِه؟ مَگِه هَین چیارِه آدَمی فِکرایی هَمرا گِمِه؟ مَگِه شریعَت هَم هَینِه نُنِه؟ چون موسایی شریعتی دِلِه بیمو گه «گُوئی گه دِ خَرمَن کِنِّه ای دِهِنِ نَوِن.» مَگِه خِدا گُوئیشونی سِه دِلواپَسِ؟ مَگِه راساسی هَینِه اَمِه خَوَری نُنِه؟ اَرِه، هَین کَلام اَمِسِه بَنوِشت بَوِه، چون موقِه ای گه یَنَفر زَمی رِه شِخم زَنِّه، و یا خَرمَن کِنِّه، وِنِه اِمید دارِه گه مَحصولی جا سهمی وَرنِه. اگه اَما شِمِه میِن روحانی چیا دَکاشتِمی، خِیلی کارِ گه، شِمِه جا کِمکِ مالی بَخایم؟ اگه بَقیِه حَق دارِنِه گه هَینجور چیارِه شِمِه جا بَخوان، مَگِه اَما ویشتَر حَق نارمی؟ با هَین وِجود، اَما هَین حَقی جا استفاده نَکِردمی، بَلگی هر چیرِه تَن هادامی تا مسیحی اِنجیلی راهی سَر مانعی نِشت ووئیم. مَگِه نَئونِنی اونانیگه معبدی دِلِه کار کِنِنِه، شی غذارِه معبدی جا گیرِنِه، و قِروونگاهی خادِمِن هَم اونچی ای جا گه قروونگاهی سَر پیشکَش وونِه، سَهم وَرِنِه؟ همینجور هَم، خِداوَند حِکم هاکِردِه گه اونانیگه اِنجیلِ اعلام کِنِنِه وِنِه شی روزی رِه، اِنجیلی جا هایرِن. ولی مِن هیچکدیم از هَین حَقّ و حِقوقی جا استفادِه نَکِردِمِه و هَینِه هَم نَنویسِمِه تا می حَق، هَینجور هاکِنین. چون بَمیرم بِهترِ تا هَینگه کسی می هَین افتخارِ هیچ هاکِنِه. چون اگه مِن دِ اِنجیلِ موعظه کِمِّه هَین حَقِّ مِنِه نَدا گه افتخار هاکِنِم، چون می وظیفِئه هَین خِدمتِ اَنجام هادَم، وای بَر مِن اگه هَین اِنجیلِ موعظه نَکِنِم! چون اگه هَین کارِ شی میلی هَمرا اَنجام داوِمِه، پاداش گیتِمِه، ولی اگه می میلی هَمرا نَووئِه، فقط شی وظیفِه رِه اَنجام دِمِه. پس می پاداش چیِه؟ هَینگه اِنجیلِ مَجانی موعظه هاکِنِم و هون حَقّ و حِقوقی گه ویجا دارمِه رِه استفاده نَکِنِم. چون با هَینگه هَمه چی ای جا آزادمِه، شِرِه هَمه ای نوکَر هاکِردِمِه تا خِیلیارِه مسیحی سِه بِدَس بیارِم. یهودینی وَر هِتی یَهودینی تَرا رَفتار هاکِردِمِه، تا یَهودیِنِ مسیحی سِه بِدس بیارِم، اونانی هَمرا گه شَریعَتی بِن دَرِنِه هِتی اونانی تَرا گه شَریعَتی بِن دَرِنِه رَفتار هاکِردِمِه تا اونانیگه شَریعتی بِن دَرِنِه رِه مسیحی سِه بِدَس بیارِم، (هر چَن شِه شریعتی بِن دَنیمِه). اونانیگه شریعتی بِن دَنینِه ای پِش هِتی اونانیگه شریعتی بِن دَنینِه ای تَرا رفتار هاکِردِمِه تا اونانیگه شریعتی بِن دَنینِه رِه مسیحی سِه بِدس بیارِم. (هر چَن شِه بدونِ خِدایی شریعت نیمِه، بَلگی مسیحی شریعتی مِطیعمِه). ضَعیفِنی هَمرا، ضعیف بَوِمِه تا ضَعیفِنِ مسیحی سِه بِدس بیارِم. همه‌کسی سِه هَمه چی بَوِمِه تا هرجور وونِه بعضیارِه نِجات هادِم. مِن دِشتِه هَینِنِه اِنجیلی خاطری کِمِّه، تا بلگی وی بَرکتی دِلِه سهمی دارِم. مَگِه نَئونِنی گه دُویی مِسابقه ای دِلِه، هَمه دُو کِنِنِه، ولی فقط یَنَفَر جایزه رِه وَرنِه؟ پس شِما جوری دُو هاکِنین گه بَوِرین. هر کی مِسابِقه ای سِه شونِه، هر چی ای دِلِه شی دَمِ گیرنِه. وِشون هَین کارِ کِنِنِه تا هون تاجی گه از بِین شونِه رِه بِدَس بیارِن، ولی اَما هَین کارارِ کِمّی تا هون تاجی گه از بیِن نَشونِه رِه بِدَس بیاریم. پَس مِن بی هدف دُو نَکِمِّه؛ مِن هِتی هون آدمی تَرا گه هَوارِ میس زَنِّه؛ میس نَزِمِّه؛ بَلگی شی تَنِ سختی دِمِه و اونِه هِتی یَتِه بَردِه ای تَرا اسیر دارمِه، تا نَکِنِه بعد از هَینگه بقیِه رِه موعظه هاکِردِمِه، شِه رَد بَووم. اِی بِرارِن، چون نَخوایمِه هَین جریانی جا بی خَوَر ووئین گه اَمِه پیرِن هَمه اَبری بِن دَوِنِه و هَمه دریایی میِنی جا رَد بَوِنِه. دِشتِه وِشون اَبری دِلِه و دریایی دِلِه غِسلِ تعمید بَیتِنِه، و هَین کاری هَمرا هَم هادانِه گه خواینِنِه موسایی دِمالرو ووئن. و هَمه همون روحانی غذارِه بَخاردِنِه و هَمون روحانی نوشیدنی رِه بَنوشینِه؛ چون هون روحانی کِری جا نوشینِه گه دِ وِشونی دِمال ایمو، و هون کِر مَسیح وِه. با هَین وِجود، خِدا ویشتَرِ وِشونی جا راضی نَوِه، هَینِسه وِشونی جِنازِه ها دِشتِه صحرایی دِلِه پخش و پَلا بَوِه. اِسا، هَین چیا اِتِّفاق دَکِتِه تا اَمِنِه نِمونِه ای ووئِه، تا اَما هِتی وِشونی تَرا بَدی هاکردنی سِه میل ناریم. بِت پَرَس نَووئین، هَمونجور گه وشونی جا بعضیا بَوِنِه؛ جوریگه توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «قوم عیش و نوشی سِه هِنیشتِنِه و اَلواتی و عرق خاری ای سِه پِرِسانِه.» و اَما نِنِه بی عفتی هاکِنیم، هَمونجور گه وِشونی جا بعضیا هاکِردِنِه، و یَتِه روزی دِلِه بیست و سِه هزار نفر هلاک بَوِنِه. و اَما نِنِه مَسیحِ آزمود هاکِنیم، هَمونجور گه وِشونی جا بعضیا هاکِردِنِه و ماری هَمرا بَکوشت بَوِنِه. و همینجور هَم غِرغِر نَکِنین، هَمونجور گه وِشونی جا بعضیا هاکِردِنِه و هلاک‌کِننده وِشونِه هَلاک هاکِردِه. هَین کار هِتی نِمونِه ای تَرا وِشونی سِه اِتِّفاق دَکِتِه و بَنوِشت بَوِه تا اَمِسِه دَرسِ عبرتی ووئِه گه هون دوره ای دِلِه زندگی کِمّی گه آخرِ زَمونِ. پَس اونیگه گِمون کِنِّه پابرجائه، هوشیار ووئِه گه دیم نَخارِه! هیچ آزمودی شِمِنِه نیمو گه بَقیِه آدَمنی سِه نیمو وو. خِدا وَفادارِ؛ وی نِلنِه شی تَوانی جا ویشتَر آزمود بَووئین، ولی آزمودی دِلِه یَتِه راه فِرار اِلنِه تا شِما بَتِنّین طاقت بیارین. پَس اِی می عَزیزِن، بِت‌پرسی ای جا فِرار هاکِنین. مِن هون آدمنی هَمرا گه فَهمِنِنِه گَب زَمِّه؛ اونچی ای خَوَری گه گِمِه شِه قضاوت هاکِنین. مَگِه هون بَرکتی پیالِه گه اونیسه شِکر کِمِّی، مسیحی خونی دِلِه شریک بَووئَن نیِه؟ مَگِه هون نونی گه گِلی کِمِّی، مسیحی تَنی دِلِه شریک بَووئَن نیِه؟ چونگه نون یَتّائه، اَما هَم گه یَتِخِیلیمی، یَه تَن هَسمی، چون هَمه یَتِه نونی جا سهم وَرمی. اسرائیلی قومِ هارشین: مَگِه اونانگه قِروونیایی جا خاردِنِه قروونگاهی دِلِه شریک نَوونِسِنِه؟ پس می منظور هَین گَبایی جا چیِه؟ هَینِه گه هون غذایی گه بِتی سِه پیشکَش کِنِنی اِرزش دارنِه، یا هَینگه بِت اِرزِش دارنِه؟ نا، می منظور هَینِه گه بِت پرستِنی قِروونیا دِویشونی پیشکَش وونِه نا خِدایی پیشکَش، و مِن نَخوایمِه شِما دِویشونی شریک ووئین. شِما نَتِنِّنی هَم خِداوندی پیاله ای جا بَنوشین هَم دِویشونی پیاله ای جا؛ شِما نَتِنِّنی هَم خِداوندی سِفره ای جا سهم بَوِرین، هَم دِویشونی سِفرِه ای جا. مَگِه خوایمی خِداوندی غیرتِ جوش بیاریم؟ مَگِه ویجا قویترمی؟ «هَمه چی جایزِ» - ولی هَمه چی فایدِه نارنِه. «هَمه چی جایزِ» - ولی هَمه چی بَنا نَکِنِّه. هیچکی شی نَفعی دِمال دَنیووئه، بَلگی شی همسادِه ای نفعی دِمال دَوو. هر گوشتی گه قصابی ای دِلِه روشِنِنِه رِه، بدونِ هَینگه شی وِجدانی خاطری سوالی بَپرسین، بَخارین. چون «زمین و هر اونچی گه وی دِلِه دَرِه خِداوندی سِه هَسِّه.» اگه یَتِه بی ایمونِ آدَم شِمارِ غذا بَخاردنی سِه دعوت کِنِّه و شما هَم میل دارِنی بورین، هر چی شِمِه پِش اِلِنِه رِه بدونِ هَینگه شی وِجدانی خاطری سوالی بَپرسین، بَخارین، ولی اگه یَنَفَر شِمارِ بُئِه: «هَین گوشت بِتیشونِه پیشکش بَوِه.» هون موقِه، اونی خاطری گه هَین گَبِ شِمارِ بَزو و وِجدانی خاطری، ویجا نَخارین - می مَنظور هون آدَمی وِجدانِ نا شِمِه وِجدان. چون، چه یَنَفَر دییَری وِجدان وِنِه می آزادی ای سِه حِکم هاکِنِه؟ اگه شِکر هاکِردنی هَمرا غذایی رِه خارمِه، چه وِنِه اونچی ای خاطری گه خِدارِه اونیسِه شِکر کِمِّه، مِنِه محکوم هاکِنِن؟ پَس هر چی خارِنی و هر چی نوشِنِنی، یا هر کاری کِنِنی، دِشتِ خِدایی جَلالی سِه هاکِنین. هیچکسِ نارحَت نَکنین، چی یَهودین، چی یونانین و چی خِدایی کلیسا رِه، هَمونجور گه مِنَم تَقّلا کِمِّه تا هَمه رِه هر کاری دِلِه گه اَنجام دِمِه راضی هاکِنِم. مِن شی نَفعی دِمال دَنیمِه، بَلگی خِیلیایی نَفعی دِمال دَرمِه، تا نِجات بَیرِن. پَس، میجا سَرمَخش بَیرین، هَمونجور گه مِن مَسیحی جا سَرمَخش گیرمِه. اِسا، شِمِه تعریفِ کِمِّه گه هَمه چی ای دِلِه مِنِه شی یاد اُرِنی و حتّی هون رَسم و رسومایی گه شِمارِ بِسپارسِمِه رِه، حفظ کِنِنی. ولی خوایمِه دِنّین گه هر مَردی سَر، مَسیحِ، و هر زَنایی سَر وی مَردیِه و مسیحی سَر خِدائِه. هر مَردی گه شی سَرِ بَپوشانِه دِعا یا نَبِوّت هاکِنِه، شی سَرِ بی‌حِرمت هاکِردِه. ولی هر زَنایی گه سَرلِخت دِعا یا نَبِوّت هاکِنِه، شی سَرِ بی‌حِرمت هاکِردِه؛ وی هَین کار دِرِس هَینی تَرائه گه شی سَرِ بَتاشی ووئِه. چون اگه یَتِه زَنا شی سَرِ لِخت کِنِّه، پَس وِنِه شی می رِه کِتاه هاکِنِه. ولی از اوجِه گه زَنایی سِه عارِ شی می رِه کِتاه هاکِنِه یا بَتاشِه، پَس وِنِه شی سَر یَچی بِلِه. مَرد نِنِه شی سَرِ بَپوشانِّه، چون وی خِدایی دیم و جلالِ؛ ولی زَن، مَردی جلالِ. چون مَرد، زَنی جا بِوجود نیمو، بَلگی زَن مَردی جا بِوجود بیمو؛ و مَرد، زَنی سِه خَلق نَوِه، بَلگی زَن، مَردی سِه خلق بَوِه. هَینِسه، و فِرشتِگونی خاطری، زَن وِنِه اقتداری جا نِشونی شی سَر دارِه. با هَین وِجود، خِداوندی دِلِه، نا زَن، مَردی جا سیوائه، نا مَرد، زَنی جا. هَمونجور گه زَن مَردی جا بِوجود بیمو، مَرد هَم زَنی طریقی جا بِوجود اِنِه. و دِشتِه هَین چیا خِدایی جائه. شِه قضاوت هاکِنین: زَنی سِه دِرِسِ گه سَرلِخت خِدایی حِضور دِعا هاکِنِه؟ مَگِه طبیعت شِه شِمارِ یاد نَدِنِه گه اگه یَتِه مَردی بِلَنِ می دارِه، ویسِه عارِ، ولی اگه یَتِه زَنا بِلَنِ می دارِه، ویسِه افتخارِ؟ چون بِلَنِ می بَپوشانیَنی سِه زَنِ هادا بَوِه. اگه یَنَفَر بَخواد شی سازِ بَزِنِه، وِنِه بُئِم گه اَما و خِدایی کلیساهارِه هَینجور رَسمی دَنیه. ولی اونچی گه اَلَن شِمارِ حِکم کِمِّه، اَصلاََ شِمِه تعریفِ نَکِمِّه، چون موقِه ای گه شِما هی وَر جَم وونِنی، فایده گه نارنِه هیچ، ضرر هَم دارنِه. اَوَّل هَینگه اِشنُمِه وختی کلیسایی سِه هی وَر جَم وونِنی، شِمِه میِن دِ دَسِگی دَرِه، و هَینِه اَقّدی باور کِمِّه. چون وِنِه هَین دِ دَسگی شِمِه میِن دَوو تا هَینجوری اونانیگه شِمِه میِن راساسی ایمون دارِنِه معلوم بَوون. موقِه ای گه شِما یَجا هی وَر جَم وونِنی، خِداوندی شُومی بَخاردَنی سِه نیِه. چون غذا بَخاردَنی موقِه، هر کِدیم از شِما بدونِ هَینگه یَنَفَر دییَری مِنتظر ووئِه شی شُومِ خارنِه، جوریگه یَنَفَر وَشنی مونِّه، یَت دییَر مَس وونِه. مَگِه خِنِه نارِنی گه وی دِلِه بَخارین و بَنوشین؟ یا هَینگه خِدایی کلیسارِه بی حرمت کِنِنی و فقیرِ آدَمنِ کِچیک اِشمارِنی؟ شِمارِ چی بُئِم؟ هَین کاری سِه شِمِه جا تعریف هاکِنِم؟ نا نَکِمِّه. چون مِن اونچی گه شِمارِ بِسپارِسِمِه رِه، خِداوندی جا بَیتِمِه، گه عیسای خِداوَند هون شُویی گه وِرِه دِشمنی تسلیم هاکِردِنِه، نونِ بَیتِه و شِکر هاکِردِه، گِلی هاکِردِه و بُتِه: «هَینِ می تَن، شِمِسِه. هَینِه می یاد بِجا بیارین.» همینجور هَم، بعد از شُوم، پیالِه رِه بَیتِه و بُتِه: «هَین پیالِه، می خونی دِلِه تازه عهدِ. هر کَش گه اونی جا نوشِنِنی، می یاد هَینجور هاکِنین.» چون هر وَخت هَین نونِ بَخارین و هَین پیالِه ای جا بَنوشین، خِداوندی بَمِردَنِ اِعلام کِنِنی تا وختی گه دَگِردِه. پَس هر کی اونجور گه دِرِس نیِه، نون بَخارِه و خِداوندی پیالِه ای جا بَنوشِه، عیسای خِداوندی خونی خاطری تقصیرکار وونِه. هر کی پِش از اونگه نونی جا بَخارِه و پیالِه ای جا بَنوشِه، شِرِه آزمود هاکِنِه. چون هر کی بدونِ هَینگه خِداوندی تَنِ تشخیص هادِه، بَخارِه و بَنوشِه، در اَصل شی محکومیتِ بَخاردِه و بَنوشیِه. هَینِسِئِه گه شِمِه جا، خِیلیا ضعیف و مریضنِه و بعضیا هَم بَمِردِنِه. ولی اگه شیسِه حِکم کِردِمی، اَمِسِه هَم حِکم نَوونِسِه. ولی هون موقِه گه خِداوَند اَمِه سَر حکم کِنِّه، اَدب وومی تا دِنیایی هَمرا مَحکوم نَووئیم. پَس اِی می بِرارِن، وختی بَخاردَنی سِه هی وَر جَم وونِنی، هَمدِیَری مِنتظر بَمونین. اگه یَنفرِ وَشنیِه، شی خِنِه ای دِلِه غذا بَخارِه تا شِمِه هی وَر جَم بَووئن محکومیتی باعث نَوو. وختی شِمِه وَر بیئم، بَقیِه چیایی خَوَری گِمِه گه چی هاکِنین. اِسا اِی بِرارِن، نَخوایمِه روحانی عطایایی خَوَری، بی خَوَر ووئین. دِنِّنی هون موقِه ای گه بِت پَرَس وِنی، گِمراه بَوِنی و لالِ بِتیشونی سمت بَکشی وونِسِنی. به هر حال هر جور گه وِه شِمارِ شی سَمت کَشینِه. پَس شِمارِ گِمِه هر کی خِدایی روحی طریق گَب بَزِنِه، هیچ وخت نُنِه لعنت بر عیسی، و هیچکی اِلّا روح القُدُسی طریق نَتِنِّه بُئِه «عیسی خِداوَندِ.» و جورواجورِ عطیِه دَرِه، ولی روح هَمونِه؛ جورواجورِ خِدمت دَرِه، ولی خِداوَند هَمونِه؛ جورواجورِ کار دَرِه، ولی همون خِدائه گه هَمه رِه هَمه چی ای دِلِه قِوّت دِنِه. خِدایی روحی ظاهر بَووئن هر کَسی سِه، هَمه ای مَنفعتی سِه هادا وونِه. چون گه یَنفرِ خِدایی روحی طریقی جا، حکمتی کَلام هادا وونِه، یَت دییَرِ هَمون روحی طریقی جا، مَعرفتی کلام هادا وونِه، و یَنفرِ هَمون روحی طریقی جا ایمون، و یَنَفَر دییَر هَمون روحی طریقی جا، شَفا هادائَنی عطایا هادا وونِه. یَنَفرِ معجزاتی اَنجام هادائنی قِدرت هادا وونِه، و یَنَفَر دییَرِ نَبِوّت، و یَنَفرِ روحهایی تَشخیص هادائَنی قِدرت هادا وونِه. یَنَفرِ جورواجور زِوونها گَب بَزوئَنی سِه هادا وونِه و یَنَفَر دییَرِ، جورواجور زِوونها ترجمه هاکِردنی سِه هادا وونِه. ولی دِشتِ هَینِن هَمون یَتِه روحی طریقی جا گه خِدایی روحِ قِوَّت گیرنِه. و اونجور گه شِه خواینِه اونِه رَسد کِنِّه و هر کَسِ دِنِه. چون هَمونجور گه تَن یَتِه هَسِّه، و یَتِخِیلی اعضا دارنِه؛ و دِشتِه تَنی اعضا، با هَینگه خِیلینِه، یَه تَن هَسِنِه. مَسیحی هَم هَینجورِ. چون اَما هَمه، چی یهود و چی یونانی، چی نوکَر و چی آزاد، یَتِه روحی دِلِه غِسلِ تعمید بَیتِمی تا یَه تَن ووئیم، و اَما هَمه یَتِه روحی جا بَنوشانی بَوِمی. چون تَن نا یَتِه عضوی هَمرا، بَلگی یَتِخِیلی اعضایی جا دِرِس بَوِه. اگه لینگ بُئِه، «چون دَس نیمِه، تِنیسِه نیمِه،» هَین دلیل نَوونِه گه یَتِه عضو تَنی جا نَووئِه. و اگه گوش بُئِه، «چون چِش نیمِه، تِنیسِه نیمِه» هَین دلیل نَوونِه گه یَتِه عضو تَنی جا نَووئِه. اگه دِشتِه تَن چِش وِه، چِتی بِشِنِسِه بِشنُسَن؟ و اگه دِشتِه تَن گوش وِه، چِتی بِشِنِسِه بی هاکِردَن؟ ولی هینجوری خِدا اعضارِه اونجور گه شِه خوایسِه، یَتّا یَتّا تَنی دِلِه بِشتِه. اگه دِشتِه اعضا یَجور وِنِه، تَن کِجِه دَوِه؟ ولی یَتِخِیلی اعضانِه، در حالی گه تَن یَتِه هَسِّه. چِش نَتِنِّه دَسِ بُئِه، «تی مِحتاج نیمِه!» و کَلِّه هَم نَتِنِّه لینگِ بُئِه، «شِمِه مِحتاج نیمِه!» برعکس، هون تَنی اعضا گه ضعیفتر نِشون دِنِه، واجِبترِنه. و هون تَنی اعضا گه گِمون کِمّی کمتر حِرمت دارِنِه، اونانِه ویشتَر حِرمت اِلمی، و هون اعضایی گه قَشنگ نینِه رِه، ویشتَر رَسِمی. اِسا اونگه اَمِه قَشَنگِ اعضا هینجور اِحترامی رِه احتیاج نارِنِه. ولی خِدا تَنِ اَنّی مِنظّم بَساتِه گه هون اعضا گه کمتر حِرمت دارِنِه، ویشتَر حِرمت دارِن. تا تَنی دِلِه جِدایی دَنیوو، بَلگی تَنی اعضا یَه اَنّا همدیَری فکر دَوون. و اگه یَتِه عضو عذاب بَکِشِه، دِشتِه اعضا وی هَمرا عذاب بَکِشِن؛ و اگه یَتِه عضو حِرمت دارِه، هَمه با هَم خِشال بَوون. هَینجوری، شِما مَسیحی تَن هَسِّنی و یَتّا یَتّا وی اعضانی. خِدا کِلیسایی دِلِه، اوّل رَسولِن، دِوّم پیغَمبَرِن، سِوّم مَلِّمِن؛ اَزما معجِزاتی قِدرَت، اَزما شَفا هادائَنی عطایا و کِمک و مِدیریت و جورواجورِ زِوونا گَب بَزوئَنی سِه تعیین هاکِردِه. مَگِه هَمه رَسولِنِ؟ مَگِه هَمه پیغمبَرِنِ؟ مَگِه هَمه مَلِّمِنِ؟ مَگِه هَمه معجِزه ای قِدرَتِ دارِنِه؟ مَگِه هَمه شَفا هادائَنی عطایا رِه دارِنِه؟ مَگِه هَمه جورواجور زِوونایی هَمرا گَب زَنِنِه؟ مَگِه هَمه ترجمه کِنِنِه؟ ولی شِما اشتیاقی هَمرا گَت تَرِ عطایایی دِمال دَووئین. و مِن بهترین راهِ شِمارِ هَم دِمِه. اگه آدمِن و فِرشتِگونی زِوونا گَب بَزِنم، ولی مِحبت نارِم، هِتی یَتِه سِنجی گه خِیلی سَر و صِدا کِنِّه، و یَتِه تو خالی طبلی تَرامِه. اگه نَبِوّت هاکردنی قِدرَتِ دارِم و بَتِنَّم دِشتِه رازا و معرفتِ بِفَهمِم، و اگه هَینجور ایمونی دارِم گه کامِل ووئه جوریگه بَتِنَّم کوهیشونِ جا‌به‌جا هاکِنِم، ولی مِحبت نارِم، هیچمِه. اگه هر چی گه دارمِه رِه صدقه هادَم و شی تنِ تَشی اَلوکی سِه بِسپارِم، ولی مِحبَت نارِم، هیچ سودی می عائید نَوونِه. مِحبت صبور و مِهرَوونِ؛ مِحبت حَسودی نَکِنِّه و فَخر نَکِنِّه، مِحبت غِرور نارنِه. مِحبت بی ادب نیِه و شی منفعتی دِمال دَنیِه؛ مِحبت غیظ نَکِنِّه و کینِه به دل نَئیرنِه؛ مِحبت بَدی ای جا خِشال نَوونِه، ولی حَیقَتی هَمرا خِشالی کِنِّه. مِحبت هَمه چی ای هَمرا مِدارا کِنِّه، مِحبت هَمه چیرِه باور کِنِّه، هَمِش اِمید دارنِه و هَمه چیرِه تَحمِل کِنِّه. مِحبت هیچ وَخت تُوم نَوونِه. ولی نَبِوّتیشون از بِین شونِه و زِوونا تُوم وونِه و معرفت نیست وونِه. چون اَمِه معرفت کَم و کَسری دارنِه و اَمِه نَبِوّت هَم کَم و کَسری دارنِه؛ ولی وختی کامِل بیِه، کم و کَسری از بِین شونِه. هون موقِه گه یَتِه کِچیک وَچِه ویشتَر نَوِمِه، هِتی کِچیک وَچیله ای تَرا گَب زووِمِه و هِتی کِچیک وَچیلِه ای تَرا فِکر کِردِمِه و هِتی کِچیک وَچیله ای تَرا دلیل اُردِمِه. وختی گَتِه مَردی بَوِمِه، شی وَچه وونی ای رفتاری جا دَس بَکِشیمِه. چون اونچی گه اَلَن ویمِّه، هِتی آینِه ای دِلِه ای تارِ عکسِ مونِّه، ولی موقِه ای رَسِنِه گه رو در رو ویمّی. اَلَن می معرفت کم و کَسری دارنِه، ولی موقِه ای رَسِنِه گه کامل ویمِّه، اونجور گه خِدا می خَوَری هَمه چیرِه کامِل دِنِّه. پس اِسا، هَین سِه تا مونِّه: ایمون، اِمید و مِحبت. ولی هَینی دِلِه ای گَت ترین مِحبتِ. مِحبتی دِمال دَووئین و غیرتی هَمرا روحانی عطایا رِه بَخواین، بِخصوص هَینگه نَبِوّت هاکِنین. چون اونیگه دییَر زِوونی هَمرا گَب زَنِّه، نا آدَمِنی هَمرا بَلگی خِدایی هَمرا گَب زَنِّه. چون هیچکی وی گَبِ نِفَهمِنِه، ولی هون آدم خِدایی روحی طریقی جا رازیشونِه گِنِه. ولی اونیگه نَبِوّت کِنِّه، آدَمنی هَمرا گَب زَنِّه، تا وِشونی ایمونِ تقویت و تشویق هاکِنِه، و اونانِه دِلداری هادِه. اونیگه دییَر زِوونی هَمرا گَب زَنِّه شی ایمونِ تقویت کِنِّه، ولی اونیگه نَبِوّت کِنِّه کِلیسایی ایمونِ تقویت کِنِّه. اِسا مِن خوایمِه گه دِشتِه شِما دییَر زِوونی هَمرا گَب بَزِنین، ولی ویشتَر خوایمِه گه نَبِوّت هاکِنین. اونیگه نَبِوّت کِنِّه، اونیگه دییَر زِوونی هَمرا گَب زَنِّه ای جا گَت تَرِ، مَگِه اونگه یَنَفَر ترجمه هاکِنِه تا کِلیسایی ایمون تقویت بَوو. اِسا، اِی بِرارِن، اگه مِن شِمِه وَر بیئِم و دییَر زِوونایی هَمرا گَب بَزِنِم، چی منفعتی شِمارِ رَسامِّه، مَگِه هَینگه مکاشفه یا معرفت یا نَبِوّت یا تعلیمی شِمِسِه دارِم؟ حتّی اگه سازهایی گه جان نارِنِه، هِتی لَلِه وا و چنگی تَرا دِرِس بَزِه نَوون، چِتی بِشنِه بِفَهمِسَن چی آهنگی دِ بَزِه وونِه؟ اگه شیپور خِبِ صدا نَدِه، کی جنگی سِه آمادِه وونِه؟ شِمِه خَوَری هَم هَینجورِ. اگه شی زِوونی هَمرا گَبی بَزِنین گه نِشِنِه بِفَهمِسن، چِتی ینفر بِفهمِه گه چی گِنِنی؟ چون همون موقِه هِتی هَینی تَرائه گه هَوایی هَمرا گَب بَزِنین. بی‌ گِمون دِنیایی دِلِه خِیلی جورواجورِ زِوون دَرِه، و هیچکِدیم بی‌معنی نینِه. ولی اگه مِن نَتِنَّم یَنَفر دییَری گَبی معنی رِه بِفهمِم، اونیسِه گه دِ می هَمرا گب زَنِّه یَتِه غریبِمِه و وی هَم میسِه غریبِئِه. شِمِه خَوَری هَم هَینجورِه. از اوجِه گه غیرتی هَمرا خِدایی روحی ظاهر بَووئنی دِمال دَرِنی، تَقلّا هاکِنین تا کلیسایی ایمونی تقویتی سِه تَرقّی هاکِنین. هَینسِه، اونیگه دییَر زِوونی هَمرا گَب زَنِّه وِنِه دِعا هاکِنِه تا بَتِنِّه شی گَبِ ترجمه هاکِنِه. چون اگه مِن دییَر زِوونی هَمرا دِعا هاکِنِم، می روح دِعا کِنِّه، ولی می عقل سودی نَوِرنِه. پَس چی وِنِه هاکِنَم؟ شی روحی هَمرا دِعا کِمِّه، ولی شی عقلی هَمرا هَم دِعا کِمِّه؛ شی روحی هَمرا حمد و ثنایی سرود خومِّه، ولی شی عقلی هَمرا هَم حمد و ثنایی سرود خُومِّه. به غیر از این، اگه تو روحی دِلِه شِکر هاکِنی، چِتی اونیگه نِفَهمِنِه گه تو چی گِنی، تی شِکر هاکِردنی سِه آمین بُئِه؟ چونگه نَئُونِّه تو دِ چی گِنی! چون تو دِ دِرِس شِکر کِنّی، ولی تی شِکر هاکِردَن یَنَفر دییَری ایمونی تقویتی باعث نَوونِه. خِدارِه شِکر کِمِّه گه شِما هَمه ای جا ویشتَر دییَر زِوونایی هَمرا گَب زَمِّه؛ با هَین وِجود، هَینِه دِمِّه کِلیسایی دِلِه پَنج تا کَلمه شی عَقلی هَمرا گَب بَزِنِم تا بقیِه رِه تعلیم هادا ووم، هَینی جا بِهتَرِ گه هِزارِن کلمه دییَر زِوونایی هَمرا گَب بَزِنِم. اِی بِرارِن، فکر هاکِردنی دِلِه هِتی وَچیلِه ای تَرا نَووئین، بَلگی بَدی هاکِردَنی دِلِه هِتی وَچیله ای تَرا ووئین. ولی، فکر هاکِردنی دِلِه گَتِ آدم ووئین. توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه گه: «خِداوَند گِنِه، ”دییَر زِوونایی هَمرا غَریبِه ایشونی تِکی هَمرا هَین قومی هَمرا گَب زَمِّه. با هَین وِجود، حتّی وِشون مِنِه گوش نَدِنِنِه.» پَس دییَر زِوونا، یَتِه نِشونِئه نا ایموندارِنی سِه بلگی بی ایمونِنی سِه، ولی نَبِوّت یَتِه نِشونِئه ایموندارِنی سِه و نا بی ایمونِنی سِه. پس، اگه دِشتِه کلیسایی آدَمِن هی وَر جَم بَوون و هَمه دییَر زِوونایی هَمرا گَب بَزِنِن، و همون موقِه اونایی گه هیچی ای جا خَوَر نارِنِه یا اونایی گه ایمون نارِنِه مِجلسی دِلِه بیئِن، مَگِه نُنِنِه گه شِما خِلِنی؟ ولی اگه هَمه نَبوّت هاکِنِن، و اونانیگه هیچی ای جا خَوَر نارِنِه و یا اونانیگه ایمون نارِنِه مِجلسی دِلِه بیئِن، هَمه باعث وونِنِه گه هون آدم قانع بَوو گه گِناهکارِ، و وی هَمه ای پِش قِضاوت وونِه. هون آدمی دِلی رازا فاش وونِه، همون موقِه شی دیمِ بِنِه ای سَر اِلنِه، خِدارِه پَرَسِش کِنِّه و اعلام کِنِّه گه: «حَیقَتاً خِدا شِمِه میِن دَرِه.» پَس اِی بِرارِن، منظور چیِه؟ وختی گه هی وَر جَم وونِنی، هر کی حمد و ثنایی سرودی، تعلیمی، مکاشفه‌ای، زِوونی و یا ترجمِه‌ای دارنِه. بِلین هَینِن هَمه ایمونی تقویتی سِه به‌کار بورِه. اگه ینفر دییَر زِوونی هَمرا گَب بَزِنِه، بِلین فقط دِ نفر یا نهایتاً سِه نَفر اونَم نوبتی گَب بَزِنِن و یَنَفر هَم ترجمِه هاکِنِه. ولی اگه ینفر دَنیوو ترجمه هاکِنِه، هر کدیم از وِشون کلیسایی دِلِه ساکت بَمونِّن و شی دِلی دِلِه و خِدایی هَمرا گَب بَزِنِن. بِلین وِشونی جا دِ یا سِه نفر گه نَبِوّت کِنِنِه گَب بَزِنِن و بقیه وِشونی گبِ سَبِک سنگین هاکِنِن. و اگه یَنَفَر دییَر گه اوجِه نیشتِه یَتِه مکاشفه‌ بَیرِه، اوّلین نفر وِنِه ساکت بَوو. چون هَمه بَتِنِّنی نوبَتی نَبِوّت هاکِنین تا هَمه تعلیم بَیرِن و هَمه تَشویق بَوون. اَنبیایی روح اَنبیایی مِطیعه. چون خِدا، هرج و مَرجی خِدا نیِه، بَلگی صِلح و سلامتی ای خِدائِه، هَمونجور گه مِقدَّسینی دِشتِه کلیساهایی دِلِه هَینجورِ. زَناکِنِن وِنِه کلیسایی دِلِه ساکِت بَمونِن. چون وِشونِه اجازِه هادا نَوِه گه گَب بَزِنِن، بَلگی وِنِه طبقِ اونچی گه شریعت گِنِه، مِطیع ووئِن. اگه یَچی دَرِه گه خواینِنِه یاد بَیرِن، خِنِه ای دِلِه شی مَردی ای جا بَپُرسِن، چون کلیسایی دِلِه گَب بَزوئن زَنایی سِه عیبِ. مَگِه خِدایی کَلام، شِمِه جا بیمو یا فقط شِمارِ بَرِسیِه؟ اگه ینفر شِرِه پِیغمبر یا آدَمی گه خِدایی روحِ دارنِه دِنِّه، وی وِنِه تأیید هاکِنِه گه اونچی شِمِسِه نِویسِمِه یَتِه حِکم، خِداوندی جائه. اگه ینفر هَینِ تأیید نَکِنِه، وی شِه هَم تأیید نَوونِه. پَس، اِی می بِرارِن، دِشتِه غیرتی هَمرا نَبِوّت هاکِردَنی دِمال دَووئین، و دییَر زِوونایی گَب بَزوئَنی دَمِ نَئیرین. ولی هَمه چی وِنِه دِرِس و به قاعدِ اَنجام بَوو. اِی بِرارِن، ولی، اَلَن خوایمِه اِنجیلی گه شِمِسِه موعظه هاکِردِمِه رِه شِمِه یاد بیارِم، هَمون اِنجیلی گه قَبول هاکِردِنی و اونی دِلِه قِرص اِسّانی و اونی طریق نِجات گیرِنی، اَلبتِه اگه کلامی گه شِمارِ موعظه هاکِردِمِه رِه، قائِم دارین. اگه هینجور نَوو، بیخِدی ایمون بیاردنی. چون مِن مِهمترین چی گه مِنِه بَرِسیِه رِه، شِمِسِه اعلام هاکِردِمِه: هَینگه مَسیح اَمِه گِناهِنی سِه بَمِردِه هَمونجور گه مِقَدّسِ نوِشتِه هایی دِلِه بیمو، و هَینگه دَفن بَوِه، و هَینگه سومّین روزی دِلِه مِردگونی جا زینِّه بَوِه هَمونجور گه مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه بیمو، و هَینگه شِرِه کیفای معروف به پطرسِ ظاهر هاکِردِه و اَزما هون دِوازده شاگردی سِه. اَزما، یَکش، ویشتَر از پونصد نفر برارِنِ ظاهر بَوِه. وِشونی جا، خِیلیا حَلا زینِّنِه، هر چَن بعضیا بَمِردِنِه. اَزما یعقوبی سِه ظاهِر بَوِه و اَزماتر دِشتِه رسولنی سِه، و سَرآخَر میسِه هَم، هِتی زِلاق وَچِه ای تَرا گه نارَس دنیا بیمو وو، ظاهِر بَوِه. چون مِن رسولِنی میِن کِچیکترینِمِه، و یَذِرِه هَم لایِق نیمِه گه خِدایی رَسول بَخونِس بَووم، چونگه خِدایی کِلیسارِه آزار داوِمِه. ولی اونیگه اَلَن وینِنی هَسمِه خِدایی فیضی خاطریه، و وی فیض میسِه بی فایده نَوِه. برعکس، مِن دِشتِه وِشونی جا سخت تر کار هاکِردِمِه، ولی نا مِن، بَلگی خِدایی فیضی خاطری گه می هَمرا دَرِه. پس، چی مِن چی وِشون، اَما هینجوری موعظه کِمّی و شِما هَم هینجوری ایمون اُرِنی. اِسا، اگه اعلام وونِه گه مَسیح مِردِگونی جا زینِّه بَوِه، چِتیِه گه شِمِه جا بعضیا گِنِنِه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه؟ ولی اگه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، پَس حتّی مَسیح هَم مِردگونی جا زینِّه نَوِه. و اگه مَسیح مِردگونی جا زینِّه نَوِه، پس هَم اَمِه موعظه هیچِ، هَم شِمِه ایمون هیچِ. اَما حتّی خِدایی سِه دِردِرو شاهدِن حِساب وومی، چون خِدایی خَوَری شهادت هادامی گه مسیحِ مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه، گه اگه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، پس خِدا وِرِه زینِّه نَکِردِه. چون اگه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، پَس حتّی مَسیح هَم زینِّه نَوِه. و اگه مَسیح زینِّه نَوِه، شِمِه ایمون هیچِ و شِما حَلا هَم شی گِناهِنی دِلِه دَرِنی. پس اونانیگه مسیحِ ایمون داشتِنِه، بَمِردِنِه و هلاک بَوِنِه. اگه فقط هَین زندگی ای دِلِه مسیحِ اِمید دارمی، اَما دِشتِه دییَر آدَمِنی جا بَدبَخت تَرمی. ولی حَیقتاً مسیح مِردگونی جا زینِّه بَوِه و اوَّلین نَفریه گه مِردِگونی جا زینِّه بَوِه. چون هَمونجور گه بَمردَن یَتِه آدَمی طریقی جا بیمو، مِردگونی زینِّه بَووئَن هَم یَتِه آدَمی طریقی جا اِنِه. چون هَمونجور گه هَمه آدَمی دِلِه میرِنِه، هَمه مسیحی دِلِه هَم زینِّه وونِنِه. ولی هر کی شی نوبِه: اَوَّل مَسیح گه نوبَر وِه؛ و اَزما، اونانیگه وی بیموئَنی موقِه، مَسیحی سِه هَسّنِه. اَزما آخَرِ زَمون رَسِنِه. همون موقِه گه پادشاهی رِه خِدای پیری دَس اِسپارنِه. یَعنی هون موقِه گه هر حکومت و هر اقتدار و هر قِدرتی رِه نابود هاکِنِه. چون وی وِنِه تا وختی گه دِشتِه شی دِشمَنِنِ شی لینگی بِن بِلِه، سلطنت هاکِنِه. مرگ، آخرین دِشمنیِه گه وِنِه از بِین بورِه. چون خِدا «هَمه چیرِه وی مِطیع و وی لینگی بِن بِشتِه.» ولی وختی گِنِه ’هَمه چی‘ وی مِطیع و وی لینگی بِن دَرِه، معلومِه گه شِه خِدا اونگه هَمه چیرِه مِطیع و مسیحی لینگی بِن بِشتِه رِه، شامِل نَوونِه. وختی گه هَمه وی مِطیع بَوِنِه، هون موقِه شِه ریکا هَم اونی مِطیع وونِه گه هَمه چیرِه وی مِطیع و وی لینگی بِن بِشتِه، تا خِدا کُل در کُل ووئِه. و گرنه، مَردنی منظور غسلِ تعمیدی گه مِردِگونی نیابتی جا ووئه چیِه؟ اگه اَصلاً مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، چه مَردِن وِشونی نیابتی جا تعمید گیرِنِه؟ چه هر ساعت اَما شی جانِ خطر اِنگِمی؟ بِرارِن افتخاری گه اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسایی دِلِه شِمِه خَوَری دارمِه رِه قَسَم گه مِن هر روز دِ میرمِه. اگه مِن اَفِسُسی شهری آدمنی هَمرا گه هِتی وحشی حیوونِنی تَرانِه، جنگ هاکِردِمِه، میسِه چی سودی داشتِه؟ آدمی ای دید گَب زَمِّه، اگه مِردگون زینِّه نَوونِنِه، «بیئِین بَخاریم و بَنوشیم چون فَردا میرمی.» گول نَخارین: «بَدِ همنشین، خِبِ اخلاقِ خراب کِنِّه.» هَین بیخِدی گَبایی گه اونی جا مَس بَوِنی، سریساب بَووئین و دِ گِناه هاکِردنی دِمال دَنیووئین؛ چون بعضیا دَرِنِه گه خِدارِه نِشناسِنِنِه. هَینِه گِمِه تا شَرمَندِه بَووئین. ولی یَنَفَر پرسِنِه: «مِردِگون چِتی زینِّه وونِنِه و چیجور تَنی هَمرا اِنِنِه؟» اِی نادونِ آدَم! اونچی کارنی، تا نَمیرِه زینِّه نَوونِه. و اونچی گه تو کارنی، هون تَنی گه وِنِه ووئه، نیِه، بَلگی فقط یَتِه تیمِ، چی گَنِّم ووئه چی یَت دییَر تیم. ولی خِدا هون تیمی سِه تَنی گه شِه انتخاب هاکردِه رِه دِنِه، و هر جور تیمِ، شِه ویجوری تَرا تَن دِنِه. چونگه دِشتِه تنیشون یَجور نینِه.آدمِن یَجور تَن دارِنِه، حیوونِن یَجور دییَر، و پَرندِه ایشون یَجور دییَر؛ مائی ایشون هَم یَجور دییَر تَن دارِنِه. آسمونی تَنیشون و زَمینی تَنیشون وِجود دارنِه. ولی آسِمونی تَنیشونی جَلال یَجورِ و زَمینی تَنیشونی جَلال یَجور دییَر. خِرشید شِه شی جلالِ دارنِه، ماه شِه شی جلال، و سِتارِه ایشون هَم شِه شی جَلالِ دارِنِه؛ چون هر سِتارِه ای جَلال، یَت دییَر سِتاره ای جَلالی هَمرا فَرق دارنِه. مِردگونی زینِّه بَووئَنی خَوَری هَم هَینجورِ. اونچی دَکاشت وونِه، از بِین شونِه؛ اونچی زینِّه وونِه، از بِین نَشونِه. ذلّتی دِلِه دَکاشت وونِه، عزّتی دِلِه اِرِسِنِه. ضَعفی دِلِه دَکاشت وونِه، قِوّتی دِلِه اِرِسِنِه. جسمانی تَن دَکاشت وونِه، روحانی تَن اِرِسِنِه. اگه جسمانی تَن دَرِه روحانی تَن هَم دَرِه. هَمونجور گه توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اوَّلین اِنسون، یَعنی آدَم، زینِّه موجود بَوِه»؛ آخرین آدَم، روحی بَوِه گه زندگی دِنِه. ولی اوّل روحانی نیمو بَلگی جسمانی بیمو، اَزما روحانی. اوّلین اِنسون زمین و خاکی جا وِه؛ دِوّمین اِنسون آسِمونی جا هَسِّه. هَمونجور گه خاکی اِنسون دَرِه، اونانیگه خاکی جا هَسّنِه همونجورینِه. هَمونجور گه آسِمونی اِنسون دَرِه، اونانیگه آسمونی جا هَسِّنِه همونجورینِه. و هَمونجور گه خاکی اِنسونی شِکل بَوِمی، آسِمونی اِنسونی شِکل هَم وومی. اِی بِرارِن، هَینِه شِمارِ گِمِه گه جسم و خون نَتِنِّه خِدایی پادشاهی ای وارث بَوو و اونچی گه از بِین شونِه، نَتِنِّه اونچی گه از بِین نَشونِه ای وارث بَوو. گوش هادین! یَتِه رازِ شِمارِ گِمِه: اَما هَمه نَمیرمی بَلگی هَمه تبدیل وومی. یَه لَحظه و یَتِه چِش بِهم بَزوئَنی اَنّا، همون موقِه گه آخرین شیپور بَزِه وونِه. وختی شیپوری صدا در اِنِه، مِردِگون زینِّه وونِنِه و دِ از بِین نَشونِنِه، و اَما تبدیل وومی. چون هَین تَن گه از بِین شونِه وِنِه هون تَنی گه از بِین نَشونِه رِه دَکِنِه و هَین تَنی گه فانیِه وِنِه هون تَنی گه فانی نیِه رِه دَکِنِه. وختی هَین تَن گه از بِین شونِه، هون تَنی گه از بِین نَشونِه رِه دَکِنِه و هَین تَن گه فانیه هون تَنی گه فانی نیِه رِه دَکِنِه، هون موقِه اشعیای پِیغمبری نوشتِه حَیقت رَسِنِه گه گِنِه: «پیروزی، مرگِ بَل دِنِه.» «اِی مرگ، تی پیروزی کِجِه دَرِه؟ و اِی مرگ، تی نیش کِجِه دَرِه؟» مرگی نیش گِناهه و گِناهی قِوَّت، شریعَتِ. ولی خِدارِه شِکر گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریق اَمارِه پیروزی دِنِه. پَس، می عزیزِ بِرارِن، پابرجا و پایدار ووئین، هَمِش خِداوندی کارِ ویشتَر و ویشتَر اَنجام هادین، چون دِنِّنی شِمِه زحمت خِداوندی دِلِه بیخِدی نیِه. اِسا، هدایایی جَم هاکِردنی خَوَری، مِقدّسینی سِه: شِما هَم اونچی گه غلاطیِه ای کلیساهایی سِه بُتِمِه رِه، اَنجام هادین. هر هفته ای اوَّلین روز، هر کِدیم از شِما شی درآمدی اَنّا، یَچی کِنار بِلِه، جَم هاکِنِه تا هون موقِه گه شِمِه وَر اِمِه، لازم نَوو هدایا جَم هاکِنین. وختی بیمومِه، هون آدَمایی گه شِما وِشونِه اطمینان دارِنی رِه مَرفی نامِه هایی دِمِه و وِشونِه شِمِه هَدایایی هَمرا اورشلیمی شهری سِه رَسامِّه. اگه هَینجور صَلاح ووئه گه شِه هَم بورِم، هون موقِه وِشون مِنِه هَمراهی کِنِنِه. بعد از هَینگه مقدونیه ای مَنطقِه ای جا بِگذشتِمِه شِمِه وَر اِمِه، چون مقدونیه ای جا رَد وومِه. شاید یَه مِدّت شِمِه وَر بَمونِّم، و یا حتّی زِمِسِنِه شِمِه هَمرا دَووم، تا هر کِجِه گه شومِه مِنِه می سَفری دِلِه کِمک هاکِنین. چون اَلَن نَخوایمِه راهی دِلِه شِمِار بَوینِم؛ بَلگی اِمید دارمِه، اگه خِداوند بَخواد، چَن وختی شِمِه وَر دَووم. ولی تا پِنتیکاستی عید اَفِسُسی شهری دِلِه مُومِّه. چون یَته گَتِه دَر خِدمتی سِه میسِه وا بَوِه، گه خِیلی فایده دارنِه، و دِشمنِن هَم یَتِخِیلینِه. وختی تیموتائوس بیمو، وی هَمرا جوری رَفتار هاکِنین گه شِمِه وَر هیچ نِگرونی ای نارِه. چون وی هَم هِتی می تَرا خِداوندی کارِ اَنجام دِنِه؛ پَس کسی وِرِه کِچیک نِشمارِ. وِرِه سلامتی ای هَمرا سَفری سِه راهی هاکِنین تا می وَر دَگِردِه؛ چون مِن و بِرارِن وی مِنتظِرمی. اِسا اَمِه بِرار آپولُسی خَوَری، خِیلی ویجا بَخوایسِمِه گه بَقیه بِرارنی هَمرا شِمِه وَر بیِه، ولی اصلاََ راضی نَوِه گه اَلَن بیِه، هر وَخت فِرصَت هاکِنِه، اِنِه. هوشیار ووئین؛ ایمونی دِلِه پایدار بَمونین؛ مَرد ووئین و قَوی بَووئین. دِشتِه شِمِه کارا مِحبتی هَمرا ووئِه. دِنِّنی گه اِستِفاناسی خِنوادِه اوَّلین کَسایی وِنِه گه اَخائیه ای مَنطقِه ای دِلِه ایمون بیاردِنِه، و وِشون شِرِه مِقَدَّسینی خِدمتی سِه وقف هاکِردِنِه. اِی بِرارِن، شِمِه جا خواهِش کِمِّه هَینجور آدمایی مِطیع ووئین، و هَمینجور هر کَسِ دییَری مِطیع ووئین گه هَین خِدمَتی دِلِه همکاری کِنِّه و زَحمَت کَشِنِه. اِستِفاناس، فورتوناتوس و اَخائیکوسی بیموئَنی جا خِشالمِه، چون شِمِه جای خالی رِه پِر هاکِردِنِه. چون وِشون می روح و شِمِه روحِ هَم تازِه هاکِردِنِه. هَینجور آدَمارِه حِرمت بِلین. آسیایی کلیساها شِمِسِه سلام رَسانِنِه. آکیلا و پْریسکیلا، و کلیسایی هَم گه وِشونی خِنِه ای دِلِه بَرپا وونِه، شِمِسِه خِداوندی دِلِه گرمی ای هَمرا سلام رَسانِنِه. دِشتِه بِرارِنی گه هَیجِه دَرِنِه شِمِسِه سلام رَسانِنِه. مِقَدّسِ خِشی هَمرا هَمدییَرِ سلام بُئین. مِن، پولُس، شی دَسی هَمرا هَین سلامِ شِمِسِه نِویسِمِه. لعنت به اونیگه خِداوَندِ دوس نارنِه. اَمِه خِداوند، بِرِه! خِداوند عیسایی فیض شِمِه هَمرا دَوو. می مِحبت مَسیحْ عیسایی دِلِه شِما هَمه ای هَمرا دَوو. آمین. پولُسی طرفی جا گه خِدایی خواستی هَمرا مسیحِ عیسایی رسولِ، و اَمِه بِرار تیموتائوس، خِدایی کِلیسایی سِه قُرِنتُسی شهری دِلِه، و اَخائیه ای مَنطقِه ای سرتاسری دِشتِه مِقَدَّسینی سِه: فیض و صِلح و سلامتی، اَمِه پیر، خِدا، و خِداوندْ عیسی مَسیحی طرفی جا، شِمِسِه بیِه! مِوارک ووئه خِدا، اَمِه خِداوندی پیر، عیسی مَسیح، گه رَحمتایی پیر و دِشتِه تَسلّی ای خِدائِه؛ هون خِدا گه اَمارِه دِشتِه اَمِه مِصیبتایی دِلِه تسلّی دِنِه، تا اَما هَم بَتِنّیم اونایی گه مِصیبتی دِلِه دَرِنِه رِه هون تَسلّی ای گه ویجا بَیتِمی ای هَمرا، تسلّی هادیم. چون هَمونجور گه فَت و فِراوون مسیحی رَنجهایی جا سهم وَرمی، هَمونجور هَم مسیحی طریق فَت و فِراوون تَسلی ای جا سَهم وَرمی. اگه اَما مِصیبتی دِلِه دَرمی، شِمِه تَسلّی و نِجاتی خاطریِه؛ و اگه تسلّی دارمی، اَی شِمِه تسلّی ای سِئِه، و هین هون موقِه بکار اِنِه گه شِما هون عذابایی گه اَما کَشِمی رِه صبر و حِصِلِه ای هَمرا تَحمِل کِنِنی. اَمِه اِمید شِمِه خَوَری پابرجائه، چون دِمّی هَمونجور گه اَمِه رَنجهایی دِلِه سهم وَرِنی، اَمِه تسلّی ای دِلِه هَم سهم وَرِنی. اِی بِرارِن، چونگه نَخوایمی هون مِصیبتهایی جا گه آسیایی مَنطقِه ای دِلِه اَمِه سَر بیمو، بی‌خَوَر ووئین. چون فِشارایی گه اَمِه سَر بیمو اَنّی سخت و اَمِه طاقتی جا ویشتَر وِه گه شی زینِّه بَمونِسَنی جا هَم نااِمید بَوِمی. راساسی گِمون کِردِمی اَمارِه مرگی سِه محکوم هاکِردِنِه. ولی دِشتِه هَینِن هَینِسه اِتِّفاق دَکِتِه تا نا شِرِه، بَلگی خِدارِه تَوکِّل هاکِنیم، اونیگه مِردِگونِ زینِّه کِنِّه. خِدا اَمارِه هَینجور خطری جا گه کِشِنِه آزاد هاکِرده و اَی هَم آزاد کِنِّه. اَما وِرِه اِمید دارمی گه اَی هَم اَمارِه آزاد کِنِّه. شِما هَم وِنِه شی دِعایی هَمرا اَمارِه کِمک هاکِنین، تا خِیلیا اَمِه خاطری شِکر هاکِنِن، هون برکتی خاطری گه خِیلی آدَمنی دِعایی جِوابی دِلِه اَمارِه هادا بَوِه. چونگه اَمِه افتخار، اَمِه وِجدانِ گه گِواهی دِنِه گه هَین دِنیایی دِلِه راسی و صاف و صادقی ای هَمرا گه خِدایی جائه رفتار هاکِردمی، نا آدَمی ای حِکمتی هَمرا، بَلگی خِدایی فیضی هَمرا رفتار هاکِردِمی، علَل خِصوص شِمِه هَمرا. چونگه اَما بِجز اونچی گه شِما خُونِنی و فَهمِنِنی یَچی دییَر شِمِنِه نَنویسِمی. و مِن اِمید دارمِه گه شِما هَینِه خِب بِفهمین. هَمونجور گه شِما اَمارِه تا حَدّی بِشناسینی، تا اَمِه خِداوند عیسایی روزی دِلِه شِما اَمارِه افتخار هاکِنین، هَمونجور گه اَما شِمارِ افتخار کِمّی. چون هَینی جا مِطمئن وِمِه، خوایسِمِه اَوَّل شِمِه بَئینی سِه بیئِم تا دِوّمین کَشی سِه فیضِ تَجربِه هاکِنین. مِن خوایسمِه شی راهی سَر مقدونیه ای سِه شِمار بَوینِم و مقدونیه ای جا اَی هَم شِمِه وَر دَگِردِم تا مِنِه یهودیه ای مَنطقِه ای سِه راهی هاکِنین. مَگِه خوایسِمِه وختی هَین کارِ هاکِنِم، دِ دِل وِمِه؟ مَگِه مِن آدمی ای فِکرایی هَمرا تَصمیم گیرمِه، هون جور گه یه لحظه، هَم بُئم ’اَرِه، اَرِه‘ و هَم بُئم ’نا، نا‘؟ خِدایی وفاداری ای سَر قَسم گه اَمِه گَب شِمِه هَمرا ’اَرِه‘ و ’نا‘ نَوِه. چون خِدایی ریکا، عیسی مَسیح، گه مِن و سیلاس و تیموتائوس شِمِه میِن وِرِه اعلام هاکِردِمی، ’اَرِه‘ و ’نا‘ نَوِه، بَلگی وی دِلِه هَمِش ’اَرِه‘ هَسِّه. چون خِدایی دِشتِه وعده‌ ها مَسیحی دِلِه ’اَرِه‘ هَسِّه. هَینِسه وی طریقی جائه گه اَما ’آمین‘ گِمی، تا خِدا جَلال بَیرِه. ولی خِدائه گه اَمارِه شِمِه هَمرا مسیحی دِلِه بَرقرار کِنِّه. و وی اَمارِه مَسح هاکِردِه، وی شی مِهرِ اَمِه سَر بَزو و شی روحِ هِتی بِیانِه ای تَرا اَمِه دِلی دِلِه بِشتِه. خِدارِه گِواه گیرمِه فقط هَینِسه گه شِمارِ نارحت نَکِنِم قُرِنتُسی شهری سِه نَگرِسِمِه. نا هَینگه شِمِه ایمونی سَر سَروری هاکِنیم، بَلگی شِمِه هَمرا، شِمِه خِشالی ای سِه تَقلّا کِمّی، چونگِه ایمونی دِلِه پابرجانی. چون تصمیم بَیتِمِه یَکَش دییَر شِمِه وَر نیئِم تا شِمارِ غِرصِه دار نَکِنِم. چون اگه شِمارِ غِرصِه دار هاکِنِم، دِ کی بَتِنِّه مِنِه خِشال هاکِنِه، اِلّا شِمایی گه شِمارِ غِرصِه دار هاکِردِمِه؟ مِن جوری شِمِنِه نامِه بَنوِشتِمِه تا موقِه ای گه شِمِه وَر اِمِه، اونانیگه وِنِه مِنِه خِشال هاکِنِن، می غِرصِه ای باعث نَوون. چونگه شِما هَمه ای جا مِطمئن وِمِه گه می خِشالی، شِما هَمه ای خِشالیِه. چون خِیلی مِصیبتی هَمرا و غمدارِ دِل و اَسری دَکِتِه چشی هَمرا شِمِنِه بَنوِشتِمِه، نا هَینگه شِمارِ غِرصِه دار هاکِنِم، بَلگی تا دِنّین چَنی زیاد شِمارِ دوس دارمِه. اِسا اگه یَنَفَر غِرصِه ای باعث بَوو، - نا فقط مِنِه، بَلگی اگه نَخوام هَمتی بُئِم - تا حَدّی شِما هَمه رِه غِرصِه دار هاکِردِه. چون هَینجور آدمی سِه هَین تنبیهی گه ویشترِ شِما اونِه ویسِه سِزاوار دِنِسِنی، وَسِّه. پس دِ وِنِه وِرِه بِبخشین و دِلداری هادین، نَکِنِه زیادی غِرصِه، وِرِه از پا دَربیارِه. پس، شِمِه جا خواهِش کِمِّه وِرِه شی مِحبتی جا مِطمَئِن هاکِنین. چون هَینسِه هَینِه شِمِنِه بَنوِشتمِه تا شِمارِ آزمود هاکِنِم و بَوینَم هر چی ای دِلِه اطاعت کِنِنی یا نا؟ هر کسی رِه گه شِما بِبَخشین، مِنَم وِرِه بَخشِمِه. و راساسی اگه یَنَفِرِ بِبَخشیمِه - البته اگه بِبَخشینی سِه دلیلی دَوو - مِن شِمِه خاطری، مسیحی حِضور هَینجور هاکِردِمِه، تا شیطان اَمارِه گول نَزِنِه، چون اَما وی نَخشِه هایی جا بی‌خَوَر نیمی. وختی تْروآسی شهری سِه بوردِمِه تا مَسیحی اِنجیلِ موعظه هاکِنِم، با هَینگه خِداوَند اوجِه یَتِه گَتِه دَروازِه میسِه پِی هاکِردِه، ولی اَی آروم و قرار ناشتِمِه، چون شی بِرار تیتوسِ نَنگیتِمِه. پَس اوجِه ای مَردِنی هَمرا خِدافظی هاکِردِمِه، مَقدونیه ای مَنطقِه ای سِه بوردِمِه. ولی خِدارِه شِکر گه هَمِش مَسیحی دِلِه، وی شی پیروزی ای دِلِه اَمارِه رانِمایی کِنِّه، و شی معرفتی عَطرِ اَمِه طریق هَمه جا پَخش کِنِّه. چونگه اَما خِدایی سِه مسیحی خِشِ بی هَسمی، چی اونانی میِن گه نِجات بَئیتِنِه و چی اونانی میِن گه هلاک وونِنِه. یَنفری سِه مَرگی بی رِه دِمی گه مرگی سِه خَتم وونِه؛ و یَنَفَر دییَری سِه زندگی ای بی رِه دِمی گه زندگی ای سِه ختم وونِه، کیِه گه هَینجور چیایی لیاقتِ دارِه؟ چون اَما هِتی هون آدمنی تَرا نیمی گه منفعتی سِه خِدایی کَلامِ روشِنِنِه، بلگی اَما خِدایی چشی پِش، مَسیحی دِلِه گَب زَمّی. هِتی هون آدمایی تَرا گه خالِصِ نیّت دارنِه و خِدایی طرفی جانِه. مَگِه یَکَش دییَر شیجا تعریف هاکردَنِ شِرو کِمّی؟ یا بعضیایی تَرا، لازِمِ شِمارِ سِفارش نامِه هادیم یا شِمِه جا سِفارش نامِه هایریم؟ شِما شِه اَمِه سِفارش نامِه هَسِّنی، یَتِه نامِه گه اَمِه دِلی سَر بَنوِشت بَوِه گه هَمه بَتِنِّنِه اونِه بَخونِن و بِشناسِن. شِما نِشون هادانی گه مسیحی نامِه نی، گه اَمِه طریق شِمار بَرسیِه گه مِرَکّبی هَمرا بَنوِشت نَوِه، بَلگی زینِّه خِدایی روحی هَمرا اَمِسِه بَنوِشت بَوِه، و نا سَنگی لُوحی سَر، بَلگی آدمنی دِلی لُوحی سَر بَنوِشت بَوِه. اَما مسیحی طریقی جا خِدایی وَر هَینجور اطمینانی دارمی. نا اونگِه شِه لیاقت داریم گه اِدّعا هاکِنیم یَچی اَمِه دَس بَر اِنِه، بَلگی اَمِه لیاقت خِدایی جائه. خِدا وِه گه اَمارِه لیاقت هادا گه تازه عهدی نوکَرِن ووئیم- عهدی گه خِدایی روحی سَر پابرجائه، نا اونچی ای سَر گه یَتِه بَنوِشت ویشتَر نیِه. چون ’بَنوِشت‘ کِشِنِه، ولی خِدایی روح زندگی دِنِه. اِسا، اگه هون خِدمتی گه مرگی سِه خَتم وونِسِه و سنگی لوحی سَر حَک بَوِه وِه جلالی هَمرا ظهور هاکِردِه، جوریگه بَنی اسرائیلی قوم نَتِنِّسِنِه موسایی دیمی جَلالی خاطری اونِه هارشِن، هر چَن هون جَلال دِ از بِین شیوِه. چَنّی ویشتَر، هون خِدمتی گه خِدایی روحی طریقی جائه جَلالی هَمرا هَسِّه. چون اگه خِدمتی گه محکومیتی سِه خَتم وونِسِه جلالی هَمرا وِه، چَنی ویشتَر خِدمتی گه صالِح بِشمارِسَنی سِه خَتم وونِه جلالی جا پِرِ. چون اونچی گه یه وختی پِرجلال وِه، اِسا در قیاسِ هَین جلال گه سَرتَرِ، دِ جلالی نارنِه. و اگه اونچی گه از بِین شیوِه جَلالی هَمرا وِه، اونچی بِجا مونِّه چَنی ویشتَر جلالی هَمرائه. پَس چونگه هَینجور اِمیدی دارمی، جِرأتی هَمرا گَب زَمّی؛ نا موسایی تَرا گه یَتِه نِقاب شی دیمی سَر بَکِشیِه تا بنی اسرائیلی قوم اونچی ای عاقبتِ گه دِ از بِین شیوِه رِه، نَوینِن. ولی وِشونی فِکرا تاریک بَوِه چون هَمون نِقاب عتیقِ عهدی بَخونسنی موقِه تا اَمرِز بِجا بَمونِسِه و بَئیت نَوِه، چون فقط مسیحی دِلِه بَئیت وونِه. حتّی تا اَمرِز، هر وَخت موسایی توراتِ خُونِنِه، یَتِه نِقاب وِشونی دِلی سَر بِجا مونِّه؛ ولی هر وَخت یَنَفَر خِداوندی وَر گِردِنِه، نِقاب بَئیت وونِه. خِداوَند، روحِ و هر جا خِداوندی روح دَوو، اوجِه آزادی دَرِه. و اَما هَمه گه بی نِقابِ دیمی هَمرا، خِداوندی جَلالِ، یَتِه آینِه ای تَرا ویمّی، هِتی هَمون عکسی تَرا، یَتِه جلالی جا، یَت دییَر جلالی سِه گه ویشتَر وونِه عوض وومی، و هَین خِداوندی جا شِرو وونِه گه روحِ. پَس چون هون رحمتی سِه گه اَمارِه هادا بَوِه هَینجور خِدمتی رِه دِ کِمّی، نااِمید نَوومی. بَلگی جاهادا و شرم آورِ راهایی جا دوری هاکِردِمی، و حِقِّ بازی ای هَمرا رفتار نَکِّمی و خِدایی کَلامِ دَسکاری نَکِمّی، بَلگی حَیقتِ آشکارا گِمی، و تَقّلا کِمّی خِدایی حِضور، هَمه ای وِجدانی پِش تأیید بَووئیم. حتّی اگه اَمِه اِنجیل نامفهومِ، اونانیسِه نامفهومِ گه هَلاکتی راهی دِلِه دَرِنِه. هَین دِنیایی خِدا، بی ایمونِنی فِکرارِ کور هاکِردِه تا مسیحی جَلالی اِنجیلی نور گه خِدایی دیمِ رِه، نَوینِن. چون اَما شِرِه موعظه نَکِّمی، بَلگی اعلام کِمّی گه عیسی مَسیح خِداوَندِ، و شیجا، فقط عیسایی خاطری، و هون هَم فقط هِتی شِمِه نوکرِنی تَرا گَب زَمّی. چون هَمون خِدا گه بُتِه: «نور، تاریکی ای جا بَتابِه،» شی نورِ اَمِه دِلی دِلِه بَتابانیِه تا خِدایی جَلالی بِشناسیَنی هَمرا، مسیحی دیمی دِلِه، اَمارِه نورانی هاکِنِه. ولی هَین گنجیشونِه گِلی پیلَکیشونی دِلِه دارمی، تا معلوم ووئِه گه هَین گَتِه قِدرت خِدایی جائِه نا اَمِه جا. اَما هر طرف سختی ای دِلِه دَرمی، ولی نِشکِسِمی؛ بِهت کِمّی، ولی نااِمید نیمی؛ عذاب کَشِمی، ولی وِل هاکِرد نَوِمی؛ بِنِه بَخاردمی، ولی کم نیاردمی؛ هَمِش عیسایی مرگِ شی تَنی دِلِه دِ وَرمی تا عیسایی زندگی هَم اَمِه تَنی دِلِه ظاهر بَوو. چون اَما گه زینِّمی، هَمِش عیسایی خاطری مرگی سِه بِسپارِس وومی تا وی زندگی اَمِه تَنی دِلِه گه از بِین شونِه ظاهِر بَوو. پَس، مَرگ اَمِه دِلِه کار کِنِّه، ولی زندگی شِمِه دِلِه. مزموری کیتابی دِلِه بیمو گه «ایمون بیاردِمِه، پَس گَب بَزومِه.» هَمین ایمونِ روحی هَمرا، اَما هَم ایمون دارمی و گَب زَمّی. چون دِمّی ویگه عیسای خِداوَندِ مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه، اَمارِه هَم عیسایی هَمرا زینِّه هاکِردِه، و شِمِه هَمرا وی حِضوری سِه اُرنِه. هَینِن هَمه شِمِه خاطِریِه، تا هر اَنّا گه خِدایی فیض مَردِنی سِه ویشتَر و ویشتَر وونِه، شِکر هاکِردن هَم خِدایی جَلالی سِه ویشتَر بَوو. پَس نااِمید نَوومی. هر چَن اَمِه ظاهر دِ از بِین شونِه، اَمِه باطن هر روز تازه تر وونِه. چونگه اَمِه کِچیک و زود گِذَرِ رَنجیشون، اَبَدی جَلال اَمِسِه اُرنِه گه نِشِنِه هون رنجیشونی هَمرا قیاس هاکِردن. پَس اونچی گه بِشِنِه بَئیَنِ، نِشِمی، بَلگی اونچی گه نِشِنِه بَئیَنِ، اِشِمی، چونگه هون چیایی گه بِشِنِه بَئیَن زود گِذرِ، ولی هون چیایی گه نِشِنِه بَئیَن اَبَدیِه. اَلَن دِمّی هر وخت هَین کیمِه یَعنی اَمِه زَمینی خِنِه گه وی دِلِه زندگی کِمّی، لی بَخارِه، خِدایی جا یَتِه عِمارت دارمی، یَتِه خِنِه گه دَسی هَمرا بَسات نَوِه و آسِمونی دِلِه اَبدیِه. حَیقَتاً گه هَین کیمِه ای دِلِه آه کَشِمی، چون هَینی مِشتاقمی گه شی آسِمونی خِنِه رِه هِتی لیواسی تَرا دَکِنیم. اگه گه راساسی اونی دَکِردَنی هَمرا، دِ لِخت نیمی. چون تا وختی گه هَین کیمِه ای دِلِه دَرمی سنگینِ باری هَمرا آه کَشمی، نا هینِسِه گه لِخت وومی، بَلگی ویشتَر بَپوشانی وومی، تا زندگی، اونچی گه از بِین شونِه رِه بَل هادِه. خِدائه گه اَمارِه هَین کاری سِه آمادِه هاکِردِه و روح القدسِ هِتی بِیانِه ای تَرا اَمارِه هادا. پَس هَمِش اَمِه دِل گَرمِ. اَما دِمّی تا وختی گه هَین تَنی دِلِه خِنِه دارمی، خِداوندی جا دورمی، چون ایمونی هَمرا زندگی کِمّی، نا اونچی ای هَمرا گه ویمّی. اَره، اَمِه دِل حِسابی گَرمِ، و هَینِه بهتر دِمّی گه هَین تَنی جا دور بَووئیم و خِداوندی هَمرا خِنِه ای دِلِه زندگی هاکِنیم. پَس چی تَنی دِلِه زندگی هاکِنیم و چی اونی جا دور ووئیم، اَمِه نیّت هَینِه گه وِره راضی هاکِنیم. چون اَما هَمه وِنِه مسیحی داوری ای تختی پِش حاضر بَووئیم، تا هر کی طبقِ خِبِ اعمال و بَدِ اعمالی گه شی تَنی دِلِه زندگی کِردِه، اَنجام هادا، سِزا بَوینِه. پَس چون خِداوندی تَرسی معنی رِه دِمّی، مَردِنِ قانِع کِمّی. ولی اونچی هَسِّمی خِدایی سِه مَعلومِ و اِمید دارمِه شِمِه وِجدانی سِه هَم معلوم ووئِه. اَما نَخوایمی یَکَش دییَر شی خَوَری تَعریف هاکِنیم، بَلگی خوایمی یَتِه دلیل بیاریم گه اَمارِه اِفتخار هاکِنین تا بَتِنّین اونانی جِواب گه ظاهرِ افتخار کِنِنِه رِه هادین، نا اونچی گه دِلی دِلِه دَرِه رِه. چون اگه شی عقلِ از دَس هادامی، خِدایی خاطریِه، و اگه عاقِلمی، شِمِه خاطریِه. چون مَسیحی مِحبت اَمارِه کُنترل کِنِّه، چون بِفَهمِسمی: گه یَنَفَر هَمه ای سِه بَمِردِه، پس هَمه بَمِردِنِه. وی، هَمه ای خاطری بَمِردِه تا زینِّه آدَمِن نا شیسِه، بَلگی اونیسِه زندگی هاکِنِن گه وِشونی خاطری بَمِردِه و زینِّه بَوِه. پس، اَما دِ بعد از هَین هیچکسِ طبقِ جسم نِشناسِمی. هر چَن قبلاً مَسیحِ طبقِ جسم اِشناسی وِمی، اِسا دِ هَینجور نیِه. پَس اگه یَنَفَر مَسیحی دِلِه دَوو، تازه خِلقتِ. هر چی گه کِهنِه وِه دِ تُوم بَوِه؛ اِسا، هَمه چی تازِه بَوِه! دِشتِه هَینِن خِدایی جائِه گه مسیحی طریق اَمارِه شی هَمرا آشتی هادا و آشتی ای خِدمَتِ اَمارِه بِسپارسِه. یَعنی، خِدا مَسیحی دِلِه دِنیارِه شی هَمرا آشتی داوِه و مَردِنی تقصیراتِ وِشونی حِساب نِشتِه، و آشتی ای پِیغمِ اَمارِه بِسپارسِه. پَس اَما مَسیحی سفیرِن هَسمی، خِدا شی خواسِّه رِه اَمِه طریقی جا اَنجام دِنِه. اَما مسیحی طرف شِمِه جا خواهِش کِمّی گه خِدایی هَمرا آشتی هاکِنین. خِدا اونیگه گِناهِ نِشناسی وِه رِه، اَمِسِه گِناه هاکِردِه تا اَما وی دِلِه خِدایی صالِحی بَووئیم. پس هون چی ای دِلِه گه خِدایی هَمرا همکارمی، شِمِه جا خواهش دارمی گه خِدایی فیضِ هَمتی نَئیت ووئین. چون خِدا اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه گِنِه: «یَتِه خِبِ موقِه، تی جِوابِ هادامِه و نِجاتی روزی دِلِه، تی کِمک بیمومِه.» هارِش، اَلَن خِدایی خِبِ موقِئه؛ هارِش، اَلَن نِجاتی روزِ. اَما هیچکسی راهی دِلِه سنگ دیم نَدِمی، تا اَمِه خِدمتی دِلِه هیچ ایرادی دَنیوو، بَلگی هر کاری دِلِه گه کِمّی هَم دِمی گه خِدایی نوکرِن هَسمی: خِیلی تَحمِلی هَمرا مِصیبتایی دِلِه، سختیا و بلاهایی دِلِه، کِتَک بَخاردنایی موقِه، زیندونایی دِلِه، بَلواهایی دِلِه، سختِ کارایی دِلِه، شُویی نَفِتنی هایی دِلِه، و وَشنایی هایی دِلِه؛ هَم داوِمی گه خِدایی نوکَرِن هَسمی. پاکی ای هَمرا، معرفتی هَمرا، صبری هَمرا، مهرَوونی ای هَمرا، روح القُدُسی هَمرا، بی مِنّتِ مِحَبتی هَمرا، راسگویی ای هَمرا، خِدایی قِوَّتی هَمرا، صالِحی ای اَسلحه ای هَمرا اَمِه راسِ دَس و چَپِ دَسی دِلِه؛ عزّت و ذلّتی دِلِه، تِهمت بَزوئن و تعریف هاکِردنی دِلِه. اَمِه هَمرا هِتی حِقِّ بازِنی تَرا رفتار وونِه، با هین حال راسگو هَسمی؛ اَمِه هَمرا هِتی بی نوم و نِشونِنی تَرا رفتار وونِه، با هَین حال اَمارِه اِشناسِنِنِه؛ اَمِه هَمرا هِتی مِردِه ای تَرا رفتار وونِه، با هَین حال هارشین حَلا زینِّمی؛ اَمِه هَمرا جوری رفتار وونِه گه اِنگار مِجازاتی دِلِه دَرمی، با هَین حال حَلا اَمارِه نَکوشتِنِه؛ اَمِه هَمرا هِتی غم دارِنی تَرا رفتار وونِه، با هَین حال هَمِش خِشالمی؛ اَمِه هَمرا هِتی فَقیرِنی تَرا رفتار وونِه، با هَین حال خِیلیارِه پولدار کِمّی؛ اَمِه هَمرا جوری رفتار وونِه گه اِنگار هیچی نارمی، با هَین حال هَمه چی ای صاحِبِمی. اِی قُرِنتُسی شهری مَردِن، اَما رُک شِمِه هَمرا گَب بَزومی و شی دِلِ شِمِسِه وا هاکِردمی. اَما شی مِحبتِ شِمِه جا دریغ نَکِّمی، بلگی شِمانی گه شی مِحبتِ اَمِه جا دریغ کِنِنی. شِمِه هَمرا هِتی شی وَچیلِه ای تَرا گَب زَمِّه؛ شِما هَم شی دِلِ اَمِسِه وا هاکِنین. بی ایمونِنی جِدی بِن نَشوئین، چون صالِحی و شِرارَت چی ربطی به هَم دارِنِه، و نور و تاریکی چی رِفاقتی؟ مَسیح و بِلیعال یَعنی شیطان چی سازشی دارِنِه، و مؤمن و کافِر چی شِباهتی دارِنِه؟ خِدایی معبد، بِتیشونی هَمرا چی سازشی دارنِه؟ چون اَما زینِّه خِدایی مَعبَدِمی. هَمونجور گه خِدا تورات و پِیغمبرنی کیتابی دِلِه گِنِه: «مِن وِشونی میِن مِنزِل کِمِّه و وِشونی میِن راه شومِه و مِن وِشونی خِدا وومِه و وِشون می قوم وونِنِه.» پَس، خِداوند گِنِه: «وِشونی میِنی جا دیرگا بیئین و سیوا بَووئین. هیچ نَجِسِ چی ای رِه دَس نَکِنین همون موقِه شِمارِ قبول کِمِّه.» «و مِن شِمِه پیر وومِه و شِما می ریک ریکا و کیج کیجا وونِنی، خِداوندِ قادرِ مِطلق هَینِه گِنِه.» پَس اِی عَزیزِن، اِسا گه هَین وعده‌ها رِه دارمی، بیئِن شِرِه هر جسم و روحی ناپاکی ای جا پاک هاکنیم، و خِدایی ترسی هَمرا مِقدّس ووئَنِ کامِل هاکِنیم. اَمارِه شی دِلی دِلِه، جا هادین. اَما هیچکی ای حَق بَدی نَکِردِمی، هیچکَسِ فاسِد نَکِردمی و هیچکَسی جا سو استفاده نَکِردِمی. مِن هَینِ نُمِه تا شِمارِ محکوم هاکِنِم. چونگه شِمارِ پِشتَر بُتِمِه گه اَمِه دِلی دِلِه جا دارِنی تا همدیری هَمرا بَمیریم و همدیری هَمرا زندگی هاکِنیم. مِن دِل و جِرأتی هَمرا دِ شِمِه هَمرا گَب زَمِّه. و خِیلی شِمارِ افتخار کِمِّه؛ مِن خِیلی تسلّی بَیتِمِه. دِشتِه شی مِصیبتایی دِلِه خِشالی ای جا پِرمِه. چون حتّی موقِه ای گه اَما مقدونیه ای مَنطقِه ای سِه بَرِسیمی، اَمِه هَین تَن استراحت نَکِردِه، بَلگی هر طرف مِصیبتی دِلِه دَوِمی - دیرگا دعواها داشتِمی، و شی دِلی دِلِه تَرس داشتِمی. ولی هون خِدایی گه بِشکِسِه دِلیشونِه تَسلّی دِنِه، اَمارِه تیتوسی بیموئَنی هَمرا تَسلّی هادا. و نا فقط تیتوسی بیموئَنی جا، بَلگی هون تَسلّی ای گه تیتوس شِمِه جا بَئیت وِه. تیتوس شِمِه حسرتی جا و غِرصِه و غیرتی گه مِنِه دارِنی، میسِه خَوَر بیاردِه، جوریگه مِن ویشتَر خِشال بَوِمِه. چون حتّی اگه مِن شی نامِه ای هَمرا شِمارِ غِرصِه دار هاکِردمِه، شی هاکِردی جا پَشیمون نیمِه. با هَینگه اَقدّی پَشیمون بَوِمِه - هَینِسه گه ویمِّه می هون نامِه شِمارِ غِرصِه دار هاکِردِه، هر چَن فقط اَقّدی- ولی اَلَن خِشالمِه، نا هَینِسه گه غِرصِه دار بَوِنی، بَلگی شِمِه هَین غِرصِه توبِه ای باعث بَوِه. چون شِمِه غِرصِه خِدایی سِه وِه، تا اَمِه جا هیچ ضرری شِمارِ نَرسِه. چون غِرصِه ای گه خِدایی سِه ووئِه، توبِه ای باعث وونِه، گه نِجاتی سِه ختم وونِه و پشیمونی نارنِه. ولی غِرصِه ای گه دِنیایی سِئه، مَرگی سِه ختم وونِه. چونگه بَوینین هَین غِرصِه ای گه خِدایی سِه وِه شِمِه دِلِه چی شور و شوقی بار بیاردِه: اَلبته همین شور و شوقِ گه هَم دِنِه تقصیرکار نینی، چی غیظی دِلِه، چی ترسی دِلِه، چی حسرتی دِلِه، چی غیرتی دِلِه، چی مِجازاتی دِلِه. هر لَحاظی جا ثابِت هاکِردِنی گه هون قضیه ای دِلِه بی‌تقصیر وِنی. پَس هر چَن گه هَین نامِه رِه شِمِسِه بَنوِشتِمِه ولی نا هون آدمی خاطری گه بَدی هاکِردِه و یا نا هون آدمی سِه گه وِرِه بَدی بَوِه، بَلگی هَینِسه وِه گه خِدایی حِضور شِمِه هون غیرت گه اَمِسِه دارِنی آشکار بَوو. هَینِسئه گه اَما تَسلّی دارمی. علاوِه بر اَمِه تَسلّی، اَما تیتوسی بَئیَنی جا ویشتَر خِشال بَوِمی، چونگه وی روح شِما هَمه ای خاطری تازِه بَوِه. چون مِن وی وَر هر لَحاظ شِمارِ اِفتِخار هاکِردِمِه و شِما مِنِه شرمنده نَکِردنی، بَلگی هَمونجور گه هر اونچی شِمارِ بُتِمی دِرِس وِه، ثابت بَوِه گه اَمِه افتخار تیتوسی وَر بِجا وِه. هر کَش گه تیتوس شِما هَمه ای اِطاعَت هاکِردنِ یاد اُرنِه و هَینگه چِتی تَرس و لَرزی هَمرا وِرِه قَبول هاکِردِنی، ویشتَر شِمارِ دِل وَنِّه. خِشالمِه گه کاملاً شِمارِ اِطمینان دارمِه. اِی بِرارِن، خوایمی شِمارِ هون فیضی جا گه خِدا مَقدونیه ای مَنطقِه ای کلیساها رِه هادا، باخَوَر هاکِنیم. چون وِشون مِصیبتی خاطری، بَدجور آزمود بَوِنِه، ولی بی حَد و حساب خِشالِنِه و با هَینگه خِیلی فقری دِلِه دَرِنِه ولی دَس و دِلبازنِه. چونگه مِن شاهدمِه گه وِشون شی تَوانی اَنّا حتّی ویشتَر از هون، پِش قدم بَوِنِه، خِیلی اِصراری هَمرا اَمِه جا خواهش هاکِردِنِه هَین خِدمتی دِلِه گه مِقَدّسینی سِه هَسِّه شریک ووئِن. وِشون نا فقط اونجور گه اَما انتظار داشتمی بلگی اَوَّل شِرِه خِداوندی وقف هاکِردِنِه، و اَزما طبقِ خِدایی اِراده شِرِه اَمِه وقف هاکِردِنِه. هَینِسه، تیتوسی جا بَخوایسمی هَمونجور گه پِشتَر شِه اوَّلین قَدمارِه بَئیت وِه، اَلَن هَم شِمِه میِن هون کارِ خیرِ کاملاً تُوم هاکِنِه. ولی هَمونجور گه هَمه چی ای دِلِه سَرتَرِنی - ایمونی دِلِه، گَب بَزوئنی دِلِه، معرفتی دِلِه، کامِلِ غیرتی دِلِه، و شی مِحبَّتی دِلِه نسبت به اَما - پس هَین کارِ خیری دِلِه هَم هَمه ای جا سَرتَر ووئین. مِن هَینِه شِمِسِه حِکم نَکِمِّه، بَلگی خوایمِه بقیه ای غیرتی طریقی جا ثابت هاکِنِم گه شِمِه مِحبت خالصِ. چون اَمِه خِداوند عیسی مسیحی فیضی جا خَور دارِنی گه هر چَن دولتمند وِه، شِمِه خاطری فقیر بَوِه تا شِما وی فَقیری ای دِلِه دولتمند بَووئین. مِن شی نَظَرِ هَین جریانی خَوَری گِمِه: هَین شِمِه نفعِ: پارسال، شِما نا فقط هَین کارِ خیری انجامی دِلِه، بلگی وی انجامی ذوق و شوقی دِلِه هَم پِش قدم وِنی. پَس اَلَن هَین کارِ تُوم هاکِنین، تا ذوق و شوقی گه هَین کاری سِه داشتنی، وی تُوم هاکِردن، شِمِه توانِ مالی ای هَمرا جور بَوو. چون اگه ذوق و شوقی دَوو، هون آدَمی هدیه طبقِ اونچی گه دارنِه قَبول وونِه، نا طبقِ اونچی گه نارنِه. چون اَمِه منظور هَین نیِه گه بَقیِه راحتی ای دِلِه دَوون و شِما فِشاری دِلِه، بَلگی خوایمی مِنصفانِه ووئِه، گه اَلَن شِمِه فِراوونی وِشونی احتیاجاتِ برطرف هاکِنِه تا یَتِه روز هَم وِشونی فِراوونی شِمِه احتیاجاتِ برطرف هاکِنِه تا هَینجوری اِنصاف برقرار بَوو، هَمونجور گه توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اونیگه زیاد جَم هاکِرد وِه، اِضافه ناشتِه، و اونیگه کَم جَم هاکِرد وِه، کَم و کسری ناشتِه.» ولی خِدارِه شِکر کِمِّه هون غِیرتی گه مِن شِمِسِه دارمِه تیتوسی دِلی دِلِه هَم دَرِه. چونگه وی نا فقط اَمِه خواهشِ قَبول هاکِردِه، بلگی شِه خِیلی ذوق و شوقی هَمرا، شِمِه وَری بیموئَنی سِه پِش قَدَم بَوِه. و اَما یَت دییَر بِرارِ تیتوسی هَمرا رَسامّی، گه دِشتِه کلیساهایی دِلِه اِنجیلی موعظه ای خاطری سَرشِناسِ. و نا فقط هَین، بَلگی هون بِرار کلیساهایی طرفی جا تعیین بَوِه تا هَین کارِ خیری گه وی اَنجام هادائن و ادارِه هاکِردَن اَمِه وظیفِئه، اَمِه هَمرا همسفر بَوون. هون کاری گه خِداوندی جلالی سِئه و اَمِه خیرخواهی رِه هَم دِنِه. اَما خِیلی مواظبمی گه هَین خِدمَتی دِلِه گه هدیه هایی جَم هاکِردِن گه دِلی جا و اَمِه طَریق ادارِه وونِه هیچکس اَمِه جا ایراد نَیرِه. چون تَقلّا کِمّی نا فقط خِداوندی نَظَر، بلگی مَردِنی نَظر هَم اونچی خِبِ رِه هاکِنیم. و هَین آدَمِنی هَمرا، شی بِرارِ رَسامّی گه خِیلی وِرِه آزمود هاکِردمی و بِفهمِسمی گه خِیلی چیایی دِلِه ذوق و شوق دارنِه، ولی اَلَن هون بِرار، هون زیادِ اطمینانی خاطری گه شِمارِ دارنِه قبلنی جا ویشتَر ذوق و شوق دارنِه. تیتوسی خَوَری وِنِه بُئِم گه شِمِه هون خِدمَت هاکِردَنی دِلِه می شریک و همکارِ؛ و اَمِه بِرارِنی خَوَری هَم وِنِه بُئِم گه وِشون کلیساهایی بَرِسانی و مسیحی جلالِنِه. پَس شِمِه مِحبت و اَمِه افتخار گه شِمِه خَوَری کِمّی،کلیساهایی حِضور هَین آدمِنی سِه ثابت هاکِنین. اِسا دِ احتیاج نیِه هَین خِدمتی خَوَری گه مِقَدَّسینی سِئه شِمِسِه بَنویسَم، چون دِمِّه چی ذوق و شوقی هَین کاری سِه دارِنی و هَینِسه هَم مقدونیه ای ایموندارِنی وَر شمارِ افتخار هاکِردِمِه. وِشونِه بُتِمِه گه شِما پارسال تا اَلَن اَخائیه ای مَنطقِه ای دِلِه هدیه هادائنی سِه حاضر وِنی. شِمِه هَین غیرت خِیلی از وشونِه هَم، هَین کاری سِه تحریک هاکِرده. ولی هَین بِرارِنِ رَسامِّه تا ثابت بَوو گه اَمِه افتخار شِمارِ هَین جریانی خَوَری بیخدی نَوِه، بَلگی هَمونجور گه بُتِمِه، آماده ووئین. نَوو گه، اگه مَقدونیه ای ایموندارِنی جا چَن نفر می هَمرا بیِئن و بِفَهمِن گه آماده نینی، اَما - هون اطمینانی گه شِمارِ داشتِمی ای جا، شرمندِه بَووئیم، دِ هَینگه شِما شِه چَنی شرمنده وونِنی هیچی نُمِه. پَس لازم دِنِسِمِه بِرارِنی جا بَخوام گه پِشتر شِمِه بَئینی سِه بیئِن و هون هدیه هایی گه وَعده هادا وِنی رِه، تدارِک بَوینین. تا هَین هَدیه، هدیه ای ووئه گه شی میلی هَمرا هادا ووئین نا زور وَری. می گَب هَینِه: هر کی کم دَکارِه، کم هَم دِرُو کِنِّه، و هر کی زیاد دَکارِه، زیاد هَم دِرُو کِنِّه. هر کی وِنِه هَمون اَنّا گه شی دِلی دِلِه نیَّت هاکِردِه، هادِه، نا بی میلی و زوری هَمرا، چون خِدا اونیگه خِشالی ای هَمرا هدیه دِنِه رِه دوس دارنِه. و خِدا بَتِنِّه هر نعمتی رِه شِمِسِه خِیلی ویشتَر هاکِنِه تا هَمه چی ای دِلِه هَمِش شی احتیاجی اَنّا دارین، و هر خِبِ کاری دِلِه فِراوونی ای هَمرا دارین. هَمونجور گه مزموری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «دَس دِلبازی ای هَمرا فَقیرِنِه هادا، وی صالحی تا اَبَد پابرجائه.» اونیگه تیمِ کشاورزی سِه و نونِ بَخاردنی سِه دِنِه، شِمِه تیمِ کِشت و کاری سه آمادِه هاکردِه، برکت دِنِه و شِمِه صالحی ای محصولِ زیاد کِنِّه. شِما از هر نظر دولتمند وونِنی تا هر لحاظی جا دس و دلباز بَووئین، و شِمِه هَین دَس و دِلبازی اَمِه طریقی جا خِدایی شِکر هاکِردنی سِه خَتم وونِه. چون هَین خِدمَت، نا فقط مِقَدَّسینی احتیاجاتِ برطرف کِنِّه، بَلگی باعث وونِه خِیلیا خِدارِه بی حد و اندازه شِکر هاکنِن. هَین خِدمتی خاطری مَردِن خِدارِه جلال دِنِنِه، چونگه شِما نا فقط اعتراف کِنِنی مسیحی اِنجیلِ ایمون دارِنی بلگی وِشون و بقیِه رِه اونچی گه دارِنی ای دِلِه شریک کِنِنی. هَمونجور هَم خِدایی گَتِه فیضی خاطری گه شِمِه سَر دَرِه، اونِن شِمِسِه ذوق و شوقی هَمرا دعا کِنِنِه. خِداوندِ هون هدیه ای خاطری گه قابلِ بُتَن نیِه شِکر کِمِّه! مِن، پولُس، شِه، مسیحی نَرمی و مهرَوونی ای هَمرا شِمِه جا خواهش کِمِّه _ مِنی گه شِمِه جا خیلیا گِنِنِه وختی شِمِه وَر دَرمِه سَر به زیرمِه و هون موقِه گه شِمِه وَر دَنیمِه شِجاعمِه! مِن شِمِه جا اِلتماس کِمِّه گه موقِه ای گه شِمِه وَر اِمِه مجبور نَووم شِمِه هَمرا جِسارتی هَمرا گَب بَزِنِم، جوریگه مردنی جا بعضیا گِمون کِنِنِه گه اَما آدمی ای فِکرایی هَمرا دِ رفتار کِمّی. چون هر چَن جسمی دِلِه زندگی کِمّی، ولی طبقِ جسم جنگ نَکِمّی. چونگه اَمِه جَنگی اَسلحه ها جسمی جا نیِه، بلگی خِدایی قِوَّتِ دارنِه تا قلعِه ایشونِه نابود هاکِنِه. اَما هر بحث و هر کسی گه خِدایی معرفتی علِیه گَت گَتِ نظر دِنِه رِه از بِین وَرمی، و هر فکری رِه مجبور کِمّی گه مسیحی جا اطاعت هاکِنِه. هون موقِه گه مسیحِ دِ کاملاً اطاعت کِنِنی اَما آمادِمی تا هر نااطاعتی رِه تنبیه هاکِنیم. هارشین، بَوینین شِمِه چِشی پِش چی دَرِه. اگه یَنَفَر مِطمئنِه گه مسیحی سِئه، هون آدم وِنِه دِنِّه هَمونجور گه وی مسیحی سِئه اَما هَم مسیحی سِمی. چون حتّی اگه یَذرِه ویشتَر شی اقتدارِ افتخار هاکِنِم شرمنده نَوومِه. هون اقتدار گه خِداوند شِمِه بَنا هاکردَنی سِه مِنِه هادا، نا شِمِه نابودی ای سِه. نَخوایمِه هینجور به نَظَر بیِه گه مِن خوایمِه شی نامه‌ هایی هَمرا شِمارِ بَتِرسانِم، چونگه اونِن گِنِنِه: «وی نامِه ها سخت و سنگینِ، ولی رو در رو ضعیفِ و وی گَب بَزوئن تعریفی نارنِه.» بِل اونیگه هَینجور گِنِه بِفهمِه گه هر اونچی شی دنیووئَنی موقِه شی نامِه هایی دِلِه گِمِه، وختی گه بیئِم همون کارِ کِمِّه. نا هَینگه اَما جِرأت هاکِنیم شِرِه هون کَسایی جا دِنّیم گه شیجا تعریف کِنِنِه یا شِرِه همدیری هَمرا قیاس کِنِنِه. ولی هون موقِه اونانیگه شِرِه همدیری هَمرا سَبِک سنگین کِنِنِه و شِرِه همدیری هَمرا قیاس کِنِنِه، نِفَهم هَسِّنِه. ولی اَما بیش از حد افتخار نَکمّی، بَلگی فقط اَنّی افتخار کِمّی گه خِدا اَمِه سِه تعیین هاکِردِه، هون حَد گه شِمارِ هَم رَسِنِه. چونگه شی لینگِ شی حَدّی جا پِشتر نِشتِمی، جوریگه انگار اَصلاً شِمِارِ خِدمت نَکِرد ووئیم، چونگه اَما اوَّلین کسایی وِمی گه مسیحی اِنجیلِ شِمارِ بَرِسانیمی. اَما شی حَدِّ دِمّی، و اونچی ای جا گه بَقیه زحمت بَکِشینِه رِه افتخار نَکِمّی. ولی اِمید دارمی گه هر چی شِمِه ایمون گَت تَر بَوو، اَمِه خِدمت هاکِردَن هَم شِمِه میِن ویشتَر وونِه. تا بَتِنّیم اِنجیلِ هون دیارهایی دِلِه گه شِمِه جا دورِنِه اعلام هاکِنیم. چون نَخوایمی هون کاری رِه گه ینفر دییَر پِشتَر، شی سامونی دِلِه هاکِردِه رِه افتخار هاکِنیم. بِلّین «هر‌ کی افتخار کِنِّه، خِداوَندِ افتخار هاکِنِه.» چون اونیگه شیجا تعریف هاکِنِه قَبول نَوونِه، بَلگی هون آدمی قَبول وونِنِه گه خِدا ویجا تعریف هاکِنِه. کاش شِما یَذرِه نادونی رِه می دِلِه تَحَمِل کِردِنی، مِنِه تَحمِل هاکِنین! چون مِن شِمِه سَر غیرت دارمِه، و هَین غیرت خِدایی جائه، چون مِن شِمارِ یَتِه مَردی، یَعنی مَسیحی هَمرا، نومزِه هاکِردِمِه، تا هِتی یَتِه پاکِ اَذَب کیجایی تَرا شِمارِ وی دَس بِسپارِم. ولی تَرسِمِه هَمونجور گه مار حوا رِه گول بَزو، شِمِه فِکر هَم صاف و صادقی و خالِصی ای گه مسیحِ دارِنی ای جا، مِنحرف بَوو. چون اگه ینفر شِمِه وَر بیِه و شِمارِ یَتِه عیسی بِجِز اونگه اَما شِمارِ اعلام هاکِردِمی رِه، اعلام هاکِنِه، یا اگه شِما یَتِه روح بِجز روح القدس گه بَیتِنی رِه بَیرین یا اگه اِنجیلی پیغِم بجز هون اِنجیلِ پیغِم گه قَبول هاکِردنی رِه، قَبول هاکِنین، شِما راحت اونِه تَحمِل کِنِنی. راساسی گِمون نَکِمِّه مِن هون ’گَتِه رَسولِنی‘ جا چیزی کَم دارِم. حتّی اگه گَب بَزوئنی دِلِه اِسّا نَووم، معرفتی دِلِه چیزی کَم نارمِه؛ راساسی اَما هر لحاظی جا هَمه چی ای دِلِه هَینِه شِمِسِه معلوم هاکِردِمی. مَگِه گِناه هاکِردِمِه گه شِرِه کِچیک هاکِردِمِه تا شِما سَربِلَن بَووئین، چونگه خِدایی اِنجیلی پیغِمِ مجانی شِمِسِه اعلام هاکِردِمِه؟ مِن دییَر کلیساهارِه غارت هاکِردِمِه و وِشونی جا کِمکِ مالی بَیتِمِه، تا شِمارِ خِدمَت هاکِنِم. و هون موقِه گه مِن شِمِه هَمرا دَوِمِه، و یَچی ای مِحتاج وِمِه، هیچکسی دوشی سَر باری نِشتِمِه، چون بِرارِنی گه مقدونیه ای مَنطقِه ای جا بیمونِه می احتیاجاتِ برطرف هاکِردِنِه. و مِن هیچ باری شِمِه دوشی سَر نِشت وِمِه و نِلمِه. هون مَسیحی حَیقت گه می دِلِه دَرِه رِه قَسَم، گه هیچکَس اَخائیه ای مَنطقِه ای دِلِه می هَین افتخارِ میجا نَئیرنِه. و چیسِه؟ یَعنی هَینگه شِمارِ دوس نارمِه؟ خِدا دِنِّه گه شِمارِ دوس دارمِه! و شی هَین کارِ اِدامِه دِمِه تا اونانیگه اِدعا کِنِنِه خواینِنِه اونجور گه اَما خِدمت کِمّی خِدمت هاکِنِن و هَینِه افتخار کِنِنِه رِه هیچ هاکِنِم. اونایی جا گه تقلّا کِنِنِه تا شِرِه اونچی ای دِلِه گه اونِه افتخار کِنِنِه اَمِه هَمرا بَرابر هاکنِن. چون هَینجور آدَمِن، دِردِرو رَسولِن و حِقِّه بازِ کارگرِنِنِه گه شِرِه مسیحی رَسولِنی تَرا دراُرنِه. و هَین عجیب نیِه، چون شِیطان هَم شِرِه نوری فِرِشتِه ای تَرا دراُرنِه. پَس تعجبی نارنِه گه وی نوکرِن هَم شِرِه صالِحِنی نوکرنی تَرا هاکنِن. سرآخر هون مِجازاتی گه وشونی حقِّ رِه گیرِنِه. اَی هَم گِمِه: هیچکی مِنِه نادون نَئونِّه. ولی اگه هَینجور کِنِنی، اَقَلاََ هِتی نادونِ آدَمی تَرا مِنِه قَبول هاکِنین، تا مِنم بَتِنِّم یَذِرِه افتخار هاکِنِم. وختی مِن هینجور اطمینانی هَمرا شی افتخاری جا گِمِه، خِداوندی طرفی جا نُمِه، بَلگی نِفهمی ای سَر گِمِه. از اوجِه گه خِیلیا آدمی ای فِکرایی هَمرا شِرِه افتخار کِنِنِه، مِنَم شِرِه افتخار کِمِّه. نا هَینگه شِما عاقِلنی، هَینِسِئه گه شِما نِفهمِنِه خِشالی ای هَمرا تَحمِل کِنِنی، چونگه اگه یَنَفَر شِمارِ شی نوکر هاکِنِه، یا شِمارِ بَل هادِه، یا شِمِه جا سوءاستفاده هاکِنِه، یا شِمارِ شیجا سَرتَر دِنِّه، یا شِمِه دیمِ چَک بَزنِه، تَحمِل کِنِنی. شرمندگی ای هَمرا وِنِه بُئِم گه اَما هَین کاری سِه خِیلی ضعیف وِمی! ولی اگه کَسی جِرأت دارِه یَتِه جریانِ افتخار هاکِنِه - مِن اَی هَم هِتی نادونِنی تَرا گَب زَمِّه - مِنَم شِرِه جِرأت دِمِه هون جریانی سِه افتخار هاکِنِم. اونان عبرانینِه؟ مِنَم هَسمِه! اونان اسرائیلینِه؟ مِنَم هَسمِه! اونان ابراهیمی وچیلِنِه؟ مِنَم هَسمِه! اونان مَسیحی نوکرنِ؟ مِن ویشتَر هَسمِه! هِتی خِلیشونی تَرا گَب زَمِّه - هَمه ای جا سخت تَر کار هاکِردِمِه، خِیلی ویشتَر زیندونی دِلِه دَکِتِمِه، ویشتَر از هَمه کِتک بَخاردِمِه، و ویشترِ وَختا نَزیک وِه بَمیرِم. پَنج کَش یهودینی جا، سی و نِه تا ضربه شَلاق بَخاردِمِه. سِه کَش مِنِه چُو بَزونِه، یَکَش سنگسار بَوِمِه، سِه کَش می سَفری کَشتی غَرق بَوِه، یَتِه شُو روزِ دریایی دِلِه دَوِمِه. هون سفرهایی دِلِه گه پِشت دَر پِشت شیمِه: روخِنِه ایشونی خطری دِلِه، دِزّی شونی خطر، شی قومی خطری جا، غیریهودینی خَطَر؛ شهری دِلِه ای خطر، صَحرایی دِلِه ای خطر، دریایی دِلِه ای خطر؛ خطری گه دِردِرو بِرارِنی جا داشتِمِه؛ سختی و تنگی ای دِلِه، خِیلی شُوها گه نَفِتی بَکِشیمِه؛ وَشنایی و تَشنایی دِلِه، ویشترِ وختا بی‌غذا وِمِه، و سرمایی دِلِه لِخت و پَتی وِمِه. علاوِه بر هَینِن، دِشتِه کلیساهایی نِگرونی ای بارِ، گه می دوشی سَر سنگینی کِنِّه. کیِه گه ضعیف بَوو و مِن ضعیف نَووم؟ کیِه گه لغزِش بَخارِه و مِن نَسوجِم؟ اگه وِنِه افتخار هاکِنِم، هون چیایی رِه افتخار کِمِّه گه می ضعفِ هَم دِنِه. خِداوند عیسایی پیر، خِدا، گه وِرِه تا اَبَد شِکر کِمِّه، دِنِّه گه دِرو نَزِمِّه. دَمشقی شهری دِلِه، هون حاکم گه حارثِ پادشاه تعیین هاکِردِه، نِگَهوونِنی رِه دَمشقی شَهری دِلِه بِشتِه تا مِنِه هَماسَن. ولی مِنِه زنبیلی دِلِه، آبِشکِه ای جا گه شَهری حصاری دِلِه وِه، جِر بَرِسانینِه و هَینجوری وی چَنگی جا فِرار هاکِردِمِه. مِن وِنِه هینجوری افتخار هاکِنِم. هر چَن اونی جا منفعتی نَوِرمِه، اَلَن شی افتخارِ رؤیاها و خِداوندی مُکاشفاتی بُتنی هَمرا ادامِه دِمِه. مِن یَنفرِ مَسیحی دِلِه اِشناسِمِه گه چاردَه سال پِش سِوّمین آسِمونی سِه بَوِرد بَوِه - نَئُومِه تَنی دِلِه یا تَنی جا دیرگا، خِدا دِنِّه. و دِمِّه گه هَین آدم بهشتی سِه بَوِرد بَوِه - تَنی هَمرا یا تَنی جا دیرگا، خِدا دِنِّه - و هون چیزایی رِه بِشنُسِه گه نِشِنِه بُتَن، گه گَب بَزوئَن اونانی جا آدمی ای سِه خِب نیِه. مِن هَینجور آدَمی سِه افتخار کِمِّه. ولی شی خَوَری، بِجز شی ضعفیشون افتخار نَکِمِّه - هر چَن اگه بَخوام افتخار هاکِنِم، نادون نیمِه، چون حَیقَتِ گِمِه؛ ولی هَین کاری جا دوری کِمِّه تا نَکِنِه یَنَفَر خیال هاکِنِه گه مِن اونچی ای گه می دِلِه وینِّه و میجا اِشنُنِه، گَت تَرمِه. پس، هَینِسه گه هَین گَتِ مُکاشِفات گه بی حد و اندازه هَم هَسِّه مِنِه مغرور نَکِنِه، می تَنی دِلِه یَتِه تَلی مِنِه هادا بَوِه، یَعنی شیطانی طرفی جا، تا مِنِه عذاب هادِه و نِلِه مغرور بَووم. سِه کَش هَین جریانی سِه خِداوندی جا خواهش هاکِردِمِه اونِه میجا بَیرِه، ولی خِداوند مِنِه بُتِه: «می فیض تِرِه وَسِّه، چون می قِوَّت ضعفهایی دِلِه کامِل وونِه» پَس هَینِسه مِن پِش از هَین خِشالی ای هَمرا شی ضَعفیشونِه افتخار کِمِّه تا مسیحی قِوَّت می سَر بَمونِّه. پس مسیحی خاطری، ضعفها، فاشها، سختیا، اذیت و آزار، و بلاهایی دِلِه، راضیمِه. چون وختی ضعیفمِه، پس قویمِه. مِن یَتِه نادون وِمِه! شِما مِنِه مجبور هاکِردِنی، چون وِیسِه میجا تعریف کِردِنی. چون هر چَن گه هیچی نیمِه، ولی هون ’گَتِه رسولِنی‘ جا هیچی کَم نارمِه. یَتِه واقعی رسولی نِشونِه ها، دِشتِه صَبر و تَحمِلی هَمرا شِمِه میِن آشکار بَوِه، نِشونِه ها و معجزات و کارایی گه قِوَّتی همرائه. چونگه چی ای دِلِه دییَر کلیساهایی جا کمتر شمِارِ لِطف بَوِه، بِجِز هَینگه مِن شِه، شِمِه دوشی سَربار نَوِمِه؟ می اشتبارِه بِبَخشین! اَلَن آمادِمِه سوّمین کَش شِمِه بَئیَنی سِه بیئِم، و هیچ باری شِمِه دوشی سَر نِلمِه. چون شِمِه مال و اَموالی دِمال دَنیمِه، بَلگی شِه شِمارِ خوایمِه. چونگه وَچیلِه ای وظیفِه نیِه گه شی پیر و ماری سِه مال و اَموال جَم هاکِنِن، بَلگی پیر و ماری وظیفِئه. مِن خِشالی ای هَمرا شِمِه جانی سِه خَرج کِمِّه و شی جانِ هَم اِلمِه. اگه مِن شِمارِ ویشتَر دوس دارمِه، مگِه شِما وِنِه مِنِه کمتر دوس دارین؟ ولی با هَینگه قَبول دارِنی مِن باری شِمِه دوشی سَر نِشتِمِه، لابِد گِنِنی حِقِّه بازمِه و حیله ای هَمرا شِمارِ بِدس بیاردِمِه. مَگِه اونانیگه شِمِه وَر بَرِسانیمِه ای طریقی جا، شِمِه جا منفعتی بَوِردِمِه؟ مِن تیتوسی جا خواهِش هاکِردِمِه شِمِه وَر بیِه و اَمِه بِرارِ هَم وی هَمرا بَرِسانیمِه. مَگِه تیتوس شِمِه جا منفعتی بَوِردِه؟ مَگِه اَما یَتِه روحی دِلِه عمل نَکِمّی؟ مَگِه یَتِه راهِ همدیری هَمرا نَشیمی؟ مَگِه تا ایجِه هَین فِکری دِلِه دَوِنی گه تَقلّا کِمِّی شِمِه پِش شیجا دِفاع هاکِنیم؟ اَما خِدایی وَر هِتی اونانی تَرا گَب زَمّی گه مسیحی دِلِه دَرِنِه، و هر اونچی کِمّی، اِی عزیزِن، شِمِه ایمونی تقویتی سِه هَسِّه. چون اونی تَرسِ دارمِه گه شِمِه وَر بیئِم و شِمارِ اونجور گه اِنتِظار دارمِه، نَوینِم، و شِما هَم مِنِه جوریگه اِنتِظار دارِنی، نَوینین - شاید شِمِه میِن دعوا مِرافِه، حَسودی، غیظ، دِشمنی، تِهمَت، غیبت، غیرت، غِرور و هرکی هرکی بَوینِم. و اونی تَرسِ هَم دارمِه گه وختی شِمِه وَر بیئِم، می خِدا شِمِه پِش مِنِه فروتَن هاکِنِه، و مِن مجبور بَووم بعضیایی خاطری گه قَبلاََ گِناه هاکِردِنِه و شی ناپاکی و بی‌عفتی و عیاشی ای جا توبِه نَکِردِنِه، عزاداری هاکِنَم. هَین سوّمین کَشِ گه شِمه بَئیَنی سِه اِمِه. «هر گَبی دِ یا سِه تا شاهِدی هَمرا ثابت وونِه.» مِن شی دِوِّمین دیداری دِلِه گه اوجِه دَوِمِه، اونانی رِه گه پِشتر گِناه هاکِرد وِنِه، و بَقیِه رِه هَم هِشدار هادامِه و اَلَن هَم گه اوجِه دَنیمِه اَی هَم هِشدار دِمِه گه اگه یَکَش دییَر شِمِه وَر بیئِم، وِشونِه رحم نَکِمِّه. چون شِما یَتِه دلیلی دِمال دَرِنی گه ثابت هاکِنین گه مَسیح می طریق گَب زَنِّه. مسیح شِمِه پِش ضعیف نیِه، بَلگی شِمِه میِن قِوَّت دارنِه. چون هر چَن ضَعفی دِلِه مَصلوب بَوِه، ولی خِدایی قِوَّتی هَمرا زندگی کِنِّه. چون اَما هَم وی دِلِه ضعیفمی، ولی شِمِه پِش وی هَمرا خِدایی قِوَّتی هَمرا زندگی کِمّی. شِرِه آزمود هاکِنین تا بَوینین ایمونی دِلِه دَرِنی یا نا. شِرِه مَحَک بَزِنین. یا مَگِه هَینِه شی خَوَری نِفَهمِنِنی گه عیسی مَسیح شِمِه دِلِه دَرِه؟ مَگِه هینگِه هَین آزمودی دِلِه رَد بَووئین! و اِمید دارمِه هَینِه بِفهمین اَما هَین آزمودی دِلِه رَد نَوِمی. ولی اَمِه دِعا خِدایی پِش هَینِه گه خطا نَکِنین؛ نا تا معلوم بَوو گه اَما آزمودی جا سَربِلَن دیرگا بیمومی، بَلگی شِما اونچی گه دِرِس هَسِّه رِه، هاکِنین، حتّی اگه هینجوری نِشون هادِه گه اَما رَد بَوِمی. چون نَتِمّی حَیقَتی علِیه هیچ کاری هاکِنیم، بَلگی هر چی کِمّی حَیقَتی سِه هَسِّه. چون هون موقِه گه اَما ضعیف ووئیم و شِما قَوی، اَمِه خِشالی ای باعِث وونِه، و اَمِه دِعا هَینِه گه شِما اَی هَم جان بَیرین. هَینسِه، مِن هَین چیارِه وختی شِمِه وَر دَنیمِه شِمِسِه نِویسِمِه تا وختی شِمِه وَر بیمومِه، مَجبور نَووم شی اقتداری جا تِنّی ای هَمرا رفتار هاکِنِم، هون اقتداری گه خِداوَند نا ویرون هاکِردَنی سِه، بَلگی بَنا هاکِردَنی سِه مِنِه هادا. سَرآخر، اِی بِرارِن، خِشال ووئین. شِمِه فِکر هَین ووئه گه اَی هَم جان بَیرین؛ و همدیرِ تسلّی هادین، همدیری هَمرا هَم نظر ووئین، صِلح و سلامتی ای دِلِه زندگی هاکِنین؛ گه خِدایی مِحبت و صِلح و سلامتی شِمِه هَمرا مونِّه. هَمدِیَرِ مِقَدّسِ خِشی هَمرا سلام هاکِنین. دِشتِه مِقَدَّسین، شِمِنِه سلام رَسانِنِه. خِداوند عیسی مَسیحی فِیض، خِدایی مِحَبَّت و روح القُدُسی رفاقت شِمِه هَمرا دَوو. پولُسی طرفی جا، رَسولی گه وی رِسالَت نا آدَمِنی جا و نا آدمی طریق، بَلگی عیسی مَسیح و خِدای پیری جائه گه وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه. و همینجور دِشتِه بِرارِنی گه می هَمرا دَرِنِه، غَلاطیه ای کلیساها رِه: فیض و صِلح و سلامتی اَمِه پیر، خِدا، و خِداوند عیسی مَسیحی طرفی جا شِمِنِه بیِه گه شی جانِ اَمِه گِناهِنی سِه هادا تا اَمِه پیر و خِدایی اِرادِه ای هَمرا، هَین شَرِّ دورانی جا آزاد هاکِنِه. وِرِه تا اَبَد جَلال ووئِه.آمین. بِهت هاکِردمِه گه شِما اَنّی زود اونیگه شِمارِ مَسیحی فیضی هَمرا بَخونِسِه رِه وِل هاکِردنی، و شی دیمِ یَت دییَر اِنجیلی سَمت دَگردانینی. البَته گه یَت دییَر اِنجیل دَنیِه، ولی کَسایی دَرِنِه گه شِمارِ پریشون کِنِنِه و خواینِنِه مَسیحی اِنجیلِ دَسکاری هاکِنِن. ولی اگه حتّی اَما یا یَتِه فِرشتِه آسِمونی جا، بجز هَین اِنجیلی گه اَما شِمارِ اعلام هاکِردِمی رِه موعظه هاکِنِه، لعنت بَوو! هَمونجور گه پِشتَر بُتِمی، اِسا اَی هَم گِمِه: اگه کَسی یَتِه اِنجیل بجز اونچی گه قَبول هاکِردِنی رِه شِمِارِ موعظه هاکِنِه، لعنت بَوو! اِسا یَعنی مِن مَردِنی تأییدی دِمال دَرمِه یا خِدایی تأییدی دِمال؟ یا تَقَلّا کِمِّه مَردِنِ راضی هاکِنِم؟ اگه هَمتی مَردِنی راضی هاکِردنی دِمال دَوِمِه، مَسیحی نوکَر نَوِمِه. اِی بِرارِن، خوایمِه دِنّین هَین اِنجیلی گه مِن اونِه اعلام هاکِردِمِه، آدَمی ای اِنجیل نیِه، چونگه مِن اونِه هیچ آدَمی جا نَیتِمِه، و هیچکی هَم اونِه مِنِه یاد نَدا؛ بلگی عیسی مسیح اونِه مِنِه آشکار هاکِردِه. چونگه شِما می قدیمی زندگی ای تعریفِ هون موقِه گه یَهودی وِمِه بِشنُسِنی، گه چِتی خِدایی کِلیسارِه اَذیت و آزار کِردِمِه و تقلّا کِردمِه اونِه نابود هاکِنِم. و مِن یَهودیگری ای دِلِه، خِیلی شی سَر و هَمسَرِنی جا پِش دَکِتِمِه، شی قومی دِلِه و اَمِه اَجدادی رَسم و رسوماتی خاطری خِیلی غیرت داشتِمِه. ولی وختی اونیگه مِنِه حتّی می ماری اِشکمی دِلِه شی کاری خاطری وقف هاکِرد وِه و شی فیضی طریق مِنِه بَخونِسِه، وی خِشالی هَینی دِلِه وِه گه شی ریکارِه می دِلِه ظاهر هاکِنِه تا اونِه غیریهودیِنی میِن اعلام هاکِنِم، هون موقِه جسم و خونی هَمرا مَشوِرَت نَکِردِمِه؛ و اورشلیمی دِلِه هَم، اونانیگه پِشتر از مِن رَسول وِنِه ای وَر هَم، نَشیمِه. بَلگی عربِستانی سِه بوردِمِه و اَی هَم دَمِشقی سِه دَگرِسمِه. اَزما، سِه سال بعد، اورشَلیم بوردِمِه تا کیفا رِه بَوینِم، و پونزده روز وی وَر بَمونِسِمِه. ولی بَقیِه رَسولِنی جا، بِجز یَعقوب، خِداوند عیسایی بِرار، دِ هیچکسِ نَئیمِه. خِدایی حِضور شِمارِ اطمینان دِمِه اونچی گه نِویسِمِه دِرو نیِه. بعد از هون، سوریه و کیلیکیه ای مَنطقِه ای سِه بوردِمِه. یَهودیه ای کِلیساها گه مسیحی دِلِه دَرِنِه، حَلا می قیافِه رِه نِشناسینِه. وِشون فقط بِشنُس وِنِه گه گِتِنِه «هون مَردی گه پِشتر اَمارِه اَذیت و آزار کِردِه، اِسا هَمون ایمونی رِه موعظه کِنِّه گه قبلاً تَقلّا کِردِه اونِه نابود هاکِنِه.» و وِشون می خاطری خِدارِه جلال داوِنِه. بعدِ چارده سال، یَکَش دییَر بَرنابایی هَمرا اورشَلیمی سِه بوردِمِه و تیتوسِ هَم شی هَمرا بَوِردمِه. مِن یَتِه مکاشفه ای خاطری وِه گه بوردِمِه. و اِنجیلی گه غیرِیَهودیِنی دِلِه موعِظِه کِرد وِمِه رِه وِشونی سِه توضی داوِمِه. البتِه خَلوتی دِلِه، و فقط وِشونی گه می نظر با نفوذ وِنِه رِه بُتِمِه، چون نِگرون وِمِه گه نَکِنِه بیخدی دُو هاکِرد ووم. ولی حتّی تیتوس گه می هَمرا دَوِه، با هَینگه یونانی وِه، وِرِه مَجبور نَکِردِنِه گه خَتنِه بَوو. هَین نِگرونی هون دِردِرو بِرارِنی خاطری وِه گه بِن بِنکی اَمِه جمعی دِلِه بیمونِه، تا هون آزادی ای گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دارمی رِه جاسوسی هاکِنِن و اَمارِه بردگی ای سِه بَیرِن. ولی اَما یَه لَحظِه هَم وِشونی تَسلیم نَوِمی تا اِنجیلی حَیقت شِمِنِه کامِلاً مَحفوظ بَمونِّه. ولی اونانیگه به نظر بانِفوذ اِنِنِه- هر کی ووئه مِنِه فَرقی نَکِنِّه، چونگه خِدا بیخدی هیچکسی جا طرفداری نَکِنِّه- وِشون هیچی مِنِه اِضافِه نَکِردِنِه، بَلگی برعکس، وِشون بِفَهمِسِنِه گه اِنجیلی خَوَرِخِشی اعلام هاکَردن غیر یَهودیِنی سِه، مِنِه بِسپارِس بَوِه، هَمونجور گه اِنجیلی خَوَرِخِشی اعلام هاکِردن یَهودیِنی سِه پِطرسِ بِسپارِس بَوِه. چون ویگه پِطرسی طریق کار هاکردِه گه غیرِیهودینی رسول ووئه، می دِلِه هَم کار هاکِردِه تا غیریَهودینی رسول ووئِم. وختی گه یعقوب و کیفا و یوحنا گه به نظر ایمو کلیسایی سِتون وِنِه، هون فیضی گه می نَصیب بَوِه وِه رِه بَئینِه، و مِن و بَرنابایی هَمرا دَسِ رِفاقت هادانِه تا اَما غیریَهودیِنی وَر بوریم و وِشون یَهودیِنی وَر بورِن. وِشون فقط اَمِه جا بَخوایسِنِه گه فقیرِنی فِکر ووئیم، همون کاری گه مِن شِه هَم وی مِشتاق وِمِه. ولی همتی گه کیفا اَنطاکیه ای سِه بیمو، وی پِش هِرِسامِه، چون وی حَق وِه. چون پِش از اونگِه اونانیگه یَعقوب، راهی هاکِرد وِه بیئِن، غیرِیَهودیِنی هَمرا همسِفرِه بَوِه وِه، ولی وختی وِشون بیمونِه، یَهودینی ترسی جا شِرِه، کِنار بَکِشیِه و سیوا هاکِردِه. دییَر یهودیِن هَم هَین دُرویی ای دِلِه وی هَمرا هَمدَس بَوِنِه، جوریگه حتّی بَرنابا هَم وِشونی دُرویی ای خاطری از راه به دَر بَوِه. ولی هَمونجور گه مِن بَئیمِه وِشون اِنجیلی حَیقتی راستی ای دِلِه قدم نَئیرِنِه، هَمه ای پِش کیفارِه بُتِمِه: «اگه تو، گه یهودی هَسّی، هِتی غیرِیهودیِنی تَرا زندگی کِنّی نا یهودیِنی تَرا، چِتیِه گه غیرِیَهودیِنِ مَجبور کِنّی گه یَهودیِنی تَرا رفتار هاکِنِن؟» اَما یَهودی زادِمی و ’گِناهکارِ غیریهودی‘ نیمی، اَما دِمّی گه هیچکی شَریعَتی اعمالی هَمرا، صالح بِشمارس نَوونِه، بَلگی عیسی مسیحی ایمونی طریق صالح بِشمارس وونِه. پس اَما هَم مَسیحْ عیسی رِه ایمون بیاردِمی تا مسیحی ایمونی هَمرا صالح بِشمارِس بَووئیم، و نا شریعتی اعمالی هَمرا، چون هیچ آدمی شریعَتی اعمالی هَمرا صالح بِشمارِس نَوونِه. ولی اگه هَینی دِمال دَووئیم گه مسیحی دِلِه صالح بِشمارِس بَووئیم، مَعلوم بَوو گه گِناهکارمی، یَعنی مسیح، گِناهی نوکرِ؟ اَصلاً! چون اگه اونچی گه شِه لی هادامِه رِه یَکَش دییَر بَساجِم، نِشون دِمِه گه خطاکارمِه، چون مِن شریعتی طریق نسبت به شریعَت بَمِردِمِه تا نسبت به خِدا زندگی هاکِنِم. مِن مَسیحی هَمرا صَلیبی سَر مصلوب بَوِمِه، و دِ مِن نیمِه گه زندگی کِمِّه، بَلگی مسیحِ گه می دِلِه زندگی کِنِّه؛ و هَین زندگی گه اَلَن جسمی دِلِه دِ کِمِّه، خِدایی ریکائی ایمونی همرائه گه مِنِه دوس داشتِه و شی جانِ می خاطری هادا. مِن خِدایی فِیضِ باطل نَکِمِّه، چون اگه صالحی شَریعتی راهی جا بِدس ایمو، پس مَسیح بیخِدی بَمِردِه. اِی نادونِ غَلاطیِن، کی شِمارِ جادو هاکِردِه؟ عیسی مَسیحی بَمِردَن اَنّی آشکار شِمارِ بُتِه بَوِه گه انگار وی شِمِه چِشی پِش مصلوب بَوِه. فقط خوایمِه هَینِه شِمِه جا دِنَّم: شریعتی اعمالی هَمرا خِدایی روحِ بَیتِنی یا ایمون به اونچی گه بِشنُسِنی ای هَمرا؟ شِما اَنّی نادونِنی؟ گه روحی هَمرا شِرو هاکِردِنی و اِسا خواینِنی جِسمی هَمرا کامِل بَووئین؟ مَگِه دِشتِه هون عذابارِه، بیخِدی تَحَمِل هاکِردنی؟ مَگِه هَینگه راساسی بیخِدی زحمت بَکِشی ووئین! اونیگه خِدایی روحِ شِمارِ دِنِه، و شِمِه میِن معجزات کِنِّه هَین کارِ شریعتی اعمالی هَمرا کِنِّه، یا ایمون به اونچی گه بِشنُسِنی ای هَمرا؟ هَمونجور گه ابراهیم «خِدارِه ایمون بیاردِه و هَین ویسِه صالحی بِشمارِس بَوِه.» پَس وینِنی اونانیگه ایمون دارِنِه ابراهیمی وَچیلنِه. و مِقدّسِ نِوِشتِه ها پِشتَر بَئیِه گه خِدا غیریهودیِنِ ایمونی خاطری صالح اِشمارنِه، هینِسِه، هون خَوَرِخِشِ ابراهیمِ اعلام هاکردِه و بُتِه «دِشتِه قومیشون تی طریقی جا بَرکَت گیرِنِه.» پَس اونانیگه ایمونِ تکیِه دارِنِه، ابراهیمی هَمرا، هون مَردِ ایمون، بَرکَت گیرِنِه. چون دِشتِه اونانیگه خواینِنِه شریعتی اعمالِ بِجا بیارِن، هَمه لَعنَتی بِن دَرِنِه، چون توراتی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هر کی دِشتِه اونچی گه شریعتی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه رِه پایبَن نَووئه و اونانِه بِجا نیارِه، لعنت بَوو.» اِسا، مَعلومِ گه هیچکَس شریعَتی خاطری خِدایی وَر صالِح بِشمارِس نَوونِه، چون «صالح آدم ایمونی هَمرا زندگی کِنِّه.» ولی شریعَت ایمونی جا نیِه، بَلگی «اونیگه، اونانِه بِجا اُرنِه اونانی دِلِه زندگی کِنِّه.» اَمِه عوض مسیح لعنت بَوِه و هَینجوری اَمارِه شریعَتی لعنتی بِن آزاد هاکِردِه، چون توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه گه: «هر‌ کی دار بَزِه بَوو، ملعونِ.» وی هَینجور هاکِردِه تا ابراهیمی بَرکَت، مَسیحْ عیسایی دِلِه، غیریهودیِنی نَصیب بَوون و تا اَما هون روح گه وَعده هادا بَوِه وِه رِه، ایمونی راهی جا بَیریم. اِی بِرارِن، بِلین روزمَرِه زندگی ای جا یَتِه مَثل بیارِم. هیچکَس نَتِنِّه یَتِه عهدِ گه آدمی رسمی هاکِرد وو رِه، باطل هاکِنِه یا یَچی اونِه اِضافِه هاکِنِه. اِسا، ابراهیم و وی نَسلِ وعده ها هادا بَوِه. نُنِه: «و نَسلها رِه،» جوریگه اِنگار خِیلیایی خَوَری ووئِه، بَلگی گِنِه «تی نَسلِ،» گه منظور مَسیحِ. خوایمِه هَینِه بُئِم گه: شریعت گه چارصد و سی سال بعد بیمو، هون عهدی گه خِدا پِشتر دَوَس وِه رِه باطل نَکِنِّه، جوریگه وَعدِه هیچ بَوو. چون اگه اِرث شریعَتی جا ووئه، دِ وعده ای جا نیِه؛ ولی خِدا اونِه وعده ای راهی جا ابراهیمِ هادا. پَس منظور شریعَتی جا چی وِه؟ شریعَت تقصیراتی خاطری زیاد بَوِه، هون هَم فقط تا موقِه ای گه هون ’نَسل‘ گه وَعدِه اِشارِه کِردِه، بیِه. شریعَت فِرشتِگونی طریق و یَتِه واسطه گری دَسی طریق برقرار بَوِه. اِسا هیچ واسطه‌ گری فقط یَه طرفی نماینده نیِه، ولی خِدا یَتّائِه. پَس مَگِه شریعَت خِدایی وعدِه هایی ضِدِ؟ اَصلاً! چون اگه شریعتی هادا بَوِه وِه گه بَتِنِسِه زندگی هادِه، پس راساسی صالحی هَم شریعتی راهی جا بِدَس ایمو. ولی مِقدَّسِ نِوِشتِه ها اعلام هاکِردِه گه هَمه گِناهی دِلِه اَسیرِنِه، تا هون وعده گه عیسی مسیحی ایمونی راهی جائه، اونانیگه ایمون بیاردِنِه رِه هادا بَوو. اَما، پِش از ایمونی بیموئَن شریعتی تسلّطی بِن اسیر وِمی و تا ایمونی ظاهر بَووئن زیندونی دِلِه اَمارِه داشتِنِه. پَس تا موقِه ای گه مَسیح بیِه شریعَت اَمِه سَرپَرس بَوِه، و ایمونی هَمرا صالِح بِشمارِس بَوِمی. ولی اِسا گه ایمون بیمو، دِ هون سَرپَرسی دَسی بِن دَنیمی. چون مَسیحْ عیسایی دِلِه، شِما هَمه ایمونی خاطری، خِدایی ریک ریکانی. چونگه شِما هَمه گه مَسیحی دِلِه تعمید بَیتِنی، مَسیحِ شی تَن دَکِردنی. دِ نا یهودی معنی دارنِه نا یونانی، نا نوکر نا آزاد، نا مَردی نا زَنا، چون شِما هَمه مَسیحْ عیسایی دِلِه یَتّانی. و اگه شِما مَسیحی سِه هَسّنی، پَس ابراهیمی نَسلِنی و طبقِ وَعده، وارِثین هَم هَسِّنی. می گَب هَینِه: تا موقِه ای گه وارث وَچِئه، هر چَن هَمه چی ای صاحاب ووئِه، نوکَری هَمرا فرقی نارنِه، و تا موقِه ای گه وی پیر تعیین هاکِردِه سَرپرسِن و وَکیل وَصیِنی دَسِ بِن دَرِه. اَمِه خَوَری هَم هَینجورِ: تا موقِه ای گه وَچِه وِمی، هَین دِنیایی قانونایی نوکر وِمی. ولی موقه ای گه هون تعیین بَوِه وخت کامِلاً بَرسِه، خِدا شی ریکارِه بَرِسانیِه گه یَتِه زَنایی جا بَزا بَوِه و شَریعتی بِن دِنیا بیمو، تا اونانیگه شریعَتی بِن دَوِنِه رِه آزاد هاکِنِه، و هَینجوری اَما ریک ریکائی مقامی دِلِه فرزند خوندگی ای حَق، اَمِه نصیب بَوو. پَس چونگه شِما وَچیلِنی، خِدا شی ریکائی روحِ اَمِه دِلی دِلِه بِشتِه گه داد زَنِّه «اَبّا، اِی پیر!» پس تو دِ نوکر نیئی، بَلگی ریکائی؛ و اگه ریکائی خِدا تِرِه وارِث هاکِردِه. پِشتر موقِه ای گه خِدارِه نِشناسی وِنی، یَه چیایی نوکر وِنی گه حَیقَتاً خِدایِن نینِه. ولی اَلَن خِدارِه اِشناسنِنی، یا بهترِ بُئِم خِدا شِمارِ اِشناسِنِه، چِتیِه گه یَکَش دییَر هَین دِنیایی سِس و بی اِرزِشِ قانونایی سَمت گِردِنِنی، خواینِنی یَکَش دییَر اونانی سِه نوکری هاکِنین؟ روزا و ماها و فَصلا و سالا رِه دارِنی! تَرسِمِه نَکِنِه زَحمتی گه شِمِنِه بَکِشیمِه بیخدی ووئه. اِی بِرارِن، شِمِه جا خواهش کِمِّه گه هِتی می تَرا بَووئین، چون مِنَم هِتی شِمِه تَرا بَوِمِه. شِما می حَق هیچ بَدی ای نَکِردِنی. هَمونجور گه دِنِنی، هون مریضی ای خاطری گه می تَنی دِلِه دَوِه، اَوّل، اِنجیلی پیغمِ شِمارِ موعظه هاکِردمِه. و هر چَن می وضع و اوضاع شِمِنِه یَتِه آزمود وِه، مِنِه بی حرمت و کِچیک نَکِردنی، بَلگی مِنِه هِتی خِدایی فرشته ای تَرا قَبول هاکِردِنی، اِنگار گه مسیحِ عیسی رِه، قَبول کِنِنی. پَس شِمِه ذوق و شوق چی بَوِه؟ چون بَتِمِّه شهادت هادِم گه اگه بَتِنِّسِنی، حتّی شی چِشِ هَم دیرگا اُردِنی و مِنِه داوِنی. پس اِسا چونگه حَیقَتِ شِمارِ گِمِه شِمِه دِشمَن بَوِمِه؟ اونان شِمِنِه غیرت دارِنِه، ولی نا خِبِ نیّتی هَمرا. اونان خواینِنِه شِمارِ سیوا هاکِنِن تا وِشونی سِه غیرت دارین. خِبِ گه غیرت دارین، به‌شرطی گه خِبِ نیَّتی هَمرا ووئِه و هَمِش دَوو، نا فقط موقِه ای گه مِن شِمِه هَمرا دَرمِه. می عزیزِ وَچیلِه، گه اَی هَم شِمِسِه بَزائَنی دردِ دارمِه تا هون موقِه گه مَسیح شِمِه دِلِه شکل بَیرِه، کاشکی اَلَن شِمِه وَر دَوِمِه تا یَجور دییَر گَب بَزِنِم، چون شِمِه خَوَری مات و مبهوتمِه. شِما گه خواینِنی شریعَتی بِن دَووئین، مِنِه بُئین، مَگِه اونچی گه شریعَت گِنِه رِه گوش نَدِنِنی؟ چون توراتی کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه گه ابراهیم دِتا ریکا داشتِه، یَتِه کِلفَتی جا و یَت دییَر آزادِ زَنایی جا. ولی کِلفتی ریکا طبقِ جسم دِنیا بیمو؛ با هَینگه، آزادِ زَنایی ریکائی دِنیا بیموئَن، طبقِ وَعدِه وِه. هَینِه بِشِنِه یَتِه مَثلی تَرا بُتَن. هَین دِتا زَنا، دِتا عهدنِه. یَتِه سینایی کوهی جائه گه وچیلِه ای نوکری ای سِه دِنیا اُرنِه: وی هاجرِ. اِسا هاجر سینایی کوهِ، عربی دیاری دِلِه، اورشلیمی شهری هَمرا گه اَلَن دَرِه برابری کِنِّه، چون شی وَچیلِه ای هَمرا نوکری ای دِلِه دَرِه. ولی بالا اورشَلیم آزاد هَسِّه، گه اَما هَمه ای مارِ. چونگه اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اِی نازا گه نَزائی، خِشالی هاکِن؛ اِی گه بَزائَنی دردِ نَکِشی ای، خِشالی هاکِن و داد بَزِن؛ چون بی کَسِ زَنایی وَچیلِه شی دارِ زَنایی وَچیلِه ای جا ویشتَر وونِنِه.» ولی شِما، اِی بِرارِن، هِتی اِسحاقی تَرا وَعده ای وَچیلِنی. ولی هَمونجور گه هون موقِه ریکائی گه طبقِ جسم دِنیا بیمو وِه، اونیگه طبقِ خِدایی روح دِنیا بیمو رِه، اذیت و آزار کِردِه. اَلَنم هَینجورِ. ولی تورات چی گِنِه؟ «کِلفَت و وی ریکارِه دیرگا هاکِن، چون کِلفتی ریکا، آزادِ زَنایی ریکائی تَرا، اِرث نَوِرنِه.» پَس، اِی بِرارِن، اَما کِلفتی وَچیلِه نیمی، بَلگی آزادِ زَنایی جامی. آزادی ای سِه وِه گه مَسیح اَمارِه آزاد هاکِردِه؛ پَس قائِم هِرِسین و یَکَش دییَر نوکری ای جِدِ شی گِردَن نِلین. هارشین! مِن، پولُس، شِمارِ گِمِه گه اگه خَتنِه بَووئین، مَسیح شِمِنِه هیچ منفعتی نارنِه. و مِن یَکَش دییَر شهادت دِمِه گه هر کی گه خَتنِه بَوو وِنِه دِشتِه شریعتِ دارِه. شِما مسیحی جا سیوا بَوِنی، شِمایی گه شَریعتی طریقی جا خواینِنی صالح بِشمارِس بَووئین، شِما فِیضی جا دور بَوِنی. چون اَما خِدایی روحی طریقی جا ایمونی هَمرا هون صالحی ای چِش بِراهمی گه اَمِه اِمیدِ. چون مَسیحْ عیسایی دِلِه نا خَتنِه بَووئَن مِهِمِه نا خَتنِه نَووئَن، بَلگی مِهم ایمونیِه گه مِحبَتی طریقی جا کار کِنِّه. خِب دُو کِردِنی. کی شِمِه دَمِ بَیتِه تا حَیقتی جا اطاعت نَکِنین. هَینگه شِما هَینجور قانع بَوِنی، اونیگه شِمارِ بَخونِسه ای جا نیِه. «یَذِرِه خَمیرمایِه، دِشتِه خَمیرِ وَر اُرنِه.» مِن خِداوندی دِلِه شِمِه جا مِطمئنمِه گه شِما یَت دییَر نظری رِه قَبول نَکِنِنی، و اونیگه شِمارِ پریشون کِنِّه، هر کی ووئِه، شی سِزا رِه وینِّه. ولی اِی بِرارِن، اگه حَلا مِن خَتنِه هاکِردنِ موعظه کِردِمِه، دِ چه اذیت و آزار وینِسِمِه؟ پس اگه هینجور کِردِمِه، دِ صلیبی پیغِم هیچکسِ وَر نَخاردِه. کاش اونانیگه شِمارِ پریشون کِنِنِه، شِرِه اَختِه کِردِنِه! چونگه اِی بِرارِن، شِما آزادی ای سِه بَخونِس بَوِنی. فقط شی آزادی رِه یَتِه فرصتی تَرا جِسمی سِه استفادِه نَکِنین، بَلگی مِحبتی هَمرا، هَمدِیَرِ خِدمَت هاکِنین. چون دِشتِه شریعت یَتِه حِکمی دِلِه خِلاصِه وونِه گه: «شی هَمسادِه رِه هِتی شی تَرا دوس دار.» ولی اگه هَمدیرِ گاز بَیرین و بَل هادین، مِواظب ووئین گه هَمدیَری دَسی هَمرا از بِین نَشوئین. ولی مِن گِمِه خِدایی روحی هَمرا رفتار هاکِنین گه جِسمی خواسِّها رِه بِجا نیارِنی. چون جسمی خواسِّها خِدایی روحی ضِدِّ و خِدایی روحی خواسِّها جسمی ضِدِّ؛ چونگه هَین دِتا هَمدیَری ضِدِّنِه، جوریگه دِ نَتِنِّنی هر چی گه خواینِنی رِه، بِجا بیارین. ولی اگه خِدایی روحی هَمرا هِدایت بَووئین، شِما دِ شریعَتی بِن دَنینی. اِسا، جسمی اَعمال مَعلومِ: بی‌عفتی، ناپاکی، و هرزگی؛ بِت‌پرسی و جادوگری؛ دِشمَنی، جنگ و دعوا، حسودی، غیظ، زیادِ خواهی، تفرقِه، دَسِه دَسِه هاکِردن حَسودی؛ مَسّی، عیاشی و یَه چیایی هَینِنی تَرا. شِمارِ هِشدار دِمِه، هَمونجور گه پِشتَر شِمارِ هِشدار هادا وِمِه، اونانیگه هَینجور کارارِه کِنِنِه خِدایی پادشاهی رِه اِرث نَوِرِنِه. ولی خِدایی روحی ثَمَرِه، مِحبت، خِشالی، صِلح و سلامتی، صَبر، مِهرَوونی، خِبی، وَفاداری، ملایمت و شی دَمِ بَیتَنِ. هیچ شریعتی هَینِنی ضِد نیِه. اونانیگه مَسیحْ عیسایی سِه هَسِّنِه، جسمِ وی هوا و هوس و خواسِّهایی هَمرا صَلیبی سَر بَکِشینِه. اگه خِدایی روحی هَمرا زندگی کِمّی، خِدایی روحی هَمرا هَم رفتار هاکِنیم. بیخدی مغرور نَووئیم تا هَمدیَری غیظِ لُو بیاریم، و هَمدیرِ حَسودی نَکِنیم. اِی بِرارِن، اگه یَنَفَر یَتِه خطایی هاکِنِه شِما گه خِدایی روحِ دارِنی، وِنِه ملایمِ روحی هَمرا وِرِه راسِ راهی سَمت دَگِردانین. با هَین وِجود، تی حَواس شِخدِرِه ووئه گه وَسوَسه ای دِلِه نَکِفی. هَمدِیَری باریشونِ دوش بَکِشین گه هَینجوری مَسیحی شَریعَتِ بِجا اُرِنی. چون اگه یَنَفَر شِرِه یَچی حساب هاکِنِه گه نیِه، شِرِه گول زَنِّه. ولی هر کی وِنِه شی کارِ آزمود هاکِنِه. هون موقِه وی فخر هاکِردنی دلیل شِه ویسِه هَسِّه نا وی همسادِه ای سِه. چون هر کی وِنِه، شی بارِ بَوِرِه. اونیگه خِدایی کَلامی جا تعلیم گیرنِه، وِنِه دِشتِه خِبِ چیارِه اونی هَمرا گه وِرِه تعلیم دِنِه شَریک بَوو. گول نَخارین: نِشِنِه خِدارِه مسخرِه هاکِردن، چون آدَمی هر چی دَکارِه، هَمونِه دِرُو کِنِّه. چون هر کی گه شی جسمی سِه کارنِه، شی جسمی جا هَم فسادِ دِرُو کِنِّه؛ ولی هر کی گه خِدایی روحی سِه کارنِه، اَبَدی زندگی رِه خِدایی روحی جا دِرُو کِنِّه. پس خِبی هاکِردنی جا دِلسرد نَووئیم، چون اگه کاری جا دَس نَکِشیم، خِبِ فصلی موقِه دِرُو کِمّی. پَس تا فِرصت دارمی دِشتِه مَردِنِ خِبی هاکِنیم، بِخصوص اونانیگه مسیحِ ایمون دارِنِه. هارشین، شی دَسی هَمرا، چِتی گَتِه حِروفی هَمرا شِمِنِه نِوِیسِمِه! اونانیگه خواینِنِه به ظاهِر شِرِه خِب هَم هادِن، شِمارِ مجبور کِنِنِه گه خَتنِه بَووئین، فقط هَینِسه گه مَسیحی صَلیبی خاطری عذاب نَکشِن. چون اونانیگه خَتنِه وونِنِه حتّی شِه هَم شریعَتِ بِجا نیارِنِه، بَلگی خواینِنِه شِما خَتنِه بَووئین تا شِمِه جسمی دِلِه افتخار هاکِنِن. ولی نَکِنِه گه مِن هیچ وَخت یَچیرِه بِجِز اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی صَلیبِ افتخار هاکِنِم، گه وی طریق، دِنیا میسِه مَصلوب بَوِه و مِن دِنیایی سِه مَصلوب بَوِمِه. چون نا خَتنِه بَووئن چیزیِه و نا خَتنِه نَووئَن؛ اونچی مِهِمِه تازه خلقت هَسِّه. و دِشتِه اونانیگه هَین قانونی هَمرا رفتار کِنِنِه، صِلح و سلامتی و رَحمَت وِشونی سِه، و اسرائیلی خِدارِه ووئِه. بعد از هین دِ کَسی مِنِه عذاب نَدِه، چون داغایی شی تَنی دِلِه دارمِه گه نِشون دِنِه مِن عیسایی نوکرمِه. اِی بِرارِن، اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی فیض شِمِه روحی هَمرا دَوو! آمین! پولُسی طرفی جا گه خِدایی خواسی هَمرا مَسیحْ عیسایی رَسولِ، مِقدّسینی سِه گه اَفِسُسی شهری دِلِه دَرِنِه، اونانیگه مَسیحْ عیسایی دِلِه وَفادارِنِه: فیض و صِلح و سلامتی اَمِه پیر، خِدا، و خِداوندْ عیسی مَسیحی طرفی جا، شِمِنِه بیِه. مِوارَک ووئه خِدا و اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی پیر، گه اَمارِه مَسیحی دِلِه هر روحانی برکتی هَمرا آسِمونی جاهایی دِلِه برکت هادا. چون پِش از هینگِه دِنیا خلق بَوو، اَمارِه مسیحی دِلِه اِنتِخاب هاکِردِه، تا وی حِضور مِقَدَّس و بی‌عیب ووئیم. مِحبتی دِلِه، وی، طبقِ شی خواسِه و اِرادِه، اَمارِه پِشتر شی فرزند خوندگی ای سِه تعیین هاکِردِه، تا عیسی مسیحی طریقی جا خِدایی ریک ریکا بَووئیم، تا وی پِر جَلالِ فیض حمد و ثنا بَوو، هَمون فیضی گه شی عزیزی دِلِه اَمارِه برکت هادا. اَما مسیحی دِلِه، وی خونی طریق، آزادی دارمی؛ گه هَین هَمون خطاهایی بَخشِشِه، گه اونِه شی بی حَد و حسابِ فیضی اَنّا، هر حِکمتی دِلِه و هر کامِلِ فَهمی دِلِه، فَت و فِراوان اَمارِه هادا. وی شی اِراده ای رازِ اَمارِه بِشناسانیِه، طبقِ شی خواسِه گه مَسیحی دِلِه ظاهِر هاکِردِه خِدایی نَخشِه هَین وِه، تا هَمونجور گه وی وخت بَرسِه، هَمه چیرِه، چی آسمونی دِلِه و چی زَمینی سَر، همدیری هَمرا مسیحی دِلِه جَم هاکِنِه. اَما وی دِلِه وارِثِن بَوِمی. چون طبقِ وی خواسِه گه هَمه چیرِه طِبقِ شی اِراده اَنجام دِنِه، پِشتر انتخاب بَوِه وِمی. تا اَما گه اوَّلین کَسایی وِمی گه مَسیحِ اِمید داشتمی، وی جَلالِ حمد و ثنا هاکِنیم. شِما هَم وی دِلِه، هون موقِه گه حَیقَتِ کلامِ، گه همون شِمِه نِجاتی اِنجیل هَسِّه رِه بِشنُسنی و اونِه ایمون بیاردنی، روح‌القدسِ موعودی هَمرا مِهر بَوِنی، گه اَمِه اِرثی بِیانِه هَسِّه، تا هون موقِه گه اونِه کامِلاً بِدس بیاریم، تا خِدایی جلال حمد و ثنا بَوو. هَینِسه، هَمونجور گه مِنَم شِمِه ایمونی تعریفِ عیسای خِداوندِ و شِمِه مِحبتِ دِشتِه مِقَدَسینی سِه بِشنُسِمِه، شِمِه شِکر هاکِردنی جا دَس نَکِشیمِه، شِمارِ هَمِش شی دِعاهایی دِلِه یاد اُرمِه، تا اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی خِدا، هون پِر جلالِ پیر، حِکمت و مکاشفه ای روحِ شِمارِ هادِه، تا وِرِه بِشناسین، تا شِمِه دِلی چِش رووشِن بَوو، تا هون اِمیدی گه خِدا شِمارِ اونیسِه بَخونِسِه بِشناسین، و خِدایی هون بی حد و حِساب و پِرجلالِ میراثِ، مِقَدَّسینی دِلِه بِفهمین، و وی بی حد و حِسابِ قِوَّتی جا نسبت به اَما گه ایمون دارمی، باخَوَر بَووئین. هون قِوَّت، خِدایی پِر زورِ قدرتی جا گه دِ کار کِنِّه، اِنِه گه اونِه مَسیحی دِلِه به‌کار بَیتِه، هون موقِه گه وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه و آسِمونی جاهایی دِلِه، شی راسِ دَسی وَر هِنیشانیِه، هر ریاست و اقتدار و قِوَّت و فرمونروایی جا بالاتر، و هر اِسمی جا بالاتر نا فقط هین دوره ای دِلِه بَلگی آینده ای دورانی دِلِه هَم همینجور. و وی هَمه چیرِه مسیحی لینگی بِن بِشتِه، و تعیین هاکِردِه گه کلیسایی سِه هَمه چی ای دِلِه سَر ووئه، کلیسایی گه وی تَنِ، و وی پِری، هَمه چیرِه هَمه چی ای دِلِه پِر کِنِّه. شِما شی خطاها و گِناهِنی دِلِه بَمِرد وِنی، و یه وختی اونانی دِلِه زندگی کِردنی، هون موقِه گه هَین دِنیایی راهایی دِلِه، و هوایی رئیسی قِدرَت، یَعنی اِبلیسی جا اطاعت کِردنی، هون روحی جا گه اَلَنم نافرمونِ وچیلِه ای دِلِه کار کِنِّه. دِشتِه اَما هَم یه وختی وِشونی میِن شی جسمی هوا و هوسی دِلِه زندگی کِردِمی، و شی جسمی خواسِه‌ها و فِکرارِه بِجا اُردِمی؛ و هِتی بَقیِه آدمنی تَرا، طبقِ شی ذات خِدایی غضبی سِه مَحکوم بَوِمی. ولی خِدایی رحم گه بی حد و حسابِ، شی گَتِ مِحبتی سِه اَمارِه دوس داشتِه، حتّی هون موقِه گه شی خطاهایی دِلِه بَمِرد وِمی، اَمارِه مَسیحی هَمرا زینِّه هاکِردِه - شِما، فیضی راهی جا نِجات بَیتِنی؛ و خِدا اَمارِه مَسیحی هَمرا زینِّه هاکِردِه و آسِمونی جاهایی دِلِه مَسیحْ عیسایی هَمرا هِنیشانیِه، تا هون زمونهایی دِلِه گه خواینِه بیِه، وی شی بی حد و حسابِ فیضِ، شی مِهرَوونی ای طریق نسبت به اَما، مَسیحْ عیسایی دِلِه هَم هادِه، چون فیضی هَمرا و ایمونی طریقی جا نِجات بَیتِنی. و هَین شِمِه جا نیِه؛ بَلگی خِدایی هَدیِه هَسِّه، و هَین کارایی نتیجه نیِه، تا هیچکَس شِرِه افتخار نَکِنِه. چون اَما خِدایی دَسی کارمی، و مَسیحْ عیسایی دِلِه خَلق بَوِمی تا خِبِ کارا هاکِنیم، هون کارایی گه خِدا پِشتر آمادِه هاکِردِه تا اونانی دِلِه قَدم بِلیم. پَس، شی یاد بیارین، گه یه وختی شِما غیرِیهودینِ، ’خَتنِه نَوِه‘ خونِسنی، و شِرِه، ’خَتنِه‌ بَوِه‘ دِنِسنی، اِسا اونگه وِشونی خَتنِه یَتِه جسمانی کارِ گه آدَمی ای دَس اَنجام بَوِه - و شی یاد بیارین، گه هون موقِه مَسیحی جا سیوا وِنی و اسرائیلی قومی جا حِساب نیمونی، و نسبت به وَعده ای عَهدیشون، غریب وِنی، و نااِمید و بی‌خِدا هَین دِنیایی دِلِه زندگی کِردنی. ولی اِسا مَسیحْ عیسایی دِلِه، شِما گه یَه وختی دور وِنی، مَسیحی خونی طریق نَزیک بَوِنی. چون مسیح شِه اَمِه صِلح و سلامتیِه، ویگه اَما هر دِتا، یَعنی یهود و غیرِیهودِ یَتّا هاکِردِه. و شی جسمی دِلِه جِدایی ای دیفارِ گه دِشمنی ای باعث وِه رِه لی هادا، رسم و رسومی گه شریعَتی احکامی دِلِه دَوِه رِه باطل هاکِردِه، تا شی دِلِه، هون دِتایی عوض یَتِه تازه آدم به وجود بیارِه، تا صِلح و سَلامتی برقرار هاکِنِه و هر دِتارِه یَتِه تَنی دِلِه خِدایی هَمرا آشتی هادِه، و شی صَلیبی طریقی جا گه وی سَر، دِشمَنی رِه بَکوشتِه. وی بیمو و صِلح و سلامتی ای خَوَرخِشِ شِمارِ گه دور وِنی و اونانیگه نَزیک وِنِه رِه، اعلام هاکِردِه چون وی طریق، اَما دِتا، یَتِه روحی دِلِه آسمونی پیرِ دَسرِسی دارمی. پَس دِ شِما غَریبِه و اَجنبی نینی، بَلگی مِقَدَّسینی هَمرا هَموطن و خِدایی خِنِوادِه ای اعضایی جانی؛ شِما هون عمارتی سَر گه رَسولِن و پِیغَمبَرِن وی پِی وِنِه، بَنا بَوِنی، گه مَسیحْ عیسی شِه هون بَنایی اَصلی سَنگِ. مسیحی دِلِه دِشتِه هَین بَنائیشون همدیری کَش وصل وونِه، و یَتِه مِقَدّسِ مَعبد خِداوندی دِلِه بَرپا وونِه. و شِما هَم هَمدیری هَمرا مسیحی دِلِه بَنا وونِنی تا یَتِه خِنِه بَووئین گه خِدا شی روحی طریق وی دِلِه مونِّه. هَینِسه مِن، پولُس، گه شِما غیریَهودینی خاطری مَسیحْ عیسایی زیندونیمِه - بی شک شِما هَین جریانی خَوَری بِشنُسنی گه خِدایی فیضی نظارت شِمِه خدمتی سِه مِنِه هادا بَوِه، گه چِتی هون رازی مکاشِفِه ای هَمرا، مِنِه معلوم بَوِه، هَمونجور گه خِلاصِه شِمِنِه بَنوِشتِمِه، وختی گه اونِه بَخونین، بَتِنِّنی پِی بَورین گه مِن چِتی مَسیحی رازِ بِفهمسِمِه هون رازی گه قدیمی نسلیشونی دِلِه آدَمِنی ریک ریکایی سِه آشکار نَوِه وِه، اونجور گه اَلَن روح القدسی طریقی جا، وی مِقَدّسِ رَسولِن و پِیغمبرِنی سِه آشکار بَوِه. هون راز هَینِه گه غیرِیهودینَم مَسیحْ عیسایی دِلِه اِنجیلی طریق هَم اِرثنِه، و همون تَنی اعضانِه و خِدایی وعده ای دِلِه شَریکنِه. مِن طبقِ خِدایی فیضی هدیه هَین اِنجیلی خادم بَوِمِه، گه وی قدرتی عملی طریق مِنِه هادا بَوِه. هر چَن گه مِن دِشتِه مِقَدَّسینی میِن هَمه ای جا کمترینمِه، هَین فیض مِنِه هادا بَوِه تا مَسیحی بی حد و حسابِ گنجیشونِه غیریهودیِنی سِه اعلام هاکِنِم، و هَمه رِه هَم هادَم گه خِدایی نَخشِه چِتی اَنجام وونِه. خِدا گه هَمه چیرِه خَلق هاکِردِه، شی هَین رازِ از قدیم جاهادا داشتِه. تا کلیسایی طریقی جا خِدایی جورواجورِ حکمت، رئیسها و قدرتها، آسِمونی جاهایی دِلِه آشکار بَوو، هَین همون هدفی وِه گه خِدا از اَزل داشتِه، گه خِدا اونِه اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسایی دِلِه اَنجام هادا. اَما مسیحی دِلِه و هون ایمونی طریق گه وِرِه دارمی، بَتِمّی جِرأت و اطمینانی هَمرا خِدارِه نَزیک بَووئیم. پَس شِمِه جا خواهش کِمِّه هون رنجهایی خاطری گه دِ شِمِنِه کَشِمِه، دِلسرد نَووئین، چون اونِن شِمِه افتخاری باعثِ. هَینِسه مِن، آسِمونی پیری پِش زِنی زَمِّه گه هر خِنِوادِه ای آسِمونی دِلِه و زَمینی سَر، ویجا اِسم گیرنِه، گه طبقِ شی جَلالی دولتمندی شِمارِ هادِه، تا خِدایی روحی طریق، شی باطِنی دِلِه قوی و قِدّار بَووئین، تا مَسیح، ایمونی طریق شِمِه دِلی دِلِه بَمونِّه، و مِحبتی دِلِه بِنِه دَوِنّین، پابرجا بَووئین، تا قِوّت دارین گه دِشتِه مِقَدَّسینی هَمرا، گه مَسیحی مِحبتی دِرازا و پَهنا و جَلی و بِلَّنی رِه بِفهمین و مسیحی مِحبتِ گه بَشری معرفتی جا بالاترِ رِه بِشناسین - تا خِدایی کاملِ پِری ای جا سَرمَشت بَووئین. جلال ووئه هون خِدارِه گه بَتِنِّه هون قِوّتی طریق گه اَمِه دِلِه کار کِنِّه، خِیلی ویشتَر از اونچی گه اَما گِمون هاکِنیم یا بَخوایم، کار هاکِنِه. کلیسایی دِلِه و مَسیحْ عیسایی دِلِه، دِشتِه نَسلیشونی دِلِه، تا اَبَد خِدارِه جَلال ووئِه!آمین. پَس مِن گه خِداوندی خاطری زیندونی دِلِه دَرمِه، خواهِش کِمِّه گه شِمِه رَفتار هون دعوتی گه شِما اونیسِه بَخونِس بَوِنِه ای لایق ووئه دِشتِه فروتَنی و ملایمتی هَمرا؛ و صبر و مِحبتی دِلِه هَمدِیَرِ تَحمِل هاکِنین. تقَّلا هاکِنین تا هون یَتّا بَووئن گه خِدایی روحی جائه، صِلح و سلامتی ای دِلِه دارین. هَمونجور گه یَتِه تَن و یَتِه روح دَرِه، خِدا هَم هون موقِه گه شمارِ بَخونِسه یَتِه اِمید شِمارِ هادا؛ یَتِه خِداوند، یَتِه ایمون، یَتِه تَعمید؛ یَتِه خِدا و هَمه ای پیر گه هَمه ای جا بالاترِه، هَمه ای دِلِه کار کِنِّه، و هَمه ای دِلِه دَرِه. ولی هر کِدیم از اَمارِه مَسیحی بَخشِشی اَنّا فیض هادا بَوِه. هَمونجور گه مزموری کیتاب گِنِه: «وختی گه وی عرشِ بَرینی سمت لُو بوردِه، یَتِه لشگر اَسیرِنِ، شی دِمال بَوِردِه و وی مَردِنِ هدیه ها هادا.» هَین گَبی معنی گه’وی لُو بوردِه‘ چیِه، بِجُز هَینگه زَمینی پَست تَرین جاها هَم جِر بیمو؟ ویگه جِر بیمو، هَمونیه گه دِشتِه آسِمونِنی جا لُوتر بوردِه، تا هَمه چیارِه شی حِضوری هَمرا پِر هاکِنِه. و وی وِه گه رَسولِن هادا، پِیغمبرِن، مِواشِرِن، چَپونِن و مَلِّمِن هادا، تا مِقَدَّسینِ خِدمتی کاری سِه آمادِه هاکِنِن، مَسیحی تَنی بَنایی سِه، تا وختی گه اَما هَمه اَمِه ایمون یَتّا ووئه و اَما هَمه ای بِشناسیَن خِدایی ریکائی جا یَتّا ووئه تا هینجوری یَتِه کامِلِ آدمی قَد گَت بَووئیم، تا مسیحی قامتی پِری ای اَنّا بَرسیم اَزما دِ هِتی کِچیک وَچیلِه ای تَرا نَوومی گه موجیشونی هَمرا هر طرف هِپرتانی بَووئیم و جورواجورِ تَعالیم و آدَمِنی دوز و کَلکی وا هون نَخشِه هایی دِلِه گه گِمراهی ای سِه کَشِنِنِه، اَمارِه هَین طرف و هون طرف بَوِرِه. بَلگی حَیقتی بُتَنی هَمرا مِحبتی دِلِه، هر لحاظی جا هون اَنّا گه سَرِ، یَعنی مَسیح، رشد کِمِّی. وی دِلِئه گه دِشتِه تَن هر مفصلی هَمرا گه اونِه ربط دارنِه چِفت و بَس وونِه و چَسبِنِه تا هر عضوی دِرِس کار هاکِنِه، تَن رشد کِنِّه و شِرِه مِحبتی دِلِه بَنا کِنِّه. اِسا هَینِه گِمِه و اَی هَم خِداوندی دِلِه گِمِه گه دِ شِمِه رفتار نِنِه هِتی هون مَردِنی تَرا گه خِدارِه نِشناسِنِنِه ووئِه گه شی بیخِدی فِکرایی دِلِه رفتار کِنِنِه. وِشونی عقل تاریک بَوِه، و نادونی ای خاطری گه وِشونی سَنگ دِلی ای نَتیجِئِه، خِدایی زندگی ای جا دور بَوِنِه. وِشون سنگدِل بَوِنِه و شِرِه هرزگی ای دَس بِسپارِسِنِه، جوریگه طمعی هَمرا هر ناپاکی رِه دَس بَزونِه. ولی شِما هَینجوری مسیحِ یاد نَیتِنی، البته اگه گِمون هاکِنیم گه شِما وی خَوَری بِشنُسِنی و طِبق هون حَیقَتی گه عیسایی دِلِه دَرِه، تعلیم بَیتِنی. تا شی قَدیمِ زندگی ای روش یَعنی هون قَدیمِ آدَم گه گول زَنَکِ خواسِه هایی طریقی جا فاسد وِه رِه، شی تَنی جا دیرگا بیارین. و روحی دِلِه شِمِه فِکر تازه بَوو، و تازِه آدَمی رِه شی تَن دَکِنین، گه صالحی و حَیقی قدّوسیَتی دِلِه، خِدایی تَرا خلق بَوو. پَس، دِرو نَزِنین، و هر کِدیم شی هَمسادِه ای هَمرا راسی ای هَمرا گَب بَزِنِه، چون اَما هَمه، هَمدیَری هَمرا یَتِه اعضامی. «عصبانی بَووئین، ولی گِناه نَکِنین» و نِلین شِمِه روز تُوم بَوو و شِما حَلا غیظی دِلِه دَووئین، و ابلیسِ فِرصت نَدین. دِز دِ دِزّی نَکِنِه، بَلگی زحمت بَکِشِه، و شی دَسی هَمرا صداقتی هَمرا کار هاکِنِه، تا بَتِنِّه یَچی مِحتاجِنَم هادِه. شِمِه دِهِن بَدِ گَبی سِه وا نَوو، بَلگی دِشتِه شِمِه گَب بَقیِه ای بَنایی سِه کار هاکِنِه و احتیاجی رِه بَرآوَردِه هاکِنِه، و اونانیگه اِشنُنِنِه رِه فِیض بَرِسانِّه. و خِدایی قدّوسِ روحِ گه وی هَمرا آزادی ای روزی سِه مِهر بَوِنی رِه، نارحت نَکِنین. هر جور تَلی، خشم، غیظ، داد و بیداد، تِهمت و هر جور بَدخواهی رِه شیجا دور هاکِنین. هَمدِیَری هَمرا مِهرَوون و دِلسوج ووئین و هَمونجور گه خِدا شِمارِ مَسیحی دِلِه بِبَخشیِه، شِما هَم هَمدِیَرِ بِبَخشین. پَس هِتی عزیزِ وَچیلِه ای تَرا، خِدایی جا سَرمَخش بَیرین. و مِحبتی دِلِه رَفتار هاکِنین، هَمونجور گه مَسیح هَم اَمارِه مِحبت هاکِردِه و شی جانِ اَمِسِه هِتی قِروونی و خِش عَطرِ هَدیِه ای تَرا خِدارِه پیشکَش هاکِردِه. ولی شِمِه میِن بی‌عفتی یا هر جور ناپاکی یا هوا و هوسی جا حتّی نِنِه گَبی میِن بیِه، چون هَینِن مِقَدَّسینی لایق نیِه. بَدِ گَب و بیخِدی گَب و رَکیکِ گَب شِمِه میِن دَنیوو گه شِمِه لایق نیِه، وِنِه اونی عوض شِکر هاکِنین. چون مِطمئن ووئین گه هیچ بی حیا یا ناپاک یا طمعکارِ آدم گه هَمون بِت پَرَس ووئه، خِدا و مسیحی پادشاهی ای دِلِه سَهمی نارنِه. نِلین هیچکی شِمارِ مِفتِ گَبی هَمرا گول بَزِنِه، چون هَین چیایی خاطریِه گه خِدایی غیظ وِشونی سَر گه نافرمونی کِنِنِه اِنِه. پَس وِشونی هَمرا شریک نَووئین. چون شِما یَه وختی تاریکی ای دِلِه دَوِنی، ولی اِسا خِداوندی دِلِه نورِنی. پَس هِتی نوری وَچیلِه ای تَرا رَفتار هاکِنین. چون نوری ثَمَره، هر جور خِبی، راسی و دِرِسی ای دِلِه بَنگیت وونِه. تَقَلّا هاکِنین بِفهمین گه چی خِداوندِ راضی کِنِّه. تاریکی ای بی فایده کارایی دِلِه شَریک نَووئین، بَلگی اونانِه بَرمَلا هاکِنین. چون حتّی اونچی گه وِشون خلوتی دِلِه کِنِنِه ای زِوون بیاردن، شَرم آوَرِ. ولی وختی گه هر چی نوری هَمرا بَرمَلا بَوو، آشکار وونِه. چون هر چی گه آشکار وونِه نورِ. هَینِسه بُتِه بَوِه گه: «اِی توویی گه خُویی دِلِه دَری، ویشار بَواش، مِردِگونی جا زینِّه بَواش، و مَسیح شی نورِ تی سَر تابانِّه.» پَس، خِیلی مواظب ووئین گه چِتی رفتار کِنِنی، شِمِه رفتار عاقِلِ آدمنی تَرا ووئه نا نادونِ آدمنی تَرا. شی وختی قَدرِ دِنّین، چون هَین روزا، بَدِ روزائِه. پَس نادون نَووئین، بَلگی بِفَهمین گه خِداوندی اِراده چیِه. و شرابی جا مَس نَووئین، گه شِمارِ بَدِ کارایی سَمت کَشانِّه؛ بَلگی خِدایی روحی جا پِر بَووئین. مزامیر و پَرَسشی سرودها و آوازهایی هَمرا گه خِدایی روحی جائِه هَمدیری هَمرا گَب بَزِنین و دِشتِه دِلی جا خِداوندی سِه بَخونین و آهنگ بَساجین. هَمِش خِدای پیرِ، اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی اِسمی هَمرا هَمه چی ای سِه شِکر هاکِنین. مَسیحی حِرمتی خاطری، هَمدیَری جا اطاعت هاکِنین. اِی زَناکِنِن، شی مَرداکِنِنی جا اطاعت هاکِنین، هَمونجور گه خِداوندی جا اطاعت کِنِنی. چون مَرد، شی زَنایی سَرِ، هَمونجور گه مَسیح هَم شی تَن، یَعنی کلیسایی سَرِ، و وی شِه کلیسایی نِجات دَهَندِئِه. پَس هَمونجور گه کلیسا مَسیحی جا اطاعت کِنِّه، زَناکِنِن هَم وِنِه هر کاری دِلِه شی مَردا کِنِنی جا اطاعت هاکِنِن. اِی مَرداکِنِن، شی زَناکِنِنِ دوس دارین، اونجور گه مَسیح هَم کلیسارِه دوس داشتِه و شی جانِ ویسِه هادا، تا وِرِه خِدایی کَلامی اُوئی هَمرا پاک هاکِنِه و هَینجوری کلیسارِه تَقدیس هاکِنِه. تا کلیسارِه هون شکوهی هَمرا گه دارنِه شی وَر بیارِه، بدون هیچ لک و چین و چروک یا هر چی دییَر، تا کلیسا مِقدّس و بی عیب ووئه. هَینِسه، مَرداکِنِن وِنِه شی زَناکِنِنِ هِتی شی تَنی تَرا دوس دارِن. اونیگه شی زَنارِه دوس دارنِه، شِرِه دوس دارنِه. چون هیچکی هیچ وَخت شی تَنی جا بیزار نیِه، بَلگی وِرِه غذا دِنِه و ویجا مِواظِبَت کِنِّه، هَمونجور گه مَسیح، کِلیسایی جا مِواظِبَت کِنِّه. چون اَما وی تَنی اَعضامی. «هَینِسه مَرد شی پیر و ماری جا سیوا وونِه، شی زَنارِه چَسبِنِه و هون دِتا یَه تَن وونِنِه،» هَین راز، یَتِه گَتِ رازِ- و هَینی گه مِن گِمِه مسیح و کلیسایی خَوَریِه خِلاصِه هَینگه، هر کِدیم از شِما هَم وِنِه شی زَنارِه هِتی شی تَرا دوس دارِه، و وِنِه زَنایی حَواس دَوو گه شی مَردی رِه حِرمت بِلِه. اِی وَچیلِه، خِداوندی دِلِه شی پیر و ماری جا اِطاعَت هاکِنین، چون دِرِسِ کار هَینِه. «شی پیر و مارِ اِحترام بِل»، گه هَین اوَّلین حکمِ گه وَعده ای هَمرائه: «تا خِش وَخت بَووئی و زَمینی سَر دِرازِ عمر داری.» اِی پیرِن، شی وَچیلِه ای غیظِ لُو نیارین، بَلگی وِشونِه خِداوندی تعلیم و تربیتی هَمرا گَت هاکِنین. اِی نوکَرِن، شی زَمینی اَربابنِ ترس و لَرزی هَمرا، و دِل و جانی هَمرا، اِطاعَت هاکِنین، هَمونجور گه اِنگار مَسیحِ اِطاعَت کِنِنی. و هَینَم، نا فقط هون موقِه گه شِمارِ اِشِنِنِه، هِتی اونانی تَرا گه آدَمی ای راضی هاکِردنی دِمال دَرِنِه، بَلگی هِتی مَسیحی نوکَرِنی تَرا گه خِدایی اِرادِه رِه دِل و جانی هَمرا بِجا اُرِنِه. خِبِ نیّتی هَمرا خِدمَت هاکِنین، هَمونجور گه اِنگار خِداوَندِ خِدمَت کِنِنی نا آدَمِ، دِنِّنی هر کی گه خِبِ کار هاکِنِه، اونی جِوابِ خِداوندی جا گیرنِه، چی نوکَر ووئِه، چی آزاد. اِی اَربابِن، شی نوکَرِنی هَمرا هَمینجور رَفتار هاکِنین، و وِشونی خط و نِشون بَکِشینی جا دَس بَکِشین، چون دِنِّنی ویگه هَم وِشونی اَرباب و هَم شِمِه اَربابِ، آسِمونی دِلِه دَرِه، و وی هیچکسی میِن فرق نِلنِه. سرآخر، خِداوندی دِلِه و هون قِوَّتی دِلِه گه وی قدرتی جا اِنِه، قوی بَووئین خِدایی اسلحه رِه کامِل دَکِنین تا بَتِنّین اِبلیسی حِقِّه هایی پِش هِرِسین. چون اَمِه جنگ جسم و خون، یَعنی آدمی هَمرا نیِه، بَلگی اَما رئیسِنی علِیه، قِدرتهایی علِیه، و هون تاریکی ای نیروهایی علِیه گه هَین دِنیایی سَر حاکمِنِ، و شَریرِ روحانی لشگریشونی علِیه، گه آسِمونی جاهایی دِلِه دَرِنِه، جَنگِمی. پَس خِدایی اَسلَحِه رِه کامِل دَکِنین، تا شرِّ روزی دِلِه بَتِنّین قائِم هِرِسین، و بَتِنّین بعد از هَینگه هَمه چی اَنجام بَوِه، پایدار هِرِسین. پَس قائِم هِرِسین، هَمونجور گه حَیقَتی کَمر وَنِ دَوِسِنی و شی صالحی ای زِرِه رِه شی تَن دَکِردنی. اِنجیلی صلح و سلامتی رِه هِتی یَتِه کُوشی تَرا دَکِنین، اونجور گه اِنگار اونی اعلامی سِه آمادِنی هر وضعی دِلِه ایمونی سِپَرِ بَیرین، تا بَتِنّین اونی هَمرا، هون شَریری دِشتِه تَش دارِ تیریشونِه دَکوشانین. نِجاتی کِلاهخودِ شی سَر بِلین و روحی شَمشیر گه هَمون خِدایی کلامِ رِه، شی دَس بَیرین. و هَمِش، هر جور دِعا و خواهشی هَمرا، خِدایی روحی دِلِه دِعا هاکِنین، هَینِسه ویشار و هوشیار ووئین، و همِش پایداری ای هَمرا دِشتِه مِقَدّسینی سِه دِعا هاکِنین. و میسِه هَم دِعا هاکِنین، تا هر وَخت شی دِهِنِ گَب بَزوئَنی سِه وا کِمِّه، هون کَلامی قِوَّت مِنِه هادا بَوو، تا اِنجیلی رازِ دِل و جِرأتی هَمرا اعلام هاکِنِم، هَون اِنجیل گه اونی سَفیرمِه، هر چَن زنجیلی دِلِه! دِعا هاکِنین گه اونِه جِرأتی هَمرا اونجور گه وی لایقِ، اعلام هاکِنِم. هینسِه گه می حال و روزی جا خَوَردار ووئین و دِنّین چی کِمِّه، تیخیکوس، گه عزیزِ بِرار و خِداوندی دِلِه وفادارِ خادمِ، هَمه چیرِه شِمارِ گِنِه. مِن وِرِه هَین منظوری سِه شِمِه وَر بَرِسانیمِه تا اَمِه حال و روزی جا خَوَردار بَووئین، و تا وی شِمارِ دِلگرم هاکِنِه. خِدای پیری طرفی جا و خِداوند عیسی مَسیحی طرفی جا، بِرارِنی سِه صِلح و سلامتی و با ایمونِ مِحبت ووئه. وی فیض دِشتِه اونانی هَمرا گه اَمِه خِداوند عیسی مسیحِ، هون مِحبتی هَمرا گه از بِین نَشونِه دوس دارِنِه. پولُس و تیموتائوسی طرفی جا، مَسیحْ عیسایی نوکَرِن، دِشتِه مِقَدَّسینی سِه گه مَسیحْ عیسایی دِلِه فیلیپی شهری دِلِه دَرِنِه، ناظِرِن و شَماسِن: فیض و صِلح و سلامتی، اَمِه پیر، خِدا، و خِداوندْ عیسی مَسیحی طرفی جا، شِمِسِه بیِه. هر وَخت گه شِمارِ شی یاد اُرمِه، شی خِدارِه شِکر کِمِّه دِشتِه شی دِعاهایی دِلِه هَمِش، شِما هَمه ای سِه خِشالی ای هَمرا دِعا کِمِّه، هون همکاری ای سِه گه مسیحی اِنجیلی کاری دِلِه، از اوَّلین روز تا اَمرِز، شریک وِنی. و مِن مِطمئنمِه اونیگه شِمِه دِلِه خِبِ کارِ شِرو هاکِردِه، اونِه تا مَسیحْ عیسایی دَگِرسنی روز به آخر رَسانِّه. مِن هَین حقِّ دارمِه گه شِما هَمه ای خَوَری هَینجور حِسّی دارِم، چونگه می دِلی دِلِه جا دارِنی، چون شِما هَمه می هَمرا خِدایی فیضی دِلِه شریکِنی، هَم می زیندون دَکِتنی دِلِه، هَم اِنجیلی دِفاع هاکِردَنی جا، و هَم اونی حَیقتِ ثابت هاکِردن. چون خِدا می گِواهِ گه چِتی اون احساساتی هَمرا گه مَسیحْ عیسایی جا سرچشمِه گیرنِه، شِما هَمه ای مِشتاقمِه. و می دِعا هَینِه گه شِمِه مِحبت ویشتَر و ویشتَر بَوو، معرفت و فهم کاملی هَمرا ووئِه، تا بَتِنّین اونچی گه بِهتَرینِ قَبول هاکِنین، و مسیحی روزی دِلِه پاک و بی‌عیب ووئین. صالِحی ای ثمره ای جا پِر بَووئین گه عیسی مَسیحی طریقی جا، خِدایی جلال و حمد و ثنا هاکِردنی سِه ختم وونِه. اِی بِرارِن، خوایمِه دِنّین اونچی گه می سَر بیمو، در اَصل اِنجیلی تَرَقی ای باعث بَوِه، هون جوریگه دِشتِه سلطنتی کاخی نِگَهوونِن و هَمه ای سِه معلوم بَوِه گه مِن مَسیحی خاطری زیندونی دِلِه دَرمِه؛ و می زیندون دَکِتَن باعث بَوِه گه ویشتَرِ بِرارِن، خِداوندی دِلِه وِشونی دِل قَویتر بَوو تا دِشتِه جِرأتی هَمرا، بی تَرس خِدایی کَلامِ بُئِن. بعضیا حَسودی و چِش و هَم چِشی ای سَر مَسیحِ موعظِه کِنِنِه، ولی بعضیا خِبِ نیَّتی هَمرا. هون دِوّمی دَسِه مِحبتی جا هَینجور کِنِنِه، چون دِنِنِه گه مِن اِنجیلی دِفاع هاکردنی سِه مِنِه ایجِه بِشتِنِه. ولی هون اوّلین دَسِه چِش و هَم چِشمی ای سَر مَسیحِ موعظه کِنِنِه، نا خِبِ نیّتی هَمرا، چون خیال کِنِنِه گه می عذابارِه زیندونی دِلِه ویشتَر کِنِنِه. پس چی؟ مِهم هَینِه گه هر جور وونِه، مَسیح اعلام بَوو، چی دِرِسِ نیّتی هَمرا ووئِه، چی نادِرِس نیّتی هَمرا! هَینِسه مِن خِشالی کِمِّه. اَرِه، اَی هَم خِشالی کِمِّه، چون دِمِّه گه شِمِه دِعاها و عیسی مسیحی روحی کِمکی هَمرا، هَین می آزاد بَووئنی سِه خَتم وونِه، هَمونجور گه اشتیاقی هَمرا اِنتِظار کَشِمِه و اِمید دارمِه گه هیچی ای دِلِه شَرمندِه نَوومِه، بَلگی جِرأتِ کاملی هَمرا، اَلَن هَم، هَمیشه ای تَرا، چی بَمِردَن و چی زندگی ای دِلِه، مسیح می تَنی دِلِه جَلال گیرنِه. چون زندگی میسِه مَسیحِ و بَمِردَن میسِه سود اگه قَرارِ شی زندگی رِه هَین تَنی دِلِه اِدامِه هادِم، هَین میسِه یَتِه پِر ثَمرِ کار هَسِّه. با هین وجود نَتِمِّه بُئِم کِدیمِه اِنتخاب هاکِنِم! هَین دِتایی مین بَدجور دِ جَنگِمِه: چونگه آرزو دارمِه هَین دِنیایی جا بورِم و مَسیحی هَمرا دَووم، چون هَین خِیلی بهتَرِ. ولی می بَمونِسَن جسمی دِلِه شِمِنِه واجِب تَرِ. چونگه هَینی جا مِطمئنمِه، دِمِّه گه شِمِه تَرَقی و خِشالی ای سِه، ایمونی دِلِه زینِّه مُومِّه و شِما هَمه ای هَمرا اِدامِه دِمِه، تا وختی گه یَکَش دییَر شِمِه وَر بیئِم، شِمِه افتخار مَسیحْ عیسایی دِلِه می خاطری ویشتَر و ویشتَر بَوو. فقط بِلین شِمِه زندگی ای رَوش، مسیحی اِنجیلی لایق ووئه، اونجور گه چی بیئِم و شِمارِ بَوینِم و چی نیئِم، شِمِه جا بِشنُئِم گه یَتِه روحی دِلِه پابرجانی و یَتِه فِکری هَمرا اِنجیلی ایمونی سِه، دوش به دوش هَم تَقَّلا کِنِنی، و هیچی ای دِلِه اونانی جا گه شِمِه علِیه مونِّنِه تَرسی نارِنی. هَین وِشونی سِه یَتِه معلومِه نِشونِه هلاکتی سِه هَسِّه، ولی شِمِسِه نِجاتی نِشونِئِه، و هَین خِدایی جائِه. چون هَین افتخار شِمِه قِسمَت بَوِه گه نا فقط مَسیحِ ایمون بیارین، بَلگی اونیسِه رنج هَم بَکِشین. شِمِنِه هَم هَمون جنگیِه گه مِنِه اونی دِلِه بَئینی و اَلَنَم اِشنُنِنی گه حَلا هَم اونی هَمرا سَر و کَلِّه زَمِّه. پَس اگه مَسیحی دِلِه دِلگرمی دارِنی، اگه وی مِحبت شِمِه تَسلّی ای باعث وونِه، اگه خِدایی روحی دِلِه رفاقت دارِنی، و اگه مِهرَوونی و دِلسوجی دارِنی، هَم فِکر ووئنی هَمرا ؟و هَین مِحبتی هَمرا، یکدِلی و هَم نظر ووئَنی هَمرا، می خِشالی رِه کامِل هاکِنین. هیچ کاری رِه خِدخواهی و چِش و هَم چِشی ای سَر نَکِنین، بَلگی فروتنی ای هَمرا بَقیِه رِه شیجا بِهتَر دِنّین. هیچکِدیم از شِما فقط شی منفعتی فِکر دَنیوو، بَلگی بَقیِه ای فکر هَم دَوو. هَمون فِکرا گه مَسیحْ عیسی داشتِه رِه دارین: ویگه هر چَن خِدایی هَمرا همشِکل وِه، خِدایی هَمرا بَرابر ووئَنِ، دِ دَسی نَچِسبِسِه، بَلگی شِرِه خالی هاکِردِه و شِه نوکری شِکلِ بَیتِه آدَمِنی تَرا بَوِه. و چون آدَمِنی شکلی تَرا بَوِه شِرِه فروتَن هاکِردِه و تا بَمِردَنی سِه، حتّی صَلیبی سَر بَمِردنی سِه مِطیع بَوِه. پَس خِدا خِیلی وِرِه لُو بَوِردِه و یَتِه اِسم دِشتِه اِسمهایی جا بالاتر وِرِه هادا، تا عیسایی اِسمی هَمرا هر زِنی ای خَم بَوو، آسِمونی دِلِه، زَمینی سَر و زَمینی بِن، و هر زِوونی اِقرار هاکِنِه گه عیسی مسیحْ ’خِداوَندِ‘، خِدای پیری جَلالی سِه. پَس اِی عَزیزِن، هَمونجور گه هَمِش مِطیع وِنی، اَلَن نا فقط می پِش، بَلگی خِیلی ویشتَر، وختی مِن دَنیمِه، شی نِجاتی سِه وِنِه ترس و لَرزی هَمرا عمل هاکِنین؛ چون خِدائه گه شِمِه دِلِه شی راضی ووئنی سِه کار کِنِّه، هَم اِراده ای دِلِه، هَم عملی دِلِه هر کاری رِه بدون غِرغِر و جَر و بَحث اَنجام هادین، تا بی عیب و سادِه دِل، و خِدایی بی عیبِ وَچیلِه ووئین، خطاکار و گِمراهِ نَسلی دِلِه گه شِمِه نور وِشونی میِن هِتی سِتارِه ایشونی تَرا هَین دِنیایی دِلِه تابِنِه، زندگی ای کَلامِ قائِم دارین، تا مسیحی دَگِرسنی روزی دِلِه، افتخار هاکنِم گه بیخِدی دُو نَزومِه و بیخِدی زحمت نَکِشیمِه. حتّی اگه لازم بَوو گه می خون هِتی یَتِه پیشکشی تَرا شِمِه ایمونی قِروونی ای سِه بَشنی بَوو، ذوق دارمِه و شِما هَمه ای هَمرا خشالی کِمِّه. و شِما هَم وِنِه هَینجور خِشال ووئین و می هَمرا ذوق هاکِنین. خِداوند عیسایی دِلِه اِمید دارمِه گه تیموتائوسِ خِیلی زود شِمِه وَر بَرِسانَم تا شِمِه حال و اَحوالی جا باخَوَر بَووم و می دِل خِشال بَوو. چونگه دِ هیچکَسِ نارمِه گه حَیقتاً شِمِه راحتی ای فکر دَوو. دِشتِه وِشون شی نَفعی دِمال دَرِنِه، نا عیسی مسیحی نَفعی دِمال. ولی شِما دِنِنی گه تیموتائوس شی آزمودِ پَس هادا، گه چِتی می هَمرا، هِتی یَتِه ریکائی تَرا شی پیری هَمرا، اِنجیلی کاری دِلِه خِدمَت هاکِردِه. پَس اِمید دارمِه هَمینگه می تکلیف روشِن بَوِه، وِرِه شِمِه وَر بَرِسانِم؛ و خِداوندی دِلِه مِطمَئنمِه گه مِنَم خِیلی زود اِمِه. مِن لازِم دِنِّسِمِه اِپافْرودیتوسِ شِمِه وَر بَرِسانَم، ویگِه یَتوَر می بِرار و هَمکار و هَمرزمِه، و یَتوَر دییَر، کَسیِه گه شِما اونِه می احتیاجاتی برطرف هاکِردنی سِه بَرِسانی وِنی. چونگه وی مِشتاقِ شِما هَمه رِه بَوینِه و هینی خاطری گه بِشنُس وِنی ناخِشِ، پریشونِ. راساسی گه ناخِش وِه و دِ مِردِه. ولی خِدا وِرِه رَحم هاکِردِه، و نا فقط وِرِه، بَلگی مِنِه هَم رحم هاکِردِه، تا یَتِه غِرصِه می غِرصِه ایشونی سَر زیاد نَوو. پَس مِن وی بَرسانینی سِه ویشتَر ذوق دارمِه، تا یَکَش دییَر وی بَئیَنی هَمرا خِشال بَووئین و می غِرصِه ای جا هَم کَم بَوو. پس خِداوندی دِلِه، وِرِه دِشتِه خِشالی ای هَمرا قَبول هاکِنین و هَینجور آدَمِنِ حِرمت بِلین، چونگه وی، مَسیحی کاری سِه دِ مِردِه، و شی جانِ خطر اِنگِتِه تا شِمِه خِدمتی کم و کَسری مِنِه جِبران بَوو. سَرآخر، اِی می بِرارِن، خِداوندی دِلِه خِشال ووئین! دِشتِه هون چیایی گه دِ شِمِسِه نِویسِمِه میسِه زحمتی نیِه، بلگی شِمِه اَمنیَّتی سِه هَسِّه. هون سَگِنی جا دوری هاکِنین؛ هون گِناهکارِنی جا دوری هاکِنین! اونِنی جا گه خَتنِه هاکِردنی سِه جِسمِ وِرینِنِه، دوری هاکِنین. چون خَتنِه‌ بَوِه اَمامی، گه خِدایی روحی هَمرا پَرَسِش کِمّی، و مَسیحْ عیسایی دِلِه افتخار کِمّی، و اَمِه تَکیه جسمی سَر نیِه- هر چَن گه مِن، شِه، تَکیِه هاکِردَنی سِه جسمی سَر دلیل دارمِه. اگه ینفر گِمون کِنِّه گه دلیلی تَکیِه هاکِردَنی سِه جسمی سَر دارنِه، مِن ویشتَر دارمِه: هَشتِمین روزی دِلِه خَتنِه بَووئن، اسرائیلی قومی جا، بنیامینی ایل و تَباری جا، عبرانی وَچِه، عبرانی پیر و ماری جا؛ طبقِ شریعت، فریسی؛ طبقِ غیرت، کلیسایی آزاردهنده؛ طبقِ صالِح ووئن گه شریعتی جا اِنِه، بی عیب. ولی هر چی گه میسِه نَفع داشتِه، اونِه مَسیحی خاطری ضرر دِنِسِمِه راساسی، مِن هَمه چیرِه هَینسِه گه می خِداوند مَسیحْ عیسایی بِشناسیَن هَمه چی ای جا بالاتر هَسِّه، ضرر دِمِّه، و وی خاطری هَمه چیرِه از دَس هادامِه و اونانِه هِتی آشغالی تَرا دِمِّه تا می نفع مَسیح ووئه و وی دِلِه بَنگیت بَووم، نا می صالحی ای هَمرا گه شریعتی جا اِنِه، بَلگی هون صالحی ای هَمرا گه مَسیحی ایمونی راهی جا بِدَس اِنِه، همون صالحی ای گه خِدایی جائه و طبقِ ایمونِ. تا مَسیح و وی زینِّه بَووئَنی قِوَّتِ بِشناسَم و وی عذابایی دِلِه شَریک بَووم، و وی مرگی دِلِه وی تَرا بَووم، تا هر جور گه بَوو مِردگونی جا، زینِّه بَووئَنِ بِدس بیارِم. نا هَینگه تا اَلَن هَینِنِه بدس بیارد ووم یا کامل بَوِمِه، بَلگی شِه پِشتر حرکت کِمِّه تا اونِه بِدَس بیارِم، چونگه مَسیحْ عیسی مِنِه شیسِه بِدَس بیاردِه. بِرارِن، گِمون نَکِمِّه گه حَلا اونِه بِدَس بیارد ووم؛ ولی یَتِه کار کِمِّه، اونچی گه دِمال سَر دَرِه رِه یاد کِمِّه و اونچی ای گه پِش دَرِه ای سِه، تَقلّا کِمِّه، هدفی بَرِسیَنی سِه تَقلّا کِمِّه، تا جایزه‌ای گه خِدا اونِه مَسیحْ عیسایی دِلِه مِنِه بالایی سِه بَخونِسِه رِه، بِدس بیارِم. اونانیگه اَمِه میِن بالِغِ آدمِنِ، وِنِه هَینجور فکر هاکِنِن؛ و اگه هر چی ای دِلِه یَجور دییَر فِکر کِنِنی، خِدا شِمِسِه هَینِه هَم معلوم کِنِّه. اَما وِنِه طبقِ هر اونچی گه بِدس بیاردمی رفتار هاکِنیم. اِی بِرارِن، میجا سرمَخش بَیرین، و شِمِه چِش اونانی رِه ووئه گه طبقِ اونچی گه اَمِه جا سِراغ دارِنی، رفتار کِنِنِه. چونگه مِن وشونی خَوَری چَن کَش شِمارِ بُتمِه و حتّی اَلَن هَم شی اَسری ای هَمرا گِمِه، خِیلیا، هِتی مسیحی صلیبی دِشمَنِنی تَرا رفتار کِنِنِه. وِشونی آخرعاقبت هَلاکَتِ. وِشونی خِدا، وِشونی اِشکمِ و نَنگ آورِ چیارِه افتخار کِنِنِه، وِشون زَمینی چیایی خَوَری فکر کِنِنِه. اِسا اونگه اَما آسِمونی سِه هسمی و خِداوند عیسی مَسیحی اِنتِظار کَشِمی گه یَتِه نِجات‌دهندئه. اونیگه اَمِه ذلیلِ تَنِ عوض کِنِّه تا وی جلال بَیتِه تَنی تَرا بَووئیم، هون قوّتی هَمرا، گه وِرِه قِوّت دِنِه تا دِشتِه چیارِه شی مِطیع هاکِنِه. پَس، می بِرارِن گه شِمارِ دوس دارمِه و شِمِه بَئینی سِه مِشتاقمِه، اِی شِما گه می خِشالی و تاجِ سَرِنی، اِی عزیزِن، هَینجوری خِداوندی دِلِه قائِم هِرِسین. اِفُودیه ای جا خواهِش کِمِّه و سینتیخی ای جا خواهش کِمِّه گه خِداوندی دِلِه همفکر ووئِن. اَرِه، وَفادارِ همکار، تیجا هَم خوایمِه گه هَین دِتا زَنارِه کِمَک هاکِنی، چون وِشون، اَکْلیمِنتُس و بقیِه همکارانی هَمرا گه وِشونی اِسم حیاتی دَفتری دِلِه بَنوِشت بَوِه، می دوشادوش اِنجیلی کاری سِه زحمت بَکِشینِه. هَمِش خِداوندی دِلِه خِشال ووئین؛ اَی هَم گِمِه: خِشال ووئین. بِلین هَمه بَوینِن شِما بامِلاحظه آدمِنی، خِداوَند نَزیکِ. هیچی ای سِه دِلواپَس نَووئین، بَلگی هر چی ای دِلِه دِعا و خواهش تمنا و شِکر هاکِردنی هَمرا، شی خواسِّه هارِه خِدارِه بُئین. خِدای صِلح و سلامتی گه هر فهمی جا بالاترِ، شِمِه دِلیشون و فِکریشونِه مَسیحْ عیسایی دِلِه مِحافظت کِنِّه. سَرآخَر، اِی بِرارِن، هر اونچی گه راسِ، هر اونچی گه حِرمت دارنِه، هر اونچی گه دِرسِ، هر اونچی گه پاکِ، هر اونچی گه دوس داشتنی و هر اونچی گه قابلِ پَرَسشِ، اگه عالیِه، اگه پَرَسِش هاکردنی اِرزِشِ دارنِه، هَینِنی خَوَری فِکر هاکِنین. اونچی گه میجا یاد بَیتِنی و بِدس بیاردنی، میجا بِشنُسِنی و می دِلِه بَئینی رِه، هَینِنِه بِجا بیارین، گه خِدای صِلح و سلامتی شِمِه هَمرا دَرِه. خِداوندی دِلِه خِیلی خِشالمِه گه اِسا یَکَش دییَر میسِه دِلواپس بَوِنی، راساسی شِما می فِکر دَوِنی، ولی فِرصَت ناشتِنی. هَینِه، احتیاجی سَر نُمِه، چون یاد بَیتِمِه گه هر وضعی دِلِه قانِع ووئِم. مِن هَم دِمِّه محتاج بَووئن چِتیِه، و دِمِّه هَم فِراوونِ نعمتی دِلِه زندگی هاکِردن چتیِه. هر وَضع و حالی دِلِه، زندگی ای راز، سِئری و وَشنایی، احتیاج و محتاج ووئَنِ یاد بَیتِمِه. اونی طریقی جا گه مِنِه قوِّت دِنِه، هر کاری رِه بَتِمّه هاکِنِم. با هَین وجود، لِطف هاکِردِنی گه می زَحمتایی دِلِه شریک بَوِنی. اِی فیلیپی ای آدمِن، شِما هَم، خِب دِنِّنی گه اِنجیلی کاری شِروئی جا، بعد از اونگه مقدونیه ای مَنطقِه ای جا بوردِمِه، اِلّا شِما، هیچ کلیسایی دَخل و خرجی دِلِه می هَمرا شریک نَوِه. حتّی هون موقِه گه تَسالونیکی ای شهری دِلِه دَوِمِه، شِما می احتیاجاتی سِه کِمک بَرِسانینی، اَی هَم بَرسانینی. نا هَینگه هَدیه ای دِمال دَووم، بَلگی یَتِه ثمری دِمال دَرمِه گه شِمِه اعتبارِ خِدایی وَر زیاد کِنِّه. شِمِه کِمکیشون کامِل می دَس بَرِسیِه و شی احتیاجی جا ویشتَر دارمِه. اِسا گه شِمِه کِمکِ اِپافْرودیتوسی طریقی جا گه میسِه بَرِسانینی رِه، بَیتِمِه، هَمه چی ای جا فِراوونی دارمِه. شِمِه هَدیِه خِش بی عطر و قابِلِ قَبولِ قِروونی ایِه گه خِدارِه راضی کِنِّه. و می خِدا، دِشتِه شِمِه اِحتیاجاتِ، طبقِ شی پِر جلالِ دولت، مَسیحْ عیسایی دِلِه برطرف کِنِّه. خِدا و اَمِه آسِمونی پیرِ تا همیشِه و تا اَبَد جَلال ووئِه. آمین. دِشتِه مِقَدَّسینی سِه مَسیحْ عیسایی دِلِه سَلام بَرِسانین. بِرارِنی گه می هَمرا دَرِنِه، شِمِسِه سَلام رَسانِنِه. هَیجِه ای دِشتِه مِقَدَّسین شمِسِه سَلام رَسانِنِه، بخصوص اونانیگه قیصری اَهلِ خِنِه هَسِنِه. خِداوند عیسی مَسیحی فیض شِمِه روحی هَمرا دَوو. آمین. پولُسی طرفی جا گه خِدایی خواستی هَمرا، مَسیحْ عیسایی رسولِ، و اَمِه بِرار، تیموتائوسی طرفی جا، مسیحی دِلِه ای مِقَدَّسین و وفادارِ بِرارِن گه کولُسی ای شهری دِلِه دَرِنِه: فیض و صِلح و سلامتی اَمِه پیر، خِدایی طرفی جا شِمِسِه بیِه. اَما هَمِش دِعایی موقِه شِمِسِه، خِدا، اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی پیرِ شِکر کِمّی، چون اَما شِمِه ایمونی خَوَری مَسیحْ عیسایی دِلِه و مِحبتی گه دِشتِه مِقَدَّسینِ دارِنی رِه بِشنُسِمی، گه هَینِن هون امیدی جا سَرچِشمِه گیرنِه گه شِمِسِه آسِمونی دِلِه داشتِنِه. هون اِمید گه پِشتَر اونی خَوَری حَیقَتی کلام، یَعنی اِنجیلِ، بِشنُسِنی، اِنجیلی گه شِمارِ بَرِسیِه، هَمونجور گه دِشتِه دِنیایی دِلِه هَم بَرسیِه ثمر اُرنِه و زیاد وونِه، جوریگه شِمِه مین هَم، هون روزی جا گه اونِه بِشنُسِنی و خِدایی فیضِ حَیقتی دِلِه بِفهمِسنی، کار هاکِردِه. هَمونجور گه شِما اونِه اَمِه عزیزِ همخِدمت اِپافْراسی جا یاد بَیتنی. اونیگه شِمِه طرفی جا مسیحی وفادارِ نوکَرِ. و وی اَمارِه شِمِه مِحبتی جا گه خِدایی روحی دِلِئه، باخَور هاکِردِه. هَینسِه، اَما هَم هون روزی جا گه هَینِه بِشنُسِمی، شِمِه دِعا هاکِردَنی جا دَس نَکِشیمی، خِدایی جا خوایمی گه شِما وی اِراده ای بِشناسینی هَمرا، هر حکمت و روحانی فهمی دِلِه پِر بَووئین؛ تا شِمِه رفتار خِداوندی لایق ووئِه، و بَتِنّین وِرِه کامِلاً خِشال هاکِنین: هر خِبِ کاری دِلِه ثمر بیارین و خِدایی بِشناسیِنی دِلِه رشد هاکِنین؛ و دِشتِه قِوَّتی هَمرا گه وی پِر جلالِ قِدرتی جا اِنِه، قِوَّت بَیرین، تا خِشالی ای هَمرا، کاملاً صَبر و تَحَمِل دارین؛ پیرِ شِکر هاکِنین گه شِمارِ قابِل دِنِسِه گه هون میراثی دِلِه گه مِقدّسین نوری دِلِه دارِنِه، شریک هاکِردِه. وی اَمارِه تاریکی ای قلمرویی جا آزاد هاکِردِه و شی عزیزِ ریکائی پادشاهی ای سمت بَرسانیِه، گه وی دِلِه اَما آزادی دارمی، یَعنی گِناهِنی آمِرزشِ دارمی. وی، هون خِدایی گه نِشِنِه وِرِه بَئیَنی شِکلِ، اوّلین وَچِه، دِشتِه خِلقتی جا پِشتر و بالاتر چون هَمه چی وی طریقی جا خلق بَوِه، آسِمونی دِلِه و زَمینی سَر، هون چیایی گه بِشِنِه بَئیَن و هون چیایی گه نِشِنِه بَئیَن، چی پادشاهی ای تختیشون یا قلمروایشون، ریاستیشون، یا قدرتیشون؛ هَمه چی وی طریقی جا و ویسِه خَلق بَوِنِه. وی، هَمه چی ای جا پِشتر دَرِه، و وی دِلِه هَمه چی با هَم نِگه داشتِه وونِه. وی، تَنی سِه گه کلیسائه، سَرِ، وی شِرو و اوّلین نَفرِ گه مِردِگونی جا زینِّه بَوِه، تا هَمه چی ای دِلِه، وی سَر ووئِه. راساسی دِشتِه خِدایی راضی ووئن هَینی دِلِه وِه گه وی دِلِه بَمونِّه، و وی طریقی جا هَمه چیرِه، شی هَمرا آشتی هادِه، چی زَمینی سَر، چی آسِمونی دِلِه، شی خونی بریختنی هَمرا صلیبی سَر آشتی هادا. شِما هَم یه وختی خِدایی هَمرا غریبه وِنی، و شی فِکری دِلِه وی دِشمَن وِنی، و هَین شِمِه شریرانِه کارایی دِلِه معلوم وونِسِه. اِسا وی شی بَمردنی طریقی جا، شی جِسمانی تَنی دِلِه شمارِ آشتی هادا، تا شِمارِ مِقَدَّس و بی‌عیب و بدونِ هیچ سَراکویی خِدایی حِضور بیارِه، اگه راساسی شِما ایمونی دِلِه مِحکم و پابرجا ووئین، و هون اِنجیلی اِمیدی جا دِکت نَئیرین، هَمون اِنجیل گه آسِمونی بِنی دِشتِه خِلقتی سِه اعلام بَوِه، و مِن، پولُس، اونی نوکر بَوِمِه. اِسا، هون زَجرهایی گه شِمِه خاطری کَشِمِه ای سِه خِشالمِه، و وی تَنی خاطری گه کلیسائِه، اونچی گه مَسیحی عذابایی دِلِه کم هَسِّه رِه شی جسمی دِلِه تلافی کِمِّه. گه طبقِ نِظارتی خِدمت گه خِدا مِنِه بِسپارِسِه، کلیسایی خادم بَوِمِه، تا خِدایی کلامِ کامِل شِمارِ بِشناسانَم، یَعنی هون راز گه خِیلی زَمون، نسلهایی جا قایِم هاکِرد بَمونِس وِه، ولی اِسا وی مِقَدَّسینی سِه معلوم بَوِه. خِدا هَینجور بَخوایسِه گه وِشونِه بِشناسانِه گه هَین راز، غیریهودیِنی مین چی گَتِه جلالیِه. هَین راز هَینِگه، مَسیح شِمِه میِن، جَلالی اِمیدِ. اَما وِرِه اعلام کِمّی، و هَمه رِه هِشدار دِمی، و هَمه کَسِ دِشتِه حکمتی هَمرا تعلیم دِمی، تا هَمه رِه مسیحی دِلِه بالغِ آدمِنی تَرا خِدایی وَر بیاریم. هینِسِه گه مِن زَحمَت کَشِمِه و دِشتِه شی قِوّتی هَمرا وی طریقی جا گه می دِلِه قِوَّتی هَمرا کار کِنِّه، تَقّلا کِمِّه. خوایمِه دِنّین گه شِمِنِه و اونانی خاطری گه لائودیکیه ای مَنطقِه ای دِلِه دَرِنِه، و دِشتِه اونانی سِه گه مِنِه نَئینِه، چِتی تَقلّا کِمِّه تا دِلگرم بَووئین، و هَمونجور گه مِحبتی دِلِه همدیری هَمرا مِتحد هَسِّنی، و هون اِطمینانِ کامِل و بی حد و حِساب پِر ووئنی گه فهمی جا بِدَس اِنِه سود بَوِرین، و هَین راهی جا، خِدایی راز، یَعنی مَسیحِ بِشناسین، وی دِلِئه گه دِشتِه حکمت و معرفتی گنجیشون جاهادائه. هَینِه گِمِه تا هیچکَس هون دلیلایی هَمرا گه قانع کِنِّه شمارِ گول نَزِنِه. چون هر چَن جسماً شِمِه وَر دَنیمِه، ولی روحی دِلِه شِمِه همرامِه، و شِمِه نظم و قِرصِ ایمون گه مَسیحِ دارِنی رِه ویمِّه، خِشالمِه. پَس هَمونجور گه مَسیحْ عیسای خِداوندِ قَبول هاکِردِنی، وی دِلِه زندگی هاکِنین: وی دِلِه بِنِه دَوِنین و رشد هاکِنین، و ایمونی دِلِه پابرجا ووئین، و هَمونجور گه یاد بَیتِنی، شِکر هاکِردنی جا پِر ووئین. هوشیار ووئین تا هیچکَس شِمارِ فلسفه و بیخِدی گول بَزوئنی هَمرا گِرفتار نَکِنِه، گه نا مَسیحی سَر، بَلگی آدَمِنی رَسم و رُسومات و هَین دِنیایی اصولی سَر پابرجائه. چون دِشتِه ذاتِ الهی ای پِری، جسمی تَرا مسیحی دِلِه دَرِه، و شِما هَم مسیحی دِلِه، گه دِشتِه ریاستیشون و قِدرتیشونِه سَرِ، پِر بَوِنی. و مسیحی دِلِه خَتنِه هَم بَوِنی، خَتنِه‌ای گه دَسی هَمرا نَوِه. بلگی جِسمانی تَنی دیرگا بیاردنی هَمرا، مسیحی طریقی جا خَتنِه بَوِه. وی هَمرا غِسلِ تعمیدی دِلِه دَفن بَوِنی، و ایمونی طریقی جا گه خِدایی قِوّتی هَمرا عمل کِنِّه، گه مسیحِ مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه، وی هَمرا زینِّه بَوِنی. و خِدا شِمارِ گه شی گِناهِن و شی خَتنِه نَووئن جسمی دِلِه بَمِرد وِنی، مَسیحی هَمرا زینِّه هاکِردِه. وی دِشتِه اَمِه خطائیشونِه بِبخشیِه و هون قرضهایی سَنَدِ گه قانونهایی طریقی جا اَمِه علِیه بَنوِشت بَوِه رِه باطِل هاکِردِه و از بِین بَوردِه. و صلیبی سَر مِخکوب هاکِردِه. وی، ریاستیشون و قدرتیشونی سِلاحهارِه بَیتِه، و صلیبی هَمرا وِشونی سَر هاجِرا بَوِه، و وِشونِه هَمه ای وَر رِسوا هاکردِه. پَس نِلین هیچکی شِمارِ اونچی ای خَوَری گه خارِنی و نوشِنِنی، یا عید و تازِه ماه و مِقدّسِ شنبه ای روزی خَوَری، قضاوت هاکِنِه. هَینِن هون چیایی سایِه هَسِّنِه گه اِنِه، ولی اَصلِ اونان مَسیحی دِلِه بَنگیت وونِه. نِلین کَسی شِمارِ محروم هاکِنِه هَین اِصراری هَمرا گه وِنِه تَنِ خِب داشتن و فِرشتگونِ پَرسِش هاکِردن. هَینجور آدَم فقط شی رویاها رِه تَکیِه کِنِّه و بدونِ هَینگه دلیلی دارِه شی بیخِدی فِکرایی هَمرا مغرور وونِه. هینجور آدم دِ سَری کَش وصل نیِه، هون سَری گه دِشتِه تَن وی هَمرا جان گیرنِه، و مَفصلا و بَندهایی طریقی جا همدیری هَمرا وصل وونِه، و هون جور گه خِدا خواینِه رشد کِنِّه. اگه شِما مَسیحی هَمرا نسبت به هَین دِنیایی اصول بَمِردِنی، چه هِتی اونانی تَرا گه انگار حَلا هَین دِنیارِه تَعلِق دارِنِه، اونی قانونا رِه عمل کِنِنی، هون قانونایی گه گِنِه: «دَس نَزِن! مِزِه مِزِه نَکِن، دَس نَکِن!»؟ هَینِن هَمه هون چیایی خَوَریِه گه استفاده هاکِردنی هَمرا از بِین شونِه، و آدمی ای دستورات و تعلیمی سَر بَنا بَوِه. و هر چَن وختی گه شی هَین بَساتِ دینی جا و تَنی ریاضت و تَنی سخت بَیتنی جا گَب زَنِنِه، حکیمانِه به نظر اِنِه، ولی اونان از هَینگه هوا و هوسی دَمِ بَیرن هیچ کاری وشونی دَس بَرنیِنِه. پَس اگه شِما مَسیحی هَمرا زینِّه بَوِنی، اونچی گه لُو دَرِه ای دِمال بورین، اوجِه گه مَسیح خِدایی راسِ دَسی وَر نیشتِه. شی فِکرارِ هون چیایی گه لُو دَرِه ای سَر بِلین، نا هون چیایی گه زَمینی سَر دَرِه. چون شِما بَمِردِنی و شِمِه زندگی مَسیحی هَمرا خِدایی دِلِه جاهادائِه. وختی مَسیح گه شِمِه زندگیئِه، آشکار بَوو، هون وَخت شِما هَم وی هَمرا جلالی دِلِه آشکار وونِنی. پَس، اونچی گه شِمِه وجودی دِلِه زَمینیِه رِه، بَکوشین، یَعنی بی‌عفتی، ناپاکی، هوا و هَوس، بَدِ خواسِّه ها و طمع گه هَمون بِت‌پَرسیِه. هَینِنی سِه خِدایی غضب نافرمونِ ریک ریکایی سَر بیمو شِما هَم قدیما هَین راه ها رِه شیوِنی، هون موقِه گه وی دِلِه زندگی کِردِنی ولی اِسا وِنِه دِشتِه هَینِنِ کِنار بِلین، یَعنی غیض، غضب، بدخواهی، تِهمت و بَد بَدِ گَب گه شِمِه دِهنی جا دیرگا اِنِه. هَمدیَرِ دِرو نُئین، چون شِما هون قَدیمِ آدمِ وی کارایی هَمرا شی تَنی جا دیرگا هاکِردِنی و نُو آدمی لیواسِ دَکِردنی، گه حَیقی معرفتی دِلِه هر لحظه تازه وونِه تا شی خالقی تَرا دَر بیِه. هَین نُو آدمی دِلِه، نا یونانی یا یهودی، نا ختنِه‌ بَوِه یا ختنِه نَوِه، نا بَربَر یا سَکایی، نا نوکر یا آزاد، دِ معنی نارنِه، بَلگی مَسیح هَمه چی هَسِّه و هَمه ای دِلِه دَرِه. پَس هِتی خِدایی اِنتخاب بَوِه قومی تَرا گه مِقَدَّس و عَزیزِنِه، دِلسوجی، مِهرَوونی، فروتنی، مِلایمت و صَبری لیواسِ دَکِنین. هَمدیَرِ تَحمِل هاکِنین، و اگه یَنَفَر، یَنَفَر دییَری جا شکایتی دارنِه، همدیَرِ بِبَخشین، هَمونجور گه خِداوَند شِمارِ بِبخشیِه، شِما هَم وِنِه هَمدِیَرِ بِبَخشین. و دِشتِه هَینِنی سَر مِحبتی لیواسِ دَکِنین، گه هَمه چیرِ یَتِه کامِلِ اِتحادی دِلِه همدیری هَمرا پیوَن دِنِه. مسیحی صِلح و سلامتی شِمِه دِلی دِلِه حاکم ووئِه، چونگه راساسی یَتِه تَنی دِلِه بَخونِس بَوِنی. و شِکرگزار ووئین. مسیحی کلام شِمِه دِلِه فِراوونی ای هَمرا بَمونِّه؛ دِشتِه حکمتی هَمرا هَمدیَرِ نصحیت هاکِنین و تعلیم هادین، مزامیر، سرودها و آوازهایی هَمرا گه خِدایی روحی جائه، شِکر هاکِردنی هَمرا، شی دِلی دِلِه خِدایی سه بَخونین. و هر کاری گه کِنِنی، چی بُتنی دِلِه و چی رفتاری دِلِه، هَمه رِه خِداوند عیسایی اسمی هَمرا هاکِنین، و وی طریق خِدای پیرِ شِکر هاکِنین. اِی زَناکِنِن، شی مَرداکِنِنی جا اِطاعت هاکِنین، هَمونجور گه خِداوندی لایقِ. اِی مَرداکِنِن، شی زَناکِنِنِ دوس دارین و وِشونی هَمرا تِنّی نَکِنین. اِی وَچیلِه، هر کاری دِلِه شی پیر و ماری جا اِطاعت هاکِنین، چون هَین خِداوَندِ راضی کِنِّه. اِی پیرِن، شی وَچیلِه ای غیظِ لُو نیارین، نَکِنِه گه دِلسرد بَوون. اِی نوکَرِن، هر چی ای دِلِه شی زَمینی اَربابِنی جا اِطاعت هاکِنین، نا فقط هون موقِه گه دِ شِمارِ اِشِنِنِه، هِتی هون آدمنی تَرا گه هَینی دِمال دَرنِه گه مردِنِ راضی هاکِنِن، بَلگی پاکِ دِلی هَمرا و خِداوندی ترسی هَمرا. هر کاری گه کِنِنی دِل و جانی هَمرا هاکِنین، جوریگه اِنگار خِداوندی سِه کِنِنی، نا مَردِنی سِه. چون گه دِنِنی شِمِه پاداش اِرثیِه گه خِداوندی جا گیرِنی. شِما خِداوند، مَسیحِ خِدمَت کِنِنی. چون هر کی بَدی هاکِنِه، شی بَدِ کاری عوضِ وینِّه و هیچ فرقی وجود نارنِه. اِی اَربابِن، شی نوکَرِنی هَمرا عدل و اِنصافی هَمرا رفتار هاکِنین، چون دِنِنی شِما هَم یَتِه اَرباب آسمونی دِلِه دارِنی. همِش دِعایی دِلِه استوار ووئین، و دِعایی دِلِه شِکر هاکردنی هَمرا شِمِه حواس جم وو. و همزَمون اَمِنِه هَم دِعا هاکِنین، تا خِدا یَتِه دَر کلامی سِه اَمِنِه پِی هاکِنِه تا بَتِنّیم مسیحی رازِ اعلام هاکِنیم. هون رازی گه اونی خاطری زیندونی دِلِه دَرمِه دِعا هاکِنین گه بَتِنِّم اونجور گه لایقِ، اونِه واضح بُئِم. هون مَردِنی هَمرا گه کلیسایی دیرگا دَرِنِه حکیمانِه رفتار هاکِنین و هر وختی جا، به خِبی استفاده هاکِنین. شِمه گَب هَمِش فیضی جا پِر و سنجیده ووئِه، تا دِنّین هر کسِ چِتی جِواب هادین. تیخیکوس شِمارِ می احوالی جا کامِلاً باخَور کِنِّه. وی یَتِه عَزیزِ بِرار و وفادارِ نوکر و خِداوندی دِلِه می هَمرا همخِدمتِ. وِرِه شِمِه وَر رَسامِّه تا اَمِه احوالی جا باخَوَر بَووئین، تا شِمِارِ دِلگرم هاکِنِه. وی اونیسیموسی هَمرا، اَمِه عزیز و وفادارِ بِرار گه یَتِه از شِمائه، شِمِه وَر اِنِه. وِشون شِمار هر اونچی گه ایجِه اتِّفاق کَفِنِه ای جا باخَوَر کِنِّه. آریستارخوس گه می هَمرا زیندونی دِلِه دَرِه، شِمِنِه سلام رَسانِّه؛ هَمینجور هَم مَرقُس، بَرنابایی عمو پِسر، شِمِنِه سلام دارنِه. گه پِشتَر وی خَوَری شِمارِ سِفارِش هاکِردِمِه گه هر وخت شِمِه وَر بیِه، گرمی ای هَمرا وِرِه قَبول هاکِنین. عیسی گه یوستوس هَم وِرِه گِنِنِه، شِمِنِه سلام رَسانِّه. می همکارِنی میِن خِدایی پادشاهی ای کاری دِلِه، فقط هَینِن خَتنِه بَوِه مَرداکِنِن هَسِّنِه، و وِشون می تَسلّی ای باعِث وِنِه. اِپافْراس، گه یَتِه از شِما و مَسیحْ عیسایی نوکرِ، شِمِنِه سلام دارنِه. وی هَمِش دِعایی دِلِه خِدایی جا خواینِه گه شِما هون آدمنی تَرا گه بالغ و خاطرجَم هَسِّنِه، پابرجا بَمونین، و خِدایی اِراده ای جا کامِلاً اطاعت هاکِنین مِن شاهِدمِه گه وی شِمِنِه و اونانیگه لائودیکیه و هیراپولیسی دِلِه دَرِنِه ای سِه، سخت زحمت بَکِشیِه. عزیزِ دِکتر لوقا و دیماس شِمنِه سلام رَسانِنِه. اَمِه بِرارِن و خاخِرن لائودیکیه ای دِلِه و هَمینجور نیمفا و کلیسایی گه هَین زَنایی خِنِه بَرپا وونِه رِه، سلام بَرسانین. و وختی گه هَین نامه شِمِه میِن بَخونِس بَوِه، لائودیکیه ای کلیسایی دِلِه هَم بَخونِس بَوو؛ و شِما هَم می نامِه گه لائودیکیه ای سِه بَنوِشتِمِه رِه بَخونین. و آرخیپوسِ بُئین: «مواظِب واش تا خِدمتی گه خِداوندی دِلِه تِرِه بِسپارس بَوِه، کامِل اَنجام هادی.» مِن، پولُس، هَین سلامِ شی دَسی هَمرا نِویسِمِه. می غِل و زنجیلِ هَین زیندونی دِلِه شی یاد بیارین. فیض شِمِه هَمرا دَوو. پولُس و سیلاس و تیموتائوسی طرفی جا، تِسالونیکی ای کلیسایی شهری سِه گه خِدای پیر و خِداوندْ عیسی مَسیحی دِلِه دَرِنی: فیض و صِلح و سلامتی شِمِنِه بیِه. اَما خِدارِه هَمِش شِمِه خاطری شِکر کِمّی و شی دِعاهایی دِلِه یَکسره شِمِه جا یاد کِمّی، شِمِه کار گه ایمونی راهی جا هَسِّه و زحمتی گه مِحبتی راهی دِلِه کَشِنِنی و شِمِه اِمیدی پایداری گه اَمِه خِداوند عیسی مسیحی دِلِئه، خِدا و اَمِه آسمونی پیری پِش شی یاد اُرمی. چون اِی بِرارِن گه خِدایی عزیزِنی، اَما دِمّی گه خِدا شِمارِ انتخاب هاکِردِه. چون اَمِه اِنجیل فقط گَبی هَمرا شِمارِ نَرسیِه، بَلگی قِوّتی دِلِه و روح القدسی دِلِه و اطمینانِ کاملی هَمرا شِمارِ بَرِسیِه؛ هَمونجور گه دِنِنی شِمِه خاطری چِتی شِمِه میِن رفتار هاکِردِمی. شِما اَمِه جا و خِداوندی جا سَرمَخش بَیتِنی، چون خِیلی مِصیبتی دِلِه، خِدایی کلامِ هون خِشالی ای هَمرا گه روح القدس دِنِه، قَبول هاکِردِنی. هَمونجور گه شِما دِشتِه مقدونیِه و اَخائیه ای ایموندارنی سِه سَرمَخش بَوِنی، چون نا فقط خِداوندی کَلام شِمِه طریق مقدونیه و اَخائیه ای مَنطقِه هایی دِلِه دَپیتِه، بَلگی شِمِه ایمون داشتَن خِدارِه، تِکِ سَر دَکِتِه، جوریگه دِ لازم نیِه اَما یَچی بُئیم. چون وِشون، شِه، از هَینگه چِتی شِما گرمی ای هَمرا اَمِه پِشواز بیمونی گَب زَنِنِه، و هَینگه چِتی بِتیشونی جا دَس بَکشینی و خِدایی سَمت دَگِرِسنی تا زینِّه و حَیقی خِدارِه خِدمَت هاکِنین و تا آسِمونی جا خِدایی ریکائی بیموئَنی انتظارِ بَکِشین، گه خِدا مِردگونی جا وِرِه زینِّه هاکِردِه، یَعنی عیسی، گه اَمارِه هون غَضَبی جا گه اَزما اِنِه آزاد کِنِّه. اِی بِرارِن، شِما شِه دِنِنی گه اَمِه بیموئَن شِمِه وَر بیخِدی نَوِه. بَلگی هر چَن پِشتر فیلیپی ای شهری دِلِه عذاب بَکِشیمی و اَمارِه بَدی هاکِردنِه، جوریگه گه خِجالت آور وِه، هَمونجور گه دِنِنی، ولی اَما شی خِدایی کِمکی هَمرا جِرأت هاکِردمی تا خِدایی اِنجیلِ خِیلی مِخالفتهایی میِن شِمارِ اعلام هاکنیم. چون اَمِه تشویق، خطا یا ناپاکی یا گول بَزوئنی سِه نیِه، بَلگی هَمونجور گه خِدا اَمارِه تأیید هاکِردِه تا اِنجیلی کارِ اَنجام هادیم، پس اَمِه گَب بَزوئن آدَمنی راضی هاکِردنی سِه نیِه، بَلگی خِدایی راضی هاکِردنی سِه هسِّه، گه اَمِه دِلِ آزمود کِنِّه. چون اَما هیچ وخت چاپلوسی ای هَمرا گَب نَزومی، هَمونجور گه دِنِنی خِدا سَر شاهدِ- اَمِه گَب طمعی ویهومِه ای سِه نَوِه. اَما هَینی دِمال دَنیوِمی گه یَنَفَر اَمارِه لُو بَوِرِه، چی شِمِه جا و چی بَقیِه ای جا. هر چَن گه اَما مَسیحی رَسولِنی مقامی دِلِه هَین حَقِّ داشتمی گه هَینِه شِمِه جا بَخوایم ولی اَما شِمِه میِن ملایمتی هَمرا رفتار هاکِردمی، هِتی یَتِه ماری تَرا گه شی وَچیلِه رِه تَرِ خِشک کِنِّه اَما اَنّی شِمارِ دوس داشتِمی، گه ذوقی هَمرا حاضر وِمی نا فقط خِدایی اِنجیلِ شِمارِ بَرسانیم، بَلگی شی جانِ هَم شِمِه راهی سِه بِلیم، چون شِما خِیلی اَمِسِه عزیز وِنی. چون شِما اِی بِرارِن، اَمِه زحمت و کار هاکِردن شِمِه یاد دَرِه، گه شُو و روز کار کِردِمی تا هون موقِه گه خِدایی اِنجیلِ شِمِنِه اعلام کِمّی هیچکسی سَربار نَووئیم. شِما شاهِدِنی و خِدا هَم شاهدِ گه اَما شِما ایموندارنی هَمرا چِتی مِقدّس و صالح و بی عیب رفتار هاکِردِمی. چون شِما دِننی گه چِتی هِتی یَتِه پیری تَرا گه شی وَچیلِه ای هَمرا رفتار کِنِّه، اَما هر کدیم از شِمارِ یَت یَتّا تشویق هاکِردمی و تَسلّی هادامی و سِفارِش هاکِردِمی تا اونجور گه خِدایی لایقِ زندگی هاکِنین گه شِمارِ شی پادشاهی و جلالی سِه خُونِّه. اَما هَم همِش خِدارِه هَینی خاطری شِکر کِمّی، گه هون موقِه گه خِدایی کلامِ قَبول هاکِردنی، هون کلام گه اَمِه جا بِشنُسِنی، اونِه نا آدمی ای کلامی تَرا، بَلگی خِدایی کَلامی تَرا قَبول هاکِردنی، هَمونجور گه حَیقتاً هَم هَسِّه، گه شِما ایموندارنی میِن کار کِنِّه. چون اِی بِرارِن، شِما خِدایی کلیساها گه یَهودیه ای مَنطقِه ای دِلِه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِنِه ای جا، سَرمَخش بَیتِنی: چون شِما هَم شی هموطنِنی جا، هَمون عذابارِه بَئینی گه وِشون یَهودیِنی جا بَئینِه، وِشون گه خِداوند عیسی و پِیغمبَرِنِ بَکوشتِنِه و اَمارِه هَم دیرگا هاکِردِنِه. وِشون خِدارِه راضی نَکِنِنِه و دِشتِه مَردِنی هَمرا دِشمَنی کِنِنِه، و نِلنِنِه اَما غیریهودیِنی هَمرا گَب بَزنیم تا نِجات بَیرِن- هَینجوری هَمِش شی گِناهِنی مَنَّرِ لَب به لَب پِر کِنِنِه. ولی سَرآخَر خِدایی غَضَب وِشونی سَر بیمو. ولی اِی بِرارِن، از اوجِه گه یه مِدّتِ کَمی شِمِه جا سیوا وِمی، البته جسماً و نا قَلباً، خِیلی ذوق و شوقی هَمرا تَقلّا هاکِردمی تا شِمارِ رو در رو بَوینیم. چون اَما خوایسِمی شِمه وَر بیئیم - مِن، شِه پولُس، چَن کَش خوایسِمه بیئِم - ولی شِیطان نِشتِه. چون اَمِه اِمید و خِشالی و اِفتخاری تاج، اَمِه خِداوند عیسایی پِش وختی گه بیِه چیِه؟ مَگِه شِما نینی؟ چون شِما اَمِه جلال و خِشالی هَسِّنی. پس چون دِ نَتِنِسمی طاقت بیاریم، راضی بَوِمی گه اَمارِه آتِنی شهری دِلِه تَنیا بِلَن. اَما تیموتائوسِ گه اَمِه بِرار و خِدایی همکار مسیحی اِنجیلی کاری دِلِه دَرِه رِه، شِمِه وَر بَرسانیمی تا شِمارِ شِمِه ایمونی دِلِه تَقویت و تشویق هاکِنِه، تا هیچکَس هَین سَختیهایی سِه سِس نَوو، چون شِما شِه خِب دِنِنی گه اَما هَینِسه تعیین بَوِمی. چون موقِه ای گه شِمِه هَمرا دَوِمی، پِشتَر شمارِ بُتِمی گه وِنِه سختی بَکشیم، هَمونجور گه دِنِنی، هینجورَم بَوِه. هَینِسه، چون دِ نَتِنسمِه طاقت بیارِم، تیموتائوسِ راهی هاکِردِمِه تا شِمِه ایمونی جا باخَوَر بَووم، چون اونی تَرسِ داشتِمِه گه هون وَسوسِه گر یَعنی اِبلیس یَجوری شِمارِ وَسوسِه هاکِرد وو، و اَمِه زَحمت هَدر بُورد وو. ولی اِسا گه تیموتائوس شِمِه وَری جا اَمِه وَر دَگِرسِه و شِمِه ایمون و مِحبتی جا اَمِنِه خِبِ خَوَر بیاردِه، و خَوَر هادا گه شِما هَمِش اَمِه جا خِبی ای هَمرا یاد کِنِنی و اَمِه بَئیَنی سِه ذوق دارِنی، هَمونجور گه اَما هَم شِمِه بَئیَنی سِه ذوق دارمی. اِی بِرارِن، هَینِسه دِشتِه اَمِه سختیا و مِصیبتایی دِلِه، شِمِه جا و شِمِه ایمونی طریق تَسلّی بَیتِمی. چون، اِسا زندگی کِمّی اگه شِما خِداوندی دِلِه قائِم هِرِسین. چون هَین هَمه خِشالی ای گه شِمِه خاطری اَمِه خِداوندی حضور اَمِه نصیب بَوِه، چِتی بَتِمّی خِدارِه شِکر هاکِنیم؟ هَمونجور گه اَما شُو و روز دِل و جانی هَمرا دِعا کِمّی تا شِمارِ رو در رو بَوینیم و هر کَم و کسری گه شِمِه ایمونی دِلِه دَرِه رِه، برطرف هاکِنیم. اِسا اَمِه پیر، شِه خِدا، و اَمِه خِداوند عیسی، اَمِه راهِ شِمِه سَمت بَکِشانِه. و هَمونجور گه اَمِه مِحبت شِمارِ ویشتَر وونِه، خِداوَند شِمِه مِحبتِ، هَمدیَر و دِشتِه مَردِنی سِه زیاد و سَرمشت هاکِنِه. و شِمِه دِلِ پایدار هاکِنِه، تا هون موقِه گه اَمِه خِداوند عیسی شی دِشتِه مِقدَّسینی هَمرا اِنِه، اَمِه خِدا، آسمونی پیری حِضور بی عیب و مِقدّس ووئین. سَرآخر پس، اِی بِرارِن، اَما خِداوند عیسایی دِلِه شِمِه جا خوایمی و اِلتماس کِمّی هَمونجور گه اَمِه جا شِمارِ بَرسیِه گه چِتی وِنِه زندگی هاکِنین و خِدارِه راضی هاکِنین، هَمینجورم گه اَنجام دِنِنی، هَین کارِ ویشتَر و ویشتَر هاکِنین. چون شِما دِنِنی گه چی حِکمهایی خِداوند عیسایی طریقی جا، شِمارِ هادامی. چون خِدایی اِرادِه هَینِه یَعنی شِمِه مِقَدَّس ووئن: گه شِرِه بی‌عفتی ای جا دور دارین. تا هر‌ کدیم از شِما دِنِّه گه چِتی شی تَنِ مِقدّس ووئن و احترامی دِلِه دارِه. نا شهوت و هوا و هوسی دِلِه، هِتی هون غیرِغیهودینی تَرا گه خِدارِه نِشناسِنِنِه، تا هیچکَس هَین جریانی دِلِه شی بِراری حَق خطا یا سو استفادِه نَکِنِه، چون خِداوند دِشتِه هَین چیایی سِه تقاص گیرنِه، هَمونجور گه اَما پِشتَر شِمارِ بُتِمی و جِدی هِشدار هادامی. چون خِدا اَمارِه نا ناپاکی ای سِه، بَلگی مِقدّس ووئنی سِه بَخونِسِه. پَس، هر کی هَینِه رَد هاکِنِه، آدَمی رِه رَد نَکِنِّه، بَلگی خِدایی رِه رَد هاکِردِه گه شی مِقدّسِ روحِ شِمارِ دِنِه. اِسا بِرارانِه مِحبتی خَوَری شِما نیاز نارِنی گه یَنَفَر یَچی شِمِنِه بَنویسِه، چون شِما شِه خِدایی جا یاد بَیتِنی گه هَمدیَرِ دوس دارین، چون شِما راساسی دِشتِه بِرارِنِ مَقدونیه ای مَنطقه ای سَرتاسَری دِلِه دوس دارِنی. ولی اِی بِرارِن شِمِه جا اِلتماس کِمّی گه هَین کارِ ویشتَر و ویشتَر هاکِنین. و آرزو هاکِنین گه آرومِ زندگی دارین و شِمِه سَر شِمِه کاری دِلِه دَوو، و هَمونجور گه شِمارِ دستور هادامی شی دَسی هَمرا کار هاکِنین. تا وِشونی پِش گه کلیسایی دیرگا وَر دَرِنِه دِرِسی ای هَمرا زندگی هاکِنین و هیچکسی مِحتاج نَووئین. ولی اِی بِرارِن، اَما نَخوایمی هون ایموندارِنی خَوَری گه بَمردنِه بی‌خَور ووئین، نَکِنِه گه هِتی بَقیِه مَردِنی تَرا گه اِمیدی نارِنِه، ماتم بَیرین. چون از اوجِه گه اَما ایمون دارمی گه عیسی بَمِردِه و زینِّه بَوِه، پَس همینجور، خِدا اونانیگه عیسایی دِلِه بَمِردِنِه رِه، وی هَمرا اُرنِه. چون اَما خِداوندی کلامی طریق هَینِه شِمارِ اعلام کِمّی گه: اَما گه زینِّمی و تا خِداوندی بیموئن بِجا بَمونِسمی، وِشونی جا گه بَمِردِنِه پِش نَکِتِمی. چون خِداوَند شِه، یَتِه حِکم گه گَتِه دادی همرائه فرشتگونی رئیسی اَوازی هَمرا و خِدایی شیپوری اَوازی هَمرا، آسِمونی جا جِر اِنِه. و اَوّل مِردگون مسیحی دِلِه زینِّه وونِنِه، اَزما، اَما گه زینِّمی و بِجا بَمونِسمی، وِشونی هَمرا اَبریشونی دِلِه لُو بَوِرد وومی تا خِداوندِ هوایی دِلِه بَوینیم، و هَینجوری هَمِش خِداوندی هَمرا دَرمی. پَس هَین گَبیشونی هَمرا، هَمدیَرِ تشویق هاکِنین. اِسا اِی بِرارِن، وَختا و زَمونایی خَوَری، نیازی نیِه یَچی شِمِنِه بَنویسَم. چون شِما شِه خِب دِنِنی گه خِداوند عیسایی دَگِرسنی روز هِتی دِزّی تَرا گه شُو دِلِه اِنِه، سَر رَسِنِه. همون موقِه گه مَردِن گِنِنِه: «صِلح و سلامتی و اَمن و اَمانِه»، اَزما ناخوَکی هَلاکَت وِشونی سَر اِنِه، هَمونجور گه بَزائنی درد یَتِه حامِلِه زَنارِه بَیرِه، و وِشون نَتِنِنِه دَر بورِن. ولی اِی بِرارِن، شِما تاریکی ای دِلِه دَنینی تا اون روز، هِتی دِزّی تَرا شِمارِ غافلگیر هاکِنِه. چون دِشتِه شِما نُوری وَچیلِه و روزی وَچیلِنی؛ اَما شُو و تاریکی ای جا نیمی. پَس هِتی بَقیِه ای تَرا شِرِه خُو نَزِنیم، بَلگی ویشار و هوشیار ووئیم. چون اونانیگه فِسِنِنِه، شُو فِسِنِنِه، و اونانیگه مَس کِنِنِه، شُو مَس کِنِنِه. ولی از اوجِه گه اَما روزی جَم هَسمی، وِنِه هوشیار ووئیم، و ایمون و مِحبتی زِرِه رِه شی تَن دَکِنیم، و نِجاتی اِمیدِ هِتی کِلاهخودی تَرا شی سَر بِلیم. چون خِدا اَمارِه غضبی سِه تعیین نَکِردِه، بَلگی اَمِه خِداوند عیسی مسیحی طریق، نِجاتی بِدَس بیاردنی سِه تعیین هاکردِه ویگه اَمِنِه بَمِردِه، تا چی ویشار ووئیم و چی بَفِت، وی هَمرا زندگی هاکِنیم. پَس هَمدیَرِ تَشویق هاکِنین، و ایمونی دِلِه تقویت هاکِنین، هَمونجور گه اَلَن هَم کِنِنی. اِسا اِی بِرارِن، شِمِه جا خوایمی اونانیگه شِمِه میِن زَحمَت کَشِنِنِه و خِداوندی دِلِه شِمِه رَهبَر هَسِّنِه و شِمارِ نَصیحت کِنِنِه رِه، احترام بِلین، و مِحبتی دِلِه هون کاری خاطری گه کِنِنِه وِشونِه خِیلی احترام بِلین. و هَمدیَری هَمرا صِلح و سلامتی ای دِلِه زندگی هاکِنین. اِی بِرارِن، شِمِه جا خواهش کِمّی گه تنبلِ آدمِنِ نصیحت هاکِنین؛ ترسو آدمِنِ تَشویق هاکِنین؛ ضَعیفِ آدَمنِ کِمک هاکِنین؛ و هَمه ای هَمرا صبور ووئین. شِمِه حَواس دَوو گه کَسی، بَدی رِه بَدی ای هَمرا جِواب نَدِه، بَلگی هَمِش هَینی دِمال دَووئین گه همدیر و مَردِنِ خِبی هاکِنین. هَمِش خِشال ووئین؛ یَکسَرِه دِعا هاکِنین؛ هر وضعی دِلِه شِکر هاکِنین، چون خِدایی خواسِه مَسیحْ عیسایی دِلِه شِمِنِه هَینِه. خِدایی روحی تَشِ نَکوشانین؛ نَبِوّتها رِه کِچیک نِشمارین. بَلگی هَمه چیرِه آزمود هاکِنین؛ و اونچی گه خِبِ رِه، قائِم بَچسبین. هر جور بَدی ای جا دوری هاکِنین. اِسا خِدای صِلح و سلامتی شِه شِمارِ کامِلاً تقدیس هاکِنِه، و شِمِه روح و جان و تَن، تا اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی بیموئَنی موقِه بی‌عیب بَمونِّه. ویگه شِمارِ خُونِّه، وفادارِ، و وی حتماً هَین کارِ کِنِّه. اِی بِرارِن، اَمِنِه دِعا هاکِنین. دِشتِه بِرارنِ یَتِه مِقَدّسِ خِشی هَمرا سلام بَرِسانین. خِداوندی حِضور، شِمارِ قَسَم دِمِه گه هَین نامِه رِه دِشتِه بِرارِنی سِه بَخونین. اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی فیض شِمِه هَمرا دَوو. آمین. پولُس و سیلاس و تیموتائوسی طرفی جا، تِسالونیکی ای شهری کلیسایی سِه گه اَمِه پیر، خِدا، و خداوندْ عیسی مسیحی دِلِه دَرِنِه: فیض و صِلح و سلامتی، اَمِه پیر، خِدا، و خِداوندْ عیسی مَسیحی طرفی جا شِمِنِه بیِه. اِی بِرارِن، اَما همش وِنِه خِدارِه شِمِه خاطری شِکر هاکِنیم، دِرِس هَم هَینِه، چون شِمِه ایمون هینجور رشد کِنِّه و هر کِدیم از شِمِه ای مِحبَت همدیرِ ویشتَر وونِه. هَینِسه، اَما شِه، خِدایی کلیساهایی دِلِه شِمارِ افتخار کِمّی، شِمِه پایداری و ایمونی خاطری گه دِشتِه اذیت و آزار و عذابایی دِلِه طاقت بیاردنی. هَین خِدایی عادِلانِه داوری ای نِشونِئه، تا شِما خِدایی پادشاهی ای لایق بَووئین گه اونیسِه هَم عذاب کَشِنِنی. چون راساسی خِدا هینِه عادلانِه دِنِّه گه اونانیگه شِمارِ عذاب دِنِنِه، عذابی هَمرا عوض هادِه، و شِمِارِ گه عذاب کَشِنِنی، و همینجور اَمارِه هَم راحتی دِنِه، هون موقِه گه خِداوندْ عیسی شی قِدّارِ فِرِشتِگونی هَمرا آسِمونی جا ظاهر وونِنِه. اَلوک بَزِه تَشی دِلِه، و اونانیگه خِدارِه نِشناسِنِنِه و اونانیگه اَمِه خِداوند عیسایی اِنجیلِ اِطاعت نَکردنِه ای جا تقاص گیرنِه وِشونی سِزا خِداوندی حضوری جا و وی جلالی قِوّتی جا، اَبَدی نابودیِه. هَمونجور گه وی، اون روزی دِلِه گه اِنِه شی ایموندارنی میِن جلال گیرنِه، و دِشتِه اونانیگه وِرِه ایمون بیاردِنِه، بِهت کِنِنِه و شِما هَم وِشونی همرانی، چون اَمِه شهادتِ ایمون بیاردِنی. هَینِسه، اَما هَمِش دِ شِمِنِه دِعا کِمّی تا اَمِه خِدا شِمارِ شی هون دعوتی سِه گه بَخونِس بَوِنِه ای لایق دِنِّه و شی قِوّتی هَمرا هر خِبِ نیّت و هر کاری گه ایمونی جا سرچشمه گیرنِه رِه، اَنجام هادِه. تا اَمِه خِداوند عیسایی اِسم شِمِه دِلِه جلال بَیرِه، و شِما هَم طبقِ اَمِه خِدا و خِداوندْ عیسی مسیحی فیض، وی دِلِه جلال بیرین. اِسا، اِی بِرارِن، اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی دَگِرسنی خَوَری و اَمِه جَم بَووئَن وی وَر، شِمِه جا خواهِش کِمِّی هیچی شِمِه فِکرِ خراب نَکِنِه و پریشون نَووئین، چی یَتِه روح، چی یَتِه گَبی طریق، چی یَتِه نامِه گه اِنگار اَمِه جا ووئه گه گِنِه، گه خِداوندی دَگِرسنی روز بَرِسیه. و نِلین هیچکی، هیچ جوری شِمارِ گول بَزِنِه. چون اون روز نینِه، مَگِه هَینگه اَوَّل مَردِن خِدایی علیِه پِرِسَن و اون بی دینِ مَردی گه هلاکَتی ریکائه، ظهور هاکِنِه. وی هر چی ای هَمرا گه خِدا بَخونِس وونِه یا پَرَسش وونِه مخالِفَت کِنِّه، و شِرِه وِشونی جا سَرتَر دِنِّه، جوریگه خِدایی معبدی دِلِه نیشنِه و اعلام کِنِّه شِه خِدائه. یَعنی شِمِه یاد دَنیِه وختی گه شِمِه هَمرا دَوِمِه هَین چیارِه شِمارِ گِتِمِه؟ شِما دِنِنی گه اَلَن چی وی دَمِ گیرنِه، تا وی، شی وختی موقِه بیِه. چون هَین بی‌دینی ای راز همین اَلَن هَم دِ کار کِنِّه، فقط تا موقِه ای گه، اونیگه تا اَلَن وی دَمِ گیرنِه، از بِین بورِه. هون موقِه، هون بی‌دینِ مَردی اِنِه، گه خِداوند عیسی شی دَم نَفسی هَمرا وِرِه هلاک کِنِّه و شی پِر شکوهِ بیموئنی هَمرا وِرِه نابود کِنِّه. هون بی دینِ مَردی ای بیموئن، شیطانی کاری طریق هَسِّه، دِشتِه قِوّت و دِردِرو نِشونِه ها و معجزاتی هَمرا، و عجیبِ چیایی گه گِمراه کِنِّه و دِشتِه شرورِ حیلِه هایی هَمرا اونانیگه هلاکتی راهی دِلِه دَرِنِه، چون وِشون نَخوایسِنِه حَیقتِ دوس دارِن تا نِجات بَیرِن. پَس خِدا وِشونِه یَتِه سختِ فریبی دِلِه گرفتار کِنِّه، جوریگه وِشون اونچی گه دِروئِه رِه باور کِنِنِه تا دِشتِه اونانیگه حَیقتِ باور نَکِردِنِه و هر چی گه نادِرِس وِه ای جا کیف هاکِردنِه، مَحکوم بَوون. ولی اِی بِرارِن گه خِدایی عزیزِنی، اَما وِنِه همش خِدارِه شِمِه خاطری شِکر هاکِنیم، چون خِدا شِمارِ نوبری تَرا اِنتِخاب هاکِردِه گه نجِات بَیرین. اون تقدیسی طریق گه خِدایی روحی هَمرا اَنجام وونِه، و حَیقتِ ایمون داشتنی هَمرا. هینجور وِه گه وی شِمارِ اَمِه اِنجیلی طریق بَخونِسِه، تا اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی جلال شِمِه نصیب بَوو. پَس، اِی بِرارِن، قائِم هِرِسین و هون تعلیمایی گه اَمِه جا یاد بَیتِنی رِه بَچِسبین، چی اَمِه گَبایی جا چی اَمِه نامِه هایی هَمرا. اِسا، شِه اَمِه خِداوند عیسی مَسیح، و اَمِه پیر، خِدا گه اَمارِه دوس داشتِه و فیضی طریق، اَمارِه اَبَدی تسلّی و خِبِ اِمید هادا، شِمِه دِلِ تسلّی هادِه و هر خِبِ کار و گِفتاری دِلِه، پابرجا هاکِنِه. سَرآخر، اِی بِرارِن، اَمِنِه دِعا هاکِنین تا خِداوندی کَلام تِن پِش بورِه و وی احترامِ دارِن، هَمونجور گه شِمه میِن هینجور بَوِه. تا شَرورِ آدمن و گِناهکارنی جا آزاد بَووئیم، چون هَمه ایمون نارِنِه. ولی خِداوَند وفادارِ؛ وی شِمارِ پایدار کِنِّه و هون شریری پِش شِمِه جا مِحافظت کِنِّه. اَما خِداوندی دِلِه شِمارِ اطمینان دارمی، اونچی گه شِمارِ حِکم کِمّی رِه، بِجا اُرِنی و اَنجام دِنِنی. خِداوند شِمِه دِلِ خِدایی مِحبت و مسیحی پایداری ای هَمرا هدایت هاکِنِه. اِی بِرارِن، اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی اِسمی هَمرا شِمارِ حِکم کِمّی گه هر بِراری جا گه تنبلی کِنِّه و طبقِ اونچی گه اَمِه جا بَیتِنی رفتار نَکِنِّه، دوری هاکِنین. چون شِما شِه دِنِنی گه چِتی وِنِه اَمِه جا سَرمَخش بَیرین. چون هون موقِه ای گه اَما شِمِه هَمرا دَوِمی، تنبل نَوِمی و هیچکسی نونِ مِفتی نَخاردِمی، بلگی سختی و زحمتی هَمرا شُو و روز کار هاکِردِمی، تا هیچکِدیم از شِمایی سَربار نَووئیم. نا هَینی خاطری گه اَما هَین حقِّ نارمی، بَلگی شیجا یَتِه نِمونِه سَرمَخشی سِه شِمِنِه بِلیم. چون حتّی هون موقِه گه شِمِه هَمرا دَوِمی، هَینِه شِمارِ حِکم هاکِردمی گه «اگه هر کی نَخواینِه کار هاکِنِه، نون هَم نَخارِه.» چون اَما اِشنُمی گه شِمِه میِن بَعضیا تنبلی کِنِنِه. هَینِن کار نَکِنِنِه، بَلگی فِضولی کِنِنِه. اِسا، خِداوندْ عیسی مَسیحی اِسمی دِلِه هینجور آدمِنِ حِکم کِمّی و وِشونِه تشویق کِمّی گه آروم و قرار بَیرِن، و شی روزی رِه دَر بیارِن. ولی شِما اِی بِرارِن، خِبی هاکِردَنی جا خَسِّه نَووئین. اگه یَنَفَر اونچی گه هَین نامِه ای دِلِه گه اَما گِمی رِه اِطاعت نَکِنِه، وِرِه نِشون هاکِنین و وی هَمرا رفت و آمد نَکِنین تا خِجالت بَکِشِه. ولی وِرِه دِشمَن نَئُنین، بلگی هِتی یَتِه بِراری تَرا وِرِه هِشدار هادین. اِسا، خِداوندِ صِلح و سلامتی، شِه، هر موقِه و هر وضعی دِلِه شِمارِ صِلح و سلامتی دِنِه. خِداوَند شِما هَمه ای هَمرا دَوو. مِن، پولُس، شی دَسی هَمرا هَین سلامِ نِویسِمِه. هَین دِشتِه می نامه‌هایی نِشونِئه. مِن هَینجور نِویسِمِه. اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی فیض شِما هَمه ای هَمرا دَوو. پولُسی طرفی جا گه اَمِه نِجات دَهَنده خِدایی حِکمی هَمرا، و اَمِه اِمید مَسیحْ عیسی، مَسیحْ عیسایی رَسولِ؛ تیموتائوسی سِه، می حَیقی ریکا ایمونی دِلِه: فیض و رَحمَت و صِلح و سلامتی خِدای پیر و اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسایی طرفی جا شِمِنِه بیِه. هَمونجور گه وختی مقدونیه ای مَنطقِه دِ شیوِمِه، تیجا خواهِش هاکِردِمِه، یَکَش دییَر اَی تیجا خوایمِه گه اَفِسُسی شهری دِلِه بَمونی تا بعضیارِه دَستور هادی گه هیچ جورواجورِ تعلیمی نَدِن. و شِرِه آسنی و شجره‌نامه‌هایی گه تُوم نَوونِه ای سِه وقف نَکِنِن، هَین چیا، عوضِ هَینگه خِدایی کارِ گه ایمونی راهی دِلِه دَرِه پِش بَوِرِه، جَر و بحثی باعث وونِنِه گه هیچ ثمری نارنِه. اَمِه منظور هَین دستوری جا مِحبَتِ، مِحبتی گه پاکِ دِل و خِبِ وجدان و خالِصِ ایمونی جا اِنِه. بعضیا هَین چیایی جا رو دَگردانینِه، بیخِدی گَبایی دِمال شی راهِ گِم هاکِردِنِه خواینِنِه شَریعَتی مَلِّمِن بَوون، بی هَینگه دِنِّن چی گِنِنِه یا چی ای جا هَینجور مِطمَئِن گَب زَنِنِه. اِسا، اَما دِمّی گه شریعَت خِبِ، اگه کَسی اونِه دِرِس کار بَزنِه. و دِمّی گه شریعت، صالِح آدمنی سِه نیِه، بلگی اونانیسِه گه قانون‌ِ اِشکِنِنِه و نافرمونِنِه، بی‌دینِن و گِناهکارِنی سِه، اونانیسِه گه مِقدّس نینِه و اونانیسِه گه کِفر گِنِنِه؛ اونانیسِه گه شی پیر و مارِ کِشِنِنِه؛ آدمکشِنی سِه، زِناکارِن و لواط گَرِنی سِه؛ اونانیگه بَردِه خرید و فِروش کِنِنِه، دِروزَنِن، اونانیگه دردِرو قسم خارِنِه، و هر چی گه دِرِسِ تعلیمی علِیه هَسِّه، هون تعلیمی گه طِبقِ، مِوارکِ خِدایی پِرجلالِ اِنجیل گه مِنِه بِسپارِس بَوِه. اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسی رِه شِکر کِمِّه گه مِنِه قِوَّت هادا چون مِنِه وفادار دِنِسِه و مِنِه شی خِدمَتی سِه تعیین هاکِردِه. با هَینگه پِشتر کِفر گِتِمِه، عذاب داوِمِه و توهین کِردِمِه، ولی مِنِه رَحم بَوِه، چون بی ایمونی ای دِلِه نادونی کِردمِه. و اَمِه خِداوندی فیض، هون ایمون و مِحبتی هَمرا گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِه، فِراوونی ای هَمرا می سَر بَشِنی بَوِه. هَین گَب قابل اعتماد و هر طرفی جا قابلِ قَبولِ، گه مَسیحْ عیسی هَین دِنیایی دِلِه بیمو تا گِناهکارِنِ نِجات هادِه، گه وِشونی دِلِه ای گَت تَرین مِنمِه. ولی هَینی خاطری مِنِه رَحم بَوِه تا عیسی مسیح شی کامِلِ صَبرِ میسِه گه گِناهکارنی دِلِه گَتترین وِمِه رِه هَم هادِه، تا اونانیگه اَبَدی زندگی ای سِه وِرِه ایمون اُرِنِه، سَرمَخش بَووم. اِسا، هون پادشاهی دوران، اونگه تا اَبَد دَرِه و نِشنِه اونِه بَئیَن، هون یَتّا خِدا، تا اَبَد و تا اَبَد حِرمَت و جلال ووئه؛ آمین! می وَچِه، تیموتائوس، هَین حِکمِ طبقِ هون نَبِوَّتهایی گه پِشتر تی خَوَری بُتِه بَوِه وِه رِه، تِرِه اِسپارمِه، تا اونِنی طریق هون خِبِ جنگِ اَنجام هادی، ایمون و خِبِ وِجدانِ بَچِسب. چون بَعضیا هَینِنی رَد هاکِردنی هَمرا وِشونی ایمونی کَشتی بِشکِسِه. هیمِنائوس و اسکندر هَین دسِّه ای جانِه، گه وِشونِه شِیطانی دَس هادامِه تا یاد بَیرِن گه کِفر نُئِن. پس، پِش از هر چی، خوایمِه گه خواستها، دِعاها، شفاعتها و شِکر هاکردنا دِشتِه مَردِنی سِه بِجا بیارد بَوو، پادشاهِن و صاب منصبِنی سِه، تا بَتِنّیم آروم و راحتِ زندگی داریم، گه هر لحاظی جا دیندار و وقاری هَمرا ووئه. هَین اَمِه نِجات دَهنده خِدایی نَظر خِب و وی بابِ دِلِ گه خواینِه دِشتِه مَردِن نِجات بَیرِن و حَیقتِ بِشناسِن. چون فقط یَتِه خِدا دَرِه، و خِدا و آدَمِنی میِن فقط یَتِه واسِطه دَرِه، یَعنی هون اِنسون گه مَسیحْ عیسائه؛ ویگه شی جانی هادائنی هَمرا، دِشتِه آدَمنی آزادی رِه بَخریِه. هَین حَیقَت خِبِ وَخت شهادت هادا بَوِه، چون مِن هَینِسه تعیین بَوِمِه تا غیریَهودیِنی سِه یَتِه تعلیم دَهندِه و یَتِه رسول و یَتِه مَلِّم ایمون و حَیقتی دِلِه ووئِم - حَیقَتِ دِ گِمِه و دِرو نَزِمِه. پَس می آرِزو هَینِ گه مَرداکِنِن هَمه جا دِعا هاکِنِن، و مِقَدّسِ دَسِ بی غیظ و دعوا مِرافِه لُو بَوِرِن. هینجورم خوایمِه گه زَناکِنِن آبرومَندانِه لیواس شی تَن دَکِنِن، و نِجابت و حیایی هَمرا، نا گیس هاکِردِه می ای هَمرا، یا طِلا و مِرواری و یا گِرون قیمتِ لیواسیشونی هَمرا، بَلگی خِبِ کارایی هَمرا، هَمونجور گه هون زَناکِنِنی لایقِ گه دینداری ای اِدّعا رِه دارِنِه. زَن وِنِه ساکِت ووئه و کاملِ اطاعتی هَمرا تعلیم بَیرِه. مِن نِلمِه گه یَتِه زَنا تعلیم هادِه یا یَتِه مَردی سَر تسلِط دارِه؛ بَلگی وِنِه ساکِت ووئه. چون آدَم، اَوَّل خلق بَوِه و اَزما حوا. و آدَم گول نَخاردِه، بَلگی زَن وِه گه گول بَخاردِه و نافرمون بَوِه. ولی زَن وَچِه بیاردَنی هَمرا نِجات گیرنِه، اگه ایمون و مِحبت و مِقدّس ووئنی دِلِه، نِجابتی هَمرا بَمونِّه. هَین گَبِ بِشِنِه اعتماد هاکِردَن: گه اگه یَنَفَر آرِزو دارِه گه کلیسایی ای نِظارتی کارِ دارِه، خِبِ کاری دِمال دَرِه. پس، یَتِه ناظر وِنِه هیچی وی زندگی ای دِلِه دَنیوو گه اونی خاطری سرکوفت بَخارِه، یَتِه زَن دارِه، هوشیار ووئه، شی دَمِ دارِه، با آبرو ووئه، مِهمون دوس ووئه و بَتِنِّه تعلیم هادِه؛ نا عرق خوار، نا زورگو، بَلگی آروم ووئه؛ نا جنگی، نا پولدوس. وی وِنِه شی خِنِواده رِه خِب بَچِرخانِه، شی وَچیلِه رِه جوری بار بیارِه گه دِشتِه احترامی هَمرا، ویجا اطاعت هاکِنِن. چون اگه کَسی نَئونِّه گه چِتی وِنِه شی خِنِوادِه رِه بَچرخانِه، چِتی بَتِنِّه خِدایی کلیسایی مِراقب ووئه؟ و تازِه ایمون نیارد وو، نَکِنِه مغرور بَوو و اِبلیسی تَرا محکوم بَوو. بِعلاوِه، وی وِنِه هون مردِنی میِن گه کلیسایی دیرگا دَرِنِه هَم خِش نوم ووئِه تا رِسوا نَوو و اِبلیسی تَلِه نَکِفِه. هَمینجور کلیسایی شَماسِن وِنِه باوقار ووئِن؛ دُو رو نَووئن، شرابی گرفتار نَووئن، نادِرِسِ سودی حِرصِ نَزِنِن. وِشون وِنِه ایمونی رازِ، یَتِه پاکِ وِجدانی هَمرا دارِن. و وِشون وِنِه اَوَّل آزمود بَوون، اَزما اگه ثابت هاکِردِنِه گه بی عیبِنِه، بِلین شَماسی ای کاری دِلِه خِدمَت هاکِنِن. همینجور، وِشونی زَناکِنِن هَم وِنِه باوقار ووئِن، تِهمت نَزِنِن، بَلگی هوشیار ووئن و هَمه چی ای دِلِه وفادار ووئن. هر کدیم از شَماسِن وِنِه یَتّا زَنا دارِه و شی وچیلِه و خِنوادِه رِه خِب بَچرخانِه. چون اونانیگه شَماسِنی مقامی دِلِه خِبِ خِدمَت هاکِرد وون، یَتِه خِبِ مقام گیرِنِه و هون ایمونی دِلِه گه مَسیحْ عیسایی دِلِئه، گَتِه اطمینان بِدس اُرِنِه. اِمیدِ دارمِه گه خِیلی زود تی وَر بیئِم، ولی هَینِنِه تِنِه نِویسِمِه تا، اگه می بیموئن عقب دَکِتِه، دِنّی گه خِدایی خِنِواده ای میِن گه زینِّه خِدایی کلیسا و حَیقتی سِتون و پِی هَسِّه، چِتی وِنِه رفتار هاکِردن. راساسی گه دینداری ای راز خِیلی گَتِه: ویگه جسمی دِلِه ظاهر بَوِه، خِدایی روحی طریقی جا تأیید بَوِه، فرشتگون وِرِه بَئینِه، قومیشونی میِن اعلام بَوِه، دِنیایی دِلِه وِرِه ایمون بیاردِنِه، جلالی هَمرا، لُو، بَوِرد بَوِه. ولی خِدایی روح واضِح گِنِه گه آخرین زَمونایی دِلِه، بَعضیا شِرِه، هون روحها گه گول زَنِنِه و دِویشونی تعالیم، وقف کِنِنِه و ایمونی جا گِردِنِنِه، دِروزَنِن و دُرویِنی هَینجور تعالیمِ اُرِنِه گه وِشونی وِجدان بَمِردِه. وِشون، عروسی هاکِردَنِ مَنع کِنِنِه و دَستور دِنِنِه هون غذاهایی رِه نَخارِن گه خِدا خلق هاکِردِه تا اونانیگه حَیقَتِ ایمون دارِنِه و اونِه اِشناسِنِنِه، شِکر هاکردنی هَمرا غذاهایی جا بَخارِن. چون هر چی گه خِدا خلق هاکردِه خِبِ، و هیچی رِه نِنِه رَد هاکِردن، اگه شِکر هاکردنی هَمرا قَبول بَوو، چونگه خِدایی کلام و دِعایی هَمرا تقدیس وونِه. اگه هَین چیارِه بِرارِنِ یاد هادی، مَسیحْ عیسایی نوکَر وونی، گه ایمونی کلامی دِلِه و خِبِ تعلیم گه اونی دِمال دَری تربیت وونی. آسنی ای هَمرا گه کِفرآمیز و پوچِ شِرِه دور دار، بَلگی شِرِه دینداری ای سِه تربیت هاکِن. چون هر چَن تربیت هاکِردن اَقدّی تَنی سِه فایده دارنِه، ولی دینداری هَمه چی ای سِه فایده دارنِه، چون هَم، هَین زندگی رِه وَعده دِنِه، هَم زندگی ای گه اِنِه رِه. هَین گَبِ بِشنِه اِطمینان هاکِردن و هر بابتی جا کاملاً قابلِ قبولِ. چون اَما هَینسِه زَحمت کَشِمی و تقلّا کِمی، چون اَما شی اِمیدِ زینِّه خِدایی سَر بِشتِمی گه دِشتِه آدَمِنی نِجات دَهَندِه ئِه، بِخصوص اونانیگه ایمون دارِنِه. هَین چیارِه حِکم هاکِن و تعلیم هادِه. نِل هیچکی تی جَوونی رِه کِچیک بِشمارِ، بَلگی گَب بَزوئنی دِلِه، کِرداری دِلِه، مِحبتی دِلِه، ایمونی دِلِه و پاکی ای دِلِه، دِشتِه ایموندارنی سِه سَرمَخش واش. تا مِن بیئِم، شِرِه هَینی وقف هاکِن گه خِدایی کلامِ مَردنی سِه بَخونی و وِشونِه تشویق هاکِنی و تعلیم هادی. هون عطایی گه تی دِلِه دَرِه رِه بی‌اعتنایی نَکِن، عطایی گه نَبِوّتی هَمرا بِدس بیاردی، هون موقِه گه مشایخی شورا تی سَر دَس بِشتِنِه. هَین چیارِه اَنجام هادِه و شِرِه وی وقف هاکِن تا تی تَرَقی هَمه ای سِه معلوم بَوو. خِب تی حواس شِرِه و هون تَعلیمی گه دِنی رِه ووئه. هَینی دِلِه پابرجا واش، چون هَین کاری هَمرا، هَم شِرِه هَم اونانیگه تی گَبِ اِشنُنِنِه رِه نِجات دِنی. پیر مردی رِه سراکو نَکِن، بَلگی وِرِه هِتی شی پیری تَرا تشویق هاکِن، و جَوونِنَم هِتی شی بِرارِنی تَرا، و پیر زَناکِنِنِ هِتی شی مارِنی تَرا، و جَوونِ زَناکِنِنِ هِتی شی خاخِرِنی تَرا، دِشتِه پاکی ای دِلِه بیوِه‌زناکنِنِ اگه راساسی بی کَسِنِه، حِرمَت بِل. ولی اگه یَتِه بیوِه زَنا، وَچیلِه و نَوِه ها دارنِه، وِشون اوّل وِنِه یاد بَیرِن گه شی خِنوادِه ای مِواظِبَت هاکِردَنی هَمرا، شی دینداری رِه هَم هادِن و هَینجوری شی دِینِ شی پیر و مار و شی اَجدادی سِه بِجا بیارِن، چون هَین خِدارِه راضی کِنِّه. اونیگه راساسی بیوِه و بی‌کسِ، خِدارِه اِمید دارنِه و شُو و روز دِعایی دِلِه و خِدایی کِمَک بَیتنی جا مشغولِ. ولی اگه یَتِه بیوِه زَنا عیاشی ای دِلِه زندگی کِنِّه، با هَینگه زینِّئه، بَمِردِه. هَین چیارِه هَم حِکم هاکِن، تا وِشونی زندگی ای دِلِه هیچی دَنیوو گه اونیسِه سرکوفت بَخارِن ولی اگه ینفر شی فامیلِن بِخصوص شی خِنِوادِه ای احتیاجاتی دِمال دَنیوو، شی ایمونِ اِنکار کِنِّه و یَتِه بی ایمونی جا بَدتَرِ. فقط هون بیوه‌ زناکنِنی اِسمِ بَنویس گه شَص سالی جا ویشترِنِه و یَکَش شی هاکِرد وون. و خِبِ کارایی اَنجام هادائنی دِلِه معروف وو، یَعنی شی وَچیلِه رِه گَت هاکِرد وو، غریب‌نواز وو، مِقدّسینی لینگِ بَشورد وو، دَردمَندِنی جا مِراقبت هاکِرد وو، و شِرِه هرجور خِبِ کاری سِه وَقف هاکِرد وو. ولی جَوونترِ بیوِه‌ زناکِنِنی اِسمِ نَنویس، چون وختی گه وِشونی هوا و هَوَس، وِشونِه مَسیحی جا دور هاکِنِه، خواینِنِه شی هاکِنن. هَینِسه محکوم وونِنِه چون شی اوّلین ایمونِ لینگی بِن بِشتِنِه. بِعلاوه، وِشون تنبلی رِه یاد گیرِنِه، هَین خِنِه هون خِنِه شونِنِه؛ نا فقط تنبلی، بَلگی تِتِک بِتِک گَر و فِضول وونِنِه، و هون چیایی گه نِنِه بُئنِ گِنِنِه. پَس می نَظَر هَینِه گه جَوونترِ بیوه‌ زَناکِنِن شی هاکِنِن، وَچِه بیارن و خِنِه داری هاکِنِن و دِشمَنِ فِرصَت نَدِن گه تِهمت بَزِنِه. چون اَلَن هَم بعضیا شِیطانی دِمال بوردِنِه و گِمراه بَوِنِه. اگه یَتِه ایموندارِ زَنا، شی فامیلِنی دِلِه بیوِه دارِه، وِنِه شِه وِشونِه کِمک هاکِنِه تا کلیسایی سَربار نَوون و کلیسا بَتِنِّه هون بیوه‌ زناکِنِنی رِه کِمک هاکِنِه گه راساسی بی کَسِنِه. مشایخی گه خِب رهبری هاکِرد وون، دِ برابر حِرمتی لیاقتِ دارِنِه، بخصوص اونانیگه موعظه و تعلیمی سِه زَحمَت کَشِنِنِه. چون توراتی کیتابی دِلِه گِنِه: «گُویی گه دِ خَرمَن کِنِّه ای دِهِنِ نَوِن» و «کارگَر وِنِه شی دسمِزِ هایرِه.» هیچ تِهمتیِه کلیسایی یَتِه از رهبرنی علِیه قَبول نَکِن، مَگِه هَینگه دِ یا سِه تا شاهد دَوو. اونانیگه گِناهی دِلِه پافشاری کِنِنِه رِه، هَمه ای وَر سَراکو هاکِن تا بَقیِه بَتِرسِن. خِدا و مَسیحْ عیسی و اِنتِخاب بَوِه فِرِشتِگونی پِش، تیجا خواهش کِمِّه گه هَین قانونارِه بدونِ هیچ غَرَضی رعایَت هاکِنی و هیچ کاری رِه طرفداری ای سَر نَکِنی. هینِسه گه یَنَفری خِدمتِ تعیین هاکِنی عجله نَکِن، بَقیِه ای گِناهِنی دِلِه شریک نَواش، شِخدِرِه پاک دار. دِ فقط اُو نَخار، بَلگی شی میدِه و ناخِشیایی گه هَمِش دارنی ای سِه، اَقَدّی شراب بَخار. بعضی آدمنی گِناهِن مَعلومِ، و پِش پِش داوری بَووئنی سِه شونِنِه، ولی بقیه آدمنی گِناهِن دیرتَر معلوم وونِه. پس خِبِ کاریشون هَم مَعلومِ، و حتّی اونانیگه مَعلوم نیِه رِه، نِشِنِه جاهادا داشتَن. دِشتِه اونانیگه نوکری ای جِدی بِن دَرِنِه، وِنِه شی اَربابِنِ کامِلاً احترام بِلِن تا خِدایی اِسم و اَمِه تعلیمی علیِه بَدِ چی نُئِن. اونانیگه وِشونی اَربابِن ایموندارِنِه، نِنِه بِرار ووئنی خاطری، وِشونِه کمتر حِرمت بِلِن. بَلگی وِنِه وِشونِه بِهتَر خِدمَت هاکِنِن، چون اونانیگه هَین خِدمتی دِلِه منفعت وَرِنِه، ایموندار و عزیزِنه. هَین چیارِه وِشونِه تعلیم هادِه و وِشونِه تشویق هاکِن گه هَینجوری هاکِنِن. اگه ینفر یَجور دییَر تعلیم هادِه و اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی دِرِسِ کلام و هون تعلیمی هَمرا گه دینداری ای راهی دِلِئه جور نَووئه، وِرِه غرور بَیتِه و هیچی نِفَهمِنِه. هَینجور آدمی، جنگ و جدال و دعوا مِرافه کلِماتی سَر دارنِه، گه اونی جا حَسودی و دعوا و توهین و بَد گِمونی به وِجود اِنِه، و همِش مَردنی میِن جنگ و جدالی باعث وونِه گه وِشونی فکر فاسد بَوِه و حَیقَتی جا بی نصیب بَوِنِه، خیال کِنِنِه دینداری یَتِه وَسیلِه منفعتی سِه هَسِّه. ولی دینداری قِناعتی هَمرا، گَتِه منفعتیِه. چون اَما هیچی هَین دِنیایی دِلِه نیاردِمی و هیچی هَم نَتِمّی هَین دِنیایی جا بَوِریم. ولی اگه اَما خِراک و لیواس دارمی، هَینِنی سِه قانِعمی. ولی اونانیگه پولدار بَووئنی آرزو رِه دارِنِه، وَسوَسه ای دِلِه و تَلِه ای دِلِه کَفِنِنِه، و خِیلی بیخدی خواسِه هایی دِلِه کَفِنِنِه گه ضرر رَسانِنِه، گه مردِنِ نابودی و هلاکتی سمت کَشانِّه. چون پولدوسی هر جور بدی ای ریشه‌ هَسِّه، و هَمین پولی حِرصِ گه بعضیا ایمونی جا دور بَوِنِه، و شِخدِرِه خِیلی دَردایی گِرفتار هاکردِنِه. ولی تو گه مَردِ خِدایی، هَین چیایی جا فِرار هاکِن، و صالحی، دینداری، ایمون، مِحبت، پایداری و مِلایمتی دِمال دَواش. ایمونی خِبِ جنگی دِلِه جنگ هاکِن. هون اَبَدی زندگی گه اونیسِه بَخونِس بَوِئی و اونِه خِیلی شاهدِنی وَر، اعترافِ هاکِردی رِه بَچِسب. مِن خِدایی حِضور گه هَمه چیرِه زندگی دِنِه، و مَسیحْ عیسی گه پُنتیوس پیلاتُسی وَر خِبِ اعتراف هاکِردِه، جِدّی تِرِه سِفارِش کِمِّه گه هَین حِکمِ تا اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی بیموئنی موقِه، بی‌ عیب و بی سرکوفت داری، گه خِدا اونِه یَتِه خِبِ وَخت اَنجام دِنِه، ویگه مِوارک هَسِّه و تنها حاکِم، شاه شاهِن و خِداوندِنی خِداوندِ. فقط ویگه گه اَبدیِه، ویگه یَتِه نوری دِلِه دَرِه گه نِشِنِه وِرِه هِدار هاکِردَن، و هیچکس وِرِه نَئیِه و نَتِنِّه بَوینِه، حِرمت و سلطنت تا اَبَد وی هَمرا دَوو.آمین. هَین دِنیایی پولدارِنِ بُو گه مغرور نَووئَن، و شی اِمیدِ هَین دِنیایی مالی سَر نِلِن گه نَمونِّه. بَلگی وِشونی اِمید خِدایی رِه ووئه گه هَمه چیره فَت و فِراوون اَمسِه فِراهَم کِنِّه تا اونانی جا کیف هاکِنیم. وِشونِه دستور هادِه گه خِبی هاکِنِن، خِبِ کارایی دِلِه دولتمند بَوون، بخشنده و دَس دلباز ووئِن. هَینجوری، شیسِه یَتِه گَنج اَمبار کِنِنِه گه آیندِه ای سِه یَتِه خِبِ پِی هَسِّه تا بَتِنِن اونچی گه حَیقی زندگيه رِه بِدَس بیارِن. اِی تیموتائوس، هون امانتی گه تِرِه بِسپارِس بَوِه رِه حِفظ هاکِن. مِفتِ گَبایی جا و مخالفِ فِکرایی جا گه اشتباهاً، معرفت بَخونِس وونِه، دوری هاکِن؛ چون بعضی آدمن گه هَین چیایی دِلِه اِدعا دارِنِه، ایمونی جا دور بَوِنِه. فیض شِمِه هَمرا دَوو. پولُسی طرفی جا، گه خِدایی خواستی هَمرا، و طبقِ هون زندگی ای وعدِه گه مَسیحْ عیسایی دِلِئه، مَسیحْ عیسایی رسولِ، می عزیزِ ریکا تیموتائوسی سِه: فیض و رَحمَت و صِلح و سلامتی خِدای پیر و اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسایی طرفی جا تیسِه بیِه. هَمونجور گه شُو و روز یَکسَرِه شی دعاهایی دِلِه تِرِه یاد اُرمِه، خِدارِه شِکر کِمِّه، هون خِدایی گه مِنَم شی اَجدادی تَرا پاکِ وجدانی هَمرا وِرِه خِدمت کِمِّه. وختی تی اَسری ایشونِه شی یاد اُرمِه، آرزو کِمِّه تِرِه بَوینِم تا خِشالی ای جا پِر بَووم. مِن تی خالِصِ ایمونِه یاد اُرمِه، ایمونی گه اوَّل تی نَنِه لوئیس و اَزما تی مار یونیکی ای دِلِه دَوِه. و اِسا مِطمئنمِه تی دِلِه هَم دَرِه. هَینِسه، تی یاد اُرمِه گه خِدایی هون عَطیِه گه می دَس گِذاری ای خاطری، تی دِلِه بیمو رِه، وی تَشی الوکِ زیاد هاکِنی چون خِدا، ترسی روحِ اَمارِه نَدا بَلگی قِوَّت و مِحبت و نَفسی دَمِ بَیتنی روحِ هادا. پَس، هینِسِه گه اَمِه خِداوندی سِه شهادت هادی یا مِن گه وی خاطری زیندونی دِلِه دَکِتِمِه، عار نار، بَلگی تو هَم خِدایی قِوَّتی هَمرا اِنجیلی خاطری عذاب بَکِشینی دِلِه شریک واش. خِدایی گه اَمارِه نِجات هادا و اَمارِه مِقَدّسِ زندگی ای سِه بَخونِسِه، هَینِه نا اَمِه کارایی خاطری، بَلگی شی هدف و فیضی سِه، گه مَسیحْ عیسایی دِلِه از اَزل اَمارِه هادا، و اِسا هَین فیض اَمِه نِجات دَهَندِه مَسیحْ عیسایی بیموئنی هَمرا - آشکار بَوِه، همون مَسیحْ عیسی گه مرگِ از بِین بَوِردِه، و اَبَدی زندگی رِه اِنجیلی طریق هَمه ای سِه آشکار هاکِردِه. گه مِن اونیسِه انتخاب بَوِمِه تا هَین اِنجیلی رَسول و مَلِّم بَووم و موعظه هاکِنِم. هینِسِئه گه هینجور عذاب کَشِمِه، ولی عار نارمِه، چون دِمِّه کِرِه ایمون بیاردِمِه، و قانع بَوِمِه گه وی بتِنِّه اونچی گه مِنِه بِسپارس بَوِه رِه تا هون روز مِحافظت هاکِنِه. هون ایمون و مِحبتی هَمرا گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِه، و اونچی گه میجا بِشنُسی رِه یَتِه دِرِسِ نِمونه ای تَرا دِ دَسی بَچِسب. روح القدسی طریق گه اَمِه دِلِه دَرِه، هون خِبِ امانتی جا گه تِرِه بِسپارِس بَوِه، مِحافظت هاکِن. خَوَر دارنی گه دِشتِه آسیایی مَنطقِه ای مَردِن مِنِه وِل هاکِردِنِه، گه وِشونی میِن فیگِلوس و هِرموگِنِس هَم دَرِنِه. خِداوند اونیسیفوروسی خِنِوادِه رِه لِطف هاکِنِه، چون وی چن کَش می جانِ تازِه هاکِردِه و می زیندون دَکتنی جا عار ناشتِه. بَلگی وختی رومی شهر بیمو، می دِمال بَگرسِه تا سَرآخر مِنِه بَنگیتِه- خِداوَند وِرِه عطا هاکِنِه گه اون روزی دِلِه، خِداوندی جا رحمت بَیرِه. و تو دِشتِه اون خدمتهایی گه اَفِسُسی شهری دِلِه هاکِردِه رِه، خِب دِنّی. پَس تو می وَچِه، هون فیضی هَمرا گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِه قوی بَواش، و هون چیایی گه خِیلی شاهِدنی وَر میجا بِشنُسی رِه، وفادارِ آدمنِ بسپار گه بَتِنِّنی بَقیِه رِه هَم یاد هادین. هِتی مَسیحْ عیسایی خِبِ سربازی تَرا، عذابایی دِلِه شریک واش. هیچ سَربازی، شی خِدمتی موقِه، شِرِه شی زندگی ای کارایی گِرِفتار نَکِنِه، چونگه خواینِه اونیگه وِرِه خِدمتی سَر بِشتِه رِه، راضی هاکِنِه. یَتِه پَهلِوونِ تاج نَدِنِنِه، مَگِه هَینگه طبقِ مِسابِقه ای قَوانین عمل هاکِنِه. هون کِشاورز گه سخت کار کِنِّه، وِنِه اَوَّلین نفری ووئه گه شی مَحصولی جا بَهرِه بَوِرِه. اونچی گه گِمِه رِه فکر هاکِن، چون خِداوند هر چی ای دِلِه تِرِه فهم دِنِه. عیسی مَسیحِ شی یاد بیار گه داوودی نَسلی جا وِه و مِردِگونی جا زینِّه بَوِه؛ اِنجیلی گه مِن موعظه کِمِّه هَینِه، هینِسِئه گه هِتی یَتِه جِنایتکاری تَرا زنجیلی دِلِه دَرمِه و دِ عذاب کَشِمِه، ولی خِدایی کلام زنجیلی دِلِه دَنیِه. هینِسِه مِن انتخاب بَوِه ایشونی خاطری هَمه چیِه طاقت اُرمِه تا هونانَم هون نجاتی گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِه رِه، اَبَدی جلالی هَمرا بِدَس بیارِن. وونِه هَین گَبِ کامِلاً اطمینان هاکِردَن گه: اگه وی هَمرا بَمِردِمی، وی هَمرا زندگی هَم کِمّی اگه طاقت بیاریم، وی هَمرا سلطنت هَم کِمّی. اگه وِرِه هَشا بَکِشیم، وی هَم اَمارِه هَشا کَشِنِه. اگه بی‌وفا بَووئیم، وی وفادار مونِّه، چون نَتنِّه شِرِه هَشا بَکِشِه. هَین چیارِه وِشونی یاد بیار و خِدایی پِش وِشونِه سِفارِش هاکِن گه کلماتی سَر دعوا مِرافِه نَکِنن، گه فایدِه نارنِه، بلگی فقط باعث وونِه اونانیگه اِشنُنِنِه از راه به بدر بَوون. تقلّا هاکِن گه خِدایی وَر مقبول ووئی، هِتی یَتِه کارگری تَرا گه خِجالت نَکِشِنِه و حَیقَتی کلامِ دِرس بِکار وَرنِه. ولی دِنیایی مِفتِ گَبایی جا دوری هاکِن، چون مردِنِ ویشتَر و ویشتَر بی‌دینی ای سمت کَشانِّه. و هَینجور آدمایی گَب هِتی جُذامی تَرا هَمه جا پَخش وونِه. هیمِنائوس و فیلیتوس هَین دَسِه ای جانِه، گه حَیقَتی جا دَگِرِسِنِه و گِنِنِه هون روز گه مِردگون زینِّه وونِنِه هَمین اَلَنِ، و هَینجوری بعضیایی ایمونِه از بِین وَرِنِه. با هَین وجود، هون مِحکَمِ پِی گه خِدا بِشتِه، پابرجائه و هَینی هَمرا مِهر بَوِه گه: «خِداوَند شی آدَمِنِ اِشناسِنِه،» و «هر‌ کی گه خِداوندی اِسمِ اِقرار هاکِنِه، وِنِه نادِرسی ای جا دوری هاکِنِه.» یَتِه گَتِه خِنِه ای دِلِه، فقط طِلا و نِقرِه ظَرفا دَنیِه، بَلگی چُویی و گِلی هَم دَرِه؛ بعضی از اونِن مِهِمِ کارایی سِه بکار اِنِه و بعضیا هَم دَمِ دَسی ای سِه. پَس اگه ینفر شِرِه هَین چیایی جا پاک هاکِنِه، ظرفیه گه مِهِمِ کارایی سِه استفاده وونِه، مِقَدَّس و مفیدِ ظَرف صابخِنه ای سِه و هر خِبِ کاری سِه آمادِئه. پس جَوونی ای هوا و هوسی جا فِرار هاکِن، و وِشونی هَمرا گه پاکِ دِلی هَمرا خِداوَندِ خُونِنِه، صالحی و ایمون و مِحبت و صِلح و سلامتی ای دمال دَواش. هون بحثایی گه نادونی و نِفهمی ای جا هَسِّه دوری هاکِن، چون دِنّی گه دعوا مرافِه ای باعِث وونِه. خِداوندی نوکر نِنِه دعوا مِرافِه هاکِنِه، بَلگی وِنِه هَمه ای هَمرا مِهرَوون ووئِه، و بَتِنِّه تعلیم هاده و بدیهایی پِش صبری هَمرا طاقت بیارِه. وِنِه اونانیگه مِخالِفِنِ رِه نرمی ای هَمرا اصلاح هاکِنِه، شاید خِدا وِشونِه توبِه عَطا هاکِنِه تا حیقَتِ بِشناسِن و سَریساب بَوون، و اِبلیسی تَله ای جا فِرار هاکِنِن، چون اونی گرفتار وِنِه تا وی خواسِّه رِه بِجا بیارِن. ولی هَینِه دِن گه آخرین روزایی دِلِه، سَختِ روزگارِی اِنِه. چون مَردِن، خِد شیفتِه، پولدوس، مغرور، مِتِکبر، ناسزاگو، شی پیر و ماری جا اطاعت نَکِنِنِه، ناشِکر، ناپاک، بی‌عاطفه، کینه ای، تِهمت زَن، بی‌بندوبار، وحشی، خِبی ای دِشمَن، خیانتکار، بی مِلاحِظِه، غرور وِشونِه بَیتِه. گه عیاشی رِه خِدایی جا ویشتَر دوس دارِنِه ظاهراً دیندارِنِه، ولی اونی قِوّتِ هَشا کِنِنِه. هینجور آدمایی جا دوری هاکِنین. چون وِشونی میِن کَسایی دَرِنِه گه مَردِنی خِنِه ای دِلِه راه پیدا کِنِنِه، بی عَقلِ زَناکِنِنِ اَسیر کِنِنِه گه شی گِناهِنی باری بِن دِلا بَوِنِه و جورواجورِ هوا و هَوَس، وِشونِه هر طرف کَشانِّه، هَین زَناکِنِن هَمِش تعلیم گیرِنِه، ولی هیچ وخت نَتِنِّنِه حَیقَتِ بِشناسِن. هَمونجور گه یَنّیس و یَمْبْریس موسایی هَمرا مِخالفت هاکِردِنِه، هَین مَرداکِنِن هَم گه وِشونی فِکرا خرابِ و وِشونی ایمون رَدِّ، حَیقتی هَمرا مِخالفت کِنِنِه. ولی وِشون به جایی نَرسِنِنِه. چون وِشونی نادونی دِشتِه مَردنی سِه معلوم وونِه، هَمونجور گه هون دِتایی نادونی هَم بَرملا بَوِه. ولی تو، می تعلیم و می رفتار و می هدف و می ایمون و می صَبر و می مِحبت و می طاقتِ از نَزیک شاهد وِه ای و هون رنج و اذیت و آزاری گه اَنطاکیه و قونیه و لِستْره ای شهرایی دِلِه می سَر بیمو، هون رنج و اذیت و آزاریه گه طاقت بیاردِمِه؛ ولی خِداوَند دِشتِه هَین چیایی جا مِنِه نِجات هادا. راساسی، دِشتِه اونانیگه بَخوان مَسیحْ عیسایی دِلِه دینداری ای هَمرا زندگی هاکِنن، عذاب کَشِنِنِه؛ ولی شرورِ آدمن و شیّادِن بَدی ای دِلِه بَدتر وونِنِه، گول زَنِنِه و گول خارِنِه. ولی تو، اونچی ای دِلِه گه یاد بَیتی و اونِه ایمون بیاردی پابرجا واش، چون دِنّی اونانِه کِنیشونی جا یاد بَیتی، و چِتی از وَچِه وونی مِقدِّسِ نوشته هارِه دِنِّسِی، گه بَتِنِّه تِره حکمت هادِه و ایمونی طریقی جا گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِه، نِجاتی سِه بَرِسِه. دِشتِه مِقَدّسِ نوشتِه ها خِدایی الهامِ، و تعلیم و سَراکو و اِصلاح و تربیتی سِه، صالحی ای دِلِه فایدِه دارنِه، تا مَردِ خِدا کامِل بَوو، و هر خِبِ کاری سِه آمادِه. مِن خِدا و مَسیحْ عیسایی پِش گه مِردگون و زینِّه ایشونِ داوری کِنِّه، و وی بیموئَن و پادشاهی ای خاطری، تِره سِفارش کِمِّه گه خِدایی کلامِ اعلام هاکِن و وخت و بی وخت آماده واش، و خِیلی صبر و کاملِ تعلیمی هَمرا، اصلاح و سراکو و تَشویق هاکِن. چون موقِه ای رَسِنِه گه مَردِن درِسِ تعلیمِ تَحمِل نَکِنِنِه، بَلگی مَلِّمِنی رِه شی دُور و وَر جَم کِنِنِه تا اونچی رِه بِشنُئن گه وِشونی گوش دوس دارنِه بِشنُئِه، و وشونی هوا و هوسی هَمرا جور دَر اِنِه؛ و وِشون شی دیمِ حَیقَتی گوش هادائنی جا دَگِردانینِه و آسنی هایی سمت گِمراه وونِنِه. ولی تو هَمه چی ای دِلِه هوشیار واش؛ عذابیشونِه طاقت بیار؛ اِنجیلی اعلام هاکردنی کارِ اَنجام هادِه و شی خِدمَتِ کامِلاً تُوم هاکِن. چون اَلَنم می خون هِتی پیشکَش بَوِه شرابی تَرا دِ بَشِنی وونِه و می بوردنی موقِه هَین دِنیایی جا بَرِسیِه. مِن خِبِ جَنگی دِلِه بَجِنگِسِمِه، شی مِسابِقه رِه تُوم هاکِردمِه و شی ایمونِ حفظ هاکِردمِه. از اَلَن به بعد، هون صالحی ای تاج میسِه آمادِه بَوِه، تاجی گه خِداوَند، هون عادلِ داوَر، اون روزی دِلِه مِنِه دِنِه - نا فقط مِنِه، بَلگی دِشتِه اونانیگه وی ظِهوری شوقِ داشتِنِه. تقلّا هاکِن هر چی زودتر می وَر بیئی. چون دیماس هَین دِنیایی دوس داشتنی خاطری مِنِه وِل هاکِردِه و تِسالونیکی ای شهری سِه بوردِه. کْریسکیس غَلاطیه ای مَنطقِه بوردِه و تیتوس هَم دِ دَلماتیه ای مَنطقِه شونِه. فقط لوقا می هَمرا دَرِه. مَرقُسِ بَئیر و شی هَمرا بیار، چون وی می خِدمَتی سِه خِیلی بِکار اِنِه. تیخیکوسِ اَفِسُسی شهر راهی هاکِردِمِه. وختی دِ اِنی، می قَوارِ گه تْروآسی شهری دِلِه کارپوسی وَر سَرِشتِمِه رِه شی هَمرا بیار، و کیتابیشون و بِخصوص طوماریشونِه هَم شی هَمرا بیار. اسکندر مِسگر، مِنِه خِیلی بَدی هاکِردِه؛ خِداوَند وی کارایی سِزارِ دِنِه. تو هَم ویجا دوری هاکِن، چون اَمِه پِیغِمی هَمرا بَدجور مخالِفت هاکِرده. می اوَّلین دفاعی دِلِه، هیچکی می پِشت دَر نیمو، بَلگی هَمه مِنِه وِل هاکِردنِه. نَکِنِه هَین وشونی حِساب بَنوِشت بَوو. ولی خِداوَند می هَمرا دَوِه و مِنِه قِوّت هادا تا هون پِیغِم می طریقی جا کاملاً اعلام بَوو و دِشتِه غیریهودیِن اونِه بِشنُئِن. و هینجوری شیری دِهِنی جا دَر بوردِمِه. خِداوَند مِنِه هر بَدِ کاری جا آزاد کِنِّه و مِنِه سلامتی ای هَمرا شی آسِمونی پادشاهی اُرنِه. جلال تا اَبَد و تا اَبَد ویسِه ووئه. آمین! پْریسکیلا و آکیلا و اونیسیفوروسی خِنِوادِه ای سِه سلام بَرِسان. اِراستوس، قُرِنتُسی شهری دِلِه بَمونِسِه، و مِن تْروفیموس گه ناخِش وِه رِه، میلیتوسی شهری دِلِه سَرِشتِمِه. تقلّا هاکِن پِش از زِمِسِن هَیجِه بَرِسی. یوبولوس، پودِنْس، لینوس، کْلودیا و دِشتِه بِرارِن تیسِه سلام رَسانِنِه. خِداوَند تی روحی هَمرا دَوو. خِدایی فیض شِمِه هَمرا دَوو. پولُسی طرفی جا، خِدایی نوکر و عیسی مَسیحی رَسول، گه تعیین بَوِمِه تا خِدایی اِنتخاب بَوِه ایشونی ایمونِ تقویت هاکِنِم و هون حَیقَتی گه طبقِ دینداری هَسِّه رِه بُئم. و هَین حَیقت طبقِ اِمید، اَبَدی زندگی ای سِه هَسِّه گه خِدایی گه هیچ وخت دِرو نَزِنِّه، پِش از هَینگه دِنیا خلق بَوو اونی وَعدِه رِه اَمارِه هادا. و خِبِ موقِه هون وعده آشکار بَوِه، هون کلامی دِلِه گه اونی اعلام اَمِه نجات دهنده خِدایی حِکمی هَمرا مِنِه بِسپارِس بَوِه. تیتوسی سِه، گه طبقِ ایمونی گه اَما هَمه ای نصیب بَوِه، می حَیقی وَچِئه: فیض و صِلح و سلامتی خِدای پیر و اَمِه نِجات​دهنده مَسیح عیسایی طرفی جا تیسِه بیِه. هَینِسه تِرِه کْرتی جزیره ای دِلِه سَرِشتِمِه تا نِصف و نیمه کارارِ سَر و سامون هادی و هَمونجور گه تِرِه بُتِمِه، هر شَهری دِلِه مشایخی رِه بِلی. نِنِه کلیسایی مشایخی زندگی ای دِلِه هیچی دَوو گه اونیسِه سَرکوفت بَخارِن، یَتِه زَنایی مَردی ووئَن، و با ایمونِ وَچیله دارِن گه نَوو وِشونِه هرزگی و نااِطاعتی ای سِه مِتهم هاکِردَن. چون گه یَتِه ناظر گه خِدایی مِواشرِ، نِنِه وی زندگی ای دِلِه هیچی دَوو گه اونیسِه سَرکوفت بَخارِه، وی نِنِه مغرور یا تِنِ مَزاج یا عرق خوار یا زورگو ووئه یا پولی حِرصِ بَزِنِه بلگی مِهمون نواز ووئه، خِبی رِه دوسدارِ، دِرِسکار و مِقَدَّس ووئه و نظم دارِه؛ وی وِنِه هون مطمئنِ کلام گه یاد بَیتِه رِه قائِم بَچِسبِه، تا بَتِنِّه دِرِسِ تعلیمِ یاد هادِه و اونانیگه هَین تعلیمی علِیهنِه رِه، سَراکو هاکِنِه. چون یاغیِن، مِفتِ گَب زَنِن و حِقِّه بازِن زیادِنِه، بخصوص اونانیگه خَتنِه بَووئنی سِه اِصرار دارِنِه. وِشونی دِهِنِ وِنِه دَوِسَن، چون وِشون دِشتِه خِنِوادِه ایشونِه تَباه کِنِنِه و ناحَقِّ سودی سِه هون چیایی رِه تعلیم دِنِنِه گه نِیسِه تعلیم هادِن شِه یَتِه از وِشونی پِیغمبرِن بُتِه: «دِشتِه کْرتی مَردِن دِروزَنِنِه، شَرورِ وحشی حیوونن و شِکَم پیس و تَنبَلِنِه.» هَین شهادت راسِ. پَس وِشونِه بدجور سراکو هاکِن تا ایمونی دِلِه دِرِس ووئِن. و یهودی آسنی ایشون و اونانی احکام، گه حَیقَتی جا دورِ رِه گوش نَدِن. پاکِ آدمنی سِه هَمه چی پاکِ، ولی اونانیسِه گه نَجِس و بی ایمونِنِه، هیچی پاک نیِه، بلگی هَم وشونی فکر و هَم وشونی وِجدان نَجِسِ. وشون اِدِّعا کِنِنِه خِدارِه اِشناسِنِنِه، ولی شی کارایی هَمرا وِرِه هَشا کَشِنِنِه. وِشون منفور و نافرمونِنِه، و هر خِبِ کاری سِه ناجورِنِه. ولی تو، اونچی گه طِبقِ دِرِسِ تعلیمِ رِه یاد هادِه. پیر مَرداکِنِن هوشیار ووئِن، باوقار ووئِن، شی دَمِ دارِن و ایمون و مِحبت و پایداری ای دِلِه، دِرِس رفتار هاکِنِن. پیر زَناکِنِن هَم وِنِه شی حِرمتِ دارِن، تِهمت نَزِنِن، زیاد شراب بَخاردنی اَسیر نَووئِن. وِشون وِنِه هر چی گه خِبِ رِه تعلیم هادِن، تا جَوونتَرِ زَناکِنِنِ یاد هادِن گه مَرد دوس و وَچه دوس ووئِن. شی دَمِ دارِن، پاک ووئِن، کدبانو و مِهروون و شی مَرداکِنِنی مِطیع ووئِن، تا خِدایی کلام بَد بُتِه نَوو. همینجور جَوونِ مَرداکِنِنِ هَم اِصرار هاکِن تا شی دَمِ دارِن. هَمه چی ای دِلِه خِبِ کارایی سِه یَتِه سَرمَخش واش. شی تعلیمی دِلِه صاف و صادق و باوَقار واش، و جوری دِرِس گَب بَزِن گه نَوو عیبی اونی سَر بِلِن، تا وختی گه مِخالِفِن نَتِنِّن اَمِه جا بَدی ای بَنگیرِن، شرمنده بَوون. نوکَرِنِ تشویق هاکِن گه هَمه چی ای دِلِه شی اَربابِنی مِطیع ووئِن، بدونِ هَینگه وِشونی هَمرا جَر و بحث هاکِنِن وِشونِه راضی دارِن. دِزِّی نَکِنِن، بَلگی شی خِبِ ایمونِ کاملاً هَم هادِن تا هر چی ای دِلِه اَمِه نِجات دهنده خِدایی تعلیمی قشنگی رِه، خِبی ای هَمرا هَم هادِن. چون خِدایی فیض آشکار بَوِه، هون فیض گه دِشتِه مَردنِ نِجات دِنِه و اَمارِه یاد دِنِه گه بی‌ دینی و دِنیایی هوا و هوسی جا دَس بَکِشیم، شی دَمِ داریم، و صالحی و دینداری ای هَمرا هَین دِنیایی دِلِه زندگی هاکِنیم. و شی هون مِوارَکِ اِمیدی چِش بِرا ووئیم، یَعنی اَمِه عظیمِ خِدا و اَمِه نِجات دَهَنِده عیسی مَسیحی جلالی آشکار بَووئن، گه شی جانِ اَمِسِه هادا تا اَمارِه هر شِرارَتی جا آزاد هاکِنِه، و پاکِ مَردِنی شِنِه دِرِس هاکِنِه گه فقط، شِه وِنِه ووئِن گه خِبِ کارایی سِه غیرت دارِنِه. هَین چیارِه اعلام هاکِن، و دِشتِه اقتداری هَمرا تشویق و سَراکو هاکِن، و نِل هیچکس تِرِه کِچیک بِشمارِ. وِشونِه یاد بیار گه حاکِمِن و صاب مَنصبِنی مِطیع ووئِن، و هر خِبِ کاری سِه آمادِه ووئِن؛ هیچکسِ بَد نُئِن، دَعوا نَکِنِن، آروم ووئِن و دِشتِه مَردِنی هَمرا اَدبی هَمرا رفتار هاکِنِن. چون اَما هَم یه موقِه نادون وِمی و نااطاعتی کِردِمی و گِمراه وِمی، هَمه جور هوا و هوس و خِشی هایی نوکر وِمی؛ حَسودی و کینه ای دِلِه زندگی کِردِمی. مَردِن اَمِه جا بیزار وِنِه و اَما همدیری جا. ولی هون موقِه گه اَمِه نِجات دَهنده، خِدایی مِهرَوونی و مِحبت مَردنی سِه آشکار بَوِه، وی اَمارِه نِجات هادا، هَین نِجات نا هون کارایی سِه گه اَما صالحی ای دِلِه هاکِردمی، بَلگی شی رَحمَتی خاطری، و هون بَشوردنی راهی دِلِه وِه گه وی طریقی جا روح القدس اَمارِه تازه تولد و نُو زندگی هادا. گه خِدا هون مِقدّسِ روحِ اَمِه نجات دهنده عیسی مسیحی طریقی جا، فَت و فِراوون اَمِه سَر بَشِنیِه، تا وی فیضی هَمرا صالِح بِشمارِس بَووئیم، و طبقِ هون اِمید گه اَبَدی زندگی رِه دارمی، وارِثِن بَووئیم. هَین گَبِ بِشِنِه اطمینان هاکِردَن. و تیجا خوایمِه گه هَین چیایی سَر اصرار داری، تا اونانیگه خِداره ایمون بیاردنِه ای حَواس دَوو گه شِخدِرِه خِبِ کارایی سِه وقف هاکِنِن، هَین چیا مَردِنی سِه خِبِ و فایدِه دارنِه. ولی جنگ و جِدالی گه نادونی ای جائه، شجره‌نامه‌ها و اختلافات و دعوا مِرافه هایی گه شریعتی خَوَریِه دوری هاکِن، چون هَینِن بی‌فایده و بی اِرزِشِنِه. هون کَسی خَوَری گه جِدایی دیم دِنِه، یَه کَش، و اَزما دِ کَش وِرِه هِشدار هادِه، و بعد از اون، وی هَمرا رفت و آمد نَکِن. چون دِنّی گه هَینجور آدم فاسِد بَوِه و گِناهکارِ، وی شِه شِرِه محکوم کِنِّه. وختی گه آرتِماس یا تیخیکوسِ تی وَر بَرِسانِم، تا بَتِنّی تقلّا هاکِن تا نیکوپولیسی شهر می وَر بیئی، چون تصمیم بَیتِمِه زِمِسِنِ اوجِه سَر هاکِنِم. تا اوجِه گه بَتِنّی، وکیل زیناس و آپولُسِ هون سفری دِلِه گه دارِنِه کِمک هاکِن، تی حواس دَوو کَم و کَسری نارِن. بِل اَمِه مَردِن یاد بَیرِن احتیاجاتی برطرف هاکِردنی سِه شِخدِرِه خِبِ کارایی وقف هاکِنِن و بی ثمر نَووئِن. دِشتِه اونانیگه می هَمرا دَرِنِه، تِنِه سلام رَسانِنِه. اونانیگه ایمونی دِلِه اَمارِه دوس دارنِه رِه، سلام بَرِسان. فیض، شِما هَمه ای هَمرا دَوو. پولُسی طرفی جا، مَسیحْ عیسایی زیندونی، و تیموتائوس، اَمِه بِرار، اَمِه عزیزِ همکار فیلیمونی سِه، اَمِه خاخِر آپْفیا و اَمِه همرَزم آرخیپوس، و کلیسایی سِه گه تی خِنِه ای دِلِئه: فیض و صِلح و سلامتی اَمِه پیر، خِدا، و خِداوندْ عیسی مَسیحی طرفی جا شِمِنِه بیِه. مِن شی دِعاهایی دِلِه تِرِه یاد اُرمِه، هَمِش شی خِدارِه شِکر کِمِّه، چون مِن تی مِحبت و ایمونی خَوَری گه خِداوندْ عیسی و دِشتِه مِقَدَّسینی سِه دارنی رِه اِشنُمِّه، و دِعا کِمِّه گه تی ایمونی شریک بَووئن کِمک هاکِنِه گه مسیحی خاطری هر خِبِ چی ای خَوَری گه اَمِه دِلِه دَرِه، یَتِه کامِلِ شناختِ ثمر بیارِه. اِی بِرار، چون تی مِحبتی جا خِیلی خِشال بَوِمِه و تسلّی بَیتِمِه، چون مِقَدَّسینی دِل تی خاطری اَی هَم جان بَیتِه. هَینسِه، هر چَن مَسیحی دِلِه هَین جِرأتِ دارمِه گه تِرِه حکم هاکِنِم اونچی گه لازِمِ رِه هاکِنی، با هَین وجود مِحبتی خاطری صلاح دِمِّه تیجا خواهِش هاکِنِم، مِن پولُس گه یَتِه پیر مَردیمِه، و اَلَن هَم مَسیحْ عیسایی زیندونیمِه، شی وَچِه اونیسیموسی خَوَری گه زیندونی دِلِه وی پیر بَوِمِه، تیجا یَتِه خواهش دارمِه. وی قدیما تِنِه فایده ای ناشتِه، ولی اِسا، هَم تیسِه و هَم میسِه فایدِه دارنِه. مِن شی جیگر گوشِه رِه تی وَر راهی کِمِّه. مِن خِشال وونِسِمِه گه وِرِه شی وَر داشتِمِه تا هَین مِدّتی گه اِنجیلی خاطری زیندونی دِلِه دَرمِه، وی تی عوض مِنِه خِدمت هاکِنِه. ولی صلاح دِنِّسمِه بدونِ تی رضایت کاری نَکِنِم، تا تی خِبی هاکِردَن زور وَری نَوو بَلگی تی میلی سَر وو. شاید چون هَینسِه وِه گه، یَه مِدّتی تیجا سیوا بَوِه تا هَمیشه ای سِه تی وَر دَگِردِه، ولی دِ نا یَتِه نوکری تَرا، بَلگی نوکری جا بالاتر، هِتی یَتِه عزیزِ بِراری تَرا. بِخصوص میسِه، ولی چَنّی ویشتَر تیسِه، هَم جِسمی دِلِه هَم خِداوندی دِلِه. پَس اگه مِنِه شی رَفِق دِنّی، وِرِه هَمونجور قَبول هاکِن گه مِنِه قَبول هاکِردی. اگه تِرِه بَدی هاکِردِه یا یَچی تِرِه بِدِهکارِ، اونِه می حِساب بِل. مِن، پولُس، شی دَسی هَمرا نِویسِمِه: گه اونِه تلافی کِمِّه - اَلبته لازم نیِه بُئِم گه تو شی جانَم می مَدیونی. اَرِه، اِی بِرار، خوایمِه گه خِداوندی دِلِه تیجا یَتِه نَفع مِنِه بَرِسِه. می جانِ مسیحی دِلِه تازِه هاکِن. هَینِه نِویسِمِه چون تی اِطاعَت هاکردنی جا مِطمئنمِه، و دِمِّه حتّی ویشتَر از اونچی گه گِمِه، کِنّی. ضِمناً، یَتِه اِتاق هَم میسِه حاضر هاکِن، چون اِمید دارمِه گه خِدا شِمِه دِعاهارِه مِستجاب کِنِّه مِنِه شِمِه وَر دَگِردانِه. اِپافْراس، گه مَسیحْ عیسایی خاطری می هَمرا زیندونی دِلِه دَرِه، تِنِه سلام رَسانِّه. هَمینجور می همکارِن، مَرقُس، آریستارخوس، دیماس و لوقا، تِنِه سلام رَسانِنِه. خِداوندْ عیسی مَسیحی فیض شِمِه روحی هَمرا دَوو. قَدیما، خِدا خِیلی وَختا جورواجورِ راهایی دِلِه، پِیغمبرِنی طریق اَمِه پیرِنی هَمرا گَب بَزو، ولی هَین آخرِ روزایی دِلِه، وی شی ریکائی طریق اَمِه هَمرا گَب بَزو، هون ریکا گه وِرِه یَتِه وارثی تَرا هَمه چی ای دِلِه تعیین هاکِردِه و وی طریق جهانِ خَلق هاکِردِه. پس وی، خِدایی جلالی نورِ و وی ذاتی کامِلِ نَخشِ، و وی هَمه چیرِه شی کلامی قِوّتی هَمرا دارنِه. وی بعد از هَینگه گِناهنِ پاک هاکردِه، هون کسی راسِ دَس گه با عظمت و عرشِ بَرینی دِلِه دَرِه هِنیشتِه. هَمون اَنّا گه فِرشتِگونی جا سَرتَرِ، هون اِسمی هَم گه اِرث بَوردِه، وِشونی اِسمی جا هَم بالاترِ. چون خِدا کِدیم یَتِه از فِرشتِگونِ بُتِه: «تو می ریکائی؛ اَمرِز، مِن تِرِه مولود هاکِردِمِه»؟ و یا: «مِن وی پیر وومِه، و وی می ریکا» و اَی هَم هون موقِه گه وی، اَوَّلین وَچِه رِه هَین جهانی دِلِه اُرنِه، گِنِه: «دِشتِه خِدایی فِرشتِگون وِرِه پَرَسِش هاکِنِن.» فِرشتِگونی خَوَری گِنِه: «وی، شی فرشتگونِ وائی تَرا و شی خادمِنِ تَشی اَلوکی تَرا ساجِنِه.» ولی ریکائی خَوَری گِنِه: «اِی خِدا، تی سلطنتی تخت اَبدیِه، تی پادشاهی ای عصا، عدالتی عَصائِه. تو صالح ووئنِ دوس دارنی و شِرارتی جا بیزاری؛ هینسِه خِدا، تی خِدا، تِرِه، تی همراهنی جا ویشتر، خِشالی ای روغنی هَمرا مَسح هاکردِه.» و: «تو، اِی خِداوَند، اوّلِ کَش زَمینی پِیِ بِشتی، و آسِمونِن تی دَسی کار هَسِّنِه! وِشون از بِین شونِنِه، ولی تو بِجا مونّی؛ دِشتِه وِشون هِتی لیواسی تَرا، پیت وونِنِه. وِشونِه هِتی یَتِه قَوایی تَرا پیچانی، و هِتی یَتِه لیواسی تَرا عوض وونِنِه. ولی تو هَمون هَسّی، و تی سالها تُوم نَوونِه.» خِدا تا اَلَن کِدیم یَتِه از فِرشتِگونِ بُتِه: «می راسِ دَس هِنیش تا موقِه ای گه تی دِشمنِنِ تی لینگی بِن دیم بَدِم.» مَگِه دِشتِه وِشون روحهایی نینِه گه خِدمت کِنِنِه و هون کسایی خِدمتی سِه بَرِسانی وونِنِه گه نِجاتِ اِرث وَرِنِه؟ پَس اَمِه حواس وِنِه اونچی گه بِشنُسِمی رِه ویشتَر بَمونِّه، نَکِنِه گه اونی جا مِنحرف بَووئیم. چون، از اوجِه گه هون پیغِمی گه فِرشتِگونی طریق اعلام بَوِه، ثابت بَوِه گه قابلِ اطمینانِ، و هر تقصیر و نااطاعتی به حق جَزا گیتِه، اگه اَما هَینجور گَتِه نجاتی جا غافِل ووئیم، چِتی اونی جَزایی جا دَربوریم؟ هَین نِجات اَوَّل خِداوندی طریقی جا اعلام بَوِه و اَزما اونِنی طریق گه اونِه بِشنُسِنِه اَمِنِه ثابت بَوِه، هَمونجور گه خِداهَم جورواجورِ نِشونِه ها و عَجیب و غریبِ معجِزات و روح القدسی عَطاها گه طبقِ شی اِرادِه دِنِه، هون نِجاتِ گِواهی هادا. چون خِدا هون دِنیایی گه اِنِه و اَما اونی جا گَب زَمّی رِه، فرشتگونی مِطیع نَکِردِه یَجا، مزموری کیتابی دِلِه شهادت هادا بَوِه گه: «اِنسون چیِه گه وی فکر دَووئی، یا اِنسونی ریکا، گه وِره اَهمّیت هادی؟ تو وِرِه یه مِدّت فِرشتِگونی جا پست تَر هاکِردی، جلال و حِرمتی تاجِ وی سَر بِشتی و هَمه چیرِه وی لینگی بِن وی مِطیع هاکِردی.» اِسا گه خِدا هَمه چیرِه وی مِطیع هاکِردِه، هیچیِه بِجا نِشتِه گه وی مِطیع نَوو. اِسا، حَلا هَمه چیرِه وی مِطیع نَویمّی. ولی اَما وِرِه گه یَه مِدّت فرشتگونی جا پَست تَر وِه، ویمّی، یَعنی عیسی رِه، گه مرگی عذابی خاطری، جلال و حِرمتی تاجِ وی سَر بِشتِنِه، تا خِدایی فیضی طریق، هَمه ای سِه بَمِردنی طَعمِ مِزِه هاکِنِه. چون هَین دِرِس و بِجا وِه گه خِدا، گه هَمه چی ویسِه و وی طریقی جا وِجود دارنِه، هَینِسه گه خِیلی ریک ریکارِه جلالی سِه بَرِسانِه، وِنِه وشونی نجاتی بانی رِه عذابی راهی دِلِه کامِل هاکِنِه. چون ویگه تقدیس کِنِّه و اونانیگه تقدیس وونِنِه، هَمه یَتِه سَرچشمه دارِنِه. چون عیسی عار نارنِه گه وِشونِه بِرار بَخونِّه. هَمونجور گه مزموری کیتاب گِنِه: «تی اِسمِ، شی بِرارنِ اِعلام کِمِّه؛ و جماعتی میِن، تی حمد و ثنارِه خومِّه.» و اَی هَم اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه گِنِه: «مِن وِرِه تَوکِل کِمِّه.» و اَی هَم گِنِه: «هارِش، مِن و وَچیلِه ای گه خِدا مِنِه هادا.» پس از اوجِه گه وَچیلِه جسم و خونی دِلِه شَریکِنِه، وی شِه هَم هَین چیایی دِلِه شَریک بَوِه تا مرگی راهی دِلِه، اونیگه مرگی قِدرتِ دارنِه، یَعنی ابلیسِ نابود هاکِنِه، و دِشتِه اونانیگه مرگی ترسی خاطری، دِشتِه شی عِمرِ اَسیری بَکِشینِه، آزاد هاکِنِه. چون راساسی وی فِرشتِگونِ کِمک نَکِنِه، بَلگی وی، ابراهیمی نسلِ کِمَک کِنِّه. پس لازم وِه گه وی هر لحاظی جا شی بِرارِنی تَرا بَوو تا هینجوری خِدایی خِدمتی دِلِه یَتِه بخشنده و وفادارِ کاهنِ اعظم ووئه تا مَردِنی گِناهنی بَخشیدِه بَووئنی سِه کَفّارِه هادِه. چون وی شِه، موقِه ای گه آزمود بَوِه عذاب بَکِشیِه و بَتنِّه اونانیگه آزمود وونِنِه رِه، کِمَک هاکِنِه. پَس اِی مِقَدّسِ بِرارِن، اِی شِما گه آسِمونی دَعوتی دِلِه شریکِنی، شِمِه چِش عیسی رِه ووئه، گه ویِه رسول و کاهنِ اعظم گه وِرِه ایمون دارمی و وِرِه اعتراف کِمّی. گه نِسبت به اونیگه وِرِه تعیین هاکردِه وفادار وِه، هَمونجور گه موسی هَم خِدایی دِشتِه خِنِه ای دِلِه وفادار وِه. چون عیسی، موسایی جا ویشتَر جلالی لایق وِه - هَمونجور گه، اونیگه خِنِه رِه ساجِنِه هون خِنِه ای جا ویشتَر حِرمت دارنِه. چون هر خِنِه یَنفری دَسی جا بَسات وونِه، ولی اونیگه هَمه چیرِه ساجِنِه خِدائه. اِسا، موسی هِتی یَتِه خادمی تَرا خِدایی دِشتِه خِنِه ای دِلِه وفادار وِه، تا هون چیایی سَر گه وِنِه دِمالتر بُتِه بَوو، گِواهی هادِه. ولی مَسیح، هِتی یَتِه ریکائی تَرا خِدایی خِنِه ای سَر وفادارِ، و اَما وی خِنِمی، اگه راساسی شی اطمینان و افتخارِ شی اِمیدی دِلِه قائِم داریم. پَس هَمونجور گه روح القدس گِنِه: «اَمرِز، اگه وی اَوازِ اِشنُنِنی، شی دِلِ سَنگ نَکِنین، هَمونجور گه یاغی گری ای دورانی دِلِه هاکِردنی آزمودی روزی دِلِه، صَحرایی دِلِه. اوجِه گه شِمِه پیرِن مِنِه آزمود هاکردِنِه، و چل سال می کارارِ بَئی وِنِه. هینسِه، هون نَسلی سَر غیظ هاکِردِمِه و بُتِمِه: وِشون هَمِش شی دِلی دِلِه گِمراهِنِه، و می راهارِه نِشناسِنِنِه؛“ پَس شی غیظی دِلِه قَسَم بَخاردِمِه وِشون می آسایشی دِلِه نیئِنِنِه.» بِرارِن، شِمِه حَواس دَوو، نَکِنِه گه شِمِه جا کَسی، شَرور و بی ایمونِ دِل دارِه گه شِمارِ زینِّه خِدایی جا دور هاکِنِه. بَلگی هر روز، تا موقِه ای گه اونِه «اَمرِز» گِنِنِه، هَمدیَرِ نصیحت هاکِنین تا شِمِه جا کسی گِناهی گول بَخاردنی خاطری، سَنگدِل نَوو. چون اَما مَسیحی دِلِه شریک بَوِمی، اگه راساسی اطمینانی گه از اَوّل داشتمی رِه تا آخر قائِم داریم. هَمونجور گه مزموری کیتابی دِلِه بُتِه بَوِه: «اَمرِز، اگه وی اَوازِ اِشنُنِنی، شی دِلِ سنگ نَکِنین، هَمونجور گه یاغی گَری ای دورانی دِلِه هاکِردنی.» چون اونانیگه بِشنُسِنِه و با هَین وِجود یاغی گَری هاکِردِنِه، کیا وِنِه؟ مَگِه دِشتِه اونانی نَوِنِه گه موسایی رانِمائی ای هَمرا مصری جا دیرگا بیمونِه؟ و چه کَسایی سَر چِل سال غیظ هاکِردِه؟ مَگِه اونانی نَوِنِه گه گِناه هاکِردِنِه، و وِشونی جِنازِه ها صَحرایی دِلِه دیم بَخاردِه؟ و چه کَسایی سِه قَسَم بَخاردِه گه وی آسایشی دِلِه نیئنِنِه؟ مَگِه اونانیسِه نَوِه گه نااِطاعتی هاکردِنِه؟ پَس ویمّی گه وِشونی بی ایمونی ای خاطری وِه گه نَتِنِّسِنِه دِلِه بیئِن. پَس با هَینگه هَین وَعدِه ای بوردَن وی آسایشی دِلِه حَلا پابرجائه، تَرسِمی گه نَکِنِه معلوم بَوو گه یَنَفر شِمِه جا، هون وعده ای بِدس بیاردنی سِه شِکست بَخارِه. چون اَمارِه هَم هِتی وِشونی تَرا خَوَرخِش بَرِسیِه. ولی هون پِیغم گه وِشون بِشنُسِنِه، وِشونی سِه منفعتی ناشتِه، چون وختی هونِ بِشنُسِنِه ایمونی هَمرا گوش نَدانِه چون اَما گه ایمون بیاردِمی، هون آسایشی دِلِه شومی. هَمونجور گه خِدا مزموری کیتابی دِلِه بُتِه: «پَس شی غیظی دِلِه قَسَم بَخاردِمِه وِشون می آسایشی دِلِه نیئنِنِه،» هر چَن، وی کارا دِنیایی خلق هاکِردنی موقِه، تُوم بَوِه وِه؛ چون وی، یَجا توراتی دِلِه هفتمین روزی خَوَری هَینجور بُتِه: «و خِدا هفتمین روزی دِلِه، شی دِشتِه کارایی جا آسایش بَیتِه،» و اَی هیجِه بُتِه: «وِشون می آسایشی دِلِه نیئنِنِه.» پس، از اوجِه گه بعضیا حَلا فِرصت دارِنِه گه وی آسایشی دِلِه بورِن، و اونانیگه پِشتَر خَوَرخِشِ بِشنُسِنِه، نااِطاعتی ای خاطری، بوردنی دِلِه شکست بَخاردِنِه، خِدا یَکش دییَر یَتِه خاصِ روزِ تعيین کِنِّه، «اَمرِزِ» و سالها بعد مزموری کیتابی دِلِه داوودی زِوونی هَمرا، هَین کلماتی هَمرا بُتِه: «اَمرِز، اگه وی اَوازِ اِشنُنِنی، شی دِلِ سنگ نَکِنین.» چون اگه یوشَعِ پِیغمبر وِشونِه آسایش هادا وِه، دِمالتَر خِدا یَت دییَر روزی خَوَری هَینجور گَب نَزو وِه. پَس خِدایی قومی سِه، مِقدّسِ شنبه ای آسایش بِجا مونِّه. چون هر کی خِدایی آسایشی دِلِه شونِه، شی کارایی دِلِه هَم آسایش گیرنِه، هَمونجور گه خِدا شی کارایی جا آسایش بَیتِه. پَس بیئین تقلّا هاکِنیم تا هون آسایشی دِلِه بوریم، تا هیچکس هینجور نااِطاعتی هاکردنی هَمرا دیم نَخارِه. چون خِدایی کلام، زینِّئه و کار کِنِّه، و هر دِ دَمِ شمشیری جا تیج تَرِ، جوری وِرینِّه گه نَفس و روح و مفاصل و مغز و هَسکارِه سیوا کِنِّه، فِکرا و دِلی نیّتارِه تشخیص دِنِه. هیچ‌ خلق بَوِه ای خِدایی چِشی جا جاهادا نیِه، بَلگی هَمه چی وی چِشی پِش، گه اَما وِنِه وِرِه حِساب پَس هادیم، لِختِ پَتی و معلومِ. از اوجِه گه اَما یَتِه گَتِه کاهنِ اعظم دارمی گه آسِمونِنی سِه لُو بوردِه، یَعنی عیسی خِدایی ریکا، بیئین شی ایمونی اعترافِ قائِم داریم. چون اَمِه کاهنِ اعظم جوری نیِه گه نَتِنِس وو اَمِه ضَعفهایی هَمرا همدردی هاکِنِه، بَلگی کَسیِه گه هِتی اَمِه تَرا هر طرفی جا آزمود بَوِه، بدون هَینگه گِناه هاکِنِه. پَس اِطمینانی هَمرا فیضی تختِ نَزیک بَووئیم تا اَمارِه رَحم بَوو و فیضِ بِدس بیاریم گه احتیاجی موقِه اَمارِه کِمک هاکنِه. چون هر کاهنِ اعظم، گه آدَمِنی میِنی جا اِنتخاب وونِه، تعیین وونِه تا هون کارایی گه خِدارِه ربط دارنِه مَردنی نمایندِه ووئه، تا گِناهِنی خاطری هَدیِه ها و قِروونیا خِدارِه پیشکَش هاکِنِه. وی بَتِنِّه نادونِن و گِمراهنی هَمرا نرمی ای هَمرا رفتار هاکِنِه، چون وی شه ضَعف دارنِه. هینسِه، وی وِنِه شی گِناهِنی سِه قِروونی هادِه هَمونجور گه مَردِنی سِه دِنِه. و شِه هیچکَس، نَتِنِّه هَین کاهنی ای افتخارِ شِرِه هادِه، بَلگی هَین افتخار هون موقِه ای گه خِدا وِره خونِّه وِرِه رَسِنِه، هَمونجور گه هارونِ بَرسیِه. مَسیح هَم شِرِه لُو نَوِردِه تا کاهنِ اعظم بَوو، بَلگی اونی طریق تعیین بَوِه گه وِرِه بُتِه: «تو می ریکا هَسی؛ اَمرِز، مِن ترِه مولود هاکِردمِه.» هَمونجور گه وی یَجا دییَرَم گِنِه: «تو تا اَبَد کاهن هَسی، مِلْکیصِدِقی رَدِه ای دِلِه.» هون روزایی گه عیسی جِسمی دِلِه دَوِه، بِرمِه ها و اَسری ها و شول و شیونی هَمرا وی وَر گه بتِّنِسِه وِرِه مَرگی جا نِجات هادِه، دِعا و اِلتماس هاکِردِه، و شی کامِلِ اطاعتی خاطری، وی دِعا مِستجاب بَوِه. هر چَن گه ریکا وِه، هون عذابایی خاطری گه بَکِشیِه، اِطاعَتِ یاد بَیتِه. و هون موقِه گه کامل بَوِه، دِشته اونانیگه ویجا اِطاعَت کِنِنِه ای سِه، اَبَدی نِجاتی سرچشمِه بَوِه، و خِدایی طرفی جا تعیین بَوِه گه کاهنِ اعظم ووئِه، مِلْکیصِدِقی رَدِه ای دِلِه. هَینی خَوَری خِیلی چیا دارمی گه بُئیم، ولی اونِنی بُتَن سَختِ، چونگه شِمِه گوش سَتَل بَوِه. چون هر چَن گه شِما تا اَلَن وِنِه مَلِّم ووئین. احتیاج دارِنی یَنَفَر خِدایی کلامی اُصولی اولیه رِه یَکَش دییَر شِمارِ یاد هادِه. شِما حَلا شیر خواینِنی، نا سنگینِ غذا! چون هر کی شیرخوارِ، صالحی ای کلامی دِلِه بی تَجربِئِه، چون وَچِئه. ولی سنگینِ غذا گَتِه آدمنی سِئه، وِشونی سِه گه شی قِوه ی تشخیصِ زیادی تمرینی هَمرا، جوری تربیت هاکِردِنِه گه بَتِنِّن بَد و خِبِ تَشخیص هادِن. پَس بیئین مسیحی اوّلین تعلیمارِه پِشتِ سَر بِلّیم و بالِغ بَووئنی سمت پِش بوریم. اَما نِنِه یَکش دییَر پِیِ توبِه هاکردن و بیخِدی کارا و خِدارِه ایمون داشتن، و غسلِ تعمیدهایی یاد هادائن، دَسگذاری‌ها، مردگونی جا زینِّه بَووئَن و اَبَدی داوری رِه بِلیم. اگه خِدا اجازه هادِه، هَین کارَم کِمّی. چون اونانیگه یَکَش نورانی بَوِنِه، اونانیگه آسِمونی هَدیه رِه مِزِه هاکِردِنِه و روح القُدُسی دِلِه شَریک بَوِنِه و خِدایی کلامی خِبی و آینده ای دورانی قِوّتایی طعمِ مِزِه هاکردِنِه، و اگه ایمونی جا دیم بَخارِن، دِ نَوونِه وِشونِه از اوّل توبه ای سِه بیارِن، چونگه وِشون اَی هَم شی ضرر، خِدایی ریکارِه صلیب کَشِنِنِه و وِرِه هَمه ای وَر بی‌حِرمت کنِنِه. اگه یَتِه زمین، وارِشی گه ویشترِ موقِه اونی سَر وارنِه رِه تَنچینِه و اونانیسِه گه وِشونی خاطری دَکاشت بَوِه خِبِ مَحصول بار بیارِه، خِدایی جا بَرکَت گیرنِه. ولی اگه لَم تَلی بار بیارِه، بی اِرزِشِ زمینِ و نزیکِ گه لعنت بَوو و سَرآخَر بَسوجانی وونِه. اِی عَزیزِن، هر چَن هینجور گَب زَمّی، ولی شِمِه خَوَری اطمینان دارمی گه خِیلی بِهترِ چیا گه نِجاتی سِئه، شِمِه نصیب وونِه. چون خِدا بی انصاف نیِه گه شِمِه کار و مِحبتی گه وی اِسمی خاطری مِقَدَّسینی خِدمتی دِله هَم هادانی رِه یاد هاکِنِه. هَمونجور گه حَلا هَم دِ کِنِنی. اَمِه آرِزو هَین وِه گه هر‌ کدیم از شِما تا آخر هَین غیرتِ هَم هادین تا شِمِه اِمید کامِلاً آشکار بَوو. تا تَمبَل نَووئین، بَلگی شِمِه سَرمَخش اونانی ووئن گه ایمون و صبری هَمرا وعده‌هایی وارِث وونِنِه. هون موقِه گه خِدا ابراهیمِ وَعدِه هادا، چون هیچکس ویجا گَتتَر دَنیوِه گه وی سَر قَسَم بَخارِه، پَس شی سَر قَسَم بَخارده و بُتِه: «راساسی تِرِه بَرکَت دِمِه و تِرِه زیاد کِمِّه.» و هَینجوری، ابراهیم بعد از اونگه صبری هَمرا اِنتِظار بَکِشیِه، وَعده رِه بِدس بیاردِه. چون مَردِن هون کسی سَر قَسَم خارِنِه گه وِشونی جا گَتتَرِ، و دِشتِه وِشونی جَر و بحثایی دِلِه، قسمی دَنیِه گه سرآخر وِشونی گَبارِه ثابت هاکِنِه. پس هون موقِه گه خِدا خوایسِه ویشتَر هَم هادِه گه وارِثِنی سِه وی وعده عوض نَوونِه، هونِه، قَسمی هَمرا ضمانت هاکِردِه، تا دِ چی ای طریق گه عوض نَوونِه، و مَحالِ گه خِدا اونِنی خَوَری دِرو بَزنِه، اَما گه پناه بیاردنی سِه فِرار هاکِردمی، خِیلی دلگرمی داشتمی تا هون اِمیدی گه اَمِه پِش بِشتِنِه رِه، قائِم داریم. هَین اِمید، اَمِه جانی سِه یَتِه لنگری تَرائه گه قِرص و مِطمئنِ، اِمیدی گه کیمه ای پرده ای هون طرف شونِه، هون دَرونی جایگاه، به قُدس الاقداس. هون جایی گه عیسی اَمِه جا پِشتر و اَمِسِه دِلِه بوردِه؛ و تا اَبَد کاهن اعظم بَوِه، مِلْکیصِدِقی رَدِه ای دِلِه. چون هَین مِلْکیصِدِق، سالیمی شهری پادشاه و خِدای مِتِعالی کاهِن وِه. وی، ابراهیم گه پادشاهنِ شِکَست هادا وِه رِه، بَئیِه و وِرِه بَرکَت هادا. و ابراهیم هر چی گه داشتِه ای جا، وِرِه دَه یِک هادا. وی اِسمی معنی اَوَّل «صالحی ای پادشاه» و اَزما «سالیمی پادشاه»، یَعنی «صِلح و سلامتی ای پادشاه» هَسِّه. هَین مِلْکیصِدِق پیر و مار نارنِه، نا وی شجره نامِه معلومِ و نا وی زندگی ای اوّلین روزا و نا آخرین روزا معلومِ، ولی خِدایی ریکائی تَرا، وی تا اَبَد کاهن مونِّه. هارشین گه وی چَنی گَتِه آدم وِه گه ابراهیم، اسرائیلی قومی پیر، غنایمی جا وِرِه دَه یِک هادا! و طبقِ موسایی شریعتی حِکم، لاوی ای وَچیلِه گه کاهن وونِنِه، وِنِه یهودی قومی جا گه وشونی بِرارنِنِ دَه یِک بَیرِن، هر چَن وِشون هَم ابراهیمی نَسلی جانِه. ولی هَین مِلْکیصِدِق گه وِشونی نَسلی جا نیِه، ابراهیمی جا دَه یِک بَیتِه، و ابراهیم گه وعده هایی صاحِب وِه رِه، بَرکَت هادا. و بی شَک، اونیگه بَرکت دِنِه اونیگه برکت گیرنِه ای جا گَتتَرِ. یَتوَر، اونانیگه از بِین شوونِنِه دَه یِک گیرِنِه؛ ولی یَتوَر دییَر اونیگه وی خَوَری شهادت هادا بَوِه گه زینِّئه دَه یِک گیرنِه. حتّی بَتِمّی بُئیم شِه لاوی هَم گه دَه یِک گیتِه، ابراهیمی طریق دَه یِک هادا. چون هون موقِه گه مِلْکیصِدِق ابراهیمِ بَئی وِه، لاوی حَلا دِنیا نیمو وِه. اِسا، اگه کامِل بَووئن لاوی ای کاهنِنی رَدِه ای طریق اَنجام وونِسِه، دِ چی احتیاجی وِه یَت دییَر کاهِن، مِلْکیصِدِقی رَدِه ای جا بیِه عوضِ هَینگه هارونی رَدِه ای جا ووئه؟ چون لاوی ای کِهانتی دوره ای دِلِه، شریعت، یَهودی قومِ هادا بَوِه. چون اگه کِهانتی خِدمت عوض بَوو، ناچاراً شریعَتی قانونَم عوض وونِه. چون اونیگه هَین چیا وی خَوَری بُتِه بَوِه، یَت دییَر طایفه ای جائه، گه هون طایفه ای جا هیچ وخت هیچکس قِروونگاهی دِلِه خِدمت نَکِردِه؛ چون معلومِ اَمِه خِداوند یهودایی نسلی جا وِه و موسی هون طایفه ای جا کِهانتی خَوَری هیچی نُتِه. هَین اوجِه آشکارتَر وونِه گه وختی یَت دییَر کاهن هِتی مِلْکیصِدِقی تَرا بیِه، وی نا شریعتی هون حِکمی جا گه وی نسلِ ربط دارنِه، بَلگی هون زندگی ای قِوَّتی جا گه از بِین نَشونِه، کاهن وونِه. چون وی خَوَری مزموری کیتابی دِلِه هَینجور شهادت هادا بَوِه گه: «تو تا اَبَد کاهن هَسّی، مِلْکیصِدِقی رَدِه ای دِلِه.» چون یَتوَر، هون اَوّلین حِکم، هَینِسه گه ضعیف و بی فایدِه وِه، کِنار بِشتِنِه، چون شریعَت هیچی رِه کامل نَکِردِه. ولی از هون طرف، یَتِه بِهترِ اِمیدِ اَمارِه بِشناسانیِه گه وی طریق، خِدارِه نَزیک وومی. و هَین بدونِ قَسَم نَوِه! چون اونانیگه پِشتر کاهن بَوِنِه، بدونِ هَینگه قَسم بَخارِن کاهِن بَوِنِه. ولی هَین یَتّا کاهِن بَوِه، قَسمی هَمرا گه وی طریق وِرِه بُتِه: «خِداوَند قَسَم بَخاردِه و وی نَظر عوض نَوونِه: ”تو تا اَبَد کاهن هَسّی“.» هَین، عیسی رِه یَتِه بِهتَرِ عهدی ضامن کِنِّه. قدیمی کاهِنِنی تعداد یَتِخِیلی وِه، چون مرگ نِشتِه شی خِدمتِ اِدامِه هادِن. ولی عیسی تا اَبَد کاهنِ، چون تا اَبَد زینِّئه. پَس عیسی بَتنِّه اونانیگه وی طریق خِدارِه نَزیک وونِنِه، کامِلاً نِجات هادِه، چون وی هَمِش زینِّئه تا وِشونی سِه شَفاعت هاکِنِه. چون راساسی هَین بِجا وِه گه اَما هَینجور کاهنِ اعظم داریم، گه مِقدّس، بی گِناه، بی‌عیب، گِناهکارنی جا سیوا، و جلال بَئیت، آسِمونِنی جا لُوتَرِ. وی، دییَر کاهنِنی اعظمی تَرا نیاز نارنِه گه هر روز اَوَّل شی گِناهِنی سِه و اَزما قومی گِناهنی سِه قِروونی هاکِنِه. چون یَکَش همیشه ای سِه هَینِه اَنجام هادا، هون موقِه گه شِرِه قِروونی هاکِردِه. چون شریعت، آدمارِه وِشونی ضعفایی دِلِه کاهنِ اعظم بَووئنی سِه تعیین کِنِّه، ولی هون قَسَمی کلمه ها گه بعدِ شریعَت بیمو، هون ریکارِه تعیین هاکِردِه گه تا اَبَد کامل بَوِه. اِسا، اَصل مطلبی گه اَما دِ گِمی هَینِه گه: اَما هَینجور کاهنِ اعظمی دارمی، گه خِدای متعالی تَختی راسِ دَسی وَر، آسِمونی دِلِه نیشتِه. مقدَّسِ جاهایی خِدمَتکار، هون حَیقی کیمه گه خِداوَند برپا هاکِردِه، نا آدمی. چون هر کاهنِ اعظم تعیین وونِه تا هدیه ها و قِروونیا هادِه، پس هَین کاهِنَم وِنِه یَچی پیشکَش هاکِردَنی سِه دارِه. اِسا، اگه وی زَمینی سَر دَوِه، هیچ وخت کاهِن نَوونِسِه، چون کاهِنِنی دَرِنِه گه طبقِ شریعَتی حِکم هدیه ها دِنِنِه. وِشون آسِمونی چیایی نِمونِه و سایه رِه خِدمت کِنِنِه. چون هون موقِه گه موسی خوایسِه کیمِه رِه بَرپا هاکِنِه، خِدا وِرِه دستور هادا و بُتِه: «تی حَواس دَوو گه هَمه چیِه طِبقِ نمونه‌ای گه کوهی دِلِه تِرِه هَم هادا بَوِه، بَساجی.» ولی اِسا خِدمتی گه مسیح به دَس بیاردِه، بِمراتب هون قدیمی خِدمَتی جا بالاتَرِ، چون عهدی گه وی اونیسِه واسطه گری کِنِّه بهترِ. هون عهد گه بِهترِ وعده‌هایی سَر بَنا بَوِه. چون اگه هون اوِّلین عهد بی عیب وِه، دِ لازِم نَوِه گه دِوّمین عهدی دِمال دَووئیم. ولی خِدا اونِنی جا یَتِه عیب اَنگیرنِه و گِنِه: «خِداوَند گِنِه، اِسا، روزایی اِنِه گه من اسرائیلی ایل و تبار و یهودایی ایل و تباری هَمرا یَتِه جدیدِ عهد وَمِّه. نا هون عهدی تَرا گه وِشونی پیرنی هَمرا دَوِسِمِه، هون روز گه وِشونی دَسِ بَیتِمِه تا وِشونِه مصری مِلکی جا دیرگا بیارِم؛ چون خِداوَند گِنِه، وِشون هون عهدی گه می هَمرا دَوِسِنِه ای سَر وفادار نَمونِسِنِه. پَس مِن شی دیمِ وِشونی جا گِردانمِه. چون خِداوَند گِنِه: هَینِه هون عهدی گه بعدِ هون روزا اسرائیلی ایل و تباری هَمرا وَمِّه. شی شریعتِ وِشونی فِکرایی دِلِه اِلمِه، و وِشونی دِلی سَر نِویسمِه. و مِن وشونی خِدا وومِه، و وِشون می قوم. و هیچکَس شی همسادِه رِه تعلیم نَدِنِه و هیچکَس شی بِرارِ نُنِه، ”خِداوَندِ بِشناس!“ چون از گت تا کِچیک، هَمه مِنِه اِشناسِنِنِه؛ چون مِن نسبت به وِشونی خَطاها رَحم کِمِّه و هیچ وخت وِشونی گِناهِنِ شی یاد نیارمِه.» خِدا یَتِه ’جدیدِ‘ عهدی گَب بَزوئَنی هَمرا، هون اوَّلین عهدِ بی اعتبار کِنِّه؛ و اونچی گه اعتباری جا کَفِنِه، کِهنِه وونِه و آمادِئه گه از بِین بورِه. اِسا، حتّی اَوَّلین عهد، عِبادَت هاکردنی سِه قوانینی داشتِه و زَمینی سَرم یَتِه مِقدّسِ جا داشتِه. چون کیمِه بَرپا بَوِه، گه اوَّلین قِسمت لَمپا، میز، و مِقدّسِ نون دَوِه. هَیجِه رِه ’قُدس‘ گِتِنِه. دِوِّمین پَردِه ای پِشت قِسمتی دَوِه گه وی اِسم ’قُدس‌الاقداس‘ وِه، هَین قِسمتی دِلِه، طِلایی تَشکَلِه بُخوری بَسوجانینی سِه دَوِه، و عهدی صِنِخ گه هر طرفی جا طِلا کاری بَوِه وِه گه اونی میِن یَتِه طِلایی پیلَک دَوِه گه «مَنّا» رِه اونی دِلِه داشتِنِه، هارونی عصا گه تِتی هاکِرد وِه، و دِتا سنگی لوح گه عهدی دَه فرمان وی سَر بَنوِشت بَوِه وِه. صِنِخی سَر گه هونِه رَحمتی تَخت گِتِنِه ’جلالی‘ کروبیِنی فِرشته، سایه دیم بَداوِنِه. اَلَن نَتِمّی هَین چیایی جا ریز به ریز گَب بَزِنیم. بعد از اونگه هَین چیا هَینجوری آمادِه وونِسِه، کاهنِن همِش اوَّلین قسمتی دِلِه شیوِنِه تا شی وظایفِ اَنجام هادِن. ولی فقط کاهنِ اعظم دِوّمین قِسمتی دِلِه شونِه، و هونَم فقط سالی یَکَش، و شی هَمرا قِروونی ای خونِ وَرنِه تا شیسِه و هون گِناهِنی سِه گه قوم نادونی ای خاطری هاکِرد وِنِه، پیشکَش هاکِنِه. و هینجوری روح القدس هَم دِنِه گه تا موقِه ای گه اوَّلین قِسمت پابرجائه، حَلا هون راهی گه قُدس الاقداسی دِلِه شونِه، وا نَوِه، گه هَین، هَین دورانی سِه یَتِه نِشونِئه. طبقِ هون هدیه ها و قِروونیایی گه هادا وونِه، نَتِنِّنِه هون کسایی وِجدانِ گه عبادت‌ کِنِنِه رِه کاملاً پاک هاکِنِن، بَلگی هَینِن فقط خِراکیا و نوشیدنیا و جورواجور غِسلا و قانونایی هَسِّنِه گه تَنِ ربط دارِنِه، و فقط تا موقه ای اعتبار دارِنِه گه خِدا تازِه تَرتیب هادِه. ولی وختی گه مَسیح، کاهن اعظمی مقامی دِلِه خِبِ چیایی سِه بیمو گه اَلَن اَمِه نصیب بَوِه، وی یَتِه گَتتَر و کاملترِ کیمِه ای دِلِه بیمو گه دَسی جا بَسات نَوِه و هَین خِلقتی سِه نیِه. وی یَکَش هَمیشه ای سِه قُدس‌الاقداسی دِلِه بیمو نا بِزیشون و گوکیشونی خونی هَمرا، بلگی شی خونی هَمرا، و هینجوری اَبَدی آزادی رِه آمادِه هاکِردِه. چون اگه بِزیشون و تِشکیشونی خون، و گوئی کِلِینی بَپاشینی هَمرا اونانی سَر گه ناپاکِنِه، وِشونِه تقدیس کِنِّه تا جسمی دِلِه پاک بَووئِن، چَنّی ویشتَر، مَسیحی خون گه اَبَدی روحی طریق، شِرِه بی‌عیب خِدایی سِه پیشکَش هاکِردِه اَمِه وِجدانِ بیخِدی کارایی جا پاک کِنِّه تا زینِّه خِدارِه خِدمَت هاکِنیم! پس مَسیح یَتِه جدیدِ عهدی واسِطه گَرِ، تا اونانیگه بَخونِس بَوِنِه بَتِنِس وون هون اَبَدی میراثِ گه خِدا وعده هادا بِدس بیارِن، چون یَتِه مرگ اِتِّفاق دَکِتِه گه وِشونِه هون گِناهِنی جا گه اوَّلین عهدی دِلِه اَنجام بَوِه، آزادی دِنِه. چون یَه وختی یَتِه وَصیت اِجرا وونِه، گه ثابت بَوو اونیگه وَصیت هاکِردِه بَمِردِه. چون وَصیتِ بَمردِه پِی بِشِنِه اِجرا هاکِردن، و تا موقِه ای گه اونیگه وَصیت هاکِردِه زینِّئه، هون وصیتِ نِشِنِه اِجرا هاکِردن. هینسِه، حتّی اوَّلین عهدَم بدونِ خون، بَرقرار نَوونِسِه. چون هون موقِه گه دِشتِه شریعتی احکام، موسایی طریق دِشتِه قومی سِه اِعلام بَوِه، وی گوکیشونی خون و بِزیشونی خونِ بَیتِه، اُو و سِرخِ پشم و زوفایی شاخِه هایی هَمرا، هَم طوماری سَر و هَم دِشتِه قومی سَر بَپاشیِه و بُتِه: «هَینِه هون عهدی خون گه خِدا شِمارِ حِکم هاکردِه.» و هَمینجور هون خونِ، کیمِه ای سَر، و هَم دِشتِه ظرفایی سَر گه پَرَسِشی سِه به کار شیِه بَپاشیِه. راساسی طِبقِ شریعَت، تقریباً هَمه چی خونی هَمرا پاک وونِه، و بدونِ هَینگه خون بَریخت بَوو، گِناهنی آمِرزش وجود نارنِه. پَس وِنِه هَین چیا گه یَتِه نِمونِه آسِمونی چیایی جائه، هَین قِروونیایی هَمرا پاک بَوو، ولی شِه آسمونی چیا هون قِروونیایی هَمرا گه اونِنی جا بهتَرِ، پاک وونِه. چون مَسیح هون قدس الاقداسی دِلِه گه دَسی جا بَسات بَوِه نَشیِه، و فقط هون حَیقی چیایی جا یَتِه نِمونِئه، بَلگی خِدِ آسِمونی سِه بوردِه تا اَمِه طرفی جا خِدایی حِضور ظاهر بَوو. و هینجور نیِه گه وی شِرِه هَمِش قِروونی هاکِنِه، یَتِه کاهنِ اعظمی تَرا گه هر سال قُدس‌الاقداسی دِلِه شونِه، اونَم هون خونی هَمرا گه شِه وی خون نیِه. چون هینجوری، مَسیح وِنِه از وختی گه دِنیا خَلق بَوِه یَکسَرِه عذاب کَشی وِه، ولی هینجوری نَوِه، وی اَلَن یَکَش همیشه ای سِه آخرین زَمونایی دِلِه بیمو تا شی قِروونی هاکِردنی هَمرا، گِناهِ از بِین بَوِرِه. و هَمونجور گه تعیین بَوِه گه اِنسون یَکَش بَمیرِه و بعد از اون داوری اِنِه، پس مَسیح هَم یَکَش قِروونی بَوِه تا خیلیایی گِناهِنِ از بِین بَوِرِه، دِوّمین کَشی سِه اِنِه، ولی نا گِناهِنی از بِین بَوِردنی سِه، بَلگی اونانی نِجاتی سِه گه شوقی هَمرا وی چِش بِرانِه. چون شریعَت فقط آیندِه ای خِبِ چیایی سایئِه، و نا اونانی واقعی شِکل. هَینسِه، هیچ وَخت نَتِنِّه هون قِروونیایی هَمرا گه هر سال هینجور پیشکَش وونِه، اونانیگه پَرَسِشی سِه نَزیک اِنِنِه رِه، کامل هاکِنِه. و گَرنه، مَگِه وِشونی قِروونی ای پیشکَش هاکِردَن قطع نَوونِسِه؟ چون اونانیگه پَرَسِش کِنِنِه یَکَش پاک وونِسِنِه و دِ شِرِه گِناهکار نَئونِسِنِه. ولی هون قِروونیا هر سال گناهِنِ یاد اُرِنِه، چون محالِ گوئیشون و بِزیشونی خون، گِناهِنِ پاک هاکِنِه. هَینسِه، موقِه ای گه مَسیح هَین دِنیایی دِلِه بیمو، بُتِه: «تو قِروونی و هَدیه نَخوایسی، بَلگی یَتِه تَن میسِه فراهم هاکِردی. تو هَینی جا کیف نَکِردی گه تیسِه تِموم سوجِ قروونیا و گِناهی قروونیا رِه بیارِن. پس بُتِمِه: ”هارِش! مِن اِمِه تا تی اِرادِه رِه بِجا بیارِم، اِی خِدا هَمونجور گه طومارِ کیتابی دِلِه می خَوَری بَنوِشت بَوِه.“‌» اَزما اونیگه گِنِه: «تو قِروونی و هَدیه و تِموم سوجِ قِروونیا و گِناهی قِروونیا رِه نَخوایسی و اونِنی جا کیف نَکِردی»، هر چَن گه اونِن طبقِ شریعَت پیشکَش وونِسِنِه. اَزما گِنِه: «هارِش!مِن اِمِه تا تی خواسِّه رِه بِجا بیارِم.» وی اوّلی رِه باطل کِنِّه تا دِوّمی رِه بَرقرار هاکِنِه. اَما عیسی مسیحی تَنی قِروونی هاکردنی طریقی جا، یَکَش هَمیشِه ای سِه، ویسِه وقف بَوِمی. هر کاهِن، هر روز خِدمَتی سِه اِرسِّنِه و هَمون قِروونیارِه گه هیچ وَخت نَتِنِّنِه گِناهِنِ پاک هاکِنِن، همِش پیشکش کِنّه. ولی مسیح بعد از اونگه، یَتِه قِروونی گِناهِنی خاطری هَمیشِه ای سِه پیشکش هاکِردِه، خِدایی راسِ دَسی وَر هِنیشتِه. از هون موقِه، انتظار کَشِنِه گه وی دِشمَنِن وی لینگی بِنی کِرسی بَوون، چون یَتِه قِروونی ای هَمرا، اونانیگه وَقف وونِنِه رِه همیشه ای سِه کامل هاکِردِه. روح القُدُس هَم اَمارِه یَتِه گِواهی دِنِه. اَوَّل گِنِه: «خِداوَند گِنِه، هَینِه هون عهدی گه بعد از هون روزا وِشونی هَمرا وَمِّه شی شریعتِ وِشونی دِلی دِلِه اِلمِه، و وِشونی فِکرایی سَر نِویسمِه.» اَزما اَی گِنِه: «وِشونی گِناهِن و شَرورِ کارارِ دِ هیچ وخت شی یاد نیارمِه.» اوجِه گه وِشونی بَخشِش دَرِه، دِ گِناهی سِه قِروونی پیشکَش هاکِردن احتیاج نیِه. پَس اِی بِرارِن، از اوجِه گه خاطِر جَم هَسمی، گه عیسایی خونی طریق بَتِمّی قُدس الاقداسی دِلِه بوریم، یَتِه تازِه و زینِّه راهی طریق گه وی، هون پَردِه ای میِن یَعنی وی تَن، اَمِنِه وا هاکِردِه، و از اوجِه گه یَتِه کاهِنِ اعظم خِدایی خِنِه ای سَر دارمی، بیئِین یَتِه راسِ دِل و کامِلِ ایمونی هَمرا خِدارِه نَزیک بَووئیم، و شی دِلیشونِه بَدِ وِجدانی جا پاک هاکِنیم و شی تَنیشونِه پاکِ اُوئی هَمرا بَشوریم. بیئین بدونِ هَینگه شَک هاکِنیم، هون اِمیدی گه اونِه اعتراف هاکردمی رِه قائِم بَچِسبیم، چون اونیگه وَعدِه هادا وفادارِ. بیئین هَین فِکری دِلِه دَووئیم گه چِتی هَمدِیَرِ تشویق هاکِنیم تا مِحبت هاکِنیم و خِبِ کارا اَنجام هادیم. جَم بَووئَنی جا همدیَری هَمرا دَس نَکِشیم، هَمونجور گه بَعضیایی سِه عادَت بَوِه، بَلگی ویشتَر هَمدِیَرِ تَشویق هاکِنیم - بخصوص اَلَن گه وینِنی هون روز، یَعنی خِداوند عیسایی دَگِرسنی روز، همینجور دِ نَزیک وونِه. چون اگه بعد از اونگه حَیقتِ بِشناسیمی، عمداً هینجوری گِناه هاکِنیم، دِ گِناهِنی سِه هیچ قِروونی ای بِجا نَمونِّه؛ اونچی گه بِجا مونِّه، تَرسی هَمرا اِنتظار بَکِشیَن، مِجازات و یَتِه گَتِ تَش گه خِدایی دِشمَنِنِ بَل دِنِه. هر کی گه موسایی شریعَتِ رَد کِردِه، دِ یا سِه تا شاهدی گِواهی ای هَمرا، بی رحمی ای هَمرا بَکوشت وونِسِه. شِما گِمون کِنِنی وی حَق، گه خِدایی ریکارِه لینگِ لو بَیتِه، و هون عهدی خون گه ویسِه وَقف بَوِه رِه بی حِرمَت هاکِردِه، و فیضی روحِ بی عزّت هاکِردِه؟ چی بدتَرِ مِجازاتی وی سَر اِنِه؟ چون اَما هون کَسی گه هَینِه بُتِه رِه اِشناسِمی: «تقاص مِنیِه؛ مِن سزا دِمِه،» و اَی هَم بُتِه: «خِداوَند شی قومِ داوَری کِنِّه.» زینِّه خِدایی دَس دَکِتَن چَنّی تَرس دارنِه. ولی هون قَدیمِ روزا رِه شی یاد بیارین، هون موقِه گه تازِه نورانی بَوِه وِنی؛ شِما یَتِه سَختِ مِبارزه ای دِلِه عذابی هَمرا طاقت بیاردنی. بَعضی وَختا هَمه ای چِشی وَر فاش خاردنی و عذاب کَشینی، و بَعضی وَختا کَسایی دوش به دوش اِسّاوِنی گه وِشونی هَمرا هَینجور رفتار وونِسِه. چون شِما اونانی هَمرا گه زیندونی دِلِه دَوِنِه همدَردی هاکِردِنی، و هون موقِه گه شِمِه مال و مَنالِ غارت کِردِنِه، خِشالی ای هَمرا قَبول کِردِنی. چون شِما شِه دِنِسِنی یَتِه بهتَرِ مال و منالی صاحِبِنی گه تا اَبَد مونِّه. پَس شی اطمینانی جا دَس نَکِشین، گه یَتِه گَتِه پاداش شی دِمال دارنِه. چون شِما احتیاج دارِنی گه طاقت بیارین، تا هون موقِه گه خِدایی خواسِّه رِه بِجا اُرِنی اونچی گه وعده هادا بَوِه رِه بِدس بیارین. چون، «یَه مِدّت دییَر، ویگه قرارِ بیِه، اِنِه و دیر نَکِنِّه. ولی می صالِح آدَم ایمونی هَمرا زِندگی کِنِّه. و اگه میجا شی دیمِ دَگِردانِه می جان هون آدمی جا راضی نَوونِه.» ولی اَما اونانی جا نیمی گه دَگِردِنِنِه و هلاک وونِنِه، بَلگی اونانی جامی گه ایمون دارِنِه و شی جانِ حِفظ کِنِنِه. اِسا ایمون، هون چیایی سَر اطمینان هاکِردنِ گه اونانِه اِمید دارمی و هون چیایی جا خاطر جَم ووئنِ گه چِشی هَمرا نِشِنِه بَئین. چون ایمونی خاطری وِه گه قَدیمی مَردِنی خَوَری خِبی ای هَمرا تعریف و تمجید هاکِردِنِه. اَما ایمونی هَمرا فَهمِمی گه جهان خِدایی کلامی هَمرا خلق بَوِه، جوریگه هون چیا گه بَئی وونِه، هون چیا گه بَئی نَوونِه ای جا به وجود بیمو. ایمونی هَمرا وِه گه هابیل قِروونی ای پیشکش هاکِردِه گه قائنی قروونی ای جا ویشتَر قَبول بَوِه، گه هَینِسه، وی خَوَری گِواهی هادا بَوِه گه وی صالِحِ. خِدا وی هدیه هایی قَبول هاکِردنی هَمرا، خِبی ای هَمرا وی خَوَری شهادت هادا. و هر چَن وی بَمِردِه، ایمونی خاطری حَلا گَب زَنِّه. ایمونی هَمرا وِه گه خَنوخ لُو بَوِرد بَوِه تا مرگِ نَوینِه، و وی بَنگیت نَوِه چون خِدا وِرِه بَوِردِه، چون پِش از اونگه لُو بَوِرد بَوو، وی خَوَری گِواهی هادا بَوِه گه خِدا ویجا راضیِه. و بدونِ ایمون نِشِنِه خِدارِه راضی هاکِردَن، چون هر کی خِدارِه نَزیک وونِه، وِنِه ایمون دارِه گه وی دَرِه، و اونانیگه وی دِمال گِردِنِنِه، پاداش گیرِنِه. ایمونی هَمرا وِه گه نوح، اون موقِه گه هون چیایی خَوَری گه حلا هیچکس نَئی وِه، خِدایی طرفی جا هِشدار بَیتِه، خِداترسی ای هَمرا شی خِنِواده ای نِجاتی سِه یَتِه کَشتی بَساتِه. و هینجوری دِنیارِه مَحکوم هاکِردِه و هون صالِحی ای وارِث بَوِه گه ایمونی راهی جا بِدَس اِنِه. ایمونی هَمرا وِه گه ابراهیم هون موقِه گه بَخونِس بَوِه، اِطاعَت هاکِردِه و راهی بَوِه، هون جایی بوردِه گه اَزما وی اِرث وونِسِه؛ و بدونِ هَینگه دِنِّه کِجِه شونِه راهی بَوِه. ایمونی هَمرا وِه گه وی بوردِه تا وعده ای سرزمینی دِلِه زندگی هاکِنِه، و هِتی یَتِه غَریبِه ای تَرا، اِسحاق و یعقوبی هَمرا، گه وی هَمرا هَین وعده ای دِلِه هَم اِرث وِنِه، کیمِه هایی دِلِه زندگی هاکِردِه چون هون شَهری چِش بِرا وِه گه پِی ها دارنِه، گه وی مِعمار و بَنّا خِدائه. ایمونی هَمرا وِه گه سارا قِوّت بَیتِه گه حامِلِه بَوو با هَینگه سِنی ویجا بِگذشت وِه، چون وی دِنِسِّه، اونیگه وعده هادا وفادارِ. و هَینجوری، یَتِه مَردی ای جا، اونَم کسی گه یَتِه مِردِه ای تَرا وِه، نَسلهایی به وجود بیمو، گه هِتی آسِمونی سِتارِگونی تَرا و دَریایی بی حَد و حسابِ ریگی تَرا وِنِه. وِشون هَمه ایمونی دِلِه بَمِردِنِه، بدونِ هَینگه وعده هارِه بَیرِن، ولی اونانِه دیاری بَئینِه و سلام بُتِنِه. و قَبول هاکِردنِه گه زَمینی سَر، غریبِ نِه. چون اونانیگه هَینجور گَب زَنِنِه، هَم دِنِنِه گه شیسِه یَتِه وَطَنی دِمال دَرِنِه. اگه وِشون هون مِلکی فِکر وِنِه گه ویجا دیرگا بیمونِه، دَگِرِسَنی سِه فِرصَتی داشتِنِه. ولی هینجور گه ویمّی، وِشون یَتِه بِهتَرِ مِلکی دِمال دَوِنِه، یَعنی یَتِه آسِمونی مملکت. هَینسِه، خِدا عار نارنِه گه وِشونی خِدا بَخونِس بَوو، چون یَتِه شَهر وِشونی سِه آماده هاکِردِه. ایمونی هَمرا وِه گه ابراهیم هون موقِه گه آزمود بَوِه، اسحاقِ پیشکَش هاکِردِه؛ و ویگه وعده‌هارِه بَئیت وِه قَبول هاکِردِه گه شی یَتّا ریکارِه قِروونی هاکِنِه، هَمونی گه وِرِه بُتِه بَوِه: «تی نَسل اسحاقی جا بَخونِس وونِه.» ابراهیم هَینجور فِکر کِردِه گه خِدا بَتِنِّه اِسحاقِ مِردِگونی جا زینِّه هاکِنِه، و بِشِنِه بُتَن گه ابراهیم هَینجوری اسحاقِ مرگی جا پَس بَیتِه. ایمونی هَمرا وِه گه اِسحاق، یعقوب و عیسو رِه آینده ای چیایی جا بَرکَت هادا. ایمونی هَمرا وِه گه یعقوب هون موقِه گه دِ مِردِه، یوسفی هر کِدیم از ریکا ریکارِه برکت هادا. و هَمونجور گه شی عصارِه تِکیِه هادا وِه، سِجدِه هاکِردِه و پَرَسِش هاکِردِه. ایمونی هَمرا وِه گه یوسِف هون موقِه گه دِ مِردِه، بنی اسرائیلی بوردنی جا، مِصری جا خَوَر هادا و شی هَسکاهایی خَوَری وَصیت هاکِردِه. ایمونی هَمرا وِه گه هون موقِه گه موسی دِنیا بیمو، وی پیر و مار وِرِه سِه ماه جابَدانِه، هَینِسه گه بَئینِه هون قشنگِ وَچِئِه؛ و پادشاهی حِکمی جا نَتِرسینِه. ایمونی هَمرا وِه گه وختی موسی گَت بَوِه، نَخوایسِه گه فرعونی کیجایی ریکا بَخونِس بَوو. وی حاضر بَوِه گه خِدایی قومی هَمرا ذلیل بَوو، تا هَینگه یَه مِدّت گِناهی خِشیایی جا کیف هاکِنِه. و هون سرکوفت گه مَسیحی خاطری وِه رِه، یَتِه گَنج، مِصری گَنجایی جا گَتتَر بِشمارِسِه، چون وی هون پاداشی دِمال دَوِه. ایمونی هَمرا وِه گه موسی مِصری جا دیرگا بیمو، و پادشاهی غیظی جا نَتِرسیِه، وی طاقت بیاردِه چون اونیگه نِشنِه بَئیَنِ، وینِسِه. ایمونی هَمرا وِه گه موسی پِسَخ و خونی بَپاشیَنِ بِجا بیاردِه تا هون فِرشته گه اوَّلین وچیلِه رِه هلاک کِردِه، اِسرائیلی اوّلین وَچیلِه ای سَر دَس نِلِه. ایمونی هَمرا وِه گه اسرائیلی قوم سِرخِ دریایی میِن هِتی یَتِه خِشکِ زَمینی تَرا رَد بَوِنِه؛ ولی وختی مِصریِن تقلّا هاکِردِنِه گه هَمین کارِ هاکِنِن، اُوئی دِلِه غَرق بَوِنِه. ایمونی هَمرا وِه گه اَریحایی شهری دیفارا بعد از هَینگِه اسرائیلی قوم هَف روز وی دُور بَگِرِسِنِه، لی بَخاردِه. ایمونی هَمرا وِه گه فاحشه راحاب، اونانی هَمرا گه نافرمان وِنِه بَکوشت نَوِه، چون وی جاسوسِنِ گرمی ای هَمرا قَبول هاکِردِه. دِ چی بُئِم؟ چون دِ وخت دَنیِه جِدعون و باراق و شَمشون و یَفتاح و داوود و سموئیل و پیغمبرِنی خَوَری گَب بَزِنِم، گه ایمونی هَمرا، مَملکتا رِه فتح هاکِردِنِه، عِدالَتِ برقرار هاکِردِنِه، و وعده‌ها رِه بِدس بیاردِنِه؛ شیرِنی دِهنِ دَوِسِنِه، تَشی اَلوکِ دَکوشانینِه، و شَمشیری دَمی جا جان دَربَوِردِنِه؛ وِشونی ضعفیشون، قِوّت بَوِه، جنگی دِلِه قِدّار بَوِنِه، و اَجنَبی ای لَشکَریشونِه تار‌ و‌ مار هاکِردِنِه. زَناکِنِن، شی مِردِگونِ زینِّه بَنگیتِنِه. بعضیا عذاب بَکِشینِه و آزادی رِه قَبول نَکِردِنِه، تا یَکَش دییَر یَتِه بهتَرِ زندگی ای سِه زینِّه بَوون. بَعضیا مسخرِه بَوِنِه و شَلاق بَخاردِنِه، و حتّی زنجیلی هَمرا دَوَس بَوِنِه و زیندون دَکِتِنِه. وِشون سنگسار بَوِنِه، اَرِّه ای هَمرا دِتا گِلی بَوِنِه و شَمشیری هَمرا بَکوشت بَوِنِه. گِسَن و بِزی پوسِ دَکِرد وِنِه، فقیر و مِصیبت بَکِشی و ذلیل و آوارِه بَوِنِه. وِشون گه دِنیا وِشونی لیاقَتِ ناشتِه، صَحراها و کوهها و غارها و زَمینی چاکی دِلِه، آوارِه بَوِنِه. دِشتِه وِشون، با هَینگه وِشونی ایمونی خاطری وِه گه وِشونی خَوَری خِبِ شهادَتا هادا بَوِه، وعده رِه بِدس نیاردِنِه. چون خِدا یَتِه بِهترِ چی اَمِنِه حاضِر هاکِرد وِه، تا بدونِ اَما وِشون کامِل نَوون. پَس وختی یَتِه گَتِه اَبر شاهدِنی جا شی دُور دارمی، بیئین اَما هَم هر بار و هر گِناهی گه سخت اَمِه دَس و لینگی کَش هَرَک وونِه رِه، شیجا دور هاکِنیم و پایداری ای هَمرا هَین مِسابقه‌ای دِلِه گه اَمِه پِش دَرِه، دُو هاکِنیم. و اَمِه چِش فقط عیسی رِه ووئه گه اَمِه ایمونی پِی هَسِّه و اَمِه ایمونِ کامِل کِنِّه، و هون خِشالی ای خاطری گه وی پِش دَوِه، صلیبِ تَحمِل هاکِردِه، وی ننگ و عاری رِه نَدید بَیتِه و خِدایی راسِ دَسی تختی وَر نیشتِه. وِرِه فکر هاکِنین گه چِتی گِناهکارِنی طرَفی جا دِشمنی ای گه وی علِیه وِه رِه تَحمِل هاکِردِه، تا شِما خَسِّه و دِلسَرد نَووئین. شِما حَلا گِناهی علِیه هونجور مِقاومت نَکِردنی گه شِمِه خون بَریخت بَوو. مَگِه هون نصیحتی گه اَمثالِ سِلیمونی کیتابی دِلِه دَرِه رِه یادی جا بَوِردنی، گه شِمِه هَمرا هِتی ریک ریکائی تَرا گَب زَنِّه؟ و گِنِه: «می ریکا، خِداوندی تربیتِ کِچیک نِشمار، و وی سَراکو هاکردنی جا، خَسِّه نَواش. چون خِداوَند اونانیگه دوس دارنِه رِه تربیت کِنِّه، و هر کسی رِه گه به ریکائی قَبول کِنِّه، تنبیه کِنِّه.» هَین، تربیت بَووئنی خاطریِه گه شِما وِنِه تَحمِل هاکِنین؛ خِدا شِمِه هَمرا هِتی ریک ریکائی تَرا رفتار کِنِّه. کِدیم ریکائِه گه وی پیر وِرِه تربیت نَکِرد وو؟ اگه شِما تربیت نَوِنی، در حالی گه هَمه اونی جا سهم داشتِنِه، پَس شِما حَرومزادِنی، نا حَیقی ریک ریکا. بِعلاوه، اَما زَمینی پیرِن داشتِمی گه اَمارِه تربیت کِردِنِه، و اَما وِشونِه اِحتِرام اِشتِمی. یَعنی نِنِه خِیلی ویشتَر شی روحهایی پیری مِطیع ووئیم تا زندگی هاکِنیم. چون وِشون، یَه مِدّت، اونجور گه صلاح وینِسِنِه اَمارِه تَربیت کِردِنِه. ولی خِدا اَمِه منفعتی سِه اَمارِه تَربیت کِنِّه تا وی قُدّوسیَتی دِلِه شریک بَووئیم. چون هون موقِه گه دِ تربیت وومی، عوضِ هَینگه اَمارِه خِش بیِه، اَمارِه دَرد گیرنِه. ولی اَزماتر اونانیسِه گه وی طریق تربیت بَوِنِه، صالِح ووئنِ بار اُرنِه گه صِلح و سلامتی ای جا پِرِ. پَس شی دیم بَخاردِه دَسِ بِلَن هاکِنین و شی بی قِوّتِ زِنی رِه قَوی هاکِنین! راهارِه شی لینگی سِه هموار هاکِنین، تا شَلِ لینگ شی جایی سَر دَرنَشوئه، بَلگی شَفا بَیرِه. تَقَلّا هاکِنین دِشتِه مَردِنی هَمرا صِلح و سلامتی ای دِلِه دَووئین و مِقَدَّس ووئین، چون بدونِ قدّوسیت هیچکی خِداوَندِ نَوینِه. مواظِب ووئین هیچکس خِدایی فِیضی بَیتَنی دِلِه شِکست نَخارِه، تا هیچ تَلِ ریشه ای رُشد نَکِنِه و دردسری باعث نَوو و خِیلیارِه نَجِس نَکِنِه. تا هیچکس عیسویی تَرا بی عفت و نامِقدّس نَوو، ویگه یَتِه کاسِه آشی خاطری، شی اوّل بَزا بَووئنی حَقِّ بَروتِه. چون دِنِّنی، اَزما گه خوایسِه هون بَرکَتِ اِرث بَوِرِه، قَبول نَوِه. هر چَن وی بِرمِه هاکِردنی هَمرا وی دِمال دَوِه ولی توبه ای سِه فِرصتی نَنگیتِه. شِما یَتِه کوهی سِه نیمونی گه بَوو هونِ دَس هاکِردَن، یَتِه کوه گه تَشی هَمرا رووشِن بَوِه وو؛ نا ظِلِماد و تاریکی و شدیدِ وائی هَمرا؛ و نا شیپوری صدایی هَمرا و نا هون صدایی هَمرا گه اونانیگه اِشنُنِنِه خواهِش هاکِردِنِه گه دِ وِشونی هَمرا گَب نَزِنِه. چون وِشون نَتِنِسِنِه هون حِکمِ تَحَمِلِ هاکِنِن گه گِتِه، «حتّی اگه یَتِه حیوون هون کوه رِه دَس بَزِنِه، سنگسار وونِه.» راساسی هَین صَحنِه اَنّی تَرسناک وِه گه موسی بُتِه: «مِن تَرسی جا دِ لَرزِمه.» ولی شِما صَهیونی کوهی دِلِه زینِّه خِدایی شَهر، یَعنی آسِمونی اورشَلیمی دِلِه بیمونی. شِما هِزارِن هِزار فِرِشتِه ای جَمی دِلِه گه خِشالی کِنِنِه بیمونی، و اوّلین بَزا بَوِه ایشونی مِجلسی دِلِه گه وِشونی اِسم آسمونی دِلِه بَنوِشت بَوِه، و خِدایی گه هَمه کسی داورِ و صالحنی روحهایی گه کامِل بَوِنِه، و عیسی گه یَتِه جدیدِ عهدی واسِطِئه، و هون بَپاشی خونی گه هابیلی خونی جا بِهتَرِ، گَب زَنِّه. شِمِه حَواس دَوو، هون کسی اَوازی جا گه گَب زَنِّه شی دیمِ نَگِردانین. اونانیگه هون کسی گَبایی بِشنُسنی جا گه زَمینی سَر گَب زووِه شی دیمِ دَگردانینِه، نَتِنِّسِنِه مِجازات بَووئنی جا دَربورِن. پَس اگه اَما هون کسی جا گه آسمونی جا گَب زَنِّه شی دیمِ دَگردانیم چِتی مِجازاتی جا دَربوریم؟! هون موقِه، وی اَواز زمینِ لَرزِه اِنگتِه، ولی اَلَن وی وَعدِه هادا گه «یَکَش دییَر نا فقط زمینِ بَلگی آسِمونَم لَرزِه اِنگِمِه.» هَین کَلمِه «یَکَش دییَری» منظور هَینگه هون چیا گه لَرزِنِنِه از بِین شونِنِه- یَعنی هون چیا گه خَلق بَوِنِه- تا هون چیا گه نِشنِه اونانِه بَلِرزانیَن، بِجا بَمونِّه. پَس بیئین هون پادشاهی‌ای بِدس بیاردنی خاطری گه نِشِنِه هونِه بَلِرزانیَن، شِکر هاکِنیم، و هینجوری یَتِه قابِلِ قبولِ پَرَسِش خِدایی سِه پیشکَش هاکِنیم گه احترام و ترسی هَمرا ووئه، چون «اَمِه خِدا تَشی تَرائه گه سوجانِّه.» بِرارونِه مِحبَت شِمِه میِن بَرقرار ووئه. از هَینگه نسب به غریبه ها مِهمون نِواز ووئین غافل نَووئین، چون هَین کاری هَمرا، بعضیا بی هَینگِه دِنِّن فِرِشتگونی جا پَذیرایی هاکِردِنِه. اونانیگه زیندونی دِلِه دَرِنِه رِه شی یاد دارین، جوریگه اِنگار شِما هَم وِشونی هَمرا زیندونی دِلِه دَرِنی؛ و اونانیگه عذاب کَشِنِنِه رِه شی یاد بیارین، چون شِما هَم تَنی دِلِه عذاب کَشِنِنی. بِلین اِزدواج هَمه ای میِن حِرمت دارِه و زَنا مَردی ای رابطه پاک ووئه، چون خِدا بی عفتن و زِناکارِنِ داوری کِنِّه. شی زندگی رِه پولدوسی ای جا دور دارین، و اونچی گه دارِنی رِه قانع ووئین، چون خِدا بُتِه: «هیچ وَخت تِرِه وِل نَکِمِّه، و تِرِه تنیا نِلمِه.» پَس اَما بِتِمّی اطمینانی هَمرا بُئیم: «خِداوَند می یاورِ، نَتِرسِمِه. آدَمی بَتِنِّه می هَمرا چی هاکِنِه؟» شی رَهبَرِنِ شی یاد دارین، وِشون گه خِدایی کلامِ شِمِنِه بُتِنِه. وِشونی آخر عاقبتی زِندگی ای رَوِشِ هارشین و وِشونی ایمونی جا سَرمَخش بَیرین. عیسی مَسیح دیروز و اَمرِز و تا اَبَد هَمونِه. جورواجور و عجیب غریبِ تعلیم هایی هَمرا گِمراه نَووئین؛ چون هَین خِبِ گه آدَمی ای دِل فیضی هَمرا قِوّت بَیرِه، نا هون خِراکهایی هَمرا گه وِشونی گه اونانی دِمال شونِنِه، وِشونی سِه منفعتی نارنِه. اَما یَتّا قِروونگاه دارمی، گه هون کیمِه ای خادِمِن حَق نارِنِه اونی جا بَخارِن. کاهِنِ اعظم، حیوونِنی خونِ گِناهی قروونی ای سِه قُدوس الاَقداسی دِلِه وَرنِه، ولی وِشونی جِنازِه ها اُردوگاهی دیرگا وَر بَسوجانی وونِنِه. هَینجوری، عیسی هَم شَهری دَروازِه ای دیرگا وَر عذاب بَکِشیِه تا شی خونی طریق، مَردِنِ تَقدیس هاکِنِه. پَس بیئِین اَما هَم هَین اُردوگاهی جا دیرگا بیئیم و وی وَر بوریم، و وی نَنگ و عاری دِلِه شَریک بَووئیم. چون اَما هَیجِه یَتِه شهر نارمی گه بِجا بَمونِّه، بلگی شوقی هَمرا هون شهری انتظارِ کَشِمی گه اِنِه. پَس بیئِین عیسایی طریق همینجور یَکسرِه شِکر هاکردنی قِروونی رِه خِدایی سِه پیشکَش هاکِنیم. هَین قِروونی، هون تِکی ثمرِئه گه وی اِسمِ اعتراف کِنِنِه. خِبی هاکِردَنی جا و بَقیِه رِه شَریک هاکِردَن اونچی ای دِلِه گه دارِنی ای جا کِتاهی نَکِنین، چون خِدا هَینجور قِروونیایی جا راضیه. شی رَهبَرِنی جا اِطاعَت هاکِنین و وِشونی تسلیم ووئین؛ چون وِشون شِمِه جانی جا مِحافظت کِنِنِه، و وِنِه حِساب پس هادِن. بِلین هَین کارِ خِشالی ای هَمرا هاکِنِن نا آه و ناله ای هَمرا، چون هَین شِمِه نفع نیِه. اَمِنِه دِعا هاکِنین، چون مطمئنمی گه اَمِه وِجدان پاکِ و خوایمی هر لحاظی جا سَربِلن بَووئیم. شِمِه جا خوایمِه ویشتَر و ویشتَر دِعا هاکِنین تا هر چی زودتر شِمِه وَر دَگِردَم. اِسا گه خِدای صِلح و سلامتی هون اَبَدی عهدی خونی طریق، اَمِه خِداوند عیسی رِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه، یَعنی گِسَنِنی گَتِ چَپونِ، همون خِدا شِمارِ هر خِبِ چی ای هَمرا مِجهز هاکِنِه، تا وی ارادِه رِه بِجا بیارین. تا اونچی گه خِدارِه راضی کِنِّه عیسی مَسیحی طریق اَمِه دِلِه اَنجام بَرِسانِّه، همون عیسی مسیح گه تا اَبَد و تا اَبَد وِرِه جلال ووئه.آمین. اِی بِرارِن، شِمِه جا خوایمِه می گَب گه پَند و نصیحتِ رِه تَحَمِل هاکِنین، چون خِلاصه شِمِنِه بَنوِشتِمِه. وِنِه دِنّین گه اَمِه بِرار تیموتائوس آزاد بَوِه. اگه وی زود بیِه، وی هَمرا شِمِه بَئینی سِه اِمِه. دِشتِه شی رَهبَرِن و دِشتِه مِقَدَّسینی سِه سلام بَرسانین. وشونی گه ایتالیایی جانِه، شِمِنِه سلام رَسانِنِه. فیض شِما هَمه ای هَمرا دَوو. یعقوبی جا، خِدا و عیسی مَسیحِ خِداوندی نوکر، دِوازدَه قبیله ای سِه گه جاهای دییَر پَخش و پَلانِه. سَلام! می بِرارِن، هر وَخت جورواجورِ آزمودهایی دِلِه دَکِتِنی، اونانِه کُلاََ خِشالی دِنّین! چون دِنِّنی گه وختی شِمِه ایمون آزمود بَوو، استقامت به بار اُرنِه. ولی بِلین استقامت شی کارِ تُوم هاکِنِه تا بی عیب و کامل بَووئین و هیچی کَم نارین. اگه کَسی شِمِه میِن حِکمت نارنِه، اونِه خِدایی جا بَخواد، هَمون خِدایی گه بدون سَراکو و دَس و دِلبازی ای هَمرا هَمِرِه بَخشِنِه، و وِرِه دِنِه. ولی ایمونی هَمرا دَرخواس هاکِنِه و بدون هَینگه شَک هاکِنِه، چون کسی گه شَک کِنِّه، هِتی دَریایی موجی تَرائِه گه وا وِرِه وَرنِه و هر سَمتی سِه کَشانِّه. هَینجور آدَم نِنِه خیال هاکِنِه گه خِداوندی جا یَچی گیرنِه، چون وی دِ دِلِ آدمِ و شی دِشتِه راهایی دِلِه ثابِت نیِه. فَقیرِ بِرار شی سَربِلَندی ای گه دارنِه رِه اِفتخار هاکِنِه، و پولدار شی فروتنی رِه اِفتخار هاکِنِه، چون هِتی واشی گُلی تَرا از بِین شونِه. هَمونجور گه خِرشید شی گرمایی هَمرا دَر اِنِه و واشِ خِشک کِنِّه و وی گُل کَلِنِه و وی قَشنگی از بِین شونِه، پولدارِ آدَم هَم شی کسب و کاری دِلِه از بِین شونِه. خِش بِحالِ اونیگه آزمودی باری بِن استقامتی هَمرا اِسِّنِه، چون وختی آزمودی دِلِه اِستقامتی هَمرا هِرسِه، وی، زندگی ای تاجِ گیرنِه، هون تاجی گه خِدا شی دوسدارِنِه وَعدِه هادا. هیچکس وختی وَسوَسِه وونِه، نُئِه: «خِدائِه گه مِنِه وَسوَسِه کِنِّه،» چون خِدا هیچ بَدی ای هَمرا وَسوَسِه نَوونِه و هیچکی رِه هَم وَسوَسِه نَکِنِّه. ولی وختی یَنَفَر وَسوَسِه وونِه، شِه وی هَوا و هَوَسِ گه وِرِه گول زَنِّه و تَلِه دیم دِنِه. اَزما وختی هَوا و هَوَس حامِلِه بَوو، گِناه رِه زِینِه، و گِناه وختی کامِلاََ بالِغ بَوِه، مرگ بار اُرنِه. می عزیزِ بِرارِن، گول نَخارین! هر خِبِ هَدیِه و هر کامِلِ هَدیِه آسِمونی جائِه، نوریشونی پیری طرفی جا اِنِه گه وی دِلِه هیچ تغییری دَنیِه، و نا هیچ سایه ای گه تغییری جا به وجود بیمو وو. وی شی اِراده ای هَمرا اَمارِه حَیقَتِ کَلامی هَمرا به وجود بیاردِه، تا اَما هِتی وی مَخلوقاتی نوبَر ووئیم. می عَزیزِ بِرارِن، هَینِه دِنّین: هر‌ کی وِنِه بِشنُسَنی دِلِه تِن، بُتَنی دِلِه یَواش و عَصبانی بَووئَنی دِلِه یَواش ووئِه! چون آدَمی ای خَشم هون صالحی ای گه خِدا خواینِه رِه بار نیارنِه. پَس هر جور فاسدی و هر شِرارَتِ شیجا دور هاکِنین، و فروتنی ای هَمرا، کَلامی رِه گه خِدا شِمِه دِلی دِلِه دَکاشتِه و بَتِنِّه شِمِه جانِ نِجات هادِه رِه، قَبول هاکِنین. ولی خِدایی کَلامِ بِجا بیارین، نا فقط اونِه بِشنُئین؛ شِرِه گول نَزِنین! چون اگه کسی خِدایی کَلامِ بِشنُئِه ولی اونِه بِجا نیارِه، هِتی یَنَفَرِ مونِّه گه شی دیمِ آینِه ای دِلِه اِشِنِه. چون شِرِه اونی دِلِه وینِّه، تا اونی جا دور وونِه، دَرجا شی یادی جا وَرنِه گه وی دیم چِتی وِه. ولی اونیگه کامِلِ شریعت، گه آزادی ای شریعت هَسِّه رِه اِشِنِه و اونی دِلِه استقامت کِنِّه، و اِشنُنِه و یاد نَکِنِّه، بَلگی اونِه بِجا اُرنِه، وی، شی کاری دِلِه بَرکت گیرنِه. اگه کسی گِمون هاکِنِه گه دیندارِ، و شی زِوونی دَمِ نَیرِه، ولی شی دِلِ گول بَزِنِه، وی دین اِرزِشی نارنِه. پاک و بی‌لَکِّه دینداری اَمِه پیر خِدایی نَظر هَینِه گه یَتیمِن و بیوه‌زناکِنِنی دَسِ مِصیبتی موقِه بَیریم، و شِرِه هَین فاسِدِ دِنیایی جا دور داریم. می بِرارِن، شِماها گه اَمِه خِداوند عیسی مسیح، اون خِداوندِ جَلالِ ایمون دارِنی،آدَمِنی میِن فَرق نِلین. چون اگه کَسی یَتِه طِلا اَنگوشتَر و خِبِ لیواسی هَمرا شِمِه مِجلِسی دِلِه بیِه، و یَتِه فَقیرَم پیتِ لیواسی هَمرا دِلِه بیِه، و اگه شِما اونیگه خِبِ لیواس شی تَن دارنِه رِه ویشتَر سَرچِش بَیرین و وِرِه بُئین: «هَین خِبِ جا هِنیش» ولی اونیگه فَقیرِ رِه بُئین: «هَموجِه هِرِس!» و یا: «هَیجِه می لینگی پِش بِنِه ای سَر هِنیش،» مَگِه شِما شِه، شی میِن فَرق نَدانی و پَلیدِ فِکری هَمرا قِضاوَت نکِردِنی؟ عزیزِ بِرارِن، گوش هادین! مَگِه خِدا هَین دِنیایی فَقیرِنِه اِنتخاب نَکِردِه تا ایمونی دِلِه دولتمند ووئِن و پادشاهی‌ ای رِه اِرث بَوِرِن گه وی شی دوسدارِنِ وَعده هادا؟ ولی شِما فَقیرِ آدَمِ بی‌حِرمتی هاکِردِنی. مَگِه پولدارِن نینِه گه شِمارِ ظِلم کِنِنِه و شِمارِ مَحکَمِه کَشانِنِه؟ مَگِه وِشون اونانی نینِه گه هون خِبِ اِسم گه شِمِه سَر دَرِه رِه، کِفر گِنِنِه؟ اگه راساسی شاهانِه شریعَتِ طِبقِ هون مِقَدّسِ نِوِشتِه بِجا بیارین گه گِنِه: «شی هَمسادِه رِه هِتی شی تَرا دوس دار،» خِب، کار کِنِنی. ولی اگه فَرق بِلین، گِناه هاکِردِنی و شریعَت شِمارِ تقصیرکار وینِّه و شِمارِ مَحکوم کِنِّه. چون اگه یَنَفر دِشتِه شریعَتِ بِجا بیارِه ولی یَتِه ای دِلِه کِتاهی هاکِنِه، دِشتِه هون شریعتی دِلِه گِناهکارِ. چون اونگه بُتِه: «زِنا نَکِن،» هَینجور هَم بُتِه: «قتل نَکِن.» اگه حتّی زِنا نَکِنی، ولی قتل هاکِنی، شریعَتِ بِشکانی ای. پَس هِتی هون آدَمِنی تَرا گَب بَزِنین و عَمل هاکِنین گه دِنِنِه طِبقِ شریعتِ آزادی، وِشونِه داوَری وونِه، چون داوَری نِسبت به اونیگه رَحم نَکِرد وو بی‌رَحم وونِه. رَحم داوَری رِه پیروز وونِه! می بِرارِن، چی فایده ای دارنِه اگه یَنَفَر اِدّعا هاکِنِه ایمون دارنِه، ولی اعمال نارِه؟ هَینجور ایمونی بَتِنِّه وِرِه نِجات هادِه؟ اگه یَتِه بِرار یا خاخِر، لیواس و روزمَرِه خِراکی مِحتاج ووئِه و شِمِه جا یَنَفر وِشونِه بُئِه: «بِسلامت بورین، و گرم و سِئر بَووئین،» ولی وِشونی نیازهای جِسمی ای رَفع هاکِردَنی سِه هیچ کاری نَکِنِه، چه فایده ای دارنِه؟ پَس ایمون هَم به تنیایی، اگه اعمالی هَمرا نَووئِه، بَمِردِه. ولی یَنَفر ممکِنِه بُئِه: «تو ایمون دارنی و مِنَم اعمال دارمِه!» تو شی ایمونِ اعمالی جا سیوا مِنِه هَم هادِه و مِنَم شی ایمونِ شی اَعمالی هَمرا تِرِه هَم دِمِه. تو باوَر دارنی گه خِدا یَتّائِه. خِب کِنّی! حتّی دِویشون هَم هَینجور باور دارِنِه و تَرسی جا لَرزِنِنِه! اِی نادون، خواینی دِنّی چه ایمون بی اعمال بی‌ثَمرِ؟ مَگِه اَمِه جَد ابراهیم شی اَعمالی هَمرا صالِح بِشمارِس نَوِه، هون موقِه ای گه شی ریکا اِسحاقِ قِروونگاهی سَر پیشکَش هاکِردِه؟ وینّی گه وی ایمون و اَعمال با هَم عَمَل کِردِنِه، و وی ایمون وی اَعمالی هَمرا کامل بَوِه. و هون تورات حَیقت بَرِسیِه گه گِنِه: «ابراهیم خِدارِه ایمون بیاردِه، و هَین ویسِه صالِحی بِشمارِس بَوِه،» و وی خِدایی رَفِق بَخونِس بَوِه. وینِّنی اَعمالی هَمرائِه گه آدَمی صالِح بِشمارِس وونِه، نا فقط ایمونی هَمرا. هَمینجور، مَگِه فاحِشِه راحاب اَعمالی هَمرا صالِح بِشمارِس نَوِه، هون موقِه ای گه قاصِدِنِ پَناه هادا و وِشونِه یَت دییَر راهی جا راهی هاکِردِه؟ هَمونجور گه تَن روحی جا سیوا بَمِردِه، ایمون هَم اعمالی جا سیوا بَمِردِه. می بِرارِن، نَکِنِه شِمِه جا خِیلیا خِدایی کَلامی مَلِّم بَووئَنی دِمال دَوون، چون دِنِّنی اَما مَلِّمِنی سِه، داوَری سخت تَر وونِه. چون اَما خِیلی راهایی دِلِه خطا کِمّی. اگه کَسی شی گَب بَزوئَنی دِلِه خَطا نَکِنِه، کامِلِ آدَمِ و بَتِنِّه دِشتِه شی تَنی دَمِ بَیرِه. اگه اَما اَسبی دِهِنی سَر اُوسار دَوِنیم، اونِه شی مِطیع کِمّی و بَتِمّی حیوونی دِشتِه تَنِ هر سَمتی خوایمی بَوِریم. کَشتی ایشونِه هَم هارشین، هر چَن اونان گَتِنِه، و گَتِه وائیشونی طریقی جا بَکِشی وونِنِه، ولی یَتِه کِچیکِ سُکانی هَمرا هر جا گه ناخِدا بَخواد شونِنِه. پس همینجور زِوون هَم یَتِه کِچیکِ عِضوِ، با هَین حال، گَت گَتِه اِدّعا دارنِه. یَتِه کِچیکِ جَرَقِه‌ بَتِنِّه یَتِه گَتِه جَنگلِ تَش بَکِشِه. زِوون هَم تَشِ؛ یَه دِنیا نادِرسی گه اَمِه تَن و پِی ای دِلِه دَرِه و آدَمی ای دِشتِ تَنِ کثیف کِنِّه و دِشتِ وی زِندگی رِه تَش کَشِنِه، تَشی گه جَهِنِم اونِه روشِن هاکِردِه! آدَم هَمه جور حیوون و پَرنده و خَزنده و دَریایی دِلِه ای جاندارِ رام کِنِّه و هاکِردِه، ولی هیچ آدَمی نَتِنِّه زِوونِ رام هاکِنِه. زِوون شَرورِ یاغیِه و کِشَندِه زَهری جا پِرِ! شی زِوونی هَمرا خِداوَند و پیرِ مِوارَک خُومّی و هَمون زِوونی هَمرا آدَمایی گه خِدایی تَرا خَلق بَوِنِه رِه، لَعنت کِمّی. یَتِه دِهِنی جا، هَم برکت دیرگا اِنِه، هَم لَعنت! می بِرارِن، خِب نیِه هَینجور ووئِه. مَگِه وونِه یَتِه چِشمه‌ای جا هَم شیرِنِ اُو دَر بیِه، هَم شُورِ اُو؟ می بِرارِن، مَگِه وونِه اَنجیل دار، زیتون بیارِه؟ یا اَنگور دار، اَنجیل هادِه؟ هَمینجورَم، شُورِ چِشمِه نَتِنِّه شیرِنِ اُو هادِه. شِمِه میِن کی حکیم و عَقلدارِ؟ بِلین اونِه شی دِرِس زندگی هاکِردَنی هَمرا هَم هادِه، هون اعمالی گه فروتنی ای هَمرائِه و حِکمَتی جا سَرچِشمِه گیرنِه. ولی اگه شی دِلی دِلِه تَلِ حَسودی و خِدخواهی دارِنی، شِرِه نَئیرین و خَلافِ حَیقَت گَب نَزِنین. هَینجور حِکمتی آسِمونی جا نیِنِه، بَلگی زَمینی و نفسانی و شیطانیِه. چون هر جا حَسودی و خِدخواهی دَوو، اوجِه بی نظمی و هَمه جور زِشتِ کِردار هَم دَرِه. ولی هون حِکمتی گه آسِمونی جائِه، اَوَّل پاکِ، اَزما صِلح‌آمیز و آروم و نَصیحت‌ِ اِشنُنِه، و خِبِ ثَمرات و رَحمتی جا پِرِ، و فَرق بِشتَن و ریایی جا دورِ! صالحی، مَحصولیِه گه صِلح و صفایی دِلِه، و اونانیگه صِلحی دِمال دَرنِه ای دَسی هَمرا دَکاشت وونِه. چی باعث وونِه شِمِه میِن دَعوا دَکِفِه و چی باعث وونِه شِمِه میِن جنگ و جِدال دَکِفِه؟ مَگِه شِمِه هَوا و هَوَسی سِه نیِه گه شِمِه وجودی دِلِه دِ جَنگِنِنِه؟ یَچی ای آرزو رِه کِنِنی، و وختی اونِه بِدَس نیارِنی آدَم کِشِنِنی. طمَع کِنِنی، و وختی نَتِنِّنی اونِه بِدَس بیارین جنگ و دَعوا راه اِنگِنِنی، شِما نارِنی، هَینِسه گه دَرخواس نَکِنِنی! هون موقِه ای هَم گه دَرخواس کِنِنی، نَئیرِنی، چون بَدِ نیّتی هَمرا دَرخواس کِنِنی تا شی هَوَسایی سِه صَرف هاکِنین. اِی زِناکارِن، مَگِه نَئونِنی دِنیایی هَمرا دوسی هاکِردَن خِدایی هَمرا دِشمَنی هاکِردنِه؟ پَس هر کی هَینی دِمال دَرِه گه دِنیایی هَمرا دوسی هاکِنِه، شِرِه خِدایی دِشمَن کِنِّه. یا هَینگِه گِمون کِنِنی مِقَدّسِ نِوِشتِه بیخدی بَنوِشتِه گه: «خِدا نِسبت به روحی گه اَمِه دِلِه بِشتِه، خِیلی غیرت دارنِه؟ ولی خِدا ویشتَر فیض دِنِه، هَینِسه گِنِه: «خِدا مَغرورِنی پِش اِسّنِه، ولی فروتَنِنِ فیض دِنِه.» پس شِرِه خِدایی تَسلیم هاکِنین. اِبلیسی پِش هِرِسین، و وی شِمِه جا دَرشونِه. خِدارِه نَزیک بَووئین و وی هَم شِمارِ نَزیک وونِه. اِی شِما گِناهکارِن، شی دَسِ پاک هاکِنین، و اِی دِ دِلیشون، شی دِلِ پاک هاکِنین. حالِ زار دَکِفین و بِرمِه زاری هاکِنین. شِمِه خَنِّه ماتَم بَوو و شِمِه خِشالی غِرصِه. شِرِه خِدایی پِش فروتَن هاکِنین، گه وی شِمارِ سَربِلَن کِنِّه. اِی بِرارِن، هَمدِیَری بَدِ نُئین. اونیگه یَتِه بِراری علِیه بَد بُئِه، و یا شی بِرارِ داوری هاکِنِه، شریعَتی علِیه بَد گِنِه و شریعَتِ داوری کِنِّه. ولی اگه تو شریعَتِ داوَری کِنّی، تو شریعتی داوَر بَوِئی نا اونیگه وِرِه بِجا اُرنِه! فقط یَنَفَر دَرِه گه شریعتِ هادا و داوَرِ، گه وی هَمونیِه گه بَتِنِّه نِجات هادِه و هَلاک هاکِنِه. پس تو کی هَسّی گه دِ شی هَمسادِه رِه داوری کِنّی! اِسا شِما گه گِنِنی: «اَمرِز یا فَردا هَین شَهر یا هون شَهری سِه شومی و یَه سال اوجِه مومِّی و تجارت کِمّی و سود کِمّی،» با هَین وجود، شِما حتّی نَئونِنی فَردا چی وونِه. شِمِه زندگی چیِه؟ هِتی بِخاری تَرانی گه یه لحظه ظاهر وونِه و اَزما نیست وونِه. پَس وِنِه هَینجور بُئین: «اگه خِداوَند بَخواد، زینِّه مُومّی و هَینجور و هُونجور کِمّی.» هَینجور گه مَعلومِ شِما شی غِروری دِلِه دِ فخر کِنِنی. هَینجور فخر هاکِردَن بَدِ. پس هر کی دِنِّه چی کاری دِرِسِ و اونِه نَکِنِه، هون ویسِه گِناه مَحسوب وونِه. شِما اِی پولدارِن، زاری و شیوَن هاکِنین، چون مِصیبَت شِمِه اِنتظارِ کَشِنِه. شِمِه مال و مَنال نابود بَوِه و شِمِه لیواسیشونِه لِمِک بَزو! شِمِه طِلا و نِقرِه زَنگ بَزو و اونِنی زَنگ بَزوئَن شِمِه علِیه گِواهی دِنِه، و هِتی تَشی تَرا شِمِه تَنی گوشتِ خارنِه. شِما آخَرِ روزایی دِلِه، هَینجور مال و منال جَم هاکِردِنی! اِسا هون کارگَرِنی دَسمِز گه شِمِه زَمی سَر دِرُو هاکِردِنِه و شِما حیله‌ ای هَمرا وِشونی دَسمِزِ نَدانی، شِمِه علِیه داد زَنِّه. اَرِه، دِرُوگَرِنی داد خِداوندِ لَشگَرهایی گوش بَرِسیِه. شِما زَمینی سَر ناز و نِعمت و عیش و نوشی دِلِه زندگی هاکِردِنی و شی دِلِ کِشتاری روزی سِه پَروار هاکِردِنی شِما هون صالِحِ محکوم هاکِردِنی و بَکوشتِنی، وی، شِمِه پِش مِقاوِمت نَکِنِّه. پَس اِی بِرارِن، تا خِداوندی بیموئَن صَبر هاکِنین. هارشین چِتی کِشاوَرز اِنتِظار کَشِنِه تا زَمین شی بااِرزِشِ مَحصولِ بار بیارِه؛ چِتی صَبر کِنِّه تا پَئیز و بهاری وارِش زَمینی سَر بَوارِه. پَس شِما هَم صبور ووئین و شِمِه دِل قِرص ووئِه، چون اَمِه خِداوندی بیموئَن نَزیکِ! بِرارِن، هَمدِیَری علِیه غِرغِر نَکِنین، تا شِمِنِه هَم داوَری نَوو، هارشین ’داوَر‘ دَری پِش اِسّا. بِرارِن، پِیغَمبرنی جا گه خِداوندی اِسمی هَمرا گَب زووِنِه، مِصیبَت و صَبری دَرسِ یاد بَیرین. اَما، آدَمِنی گه استقامت کِنِنِه رِه گِمی خِش بِحالِ وِشون. شِما ایوبی استقامَتی خَوَری بِشنُسِنی، و دِنِّنی خِداوَند سَرآخَر وی هَمرا چی هاکِردِه، چون خِداوَند بی نهایت مِهرَوون و بَخشَندِئِه. می بِرارِن، ولی هَمه ای جا مِهِمتَر، قَسَم نَخارین؛ نا آسِمون و نا زَمین و نا هیچی دییَرِه، ولی بِلین شِمِه ’اَرِه‘ هَمون اَرِه ووئِه و شِمِه ’نا‘ هَمون نا، نَکِنِه مَحکوم بَووئین. شِمِه میِن کسی عذاب کَشِنِه؟ بِل دِعا هاکِنِه. شِمِه میِن کسی خِشالِ؟ بِل حَمد و ثنایی سِرودِ بَخونِّه. شِمِه میِن کَسی مَریضِ؟ بِل کلیسایی گَت گَتِه رِه کَفا بَخونِّه و وِشون ویسِه دِعا هاکِنِن و خِداوندی اِسمی هَمرا وِرِه روغَنی هَمرا مَسح هاکِنَن. ایمونی هَمرا دِعا هاکِردَن، مَریضِ نِجات دِنِه و خِداوَند وِرِه اِرِسانِّه، و اگه گِناهی هاکِرد وو، بَخشیدِه وونِه. هَینِسه، هَمدِیَری وَر شی گناهِنِ اعتراف هاکِنین و هَمدِیَری سِه دِعا هاکِنین تا شَفا بَیرین. صالِح آدَمی ای دِعا، خِیلی قِوَّتی هَمرا عمل کِنِّه. ایلیای پِیغمبر یَتِه آدَم اَمِه تَرا وِه، ولی وختی دِشتِه شی وِجودی هَمرا دِعا هاکِردِه گه وارِش نیِه، سِه سال و نیم زَمینی سَر وارِش نیمو؛ و اَی هَم دِعا هاکِردِه و آسِمونی جا وارِش بیمو و زَمین شی مَحصولِ بار بیاردِه. می بِرارِن، اگه شِمِه میِن کسی حَیقَتی جا مِنحرف بَوو، و یَنَفَر دییَر وِرِه دَگِردانِه، دِنِّه گه هر کی یَتِه گِناهکارِ گِمراهی ای جا دَگِردانِه، وی جانِ مَرگی جا نِجات دِنِه و خِیلی گِناهِنِ پوشانِّه. پِطرُسی طرفی جا، عیسی مَسیحی رَسول، اِنتخاب بَوِه ایشون گه پونتوس و غَلاطیه و کاپادوکیه و آسیا و بیطینیه ای مَنطقِه، غریبِنی دِلِه پَخش و پَلانی؛ اونانیگه طبقِ خِدای پیری پیشدانی، و خِدایی روحی کاری طریق گه تقدیس کِنِّه، عیسی مسیحی اِطاعَت هاکِردَنی سِه و وی خون گه وِشونی سَر بَپاشی بَوِه، انتِخاب بَوِنِه: فیض و صِلح و سلامتی فَت و فِراوون شِمنِه بیِه. مِوارک ووئه خِدا و اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی پیر گه شی گَتِه رَحمَتی هَمرا، عیسی مسیحی زینِّه بَووئَنی طریق مِردِگونی جا، اَمارِه زینِّه اِمیدی سِه یَتِه تازه تولِّد هادا، و اِرثی گه از بِین نَشونِه و فاسد نَوونِه و بَپیس نَوونِه گه اونِه آسِمونی دِلِه شِمِنِه دارِنِه؛ و شِما گه خِدایی قِوّتی هَمرا و ایمونی طریق حِفظ بَوِنی، هون نجاتی سِه گه آمادِه بَوِه تا آخرِ زَمون معلوم بَوو. شِما هینی خاطری خِیلی خِشالِنی، هر چَن مجبور بَوِنی گه یه مدتِ کِتاه جورواجورِ آزمودهایی دِلِه غم و غِرصه ای جا پِر بَووئین، تا شِمِه ایمونی اصالت آزمودی دِلِه ثابت بَوو، و هون روز گه عیسی مَسیح ظهور کِنِّه حمد و ثنا و جلال و احترامی باعث بَوو، هَمون ایمون گه طِلایی جا خِیلی بااِرزِشترِ گه هر چَن از بِین شونِه، ولی تَشی هَمرا آزمود وونِه. با هَینگه شِما عیسی مسیحِ نَئینی، وِرِه دوس دارِنی؛ و هر چَن اَلَن وِرِه نَوینِنی، وِرِه ایمون دارِنی و خِشالی کِنِنی، هون خِشالی ای هَمرا گه نِشِنِه بُتَن و پِرجلالِ، شی ایمونی نتیجه رِه بِدس اُرِنی گه شِمِه جانی نِجاتِ. هَین نِجاتی خَوَری، پِیغمبرن دِقّتی هَمرا تحقیق کِردِنِه. پیغمبرنی گه هون فیضی خَوَری گه قرار وِه شِمِنِه ووئه، شِمِسِه نَبِوَّت کِردنِه، وِشون تقلّا کِردنِه بِفَهمِن موقه ای گه مسیحی روح وِشونی دِلِه، مسیحی رنجها و جلالایی جا گه بعد از هون اِنِه پِشگویی هاکِردِه، کِرِ و چی موقِه رِه نِشون داوِه وِشونی سِه معلوم بَوِه گه نا شِخدرِه بَلگی شِمارِ خِدمَت کِردنِه، هون موقِه گه اون چیایی خَوَری گَب زووِنِه گه اَلَن هونِه اِنجیلی پِیغِم رَسِنِنی جا اِشنُنِنی، اونانی جا گه روح القُدُسی طریق گه آسِمونی جا بَرِسانی بَوِه، هون خَوَرِخِشِ شِمارِ دِنِنِه. حتّی فِرشتِگونَم آرزو دارِنِه هَین چیارِه بَوینِن. پَس شی فِکرارِ اَنجام هادائنی سِه حاضِر هاکِنین، و هوشیار ووئین، و شِمِه اِمید کامِلاً هون فیضی سَر دَوو گه عیسی مَسیحی ظهوری موقِه شِمارِ هادا وونِه. هِتی هون مطیعِ وَچیلِه ای تَرا، هون هوا و هَوَسایی تَرا نَووئین گه نادونی ای دورانی دِلِه داشتِنی ولی همون گه شِمارِ بَخونِسِه، قُدوسِ، شِما هَم دِشتِه شی رفتار و کِرداری دِلِه مِقَدَّس ووئین؛ چون توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «مِقَدَّس ووئین، چون مِن قُدّوسمِه.» اگه وِرِه پیر خُونِنی گه هرکسِ بدونِ هَینگه ویجا هواخواهی هاکِنِه وِرِه وی اعمالی جا داوری کِنِّه، پَس خِداتَرسی ای هَمرا شی غریبی دورانِ سَر هاکِنین، چون دِنِّنی شِمِه آزادی هون بیخِدی راهایی دِلِه گه شی پیرِنی جا اِرث بَوِرد وِنی، هون چیایی هَمرا گه از بِین شونِه، هِتی طِلا و نِقره ای تَرا بَخری نَوِه بلگی مسیحی با اِرزشِ خونی هَمرا بَخری بَوِه، هون بی نقص و بی عیبِ وَرکایی هَمرا، وی پِش از هَینگه دِنیا به وجود بیِه تعیین بَوِه، ولی هَین آخرِ زَمون هایی دِلِه شِمِه خاطری آشکار بَوِه. شِما گه وی طریق خِدارِه ایمون بیاردنی، هون خِدایی گه وِرِه مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه و جلال هادا، تا شِمِه ایمون و اِمید خِدارِه ووئه. اِسا گه حَیقَتی اِطاعت هاکِردنی هَمرا شی جانِ پاک هاکِردنی تا بی ریا بِرارونِه مِحبت دارین، همدیرِ خالِص و پاکِ دِلی هَمرا دوس دارین. چون شِما یَکش دییَر دِنیا بیمونی، نا هون تِخمی جا گه از بِین شونِه بَلگی هون تِخمی جا گه از بِین نَشونِه، یَعنی خِدایی کلامی طریق گه زینِّه هَسِّه و تا اَبَد بِجا مونِّه. چون، «دِشتِه جِسم هِتی واشی تَرائه و دِشتِه وی جلال واشی گُلی تَرائه؛ واش خِشک وونِه و وی گُلیشون کَلِنِه، ولی خِداوندی کلام تا اَبَد بِجا مونِّه.» و هَین کلام، هون خِبِ خَوَرِخِشِ گه شِمارِ اعلام بَوِه. پَس هر جور بَدی، و هر جور حیله و دُرویی و حَسودی، و هر جور تِهمَتِ شیجا دور هاکِنین و هِتی زِلاغ وَچیلِه ای تَرا، روحانی پاکِ شیری ذوقِ دارین تا اونی طریق نِجاتی دِلِه رشد هاکِنین، اگه راساسی، مِزِه هاکِردنی گه خِداوَند خِبِ. وی نَزیک بَووئنی هَمرا، یَعنی هون زینِّه سنگ گه مَردِن هونِه دیم بَدانِه، ولی خِدایی وَر انتِخاب بَوِه و باارزِشِ، شِما شِه هَم هِتی زینِّه سَنگهایی تَرانی، گه یَتِه روحانی عمارَت شِمِه جا بَسات وونِه تا مقدَّسِ کاهِنِنی تَرا ووئین تا عیسی مَسیحی طریقی جا، روحانی قِروونی ها گه خِدا هونِنِه قَبول کِنِّه پیشکش هاکِنین. چون اِشعیای پیغمبری کیتابی دِلِه بیمو گه: «اِسا صَهیونی کوهی دِلِه سَنگی اِلمِه، انتخاب بَوِه و بااِرزشِ بَنایی اصلی سَنگ؛ هر کس گه وِرِه ایمون بیارِه شرمنده نَوونِه.» پس هَین، شِمِنِه گه ایمون بیاردنی حِرمتِ؛ ولی اونانیگه ایمون نیاردِنِه ای سِه، «هون سَنگیِه گه بَنّائیشون دیم بَدانِه بَنایی اَصلی ترین سَنگ بَوِه،» و هَم، اشعیای کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه «یَتِه سَنگ گه دیم بَخاردنی باعث بَوو، و یَتِه کِر گه دیم بَخاردنی باعث بَوو.» وِشون دیم خارِنِه چون خِدایی کلامی جا اطاعت نَکِنِنِه، هَمونجور گه هَین کاری سِه تعیین بَوِنِه. ولی شِما انتِخاب بَوِه نَسل و کاهنِنی هَسِّنی گه شاهانِه کاهنی کِنِنی، شِما مِقدَّس مِلَّت و مَردنی هَسنی گه خِدایی مِلکِنی، تا وی عالی صِفاتِ اعلام هاکِنین گه شِمارِ تاریکی ای جا شی عجیبِ نوری سِه بَخونِسِه. پِشتر قومی نَوِنی، ولی اَلَن خِدایی قومِنی؛ یه موقِه خِدایی رَحمَتی جا محروم وِنی، ولی اَلَن خِدایی رَحمَتِ بَیتِنی. اِی عَزیزِن، شِمِه جا گه هَین دِنیایی دِلِه مِسافر و غریبِنی خواهش کِمِّه گه جسمی هوا و هوسی جا گه شِمِه روحی علِیه دِ جنگ کِنِنِه، دوری هاکِنین. بی‌ایمونِنی میِن شِمِه کِرد و کار مِحترم ووئِه تا اونانیگه شِمِه علِیه گب زَنِنِه گه شِمِه اعمال بَدِ، شِمِه خِبِ کاری هارشینی هَمرا، خِدارِه هون روزی دِلِه گه ویمّی، پرسِش هاکِنَن. خِداوندی خاطری، هر صاب مَنصَبی جا گه آدمنی میِن تعیین بَوِه، اطاعت هاکِنین، خواینِه پادشاه ووئه گه هَمه ای جا سَرترِه، یا فرموندارِن گه وی مأمورنِه تا آدَمنی گه بَدِ کارا کِنِنِه رِه مِجازات هاکِنِن و آدمنی گه خِبِ کارا کِنِنِه رِه تحسین هاکِنِن. چون خِدایی خواسِّه هَینِه گه شی خِبی هاکردنی هَمرا، نادونِ مَردِنی احمقانِه گَبی دَمِ بَیرین. هِتی آزادِ مَردنی تَرا زندگی هاکِنین، ولی شی آزادی رِه یَتِه سَرپوش شرارتی سِه نَکِنین، بَلگی هِتی خِدایی نوکَرِنی تَرا زندگی هاکِنین. هَمه رِه حِرمَت بِلین، بِرارِنِ مِحبت هاکِنین، خِداترس ووئین و پادشاهِ اِحتِرام بِلین. اِی نوکَرِن، کامِلِ احترامی هَمرا شی اَربابِنی جا اطاعت هاکِنین، نا فقط هون اَربابنی هَمرا گه خِب و مِلایم هَسِّنِه، بَلگی بی انصافِ اَربابِنی هَمرا هَم همینجور. چون یَتِه کاریه گه فیضی جا پِرِ، گه اونیگه خِدارِه چِش دارنِه، وختی گه ناحَقِ رَنج بَکِشِه، بی انصافی رِه تَحمِل هاکِنِه. چون شِمِنِه چی فایده ای دارنِه وختی گه شِما گِناه کِنِنی و تنبیه وونِنی و تَحمِل کِنِنی؟ ولی اگه خِبی هاکِنین و وی عَوض رنج بَوینین و تَحمِل هاکِنین، هَین کار یَتِه کاریِه گه خِدایی نظر فیضی جا پِرِ. چون، شِما هینسِه بَخونِس بَوِنی، چون مَسیح هَم شِمِه خاطری عذاب بَکِشیِه و شِمِنِه یَتِه سَرمَخش بِشتِه تا هون راهی گه وی بوردِه، شِما هَم بورین. «وی هیچ گِناهی نَکِردِه، و وی دِهنی دِلِه هیچ حیله ای بَنگیت نَوِه.» وختی وِرِه فاش هادانِه، فاشی هَمرا جِواب نَدا؛ و هون موقِه گه رنج بَکِشیِه، تَهدید نَکِردِه، بَلگی شِرِه خِدایی دَس، گه عادِلِ داورِ بِسپارِسِه. مسیح شِه اَمِه گِناهنِ شی تَنی دِلِه صَلیبی سَر دوش بَکِشیِه، تا اَما گِناهی سِه بَمیریم و صالِحی ای سِه زندگی هاکِنیم، وی زَخمهایی هَمرا شَفا بَیتِنی. چون شِما هِتی گِسنِنی تَرا وِنی گه شی راهِ گِم هاکِرد وِنی، ولی اِسا چَپون و شی جانهایی ناظری سَمت دَگرِسنی. هَینِسه شِما اِی زَناکِنِن، شی مَرداکِنِنی جا اطاعت هاکِنین تا حتّی اگه بعضیا خِدایی کلامی جا اطاعت نَکنِن، بدون هَینگه شِما هَم یَچی وِشونِه بُئین، شِمِه رفتاری سِه ایمون بیارِن، وختی گه وِشون شِمِه پاک و مِحترمانِه رفتارِ وینِنِه. شِمِه قَشَنگی ظاهری نَووئه، هِتی گیس هاکِرد می و طِلا دَکِردن و گرون قِیمتِ لیواسی هَمرا، بَلگی بِلین شِمِه قشنگی شِمِه هون دَرونی آدم ووئه گه شِمِه دِلی دِلِئه و نِشِنِه هونِه چِشی هَمرا بَئین، و یَتِه آروم و ملایمِ روحی هَمرا قشنگ بَوِه گه هینجور قشنگی خِدایی نظر خِیلی بااِرزِشِ. چون قَدیمی مِقَدّسِ زَناکِنِن گه خِدارِه اِمید داشتِنِه، شِرِه هَینجور قشنگ کِردِنِه. وِشون شی مَرداکِنِنی جا اطاعت کِردِنِه، هَمونجور گه سارا ابراهیمی جا اطاعت کِردِه و وِرِه شی سَروَر داد کِردِه. و شِما هَم اگه خِبی هاکِنین و هر اونچی ای جا گه ترس دارنِه، نَتِرسین، سارایی وَچِیلِه هَسِّنی. همینجور، شِما هَم اِی مرداکِنِن، شی زناکِنِنی هَمرا جوری زندِگی هاکِنین گه وِشونِه بِفَهمین و بِشناسین هینسِه گه شِمِه جا ظریفتر هَسِّنِه، وِشونی احترامِ دارین، چون شِمِه تَرا زندگی ای فیضی وارِثِنِه، تا نَکِنِه شِمِه دِعاها بی جِواب بَمونِّه. سرآخر، شِما هَمه، همفِکر و یَکدِل و بِرار دوس و دِلسوج و فروتن ووئین. بَدی رِه بَدی ای هَمرا و فاشِ، فاشی هَمرا جِواب نَدین، بَلگی وی عوَض، بَرکَت بَخواین، چون هینسِه بَخونِس بَوِنی تا بَرکَت بِدس بیارین. چون، «هر‌ کی بَخواد زندگی رِه دوس دارِه و خِبِ روزا رِه بَوینِه، وِنِه شی زِوونی دَمِ بَدی ای جا دارِه و شی تِکِ گول بَزوئنی جا دَوِنِّه. وِنِه بَدی ای جا دوری هاکِنِه و خِبی هاکِنِه؛ صِلح و سلامتی ای دِمال دَوو و اونی دِمالرو ووئه. چونگه خِداوَندی چِش صالِح آدمنی سَر دَرِه و وی گوش وِشونی دِعاهایی سِه وائه، ولی خِداوند بَدکارِ آدمنی علِیه.» اِسا اگه خِبِ چی ای سه غیرت دارِنی، کیِه گه شِمارِ ضرر بَرِسانِه؟ ولی اگه حتّی صالِح ووئنی سِه عذاب بَکِشینی، برکت گیرِنی. «اونچی ای جا گه وِشون تَرسِنِنِه، شِما نَتِرسین و دِلواپَس نَووئین.» بَلگی شی دِلی دِلِه خِداوند مَسیحِ قدّوس بِشمارین و وِرِه احترام بِلین و هَمِش آمادِه ووئین تا هر کی هون اِمیدی دلیل گه شِمِه دِلی دِلِه دَرِه رِه بَپُرسِه، وِرِه جِوابِ هادین، اَلبتِه احترام و نرمی ای هَمرا. شی وِجدانِ پاک دارین تا اونانیگه شِمارِ تِهمت زَنِنِه، اونانیگه شِمِه خِبِ رفتارِ مسیحی دِلِه بَد گِنِنِه شرمنده بَوون. چون اگه خِدا بَخواد، بِهترِ گه خِبِ کاری سه عذاب بَکِشین تا بدِ کاری سِه. چون مَسیح هَم یَکش گِناهِنی سِه عذاب بَکِشیِه، یَعنی هون صالح، اونانیسِه گه صالح نینِه، تا اَمارِه خِدایی وَر بیارِه. وی جسمی دِلِه بَکوشت بَوِه، ولی روحی دِلِه زینِّه بَوِه، و روحی دِلِه زیندونی ارواحی وَر بوردِه و وِشونِه خَوَر هادا، چون هون ارواح گه قدیم قَدیما نااِطاعتی هاکِرد وِنِه، هون موقِه گه خِدا نوحی روزگاری دِلِه گه دِ کَشتی بَسات وونِسِه، صبری هَمرا اِنتظار کَشیِه. هون کَشتی ای دِلِه فقط چَن تا آدم، یَعنی هَشت نفر دَوِنِه گه اُوئی طریقی جا نِجات بَیتِنِه. و هین اُو غسلِ تعمیدی نِمونِئه گه اَلَن شِمارِ نِجات دِنِه. یَتِه تعمید گه تَنی کثیفی ای سِه نیِه، بَلگی یَتِه پاکِ وجدانی آرزوئه گه خواینِه خِدارِه بَوینِه. هَین تعمید عیسی مَسیحی زینِّه بَووئَنی طریقی جا شِمارِ نِجات دِنِه، هَمون عیسی مسیح گه آسِمون بوردِه و اِسا خِدایی راسِ دَسی وَر دَرِه، و فرشتگون و قِدرتا و قِوَّتا وی مِطیع بَوِنِه. پَس از اوجِه گه مَسیح جسمی دِلِه عذاب بَکشیِه، شِما هَم شِرِه هَین طرزِ فکری هَمرا حاضر و آمادِه هاکِنین، چون هر کس گه جسمی دِلِه عذاب بکشیِه، دِ گناهی هَمرا کاری نارنِه. و بقیِه عمرِ جسمی دِلِه، نا آدَمی هوا و هوسی هَمرا، بَلگی خِدایی اِرادِه ای دِلِه زندگی کِنِّه. چونگه قدیم قدیما همون اَنّا شی عِمرِ هون کارایی سَر بِشتنی گه خِدانَشناسِن کِردِنِه، و شی زندگی رِه بی عفتی و هوا و هَوَس و مَسی و هرزگی و عیش و نوش و شَرم آوَرِ بِت پَرسی ای هَمرا سَر هاکِردنی. اِسا گه شِما هَین بی حد و حِسابِ هرزگی ای دِلِه وِشونی هَمرا شریک نَوونِنی، حیرونِنِه و شِمارِ فاش دِنِنِه. ولی وِرِه گه آمادِئه تا زِینِّه ایشون و مِردِگونِ داوَری هاکِنِه، حساب پس دِنِنِه. چون هینِسئِه گه اِنجیل حتّی اونانیگه بَمردِنِه رِه موعظه بَوِه تا هر چَن جسمی دِلِه آدَمِنی هَمرا داوری بَوِنِه، ولی روحی دِلِه هونجور گه خِدا خواینِه زندگی هاکِنِن. هَمه چی ای آخر نَزیکِ؛ پَس شی دِعاهایی خاطری هوشیار ووئین و شی دَمِ بَئیرین. هَمه ای جا مِهِم تَر، هَمدیَرِ جان و دِلی هَمرا دوس دارین، چون دوس داشتن، خِیلی گِناهِنِ پوشانِّه. بدون هَینگه غِر غِر هاکِنین هَمدیَرِ مِهمون هاکِنین. و هر کدیم از شِما طبقِ هون عطیه ای گه بَیتِنی، هونِ همدیری خِدمت هاکِردنی سِه بکار بیرین، هِتی یَتِه خادمی تَرا گه خِدایی جورواجورِ فیضی سِه خِدمَت کِنِه. هر کَس گَب زَنِّه، هِتی خِداوندی تَرا گَب بَزِنِه؛ و هر کَس گه خِدمَت کِنِّه، هون قِوّتی هَمرا گه خِدا دِنِه خِدمَت هاکِنِه، تا هَمه چی ای دِلِه، خِدا عیسی مَسیحی طریقی جا جلال بَیرِه. جلال و سلطنت تا اَبَد و تا اَبَد وی هَمرا دَوو. آمین. اِی عَزیزِن، هَین تَشی جا گه شِمِه آزمود هاکردنی سِه شِمِه میِن دَکِتِه، تَجِّب نَکِنین، اِنگار گه یَتِه عجیبِ چی شِمِه سَر بیمو. بَلگی هَینی جا گه مسیحی عذابایی دِلِه شریک بَوِنی خِشال ووئین، تا هون موقِه گه وی جلال آشکار بَوو، شِما هَم خِشالی هاکِنین و شاد ووئین. اگه مسیحی اِسمی خاطری شِمارِ فاش هادِن، خِشا بِحالِ شِما، چون جلالی روح و خِدایی روح، شِمِه سَر قرار گیرنِه. ولی اگه شِمِه جا ینفر عذاب کَشِنِه، نَکِنِه گه قتل و دِزّی و شِرارَت یا فِضولی ای خاطری ووئِه. با هَین وِجود، اگه مسیحی ووئنی خاطری عذاب کَشِنِه شرمنده نَووئه، بَلگی هون اِسمی دِلِه خِدارِه جلال هادِه». چون اونی موقِه بَرِسیِه گه داوری، خِدایی خِنِه ای جا شِرو بَوو؛ و اگه اَمِه هَمرا شِرو وونِه، وِشونی آخر عاقبت گه خِدایی اِنجیلی جا اِطاعَت نَکِنِنِه چی وونِه؟ و «اگه صالِح آدم سختی ای هَمرا نِجات بَیرِه، بی دینِن و گِناهکارِنی سَر چی اِنِه؟» پَس اونانیگه خِدایی خواسِّه ای هَمرا عذاب کَشِنِنِه، وِنِه شی جانِ ’وفادارِ خالقِ‘ بِسپارِن و خِبِ کارارِ اِدامِه هادِن. مِن گُو شِه یَتِه مشایخمِه و مسیحی رنجهایی شاهد وِمِه و هون جلالی دِلِه گه ظاهِر وونِه شریکمِه، مشایخی گه شِمِه میِن دَرِه رِه سِفارش کِمِّه: گَلِّه ای گه خِدا شِمِه دَس بِسپارِسِه رِه چَپونی و نِظارت هاکِنین، نا زور زورکی بَلگی میل و رغبتی هَمرا، [هَمونجور گه خِدا خواینِه]؛ و نا شرم آورِ سودی سِه بَلگی شوقی هَمرا. نا هَینگه اونانیگه شِمِه دَس بِسپارِس بَوِنِه رِه، سَروری هاکِنین، بَلگی هون گَلِّه ای سِه نِمونِه ووئین، و هون وختی گه چَپونِنی رئیس ظهور هاکِنِه، هون جلالی تاج گه از بِین نَشونِه رِه، بِدس اُرِنی. همینجور شِما هَم اِی جَوونِن، مشایخی جا اطاعت هاکِنین. شِما هَمه شی رفتاری دِلِه همدیری هَمرا فروتنی رِه دَکِنین، چون، «خِدا مغرورِنی پِش اِسِّنِه، ولی فروتَنِنِ فیض دِنِه.» پَس شِرِه خِدایی قِدّارِ دَسی بِن فروتن هاکِنین تا یَتِه خِبِ موقِه شِمارِ سَربِلَن هاکِنِه. دِشتِه شی دِلواپسی هارِه وِرِه بِسپارین چون وی شِمِه فِکر دَرِه. هوشیار ووئین، شِمِه حواس دَوو، شِمِه دِشمَن اِبلیس هِتی شیری تَرا غِرّش کِنِّه و هر طرف گِردِنِه، یَنَفَری دِمال دَرِه تا وِرِه بَل هادِه. وی پِش هِرِسین، ایمونی دِلِه پابرجا ووئین، چون دِنِّنی گه شِمِه بِرارِن دِنیایی دِلِه هَین عذابایی هَمرا روبِرونِه. و اَزما گه یَکَم سختی و عذاب بَئینی، خِدایی گه فیضی جا پِرِ، گه شِمارِ مَسیحی دِلِه بَخونِسِه، تا وی اَبَدی جلالی دِلِه شریک ووئین، شِمارِ از نو بَنا کِنِّه و پایدار و پِر قدرت و پابرجا کِنِّه. سلطنت تا اَبَد و تا اَبَد ویسِه ووئه. آمین. سیلاسی طریق گه وِرِه یَتِه وفادارِ بِرار دِمِّه، شِمِنِه خِلاصِه بَنوِشتِمِه تا شِمارِ سِفارش هاکِنِم و شِمارِ اعلام هاکِنِم گه خِدایی حَیقی فیض هَینِه. اونی دِلِه پابرجا بَمونین. خاخِری گه بابِلی دِلِه دَرِه، ویگه شِمِه تَرا اِنتخاب بَوِه، شِمِنِه سلام رَسانِّه و همینجور می ریکا مَرقُس. هَمدیَرِ یَتِه خِشی هَمرا گه دوس داشتنی جا اِنِه، سلام هاکِنین. شِما هَمه ای سِه گه مَسیحی دِلِه دَرِنی، صِلح و سلامتی بیِه. شَمعونِ پِطرُسی طرفی جا، عیسی مَسیحی نوکر و رَسول، اونانیگه خِدایی عدالتی طریق و اَمِه نِجات دَهَنده عیسی مَسیح، ایمونی هِتی اَمِه ایمونی تَرا وِشونی نصیب بَوِه: فیض و صِلح و سلامتی، خِدا و اَمِه خِداوند عیسایی بشناسیَنی طریق، فَت و فِراوون شِمِنِه بیِه. وی الهی قِوّت دِشتِه اونچی گه زندگی و دینداری ای سِه لازِمِ رِه اَمارِه هادا. وی بِشناسینی خاطریِه گه اَمارِه شی جلال و خِبی ای سِه بَخونِسِه. گه هَینِنی طریق شی گَت و بااِرزشِ وَعده هارِه اَمارِه هادا، تا اونانی طریق الهی طبیعتی دِلِه شریک بَووئین و هون فسادی جا گه هوا و هَوَسی خاطری دِنیایی دِلِه دَرِه، آزاد بَووئین. هینسِه، تا بَتِنِنی تَقلّا هاکِنین تا خِبی رِه شی ایمونِ اضافِه هاکِنین، و خِبی ای هَمرا، معرفت، و معرفتی هَمرا، خویشتنداری، و خویشتنداری ای هَمرا، پایداری، و پایداری ای هَمرا، دینداری، و دینداری ای هَمرا، بِرارونِه دوس داشتن و بِرارونِه دوس داشتَنی هَمرا، مِحبت. چون اگه هَین صِفات شِمِه دِلِه بَمونِّه و ویشتَر بَوو، نِلنِه گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی بِشناسینی دِلِه، بی‌فایده و بی‌ثمر ووئین. چون هر کس گه هَین صفاتِ نارنِه، اَنّی کورِ گه شی لینگی پِشِ نَوینِه، و یادی جا بَوِردِه گه شی قدیمی گِناهِنی جا پاک بَوِه. پَس اِی بِرارِن، ویشتَر تَقلّا هاکِنین تا شی دعوت و اِنتخاب بَووئنِ ثابت هاکِنین، چون اگه هَین صفاتِ کار بَیرین هیچ وَخت دیم نَخارِنی. و هینجوری، شِمارِ کامِلاً اجازِه دِنِنِه گه خِداوند و اَمِه نجات دهنده عیسی مسیحی اَبَدی پادشاهی ای دِلِه بورین. پَس مِن خوایمِه هَین چیا هَمِش شِمِه یاد دَوو، هر چَن هَین چیارِه دِنِّنی و هون حَیقَتی دِلِه گه به دَس بیاردنی، پابرجانی. مِن فکر کِمِّه گه هَین دِرِسِ، تا هون موقِه گه هَین تَنی دِلِه دَرمِه، هَین صفاتِ شِمِه یاد بیارِم تا غیرتی بَووئین، چون دِمِّه خِیلی زود هَین تَنی جا دیرگا اِمِه، هَمونجور گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیح مِنِه هَم هادا. و تا بَتِمِّه تقلّا کِمِّه تا بَتِنّین بعدِ هَینگه هَین دِنیایی جا بوردِمِه هَمِش هَین چیارِه شی یاد بیارین. چون هون موقِه گه اَمِه خِداوند عیسی مسیحی قِوّت و وی بیموئنِ شِمارِ اِعلام هاکِردِمی، آسنیایی دِمال گه زرنگی ای هَمرا بَسات بَوِنِه نَشیمی، بَلگی شی چشی هَمرا وی جلالِ بَئیمی. چون هون موقِه گه وی، خِدای پیری جا جلال و احترام بَیتِه، یَتِه صدا هون شکوه و جلالی جا وِرِه بَرِسیه گه، «هَین می عزیزِ ریکائه گه ویجا راضیمِه.» اَما شِه هون آسِمونی صِدارِه گوشی هَمرا بِشنُسِمی، چون هون مِقَدّسِ کوهی سَر وی هَمرا دَوِمی. و اَما، پِیغمبرنی گَبارِه گه بِشِنِه اطمینان هاکِردنِ دارمی گه خِبِ شِمِه یاد دَوو، هِتی یَتِه لَمپایی تَرا گه ظِلِمادی دِلِه تابِنِه تا وختی گه صِبِ دَم بَوو و صبِ دَمی ستاره شِمِه دِلی دِلِه روشِن بَوو. پِش از هر چی، هَینِه شی یاد دارین گه مِقدَّسِ کیتابی نَبِوَّتایی جا هیچکدیم، خِدِ پِیغمبری تفسیر نیِه. چون هیچ نَبِوَّتی، آدمی ای اِراده ای هَمرا نیمو، بَلگی آدَمِن روح القدُسی طریق خِدایی طرفی جا گَب بَزونِه. ولی یَهودی قومی میِن، دِردِرو پِیغمبرن هَم دَوِنِه، هَمونجور گه شِمِه میِن هَم دِردِرو مَلِّمِن اِنِنِه گه یواشکی غلطِ تعالیم اُرِنِه گه بَتِنِّه بَکوشِه، و هون اَربابی گه وِشونِه بَخریه رِه هَشا کَشِنِنِه و هَینجوری ناخوکی بَلارِه شی سَر اُرِنِه. خِیلیا وِشونی بی عفتی ای دِمال شونِنِه، و وِشونی خاطری حَیقتِ راهِ، کِفر گِنِنِه. و شی طمعی راهی دِلِه دِردِرو گَبایی هَمرا، شِمِارِ غارت کِنِنِه. وِشونی محکومیت گه پِشتر تعیین بَوِه وِه، بیکار نَنیشتِه و وِشونی نابودی‌ نَفِتِه! چون اگه خِدا هون فِرِشتِگونی سَر گه گِناه هاکِردِنِه رَحم نَکِردِه، بَلگی وِشونِه جَهِنِمی سیاهچالی دِلِه ظِلمادی تاریکی بِسپارسِه تا داوری ای سِه وِشونِه دارِن؛ و اگه قدیمی دِنیارِه رَحم نَکِردِه، بلگی نوحِ گه عدالتی پیغِمِ بیاردِه هفت نفر دییَری هَمرا حِفظ هاکِردِه، اَزما هون طوفانِ بی دینِنی دِنیایی سَر بیاردِه اگه سُدوم و عَمورَه ای شهرارِه کِلین هاکِردِه و نابودی ای سِه محکوم هاکِردِه تا بی دینی ای آخر عاقبتی سِه درسِ عبرتی ووئه، و اگه لوط گه صالِح وِه و شریرِ آدمنی هرزگی ای جا سِتوه بیمو وِه رِه، نِجات هادا - چون هون صالِح مَردی هر روز وِشونی میِن زندگی کِردِه و وی صالِحِ جان، وِشونی زِشتِ کارایی جا گه وینِسِه و اِشنُسِه، عذابی دِلِه دَوِه- پَس خِداوَند دِنِّه چِتی صالِح آدمِنِ آزمودهایی جا نِجات هادِه و گناهکارِنِ داوری ای روزی مِکافاتی سِه دارِه.» بخصوص اونانیگه شی فاسِدِ هوا و هَوَسی خواسِّه هایی دِمال دَرِنِه و اقتِداره کِچیک اِشمارِنِه. وِشون اَنّی سَرکِش و مَغرورِنِه گه از هَینگه آسِمونی گَت گَتِه ایشونِ کِفر گِنِنِه ترسی نارِنِه؛ با هَینگه فِرشتِگون گه وشونی قِوّت و اقتدار گَتتَرِ، خِداوندی پِش، کِفری هَمرا وِشونِه حِکم نَکِنِنِه ولی وِشون، حیوونی تَرانِه گه شِعور نارِنِه و شی غریزه ای هَمرا رفتار کِنِنِه، گه دِنیا بیمونِه تا تَلِه ای دِلِه دَکِفَن و هلاک بَوون، و هون چیایی گه نَتِنِنِه بِفَهمِنِ کِفر گِنِنِه و شی فسادی دِلِه هلاک وونِنِه و هون بَدی ای عوض گه هاکِردِنِه، بَدی وینِنِه. وِشونی خِشی روشِنِ روزی دِلِه عیش و نوش هاکِردَنِه. وِشون کثیفِ لَکِه‌هاینِه گه شِمِه هَمرا مِهمونی اِنِنِه، گول بَزوئنی جا کیف کِنِنِه و اونی جا دَس نَکِشنِنِه. وِشونی چِش زِنایی جا پِرِ گه گِناه هاکِردنی جا سِئر نَوونِه. وِشون جَوونِنی گه سِس هَسِّنِه رِه تَلِه دیم دِنِنِه، وِشونی دِل طمع‌ هاکِردَنی دِلِه ماهرِ! لعنتی وچیلِنِه! وِشون راسِ راهِ وِل هاکِردِنِه و گِمراه بَوِنِه، وِشون بَلعام، بِعوری ریکائی راهِ پِش بَیتِنِه گه ناراسی ای مِزِّ دوس داشتِه. ولی بَلعام شی بَدِ کارایی سِه سَراکو بَوِه، یَتِه بی زِوونِ خَر آدمی اَوازی هَمرا گب بَزو، و هون پِیغمبری خِلگَری ای کارایی دَمِ بَیتِه. هَین دِردِرو مَلِّمِن، هِتی خِشک هایتِ چِشمِه‌ ها و مِهی تَرانِه گه تورِ وایی هَمرا حرکت کِنِنِه و ظِلِمادی تاریکی وِشونی سِه تعیین بَوِه. چون بِلَنِ اَوازی هَمرا گَبایی زَنِنِه گه غِرور و نِفهمی ای جا پِرِ، اونانیگه سختی ای هَمرا بَدِ آدمنی چنگی جا دَربوردِنِه رِه، شی هوا و هوسی تَلِه ای دِلِه دیم دِنِنِه. وِشونِه آزادی ای وَعدِه رِه دِنِنِه، ولی شِه وِشون، فِسادی نوکَرِنِ، چون هر چی گه آدمی سَر سِوارِه، آدمی هونی نوکر وونِه. چون اگه اونانیگه بعدِ هَینگه خِداوَند و اَمِه نجات دَهَنِده عیسی مَسیحِ بِشناسینِه، دِنیایی فسادی جا دَس بَکِشینِه، اگه یَکَش دییَر هون چیایی دِلِه گِرِفتار بَوون و شِکست بَخارِن، وِشونی آخرعاقبت اوَّلی جا هَم بَدتر وونِه. بهتَر وِه گه از اوَّل، صالِحی ای راه رِه نِشناسینِه، تا هَینگه بعد از بِشناسیَن، هون مِقَدَّسِ حِکمی جا گه وِشونِه بِسپارِس بَوِه، رو دَگِردانِن. هَین مَثَل هون چی ای خَوَری گَب زَنِّه گه وِشونی سِه پِش بیمو: «سگ شی لُو بیاردی سَر گِردنِه»، و «بَشوردِه خی، لَشی دِلِه غلت خارنِه.» اِی عَزیزِن، هَین دِوّمین نامِئه گه دِ شِمِنِه نِویسِمِه. هر دِتا نامِه رِه هَین نیّتی هَمرا شِمِنِه بَنوِشتِمِه تا شِمِه یاد بیارِم و شِمِه پاکِ فِکرارِ شوقی سِه بیارِم، تا هون کلامی گه مِقدَّس پِیغمبرنِ پِشتر بُتِنِه، و خِداوند و اَمِه نِجات دَهَنده ای حِکم، گه رسولنی طریق شِمارِ هادا رِه شی یاد بیارین پِش از هر چی، دِنّین گه آخرین روزایی دِلِه اونانی گه مسخره کِنِنِه، اِنِنِه گه شی پلیدِ خواسِّه هایی دِمال دَرِنِه و مَسخره وار گِنِنِه: «پَس وی بیموئنی وَعدِه چی بَوِه؟ چون از وختی گه اَمِه پیرِن بَمِردِنِه، هَمه چی هَمونجوریه گه از اوَّلِ دِنیا وِه!» چون، وِشون عمداً هَین حَیقتِ ندید گیرِنِه گه آسِمونِن پِشتر دَوِه و زمین اُوئی جا و اُوئی طریق و خِدایی کلامی هَمرا شِکل بَیتِه؛ و هَمین اُوئی طریق، هون دِنیایی گه اون موقِه وجود داشتِه غَرق و نابود بَوِه. ولی هَمون کلامی هَمرا، آسِمونِن و زَمینی گه اَلَن وینِنی، تَشی سِه جَم بَوِه، و تا بی دینِنی هلاک بَووئن و داوری ای روزی سِه دارِنِه. ولی اِی عَزیزِن، هَین حَیقتِ ندید نَئیرین گه خِداوندی وَر یَتِه روز هِتی هزار سالِ و هِزار سال هِتی یَتِه روزی تَرائه. برخلافِ بعضیایی گِمون خِداوَند شی وعده ای اَنجام هادائنی دِلِه دیر نَکِنِّه، ولی هینجور نیِه، بَلگی شِمِه هَمرا صَبورِ، چون نَخواینِه هیچکَس هَلاک بَوو، بَلگی خواینِه هَمه توبِه هاکِنِن. ولی خِداوَند عیسایی دَگِرِسنی روز هِتی دِزّی تَرا اِنِه، هون موقِه آسِمونِن یَتِه گَتِه صدایی هَمرا از بِین شونِه و سِتارگون تَش گیرِنِه و نابود وونِنِه، زمین و دِشتِه وی کارا معلوم وونِه». اِسا گه دِشتِه هَین چیا دِ نابود وونِنِه، شِما وِنِه چیجور مَردِنی ووئین؟ شِما وِنِه یَتِه مِقدَّس و دیندارِ زندگی دارین خِدایی روزی چِش بِرا ووئین و هَینِسه گه خِدایی روز زودتر بیِه تَقلّا هاکِنین، هون روزی دِلِه گه آسِمونِن تَش گیرِنِه و نابود وونِنِه، و آسِمونی ستارگون تَشی گَرمی ای جا ذوب وونِنِه. ولی اَما طبقِ وی وَعدِه، جَدیدِ آسِمونِن و جدیدِ زَمینی چِش بِرامی گه اونی دِلِه هر چی گه خدایی دیدی جا دِرِسِ، دَرِه. پَس اِی عَزیزِن، اِسا گه هَین چیایی اِنتِظارِ کَشِنِنی، خِیلی تقلّا هاکِنین گه وی دید بی‌لکه و بی‌عیب ووئین، و صِلح و سلامتی ای دِلِه دَووئین. و اَمِه خِداوندی صَبرِ نِجات دِنِّین، هَمونجور گه اَمِه عزیزِ بِرار پولُس هَم طِبقِ هون حکمتی گه وِرِه هادا بَوِه، شِمِنِه بَنوِشتِه. وی شی دِشتِه نامه‌هایی دِلِه وختی گه هَین چیایی جا گَب زَنِّه نِویسِنِه. وی نامه‌ هایی دِلِه چیایی بَنوِشت بَوِه گه اونِنی بِفَهمِسَن سَختِ، و نادونِ آدمِن و سِس ایمونِن هونی دِلِه دَس وَرِنِه، هَمونجور گه دییَر مِقَدّسِ نِوشتِه هایی هَمرا هَینجور کِنِنِه، و هَین وِشونی نابودی ای باعث وونِه. پَس شِما اِی عَزیزِن، اِسا گه هَینِه دِنِّنی، مِواظب ووئین نَکِنِه بی‌دینِنی نادِرِسِ راهی دِلِه گِمراه بَووئین، و شی پایداری رِه از دَس هادین، بَلگی اَمِه خِداوند و نِجات دَهَنده عیسی مَسیحی فیض و بِشناسینی دِلِه رشد هاکِنین، گه وِرِه از اَلَن تا اَبَد جلال ووئه! آمین. اونچی گه از اوَّل دَوِه، اونچی گه بِشنُسِمی و شی چِشی هَمرا بَئیمی، اونچی گه وِرِه هارشیمی و شی دَسی هَمرا لَمس هاکِردِمی، یَعنی زندگی ای کَلام گه اونِه شِمِار اعلام کِمِّی. زندگی ظاهر بَوِه؛ اَما اونِه بَئیمی و اونِه گِواهی دِمی. اَبَدی زندگی رِه شِمِارِ اعلام کِمّی، هَمون اَبَدی زندگی گه پیری هَمرا دَوِه و اَمارِه ظاهر بَوِه. هون کَلام گه اَما بَئیمی و بِشنُسِمی رِه شِمِارِ اِعلام کِمّی تا شِما هَم اَمِه هَمرا رِفاقت دارین؛ حَیقَتاً هَم گه اَمِه رِفاقت پیری هَمرا و وی ریکا عیسی مَسیحی هَمرائِه. اَما هَینِه شِمِسِه نِویسمی تا اَمِه خِشالی کامِل بَوو. هَینِه پِیغِمی گه ویجا بِشنُسِمی و شِمِارِ اعلام کِمّی گه: خِدا نورِ و هیچ تاریکی ای اَصلاََ وی دِلِه دَنیِه. اگه اَما بُئیم وی هَمرا رِفاقَت دارمی، در حالی گه تاریکی ای دِلِه زندگی کِمّی، دِرو زَمّی و حَیقَتِ عَمَل نَکِمّی. ولی اگه نوری دِلِه زندگی هاکِنیم، هَمونجور گه وی نوری دِلِه دَرِه، هَمدیَری هَمرا رِفاقت دارمی و وی ریکا عیسایی خون اَمارِه دِشتِه گِناهی جا پاک کِنِّه. اگه بُئیم گه گِناه نارمی، شِرِه گول بَزومی و اَمِه دِلِه حَیقتی دَنیِه. اگه اَما شی گِناهِنِ اعتراف هاکِنیم، وی گو وَفادار و عادلِ، اَمِه گِناهِنِ بَخشِنِه و هر نادِرسی ای جا اَمارِه پاک کِنِّه. اگه بُئیم گِناه نَکِردِمی، اَما وِرِه دِروزَن کِمّی و وی کَلام اَمِه دِلِه دَنیِه. می کِچیک وَچیلِه، هَینِه شِمِسِه نِویسِمِه تا گِناه نَکِنین. ولی اگه کَسی گِناهی هاکِردِه، یَتِه مِدافع پیری وَر دارمی، یَعنی عیسای مَسیحِ صالِح. عیسی اَمِه گِناهِنی کَفّارِئِه، و نا فقط اَمِه گِناهِنِ، بَلگی دِشتِه عالَمی گِناهِنِ. ایجِه دَری دِمّی وِرِه اِشناسِمی اگه وی احکامِ بِجا بیاریم. هر کی گه گِنِه ”وِرِه اِشناسِنِه“، ولی وی احکامِ بِجا نیارنِه، دِروزَنِ و حَیقَت وی دِلِه دَنیِه. ولی هر کی گه وی کَلامِ بِجا اُرنِه، حَیقَتاً خِدایی مِحبت وی دِلِه کامِل بَوِه. هَینجوری اَما دِمّی گه وی دِلِه دَرِمی: هر کی گه گِنِه وی دِلِه مُونِّه، وِنِه هَمونجور زندگی هاکِنِه گه وی زندگی کِردِه. اِی عَزیزِن، مِن یَتِه تازِه حِکم شِمِسِه نَنویسمِه، بَلگی یَتِه قَدیمی حِکم نِویسِمِه گه از اوَّل داشتِنی. هَین قَدیمی حِکم، هَمون پِیغِمِ گه بِشنُسِنی. با هین حال، یَتِه تازِه حِکم شِمِسِه نِویسِمِه گه وی حَیقَت وی دِلِه و شِمِه دِلِه هَم آشکارِ، چون تاریکی گِذِرنِه و حَیقی نور هَمین اَلَن هَم دِ تابِنِه. هر کی گه گِنِه نوری دِلِه دَرِه ولی شی بِراری جا بیزارِ، حَلا تاریکی ای دِلِه به سَر وَرنِه. هر کی گه شی بِرارِ دوس دارنِه نوری دِلِه مونِّه، و وی دِلِه هیچ‌ دَلیلی لَغزِشی سِه دَنیِه. ولی هر کی گه شی بِراری جا بیزارِ، تاریکی ای دِلِه دَرِه و تاریکی ای دِلِه قَدَم زَنِّه. و وی نَئُونِّه کِجِه شونِه، چون تاریکی وی چِشِ کُور هاکِردِه. شِمِسِه نِویسِمِه، اِی کِچیک وَچیلِه، چون شِمِه گِناهِن وی اِسمی خاطری بَخشیدِه بَوِه. شِمِسِه نِویسِمِه، اِی پیرِن، چون ویگه از اوَّل دَوِه رِه، بِشناسینی. شِمِسِه نِویسِمِه، اِی جَوونِن، چون هون شَریری سَر پیروز بَوِنی. شِمِسِه نِویسِمِه، اِی وَچیلِه، چون پیرِ بِشناسینی. شِمِسِه نِویسِمِه، اِی پیرِن، چون ویگه از اوَّل دَوِه رِه، بِشناسینی. شِمِسِه نِویسِمِه، اِی جَوونِن، چون قِدّارِنی و خِدایی کَلام شِمِه دِلِه مونِّه، و هون شَریرِ حریف بَوِنی. دِنیا و اونچی گه اونی دِلِه دَرِه رِه، دوس نارین. اگه کَسی دِنیارِه دوس دارِه، پیری مِحبت وی دِلِه دَنیِه. چون هر چی دِنیایی دِلِه دَرِه، یَعنی جِسمی هَوا و هَوَسیشون، چِشی هَوا و هَوَسیشون، زندگی ای غِرور، نا پیری جا بَلگی دِنیایی جائِه. دِنیا و وی هَوا و هَوَسیشون گِذِرنِه، ولی اونیگه خِدایی اِرادِه رِه بِجا اُرنِه، تا اَبَد بِجا مونِّه. وَچیلِه، هَین آخرین ساعَتِ و هَمونجور گه بِشنُسِنی ’ضِدِّمسیح‘ اِنِه، اَلَن هَم خِیلی ضِدِّ مَسیحِن بیمونِه، هَیجِه دَری فَهمِمی گه آخرین ساعتِ. وِشون اَمِه میِنی جا دیرگا بوردِنِه، ولی اَمِه جا نَوِنِه؛ چون اگه اَمِه جا وِنِه، اَمِه هَمرا مونِسِنِه. ولی وِشونی بوردَن نِشون هادا گه وِشون هیچکِدیم اَمِه جا نَوِنِه. ولی شِما هون قُدّوسی طریق مَسح بَوِنی، و دِشتِه شِما هَمه چیرِه دِنِنی. مِن شِمِسِه نِویسِمِه، نا هَینِسه گه حَیقَتِ نَئونِنی، بَلگی هَینِسه گه اونِه دِنِّنی، و هَینِسه گه هیچ دِرویی حَیقَتی دِلِه دَنیِه. دِروزَن کیِه، جز هون آدَمی گه عیسایی موعود ووئَنِ اِنکار کِنِّه؟ هَینجور آدَم هَمون ’ضِدِّ مسیحِ‘ گه هَم پیر و هَم ریکارِه اِنکار کِنِّه. هر کی ریکارِه اِنکار هاکِنِه، پیرِ هَم نارنِه، و هر کی ریکارِه اعتراف هاکِنِه، پیرِ هَم دارنِه. بِلین اونچی گه از اوَّل بِشنُسِنی شِمِه دِلِه بَمونِّه؛ اگه اونچی گه از اوَّل بِشنُسِنی شِمِه دِلِه بَمونِّه، اَزما شِما هَم، پیر و ریکائی دِلِه مونِّنی. و هَین اونچیِه گه وی اَمارِه وَعدِه هادا، یَعنی اَبَدی زندگی. مِن اونانی خَوَری شِمِسِه هَینِنِه بَنوِشتِمِه گه تَقّلا کِنِنِه شِمارِ گِمراه هاکِنِن. ولی شِمِه خَوَری وِنِه بُئِم هون مَسحی گه ویجا بَیتِنی، شِمِه دِلِه مُونِّه و نیازی نارِنی کَسی شِمارِ تَعلیم هادِه، بَلگی وی مَسح هَمه چی ای خَوَری شِمارِ تعلیم دِنِه. هون مَسح حَیقیِه، نا دِرو. پَس هَمونجور گه شِمارِ تعلیم هادا وی دِلِه بَمونین. اِسا، اِی وَچیلِه، وی دِلِه بَمونین تا موقِه ای گه وی ظهور هاکِنِه مِطمَئِن ووئیم و وی بیموئَنی موقِه ویجا شَرمَندِه نَووئیم. اگه شِما بِفَهمِسِنی گه وی صالِحِ، شِما دِنِّنی اونیگه صالِح ووئَنِ بِجا اُرنِه، ویجا دِنیا بیمو. هارشین پیر چَنّی اَمارِه مِحبت هاکِردِه تا اَما خِدایی وَچیلِه بَخونِس بَووئیم! و هَمینجور هَم هَسمی! هَینِسِئه گه دِنیا اَمارِه نِشناسِنِه، چونگه وِرِه نِشناسیِه. اِی عَزیزِن، اَما اَلَن خِدایی وَچیلِمی، ولی حَلا اونچی گه قَرارِ بَووئیم آشکار نَوِه. ولی دِمّی هون موقِه گه وی ظِهور هاکِنِه وی تَرا وومی، چون وِرِه اونجور گه هَسِّه ویمّی. هر کی وِرِه هَینجور اِمیدی دارنِه، شِرِه پاک کِنِّه، هَمونجور گه وی پاکِ. هر کی گِناهی دِلِه زندگی کِنِّه شریعتی علِیه زندگی کِنِّه؛ گِناه، شریعتی علِیه عمل کِنِّه. شِما دِنِّنی گه وی ظِهور هاکِردِه تا گِناهِنِ از بِین بَوِرِه. وی دِلِه هیچ گِناهی دَنیِه. اونیگه وی دِلِه مونِّه گِناهِ اِدامِه نَدِنِه. اونیگه گِناهِ اِدامِه دِنِه، وِرِه نا بَئیِه و نا بِشناسیِه. اِی کِچیک وَچیلِه، نِلین هیچکَسی شِمارِ گِمراه هاکِنِه. هر کی گه صالِح آدَمی ای تَرا عَمَل هاکِنِه، صالِحِ، هَمونجور گه وی صالِحِ. اونیگه گِناهی دِلِه زندگی کِنِّه اِبلیسی جائِه، چون ابلیس از هَمون اول گِناهکار وِه. هَینِسه خِدایی ریکا ظِهور هاکِردِه تا اِبلیسی کارارِه باطل هاکِنِه. اونیگه خِدایی جا دِنیا بیمو گِناهی دِلِه زندگی نَکِنِّه، چون خِدایی ذات وی دِلِه مُونِّه؛ هون آدَم نَتِنِّه گِناه هاکِردَنِ اِدامِه هادِه، چون هون آدَم خِدایی جا دِنیا بیمو. خِدایی وَچیلِه و اِبلیسی وَچیلِه هَینجور معلوم وونِنِه: هر کَس اونچی گه دِرِسِ رِه اَنجام نَدِنِه، خِدایی جا نیِه، و هَمینجور کسی گه شی بِرارِ دوس نارنِه، خدایی جا نیِه. هَین هَمون پِیغِمیِه گه از اوَّل بِشنُسِنی، گه وِنِه هَمدیَرِ دوس داریم. اَما نِنِه قائنی تَرا ووئیم هَمونگه هون شَریری جا وِه و شی بِرارِ بَکوشتِه. و چه وِرِه بَکوشتِه؟ چون وی اعمال بَد وِه و وی بِراری اعمال دِرِس وِه. اِی بِرارِن، تَعَجِب نَکِنین از هَینگه دِنیا شِمِه جا بیزارِ، اَما دِمّی گه مرگی جا رَد بَوِمی و زندگی ای سِه بَرِسیمی، چون بِرارِنِ دوس دارمی. هر کی مِحَبت نَکِنِّه، مَرگی دِلِه مونِّه. هر کی گه شی بِراری جا بیزار ووئِه قاتِلِ، و شِما دِنِّنی گه هیچ قاتِلی دِلِه اَبَدی زندگی نَمونِّه. اوجِه دَری مِحبَتِ بِشناسیمی گه وی شی جانِ اَمِه راهی سِه بِشتِه، و اَما هَم وِنِه شی جانِ بِرارِنی راهی سِه بِلیم. ولی اگه یَنَفر دِنیایی مالِ دارِه، و شی بِرارِ بَوینِه گه مِحتاجِ، با هَین وجود شی دِلی دَرِ وی رو دَوِنِّه، خِدایی مِحبت چِتی هَینجور آدَمی دِلِه مونِّه؟ اِی کِچیک وَچیلِه، بیئین مِحبَت هاکِنیم، نا زِوونی و گَب بَزوئَنی دِلِه، بَلگی عَمل و حَیقتی دِلِه! هَینِسه دِمّی گه حَیقتی جا هَسمی، و بَتِمّی شی دِلِ خِدایی حِضور مِطمَئِن هاکِنیم، چون هر وَخت اَمِه دِل اَمارِه مَحکوم هاکِنِه، خِدا اَمِه دِلی جا گَت تَرِ و هَمه چیرِه دِنِّه. اِی عَزیزِن، اگه اَمِه دِل اَمارِه مَحکوم نَکِنِه، خِدایی حِضور مِطمَئنمی و هر چی ویجا بَخوایم گیرمی، چون وی اَحکامِ عمل کِمّی و اونچی گه وِرِه خِشال کِنِّه رِه کِمّی. و وی حِکم هَینِه گه وی ریکا عیسای مَسیحی اِسمِ ایمون بیاریم و هَمدیَرِ مِحبت هاکِنیم، هَمونجور گه اَمارِه دَستور هادا. هر کی وی اَحکامِ عمل هاکِنِه، خدایی دِلِه مُونِّه و خِدا هَم وی دِلِه مونِّه. ایجِه دَری دِمّی گه وی اَمِه دِلِه مونِّه، یَعنی هون روحی هَمرا گه اَمارِه هادا. اِی عَزیزِن، هر روحِ باوَر نَکِنین، بَلگی روحیشونِه آزمود هاکنین گه خِدایی جانِه یا نا. چون دِنیایی دِلِه خِیلی دِردِرو پِیغَمبَرِن دَرِنِه. خِدایی روحِ هَینجوری اِشناسِمی: هر روح گه اعتراف هاکِنِه عیسی مسیح آدَمی جِسمی دِلِه بیمو، خِدایی جائِه. و هر روح گه عیسی رِه اعتراف نَکِنِّه، خِدایی جا نیِه. هَین هَمون ’ضِدِّ مسیحِ‘ روحِ گه بِشنُسِنی اِنِه و اَلَن هَم دِنیایی دِلِه دَرِه. اِی کِچیک وَچیلِه، شِما، خِدایی جا هَسِّنی و وِشونِه حریف بَوِنی، چون اونیگه شِمِه دِلِه دَرِه اونی جا گه دِنیایی دِلِه دَرِه گَت تَرِ. وِشون دِنیایی جانِه، هَینِسه اونچی گِنِنِه دِنیایی جائِه و دِنیا وِشونِه گوش دِنِه. اَما خِدایی جامی. اونیگه خِدارِه اِشناسِنِه، اَمارِه گوش دِنِه؛ اونیگه خِدایی جا نیِه، اَمارِه گوش نَدِنِه. هَینجوری حَیقتِ روح و گِمراهی روحِ هَمدیری جا اِشناسِمی. اِی عَزیزِن، بیئِین هَمدیَرِ مِحَبت هاکِنیم، چون مِحَبت خِدایی جائِه و هر کی مِحَبت کِنِّه، خِدایی جا دِنیا بیمو و خِدارِه اِشناسِنِه. اونیگه مِحَبت نَکِنِّه، خِدارِه نِشناسیِه، چون خِدا مِحَبتِ. خِدایی مِحبت هَینجوری اَمِه میِن ظاهِر بَوِه گه خِدا شی یَتّا ریکارِه دِنیایی دِلِه بَرِسانیِه تا وی طریق زندگی داریم. مِحَبت هَمینِه، نا اونگه اَما خِدارِه مِحَبت هاکِردِمی، بَلگی وی اَمارِه مِحَبت هاکِردِه و شی ریکارِه بَرِسانیِه تا اَمِه گِناهِنی کَفّارِه ووئِه. اِی عَزیزِن، اگه خِدا هَینجوری اَمارِه مِحَبت هاکِردِه، اَما هَم وِنِه هَمدیَرِ مِحَبت هاکِنیم. هیچکی هیچ وَخت خِدارِه نَئیِه؛ اگه هَمدیَرِ مِحبت هاکِنیم، خِدا اَمِه دِلِه مونِّه و وی مِحبت اَمِه دِلِه کامل بَوِه. هَیجِه دَری دِمّی گه وی دِلِه مُومّی و وی اَمِه دِلِه، چون وی شی روحی جا اَمارِه هادا. و اَما بَئیمی و گِواهی دِمی گه پیر، شی ریکارِه بَرِسانیِه تا دِنیایی نِجات دَهندِه ووئِه. اونیگه اعتراف کِنِّه عیسی خِدایی ریکائِه، خِدا وی دِلِه مونِّه و وی خِدایی دِلِه. پَس اَما هون مِحبتی گه خِدا اَمِسِه دارنِه رِه بِشناسیمی و اونِه باوَر دارمی. خِدا مِحبتِ و اونیگه مِحبتی دِلِه مونِّه، خِدایی دِلِه مونِّه و خِدا وی دِلِه مونِّه. هَینجوری مِحبَت اَمِه دِلِه کامِل وونِه تا داوَری روز مِطمئن ووئیم. چون هَین دِنیایی دِلِه اَما هَمونجورمی گه وی هَسِّه. مِحبتی دِلِه تَرس دَنیِه، بَلگی کامِلِ مِحبت تَرسِ دیرگا کِنِّه؛ چون تَرس تَنبیهی جا سَرچِشمِه گیرنِه و اونیگه تَرسِنِه، مِحبتی دِلِه کامِل نَوِه. اَما مِحبت کِمّی چون اَوَّل وی اَمارِه مِحَبت هاکِردِه. اگه کَسی گِنِه گه خِدارِه دوس دارمِه، و شی بِراری جا بیزارِ، هون آدَم دِروزَنِه. چون هون کسی گه شی بِرار گه وینِّه رِه دوس نارنِه، نَتِنِّه خِدایی گه نَئیِه رِه، دوس دارِه. اَما هَین حِکمِ ویجا بَیتِمی گه هر کی خِدارِه دوس دارنِه، شی بِرارِ هَم وِنِه دوس دارِه. هر کی ایمون دارنِه عیسی هَمون مَسیحِ موعودِ، خِدایی جا دِنیا بیموئِه؛ هر کی پیرِ دوس دارنِه، اونیگه ویجا دِنیا بیمو رِه هَم دوس دارنِه. اَما هَیجِه دَری دِمّی خِدایی وَچیلِه رِه دوس دارمی گه خِدارِه دوس دارمی، و وی اَحکامی جا اِطاعَت کِمّی. چون خِدایی دوس داشتن هَینِه گه وی اَحکامِ عمل هاکِنیم. و وی اَحکام سنگین نیِه. چون هر کی خِدایی جا دِنیا بیمو وو، دِنیارِه حریف وونِه. اَمِه ایمون، هون پیروزی ای گه دِنیاره شکست هادا. کی بَتِنِّه دِنیارِه حریف بَوو؟ بِجِز اونگه ایمون دارنِه عیسی خِدایی ریکائِه؟ وی اونیِگه اُو و خونی هَمرا بیمو، یَعنی عیسی مَسیح. نا فقط اُوئی هَمرا، بَلگی اُو و خونی هَمرا؛ و خِدایی روحِ گه گِواهی دِنِه، چون خِدایی روح، حَیقَتِ. چون هَین سِه تانِه گه گِواهی دِنِنِه: خِدایی روح و اُو و خون؛ و هَین سِه تایی گِواهی یَتّائِه. اگه اَما آدَمِنی گِواهی رِه قَبول کِمّی، خِدایی گِواهی گَت تَرِ، چون گِواهی ایِه گه خِدا شِه، شی ریکائی خَوَری هادا. هر کی خِدایی ریکارِه ایمون دارنِه، هَین گِواهی رِه شی دِلِه دارنِه. اونیگه خِدارِه ایمون نیارِه وِرِه دِروزَن بِشمارِسِه. چون هون گِواهی ای گه خِدا شی ریکائی خَوَری هادا رِه قَبول نَکِردِه. هون گِواهی هَینِه گه خِدا اَمارِه اَبَدی زندگی هادا، و هَین زندگی وی ریکائی دِلِه دَرِه. اونیگه ریکارِه دارنِه، زندگی رِه دارنِه، و اونیگه خِدایی ریکارِه نارنِه، زندگی رِه نارنِه. مِن هَین چیارِه شِمِسِه نِویسِمِه گه خِدایی ریکائی اِسمِ ایمون دارِنی، تا دِنّین گه اَبَدی زندگی رِه دارِنی. هَین هَمون اطمینانیه گه وی وَر دارمی، اگه اَما طِبق وی اِرادِه یَچی بَخوایم، وی اَمارِه اِشنُنِه. و اگه دِمّی گه هر اونچی ویجا بَخوایم وی اَمارِه اِشنُنِه، پَس مِطمَئنمی اونچی گه ویجا بَخوایسمی رِه، بَیتِمی. اگه یَنَفَر بَوینِه وی بِرار گِناهی کِنِّه گه مرگی سِه خَتم نَوونِه، دِعا هاکِنِه و خِدا وِرِه زندگی دِنِه. هَینِه اونی خَوَری گِمِه گه وی گِناه مرگی سِه خَتم نَوونِه. گِناهی دَرِه گه مرگی سِه خَتم وونِه، مِن هَینجور گِناهی خَوَری نُمِه گه وِنِه دِعا هاکِردَن. دِشتِه نادِرسِ کار گِناهِ، ولی گِناهی هَم دَرِه گه مرگی سِه خَتم نَوونِه. اَما دِمّی گه هر کی خِدایی جا دِنیا بیمو وو، گِناه رِه اِدامِه نَدِنِه، بَلگی عیسی گه ’خِدایی جا دِنیا بیمو‘ وِرِه حِفظ کِنِّه و هون شَریری دَس وِرِه نَرِسِنِه. اَما دِمّی گه خِدایی جامی و دِشتِه دِنیا هون شریری قِدرتی بِن دَرِه. هَمینجور هَم دِمّی گه خِدایی ریکا بیمو و اَمارِه فَهم هادا تا ویگِه حَیقیِه رِه بِشناسیم، و اَما وی دِلِه گه حَیقیِه دَرمی، یَعنی وی ریکا عیسی مَسیحی دِلِه. وی خِدای حَیقی و اَبَدی زندگیه. اِی کِچیک وَچیلِه، شِرِه بِتیشونی جا حِفظ هاکِنین. شِیخی جا، مِحتَرَمِ خانِم و وی وَچیلِه رِه گه ’حَیقَتی‘ دِلِه وِشونِه دوس دارمِه - و نا فقط مِن، بَلگی دِشتِه اونانیگه حَیقَتِ بِشناسینِه - هون حَیقَتی خاطری گه اَمِه دِلِه دَرِه و تا اَبَد اَمِه هَمرا مُونِّه. فیض و رَحمَت و سلامتی خِدای پیری طرفی جا و عیسی مَسیحی طرفی جا، هون پیری ریکا، حَیقَت و مِحَبتی دِلِه اَمِه هَمرا مُونِّه. مِن خِیلی خِشال بَوِمِه گه بِفهمِسِمِه تی وَچیلِه ای جا بعضیا طبقِ هَمون حِکمی گه پیری جا بَیتِمی، ’حَیقَتی‘ دِلِه زندگی کِنِنِه. اِسا، عزیزِ خانِم، تیجا یَتِه دَرخواس دارمِه. نا اونگه یَتِه تازِه حِکم تِنِه بَنویسَم، بَلگی هَمون حِکم گه از اوَّل داشتِمی، گه هَمدِیَرِ مِحَبَت هاکِنیم. و مِحَبت هَینِه گه اَما طِبقِ وی اَحکام زندگی هاکِنیم. اَرِه، هَمونجور گه از اوَّل بِشنُسِنی وی حِکم هَینِه گه مِحَبتی دِلِه زندگی هاکِنین. چون دِنیایی دِلِه خِیلی حِقِّه بازِ آدَمِن دَرِنِه، گه وِشون اعتراف نَکِنِنِه عیسی مسیح آدَمی جِسمی دِلِه بیمو. هَینجور آدَم، هَمون حِقِّه باز و ضِدِّ مَسیحِ. هوشیار ووئین تا هون کاری ثَمرِه گه اَما هاکِردِمی رِه به باد نَدین، بَلگی یَتِه کامِلِ پاداش بَیرین. هر کَسی گه مَسیحی تَعلیمی جا پِشتر بورِه و اونی دِلِه ثابت نَمونِّه، خِدارِه نارنِه. هر کسی گه هون تَعلیمی دِلِه ثابت بَمونِّه، هَم پیرِ دارنِه و هَم ریکارِ دارنِه. اگه کَسی شِمِه وَر بیِه و هَین تَعلیمِ نیارِه، وِرِه شی خِنِه راه نَدین و وِرِه خِش بیموئی نُئین؛ چون اونیگه وِرِه خِش بیموئی بُئِه، وی شَریرِ اَعمالی دِلِه شریک وونِه. هر چَن خِیلی چیا دارمِه گه شِمِسِه بَنویسَم، ولی نَخوایمِه مِرَّکَب و کاغذی هَمرا ووئِه. بَلگی اِمید دارمِه شِمِه وَر بیئِم و رُو دَر رُو گَب بَزِنیم تا اَمِه خِشالی کامِل بَوو. تی مِحتَرَمِ خاخِری وَچیلِه، تِنِه سلام رَسانِنِه.[آمین!] شیخی جا، عزیزِ گایوسِ گه مِن وِرِه ’حَیقَتی‘ دِلِه دوس دارمِه. اِی عزیز، می دِعا هَینِه گه هَمه چی شِمِسِه خِب پِش بورِه و سَلامت ووئین، و هَمینجور تی جان هَم سلامتی ای دِلِه دَوو. چون خِشال بَوِمِه هون موقِه گه بِرارِن بیمونِه و تی وفاداری گه حَیقتی دِلِه زندگی کِنِّی رِه گِواهی هادانِه. هیچی مِنِه هَینی جا ویشتَر خِشال نَکِنِّه گه بِشنُئَم می وَچیلِه ’حَیقَتی‘ دِلِه زندگی کِنِنِه. اِی عزیز، تو دِشتِه کارایی دِلِه بِرارِنی سِه، شی اَمانتِ هَم دِنی، بِخصوص هَینگه تی وَر غَریبِنِه. وِشون هَم کلیسایی وَر تی مِحبتِ گِواهی هادانِه؛ پَس خِب کاری کِنّی اگه وِشونِه اونجور گه خِدایی شَأنِ، سفری سِه راهی هاکِنی. چون وِشون هون اِسمی خاطری سَفر هاکِردِنِه و غیرِیهودیِنی جا هیچ کِمکی نَیتِنِه. پَس اَما وِنِه هَینجور آدَمِنی تَرا رِه کِمَک هاکِنیم تا بَتِنّیم وِشونی هَمرا حَیقَتی سِه هَمکار ووئیم. مِن یَچی کلیسایی سِه بَنوِشتِمِه، ولی دیوتْرِفیس گه دوس دارنِه شِرِه اوِّل دِنِّه، اَمِه اِقتدارِ اَهمیَّت نَدِنِه. پَس اگه مِن بیئِم، کارایی گه وی کِنِّه رِه رسیدگی کِمِّه، چون غَرَضی هَمرا اَمِه علِیه گِنِه، هَینِ هَم قانع نَوِه، بِرارِنِ هَم قَبول نَکِنِّه؛ و وی بِرارِنی هَم گه خواینِنِه وِشونِه قَبول هاکِنِنی دَمِ گیرنِه و کلیسایی جا دیرگا کِنِّه. اِی عزیز، بَدی رِه شی سَرمَخش نَکِن، بَلگی خِبی ای جا سَرمَخش بَئیر، اونیگه خِبِ کار کِنِّه خِدایی جائِه، ولی اونیگه بَدِ کار کِنِّه خِدارِه نَئیِه. هَمه دیمیتریوسی خَوَری خِبِ گِواهی دِنِنِه، حتّی خِدِ حَیقت. اَما هَم هَینجور گِواهی دِمی و دِنّی گه اَمِه گِواهی راسِ. خِیلی چیا داشتِمِه تِنِه بَنویسِم، ولی نَخوایمِه قَلَم و مِرَکّبی هَمرا ووئِه. اِمید دارمِه خِیلی زود تِرِه بَوینِم و رُو دَر رُو گَب بَزِنیم. سَلامت ووئین! رَفِقِن تِنِه سَلام رَسانِنِه. تَک تَکِ رَفِقِنِ به اِسم سَلام بَرِسان. یهودایی طرفی جا، عیسی مَسیحی نوکر و یعقوبی بِرار، اونانیگه بَخونِس بَوِنِه خِدای پیری دِلِه عزیزِنِه، و اونانیگه عیسی مَسیحی سِه محفوظ بَوِنِه: رَحمَت و صِلح و سلامتی و مِحَبت، فِراوونی ای هَمرا شِمنِه دَوو. اِی عَزیزِن، با هَینگه خِیلی ذوق داشتِمِه تا هون نِجاتی خَوَری گه اَما هَمه اونی دِلِه سهم دارمی شِمِنِه بَنویسَم، ولی لازِم بَئیمِه هَین چَن خط بَنوشتَنی هَمرا، شِمِه جا بَخوام گه هون ایمونی دِلِه گه یَکَش هَمیشه ای سِه مِقَدَّسینِ بِسپارِس بَوِه، تقلّا هاکِنین. چون مَردِنی گه وِشونی محکومیت از قدیم تعیین بَوِه، یَواشکی شِمِه میِن نِفوذ هاکِردِنِه. هَینِن بی دینِنی هَسِّنِه گه اَمِه خِدایی فیضِ عیاشی ای سِه تبدیل کِنِنِه، و عیسی مسیح تنها اَرباب و اَمِه خِداوندِ اِنکار کِنِنِه. با اونگه شِما یَکَش دِشتِه هَینِنی جا خَوَر داشتنی، ولی خوایمِه شِمِه یاد بیارِم گه خِداوَند عیسی یَهودی مَردِنِ مصری ملکی جا نِجات هادا، ولی یَکش دییَر اونانیگه ایمون ناشتِنِه رِه، نابود هاکِردِه. وی، فِرِشتِگونی گه شی هون اقتداری مقامی دِلِه نَمونِسِنِه، بَلگی شی دِرِسِ مِنزِلِ وِل هاکردِنِه، اَبَدی زنجیلی هَمرا دَوِسِه و مِحاکمِه ای سِه هون گَتِه روزی دِلِه ظِلمادی دِلِه وِشونِه داشتِه. همینجور، سُدوم و عمورَه و دورِ وَری شهرا، گه وِشونی تَرا بی‌عفتی هاکِردِنِه و هون هرزگی ای دِمال گه تَنی سِه غیرطبیعی وِه بوردِنِه، اَبَدی تَشی دِلِه مجازات بَوِنِه، تا یَتِه دَرسِ عبرَت هَمه ای سِه ووئِن. با هَین وجود، همینجور، هون مَردِن هَم خُوهایی گه وینِنِه رِه تکیِه کِنِنِه، شی تَنِ نَجِس کِنِنِه و اِقتدارِ رَد کِنِنِه و آسِمونی گَت گَتِه ایشونِ کِفر گِنِنِه. ولی وختی میکائیل، هون گَتِه فِرِشتِه، هون موقِه گه اِبلیسی هَمرا بَحث کِردِه و موسایی جِنازه ای خَوَری دعوا گیتِه، شِرِه اجازه نَدا گه وی محکومیتی اعلام هاکردنی موقه وِرِه توهین هاکِنِه، بَلگی فقط بُتِه: «خِداوَند، تِرِه توبیخ هاکِنِه!» ولی وِشون اونچی گه نِشناسِنِنِه رِه توهین کِنِنِه، وِشون هِتی بی شعورِ حیوونِنی تَرانِه گه هر اونچی گه غریزه ای جا فهمِنِنِه، هَمون وِشونی نابودی ای باعث وونِه. وای بِحالِ وِشون، چون همون راهی رِه بوردِنِه گه قائن بوردِه، و شی منفعتی خاطری، بَلعامی غلطِ راهی دِلِه دَکِتِنِه و قورَحی شورشی دِلِه هَلاک بَوِنِه. وِشون بدونِ هیچ ترسی شِمِه پِر مِحبتِ مهمونی هایی دِلِه شِمِه هَمرا خارِنِه و نوش کِنِنِه ولی هِتی هون کِری تَرانِه گه اُرِه جِر وَرِنِه و نِشِنِه اونانِ بَئيَن، وِشون چَپونِنی هَسِّنِه گه فقط شی فِکرِنِه؛ هِتی بی‌ وارشِ اَبرایی تَرانِه گه وا اونانِه وَرنِه، و وِشون آخرِ پَئیزی بی میوه دارِنِه گه دِ کَش بَمِردِنِه و بِنِه ای جا بَکِنی بَوِنِه. اونان هِتی دریایی پِر تَلاطِمِ موجِنِه گه اونانی بَدِ اعمال هتی دریایی کَفی تَرا دیرگا زَنِّه، و هِتی سَرگَردونِه ستارگونی تَرانِه گه اَبَدی ظِلِماد وِشونی سِه تعیین بَوِه. خَنوخ، گه هفت نسل بعدِ آدَم وِه، هَینِنی خَوَری پِشگویی هاکِردِه، گه: «هارِش، خِداوَند شی هِزارِن هِزار مِقدّسینی هَمرا اِنِه تا هَمِرِه داوری هاکِنِه و دِشتِه بی‌دینِنِ دِشتِه شریرانِه کارایی خاطری گه بی‌دینی ای دِلِه هاکِردِنِه محکوم هاکِنِه، و دِشتِه هون زِشتِ گَبایی خاطری گه بی دینِ گِناهکارِن وی علِیه بُتِنِه رِه، محکوم هاکِنِه.» وشون غِرغِر کِنِنِه و همِش ایراد گیرِنِه و شی گِناه آلودِ خواسِّه هایی دِمال دَرِنِه؛ وِشون مغرور و هرزِه گَبا شی زِوونی سَر اُرِنِه و شی منفعتی سِه، مردِنی جا تعریف کِنِنِه. ولی شِما اِی عَزیزِن، اَمِه خِداوند عیسی مسیحی رَسولِنی پِشگویی رِه شی یاد دارین گه شِمارِ بُتِنِه: «آخرِ زَمون، کسایی گه مسخره کِنِنِه اِنِنِه گه شی هوا و هوسایی دِمال دَرِنِه.» وِشونِنِه گه شِمِه میِن جِدایی دیم دِنِنِه، دِنیایی آدمِنِنِه، و خِدایی روحِ نارِنِه. ولی شِما اِی عَزیزِن، شِرِه هون ایمونی دِلِه گه خِیلی مِقدّسِ بَنا هاکِنین و روح القُدسی هَمرا دِعا هاکِنین و شِرِه خِدایی مِحبتی دِلِه دارین، هَمونجور گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی رَحمَتی منتظر هَسِّنی تا شِمارِ اَبَدی زندگی ای سِه هدایت هاکِنِه. هون آدمنی خاطری گه شَک دارِنِه، رحیم ووئین؛ بعضیارِه تَشی جا دیرگا بَکشین، نِجات هادین؛ و بَعضی دییَرِ تَرسی هَمرا رَحم هاکِنین. حتّی هون لیواسی گه جسمی هوا و هوسی هَمرا آلودِه هَسِّه ای جا، بیزار ووئین. اِسا اونیگه بَتنِّه شِمارِ دیم بَخاردنی جا حفظ هاکِنِه و شی جلالی حضوری دِلِه بی‌عیب و گَته خِشالی ای جا پِر هاکِنِه، هون تنها خِدا و اَمِه نجات دَهَنده، اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریقی جا، جلال و شِکوه و سلطنت و اقتدار ووئه! ویگه از ازل دَوِه، اَلَن دَرِه، و تا اَبَد مونِّه. آمین. عیسی مَسیحی مکاشفه، گه خِدا وِرِه هادا تا هون چیا گه وِنِه خِیلی زود اِتِّفاق دَکِفِه رِه، شی نوکرِنِ هَم هادِه. وی هَینِه شی فِرِشتِه ای بَرِسانیَنی هَمرا، شی نوکر یوحنایی سِه آشکار هاکِردِه. و وی خِدایی کلام و عیسی مسیحی شهادتِ، یَعنی هر اونچی گه بَئیِه رِه، گِواهی هادا. خِشا بِحالِ هون کَسی گه هَین نبوّتِ کلامِ خُونِّه و خِشا بِحال اونانیگه اونِه اِشنُنِنِه و اونچی گه وی دِلِه بَنوِشت بَوِه رِه، دارِنِه؛ چونگه اون وَخت نَزیکِ. یوحنایی طرفی جا، هفتا کلیسایی سِه گه آسیایی مَنطقِه ای دِلِه دَرِنِه: فیض و صِلح و سلامتی شِمِنِه بیِه، وی طرفی جا گه دَرِه و دَوِه و اِنِه، و هفتا روحی طرفی جا، گه وی پادشاهی ای تَختی پِش دَرِنِه، و عیسی مَسیحی طرفی جا، هون وفادارِ شاهِد، اوّلین کسی گه مِردِگونی جا زینِّه بَوِه، و پادشاهنی حاکِم، زَمینی سَر. ویگه اَمارِه دوس دارنِه و شی خونی هَمرا، اَمارِه اَمِه گِناهِنی جا آزاد هاکِردِه، و وی اَمارِه یَتِه مملکت هاکِردِه، و کاهنِنی شی پیر خِدایی سِه، جَلال و سلطنت تا اَبَد وی هَمرا ووئه.آمین. هارشین، وی، اَبریشونی هَمرا اِنِه، هر چِشی وِرِه وینِّه، حتّی اونانیگه وِرِه نِیزه بَزونِه؛ و دِشتِه زَمینی طایفِه ایشون، ویسِه شیوَن کِنِنِه. راساسی گه هَینجور وونِه.آمین. خِداوند، خِدا گِنِه: «’الف‘ و ’ی‘ مِنمِه؛ هون قادِرِ مِطلق، گه دَرِه و دَوِه و اِنِه.» مِن یوحنا، شِمِه بِرار، گه عذابی دِلِه و پادشاهی و صبر و تَحَمِلی گه عیسایی دِلِئه، شِمِه هَمرا شَریکمِ، خِدایی کَلام و عیسایی شَهادَتی خاطری، یَتِه جزیره ای دِلِه دَوِمِه گه اونِه پاتموس گِتِنِه. خِداوندی روزی دِلِه، خِدایی روحی جا پِر بَوِمِه و یَتِه بِلَنِ صِدا، هِتی شیپوری صدایی تَرا شی دِمال سَر بِشنُسِمِه گه گِتِه: «اونچی گه وینّی رِه یَتِه کیتابی دِلِه بَنویس و هَین هفتا کلیسا: اَفِسُس، اِسمیرنا، پِرگاموم، تیاتیرا، ساردِس، فیلادِلفیه و لائودیکیه ای سِه بَرِسان.» اَزما دَگِرِسِمِه تا بَوینِم هَین صِدا کیِه گه می هَمرا گَب زَنِّه؛ و وختی دَگِرِسِمِه، هفتا طِلا لَمپا پایِه بَئیمِه، و هون لَمپا پایه ایشونی میِن یَنفرِ بَئیمِه گه ’اِنسونی ریکارِه‘ مونِّسِه. وی یَتِه بِلَنِ قَوا شی تَن داشتِه و یَتِه شال طِلایی جا شی سینه ای دور. وی سَری می اِسبی وِه، یَتِه پَشمی تَرا اِسبی، هِتی وَرفی تَرا. وی چِش هِتی تَشی اَلوکی تَرا وِه. وی لینگ هِتی مفرقی تَرا گه کورِه ای دِلِه خالِص بَوِه وو سو سو زووِه، و وی اَواز زیادِ اُوئیشونی تَرا وِه. شی راسِ دَسی دِلِه هَفتا سِتارِه داشتِه و وی دِهِنی جا یَتِه دِ دَمِ تیجِ شَمشیر دیرگا بیمو وِه، و وی دیم هِتی آفتابی تَرا وِه گه دِشتِه شی قِوَّتی هَمرا تابِسِه. وختی وِرِه بَئیمِه هِتی مِردِه ای تَرا وی لینگی پِش دیم بَخاردِمِه. ولی وی، شی راسِ دَسِ می سَر بِشتِه و بُتِه: «نَتِرس، اوَّل و آخر مِنمِه؛ مِن گه زینِّمِه. بَمِردِمِه، و هارِش همیشه ای سِه زینِّمِه، و مرگ و مِردِگونی دِنیایی کِلی ایشون می دَس دَرِه. «پَس اونچی گه بَئی، و اونچی اَلَن دَرِه و اونچی گه اَزما اِنِه رِه، بَنویس. هون هفتا سِتارِه گه می راسِ دَسی دِلِه بَئی و هون هفتا طِلا لَمپا پایه ای راز هَینِه: هون هَفتا سِتارِه، هَفتا کِلیسایی فِرشتِگونِنِه، و هون هَفتا لَمپا پایِه، هَفتا کلِیسانِه. اَفِسُسی کلیسایی فِرشته ای سِه بَنویس: «اونگه هفتا ستاره شی راسِ دَسی دِلِه دارنِه و هفتا طِلا لَمپا پایِه ای میِن قَدَم زَنِّه، هَینجور گِنِه: تی کارارِه دِمِّه و تی صبر و تَحَمِل و عذابایی جا خَوَر دارمِه، و دِمِّه گه شَرورِ آدمِنِ نَتِنّی تحمل هاکِنی بلگی اونانیگه شِرِه رسول دِنِنِه ولی نینِه، وِشونِه آزمود هاکِردی و بِفهمِسی گه دِروزَنِنِه. دِمِّه گه می اِسمی خاطری صبری هَمرا طاقت اُرنی و تَحَمِل کِنّی و خَسِّه نَوِئی. «ولی مِن هَین شِکایَتِ تیجا دارمِه گه هون مِحبتی گه اَوّل داشتی رِه وِل هاکِردی. پس شی یاد بیار گه کِجِه ای جا جِر کَتی، توبِه هاکِن و هون کارایی گه اَوَّل کِردی رِه بِجا بیار. اگه نَکِنی، تی وَر اِمِه و تی لَمپا پایِه رِه وی جایی سَر گیرمِه، مَگِه هَینگه توبه هاکِنی. ولی یَتِه خِبی دارنی گه نیکولاییانی دار و دَسِه ای کارایی جا بیزاری، گه مِنَم بیزارمِه. «اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه، گه خِدایی روح کلیساهارِه چی گِنِه. هر کی گه پیروز بَوو، هَینِه وِرِه بَخشِمِه تا زندگی ای داری میوه ای جا گه خِدایی بهشتی دِلِه دَرِه، بَخارِه. «اِسمیرنایی کلیسایی فرشته ای سِه بَنویس: «هون گه اوَّل و هون گه آخرِ، هون گه بَمِردِه و زینِّه بَوِه، هَینجور گِنِه: تی عذابا و فَقری جا خَوَر دارمِه، ولی تو دولتمندی! و هون آدمایی تِهمَتایی جا خَوَر دارمِه. گه گِنِنِه یَهودینِه ولی نینِه، بَلگی شیطانی عبادتگاهنِه. هون عذابایی جا گه خِیلی زود کَشِنی، نَتِرس. هارِش، اِبلیس خِیلی زود بعضی از شِمارِ زیندونی دِلِه دیم دِنِه تا آزمود بَووئین و دَه روز عذاب بَکِشین. تا مرگ وفادار بَمون، گه مِن زندگی ای تاجِ تِرِه دِمِه. «اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه، گه خِدایی روح کلیساهارِه چی گِنِه. هر کی گه پیروز بَوو، دِوّمین مرگی جا بلایی وی سَر نیئنِه. «پِرگامومی کلیسایی فِرِشته ای سِه بَنویس: «ویگه دِ دَمِ تیجِ شَمشیر دارنِه، هَینجور گِنِه: دِمِّه کِجِه مُونّی، اوجِه گه شیطانی پادشاهی ای تختِ. با هَین وجود، می اِسمِ قائِم بَچِسبِسی، و حتی هون روزایی دِلِه گه آنتیپاس، می هون وفادارِ شاهد گه شِمِه میِن، اوجِه گه شیطان مونِّه، وِرِه بَکوشتِنِه، ایمونی گه مِنِه داشتی رِه هَشا نَکِشی. «ولی مِن، یَه کَم شکایَت تیجا دارمِه: اوجِه بعضیارِه دارنی گه بَلعامی تعلیمِ بَچِسبِسِنِه؛ هَمونی گه بالاقِ یاد هادا گه اسرائیلی قومی پِش سنگی ووئه گه دیم بَخاردنی باعث وونِه، تا هون غذایی گه بِتیشونی پیشکَش وونِه رِه بَخارِن و بی‌عفتی هاکِنِن. و همینجورم، بعضیارِه دارنی گه نیکولاییانی دار و دَسِه ای تَعلیمِ بَچِسبِسِنِه. پَس توبِه هاکِن، و اِلا خِیلی زود تی وَر اِمِه و شی دِهِنی شَمشیری هَمرا وِشونی علِیه جَنگ کِمِّه. «اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه گه خِدایی روح کلیساهارِه چی گِنِه. هر کی گه پیروز بَوو، هون جابَدا ’مَنّایی‘ جا وِرِه دِمِه و یَتِه اِسبی سَنگ وِرِه دِمِه، گه وی سَر یَتِه جدیدِ اِسم بَنوِشت بَوِه گه هیچکَس هونِه نَئُونِه، بِجِز کسی گه اونِه گیرنِه. «و تیاتیرایی کلیسایی فرشته ای سِه بَنویس: «خِدایی ریکا گه وی چِش تَشی اَلوکِ مونِّه و وی لینگ هِتی مفرقی گه سو سو زَنِّه ای تَرائه، هَینجور گِنِه: مِن تی کارایی جا، تی مِحَبت و ایمون و خِدمَت و صبر و تَحمِلی جا خَوَر دارمِه، و دِمِّه گه تی آخرین کارا، تی اَوّلین کارایی جا ویشتَرِ. ولی هَین شکایَتِ تیجا دارمِه، هون زَنا گه وی اِسم ایزابلِ و شِرِه نَبیِه دِنِّه رِه، آسون گیرنی. ویگه می نوکَرِنِ تَعلیم دِنِه و از راه به دَر کِنِّه تا بی عفتی هاکِنِن و هون غذاهایی جا گه بِتیشونی پیشکَش بَوِه بَخارِن. وِرِه مِهلَت هادامِه گه توبِه هاکِنِه، ولی وی نَخواینِه گه شی بی عفتی ای جا توبه هاکِنِه. هارش، مِن وِرِه ناخِشی ای لایی دِلِه دیم دِمِه و اونانیگه وی هَمرا زِنا کِنِنِه رِه یَتِه گَتِ مِصیبَتی دِلِه دیم دِمِه، مَگِه هَینگِه وی کارایی جا، توبه هاکِنِن. و وی وَچِیلِه رِه هلاک کِمِّه. هون موقِه دِشتِ کلیساها فهمِنِنِه گه مِن اونیمِه گه دِلیشون و فِکرارِه دَکلاش وَکلاش کِمِّه و هر کِدیم از شمارِ طبقِ شِمِه کارا عوض دِمِه. ولی شِما بقیه، تیاتیرایی دِلِه، شِما گه هَین تَعلیمِ نَچِسبِسِنی و اونچی گه بعضیا گِنِنِه شیطانی جَلِ رازارِ یاد نیتِنی، شِمارِ گِمِه گه، شِمِه دوشی سَر ویشتَر از هین بار نِلمِه. فقط هَینگه اونچی گه دارِنی رِه قائِم بَچِسبین تا مِن بیئِم. «هر کی گه پیروز بَوو و می کارارِ تا آخر اَنجام هادِه، وِرِه اِقتدار دِمِه تا دِشتِه قومیشونی سَر حِکومت هاکِنِه، «و ”آهَنی عَصایی هَمرا وِشونی سَر حِکومت کِنِّه؛ و وِشونِه هِتی سِفالی پیلَکی تَرا خِرد کِنِّه،“ دِرِس، هَمونجور گه مِن شی پیری جا اِقتدار بَیتِمِه. و مِن صِبِی ستاره رِه وِرِه دِمِه. اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه گه خِدایی روح کلیساهارِه چی گِنِه. «و ساردِسی کلیسایی فرشته ای سِه بَنویس: «اونگه خِدایی هفتا روح و هفتا سِتارِه رِه دارنِه، هَینجور گِنِه: تی اعمالی جا خَوَر دارمِه. هینِسِه سَرشناسی گه زینِّه ای، ولی بَمِردی. ویشار بَواش و اونچی گه بِجا بَمونِسِه و دِ میرنِه رِه، تقویت هاکِن! چونگه تی اعمالِ شی خِدایی دیدی وَر کامل نَئیمِه. پَس اونچی گه بَیتی و بِشنُسی رِه، شی یاد بیار؛ اونِه دار و توبِه هاکِن. اگه ویشار نَووئی، دِزّی تَرا اِمِه و تو خَوَردار نَوونی گه چی ساعتی تی علِیه اِمِه. «با هَین وجود حَلا، بعضیارِه ساردِسی دِلِه دارنی گه شی لیواسیشونِه کثیف نَکِردِنِه. و وِشون اِسبی لیواسی هَمرا، می هَمرا قَدَم زَنِنِه، چونگه لیاقت دارِنِه. هر کی گه پیروز بَوو، هَینجور اِسبی لیواس کِنِّه و مِن وی اِسمِ هیچ وخت حیاتی دفتری جا پاک نَکِمِّه، و شی پیر و وی فِرِشتگونی وَر وی اِسمِ شی زِوون اُرمِه. اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه گه خِدایی روح کلیساهارِه چی گِنِه. «فیلادِلفیه ای کلیسایی فرِشته ای سِه بَنویس: «اونگه قدّوسِ، اونگه حقِّ، اونگه داوودی کِلی رِه دارنِه، اونگه وا کِنِّه و هیچکَس نَتِنِّه دَوِنِّه، و اونگه وَنِّه و هیچکَس نَتِنِّه وا هاکِنِه، هَینجور گِنِه: مِن تی اعمالی جا خَوَر دارمِه. هارِش، یَتِه وا هاکِردِه دَر تی پِش بِشتِمِه گه هیچکَس نَتِنِّه اونِه دَوِنِّه. دِمِّه گه تی قِوَّت کَمِ، ولی می کَلامِ داشتی و می اِسمِ هَشا نَکِشی. هارِش، مِن اونانیگه شیطانی عبادتگاهی جا هَسِّنِه و شِرِه یهودی دِنِنِه ولی نینِه، بلگی دِرو زَنِنِه، هارِش، مِن وِشونِه مجبور کِمِّه تا بیئِن و تی لینگ دَکِفَن تا دِنِّن گه مِن تِرِه دوس داشتِمِه. چونگه تو می کلامِ صبر و تَحَمِلی خَوَری داشتی، مِنَم تِرِه هون آزمودی ساعتی دِلِه دارمِه، هون ساعت گه دِشتِه دِنیایی سَر اِنِه تا زَمینی سَری مَردِنِ، آزمود هاکِنِه. «مِن زود اِمِه. اونچی گه دارنی رِه، قائِم دار تا کَسی تی تاجِ تیجا نَئیرِه. هر کی گه پیروز بَوو، شی خِدایی معبدی دِلِه وِرِه سِتون کِمِّه. و دِ هیچ وخت اوجِه ای جا نَشونِه. و مِن شی خِدایی اِسم و شی خِدایی شهری اِسمِ وی سَر نِوِیسِمِه، یَعنی جدیدِ اورشلیم، گه آسِمونی جا می خِدایی طرفی جا اِنِه، و شی جدیدِ اسمِ هَم وی سَر نِوِیسِمِه. اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه گه خِدایی روح کلیساهارِه چی گِنِه. «لائودیکیه ای کلیسایی فرشته ای سِه بَنویس: «اونگه آمینِ، اونگه وفادارِ و حَیقی شاهِدِ، اونگه خِدایی خلقتی سَرچِشمِئه، هَینجور گِنِه: تی اعمالی جا خَوَر دارمِه؛ گه نا بَچائی و نا داغ. کاش یا بَچا وِه ای یا داغ. پس چون وِلَرمی و نا داغی نا بَچا، تِرِه هِتی فِلیکی تَرا دِهِنی جا دیرگا دیم دِمِه. چون گِنی: ”دولتمندمِه؛ مال و مَنال دارمِه و هیچی ای مِحتاج نیمِه.“ و نَئُونی گه بدبخت و ذلیل و فقیر و کور و لِخت و پَتیئی. تِرِه نَصیحَت کِمِّه خالِصِ طِلا گه تَشی جا بِگذِشتِه رِه، میجا بَخرینی تا دولتمند بَووئی، و اِسبی لیواسیشون، تا دَکِنی و تی لِختی ای شَرم بَئی نَوو، و مَرهم، تا شی چَشی سَر بَمالی تا بَوینی. «مِن اونانیگه دوس دارمِه رِه سراکو و تربیت کِمِّه، پَس غیرتی بَواش و توبِه هاکِن. هارِش، دَری پِشت اِسامِّه و دِ دَر زَمِّه. اگه کَسی می اَوازِ بِشنُئِه و دَرِ میسِه پِی هاکِنِه، دِلِه اِمِه و وی هَمرا شُوم خارمِه و وی هَم می هَمرا. «هر کی گه پیروز بَوو، هَینِه وِرِه دِمِه گه می هَمرا می تَختی سَر هِنیشِه، هَمونجور گه مِنَم پیروز بَوِمِه و شی پیری هَمرا وی تَختی سَر هِنیشتِمِه. اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه گه خِدایی روح کلیساهارِه چی گِنِه.» اَزما هارشیمِه و یَتِه وا بَوِه دَر، آسِمونی دِلِه بَئیمِه، و هون اوّلین صِدا گه بِشنُس وِمِه گه هِتی یَتِه شیپوری صِدایی تَرا می هَمرا گَب زووِه، یَکَش دییَر بُتِه: «هَیجِه بِرِه لُو، و مِن اونچی گه بعد از هین وِنِه اِتِّفاق دَکِفِه رِه، تِرِه هَم دِمِه.» هَمون دَم خِدایی روحی جا پِر بَوِمِه و یَتِه تَخت آسِمونی دِلِه بَئیمِه گه یَنَفَر هون تَختی سَر نیشت وِه. و اونیگه نیشت وِه ای ظاهر، هِتی یَشم و عقیقِ سَنگی تَرا وِه و هون تَختی دُور تا دُور یَتِه رنگین کَمون دَوِه گه هِتی زُمُرّدی تَرا وِه. هون تَختی دُور تا دُور، بیس و چار تا تَخت دَوِه، و هون تَختایی سَر بیس و چار تا ریش سفید نیشت وِنِه گه اِسبی لیواس شی تَن و طِلا تاج شی سَر داشتِنِه. تَختی جا، اَلب و گَتِه صِدا و راد ایمو، و هفتا روشِنِ مشعل، تَختی پِش دَوِه، گه خِدایی هفتا روحِنِه. و تَختی پِش، یَچی دَوِه گه یَتِه شیشه ای دریارِه مونِسِّه، هِتی بِلوری تَرا. تَختی دُور تا دُور و چار گوشِه، چار تا زینِّه مخلوق دَوِنِه، وِشونی تَن هر طرف، پَس و پیش، چِشی جا پِر وِه اوّلین زینِّه مخلوق، هِتی شیری تَرا وِه و دِوّمین زینِّه مخلوق گوئی تَرا. سوّمین زینِّه مخلوق، آدَمی تَرا وِه و چارمین زینِّه مخلوق، هِتی عقابی تَرا وِه گه دِ پرواز کِردِه. و هون چار تا زینِّه مخلوق، هر کِدیم شِش تا بال دارِنِه و دُور تا دُور و وِشونی میِن چِشی جا پِرِ، و شُو و روز یَکسَرِه گِنِنِه: «قدّوسِ، قدّوسِ، قدّوسِ خِداوندْ، خِدای قادِرِ مِطلق، ویگه دَوِه و دَرِه و اِنِه.» هر وخت گه هون زینِّه مَخلوقا، هون تَخت نِشینی سِه، اونیگه تا اَبَد و تا اَبَد زینِّئه، جلال و حِرمت و شِکر پیشکَش کِنِنِه هون بیس و چار تا ریش سفید هون تخت نِشینی پِش بِنی ای سَر کَفِنِنِه و وِرِه گه تا اَبَد و تا اَبَد زینِّئه پَرَسِش کِنِنِه و شی تاجِ وی تَختی پِش دیم دِنِنِه و گِنِنِه: «اِی اَمِه خِداوندْ، اِی اَمِه خِدا، تو لایقی گه جلال و حِرمت و قِوّت تِرِه پیشکَش بَوو، چونگه هَمه چیرِه تو خلق هاکِردی و هَمه چی تی خواسه ای هَمرا بوجود بیمو و خَلق بَوِه.» اون موقِه هون تَخت نِشینی راسِ دَسی دِلِه یَتِه طومار بَئیمِه گه وی پِشت و رو بَنوِشت وِه، و هفتا مِهری هَمرا، مِهر و موم بَوِه وِه. و یَتِه قِدّارِ فِرشتِه بَئیمِه گه بِلَنِ اَوازی هَمرا اعلام کِردِه: «کیِه گه لیاقت دارِه طومارِ وا هاکِنِه وی مِهریشونِه بِشکِنِه؟» و هیچکی آسِمونی دِلِه، یا زَمینی سَر، یا زَمینی بِن، نَتِنِسِه طومارِ وا هاکِنِه یا وی دِلِه رِه هارشِه. و مِن شِرو هاکِردمِه زار زار بِرمِه هاکِردن چون هیچکی دَنیوِه گه لیاقت دارِه تا هون طومارِ وا هاکِنِه یا وی دِلِه رِه هارشِه. هون موقِه یَتِه از ریش سِفیدِن مِنِه بُتِه: «بِرمِه نَکِن؛ هارِش، هون شیر گه یَهودایی قَبیله ای جا و داوودی ریشه ای جائه، پیروز بَوِه، تا طومار و وی هفتا مِهرِ وا هاکِنِه.» و تختی میِن، هون چارتا زینِّه مخلوق و ریش سِفیدِنی میِن یَتِه وَرکا بَئیمِه اِسّاوِه گه یَتِه قِروونی ای تَرا هفتا شاخ و هفتا چِش داشتِه، گه خِدایی هفتا روحِنِه گه دِشتِه آدمنی گه زَمینی سَر دَرِنِه ای سِه بَرِسانی بَوِنِه. و وَرکا بوردِه و هون تخت نشینی راسِ دَسی جا طومارِ بَیتِه. وختی گه طومارِ بَیتِه، هون چار تا زینِّه مخلوق و هون بیس و چار تا ریش سفید، وَرکایی پِش بِنِه ای سَر دکِتِنِه. هر کِدیم از وِشون یَتِه سازِ چنگ شی دَس داشتِنِه و پیالِه هایی طِلایی جا داشتِنِه، گه بُخوری جا پِر وِه گه همون مِقدّسینی دِعاها هَسِّه. و وِشون یَتِه جدیدِ سرود بَخونِسِنِه گه گِتِه: «تو لیاقت دارنی گه طومارِ بَئیری و وی مِهریشونه بِشکانّی، چونگه قِروونی بَوِه ای و شی خونی هَمرا مَردِنِ هر طایفه و زِوون و قوم و ملَّت، خِدایی سِه بَخری؛ و وِشونِه اَمِه خِدایی سِه پادشاهی و کاهنِن هاکِردی و وِشون زَمینی سَر سَلطنت کِنِنِه.» اَزما هارشیمِه و یَتِخِیلی فِرِشتگونی صدارِه بِشنُسِمِه گه هون تَخت و زینِّه مخلوقا و هون ریش سِفیدنی دُور تا دُور دَوِنِه. وِشونی تعداد دَسِه دَسِه و هِزارِن هزار وِنِه. و بِلَنِ صِدایی هَمرا گِتِنِه: «هون وَرکا گه قِروونی بَوِه لیاقت دارنِه گه قِدرَت و ثروت و حکمت و قِوّت، و حِرمَتِ و جلال و برکت وی پیشکَش بَوو.» اَزما بِشنُسِمِه گه هر خَلق بَوِه ای گه آسِمونی دِلِه و زَمینی سَر و زَمینی بِن و دریایی دِلِه، و هر چی گه اونانی دِلِه دَرِه، گِنِنِه: «هون تخت نشینی سِه و وَرکایی سِه، حمد و ثنا و حِرمت، و جلال و قِوّت بیِه، تا اَبَد و تا اَبَد.» و هون چار تا زینِّه مخلوق بُتِنِه: «آمین»، و هون ریش سِفیدِن شی دیمی سَر دَکِتِنِه و وِرِه پَرَسِش هاکِردِنِه. هون موقِه وَرکارِه بَئیمِه گه یَتِه از هون هفتا مِهرِ بِشکانیِه، و بِشنُسِمِه گه یَتِه از هون چارتا زینِّه مخلوق یَتِه صِدایی هَمرا، گه هِتی رادی تَرا وِه، بُتِه: «بِرِه!» مِن بَئیمِه و هارش، یَتِه اِسبی اَسب وِه! و اونیگه وی سَر سِوار وِه، یَتِه تیرکَمون داشتِه، و یَتِه تاج وِرِه هادانِه و اونیگه پیروزی ای هَمرا دیرگا بیمو تا فتح هاکِنِه. وختی گه وَرکا دِوّمین مِهرِ بِشکانیِه، بِشنُسِمِه گه دوّمین زینِّه مخلوقِ بُتِه: «بِرِه!» و یَت دییَر اَسب دیرگا بیمو گه هِتی تَشی تَرا سِرخ وِه، اونیگه هون اسبی سَر سِوار وِه، هَین اِجازِه هادا بَوِه تا صلح و سلامتی رِه زَمینی جا بَیرِه تا مَردِن همدیرِ بَکوشِن، و یَتِه گَتِه شَمشیر وِرِه هادا بَوِه. وختی گه وَرکا، سِوّمین مِهرِ بِشکانیه، بِشنُسِمِه گه سِوّمین زینِّه مخلوقِ بُتِه: «بِرِه!» و مِن بئیمِه و هارِش، یَتِه سیو اَسب وِه و اونیگه هون اَسبی سَر سِوار وِه شی دَسی دِلِه یَتِه ترازو داشتِه. و هون چارتا زینِّه مخلوقی میِن، یَچی هِتی صِدایی تَرا بِشنُسِمِه گه گِتِه: «یَتِه مَنَّر گَنِّم یَه دینار و سِه تا مَنَّر جو یَه دینار، ولی روغَن و شرابِ ضَرر نَزِن!» وختی گه وَرکا چارمین مِهرِ بِشکانیِه، چارمین زینِّه مخلوقی صدارِه بِشنُسِمِه گه بُتِه: «بِرِه!» و مِن بَئیمِه و هارش، یَتِه رنگ و رو بوردِه اَسب وِه و هون کسی اِسم گه اَسبی سَر سِوار وِه مَرگ وِه و مِردِگونی دِنیا وی دِمال ایمو. و وِشونِه اقتدار هادا بَوِه تا زَمینی یَه چارُمِ شَمشیر و قحطی و کِشندِه مَرَض و زَمینی وحشی جانِوَرِنی هَمرا بَکوشِن. وختی گه وَرکا پَنجِمین مِهرِ بِشکانیِه، مِن قِروونگاهی بِن، هون آدمایی جانِ بَئیمِه گه خِدایی کلامی خاطری و هون شهادتایی گه هادا وِنِه، بَکوشت بَوِه وِنِه. وِشون بِلَنِ صدایی هَمرا داد زووِنِه و گِتِنِه: «اِی خِداوند گه قادر و قدّوس و حَقی، تا کِی داوَری نَکِنّی و اَمِه خونی تقاصِ زَمینی مَردِنی جا نَئیرنی؟» و هر کِدیم از وِشونِه، اِسبی قَوا هادا بَوِه و وِشونِه بُتِه بَوِه گه اَقَدی ویشتَر آروم بَئیرین تا وِشونی همخِدمتِن و بِرارِنی تعداد گه قرارِ وِشونی تَرا بَکوشت بَوون، کامل بَوو. و وختی گه ورکا شِشمین مِهرِ بِشکانیِه، مِن بئیمِه و هارش، یَتِه گَتِه زِلزِلِه بیمو، و آفتاب پِلاسی تَرا سیو بَوِه، و کامِلِ ماه، خونی رنگ بَوِه. و آسِمونی سِتارِه ایشون بِنِه ای سَر جِر کَتِنِه، هِتی یَتِه اَنجیل داری تَرا گه یَتِه تِنِّ وایی هَمرا دِکت خارنِه و وی کالِ میوه ایشون کَلِنِه. آسِمون یَتِه لول بَوِه طوماری تَرا غیب بَوِه، هر کوه و جزیره‌ای شی جایی جا بَکِّنی بَوِه. اَزما زَمینی پادِشاهِن و گَتِ آدَمِن، و فَرموندارِن و پولدارِن و قِدّارِن، و هر نوکَر و هر آزادی، شِرِه غاریشونی دِلِه و کوه و کَمَری کِریشونی میِن جابَدانِه. وِشون کوهیشون و کِریشونِه گِتِنِه: «اَمِه سَر دَکفین و اَمارِه هون تَخت نِشینی چِشی جا و هون وَرکایی غضبی جا جابَدین. چون وِشونی گَتِه روزی غضب بَرِسیِه و کیه گه بَتِنِّه طاقت بیارِه؟» اَزما، چار تا فِرِشتِه بَئیمِه، زَمینی چار گوشه اِسّاوِنِه و زَمینی چارتا وایی دَمِ گیتِنِه تا هیچ وایی زَمینی سَر و دریایی سَر و هیچ داری سَر نَزِنِه. اَزما یَت دییَر فرِشتِه بَئیمِه از اوجِه گه آفتاب در اِنِه، آسمونی سمت لُو بوردِه و زینِّه خِدایی مِهر وی هَمرا دَوِه. و بِلَنِ صِدایی هَمرا هون چار تا فرشته رِه گه وِشونِه قِوّت هادا بَوِه وِه تا زمین و دریارِه صدمِه بَزِنِن، بَخونِسِه و بُتِه: «تا هون موقِه گه اَما شی خِدایی نوکَرِنی سالی سَرِ مِهر نَزومی، زمین یا دریا یا داریشونِ صدمِه نَزِنین.» و بِشنُسِمِه مِهر بَوِه ایشونی تعداد صد و چِل و چار هزار نَفَر دِشتِه بنی اسرائیلی قومی طایفه ایشونی جا وِه. یهودایی طایفه ای جا دِوازِه هزار نَفَر مِهر بَوِنِه، رِئوبینی طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، جادی طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، اَشیری طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، نَفتالی ای طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، مَنَسی ای طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، شَمعونی طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، لاوی ای طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، یِساکاری طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، زِبولونی طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، یوسِفی طایفه ای جا، دِوازِه هزار نَفَر، و بِنیامینی طایفه ای جا دِوازِه هزار نَفَر مِهر بَوِنِه. اَزما گه بَئیمِه و هارِش، یَتِه گَتِه جَماعَت گه هیچکس نتِنِّسِه هونِه بِشمارِ، هر مِلَّت و هر طایفه و هر قوم و هر زِوونی جا، هَمه هون تَخت و وَرکایی پِش اِسّاوِنِه. اِسبی قَوا شی تَن و نَخلی شاخه ایشونِه شی دَس داشتِنِه. وِشون بِلَنِ صدایی هَمرا خونِسِنِه: «نِجات اَمِه خِدائیِه، گه تَختی سَر نیشتِه؛ و وَرکائیِه.» و دِشتِه فِرشتِگون، تَختی دُور و وَر و ریش سِفیدِن و چار تا زینِّه مخلوقی دُور اِسّاوِنِه؛ و وِشون شی دیمی هَمرا بِنِه ای سَر دَکِتِنِه و خِدارِه پَرَسِش کِردِنِه و گِتِنِه: «آمین! حمد و ثنا و جلال حکمت و شِکر و حِرمت قِوَّت و قدرت اَمِه خِدایی سِه ووئِه، تا اَبَد و تا اَبَد. آمین!» اَزما یَتِه اَزون ریش سِفیدِن مِنِه داد هاکِردِه و بُتِه: «هَینِن گه اِسبی قَوا شی تَن دارِنِه، کینِه و کِجِه ای جا بیمونِه؟» مِن وِرِه جِواب هادامِه: «اِی آقا، هَینِه تو دِنّی،» و وی مِنِه بُتِه: «هَینِن هَمونانینِه گه هون گَتِه عذابی جا دیرگا بیمونِه و شی قَوائیشونِه وَرکایی خونی دِلِه بَشوردِنِه و اِسبی هاکِردِنِه. هَینسِئه گه: «هَینِن خِدایی تَختی پِش دَرِنِه و شُو و روز وی معبدی دِلِه وِرِه خِدمَت کِنِنِه؛ و هون تخت نشین، شی حِضوری هَمرا وِشونِه سَرپَنا دِنِه. وِشون دِ وَشنی نَوونِنِه، و دِ تَشنی نَوونِنِه، نا آفتاب وِشونی سَر تابِنِه، و نا هیچ گرمایی گه بَسوجانِّه. چون هون وَرکایی گه تَختی میِن اِسّا، وِشونی چَپون وونِه، و وِشونِه زِندگی ای اُوئی چِشمِه ایشونی سِه رانِمایی کِنِّه. و خِدا هر اَسری رِه وِشونی چِشی جا پاک کِنِّه.» وختی گه وَرکا هَفتِمین مِهرِ بِشکانیِه، حِدود نیم ساعت آسمونی دِلِه سکوت برقرار بَوِه اون موقِه هون هفتا فرشته رِه بَئیمِه گه خِدایی پِش اِسّنِنِه، و وِشونِه هفتا شیپور هادا بَوِه. و یَت دییَر فرِشتِه بیمو گه یَتِه طِلا بخورسوج شی هَمرا داشتِه، و قروونگاهی وَر هِرِسا. وِرِه یَتِخِیلی بِخور هادا بَوِه تا اونِه دِشتِه مقدَّسینی دِعاهایی هَمرا قروونگاهی سر گه طِلایی جا وِه تَختی وَر پیشکَش هاکِنِه. و بِخوری دی، هون فرشته ای دَسی جا مقدَّسینی دعاهایی هَمرا تا خِدایی حضور لُو بوردِه. اَزما فرشتِه بِخورسوجِ بَیتِه و قروونگاهی تَشی جا پِر هاکِردِه و زَمینی سَر دیم بَدا، و رادی صِدا و اَلبی گه آسمونی دِلِه زووِه و زِلزِلِه بیمو. هفتا فِرشتِه گه هفتا شیپورِ داشتِنِه، حاضر بَوِنِه تا اونانی صدارِه دَر بیارِن. اوّلین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه، و تگرگ و تَشی گه خونی هَمرا قاطی وِه، گه زَمینی سَر بَوارِسِه و یَه سِوّمِ زمین بَسوتِه و یَه سِوّمِ داریشون بَسوتِنِه و دِشتِه سبزِ واشیشون بَسوتِنِه. دِوّمین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه، و یَچی هِتی یَتِه گَتِه کوهی تَرا گه تَش هائیت وِه، دَریایی دِلِه دیم بَدا بَوِه و دریایی یَه سِوّم خون بَوِه. و دریایی جانِوَرِنی جا یَه سِوّم بَمِردِنِه و کَشتی ایشونی جا یَه سِوّم نابود بَوِنِه. سوّمین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه و یَتِه گَتِه سِتارِه، هِتی یَتِه مَشعلی تَرا گه دِ سوجِنِه آسِمونی جا یَه سِوّم از روخِنِه ایشون و چشمه‌ ای اُئیشونی سَر دیم بَخاردِه. هون ستاره ای اِسم ’اَفْسَنْتینِ‘، و یَه سِوّم از اُوئیشون اَفسنتینی هَمرا تَل بَوِنِه. و یَتِخِیلی مَردِن هون اُوئی هَمرا گه تَل بَوِه وِه، بَمِردِنِه. چارمین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه، و آفتابی یَه سِوّم، و ماهی یَه سِوّم و سِتارِه ایشونی یَه سِوّم ضربه بَخاردِنِه، جوریگه یَه سِوّم از اونِنی نور، تاریک بَوِه. و روزی یَه سِوّم بی‌نور بَمونِسِه و شُویی یَه سِوّم هَم همینجور. اَزما بَئیمِه و بِشنُسِمِه گه یَتِه عقاب آسِمونی دِلِه هَمونجور گه دِ پَرواز کِردِه بِلَنِ صدایی هَمرا شول داوِه: «وای، وای، وای زَمینی مَردِنی سَر، چونگه هیچی نَمونِسِه هون سِه تا فِرِشتِه ای شِیپوریشونی صدا دَربیِه.» و پنجمین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه، و مِن یَتِه سِتارِه بَئیمِه گه آسِمونی جا زَمینی سَر دیم بَخاردِه و هاویه ای چاهی کِلی گه تَه نارنِه وِرِه هادا بَوِه. هون فرشتِه هاویه ای چاهِ وا هاکِردِه. هون چاهی جا یَچی هِتی یَتِه گَتِه کورِه ای دی ای تَرا پِرِسا، و آفتاب و هوا هون چاهی دی ای جا تاریک بَوِنِه. اَزما دی ای میِن، واش پِرِنیشون زَمینی سَر بیمونِه و اونِنِه یَتِه قدرت، هِتی زَمینی عَقرَبایی قِدرتی تَرا هادا بَوِه. و اونِنِه بُتِه بَوِه گه نا زَمینی واشیشونِ، و نا هیچ سَبزِ گیاه یا داری رِه صدمِه نَزِنِن، بلگی فقط مَردِنی رِه صدمِه بَزنِن گه خِدایی مِهرِ شی سالی سَر نارِنِه. و اونِنِه اِجازه هادا بَوِه گه هون مَردنِ پَنج ماه عذاب هادِن، بدونِ هَینگه هیچکسِ بَکوشِن. و وِشونی عذاب، هِتی عَقربی عذابی تَرا وِه، هون موقِه گه ینفرِ نیش زَنِّه. هون روزایی دِلِه مَردِن مَرگی دِمال گِردِنِنِه، ولی اونِه نَنگیرنِه؛ مرگی آرِزو رِه دارِنِه، ولی مَرگ وِشونی جا فِرار کِنِّه. و هون واش پِرِنیشون هِتی اَسبیشونی تَرانِه گه جَنگی سِه آمادِه بَوِنِه. وِشونی کَلِّه یَچی دَوِه گه هِتی طِلا تاجی تَرا وِه و اونِنی قیافِه هِتی آدَمی تَرا وِه. اونِنی سَری می، هِتی زَناکِنِنی سَری می ای تَرا وِه و وِشونی دَنِّن هِتی شیرِنی دَنِّنی تَرا وِه. یَتِه آهنی سینه پوش، شی سینه ایشونی سَر داشتِنِه، و وِشونی بالیشونی صِدا، هِتی اَرابِه ها و یَتِخِیلی اَسبیشونی صدایی تَرا وِه گه جَنگی سِه شیوِنِه. هونِنی دِم و نیش، هِتی عَقرَبی دِم و نیشی تَرا وِه، و شی دِمی دِلِه هَین قِدرتِ داشتنِه گه مَردِنِ پَنج ماه عذاب هادِن. هاویه ای چاهی فرشتِه وِشونی پادشاهِ، گه عِبرانینی زِوونی دِلِه وی اِسم’اَبَدونِ‘، و یونانی زِوونی دِلِه ’آپولیونِ‘ یَعنی نابودکننده. اوَّلین ’وای‘ سَر بَوِه؛ هارش، دِتا دییَر ’وای‘ حَلا وِنِه بیِه. اَزما، شِشِمین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه، و مِن یَتِه صدا طِلا قروونگاهی چار شاخی جا گه خِدایی حِضور دَرِه بِشنُسِمِه، گه شِشمین فِرِشتِه گه شیپور داشتِه رِه، بُتِه: «هون چار تا فِرشتِه گه فُراتی گَتِه روخِنِه ای وَر اَسیرِنِه رِه، آزاد هاکِن.» پَس هون چار تا فرشته گه هون ساعَت و هون روز و هون ماه و هون سالی سِه اَمادِه بَوِه وِنِه، آزاد بَوِنِه تا یَه سِوّمِ آدَمِنِ بَکوشِن. سَوارِه نظامی تعداد دویست میلیون نفر وِه؛ گه وِشونی تعدادِ بِشنُسِمِه. اَسبیشون و وی سوارِنِ شی رؤیایی دِلِه هینجور بَئیمِه: اونِنی زِرِه ایشونی رنگ، تَشی سِرخی و کَئو آبی و گوگِردی زردی رِه داشتِه. اَسبیشونی کَلِّه، هِتی شیری کَلِّه ای تَرا وِه و اونِنی دِهِنی جا تَش و دی و گوگِرد دیرگا زووِه. هَین سِه تا بلایی هَمرا، تَش و دی و گوگِرد گه اونِنی دِهِنی جا دیرگا زووِه، یَه سِوّمِ آدَمِن بَکوشت بَوِنِه. چون اَسبیشونی قِد وِشونی دِهِن و دِمی دِلِه دَوِه. چون وِشونی دِمیشون هتی ماری تَرائه گه کَلِّه دارنِه و اونِنی هَمرا صدمه زَنِنِه. بَقیِه آدَمِن، گه هَین سِه تا بَلایی جا بکوشت نَوِنِه، نا شی دَسی کارایی جا توبِه هاکِردِنِه و نا دِویشونی پَرَسِش هاکردنی جا و نا طِلا بِتیشون و نقره ای و برنجی و سَنگی و چویی بِتیشونی پَرَسِش هاکردنی جا، گه نا بَتِنِّنِه بَوینِن و نا اِشنُنِنِه و نا راه شونِنِه. وِشون شی آدمکُشیها و جادوگریها و بی‌عفتیها و دِزّیهایی جا هَم توبِه نَکِردِنِه. اَزما بَئیمِه یَت دییَر قِدّارِ فِرِشتِه آسِمونی جا جِر ایمو. هون فِرِشته یَتِه اَبری دِلِه دَپیت وِه و یَتِه رَنگین کمون وی سَری وَر و وی قیافه هِتی آفتابی تَرا وِه و وی لینگ هِتی سِتونهایی تَشی تَرا وِه. و یَتِه کِچیکِ طومارِ وا هاکِرد، شی دَسی دِلِه داشتِه. هون فِرِشته شی راسِ لینگِ دریایی دِلِه و شی چَپِ لینگِ خشکی ای سَر بِشتِه. و یَتِه گَتِه دادی هَمرا هِتی شیری تَرا نَعرِه بَکِشیِه، و هَمونجور گه نَعرِه کَشیِه، هون هفتا رادی صدا در‌ بیمونِه و گَب بَزونِه. وختی گه هون هفتا راد گَب بزونِه، خوایسِمِه بَنوِیسِم؛ ولی یَتِه صِدا آسِمونی جا بِشنُسِمِه گه بُتِه: «اونچی گه هون هفتا راد بُتِنِه رِه، مِهر و موم هاکِن و نَنویس.» اَزما هون فِرشتِه گه بَئی وِمِه دریا و خشکی ای سَر اِسّاوِه، شی راسِ دَسِ آسِمونی سمت بِلَن هاکِردِه و وِرِه گه تا اَبَد و تا اَبَد زینِّئِه، و آسِمون و هر اونچی گه وی دِلِه دَرِه و زمین و هر اونچی گه وی دِلِه دَرِه و دریا و هر اونچی گه وی دِلِه دَرِه رِه خلق هاکِردِه، قَسَم بَخاردِه گه: «دِ ویشتَر از هین دِمال نَکِفِنِه. بَلگی هون روزایی دِلِه گه هَفتِمین فِرِشته شی شیپوری صدارِه دیرگا بیارِه، خِدایی راز کامِلاً اَنجام وونِه، هَمونجور گه شی خادِمِن، یَعنی پیغمبرِنی سِه اعلام هاکِردِه.» اَزما هون صدا گه آسِمونی جا بِشنُس وِمِه، یَکَش دییَر می هَمرا گَب بَزو و بُتِه: «بور و هون وا بَوِه طومارِ گه هون فرشتِه ای دَسی دِلِه گه دَریا و خِشکی ای سَر اِسّائه، بَئیر.» پَس مِن هون فرشته ای سَمت بوردِمِه و وِرِه بُتِمِه گه هون کِچیکِ طومارِ مِنِه هادِه. فِرِشتِه مِنِه بُتِه: «هَینِه بَئیر و بَخار! تی دِلِه رِه تَل کِنِّه، ولی تی دِهِنی دِلِه هِتی عسلی تَرا شیرِن وونِه.» مِن هون کِچیکِ طومارِ فرشته ای دَسی جا بَیتِمِه و بَخاردِمِه. می دِهِنی دِلِه هِتی عسلی تَرا شیرِن وِه، ولی هَمتی گه بَخاردِمِه می اِشکَم تَل بَوِه. مِنِه بُتِنِه: «تو وِنِه یَکَش دییَر یَتِخِیلی قوما و یَتِخِیلی مِلّتا و یَتِخِیلی زِوونا و یَتِخِیلی پادِشاهِنی خَوَری نَبِوَّت هاکِنی.» اَزما یَتِه دِرازِ لولِه، گه هِتی اندازه‌گیری ای چویی تَرا وِه مِنِه هادانِه و بُتِنِه: «پِرِس و خِدایی معبد و قروونگاهِ اَندازِه بَزن و اونانیگه اوجه پَرَسِش کِنِنِه رِه بِشمار، ولی معبدی کَناپِشِ گه دیرگا دَرِه کار نار و هونِه اندازِه نَزِن، چون هون مِلّتارِه بِسپارِس بَوِه، و وِشون، مِقَدّسِ شَهرِ چِل و دِ ماه لینگِ لُو گیرِنِه. و مِن شی دِتا شاهدِ اقتدار دِمِه گه پِلاس دَکِنِن، و هزار و دویس و شَص روز نَبِوَّت هاکِنِن.» وِشون، هَمون دِتا زیتون دار و هَمون دِتا لَمپا پایِنِه گه زَمینی خِداوندی حِضور اِسِّنِنِه. و اگه کَسی بَخواد وِشونِه صدمه بَزِنِه، وِشونی دِهِنی جا تَش دیرگا اِنِه و وِشونی دِشمَنِنِ سوجانِّه و کِلِین کِنِّه. پس اگه ینفر بَخواد وِشونِه صدمِه بَزِنِه، وِنِه هینجوری بَکوشت بَوو. وِشون هَین قِدرتِ دارِنِه گه آسِمونِ دَوِنِن تا هون روزایی دِلِه گه نَبِوَّت کِنِنِه وارِش نَوارِه و قِوّت دارِنِه گه اُوئیشونِ خونی تَرا هاکِنِن و هر چَن کَش گه بَخوان هر جور بَلارِه زَمینی سَر بیارِن. وختی گه وِشون شی شهادتِ تُوم هاکِردِنِه، هون وحشی جانِوَر گه هاویه ای چاهی جا دیرگا اِنِه، وِشونی هَمرا جَنگ کِنِّه و وِشونی سَر هاجِرا وونِه و وِشونِه کِشِنِه. و وِشونی جِنازِه ایشون هون گَتِه شهری جادِّه ای دِلِه گه کِنایه ای هَمرا سُدوم و مِصر گِنِنِه، زَمینی سَر مونِّه؛ اوجِه گه وِشونی خِداوند مصلوب بَوِه. سِه روز و نِصفی اَنّا، بعضی آدمن، هر قوم و هر طایفه و هر زِوون و هر مِلّتی جا وِشونی جنازه هایی هارشیَنی سِه شونِنِه و نِلِنِه وِشونِه دَفن هاکِنِن. اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه وِشونی بَمردنی سِه ذوق کِنِنِه و جَشن گیرِنِه و هَمدِیَرِ هدیه‌ ها دِنِنِه؛ چون هون دِتا پِیغمبر اونانیگه زَمینی سَر دَوِنِه رِه عذاب هادا وِنِه. ولی سِه روز و نِصف گه بِگذشتِه، زندگی ای نَفَس خِدایی طرفی جا هون دِتا پِیغمبری دِلِه بوردِه، و وِشون لینگی سَر هِرِسانِه، و اونانیگه گه دِ اِشینِه رِه گَتِ تَرس بَیتِه. اَزما یَتِه بِلَنِ صدا آسِمونی جا بِشنُسِنِه گه وِشونِه بُتِه: «ایجِه لُو بیئین!» و وِشون، یَتِه اَبری دِلِه آسِمونی سِه لُو بوردِنِه و وِشونی دِشمَنِن دِ وِشونِه اِشینِّه. و هَمون ساعَت، یَتِه گَتِ زِلزِلِه بیمو و شهری یَه دَهِم لی بَخاردِه و هَف هزار نفر هون زِلزِلِه ای دِلِه بَکوشت بَوِنِه و اونانیگه زینِّه بَمونِسِنِه خِیلی بَترسینِه و آسِمونی خِدارِه جلال هادانِه. دِوّمین ’وای‘ سَر بَوِه. هارِش، سِوّمین «’وای‘ خِیلی زود وِنِه بَرِسِه. اَزما هفتمین فِرِشتِه شی شیپوری دِلِه پی هاکِردِه؛ و بِلَنِ صداهایی آسِمونی دِلِه دَپیتِه گه گِتِنِه: «دِنیایی پادشاهی، اَمِه خِداوند و وی مَسیحیِه. و وی تا اَبَد و تا اَبَد سلطنت کِنِّه.» و هون بیس و چار تا ریش سفید گه خِداوندی حِضور شی تَختیشونی سَر نیشت وِنِه، شی دیمی سَر دَکِتِنِه و خِدارِه پرسِش هاکِردِنِه و بُتِنِه: «اِی خِداوندْ خِدای قادِرِ مطلق تِرِه شِکر کِمّی، اِی تو گه دَری و دَوِه ای. چونگه تو شی گَتِ قِدرَتِ شی دَس بَیتی و سلطنت هاکَردنِ شِرو هاکِردی. و مِلّتا عصبانی بَوِنِه، ولی تی غضب بَرسیِه، مِردِگونی داوری ای روز بَرسیِه، و هون موقِه بَرِسیِه گه تی خادِمِن، پِیغمبرِن، مِقدَّسین و اونانیگه تی اِسِمی حِرمَتِ دارِنِه، از گَت تا کِچیک، پاداش دِنی و نابود کِنّی اونانیگه زَمینِ نابود هاکِردِنِه.» اَزما خِدایی معبد آسِمونی دِلِه وا بَوِه؛ و خِدایی عهدی صِنِخ وی معبدی دِلِه معلوم بَوِه؛ و ناخوَکی آسمونی اَلب و راد و گَتِه صدا و زِلزِلِه و هِروشتِ تگرگ وِه گه ایمو. و یَتِه گَتِه نِشونِه آسِمونی دِلِه ظاهِر بَوِه: یَتِه زَنا گه آفتاب شی تَن داشتِه و ماه وی لینگی بِن و یَتِه تاج گه دِوازِه تا سِتارِه داشتِه وی سَر دَوِه. هون زَنا حامِلِه وِه، و بَزائَنی درد و بَزائنی عذابی جا شیوَن کِردِه. اَزما یَت دییَر نِشونِه آسِمونی دِلِه ظاهِر بَوِه: هارِش، یَتِه گَتِه سِرخِ اژدها گه هفتا کَلِّه و دَه تا شاخ داشتِه، و وی کَلِّه هایی سَر هفتا تاج دَوِه. شی دِمی هَمرا آسمونی ستارگونی یَه سِوّمِ جَم هاکِردِه و زَمینی سَر بَشِنیِه. اژدها هون زَنایی پِش گه دِ خوایسِه بَزِه، هِرِسا، تا همتی گه وی وَچه دِنیا بیمو، هونِه بَل هادِه. هون زَنا یَتِه ریکا بَزا، یَتِه ریکا گه قَرارِ آهنی عصایی هَمرا دِشتِه مِلّتایی سَر حِکومت هاکِنِه. ولی وی وَچِه خِدا و وی تختی سمت بئیت بَوِه. و هون زَنا صَحرایی سمت بوردِه، هون جایی گه خِدا ویسِه فَراهم هاکِرد وِه، دَر بوردِه، تا اوجِه هزار و دویس و شَص روز وِرِه دارِن. و آسِمونی دِلِه جنگ بَوِه. میکائیل و وی فرشتگون اژدهایی هَمرا جنگ هاکِردِنِه. اژدها و وی فرشتگون اونانی پِش جنگی سِه هِرِسانِه، ولی اژدها شِکَست بَخاردِه و دِ آسِمونی دِلِه جایی وِشونی سِه دَنیوِه. و گَتِه اژدها جِر دیم بَدا بَوِه، یَعنی هون قدیمی مار گه اِبلیس یا شیطان بَخونِس وونِه گه دِشتِه دِنیارِه گِمراه کِنِّه. وی، زَمینی سَر دیم بَدا بَوِه و وی فِرشتگون هَم وی هَمرا جِر دیم بَدا بَوِنِه. اَزما یَتِه بِلَنِ صدا آسِمونی دِلِه بِشنُسِمِه گه گِتِه: «اِسا اَمِه خِدایی نِجات و قِوَّت و پادشاهی، و وی مَسیحی اقتدار بیمو. چون اونیگه اَمِه بِرارِنِ تِهمت زووِه گه شُو و روز اَمِه خِدایی حِضور وِشونِه تِهمت زَنِّه، جِر دیم بَدا بَوِه. و وِشون، وَرکایی خونی هَمرا و شی شهادتی کلامی هَمرا وی سَر هاجِرا بَوِنِه. چونگه وِشون شی جانِ دوس ناشتِنِه، حتّی تا مرگی موقِه. پَس اِی آسِمونِن و اِی کسایی گه آسِمونِنی دِلِه دَرِنی، خِشالی هاکِنین! ولی وای بِحالِ شِما، اِی زمین و اِی دریا، چونگه اِبلیس بدجور غیظی هَمرا شِمِه سَر جِر بیمو، چون دِنِّه وَخت کَمِ.» و وختی اژدها بَئیِه گه زَمینی سَر دیم بَدا بَوِه، هون زَنایی دِمال بوردِه گه یَتِه ریکا بَزا وِه. ولی هون گَتِه عقابی دِتا بال هون زَنارِه هادا بَوِه، تا هون جایی گه صَحرایی دِلِه ویسِه فراهم بَوِه وِه پَرواز هاکِنِه و اوجِه ماری جا دور بَمونِّه، زَمونی و زمونایی و نِصفِ زمونی وِرِه دارِن. هون مار یَتِه اُو هِتی روخِنه ای اُوئی تَرا شی دِهنی جا دیرگا هاکِردِه گه هون زَنایی دِمال بورِه، تا سِل وِرِه شی هَمرا بَوِرِه. ولی زمین هون زَنایی کِمَک بیمو و شی دِهِنِ وا هاکِردِه و سِلی گه اژدها شی دِهِنی جا دیرگا هاکِرد وِه رِه، بَل هادا. اَزما اژدها زَنایی سَر غیظ هاکِردِه و بوردِه تا وی بَقیِه نَسلی هَمرا جنگ هاکِنِه؛ یَعنی اونِنی هَمرا گه خِدایی اَحکامی جا اطاعت کِنِنِه و عیسایی شَهادتِ قائِم چَسبِنِنِه. و اژدها دریالُو مِنتظر بَمونِسِه. اَزما بَئیمِه یَتِه وحشی جانِوَر دریایی جا دِ دیرگا اِنِه. دَه تا شاخ و هفتا کَلِّه داشتِه، دَه تا تاج وی شاخیشونی سَر دَوِه؛ و وی هر کَلِّه ای سر یَتِه کِفرآمیزِ اِسم بَنوِشت بَوِه وِه. هون وحشی جانِوَر گه مِن بَئیمِه هِتی پلنگی تَرا وِه، و اَشی لینگیشون و شیری دِهِنِ داشتِه. و اژدها، شی قِدرت و شی تَخت و یَتِه گَتِ اقتدارِ وحشی جانِوَرِ هادا. یَتِه از هون وحشی جانِوَری کَلِّه ها، انگار یَتِه کِشنده زَخم بَئیت وِه، ولی هون کِشندِه زخم خِب بَوِه وِه و دِشتِه زمین بِهت هاکِردِنِه و هون وحشی جانِوَری جا پیروی هاکِردنِه. مَردِن اژدهارِه پَرَسِش کِردِنِه چون شی اقتدارِ هون وحشی جانِوَرِ هادا وِه. و هون وحشی جانِوَرم پَرَسِش کِردِنِه و گِتِنِه: «کیِه گه بَتنِّه هون وحشی جانوری تَرا ووئِه؟ کیِه گه بَتِنِّه وی هَمرا جنگ هاکِنِه؟» یَتِه دِهِن هون وحشی جانِوَرِ هادا بَوِه تا غِرور و کِفری هَمرا گَب بَزِنِه، و وِرِه اِجازه هادا بَوِه تا چِل و دِ ماه شی اقتدارِ به کار بَیرِه. وی شی دِهِنِ وا هاکِردِه تا خِدارِه کِفر بُئِه، کِفر بُتَن وی اِسم و اوجه گه مونِّه، یَعنی اونانیگه آسِمونی دِلِه دَرِنِه. و هین هَم، وِرِه اِجازه هادا بَوِه گه مِقدّسینی هَمرا جنگ هاکِنِه و اونانی سَر پیروز بَوو؛ و وِرِه اقتدار هادا بَوِه تا هر طایفه، مَردِن، زِوون و قومی سَر حاکِم ووئه. و دِشتِه اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه و هون وحشی جانِوَرِ پرسش کِنِنِه - یَعنی هر کَس گه وی اِسم، وَرکایی حیاتی دَفتری دِلِه بَنوِشت نَوِه، همون وَرکا گه پِش از هَینگه دِنیا خلق بَوو قِروونی بَوِه وِه. اونگه گوش دارنِه بِشنُئِه: اگه قَرار ووئه یَنَفر اَسیر بَوو، اَسیری ای سِه شونِه. اگه قرار ووئه ینفر شَمشیری هَمرا بَکوشت بَوو، وِنِه شَمشیری هَمرا بَکوشت بَوو. و هَین مقدّسینی پایداری و وِشونی ایمونِ خواینِه. اَزما یَت دییَر وحشی جانِوَر بَئیمِه گه زَمینی جا دیرگا اِنِه. دِتا شاخ هِتی وَرکایی تَرا داشتِه و اژدهایی تَرا گَب زووِه. وی، اوّلین وحشی جانِوَری دِشتِه اقتدارِ وی عوض به کار گیتِه، و زمین و اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه رِه مجبور کِردِه گه اوّلین وحشی جانِوَر گه وی کِشنده زخم خِب بَوِه وِه رِه پَرَسِش هاکِنِن. دِوّمین وحشی جانِوَر گَتِه نِشونِه ها و معجزات نِمایش بِشتِه، جوریگه حتّی مَردِنی چِشی پِش آسِمونی جا تَش زَمینی سَر بیاردِه. و هون نِشونِه ها و معجزاتی خاطری گه اجازه داشتِه هون اوّلین وحشی جانِوَری عوض به کار بَیرِه، اونانیگه زَمینی سَر دَوِنِه رِه گول بَزو و وِشونِه بُتِه یَتِه مِجَسَمِه هون وحشی جانِوَری جا بَساجِن گه شمشیری هَمرا زخمی بَوِه، ولی با هَین وجود زینِّه بَمونِسِه. و وِرِه اِجازه هادا بَوِه تا هون وحشی جانِوَری مِجَسمِه رِه نَفَس هادِه تا هون وحشی جانِوَری مِجَسمِه بَتِنِّه حتّی گَب بَزِنِه و باعث بَوو اونانیگه وحشی جانِوَری مِجَسمِه رِه پَرَسِش نَکِردِنِه بَکوشت بَوون. هَینجوری، دِشتِه آدمِنِ از گَت تا کِچیک، پولدار و فقیر، و نوکَر و آزادِ مجبور کِردِه تا شی راسِ دَس یا شی سالی سَر علامت بِلِن. تا هیچکَس نَتِنِّه بَخرینِه یا بَروشِه، بِجز اونیگه هون علامت، یَعنی هون وحشی جانِوَری اِسم یا وی اِسمی شِمارِ رِه دارِه. هَین حِکمت خواینِه. هر کی فهم دارنِه، بِل تا هون وحشی جانِوَری شِمارِ رِه حِساب هاکِنِه، چونگه هون شِمارِ اِنسونی شِمارِ هَسِّه و وی شِمارِ شِشصد و شَص و شِش هَسِّه. اَزما بَئیمِه و هارش، هون وَرکا صَهیونی کوهی سَر اِسّاوِه، و وی هَمرا صَد و چِل و چار هزار نفر دَوِنِه گه شی سالی سَر وی اِسم و وی پیری اِسمِ بَنوِشت داشتِنِه. و مِن آسمونی جا یَتِه صِدا بِشنُسِمِه، یَتِخِیلی اُوئی صِدایی تَرا، و رادی تَرا بِلَن وِه. هون صِدا گه بِشنُسِمِه هِتی چنگ‌نَوازِنی صدایی تَرا وِه هون موقِه گه چَنگ زَنِنِه. و وِشون هون تَختی پِش و هون چارتا زینِّه مخلوق و هون ریش سِفیدِنی پِش یَتِه جدیدِ سِرود بَخونِسِنِه. هیچکس نَتِنِّسِه هون سِرودِ یاد بَیرِه، بجز هون صَد و چِل و چار هزار نَفَر گه زَمینی مَردنی میِن یَکَش دییَر بَخری بَوِه وِنِه. وِشون هَمون کَسائینِه گه شِرِه زَناکِنِنی هَمرا نجِس نَکِردِنِه، چون هَین مَرداکِنِن اَذَبنِه. وِشون همون کَسائینِه گه وَرکا هر کِجِه بورِه وی دِمال شونِنِه. وِشون آدَمِنی میِنی جا یَکَش دییَر بَخری بَوِنِه تا خِدا و وَرکارِ نوبَر ووئن. و وِشونی دِهِنی دِلِه هیچ دِروئی بَنگیت نَوِه چون وِشون بی عیبِنِه. اَزما یَت دییَر فِرِشتِه بَئیمِه گه آسِمونی میِن پَرواز کِردِه و اَبَدی اِنجیل شی هَمرا داشتِه تا هونِه اونانیگه زَمینی دِلِه دَرِنِه، و هر مِلّت و طایفه و زِوون و قومِ اعلام هاکِنِه. و وی یَتِه بِلَنِ صدایی هَمرا بُتِه: «خِدایی جا بَتِرسین و وِرِه جَلال هادین، چون وی داوری ای ساعت بَرِسیِه. وِرِه پَرَسِش هاکِنین، ویگه آسِمون و زمین و دریا و چِشمِه‌ ایشونی اُو رِه خَلق هاکِردِه.» و یَت دییَر فِرشتِه یَعنی دِوّمین فِرِشتِه وی دِمال سَر بیمو و بُتِه: «لی بَخاردِه! هون گَتِ بابِل لی بَخاردِه! اونیگه شی زِناکاری ای شَرابی جا دِشتِه مِلّتارِه هادا.» اَزما یَت دییَر فِرِشتِه یَعنی سِوّمین فِرِشتِه هون دِتایی دِمال سَر بیمو و یَتِه بِلَنِ صدایی هَمرا بُتِه: «اگه کَسی هون وحشی جانِوَر و وی مِجَسَمِه رِه پَرَسِش هاکِنِه و شی سالی سَر یا شی دَسی سَر وی علامتِ قَبول هاکِنِه، وی هَم خِدایی غضبی شَرابی جا خارنِه هون شرابی گه پِر ملات و خالِصِ، خِدایی غَضَبی پیالِه ای دِلِه بَریخت بَوِه. وی، مِقدَّسِ فِرشتِگونی پِش و وَرکایی پِش تَش و گوگردِی هَمرا عَذاب کَشِنِه. و وِشونی عذابی دی تا اَبَد و تا اَبَد لُو شونِه. و اونانیگه هون وحشی جانِوَر و وی مِجَسَمِه رِه پَرَسِش کِنِنِه و هر کَس گه وی اِسمی علامتِ قَبول کِنِّه، نا روزی دِلِه آسایش دارنِه و نا شُویی دِلِه.» هَین مقدَّسینی پایداری رِه خواینِه، وِشون گه خِدایی اَحکام و مسیحی ایمونِ دارِنِه. و آسِمونی جا یَتِه صِدا بِشنُسِمِه گه گِتِه، «هَینِه بَنویس: خِشا بِحالِ اونانیگه بعد از هین خِداوندی دِلِه میرِنِه.» و خِدایی روح گِنِه: «راساسی خِشا بِحالِ وِشون گه شی زَحمتایی آسایشِ گیرِنِه، چون وِشونی اعمال، وِشونی دِمالسَر اِنِه!» اَزما بَئیمِه و هارِش، یَتِه اِسبی اَبر و هون اَبری سَر یَنَفَر نیشت وِه گه اِنسونی ریکارِه مونِّسِه و یَتِه طِلا تاج شی کَلِّه ای سَر داشتِه و یَتِه تیجِ دارِ شی دَسی دِلِه. و یَت دییَر فِرِشتِه معبدی جا دیرگا بیمو و بِلَنِ صِدایی هَمرا اونیگه اَبری سَر نیشت وِه رِه بُتِه: «شی دارِ رِه بَئیر و دِرُو هاکِن، چون دِرُوئی موقِه بَرِسیِه و زَمینی مَحصول حِسابی بَرسیِه.» پَس اونیگه اَبری سَر نیشت وِه شی دارِ رِه زَمینی سَر بَچِرخانیِه و زمین دِرُو بَوِه. اَزما یَت دییَر فِرِشتِه معبدی جا گه آسِمونی دِلِه وِه دیرگا بیمو و وی هَم یَتِه تیجِ دارِ شی دَس داشتِه. اَزما یَت دییَر فِرِشتِه گه تَشی اِقتدارِ داشتِه قِروونگاهی جا دیرگا بیمو و بِلَنِ صدایی هَمرا اونیگه تیجِ دارِ داشتِه رِه، بُتِه: «شی تیجِ دارِ رِه بَئیر و انگوری خوشِه ایشونِه زَمینی رَزی جا بَچین، چون زَمینی اَنگوریشون بَرِسیِه.» پَس هون فِرشتِه شی دارِ رِه زَمینی سَر بَچِرخانیِه و زَمینی اَنگوریشونِه جَم هاکِردِه و شرابی گَتِه حوضی دِلِه گه خِدایی غضب وِه بَریختِه. و اَنگوریشون شرابی حوضی دِلِه گه شَهری دیرگا وِه، دَمِت بَوِه و هون حوضی جا خون سَرازیر بَوِه و خون تا اَسبِنی اوساری قَد لُو بیمو، و وی دِرازا سیصد کیلومتر وِه. هون موقِه یَت دییَر گَتِ نِشونِه و عجیب آسِمونی دِلِه بَئیمِه: هَفتا فرشته گه هَفتا بَلا وِشونی هَمرا وِه، وِشون آخرین بَلائیشون هَسِّنِه - چون وِشونی هَمرا خِدایی غضب تُوم بَوِه. و یَچی بَئیمِه گه هِتی شیشه ای دریارِه مونِسِّه گه تَشی هَمرا قاطی بَوِه وِه، و اونانی رِه هَم بَئیمِه گه شیشه ای دَریایی وَر اِسّاوِنِه و هون وحشی جانِوَر و وی مِجَسَمِه و وی اِسمی شِمارِه ای سَر پیروز بَوِه وِنِه و خِدایی سازیشونی چنگ وِشونی دَسی دِلِه دَوِه. و وِشون خِدایی خادم موسایی سرود، و وَرکایی سِرودِ خونِسِنِه و گِتِنِه: «تی کارا گَت و عجیبِ، اِی خِداوندْ خِدای قادِرِ مِطلق. تی راهها چَنّی عدل و حَقِ، اِی مِلّتهایی پادشاه. اِی خِداوند، کیِه گه تیجا نَتِرسِه، و تی اِسمِ جَلال نَدِه؟ چون فقط تو، قدّوسی. دِشتِه مِلّتیشون اِنِنِه و تِرِه پَرَسِش کِنِنِه چونگه تی عادلانه کارا آشکار بَوِه.» اَی بَئیمِه گه شَهادتی کیمِه ای مِقدّسِ جا، آسِمونی دِلِه وا بَوِه. و هفتا فِرشته گه هَفتا بَلارِه داشتِنِه هون مِقدّسِ جایی جا دیرگا بیمونِه و وِشون یَتِه لیواس کَتونِ پارچه ای جا گه پاک وِه و سو سو زووِه دَکِرد وِنِه و یَتِه شال گه طِلایی جا وِه شی سینه ای دور داشتِنِه. و یَتِه از هون چارتا زینِّه مَخلوق، هون هفتا فِرشته رِه هفتا طِلا پیالِه گه خِدایی غضبی جا پِر وِه هادا، خِدایی گه تا اَبَد و تا اَبَد زینِّئِه. و هون مِقدّسِ جا، خِدایی جَلال و قِوّتی هَمرا دی ای جا پِر بَوِه، و تا هون موقِه گه هون هَفتا فرشتِه ای هفتا بَلا تُوم نَوِه، هیچکَس نَتِنِّسِه هون مِقدّسِ جایی دِلِه بورِه. اَزما مَعبدی جا یَتِه بِلَنِ صدا بِشنُسِمِه گه هون هَفتا فرشتِه رِه گِتِه: «بورین و خِدایی غضبی هفتا پیالِه رِه زَمینی سَر بَشِنین.» پس اوّلین فِرِشتِه بوردِه و شی پیالِه رِه زَمینی سَر بَشِنیِه، و زخمایی گه بَدنِما و دَردی هَمرا وِه، هون مَردِنی سَر ظاهر بَوِه گه هون وحشی جانِوَری علامتِ داشتِنِه و وی مِجسَمِه رِه پَرَسِش کِردِنِه. دِوّمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه دَریایی دِلِه بَشنیِه، و دریا هتی بَمِردِه آدمی خونی تَرا بَوِه، و هر چی گه دریایی دِلِه جان داشتِه بَمِردِه. سِوّمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه روخِنِه ایشون و چِشمِه ایشونی اُوئی دِلِه بَشِنیِه، اونِن خون بَوِنِه. و بِشنُسِمِه هون فِرشتِه گه هون اُوئیشونی اختیار وِرِه هادا بَوِه وِه، بُتِه: «اِی قدّوس، تو عادلی، تو گه دَری و دَوِه ای، چون هَین مِجازاتیشونِه تو بیاردی؛ چونگه وِشون مِقَدّسین و پِیغمبرِنی خونِ بَریختِنِه، و تو وِشونِه خون هادایی تا بَنوشِن هَین اونچیِه گه وِشونی حَقِّ!» و بِشنُسِمِه گه قِروونگاه گِنِه: «اَرِه، اِی خِداوندْ خِدای قادِرِ مِطلق، تی داوری ایشون حَق و عَدلِ.» چارمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه آفتابی سَر بَشنیِه، و آفتابِ اِجازه هادا بَوِه تا مَردِنِ تَشی هَمرا بَسوجانِّه. مَردِن گَرمایی حرارتی جا بَسوتِنِه و خِدایی اِسمِ گه هَین بَلاهایی قدرتِ دارنِه، لعنت هاکِردِنِه، وِشون توبِه نَکِردِنِه و وِرِه جَلال نَدانِه. پنجمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه هون وحشی جانِوَری تَختی سَر بَشنیِه و وی پادشاهی ای مملکتِ ظلِماد بَیتِه.آدَمِن اَنّی گه درد داشتِنِه، شی زِوونِ گاز گیتِنِه. و شی دردا و زَخمایی خاطری، آسِمونی خِدارِه لعنت کِردِنِه. وِشون شی کارایی جا توبِه نَکِردِنِه. شِشمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه هون گَتِ روخِنه، فُراتی سَر بَشِنیِه و وی اُو خِشک هایتِه تا راهِ هون پادشاهنی سِه گه مَشرقی جا اِنِنِه آمادِه هاکِنِه. اَزما بَئیمِه اِژدهایی دِهِنی جا و هون وحشی جانِوَری دِهِنی جا و دِردِرو پِیغمبَرِنی دِهنی جا سِه تا پلیدِ روح گه وَگی تَرا وِنِه دیرگا بیمونِه. چون هَینِن دِویشونی اَرواحِنِه گه نِشونِه و معجِزِات اُرِنِه و دِشتِه دِنیایی پادشاهنی وَر شونِنِه تا وِشونِه خِدای قادِرِ مِطلقی گَتِ روزی دِلِه جنگی سِه جَم هاکِنِن. «هارِش، مِن هِتی دِزّی تَرا اِمِه! خِشا بِحالِ اونیگه ویشار بَمونِّه و لیواس دَکِرد وو، نَکِنِه لِخت و پَتی راه دَکِفِه و هَمه وی رِسوایی رِه بَوینِن.» و هون سِه تا پَلیدِ روح، زَمینی پادشاهنِ یَتسَر جَم هاکِردِنِه گه عِبرانیِنی زِوون هونِه’حارمَگِدّون‘ گِنِنِه. هفتمین فِرِشتِه شی پیالِه رِه هوایی دِلِه بَپاشیِه و یَتِه بِلَنِ صدا هون تخت و معبدی جا بیمو گه: «تُوم بَوِه!» و آسمونی اَلب و راد پِرِسا، و یَتِه گَتِ زِلزِلِه اِتِّفاق دَکِتِه، اونجور گَتِه زِلزِلِه گه وی تَرا از هون موقه گه آدم زَمینی دِلِه دَوِه، تا اَلَن اِتِّفاق نَکِت وِه. گَتِ شهر سِه تا گِلی بَوِه و مِلّتیشونی شَهرا لی بَخاردِنِه. و خِدا هون گَتِ بابِلِ شی یاد بیاردِه و یَتِه شَرابی پیالِه، گه شی غضبی تَشی جا پِر وِه، وِرِه هادا بَخارِه. و هر جزیره‌ ای دَربوردِنِه و دِ هیچ کوهی دَنیوِه. و گَتِه تَگَرگی گه هر کدیم دور و بَرِ پَنجاه کیلو وزن داشتِه؛ آسمونی جا آدمنی سَر بَوارِسِه، آدمِن، خدارِه تگرگی بلایی خاطری لعنت هاکِردِنِه، چون هَین بَلا خِیلی سخت وِه. اَزما یَتِه از هون هَفتا فِرشتِه گه هَفتا پیالِه داشتِنِه پِش بیمو و مِنِه بُتِه: «بِرِه، تا هون گَتِ فاحِشه ای داوری گه خِیلی اُوئی سَر نیشتِه رِه، تِرِه هَم هادِم. ویگه زَمینی پادشاهِن وی هَمرا زِنا هاکِردِنِه و اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه وی زِناکاری ای شَرابی جا مَس بَوِنِه.» هون فِرشتِه خِدایی روحی دِلِه مِنِه صَحرا بَوِردِه. اوجِه یَتِه زَنا رِه بَئیمِه گه یَتِه سِرخِ وحشی جانِوَری سَر سِوار وِه. هون جانِوَری تَن، کِفرآمیزِ اِسمهایی هَمرا بَپوشانی وِه، و هفتا کَلِّه و دَه تا شاخ داشتِه. هون زَنا، یَتِه سِرخ و اَرغوونی لیواس شی تَن داشتِه گه طِلا و جواهر و مِرواری ای هَمرا بَزَک بَوِه وِه. و یَتِه پیالِه طِلایی جا شی دَس داشتِه گه وی زِنایی زِشتیها و ناپاکی هایی جا پِر وِه. و وی سالی سَر هَین مَرموزِ اِسم بَنوِشت بَوِه وِه: «گَتِ بابِل، فاحشه ایشون و زَمینی زِشتیهایی مار.» و بَئیمِه گه هون زَنا مِقدّسینی خون و اونانیگه عیسایی خاطری شهید بَوِنِه ای خونی هَمرا مَسِّ. هَمین گه زَنارِه بَئیمِه خِیلی تَعَجب هاکِردِمِه. ولی فِرِشته مِنِه بُتِه: «چه اَنّی تَعَجِب هاکِردی؟ مِن هون زَنایی راز و هون وحشی جانِوَری راز گه هفتا کَلِّه و ده تا شاخ دارنِه و زَنا وی سَر سِوارِه رِه، تیسِه گِمِه. هون وحشی جانِوَر گه بَئی، دَوِه، اَلَن دِ دَنیِه، و خِیلی زود هاویه ای چاهی جا دیرگا اِنِه و هَلاکتی سمت شونِه. و اونانیگه زَمینی سَر دَرِنِه گه وِشونی اِسم از موقِه ای گه دِنیا خلق بَوِه حیاتی دفتری دِلِه بَنوِشت نَوِه، هون وحشی جانِوَری بَئیَنی جا تَعَجِب کِنِنِه، چون وی دَوِه، اَلَن دَنیِه، و خِیلی زود اِنِه. «هَین یَتِه حَکیمِ عقل خواینِه. هون هَفتا کَلِّه، هفتا کوهِنِه گه هون زَنا اونِنی سَر نیشتِه. گه هفتا پادشاهِنِه گه وِشونی جا پَنج نفر از بِین بوردِنِه، و یَتِه دَرِه و یَتِه از وِشون حلا نیمو، و هون موقِه گه بیِه، وِنِه بَمونِّه ولی یَه مِدّتِ کَم. هون وحشی جانِوَر گه دَوِه و اَلَن دَنیِه، هَشتمین پادشاهِ. ویَم هون هفت نَفریِه و هلاکتی سمت شونِه. «هون دَه تا شاخ گه بَئی، دَه تا پادشاهِنِه گه حَلا سلطنتی سِه نَرِسینِه. ولی وِشون قرارِ گه یَه ساعت هون وحشی جانِوَری هَمرا پادشاهنی اقتدارِ بَیرِن. وِشون هَمه یَتِه فِکر دارِنِه و شی قِدرت و اقتدارِ هون وحشی جانِوَرِ دِنِنِه. وِشون وَرکایی هَمرا جنگ کِنِنِه، ولی هون وَرکا وِشونی سَر پیروز وونِه، چون وی، خِداوندی خِداوندِن و پادشاهِ پادشاهِن هَسِّه - و اونانیگه وی هَمرا دَرِنِه، وی دعوت بَوِه ایشون و انتخاب بَوِه ایشون و وی وفادارِنِنِه.» و هون فِرشته مِنِه بُتِه: «هون اُوئیشون گه بَئی، هون جایی گه فاحشه نیشتِه، وِشون همون قوما و جماعتا و مِلّتا و زِوونا هَسِّنِه. و هون دَه تا شاخ و وحشی جانِوَر گه بَئی، فاحشه ای جا بیزار وونِنِه. وِشون هون فاحشه رِه تنیا اِلنِنِه و وِرِه لِخت و پَتی وِل کِنِنِه. وی تَنی گوشتِ خارِنِه و وِرِه تَشی دِلِه سوجانِنِه. چونگه خِدا وِشونی دِلی دِلِه بِشتِه تا وی خواسِّه رِه بِجا بیارِن و همفکر ووئِن، تا شی سلطنتی قِدرتِ هون وحشی جانِوَری دَس بِسپارِن، تا خِدایی کَلام اَنجام بَوو. و هون زَنا گه بَئی هَمون گَتِ شَهرِ، گه زَمینی پادشاهِنی سَر حِکومت کِنِّه.» اَزما بئیمِه یَت دییَر فِرِشتِه آسِمونی جا دِ جِر اِنِه گه یَتِه گَتِ اقتدار داشتِه و زمین وی جَلالی هَمرا نورانی بَوِه. یَتِه بِلَنِ صدایی هَمرا داد بَزو گه: «لی بَخاردِه! گَتِ بابِل لی بَخاردِه! هون دِویشونی خِنِه بَوِه! و هر ناپاکِ اَرواحی مَقَر، و هر ناپاکِ پَرنده ای کِلی، و هر وحشی جانِوَری کِلی گه ناپاک و نفرت انگیزِ. چون وی هرزگی ای هوا و هَوَسی شرابی جا دِشتِه مِلّتیشون بَخاردِنِه. و زَمینی شاهِن وی هَمرا زِنا هاکِردِنِه، و زَمینی تاجِرِن وی زیادی تَجَمِّلاتی جا پولدار بَوِنِه.» اَزما یَت دییَر صدا آسِمونی جا بِشنُسِمِه گه گِتِه: «اِی می قوم، هون شَهری جا دیرگا بیئین، نَوو گه وی گِناهِنی دِلِه شریک بَووئین، نَوو گه وی بَلائیشون شِمِه سَر هَم بیِه، چونگه وی گِناهِن تا آسِمون بَرِسیِه، و خِدا وی خطاهارِه شی یاد بیاردِه. هَمونجور گه وی بَقیِه ای هَمرا رفتا هاکِردِه وی هَمرا رفتار هاکِنین؛ هون کارایی عوض گه هاکِردِه، دِ بالینِه وِرِه عوض هادین. هون شرابی پیاله ای دِلِه گه شِه دِرِس هاکِردِه، دِ بالینه وِرِه هادین. هَمون اَنّا گه شِرِه جلال هادا و تَجَمِلاتی دِلِه زندگی هاکِردِه همون اَنّا وِرِه عذاب و شیوَن هادین. چون شی دِلی دِلِه گِنِه، ”مِن هینجوری، هِتی یَتِه مَلَکِه‌ ای تَرا نیشتِمِه. بیوِه نیمِه و هیچ وَخت شیوَن نَکِّمِه.“ هَینِسه وی بلاها یَه روزی دِلِه اِنِنِه، مرگ و شیون و قَحطی. و تَشی هَمرا سوجِنِه. چونگه خِداوندْ خِدایی گه وِرِه داوری هاکِردِه قادِرِ.» و زَمینی پادشاهِن گه وی هَمرا زِنا هاکِردِنِه و وی هَمرا تَجَمِّلاتی دِلِه زندگی هاکِردِنِه، وختی وی بَسوتَنی دی رِه بَوینِن، ویسِه شیوَن و زاری کِنِنِه و ویسِه عزا گیرِنِه. وی تَرسی عذابی جا دیاری اِسِّنِنِه و گِنِنِه: «وای، وای! اِی گَتِ شهر، اِی بابِل، اِی قِدّارِ شهر! چون یَه ساعتی سَر تی داوری بیمو!» و زَمینی تاجرِن ویسِه بِرمِه کِنِنِه و عزا گیرِنِه، چون هیچکس دِ وِشونی بارِ نَخرینِه، یَعنی بارِ طِلا و نِقرِه و جواهرات و مِرواری؛ گِرونِ نازِکِ کَتون و ابریشم و ارغوان و سِرخِ حریری بارِ؛ جورواجورِ عطردارِ چو و جورواجورِ ظرفایی بار و جورواجورِ عاجیشون و جورواجورِ گِرونِ چویی ظرفیشون و مفرق و آهن و مرمَرِ بار، دارچین و اَدویه و خِش بی بُخور و مُر و کندری بار؛ شراب و روغَن زیتون و خِبِ آرد و گَنِّمی بار؛ گُو و گِسَنِن و گَلِّه ها و اَسبِن و وِشونی اَرابه‌ ها و نوکَرِن یَعنی آدَمِنی جان. وِشون گِنِنِه: «هون میوِه گه تی جان وی آرزو رِه داشتِه، از دَس بوردِه. دِشتِه تی تَجَمِلات و شِکوه به باد بوردِه، و دِ هیچ وَخت اونانِه بِدس نیارنی.» و هَین بارِنی تاجرِن گه وی هَمرا پولدار بَوِنِه، هون عذابی تَرسی جا گه وی کَشِنِه، دیاری اِسِّنِنِه و بِرمِه کِنِنِه و گَتِه شیوَنی هَمرا گِنِنِه: «وای، وای! اِی گَتِ شهر، گه لیواسی نازِکِ کَتونی پارچه هایی جا گه ارغوونی و سِرخ وِه دَکِردی و طِلا و جواهر و مِرواری ای هَمرا بَزک بَوِه ای! چون دِشتِه تی دارایی یَه ساعتی سَر به باد بوردِه.» و دِشتِه ناخِدایشون و هر کدیم از وِشون گه هَمِش کَشتی ای هَمرا سَفر کِنِنِه، مَلَوانِن و دِشتِه اونانیگه دریایی راهی جا تجارت کِنِنِه، دیاری اِسِّانِه. و همون موقِه گه وی بَسوتَنی دی رِه بَئینِه، داد بَزونِه و بُتِنِه: «کِدیم شهر هِتی هَین گَتِه شَهری تَرا وِه؟» و خاک شی سَر بَریختِنِه و شیوَن هاکِردِنِه و ماتَم بَیتِنِه گه: «وای، وای! هون گَتِ شهری سِه، شَهری گه دِشتِه کَشتی‌داریشون، وی ثروتی هَمرا پولدار بَوِنِه، چونگه وی یَه ساعتی سَر لی بِخاردِه! اِی آسِمون ویسِه ذوق هاکِن! اِی مقدّسین و پِیغمبرِن و رَسولِن ویسِه ذوق هاکِنین! چون خِدا شِمِه تقاصِ ویجا بَیتِه.» اَزما یَتِه قِدّارِ فِرِشتِه، یَتِه سنگ گه یَتِه گَتِه آسیویی سنگی تَرا وِه رِه بَیتِه و هونِه دَریایی دِلِه دیم بَدا و بُتِه: «بابِل، هون گَتِ شهر، هَینجوری کِشت و کِشتاری هَمرا لی خارنِه، و دِ هیچ نِشونی ویجا بَنگیت نَوونِه. اَزما دِ نا مِطربِن و چنگ‌نوازِنی صِدا و نا نی‌ زَنِن و شیپور زَنِنی صِدا تیجا بِشنُس نَوونِه، دِ هیچ صنعتگری و هیچ صِنفی تی دِلِه بَنگیت نَوونِه. و دِ هیچ آسیویی صِدا تیجا بِشنُس نَوونِه؛ و دِ هیچ لَمپایی سو تی دِلِه نَتابِنِه؛ دِ هیچ عروس و دامادی صِدا تیجا بِشنُس نَوونِه. چونگه تی تاجِرِن زَمینی گَت گَتِه وِنِه و دِشتِه مِلّتیشون تی جادو ای هَمرا گِمراه بَوِنِه. وی دَس، مِقدّسین و پِیغمبرنی خون، و دِشتِه اونانیگه زَمینی سَر بَکوشت بَوِنِه ای خونی هَمرا آلودِه وِه.» بعدِ هَین چیا، یَتِه صدا بِشنُسِمِه هِتی یَتِه گَتِ جَماعَتی صِدایی تَرا آسِمونی دِلِه، گه داد زووِنِه: «هَلِلویاه! نِجات و جَلال و قِوَّت اَمِه خِدائیِه، چونگه وی داوریها حَق و عدلِ. چون وی، هون گَتِ فاحشِه رِه داوری هاکِردِه هون فاحشه گه شی بی عفتی ای هَمرا زمینِ فاسِد هاکِردِه، و خِدا، شی خادمِنی تقاصِ ویجا بَیتِه.» و یَکَش دییَر داد بَزونِه: «هَلِلویاه! هون شهری جا تا اَبَد و تا اَبَد دی بِلَن وونِه.» و هون بیس و چارتا ریش سفید و هون چارتا زینِّه مخلوق شی دیمی سَر دَکِتِنِه و خِدارِه گه تَختی سَر نیشت وِه، پَرَسِش هاکِردِنِه و بُتِنِه: «آمین. هَلِلویاه!» یَتِه صدا تَختی جا بیمو گه گِتِه: «اَمِه خِدارِه حمد و ثنا بُئین، اِی دِشتِ وی خادمِن، اِی شِما گه ویجا تَرسِنِنی، از گَت تا کِچیک!» اَزما یَتِه صدا بِشنُسِمِه گه یَتِه گَتِ جَماعَتی صِدارِه مونِسِه، و فِراوونِ اُئیشونی تَرا وِه، و رادی بِلَنِ صدا، گه داد زووِه و گِتِه: «هَلِلویاه! چونگه اَمِه خِدا، خِداوند، خِدای قادِرِ مطلق، دِ سلطَنَت کِنِّه. بیئین ذوق هاکِنیم و خِشال ووئیم، و وِرِه جَلال هادیم، چون هون وَرکایی عروسی ای موقِه بَرِسیِه، و وی عروس شِرِه آمادِه هاکِردِه؛ یَتِه نازِکِ کَتونِ لیواس گه سو سو زَنِّه و پاکِ رِه وِرِه هادانِه تا شی تَن دَکِنِه.» چون هون نازِکِ کَتونِ لیواس، مقدّسینی صالِحِ اعمالِ. و هون فرشتِه مِنِه بُتِه: «هَینِه بَنویس: خِشا بِحالِ اونانیگه هون وَرکایی شومی عروسی دَعوَتِنِه.» و مِنِه بُتِه: «هَینِن خِدایی حَیقی کَلامِنِه!» اَزما، وی لینگ دَکِتِمِه تا وِرِه پَرَسِش هاکِنِم. ولی وی مِنِه بُتِه: «هَینجور نَکِن! چون مِنَم هِتی تی تَرا و تی بِرارِنی تَرا گه عیسایی شَهادَتِ قائِم بَچِسبِسِنِه، همخِدمتمِه. خِدارِه پَرَسِش هاکِن! چون عیسایی شَهادَت، نَبِوَّتی روحِ.» اَزما بَئیمِه گه آسِمون وا بَوِه، و هارِش، یَتِه اِسبی اَسبِ! یَنَفَر وی سَر سِوارِه گه وی اِسم وفادار و حَقِّ. وی عادلانِه داوری کِنِّه و جَنگِنِه. وی چِش اَلوک بَکِشی تَشِ مونّه و وی کَلّه ای سَر خِیلی تاجا دَرِه. و یَتِه بَنوِشتِه اِسم دارنِه گه هیچکَس نَئُنِه، بجِز شِه. یَتِه قَوا دَکِردِه گه خون هاشیِه و اِسمی گه وِرِه اونی هَمرا داد کِنِنِه ’خِدایی کَلامِ‘. آسِمونی لَشگریشون، نازِکِ کَتونِ لیواس دَکِرد وِنِه گه اِسبی و پاک وِه، اِسبی اَسبی سَر سِوار وِنِه و وی دِمالسَر ایمونِه و وی دِهِنی جا یَتِه تیجِ شَمشیر دیرگا ایمو، تا وی هَمرا مِلّتیشونِه بَزِنِه. «آهنی عصایی هَمرا وِشونی سَر حِکومت کِنِّه.» وی، خِدای قادِرِ مِطلقی غیظ، و غضبی انگورِ شرابی حوضی دِلِه مِجِنِه. یَتِه اِسم وی قَوا و رونی سَر بَنوِشت بَوِه: ’شاه شاهِن و خِداوندِ خِداوندِن.‘ اَزما یَتِ فِرِشتِه رِه بَئیمِه گه آفتابی دِلِه هِرِساوِه و بِلَنِ صدایی هَمرا دِشتِ پَرَندگونی گه آسِمونی دِلِه پَر زووِنِه رِه داد هاکِردِه و بُتِه: «بیئین، خِدایی گَتِ شومی سِه جَم بَووئین، تا پادشاهِن و فرموندِهِن و قِدّارِنی گوشتی جا بَخارین، و وِشونی اَسبِن و سَوارِنی گوشت، و دِشتِه آدمِن، از گَت تا کِچیک، نوکَر و آزادی گوشتی جا بَخارین.» و هون وحشی جانِوَر و زَمینی پادشاهنِ بَئیمِه، گه شی لَشگرایی هَمرا جَم بَوِه وِنِه، تا وی علیِه گه اَسبی سَر نیشتِه و وی لَشگری علِیه جَنگ هاکِنِن. هون وحشی جانِوَر گِرِفتار بَوِه، و وی هَمرا هون دِردِرو پیغَمبر گه هون وحشی جانِوَری پِش نِشونِه ها و معجِزات اَنجام داوِه تا اونانی رِه گول بَزِنِه گه هون وحشی جانِوَری علامتِ قَبول هاکِرد وِنِه و وی مِجَسمِه رِه پَرَسِش کِردِنِه. وِشون هر دِتا، زینِّه زینِّه، تَشی دریاچه ای دِلِه گه گوگِردی هَمرا سوجنِه، دیم بَدا بَوِنِه. و بقیِه ی وِشون هون شَمشیری هَمرا گه هون اَسب سِواری دِهنی جا دیرگا ایمو، بَکوشت بَوِنِه و دِشتِه پَرَندِگون شِرِه اونانی گوشتی جا سِئر هاکِردِنِه. اَزما بَئیمِه یَتِ فِرِشتِه آسِمونی جا دِ جِر اِنِه، و هاویه ای چاهی کِلی وی هَمرا دَرِه، و یَتِه گَتِه زَنجیل شی دَسی دِلِه دارنِه. و فِرِشتِه، اژدهارِه، گه هون قَدیمی مار، گه همون اِبلیس یا شِیطانِ، بَیتِه و تا هِزار سال وِرِه زیندونی هاکِردِه و وِرِه هاویه ای چاهی دِلِه دیم بَدا و وی دَرِ دَوِسِه و مِهر و موم هاکِردِه تا دِ مِلّتیشونِه گول نَزِنِه تا وی هزار سال تُوم بَوو. اَزما وی وِنِه یَه مِدّتی سِه آزاد بَوو. اَزما تَختایی رِه بَئیمِه گه اونانی سَر کَسایی نیشت وِنِه گه وِشونِه داوری ای اقتدار هادا بَوِه وِه. و آدمنی جانهارِه بَئیمِه گه عیسی مسیحی شهادت هادائنی خاطری و خِدایی کَلامی سِه، وِشونی کَلِّه ها وِشونی تَنی جا سیوا بَوِه وِه. و کَسایی رِه بَئیمِه گه هون وحشی جانِوَر و وی مِجسمِه رِه پَرَسِش نَکِرد وِنِه، و وی علامتِ شی سال و دَسی سَر قَبول نَکِرد وِنِه. وِشون یَکَش دییَر زینِّه بَوِنِه و مَسیحی هَمرا هزار سال سلطنت هاکِردِنِه. هَین اوّلین زینِّه بَووئَن مِردگونی جا وِه. و مِردگون دِ زینِّه نَوِنِه تا هون هزار سال تُوم بَوو. مِقدّس و مِوارکِ اونیگه اوّلین زینِّه بَووئَنی دِلِه سهم دارنِه. دوّمین مرگ هَینجور آدمنی سَر هیچ قِدرتی نارنِه، بَلگی وِشون خِدا و مَسیحی کاهنِن وونِنِه و وی هَمرا هزار سال سلطنت کِنِنِه. وختی گه هون هزار سال تُوم بَوو، شِیطان شی زیندونی جا آزاد وونِه و دیرگا اِنِه، تا مِلّتیشونِه زَمینی چارگوشه ای سَر گول بَزِنِه - یَعنی جوج و ماجوج گه وِشونی تعداد هِتی دریالُویی ریگی تَرائه، تا اونانِه جَنگی سِه جم هاکِنِه. و وِشون زَمینی گَتِه دَشتی سَر پِش بوردِنِه و مِقدّسینی اِردوگاه، و هون عزیزِ شهرِ دُر هاکِردِنِه، ولی آسمونی جا تَش جِر بیمو و وِشونِه نابود هاکِردِه. و اِبلیس گه وِشونِه گول بَزو وِه، تَش و گوگِردی دریاچه ای دِلِه دیم بَدا بَوِه، اوجِه گه هون وحشی جانِوَر و دِردِرو پِیغمبر دیم بَدا بَوِه وِنِه. هَینِن شُو و روز تا اَبَد و تا اَبَد عذاب کَشِنِنِه. اَزما یَتِه گَتِ اِسبی تَخت بَئیمِه، و یَنَفَر گه وی سَر نیشت وِه. آسِمون و زمین وی حِضوری جا فِرار هاکِردِنِه و هیچ جایی وِشونی سِه بَنگیت نَوِه. و مِردِگونِ بَئیمِه، گَت تا کِچیک، هون تَختی پِش اِسّاوِنِه و دفتریشون وا بَوِنِه. اَزما یَت دییَر دفتر وا بَوِه گه حیاتی دفتَر وِه و مِردِگون هون چیایی هَمرا گه هون دفتریشونی دِلِه بَنوِشت بَوِه وِه، و طبقِ اونچی گه هاکِرد وِنِه داوری بَوِنِه. و دریا مِردگونی گه شی دِلِه داشتِه رِه پَس هادا؛ مرگ و مِردِگونی دِنیا هون مِردِئیشونِ گه شی دِلِه داشتِنِه رِه پَس هادانِه، و هر کدیم طبقِ کارایی گه اَنجام هادا وِنِه، داوری بَوِنِه. اَزما، مَرگ و مِردِگونی دِنیا تَشی دریاچه ای دِلِه دیم بَدا بَوِنِه. هَین تَشی دریاچِه، دِوّمین مَرگِ. و هر کَس گه وی اِسم، حیاتی دفتَری دِلِه بَنوِشت نَوِه وِه، تَشی دریاچه ای دِلِه دیم بَدا بَوِه. اَزما یَتِه جدیدِ آسِمون و جدیدِ زمین بَئیمِه، چون اوّلین آسِمون و اوّلین زمین از بِین بورد وِنِه و دِ دریایی دَنیوِه. و مقدِّسِ شهر، یَعنی جدیدِ اورشلیمِ بَئیمِه گه آسِمونی جا خِدایی وَری جا دِ جِر ایمو، هِتی یَتِه عروسی تَرا گه شِرِه شی مَردی ای سِه بَزَک هاکِرد وو آمادِه بَوِه. و تَختی جا، یَتِه بِلَنِ صِدا بِشنُسِمِه گه گِتِه: «هارِش، خِدایی مِنزِل آدَمِنی هَمرائه. وی وِشونی هَمرا مونِّه، و وِشون وی قوم وونِنِه، و خِدا شِه وِشونی هَمرائه و وِشونی خِدا وونِه. وی، وِشونی چِشی جا هر اَسری رِه پاک کِنِّه. و دِ مرگی دَنیِه؛ و دِ هیچ شیوَن و هیچ بِرمِه و هیچ دردی دَنیِه، چون اوّلین چیا از بِین بوردِنِه.» و هون تخت نشین بُتِه: «هارِش، مِن هَمه چیارِه جدید کِمِّه.» و اَی هَم بُتِه: «هَینِه بَنویس چون هَین گَبا راس و بِشِنِه اعتماد هاکِردن.» و وی مِنِه بُتِه: «اَنجام بَوِه! مِن ’الف‘ و ’ی‘ و اَوَّل و آخرمِه. مِن هر کَس گه تَشنی ووئِه رِه، زندگی ای چشمِه ای اُوئی جا مَجانی وِرِه دِمِه. هر کی پیروز بَوو، هَینِه اِرث وَرنِه، و مِن وی خِدا وومِه و وی می ریکا وونِه. ولی ترسوئن و بی‌ایمونِن و فاسِدِن و آدم کِشِن و زِناکارِن و جادوگَرِن و بِت پَرَسن و هَمه ی دِروزَنیشون، دِشتِه وِشونی نصیب، اَلوک بَکِشی دریاچِه، تَش و گوگردی همرائه. هَین دِوّمین مرگِ.» اَزما، یَتِه از هون هفتا فِرشتِه گه هفتا پیالِه گه هفتا آخرین بلایی جا پِر وِه رِه داشتِنِه، بیمو و مِنِه بُتِه: «بِرِه، مِن عروس، یَعنی ورکائی زَنارِه تِرِه هَم دِمِه.» و وی، خِدایی روحی دِلِه مِنِه یَتِه گَت و بِلَنِ کوهی سَر بَوِردِه و اورشَلیمی مِقَدّسِ شَهرِ مِنِه هَم هادا گه آسِمونی جا خِدایی وَری جا دِ جِر ایمو. خِدایی جَلالِ داشتِه و وی سو سو یَتِه گِرون و کَمیابِ جواهری تَرا وِه، هِتی یَشمی تَرا و بِلوری تَرا شفافِ. یَتِه گَت و بِلَنِ دیفار داشتِه، دِوازده تا دَروازه ای هَمرا، و دِوازده تا فرشته وی دَروازِه ایشونی سَر اِسّاوِنِه. و هون دَروازِهایی سَر اسرائیلی دِوازده طایفه ای اِسم بَنوِشت بَوِه وِه. سِه تا دَروازه مشرقی سَمت، سِه تا دَروازه شِمالی سَمت، سِه تا دَروازه جِنوبی سَمت و سِه تا دَروازه مغربی سمت دَوِه. و شَهری دیفار دِوازده تا پِی داشتِه گه اونانی سَر وَرکائی دِوازده تا رَسولی اِسم بَنوِشت بَوِه وِه. و هون فرِشتِه گه می هَمرا گَب زووِه، یَتِه چو اَندازه گیری ای سِه گه طِلایی جا وِه شی دَس دِلِه داشتِه تا شَهر و دروازه ایشون و وی دیفارارِه اندازِ بَئیرِه. شَهر مِربعی شِکل وِه، وی درازا و پهنا یَه اَنّا وِه. فِرشتِه هون چویی اندازه گیری ای هَمرا هون شهرِ اَندازِ بَیتِه گه دِ هزار و چارصد کیلومتر وِه. وی درازا و پهنا و بِلَنی یَه اَنّا وِه فِرشتِه شهری دیفارِ اندازِ بَیتِه، گه آدمی ای قیاسی هَمرا هون دیفار شص و پنج مِتر وِه. گه فِرشتِه ای قیاس هَم هَین وِه. شَهری دیفار یَشمی جا بَسات بَوِه وِه، و شهر خالِصِ طِلایی جا، هِتی شیشه ای تَرا شَفاف وِه. شَهری دیفاری پِی هَمه جور جواهری هَمرا قشنگ بَوِه وِه. اوّلین پِی یَشمی جا وِه، دِوِّمین پِی لاجوردی یاقوتی جا، سِوّمین پِی اِسبی عَقیقی جا، چارمین پِی زُمرّدی جا، پنجمین پِی سِرخِ عقیقی جا، شِشمین پِی آتَشی عقیقی جا، هَفتِمین پِی زِبَرجَدی جا، هشتمین پِی کَئو یاقوتی جا، نِهمین پِی زردِ یاقوتی جا، دهمین پِی سَبزِ عقیقی جا، یازدهمین پِی فیروزه ای جا و دِوازدهمین پِی بنفشِ یاقوتی جا. و شَهری دِوازده تا دَروازه، دِوازدَه تا مِرواری وِنِه، هر کِدیم از دَروازه‌ایشون یَتِه مِرواری ای هَمرا بَسات بَوِه وِه. شَهری جادِّه خالِصِ طِلایی جا و هِتی شیشه ای تَرا شَفاف وِه. شَهری دِلِه هیچ معبدی نَئیمِه، چون خِداوندْ خِدای قادِرِ مِطلق و وَرکا، وی معبد هَسِّنِه. شَهر آفتاب و ماهِ احتیاج نارنِه گه وِرِه روشِن هاکِنِه، چون خِدایی جلال وِرِه سو دِنِه و وَرکا وی لَمپائِه. و مِلّتیشون وی نوری دِلِه قدم زَنِنِه و زَمینی پادشاهِن، شی جلالِ اوجِه اُرِنِه. هون شَهری دَروازه ایشون هیچ وَخت روزی دِلِه دَوَس نَوونِه، و اوجِه هیچ وخت شُو نَوونِه. مِلّتیشونی جلال و حِرمتِ اوجِه اُرِنِه. ولی هیچ ناپاکی و هیچکَس گه وی کارا نِفرت انگیز و دِرویی جا ووئه، اَصلاً وی دِلِه نَشونِه، بلگی فقط اونانی اِسم گه ورکائی حیاتی دفتری دِلِه بَنوِشت بَوِه، وی دِلِه شونِنِه. اَزما، هون فِرِشتِه زندگی ای روخِنِه ای اُو رِه مِنِه هَم هادا گه هِتی بِلوری تَرا شفاف وِه و خِدا و وَرکایی تختی جا سَرایز وونِسِه و شَهری میدونی میِن رَد وونِسِه. روخِنِه ای دِ طرف، زندگی ای دار دَوِه گه دِوازِه جور میوه داوِه، یَعنی هر ماه یَجور میوِه. و وی وَلگیشون ملّتیشونی سِه شَفا وِه. و دِ هیچ لعنتی اوجِه دَنیِه. بَلگی خِدایی تَخت و وَرکائی تخت وی دِلِه مونِّه و وی خادِمِن، وِرِه پَرَسِش کِنِنِه. وِشون وی دیمِ وینِنِه و وی اِسم وِشونی سالی سَر دَرِه. و دِ شُو نَوونِه. وِشون دِ لَمپا یا آفتابی نورِ احتیاج نارِنِه، چون خِداوندْ خِدا وِشونی نور وونِه. و وِشون تا اَبَد و تا اَبَد سلطنت کِنِنِه. و فِرشته مِنِه بُتِه: «هَین گَبا راس و بِشِنِه اعتماد هاکِردن. خِداوَند، پِیغمبرنی ارواحی خِدا، شی فِرِشتِه رِه بَرِسانیِه تا اونچی گه وِنِه خِیلی زود اِتِّفاق دَکِفِه رِه شی نوکَرِنِ هَم هادِه.» «و هارِش، مِن خِیلی زود اِمِه! خِش به حالِ کسی گه هَین کیتابی نَبِوّتِ کلامِ دارِه.» مِن، یوحنا، هَمون کَسیمِه گه هَین چیارِه بَئیمِه و بِشنُسِمِه. مِن بعد از هَینگه اونانِه بَئیمِه و بِشنُسِمِه هون فِرشته ای لینگی پِش گه اونِنِ مِنِه هَم هادا وِه، دیم بَخاردِمِه تا وِرِه پَرَسِش هاکِنِم. ولی هون مِنِه بُتِه: «هینجور نَکِن! مِنَم هِتی تو و تی بِرارِنی تَرا، یَعنی پِیغمبَرِن و اونانیگه هَین کیتابی کلامِ بِجا اُرِنِه، همخِدمتمِه. خِدارِه پَرَسش هاکِن.» هون مِنِه بُتِه: «هَین کیتابی نَبِوّتِ کَلامِ مِهر و موم نَکِن، چون هون وَخت نَزیکِ. بِل بَدِ آدَم، شی بَدی هاکِردَن اِدامِه هادِه و فاسدِ آدم، هَمونجور شی فسادِ ادامِه هادِه؛ صالِح آدَم، اونچی گه دِرِسِ رِه اِدامِه هادِه و مِقَدّسِ آدم، هَمونجور مِقَدَّس بَمونِّه.» «هارِش، خِیلی زود اِمِه و شی هون پاداش گه وِنِه هادَمِ شی هَمرا اُرمِه تا هر کَسِ طبقِ اونچی گه هاکِردِه عوض هادِم. من ’الف‘ و ’ی‘، اوّل و آخر، شِرو و سَرآخر هَسمِه.» خِشا به حالِ اونانیگه شی قَوائیشونِه شورِنِه تا هَین حَقِ دارِن گه زندگی ای داری جا بَخارِن و بَتِنِّن شَهری دروازه‌ها رِه دِلِه بورِن. سَگیشون و جادوگرِن و زِناکارِن و آدم کِشیشون و بِت پَرَسِن و دِشتِه اونانیگه دِرو رِه دوس دارنِه و هونِ اَنجام دِنِنِه، شهری دیرگا مونِّنِه. «مِن، عیسی، شی فِرِشتِه رِه شِمِه وَر بَرِسانیمِه تا هَین چیارِه کلیساهایی سِه شهادت هادِه. مِن داوودی ریشِه و صِبی سِتارِمِه گه تابِنِه.» خِدایی روح و عروس گِنِنِه: «بِرِه!» هر کی هَینِه اِشنُنِه بُئه: «بِرِه!» هر کی تَشنیئه بیِه؛ و هر کی خواینِه، زندگی ای اُوئی جا مَجانی بَیرِه. مِن هر کی گه هَین کیتابی نَبِوّتِ کلامِ اِشنُنِه رِه هِشدار دِمِه گه اگه یَنَفر یَچی هونِه اِضافه هاکِنِه، خِدا هَین بلاهایی گه هَین کیتابی دِلِه بیمو رِه وی سَر اُرنِه. و اگه یَنَفَر هَین کیتابی نَبِوّتِ کلامی جا یَچی کَم هاکِنِه، خِدا وِرِه زندگی ای داری جا و مِقَدّسِ شَهری جا، گه هَین کیتابی دِلِه بیمو، بی‌نصیب کِنِّه. اونیگه هَین چیایی سِه شهادت دِنِه، گِنِه: «حتماً، خِیلی زود اِمِه.» آمین. بِرِه، اِی خِداوندْ عیسی! خِداوندْ عیسای فیض شِما هَمه ای هَمرا دَوو. آمین.